Αννοναί

Γεωγραφία

Η κοινότητα αποτελείται από την πόλη του Αννοναί και τους οικισμούς Βισεντύ (Vissenty), Σατιναί (Chatinais), και Μπουσιέ (Boucieu). Λόγω της οικιστικής ανάπτυξης, οι τέσσερις αυτές οντότητες συγχωνεύθηκαν σε μία. Λίγο πιο μακριά βρίσκεται ο οικισμός του Τουασιέ (Toissieu).
Το Αννοναί κτίστηκε σε αρκετούς μικρούς λόφους στη συμβολή των ποταμών Κανς (Canse) και Ντεόμ (Deôme). Το Αννοναί βρίσκεται στο σταυροδρόμι των εμπορικών διαδρομών: από την Κοιλάδα του Ροδανού στην επαρχία του Σαιντ-Ετιέν (ανατολικά-δυτικά) και από τη Λυών νότια προς το Μασίφ Σαντράλ (βόρεια-νότια). Βρίσκεται 75 χιλιόμετρα (47 μίλια) νότια της Λυών, 13 χιλιόμετρα (8 μίλια) νοτιοδυτικά του Σαιντ-Ραμπέρ-ντ'Αλμπόν και 13 χιλιόμετρα (8 μίλια) βορειοδυτικά του Σεντ Βαλλιέ στους πρόποδες του όρους Βιβαραί μόλις 6 χιλιόμετρα (4 μίλια) δυτικά του ποταμού Ροδανού. Η πρόσβαση στην κοινότητα γίνεται μέσω της οδού D121 από το Νταβεζιέ στα βορειοανατολικά περνώντας μέσα από την κοινότητα και συνεχίζοντας προς το Βιλβοκάνς νοτιοδυτικά. Υπάρχει επίσης η οδός D578 από την πόλη Κιντενά στα νότια και η οδός D206 προς το Σαιντ-Μαρσέλ-λε-Αννοναί στα βόρεια. Ακόμη, ανατολικά της κοινότητας περνούν οι οδοί D371 και D370.
Γεωλογικά ο τόπος αποτελείται κυρίως από γκρί ή ανοιχτό πορτοκαλί λευκογρανίτη και γνεύσιο πλούσιο σε βιοτίτη, σιλιμανίτη και κορδιερίτη με εναλλασσόμενες ζώνες φελσικών και μαφικών υλικών. Οι γκρεμοί του Αννοναί είναι περικυκλωμένοι από οροπέδια και ομαλούς λόφους που χρησιμοποιούνται για την καλλιέργεια κερασιών, ροδακίνων, μήλων, αχλαδιών και άλλων καρπών. Μια δεξαμενή που δημιουργήθηκε μέσω φράγματος στον Ποταμό Τερναί βορειοδυτικά της πόλης παρέχει νερό για βιομηχανική και οικιακή χρήση. Το υψηλότερο σημείο της πόλης είναι 746 μέτρα (2.448 πόδια) και βρίσκεται στην τοποθεσία που ονομάζεται « Sagne Ronde », ενώ το χαμηλότερο σημείο της πόλης βρίσκεται στα 270 μέτρα (890 πόδια) και είναι η όχθη του ποταμού Κανς κοντά στα ερείπια του « Mill Baru ». Το Μοντμιαντόν με θέα στην πόλη, βρίσκεται στα 679 μέτρα (2.228 πόδια) πάνω από το επίπεδο της θάλασσας.

Ονομασία

Η προέλευση του ονόματος της πόλης έχει πολυάριθμες υποθέσεις. Μια από αυτές αναφέρει πως η λέξη Annonay προέρχεται από το Annoniacum το οποίο σημαίνει κτήση κάποιου "Annonius", ενός πλούσιου Ρωμαίου που έζησε στην περιοχή. Μια άλλη εξήγηση είναι πως η λέξη Annonay προήλθε από την παρουσία καταστήματος τροφίμων του praefectus annonae. Σε κάθε περίπτωση, η τοποθεσία της πόλης κατοικείται από την αρχαιότητα. Το 1851 κατά τις ανασκαφές της Rue Malleval βρέθηκαν ρωμαϊκά νομίσματα και μετάλλια.

