Χώρα Μεσσηνίας

Τοποθεσία

Η Χώρα βρίσκεται περίπου 273 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από την Αθήνα, 205 χιλιόμετρα νότια από την Πάτρα, 117 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από την Τρίπολη και περίπου 55 χιλιόμετρα προς τα βορειοδυτικά της Καλαμάτας. Έχει υψόμετρο 294 μέτρα και απέχει από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους περίπου 16 χιλιόμετρα. Κοντά στην Χώρα βρίσκονται οι κωμοπόλεις της Κυπαρισσίας, των Φιλιατρών και των Γαργαλιάνων προς τα βορειοδυτικά και τα δυτικά της, σε αποστάσεις περίπου 40, 25 και 11 χιλιομέτρων αντίστοιχα, ενώ προς τα νότιά της και τα νοτιανατολικά της βρίσκονται οι κωμοπόλεις της Πύλου, της Μεθώνης και της Κορώνης, σε αποστάσεις περίπου 22, 33 και 62 χιλιομέτρων αντίστοιχα. Σε κοντινές αποστάσεις βρίσκονται επίσης, προς τα δυτικά της το Αμπελόφυτο σε απόσταση 3 περίπου χιλιομέτρων, προς τα βόρειά της το Μουζάκι σε απόσταση 6 περίπου χιλιομέτρων, προς τα βορειοανατολικά της ο Στυλιανός σε απόσταση 5,5 περίπου χιλιομέτρων και προς τα νότιά της το Κορυφάσιο σε απόσταση 8,5 περίπου χιλιομέτρων αντίστοιχα.

Ιστορία

Η Χώρα και η περιοχή της, η οποία ταυτίζεται με τμήμα της αρχαίας Πυλίας, έχει μακρά ιστορία, η οποία συμβαδίζει με αυτήν της Πελοποννήσου. Το ξεκίνημα της πρωτεύουσας πόλης του βασιλιά Νέστορα χάνεται στα βάθη της προϊστορίας, αφού κατοικήθηκε από τη νεολιθική εποχή. Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, η Αρχαία Πύλος ιδρύθηκε από τον επώνυμο ήρωα Πύλο ή τον βασιλιά Νηλέα και αρχικά ονομαζόταν Κορυφάσιον, από το Ακρωτήριο Κορυφάσιον, πάνω στο οποίο είχε κτιστεί. Κατά τα ομηρικά χρόνια αναφέρεται από τον Όμηρο ως η πρωτεύουσα στο βασίλειο του Νέστορα, το οποίο ήταν ένα από τα σημαντικά βασίλεια της μυκηναϊκής Ελλάδας, σύμφωνα και με τα αρχαιολογικά ευρήματα του ανακτόρου που είναι γνωστό ως το Ανάκτορο του Νέστορα, το οποίο συνδέεται με τον Νέστορα, βασιλιά της Πύλου, όπως αναφέρεται στην Ιλιάδα του Ομήρου. Αργότερα η περιοχή υποδουλώθηκε στην Αρχαία Σπάρτη μαζί με την υπόλοιπη Αρχαία Μεσσηνία.

Αρχαιολογική έρευνα

Στην περιοχή της Χώρας, τμήμα της αρχαίας Πυλίας, έχουν ανακαλυφτεί αξιόλογοι αρχαιολογικοί θησαυροί. Αρχικά ήρθαν στο φως πέτρινοι τοίχοι, κομμάτια από τοιχογραφίες, δάπεδα, μυκηναϊκά αγγεία, πήλινες επιγραφές στον Επάνω Εγκλιανό. Οι πρώτες αυτές έρευνες έγιναν το 1912-26 απ' τον Καρλ Μπλέγκεν και τον Κωνσταντίνο Κουρουνιώτη. Διακόπηκαν στα χρόνια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και ξανάρχισαν το 1952 από το Σπυρίδωνα Μαρινάτο. Στις 31 Δεκεμβρίου του 1957 ανακαλύφθηκε κυψελοειδής τάφος, ο επιλεγόμενος  του Νηλέως, από τον πατέρα του Νέστορα, μυθικό βασιλιά της Πύλου. Επίσης ανακαλύφθηκε και πτέρυγα του ανακτόρου ηλικίας 3.000 ετών. Το 1962 βρέθηκε πλήθος ευρημάτων στην περιοχή Περιστέρια Πύλου. Οι προσπάθειες στην Πύλο συνεχίστηκαν και μέχρι το 1964, οπότε ήρθε στο φως ολόκληρο σχεδόν το Ανάκτορο του Νέστορα. Το ανάκτορο αυτό χρονολογικά τοποθετείται γύρω στα 1300 και 1200 π.Χ. και καταστράφηκε με την κάθοδο των Δωριέων (1100 π.Χ.)

