اریش لودندورف

سالهای ابتدایی

دوران کودکی  اریش، راحت و بی هیاهو سپری شدند و او در مزرعه کوچک خانوادگی شان بزرگ شد. اریش آموزش مقدماتی مدرسه ابتدایی را نزد عمه(یا خاله) مادروارش فرا گرفت و در ریاضیات از خود استعدادی نشان داد، چنان که برادر جوانترش به نام هانس یک اختر شناس  برجسته شد. او آزمون ورودی کادت(مدرسه نظامی) را در پلون با رتبه ممتاز گذراند به طوری که به کلاسی که دو سال جلوتر از گروه سنی اش بود، راه یافت و همواره شاگرد ممتاز کلاس خود بود.(ژنرال معروف جنگ دوم جهانی هاینتس گودریان نیز در همین مدرسه نظامی تحصیل کرده بود؛ اصولاً بسیاری از افسران آموزش دیدۀ ممتاز آلمانی، دانش آموختۀ همین مدرسۀ کادت بودند)

خدمت اولیۀ نظامی

در 1885 لودندورف به عنوان افسر جزء(افسر مادون) در تیپ 57اُم پیاده و سپس در وِسِل آموزش دید. در طول هشت سال بعد، وی به ستوان ارتقا یافته و در هنگ دوم دریایی واقع در کیل و ویلهلمشاون نیز به خدمت پرداخت. خدمت نظامی وی با تحسین و تقدیرهای مکرر همراه بود. در 1893 وارد دانشگاه جنگ شد، جایی که رییس آن، ژنرال مِکِل، وی را به ستاد پیشنهاد کرد، ستادی که در 1894 وارد آن شد. لودندورف به سرعت خود را نشان داد و در ستاد سپاه پنجم آلمان از 1902 تا 1904 افسر ارشد بود.
سپس او به ستاد کل ارتش آلمان راه یافت، جایی که ریاست آن با ژنرال آلفرد فون اشلیفن بود. لودندورف "واحد بسیج ستاد" را از 1904 تا 1913 اداره کرد و بعداً با ماکس باوئر، یک افسر درخشان توپخانه، همکار شد؛ همکاری که دوست صمیمی وی گردید.
در 1910 در سن 45 سالگی، این"عاصی پیر"(نامی که خودش دوست داشت به آن خوانده شود) با مارگارت اشمیت(1936_1875) دختر یک کارخانه دار متمول ازدواج نمود. آنها یکدیگر را در یک باران طوفانی ملاقات کردند، زمانی که اریش چتر خود را به او تعارف کرد. مارگارت از همسر خود جدا شد تا به عقد اریش در آید، در حالی که سه پسر و یک دختر از همسر سابقش را برای وی به ارمغان آورد. ازدواج آنها باعث سعادت هر دو خانواده شد و اریش خود را وقف فرزند خوانده هایش کرد.
در 1911 لودندورف اکنون یک سرهنگ تمام بود. "واحد بسیج ستاد" وی مسئول نوشتن فرامین و دستورات برای تدارک نیروهای بسیج و به کار گیری آنها زیر چتر خدمت بود؛ نیروهای بسیجی که برای نقشه اشلیفن ضروری مینمودند. برای همین، واحد بسیج ستاد وی مخفیانه مواضع دفاعی در مرز با فرانسه، بلژیک و روسیه را نقشه برداری و مساحی میکرد. برای نمونه، در 1911 لودندورف از شهر پادگانی کلیدی لیژ در بلژیک دیدن نمود.
نمایندگان حزب سوسیال دموکراتیک وایمار (حزبی که در انتخابات فدرال 1912 آلمان اکثریت کرسی های رایشتاگ را کسب کرده بود) به ندرت تقدم و اولویتی برای مخارج نظامی_خواه برای تهیه نیروهای ذخیره و خواه برای سرمایه گذاری تولید سلاح سنگین مانند توپ های کروپ_ قایل می شدند. به جای آن، ترجیح دادند مخارج نظامی را بر ناوگان امپراتوری متمرکز سازند. محاسبات لودندورف نشان داد که ارتش برای اجرای مناسب نقشۀ اشلیفن حدود شش سپاه کم دارد.
به اعضای ستاد کل ارتش آموخته بودند که خود را از دیدگان سیاسیون و عوام مخفی بدارند، اما لودندورف چنین قیودی را نادیده گرفت. در کنار وی، ژنرال بازنشسته ای به نام آگوست کایم و رهبر جامعۀ پان ژرمنی یعنی هاینریش کلاس، نیز با او همرأی بودند، این سه دایماً نمایندگان رایشتاگ را با قدرت تمام برای افزودن شش سپاه اضافی تحت فشار(لابی) قرار میدادند. در 1913 بودجه ای برای چهار سپاه اضافی اختصاص داده شد اما لودندورف با انتصاب ناخواسته به عنوان فرمانده تیپ 39اُم آلمان مستقر در دوسلدورف، از واحد بسیج ستاد منفک شد. به اذعان خودش:"شخصاً این تغییر سِمت را ناشی از فشارهایم به خاطر آن سه سپاه اضافی قلمداد کردم."
باربارا تاکمن در کتاب خود با عنوان توپ‌های ماه اوت لودندورف را در قامت یک"شاگرد فدایی اشلیفن" تصویر کرده است، کسی که تشنه و گرسنۀ کار کردن، با شخصیتی خارا مانند اما عمداً دوست گریز و دارای ظاهری مهیب که نتیجتاً کمتر شناخته شده یا محبوب مینمود. اگر به سخنان همسرش گوش کنیم به صحت این ادعا پی میبریم:"هر کس لودندورف را میشناسد، میداند که بارقه ای از شوخ طبعی در وی یافت نمیشود..." با این حال او پرحرف، هرچند گریزان از مکالمات کوتاه، بود. جان لی ادعا کرده که هنگامی که لودندورف در کنار سربازانش بود،"به یک رهبر نمونۀ تیپ تبدیل شد... افسران جوانتر برای پرستیدن وی حضور به هم می رساندند." آجودان وی، ویلهلم برویکر، به یک دوست فدایی وی تا پایان زندگی اش بدل شد.

