نوده (آبیک)

جمعیت

این روستا در دهستان کوهپایه غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۱۹ نفر (۴۸خانوار) بوده‌است. این روستا تا سال‌های دهه 1350 حدود 100 خانوار و جمعیتی حدود 500 نفر داشت. جمعیتی که اغلب به کار کشاورزی مشغول بودند. اما با شکل گیری موج‌های مهاجرت به شهرها برخی از ساکنان این روستا به ویژه نسل جوان آن به قزوین یا تهران مهاجرت کردند و در شهرها ساکن شدند. این امر موجب کاهش جمعیت این روستا گردید. البته در حال حاضر جمعیت این روستا در فصلهای بهار و تابستان با فصلهای پائیز و زمستان متفاوت است. در فصل بهار و تابستان بسیاری از جمعیت به روستا بر می گردند. لذا جمعیت در این فصول افزایش می یابد. اما در فصول پائیز و زمستان مجددا برخی از ساکنان به شهر بر می گردند که موجب کاهش جمعیت در این فصول می‌شود.

محصولات کشاورزی نوده

تا سال‌های اواخر دهه ۱۳۵۰ هجری شمسی و نیمه اول دهه ۱۳۶۰ هجری شمسی کشاورزی، باغداری و دامداری در این روستا رونق داشت. مهم‌ترین محصولات کشاورزی گندم، جو، لوبیا، نخود، و عدس بود که در مزارع آبی و دیمی کشت می‌شد. مهم‌ترین محصولات درختی نیز گردو، بادام، و انگور و کشمش و سنجد بود. این محصولات کشاورزی ضمن آنکه نیاز مردم محل را تأمین می‌کرد مازاد آن به بازار قزوین عرضه می‌شد و به فروش می‌رفت و سایر مایحتاج زندگی از طریق فروش محصولات کشاورزی تأمین می‌شد. حتی بخش از محصولات مانند کشمش و سنجد به بازارهای گیلان عرضه می‌شد و در قبال آن برنج دریافت می‌گردید.از سال‌های اولیه دهه ۶۰ به تدریج کشاورزی رایج در این منطقه ضعیف شد و بتدریج مزارع منطقه به باغهای گیلاس تبدیل شد.

دامداری در نوده

از لحاظ دامداری، در این روستا گوسفند، بز، گاو و مرغ خانگی پرورش داده می‌شد. الاغ نیز دامی بود که برای بار بری از آن استفاده می‌شد. با توجه به کوهستانی بودن منطقه الاغ بهترین و مناسب‌ترین دامی بود که می‌توانست نیازهای مردم منطقه را تأمین کند. بنابراین تقریباً هر خانواده در کنار مجموعه دامهایی که برای تولیدلبنیات، گوشت، تخم مرغ و پشم و پوست پروش می‌داد یک الاغ نیز نگهداری می‌کرد.

مزارع نوده

باغهای گیلاس این منطقه بسیار با شکوه می‌باشد که در ۳ مزرعه با نام‌های محلی دشتان (دشت + ان به معنای دشت ها)، آندیمان (آن سوها، آن طرفهایی که دیده نمی‌شود مثل آن طرف کوه. در اینجا هم منظور مزارعی است که آن طرف کوههای روستا قرار دارد) و آندستان (آن طرفها، آن طرفی که دیده می‌شود مانندآن سوی رودخانه. در اینجا هم منظور مزارعی است که آن طرف رودخانه قرار دارند) پراکنده می‌باشد. آب مورد نیاز کشاورزی این منطقه از چشمه‌های اطراف تأمین می‌گردد. با توجه به اینکه درخت گیلاس به آب فراوان نیاز دارد تغییر وضعیت سنتی کشاورزی منطقه به علاوه خشکسالیهای پی در پی موجب کمبود آب کشاورزی شده که باغداری در منطقه را تهدید می‌کند. راه مقابله با این تهدید یکی مدیریت منابع آب و دیگری آن است که به تدریج کشاورزی و باغداری به سمت نوعی از کشت و باغداری هدایت شود که به آب کمتری نیاز است. مانند تولید بادام، گردو، انگور، سنجد و مواردی از این نوع.
دامداری سنتی منطقه نیز متحول شده و چند مرغداری صنعتی در منطقه فعالیت دارد.

شغل مردم روستا

زمانیکه رونق کشاورزی در منطقه افول کرد اکثر مردم روستا به کاسبی و به شغل میوه فروشی روی آوردند که برخی همجنان به این شغل اشتغال دارند. اما نسل جدید این روستا به سوی تحصیلات عالیه روی آورده‌اند و تعداد زیادی از آن‌ها معلم، دبیر و کارمندهستند.

