google/wiki40b huggingface dataset:
Google Doodle

Το Google Doodle είναι μια ειδική, προσωρινή και μοναδική τροποποίηση του λογότυπου στις αρχικές σελίδες της Google προς τιμήν διαφόρων γιορτών, γεγονότων, επιτευγμάτων και ατόμων. 
Το πρώτο Google Doodle τιμούσε το φεστιβάλ Burning Man το 1998 και σχεδιάστηκε από τον Λάρρυ Πέιτζ και τον Σεργκέι Μπριν για να ειδοποιήσει τους χρήστες για την απουσία τους σε περίπτωση που οι διακομιστές δεν ανταποκρίνονταν. Τα επόμενα Doodle σχεδιάζονταν με σύμβαση μέχρι το 2000, όταν ο Πέιτζ και ο Μπριν ζήτησαν από τον υπεύθυνο δημοσίων σχέσεων Ντένις Χουάνγκ (Dennis Hwang) να σχεδιάσει ένα λογότυπο για την Ημέρα της Βαστίλης. Από τότε, μια ομάδα υπαλλήλων που ονομάζονται Doodlers οργανώνουν και δημοσιεύουν τα Doodles.
Αρχικά, τα Doodles δεν ήταν κινούμενα ούτε είχαν υπερσυνδέσμους, ήταν απλά εικόνες με κείμενο που εμφανίζονταν περνώντας από πάνω τους το ποντίκι που περιγράφει το θέμα.  Τα doodles αυξήθηκαν σε συχνότητα όσο και σε πολυπλοκότητα από τις αρχές του 2010. Τον Ιανουάριο του 2010 το πρώτο κινούμενο Doodle τίμησε τον Ισαάκ Νεύτωνα. Το πρώτο διαδραστικό Doodle εμφανίστηκε σύντομα μετά τον εορτασμό του Pac-Man και οι υπερσύνδεσμοι άρχισαν να προστίθενται στα Doodles, συνήθως συνδέοντας σε μια σελίδα αποτελεσμάτων αναζήτησης για το θέμα του Doodle. Έως το 2014, η Google είχε δημοσιεύσει πάνω από 2.000 περιφερειακά και διεθνή Doodles σε όλες τις ιστοσελίδες της,  που συχνά φιλοξενούν καλλιτέχνες, μουσικούς και προσωπικότητες.
Σπύρος Καγιαλές

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1872. Η μητέρα του Μαρία, το γένος Ορνεράκη, ήταν από τα Σφακιά. Ο πατέρας του Δημήτρης, καταγόταν από τη Γραμβούσα.  
Ο Καγιαλές καταγόταν από ιστορική οικογένεια. Όλοι οι άνδρες της οικογένειας έλαβαν μέρος σε όλους τους αγώνες της εποχής τους για την Ελευθερία και την Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα. Ο πατέρας του ήλθε νωρίς, μαζί με την οικογένειά του, από τα Καμπιά και εγκαταστάθηκε στην οδό Λάκων, στη Χαλέπα. Όταν αργότερα εγκαταστάθηκαν εκεί και τα παιδιά του με τις οικογένειές τους, ολόκληρη η γειτονιά αποκλήθηκε «Καγιαλεδιανά».
Στο Ακρωτήρι ο Σπύρος Καγιαλές υπηρέτησε από την αρχή της Επανάστασης του 1897 μαζί με τους αδελφούς του Γιώργο, Μανώλη, Αντώνη και Σήφη. Έγινε διάσημος για την γενναιότητα που επέδειξε ενώ είχε οχυρωθεί με άλλους αγωνιστές στον Προφήτη Ηλία -όπου και βρίσκονται σήμερα οι τάφοι των Βενιζέλων- στις 9 Φεβρουαρίου 1897. Όταν μια οβίδα θρυμμάτισε τον ιστό της Ελληνικής σημαίας αυτός την άρπαξε κάνοντας το ίδιο του το σώμα κοντάρι, κερδίζοντας έτσι τον θαυμασμό του στόλου των Μεγάλων Δυνάμεων που είχε κληθεί για να καταπνίξει την επανάσταση. Οι ναύαρχοι διέταξαν παύση πυρός, ενώ ο Ιταλός επικεφαλής του στόλου, υποναύαρχος Φελίτσε Κανεβάρο, έγραψε στα απομνημονεύματά του: «Η ανύψωση της σημαίας με αυτόν τον τόσο ηρωικό τρόπο, αποτέλεσε μια στιγμή της ζωής μου που δεν θα λησμονήσω ποτέ». Το γεγονός αυτό ήταν μια μεγάλη διπλωματική νίκη των Ελλήνων και έπαιξε σημαντικό ρόλο στην αυτονόμηση της Κρήτης λίγους μήνες αργότερα, λόγω της υποβολής, από τους ναυάρχους, ευνοϊκών εισηγήσεων προς τις κυβερνήσεις τους. Ο δήμος Ακρωτηρίου γιορτάζει κάθε χρόνο την επέτειο του βομβαρδισμού της 9ης Φεβρουαρίου 1897 και καταθέτει στεφάνια στον αδριάντα του Καγιαλέ, του οποίου τα αποκαλυπτήρια έγιναν στις 21 Ιουλίου 1997. 
Επίσης, έλαβε μέρος στις μάχες του Δρίσκου κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-1913, όπου και πάλι διακρίθηκε για την ανδρεία του και τιμήθηκε με την απονομή ειδικών μεταλλίων και διπλώματος.
Γενναίος πολεμιστής υπήρξε και ο μονάκριβος γιος του Γιώργος, που διακρίθηκε στα πεδία των μαχών στη Μακεδονία, όπου και έπεσε. Ο χαμός του αγαπημένου του γιου, σημάδεψε την υπόλοιπη ζωή του και υπήρξε η πραγματική αιτία του θανάτου του, αργότερα. Από τη γυναίκα του Μαρία, το γένος Καπνισάκη, που ήταν από τα Κοντόπουλα των Κεραμειών, απόκτησε εκτός από τον Γιώργο και μία κόρη, την Ειρήνη.
Πέθανε στη Χαλέπα στις 5 Σεπτεμβρίου 1929 και αναπαύεται στον τάφο της οικογένειας στο νεκροταφείο της Αγίας Φωτεινής Χαλέπας.
Προτάσεις για Ασσυριακή αυτονομία στο Ιράκ