نبرد لیژ

با وقوع جنگ اول جهانی در اوت 1914 لودندورف به عنوان معاون رییس ستاد ارتش دوم آلمان تحت فرماندهی کارل فون بولو منصوب گشت. این انتصاب بیشتر ناشی از تلاش های گذشتۀ وی در تجسس و نقشه برداری از مواضع دفاعی شهر لیژ بلژیک بود. در بدو نبرد لیژ، لودندورف با تیپ 14اُم بر روند جنگ نظارت داشت، تیپی که موظف بود در شب هنگام مخفیانه وارد شهر شده و پل ها را پیش از اینکه توسط بلژیکیان تخریب گردد، اشغال کنند. فرماندۀ این تیپ در روز 5 اوت کشته شد بنابراین لودندورف حملۀ موفقیت آمیز به لیژ را رهبری کرد تا شهر و دژ آن به تسخیر ژرمن ها درآید. در روزهای بعدی، دو تا از قلاع دفاعی شهر با حمله مستقیم  و خشن آلمان به اشغال درآمد، در حالی که مابقی دژها با هویتزرهای غول آسای کروپ 42 سانتی متری آلمان و اسکودای 30.5 سانتی متری اتریش_مجارستان در هم شکسته شدند. در 16 اوت، تمامی دژهای حفاظتی شهر لیژ سقوط کردند و این به ارتش یکم آلمان به رهبری الکساندر فن کلوک اجازه داد در طول این کشور پیشروی کند. در مقام فاتح نبرد لیژ، ژنرال لودندورف در روز 22 اوت بالاترین نشان نظامی ژرمنی، پور لی میریت، را به خاطر شجاعتش در طول نبرد مستقیماً از دستان قیصر دریافت داشت.

