google/wiki40b huggingface dataset:
Bibi-bo

Η Bibi-bo είναι ελληνική κούκλα μόδας για κορίτσια που δημιουργήθηκε από την Εl Greco και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το Νοέμβριο του 1980. Οι ιδιοκτήτες της Εl Greco είχαν την ιδέα για μια κούκλα παρόμοια με εκείνες που έπαιζε η κόρη τους και έτσι χρησιμοποίησαν τη Sindy (της εταιρείας Pedigree) ως πηγή έμπνευσης για τη δημιουργία της Bibi-bo.
Η Bibi-bo, που υπήρξε «αντίπαλος» της Barbie στην Ελλάδα, είχε ευρεία γκάμα μοντέλων και αξεσουάρ, που την κατέστησαν δημοφιλές παιχνίδι στην Ελλάδα την εποχή της δεκαετίας του 1980. Σύντροφός της ήταν ο John-John. Μετά την συγχώνευση της Εl Greco με την Hasbro to 1988 η κούκλα άλλαξε και έγινε μελαμψή. Αυτές ήταν οι λεγόμενες «κούκλες β’ περιόδου». Το 1991, όταν η Εl Greco είχε αγοραστεί εξολοκλήρου από την Hasbro, σταμάτησε η παραγωγή της Bibi-bo, αφού στα πρότυπα της εποχής υπήρχαν διεθνώς η κούκλα Sindy και η Barbie της Mattel. Ως αποτέλεσμα, η δημοτικότητα της κούκλας μειώθηκε και ξεχάστηκε με την πάροδο του χρόνου. Σήμερα η κούκλα είναι συλλεκτική.
Παπαστράτος (συνοικία)

Η συνοικία Παπαστράτος είναι παλιά μεγάλη βιομηχανική περιοχή του Πειραιά, που πήρε το όνομά της από το ομώνυμο εργοστάσιο του μεγάλου καπνεμπόρου, το οποίο οικοδομήθηκε το 1931 και καταστράφηκε μερικώς στον εμφύλιο πόλεμο. Ονομάζεται και Άγιος Διονύσιος από την ομώνυμη μεγάλη εκκλησία στο τέρμα της Ακτής Κονδύλη: ήταν η πρώτη μεγάλη εκκλησία που χτίστηκε στον σύγχρονο Πειραιά επί δημαρχίας Κυριάκου Σερφιώτη (1835 - 1841).

Ιστορία

Η περιοχή της εκκλησίας του Αγίου Διονυσίου χρησιμοποιήθηκε τον 19ο αιώνα σαν το νεκροταφείο του Πειραιά, με τον ερχομό των νέων κατοίκων το 1909 το νεκροταφείο μετακόμισε στα βόρεια στην Ανάσταση Κερατσινίου. Η περιοχή ήταν στις αρχές του 20ου αιώνα κέντρο εκδιδόμενων γυναικών με οίκους ανοχής ανάμεσα στα πρώτα καλντερίμια, παρέμεινε σε αυτή την κατάσταση μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα με την σταδιακή κατασκευή των βιομηχανιών μετακόμισαν προς την Τρούμπα. Η Ανώνυμη Ελληνική Εταιρεία Χημικών Προϊόντων και Λιπασμάτων ή Ελληνικά Λιπάσματα ήταν η πρώτη που κατασκεύασε μεγάλο εργοστάσιο στην περιοχή στις αρχές του 20ου αιώνα. Ο πιο διάσημος καπνέμπορος Ευάγγελος Παπαστράτος οικοδόμησε το 1931 ανατολικά του Αγίου Διονυσίου τη μεγάλη καπνοβιομηχανία του που άφησε το όνομα στην περιοχή. Το εργοστάσιο καταστράφηκε τμηματικά στον εμφύλιο αλλά συνέχισε να υπολειτουργεί έως το 1960, σήμερα βρίσκεται σε καλή κατάσταση και αποτελεί δημοτικό περιουσιακό στοιχείο.
Σταδιακά έγινε το κέντρο της μεγαλύτερης βιομηχανικής ζώνης στην Ελλάδα με πλήθος από εργοστάσια, συνεργεία, μηχανουργεία, ελασματουργία και λαμαρινάδικα. Το κέντρο της βιομηχανικής περιοχής ήταν η Οδός Θεσμοφορίου από όπου περνούσαν οι εγκατελλειμένες σήμερα γραμμές του ΟΣΕ, εκεί βρίσκονται τα ερείπια του εργοστασίου παραγωγής ραπτομηχανών ΣΙΓΓΕΡ. Από την περιοχή περνούσε και το εγκατελειμμένο σήμερα τραμ για το Πέραμα.

