google/wiki40b huggingface dataset:
Γοδεφρείδος της Νάντης

Εξέγερση εναντίον του αδελφού του Ερρίκου

Τον Μάρτιο του 1152 αποπειράθηκε την απαγωγή της Ελεονώρας της Ακουιτανίας την στιγμή που ταξίδευε προς το Πουατιέ με σκοπό να παντρευτεί τον αδελφό του Ερρίκο Β' μετά το διαζύγιο της με τον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο Ζ΄, βρισκόταν σε αναμονή στο Πόρτ ντε Πίλες κοντά στον ποταμό Κρές με στόχο να την παντρευτεί αν η απαγωγή γινόταν με επιτυχία.  Τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου συμμάχησε με τον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο και τον αδελφό του Λουδοβίκου Ροβέρτο Α΄ του Ντρέ, τον Θεοβάλδο Ε' του Μπλουά και τον αδελφό του Ερρίκο Α΄ της Καμπανίας με στόχο να επιτεθούν στην Νορμανδία εναντίον του αδελφού του Ερρίκου Β' για να διαλύσουν τις κτήσεις του. Ο βασιλιάς της Γαλλίας Λουδοβίκος Ζ' πήρε ο ίδιος την πρωτοβουλία για την συμμαχία επειδή οργίστηκε με τον γάμο του Ερρίκου Β' με την πρώην σύζυγο του Ελεονόρα χωρίς την δική του συγκατάθεση, αν η επίθεση ήταν επιτυχής οι 5 σύμμαχοι θα μπορούσαν να διαιρέσουν τα εδάφη της Ελεονόρας και του Ερρίκου και να τα κάνουν διανομή μεταξύ τους.

Κόμης της Νάντης

Το 1154 ο Θεοβάλδος Ε΄ του Μπλουά επιτέθηκε στην Τουραίνη, που ο Ερρίκος θεωρούσε δική του, και ο Γοδεφρείδος συνελήφθη προσωρινά αιχμάλωτος για να τους ελευθερώσει ο Θεοβάλδος απαίτησε από τον Ερρίκο να καταστρέψει το κάστρο του Σομώ - συρ - Λουάρ.  Τον Δεκέμβριο του 1154 πέθανε ο βασιλιάς της Αγγλίας Στέφανος και ο Γοδεφρείδος συνόδευσε στην Αγγλία τον Ερρίκο και την Ελεονώρα της Ακουιτανίας.  Το επόμενο καλοκαίρι ο Γοδεφρείδος ξεκίνησε πάλι ταραχές εναντίον του αδελφού του καταλαμβάνοντας τα κάστρα του Σίνον, του Μιραμπώ και του Λουντάν, ο Ερρίκος τον ανάγκασε να τα εγκαταλείψει κρατώντας μόνο το Λουντάν, για τα υπόλοιπα του παραχώρησε αποζημίωση 1500 φράγκα.  Την ίδια στιγμή οι κάτοικοι της Νάντης εξόρισαν τον κόμη τους ζητώντας από τον βασιλιά Ερρίκο να αφήσει τον αδελφό του Γοδεφρείδο να έρθει στην Νάντη να καλύψει το κενό του κόμη, ο Ερρίκος το δέχτηκε.  Πέθανε αιφνίδια και πρόωρα στην Νάντη (1158) χωρίς απογόνους, τον διαδέχθηκε στην κομητεία της Νάντης ο ίδιος ο Ερρίκος Β'.
Ταταρική Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία

Διοικητική διαίρεση

Αρχικά, η ΤΑΣΣΔ χωριζόταν σε 10 καντόνια: Άρσκι, Μπουγκουλμίνσκι, Μπούινσκ, Λαϊσέβσκι, Μαμαντίς, Μενζελίνσκι, Σβιγιάζσκι, Σπάσκι, Τετιούς και Τσιστοπόλ. Το 1921 δημιουργήθηκαν τα καντόνια Αγκρίζ, Γιελαμπούγκα και Τσέλνι. Από το 1924 άρχισε η διαδικασία κατάργησης των καντονιών και ο σχηματισμός νέων διοικητικών περιφερειών. Αυτό ολοκληρώθηκε στις 23 Ιουλίου 1930, όταν η επαρχο-καντονική διοικητική διαίρεση αντικαταστάθηκε εντελώς από την διαίρεση με επαρχίες.
Μέχρι το τέλος της δεκαετίας του '40, ο αριθμός των ραγιόν αυξήθηκε σταδιακά. Έτσι, το 1948 το έδαφος της Ταταρικής ΑΣΣΔ χωριζόταν σε 70 ραγιόν και 3 πόλεις δημοκρατικής υποταγής (Καζάν, Ζελενοντόλσκ και Τσιστοπόλ).
Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, άρχισε να υλοποιείται το έργο της περιφερειακής οργάνωσης της Ταταρικής και Μπασκιρικής ΑΣΣΔ. Έτσι, στις 8 Μαΐου 1952, σχηματίστηκαν δύο περιφέρειες στην επικράτεια της Ταταρικής ΑΣΣΔ: οι περιφέρειες Καζάν και Τσιστοπόλ. Στις 21 Φεβρουαρίου 1953 ιδρύθηκε η περιφέρεια Μπουγκούλμα. Ωστόσο, μετά το θάνατο του Στάλιν, το σχέδιο περιορίστηκε και στις 30 Απριλίου 1953 οι τρεις περιφέρειες της ΤΑΣΣΔ.
Μετά από αυτό, μέχρι το 1963, ο αριθμός των ραγιόν άρχισε να μειώνεται, μέχρι την αρχή της αποκατάστασης των καταργημένων επαρχιών στα τέλη του 1963.
Blackburn B-2