فرماندهی در جبهۀ شرق

ژرمن ها در نبرد دریاچه های مازوریان، ارتش یکم روس ها را نیز مورد حمله قرار دادند، این ارتش جهت اجتناب از محاصره، با برجا گذاشتن تلفاتی سنگین پا به گریز گذاشت. در طول مابقی سال 1914 هیندنبورگ و لودندورف این بار با هدایت استادانه یک گروه ارتش _که بر دشمن خود برتری عددی داشت_ به بخش روسیِ لهستان، از حملۀ محتمل روسها به سیلزیای آلمان جلوگیری کردند. در طول نبرد رودخانۀ ویستولا که با عقب نشینی ماهرانه آلمانی ها پایان یافت، ارتش نهم آلمان تمامی خطوط راه آهن و پل هایی که برای حمله به سیلزیای آلمان مفید بودند را در هنگام عقب نشینی تخریب کرد. وقتی روس ها دست به تعمیر آنها زدند، ژرمن ها جناح ارتش آنها را در نبرد لوش(battle of Łódź) مورد یورش قرار دادند و تقریباً بار دیگر یک ارتش روسی را به دام محاصره انداختند. به عقیده کارشناسانِ غافلگیری و مانورهای سریع، اگر ارتش نهم آلمان به خوبی تقویت شده بود، میتوانست تمامی ارتش روسیه در لهستان را نیز به دام اندازد. در طول زمستان 1915_1914 هیندنبورگ و لودندورف با شور و اشتیاق برای این استراتژی پافشاری میکردند اما OHL آنرا نپذیرفت. 
در بدو سال 1915 هیندنبورگ و لودندورف ارتش روسیه ای که هنوز جای پایی در پروس شرقیِ آلمان داشت، را با حمله ای در طوفان سخت زمستان غافلگیر نمودند و آن را در نبرد دوم دریاچه مازوریان محاصره کردند. OHL سپس ژنرال لودندورف را به منصبی دیگر گماشت اما التماس شخصی ژنرال هیندنبورگ به قیصر آلمان، لودندورف را برای وی نگه داشت. اریش فون فالکنهاین، فرمانده OHL یا رییس ستاد کل ارتش آلمان، برای حمله به جناح ارتش سوم روسیه که در حال فشار آوردن به گذرگاه های کارپات جهت حمله به مجارستان بود، به شرق آمد. با بهره گیری از توپخانۀ در هم کوبنده شان، ژرمن ها و اتریش_مجارها خط گورلیسه-تارنوف (واقع در جنوب شرقی لهستان فعلی) را شکافتند و چنان فشاری وارد آوردند که روس ها از سراسر گالیسیا (منطقه لهستانی نشینِ اتریش_مجارستان)عقب نشستند. در طول پیشروی ژنرال فالکنهاین طرح های مبنی بر قیچی کردن روس هادر لهستان(به سبک نقشه اشلیفن) را رد و به جای آن حمله رو در رو به دشمن را ترجیح داد. در حالی که روس ها از حیث تسلیحات از دشمن اروپایی خود پست تر بودند، در طول تابستان 1915 فرماندهی کل قوای آنان، گراند دوک نیکُلای نیکلایویچ رومانوف، برای نظم بخشیدن به جبهه اش اقدام به عقب نشینی سراسری کرد که در تاریخ این جنگ به "عقب نشینی بزرگ" معروف است. این عقب نشینی اکثریت لهستان(از جمله ورشو) را در بر میگرفت؛ در طول آن، آنان خطوط راه آهن، پل ها و ساختمان ها را منهدم نموده که 743,000لهستانی، 350,000 یهودی، 300,000 لیتوانیایی و 250,000 لتونیایی را به درون روسیه راند.  