Ο Παπαστράτος σήμερα

Σήμερα μικρό ποσοστό από τα παλιά εργοστάσια λειτουργούν κανονικά τα περισσότερα υπολειτουργούν ή έχουν ερειπωθεί. Τα ερείπια διακρίνονται ανάμεσα σε στενούς δρόμους σε πολύ κοντινή απόσταση μεταξύ τους, προέρχονται από τα καλντερίμια του 19ου αιώνα αλλά έχουν μεγάλη κίνηση επειδή βρίσκονται απέναντι από το κεντρικό λιμάνι του Πειραιά. H περιοχή δεν είχε μέχρι σήμερα κανένα ενδιαφέρον για νέα ανοικοδόμηση ενώ σαν περιοχή κατοικίας δεν έχει χρησιμοποιηθεί ποτέ. Πρόσφατα έδειξαν ενδιαφέρον οι εφοπλιστές για μετατροπή της περιοχής Παπαστράτου σε ναυτιλιακή ζώνη, κατεδαφίζοντας πολλά από τα παλιά ερείπια οικοδομούν τα πολυτελή γραφεία και τις επιχειρήσεις τους. Στην Ακτή Κονδύλη απέναντι ακριβώς από το λιμάνι βρίσκονται τα κεντρικά γραφεία της "ΑΝΕΚ", των "Μινωικών Γραμμών" και της "Hellenic Seaways" Στα ανατολικά της συνοικίας πολύ κοντά στο εργοστάσιο και πάνω στην Οδό Παπαστράτου βρίσκεται Παπαστράτειο Δημοτικό Γυμναστήριο και Κολυμβητήριο Πειραιά "Πέτρος Καπαγέρωφ", κτίσθηκε το 1970 και είναι χωρητικότητας 700 θέσεων.
Μαύρη κωμωδία

Μαύρη κωμωδία ή σκοτεινή κωμωδία ή μαύρο χιούμορ είναι μια μορφή προσέγγισης, από την εύθυμη πλευρά, θεμάτων τα οποία θεωρούνται ταμπού, όπως ο θάνατος και η αρρώστια. Έχει σχέση με την λογοτεχνία τρόμου, πλην όμως χρησιμοποιεί κωμικά στοιχεία. Οι λογοτεχνικοί κριτικοί έχουν συσχετίσει την μαύρη κωμωδία και το μαύρο χιούμορ ήδη με τους αρχαίους Έλληνες συγγραφείς, όπως ο Αριστοφάνης. Η μαύρη κωμωδία αντιστοιχεί στην προγενέστερη έννοια του gallows humor (χιούμορ της κρεμάλας).

Προέλευση του όρου

Ο όρος μαύρο χιούμορ (από το γαλλικό humour noir) επινοήθηκε από το θεωρητικό σουρεαλιστή Αντρέ Μπρετόν το 1935 ερμηνεύοντας τα γραπτά του Τζόναθαν Σουίφτ. Η προτίμηση του Μπρετόν ήταν να αναγνωρίσει μερικά από τα γραπτά του Swift ως υποκατηγορία της κωμωδίας και της σάτιρας, όπου το γέλιο προέρχεται από τον κυνισμό και τον σκεπτικισμό,συχνά βασιζόμενοι σε θέματα όπως ο θάνατος. Οι μελετητές έχουν συσχετίσει το μαύρο χιούμορ με συγγραφείς ήδη από τους αρχαίους Έλληνες με τον Αριστοφάνη.
Ο Μπρετόν έγραψε τον όρο για το βιβλίο του Anthologie de l'humour noir, στο οποίο αναγνώρισε τον Jonathan Swift ως δημιουργό του μαύρου χιούμορ και περιέλαβε αποσπάσματα από 45 άλλους συγγραφείς. Ο Μπρετόν συμπεριέλαβε και τα δύο παραδείγματα στα οποία το πνεύμα προέρχεται από ένα θύμα με το οποίο το κοινό ταυτίζται, όπως είναι συνηθέστερο στην παράδοση του gallows humor, και παραδείγματα στα οποία η κωμωδία χρησιμοποιείται για να χλευάσει το θύμα. Ο πόνος αυτού του θύματος είναι ασήμαντος, πράγμα που οδηγεί σε συμπάθεια του θύτη, όπως βρέθηκε αναλογικά στον κοινωνικό σχολιασμό και την κοινωνική κριτική των γραπτών του μαρκησίου ντε Σαντ. Το μαύρο χιούμορ είναι επίσης σχετικό με αυτό του είδους γκροτέσκο.
Ο Μπρετόν αναγνώρισε το Swift ως τον δημιουργό μαύρου χιούμορ, ιδιαίτερα στα κείμενά του: Directions to Servants (1731), A Modest Proposal (1729), A Meditation Upon a Broom-Stick (1710) και μερικούς αφορισμούς.
Οι όροι μαύρη κωμωδία ή σκοτεινή κωμωδία αργότερα προέκυψαν ως εναλλακτικές ως προς τον όρο του Μπρετόν. Στο μαύρο χιούμορ, τα θέματα και τα γεγονότα που συνήθως θεωρούνται ως ταμπού αντιμετωπίζονται με ασυνήθιστα χιουμοριστικό ή σατυρικό τρόπο διατηρώντας τη σοβαρότητα τους. Η πρόθεση της μαύρης κωμωδίας, ως εκ τούτου, είναι συχνά το κοινό να βιώσει τόσο το γέλιο όσο και τον πόνο, μερικές φορές ταυτόχρονα.
Λουτήρας

