google/wiki40b huggingface dataset:
Τιράντης ο Λευκός

Πλοκή

Το μυθιστόρημα πρωταγωνιστεί ένας νεαρός ιππότης από τη Βρεττάνη. Ο Τιράντης, έχοντας λάβει το ιπποτικό χρίσμα στο γάμο του βασιλιά της Αγγλίας, κατευθύνεται προς τη Μεσόγειο μαζί με τον Φίλιππο, γιο του βασιλιά της Γαλλίας και εντάσσεται στον στρατό του βασιλιά της Σικελίας που προστρέχει στην πολιουρκούμενη από τους Τούρκους, Ρόδο. Όταν οι Τούρκοι απειλούν την Κωνσταντινούπολη, ο Τιράντης ορίζεται στρατηγός του βυζαντινού στρατού (λεπτομέρεια που έχει συσχετιστεί με τον Ροζέ ντε Φλο), επικεφαλής των Αλμογάβαρων. Στη βυζαντινή πρωτεύουσα, ερωτεύεται την Καρμεσίνη, κόρη του αυτοκράτορα με την οποία ζει διάφορες σκηνές υψηλού ερωτισμού, πάντα όμως σεβόμενος την παρθενία της. 
Έχοντας πιστέψει ότι η Καρμεσίνη τον απατά, ο Τιράντης καταλήγει στη Βόρεια Αφρική όπου αναδεικνύεται σε μέγιστο στρατιωτικό ηγέτη της περιοχής και προσηλυτίζει τους κατοίκους της στον χριστιανισμό. Επιστρέφει στην Κωνσταντινούπολη, σπάζοντας την οθωμανική πολιορκία και νημφευόμενος την Καρμεσίνη. Ορίζεται διάδοχος στον βυζαντινό θρόνο και λαμβάνει για προίκα την Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας. Μετά από μια μάχη, πεθαίνει και τον διαδέχεται ο σύντροφός του, Ιππόλυτος που εν τω μεταξύ έχει παντρευτεί τη χήρα αυτοκράτειρα. Με τον θάνατό της, λαμβάνει το χέρι της κόρης του βασιλιά της Αγγλίας, ενώνοντας τη δυτική και ανατολική χριστιανοσύνη σε μία ευμεγέθη αυτοκρατορία. 
Γενικότερα, η διήγηση απομακρύνεται από τα πρότυπα των ιπποτικών μυθιστορημάτων της εποχής λόγω της πλαστικότητας και της ζωντάνιας των πρωταγωνιστών που για πρώτη φορά αποκτούν μια ξεκάθαρη ύπαρξη ως λογοτεχνικά πρόσωπα. Η μίξη βιογραφίας και μυθιστορήματος είναι επίσης κάτι πρωτοφανές. Η πρόσφατη πτώση της Κωνσταντινούπολης στους Οθωμανούς το 1453 φέρεται να βρίσκεται πίσω από τα τελευταία επεισόδια και την κατάληξη του έργου.
Ερτ ντε Χέλντερ

Βιογραφία

Ο ντε Χέλντερ γεννήθηκε και πέθανε στο Ντόρντρεχτ. Ήταν ένας από τους τελευταίους μαθητές του Ρέμπραντ όσο βρισκόταν στο Άμστερνταμ, παραμένοντας στο εργαστήριό του από το 1661 ως το 1663. Δεν ήταν μόνον ένας από τους πλέον ταλαντούχους μαθητές του Ρέμπραντ, αλλά και ένας από τους πλέον αφοσιωμένους οπαδούς του, καθώς ήταν ο μόνος Ολλανδός καλλιτέχνης που ζωγράφιζε σύμφωνα με το παραδοσιακό ύφος του Ρέμπραντ κατά τον 18ο αιώνα. Ακολουθώντας την καθοδήγηση του Ρέμπραντ, ζωγράφισε πίνακες όπως Η Βάπτιση του Ιησού και ο Αχιμέλεχ παραδίδει το ξίφος του Γολιάθ στον Δαβίδ. Ενώ αφηγείται την ιστορία με διάφανο συναισθηματισμό, δίνει την ανθρώπινη διάσταση σε βιβλικούς χαρακτήρες κι αυτά είναι χαρακτηριστικά στοιχεία του ύφους του, αντίθετα από τα μακρινά συναισθήματα που απεικονίζουν άλλοι καλλιτέχνες, ακόμη και κατά την περίοδο της Αναγέννησης.

Ύφος

Ως δημιουργού βιβλικών σκηνών και πορτρέτων, το ύφος του είναι εμπνευσμένο από αυτό του Ρέμπραντ, καθώς χρησιμοποίησε τις καλλιτεχνικές του ιδέες κατά τον 18ο αιώνα, χωρίς να επηρεαστεί από τις σύγχρονές του καλλιτεχνικές τάσεις. Από καλλιτεχνικής απόψεως, το έργο του δεν μπορεί να θεωρηθεί ως παθητική μίμηση του Δασκάλου του, αντίθετα χαρακτηρίζεται από επινοητικότητα στην αφήγηση, αίσθηση της θεατρικότητας και ισχυρή συναισθηματική φόρτιση των χαρακτήρων του. Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά τον κάνουν έναν από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους της ολλανδικής ζωγραφικής του τέλους του 17ου αιώνα.
Τίλμαν Τόμας

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 13 Ιουνίου του 1945 στο Χέρμιτεϊτζ του Αγίου Πατρικίου στη Γρενάδα.
Φυλακίστηκε για δύο έτη επί καθεστώτος του Μορίς Μπίσοπ .

