google/wiki40b huggingface dataset:
Καισάριος Δαπόντες

Η ζωή του

Γεννήθηκε στη Σκόπελο, όπου και πήρε τη βασική μόρφωση. Το 1731 ταξίδεψε στην Κωνσταντινούπολη όπου έμεινε για λίγους μήνες κι αργότερα ταξίδεψε στο Βουκουρέστι, όπου σπούδασε, και αργότερα στο Ιάσιο, όπου και εγκαταστάθηκε για τα επόμενα 4 χρόνια, εργαζόμενος ως γραμματέας του ηγεμόνα Κωνσταντίνου Μαυροκορδάτου. Μέχρι το 1743 υπηρετούσε ως γραμματικός β΄ τάξης τον ηγεμόνα. Εκείνη τη χρονιά παραιτήθηκε μετά την άρνηση του Μαυροκορδάτου να τον προβιβάσει σε γραμματικό α΄ τάξης. Την ίδια χρονιά διορίστηκε ως γραμματικός α΄ τάξης στην υπηρεσία του νέου ηγεμόνα της Μολδαβίας, Ιωάννη Μαυροκορδάτου και εγκαταστάθηκε ξανά στο Ιάσιο. Απέκτησε πλούτη και προβιβάστηκε στο αξίωμα του καμινάρη, αλλά το 1747 φυλακίστηκε για 20 μήνες περίπου, ίσως από δικές του ατασθαλίες ή μηχανορραφίες εχθρών του στην ηγεμονική αυλή. Μετά την αποφυλάκισή του  πήγε στην Χάλκη και μέσα σε λίγο διάστημα (1749-51) παντρεύτηκε, απέκτησε μια κόρη που πέθανε πρόωρα και αμέσως κατόπιν χήρεψε. 
 
Το 1753, απογοητευμένος από τα εγκόσμια αποφάσισε να ακολουθήσει τον μοναχικό βίο. Πήρε το όνομα Καισάριος και, αφού έζησε για τρία χρόνια στη νήσο Πιπέρι, απέναντι από τη Σκόπελο, και στη μονή Ευαγγελίστριας της Σκοπέλου, το 1757 ταξίδεψε στο Άγιο Όρος και προσεχώρησε στη Μονή Ξηροποτάμου. Τα επόμενα χρόνια περιόδευσε σε περιοχές της Ελλάδας και στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες για να συγκεντρώσει χρήματα για τη Μονή. Επέστρεψε στο Άγιο Όρος το 1765 και έμεινε στις Μονές Ξηροποτάμου και Κουτλουμουσίου μέχρι το 1757, όταν επέστρεψε στην Μονή Ευαγγελίστριας στη Σκόπελο μέχρι το 1784. Εκείνη τη χρονιά επέστρεψε στη Μονή Ξηροποτάμου και λίγους μήνες μετά πέθανε.Χειρόγραφά του φυλάσσονται στη Βιβλιοθήκη της Μονής. 
Η ζωή του εξιστορήθηκε από τον ίδιο στο έμμετρο αφήγημα Κήπος Χαρίτων που γράφτηκε το 1768 και απευθύνεται στον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο τον Φιραρή.

Κριτική του έργου του

Ο Δαπόντες είναι μια από τις πιο αξιόπιστες και λεπτομερείς ιστορικές πηγές των χρόνων 1731-65, μια από τις σημαντικότερες γεωγραφικές, εθνογραφικές, κοινωνικοανθρωπολογικές και φιλολογικές πηγές του βαλκανικού χώρου της εποχής του κυρίως των Παραδουνάβιων Ηγεμονιών, της Κωνσταντινούπολης, της περιοχής της Προποντίδας και του Βόρειου Αιγαίου, ένα από τα πρώτα συγγραφικά μεγέθη στη σύγχρονη του ελληνική γραμματεία της τουρκοκρατούμενης Ανατολής, ο σπουδαιότερος στιχουργός του 18ου αι. και κυρίαρχη μορφή της μεταβυζαντινής θρησκευτικής ποίησης και γραμματείας.
Στο ενεργητικό του ανήκει αναμφισβήτητα η χρήση γλώσσας και ύφους λαϊκότερου και αναλυτικότερου από ότι γίνεται σε άλλους λογίους της εποχής, η συνδυαστική ευφυΐα, η διασκεδαστική ζωηρότητα και θυμοσοφική διάθεση, η προβολή και πύκνωση των πλουσίων βιωμάτων του σε επιγραμματικότητα και χιούμορ και, κάποτε, μια ευαισθησία που θυμίζει περισσότερο τα τέλη του 18ου αι. τάση για αυτοεξέταση και φιλάρεσκο αυτοέλεγχο.
Ποδοσφαιρική Ένωση Σερβικής Δημοκρατίας

