google/wiki40b huggingface dataset:
Γεώργιος Μαρκόπουλος

Σπουδές και πρώτα χρόνια

Απέκτησε πτυχίο από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών του οποίου ήταν και διδάκτωρ. Η δικηγορία του ξεκίνησε από την ηλικία των 24 ετών. Στην ιδιαίτερη πατρίδα του μερίμνησε για την ίδρυση συλλόγων και μέλημά του ήταν η προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς. Ήταν πρόεδρος του Συλλόγου Φίλων Ιεράπετρας (Προστασίας τοπικών δικαίων), που είχε συσταθεί το 1924 και πρώτος πρόεδρος του Συλλόγου Πρασίνου, που ιδρύθηκε το 1925 από νεολαίους της πόλης. Εκλεγόταν συνεχώς πρόεδρος του συλλόγου ως το 1936. Ανάμεσα στις δραστηριότητες του συλλόγου ήταν η δενδροφύτευση με αρμυρίκια από τη Ρόδο, η δημιουργία πάρκου στην πλατεία και το παρτέρι, στο χώρο όπου χτίστηκε το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη. Τέλος, ο Γεώργιος Μαρκόπουλος χρημάτισε και μέλος του συμβουλίου του Ωδείου Ιεράπετρας (ο μουσικός σύλλογος ιδρύθηκε το 1929).

Διώξεις και κοινωνική δραστηριότητα

Το Νοέμβριο του 1934 με ομιλία του συμπαραστάθηκε στο συλλαλητήριο των αγροτών του Λασιθίου, διαμαρτυρόμενος για την εγκατάλειψή του από τις αρχές, τονίζοντας ότι και εκείνος ο νομός είχε τη θέση του στην ελληνική επικράτεια. Εξέδωσε την εφημερίδα "Νέος Αγών", για την οποία ο Μαρκόπουλος διώχθηκε από το τότε καθεστώς. Τελικά το τυπογραφείο κατασχέθηκε και το 1941 ο Μαρκόπουλος φυλακίστηκε. Δύο χρόνια αργότερα διέφυγε στη Μέση Ανατολή μαζί με συναγωνιστές του και ονομάστηκε υποπλοίαρχος δικαστικός έναν χρόνο πριν τελειώσει ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος.

Πολιτική δραστηριότητα

Κατά την περίοδο υπουργίας του Σοφοκλή Βενιζέλου στο υπουργείο Ναυτικών, ο Μαρκόπουλος έγινε σύμβουλός του. Το 1946 δικηγορεί στην Ιεράπετρα και την επόμενη χρονιά διορίστηκε Νομάρχης Λασιθίου. Ωστόσο απολύθηκε λίγο μετά επειδή δεν είχε συμμορφωθεί "με τις υποδείξεις εξωκυβερνητικών και παρακρατικών οργανώσεων" . Μερικά χρόνια αργότερα, το 1956, έγινε, με το θεσμό των υπηρεσιακών Νομαρχών, Νομάρχης Ευρυτανίας και εν συνεχεία Νομάρχης Πρεβέζης (26.2.1960-23.12.1963) και Νομάρχης Χανίων (ως το 1967). Η θητεία του στις νομαρχίες χαρακτηρίστηκε ως άριστη από το υπουργείο Εσωτερικών. Το 1967 αποχώρησε λόγω ηλικίας.
Το 1951 ταξίδεψε στις ΗΠΑ, ως απεσταλμένος από το υπουργείο Τύπου. Κατά την περίοδο της χούντας ο Γεώργιος Μαρκόπουλος έκανε αποχή από κάθε κυβερνητική δραστηριότητα, καθώς αντιτάχθηκε στο καθεστώς.
Στις βουλευτικές εκλογές του 1974 ήταν υποψήφιος βουλευτής Λασιθίου με την Ένωση Κέντρου- Νέες Δυνάμεις, αλλά δεν κατάφερε να εκλεγεί, συγκεντρώνοντας 2.967 σταυρούς προτίμησης.

Οικογένεια

Πατέρας του ήταν ο Ιωάννης Μαρκόπουλος και μητέρα του η Καλλιόπη, εγγονή του καπετάν Φραγκιού Τσαντηράκη. Ο αδερφός του, Δημήτριος Μαρκόπουλος υπηρέτησε με επιτυχία ως Δήμαρχος Ιεράπετρας, από το 1951 ως το 1961. Ο Γεώργιος Μαρκόπουλος παντρεύτηκε (1938) την Ειρήνη Αεράκη από τη Σητεία και απέκτησαν 4 παιδιά, ανάμεσα στα οποία και ο μουσικοσυνθέτης Γιάννης Μαρκόπουλος. Τα άλλα τρία παιδιά είναι η Δήμητρα, ο Μάνος (Διοικητής του Νοσοκομείου της Ιεράπετρας την περίοδο 2011-13) και ο Μάριος.