Εκλογική νίκη και πρωθυπουργία

Το κόμμα του ήταν στην αντιπολίτευση επί 13 συναπτά έτη μέχρι τη μεγάλη εκλογική νίκη που κατήγαγε στις 8 Ιουλίου του 2008, καταλαμβάνοντας 11 επί συνόλου 15 εδρών και νικώντας το Νέο Εθνικό Κόμμα Ο ίδιος ο Τόμας εξελέγη στην εκλογική ανατολική εκλογική περιφέρεια του Αγίου Πατρικίου. Στις 9 Ιουλίου του 2008, ορκίστηκε πρωθυπουργός ενώπιον του Γενικού Κυβερνήτη, Ντάνιελ Ουίλιαμς. Μεταξύ άλλων, στην ομιλία του κατά την ανάληψη των καθηκόντων του υποσχέθηκε "διαφάνεια".
Το 2013, ηττήθηκε στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 19 Φεβρουαρίου  και δεν επανεκλέχθηκε στην εκλογική του περιφέρεια.
Προτομή γυναίκας (Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών)

Περιγραφή

Η Προτομή γυναίκας είναι μαρμάρινο έκθεμα διαστάσεων 0,72Χ0,37 μ. προελέυσεως από τη Σμύρνη της Μικράς Ασίας και χρονικά τοποθετείται τιν 4ο αιώνα. Η προτομή φέρει συμφυή κυλινδρική βάση. Παριστάνει γυναικεία μορφή, μετωπική σε στάση δέησης, η οποία φορεί πτυχωτό χιτώνα κλειστό στο λαιμό και ιμάτιο που καλύπτει το κεφάλι και τους ώμους.Η κόμη είναι χωρισμένη σε δύο μέρη και μέρος της φαινεται πάνω από το μέτωπο. Στο κεφάλι φέρει διάδημα από κυκλική βάση στην οποία είναι προσαρτημένος βλαστός με πικνά φύλλα ελιάς. Στο κάτω τμήμα ταινία με μεγαλογράμματη γραφή: ICBARΔΙΑ. Στον αριστερό ώμο σώζεται τμήμα στηρίγματος. Η προτομή μάλλον μη χριστιανική, ανήκε σε ιέρεια , κοσμούσε κόγχη, επειδή η πίσω όψη της είναι ακατέργαστη. Η χρονολόγησή της βασίζεται σε στη διάπλαση του προσώπου με τα μεγάλα μάτια και τις κόρες υψηλά, κάτω από τα βλέφαρα , αποδοσμένες με οπές τρυπανιού.
Οικογένεια Πράτσικα