تعزیه خوانی در نوده

تعزیه خوانی در این روستا بسیار رایج بوده‌است. همچانان در دهه محرم به ویژه روز عاشورا مراسم تعزیه با شور و علاقه بسیار در این روستا برگزار می‌شود و همه مردم روستا و روستاهای اطراف، حتی کسانیکه سال‌هاست از روستا مهاجرت کرده‌اند در آن شرکت می‌کنند. تعزیه خوانهای سرشناس روستا در گذشته مرحوم علیجان یوسفی و مرحوم علی یار یوسفی بودند که هر دو تمام عمر را به تعزیه خوانی پرداختند. معروفترین تعزیه خوانهایی که هم‌اکنون به تعزیه خوانی می پردازند علاالدین قاسمی یکی از مشاهیر تعزیه ایران است که با اجرای تعزیه در برخی از سکانسهای سریال شب دهم به شهرت زیادی دست یافت. آقایان قهرمان یوسفی، سلیم یوسفی، قاسم قاسمی، جمال قاسمی از دیگر تعزیه خوانهایی هستند که همچنان به تعزیه خوانی می پردازند.همچنین پژوهشگر و محقق به نام تعزیه حاج  عنایت اله قاسمی متولد نوده می باشد.

صنایع دستی روستا

گلیم بافی، قالی بافی، جاجیم بافی، سبد بافی(سبدهایی با چوب نازک و نرم درخت بید، سبدهایی با ساقه‌های گندم)، لحاف دوزی، خورجین دوزی و گیوه دوزی در این روستا رواج بسیار داشته،است. این تولیدات ضمن آنکه برای استفاده خانواده‌ها تولید می شد، یکی از منابع درآمد خانواده نیز محسوب می شد. اما متأسفانه امروزه دیگر خبری از تولید این محصولات در روستا نیست.

جاذبه های توریستی و دیدنیهای روستای نوده

مناظر طبیعی مهم‌ترین و جذاب‌ترین دیدنیهای این روستاست:
1-چشم انداز بیار زیبای روستا. (چشم اندازی شبیه ماسوله)
2-آبشار زیبای چهارپاش(آبشاری با ارتفاع حدود 40 متر که در فصول پر آبی بسیار دیدنی است. آین آبشار در فصول سرما و یخبندان به یخ شار بسیار زیبا تبدیل می‌شود که بسیار جذاب و دیدنی است)
3-تنگ دره (دره ای صخره ای که به دلیل صخره ای بودن بسیار باریک است به گونه ای که می‌توان پاها را به دو طرف رودخانه چسباند و از روی آب رودخانه حرکت کرد)
4-صاف دره (دره ای با آب بسیار صاف)
5-روخانه یا رودخانه (رودخانه بزرگی که با پیوستن چند رود شکل گرفته‌است. دو طرف این رودخانه باغ و درختگاری است و مناظر طبیعی بسیار زیبایی دارد)
6-دشتان (باغهای گیلاس)
7-ترندشت(باغهای انگور)
8-خرس دره(باغهای انگور)
9-جن لانی دره (دره لانه‌های جن)
10- سیاکول (سیاه کوه)
11-چفته (مزرعه باغ انگور با چشم‌اندازی زیبا)
12-باغستان انگور جی یری باغان( باغهای بالا)
13-آبشار زردلجاری سره (آبشاری با ارتفاع حدود 30متر که در فصول پر آبی آب دارد و بسیار دیدنی است. اما در فصول گرما خشک است و فقط چک چک آب را می‌توان مشاهده کرد)
14-کلابن(منطقه ای کوهستانی با صخره ای بسیار بزرگ). این منطقه در فاصله ای دور از روستا قرار دارد و باید کوهنوردی کرد تا به آن رسید.
15-شاه سبزه پوش (امامزاده ای در دل کوهستان و بر فراز بلندترین قله منطقه با نام کوه عدنان یا کوه شاه سبزه پوش) این منطقه در فاصله ای دور از روستا قرار دارد و باید کوهنوردی کرد تا به آن رسید.
16- عسلک (منطقه ای کوهستانی با چشمه ای پر آب و مزارع زیبا) این منطقه در فاصله ای دور از روستا قرار دارد و باید کوهنوردی کرد تا به آن رسید.
17-پیلا کمر (صخره بزرک )این منطقه هم در فاصله ای دور از روستا قرار دارد و باید کوهنوردی کرد تا به آن رسید.
و بسیاری از مناطق طبیعی دیگر که البته به دلیل فاصله از روستا به راحتی قابل دسترسی نیست.

بازیهای محلی نوده

دراین روستا بازیهای محلی زیادی رواج داشته که امروزه چندان از آن‌ها خبری نیست. مهم‌ترین بازیها عبارت بودند از: آنی مانی(شبیه گرگم به هوا)، قوایم قوایم(قایم باشک)، الک دلک، زو، قیش بازی(کمربند بازی)، گردو بازی(به دو شکل مات مات و بازی با قاپ).