Θάνατος και κηδεία

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ήταν συνταξιούχος δικηγόρος και συνέχιζε να γράφει. Πέθανε στις 29 Ιουνίου 1992 και κηδεύτηκε την Τρίτη 30 Ιουνίου 1992 στην Ιεράπετρα.
Πασκάλ Κουπακί

Καριέρα

Ο Κουπακί γεννήθηκε την 1η Μαΐου 1951. Εργάστηκε στο Ντακάρ για λογαριασμό της BCEAO από τον Σεπτέμβριο του 1979 ως τον Δεκέμβριο του 1990, υπηρετώντας σε πολλά υψηλά αξιώματα. Τον Δεκέμβριο του 1990 ανέλαβε αναπληρωτής διευθυντής του πολιτικού γραφείου του Πρωθυπουργού Αλασάν Ουαταρά της Ακτής Ελεφαντοστού. Μετά την αποχώρηση του Ουαταρά από την πρωθυπουργία, ο Κουπακί εργάστηκε στο ΔΝΤ τον Σεπτέμβριο του 1994 και εν συνεχεία στο γραφείο του Πρωθυπουργού του Μπενίν, Αντριάν Ουνγκμπεντζί, από τον Απρίλιο του 1996 ως τον Μάιο του 1998.
Έπειτα από την παραίτηση του Ουνγκμπεντζί τον Μάιο του 1998, ο Κουπακί εργάστηκε ξανά στην BCEAO, ως διευθυντής του Ερευνητικού Τμήματος και ειδικός σύμβουλος του Διοικητή, καθώς επίσης και ως Διευθυντής του Τμήματος Ερευνών και του Νομισματοκοπείου. Όταν ανέλαβε Πρόεδρος του Μπενίν ο Γιαγί Μπονί, ο Κουπακί έφυγε από τη BCEAO και ανέλαβε υπουργός Οικονομικών το 2006. Έπειτα από έναν χρόνο, στις 17 Ιουνίου 2007 διορίστηκε υπουργός Προεδρίας αρμόδιος για την Εξερεύνηση, την Ανάπτυξη και την Αξιολόγηση της Δημόσιας Πολιτικής, αξίωμα στο οποίο παρέμεινε ως τις 28 Μαΐου 2011. Καθώς με βάση το πρωτόκολλο ήταν δεύτερος στην ιεραρχία (μετά τον Μπονί), ο διορισμός αυτός θεωρήθηκε από παρατηρητές ότι ήταν τυπικός και ουσιαστικά ο Κουπακί ήταν ήδη πρωθυπουργός.
Η θέση του Πρωθυπουργού καταργήθηκε ουσιαστικά το 2013 αλλά το 2015 διορίστηκε πρωθυπουργός ο Λιονέλ Ζινσού.
Οίδημα

Πνευμονικό οίδημα

Είναι η κατάσταση που συνοδεύεται από την παρουσία υγρού στον εξωκυττάριο χώρο των πνευμόνων. Αυτή η κατάσταση που είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη για την ζωή, προκαλείται κυρίως σε αριστερή καρδιακή ανεπάρκεια, λόγω αδυναμίας της αριστερής πλευράς της καρδιάς να επαναφέρει το αίμα από τις πνευμονικές φλέβες στην καρδιά. Έτσι αυξάνεται η πνευμονική τριχοειδική πίεση και προκαλεί οίδημα

Εγκεφαλικό οίδημα

Είναι η κατάσταση που συνοδεύεται από αύξηση του ύδατος στον εγκέφαλο. Αυτό μπορεί να προκληθεί από την διαταραχή διάφορων μηχανισμών, όπως αγγειακών (αγγειογενές οίδημα) , καταστάσεις ισχαιμίας και υποξίας (κυτταροτοξικό), ενδοκρινολογικές καταστάσεις, κακώσεις (διάχυτο), καταστάσεις υδροκέφαλου (διάμεσο οίδημα) και καταστάσεις δηλητηρίασης από το νερό.
Σαμκάλ (τίτλος)

Σαμκάλ ή Σαμχάλ είναι ο τίτλος των κυβερνητών του Κουμούχ στο Νταγκεστάν από τον 8ο έως τον 17ο αι. Το 1642 το Καζικουμούχ Σαμχαλάτ διασπάστηκε σε πολλά ανεξάρτητα κρατίδια. Στη συνέχεια οι Σαμκάλ μετέφεραν την πρωτεύουσα από το Χατζικουμούχ στο Ταρκί, σχηματίζοντας το Σαμχαλάτ του Ταρκί.
Σύμφωνα με τους ιστορικούς Barthold V.V. και Μ. Polievkova, ο τίτλος «σαμκάλ» προέρχεται από το όνομα του ηγεμόνα Σαχμπάλ τον οποίο όρισαν τοποτηρητή οι Άραβες στο Κουμούχ. Σύμφωνα με την ιστορία, ο Νταρμπαντναμά, αδελφός του χαλίφη Χισάμ ιμπν Αμπντ αλ-Μαλίκ, που ονομάστηκε Μοσλίμ, διοικητής των μουσουλμανικών δυνάμεων στο Νταγκεστάν, καταλαμβάνοντας το Κουμούχ, όρισε τον Σαχμπάλ κυβερνήτη του. Στο Ταρίχ-Νταγκιστάν το όνομα σαμκάλ αποδίδεται στο όνομα του πρώτου εντεταλμένου των Αράβων στο Κουμούχ, στο ορεινό Νταγκεστάν.
Έκσταση (ταινία, 1933)