Η Οικογένεια Πράτσικα ήταν πλούσια οικογένεια της Πάτρας, μέλη της οποίας διακρίθηκαν ως έμποροι, κτηματίες και πολιτικοί.
Η οικογένεια ήταν Ηπειρώτικης καταγωγής. Ο Ιωάννης Πράτσικας, ο οποίος ήταν πρόκριτος της Δρόβιανης, δολοφονήθηκε από τον Αλή Πασά, με αποτέλεσμα οι γιοί του Κότζας και Σιδέρης να καταφύγουν αρχικώς στην Κέρκυρα και στη συνέχεια, γύρω στο 1800, να εγκατασταθούν στην Πάτρα. Στην Πάτρα τα δύο αδέρφια, ειδικότερα ο Σιδέρης, επιδόθηκαν στην αγορά μεγάλων εκτάσεων γης. 
Τα μέλη της οικογένειας ασχολήθηκαν κυρίως με το εμπόριο, ενώ περιστασιακά αναμείχθηκαν και στην πολιτική. Ο εμπορικός οίκος της οικογένειας Πράτσικα εξελίχθηκε σε έναν από τους πλέον αξιόπιστους της Πάτρας, βοηθώντας τα μέλη της να αποκτήσουν τεράστια περιουσία. Χαρακτηριστικό της τεράστιας περιουσίας της οικογένειας είναι ότι ο Σιδέρης Πράτσικας ήταν ένας από τους εννέα πατρινούς φιλομοναρχικούς κτηματίες που βραβεύθηκαν από τον Όθωνα, το 1847. Ο ίδιος μάλιστα είχε εκλεχθεί πολλές φορές δημοτικός σύμβουλος και το 1850 βουλευτής Πατρών, ενισχύοντας έτσι την αίγλη της οικογένειας. Η οικογένεια συμμετείχε στην ίδρυση και στην διεύθυνση της ασφαλιστικής εταιρείας Πρόοδος, ενώ είχε στην κατοχή της και ένα εργοστάσιο παραγωγής ποτάσας στο Αντίρριο.
Το 1850 οι Νικόλαος, Δημήτριος και Σπυρίδων Πράτσικας, γιοί του Κότζα, κατασκεύασαν την ιδιωτική εκκλησία του Άη Γιάννη του Πράτσικα. Η περιοχή από τότε έχει πάρει την ονομασία Πράτσικα. Στην περιοχή υπάρχει μέχρι και σήμερα το κτήμα Πράτσικα, που ανήκει σε απογόνους της οικογένειας και συγκεκριμένα στα τέκνα του Διονύσιου Τσερώνη και της Καλλιόπης Πράτσικα. Η έκταση είχε αποκτηθεί από τον Σιδέρη Πράτσικα και μέρος της ανήκε αρχικά στον Δημήτριο Παπαδιαμαντόπουλο. Στο Α΄ νεκροταφείο Πατρών υπάρχει το ταφικό μνήμα της οικογένειας Πράτσικα και του Νικολάου.
Μέλη της οικογενείας συνδέθηκαν με συγγενικούς δεσμούς με τις εξής οικογένειες: Φιλόπουλου, Ναούμ, Τσερώνη κ.ά. Για την ακρίβεια, ο Παναγιώτης, γιος του Νικολάου Πράτζικα, το 1884 παντρεύτηκε στην Λειψία την Καλλιόπη Ναούμ, η Κατίνα Πράτσικα, κόρη του Σπύρου, αδερφού του Νικολάου Πράτσικα, παντρεύτηκε τον εκδότη Κωνσταντίνο Φιλόπουλο, παππού του μετέπειτα προέδρου της Δημοκρατίας Κωστή Στεφανόπουλου. Τέλος, η Καλλιόπη Πράτσικα παντρεύτηκε το 1953 τον μετέπειτα δήμαρχο Πατρέων, Διονύσιο Τσερώνη. Επίσης, σημαντικό μέλος της οικογένειας ήταν και η Κούλα Πράτσικα (1899 - 1984), από τις σημαντικότερες καθηγήτριες χορού της Ελλάδας, η οποία δώρισε στο κράτος το κτήριο της σχολής της. Κάθε χρόνο το Ίδρυμα Υποτροφιών Αδελφών Πράτσικα χορηγεί υποτροφίες στους αριστεύσαντες σπουδαστές της ΚΣΟΤ.
Αντώνιος της Λωρραίνης

Δούκας της Λωρραίνης

Μεγάλωσε στην αυλή του Γάλλου βασιλιά Λουδοβίκου ΙΒ΄ με τον αδελφό του Κλαύδιο, έγινε στενός φίλος με τον δούκα του Ανγκουλέμ που ήταν ο μελλοντικός Φραγκίσκος Α΄ της Γαλλίας.
Παρέδωσε την διοίκηση του δουκάτου στην μητέρα του και στον επίσκοπο της Τουλ (1509) και ακολούθησε τον Λουδοβίκο ΙΒ΄ στις εκστρατείες του στην βόρεια Ιταλία, συμμετείχε την ίδια χρονιά στην "μάχη του Αγκναντέλλο".
 Μετά τον θάνατο του Λουδοβίκου ΙΑ΄ ακολούθησε και τον νέο βασιλιά Φραγκίσκο Α΄ στις εκστρατείες του στην βόρεια Ιταλία, συμμετείχε στην "μάχη του Μελειάνο" (15 Σεπτεμβρίου 1515). Τα προβλήματα στο δουκάτο του τον ανάγκασαν να επιστρέψει στην Λωρραίνη, δεν συμμετείχε στην αποφασιστική "μάχη της Παβίας" (1525) που ο Φραγκίσκος Α΄ αιχμαλωτίστηκε και ο αδελφός του Φραγκίσκος του Λαμπέσκ σκοτώθηκε.

Θρησκευτικές συγκρούσεις

Ο Αντώνιος είχε να αντιμετωπίσει στην Λωρραίνη την Μεταρρύθμιση και εξέδωσε διατάγματα εναντίον της (26 Δεκεμβρίου 1523). Η κατάσταση χειροτέρεψε την επόμενη χρονιά με την "Επανάσταση των Γερμανών χωρικών" που ξέσπασε στην Αλσατία, οι επαναστάτες κατέλαβαν την Σαβέρν και προσπάθησαν να κυριεύσουν την Σαιν-Ντιέ-ντε-Βοζ. Ο Αντώνιος προχώρησε σε εκστρατεία να ανακαταλάβει την Σαβέρν (17 Μαίου 1525) και συνέτριψε τον αγροτικό στρατό κοντά στην Σελεστά (20 Μαίου 1525), κατόπιν εξέδωσε νέα διατάγματα εναντίον των Προτεσταντών.

