یانی

آغاز زندگی

یانی در ۱۴ نوامبر ۱۹۵۴ در شهر کالاماتا یونان به دنیا آمد. فرزند پدری بانکدار و مادری خانه‌دار، یانی استعداد موسیقی خود را با نواختن پیانو و آکاردئون در سن کم ۶ سالگی به نمایش گذاشت. والدین یانی او را به یادگیری با سرعت و سبک دلخواه خودش بدون آموزش رسمی موسیقی تشویق کردند. به این ترتیب یانی موسیقیدانی خودآموخته است که استفاده از «دست‌نویس موسیقایی» که از هنگام کودکی طراحی و کامل کرده را به جای بکارگیری نت‌نویسی سنتی ادامه می‌دهد.
یانی در سن چهارده سالگی رکورد ملّی یونان در رقابت‌های شنای آزاد ۵۰-متر را شکست.
در نوامبر ۱۹۷۲، یانی برای تحصیل در رشتهٔ روان‌شناسی در دانشگاه مینه‌سوتا، یونان را به مقصد ایالات متحده ترک کرد. وی در آنجا برای گذران زندگی تا مدتی در انجمن دانشجویی ظرف می‌شست، و هم‌زمان با یادگیری زبان انگلیسی و تکرار چندین باره کتاب‌های قطور روان‌شناسی دست و پنجه نرم می‌کرد؛ تا اینکه با موفقیت در دروس و کسب نمرات بالا توانست کمک‌هزینه دانشجویی را از دانشگاه برای ادامهٔ تحصیلش به‌دست‌آورد. او در سال ۱۹۷۶ مدرک کارشناسی خود در رشتهٔ روان‌شناسی را اخذ نمود.
یانی در اواخر دوران دانشجویی عضو یک گروه راک محلی بود و به تمرین پیانو می‌پرداخت. پس از فارغ‌التحصیلی، با وجود مخالفت خانواده، یک سال را وقف کار موسیقی کرد تا بتواند بین ادامهٔ تحصیل و هنر انتخاب کند؛ و پس از آنکه دریافت خوشبخت‌ترین دوران زندگی خود را گذارنده، تصمیم گرفت موسیقی را برای باقی عمر ادامه دهد.

حرفهٔ موسیقی

در سال ۱۹۷۷ یانی به گروه راک کِمیلیِن (آفتاب‌پرست) مستقر در شهر مینیاپولیس پیوست، و با بنیادگذار و درامر این گروه، چارلی اَدمز برای مدت ۴ سال به اجرا پرداخت، بگونه‌ای که همکاری این دو تا سال ۲۰۱۰ و پس از آن نیز ادامه یافته‌است. پس از اجرای تورهایی با کِمیلیِن طی سال‌های ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۴، یانی به لس آنجلس نقل مکان کرد تا روی موسیقی خودش کار کند. وی در این دوره، موسیقی چند پروژهٔ سینمایی و تبلیغاتی را نیز انجام داد.