Ο λουτήρας είναι είδος μεγάλης λεκάνης που χρησιμοποιείται για το πλύσιμο του σώματος. Ο λουτήρας υπάρχει από την εποχής του Χαλκού, γνωστός ως ασάμινθος ή εύξεστος, ονομασία που υιοθετείται με κριτήριο το υλικό κατασκευής, αν ήταν δηλαδή από λίθο ή ξύλο. Η λέξη ασάμινθος εμφανίζεται στην Ιλιάδα και την Οδύσσεια. Στην Οδύσσεια αναφέρεται και ως πύελος. Σαν όρος εμφανίζεται σε κείμενα του Αριστοφάνη, του Ευπόλιδος και του Ιπποκράτη. Οι πληροφορίες για τους λουτήρες τα αρχαϊκά χρόνια είναι ελάχιστες. Η σημερινή μπανιέρα είναι ένας λουτήρας.
Σάββας Βέργας

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Πάφο το 1965. Γιος του στρατιωτικού Γεωργίου Βέργα και της δασκάλας Αναστασίας Λιασίδου, μεγάλωσε σε μια οικογένεια με έντονη δραστηριότητα στα κοινά της Κύπρου, κυρίως των τραγικών γεγονότων του 1974.
Από την ηλικία των 16 ετών συμμετείχε ενεργά στη Νεολαία Δημοκρατικού Κόμματος (ΝΕ.ΔΗ.Κ.), όπου ως μέλος της ορχήστρας νεολαίας, ακολουθούσε όλες τις εκδηλώσεις εντός και εκτός της Πάφου. Το 1983, αποφοίτησε από το Α΄ Γυμνάσιο Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ και το διάστημα 1983 με 1985, υπηρέτησε στην Εθνική Φρουρά. Από το 1985 έως το 1990, φοίτησε στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης και πήρε το πτυχίο του ως πολιτικός μηχανικός. Κατά τα φοιτητικά του χρόνια, παρουσίασε έντονη δραστηριότητα για επίλυση φοιτητικών ζητημάτων και για ένα έτος εκλέγεται αντιπρόεδρος του συλλόγου φοιτητών. Αποφοιτώντας το 1990, εγκαθίσταται μόνιμα στην Πάφο και ιδρύει την κατασκευαστική εταιρεία "Σ. Βέργας Κατασκευές ΛΤΔ".
Ως μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος το 1996, εκλέγεται δημοτικός σύμβουλος στον δήμο Πάφου. Τον Μάιο του 2001, ήταν υποψήφιος βουλευτής του κόμματος στην εκλογική περιφέρεια Πάφου. Στις δημοτικές εκλογές του 2001, εκλέγεται δημοτικός σύμβουλος και στην συνέχεια αντιπρόεδρος στο δημοτικό συμβούλιο.
Την 1η Ιουνίου του 2006, αναλαμβάνει ως δημαρχεύων και τον Δεκέμβριο του 2006, εξελέγη δήμαρχος Πάφου. Από της ανάληψης των καθηκόντων του ως δήμαρχος, εκλέγεται πρόεδρος του συμβουλίου για τον Χώρο Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων (ΧΥΤΑ) Πάφου και διατελεί πρόεδρος του Συμβουλίου Αποχετεύσεων Πάφου (Σ.Α.ΠΑ.) και της πολιτιστικής εταιρείας "Pafos Aphrodite Festival Cyprus". Επίσης είναι ο εκπρόσωπος της Ένωσης Δήμων στο Συμβούλιο Παρεκκλίσεων και στο Δίκτυο Ελλήνων Αιρετών Αυτοδιοίκησης της Ευρώπης.
Τον Οκτώβριο 2014 συνελήφθη για ποινικά αδικήματα, και κατόπιν αυτών παραιτήθηκε από την θέση του δημάρχου στις 2 Οκτωβρίου 2014. Σε μετέπειτα κατάθεσή του παραδέχθηκε ενοχή για χρηματισμό εμπλέκοντας παράλληλα και δυο βουλευτές.
1916 Βορέας

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Βορέα εκτιμάται σε 3,1 ως 3,5 χιλιόμετρα περίπου. O φασματικός τύπος του είναι S (λιθώδης). Ο Βορέας περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 3 ώρες και 29 λεπτά.
Α.Γ.Σ. Άπις Ζευγολατίου