Πλοκή

Η Εύα και ο Έμιλ είναι ένα νιόπαντρο ζευγάρι. Ζουν σε ένα οικονομικά πολύ άνετο περιβάλλον. Ο γάμος τους όμως δεν θα διαρκέσει πολύ, αφού ο Έμιλ είναι ψυχρός και αδιάφορος και παραμελεί τα οικογενειακά του καθήκοντα. Η Εύα τον εγκαταλείπει και επιστρέφει στον πατέρα της. Ο Έμιλ και η Εύα χωρίζουν, αλλά ο Έμιλ τώρα αναγνωρίζει την αξία της Εύας και μετανοεί. Μια μέρα η Εύα θα γνωρίσει τυχαία τον Πάουλ, έναν φτωχό, μα πολύ φιλόδοξο νέο, που δουλεύει ως πολιτικός μηχανικός σε οδοκατασκευαστικό συνεργείο. Η Εύα και ο Πάουλ ερωτεύονται και αρχίζουν να συναντιούνται κρυφά. Μια μέρα ο Πάουλ και ο Έμιλ θα γνωριστούν τυχαία χωρίς να ξέρουν ο ένας το άλλον. Ο Έμιλ επιστρέφει από τον πατέρα της Εύας, που τον είχε επισκεφτεί, για να παρακαλέσει την Εύα να γυρίσει πίσω. Ο Πάουλ, από την πλευρά του, πηγαίνει στο μυστικό ραντεβού του με την Εύα. Ο Έμιλ παίρνει τον Πάουλ με το αυτοκίνητο και τον πηγαίνει σε ένα πανδοχείο. Εκεί ο Έμιλ κλείνει ένα δωμάτιο για την νύχτα, ενώ ο Πάουλ στο ρεστοράν πίνει σαμπάνια και διασκεδάζει με την Εύα. Ο Έμιλ αυτοκτονεί με έναν πυροβολισμό στο δωμάτιο του. Αμέσως τρέχουν όλοι οι θαμώνες του πανδοχείου και βλέπουν το φρικτό και μοιραίο γεγονός. Ο Πάουλ στην άγνοιά του έχει τύψεις που δεν μπόρεσε να διαισθανθεί το πρόβλημα του Έμιλ. Η Εύα, όμως, έχει και αυτή τύψεις, που ο πρώην σύζυγός της πέθανε στο ίδιο μέρος όπου αυτή γλεντούσε με τον καινούργιο της εραστή. Χωρίς να εκμυστηρευτεί την αλήθεια στον Πάουλ τον εγκαταλείπει. Θα ξαναγυρίσει όμως και πάλι μετά από έναν χρόνο, ως μητέρα πλέον του παιδιού από τον παράνομο έρωτά τους.