دههٔ ۱۹۸۰ تا اوایل ۱۹۹۰: پدیداری و شناخت

در سال ۱۹۸۰ یانی اولین آلبوم خود را به نام آپتیمیستیک با استفاده از تجارب گروه کِمیلیِن و با تمرکز روی موسیقی الکترونیک ضبط کرد، که به دلیل سبک و پرداخت متفاوت موسیقی در زمان خود با استقبال مواجه نشد. این آلبوم بعدتر توسط اتلنتیک رکوردز در ۱۹۸۴، و پرایوت میوزیک در ۱۹۸۹ بازنشر داده شد.
یانی در سال ۱۹۸۷ گروه موسیقی خود را تشکیل داد و در ۱۹۸۸ با ترکیبی دربردارندهٔ جان تِش به عنوان نوازنده کیبورد و چارلی ادمز به عنوان درامر، توری را در شهرهای مختلف آمریکا آغاز نمود؛ و در طی این تور آلبوم‌های نخستین خود یعنی کلید تخیل، از روی سکوت، و روزهای آفتاب‌پرست را معرفی کرد. یکی از نتایج مهم این تور اجرا همراه با ارکستر سمفونی دالاس، ضبط ویدئویی آن و در ادامه بازخوردهای مثبتی از آن اجرا بود که از نگاه یک منتقد دالاس تایمز هِرالد، به شناخت عمومی یانی کمک زیادی کرد. گفته می‌شد ظهور یانی «به بهترین وجه ممکن همزمان» شده بود با افزایش محبوبیت موسیقی‌سازی معاصر.
حضور یانی در رسانه‌ها و تلویزیون در سال‌های بعد به شناسایی و پذیرش عمومی او انجامید؛ به ویژه با حضور وی در مجله مردم و نیز در برنامه تلویزیونی اوپرا وینفری که با پشتیبانی و همراهی لیندا اِوَنز، بازیگر آمریکایی، همراه بود. یانی از سال ۱۹۸۹ با اِوَنز در رابطه بود. با این وجود، حضورهای بعدی در تلویزیون، فروش بالای آثار ضبط شده و ویدئویی، و کنسرت‌های متعدد طی سال‌های بعد شناخت او را فراتر از رابطه‌اش با اِوَنز گسترش داد.
آلبوم جرئت آرزو، که در سال ۱۹۹۲ انتشار یافت، اولین آلبومی از یانی بود که نامزد جایزه گرمی شد. قطعهٔ «آریا» در این آلبوم آهنگی است برمبنای دونوازی گُل (از اپرای لاکمه، ۱۸۸۳) ساختهٔ لئو دِلیبِس، آهنگساز فرانسوی. استفاده یانی از این آهنگ در یک آگهی شرکت بریتیش اِروِیز که برندهٔ جایزه شد، به آن محبوبیت بخشید. آلبوم در زمان من که با ساز غالب پیانو در ۱۹۹۳ منتشر شد و آلبوم مورد علاقهٔ یانی است، دیگر آلبوم وی است که نامزد جایزه گرمی شده‌است.

دههٔ ۲۰۰۰: پس از یک درنگ، دورنماهای تازه

در سال ۲۰۰۰، پس از درنگی دو ساله، یانی اولین آلبوم استودیوی خود طی هفت سال گذشته را با نام اگر می‌توانستم به تو بگویم منتشر کرد. این آلبوم به رتبهٔ ۲۰ در جداول مجلهٔ بیلبرد دست یافت و در اولین هفتهٔ انتشار ۵۵۰۰۰ نسخه فروش کرد، که بیشترین فروش آغازین برای آلبوم‌های یانی به حساب می‌آید. یانی از آن به عنوان آلبومی آرام برای «گوش دادن» و کمتر نمایشی نسبت به آلبوم‌های کنسرت زنده مانند زنده در آکروپولیس یا احترام یاد می‌کند. وی توضیح می‌دهد که خودش تمامی صداهای آلبوم را، شامل آوازهای ظاهری، از طریق دستکاری صدا و به صورت الکترونیک در استودیوی خود خلق کرده‌است.
موسیقی حاضر در آلبوم سال ۲۰۰۳ یانی، قومیت، نمایانگر بسیاری از فرهنگ‌های جهان است، و یانی گفته‌است در این آلبوم از عنصر «قومیت» برای بازتاب رنگ و زیبایی و یک اجتماع چندفرهنگی استفاده شده‌است. این آلبوم در زمانی نزدیک به انتشار خودزندگی‌نامه یانی به نام یانی با واژگان (به انگلیسی: Yanni in Words) عرضه شد.
پس از شش سال، و برای اولین بار در حرفهٔ خود، یانی در همکاری با ریک وِیک از خوانندگانی در آلبوم صداهای یانی استفاده کرد. هفته‌ها پیش از انتشار این آلبوم در تاریخ ۲۴ مه ۲۰۰۹ با برچسب دیزنی پرل متعلق به شرکت ضبط والت دیزنی رکوردز، شبکهٔ پی‌بی‌اِس ویدئویی از کنسرت صداها پخش کرد که در نوامبر ۲۰۰۸ در شهر آکاپولکو کشور مکزیک برگزار شده بود. انتشار آلبوم پیش از توری صورت گرفت که تهیه‌کنندگی آن را یکی از زیربخش‌های پِرل به نام بوئِناویستا کانسرتز برعهده داشت.
آلبوم یانی مکزیکَنیزیمو، که در نوامبر سالگرد جشن‌های دویست ساله مکزیک در ۲۰۱۰ منتشر شد، بزرگداشتی نسبت به این کشور با برداشت یانی از موسیقی مردمی آن بود. یانی در این آلبوم با په‌په آگوئیلار خواننده-آهنگساز، و لوسِرو خواننده-هنرپیشه همکاری داشت.