Ρεκόρ Συλλόγου

ΑΝΔΡΩΝ  
100μ.10.9 ΜΠΟΥΛΝΤΑΣ Αριστείδης 1962 Κόρινθος 14/7/85
200μ. 21.83 ΜΠΙΣΤΑΣ Γιώργος.1991 Ο.Α.Κ.Α. 4/7/10
400μ. 49.13 ΜΠΙΣΤΑΣ ΓΙΩΡΓ. 1991 Καλαμάτα 29/5/10
800μ.2.06.66 ΓΚΑΡΑΒΕΛΟΣ ΚΩΝ. 1979 Καραισκακη 16/4/99
1500μ. 4.26.9 ΓΚΑΡΑΒΕΛΟΣ ΚΩΝ. 1979 Ναύπλιο 4/10/96
5000μ. 17.24.0 ΤΖΑΝΑΒΑΡΑΣ ΠΑΥΛ. 1969 Κόρινθος 1/7/99
10000μ. 34,37.00 ΤΖΑΝΑΒΑΡΑΣ ΠΑΥΛ. 1969 Θεσσαλονίκη 27/5/00
Μαραθωνιος 2,39.59.0 ΤΖΑΝΑΒΑΡΑΣ ΠΑΥΛ. 1969 Ρόδος 16/4/00
Μηκος 6.23μ. ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ ΚΩΝ. 1986 Πάτρα 25/4/09
Τριπλουν 13.26μ. ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ ΚΩΝ, 1986 Κόρινθος 13/4/02
Σφαιρα 13.25μ. ΜΑΡΙΝΟΠΟΥΛΟΣ ΑΡΓ. 1966 Λουτράκι 26/9/93
Ακοντιο 52.92μ. ΒΕΛΕΤΖΑΣ ΠΕΤΡ. 1990 Ναύπλιο 10/5/08
ΓΥΝΑΙΚΩΝ
100μ. 12.55 ΓΚΟΤΣΗ Κατερινα 1987 Ιωαννινα 10/7/04
200μ. 25.80 ΚΑΡΣΙΩΤΗ Κατερινα 1980 Ο.Α.Κ.Α. 8/8/99
400μ. 58.73 ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΛ. 1988 Τρικαλα 26/7/08
800μ. 2.27.04 ΤΖΩΡΤΖΗ ΜΑΡ. 1991 Μαραθωνας 1/6/08
1500μ. 5.31.86 ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ ΒΑΣ. 1986 Κορινθος 28/4/02
10000μ. 48.45.50 1971 ΠΙΤΣΟΥΝΗ ΣΠ. Καραισκακη 8/9/90
Μηκος 5.12μ. ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΛ. 1988 Κορινθος 26/6/02
Τριπλουν 11.15μ. ΡΟΘΩΝΗ ΓΕΩΡΓ. 1983 Τρίπολη 7/5/05
5000μ, Βαδην 30.01.88 ΠΙΤΣΟΥΝΗ ΠΑΝ. 1970 Καραισκάκη 16/9/90
10000μ. Βαδην 62.26.16 ΠΙΤΣΟΥΝΗ ΒΑΣ. 1968 Καραισκάκη 26/5/95
Δισκος 27.07μ. ΠΕΤΟΥΜΕΝΟΥ ΑΓΓ. 1984 Κόρινθος 9/4/01
Ακοντιο 30.65μ. ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΥ ΑΛ. 1986 Κόρινθος 26/5/02
4*100μ. 49.10 (ΜΑΝΤΙΖΩΡΟΥ ΔΗΜ.-ΜΑΚΡΗ ΔΗΜ.-ΠΑΡΑΜ ΣΤ.-ΓΚΟΤΣΗ ΚΑΤ.) Τρίκαλα 26/6/04
4*400μ.4.10.08 (ΜΑΝΤΖΙΩΡΟΥ ΔΗΜ. -ΠΑΠΑΒΕΝΕΤΙΟΥ ΤΡ .-ΠΑΡΑΜ ΣΤ. -ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΛ.) Αγ. Κοσμάς 18/4/04
Πηγές:Αρχείο Α.Γ.Σ. Άπις

Τμήμα Πετοσφαίρισης

Το Βόλει ιδρύθηκε το 2013 και εγγράφτηκε στην Ε.Ο.ΠΕ. στις 22 Ιουλίου 2013 με Α.Μ. 1153. Για πρώτη φορά συμμετείχε σ επίσημους αγώνες την αγωνιστική περίοδο 2014 - 2015.
Χρήστος Κανάκης