Μεσαίωνας

Η πρώτη γραπτή αναφορά για το Αννοναί χρονολογείται το 403. Ένα χρονικό αρχείων της Βιέν χαρακτήρισε την πόλη, ως μικρή κωμόπολη «χτισμένη από γυμνούς εργάτες που χάθηκαν στα βουνά του Χοτ-Βιβαραί».
Ένα χειρόγραφο το οποίο τώρα έχει εξαφανιστεί, το History of Annonay (Ιστορία του Αννοναί) του Π. Μπαρτολόμιου Πόπον ανέφερε πως ο Εβάνς, Επίσκοπος της Βιέν, έχτισε στην τοποθεσία της Πλατείας Ελευθερίας ναό αφιερωμένο στην Παναγία το 584.
Ένας καταστατικός χάρτης του 790 («Οι νόμοι της Εκκλησίας της Βιέν») που επικυρώθηκε το 805, αναφέρει πως αποσπάστηκε από την κυριαρχία της Εκκλησίας της Βιέν και ακόμη πως το Αννοναί έγινε έδρα αγροτικού αρχιερέα.
Τον 13ο αιώνα και στις αρχές του 14ου η μικρή πόλη του Αννοναί ήταν σημαντικό σημείο στο προσκυνηματικό δρόμο της Παρθένου του Πουί-εν-Βελαί. Ως μαρτυρία αυτού είναι οι ξενώνες των προσκυνητών, πέντε μοναστήρια συμπεριλαμβανομένηε της Μονής Σαιντ-Κλαιρ, ένα Κορντελιέ, και δύο κοινόβια εκ των οποίων το ένα ήταν το παρεκκλήσι του Τρασίν.
Η οικογένεια de Roussillon κατείχε την περιοχή. Ένα από τα μέλη της, ο Γουλιέλμος ντε Ρουσιγιόν (Guillaume de Roussillon), συμμετείχε στις Σταυροφορίες. Το 1288 υπεγράφη καταστατικός χάρτης μεταξύ της πόλης και του Λόρδου του Αννοναί. Μέσω αυτού πιστωνόταν κάποιου είδους αυτονομία στην πόλη: πιο συγκεκριμένα το δικαίωμα είσπραξης φόρων.
Το 1342 ή το 1347 το Αννοναί υπέφερε από τη Μαύρη πανώλη η οποία μαινόταν στην Ευρώπη. Μεγάλο μέρος του πληθυσμού αποδεκατίστηκε. Από το 1365 δύο ύπατοι ήταν υπεύθυνοι για την πόλη.
Κατά τον 15ο αιώνα, το Αννοναί επιβεβαιώθηκε ως εμπορικό σταυροδρόμι: εξάγοντας το κρασί του, διακινώντας εμπορεύματα στην κοιλάδα του Ροδανού, το Ντωφινέ και τα γύρω βουνά με μουλάρια, η βυρσοδεψεία αναπτύχθηκε με την χρήση των υδάτων του ποταμού Ντεόμ. Η πόλη, χτισμένη σε βραχώδη προεξοχή ανάμεσα στους δύο ποταμούς, υπερασπιζόταν από το κάστρο των Ροσιγιόν στα νότια και δύο οχυρωμένες οικίες: στα βόρεια το Μαλετόν (Maleton) και στα δυτικά το Ντυ Πελού (Du Peloux). Μια γραμμή προπυργίων τα συνέδεε μεταξύ τους. Τα προάστια αναπτύχθηκαν προς το Σαμπ ντε Μαρς (Champ de Mars) κατά μήκος των οχθών του Κανς και του Ντεόμ. Η σχετική ευημερία ωστόσο προσέλκυσε κλέφτες, ληστές και μισθοφόρους. Κατά την διάρκεια του Εκαντοετούς Πολέμου η πόλη ενίσχυσε τις οχυρώσεις της με παρατηρητήρια, όπως ο αποκαλούμενος πύργος των Μαρτύρων. Τα τείχη διαπερνώνταν από πύλες για τον έλεγχο της εισόδου και της εξόδου από την πόλη. Υπάρχουν γραπτές αναφορές για τις εισόδους του Ντεόμ, του Κανς και του Σαμπ, ως οι πιο σημαντικές.
Το 1487 η πόλη διέθετε δεκατέσσερις εκκλησίες ή παρεκκλήσια για τους περίπου διακόσιους κατοίκους της. Στο κέντρο της πόλης βρισκόταν η ενορία της Εκκλησίας της Παναγίας στην οποία βρισκόταν σώμα μοναχών του τάγματος του Αγίου Ρούφου (Saint-Ruf). Μέχρι τους Θρησκευτικούς Πολέμους οι κληρικοί αποτελούσαν τον μισό πληθυσμό της πόλης.

