google/wiki40b huggingface dataset:
سمول تارلی

توصیف

سَمول تارلی، فرزند ارشد رندل تارلی از ناحیهٔ هورن هیل است. ۱۰ فصل از رمان طوفان شمشیرها تا ضیافتی برای کلاغ‌ها از نظرگاه و زبان او روایت می‌شود. وی با آنکه خود مدعی است که ترسوست، اما بشدت باهوش، کاردان و وفادار است. پدرش رندِل که یکی از فرماندهان برجستهٔ وستروس است، تلاش دارد تا او را از جوانی، برای جانشینی خود آماده کند؛ اما چون سَـم کاملاً فاقد توانایی‌های رزمی است و به دانش و پژوهش علاقه‌مند است، مجبور می‌شود برادر کوچکترش دیکن را بدین منظور آماده کند. رندِل به او اجازه نمی‌دهد تا به «سیتادل» (اَرگ و پایگاه علمی) برود و یک «استاد» بشود و به‌جایش، وی را وادار می‌کند که به گروه «نگهبانان شب» بپیوندد و حتی تهدید می‌کند که اگر سَـم چنین نکنید، او را می‌کشد و صحنهٔ قتلش را طوری جلوه می‌دهد که گویی در یک سانحهٔ شکار، به‌طور اتفاقی کشته شده‌است. سَـم می‌پذیرد که به گروه «نگهبانان شب» بپیوندد.
جرج آر. آر. مارتین گفته‌است که از میان تمامی شخصیت‌های رمانش، شخصیت سَمول تارلی، از همه بیشتر به شخصیتِ واقعیِ خودش نزدیک است. وقتی از او پرسیدند چرا، مارتین گفت: چون من [هم] «بچهٔ چاقی هستم که به کتاب‌خواندن علاقه دارد و دوست ندارد از پله‌های زیادی بالا برود. [فعالیت فیزیکی زیادی داشته باشد.]»
بالکان (سلماس)

جمعیت

این روستا در دهستان شپیران قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۲۲۲نفر (۳۲ خانوار) 
بوده است.
بی‌عنوان (صحنه تجاوز)

بی‌عنوان (صحنهٔ تجاوز) (انگلیسی: Untitled (Rape Scene)) عکس رنگی مستندنمای صحنه‌سازی‌شده‌ای از آنا مندیتا هنرمند کوبایی-آمریکایی است. او این عکس را حین یک اجرا در سال ۱۹۷۳ هنگامی که هنوز دانشجوی دانشگاه آیووا بود در واکنش به تجاوز به دختری در پردیس دانشگاه تهیه کرد.
«بی‌عنوان» اکنون در نگارخانه تیت نگهداری می‌شود.
مارشملو (آهنگساز)

ظاهر

مارشملو در ملأعام معمولاً برای شناخته نشدن از یک سرپوش مخصوص به خود استفاده می‌کند؛ از همین رو هویت او نامعلوم است. اغلب گفته می‌شود که مارشملو همان دی‌جی آمریکایی کریستین کامستاک (Christian Comstock) است که با نام دات‌کام (Dotcom) نیز شناخته می‌شود و سبک کارهایش بسیار به مارشملو شباهت دارد. علاوه بر این اسکریلکس هم در مصاحبه‌ای مارشملو را با عنوان کریس مورد خطاب قرار داد. اینکه مدیر برنامه‌های هر دو مو شالیزی (Moe Shalizi) است و ادعا شده خالکوبی و تاریخ تولد هر دو نیز یکسان است، به این احتمال قوت می‌بخشد.
صحرای بزرگ آفریقا