Σχεδιασμός και ανάπτυξη

Η κατασκευάστρια Blackburn δημιούργησε το Β-2 σαν αντικαταστάτη του προηγούμενου εκπαιδευτικού της, του Bluebird IV. Είχε άτρακτο ολομεταλλικής κατασκευής, με τον εκπαιδευτή και τον εκπαιδευόμενο να κάθονται σε ανοιχτές θέσεις ο ένας δίπλα στον άλλο. Οι πτέρυγες ήταν παρόμοιες σχεδιαστικά με του Bluebird και ήταν δυνατόν να αναδιπλωθούν για να εξοικονομηθεί χώρος αποθήκευσης στα υπόστεγα. Είχε σταθερό σύστημα προσγείωσης με τους δύο κύριους τροχούς να υποστηρίζονται από τηλεσκοπικά πόδια και αναρτημένο tailskid.
Το πρωτότυπο (G-ABUW) πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 10 Δεκεμβρίου 1932, προωθούμενο από κινητήρα de Havilland Gipsy Major ισχύος 130 hp. Στα αεροσκάφη παραγωγής τοποθετήθηκαν επίσης κινητήρες Cirrus Hermes IV των 120 hp. Οι δοκιμές ήταν επιτυχείς, δείχνοντας μάλιστα ότι το Β-2 ήταν πολύ ευέλικτο. Το πρώτο αεροσκάφος παραγωγής πέταξε το 1932.

Επιχειρησιακή ιστορία

Το πρωτότυπο στάλθηκε στην Λισαβόνα για αξιολόγηση από την Πορτογαλική Πολεμική Αεροπορία. Παρόλο που ήταν ικανοποιητικό κατά την διάρκεια των πτητικών δοκιμών, οι Πορτογάλοι επέλεξαν τελικά το ανταγωνιστικό de Havilland Tiger Moth επειδή προτιμούσαν ένα εκπαιδευτικό με τον πιλότο και τον εκπαιδευτή σε θέσεις ο ένας πίσω από τον άλλο αντί για τον ένα δίπλα στον άλλο όπως συνέβαινε με το Β-2. Παρόλο που το εκπαιδευτικό της Blackburn δεν κέρδισε μεγάλα συμβόλαια από την RAF ή κάποια άλλη αεροπορία, μπήκε σε παραγωγή με αργούς ρυθμούς για να καλύψει τις ανάγκες των κέντρων εκπαίδευσης πιλότων της ίδιας της Blackburn στο αεροδρόμιο του Brough και στο London Air Park στο Hanworth. Τα σχολεία αυτά εκπαίδευαν πιλότους στα πλαίσια του προγράμματος επέκτασης της RAF.
Συνολικά κατασκευάστηκαν 42 B-2, συμπεριλαμβανομένου του πρωτοτύπου, με την παραγωγή να συνεχίζεται μέχρι το 1937. Τα τρία τελευταία πωλήθηκαν στο Υπουργείο Αεροπορίας και παραδόθηκαν στο σχολείο του Brough με τα σήματα της RAF.
Όταν ξέσπασε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος όλα τα Β-2 που βρίσκονταν στο Hanworth μεταφέρθηκαν στο Borough διότι τα δύο σχολεία συγχωνεύθηκαν και συγκρότησαν το Νο 4 Σχολείο Βασικής Εκπαίδευσης (No 4 Elementary Flying Training School). Τα Β-2 παρέμειναν στην ιδιοκτησία της Blackburn και συνέχισαν να έχουν πολιτικούς αριθμούς παρόλο που βάφτηκαν στα χρώματα των εκπαιδευτικών της RAF και έφεραν τα σήματα της. Τον Φεβρουάριο του 1942 τα εναπομείναντα αεροσκάφη πέρασαν στην κατοχή της RAF και αξιοποιήθηκαν σαν στατικές άτρακτοι για εκπαίδευση.
Δημογραφία της Πορτογαλίας

