ولسوالی گلران

بافت اجتماعی و درآمد

بیشتر باشندگان ولسوالی گلران (تاجیک)، پشتون، بلوچ و ترکمن هستند، طوری‌که بیشتر شان را (تاجیکان) و پشتون‌ها تشکیل می‌دهد و به ترتیب بلوچ و ترکمن.
شاخه‌های تاجیک شهرستان گلران به ترتیت ساغریان، [ﺗیﻤﻮﺭیﺎﻥ ،غوریان،زوری‌ها و… هستند
و از قوم پشتون شاخه‌هایی از قبیل اسحاقزایی، نورزایی، ماشینزایی، چپات، مندک شیخانزای کموزای اچکزای بهادرزای بابک زای علی زای و غیره نام برد و بیشتر در اطراف مرکز ولسوالی زیست داشتند که فعلاً اکثر شان به مرکز شهرستان نقل مکان ویا به شهر هرات رفته‌اند
باشندگان این شهرستان بیشتر به دامداری و دهقانی مصروف اند و کشت هم فقط به دلیل نبود آب کافی در زمین‌های للمی صورت می‌گیردشهرستان گلران دارای مقدار جنگل پسته نیز است و همچنین روستاهای حوضچه و زیرریگی‌ها به شوند داشتن آب کافی ازانگورخوبی بر خوردار هستند وهندوانه بیشرین کشت در فصل خود است که معمولاً برداشت خوبی می‌دهد اما چیزی بنام مخ یا همان شیرین بیان بیشتر در دشت‌های گلران می‌روید هرساله از برداشت این محصول مردم بهره می‌برند

روستاها و قصبات ولسوالی گلران

بزرگترین قریه‌های آن:بوزان، طوطچی، گلران خوگیانی، گلران تیموری ، گلران زیکینی، قشاوری، نهرآب، لهراب، زیره گی، حوزچه‌ها (قریه کهنه-مومین آباد-کلابی - خردمندان)، زیارت، آسیادیو، افضل،غورقند غوری دهنهٔ ذوالفغار، چکاب چای کهسانی سیاه کمرک دهنه شهر بند که موقعیت تاریخی نیز داردچای اب گرمی شکر اب رباط سرگردان و دوم اینکه بیشترین نفوس ولسوالی گلران را اقوام تیموری اسحاقزای نورزای غوری‌ها ماشیگزای بلوچ سرخکمان ملکی و به تر تیب تاجیک وترکمن تشکیل می‌دهند
       ==روستای شکرآب==
قریه شکر آب یکی از قریه‌های‌های بزرگ ولسوالی گلران است که در پانزده کیلو متری مرکز ولسوالی گلران قره باغ قرار دارد نفوس تقریبی آن به هزار و پانصد تن می‌رسد باشندگان این قریه همه به زبان دری صحبت می‌کند و اکثراً مردم آن بلوچ ازبگزهی هستند و بر علاوه بلوچ . زوری ،طاهری ، و تاجیک در این قریه زندگی می‌کند
بزرگان این قریه عبارت از ارباب تاجمیر ملا محمد عسکر حاجی ملا کریم خان ارباب سرکار عبدالغفور عوض عبدالوهاب و عبدالکریم می‌باشد و ارباب آن فعلاً ارباب سرکار خان می‌باشد این قریه در چند سال اخیر وسعت زیادی پیدا کرده‌است 
اقتصاد این قریه را زراعت و مالداری تشکیل میدهد زراعت در این قریه رشد خوبی دارد زراعت اکثراً للمی است و زمین‌های آبی زراعتی آن زیاد است این قریه دارای دو باغ بزرگ است که انگور زیادی دارد مردم این قریه گندم ، کچالو، بادنجان رومی، پیاز ، سیر ، زردک ، شغلم ... و انواع سبزیجات و حبوبات وانواع درخت بادم، پسته، زردآلو، سیب، آلو، انار.... را به صورت آبی و گندم جو نخود عدس کرایه و پالز را به صورت للمی زرع می نماید آب زراعتی این قریه از دره شارشاره که دارای دو آبشار زیباست تأمین میگردد و آب آشامیدنی آن که آب نادری در منطقه است به صورت لوله‌کشی به قریه می آید تأمین میگردد این قریه دارای کاریزهای زیادی بوده که فعلاً از بین رفته‌است تاریخ این قریه بر اساس آثاری که در زمان حکومت طالبان بدست آمده به گفته باستان شناسان به دو هزار و پانصد سال قبل از میلاد مسیح بر می‌گردد این قریه در پائین کوه قرار دارد اگر در فصل بهار بارندگی زیاد باشد تمام اطراف آن گلگون و زیبا می‌گردد
در غرب این قریه بیدک و در شرق آن غاشقی و چشمه تاسک و در شمال شرق آن رباط سرگردان و در جنوب آن کوه قرار دارد این قریه دارای دو مسجد و یک مکتب ابتدایی می‌باشد که در چند سال اخیر رشد خوبی کرده‌است

روستای زیره گی وحوضچه =

زیره گی کلان وحوضچه دو قریه بزرگ از روستاهای گلران است که دردوازده کیلومتری جنوب قره باغ مرکزشهرستان گلران واقع شده‌است نفوس تقریبی آن ۲۷۰۰
نفراست وهمه آنهافارسی زبان هستندکه درگلران به قوم ساغری مشهوراند این روستاها ازجمله کوه پایه‌های سرسبزشهرستان گلران است که هردرفصل بهارمردم هرات برای تفریح ازکوه بزرگ وسرسبز این روستا دیدن می‌کنند روستای حوضچه وزیرگی متشکل ازشش قریه کوچک وبزرگ بنام‌های قریه‌های زیره گی کلان زیرگی خورد. مومین آباد، قریه کهنه، کلابی وخردمندان است که در رأس اموراجتماعی این روستا تاسال ۱۳۹۰سه ارباب بنام‌های حاجی محمداکبر کلان قوم ساغری درقریه‌های زیرگی. ارباب عبدالظاهروحاجی ارباب ده باشی قرارداشتند مردم اکثرأ به مالداری (دامداری) و کشاورزی مشغول‌اند. درقریه کهنه که مرکز این روستاهست مردم زیادتربه کشاورزی مشغول اند که به استثنای زمین‌های للمی زمین‌های آبی شان را ازدوکاریز بنام‌های کاریز عبدالله خان وکاریز ارباب ده باشی آبیاری می‌کنند محصولات عمده کشاورزی این روستا عبارت اند از گندم، نخود، انگور، سیب زمینی، پیاز، گوجه فرنگی و غیره می‌باشد. جوانان این روستاماننددیگرروستاهای گلران تاپیش ازفروپاشی حکومت طالبان تااندازهٔ ازنعمت درس و آموزش محروم بودند و فقط جوانان می‌توانستندآموزش‌های مذهبی را درمساجد نزد ملایان بیاموزند که باروی کارآمدن حکومت کرزای ازسال ۱۳۸۰خورشیدی جوانان این روستاآموزش‌های ابتدایی رادرمساجدشروع کردند تا اینکه در سال ۱۳۸۳به کمک کشور آلمان دو مدرسه در این روستاها اعمارگردید.
در سال ۱۳۹۷ مردم این روستاها خسارات هنگفت مالی را از حادثات طبیعی متقبل شدند که در بزرگترین حادثه حدود ۲۰۰ گوسفند را سیلاب نابود کرد