Σύγχρονη εποχή (16ος και 17ος αιώνας)

Το 1524 το Αννοναί ανήκε στην κυριαρχία του Βασιλιά της Γαλλίας στις αρχές της επανάστασης από τον Κάρολο Γ΄ των Βουρβόνων: οι κτήσεις του, στις οποίες περιλαμβανόταν το Αννοναί, κατασχέθηκαν. Η χώρα τότε κυριεύθηκε από τους Lévis-Ventadour, Rohan-Soubises και άλλους.

17ος - 18ος αιώνας

Ο Καθολικισμός έγινε η νέα πλειοψηφία στην πρωτεύουσα της περιοχής Άνω Βιβεραί λόγω της μεγάλης εισροής ξένου πληθυσμού. Η επανακατασκευή του Ναού της Παναγίας έγινε με περιορισμένο προϋπολογισμό. Την ίδια στιγμή, το Παρεκκλήσι Τρασίν, το μοναδικό άθικτο θρησκευτικό κτίριο, έγινε ενοριακός ναός. Προτεσταντικός ναός κτίστηκε στην περιοχή Place Saint-Ursula (Πλατεία Αγίας Ούρσουλα). Τον Σεπτέμβριο του 1601 το Αννοναί έγινε τόπος επίσκεψης του μετέπειτα Αγίου Φραγκίσκου ντε Σαλ και λίγο αργότερα του μετέπειτα Αγίου Ιωάννη Φραγκίσκου Ρεγκί. Η επανακατασκευή της πόλης χαρακτηρίστηκε από την άφιξη νέων θρησκευτικών κοινοτήτων και τη δημιουργία εκπαιδευτικών ινστιτούτων όπως η γυναικεία Μονή της Σάντα Μαρία. Ένα νέο νοσοκομείο, που έσμιξε με τα μεσαιωνικά κτίσματα των Νοτρ-Νταμ λα Μπελ και Νοτρ-Νταμ ντε Ωμόν δημιουργήθηκε στις 16 Μαρτίου 1686 στο Σαμπ-ντε-Μαρς.
Το 1685 η ανάκληση του Εδίκτου της Νάντης επηρέασε το Αννοναί. Οι Προτεστάντες που ήταν το 50% του πληθυσμού την εποχή αυτή έπρεπε να επιλέξουν ανάμεσα στην εξορία, την αποκήρυξη, ή την συνέχιση άσκησης της θρησκείας τους μυστικά. Οι Προτεστάντες ήταν κυρίως τεχνίτες, κατασκευαστές, οινοπαραγωγοί, και έμποροι. Έναν αιώνα αργότερα απογραφή έδειξε πως μόνο το 7% ήταν Προτεστάντες και αυτοί κυρίως από τις ανώτερες τάξεις.
Η βιοτεχνία χαρτίου ξεκίνησε στο Αννοναί τον 17ο αιώνα με τους Μονγκολφιέ, χαρτοποιούς από το Ωβέρν, που εγκαταστάθηκαν στο Βινταλόν-λε-Αννοναί (σήμερα οικισμός στην κοινότητα του Νταβεζιέ). Η Γιοχανό (Johannot), ακόμη μια οικογένεια από το Ωβέρν, εγκαταστάθηκε στο Φαγιά από το 1634. Προσελκυόμενοι από την ποιότητα των υδάτων, την κινητήρια δύναμη των ποταμών, και την αφθονία πρώτων υλών (κουρέλια), εισήγαγαν τεχνολογικές καινοτομίες από την Ολλανδία: π.χ. τους Ολλανδικούς πασσάλους.
Στους λαβύρινθους των δρόμων και των μικρών πλατειών του Αννοναί, υπήρχε κινητικότητα με την έναρξη λειτουργίας τεσσάρων δημοσίων συντριβανιών με ύδατα από φυσικές πηγές το 1726.