Σε όλη την ιστορία, υπήρχαν μερικές προτάσεις για τη δημιουργία μιας αυτονομίας ή ενός ανεξάρτητου κράτους για τους Ασσύριους που ομιλούν τα Συριακά στο βόρειο Ιράκ.

Αυτόνομη Περιφέρεια Αλ-Ραφιντάιν

Στις 5 Μαρτίου 2017, τρεις φορείς που εκπροσωπούν Ασσύριους, Γιαζίντι και Τουρκμένιους εξέδωσαν κοινή δήλωση, ζητώντας ημιαυτόνομη περιοχή στο Βόρειο Ιράκ. Η ιδέα ωθήθηκε προς τα εμπρός από το Ίδρυμα Διάσωσης των Τουρκμενίων, το Ανεξάρτητο Ανώτατο Συμβούλιο των Γιαζίντι και την Οργάνωση Αλ Ραφιντάιν.
Το έργο προτάθηκε σύμφωνα με το Ιρακινό Σύνταγμα του 2005, το οποίο δίνει στις μειονότητες το δικαίωμα στην αυτονομία ή την αυτοδιοίκηση σε υπομονάδες της επικράτειας (Κεφάλαιο 1, Ενότητες 5, 112, 115 και 116).
Ο Αλί Ακράμ Αλ-Μπαγιάτι του Ιδρύματος Διάσωσης των Τουρκμένιων δήλωσε ότι "Η πρόταση περιφέρειας για τις μειονότητες είναι σύμφωνα με το Ιρακινό Σύνταγμα και δεν έρχεται σε αντίθεση με την γενική κίνηση για το μοίρασμα των εξουσιών και να επιτραπεί στις μειονότητες να διαχειρίζονται τις δικές τους υποθέσεις".
Το καντόνι θα περιλαμβάνει τρεις συνεχείς περιοχές: Σιντζάρ, Ταλ Αφάρ και Πεδιάδα της Νινευής.
Τζέρεμι Χαντ (πολιτικός)

Βιογραφικά Στοιχεία

Ο Χαντ γεννήθηκε στο Λονδίνο το 1966. Είναι υιός αξιωματικού του Βασιλικού Ναυτικού, του Ναυάρχου Σερ Νίκολας Χαντ. Φοίτησε στο Τσαρτεχάουζ, ένα από τα πιο γνωστά σχολεία της Αγγλίας, και αργότερα σπούδασε Φιλοσοφία, Πολιτική και Οικονομικά στην Οξφόρδη.
Είχε μια επιτυχημένη πορείας ως επιχειρηματίας ιδρύωντας τον εκδοτικό οίκο Hotcourses που δραστηριοποιήθηκε στην Βρετανία και την Ιαπωνία. 
Εξελέγη βουλευτής το 2005 και πέντε χρόνια αργότερα διορίστηκε Υπουργός Πολιτισμού, όπου μεταξύ άλλων ήταν αρμόδιος για την διεκπεραίωση των Ολυμπιακών του 2012. 
Κατόπιν θήτευσε επί έξι έτη ως Υπουργός Υγείας, ο μακροβιότερος Βρετανός προϊστάμενος αυτού του υπουργείου.
Το 2018 ανέλαβε το Υπουργείο Εξωτερικών μετά από την παραίτηση του Μπόρις Τζόνσον.
Στις εσωκομματικές εκλογές του 2019 για την ηγεσία των Συντηρητικών ήταν ο βασικός ανθυποψήφιος εναντίον του Μπόρις Τζόνσον.
Όθων ντε Σικόν