Ιστορία

Ο φορέας συστάθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 1992 από την κυβέρνηση της Σερβικής Δημοκρατίας. Έπειτα από την απόφαση της FIFA στις 22 Μαΐου 2012 να εγκρίνει την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Κοσσυφοπεδίου ώστε η εθνική της ομάδα να μετέχει σε φιλικούς αγώνες, ο πρόεδρος της ФСРС, Μίλε Κοβάσεβιτς, ανακοίνωσε την επόμενη μέρα ότι η Ένωση θα ζητούσε από την FIFA το ίδιο.
Α.Ο. Κάσπακας

Ο Αθλητικός Όμιλος "Κάσπακας" είναι ποδοσφαιρική ομάδα της Λήμνου. Έχει έδρα το χωριό Κάσπακας, που ανήκει στο Δήμο Μύρινας. Έχει χρώματα κόκκινο και λευκό αλλά και κυανέρυθρα. Ιδρύθηκε το 1981 και από το 1983 συμμετέχει στο πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Λέσβου, το οποίο επισήμως ονομάζεται Όμιλος Λήμνου και αγωνίζεται στην Α΄ κατηγορία του πρωταθλήματος Λήμνου. Είναι από τις πιο δυναμικές λημνιακές ομάδες έχοντας κατακτήσει τοπικά πρωταθλήματα και κύπελλα και έχει αγωνιστεί στη Δ΄ Εθνική.

Ιστορία

Το 1983-84 ο Κάσπακας μαζί με τις υπόλοιπες ομάδες της Λήμνου εντάχθηκε στη Γ΄ κατηγορία του επίσημου πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Λέσβου. Τον πρώτο χρόνο έχασε την άνοδο, αφού βρέθηκε στον ίδιο όμιλο με τις τρεις ισχυρές ομάδες της Μύρινας αλλά την επόμενη σεζόν 1984-85 πήρε τον τίτλο στον όμιλό του και την άνοδο στη Β΄ κατηγορία. Το 1985-86 κατέκτησε τον τίτλο της Β΄ και ανέβηκε στην Α΄ κατηγορία, από την οποία αμέσως υποβιβάστηκε. Ανέβηκε ξανά το 1989 και έμεινε ως το 1992. Επανήλθε στην Α΄ Λήμνου το 1996 κι έκτοτε όχι μόνο δεν υποβιβάστηκε ξανά αλλά πρωταγωνιστεί στο πρωτάθλημα.
Το 1999-2000 διεκδίκησε τον τίτλο στα μπαράζ, για να τον χάσει από τον Κεραυνό με μια ισοπαλία και δύο ήττες (σκορ: 2-2, 1-4, 1-2). Το ίδιο έτος κατέκτησε το κύπελλο Λήμνου και στον τελικό του κυπέλλου Ε.Π.Σ. Λέσβου πραγματοποίησε σπουδαία εμφάνιση χάνοντας με 4-5 από τον Αιολικό. Το 2000-01 έχασε πάλι το πρωτάθλημα στα μπαράζ από τον Ηρακλή Ατσικής.
Όμως, το 2001-02 ήταν η χρονιά του. Κέρδισε για πρώτη φορά το πρωτάθλημα Λήμνου και ανέβηκε στη Δ΄ Εθνική, όπου αγωνίστηκε το 2002-03, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία, μιας και οι διαφορές με τις υπόλοιπες ομάδες ήταν μεγάλες.
Το 2003-04 επανήλθε στο τοπικό πρωτάθλημα και κατέκτησε εκ νέου τον τίτλο της Λήμνου επικρατώντας στον αγώνα κατάταξης της Α.Ε. Λήμνος με 2-1. Αλλά δεν έμεινε εκεί. Στη συνέχεια αναδείχθηκε πρωταθλητής Ε.Π.Σ. Λέσβου, κάτι που πέτυχε για πρώτη φορά λημνιακή ομάδα. Στους αγώνες κατάταξης επικράτησε του Ολύμπου Αγιάσου με σκορ 2-0 και 1-3 (πλεονέκτημα του εκτός έδρας γκολ).
Το 2004-05 αγωνίστηκε για δεύτερη φορά στο πρωτάθλημα Δ΄ Εθνικής, όπου τερμάτισε στην 12η και τελευταία θέση του ομίλου πετυχαίνοντας μόνο μια ισοπαλία (1 βαθμός και 12-93 γκολ). Την ίδια περίοδο κατέκτησε το κύπελλο Λήμνου κι έχασε στον τελικό του κυπέλλου της ένωσης πάλι από τον Αιολικό Μυτιλήνης.
Η τελευταία αναλαμπή του σωματείου ήρθε το 2006-07, όταν έχασε τον τίτλο στα μπαράζ από τον Κεραυνό. Το 2008-09 οι υπέυθυνοι του σωματείου αποφάσισαν να αποσύρουν την ομάδα από το πρωτάθλημα για οικονομικούς λόγους. Δυο χρόνια αργότερα ανασυγκροτήθηκε και από τη σεζόν 2010-11 μετέχει ξανά στο τοπικό πρωτάθλημα. Το 2012 έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου Λήμνου.Δυστηχώς δεν κατάφερε να το διεκδικήσει οπώς παλιά.