Καταβόθρα – Βολιμίδια – Κεφαλόβρυσο – Μεγαμπέλια

Σύμφωνα με τα μέχρι σήμερα ευρήματα, στην ευρύτερη περιοχή της Χώρας, υπάρχουν
στοιχεία ανθρώπινης παρουσίας τουλάχιστον από την 4η χιλιετία π.Χ. στο σπηλαίο Καταβόθρα, που βρίσκεται μέσα στον οικισμό της Χώρας, στο οποίο έχουν βρεθεί όστρακα ύστερης νεολιθικής μαύρης στιλβωτής κεραμικής. Επίσης στη θέση Βολιμίδια, στο βόρειο άκρο της κωμόπολης, σχεδόν στους πρόποδες του όρους Αιγάλεω, όπου ανασκάφηκε μυκηναϊκή νεκρόπολη, με 34  θαλαμοειδής τάφους (ΜΕ –ΥΕ ΙΙΙ Γ), λαξευμένους σε συμπαγή, αλλά ταυτόγχρονα και μαλακό πωρόλιθο, οι οποίοι είναι μοναδικοί στο είδος τους, καθώς το σχήμα και το μέγεθος τους είναι διαφορετικό από τους συνήθεις θαλαμοειδείς των μυκηναϊκών χρόνων. 
Σύμφωνα με τον Σπ. Μαρινάτο εκεί βρισκόταν η «Πύλος η Παλαιά». Στην ίδια περιοχή υπήρχε πολίχνη, περί το 1600 π.Χ., η οποία διατηρήθηκε μέχρι τη ρωμαϊκή εποχή, που διέθετε και μικρό υπόκαυστο στη μέση της νεκρόπολης. Η ύπαρξη του Κεφαλόβρυσου, περιοχή με άφθονα νερά πάνω από τα Βολιμίδια συντέλεσε στην ίδρυση του μυκηναϊκού οικισμού και στη συνέχεια των μεταγενέστερων οικισμών των Βολιμιδιών. 
Στην θέση Μεγαμπέλια, πάνω σε ύψωμα, το οποίο βρίσκεται περίπου 1 χιλιόμετρο ανατολικότερα της Χώρας, βρέθηκαν μυκηναϊκά όστρακα και υπολείμματα οπτών πλίνθων, αποδεικνύοντας την ύπαρξη επίσης μικρού μυκηναϊκού οικισμού. Επίσης στο νοτιοδυτικό άκρο της Χώρας έχουν ανασκαφεί και άλλοι θαλαμοειδείς τάφοι.

330-1204: Βυζαντινή εποχή

Διάφορα ευρήματα της βυζαντινής περιόδου κατοίκισης της περιοχής της Χώρας, μεταξύ 7ου–15ου αιώνα, υπάρχουν στις θέσεις Καβαλλαρία ή Καβελαριά, Δούναβη (το Ντούναβι) και Εγκλιανός. Στην Καβελαριά ο οικισμός θεωρείται ότι υπήρχε από την Παλαιοχριστιανική εποχή ως τα μέσα του 19ου αιώνα  και στην περιοχή του έχουν βρεθεί κατά καιρούς επιφανειακά βυζαντινά κεραμικά υπολείμματα δόμησης, θεμέλια κατοικιών, καθώς και αγγεία καθημερινής χρήσης. Στην ευρύτερη περιοχή της Χώρας υπάρχουν επίσης τοπωνύμια σλαβικής προέλευσης, όπως Λιγούδιστα, Ντούναβι (Δούναβης), Εγκλιανός και Καμπίροβα, τα οποία συνδέονται από τους σύγχρονους ερευνητές με την ευρύτερη παρουσία Σλάβων, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στην Πελοπόννησο (6ος–7ος αιώνας) και εντάχθηκαν ως υπήκοοι ή υποτελείς (πακτιώται) της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

