هستی

تعریف

در تداول معمولی به معنای جهانی است که ما از راه حس‌های خود نسبت به آن آگاهی داریم.
این مفهوم در شاخه هستی‌شناسی از فلسفه، معنای تخصصی‌تری گرفته‌است.
رابطه میان هستی و زمان جستاری بسیار مشکل‌آفرین است. بیشتر فیلسوفان بر این باورند که برای هستی یک مدت مشخصی از زمان را می‌شود در نظر گرفت. اما برخی دیگر از فیلسوفان، زمان را یک «توهم» می‌نامند. برخی دیگر، زمان را امری واقعی می‌دانند اما باور دارند که چیزی به نام زمان نقطه‌ای یعنی زمان بدون مدت هم وجود دارد.
حتی فیلسوفانی که زمان را تنها یک واقعیت نسبی قلمداد می‌کنند وجود فرایند «تبدیل» را می‌پذیرند. منظور از تبدیل، دگرگونی‌هایی است که در اجسام جداگانه در مدت زمان وجودشان رخ می‌دند. پذیرش مفهوم تبدیل، مشکلی را پیش می‌آورد به نام پایایی. پرسشی پیش‌آمده اینست که با این‌همه تبدیل که در یک جسم در حین موجودیتش روی می‌دهد تا چه اندازه می‌توان برای آن جسم یک هویت قائل شد.
برای هستی در کلیتش اغلب یک هویت پایدار در نظر گرفته می‌شود اما در مورد این‌که کل هستی نیز مانند اجسام درونش آغاز و پایان دارد اختلاف نظر هست.
فیلسوفان معتقد به اصالت و تقدم وجود بر این باورند که هستی موجودات دو جنبه دارد: ذات یا ماهیت، و هستی. به باور آنان زمانی که موجودی به سبب خودآگاهی بر ماهیت خود تأثیر نهاد و شناسه‌های ویژه‌ای پیدا کرد از مرحلهٔ ذات به مرحله وجود می‌رسد.

متون فلسفی

ماده گرایی بر این باور است که فقط ماده و انرژی وجود دارند و همه چیز از ماده تشکیل شده و تمام عملکردها به انرژی نیاز دارند و تمام پدیده‌ها از قبیل خوداگاهی، نتیجه ارتباط متقابل مواد می‌باشد. مادی گرایی منطقی تمایزی بین بودن و وجود داشتن قایل نمی‌شود و در تعریف ان را واقعیت عینی اشکال مختلف ماده می‌داند.
اعتقاد آرمان‌گرایی این است که آنچه که وجود دارد فقط تفکر و عقیده است در حالیکه دنیای مادی در مرحله ثانوی قرار دارد. در این مکتب، وجود داشتن با ماهیت ماورایی که قادر است از مرزهای موجود در این دنیا عبود کند، در تضاد است. فلسفه عقلانی در غالب شناخت‌شناسی، وجود را قابل درک و منطقی می‌داند لذا تمام موجودات متشکل اند ازمنطقی در جستجوی مرتبط با ان موجود و تمام پدیده‌ها از جمله خوداگاهی نتیجه درک نومنالی از دنیاست است که باور دارد اجسام مستقل و بدون ذهن هستند.
در حیطه علم و دانش، وجود اجسام از ماهیت خودشان مشتق نمی‌شود وبا خلقت و اراده خداوند تعیین می‌شود. تضاد موجود مابین بودن و ماهیت نشانگر این است که دوگانگی جهان خلقت تنها از راه خدا حل شدنی است. تجربه گرایی وجود حقایق مفردی را تشخیص می‌دهد که قابل مشاهده علوم تجربی باشند و نه مشتق از دیگری.
یکی از مهم‌ترین و اساسی‌ترین موضوعات در هستی‌شناسی، تعریف وجود است، مطالعه فلسفی از ماهیت بودن، وجود داشتن و کل واقعیت به علاوه دسته‌بندی موجودات و روابطشان. هستی‌شناسی که خود قسمتی از فلسفه علوم ماورا، طبیعت است به سوالاتی دربارهٔ این که چه موجودات و نهادهایی وجود دارند یا می‌توان گفت که هستند، می‌پردازد و اینکه چنین موجوداتی ایا قابل دسته‌بندی در یک سلسله مراتب و زیرمجموعه ان با در نظر گرفتن وجه تشابه و تمایزشان هستند یا نه.

عقاید تاریخی

از دیرباز در فلسفه سنتی غرب، آثاری هرچند پراکنده از قبیل «جمهوری فیدو» از افلاطون، استیسمن و «علوم ماورا، طبیعه ارسطو» در ارتباط کلی با این موضوع برجا مانده‌است. نظریه جامع ارسطو درباره بودن، که طبق آن موجودات منفرد به نام ماده به صورت کامل وجود دارند ولی بقیه چیزها از قبیل روابط، کمیت، زمان و مکان که زیر مجموعه نامیده شده و وجودشان مشتق از دیگران و بستگی به وجود آن‌ها دارند. در «علوم ماورا، طبیعه ارسطو» چهار دلیل برای بودن ذکر شده: دلیل مادی، دلیل رسمی (توافقی)، دلیل مؤثر و دلیل نهایی.
پیروان مکتب نیوکلاسیکی افلاطون واولین فلاسفه مسیحی مخالف هرگونه بودن و واقعیتی بجز در ذهن خداوند بودند و بعضی از آن‌ها فکر می‌کردند که بودن، تله و اغفالی بود که با وجود جهان، جسم و شیطان انسان‌های ضعیف را از خدا دور می‌کرد.