دههٔ ۲۰۱۰: طراحی آواهای تازه، و بازگشتی به تورهای جهانی

آلبوم حقیقت لمس کردن اولین آلبوم یانی با محتوای جدید طی هشت سال گذشته بعد از قومیت بود و در فوریه ۲۰۱۱ منتشر شد. محتوای متنوع حقیقت لمس بازتابی از تأثیرات سبک‌های‌سازی معاصر، الکترونیک، و سینمایی بود که به رگه‌هایی از پاپ، عصر نو، و موسیقی جهان‌گذار می‌کرد. هرچند یانی گفته‌است که حقیقت لمس با آزمایش روی طراحی‌های جدید آواها آغاز شد، ولی جیمز کریستوفر مانگِر از وب‌گاه آل‌میوزیک بر این عقیده است که این آلبوم، یانی را در حال بازگشت به ریشه‌های‌سازی خود به تصویر می‌کشد، و باید به مذاق هواداران موسیقی اواسط دههٔ ۱۹۹۰ او خوش بیاید. سه آهنگ از پانزده قطعهٔ غالباً‌سازی آلبوم، دربردارندهٔ ترانه‌هایی با اجرای خوانندگان یانی، صداها هستند.
در آوریل ۲۰۱۲ یانی لوح فشردهٔ صوتی و تصویری از آلبوم زنده کنسرت یانی در ال مورو، پورتوریکو را منتشر کرد، که در دو کنسرت فضای خارجی در ۱۶ و ۱۷ دسامبر ۲۰۱۱ ضبط و فیلم‌برداری شده بودند. محل برگزاری کنسرت، زمین‌های دِژ سَن فِلیپ دِل مورو («اِل‌مورو») واقع در سَن‌خووان، مرکز ایالت پوئرتوریکو بود، که یک مکان میراث جهانی یونسکو است. کنسرت‌های ضبط شده از مارس ۲۰۱۲ توسط شبکهٔ پی‌بی‌اِس پخش شدند. تولید این اثر دهمین همکاری یانی با این سازمان بود.
یانی در ۹ فوریه ۲۰۱۳ به مناسب سال نو چینی در برنامه ویژهٔ جشنوارهٔ بهاری تلویزیون مرکزی چین (با ۷۰۰ میلیون بیننده در سال) با چانگ جینگ، هنرمند نوازندهٔ سنتور چینی (زیثر)، اجرا داشت. این اولین سالی بود که تلویزیون مرکزی چین از هنرمندان خارجی برای اجرا دعوت به عمل آورده بود.
در تورهای سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۴ یانی، خوانندگانی متمایز از یانی، صداها مربوط به سال‌های ۲۰۰۸ تا ۲۰۰۹ شرکت داشتند، هرچند فهرست آهنگ‌های اجرا شده غالباً‌سازی بودند.
یانی در مارس ۲۰۱۴ طی یک همکاری با پلاسیدو دومینگو، خوانندهٔ تِنور اپرا، و ریک ویک تهیه‌کننده، هفدهمین آلبوم استودیوی خود را با نام اینسپیراتو (از ایتالیایی به فارسی، الهام گرفته) منتشر ساخت. ویژگی برجستهٔ این آلبوم، اجرای آوازی همچون یانی، صداها در پنج سال قبل بود. در اینسپیراتو گروهی از خوانندگان اپرایی سرشناس بازسازی‌های آهنگ‌هایی از یانی را اجرا کردند که وی پیش از آن در طول حرفه خود منتشر کرده بود. در این آلبوم عناوین و اشعار آوازها غالباً به زبان ایتالیایی هستند.
در روزهای ۳۰ و ۳۱ اکتبر ۲۰۱۵، یانی دو کنسرت در زمین‌های اطراف اهرام مصر و ابوالهول بزرگ جیزه اجرا کرد، که نخستین اجرای وی در مصر به حساب می‌آید. این دو کنسرت شامل آتش‌بازی و نیز پخش ویدئویی توسط اسکات کلی به‌عنوان فرمانده ایستگاه فضایی بین‌المللی می‌شدند، و همچنین با قالب وضوح بالای ۴کی برای پخش‌های بعدی از شبکهٔ پی‌بی‌اس ضبط شدند. برای القای حس امنیتی پایدار پس از انقلاب مصر (۲۰۱۲–۲۰۱۱)، نیروی امنیتی مصری‌ای به تعداد ۳۰۰۰ نفر امنیت محدودهٔ کنسرت را به‌عهده گرفتند.
در دسامبر ۲۰۱۵، یانی آهنگی به‌نام «هفت میلیون رؤیا» برای ویدئویی برای ناسا به مناسبت پانزدهمین سالگرد ایستگاه فضایی بین‌المللی ساخت.
یانی در ژانویه ۲۰۱۶ هجدهمین آلبوم استودیویی خود را با نام آسایشی احساس‌برانگیز منتشر کرد. از این روی که این آلبوم با استفاده از سینث‌سایزرها، ضرب‌آهنگ‌های برنامه‌ریزی شده و صداهای الکترونیک ساخته شده بود، گفته می‌شد «برگردان کاملی» به آلبوم‌های اوایل دههٔ ۱۹۸۰ یانی باشد.
از سال ۲۰۱۰ به بعد، یانی تورهای بین‌المللی خود را با اجراهایی در بیش از سی کشور در پنج قاره، شامل (به ترتیب الفبا) آرژانتین، آلمان، اردن، ارمنستان، اسرائیل، امارات متحده عربی، اوکراین، ایالات متحده (شامل پوئرتوریکو)، بحرین، برزیل، بریتانیا، بلاروس، بلغارستان، پاناما، تایلند، ترکیه، تونس، جمهوری چک، چین، روسیه، رومانی، سریلانکا، سنگاپور، شیلی، عربستان سعودی،  عمان، قطر، کاستاریکا، کانادا، کره جنوبی، کویت، لبنان، لهستان، مجارستان، مصر، مکزیک، و هند برگزار نموده‌است.