1205-1432: Μεσαίωνας - Α΄ Ενετοκρατία

Μετά την πρώτη κατάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, το 1204, κατά την Πρώτη Ενετοκρατία και την Φραγκοκρατία (1205-1432), ή Χώρα, όπως και ολόκληρος ο Μωριάς γίνεται κτήση των Βενετών και των Φράγκων, με τον έλεγχο που ασκούσε το Πριγκιπάτο της Αχαΐας (1205-1432).
Η ονομασία Λιγούδιστα (Levoudist) συναντάται για πρώτη φορά σε γραπτό κείμενο του 1212, κατά τη διάρκεια της Α΄ Ενετοκρατίας. Μετά τη συνθήκη της Σαπιέντζας, το 1209, η οποία όριζε τα όρια του πριγκιπάτου και της βενετικής γης, ο πάπας Πάπας Ιννοκέντιος Γ΄, είχε στην δικαιοδοσία του και την επισκοπή της Μεθώνης (Modon). Ένα από τα χωριά που του ανήκαν ήταν και η Λιγούδιστα. 
Στην ευρύτερη περιοχή επίσης της Πυλίας, προς την απαρχή του τέλους της περιόδου της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, στα τέλη του 13ου αιώνα, και συγκεκριμένα το 1278 κτίστηκε από τους Φράγκους με επικεφαλής τον Φλαμανδό σταυροφόρο Νικόλαο B΄ Σαιντομέρ, πρίγκιπα του Πριγκιπάτου της Αχαΐας το φραγκικό επάκτιο κάστρο του Παλαιοκάστρου Ναυαρίνου πάνω στα ερείπια της αρχαίας και βυζαντινής οχύρωσης. Σταδιακά το κάστρο και ο περιβάλλοντας χώρος αυτού αποκτά το χαρακτήρα Καστροπολιτείας. Η περιοχή του παλαιού Ναβαρίνου αποτέλεσε κατά καιρούς φράγκικη και ενετική κτίση μαζί με την Μεθώνη και την Κορώνη έως το 1500 που κατακτήθηκαν από τους Οθωμανούς.

1432-1460: Δεσποτάτο του Μυστρά

Σύμφωνα με «Χρονικόν» του Γεωργίου Φραντζή, το 1429, η Λιγούδιστα ανήκε, όπως και άλλες πόλεις, χωριά, περιοχές και φρούρια, στο γενικό αρχιστράτηγο Νικηφόρο Μελισσηνό. Επίσης, ανάμεσα στους τόπους που παραχωρούνταν στον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο αναφέρονταν το κάστρο Σαυλάουρος, μετά το κάστρο Αρχάγγελος και πριν από τα κάστρα των Ιωαννίνων και της Λιγούδιστας. Για μικρό χρονικό διάστημα, 30 περίπου ετών (1432-1460), μετά την Α΄ Ενετοκρατία, την περιοχή της Χώρας και του Ναβαρίνου ήλεγχε το Δεσποτάτο του Μυστρά (1349-1460), καθώς από το 1417-18 οι Βυζαντινοί είχαν κατορθώσει να απελευθερώσουν το μεγαλύτερο μέρος της Μεσσηνίας και της Ηλείας.

1460-1683: Α΄ Τουρκοκρατία

Η περίοδος της Πρώτης Τουρκοκρατίας (1460-1683) στην περιοχή του Μωριά αρχίζει με τη δεύτερη εκστρατεία του σουλτάνου Μωάμεθ Β΄ του Πορθητή (Μεχμέτ Β΄), στην Πελοπόννησο. Μετά την παράδοση του Μυστρά (Πέμπτη 29 Μαΐου 1460) και της Βορδώνιας, κατέλαβε το Καστρίτζι και το Γαρδίκι (στο οποίο είχε καταφύγει ο πληθυσμός του Λεονταρίου). Ακολούθησαν τα κάστρα του Αγίου Γεωργίου και της Καρύταινας και στη συνέχεια ο στρατός του κατέβηκε στην περιοχή των Κοντοβουνίων και την περιοχή της Αρκαδίας (Κυπαρισσίας), σύμφωνα με τον ιστορικό Λαόνικο Χαλκοκονδύλη. Είναι το διάστημα αυτό κατά το οποίο η περιοχή του Ναβαρίνου μετατρέπεται για πρώτη φορά σε καζά. Στη διάρκεια της πρώτης αυτής περιόδου της Τουρκοκρατίας η Λιγούδιστα είχε προνομιούχο θέση ως εμπορικό κέντρο της περιοχής και η καστροπολιτεία της φυλασσόταν από μεγάλη φρουρά.