Το παρόν λήμμα αναφέρεται στα δημογραφικά χαρακτηριστικά του πληθυσμού της Πορτογαλίας, συμπεριλαμβανομένης της πυκνότητας του πληθυσμού, της εθνικότητας, του επιπέδου εκπαίδευσης, της υγείας του πληθυσμού, της οικονομικής κατάστασης, των θρησκευτικών πεποιθήσεων και άλλων πτυχών του.
Το 2010 η Πορτογαλία είχε 10.572.721 κατοίκους.
Η Πορτογαλία θεωρείται γλωσσικά και θρησκευτικά ως αρκετά ομοιογενής χώρα. Εθνολογικά οι Πορτογάλοι αποτελούν το 95% του συνολικού πληθυσμού και θεωρείται ότι είναι απόγονοι μιας σειράς από αρχαίους παλαιολιθικούς λαούς, όπως τους πρωτο-Κέλτες, τους Κέλτες, τους Ίβηρες και τους Λουζιτανούς. Κάποιες άλλες ομάδες, όπως Ρωμαίοι, Γερμανοί (Βησιγότθοι, Σουηβοί, Βούροι, Αλανοί και Βάνδαλοι) και αργότερα Μαυριτανοί (Βέρβεροι) και Γάλλοι πέρασαν από τη χώρα.
Σήμερα Ουκρανοί, Μολδαβοί, Ρουμάνοι, Ρώσοι, Βούλγαροι, Βραζιλιάνοι, Βενεζουελάνοι και πολίτες πορτογαλόφωνων χωρών αποτελούν την κοινότητα των μεταναστών και απαρτίζουν τις κυριότερες ξένες κοινότητες της χώρας. Τα Πορτογαλικά ομιλούνται σε όλη τη χώρα, με μόνη εξαίρεση τα χωριά γύρω από την Μιράντα ντο Ντόουρο, όπου η μιραντική γλώσσα αποτελεί επίσημη γλώσσα μαζί με την πορτογαλική.
Μηλιές Ηλείας

Γεωγραφία

Οι Μηλιές βρίσκονται στους πρόποδες του όρους Φολόη και βόρεια της Αρχαίας Ολυμπίας. Απέχουν από τον Πύργο 40 χιλιόμετρα, ενώ είναι δυτικά από το χωριό Λάλα στο ίδιο οροπέδιο, αλλά σε χαμηλότερο υψόμετρο (540 μέτρα). Ο πληθυσμός του χωριού είναι περίπου 240 κάτοικοι (απογραφή 2001). Γειτονικά χωριά είναι η Πέρσαινα, το Μποντίνι, η Νεράιδα, ο Δούκας και η Αχλαδινή.
Βόρεια απέναντι από το χωριό, στη θέση "Παλιοβρέστα" είναι το εκκλησάκι Παναγίτσα, η πρώτη εκκλησία στην περιοχή και στο χωριό, το οποίο κτίστηκε περίπου το 1849. Δυτικά του χωριού, σε απόσταση 2 χιλιομέτρων βρίσκεται ο ποταμός Ενιπέας, από τον ομώνυμο ήρωα της ελληνικής μυθολογίας, του οποίου οι πηγές είναι γνωστές στους ντόπιους σαν Αύρα. Στις πηγές του ποταμού είναι χτισμένο και το ανακαινισμένο ξωκλήσι της Αγίας Παρασκευής.
Από το δρόμο δίπλα στο ποτάμι περνούσε κατά την Επανάσταση του 1821 ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης για να πάει στη Ζάκυνθο, όπου συναντιόταν με προύχοντες και καπεταναίους της ορεινής Ηλείας και συζητούσαν θέματα για τον αγώνα και τη λειτουργία των μπαρουτόμυλων της Αύρας. Οι μπαρουτόμυλοι και οι νερόμυλοι της περιοχής βρίσκονταν λίγο πιο μακριά, όπως και οι νεροτριβές για τα υφαντά.
Στο κέντρο του χωριού είναι η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου, που είναι ο προστάτης του χωριού και γιορτάζει με πανηγύρι κάθε χρόνο στις 8 Μαΐου. Ανατολικά του χωριού είναι ο Μηλιώτικος κάμπος, που φτάνει μέχρι τα χωριά Λάλα και Αχλαδινή. Στο ανατολικό μέρος του όρους Φολόη υπάρχει το εκκλησάκι της Αναλήψεως.

