Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1958

Τοποθεσία

Το Χίλφερσουμ, ένας δήμος και μια πόλη στην επαρχία της Βόρειας Ολλανδίας, είναι γνωστή ως "Capital Capital" των Κάτω Χωρών. Το Χίλφερσουμ είχε γίνει το κέντρο εκπομπών και ραδιοφώνου στις Κάτω Χώρες από τη δεκαετία του 1920, όταν εγκαταστάθηκε εκεί η ολλανδική ραδιοφωνική εταιρεία Nederlandse Seintoestellen Fabriek (nl) και σήμερα ο τομέας των μέσων μαζικής ενημέρωσης είναι ένας από τους κορυφαίους εργοδότες του δήμου Χίλφερσουμ.
Κατά τις προσεχείς δεκαετίες μετά το διακανονισμό της Ολλανδικής Ραδιοφωνίας στο Hilversum το 1920, σχεδόν όλοι οι άλλοι ραδιοφωνικοί σταθμοί στην Ολλανδία ακολουθούσαν το παράδειγμα, με την τηλεόραση να ακολουθεί τη δεκαετία του 1950, καθιστώντας το Hilversum στο τέλος της δεκαετίας του 1950 ώριμο να προσφέρει μεγάλη εμπειρία στην οργάνωση Τις δεξιότητες και το προσωπικό για την παραγωγή και τη μετάδοση τέτοιου είδους διεθνούς τηλεοπτικής εκπομπής ως διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision, ενώ από την άλλη η τηλεόραση εξακολουθούσε να είναι μια προκλητική προηγμένη τεχνολογία γενικά στην Ευρώπη.
Ένα τέτοιο δίκτυο μέσων ενημέρωσης ήταν ο διοργανωτής της εκδήλωσης, η Nederlandse Televisie Stichting. Ο χώρος διεξαγωγής του διαγωνισμού ήταν το στούντιο του AVRO (Algemene Vereniging Radio Omroep ή «Γενική Ένωση Ραδιοφωνικών Εκπομπών»), ένα συγκρότημα κτιρίων για το δίκτυο των μέσων ενημέρωσης μεταξύ των κτιρίων των μέσων ενημέρωσης στο Hilversum και το οποίο ανήκε στον ολλανδικό δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό στο πλαίσιο του συστήματος Nederlandse Publieke Omroep.

Μορφή

Ο διαγωνισμός διεξήχθη σε ένα από τα studios του Avro. Η αίθουσα περιελάμβανε ένα πολύ μικρό σκηνικό για να λειτουργήσει ως ελαφρώς υψηλότερη στάση για τους τραγουδιστές, με το πρόγραμμα να πυροβολείται από το στάδιο του πάτωμα επάνω, που ζουν έξω από τη σκηνογραφική ταινία τα καλώδια των μικροφώνων και των άλλων τεχνικών συσκευών που πέρασαν από το στούντιο του κάτω ορόφου - στους πρόποδες της σκηνής. Η διακοσμητική έμφαση δόθηκε στο υπόβαθρο της σκηνής, στο μέτωπο της σκηνής και στην αριστερή πλευρά της σκηνής από την οπτική γωνία του θεατή - όπου βρισκόταν η ορχήστρα και όπου βγήκαν οι εκτελεστές και οι σκηνές υποδοχής. Το φόντο της σκηνής είχε μια εικόνα-πίνακα για να δείξει πίσω από κάθε τραγουδιστή, να επικεντρωθεί contextually στίχους κάθε τραγουδιού. Το κεντρικό μέτωπο της σκηνής πριν από τους καλλιτέχνες και η αριστερή περιοχή από τη σκηνή με την είσοδο των ορχηστρών και των σκαλοπατιών, ήταν διακοσμημένα με τουλίπες, από τις οποίες είναι γνωστές οι Κάτω Χώρες.
Οι κριτές δεν ήταν στο στούντιο όπως το 1956. Για το γεγονός του 1958, παρέμειναν στις χώρες τους, ακούγοντας το γεγονός. Αφού όλα τα τραγούδια είχαν τραγουδήσει, οι επιτροπές ανακοινώνουν τα αποτελέσματά τους τηλεφωνικά με αντίστροφη σειρά παρουσίασης, όπως και το προηγούμενο έτος. Η ιταλική είσοδος δεν είχε ληφθεί σωστά σε κάποιες από τις άλλες χώρες, πράγμα που σήμαινε ότι μετά από όλα τα άλλα τραγούδια που είχαν παρουσιαστεί, ο Domenico Modugno έπρεπε να εκτελέσει και πάλι το τραγούδι του. Ήταν το μόνο έτος που η χώρα υποδοχής τελείωσε στην τελευταία θέση μέχρι το 2015, και για πρώτη φορά τοποθετήθηκαν περισσότερες από μία χώρες. Η παράσταση ήταν μουσική από την Metropole Orkest, υπό τη διεύθυνση του μαέστρο Dolf van der Linden. Υπήρχαν δύο ενδιάμεσες ενέργειες, μία στη μέση των ανταγωνιστικών τραγουδιών και μία μετά από όλες τις υπόλοιπες συναγωνιστικές επιδόσεις.