Βιογραφία

Το 1250 υπογράφει γράμμα από το σπίτι του στο Νεγκροπόντε (Aigrepont), σύμφωνα με το οποίο αφήνει 20 λίρες στο Αββαείο του Bellevaux στη Βουργουνδία, την πατρίδα του όταν πεθάνει. Στο κείμενο αυτό υπογράφει ως «Otthes de Cycons, sire de Cariste».
Αργότερα πήρε μέρος στον πόλεμο στο πλευρό του Γουλιέλμου και εξόπλισε ένα πλοίο σε βοήθεια του Σανούδο, ενάντια στους Βενετούς. Ο Σανούδο τον αναφέρει ως «signor di Caristho ... Osto de Zuccon».
Όταν το καλοκαίρι του 1261 ο τελευταίος λατίνος αυτοκράτορας Βαλδουίνος Β΄ έφυγε από την Κωνσταντινούπολη κυνηγημένος από τον Μιχαήλ Παλαιολόγο έφτασε στο Νεγροπόντε και εκεί ο Όθων του δάνεισε 5.000 υπέρπυρα με αντάλλαγμα κάποια εχέγγυα, ανάμεσα στα οποία πρέπει να βρισκόταν και ιερά κειμήλια - λείψανα. Αυτό προκύπτει από το ότι δυο χρόνια αργότερα, στις 20 Μαρτίου 1263, από το Νεγροπόντε, ο Όθων δώρισε στο αββαείο του Citeaux, το λείψανο του χεριού του Ιωάννη του Βαπτιστή και την επόμενη ημέρα, στις 21 Μαρτίου 1263, έδωσε εντολη στους αββάδες του Bellevaux και του Daphni να μεταφέρουν το κειμήλιο στο Citeaux.
Μιράμπο

Το τέλος του

Προς το τέλος της ζωής του, αρρώστησε και πέθανε στην ηλικία των 44 ετών. Είναι πιθανό ότι στραγγαλίστηκε, καθότι ένα παλαιό έθιμο των Νυαμουέζι, ήταν να στραγγαλίζουν το mtemi τους, όταν αυτός γινόταν ανίκανος να τους κυβερνήσει.
Unblack metal

To Unblack metal, γνωστό και ως Holly Unblack metal, είναι υποείδος της black metal και δημιουργήθηκε στα μέσα τις δεκαετίας του '90. Η δημιουργία του είδους ξεκίνησε από την one-man μπάντα Horde του Jayson Sherlock [γνωστός με το ψευδώνυμο Anonymous και την συμμετοχή του σε πολλές Christian metal μπάντες] όπου μέσω της Nuclear Blast κυκλοφόρησε το άλμπουμ Hellig Usvart, το οποίο στα αγγλικά σημαίνει Holly unblack. Σκοπός του ήταν να προβάλει μία αρνητική αντίδραση στο σατανιστικό πνεύμα του black metal που άκμαζε την εποχή εκείνη.
Το συγκεκριμένο άλμπουμ περιείχε στιχουργική η οποία συμπεριλάμβανε σάτιρα απέναντι στο black metal και τον σατανισμό. Το είδος αυτό ακολουθήθηκε και από άλλες μπάντες όπως οι Antestor [όπου θεωρούν τους εαυτούς τους ως sorrow metal και όχι black], οι Crimson Moonlight και πολλές άλλες. Το unblack metal ,πέραν της στιχουργικής όπου καλύπτει θέματα όπως ο Χριστιανισμός, ο αντισατανανισμός, η χριστιανική απολογητική, ο πόλεμος κατά των ναρκωτικών, η αποκάλυψη και πολλά άλλα, δεν περιέχει καμία άλλη αξιοσημείωτη διαφορά με το κλασσικό black metal. Ακολουθεί εν ολίγοις όλα τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα όπως γρήγορους και δυνατούς κιθαριστικούς ρυθμούς με πολύ παραμόρφωση, δίκασα τύμπανα με συχνή τεχνική blast-beat και με την χρήση μπάσου αλλά και τα τσιριχτά φωνητικά.
Πολλές φορές χρησιμοποιούνται όργανα όπως το πιάνο, το βιολί, η ακουστική κιθάρα και άλλα. Η μπάντα Antestor έχει δηλώσει πως ακολουθεί το black metal μόνο ως μουσικό είδος και όχι σαν ιδεολογία όπως άλλες μπάντες. Το συγκεκριμένο είδος αποτελεί fusion καθώς εμφανίζεται σε πολλά άλλα παρακλάδια της black metal όπως symphonic unblack metal, brutal unblack metal και άλλα. Μεγάλο ποσοστό unblackster μουσικών συνδέουν τον όρο unblack metal με τον εθνικισμό και την εθνική παράδοση της χώρας τους, όμως εθνικιστικό κίνημα υπάρχει και στην black metal (είτε είναι παγανιστική, είτε είναι σατανιστική ή αθεϊστική), οπότε η συγκεκριμένη κατηγοριοποίηση έχει επικριθεί από κάποιους ως ασαφής, ιδίως όταν θεωρούν ότι οι κοινές αξίες υπερισχύουν κάποιες φορές. Στις περισσότερες περιπτώσεις, είναι αναγκαίο να μελετηθεί αναλυτικά η συγκεκριμένη ιδεολογία της εκάστοτε μπάντας. Οι ιδεολογίες που πρεσβεύονται συνήθως είναι εξατομικευμένες διότι είναι νοηματικά πυκνές λόγο των φιλοσοφικών προσεγγίσεων που εκφράζονται μέσα από τους στίχους.
Πανιώνιος (κολύμβηση)