سبک‌های موسیقی متمایز از جنبش روحانی «عصر نو»

در عین اینکه یانی گفته‌است عصر نو «بیشتر تعریفی روحانی است تا تعریفی موسیقایی»، گفته می‌شود موسیقی وی همچنان که شتابی پررونق‌تر به خود می‌گرفت توسط جنبش عصر نو «اتخاذ شده‌است». موسیقی او سازی معاصر نیز نامیده شده‌است و به عنوان «ادغامی از جاز، موسیقی جهان، کلاسیک، و سافت راک با استفاده از سازها» توصیف گشته‌است. با این وجود یانی از زودهنگام، دست کم از ۱۹۸۸، از برچسب‌هایی نظیر «یونانی» و «عصر نو» پرهیز می‌نمود، و تأکید داشت که «وقتی کسی از عصر نو می‌گه، من اون چیزی یادم می‌آید که موقع جارو کردن خونه در پس‌زمینه گوش می‌دهید. من نمی‌خوام به مخاطب آرامش ببخشم؛ من می‌خوام اون‌ها رو درگیر کنم، علاقه‌مندشون کنم.» در سال ۱۹۹۴، یانی در حالی که میان کار خود و آنچه سایرین موسیقی حس و حال محیطی خوانده‌اند تمایز قائل می‌شد، اشاره کرد: «عصر نو موسیقی کنترل شده‌تر و آروم‌تری رو نشون می‌ده. موسیقی من می‌تونه ضرب‌آهنگ زیاد، انرژی زیاد، و حتی قومیت زیادی داشته باشه.»
یانی در سال ۲۰۱۲ خاطرنشان کرد که هرگز علاقه‌ای به دسته‌بندی هنر یا برچسب‌گذاری نداشته، و افزود که همواره موسیقی را ساخته «تا درس‌هایی را که آموخته‌ام و تجربه‌هایی که در زندگی به دست آورده‌ام را با صداقت بازتاب دهم.» برای مثال، تحصیل روان‌شناسی در دانشگاه بر موسیقی یانی تأثیرگذار بود: «هنگامی که موسیقی خلق می‌کنم، این موسیقی بازتابی از روح من، تجربه‌های من در زندگی، و روابط من با مردم و فرهنگ‌های دیگر است. روان‌شناسی، و فهمیدن اینکه ما به عنوان انسان‌ها در این دنیا چه کسی هستیم، در تقریباً هر تفکر خلاقانه‌ای که من دارم حاضر است.»