Ποδοσφαιριστές

Την κυπελλούχο Λήμνου του 2000 ομάδα του Κάσπακα αποτελούσαν οι ποδοσφαιριστές: Ελιάς, Κωνσταντάκης Ι., Κονταρής, Τσαμπερής, Καραγιαννάκης Ι., Κεραμίδης, Παρδάλης Π., Νταλαμπίρας, Παρδάλης Ι., Καραγιαννάκης Στ., Αθανασόπουλος, Μαρινάκης,Αγαλιανός Δ.
Ιωάννης Μαλαχίας

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο χωριό Ξυλοσύρτης του δήμου Αγίου Κηρύκου και με την ενηλικίωση του σπούδασε ιατρική στην Αθήνα και στο Παρίσι. Κατά την παραμονή του στην Αθήνα ήρθε σε γνωριμία με τον Ελευθέριο Βενιζέλο και συμμερίστηκε το όραμα της Μεγάλης Ιδέας. Επιστρέφοντας στην Ικαρία, η οποία τελούσε υπό Οθωμανική διοίκηση, κατάφερε να αποκτήσει το αξίωμα του Μουχτάρη -αντιπροσώπου- των κατοίκων. Διατηρούσε επικοινωνίες με τις οθωμανικές αρχές σχετικά με την παραγωγή και οικονομία του νησιού, ιδιαίτερα τα καπνά ζητώντας να αρθούν οι περιορισμοί στην καλλιέργεια τους, έως ότου το 1911 καταργήθηκε ο θεσμός του Μουχτάρη σε όλη την αυτοκρατορία.
Μετά την κατάκτηση των Δωδεκανήσων από την Ιταλία κατά την διάρκεια του Ιταλοτουρκικού πολέμου, ο Μαλαχίας ξεκίνησε ετοιμασίες για την εξέγερση των Ικαριωτών εναντίον της Οθωμανικής φρουράς στο νησί, και παράλληλα βρισκόταν σε επικοινωνία με τον Θεμιστοκλή Σοφούλη σχετικά με τις κινήσεις της Ελλάδας, ενώ στο νησί έφτασε και ο Κωνσταντίνος Μυριανθόπουλος ως απεσταλμένος του ελληνικού υπουργείου εξωτερικών. Συνελήφθη στις 9 Ιουλίου, την ημέρα όπου προγραμματίζονταν να ξεκινήσει η εξέγερση, ωστόσο η εξέγερση ξεκίνησε και 8 ημέρες αργότερα ο Μαλαχίας απελευθερώθηκε από τους επαναστάτες, ανάμεσα στους οποίους συμμετείχαν και μη Ικαριώτες, όπως ο Μακεδονομάχος Ευάγγελος Κουκουδέας. Με την κατάλυση της φρουράς, και τη μη αποστολή ενισχύσεων από τους Οθωμανούς, ιδρύθηκε η Ελεύθερη Πολιτεία Ικαρίας στις 17 Ιουλίου του 1912 με τον Μαλαχία ως τον πρόεδρο του 9-μελούς συμβουλίου της εθνοσυνέλευσης και πρόεδρο της Πολιτείας. 
Μετά την πάροδο 5 μηνών, η Ικαρία έγινε μέρος του κράτους της Ελλάδας. Ο Μαλαχίας συνέχισε να ζει στον Άγιο Κήρυκο όπου διεύθυνε το τοπικό νοσοκομείο. Μετά τον Β´ παγκόσμιο πόλεμο, υπήρξε ο αντιπρόσωπος της Ικαρίας στον νομό Σάμου.
Σκύλος ρακούν

Ο σκύλος ρακκούν (Nyctereutes procyonoides) είναι κυνίδης ιθαγενής στην Ανατολική Ασία. Είναι το μόνο υπάρχον είδος στο γένος Νυκτερευτής. Δεν σχετίζεται με τα ρακούν και είναι στενός συγγενής των κανονικών αλεπούδων παρά του κατοικίδιου σκύλου.
Μεταξύ των Κυνιδών, ο σκύλος ρακούν μοιράζεται τη συνήθεια της τακτικής αναρρίχησης δέντρων μόνο με τη βορειοαμερικανική γκρίζα αλεπού, ένα άλλο βασικό είδος. 
Ο σκύλος ρακούν ονομάζεται έτσι λόγω της επιφανειακής του ομοιότητας με το ρακούν (Procyon lotor), με το οποίο δεν είναι στενά συγγενικό. Οι αυτόχθονες πληθυσμοί των σκύλων ρακούν στην περιοχή της Ανατολικής Ασίας έχουν μειωθεί τα τελευταία χρόνια εξαιτίας του κυνηγιού, του εμπορίου γούνας, της αστικοποίησης, της αύξησης των ζώων που συνδέονται με τον ανθρώπινο πολιτισμό (όπως κατοικίδια και εγκαταλελειμμένα ζώα) και των ασθενειών που μπορούν να μεταδοθούν μεταξύ τους. Στη Σουηδία, αποτελεί δυνητικά επικίνδυνο χωροκατακτητικό είδος.
Συνθήκη του Ταρτού (Ρωσία - Εσθονία)