Βιογραφία

Ο Χρήστος Κανάκης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1897 και ήταν σιδηροδρομικός. Ασχολήθηκε με τον συνδικαλισμό και από νεαρή ηλικία εντάχθηκε στο ΚΚΕ. Το 1928 διεγράφη από το Σύνδεσμο Σιδηροδρόμων Ελλάδας ως κομμουνιστής. 
Στις δημοτικές εκλογές του 1930 εξελέγη και διετέλεσε πρώτος Πρόεδρος της νεοϊδρυθείσης Κοινότητας Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης. Εργάσθηκε για την οργάνωση και ανάπτυξη της Κοινότητας και την επίλυση των μεγάλων προβλημάτων της εποχής όπως η ηλεκτροδότηση δρόμων και κατοικιών. Το 1934 ήταν υποψήφιος δήμαρχος του ΚΚΕ στη Θεσσαλονίκη. 
Κατά τη διάρκεια της μεταξικής δικτατορίας πέρασε στην παρανομία  και το 1939-40 ήταν μέλος της λεγόμενης Παλιάς Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ (ΠΚΕ).  
Στη διάρκεια της Κατοχής εκλέχτηκε γενικός γραμματέας των Σιδηροδρομικών της Μακεδονίας-Θράκης. Μετά την απελευθέρωση για τη δράση του εξορίστηκε στη Μακρόνησο, στην Ικαρία και στον Αη Στράτη. 
Το 1956 όντας εξόριστος στον Αη-Στράτη εκλέχτηκε δήμαρχος Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης. Ο Κανάκης σκοτώθηκε σε τροχαίο μαζί με το μέλος του ΚΚΕ Μιχάλη Σκουπακίδη το 1964.
Σήμερα στην συνοικία των Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης υπάρχει οδός που φέρει τιμητικά το όνομά του.

Οικογενειακή κατάσταση

Ήταν παντρεμένος και είχε δύο γιούς τον Θόδωρο και τον Δημήτρη. Ο Θόδωρος ήταν πολιτικός επίτροπος τάγματος του ΔΣΕ και σκοτώθηκε το 1948, ενώ τα ίχνη του Δημήτρη χάθηκαν το 1956 όταν ήρθε στην Ελλάδα από την Ουγγαρία με κομματική αποστολή.
Χένρι Νέβιλ, 2ος κόμης του Αμπεργκαβεννί

Μέλος του Κοινοβουλίου

Διορίστηκε κοινοβουλευτικό μέλος τον Ουίγων στο Μονμουθσάιρ (1784) επειδή ο Τζων Χάνμπουρι είχε άσχημη υγεία αλλά ο Χάνμπουρι δήλωσε έτοιμος να παραβρεθεί ξανά. Ο Χένρι Νέβιλ προτάθηκε χωρίς να το γνωρίζει ούτε ο ίδιος ότι είναι υποψήφιος για το Σίφορντ και επέστρεψε στις 30 Μαρτίου 1784 με τον Πίτερ Πάρκερ. Οι χαμένοι υποψήφιοι Λιούις Ουάτσον και Τόμας Άλβες είχαν την υποστήριξη της οικογένειας Πέλχαμ με τον δούκα του Νιούκασλ. Ο Ουάτσον έκανε αίτημα ακύρωσης με την δικαιολογία ότι δεν του έδωσαν την απαραίτητη προειδοποίηση των τεσσάρων ημερών για τις εκλογές και στις 21 Μαρτίου 1785 ακυρώθηκαν.
Ο πατέρας του Νέβιλ δημιούργησε την ίδια εποχή στις 17 Μαΐου την κομητεία του Αμπεργκαβεννί, ο Χένρι έγινε υποκόμης του Νέβιλ. Ο Χάνμπουρι πέθανε στις 6 Απριλίου σε ταξίδι στην Γαλλία αφήνοντας κενή την θέση στο Μονμουθσάιρ. Οι κύριοι διεκδικητές ήταν ο πρώτος ξάδελφος του Χάνμπουρι Τζων Χάνμπουρι Γουίλιαμς (1749 - 1819) και ο ίδιος ο Χένρι, ο Νέβιλ ζήτησε την υποστήριξη του Χένρι Σόμερσετ, 5ου δούκα του Μποφώρ Λόρδου υπολοχαγού του Μονμουθσάιρ, οι οικογένεια Μόργκαν και ο Τζων Χάνμπουρι Γουίλιαμς το αποδέχτηκαν. Ακολούθησε τον πεθερό του Τζων Ρόμπινσον και υποστήριξε τον Ουίλιαμ Πιτ τον νεότερο αλλά βρέθηκε σε προστριβή μαζί του σε μερικά θέματα όπως ο έλεγχος της εκλογής του Ουέστμινστερ (1784). Δεν κάθισε για πολύ ωστόσο στο Κοινοβούλιο επειδή στις 9 Απριλίου 1785 διαδέχτηκε στην κομητεία τον πατέρα του.