27 Μαρτίου 1821: Μάχη της Λιγουδίστας ή Μάχη στις «Χώρες»

Τα τρία παλαιότερα χωριά Λιγούδιστα, Καβελαριά και Τσιφλίκι, που αποτελούν σήμερα την κωμόπολη της Χώρας, κατά την περίοδο της Επανάστασης του 1821 αναφέρονταν στον πληθυντικό με το όνομα «Χώρες». Στις 27 Μαρτίου του 1821, έγινε η μάχη της Λιγουδίστας με νικητήριο αποτέλεσμα των Ελλήνων έναντι των Τούρκων. Τα ελληνικά - τριφυλιακά στρατεύματα των Αθανασίου Γρηγοριάδη και Γρηγορίου Παπαθεοδώρου, τα οποία πήγαιναν για να πολιορκήσουν τα κάστρα της Μεθώνης, της Κορώνης και του Ναυαρίνου (Νιόκαστρο) συγκρούστηκαν στις «Χώρες» με 600 Οθωμανούς στρατιώτες (400 Τούρκοι, 200 Αλβανοί), υπό την ηγεσία των Χαλίλ Μπέη, Ιμπραήμ Μπάσιογλου και Σαλή αγά. Η μάχη αυτή είχε διάρκεια τριών περίπου ωρών και μετά το τέλος της οι ηττηθέντες Τουρκαλβανοί υποχρεώθηκαν σε άτακτη φυγή.

Σύγχρονος οικισμός

Η σύγχρονη κωμόπολη της Χώρας, που ανήκε παλαιότερα στην Επαρχία Τριφυλίας ουσιαστικά προέρχεται από τη συνένωση τριών χωριών που υπήρχαν πριν στην περιοχή της: Της Λιγούδιστας, του Τσιφλικιού, και της Καβαλλαρίας ή Καβελαριάς. Οι οικισμοί Τσιφλίκι και Καβαλλαρία καταργήθηκαν τυπικά το 1889. Η Χώρα σήμερα έχει καλή ρυμοτομία και διαθέτει όλες τις ανέσεις μιας σύγχρονης πόλης. Είναι παράλληλα αγροτικό και εμπορικό κέντρο. Η κωμόπολη βρίσκεται πάνω σε ύψωμα με θέα τον κάμπο. Το κέντρο της είναι γραφικό, με στενά δρομάκια και σπίτια με κεραμίδια. Το τοπίο συμπληρώνουν γύρω της οι πλούσιοι ελαιώνες και τα αμπέλια.

Παλαιός Δήμος Κενηρίου (1835–1840)

Η Λιγούδιστα προσαρτήθηκε, το 1835, αρχικά στον παλαιό Δήμο Κενηρίου, και ήταν η έδρα του δήμου αυτού ως την κατάργησή του το 1840.

Παλαιός Δήμος Φλεσιάδος (1835–1912)

Το 1840 η Λιγούδιστα προσαρτήθηκε και έγινε έδρα στον παλαιό Δήμο Φλεσιάδος ή Φλεσσιάδος. Ο Δήμος Φλεσιάδος, από το 1835 ως το 1840, είχε αρχικά ως έδρα τον οικισμό Παιδεμένον (σήμερα η Φλεσιάδα) και στη συνέχεια, από το 1840 ως το 1912 τον οικισμό  Λυγούδιστα ή Λιγούδιστα (Χώρα). Το χωριό, τουλάχιστον από το 1844 ως το 1861 αναφερόταν επίσημα ως η Λυγούδιστα, ενώ από το 1861 ως το 1928 αναφερόταν ως η Λιγούδιστα. Το χωριό αναφέρεται, το 1853, επίσης σαν Λυγούδιστα στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Φλεσιάδος της Επαρχίας Τριφυλίας με πληθυσμό 1.324 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Έδρα του Δήμου Φλεσιάδος τότε, βάση της ίδιας πηγής, ήταν η κωμόπολη Λυγούδιστα. Το 1899 το χωριό, όπως και ο Δήμος Φλεσιάδος, μεταφέρεται από το Νομό Μεσσηνίας και υπάγεται στον Νομό Τριφυλίας, για μια περίπου δεκαετία, ως το 1909, που επανέρχεται ξανά στον Νομό Μεσσηνίας, ως οικισμός της Επαρχίας Τριφυλίας. Το 1912 ο παλαιός Δήμος Φλεσιάδος καταργήθηκε και συστάθηκε η Κοινότητα της Λιγουδίστης (1912-1927).