Συμμετέχουσες χώρες

Με μια πρωτοεμφανιζόμενη (η Σουηδία) και μια αποχή (του Ηνωμένου Βασιλείου), ο αριθμός των χωρών διατηρήθηκε στις δέκα. Παρέμειναν οι ίδιοι κανονισμοί, αλλά και το ίδιο στυλ στο στήσιμο του σκηνικού: η ορχήστρα στα αριστερά, μια σκάλα στο κέντρο για τους καλλιτέχνες και ο πίνακας βαθμολογίας στα δεξιά. Το ντεκόρ περιελάμβανε 20.000 τουλίπες. Όπως και το 1956, η κριτική επιτροπή δεν βρίσκονταν στο στούντιο.
Εξαιτίας προβλημάτων με τη μετάδοση του διαγωνισμού σε πολλές χώρες, το ιταλικό τραγούδι ερμηνεύτηκε ξανά στον διαγωνισμό από τον Ντομένικο Μοντούνιο, λίγο μετά το τέλος του 10ου τραγουδιού (της Ελβετίας). Μετά τον διαγωνισμό, το τραγούδι με το οποίο συμμετείχε η Ιταλία, το "Nel blu dipinto di blu" έκανε διεθνή επιτυχία και τιμήθηκε με 2 βραβεία Γκράμι το 1959 (καλύτερου δίσκου της χρονιάς και καλύτερου τραγουδιού).   Έγινε το μοναδικό ξενόγλωσσο τραγούδι που κατάφερε κάτι τέτοιο.  Το τραγούδι επίσης κατάφερε να φτάσει στην κορυφή του καταλόγου με τις επιτυχίες του αμερικανικού Billboard, καθιστώντας το ένα από τα πλέον επιτυχημένα τραγούδια της Eurovision στην ιστορία του διαγωνισμού. Το ίδιο άσμα ψηφίστηκε ως δεύτερο καλύτερο όλων των εποχών κατά την εκπομπή για την 50ή επέτειο  "Congratulations" το 2005.

Παρουσιάστρια

Η Χάνι Λιπς (Hannie Lips, πραγματικό όνομα: Hannah Phillip, 16 Ιουλ. 1924 - 19 Νοεμ. 2012) ήταν η Ολλανδή τηλεπαρουσιάστρια του διαγωνισμού. Ήταν η δεύτερη φορά στον διαγωνισμό που την παρουσίαση την έκανε μία γυναίκα.

Επανεμφανίσεις καλλιτεχνών

Στο διαγωνισμό του 1958 επέστρεψαν η Ελβετή Λις Άσια, η οποία έλαβε μέρος στους διαγωνισμούς του 1956 (νικήτρια) και του 1957, ο Βέλγος Φιντ Λεκλέρ, ο οποίος εκπροσώπησε τη χώρα του και το 1956, η Γερμανίδα Μάργκοτ Χίλσερ , η οποία έλαβε μέρος και το 1957, και η νικήτρια του 1957 και συμμετέχουσα του 1956, Κόρι Μπρόκεν, από την Ολλανδία.

Διεθνής αναμετάδοση και ψηφοφορία

Ο κατωτέρω πίνακας δείχνει τη σειρά με την οποία διεξήχθησαν οι ψηφοφορίες κατά τη διάρκεια του διαγωνισμού του 1958 μαζί με τον εκπρόσωπο ο οποίος ήταν υπεύθυνος για την ανακοίνωση των ψήφων για την αντίστοιχη χώρα. Κάθε εθνικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός απέστειλε επίσης έναν σχολιαστή στον διαγωνισμό, προκειμένου να παρέχει κάλυψη του διαγωνισμού στη μητρική του γλώσσα. Λεπτομέρειες για τους σχολιαστές και το ραδιοτηλεοπτικό σταθμό για τον οποίο εκπροσωπούνται περιλαμβάνονται επίσης στον παρακάτω πίνακα.