Το 1780 η βιοτεχνική παραγωγή εκτοξεύτηκε: 25.000 δέρματα μοσχαριών και 500.000 δέρματα αρνιών μεταποιήθηκαν στα βυρσοδεψεία. Οι χαρτοβιομηχανίες κατασκεύασαν 300 τόνους χαρτιού. Η επιτυχία αυτή δεν ήλθε ομαλά: η απασχόληση μεγάλου αριθμού των καλύτερων εργατών από τους Μονγκολφιέ προκάλεσε έλλειψη εργατικού δυναμικού και απαιτήσεις για αύξηση των μισθών. Υπήρξε απεργία στο Εργαστήριο των Βινταλόν για δύο μήνες στα τέλη του 1781 μετά από μακρά περίοδο έντασης μεταξύ του εργοδότη και των εργαζομένων του, με τον πρώτο να χάνει τους καλύτερους εργάτες το λόγω της αδιάλλακτης συμπεριφοράς του σε μια εποχή όπου οι διαφωνίες μεταξύ ανειδίκευτων (gavot) και των ειδικευμένων τεχνιτών ήταν συνηθισμένο φαινόμενο.
Το 1781, ο όρος Bailiage άλλαξε σε Sénéchaussée, αναφορικά με την περιοχή δικαιοδοσίας των θρησκειών.
Στις 14 Δεκεμβρίου 1782, χάρη στους Ετιέν και Ζοζέφ Μονγκολφιέ, απογειώθηκε το πρώτο αερόστατο πάνω από το Βινταλόν-λε-Αννοναί. Αποτελούνταν από ένα μεγάλο χάρτινο κάλυμμα φοδραρισμένο με ύφασμα πάνω από τη φωτιά με υγρό άχυρο και μαλλί. Ωστόσο παρέμεινε ιδιωτική εμπειρία: η πρώτη δημόσια επίσημη πτήση αεροστάτου θερμού αέρα έλαβε χώρα στις 4 Ιουνίου 1783 στο Αννοναί, ή ακριβέστερα από την Place des Cordeliers - μπροστά σε επιλεγμένο κοινό: τα Μέλη της Κυβέρνησης, ειδικά του Βιβαραί. Μερικές ακόμη καινοτομίες πιστώνονται στον Ζοζέφ Μονγκολφιέ: το υδραυλικό έμβολο, η μέθοδος της κατασκευής πλεκτού χαρτιού και χαρτιού φίλτρου, που ονομαζόταν χαρτί ζοζέφ.
Το Αννοναί αναπτύχθηκε με το εμπόριο. Επωφελήθηκε από το βελτιωμένο οδικό δίκτυο (αν και αυτό ήταν αποτέλεσμα της επανάστασης των καμισάριων). Το 1787 το Αννοναί είχε 130 εμπόρους σε σύνολο 7.000 κατοίκων. Μεταξύ αυτών: 11 υφασματέμποροι, 11 κατασκευαστές ενδυμάτων, 26 παντοπώλες, 3 χρυσοχόοι, 26 εμπόροι υποδημάτων, και 28 ράπτες. Την ίδια εποχή, η Καθολική ενορία της πόλης ήταν υπό την καθοδήγηση ενός ιερέα-αρχιερέα, και βικάριων. Το σώμα μοναχών αποτελούνταν από τον ηγούμενο και τους 12 μοναχούς. Η μονή της Αγίας Κλάρας είχε δώδεκα μοναχές και δύο ηγουμένες, η Μονή της Σάντα Μαρία τριάντα μοναχές και τέσσερις ηγουμένες. Ακόμη στην θρησκευτική παρουσία προστίθεται και ο πάστορας της Προτεσταντικής κοινότητας.