مسیری نامتعارف در حرفهٔ موسیقی

سبک موسیقی یانی برای بیشتر برنامه‌های رادیویی یا شبکه‌های موسیقی تلویزیون نامناسب می‌نمود. در سال ۲۰۱۲ یانی اهمیت شبکه پی‌بی‌اس را در حرفه خود بیان کرد، و گفت که این شبکه «همیشه به من اجازه می‌داد تا موسیقی خودم رو بدون هیچ سانسور یا نفوذی ارائه کنم، و من رو تشویق می‌کرد هنرمندی باشم که الآن هستم،» و نیز این شبکه «بخش بزرگی از حرفه من برای بیشتر از ۲۰ سال بوده.»
یانی برای شناساندن خود مسیری نامتعارف را پی گرفت؛ به عنوان مثال، پس‌انداز شخصی خود را برای سرمایه‌گذاری رخدادهای مکان‌های تاریخی نظیر کنسرت‌های آکروپولیس در ۱۹۹۳ به خطر انداخت، قطعات ویژه‌ای برای شبکه‌های عمومی تلویزیون تولید کرد، به تنهایی در استودیوی شخصی ساخت خودش در خانه موسیقی خلق می‌کرد، و نیز بسیاری از وظایف تهیه و تولید را خودش انجام می‌داد؛ و به این ترتیب از صنعت موسیقی رایج‌گذار می‌کرد. در سال ۲۰۰۰، دیوید سیگل از روزنامهٔ واشینگتن پست نوشت که یانی «استعاره‌ای زنده از موفقیت براساس معیارهای خود است، یعنی رؤیای هر آمریکایی با اندیشه‌ای که یا نادیده گرفته شده یا به سُخره.»

موسیقی

در اواخر دههٔ ۱۹۸۰، در مروری که از آغاز حرفهٔ یانی در روزنامهٔ دالاس تایمز هِرالد منتشر شد، کنسرتی که یانی با ارکستر سمفونی دالاس اجرا کرد «روح‌بخش، تکان دهنده، و الهام‌بخش» توصیف شد. در سال ۱۹۹۵، دان هِکمَن از روزنامهٔ لس‌آنجلس تایمز نوشت که موسیقی یانی «پایه در ملودی‌های عاشقانهٔ شیفته‌کننده‌ای دارد که با ضرب‌آهنگ‌های پرانرژی مدیترانه‌ای برجسته شده‌اند.» در بررسی موشکافانه‌تری استیو مِتکَف از روزنامهٔ هارتفورد کورِنت در «واسازی» موسیقی یانی آورد که موسیقی وی «از دیدگاه هارمونیک، از اجزایی ساخته شده که در بسیاری از قطعات موسیقی کلاسیک اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم یافت می‌شود. ذاتاً تونال است، گاه‌وبیگاه ته‌رنگی از آواهای ناهماهنگ ملایم دارد، گاهی اوقات از لحاظ ضرب‌آهنگ سرزنده است، در نخستین گوش‌سپاری گیرا است، و آشکارا احساس‌برانگیز است. موسیقی یانی دو حس پایه دارد: خرامان و قهرمانانه همراه با نت‌های فرازنواخت رزمی، و به گونهٔ خیال‌انگیزی ژرف‌اندیشانه. … نوعی پیوند صلح‌آمیز میان موسیقی پاپ و موسیقی کلاسیک که راحت احساس می‌شود.»
اخیراً، مارک دِمینگ از آل‌میوزیک ساخته‌ها و اجراهای یانی را اینطور ترسیم کرد که «حس چشمگیری از درام، پویایی، و عاشقانگی» را دارا هستند، و نوشت که یانی «سبک اجرایی مسلطی» دارد. راب گَرِت در روزنامهٔ نَشنال نگاشت که یانی در تولید موسیقی خود «تمام قواعد را بطور کلی به دو گونه می‌شکند— قهرمانانه و کوبنده یا فراگیر و بازتابنده.» در سال ۲۰۱۲، هَوی گِرَپِک از روزنامهٔ پام بیچ پست خاطرنشان کرد که «تعداد اندکی هنرمند معاصر با حس بی‌همتایی از موسیقی و سبک حقیقی خودشان وجود دارد. مقایسهٔ موسیقی عصر نو با راک کلاسیک آسان نیست، اما برای یانی، ممکن است.» یانی ترکیب موسیقی الکترونیک سینث‌سایزر را با ارکستر سمفونی کامل محبوبیت بخشید.
یانی، که «هنرمند حقیقی جهانی» نامیده شده‌است، از موسیقی‌دانانی با ملیت‌های گوناگون استفاده نموده‌است، و انواعی از سازهای جالب توجه را از جاهای مختلف دنیا از دیدیگِریدوی استرالیایی تا چارانگوی پِرویی همراه با ارکستر کلاسیک، بخش ضرب‌آهنگ راک، و کیبوردهای الکترونیک خود به کار گرفته‌است. موسیقی وی «آمیزه‌ای از گلچین نواهای قومی، از ترانه‌های بومی آمریکا تا ضرب‌آهنگ‌های آفریقایی و هارمونی‌های آسیایی» توصیف گشته‌است. پیش از کنسرت‌های سال ۲۰۱۵ خود در اهرام مصر، یانی عنوان کرد که احساسات در سرتاسر دنیا یکسانند، و اینکه موسیقی عمدتاً‌سازی وی می‌تواند این احساسات را به مردم در هر جایی برساند چراکه این موسیقی زبان را دور می‌زند.
جان اِل. موزِر از روزنامهٔ مورنینگ کال نوشت که «روندها می‌آیند و روندها می‌روند،» اما موسیقی یانی «به نظر می‌رسد که از روندها سرپیچی می‌کند و… انگار که موسیقی‌ای برای تمام دوران است.» موزر در مصاحبهٔ خود با یانی از وی پرسید که آیا او عمداً سعی می‌کند چیزی خلق کند که «برای همیشه ماندگار خواهد بود، دربرابر چیزی که قرار است بلافاصله فقط ۱ میلیون نسخه بفروشد،» و یانی پاسخ داد که «شما هرگز نمی‌تونید (هدفمند) هنر ماندگار خلق کنید… بنابراین نمی‌تونید این رو در ذهن داشته باشید.» در عوض، یانی در حین توصیف فرایند خلاقانهٔ خود توضیح داد که دانش وی از موسیقی و سازها و تجربه‌اش از فرهنگ‌های متفاوت «(همچون) اجزای سازندهٔ سرآغاز زندگی است که به هم می‌رسد و خود را آشکار می‌کند و پدیدار می‌شود؛ و روان است. بی‌دردسر است.»
محبوبیت یانی و موفقیت‌اش در تلویزیون‌های همگانی با دیدگاه برخی منتقدین در تضاد کامل بوده‌است. چندی از انتقادات شدیدتر به‌طور خلاصه یانی را به عنوان «خودنمایی بی‌استعداد» توصیف کرده‌اند که موسیقی‌اش بار فکری کمی دارد، در حالی که چکیدهٔ نظرات طرفدارانش این است که یانی «هنرمندی کاملاً اصیل است که معنویت ژرفش، گونه‌ای بی‌همتا از موسیقی را آفریده‌است.»
یانی استفاده از «دست‌نویس موسیقایی» که از هنگام کودکی طراحی و کامل کرده را به جای بکارگیری نت‌نویسی سنتی ادامه می‌دهد، و فردی را استخدام می‌کند تا فرایند ملال‌آور نوشتن نمودارهای نت رایج را برای اعضای ارکستر انجام دهد. حتی با این وجود، از آنجایی که موسیقی حوزه‌ای شنیداری است، یانی می‌بایست آنچه را که نمی‌توان از طریق نوشتار بیان کرد، به موسیقی‌دانان آموزش دهد.