صحرای بزرگ آفریقا بزرگ‌ترین صحرای گرم جهان در شمال آفریقا با مساحتی حدود ۹ میلیون کیلومتر مربع و قدمتی معادل دو و نیم میلیون سال واقع شده‌است.
این بیابان بزرگ از غرب به اقیانوس اطلس، از شمال به کوه‌های اطلس و دریای مدیترانه، دریای سرخ و مصر در شرق و از جنوب به سودان و درهٔ رود نیل محدود می‌شود. صحرای بزرگ آفریقا قاره را به دو بخش شمال و منطقه آفریقای سیاه تقسیم می‌کند. انسان در لبه‌های صحرا به مدت ۵۰٬۰۰۰ سال زیسته‌است. در طول آخرین دوره یخبندان این منطقه بسیار مرطوبتر بود، چیزی همانند وضعیت امروزی شرق آفریقا.
آثار حکاکی انسان شامل جانوران آبی مانند تمساح در این محل یافت شده‌است. سنگواره‌های دایناسور هم آثار دیگری است که کاوشگران در این بخش یافته‌اند. اما امروزه به جز نواحی کوچکی در پیرامون درهٔ رود نیل و بخش‌های مجزای کوچک دیگر، این ناحیه عاری از پوشش گیاهی سبز است. حدود دو و نیم میلیون نفر در این ناحیه زندگی می‌کنند که اکثراً مردمان کشورهای موریتانی، مراکش و الجزایر هستند.
البته لازم به ذکراست که در حدود ۵۶۰۰ سال پیش صحرا دارای آب و هوای مرطوب بوده و سنگواره جاندارانی مثل تمساح که بدون آب نمی‌تواند زندگی کند یافت شده‌است.
دما در بیابان صحرا در هنگام روز و در سایه به ۵۷ درجهٔ سانتی گراد می‌رسد و هنگام شب به علت کمبود رطوبت دما به زیر صفر درجهٔ سانتی گراد می‌رسد.
بلندترین تپه‌های ماسه‌ای جهان در این بیابان وجود دارد که ارتفاع آن‌ها گاهی به ۴۳۰ متر می‌رسد.
هوا در شب‌های صحرای بزرگ آفریقا در حدود ۱۰ درجه زیر صفر است.
پوری سلطانی

خانواده پدری

پوری سلطانی، دختر مهدی سلطانی شیرازی و رقیه خانم حائری (دختر شیخ عبدالله حائری مازندرانی و آمنه خانم کرمانشاهی) در یکم شهریورماه ۱۳۱۰ زاده شد. پدرش از وکلای دادگستری و از مریدان رحمت علیشاه (شیخ عبدالله حائری) بود و به خاطر وی از شیراز به تهران کوچ کرد و در خانقاه او مستقر شد. تا آن‌که با دختر بزرگ وی، رقیه خانم، ازدواج کرد. حاصل ازدواج آن‌ها سه پسر و چهار دختر بود (یوسف، محمود، شمسی (زهرا)، حمیده (بدری)، منیر، مسعود و پوراندخت (پوری) که دوقلو بودند).

ازدواج با مرتضی کیوان

پوری سلطانی در ۲۷ خرداد ۱۳۳۳ با مرتضی کیوان، روزنامه‌نگار و منتقد ادبی، ازدواج کرد. هنوز سه ماه از ازدواج آن‌ها نگذشته بود که پوری و همسرش دستگیر شدند. مرتضی کیوان و نه تن از افسران ارتش به جرم عضویت در تشکیلات مخفی حزب توده ایران، در ۲۷ مهر ۱۳۳۳ اعدام شد. در دی‌ماه آن سال پوری که از بیماری و فشار روحی رنج می برد از زندان آزاد شد.
احمد شاملو آن سال را چنین توصیف می‌کند: «سال بد/ سال باد/ سال اشک/ سال شک/ سال روزهای دراز و استقامت‌های کم/ سالی که غرور گدایی کرد/ سال پست/ سال درد/ سال عزا/ سال اشک پوری/ سال خون مرتضی/ سال کبیسه...»
هوشنگ ابتهاج درباره اتفاقات پس از اعدام مرتضی می‌گوید: «... مدام سنگ قبر کيوان را می‎شکستند و ما برای خود علامتی داشتيم تا نشانی از گور او داشته باشيم و بتوانيم بر سر گورش برويم. بعد آنجا را خراب کردند و جايش بوستان درست کردند و بعد هم بوستان را ويران کردند و جايش ساختمان ساختند. وقتی آن بوستان را ساختند، من اين شعر را روی بشقابی نوشتم و به پوری هديه کردم: ساحت گور تو سروستان شد/ ای عزيز دل من/ تو کدامين سروی؟»

مهاجرت و تحصیلات

پس از اعدام مرتضی، پوری سلطانی دو سال در بستر بیماری بود ولی در  ۱۳۳۵ برای ادامه تحصیل به لندن رفت. در آنجا به سفارش دکتر محمدجعفر محجوب به تحصیل در رشته زبان‌های آرامی مشغول شد. چند سالی را خارج از ایران زندگی کرد اما باز به ایران برگشت و پس از مدتی مرکز ملی کتابداری را پایه‌گذاری کرد و به عضویت هیئت علمی آن درآمد. او همچنین عضو هیئت علمی دانشگاه تهران و استاد گروه کتابداری کتابخانه ملی ایران بوده‌است.