Γαλλική Επανάσταση

Η Γαλλική Επανάσταση άρχισε από αυτή την οργάνωση. Η περιοχή χαρακτηριζόταν από ένα κύμα αποχριστιανισμού το οποίο προκάλεσε πνεύμα αντίστασης μεταξύ των Καθολικών και Προτεσταντικών πληθυσμών. Η Βασιλεία του Τρόμου έκανε θύματα όπως τον Πιερ-Φρανσουά Ντυλώ-Νταλεμάν, τον πάστορα του Σαιντ-Ζυλιέν-Βοκάνς, τον Μπαρτολόμεου Μονμπλάν, τον Βικάριο του Γκιβόρ να κρυφτούν γύρω από το Αννοναί, όπως και τους ιερείς του Ρουβίλ, του Μπακ-ετ-Γκαρντς και πρώην Ιησουίτες. Σε αυτούς πρέπει να προστεθούν οι τρεις Αδελφές του Σαιντ-Ζοζέφ από την κοινότητα του Βερνόσκ-λες-Αννοναί.
Οι αντιπρόσωποι του Αννοναί, ενώ ήταν πολύ αρεστοί στη νέα τάξη, υιοθέτησαν μετριοπαθή στάση. Αυτή η μετριοπάθεια απεικονίζεται σε σημαντικό βαθμό από την προσωπικότητα του δικηγόρου Μπουασύ ντ'Ανγκλά, ο οποίος ήταν στενά συνδεδεμένος με τους Γιρονδίνους. Ο Αντρέ Ζοζέφ Αμπριάλ, γηγενής από το Αννοναί, έγινε Υπουργός Δικαιοσύνης και ήταν ο υπεύθυνος για την συγγραφή του Αστικού Κώδικα (Ναπολεόντειος Κώδικας).

19ος αιώνας

Κατά το πρώτο μισό του 19ου αιώνα, η ανάγκη για εργατικό δυναμικό στην χαρτοποιία και τα βυρσοδεψεία στο Αννοναί προσέλκυσε πληθυσμό από τις τριγύρω αγροτικές περιοχές. Ο αριθμός των κατοίκων διπλασιάστηκε από 5.550 το 1801 σε 11.398 το 1846 (έφτασε τους 18.445 το 1866). Η φυσιογνωμία της πόλης άλλαξε με την ραγδαία ανάπτυξη ή το άνοιγμα νέων εμπορικών οδών (Rue Sadi Carnot, Montgolfier, Boissy d'Anglas, Tournon, Melchior de Vogue). Νέο δημαρχείο χτίστηκε στην αναπτυσσόμενη περιοχή.
Το 1822, το Εκκλησίασμα του Αγίου Βασιλείου, τάγμα Καθολικών ιερέων ιδρύθηκε στην πόλη.
Στις 26 Φεβρουαρίου 1848, οι εργάτες της πόλης έδειξαν βιαίως την υποστήριξη τους στους επαναστάτες Παριζιάνους (κατά τον Φεβρουάριο του 1848), συμπεριλαμβανομένου του λιθοβολισμού των οικιών που ανήκαν σε πολίτες της ανώτερης τάξης. Ο στρατός διατήρησε την τάξη.
Με δημογραφική πίεση, το μέγεθος των υπαρχόντων υποδομών συμπεριλαμβανομένης της μόνης Καθολικής εκκλησίας δεν επέτρεψε την κατάλληλη υποδοχή των νέων κατοίκων στην πίστη. Δύο νέες εκκλησίες κατασκευάστηκαν: Άγιος Φραγκίσκος και Άγιος Ιωσήφ. Γύρω από την πόλη, περίπου ένα ή δύο χιλιόμετρα κατασκευάστηκαν νέες αστικές οικίες.