Ιστορία

Πρώτος οικιστής του χωριού φέρεται να είναι κάποιος Αν. Μπακοβασίλης, αλλά κανένας απόγονος δεν διατήρησε το συγκεκριμένο επώνυμο. 
Ο οικισμός Μηλιές πρέπει να δημιουργήθηκε κατά το 1700: αναφορές για πρώτη φορά ιστορικά γίνονται κατά τα έτη 1685-1717. Το χωριό έφτασε να έχει 450 κατοίκους. Οι κάτοικοι των Μηλέων έχουν αρβανίτικη καταγωγή. 
Στην ανατολική μεριά του όρους Φολόη βρίσκεται η θέση "Πούσι", όπου τον Ιούνιο του 1821 έγινε μάχη ανάμεσα σε Έλληνες και Τουρκαλβανούς, οι οποίοι ηττήθηκαν, ενώ κατά τη γερμανική Κατοχή αντάρτες του ΕΛΑΣ έστησαν ενέδρα σε γερμανική φάλαγγα.
Τον Ιούλιο του 2009, στις Μηλιές πραγματοποιήθηκαν οι Γιορτές του Ενιπέα και της Φολόης.
Ιστιδίνη

Βιοχημικός ρόλος

Το ιμιδαζόλιο της ιστιδίνης συναρμόζεται με μεταλλικά ιόντα στα καταλυτικά κέντρα πολλών ενζύμων (μεταλλοπρωτεΐνες). Λόγω της ύπαρξης δύο ατόμων αζώτου που μπορούν να υπάρξουν σε πρωτονιωμένη και μη μορφή, η ιστιδίνη χρησιμοποιείται συχνά για την μετακίνηση πρωτονίων στα ένζυμα: όταν βρίσκεται στην ουδέτερη μορφή (με μία ομάδα ΝΗ) το μη πρωτονιωμένο άτομο αζώτου δρα σαν βάση και αποσπά ένα πρωτόνιο από την πλευρική αλυσίδα γειτονικού αμινοξέος (τυπικά από το υδροξύλιο της σερίνης, θρεονίνης ή τρυπτοφάνης) και στη συνέχεια το ήδη πρωτονιωμένο άζωτο δρα σαν οξύ και μεταφέρει το πρωτόνιό του σε κάποιον πιο βασικό δέκτη.
Λόγω των παραπάνω ιδιοτήτων της, η ιστιδίνη είναι το κεντρικό αμινοξύ στην λεγόμενη καταλυτική τριάδα των πρωτεασών σερίνης (Asp-His-Ser), όπου παίζει τον ρόλο του μεταφορέα πρωτονίων κατά την επιτέλεση της ενζυμικής αντίδρασης.
Στον μεταβολισμό η ιστιδίνη είναι πρόδρομη ένωση της ισταμίνης και της καρνοσίνης.

Διατροφή

Ο ανθρώπινος οργανισμός λαμβάνει την ιστιδίνη από πρωτεϊνούχες τροφές ζωικής και φυτικής προέλευσης.
Σταμάτιος Νικολαΐδης

Η ζωή του

Γεννήθηκε στην Κάρυστο το έτος 1809 περίπου. Σχολείο πήγε στη Χαλκίδα, όπου μαζί με την χήρα μητέρα του και τις δύο αδελφές του τον κρατούσαν αιχμάλωτο οι Τούρκοι.
Μετά την ανίδρυση του Ελληνικού Βασιλείου επέστρεψε στην Κάρυστο και μετά πήγε στην Αθήνα, όπου μαθήτεψε στο Διδάσκαλο του Γένους Γεννάδιο. Επανήλθε στην Κάρυστο και πολιτεύτηκε. Εκλέχτηκε σύμβουλος και δήμαρχος, και αργότερα βουλευτής το 1847. Χαρακτηρίστηκε όμως αντιδυναστικός και αποκλείστηκε. Έγινε πληρεξούσιος στη Β' Εθνική Συνέλευση το 1862, και ελεγκτής στο Ελεγκτικό Συνέδριο το 1864.
Απεβίωσε στην Κάρυστο στις 14 Ιουλίου 1881.
Εθνική Σουηδίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Συμμετοχές σε διεθνείς διοργανώσεις

Η πρώτη συμμετοχή της Σουηδίας σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της FIBA έλαβε χώρα το 1978. Οι εμφανίσεις της ομάδας στο θεσμό είναι περιορισμένες, ενώ δεν έχει κατακτήσει στο παρελθόν κάποιο μετάλλιο.
Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης γυναικών 2004-05

Η Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης γυναικών 2004–05 ξεκίνησε στις 11 Δεκεμβρίου 2004 και ολοκληρώθηκε στις 15 Μαΐου 2005 με την διεξαγωγή της τελευταίας αγωνιστικής της τελικής φάσης. Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε η Βουλιαγμένη για έκτη φορά στην ιστορία της.
Φίλιπ Βουγιάνοβιτς

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Βελιγράδι  το 1954  και είναι παντρεμένος, με 2 κόρες και 1 γιο. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου.