Αυτοκρατορική αναγνώριση

Ο Αντώνιος της Λωρραίνης μπόρεσε να μεγαλώσει σημαντικά το δουκάτο του με κληρονομιές και προσαρτήσεις, παρέμεινε ουδέτερος πάντοτε στους πολέμους που είχαν ξεσπάσει ανάμεσα στον Φραγκίσκο Α΄ της Γαλλίας και τον αυτοκράτορα. Με την "Συνθήκη της Νυρεμβέργης" (26 Αυγούστου 1542) ο αυτοκράτορας Κάρολος Κουίντος αναγνώρισε την ανεξαρτησία του δουκάτου της Λωρραίνης. Με τον θάνατο του Καρόλου του Έγκμοντ (1538) διεκδίκησε τους τίτλους του δούκα του Γκέλντερ και του κόμη του Ζούτφεν αλλά δεν μπόρεσε να τους κερδίσει. Από το 1539 ο Αντώνιος υπέφερε από ουρική αρθρίτιδα και ζήτησε από την ανεψιά του Μαρία του Γκιζ να του στείλει ένα Σκωτσέζικο άλογο κατάλληλο να το ιππεύσει ο ίδιος.
Θεοφάνης ο Έλληνας

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, αλλά έζησε το μεγαλύτερο μέρος του βίου του στη Φεουδαλική Δημοκρατία του Νόβγκοροντ και τη Μοσχοβία. Πολλά από τα έργα του θεωρούνται θεμελιακά για τη ρωσική αγιογραφία, ενώ μεταξύ άλλων μαθητής του υπήρξε ο σπουδαίος Αντρέι Ρουμπλιόφ. 
Ενώ η γενέτειρά του βίωνε τη φάση της οριστικής αποσύνθεσης λόγω της οθωμανικής περικύκλωσης, ο ανατολικός σλαβικός κόσμος βρισκόταν σε ανάκαμψη, απεξαρτώμενος από τους Μογγόλους της Χρυσής Ορδής που τον δυνάστευαν για ενάμιση αιώνα. Έτσι στα τριάντα του μετανάστευσε στο ακμάζον Νόβγκοροντ (τη μόνη μεγάλη ρωσική πόλη που δεν είχε κατακτηθεί ποτέ από τους Μογγόλους) και εικοσιπέντε χρόνια αργότερα στη Μόσχα. Η τεχνοτροπία του θεωρείται απαράμιλλη σε έκφραση και οι σύγχρονοί του τον περιέγραφαν με θαυμασμό ως «ζωγράφο με σκούπα», αναφερόμενοι στην ικανότητά του να δημιουργεί τοιχογραφίες πολύ μεγάλου μεγέθους, καθώς και ως «ευρυμαθή της φιλοσοφίας» λόγω της βαθιάς μόρφωσής του. Πολλές από τις τοιχογραφίες σώζονται μέχρι σήμερα, με κυριότερες αυτές στους ναούς της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος (Νόβγκοροντ), της Θείας Γέννησης, της Κοίμησης της Θεοτόκου και του Ευαγγελισμού (Κρεμλίνο της Μόσχας). Εκτός από διακοσμήσεις ναών ζωγράφιζε και εικόνες, όμως η σύγχρονη έρευνα εκφράζει αμφιβολίες για τα εάν είναι πραγματικά ο δημιουργός όλων των εικόνων που του αποδίδονται ή κάποιοι μεταγενέστεροι προσέθεσαν την υπογραφή του αργότερα, ώστε να ανεβάσουν την αξία τους.

Πληροφορίες από τον Επιφάνιο

Σημαντικότερη πηγή πληροφοριών για το βίο του Θεοφάνη αποτελεί ένα αντίγραφο αποσπασμάτων επιστολής του αγιογράφου Επιφάνιου του Σοφού, προς τον ηγούμενο του μοναστηριού του Σωτήρος Κύριλλου, που χρονολογείται το 17ο αιώνα. Από τον Επιφάνιο πληροφορούμαστε πως ο Θεοφάνης ήταν ελληνικής καταγωγής και πως πριν την άφιξή του στη Μόσχα εργάστηκε σε αρκετές πόλεις, όπως την Κωνσταντινούπολη, την Κριμαία, το Νόβγκοροντ και τη Γαλάτεια, ζωγραφίζοντας σε περισσότερες από 40 πέτρινες εκκλησίες. Στην επιστολή περιγράφεται ως φημισμένος σοφός και φιλόσοφος, καθώς και ως ο κορυφαίος αγιογράφος μεταξύ όλων.