Στη Σμύρνη

Αγώνες κολύμβησης διεξάγονταν στη Σμύρνη από τους Α΄ Πανιώνιους Αγώνες (1896). Σ' αυτούς συμμετείχαν κολυμβητές του Α.Σ. "Γυμνάσιον" (Πανιωνίου) και του Απόλλωνα. Το 1896 στην Α΄ Ολυμπιάδα της Αθήνας συμμετείχε ο κολυμβητής του Γυμνασίου Γρηγοριάδης στα 500 ελ.
Το 1906 ιδρύθηκε ο Πέλοψ Μελαντίας, που προώθησε ιδιαιτέρως το άθλημα με την καθιέρωση των ετήσιων ναυτικών και κολυμβητικών αγώνων "Πελόπεια". Οι κολυμβητικοί αγώνες διεξάγονταν στην προκυμαία της Μελαντίας. Όλα τα αγωνίσματα ήταν ελεύθερης κολύμβησης: 100, 200, 400, 1600 μ. και σκυταλοδρομία 400 μ. Επίσης, 50 μ. παίδων.
Η τελευταία διοργάνωση των Πελόπειων έγινε λίγο πριν την καταστροφή (31 Ιουλίου ως 7 Αυγούστου 1922). Σ’ αυτή διακρίθηκε μεταξύ άλλων και ο κολυμβητής του Πανιωνίου Αριστοτέλης Ωνάσης, ο μετέπειτα διάσημος επιχειρηματίας.

Στην Αθήνα

Μετά την καταστροφή οι κολυμβητές του Πανιωνίου: Καραμπάτης, Τσιγκώνης, Καραγιαννόπουλος κ.ά. στήριξαν την ελληνική κολύμβηση κατά την πρώτη δεκαετία του μεσοπολέμου. Τον Αύγουστο του 1926 ο σύλλογος μετείχε με 12 αθλητές στο πανελλήνιο πρωτάθλημα (του ΣΕΓΑΣ) που έγινε στην Καστέλλα, στον όρμο Κουμουνδούρου, όπως και στο πανελλήνιο πρωτάθλημα 1927 που διεξήχθη στο Τουρκολίμανο στις 30-31 Ιουλίου. 
Το 1927 ο σύλλογος, μέσω του προέδρου του Δ. Δάλλα, ενήργησε, ώστε να ιδρυθεί ναυτική και κολυμβητική ομοσπονδία ανεξάρτητη από τον ΣΕΓΑΣ, κάτι το οποίο πραγματοποιήθηκε το 1928. Ο Πανιώνιος είναι ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Κολυμβητικής Ομοσπονδίας Φιλάθλων (ΕΚΟΦ).

Στη Νέα Σμύρνη

Μεταπολεμικά το κολυμβητικό τμήμα του συλλόγου περιέπεσε σε παρακμή. Επανιδρύθηκε το 1979, όταν κατασκευάστηκε το Δημοτικό Κολυμβητήριο Ν. Σμύρνης και από το 1981 παίρνει μέρος στα Πανελλήνια Πρωταθλήματα κολύμβησης. Βρίσκεται μεταξύ των πρώτων συλλόγων της χώρας κυρίως στην κατηγορία γυναικών.
Αθλητές του τμήματος έχουν πετύχει 27 Πανελλήνιες επιδόσεις κολύμβησης κατηγοριών και open και αγωνίστηκαν με την Εθνική ομάδα, παίρνοντας μέρος σε Βαλκανικούς και Πανευρωπαϊκούς αγώνες και σε διάφορα διεθνή meeting.
Ούτι

Ετυμολογία

Το περσικό όργανο που οι Πέρσες το έλεγαν Μπαρπάτ (ούτι) έμοιαζε με το αιγυπτιακό ούτι που έπαιζαν στην εποχή των Φαραώ πριν 3.500 χρόνια. Οι Άραβες πήραν τον τρόπο παιξίματος αυτού του οργάνου από τους Πέρσες. Αυτό το όργανο αργότερα ονομάστηκε από τους Άραβες al oud που σημαίνει στα αραβικά ξύλο και συγκεκριμένα ψηλό ξύλο. Από εκεί έχει πάρει το ούτι την τελική του ονομασία.