Η βυρσοδεψία καθοδήγησε την βιομηχανική ευημερία του Αννοναί. Γάντια υψηλής ποιότητας φτιάχτηκαν στη Γκρενόμπλ αλλά τα καλύτερα δέρματα προερχόταν από το Αννοναί. Το 1870 η βυρσοδεψεία του Αννοναί μεταποίησε 8 εκατομμύρια δέρματα και απασχόλησε το 50% των εργατών της πόλης. Τρεις χιλιάδες εξ αυτών εργαζόταν την εποχή αυτή στο εργοστάσιο αυτό.
Η βελτίωση του οδικού δικτύου και η δημιουργία των πρώτων σιδηροδρομικών γραμμών έδωσαν τέλος στον ρόλο του Αννοναί ως εμπορικό κέντρο για τις ορεινές απόμακρες αγροτικές περιοχές. Οι τελευταίες ήταν πλέον σε άμεση επαφή με την πόλη του Σαιντ-Ετιέν. Το εμπόριο μεταξύ ανατολής και δύσης που έδινε το πλεονέκτημα στο Αννοναί αντικαταστάθηκε από το εμπόριο βορρά-νότου ακολουθώντας κυρίως την κοιλάδα του Ροδανού. Από εδώ και πέρα το Αννοναί, αν και ήταν η πατρίδα του Μαρκ Σεγκίν, συνδεόταν με το σιδηροδρομικό δίκτυο μέσω συνδετήριας γραμμής.
Ο Γαλλοπρωσικός Πόλεμος του 1870 απέκλεισε τις εξαγωγές: τα εμπορεύματα των εργοστασίων του Αννοναί αποκλείστηκαν για κάποια χρονική περίοδο στο Παρίσι. Η κρίση αυτή ήταν ο λόγος συρρίκνωσης των βυρσοδεψείων του Αννοναί μαζί με τις ασθενείς βιομηχανικές επενδύσεις. Περισσότεροι από 2.000 εργαζόμενοι απολύθηκαν και βρήκαν δουλειά σε άλλους τομείς.
Ο Μπαρτέλεμυ Μπαρύ Κανσόν νυμφεύτηκε την κόρη του Ετιέν ντε Μονγκολφιέ. Τέθηκαν νέες διαδικασίες χαρτοποιίιας και η παραγωγή έγινε πιο εξειδικευμένη. Η χαρτοποιία απασχολούσε 1.500 ανθρώπους το 1875. Τέτοιου είδους δραστηριότητες χρειάζονται αρκετό νερό το οποίο παρεχόταν από την δεξαμενή του Τερναί από το 1867. Το νερό της επίσης διανεμόταν στους κατοίκους μέσω σωληνών σταθερής πίεσης που ήταν τοποθετημένοι σε κάθε γειτονιά.
Ενώ η σύγχρονη ζωή στην κοινότητα άρχισε με την δημιουργία του πρώτου αθλητικού συλλόγου όπως το Annonéenne, μια εταιρεία γυμναστικής που υπάρχει ακόμη, ο αρτιγενής τοπικός τύπος ανέφερε γεγονότα όπως οι εορτασμοί για την εκατονταετηρίδα της πρώτης πτήσης με αερόστατο. Το Αννοναί βελτίωσε την κύρια είσοδό του με την δημιουργία μιας νέας οδού που συνέδεε τον σιδηροδρομικό σταθμό με το κέντρο της πόλης: την Λεωφόρο της Δημοκρατίας (1883-1888).