Μερικά έργα

Αποσπάσματα από τοιχογραφίες
Εικόνες - κάποιες αμφισβητούνται ως έργα του
Α.Σ. Εθνικός Βόλου

Ιστορία

Ο Εθνικός Βόλου ιδρύθηκε το 1945 με αρχική ονομασία Αναγέννηση Βόλου και συμμετείχε στο πρώτο μεταπολεμικό πρωτάθλημα της ΕΠΣ θεσσαλίας την σεζόν 1945-46. Την σεζόν 1949-50 μετονομάζεται σε Εθνικό Βόλου . Προήλθε από την συγχώνευση δυο ομάδων που είχαν δραστηριοποιηθεί προπολεμικά στον Βόλο , των ΠΑΕΚ  και Οδυσσέα Βόλου. Η ΠΑΕΚ είχε προέλθει από την συγχώνευση των "ιστορικών"  ΑΕΚ Βόλου  και ΠΑΟΚ Βόλου στα μέσα της δεκαετίας του 30. Το 1961 συγχωνεύεται με τον Ολυμπιακό Βόλου αλλά επανιδρύεται γρήγορα. Από το 1961 έως το 1968 αγωνίζεται στην Β' ΕΠΣΘ. Το 1968 κατακτά το πρωτάθλημα της Β' ΕΠΣΘ και ανεβαίνει στην Α' ΕΠΣΘ. Την περίοδο 1983-84 κατακτά το κύπελλο Ε.Π.Σ.Θ. Το 1992-1993 κατακτά ξανά το πρωτάθλημα της Β' ΕΠΣΘ και ανεβαίνει στην παραπάνω κατηγορία. Την περίοδο 1998-1999 ο Εθνικός βλέπει 2 διαδοχικούς υποβιβασμούς από την Α' ΕΠΣΘ στην Β' ΕΠΣΘ (1998) και από την Β' ΕΠΣΘ στην Γ' ΕΠΣΘ (1999). Την σεζόν 2000-01 κατακτά το πρώτο πρωτάθλημα του Εθνικού στην Γ' ΕΠΣΘ. Την περίοδο 2001-2006 αγωνίζεται στην Β' ΕΠΣΘ με μέτριο προς καλό αφού το 2006 κατακτά το τρίτο πρωτάθλημα της Β' ΕΠΣΘ. Από το 2006 και για 2 χρόνια αγωνιζόταν στην ανώτερη κατηγορία (Α' ΕΠΣΘ). Το 2008-09 αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της Β' ΕΠΣΘ και κάνει μια κακή πορεία καταλαμβάνοντας την 12η θέση. Όμως το 2009-10 κάνει την υπέρβαση στην 1η και επανέρχεται στην παραπάνω κατηγορία μετά από 2 χρόνια. Στην Α' ΕΠΣθ αγωνιζόταν για 3 χρόνια. Από το 2013 έως το 2015 ο σύλλογος αδρανοποιήθηκε. Το 2015 ο Εθνικός αγωνιζόταν στην Β' ΕΠΣθ μέχρι το 2018. Την σεζόν 2018-19 δεν συμμετείχε στο πρωτάθλημα της Β' ΕΠΣΘ λόγω προβλημάτων.

Ρόστερ

Το ρόστερ της ομάδας αποτελείται από τους εξής 33 ποδοσφαιριστές:
Παλάντζας Κωνσταντίνος,Μωραΐτης Θεόδωρος, Φέζο Ντενίζ , Συμεωνίδης Πολυχρόνης,
Καζδαρίδης Γιάννης , Περεντίδης Θεόδωρος, Χονδρός Νίκος , Μπάτης Χρήστος ,
Κερμελής Αλέξης, Αράπης Θεόδωρος, Κοθώνας Δήμος, Καρυωτάκης Γεώργιος,
Τίγκας Γιάννης, Κόκκινος Γιάννης, Τόντας Δήμος, Τσιμπανάκος Βαγγέλης,
Σκοτεινιώτης, Παλάσης, Τσαμπάσης, Κουβαράς Κώστας
Γάτος Ευστάθιος ,Κεφαλάς Σαράντης, Γουλιώτης Αντώνης,Ντίκας Ιωάννης ,
Ψαθάς Αλέξανδρος, Χατζηθεοδώρου Θεόδωρος , Πρέντζας Κώστας , Μουτσινάς Γιάννης,
Κατσαρός Κώστας, Καραδέμητρος Σίμος, Samba Faye, Κλεμέντ Λουκάι,
Χρήστου Άρης
Τζορτζ Άντριου Ράισνερ

Βιογραφία

Ο Τζορτζ Άντριου Ράισνερ γεννήθηκε στην Ιντιανάπολις της Ιντιάνα. Οι γονείς του ήταν ο Τζορτζ Άντριου Ράισνερ Ι και η Μέρι Ελίζαμπεθ Μέισον. Οι γονείς του πατέρα του είχαν γερμανική καταγωγή. 
Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ για το μεγαλύτερο μέρος των σπουδών του, από όπου και πήρε το διδακτορικό του 1893, ενώ συνέχισε τις σπουδές του και στο Βερολίνο.
Παντρεύτηκε την Μέρι Πούτναμ Μπρόνσον, με την οποία είχε μια κόρη, που λεγόταν επίσης Μέρι. 
Το 1889 ο Ράισνερ ήταν προπονητής της ομάδας ράγκμπι του Πανεπιστημίου Περντιού για μία σεζόν.