Κοινότητα Λιγουδίστης (1912–1927) & Κοινότητα Χώρας (1927–1990)

Το 1912 η Λιγούδιστα προσαρτάται ως έδρα στην Κοινότητα Λιγουδίστης. Στην κοινότητα αυτή προσαρτήθηκε επίσης και ο οικισμός του Στυλιανού. Το 1927 η  Κοινότητα Λιγουδίστης και ο οικισμός Λιγούδιστα μετονομάζονται σε Κοινότητα Χώρας και Χώρα αντίστοιχα.

Δήμος Χώρας (1990–1997)

Η Χώρα παρέμεινε ως οικισμός της Κοινότητας Χώρας, με τις αλλαγές στις ονομασίες της κοινότητας και των οικισμών, από το 1912 ως το 1990, όταν η κοινότητα αυτή αναγνωρίζεται ως ο Δήμος Χώρας. Η Χώρα αποτελούσε έδρα του ομώνυμου δήμου από το 1990 ως το 1997, όταν ο δήμος αυτός καταργήθηκε.

Κτίρια – εκδηλώσεις

Εκτός από τις σύγχρονες κατοικίες, διατηρούνται και αρκετά από τα παλαιότερα πέτρινα σπίτια με ευρύχωρες αυλές, στέγες και μπαλκόνια, χτισμένα κυρίως ανάμεσα σε στενά δρομάκια, άλλα με πέτρινα καλντερίμια και άλλα με σκαλιά. Στην κεντρική πλατεία της Χώρας υπάρχουν επίσης πλούσια πλατάνια που προσφέρουν ίσκιο στους κατοίκους και τους επισκέπτες της, κατά τις ώρες αναψυχής στα παραδοσιακά καφενεία της. Στην κωμόπολη λειτουργούν τραπεζικά υποκαταστήματα, ταχυδρομείο, διάφορα ιατρεία, Κέντρο Υγείας, νηπιαγωγείο, δημοτικά σχολεία, καθώς και Γυμνάσιο και Λύκειο. Η πόλη είναι επίσης έδρα αρκετών πολιτιστικών και αναπτυξιακών σωματείων-φορέων.

Αγορά

Υπάρχουν και διάφορα άλλα εμπορικά καταστήματα, φαρμακεία, φούρνοι, γύρω από την κεντρική πλατεία της και τους άλλους κεντρικούς δρόμους. Επίσης, καφέ, εστιατόρια, μπαρ, ταβέρνες, σουπερ-μάρκετ, βενζινάδικα, βουλκανιζατέρ κ.λπ. καταστήματα διαφόρων μηχανολογικών εφοδίων και αγροτικών εργαλείων, που βρίσκονται σε διάφορα κεντρικά σημεία και τις οδικές αρτηρίες της κωμόπολης.

Εκκλησίες

Η κεντρική εκκλησία της Χώρας είναι ο Ιερός Ναός του Αγίου Γεωργίου, ο οποίος υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Τριφυλίας και Ολυμπίας. Υπάρχουν επίσης ο Ιερός Ναός του Αγίου Νικολάου, ο Ιερός Ναός των Αγίων Απόστολων στην Κάτω Ρούγα και το εκκλησάκι του Αγίου Δημητρίου του Νεομάρτυρος.
Ο πολιούχος, προστάτης Άγιος της Χώρας, είναι ο Νεομάρτυρας Δημήτριος ο Χωραΐτης ή Άγιος Δημήτριος ο Πελοποννήσιος ή Άγιος Δημήτριος Νεομάρτυρας ή Άγιος Δημήτριος ο Νέος, (εορτασμός 14 Απριλίου). Ο Άγιος Δημήτριος ο Πελοποννήσιος, οποίος είχε γεννηθεί, σύμφωνα με μια πρώτη εκδοχή της τοπικής παράδοσης στην Φλόκα (ή καταγόταν από εκεί) ή που σύμφωνα με δεύτερη εκδοχή, την πλέον γνωστή, γεννήθηκε περί το 1779, στην Κάτω Ρούγα του τότε χωριού Λιγούδιστα (Χώρα), όπου και έζησε κυρίως, ήταν κατά τον βιογράφο του, τον Όσιο Νικηφόρο τον Χίο, ο δευτερότοκος γιός του ευσεβούς Ηλία Καψαρίδη. Ο Άγιος Δημήτριος ο Πελοποννήσιος μαρτύρησε στις 13 ή 14 Απριλίου 1803, στην Τρίπολη, της οποίας είναι επίσης πολιούχος Άγιος. Το σκήνωμα του Αγίου Δημητρίου του Πελοποννησίου βρίσκεται στη Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου Βαρσών Αρκαδίας, από όπου μεταφέρεται στην Τρίπολη κάθε χρόνο κατά τον κοινό πανηγυρικό εορτασμό της μνήμης των Αγίων νεομαρτύρων Δημητρίου και Παύλου, στις 22 Μαΐου, οι οποίοι τιμούνται ως πολιούχοι και προστάτες άγιοι της Τριπόλεως. Ναοί του Αγίου Δημητρίου του Πελοποννησίου, υπάρχουν επίσης, εκτός από τον Ιερό Ναό της Χώρας, στην Φλόκα, στην Καλαμάτα και στην Τρίπολη.

