ال دی میولا

جوانی

در دوران جوانی اوقاتش را بین درس‌های گیتار و علافی در کلوب‌های سالسا تقسیم کرده بود. تحت تأثیر بسیار زیاد گیتاریست جز لری کوریل، در کالج موسیقی برکلی در بوستون ثبت‌نام نمود. او دربارهٔ این دوران تحصیلش چنین می‌گوید:
«ما سه نفر بودیم در یک اتاق؛ یکی در اتاق بود، یکی در حمام و من گنجه را انتخاب می‌کردم.»
در نوزده سالگی بعد از چند جلسه کوتاه با کیبوردنوازی به نام بری مایلز، چیک کوریا از ال برای استفاده در اثر بازگشت به ابدیت در سال ۱۹۷۴، استفاده کرد.

اقتصادی

از تکنوازیهای اولش تا رقابت و پیروزی در گیتار تریوی ” دی میولا – مک لافلین- د لوسیا ”، از آثار با بن مایه برزیلی در “Cielo e Terra ” و “Soaring Through A Dream ” تا تمایل به سمت تانگو و رومانتیسم در گروه آکوستیکش “World Synfonia ” و ضبط دومین آلبوم این گروه به نام Heart Of The Immigrants.
از شروع مسیر تک‌نوازی‌های اولش، آلبوم‌هایی مثل “Land Of The Midnight Sun ”، “Elegant Gipsy ” و ” Casino ” آثارش از فروش خوبی برخوردار بوده‌اند.

نقدها

ال دی میولا مکرراً توسط بزرگترین منتقدین موسیقی جهان به‌خاطر قطعات هنری و کارهای هنرمندانهٔ گیتارش مورد توجه قرار گرفته‌است. تکنیک‌های میولا در ترکیب ریتم‌های پیچیدهٔ سنکپ‌دار با ملودی‌های محرک تغزلی و هارمونی پیچیده در بنیان این کارهای جدی ولی دل‌انگیز، همیشه مهم‌ترین و پیشروترین بوده‌است.
ردپای تکنیک موسیقی او را می‌توان در اولین آوازهٔ جهانی‌اش به همراه چیک کوریا و گروه Return To Forever در سال ۱۹۷۴ پیدا کرد. در ۱۹۸۰ در “Super Guitar Trio ” به همراه جانی مک‌لافلین و پاکو د لوسیا، پیروز اعلام شد.

بند

ال دی میولا گروهی را به وجود آورد که خودش آن را این‌گونه وصف می‌کند: ” شایسته‌ترین گروه در دوره موسیقایی من”. اسم این گروه جدید Al Di Meola World Sinfonia 2000 است که شامل موزیسینهایی از آرژانتین، کوبا و اسراییل است.
او شخصاً ۲۱ آلبوم موسیقی خود را ضبط کرده‌است از جمله آلبوم سولوی گیتار آکوستیک جدیدش به نام “Winter Nights”. یک ضبط خیلی خودمانی از ال دی میولا که متناوباً از دو گیتار آکوستیک وینتیج و یک باندورا (ساز ۴۸ سیمی چنگ مانند) که توسط نوازنده اوکراینی به نام رومن هرینکیف نواخته می‌شود، استفاده شده‌است.
موسیقی متمرکز شده بر یک تم تعطیلات زمستانی و آهنگ‌هایی شامل چهار آهنگ اصلی، چهارقطعه از آهنگ‌های کریسمس، و دو قطعه معروف موسیقی پاپ. یکی آهنگ “Mercy Street ” از پیتر گابریل ودیگری “Scarborough Fair ” از پل سایمون. انتخاب موسیقایی آل دی میولا در این آلبوم و ترکیب آن با آهنگ‌های اصلی خودش، دارای نوعی حالت تماتیک هماهنگ است.
ال معتقد است که این آلبوم از نظر شنیداری بهترین ضبط صدایی است که تا حالا انجام داده‌است. علاوه بر رومن هرینکیف، دوست و شریک موسیقایی ال، هرنان رومرو، در ضبط گیتار آکوستیک در دو قطعه و در تولید آلبوم همکاری کرده‌است.

همکاران

از میان نام‌هایی که دی میولا در طول دوره حرفه ایش با آن‌ها نواخته یا ضبط کرده می‌توان به افرادی مثل چیک کوریا، لوچیانو پاواروتی، پاکو دو لوسیا، پل سایمون، فیل کالینز، سانتانا، جان مک لافلین، لری کوریل، استیو وینوود، وین شورتر، هربی هنکوک، گانزولا روبالکابا، جاکو پستوریوس، لس پاول، جان لاک پونتی، استیو وای، فرانک زاپا، میلتون ناسیمنتو، اگبرتو گیسمونتی، جیمی پیج، تونی ویلیامز، استنلی کلارک، استیو واندر، ایراکر و بسیاری دیگر اشاره کرد.
ملودی‌های مهیج و تنوع ریتمیک در “World Sinfonia” و “Heart of the Immigrants ”، شدیداً تحت تأثیر استاد آرژانتینی تانگو آستور پیاتزولا ساخته شده‌اند. در “Kiss My Axe ” و ” Infinite Desire ” و”Orange and Blue ” او منظره فرهنگی و موزیکال وسیعتری را به تصویر می‌کشد. به هر حال دوستی دی میولا و آستور پیاتزولا قبل از مرگش، عامل مؤثری در عمیق‌تر شدن علائق گیتاریست به موسیقی آرژانتین و دنیای کلاسیک بود.
وی در رابطه با پیاتزولا و چیک کوریا گفته‌است: «پیاتزولا تأثیر ژرفی بر پیشرفتهای من به عنوان یک موزیسین و یک انسان گذاشت. ما با هم دوستان نزدیکی شدیم که با پست با هم در تماس بودیم و بعداً در طی این تفریح، شگفتی و علاقه من شدیداً برانگیخته شد تا این انسان بزرگ را بیشتر بشناسم.» ” چیک کوریا نیز شخص دیگری است که تأثیر زیادی در زندگی من داشته‌است. او یک حامی شگفت‌انگیز و الهام برانگیزترین شخص در موسیقی و یک دوست بوده‌است. ” ” نواختن با چیک اولین قدم مهم در پیشرفت من به عنوان یک نوازنده بوده‌است. ”

جوایز

بعد از ۲۱ آلبوم موسیقی، جوایز بیشمار (از جمله سه آلبوم طلا)، و شش میلیون فروش آلبوم‌های بعدی، آل دی میولا هنوز با خودش و موسیقیش رقابت می‌کند. “Infinite Desire ” محصول سال۱۹۹۸، “Winter Nights ” محصول پایان سال ۱۹۹۹، “World Sinfonia2000 the Grand Passion” محصول سال ۲۰۰۰ و “Flesh On Flesh ” محصول می ۲۰۰۳ ال دی میولا می‌باشند.
طبق نظرسنجی مجله گیتارنواز Guitar Player، ال دی میولا جوایز گیتار معتبری کسب کرده‌است. در دو دهه و نیم گذشته در سراسر جهان او به عنوان یکی از برجسته‌ترین نوازندگان چیره‌دست در حیطه جز بی کلام  (Instrumental Jazz) معاصر، شناخته می‌شود.