Kόμης του Αμπεργκαβεννί

O Αμπεργκαβεννί υπηρέτησε ως καταγραφέας για το Χάργουιτς, έκτισε ξανά γύρω στο 1790 το οικογενειακό του σπίτι στο Ερίτζ και το έκανε τόπο κατοικίας του. Την περίοδο 1803 - 1805 ενώ είχε μετακινηθεί στο Ερίτζ παραχώρησε τα εδάφη του στο Κίλντμπρουκ στον Τσαρλς Άμποτ.  Ο τίτλος του ιππότη του Γαϊδουράγκαθου δημιουργήθηκε για λογαριασμό του Αμπεργκαβεννί.
Ο Χένρι Νέβιλ πέθανε στις 27 Μαρτίου 1843 στο κάστρο του Έριτζ, οι δυο μεγαλύτεροι γιοι του είχαν πεθάνει πριν από αυτόν άτεκνοι και τον διαδέχθηκε ο τρίτος γιος του Τζων.
893 Λεοπόλδεια

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Λεοπολδείας εκτιμάται σε 76,14 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,050. Η Λεοπόλδεια περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 10 ώρες και 31 λεπτά.
Βασίλειος Α΄ της Μόσχας

Η βασιλεία του

Αφού διαδέχθηκε τον πατέρα του, ο Βασίλειος Α' συνέχισε την ενοποίηση των ρωσικών χωρών: το 1392 περιέλαβε τα πριγκιπάτα του Νίζνι-Νόβγκοροντ και του Μούρομ, ενώ το 1395-96 περιέλαβε τις περιοχές Καλούγκα, Βόλογκντα, Βελίκι Ούστιουγκ και αυτή των Κόμι. Από την αρχή της βασιλείας του πλήρωνε φόρο στη Χρυσή Ορδή των Μογγόλων και για να προφυλαχτεί από ενδεχόμενη επίθεσή της, συμμάχησε με τον Βιτάουτα μεγάλο δούκα της Λιθουανίας και νυμφεύτηκε το μόνο τέκνο του, τη Σοφία το 1392. Τελικά η βοήθεια ήρθε διαφορετικά, όταν η επιδρομή του Ταμερλάνου το 1395 διέσπασε τη Χρυσή Ορδή κατακερματίζοντάς την. Ο Βασίλειος Α' έτσι μπόρεσε να συγκεντρώνει τα μεγάλα χρηματικά ποσά, που πριν δινόταν ως φόρος, στο θησαυροφυλάκιο για στρατιωτικούς σκοπούς. 
Το 1404 ζήτησε την κατασκευή ενός μηχανικού ωρολογίου από τον μοναχό Λάζαρο το Σέρβο. Κατασκευάστηκε στο ανάκτορό του, στον πύργο πίσω από την εκκλησία του Ευαγγελισμού Ήταν το πρώτο στη Ρωσία, ένα από τα δέκα τέτοια στην Ευρώπη και αποτελούσε ένα μηχανικό κατόρθωμα της εποχής του. Στο εσωτερικό οι μεγάλοι γαιοκτήμονες συνέχισαν να αυξάνουν τη δύναμή τους, αλλά ο Βασίλειος Α' μείωνε τη δικαστική τους εξουσία, μεταφέροντάς την στους αντιπροσώπους του των επαρχιών (volosts). Η μεγάλη απήχηση που είχε η βασιλεία του στο εξωτερικό φαίνεται από το ότι υπάνδρευσε την κόρη του Άννα με τον Ιωάννη Η' Παλαιολόγο Αυτοκράτορα των Ρωμαίων.
Το 1408 ο Εντιγκού, ηγέτης ενός από τα τμήματα στα οποία είχε κατατμηθεί η Χρυσή Ορδή, έκαψε τις πόλεις Νίζνι-Νόβγκοροντ, Γκόροντετ, Ροστόβ και απείλησε τη Μόσχα. Τελικά ο Βασίλειος Α' άρχισε να εκπληρώνει πάλι την επίσκεψη υποτέλειας στους Μογγόλους από το 1412. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Βασίλειος Β'.
Επιχείρηση Βορράς

Επιχείρηση Βορράς (ρωσικά: Операция "Север") ήταν η κωδική ονομασία με την οποία αποδόθηκε από το Υπουργείο Κρατικής Ασφάλειας της ΕΣΣΔ η μαζική εκτόπιση σε εξορία στην περιοχή της Σιβηρίας, χιλιάδων μελών των Μαρτύρων του Ιεχωβά και των οικογενειών τους στην Σοβιετική Ένωση, κατά την 1-2 Απριλίου 1951.