20ος αιώνας

Στις αρχές του 20ου αιώνα, η πόλη διατηρούσε ακόμη την εμφάνιση που είχε μετά τους Θρησκευτικούς πολέμους εκτός από την γειτονιά του σιδηροδρομικού σταθμού. Τα έργα κατασκευής επικεντρώθηκαν κυρίως στις βιομηχανικές κοιλάδες του Κανς και του Ντεόμ. Στο ιστορικό κέντρο κτίστηκε το πρώτο εμπορικό κέντρο του Αννοναί, το « Les Galeries Modernes » (πλέον γραφεία Δημόσιων Υπηρεσιών) και την ανακατασκευή σε διαφορετική περιοχή του ιστορικού ναού της Παναγίας. Αυτή την εποχή ήρθε στην πόλη ο ηλεκτρισμός (1910). Το τηλέφωνο ήταν γνωστό και χρησιμοποιούνταν ήδη. Τα εθνικά νέα και οι νόμοι των θρησκευτικών εκκλησιασμάτων καθώς και ο διαχωρισμός εκκλησίας και κράτους ήταν πόθος για το Αννοναί και τα περίχωρα του. Υπήρξαν απελάσεις μοναχών και καλογριών με το Querelle des inventaires να είναι πιο συγκεκριμένα ενεργό κατά τις βίαιες διαδηλώσεις που παρακινούνταν από τον φόβο της επιστροφής των υπερβολών της περιόδου 1793-1794.
Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος και οι πρόσφυγες του, οι τραυματίες του, οι ακρωτηριασμένοι και οι νεκροί του (552 από το Αννοναί) έδωσαν τέλος στις διαδηλώσεις.
Η περίοδος ανάμεσα στους δύο πολέμους σημαδεύτηκε από τον προεδρική επίσκεψη του Αλεξάντερ Μιλεράν το 1923 με  αφορμή την τελετή εγκαινίων μνημείου προς τιμήν του Μαρκ Σεγκίν και την 150η επέτειο από την πρώτη πτήση αεροστάτου (1933). Η εμφάνιση της πόλης παρέμενε η ίδια: βρώμικη, σκοτεινοί δρόμοι, λίγα νέα κτίρια όπως ο οίκος « Vanaude ». Η «ζώνη» κάστρων έρχονται σε αντίθεση με το κέντρο της πόλης των φτωχογειτονιών και των ρυπογόνων εργοστασίων. Στο οικονομικό μέτωπο οι μηχανολογικές βιομηχανίες αναπτύχθηκαν: μηχανές για τα βυρσοδεψεία των αδελφών Μερσιέ και ειδικά για την κατασκευή λεωφορείων. Οι παλιές βιοτεχνικές επιχειρήσεις του Ζαν-Ζοζέφ Μπεσέ έγιναν Renault και έπειτα Irisbus, η οποία κατασκευάζει ολόκληρο το εύρος λεωφορείων για την Γαλλία. Οι επιχειρηματίες αυτοί ανακάλυψαν την έννοια της βιομηχανικής ζώνης. Οι απόγονοι των αδελφών Μονγκολφιέ, Μπ. και Ε. ντε Κανσόν εφηύραν το χαρτί αντιγραφής και το φωτογραφικό χαρτί. Η υφαντουργία είχε ισχυρή ανάπτυξη.
Κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο το Αννοναί ήταν ο τόπος διεξαγωγής των τελευταίων μαχών του 1940. Στις 6 Ιουνίου 1944 η τοπική αντίσταση του Μυστικού Στρατού ήταν η πρώτη που απελευθέρωσε την πόλη της. Τα γεγονότα αυτά έδωσαν στην πόλη τον Σταυρό του Πολέμου 1939-1945 και μια θέση στο τάγμα του έθνους.
Όταν επέστρεψε η ειρήνη, οι βιομηχανικοί τομείς όπως η μεταποίηση των τροφίμων και η φαρμακευτική παραγωγή αναπτύχθηκαν στο Αννοναί. Άλλες βιομηχανίες συρρικνώθηκαν μετά την περιθωριοποίηση των εργασιών στο δέρμα και το ύφασμα μετά την μεγάλη κοινωνική αναταραχή. Το πρόσωπο της πόλης άλλαξε. Από το 1949 κοντά στο εργοστάσιο Μπεσέ δημιουργήθηκε μια νέα γειτονιά από την αρχή εκεί που ήταν αγροί. Περιλαμβάνει μεγάλες οικιστικές υποδιαιρέσεις, σχολεία, αθλητικές εγκαταστάσεις και καταστήματα. Οι Καθολικοί έχτισαν τον τέταρτο ναό τους στην πόλη. Η αστικοποίηση μεταφέρθηκε προς το Μπουλιέ-λε-Αννοναί, το Ρουαφιέ και ειδικά το Νταβεζιέ με την εμπορική και βιομηχανική περιοχή του. Στο κέντρο, σχεδιάζονται η ανακαίνιση της παλιάς πόλης, η ανακατατσκευή των οχθών του Ντεόμ και των λόφων του Κανς. Από μια πόλη με μαύρες προσόψεις, φτωχογειτονιές, και βιομηχανικές χωματερές, το Αννοναί έγινε μια πολύχρωμη πόλη φτιαγμένη από νέα ή αποκατεστημένα κτίρια. Ο ποταμός Ντεόμ καλύφθηκε για περισσότερο από ένα χιλιόμετρο και ένας νέος άξονας μεταφέρει την κίνηση: η Λεωφόρος της Ευρώπης (Avenue de l'Europe).
Οι κάτοικοι το Αννοναί γιόρτασαν με μεγάλη λαμπρότητα την εκατονταετηρίδα της σιδηροδρομικής σύνδεσης (1970), τον Μαρκ Σεγκίν (1975 και 1986), και την διεκατονταετηρίδα της πρώτης πτήσης με αερόστατο θερμού αέρα (1983).