در طول زمستان 1916_1915 مقر ستاد ژنرال لودندورف در کاوناس(دومین شهر بزرگ لیتوانی فعلی) بود. ژرمن ها هم اکنون آنچه امروزه لیتوانی خوانده می شود، لتونی غربی و شمال شرقی لهستان را در اشغال خود داشتند؛ مساحتی که حدوداً معادل مساحت کشور فرانسه بود. لودندورف خواهان آلمانی سازی(Germanization) قلمروهای متصرفی و الحاق(انضمام)های گسترده به قلمرو امپراتوری آلمان بود، به طوری که به ساکنین آلمانی، آن زمین ها را پیشنهاد میکرد.(به آلمانی:Drang nach Osten) همچنین در سر وی و ملی گرایان آلمانی نقشه هایی دور و دراز پرورانده میشد که سرزمین های کورلاند و لیتوانی را به عنوان دولتهای مرزی ای که توسط فرمانداران نظامی ژرمن اداره می شدند و تنها به قیصر آلمان پاسخگو بودند، در نظر میگرفت.  او در صورت پیروزی رایش آلمان، الحاق(انضمام)های گسترده و به قیمومت کشاندن(Colonization) سرزمین هایی در اروپای شرقی را پیشنهاد داد و یکی از جانبداران اصلی "باریکه مرزی لهستانی"بود. لودندورف حامی طرح هایی برای ادغام "آلمانی نشینی" و "آلمانی سازی" در نواحی متصرفاتی از طریق اخراج جمعیت بومی آن مناطق بود؛ او یک امپراتوری آلمان شرقی که منابع و ذخایر خود را برای جنگ با بریتانیا و ایالات متحده به مصرف میرساند، در مخیله خود میگنجانید؛ طرح های موهومی وی تا جایی پیش میرفت که شبه‌جزیره کریمه را نیز به مثابه یک مستعمره آلمانی فرض کرد. ژنرال اریش لودندورف، ملل و گروه های قومی نواحی اشغال شدۀ خود را "ناتوان در آفرینش فرهنگ واقعی" میپنداشت.
در 16 مارس 1916 روس ها که اکنون دارای منافع کافی از توپخانه و گلوله شده بودند، به مواضعی از استحکامات دفاعی جدید آلمان یورش بردند، قصد آنها رخنه به دو نقطه و سپس محاصره و قیچی کردن آلمان ها بود. آنها تا پایان ماه تقریباً به صورت روزانه حمله میکردند اما "تهاجم دریاچۀ ناراخ"(واقع در مینسک روسیه) با خفه شدن در خون و باتلاق به شکست انجامید. 
روس ها اما در جنوب یورش هایی موفقتر بر ضد اتریش_مجارستان انجام دادند؛ تهاجم بروسیلوف خطوط آنان را با یورشِ گستردۀ غافلگیر کننده ای که با نیروهای هجومی اموزش دیده ای انجام میگرفت، در هم شکست. این رخنه سرانجام با فراخواندن نیروهای اتریش_مجارستانیِ درگیر در جبهه ایتالیا به علاوۀ مشاورین و ذخیره های آلمانی، مسدود شد. در ماه ژوئیه، به حملات روس ها در شمال علیه آلمانی ها پاسخ متقابل داده شد. در 27 ژوئیه 1916 ژنرال هیندنبورگ فرماندهی تمامی نیروهای جبهۀ شرقی از بالتیک تا برودی(در اوکراین) را بر عهده گرفت. لودندورف و هیندنبورگ مسئولیت جدید خود را در قطاری ویژه برعهده گرفتند و مقر ستاد(قرارگاه) خود را در برست_لیتوفسک برپا کردند. در اوت 1916 جبهه شرقی آنان در همه نقاط تحت حفاظت بود.