Εμποροπανήγυρη Χώρας

Η κωμόπολη γεμίζει ζωή κατά τη διάρκεια του πανηγυριού του Νεομάρτυρα Αγίου Δημητρίου του Χωραΐτη, κάθε Οκτώβριο. Οι εορτασμοί περιλαμβάνουν λιτανεία-περιφορά της εικόνας και των λειψάνων του Αγίου Δημητρίου, από τον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου, μέσω της Κεντρικής Πλατείας, προς το Ναΐδριο του Αγίου Κωνσταντίνου, μεγάλη εμποροπανήγυρη, η οποία θεωρείται ότι είναι η αρχαιότερη της Μεσσηνίας, αλλά και παραδοσιακά γλέντια με γουρνοπούλα και κρασί, από τα ψητοπωλεία γύρω από την κεντρική πλατεία.

Τα «Νεστόρεια»

Στη Χώρα, κάθε χρόνο, διοργανώνονται, από τον δήμο, τον Λαογραφικό - Πολιτιστικό Όμιλο Χώρας και διάφορους άλλους τοπικούς φορείς, τα «Νεστόρεια», τα οποία είναι σειρά πολιτιστικών δραστηριοτήτων και εκδηλώσεων.

Αξιοθέατα

Η Χώρα διαθέτει πολλά αξιοθέατα δίπλα της ή σε άλλες κοντινές περιοχές του Δήμο Πύλου - Νέστορος, με κέντρο αυτήν. Με ιστορικές τοποθεσίες, όπως το παλάτι του Νέστορα, που απέχει μόλις 4 χιλιόμετρα από τη Χώρα και τα παλάτια στην Ίκλαινα,  Στο ανάκτορο του Νέστορα βρέθηκαν πινακίδες με τη Γραμμική Β’ γραφή και άλλα πολύτιμα αντικείμενα που εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Μεσσηνίας και το Αρχαιολογικό Μουσείο της Χώρας.

Θολωτοί μυκηναϊκοί τάφοι

Οι θολωτοί μυκηναϊκοί τάφοι της περιοχής της Χώρας, κυρίως αυτοί στον Άνω Εγκλιανό και δευτερευόντως, σε άλλες γειτονικές θέσεις, είναι από τα σημαντικά αξιοθέατα με αρχαιολογικό ενδιαφέρον. Οι τάφοι αυτοί χρονολογούνται σε διάφορες χρονικές περιόδους μεταξύ του 2.200 π.Χ. και 1800 π.Χ.

Κεφαλόβρυσο

Το Κεφαλόβρυσο, το οποίο βρίσκεται περίπου ένα χιλιόμετρο έξω από την Χώρα, στην είσοδο από την Καλαμάτα, αποτελεί ένα ακόμα από τα ενδιαφέροντα σημεία της περιοχής, καθώς υπάρχουν εκεί οι εγκαταστάσεις της δημοτικής παιδικής κατασκήνωσης, αλλά και διάφορα επίσης σημαντικά αρχαιολογικά αξιοθέατα (αρχαίοι τάφοι).

Αγία Σωτήρα

Ιδανική  περιοχή για τους φυσιολάτρες, είναι επίσης η Αγία Σωτήρα, με καταπράσινο περιβάλλον από ελιές και πλατάνια. ενώ υπάρχουν επίσης πηγές με τρεχούμενα νερά.

Παραλίες

Σε κοντινές αποστάσεις από την κωμόπολη της Χώρας βρίσκονται γνωστές παραλίες, όπως, η Παραλία της Γιάλοβας και στη συνέχειά της η Παραλία της Χρυσής Ακτής (Διβάρι), η  Παραλία της Βοϊδοκοιλιάς, η Παραλία του Πετροχωρίου και η Παραλία του Ρωμανού.