مرگ

پوراندخت سلطانی در شنبه ۱۶ آبان ۱۳۹۴ بر اثر بیماری ریوی درگذشت.

فیلم

مستند «برای کتاب‌هایم» به کارگردانی رضا حائری، دربارهٔ زندگی، کار و فعالیت‌های پوراندخت سلطانی در کتابخانه ملی ایران است.

بزرگداشت

در اسفندماه ۱۳۹۳ کتابخانه ملی ایران، از خدمات پوری سلطانی تجلیل کرد و  به وی لقب «مادر کتابداری مدرن ایران» را اعطا  کرد. در ۱۷ خرداد ۱۳۹۴ نیز بزرگداشتی به مناسبت دویستمین شماره مجله بخارا برای پوری برپاشد و با حضور بزرگانی چون سایه، عبدالله انوار، نوش‌آفرین انصاری، کامران فانی و ... از این شماره که تصویر پوری سلطانی را بر جلد خویش داشت؛ رونمایی گردید.

یادمان بانو پوری سلطانی

در تاریخ ۲۶ آبان‌ماه ۱۳۹۷، به همت خانواده و برخی از دوستان و همکاران پوری، اتاق کار و یادگارهای این بانوی فرهیخته در موزه کتاب و میراث مستند ایران، از بخش های کتابخانه ملی، رونمایی گردید؛ تا یاد این استاد گرانقدر، همیشه در خاطره‌ها جاودان بماند.
آنتیه ولمر

آنتیه ولمر (انگلیسی: Antje Vollmer) یک سیاست‌مدار اهل آلمان است.
فرم نرمال گریباخ

در علوم کامپیوتر و نظریه زبان صوری، یک گرامر مستقل از متن را در فرم نرمال گریباخ (به انگلیسی: Greibach normal form) می‌گویند اگر سمت راست تمام قواعد تولید آن با یک نماد پایانی شروع شود و به طور اختیاری با بعضی متغیرها دنبال شود. یک فرم نادقیق، یک استثناء در این محدودیت قالب را می‌پذیرد و به رشته تهی (اپسیلون، ε) اجازه می‌دهد تا یک عضو از زبان توصیف شده باشد. این فرم نرمال توسط شِیلا گریباخ بنا نهاده شد و نام او را بر آن نهادند. به طور دقیقتر، یک گرامر مستقل از متن در یک فرم نرمال گریباخ می‌باشد اگر، تمام قواعد تولید آن به فرم زیر باشند:
{A} \longrightarrow {a}{A_1}{A_2}\ldots{A_n}
یا
{S} \longrightarrow\varepsilon
که {A} یک نماد غیرپایانی، {a} یک نماد پایانی و {A_1}{A_2}\ldots{A_n} یک دنباله (احتمالاً تهی) از نمادهای غیر پایانی است که شامل کاراکتر شروع نیست، {S} کاراکتر شروع و \varepsilon رشته تهی است.
این گرامر بازگشت چپ ندارد.
هر گرامر مستقل از متن قابل تبدیل به یک گرامر معادل در فرم نرمال گریباخ می‌باشد. ساختارهای متنوعی موجود است. بعضی از این ساختارها فرم دوم قانون را مجاز نمی‌کنند و نمی‌توان گرامرهای مستقل از متنی که می‌توانند رشته تهی تولید کنند را تبدیل کرد. برای چنین ساختاری، اندازهٔ گرامر ساخته شده در حالت کلی برابر با {)} {n^4} {(} {O}است و اگر هیچ اشتقاقی از زبان اصلی شامل یک کاراکتر غیر پایانی تنها نباشد برابر {)} {n^3} {(} {O} است، که {n} اندازهٔ گرامر اصلی است. این تبدیل می‌تواند مورد استفاده قرار گیرد تا ثابت کند که هر زبان مستقل از متن را می‌توان به وسیلهٔ یک ماشین پشته‌ای غیر قطعی پذیرفت.
اگر یک گرامر در فرم نرمال گریباخ و یک رشتهٔ مشتق پذیر با طول {n} در این گرامر داده شده باشد، هر تحلیلگر بالا به پایین در عمق {n} متوقف خواهد شد.
ادوارد لوید