رهبری مشترک نظامی با هیندنبورگ

در فوریه 1916 در جبهۀ غرب، آلمان ها به وردون(جنوب شرق فرانسه) یورش بردند و به زودی زیر ضربات نیروهای انگلیسی و فرانسوی در سُم نیز قرار گرفتند. رفقای لودندورف در OHL(فرماندهی عالی نیروهای مسلح آلمان) که سردسته آنها ماکس باوئر بود، با تلاشی بی وقفه به سود وی لابی میکردند. با اعلان جنگ رومانی به اتریش_مجارستان در اوت این سال و فشارش به سوی مجارستان، توازن جنگ به ضرر ژرمن ها تغییر یافت. ژنرال فالکنهاین به عنوان رییس ستاد کل ارتش آلمان، در 29 اوت از سر ناچاری جای خود را به ژنرال هیندنبورگ سپرد. لودندورف مجدداً در سمت معاون وی با عنوان ژنرال اول آماد و پشتیبانی(به انگلیسی: Quartermaster general) به خدمت ادامه داد و به او گفته شد که در این سِمت با هیندنبورگ دارای مسئولیت مشترک است. او را به درجه ژنرال پیاده نظام(به آلمانی: General der Infanterie) با دوستاره ارتقا دادند. صدر اعظم تئوبالد فون بتمان هولوگ به کابینۀ جنگی چنین هشدار داد:"شماها لودندورف را نمی شناسید؛ کسی است که تنها در هنگامۀ پیروزی مفید است، اگر اوضاع بد پیش برود او اعصابش را میبازد." به هر حال نگرانی اول ستاد کل، ارتش نسبتاً بزرگ اما بد تجهیز شدۀ رومانی بود، برای همین نیروهایی از جبهۀ غرب به شرق فرستاده شدند و از قضا یورش رومانیایی ها و روس ها به مجارستان را سد نمودند. از سمت جنوب، رومانی مورد یورش نیروهای ژرمنی، اتریش_مجاری، بلغاری و عثمانی تحت فرماندهی فیلد مارشال مکنسن و از شمال نیز مورد یورش نیروهای ژرمنی و اتریش_مجارستانی تحت هدایت ژنرال فالکنهاین قرار گرفتند. بخارست در 6 دسامبر 1916 سقوط کرد و مکنسن تا پایان جنگ حاکم نظامی آنجا گردید. بر طبق گفته های مکنسن، فرماندهی غیرصمیمانۀ لودندورف شامل"سِیلی از تلگرافها که به قدر موهن بودنشان، زاید نیز بودند" میشد. وقتی OHL از شکست حتمی رومانی اطمینان یافت، نیروها را به غرب بازگرداند و افسران ستادی که در زمان تصدی فالکنهاین به کار مشغول بودند را در سِمتهای خود ابقا کرد؛ به جز یک افسر عملیاتی که مسئول شکست در وردون بود. هیندنبورگ و لودندورف به نشستها و کنفرانس های فرماندهین جبهۀ غرب سر میزدند تا اوضاع را بسنجند؛ بدین وسیله مشکلات آنان را دریافته و نظرشان را نیز جویا میشدند. در هر نشست، ژنرال لودندورف بیشترین مکالمات را برای هیندنبورگ ایراد میکرد. قرار بر این شد که حملۀ دیگری در وردون انجام نگیرد و از سُم با تاکتیکهایی بازبینی شده که نفرات کمتری را در معرض توپخانه بریتانیا قرار میداد، دفاع شود. یک خط دفاعی ثانوی جدیدی نظیر آنچه در شرق ساخته بودند نیز قرار شد بنا گردد. بعدها متفقین به این خط عنوان خط هیندنبورگ را دادند. هدف آلمان پیروزی بود، یعنی یک آلمان با مرزهای گسترش یافته که آسانتر میتوانست از خود در جنگ بعدی دفاع کند. به ژنرال هیندنبورگ اسماً[و نه عملاً] فرماندهی بر تمامی نیروهای دول محور اعطا شد. دستان لودندورف در همه جا دیده میشدند. هر روز وی سر میز تلفن نشسته و با ستاد(قرارگاه)های ارتش های خود در تماس بود، به طوری که ارتش با انبوهی از "بمباران کاغذی لودندورف" که شامل اوامر و فرامین وی، دستورالعمل ها و استعلام اطلاعات بودند، روبرو شده بود. اثر انگشت وی در تک تک تلاش های جنگی آلمان دیده میشد. او هر دو روز یکبار اطلاعیه ای رسمی منتشر میکرد و اغلب با خبرنگاران روزنامه ها و فیلم های خبری کوتاه(به انگلیسی: newsreel) دیدار میکرد. به زودی ملت آلمان وی را در قامت مغز متفکر ارتش ستود.