Αρχαιολογική καριέρα

Στις έρευνές του στο Γκέμπελ Μπαρκάλ στην Νουβία, βρήκε ότι οι Νούβιοι βασιλείς δεν ήταν θαμμένοι στις πυραμίδες αλλά έξω από αυτές. Ανακάλυψε επίσης ένα κρανίο μια Νούβιας γυναίκας (που νόμισε ότι ήταν βασιλιάς). Ο Ράισνερ πίστευε ότι η Κέρμα ήταν αρχικά η βάση της Αιγυπτιακής κυβέρνησης, και ότι αυτοί η Αιγύπτιοι ηγεμόνες εξελίχθηκαν στους ανεξάρτητους μονάρχες της Κέρμα.   
Ο Ράισνερ συνέταξε έναν κατάλογο των αντιβασιλέων του Κους. Ανακάλυψε τον τάφο της βασίλισσας Χετεφερές Α΄, της μητέρας του Χέοπα. Εκείνη την περίοδο επίσης εξερεύνησε διάφορους μασταμπάδες. Μετά την ανακάλυψη του βασιλικού σκύλου Αμπουτιού από τον Ράισνερ στις 13 Οκτωβρίου 1935 κατά τη διάρκεια κοινής αποστολής του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ και το Μουσείο Καλών Τεχνών Βοστόνης ο Arthur Merton των London Times παρατήρησε ότι «ο Ράισνερ απολαμβάνει μια ασυναγώνιστη θέση όχι μόνο σαν εξέχουσα μορφή στην σημερινή αιγυπτιολογία, αλλά και ως άτομο που η ευθύτητα της κρίσης του και οι γνώσεις του είναι ευρέως παραδεκτές». 
Το 1902 του παραχωρήθηκε άδεια ανασκαφών στο δυτικό νεκροταφείο στην Γκίζα από τον Γκαστόν Μασπερό, διευθυντή της Υπηρεσίας Αιγυπτιακών Αρχαιοτήτων. Η περιοχή χωρίστηκε σε τρία τμήματα, και μοιράστηκε με κλήρο. Το νοτιότερο κομμάτι δόθηκε στους Ιταλούς υπό τον Ερνέστο Σκιαπαρέλι, το βόρειο μέρος στους Γερμανούς υπό το Λούντβιχ Μπόρχαρντ, και το μεσαίο κομμάτι στον Ράισνερ. Στην Γκίζα συνάντησε την Μαρία της Ρουμανίας. 
Στην Αίγυπτο, ο Ράισνερ ανέπτυξε μια νέα αρχαιολογική τεχνική, που έγινε το πρότυπο στο επάγγελμα, συνδυάζοντας τις βρετανικές μεθόδους του Πέτρι, τις γερμανικές μεθόδους των Ντέρπφελντ και Κόλντεβαϊ, τη δικιά του αμερικανική πρακτική, και την ικανότητά του για οργάνωση επιχειρήσεων μεγάλης κλίμακας. Το 1908, μετά από μία δεκαετία στην Αίγυπτο ο Ράισνερ τέθηκε επικεφαλής της ανασκαφικής αποστολής του Χάρβαρντ στη Σαμάρια.
Αδριανή της Σουηδίας

Γέννηση

Η Πριγκίπισσα Αδριανή γεννήθηκε στις 9 Μαρτίου 2018 στο Νοσοκομείο Νταντέρουντ στην Στοκχόλμη και ζύγιζε 3 κιλά και 465 γραμμάρια και ύψος 50 εκατοστά. Η γέννηση της έγινε δεκτή, με ένα χαιρετισμό των 21 πυροβόλων όπλων, στο νησί Σκεπσχόλμεν, απέναντι από το Βασιλικό Παλάτι στην πρωτεύουσα της Στοκχόλμης, επίσης στο Γκέτεμποργκ, το Χάρνοσαντ, την Κάρλσκρονα και στο Μπούντεν.
Τα ονόματά της και ο τίτλος της ανακοινώθηκαν από τον παππού της, τον βασιλιά Κάρολο ΙΣΤ΄ Γουσταύο, στην συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου στις 12 Μαρτίου 2018.
Ονομάσθηκε Αδριανή που άρεσε στους γονείς της, Ιωσηφίνα προς τιμήν και της πατρικής προ-γιαγιά της Ιωσηφίνας Σεζάριο, της προγόνου της βασίλισσας Ιωσηφίνας της Σουηδίας και της Νορβηγίας και της μητέρας της Πριγκίπισσας Μαγδαληνής, της οποίας έλαβε το τέταρτο όνομά και Αλίκη προς τιμήν της μητρικής προ-γιαγιά της Αλίκης Σοάρες ντε Τολέδο.
Μια ευχαριστήρια δοξολογία πραγματοποιήθηκε στο βασιλικό παρεκκλήσι του παλατιού, στις 12 Μαρτίου 2018 για να γιορταστεί η γέννησή της.
Στις 8 Ιουνίου 2018 η Αδριανή βαπτίστηκε στο παρεκκλήσι του παλατιού Ντρότνινγκχολμ, ακριβώς πέντε χρόνια μετά το γάμο των γονιών της. Ανάδοχοι της ήταν η Ανούσκα Ντ'Αμπό, η Κοραλία Τσάριολ Πολ, ο Νάντερ Παναπούρ, ο Γουσταύος Τόττ, η Καρλότα Κρούγκερ Σιαδερλόντ και η Ναταλία Βέρνερ.
Τζέιμς Μπιουκάναν