Προεδρία

Εξελέγη Πρόεδρος του Μαυροβουνίου στις 11 Μαΐου του 2003. Ο Βουγιάνοβιτς ήταν υποψήφιος του κυβερνώντος Δημοκρατικού Κόμματος και πέτυχε την εκλογή του  με 63,3% των ψήφων στον τρίτο γύρο των εκλογών (οι δύο προηγούμενοι γύροι είχαν ακυρωθεί λόγω χαμηλής συμμετοχής). Η συμμετοχή ήταν 48% (κάτω από 50%), αλλά ο νόμος για το όριο 50% ώστε να είναι νόμιμες οι εκλογές έχει καταργηθεί.

Επανεκλογή 2008

Στις 6 Απριλίου του 2008 διεξήχθησαν οι πρώτες προεδρικές εκλογές από την ανεξαρτησία της χώρας από τη Σερβία το 2006. Στις εκλογές εκείνες, ο Βουγιάνοβιτς επανεξελέγη με ποσοστό γύρω στο 53%. Στις 10 Απριλίου ανακηρύχθηκε επίσημα νικητής των εκλογών, με 51,9% των ψήφων.

Νέα επανεκλογή 2013

Ο Βουγιάνοβιτς κέρδισε και 3η θητεία, έπειτα από τη νίκη του στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 7 Απριλίου 2013 με ποσοστό 51,2% των ψήφων έναντι 48,8 για το Μίοντραγκ Λέκιτς.
Απιστία με αξιοπρέπεια

Πλοκή

Ο Στίβεν Μπλάκμπερν (Τζορτζ Σίγκαλ), είναι ένας επιτυχημένος Αμερικανός ασφαλιστής, παντρεμένος με την κοσμική και πλούσια Γκλόρια (Χίλντεγκαρντ Νιλ), με την οποία έχει δυο παιδιά και ζουν στο Λονδίνο. Η Βίκι Αλέσιο (Γκλέντα Τζάκσον) είναι μια Αγγλίδα σχεδιάστρια μόδας, διαζευγμένη από τον Ιταλό της σύζυγο, με τον οποίο έχει επίσης δυο παιδιά και ζει στο Λονδίνο. Ο Στιβ και η Βίκι συναντιούνται τυχαία και ο Στιβ της προτείνει να αποδράσει μαζί του από την καθημερινότητα, ακολουθώντας τον στην Ισπανία όπου πρόκειται να πάει για δουλειές για μια βδομάδα. Η Βίκι δέχεται και η δυο τους ξεκινούν μια εξωσυζυγική περιπέτεια με πολλά κωμικοτραγικά γεγονότα που τους δένουν ακόμα περισσότερο ώστε η σχέση τους να συνεχιστεί και μετά την επιστροφή τους στην Αγγλία. Κάποια στιγμή όμως καλούνται να πάρουν αποφάσεις για το μέλλον της σχέσης τους.

Πληροφορίες παραγωγής

Ρομαντική κομεντί, σε σενάριο και σκηνοθεσία του Μέλβιν Φρανκ. Το σενάριο του Φρανκ βασίστηκε σε διήγημα του ιδίου με τίτλο "She Loves Me, She Told Me So Last Night". Ο Φρανκ έγραψε τον ρόλο του Στιβ, έχοντας στο μυαλό του τον Κάρι Γκραντ και στο σενάριο τονιζόταν η διαφορά ηλικίας μεταξύ του Στιβ και της Βίκι. Αλλά ο Γκραντ που είχε αποσυρθεί από τα κινηματογραφικά δρώμενα από το 1966 και είχε γίνει πρόεδρος της εταιρίας αρωμάτων και καλλυντικών Faberge, αποφάσισε να μην επιστρέψει στο χώρο της 7ης τέχνης και απέρριψε τελικά τον ρόλο. Αποφάσισε αντ' αυτού όμως η θυγατρική της Faberge να αναλάβει την παραγωγή της ταινίας.
Η Γκλέντα Τζάκσον μέχρι και το 1973 είχε πρωταγωνιστήσει σε μερικές από τις σημαντικότερες κινηματογραφικές παραγωγές της δεκαετίας του '60 και των αρχών της δεκαετίας του '70 και θεωρούταν ως μια από τις καλύτερες δραματικές ηθοποιούς όλων των εποχών. Δεν είχε όμως ερμηνεύσει ποτέ μέχρι τότε κωμικό ρόλο και ο σκηνοθέτης της έδωσε την ευκαιρία να ξεδιπλώσει και το κωμικό της ταλέντο.
Έξι χρόνια αργότερα ο Μέλβιν Φρανκ ξαναπροσέλαβε το ίδιο καστ ηθοποιών για την πραγματοποίηση της ταινίας Αιτία Διαζυγίου... ο Γάμος (Lost and Found) που έφερε πολλές ομοιότητες με το Απιστία με Αξιοπρέπεια.
Η ταινία έκανε εισπράξεις της τάξης των 4 εκατομμυρίων στις Η.Π.Α.
Ψηφιακή διατήρηση