Ιστορία

Η αρχική του μορφή σίγουρα δεν ήταν αυτή που έχει σήμερα, κάτι που φαίνεται και σε παλαιότερα χαρακτικά. Τα έγχορδα όργανα, όπως το ούτι ή το βιολί δεν τα γνώριζαν οι Άραβες. Τα έμαθαν από τους Βυζαντινούς, τους Πέρσες και τους Ρωμαίους μετά την εξάπλωση του Ισλάμ. Ο πρώτος Άραβας μουσικός που άρχισε να παίζει ούτι ήταν ο Eben Sareeg και μετά άρχισαν να το χρησιμοποιούν και άλλοι. Οι πιο φημισμένοι οργανοπαίκτες στην ιστορία του ούτι είναι οι Eshack Almusely, ο Ebraheem Almahdy και ο Zaryab. Το ούτι είναι ο βασιλιάς των οργάνων για τους Άραβες, σε βαθμό τέτοιο που, παλαιοτέρα, ένας σύνθετης για να γράψει ένα τραγούδι, στηριζόταν αποκλειστικά σε αυτό.

Χαρακτηριστικά

Καθαρά σολιστικό όργανο, ιδανικό για ταξίμια «αυτοσχεδιασμούς» και συνοδεία τραγουδιού. Το ηχείο του έχει μεγάλο σχήμα αχλαδιού, κοντό και φαρδύ μπράτσο χωρίς μπερντέδες (τάστα). Το σχήμα και οι διαστάσεις του οργάνου διαμορφώνονται από τόπο σε τόπο, αποκλίνοντας λίγο από την ακρίβεια. Στην Αίγυπτο, στη Συρία και σε άλλα αραβικά κράτη έχει μεγάλο σκάφος, στην Τουρκία λίγο μικρότερο και στο Ιράκ οι τρύπες του σκάφους στο καπάκι είναι ανοικτές χωρίς ροζέτες.
Το ούτι παλαιοτέρα είχε 2 χορδές, μετά 4 και κατέληξε με 5 ή και 6 όπως είναι σήμερα. Ο Λιβανέζος μουσικός Farahat Hashem έβαλε και 7 χορδές. Αυτό βοήθησε το όργανο να αποδίδει τόσο στη χαμηλή του έκταση, όσο και την ψηλή. Οι χορδές που χρησιμοποιούσαν παλιά ήταν από έντερο και το πλήκτρο («πένα») από φλούδα κερασιάς ή κέρατο ζώου, που σήμερα έχουν αντικατασταθεί από πλαστικές ύλες.

Διάδοση και χρήση

Το ούτι είναι σήμερα διαδεδομένο σε όλο σχεδόν τον κόσμο. Από τον 9ο αιώνα συστηματοποιήθηκε πάνω στο ούτι πρακτικά και θεωρητικά η μουσική παράδοση της Μεσογείου. Κατά τον Μεσαίωνα οι σταυροφόροι μεταφέρανε το όργανο από τους Αγίους Τόπους στην Ευρώπη, όπου εξελίχθηκε στο Αναγεννησιακό λαούτο, και στην Μικρά Ασία όπου παρέμεινε όπως ήταν μέχρι και σήμερα. Το ούτι είναι ένα από τα λίγα όργανα στην ανατολή και για τους άραβες το μοναδικό που έπαιξε και διαμόρφωσε τις μουσικές κλίμακες που λέγονται μακάμ. Ένα μακάμ αποτελείται από ένα τετράχορδο «4 νότες» και ένα πεντάχορδο «5 νότες» τα οποία αυτά εναλλάσσονται από μακάμ σε μακάμ. Ο αριθμός των μακάμ είναι αρκετά μεγάλος και διαφέρει από χώρα σε χώρα. Στην Τουρκία και την Αίγυπτο διαφέρει περισσότερο στο ύφος και λιγότερο στα διαστήματα, πολλές φορές το διάστημα είναι ίδιο, αλλά το παίζουν σε διαφορετικό ύφος και φαίνεται να αλλάζει το μακάμ, ενώ στην πραγματικότητα παραμένει ίδιο. Το βάθος που έχουν τα μακάμ είναι τόσο μεγάλο που για να πει κανείς σήμερα ότι τα έμαθε ή τα έπαιξε ή τα κατάλαβε χρειάζονται πάρα πολλά χρόνια.
Δημογραφία