Ιστορικό

Υπήρχαν ελάχιστοι Μάρτυρες του Ιεχωβά στην Σοβιετική Ένωση μέχρι την προσάρτηση των Βαλτικών κρατών, της Δυτικής Λευκορωσίας, της Δυτικής Ουκρανίας, της Βεσσαραβίας, και της Βόρειας Μπουκοβίνα, περιοχές οι περισσότερες εκ των οποίων βρίσκονται στην ΣΣΔ της Μολδαβίας και την ΣΣΔ της Ουκρανίας. Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά θεωρήθηκε ότι ήρθαν σε σύγκρουση με την Σοβιετική εξουσία, κυρίως λόγω της άρνησής τους να ενταχθούν στο στρατό. Οι διδασκαλίες τους σύντομα θεωρήθηκαν αντι-σοβιετικές. Τα μέλη των θρησκευτικών ομάδων, κυρίως των Μαρτύρων του Ιεχωβά, που χαρακτηριζόταν από έντονα θρησκευτικά στοιχεία θεωρούνταν δυνητικός κίνδυνος για το κομμουνιστικό καθεστώς. Τον Νοέμβριο του 1950, ένας υψηλόβαθμος αξιωματούχος Σοβιετικής ασφάλειας, ο Βίκτορ Αμπακούμοφ ανέφερε μια ιδέα στον Στάλιν για τον εκτοπισμό τους, και ο Στάλιν πρότεινε να προγραμματίσει το σχέδιό του για τον Μάρτιο-Απρίλιο του 1951.

Αμνηστία και αθώωση

Στις 30 Σεπτεμβρίου 1965, ένα διάταγμα (αριθμ. 4020-1U) εκ του Προεδρείου του Συμβουλίου των Υπουργών της ΕΣΣΔ, ακύρωσε τον περιορισμό του "ειδικού εποικισμού" για τα μέλη των τεσσάρων εκτοπισμένων σε εξορία θρησκευτικών ομάδων και των μελών των οικογενειών τους. Ωστόσο, αυτό το διάταγμα που υπογράφηκε από τον Anastas Mikoyan δήλωνε ότι δεν θα δινόταν αποζημίωση για τα κατασχεθέντα περιουσιακά στοιχεία τους, και ότι η επιστροφή τους στους προηγούμενους τόπους διαμονής τους υπόκειτο στην έγκριση των τοπικών διοικήσεων. Μολονότι αυτό έγινε ευρύτατα γνωστό, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά παρέμειναν θύματα νομικών διώξεων, λόγω της ιδεολογίας τους η οποία κατατάσσονταν ως αντισοβιετική.
Η θρησκευτική οργάνωση των Μαρτύρων του Ιεχωβά νομιμοποιήθηκε στην Σοβιετική Ένωση το 1991. Οι εκτοπισθέντες και οι καταδικασθέντες Μάρτυρες του Ιεχωβά (καθώς και άλλοι κατάδικοι για θρησκευτικούς λόγους) αποκαταστάθηκαν ως θύματα της σοβιετικής πολιτικής καταπίεσης, στις 3 Μαρτίου 1996 με το διάταγμα αριθμ. 378 του Προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας, το οποίο έφερε τον τίτλο "Σχετικά Μέτρα για την Αποκατάσταση των Ιερέων και των Πιστών που είχαν αποτελέσει θύματα Αδικαιολόγητης Καταστολής" (ρωσικά: О мерах по реабилитации священнослужителей и верующих, ставших жертвами необоснованных репрессий).
Μητροπολίτης Γλυφάδας Αντώνιος Αβραμιώτης

Βιογραφικά Στοιχεία

Ο Μητροπολίτης Γλυφάδας, Ελληνικού, Βούλας, Βουλιαγμένης και Βάρης Αντώνιος γεννήθηκε στην Κέρκυρα. Έλαβε εγκύκλιες σπουδές στην Αθήνα και εφοίτησε στο Ά Οικονομικό Γυμνάσιο Αθηνών. Στη συνεχεία σπούδασε στο Οικονομικό Τμήμα της Νομικής Σχολής και στο τμήμα Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Ασωμάτων Πετράκη από τον τότε Καθηγούμενο Χριστόφορο Παπαδόπουλο
Διάκονος χειροτονήθηκε το 1979 τη ευλογία του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Σεραφείμ, υπό του τότε Διαυλείας και νυν πρ. Τρίκκης Αλεξίου και Πρεσβύτερος εχειροτονήθη το 1981 υπό του Γέροντος του Μητροπολίτου Νικοπόλεως και Πρεβέζης Μελετίου.
Υπηρέτησε ως Εφημέριος και ιεροκύρηκας στην Ιερά Μητρόπολη Νικοπόλεως και Πρεβέζης.
Το 1983 μετατέθηκε στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών και διορίσθηκε Εφημέριος στο Νοσοκομείο Παίδων «Αγλαΐα Κυριακού» και ως Ιερατικός Προιστάμενος στον Ιερό Ναό Αγίας Σκέπης Παπάγου. Επί 4 έτη εγκαταβίωσε στην Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους. Από το 1988 υπηρετεί στην Οικονομική Υπηρεσία της Ιεράς Συνόδου, της οποίας είναι Γενικός Διευθυντής από το έτος 2011.
Στις 8 Μαρτίου 2011 εξελέγη από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος, Επίσκοπος της πάλαι ποτέ διαλαμψάσης Επισκοπής Σαλώνων, ως βοηθός Επίσκοπος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών. Η χειροτονία του τελέσθηκε στις 10 Μαρτίου 2011, στον Ιερό Ναό Αγιου Διονυσίου Αρεοπαγίτου Αθηνών. Στις 20 Μαρτίου 2019 εξελέγη από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος Μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Γλυφάδας, Ελληνικού, Βούλας, Βουλιαγμένης και Βάρης. Η ενθρόνηση πραγματοποιήθηκε 16 Απριλίου 2019 στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Γλυφάδας
Λεπέτυμνος Λέσβου