فعالیت‌های نیکوکارانه و انسان‌دوستانه

یانی از سال‌های آغازین حرفه خود با پی‌بی‌اس در تلاش‌های این شبکه برای جمع‌آوری کمک‌های مالی همکاری داشته‌است، و بنا بر گزارش‌ها بیش از ۱۳ میلیون دلار برای این سازمان جمع‌آوری نموده‌است. تولید کنسرت یانی در ال مورو، پورتوریکو (۲۰۱۲) دهمین همکاری یانی با شبکهٔ پی‌بی‌اِس بود.
یانی در تلاش‌های حفاظت از محیط زیست صندوق جهانی طبیعت یاری رسانده‌است، بدین ترتیب که پشتیبانی مالی یک برنامه نمادین «بسته پذیرش پاندا» را عهده‌دار شد و در آن ۵۰٬۰۰۰ دلار کمک‌های اهدایی را تضمین کرد. یانی سخنگوی ناسا نیز بوده‌است.

خودزندگی‌نامه

خودزندگی‌نامه یانی، یانی با واژگان، که همراه با دیوید رِنسین نگارش شد، هم‌زمان با انتشار آلبوم قومیت یانی در فوریه ۲۰۰۳ منتشر شد. این کتاب در تاریخ ۲ مارس ۲۰۰۳ عنوان پرفروش‌ترین کتاب روزنامهٔ نیویورک تایمز را در دسته‌بندی غیرداستانی از آن خود کرد.