Κριτική του έργου

Το έργο προκάλεσε σκάνδαλο, επειδή περιείχε μερικές σκηνές πολύ αυθόρμητες για την εποχή εκείνη. Η 17χρονη Χέντι Λαμάρ, όντως πολύ όμορφη γυναίκα, παρουσιάζεται να κολυμπά γυμνή στη λίμνη και να τρέχει ολόγυμνη στο δάσος για να πιάσει το άλογό της, που τρόμαξε και έφυγε καλπάζοντας με τα ρούχα της λουόμενης επάνω στην ράχη του. Επίσης, περιέχει μια τρυφερή ερωτική σκηνή της Εύας με τον Πάουλ. Ενώ στην Γερμανία η λογοκρισία απαγόρευσε το έργο, η φήμη της Λαμάρ έφτασε ως την Αμερική και της άνοιξε το δρόμο για το Χόλιγουντ. 
Το έργο πρωτοπαρουσιάστηκε το 1933 στην Πράγα και στην Αυστρία, ενώ στην Γερμανία προβλήθηκε το 1945. 
Οι σκηνές του έργου είναι ως επί το πλείστον στο στυλ του βωβού κινηματογράφου, ενώ στα βασικά σημεία της πλοκής, αντί για ταμπέλες περιέχει σύντομους διαλόγους σε γερμανική γλώσσα. Οι λακωνικοί διάλογοι, σε συνδυασμό με την φωτογραφία, κάνουν το έργο μοναδικό και εξαιρετικό στο είδος του. 
Οι βουβές σκηνές γυρίστηκαν αρχές Οκτωβρίου του 1932 στο Σένμπρουν Ατελιέ στην Βιέννη, οι διάλογοι γυρίστηκαν μεταξύ 15 Σεπτεμβρίου και 3 Οκτωβρίου του 1932 στο Ατελιέ Α.Β. Βινοχράντι στην Πράγα. Οι υπαίθριες σκηνές γυρίστηκαν τον Αύγουστο του 1932 στην Σλοβακία και στα Καρπάθια όρη της Ουκρανίας.
Εκτός από την γερμανική έκδοση, κυκλοφόρησε και μια ελαφρώς παραλλαγμένη έκδοση για τον γαλλικό κινηματογράφο, με τον τίτλο L’ Extase. Στην Τσεχοσλοβακία κυκλοφόρησε μια μεταφρασμένη έκδοση. 
Στην Γερμανία και στην Αμερική προβλήθηκε η λογοκριμένη έκδοση.
Όσμπερτ Κρώφορντ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 28 Οκτωβρίου 1886 στην Βομβάη. Έχασε τη μητέρα του το 1886 και τον πατέρα του το 1894, και γι' αυτό μεγάλωσε στο Λονδίνο και Χάμσιρ, όπου τον περιέθαλψαν οι συγγενείς του. Σπούδασε γεωγραφία στην Οξφόρδη. Διορσίστηκε αρχικά ως γεωγράφος στο δημόσιο και πήρε μέρος σε ανασκαφές στο Σουδάν το 1913. Επέστρεψε στην Αγγλία και υπηρέτησε στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, όπου εντάχθηκε στην αεροπορία. Το αεροπλάνο του καταρρίφθηκε το 1918 και πιάστηκε αιχμάλωτος από τους Γερμανούς. Μετά τον πόλεμο ασχολήθηκε με την αρχαιολογία και έγινε από τους πρώτους που αξιολόγησαν αεροφωτογραφίες για αρχαιολογικούς σκοπούς. Ίδρυσε το επιστημονικό περιοδικό Antiquity. A Quarterly Review of Archaeology.
Απεβίωσε στις 28 Νοεμβρίου 1957.
Χαφέζ

Bιογραφία

Γεννήθηκε στην πόλη Σιράζ, σημαντικό πολιτιστικό κέντρο της εποχής, όπου έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του κοντά στους κύκλους της αυλής της δυναστείας Muzaffarid. Πιθανότερο έτος γέννησής του θεωρείται το 726/1325-6, ωστόσο έχουν προταθεί επίσης τα έτη 717/1317 και 720/1320. Ελάχιστα είναι γνωστά με βεβαιότητα για την παιδική του ηλικία, την εκπαίδευσή του ή την οικογενειακή του κατάσταση και πολλές πτυχές της ζωής του επιχειρείται να αντληθούν μέσα από το έργο του. Ο πατέρας του, Μπαχά αλ-Ντιν (ή Καμάλ αλ-Ντιν), πέθανε όταν ο Χαφέζ ήταν βρέφος, αφήνοντας την οικογένεια σε δύσκολη οικονομική κατάσταση. Το επίθετο Khwāja [Χατζά] που αποτελεί τμήμα του ονόματός του ήταν σε χρήση από ευγενείς. Από νεαρή ηλικία, φαίνεται πως έδειξε μεγάλη ικανότητα στην αποστήθιση του Κορανίου, ώστε να αποκτήσει και τον τίτλο του «Χαφέζ», ενώ εικάζεται πως ήταν επίσης ικανός στην ερμηνεία του Κορανίου (tafsīr), καθώς και στην απαγγελία του (talawwut). Από τη μελέτη του έργου του πιστεύεται πως ήταν γνώστης των ισλαμικών επιστημών και της περσικής λογοτεχνίας, ενώ ο ίδιος ειδικεύτηκε στη σπουδή της θεολογίας.
Η πιο ώριμη περίοδος του Χαφέζ συμπίπτει χρονικά με τη βασιλεία του Σαχ Σουντζά (759-86/1358-84), κατά την οποία η φήμη του εξαπλώθηκε σε ολόκληρη την Περσία αλλά και στην Ινδία. Με δεδομένη τη στενή σχέση του με τον Σάχη, πιθανολογείται πως έλαβε διοικητική θέση υπό την ηγεμονία του. Αρκετά πανηγυρικά γκαζάλ του Χαφίζ, καθώς και μια ωδή, είναι αφιερωμένες στον Σάχη Σουντζά. Πιστεύεται πάντως πως για διάστημα περίπου δέκα ετών υπέπεσε σε δυσμένεια, με αποτέλεσμα ο Χαφίζ να εγκαταλείψει για δύο χρόνια τη Σιράζ για το Ισφαχάν και το Γιαζντ.
Παρά το θρύλο που θέλει τον Χαφέζ να επεξεργάζεται τη συλλογή ποιημάτων του (Ντιβάν) ήδη από το 770/1368, κανένα σχετικό χειρόγραφο αυτής της περιόδου δεν διασώζεται. Η πρώτη έκδοση της χρονολογείται μετά το θάνατό του και υπήρξε έργο του μαθητή του Μουχαμάντ Γκουλαντάμ. Σε αυτή βασίστηκαν οι πολυάριθμες μεταγενέστερες εκδόσεις, οι οποίες ωστόσο εμφανίζουν σημαντικές διαφορές μεταξύ τους.
Η επίδραση του έργου του αποτυπώνεται στην παραδοσιακή περσική μουσική και την περσική καλλιγραφία. Ο τάφος του Χαφέζ στο Σιράζ (Hāfezieh) αποτελεί σήμερα ένα από τα κύρια αξιοθέατα της πόλης.
Στας Πιέχα