Η ζωή του

Ο Τζέιμς Μπιουκάναν γεννήθηκε στις 23 Απριλίου 1791 στην Πενσυλβάνια από μία πλούσια οικογένεια εμπόρων. Είχε τέσσερις αδελφές και τρεις αδελφούς και φοίτησε στο κολέγιο Ντίκινσον το 1807. Εκεί σπούδασε νομική και έγινε αποδεκτός από τον σύλλογο το 1812. Είχε αρραβωνιαστεί την Ανν Κόλμαν αλλά αυτή πέθανε πριν παντρευτούν και ποτέ δεν απέκτησαν παιδιά. Υπηρέτησε και στον Λευκό Οίκο αλλά και στο Κοινοβούλιο εκπροσωπώντας την Πενσυλβάνια. Επίσης ήταν πρέσβης στη Ρωσία κατά την διάρκεια της προεδρίας του Άντριου Τζάκσον.
1402 Έρι

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Έρι είναι άγνωστα.
Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας (Ελλάδα)

Η Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας (ΡΑΕ) είναι ανεξάρτητη διοικητική αρχή. Η αρχή συστάθηκε για να εφαρμόσει τις διατάξεις της ευρωπαϊκής Οδηγίας 96/92/ΕΚ για την απελευθέρωση της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας στην Ελλάδα.
Η ΡΑΕ είναι μέλος του Συμβουλίου Ευρωπαϊκών Ρυθμιστικών Αρχών Ενέργειας .
Πόλεμος Λιβάνου 2006

Ο πόλεμος του Λιβάνου το 2006 ήταν ένας πόλεμος διάρκειας 34 ημερών στο βόρειο Ισραήλ και στο Λίβανο. Εμπλέκει την ένοπλη πτέρυγα της οργάνωσης Χεζμπολάχ (Hezbollah) και τις Αμυντικές Δυνάμεις του Ισραήλ (IDF). Στις 12 Ιουλίου του 2006, η Χεζμπολάχ ξεκίνησε την Επιχείρηση «Αληθινή Υπόσχεση», ονομαζόμενη από μια «υπόσχεση» του αρχηγού της Σεΐχη Χασάν Νασράλα να αιχμαλωτίσει Ισραηλινούς στρατιώτες και να τους ανταλλάξει με τρεις Λιβανέζους κρατουμένους υπό την κατοχή του Ισραήλ. Η επιδρομή τις πρώτες πρωινές ώρες στο ισραηλινό έδαφος κατέληξε με οκτώ Ισραηλινούς στρατιώτες νεκρούς και δύο αιχμαλωτισμένους. Το Ισραήλ απάντησε τότε με την Επιχείρηση «Δίκαιη Ανταμοιβή», αργότερα μετανομαζόμενη σε Επιχείρηση «Αλλαγή Κατεύθυνσης». Αυτό το κτύπημα αντιποίνων περιλαμβάνει μέχρι στιγμής μια εκτόξευση ομοβροντίας ρουκετών μέσα στον Λίβανο και επιδρομές βομβαρδισμού από την Ισραηλινή Αεροπορία (IAF), Αεροπορικό και Ναυτικό Αποκλεισμό και επίσης μερικές μικρές επιδρομές στον νότιο Λίβανο από στρατιώτες των IDF.
Ο Λουίζ Αρμπούρ, ο Γενικός Επίτροπος για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, των Ηνωμένων Εθνών, προειδοποίησε ότι εγκλήματα πολέμου μπορεί να έχουν διαπραχθεί, ενώ ο Γενικός - Υπογραμματέας για Ανθρωπιστικές Υποθέσεις και Συντονιστής Εκτόνωσης Εκτάκτων Καταστάσεων των Ηνωμένων Εθνών, Γιαν Ένγκλαντ έχει πει ότι το ένα τρίτο των νεκρών είναι παιδιά.
Υπάρχουν αιτιάσεις διεθνώς κατά των Ισραηλινών για χρήση υπερμέτρης βίας ενώ σύμφωνα με πολιτικούς αναλυτές η φαινομενικά περίεργη ως προς το εύρος της πολεμική απάντηση του Ισραήλ, οφείλεται σε προηγούμενη συνενόηση σε υψηλό επίπεδο με τις Η.Π.Α. η οποία αποσκοπεί σε βαθμιαία αποδυνάμωση της Συρίας και του Ιράν. Ο ίδιος ο Αμερικανός πρόεδρος Μπους, έχει κατ'επανάληψη δηλώσει ότι πραγματική αιτία της σύρραξης είναι η Χεζμπολάχ, η οποία καθοδηγείται και ελέγχεται από τη Συρία και το Ιράν. Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές ως πιθανή αιτία αποδίδεται ο φόβος των Η.Π.Α. για τη μετεξέλιξη του Ιράν σε πυρηνική δύναμη.
Οικονομία του Δελχί