Ως Ψηφιακή διατήρηση ορίζεται η αποθήκευση, η συντήρηση και η δυνατότητα πρόσβασης ενός ψηφιακού αντικειμένου μακροπρόθεσμα, συνήθως συνέπεια εφαρμογής μιας ή και περισσότερων στρατηγικών συντήρησης.
Η διαδικασία της ψηφιακής διατήρησης είναι η διαδικασία κατά την οποία τα ψηφιακά δεδομένα διατηρούνται σε ψηφιακή μορφή, προκειμένου να εξασφαλιστεί η δυνατότητα χρησιμοποίησης, η διάρκεια και η πνευματική ακεραιότητα των πληροφοριών που περιλαμβάνουν εκεί μέσα.
Αναφέρεται σε μία σειρά από διαχειριστικές δραστηριότητες απαραίτητες για την εξασφάλιση συνεχόμενης πρόσβασης σε ψηφιακά στοιχεία για όσο καιρό χρειάζεται.
Γενικότερα ως ψηφιακή διατήρηση ορίζονται όλες οι κινήσεις που χρειάζονται για την διατήρηση της πρόσβασης σε ψηφιακά αρχεία, πέρα από τις πιθανότητες τεχνολογικής αλλαγής ή αποτυχίας.
Αυτά τα στοιχεία μπορεί να είναι καταγραφές ως  αποτέλεσμα μιας καθημερινής εργασίας ενός οργανισμού, «εν γένει» ψηφιακά αρχεία που δημιουργήθηκαν για έναν συγκεκριμένο σκοπό(τεχνολογικές έρευνες) ή προϊόντα από ψηφιοποιημένα έργα.

Στόχος της ψηφιακής διατήρησης

Τα αρχεία πρέπει να οργανώνονται, µε τέτοιο τρόπο ώστε να εµποδίζεται ο αφανισµός της πολιτιστικής κληρονοµιάς από αστάθµητους παράγοντες.
Η σύγχρονη κοινωνία καλείται να διασφαλίσει τα στοιχεία αυτά και να τα διατηρήσει ακέραια στο χρόνο, με σκοπό την διάδοση τους στις επόμενες γενιές.
Σήμερα, οι ψηφιακές πληροφορίες τεκµηριώνουν τα επιτεύγµατα του σύγχρονου πολιτισµού και γι αυτό το λόγο η ψηφιακή διατήρηση είναι απαραίτητη για όλες τις «κιβωτούς» της πολιτιστικής κληρονομιάς, όπως μουσεία, βιβλιοθήκες, πολιτιστικοί οργανισμοί, πανεπιστήμια.
Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1999-00

Σύστημα διεξαγωγής

Στο πρωτάθλημα της Γ΄ κατηγορίας 1999-00 συμμετείχαν 14 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τρεις πρώτες ομάδες προβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 2000-01. Επιπρόσθετα, σύμφωνα με την προκήρυξη του πρωταθλήματος, οι τρεις τελευταίες ομάδες διαβαθμίζονταν αυτόματα στη Δ΄ κατηγορία 2000-01.
Ωστόσο, λόγω της ενοποίησης του Ευαγόρα Πάφου (συμμετείχε στη Β΄ κατηγορία) με τον ΑΠΟΠ Πάφου (συμμετείχε στην Α΄ κατηγορία) τον Ιούνιο του 2000 (αφότου είχε ολοκληρωθεί το πρωτάθλημα), δημιουργώντας την ΑΕΠ Πάφου (που πήρε τη θέση του ΑΠΟΠ στην Α΄ κατηγορία), δημιουργήθηκε μια κενή θέση για το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 2000-01. Για το λόγο αυτό διεξήχθησαν αγώνες μπαράζ στους οποίους συμμετείχαν οι τρεις τελευταίες στη βαθμολογία ομάδες του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας 1999-00 και η τέταρτη στη βαθμολογία ομάδα της Γ΄ κατηγορίας 1999-00. Η νικήτρια θα συμμετείχε στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 2000-01. 
Ως εκ τούτου μόνο δύο ομάδες από το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 1999-00 υποβιβάστηκαν και έτσι δημιουργήθηκε μια κενή θέση για το πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας 2000-01. Για το λόγο αυτό έγιναν αγώνες μπαράζ στους οποίους συμμετείχαν οι τρεις τελευταίες στη βαθμολογία ομάδες του πρωταθλήματος Γ΄ κατηγορίας 1999-00 και η τέταρτη στη βαθμολογία ομάδα του πρωταθλήματος Δ΄ κατηγορίας 1999-00. Πρώτη στην τελική κατάταξη των μπαράζ αναδείχθηκε η ΑΜΕΠ Παρεκκλησιάς, η οποία είχε τερματίσει στη 4η θέση του πρωταθλήματος Δ΄ κατηγορίας 1999-00. Ως εκ τούτου προβιβάστηκαν 4 ομάδες από τη Δ΄ κατηγορία 1999-00. Οι τρεις τελευταίες ομάδες της Γ΄ κατηγορίας 1999-00 υποβιβάστηκαν στη Δ΄ κατηγορία 2000-01.