Πρόωρη Ζωή

Ο Στας Πιέχα γεννήθηκε στις 13 Αυγούστου του 1980, είναι εγγονός της Εντίτα Πιέχα  και ο γιος της Ιλιόνα Μπρονετιφσκάγια, οι οποίες ήταν γνωστές στην ΕΣΣΔ και πολύ δημοφιλείς τραγουδίστριες. Ο πατέρας του, Πίτερ Γκερούλις, ήταν μουσικός της τζαζ. Όταν ήταν νεαρό αγόρι, περνούσε το χρόνο του σε περιοδείες με τη γιαγιά του, ενώ η μητέρα του, ακολούθησε σόλο καριέρα. Στην ηλικία των 7, με την επιμονή της γιαγιάς του, το επίθετό του επίσημα άλλαξε από Γκερούλις σε Πιέχα και γράφτηκε στο ωδείο Γκλίνκα στο Λένινγκραντ κάνοντας σπουδές στο πιάνο και σε χορωδία. Στη συνέχεια, γράφτηκε στο ωδείο Γκνέσιν, αλλά δεν κατάφερε να ολοκληρώσει το πτυχίο του.

Καριέρα

Ο Πιέχα έχει δηλώσει συμμετοχές σε πολλά ριάλιτι με θέμα τη μουσική. Έχει γίνει ένας πολύ γνωστός καλλιτέχνης, και έχει γίνει γνωστός και από τις συμμετοχές του και την ιδιαίτερη φωνή του. Ήταν κριτής στο ουκρανικό ριάλιτι "Η Φωνή της Ουκρανίας" (ουκρανικά: Голос країни) με τον Σεργκέι Λάζαρεφ και την Άνι Λόρακ. Έχει τραγουδήσει με την Σλάβα.
Περιοστίτιδα κνήμης

Η Περιοστίτιδα Κνήμης (Tibial Periostitis), ή Σύνδρομο της Επώδυνης Κνήμης ανήκει στις αθλοπάθειες. Πρόκειται δηλαδή για Σύνδρομο εκ καταπονήσεως αθλητών (Overuse syndrome). Στην Αμερικανική βιβλιογραφία φέρεται συχνά με το όνομα «Shin Splint Syndrome», που δεν μεταφράζεται ακριβώς στα Ελληνικά (είναι ιδιωματισμός, και θα μπορούσε ελεύθερα να αποδοθεί χιουμοριστικά «πόνος στο καλάμι», ή «σύνδρομο καλαμίτιδας!» ή «Καλαμίτιδα» αλλά ο όρος είναι αδόκιμος). Ο όρος αυτός χρησιμοποιήθηκε τη δεκαετία του 90 για να περιγράψει κάθε είδους πόνο μεταξύ του γόνατος και της ποδοκνημικής αρθρώσεως (στην Κνήμη δηλαδή). Σήμερα, χρησιμοποιείται στη βιβλιογραφία μόνο για πόνο κατά μήκος των έσω περιφερικών δύο τριτημορίων τής διαφύσεως της Κνήμης.

Διάγνωση

Η διάγνωση της παθήσεως είναι απλή με τα χέρια. Στο πρόσφατο Σύνδρομο Επώδυνης Κνήμης οι ακτινογραφίες δεν δείχνουν τίποτα. Στο χρόνιο ή επαναλαμβανόμενο Σύνδρομο Επώδυνης Κνήμης, οι απλές ακτινογραφίες συνήθως πάλι δεν δείχνουν τίποτα, αλλά ενίοτε δείχνουν ανωμαλίες και νέα παραγωγή οστού, τόσο στην έκφυση του Οπίσθιου Κνημιαίου Μυός, όσο και στην Μεσόστεο Μεμβράνη. Το Σπινθηρογράφημα οστών με ραδιενεργό Τεχνήτιο 99m, είναι φυσιολογικό στην Τενοντίτιδα, ενώ στην Περιοστίτιδα δείχνει επιμήκη αυξημένη πρόσληψη του ραδιενεργού ισοτόπου, στο δε Κάταγμα εκ Κοπώσεως, δείχνει εντοπισμένη εγκάρσια πρόσληψη.
Άκος Δασκαλόπουλος