حواشی داخلی

هدف لودندورف همین بود "تنها یک چیز روشن است: قدرت باید در دستان من باشد." چنان که در قانون اساسی امپراتوری آلمان تصریح شذه بود، حکومت باید به دست غیرنظامیانی که از سوی قیصر منصوب میشدند اداره گردد. OHL اما با اطمینان به برتری افسران نظامی بر غیرنظامیان، داوطلب نظارت بر اقتصاد کشور شد: اموری مانند درآمد ملی، مواد خام، کار و غذا. ماکس باوئر، دوست نزدیک و دست راست لودندورف، با رفقای صاحب صنایع خود شروع به هدفگذاری هایی بس جاه طلبانه برای تولیدات نظامی کرد، چیزی که به برنامه هیندنبورگ شهره گشت. لودندورف با گرمی و حرارت در نشستهای سیاست اقتصادی شرکت می جست_گاهی با با صدای بلند و گاهی با مشت بر میز میکوبید. اجرایی ساختنِ برنامۀ هیندنبورگ به ویلهلم گرونر محول گردید، افسر ستادی که راه آهن سراسری را در طول جنگ به نحوی مؤثر مدیریت کرده بود. دفتر(محل کار) وی نه در ستاد کل_چنان که لودندورف میخواست_ بلکه در وزارت دفاع که سازمانی غیرنظامی بود قرار داشت. بنابراین وی افسران ستاد را در بیشتر وزارتخانه ها به کار گماشت تا روند اوضاع را دانسته و خواستهایش را به کرسی بنشاند. مشکل اساسی صنایع جنگی کمبود کارگر ماهر بود، بنابراین 125,000 نفر از نیروهای مسلح مرخص شده و کارگران آموزش دیده نیز دیگر مشمول نظام وظیفه نشدند. OHL خواست بیشتر مردان و زنان را در خدمت ملی ثبت نام کند اما رایشتاگ قانونی وضع کرد که تنها مردان با 60_17 سال سن مشمول این "خدمت میهنی" می شوند و نیز به کارگیری کارگران جنگی در مشاغل را منع نمود. گرونر دانست که آنها نیازمند پشتیبانی کارگران هستند برای همین اصرار کرد که نمایندگان اتحادیه ها نیز در شورا(هیأت) های حل اختلاف صنایع شرکت داده شوند. او همچنین از نظام درآمدهای مالیاتی افراطی ای حمایت کرد که صاحبان صنایع را شدیداً به خشم آورد. در 16 اوت 1917 لودندورف ضمن تلگرافی به گرونر، او را از سمت فعلی اش معاف و  مجدداً به هدایت لشکر 33 پیاده گماشت. بالاتر از همه، "با ناتوانی در کنترل امور کار و کارگری و بی میلی به کنترل صنعت، ارتش شکستی غم انگیز متحمل شد." از دید عموم ملت لودندورف در همان حال که جنگ را اداره میکند، سراسر ملت را نیز در پنجه خود دارد. با توجه به سخنان خود لودندورف،" مسئولین کشور... مرا در قامت یک دیکتاتور به تصویر کشیدند." وی قرار نبود صدراعظم شود زیرا درخواستهای اداره جنگ به جای آن، بسیار سنگین بودند. تاریخ نگار فرانک تیپتون استدلال میکند که لودندورف از لحاظ تکنیکی هر چند دیکتاتور نبود اما"بدون تردید قدرتمند ترین مرد آلمان" در 1918_1917 بود. OHL هیچ کاری برای تعدیل بحران کمبود فزایندۀ مواد غذایی در کشور انجام نداد. به رغم محاصره متفقین، هر شهروند آلمانی میتوانست به میزان کافی غذا دریافت دارد اما[چنین نشد و] منابع و ذخایر به نحو مؤثر یا منصفانه ای اداره نشدند. در بهار 1918 نیمی از تمامی گوشت، تخم مرغ و میوه که در برلن مصرف شدند، در بازار سیاه به فروش رفته بودند.

در حزب نازی

پس از تأسیس حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان (نازی)، وی نخستین فردی بود که دفتر عضویت این حزب را امضاء کرد و آدولف هیتلر را بر ضد سوسیالیستها برانگیخت. وی عادت داشت که به جای به کار بردن کلمه سوسیالیست واژه «بی وطن» را بکار ببرد.
بسیاری از کسانی که بر جنگ جهانی دوم تحلیل نوشته‌اند تاکید کرده‌اند: اگر لودندورف سه سال دیگر زنده مانده بود، آلمان در جنگ جهانی دوم شکست نمی‌خورد زیرا که او مانع حمله نظامی هیتلر به روسیه می‌شد و تا انگلستان از پا در نمی‌آمد اجازه گسترش جبهه را نمی‌داد.

واپسین سال‌ها و مرگ

لودندورف در سال‌های آخر عمر با زن دومش ماتیلده فن کمیتس به انزوایی نسبی رفت و کتابهای گوناگونی نوشت و تاننبرگبوند را رهبری کرد. او به این نتیجه رسید که مشکلات عالم ناشی از مسیحیان (خصوصیاً یسوعیان و کاتولیسیسم)، یهودیان و فراماسون‌ها است. او به همراه ماتیلده انجمن شناخت خدا را بنیان گذاشت که انجمن کوچکی از خداباوران در رابطه با علوم خفیه بود و تا به امروز پابرجاست.