ادوارد لوید (به انگلیسی: Edward Lloyd) سناتور سابق عضو حزب دموکرات ایالات متحده آمریکا بود. وی در سال ۱۸۱۹ تا ۱۸۲۴ و ۱۸۲۴ تا ۱۸۲۶ میلادی سناتور ایالت مریلند در سنای ایالات متحده آمریکا بود.
مریم سنجابی

جدایی از سازمان مجاهدین خلق

مریم سنجابی عضو سابق سازمان مجاهدین بود. وی پس از حمله نیروهای ارتش عراق به قرارگاه اشرف؛ از این اردوگاه فرار و خود را تسلیم نیروهای عراقی کرد.

اعترافات دربارهٔ سازمان مجاهدین خلق

مریم سنجابی در تاریخ ۳۰ فروردین ۱۳۹۰ در یک کنفرانس مطبوعاتی با حضور خبرنگاران و عکاسان و کانال‌های تلویزیونی و همچنین شخصیت‌های سیاسی و حقوقی و نمایندگان سازمان‌های بین‌المللی و حقوق بشری شرکت کرده و ضمن اعلام جدایی خود از این سازمان به اختصار به بیان مطالب خود از درون قرارگاه اشرف پرداخت. وی در صحبت‌های خود ضمن انتقاد از شدید از نحوه رهبری سازمان مجاهدین خلق و نقض حقوق بشر در قرارگاه اشرف، در بخشی از گفته‌های خود آورده‌است: 
نزدیک به ۲۵سال است که اعضای پادگان اشرف از اولیه‌ترین حقوق انسانی که در تمامی کشورهای جهان و مجامع بین‌المللی به رسمیت شناخته شده محروم هستند. علیرغم تبلیغات شدید سازمان مجاهدین خلق برای آزادی و آزادی‌خواهی و علیرغم اینکه آن‌ها بشدت از حربه عدالت‌خواهی و حقوق بشر در مجامع بین‌المللی سوءاستفاده می‌کنند، در تشکیلات این سازمان همواره به صورت بسیار پیچیده و همین‌طور به صورت علنی کلیه اعضا این سازمان تحت استثمار شدید فکری و محرومیت از حقوق شان هستند.
جدایی وی از سازمان و افشاگری‌های مریم سنجابی مورد حمایت برخی دیگر از اعضای جدا شده از سازمان مجاهدین خلق قرار گرفته‌است.

زندگی پس از جدایی از سازمان

مریم سنجابی در حال حاضر در پاریس زندگی می‌کند. وی به فعالیت‌های اجتماعی برای کمک به اعضای سازمان مجاهدین خلق که قصد خروج از قرارگاه اشرف را دارند می‌پردازد.
دیدار (فیلم ۱۳۷۳)