Βιογραφία

Ο Κυριάκος Δασκαλόπουλος, όπως ήταν ολόκληρο το όνομά του, γεννήθηκε στην Αθήνα στις 23 Μαρτίου του 1937. Ο πατέρας του ήταν υδραυλικός κι είχε άλλους δυο αδερφούς. Από μικρός διάβαζε πολύ ποίηση, λογοτεχνία, φιλοσοφία, δοκίμιο κλπ. Το 1962 διακρίθηκε σε ένα διαγωνισμό στιχουργικής, με το ποίημα Μέσα στα μαύρα σου μαλλιά. Το βραβείο που κέρδισε ήταν να μελοποιήσει το ποίημα αυτό ο Μίκης Θεοδωράκης. Αυτό το 1ο τραγούδι του το αφιέρωσε στην Καίτη Κανδηλώρου με την οποία τότε ήταν ερωτευμένος. Στις 26 Ιουνίου του 1967, ο Άκος ενεπλάκη σε ένα σοβαρό τροχαίο, όταν το αυτοκίνητο που οδηγούσε συγκρούστηκε με αυτό που οδηγούσε ο Αλέκος Ουδινότης, με αποτέλεσμα να εκπαραθυρωθεί απ' τη θέση του οδηγού και να τραυματιστεί πολύ βαριά. Θραύσματα γυαλιού μπήκαν στο αριστερό του μάτι και έχασε για πάντα την όρασή του από αυτό. Τον επόμενο χρόνο (το 1968), απέκτησε ένα κόκκινο τρεχαντήρι, το οποίο ονόμασε Ψαριανή και μέσα σ' αυτό πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του μέχρι το 1982. Το 1974 παντρεύτηκε την ηθοποιό Χριστίνα Αυλιανού και έζησε μαζί της μέχρι το 1978 οπότε και χώρισαν. Εξέδωσε τέσσερις ποιητικές συλλογές και έγραψε τους στίχους σε μεγάλο αριθμό τραγουδιών. Πέθανε στις 25 Φεβρουαρίου του 1998 σε ηλικία μόλις 61 ετών και τάφηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Παλακός

Ο Παλακός ή Πάλακος ήταν βασιλιάς των Σκυθών γιος και διάδοχος του Σκίλουρου, έζησε κατά τον 1ο π.Χ. αιώνα.
Συνέχισε τους πολέμους του πατέρα του με τον Μιθριδάτη και το Βασίλειο του Πόντου. Πολιόρκησε τη Χερρόνησο αλλά ηττήθηκε από τον στρατηγό του Μιθριδάτη Διόφαντο. Αργότερα συμμάχησε με τους Ρωξολάνους και τον ηγεμόνα τους Τάσιο , και εισέβαλε εκ νέου στην Κριμαία όπου ηττήθηκε και πάλι από τον Διόφαντο .
Άνθρωπος της Χρονιάς (Ρωσία)

Με τον τίτλο Άνθρωπος της Χρονιάς φέρεται στη Ρωσία ειδικό εθνικό βραβείο που απονέμεται κατ΄ έτος.
Το βραβείο αυτό καθιερώθηκε για πρώτη φορά το 1993. Φορέας απονομής αυτού είναι το Βιογραφικό Ινστιτούτο της Ρωσίας. Ειδικοί εμπειρογνώμονες του Ινστιτούτου αυτού συνέρχονται κατ΄έτος σε συνεδρίαση όπου αναλύοντας και εξετάζοντας τα επιτεύγματα Ρώσων προσωπικοτήτων αποφασίζουν με ψηφοφορία για την απονομή.
Για το έτος 2010 το Βιογραφικό Ινστιτούτο απένειμε το εθνικό βραβείο "Άνθρωπος της Χρονιάς" στον Αγιότατο Πατριάρχη Μόσχας και Πασών των Ρωσιών Κύριλλο.

Σημείωση

Από το 1988, όπου ως γνωστό εορτάστηκε στη Ρωσία η χιλιετία από της ίδρυσης της ρωσικής Εκκλησίας είναι χαρακτηριστική η μεταστροφή του επίσημου ρωσικού κράτους απέναντι στο Πατριαρχείο Μόσχας. Ειδικότερα από το 1992 και ύστερα παρατηρείται μια έντονη και συνεχής κινητικότητα απόδοσης υψηλού κύρους στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρωσίας σε κάθε δυνατή ευκαιρία.
Επιεικίδες

Ετυμολογία

Πιθανώς η ονομασία του δήμου να προέρχεται από τη λέξη «επιεικής» (αρχαία ελληνικά: ἐπιεικής), δηλαδή ο άνθρωπος ο οποίος στην κρίση και την τιμωρία σφαλμάτων ή αδικημάτων είναι πιο ήπιος, ο συγκαταβατικός, ο πράος άνθρωπος.