21ος αιώνας

Η πόλη επωμίστηκε το βάρος της αποβιομηχάνισης. Τα οικονομικά διαμάντια εξαφανίστηκαν προκαλώντας την απώλεια θέσεων εργασίας (υφαντουργία, κατασκευές και χαρτοποιία). Την ίδια περίοδο νέες εταιρείες αναφάνηκαν φέρνοντας την ελπίδα στους τομείς των τροφίμων και του εξοπλισμού καθαριότητας.
Αν και πιο διακρική στην κοσμική κοινωνία, η θρησκευτική ζωή παραμένει. Η Καθολική κοινότητα δημιούργησε ενορία της Αγίας Κλαίρης με την συγχώνευση των ενοριών της πόλης του Αννοναί, των οικισμών του Ρουαφιέ, Βοκάνς, Βιλβοκάνς, Βανόσκ, Σαιντ-Ζυλιέν-Βοκάνς, Μονεστιέ και του Τουασιέ. Η Προτεσταντική κοινότητα μοιράζεται μεταξύ της Ευαγγελικής Εκκλησίας και της Ενωμένης Προτεσταντικής Εκκλησίας της Γαλλίας. Η Μουσουλμανική κοινότητα έχτισε τον Οίκο της Ανατολής, κτίριο στο οποίο βρίσκεται το πρώτο τέμενος στο Αννοναί.
Η αθλητική και πολιτιστική ζωή είναι πλούσια. Οι άνθρωποι του Αννοναί γιόρτασαν την εκατονταετηρίδα από τα θυρανοίξια του νέου Ναού της Παναγίας (2012) και της εγκατάστασης του εργοστασίου του Ζοζέφ Μπεσέ (2013).

Οικονομία

Το Αννοναί διαθέτει ισχυρή βιομηχανική παράδοση, που προέρχεται από τα νερά που ρέουν στα βαθιά φαράγγια γύρω από την πόλη. Τον 19ο αιώνα, συνδεόταν με τον Σιδηρόδρομο Παρίσι-Λυών και φημιζόταν για το καλύτερο χαρτί στην Γαλλία. Ακόμη παρήγαγε δέρμα γαντιών και αγαθά από βαμβάκι, μαλλί και μετάξι. Σύγχρονο φράγμα κατασκευάστηκε στον ποταμό Τερναί, παραπόταμο του Ντεόμ, βορειοδυτικά της πόλης, το οποίο επέκτεινε την ισχύ που διατίθεται για τα τοπικά εργοστάσια. Από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η βιομηχανία δέρματος έγινε η επικρατέστερη, ενώ η οικονομία επεκτάθηκε και περιέλαβε περισσότερο πρωτογενές μετάξι, άλευρα, χημικά λιπάσματα, κόλλες, ζελατίνες, πινέλα, σοκολάτες και κεριά. Αν και η βιομηχανία δέρματος έχει έκτοτε συρρικνωθεί, η Tannerie d'Annonay («Βυρσοδεψεία του Αννοναί») συνεχίζει την παράδοση με την επωνυμία Grison.
Η Irisbus (κοινοπραξία της Renault Vehicles Industries και της Fiat Iveco) κατασκευάζει λεωφορεία και απασχολεί τους περισσότερους εργάτες με περίπου 2.000 εργατικό δυναμικό σε πολλές σχετικές επιχειρήσεις.
Η διεθνής εταιρεία χαρτοποιίας Arjo Wiggins μέσω της θυγατρικής της Papeteries Canson et Montgolfier SA, η οποία χρονολογείται από το 1557 κατέχει τρια εργοστάσια χαρτοποίιας στην πόλη.
Σε άλλες βιομηχανίες εντός ή πλησίον της πόλης περιλαμβάνονται τα πλαστικά, τα υφάσματα καθώς και φαρμακευτικές εταιρείες όπως οι Ciba, Aguettant και Tetra Médical.
Υπάρχει πληθώρα αμπελιών κοντά στην πόλη.
Το μέσο μηνιαίο εισόδημα στην περιοχή είναι 1.431 ευρώ.

Τοπικός τύπος

Η περιφερειακή εφημερίδα Le Dauphiné Libéré πωλείται στο Αννοναί. Ακόμη υπάρχουν γραφεία της εβδομαδιαίας εφημερίδας Le Reveil du Vivarais. Ακόμη μια εβδομαδιαία εφημερίδα η L'Hebdo de l'Ardèche καλύπτει επίσης την περιοχή. Από τις αρχές της δεκαετίας του 2000, εμφανίστηκε μια δωρεάν μηνιαία εφημερίδα, η L'Indispensable που διακινείται ανάμεσα στους εμπόρους του Αννοναί. Ενημερώνει τους αναγνώστες για τα πολιτιστικά συμβάντα που λαμβάνουν χώρα στην περιοχή.