Η Συνθήκη Ειρήνης του Ταρτού (εσθονικά: Tartu rahu, κυριολεκτικά «Ειρήνη του Ταρτού») ήταν συνθήκη ειρήνης μεταξύ της Εσθονίας και της Σοβιετικής Ρωσίας που υπογράφτηκε στις 2 Φεβρουαρίου 1920 στο Ταρτού σηματοδοτώντας την λήξη του Εσθονικού Πολέμου Ανεξαρτησίας. Οι κύριοι όροι της συνθήκης ήταν ότι η Ρωσία αναγνώριζε de jure την ανεξαρτησία της Δημοκρατίας της Εσθονίας και αποποιούνταν στο διηνεκές από κάθε δικαίωμα στα εδάφη της.

Διατάξεις της Συνθήκης

Η συνθήκη καθόρισε τα σύνορα μεταξύ Ρωσίας και Εσθονίας, διασφάλισε το δικαίωμα των Εσθονών να επιστρέψουν στην Εσθονία και των Ρώσων στη Ρωσία και απαιτούσε την επιστροφή στην Εσθονία ότι κινητής περιουσίας είχε μεταφερθεί στην Ρωσία κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Ρωσία ακόμα συμφώνησε να απαλλάξει από όλα τα χρέη της Τσαρικής περιόδου την Εσθονία και να πληρώσει 15 εκατομύρια χρυσά ρούβλια (το αναλογικό μερίδιο της Εσθονίας από το απόθεμα χρυσού της Ρωσικής Αυτοκρατορίας). Επιπροσθέτως η Ρωσία συμφώνησε να παραχωρήσει στην Εσθονία δικαιώματα εκμετάλλευσης σε ένα εκατομμύριο εκτάρια δασικής γης και να κατασκευάσει σιδηροδρομική γραμμή από τα εσθονικά σύνορα στην Μόσχα. Σε αντάλλαγμα η Εσθονία δεσμεύθηκε να επιτρέψει στην Σοβιετική Ρωσία να κατασκευάσει λιμάνι στο Ταλίν ή σε άλλη πόλη και ηλεκτρικό σταθμό στον ποταμό Νάρβα

Υπογραφές

Η συνθήκη υπογράφτηκε από τον Γιάαν Πόσκα εκ μέρους της Εσθονίας και τον Άντολφ Γιόφφε εκ μέρους της Σοβιετικής Ρωσίας, καθώς και από άλλους εκπροσώπους και των δύο πλευρών.

Σημασία

Η συνθήκη ειρήνης του Ταρτού θεωρείται το «πιστοποιητικό γέννησης» της Δημοκρατίας της Εσθονίας. Για την διπλωματικά απομονωμένη Σοβιετική Ρωσία ήταν υψίστης σημασίας, με τον Λένιν να εκφράζει την ικανοποίησή του για την συνθήκη σαν «μία ασύγκριτη νίκη εναντίον του Δυτικού ιμπεριαλισμού». Μερικά μέλη της Αντάντ εναντιώθηκαν στην συνθήκη με την πρόθεση να διατηρήσουν την Σοβιετική Ρωσία διεθνώς αποκλεισμένη.

Επακόλουθα

Μετά την υπογραφή, η Σοβιετική Ρωσία δεν ικανοποίησε κάποιους όρους της συνθήκης, π.χ. οι μουσειακές συλλογές του Πανεπιστημίου του Ταρτού δεν έχουν επιστραφεί μέχρι τώρα από το Βορονέζ όπου βρίσκονται και η μετακίνηση των Εσθονών εμποδίστηκε.
Εκλογική σιωπή

Η εκλογική σιωπή, προεκλογική σιωπή, ή εκστρατευτική σιωπή είναι μια απαγόρευση για την πολιτική εκστρατεία πριν από τις προεδρικές ή βουλευτικές εκλογές. Σύμφωνα με αυτόν τον κανόνα, σε ορισμένες χώρες, όπως η Σλοβενία, οποιαδήποτε αναφορά του υποψηφίου την ημέρα των εκλογών απαγορευόταν. Μερικές χώρες έχουν δηλώσει ότι, νομικά, η εκλογική σιωπή είναι παραβίαση του νόμου σχετικά με την ελευθερία του λόγου. Ωστόσο χρησιμοποιείται σε ορισμένες δημοκρατίες "προκειμένου να ισορροπήσει τον αγώνα και να διατηρήσει ελεύθερη εκλογικό περιβάλλον".