Τοποθεσία των αρχαίων Επιεικιδών

Ο δήμος των Επιεικιδών, θεωρείται ότι ήταν δήμος των Μεσογείων, χωρίς πάντως να έχει αποκλειστεί και η περίπτωση να ήταν δήμος του Άστεως. Η τοποθεσία του δήμου αυτού δεν έχει ακόμα ταυτιστεί επακριβώς με κάποια σημερινή περιοχή και παραμένει άγνωστη. Υπάρχουν διάφορες απόψεις ερευνητών που τον τοποθετούν σε διάφορες περιοχές της Αττικής, από τα βόρεια της Αθήνας, στη ευρύτερη περιοχή της Κηφισιάς, ως τα νότια, σε περιοχές κοντά στη Γλυφάδα.
Ο ερευνητής του 19ου αιώνα Διονύσιος Σουρμελής, πίστευε ότι ο δήμος Επιεικιδών βρίσκονταν στην περιοχή Κακουργιάνοι.

Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή

Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος της Κεκροπίδας φυλής, συμμετείχε με 1 βουλευτή στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη περίοδο (307/306 – 224/223 π.Χ.) ο δήμος είχε επίσης 1 βουλευτή στη Βουλή των 600, αλλά κατά τα έτη 303/302 π.X. και 281/280 π.Χ. ο δήμος δεν είχε βουλευτή στην αρχαία Βουλή. Στις επόμενες περιόδους: Την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.), την τέταρτη περίοδο (201/200 π.Χ. – 126/127), καθώς και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) παραμένει άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων.

Οι κάτοικοι των Επιεικιδών

Ο δημότης των αρχαίων Επιεικιδών ονομαζόταν Επιεικίδης.

Προσωπικότητες από τις Επιεικίδες

Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από το δήμο των Επιεικιδών, όπως ο Δημήτριος ο Επιεικίδης γιος του Απολλωνίου, ο Διογένης ο Επιεικίδης, ο Διονύσιος ο Επιεικίδης γιος του Διονυσίου κ.α.
Χιούμπερτ Μίνις

Πρώτα χρόνια, εκπαίδευση και πρώιμη πολιτική καριέρα

Ο Μίνις γεννήθηκε στην πόλη Μπέιν, στο Νιου Πρόβιντενς, γιος της Ρόζαλι Νορθ και του Ράντολφ Μίνις. Εκπαιδεύτηκε στο Δημοτικό Σχολείο της Παναγίας, στο Δυτικό Γυμνάσιο και στο κολλέγιο Αγίου Αυγουστίνου, στο Νασσάου και παρακολούθησε επίσης μαθήματα στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα. 
Αφού έλαβε το πτυχίο ιατρικής του Πανεπιστημίου των Δυτικών Ινδιών και από το Βασιλικό Κολέγιο Μαιευτικής και Γυναικολογίας (MRCOG) του Λονδίνου το 1985, επέστρεψε στη χώρα του και άρχισε να εργάζεται ως ιατρός στο νοσοκομείο "Πριγκίπισσα Μαργαρίτα", όπου διετέλεσε σύμβουλος και διευθυντής του τμήματος Μαιευτικής και Γυναικολογίας και επίσης ως αναπληρωτής προσωπάρχης. 
Ήταν πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου των Μπαχαμών, μέλος του Ιατρικού Συμβουλίου, πρόεδρος του  Συλλόγου Ξενοδόχων των Μπαχαμών και επίκουρος λέκτορας στο Πανεπιστήμιο Δυτικών Ινδιών στη Μαιευτική και Γυναικολογία. Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και αφοσίωση στην προώθηση της ιδιοκτησίας των Μπαχαμών στην οικονομία και στην ανασυγκρότηση των παραδοσιακών κοινοτήτων Over-the-Hill. 
Ο Μίνις εξελέγη για πρώτη φορά στο Κοινοβούλιο τον Μάιο του 2007 και διορίστηκε στο υπουργικό συμβούλιο ως υπουργός Υγείας.

Προσωπική ζωή

Είναι παντρεμένος με την Πατρίσια Μπένεμπαϊ και πατέρας τριών παιδιών.