Η οικονομία του Δελχί είναι η 13η μεγαλύτερη μεταξύ των πολιτειών και ενωσιακών επικρατειών της Ινδίας. Το ονομαστικό ΑΠΕΠ της ΕΕΠ του Δελχί για το 2017-18 εκτιμήθηκε στα 6.86 λακχ κρορ (100 δισεκατομμύρια δολάρια) σημειώνοντας ετήσια αύξηση 8.1%. Ο ρυθμός ανάπτυξης το 2014-15 ήταν 9.2%. Το 2017-18, ο τριτογενής τομέας συνέβαλε στο 85% του ΑΠΕΠ του Δελχί, ακολουθούμενος από τον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα με 12% και 3% αντίστοιχα. Ο τομέας των υπηρεσιών παρουσίασε ετήσια αύξηση 7.3%.
Το Δελχί είναι το μεγαλύτερο εμπορικό κέντρο στη Βόρεια Ινδία. Το 2016, οι πρόσφατες εκτιμήσεις της οικονομίας της αστικής περιοχής του Δελχί κυμαίνονταν από 167 δολ. έως 370 δισεκατομμύρια δολάρια (σε μονάδες αγοραστικής δύναμης) κατατάσσοντάς την είτε στην μεγαλύτερη είτε στην δεύτερη πιο παραγωγική περιοχή μετρό της Ινδίας.

Βιομηχανία

Η μεταποιητική βιομηχανία αυξήθηκε σημαντικά καθώς οι εταιρείες καταναλωτικών αγαθών εγκατέστησαν μονάδες παραγωγής και έδρες στην πόλη. Η μεγάλη καταναλωτική αγορά του Δελχί και η διαθεσιμότητα ειδικευμένου εργατικού δυναμικού έχουν επίσης προσελκύσει ξένες επενδύσεις. Το 2001, ο μεταποιητικός τομέας απασχολούσε 1.440.000 εργαζομένους και η πόλη είχε 129.000 βιομηχανικές μονάδες.

Υπηρεσίες

Οι κύριες βιομηχανίες υπηρεσιών είναι η πληροφορική, οι τηλεπικοινωνίες, τα ξενοδοχεία, ο τραπεζικός τομέας, τα μέσα ενημέρωσης και ο τουρισμός. Οι κατασκευές, η ηλεκτρική ενέργεια, η υγεία και υπηρεσίες κοινότητας και τα ακίνητα είναι σημαντικά για την οικονομία της πόλης.

Εμπόριο

Το Δελχί έχει μία από τις μεγαλύτερες και ταχύτερα αναπτυσσόμενες λιανικές βιομηχανίες της Ινδίας.

Τουρισμός

Το Παγκόσμιο Συμβούλιο Ταξιδιών και Τουρισμού υπολόγισε ότι ο τουρισμός απέφερε 3.2 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ ή το 3.6% του ΑΕΠ της πόλης το 2016 και υποστήριξε 460.300 θέσεις εργασίας, δηλαδή 8,3% των συνολικών θέσεων εργασίας της πόλης. Ο τομέας αναμένεται να αναπτυχθεί με μέσο ετήσιο ρυθμό 10.8% φτάνοντας τα 8.9 δις δολάρια μέχρι το 2026 (3.7% του ΑΕΠ). Οι ξένοι τουρίστες αντιπροσώπευαν το 35.5% του συνόλου των δαπανών που σχετίζονται με τον τουρισμό στο Δελχί το 2016. Η μεγαλύτερη πηγή ξένων επισκεπτών στην πόλη ήταν οι Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες αντιπροσώπευαν το 11% των ξένων τουριστικών επισκέψεων στην πόλη.

Απασχόληση

Σύμφωνα με την οικονομική έρευνα του Δελχί (2005-2006), το εργατικό δυναμικό του Δελχί αποτελεί το 32.82% του πληθυσμού και αυξήθηκε κατά 52.52% μεταξύ των ετών 1991 και 2001. Η ανεργία στο Δελχί μειώθηκε από 12.57% το 1999–2000 σε 4.63% το 2003. Τον Δεκέμβριο του 2004, 636.000 άτομα εγγράφηκαν με διάφορα προγράμματα ανταλλαγής θέσεων εργασίας στο Δελχί. Το 2001 το συνολικό εργατικό δυναμικό στις εθνικές και πολιτειακές κυβερνήσεις και στον οιονεί κυβερνητικό τομέα ήταν 620.000 άτομα και ο ιδιωτικός τομέας απασχολούσε 219.000 άτομα.
Το ποσοστό συμμετοχής του εργατικού δυναμικού για τους κατοίκους του Δελχί ηλικίας άνω των 15 ετών ήταν 40.8% το 2015-16, χαμηλότερο από το 41.8% που καταγράφηκε το 2012-13. Το ποσοστό συμμετοχής του εργατικού δυναμικού στο Δελχί είναι χαμηλότερο από τον εθνικό μέσο όρο του 50.5%.