Παρασκήνιο

Η εκλογική σιωπή λειτουργεί σε ορισμένες χώρες για να υπάρξει περίοδος για τους ψηφοφόρους να προβληματιστούν σχετικά με τα γεγονότα πριν τη ψήφο τους. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου δεν επιτρέπεται ενεργή εκστρατεία των υποψηφίων. Συχνά οι δημοσκοπήσεις είναι επίσης απαγορεύονται. Η σιωπή είναι γενικά νομική ισχύ, αν και σε κάποιες χώρες είναι απλά μια "συμφωνία κυρίων" μεταξύ κορυφαίων κομμάτων.
Το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ αποφάνθηκε στο Μπέρσον εν. Φρίμαν (1992) ότι η προεκλογική εκστρατεία μπορεί να περιορίζεται μόνο την ημέρα των εκλογών σε μια μικρή περιοχή γύρω από το εκλογικό τμήμα. Η ευρύτερη απαγόρευση ομιλίας θα ήταν αντισυνταγματική. Στη Βουλγαρία, το συνταγματικό δικαστήριο έκρινε το 2009 ότι η εκλογική σιωπή και η  απαγόρευση των δημοσκοπήσεων πριν από την ημέρα των εκλογών αντιπροσώπευε παραβίαση της ελευθερίας του λόγου. Το Συνταγματικό Δικαστήριο της Ουγγαρίας έκρινε το 2007 ότι η απαγόρευση στις δημοσκοπήσεις ήταν αντισυνταγματική, αλλά δέχθηκε εκλογική σιωπή. Το Συνταγματικό Δικαστήριο της Σλοβενίας αποφάνθηκε το 2011 ότι η απαγόρευση στις δημοσκοπήσεις ήταν αντισυνταγματική. Κατά τη Παράγραφο 329 του Καναδικού Εκλογικού Νόμου, ο Καναδάς παλαιότερα απαγόρευε τη διανομή των αποτελεσμάτων των εκλογών στις περιοχές της χώρας όπου οι κάλπες δεν έχουν ακόμα κλείσει, έτσι ώστε τα αποτελέσματα από τις εκλογές στον Ατλαντικό να μην επηρεάσουν τα αποτελέσματα της δύσης.
Η απαγόρευση αυτή, αν και επικυρώθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο, καταργήθηκε το 2012.
Στη Σλοβενία μέχρι το 2016, οποιαδήποτε αναφορά του ο υποψήφιος για την ημέρα των εκλογών απαγορευόταν. Αυτοί που δημοσίευαν θετικές ή επικριτικές δηλώσεις σχετικά με τα κόμματα ή τους υποψήφιους σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μέσα μαζικής ενημέρωσης, σε διαδικτυακά φόρουμ, ή η αναφορά τους για παράδειγμα σε εστιατόρια, διώχνονταν ποινικά και να πληρώσει πρόστιμο.  Για πάνω από δύο δεκαετίες, τα μέσα ενημέρωσης και οι ψηφοφόροι απείχαν από το να μιλούν για την πολιτική την ημέρα πριν από τις εκλογές και την ημέρα των εκλογών. Το 2016, το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι "δεν είναι κάθε γνώμη προπαγάνδα", και δημοσίευσε ένα νέο ορισμό για τον όρο "προπαγάνδα" και ανέστρεψε μια απόφαση του δικαστηρίου, που καταδίκασε ένα άτομο που δημοσίευσε την "Μεγάλη συνέντευξη! Αξίζει να το διαβάσετε!" στο Facebook.
Κάθετη διαίρεση

Η Κάθετη (ή μακρά) Διαίρεση είναι ένας τυπικός αλγόριθμος διαίρεσης τον οποίο χρησιμοποιούμε για να διαιρέσουμε δύο αριθμούς (με οσοδήποτε μεγάλο αριθμό ψηφίων) με το χέρι. Ο αλγόριθμος χωρίζει το πρόβλημα της διαίρεσης σε πολλά απλούστερα βήματα . Χρησιμοποιείται για να διαιρέσουμε στο χαρτί έναν αριθμό (τον Διαιρέτη) με έναν άλλο αριθμό (τον διαιρετέο) παράγοντας το αποτέλεσμα της διαίρεσης που ονομάζεται Πηλίκο (και μερικές φορές και υπόλοιπο).
Αν και είναι γνωστό ότι παρόμοιοι αλγόριθμοι υπάρχουν από τον 12ο αιώνα, η μορφή της σύγχρονης μεθόδου έχει προταθεί από τον Χένρι Μπριγκς περίπου το 1600 μ.Χ. Ο αλγόριθμος διδάσκεται με ελαφρά διαφορετικό τρόπο σε κάθε χώρα (συνήθως στο Δημοτικό Σχολείο), αν και τελευταία πολλοί θεωρούν ότι η διδασκαλία της μεθόδου είναι περιττή, αφού η διαίρεση μπορεί να γίνει και με μια απλή αριθμομηχανή (Reform Mathematics στην αγγλική wikipedia). Σε κάθε περίπτωση η τυπική υλοποίηση της κάθετης διαίρεσης στο χαρτί προϋποθέτει τη σχεδίαση ενός πίνακα που περιέχει τον διαιρέτη, τον διαιρετέο το πηλίκο της διαίρεσης και όλα τα ενδιάμεσα βήματα.