Σύστημα βαθμολόγησης

Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Νικόλαος Ν. Σαρίπολος

Σταδιοδρομία

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1876 όπου ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του. Στη συνέχεια φοίτησε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Παρισιού (1893-98), όπου ειδικεύτηκε στο δημόσιο δίκαιο. Το 1899 ανακηρύχτηκε διδάκτορας της Νομικής με την δίτομη εργασία του «Η δημοκρατία και η αναλογική εκλογή». Για το έργο του αυτό τιμήθηκε με το χρυσό μετάλλιο του Υπουργείο Παιδείας της Γαλλίας. Σπούδασε επίσης στα Πανεπιστήμια Χαϊδελβέργης, Βόννης και Μονάχου.
Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα ο Σαρίπολος διορίστηκε υφηγητής του Συνταγματικού δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (1899-1910) και αργότερα χρημάτισε τακτικός καθηγητής στην ίδια έδρα (1910-1923) αποχωρώντας λόγω ασθενείας. Την ίδια περίοδο εργάστηκε στο Υπουργείο Δικιαιοσύνης και με ανάθεση της κυβέρνησης συνέταξε το προσχέδιο της αναθεώρησης, γνωστό ως «προσχέδιον της Κυβερνήσεως Στεφάνου Δραγούμη» ή «σχεδίασμα Σαριπόλου». Εξαιρετικά καρποφόρα ήταν η υπηρεσία του ως μέλους του Ειδικού διοικητικού δικαστηρίου των Λειών, που συστήθηκε στο Υπουργείο Ναυτικών και λειτούργησε στη διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων (1912-1913). Μεγάλη επίσης ήταν η συμβολή του ως μέλους στην ειδική «επί της εφαρμογής των διεθνών συνθηκών» επιτροπή του Υπουργείου Εξωτερικών (1920).
Απεβίωσε το 1944 στην Αθήνα.
Νεάπολη Πάτρας

Η Νεάπολη Πάτρας είναι συνοικία της σύγχρονης Πάτρας, ευρισκόμενη στο νότιο τμήμα της πόλης, και απέχει οδικώς περί τα 5,5 χιλιόμετρα από το κέντρο της.

Τοποθεσία

Η συνοικία βρίσκεται στον Νότιο Τομέα της Πάτρας, εκτείνεται νότια των Ζαρουχλαιίκων, νοτιοδυτικά της Ταραμπούρα, δυτικά των Πορτών (Ροδόπουλου) και ανατολικά των Κρύων Ιτεών και του εργοστασίου της Πειραϊκής - Πατραϊκής. Το νοτιότερο όριο της συνοικίας βρίσκεται ανάντη του ποταμού Γλαύκου.
Βασικές οδικές αρτηρίες της συνοικίας είναι οι οδοί Αργοναυτών, Βελισσαρίου Οικονόμου, Γλαύκου (κάθοδος), Ετεοκλέους, Ευβοίας, Ευφήμου, Εχίονος, Κορώνου, Λαοκόοντος, Μπεγλή, Παπακωνσταντοπούλου και Φινέως. Στη Νεάπολη βρίσκεται επίσης η πλατεία Ολυμπίων Θεών. 
Στη συνοικία έχουν φτιαχτεί την τελευταία δεκαπενταετία εργατικές κατοικίες, στην περιοχή των οποίων έχουν βρεθεί και ανασκαφεί λείψανα ταφικού θαλάμου και αγροικίας που ανάγονται στην περίοδο των ρωμαϊκών χρόνων.