خلاصه داستان

دوربین ژانت پطروسی، دختر دانشجوی عکاسی، هنگام عکس گرفتن از گل‌ها و گل فروشی‌ها در بازار به سرقت می‌رود، امیر ـ جوانی که به همراه پدرش باغ گل دارند و گل هایشان را در آن بازار می‌فروشند ـ دزد را تعقیب می‌کند و دوربین ژانت را پس می‌گیرد. امیر به بهانه گرفتن عکس‌های چاپ شده خود و پدرش که توسط ژانت گرفته شده‌اند، به سراغ این دختر مسیحی می‌رود. با جدی شدن رابطه، امیر از ژانت تقاضای ازدواج می‌کند، ولی ژانت تقاضای این پسر مسلمان را نمی‌پذیرد؛ ضمن این که پدر و مادر او نیز با این وصلت مخالفند. ماتیوس، برادر ژانت، به عنوان سرباز به جبهه می‌رود و اندکی بعد امیر نیز عازم جبهه می‌شود. ژانت که حالا به عنوان تنها فرزند خانه در مرکز توجه است، در یک بمباران هوایی پدر و مادرش را از دست می‌دهد، و به همراه ماتیوس که از جبهه برگشته، به شمال کشور نزد خانواده خواهر بزرگترشان می‌رود. ماتیوس که روحیه حساسی دارد و از مرگ والدینش از نظر روحی به شدت آسیب دیده، به بهداری ارتش منتقل می‌شود. ژانت در تنهایی سخت خانه خواهر، به امیر نامه می‌نویسد و موافقت خود را برای ازدواج اعلام می‌کند. امیر به سرعت مرخصی می‌گیرد و برای برگزاری مراسم به تهران می‌آید. پس از ازدواج، به رغم مخالفت خواهر بزرگتر ژانت و همسرش، امیر به جبهه برمی گردد و اسیر می‌شود. تا هشت سال بعد که امیر بازمی‌گردد، ژانت ـ که حالا گلاب خانم صدایش می‌زنند ـ پسر نوجوانی دارد و با وسعت دادن به گل فروشی کوچکشان، به صادرات گل نیز پرداخته است. سرانجام با بازگشت آزادگان به وطن، امیر نیز به خانه برمی گردد و ژانت که با فرزندش به استقبال او رفته، پس از سال‌ها دوربین به دست می‌گیرد و از پدر و پسر در کنار یکدیگر عکس می‌گیرد.
سرکل پاینز، مینه‌سوتا

خصوصیات

سرکل پاینز ۵٫۱۰ کیلومترمربع مساحت و ۴٬۹۱۸ نفر جمعیت دارد و ۲۷۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
تیفاریتی

خصوصیات

تیفاریتی ۳٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۴۹۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.

خواهرخوانده

شهرهای لورو چیوفنا، مونتاله، پونتاسیوه، Signa، Los Palacios y Villafranca، اگلیانا، Balmaseda، سویا و ریمل خواهرخوانده‌های تیفاریتی هستند.
کاسالچیپرانو

خصوصیات

کاسالچیپرانو ۱۹٫۰ کیلومترمربع مساحت و ۶۱۳ نفر جمعیت دارد.
دهستان اهلم‌رستاق شمالی

جمعیت

براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۹۹۲۷ نفر (۲۵۹۲ خانوار) بوده‌است.
محله کلیمی‌ها (شیراز)

محله کلیمی‌ها یا در اصطلاح شیرازی محله جودها، نام یکی از محله‌های شیراز قدیم می‌باشد.
این محله تقریباً دست نخورده باقی مانده‌است. در این محل مکان‌هایی مانند: حمام، مکتب خانه، بازار، بازارچه، قراول خانه و مسجد مخصوص کلیمی‌ها وجود داشته‌است. مرکز این محله همان مسجد مخصوص کلیمی‌ها بوده‌است.

تقسیم‌بندی محلات شیراز قدیم

در کل محلات شیراز به دو دسته بزرگ حیدری و نعمتی تقسیم شده بودند. حیدری به محلاتی گفته می‌شد که افراد آن محلات، خود را پیرو سلطان قطب الدین حیدر تونی که از مشایخ عرفان بود، می‌دانستند.
نعمتی به محلاتی اطلاقی می‌شد که ساکنان آن خود را پیرو شاه نعمت‌الله ولی که او نیز از بزرگ‌ترین و شاخص‌ترین عرفای عصر بود، می‌دانستند. درگیری‌ها و مخاصماتی که بین این دو دسته در سال‌های متمادی صورت گرفته هنوز هم مورد بحث است و حتی به صورت ضرب‌المثل جنگ حیدری، نعمتی در زبان‌هاست.
پنج محله محله اسحاق بیگ، محله درب شاهزاده، محله بالا کفت، محله میدان شاه و محله بازار مرغ را حیدری خانه و پنج محله محله سرباغ، محله سنگ سیاه، محله درب مسجد، محله لب آب و محله سر دزک را نعمتی خانه می‌گفتند. البته محله ارمنی‌ها و محله کلیمی‌ها جزء محلات بی‌طرف بودند و کاری به درگیری‌ها و مخاصمات نداشتند.

جغرافیا

این محله بین محله‌هایی همچون محله میدان شاه و محله بازار مرغ قرار داشته‌است.