Κάθετη Διαίρεση στη Γερμανία

Στη Γερμανία, την Αυστρία, την Ουγγαρία, τη Σερβία, την Κροατία, την Βουλγαρία, την Σλοβακία, τη Δανία, τη Νορβηγία και αλλού, ο Διαιρέτης και ο διαιρετέος χωρίζονται από το σύμβολο της διαίρεσης (÷), και όχι από μια κάθετη γραμμή, ενώ το πηλίκο τοποθετείται μετά τον διαιρέτη όπως φαίνεται στο παρακάτω παράδειγμα.
    127 ÷ 4  =  31,75 
   −12
     07
     −4
      30
     −28
       20
      −20
        0

Κάθετη Διαίρεση στις Η.Π.Α.

Στις Η.Π.Α, σε Αγγλόφωνες χώρες (Ηνωμένο Βασίλειο, Καναδάς, Αυστραλία, κ.λ.π.) αλλά και στο Μεξικό, ο Διαιρέτης, ο Διαιρετέος και οι διαδοχικές αφαιρέσεις τοποθετούνται λίγο διαφορετικά στο χαρτί. Η βασική διαφορά είναι ότι ο Διαιρέτης τοποθετείται αριστερά ενώ ο Διαιρετέος δεξιά. Και πάλι οι δύο αριθμοί χωρίζονται από μια μικρή κατακόρυφη γραμμή. Επίσης, το Πηλίκο γράφεται πάνω από τον Διαιρετέο και οι αφαιρέσεις γίνονται και πάλι κάτω από τον Διαιρετέο.  Η διαίρεση 127 δια 4 υλοποιείται όπως φαίνεται στο παρακάτω παράδειγμα:
        31.75   
     4 | 127
        −12
          07
         − 4
           30
          −28
            20
           −20
             0
Μπορεί κανείς να παρατηρήσει ότι η διαδικασία των αφαιρέσεων είναι ακριβώς η ίδια. Το μόνο που αλλάζει είναι ο τρόπος τοποθέτησης του Διαιρέτη, του Διαιρετέου και του πηλίκου.
Ροσμέρτα

Στη γαελική κελτική μυθολογία, η Ροσμέρτα ήταν θεότητα της φωτιάς, της θαλπωρής και της αφθονίας. Θεωρούνταν επίσης θεότητα του θανάτου. Οι Κέλτες τη λάτρευαν ως θεά του πλούτου και της γονιμότητας, της οποίας η λατρεία εξαπλώθηκε γρήγορα στη Βορειοανατολική Γαλατία. 
H Ροσμέρτα ήταν σύζυγος του Έσους, θεού αντίστοιχου του ελληνικού Ερμή και του ρωμαϊκού Μέρκουρι. Σύμβολά της ήταν το κέρας της αφθονίας και ένα ραβδί με δυο φίδια. 
Σε διάφορες αναπαραστάσεις σε αγάλματα, παρουσιάζεται είτε με τα παραπάνω σύμβολα είτε με ένα καλάθι φρούτα κι έναν κρατήρα. 
Έχουν ανακαλυφθεί 27 επιγραφές προς τη θεότητα στη Γαλλία, τη Γερμανία και το Λουξεμβούργο, δηλαδή κατά την αρχαιότητα στις περιοχές της Γκαλλία Μπελγκίκα και της Άνω Γερμανίας.

Ετυμολογία

Το όνομα της Ροσμέρτα προέρχεται από τη γαλατική γλώσσα. Smert σημαίνει "αυτός που παρέχει/φροντίζει" , ενώ το πρόθεμα Ro- δηλώνει μέγεθος.

Επιρροές στη σύγχρονη κουλτούρα

Στη σειρά βιβλίων Χάρι Πότερ, υπάρχει η μαντάμ Ροσμέρτα, ιδιοκτήτρια της παμπ "Τα Τρία Σκουπόξυλα" στο Χόγκσμιντ. Στην ταινία "Ο Χάρι Πότερ και ο Αιχμάλωτος του Αζκαμπάν", το χαρακτήρα έπαιξε η ηθοποιός Τζούλι Κρίστι.
Δωροθέα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ

Βιογραφία

Η Δωροθέα γεννήθηκε στις 9 Ιουλίου 1511 και ήταν κόρη του Μάγκνους Α΄ της Σαξονίας-Λάουενμπουρκ και της Αικατερίνης του Μπρούνσβικ-Βολφενμπούτελ. 
Στις 25 Οκτωβρίου 1525 παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Χριστιανό της Δανίας στο Κάστρο Λάουενμπουργκ. Έγινε βασίλισσα το 1533, αν και λόγω του εμφυλίου πολέμου που ακολούθησε αμέσως μετά την άνοδο του συζύγου της στο θρόνο, η στέψη δεν έγινε παρά το 1537.
Η βασίλισσα Δωροθέα ενδιαφέρθηκε για την πολιτική και μολονότι δεν είναι σαφές πόση επιρροή είχε, πιστεύεται ότι συμμετείχε στον διορισμό και την απόλυση αξιωματούχων. Δεν έμαθε ποτέ να μιλάει δανικά. Το 1559 έμεινε χήρα, και εγκαταστάθηκε στο Κόλντινγκ και επισκεπτόταν τακτικά τα παιδιά της στη Γερμανία μία φορά το χρόνο.
Η Χήρα βασίλισσα Δωροθέα ερωτεύτηκε τον αδελφό του συζύγου της και γείτονα της, τον δούκα Ιωάννη Β΄ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Χάντερσλεβ, κατά τη διάρκεια του γάμου της και θέλησε να τον παντρευτεί μετά το θάνατο του συζύγου της το 1559. Αυτό το τελευταίο έκανε το βασιλιά να την θεωρεί σχεδόν προδότρια, και την εξόρισε στο Κάστρο Σόντερμποργκ, όπου πέρασε το υπόλοιπο της ζωής της.
Πέθανε στις 7 Οκτωβρίου 1571 στο Κάστρο Σόντερμποργκ σε ηλικία 60 ετών. Θάφτηκε δίπλα στο σύζυγο της στον Καθεδρικό Ναό του Ροσκίλντε.
Νοβοροσίσκογιε (περιφέρεια Βόρειου Καζακστάν)

Ο πληθυσμός

Το 1999 ο πληθυσμός του χωριού ήταν 556 άτομα (291 άνδρες και 265 γυναίκες). Σύμφωνα με την απογραφή του 2009, το χωριό είχε πληθυσμό 253 άτομα (121 άνδρες και 132 γυναίκες).
Λίμνη Φοκσούντο

Η Λίμνη Φοκσούντο (νεπαλικά: फोक्सुण्डो ताल, μεταγραφή: Phoksuṇḍo tāl) είναι μια αλπική ολιγοτροφική λίμνη φρέσκου νερού στο εθνικό πάρκο Σέι Φοκσούντο στο Νεπάλ, ευρισκόμενο σε 3.611,5 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας στην επαρχία Ντόλπα. Η λίμνη Φοκσούντο έχει μέγεθος 494 εκταρίων με όγκο νερού 409.000.000 κυβικών μέτρων και για την απαλλαγή των 3.715 κυβικών μέτρων ανά δευτερόλεπτο. Το 2004, μια έρευνα από το Τμήμα Υδρολογίας και Μετεωρολογίας, μέτρησε το μέγιστο βάθος της λίμνης στα 145 μέτρα.
Τον Σεπτέμβριο του 2007, η λίμνη Φοκσούντο έχει χαρακτηριστεί ως περιοχή Ραμσάρ. Ο αριθμός αναφοράς είναι 1694.
Στο νότιο άκρο της λίμνης, το χωριό Ρίνγκμο κάθεται στο φράγμα κατολίσθησης 30-40.000 ετών που σχηματίστηκε στη λίμνη. Επίσης, στη λίμνη υπάχει ένας καταρράκτης 167 μέτρων.

Θρησκευτική σημασία

Υπάρχουν περισσότερα από 20 στούπες στη νότια ζώνη, και μια γκόμπα στην ανατολική πλευρά της λίμνης, όπου πραγματοποιούνται ετήσιες προσευχές και λατρεία. Η παραδοσιακή Θιβετιανή κουλτούρα επικρατεί στο άνω Ντόλπο. Ο Βουδισμός και το Μπον είναι διαδεδομένος στο κάτω Ντόλπο, συμπεριλαμβανομένου του Ντόλπο.
Λουί ντε Λομενί

Βιογραφία

Διετέλεσε καθηγητής γαλλικής λογοτεχνίας στο Κολέγιο της Γαλλίας το 1862, και στη συνέχεια στην Πολυτεχνική Σχολή, καθώς και συντάκτης στην Revue des deux Mondes. Εκλέχτηκε μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας το 1871.
Ένας μεγάλος αριθμός των άρθρων που έγραψε βρίσκεται συγκεντρωμένος στους δέκα τόμους του έργου του Galerie des contemporains illustres. Ο Λουί ντε Λομενί είναι κυρίως γνωστός για το έργο του πάνω στον Μπωμαρσαί, του οποίου και εξέδωσε, επίσης, τα άπαντα.
Ο Λουί ντε Λομενί είναι με τον Ετιέν-Σαρλ ντε Λομενί ντε Μπριέν ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της οικογένειας ντε Λομενί.