Λοιπά στοιχεία

Αρχικά, υπήρχε στην Πάτρα του 19ου αιώνα συνοικία με το παρόν όνομα βορείως της συνοικίας του Βλατερού, σύμφωνα με πολεοδομικό σχέδιο της πόλης του Σταματίου Βουλγάρεως, το οποίο όμως έπεσε σε αχρηστία και έπαψε να ακούγεται στην πόλη.
Αιγιαλός

Αιγιαλός κατά τη Ελληνική νομοθεσία (ν. 2971/01), είναι η παράκτια χερσαία ζώνη, που βρέχεται από τη θάλασσα, μέχρι τη στάθμη εκείνη που φθάνουν οι μεγαλύτερες και συνήθεις αναβάσεις των κυμάτων της, κατά τη διάρκεια έντονων καιρικών φαινομένων. Ο αιγιαλός, όπως και η παραλία, η όχθη και η παρόχθια ζώνη είναι πράγματα κοινόχρηστα και ανήκουν κατά κυριότητα στο Δημόσιο, το οποίο τα προστατεύει και τα διαχειρίζεται. Για τον καθορισμό της ζώνης του αιγιαλού λαμβάνεται υπόψη η μορφολογία, η ποιοτική σύσταση και το ανάγλυφο της ξηράς (αμμώδης ή βραχώδης ακτή με ήπιες ή απότομες κλίσεις), η μορφολογία και η βαθυμετρία του θαλάσσιου πυθμένα (αμμώδης, πετρώδης ή βραχώδης θαλάσσιος πυθμένας με ήπια ή απότομη κλίση), οι ανεμολογικές συνθήκες, ο κυματισμός, ο οποίος επηρεάζει την παράκτια ζώνη, κλπ. 
Ο καθορισμός των ορίων του αιγιαλού, της παραλίας και του παλαιού αιγιαλού γίνεται από Επιτροπή, η οποία συγκροτείται σε επίπεδο νομού με απόφαση του Υπουργού Οικονομικών. Σύμφωνα με νομολογία του ΣτΕ (π.χ. ΣΤΕ 50/2010 Τμ. Ε’,), ο αιγιαλός δεν δημιουργείται με σχετική πράξη της Πολιτείας, αλλά προκύπτει από φυσικά φαινόμενα, ήτοι τις μεγαλύτερες, αλλά συνήθεις αναβάσεις των κυμάτων, για τη διαπίστωση δε του πραγματικού αυτού γεγονότος προβλέπεται σχετική διοικητική διαδικασία.  Αρμόδια υπηρεσία για τη διαφύλαξη της ακεραιότητας του αιγιαλού είναι η Κτηματική Υπηρεσία κάθε νομού. Στην ίδια απόφαση καθορισμού του αιγιαλού περιλαμβάνεται και ο καθορισμός της "παραλίας" ή και του "παλαιού αιγιαλού"
Κοντραπόστο

Το κοντραπόστο (ελλ. αντίρροπη ή χιαστί στάση) είναι στάση του σώματος στη γλυπτική. Αποδόθηκε για πρώτη φορά στα μέσα του 5ου αιώνα π.Χ. από Έλληνες γλύπτες του αυστηρού ρυθμού, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον Παίδα του Κριτίου.
Ζηλευτό Φθιώτιδας

Γεωγραφία - Αξιοθέατα

Το Ζηλευτό είναι κτισμένο στους πρόποδες του βουνού Όθρυς, ανάμεσα στο Λειανοκλάδι και τη Μακρακώμη. Στα νότια του οικισμού και σε κοντινή απόσταση διέρχεται ο Σπερχειός ποταμός. Απέχει 17 χλμ. Δ.-ΒΔ. από τη Λαμία και βρίσκεται δίπλα στην ΕΟ Λαμίας - Θέρμου (ΕΟ38), ανάμεσα στο Λειανοκλάδι και το Καστρί. Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με την καλλιέργεια καπνού, βαμβακιού και ελιάς. Τα τελευταία χρόνια η ποικιλία φιστικιού που καλλιεργείται στην ευρύτερη περιοχή έχει αναγνώριση Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης (Π.Ο.Π.) "Κελυφωτό φυστίκι Φθιώτιδας".    
Στα αξιοθέατα του χωριού είναι το πανέμορφο εξωκλήσι του Προφήτη Ηλία, που κτίστηκε το 2003 στην κορυφή του όρους Όθρυς και πανηγυρίζει στις 20 Ιουλίου και το εκτροφείο θηραμάτων του Κυνηγετικού Συλλόγου Λαμίας. Από το 1983 δραστηριοποιείται ο Εκπολιτιστικός Σύλλογος Ζηλευτού ενώ από το 1978 υπάρχει το ποδοσφαιρικό σωματείο Α.Σ. Δόξα Ζηλευτού.

Ονομασία - Διοικητικά

Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν Ζέλη, οπότε και μετονομάστηκε σε Ζηλευτό το 1927 με το ΦΕΚ 206Α - 28/09/1927 και υπήρξε το 1924 έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Ζηλευτού, που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Λειανοκλαδίου του Δήμου Λαμιέων και σύμφωνα με την Απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 282 κατοίκους.