Ετυμολογία - διεθνής όρος

Η ονομασία δημογραφία είναι σύνθετη λέξη που ετυμολογείται από τις ελληνικές λέξεις "δήμος" (= κάτοικοι, πληθυσμός) + "γραφή" (= περιγραφή, μέτρηση). Παρότι ως έννοια του αντικειμένου απαντάται σε πολλές αναφορές αρχαίων Ελλήνων και Ρωμαίων ιστορικών και γεωγράφων εντούτοις πρώτος που φέρεται να δημιούργησε αλλά και χρησιμοποίησε τον όρο ήταν ο Γάλλος κοινωνιολόγος ερευνητής Αχιλλέας Γκυλάρ (Achille Guilard), το 1855, όταν τότε δημοσίευσε στο Παρίσι, σύγγραμμά του με τίτλο. (κατά ελληνική μετάφραση): "Στοιχεία ανθρώπινης στατιστικής ή Συγκριτική Δημογραφία" . Έκτοτε ο όρος καθιερώθηκε διεθνώς, (Demografy, Demographie, Demografia, κ.ά.).

Ιστορία

Η δημογραφία έκανε την εμφάνισή της κυρίως κατά τον 17ο αιώνα, συγχρόνως με τη γέννηση της στατιστικής, και από τα μέσα του 17ου αιώνα έγιναν διάφορες αξιόλογες έρευνες, με σημαντικότερη εκείνη του Τόμας Ρόμπερτ Μάλθους [1798] σχετικά με τα προβλήματα της αύξησης του πληθυσμού, αλλά και του Άντολφ Κετελέ [1796-1874].

Μελλοντικές εκτιμήσεις

Με βάση τις δημογραφικές έρευνες που έχουν πραγματοποιηθεί επί του παγκόσμιου πληθυσμού οι δημογράφοι εκτιμούν ότι ο πληθυσμός της Γης στα επόμενα 50 πενήντα χρόνια θα φθάσει τα 9,6 δισεκατομμύρια κατοίκους και σε 100 χρόνια στα 10,9 δισεκ. από τα 7,2 δισεκ. κατοίκους που αριθμούνται σήμερα στον πλανήτη.

Συγκεκριμένα το Τμήμα Οικονομικών και Κοινωνικών Υποθέσεων του ΟΗΕ κυκλοφόρησε δελτίο σχετικών δημογραφικών εκτιμήσεων για τα επόμενα 50 και 100 χρόνια με αύξηση του παγκόσμιου πληθυσμού στα 9,3 και 10,9 δισεκ. κατοίκους αντίστοιχα. Η αύξηση αυτή εστιάζεται κυρίως σε χώρες της Αφρικής και Ασίας με πολύ χαμηλό βιοτικό επίπεδο όπου δεν τηρούνται τα μέτρα ελέγχου γεννήσεων, όπως συνεχίζει να συμβαίνει στην Κίνα και την Ινδία που αριθμούν το ήμισυ του παγκόσμιου πληθυσμού.
Νεφέλωμα του Αετού

Ανακάλυψη και προσδιορισμοί

Το Μεσιέ 16 αποτελείται από δύο αντικείμενα, ένα νεφέλωμα και ένα ανοικτό σμήνος. Ο Φιλίπ ντε Σεζώ, που ανακάλυψε το αντικείμενο το 1745 με 1746, περιγράφει μόνο το ανοικτό σμήνος. Ο Σαρλ Μεσιέ είναι πιθανότατα ο πρώτος που παρατήρησε ότι το ανοικτό σμήνος βρίσκεται μέσα σε ένα νεφέλωμα το 1764. Οι Χέρσελ δεν παρατήρησαν το νεφέλωμα, γι´αυτό το λόγο δεν έχει το νεφέλωμα αριθμό NGC, αλλά μόνο το ανοικτό σμήνος. Το νεφέλωμα συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο IC II το 1908 και του δίνει τον αριθμό IC 4703.

Ιστορικό παρατηρήσεων

Κατά πάσα πιθανότητα το νεφέλωμα φωτογραφήθηκε πρώτη φορά από τον E.E. Barnard το 1895 και τον Ισαάκ Ρόμπερτς το 1897 και πιθανότατα αυτές οι φωτογραφίες ήταν η αιτία που το νεφέλωμα συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο IC.