Απέκτησε έναν γιο, τον Αλεξί Λουί Σαρλ ντε Λομενί ο οποίος διετέλεσε εισηγητής στο Συμβούλιο Επικρατείας και στη συνέχεια διευθυντής και διαχειριστής της Compagnie Française Thomson-Houston και απεβίωσε στις 1 Ιανουαρίου 1910 στην ηλικία των 53 ετών.

Ο τελευταίος απέκτησε έναν γιο, τον Λουί ντε Λομενί του οποίου οι σπουδές στρέφονταν, όπως και στην περίπτωση του παππού του, γύρω από την ιστοριογραφία και την λογοτεχνία. Διοικητικό στέλεχος στην Βιβλιοθήκη του Αρσενάλ, επιστρατεύτηκε στην διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου στο 413ο σύνταγμα πεζικού. Βαριά τραυματισμένος στις 9 Μαΐου 1917 στη διάρκεια της μάχης του Chemin des Dames, στην συνέχεια φερόταν ως αγνοούμενος.
Ναπολέων Λουδοβίκος Βοναπάρτης

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Λουδοβίκου Α΄ της Ολλανδίας και της Ορτάνς κόρης του Αλεξάνδρου υποκόμη του Μπωαρναί, στρατηγού της Επανάστασης και της Ιωσηφίνας του Λα Παζρί (η οποία έπειτα παντρεύτηκε τον Ναπολέοντα Α΄). 
Ταυτόχρονα ο Λουδοβίκος Α΄ ήταν μικρότερος αδελφός του Ναπολέοντα Α΄ αυτοκράτορα της Γαλλίας. Ο Ναπολέων-Λουδοβίκος είχε μικρότερο αδελφό τον Ναπολέοντα Γ΄.
Από το 1807, που απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του πέντε ετών, έγινε διάδοχος της Ολλανδίας. Ο θείος του Ναπολέων Α΄ τον έκανε δούκα του Μπερκ (1809-1813). Στις 1 Ιουλίου 1810 ο πατέρας του παραιτήθηκε και ο 6ετής Ναπολέων-Λουδοβίκος έγινε βασιλιάς της Ολλανδίας, ως την εισβολή του Γαλλικού στρατού 12 ημέρες μετά. 
Μετά τη μάχη του Βατερλώ ο Ναπολέων Α΄ εκτοπίστηκε και επέστρεψαν οι Βουρβώνοι. Ο Ναπολέων-Λουδοβίκος διέφυγε εξόριστος με τη σύζυγό του. Εγκαταστάθηκε στην Ιταλία μαζί με τον μικρότερο αδελφό του. Εκεί υποστήριξαν φιλελεύθερη πολιτική και συμμετείχαν στην οργάνωση των Καρμπονάρων, που αγωνιζόταν για τον εκτοπισμό της Αυστρίας από τη βόρεια Ιταλία. Όμως τα αυστριακά και Παπικά στρατεύματα κατέστειλαν την επαναστατική δραστηριότητα και το 1831, καθώς διέφευγε από την Ιταλία, απεβίωσε από ιλαρά. Τάφηκε στο Σαιν-Λε-Λα-Φορέ της Ιλ-ντε-Φρανς. 
Αργότερα, το 1852 ο αδελφός του αποκατέστησε την αυτοκρατορία ως Ναπολέων Γ΄.

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Καρλόττα, κόρη του Ιωσήφ, πρωτότοκου αδελφού του πατέρα του.
20η Κοόρτις των Παλμυρίων

Η 20η Κοόρτις των Παλμυρίων, (Λατινικά: Cohors XX Palmyrenorum) ήταν βοηθητική κοόρτις του Ρωμαϊκού Αυτοκρατορικού στρατού.  Ανήκε στην κατηγορία milliaria equitata, δηλαδή μεικτή (πεζικό και ιππικό), με ονομαστική δύναμη 760 άνδρες πεζικό και 240 ιππικό. Όπως μαρτυρά το όνομά της, αρχικά επανδρώθηκε από τους κατοίκους της Παλμύρας στη Ρωμαϊκή Συρία. 
Πιθανότατα δημιουργήθηκε στα τέλη του 2ου αιώνα, όταν η Παλμύρα έγινε μέρος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Στις αρχές του 3ου αιώνα εγκαταστάθηκε στη Δούρα-Ευρωπός, όπου η έδρα της ήταν στα βόρεια της, πόλης στο ναό της Αρτέμιδος-Αζανάθονα (Artemis-Azzanathkona ) εκτός από το Πραιτόριο. Στις αρχαιολογικές ανασκαφές των δεκαετιών 1920 και 1930, στο χώρο του ναού που ήταν τα γραφεία και το αρχείο της κοόρτις, βρέθηκε πληθώρα από έγραφα που μας δίνουν πολλές πληροφορίες για το Ρωμαϊκό στρατό και την ζωή στην πόλη της Δούρα-Ευρωπός την εποχή της καταστροφής της από τους Σασσανίδες Πέρσες το 256 μ.Χ.