Πτώση και άνοδος

Το κόμμα του Μίνις είχε μόνο 10 βουλευτές. Η ηγεσία του θεωρείτο αδύναμη και αντιμετώπισε πολλές προκλήσεις. Τον Δεκέμβριο του 2016, έπειτα από πρόταση δυσπιστίας, που υποστηρίχθηκε από 7 επί συνόλου των 10 βουλευτών του στο κόμμα του, πέντε μέλη του ζήτησαν από τον γενικό κυβερνήτη να απομακρυνθεί από την ηγεσία του κόμματος. Παρότι παρέμεινε πρόεδρος του κόμματος ο Μίνις, επικεφαλής της Αντιπολίτευσης έγινε επίσημα η Λορέτα Μπάτλερ-Τέρνερ.
Με τις εκλογές να πλησιάζουν, ο Μίνις κέρδισε την συμπάθεια των μελών του κόμματός του, ενώ τα μέλη που ήταν εναντίον του έχασαν την υποστήριξη του κόμματος και το χρίσμα για είναι υποψήφιοι. Ο Μίνις και το FNM, με το σύνθημα "Είναι η Ώρα του Λαού!", κέρδισαν το αντίπαλο Προοδευτικό Φιλελεύθερο Κόμμα (PLP) στις γενικές εκλογές που διενεργήθηκαν στις 10 Μαΐου 2017, κερδίζοντας τις 35 από τις συνολικά 39 έδρες της Βουλής. Ο Μίνις έγινε πρωθυπουργός.

Πρωθυπουργός

Ο Μίνις ορκίστηκε πρωθυπουργός στις 12 Μαΐου 2017 και παρουσίασε τη σύνθεση της κυβέρνησής του τρεις μέρες αργότερα.
Μαδιάμ

Η χώρα των Μαδιανιτών, που εκτείνεται μεταξύ Αιγύπτου και Μωαβ, πιθανότατα δε προς ανατολάς του Αιλανιτικού Κόλπου. Στη Μαδιάμ κατέφυγε ο Μωυσής μετά τον φόνο του Αιγύπτιου και εκεί νυμφεύθηκε τη θυγατέρα του ιερέα Ιοθώρ.
1009 Σειρήνα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Σειρήνας είναι άγνωστα.
Τζάιλς Γκίλμπερτ Σκοτ

Έργα

Ορισμένα μόνο από τα σημαντικότερα έργα του παρατίθενται πιο κάτω:

Ο Αγγλικανικός Καθεδρικός του Λίβερπουλ (Liverpool Anglican Cathedral) (1903-198)

Ο Scott σε ηλικία μόλις 22 χρονών κέρδισε τον πιο αξιοσέβαστο διαγωνισμό του 20ού αιώνα στην Αγγλία. Τον διαγωνισμό για τον σχεδιασμό της νέας καθεδρικής εκκλησίας. Το 1910, όταν γίνεται ο μόνος υπεύθυνος για το έργο μετά το θάνατο του μεγαλύτερου συνεργάτη του, αποφασίζει να αλλάξει τα σχέδια του κύριου κτηρίου , θέλοντας να αλλάξει το γοτθικό του στυλ του πρωτοτύπου με κάτι πιο απλό και συμμετρικό, έχοντας έναν μνημειώδες πύργο στο κέντρο του. Η κατασκευή διακόπηκε κατά την διάρκεια του πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και παρά την προσπάθεια της καθολικής εκκλησίας το κτίσμα αυτό, από κόκκινη αμπερόμετρα, ολοκληρώθηκε 20 χρόνια μετά τον θάνατο του, το 1980.

Ο Κήπος του Πανεπιστημίου Κέμπριτζ (1923) βιβλιοθήκη (1931-1934)

Το 1931 ο Scott καλείται να σχεδιάσει δίπλα στην αυλή τη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου. Το κτήριο αποτελείται από 12 ορόφους με τ παράθυρα να είναι κάθετα στα ράφια των βιβλίων. Το κεντρικό αναγνωστήριο ήταν κάτι παραπάνω από 600 τετραγωνικά ενώ η οροφή σε μερικά σημεία ξεπερνούσε τα 10 μέτρα ύψος. Ο χώρος φωτιζόταν με 25 στρογγυλούς φεγγίτες από κάθε πλευρά. Το κτήριο ολοκληρώθηκε το 1934 και απέσπασε εξαιρετικές κριτικές από τον τύπο της εποχής.

K2 τηλεφωνικός θάλαμος (1924)

Το πιο διάσημο έργο του έγινε για τα Αγγλικά Ταχυδρομεία. Ήταν ένας εκ των τριων αρχιτεκτόνων που κάλεσε η Βασιλική Επιτροπή Καλών Τεχνών της Αγγλίας για τον σχεδιασμό του τηλεφωνικού θαλάμου. Η λύση του, αυτή που επιλέχθηκε τελικά, είχε κλασικό στυλ και κορυφώθηκε με έναν τρούλο που θυμίζει το μαυσωλείο που έφτιαξε ο Σόουν για τον εαυτό του στον παλιό περίβολο του Ναού του αγ. Πάνκρας (St Pancras Old Churchyard). Η κατασκευή του έγινε από χυτοσίδηρο και σύντομα εγκαταστάθηκε σε κάθε πόλη και χωριό της Αγγλίας.