Χαρακτηριστικά

Το νεφέλωμα του αετού είναι μέρος ενός διάχυτου νεφελώματος εκπομπής ή περιοχή ΗΙΙ, που έχει τον αριθμό καταλόγου IC 4703. Ο πύργος αερίου που φαίνεται έχει ύψος σχεδόν 10 έτη φωτός. Το νεφέλωμα έχει διάμετρο περίπου 55 με 70 έτη φωτός και μέσα σε αυτή την περιοχή γεννώνται ακόμη άστρα. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 7.000 ετών φωτός, στον βραχίονα του Τοξότη ή Τοξότη-Τρόπιδος. Το κοντινό νεφέλωμα Ωμέγα βρίσκεται περίπου στην ίδια απόσταση και μπορεί να ανήκουν και τα δύο στο ίδιο γιγάντιο σύμπλεγμα αερίων.
Το ανοικτό σμήνος έχει διάμετρο περίπου 15 έτη φωτός και ηλικία μόλις 5,5 εκατομμυρίων ετών, με τα λαμπρότερα μέλη να είναι άστρα φασματικού τύπου Ο6. Είναι ένα από τα φωτεινότερα ανοικτά σμήνη. Το λαμπρότερο άστρο του ανοικτό σμήνους έχει μέγεθος +8,24 και είναι ορατό με καλά κιάλια.
Τσερνοτάμπεης

Βιογραφία

Επί ηγεμονίας του σουλτάνου Σελίμ Α΄ του σκληρού (1512 - 1520), ανακάλυψε συμπτωματικά, οργώνοντας ένα βακουφικό κτήμα της μονής Αγίου Αθανασίου Φίλιων, ένα θησαυρό του Κλείτορα ο οποίος είχε ενδεχομένως θαφτεί εν όψει των επιδρομών του Αλάριχου. Λόγω του όγκου του θησαυρού αναγκάστηκε να τον παραδώσει στον Σουλτάνο. Αναφέρεται σε χειρόγραφα του Αγίου Όρους ότι χρησιμοποιώντας αυτόν τον θησαυρό οργάνωσε ο Σελίμ την εκστρατεία του για την κατάκτηση της Αιγύτπου το 1517. Ο Τσερνωτάς πήρε μέρος σε αυτή την εκστρατεία ως Χριστιανός σπαχής (hristiyan sipahiler) μαζί με άλλους 2.500 ακόμα Χριστιανούς σπαχήδες των οποίων ήταν ο σημαιοφόρος.
Έξω από την Μονή της Αγίας Αικατερίνης του Σινά ο Τσερνωτάς απέτρεψε τον οθωμανικό στρατό από το να λεηλατήσει την μονή, δίνοντας την ευκαιρία στους μοναχούς να επιδείξουν στον Σουλτάνο χειρόγραφο με την αποτύπωση της παλάμης του Μωάμεθ, βάσει του οποίου η μονή προστατευόταν εσαεί από τον Αλλάχ και τον προφήτη. Για την παρέμβασή του ο Τσερνωτάς, σύμφωνα με χειρόγραφα της Μονής, έλαβε από τους μοναχούς τον τίτλο «Μέγας σημαιοφόρος της Ελλάδας». Στην μάχη της Ραϊντινίγια ο Τσερνωτάς έχοντας την σημαία του έφιππου Αγίου Γεωργίου και μαζί με 40 ιππείς είχε σημαντική δράση και συνέβαλλε στην σύλληψη του Τουμάν Μπέη των Μαμελούκων Αιγυπτίων, όπως αναφέρει χειρόγραφο της Μονής Ξηροποτάμου του Αγίου Όρους. 
Για αυτή του την υπηρεσία ο Τσερνωτάς χρίστηκε μπέης και απέκτησε τιμάρια γης στην Πελοπόννησο και συγκεκριμένα στα Καλάβρυτα, την Αιγιάλεια, την Μεσσηνία, την Ηλεία και την Κορινθία. Ίδρυσε το χωριό Τσερνωτά ή Τσορωτά (σημ. Λευκάσιο) στην Αχαΐα και τα χωριά Τσορωτά και Φίλια στην Μεσσηνία και ανοικοδόμησε την Μονή Ταξιαρχών Αιγιαλείας, όπως αναφέρεται στο κτητορικό της μονής. Σύμφωνα με τον ιστορικό Τάκη Δόξα, από τον πύργο που έκτισε σε ένα από τους 7 λόφους της περιοχής στην Ηλεία πήρε το όνομά της η μετέπειτα πόλη του Πύργου. Στο χωριό Σκούρα Ηλείας υπάρχει πηγάδι που σύμφωνα με την παράδοση φέρει το όνομά του. Φέρεται να έχει χτίσει πολλά κοινοφελή έργα, μεταξύ των οποίων αρκετά σωζόμενα μέχρι σήμερα γεφύρια. Ίδρυσε τέλος την Μονή Αγίου Γεωργίου Φενεού, όπου και απεβίωσε την Πέμπτη 15 Μαρτίου 1535.