Οριοθέτηση

Ο Λεπέτυμνος καταλαμβάνει όλη την βόρεια πλευρά του νησιού κλείνοντας σαν τείχος από τα ανατολικά στα δυτικά την παραλία που διαμορφώνεται απότομη από τις πλάγιες του.
Το όρος Λεπέτυμνος περιβάλλεται από τα χωριά Πελόπη, Υψηλομέτωπο, Κάπη, Άργενος, Συκαμιά και Λεπέτυμνο.

Κλίμα

Το κλίμα του Λεπέτυμνου είναι γλυκό και εύκρατο. Ήταν δε γνωστό από την αρχαιότητα για τις περίφημες αλκυονίδες ημέρες, που συνεχίζονται θερμές και γλυκύτατες στο διάστημα Ιανουαρίου - Φεβρουαρίου, μέχρι σήμερα. Η ηλιοφάνεια στο Λεπέτυμνο είναι η μεγαλύτερη από όλα σχεδόν τα σημεία του ελληνικού, ίσως και του μεσογειακού χώρου (περίπου 3.000 ώρες τον χρόνο ).

Χριστιανικά Αρχαία μνημεία

Από τον Θεόφραστο γνωρίζουμε ότι στο Λεπέτυμνο υπήρχε ιερό του Απόλλωνα, Αστεροσκόπο, μνημείο του ήρωα Λεπέτυμνου και ο τάφος του Παλαμήδη, ενώ από τον Μύρσιλο: 
Μυρσίλος δε ὁ Λέσβιος εν τῷ ὅρει φύσιν Λεπετύμνω, ἱερὸν Ἀπόλλωνος εἶναι καὶ ἡρῷον Λεπετύμνου, ἐφ ὢ καθάπερ ἐν τῷ Κράνωνι, δύο μόνον εἶναι κόρακας, ὄντων οὐκ ολίγον ἐν τοῖς πλησίον τόποις.
Στον Λεπέτυμνο υπάρχει η εκκλησία της Παναγίας της Ελεούσας, όπου στις 15 Αυγούστου στο προαύλιο της, οι κάτοικοι του Λεπέτυμνου φτιάχνουν το τοπικό φαγητό (κεσκέκι) και με παραδοσιακή μουσική γιορτάζουν όλοι μαζί. Άλλες εκκλησίες στις παρυφές του βουνού είναι ο Άγιος Κωνσταντίνος,η Αγία Φωτεινή στη Συκαμιά και ο Άγιος Γεώργιος-Άγιος Ταξιάρχης στην Άργενο.

Mυθολογία

O Όμηρος ονομάζει το νησί Μάκαρος έδος, δηλαδή βασίλειο του Μάκαρα. 
Το βουνό πήρε την ονομασία του από τον ηρώα του Τρωικού Πολέμου Λεπέτυμνο, ο οποίος είχε παντρευτεί μία από τις πέντε κόρες του βασιλιά Μάκαρα, την Μήθυμνα. Εκείνη με την σειρά της χάρισε το άνομα της σε μία από τις κωμοπόλεις της Λέσβου, που βρίσκεται στους πρόποδες του βουνού. 
Στους πρόποδες του βουνού βρισκόταν επίσης ένα ιερό του Απόλλωνα προς τιμή του ήρωα των Ομηρικών χρόνων, Λεπέτυμνου.

Χλωρίδα

Η βλάστηση της περιοχής αποτελείται από εκτεταμένα δάση, που αποτελούνται από ένα μείγμα πυκνής μακκίας, δάσους βελανιδιάς Quercus, φρυγάνων και ελαιώνων.
Στις παρυφές του βουνού υπάρχουν ρεματιές κατάφυτες με πλατάνια, καστανιές, καρυδιές και φτέρες.

Μορφολογία εδάφους

Το βουνό σε μεγάλο ποσοστό αποτελείται από βραχώδεις περιοχές και ρεματιές. Το υπόλοιπο της  γης χρησιμοποιείται ως δενδροκαλλιέργειες και ελαιώνες. Πολλοί είναι εκείνοι που θέλησαν να εκμεταλλευτούν την περιοχή ως τόπο αναψυχής για να προσελκύσουν τουρίστες.