Απόγονοι

Στο Χρονικό του Γαλαξειδίου αναφέρεται κάποιος Ιωάννης Τσερνοτάμπεης (γιος ή εγγονός του Τσερνοτάμπεη), ο οποίος, με αφορμή την ναυμαχία της Ναυπάκτου το 1571, πήρε μέρος σε επαναστατική κίνηση κατά των Οθωμανών, στη βόρεια Πελοπόννησο και τη Ρούμελη, με αποτέλεσμα όμως να συλληφθεί και να εξελεπιστεί (γδαρθεί ζωντανός). Έκτοτε η οικογένεια έπεσε σε δυσμένεια και όσοι επέζησαν πέρασαν στα Επτάνησα. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση το δημοτικό τραγούδι της Λάμπρως ( «..σαράντα δυο τουρκόπουλα, την Λάμπρω κυνηγάνε. Κι η Λάμπρω από τον φόβο της, στον αη-Γιώργη πάει. Άγιε μου Γιώργη γλύτωμε απ' των Τουρκών τα χέρια ...» ), αναφέρεται σε κάποια κόρη του Τσερνοτάμπεη, η οποία στην προσπάθειά της να γλυτώσει από την σφαγή των Οθωμανών, έτρεξε να κρυφτεί στην μονή Αγίου Γεωργίου Φενεού, όπου ήταν θαμμένος ο προγονός της Τσερνωτάς.
2006 Πολόνσκαγια

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά της Πολόνσκαγια είναι άγνωστα. Η Πολόνσκαγια περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 3 ώρες 7 λεπτά και 6 δευτερόλεπτα, μία γρήγορη περιστροφή.

Πιθανός δορυφόρος

Το 2005 υποστηρίχθηκε με βάση παρατηρήσεις της καμπύλης φωτός ότι πιθανώς η Πολόνσκαγια έχει ένα μικρό δορυφόρο, διαμέτρου περίπου 3 χιλιομέτρων. Η ύπαρξη αυτού του σώματος δεν έχει ακόμα επιβεβαιωθεί.
Σημεία και μετρήσεις της Γης

Τα σημεία και μετρήσεις της Γης αποτελούνται από τις υψηλότερες και χαμηλότερες τιμές που παρατηρούνται ως προς τα πλανητικά, γεωγραφικά, και κλιματικά γνωρίσματα του πλανήτη Γη, καθώς και τα δημογραφικά χαρακτηριστικά των ανθρώπων, οι οποίοι είναι το κυρίαρχο είδος στον πλανήτη.

Ύδατα

Το μεγαλύτερο ποσοστό των υδάτων στον πλανήτη βρίσκεται συγκεντρωμένο στους ωκεανούς και θάλασσες (αλμυρό νερό), και κατόπιν στις διάφορες λίμνες και ποταμούς (γλυκό νερό).
Θεόδωρος Άννινος

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Πάτρα όπου τελείωσε το Α' Γυμνάσιο Πατρών και σπούδασε πολιτικός μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Εκλέχτηκε δημοτικός σύμβουλος για πρώτη φορά το 1964 με τον συνδυασμό του Θρασύβουλου Κωνσταντίνου.
Το 1964 έγινε δήμαρχος ύστερα από μια σειρά συγκυριών (βλ.ΚΔΜ-1964). Το 1967 η δικτατορία τον καθαίρεσε από τα δημαρχιακά του καθήκοντα. Μετά την πτώση της Χούντας εκλέχτηκε δήμαρχος με 71%, ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά της εποχής. Διετέλεσε δήμαρχος Πατρέων για 14 έτη, δηλαδή για τις περιόδους 1964-1967, 1975-1978, 1978-1982 και 1982-1986. Στη διάρκεια των ετών αυτών συγκρούστηκε δυναμικά με την κεντρική διοίκηση. Το 1964 υπογράφηκε το προεδρικό διάταγμα για την ίδρυση του Πανεπιστημίου και το 1966 έγιναν τα εγκαίνιά του στο παράρτημα της οδού Κορίνθου. Έδωσε μεγάλη βαρύτητα στο Πατρινό Καρναβάλι και το ανέδειξε όχι μόνο σε πανελλήνιο, αλλά και σε διεθνές επίπεδο. Επίσης πραγματοποίησε πολλά δημοτικά έργα, διαμορφώνοντας και δημιουργώντας πλατείες σε πολλές συνοικίες της Πάτρας. Το αξιοσημείωτο είναι ότι έχει εκλεγεί με όλα τα μεγάλα κόμματα, αφού στις εκλογικές αναμετρήσεις κατέβαινε υποψήφιος διαφορετικών κομμάτων, ενώ έχει καταφέρει να εκλεγεί ακόμα και ως ανεξάρτητος υποψήφιος.
Έχει κάνει τα σχέδια και έχει κατασκευάσει πολλά κτήρια στην Πάτρα, ανάμεσα τους τους κινηματογράφους Ντιάννα και Piccolo, ενώ έχει ανακατασκευάσει το κινηματοθέατρο Πάνθεον.
Από το 1979 ήταν παντρεμένος με την Ηλέκτρα Παπαγεωργίου και είχε 4 παιδιά.
Απεβίωσε στις 24 Απριλίου 2010.