Γιαν Μίνσε Μόλενερ

Βιογραφία

Ο Γιαν Μίνσε Μόλενερ γεννήθηκε το 1610 στο Χάαρλεμ, γιος του ράπτη Γιαν Μίντσεν Μόλενερ (Jan Mientsen Molenaer) και της δεύτερης συζύγου του Χρίτχεν Αντριενσντρ Μόλενερ (Grietgen Adriaensdr. Molenaer). Πιθανόν εκπαιδεύτηκε από τον Φρανς Χαλς ή τον αδελφό του, Ντιρκ Χαλς, καθώς τα πρώτα γνωστά του έργα, τα οποία χρονολογούνται από το 1629, έχουν την ίδια παλέτα και την ίδια θεματολογία με έργα των Δασκάλων του, ιδιαίτερα στις σκηνές με τις "χαρούμενες συντροφιές".Επιπλέον, είναι πιο φροντισμένα και περισσότερο λεπτομερή από τα μεταγενέστερα.
Το 1636 νυμφεύτηκε τη συνάδελφό του, ζωγράφο Γιούντιτ Λέιστερ και, το 1637, το ζευγάρι  μετοίκησε στο Άμστερνταμ, όπου διέμεινε τα επόμενα 12 χρόνια. Ο Μόλενερ ελκύστηκε από την ανθούσα αγορά έργων τέχνης της πόλης και κέρδισε προσωπική και επαγγελματική επιτυχία. Συνέχισε να ζωγραφίζει ποικίλα θέματα, από θεατρικές σκηνές και απεικονίσεις των πέντε αισθήσεων μέχρι εκκλησιαστικά θέματα, αλλά και ρωπογραφίες με χωριά και χωρικούς, πανηγύρια και σκηνές σε ταβέρνες. Στο Άμστερνταμ το ζευγάρι απέκτησε τέσσερα παιδιά, όλα βαπτίστηκαν στη "Νέα Εκκλησία" (Nieuwe Kerk).
Το ζεύγος Μόλενερ μετεγκαταστάθηκε στο Χέιμστεντε, νότια του Χάαρλεμ, περί το 1648. Η ζωγραφική παραγωγή του Μόλενερ κατά την τελευταία αυτή φάση της σταδιοδρομίας του είναι μεγάλη, αν και όχι ιδιαίτερα εμπνευσμένη, ίσως επειδή ήταν αποσπασμένος από το έργο του λόγω οικονομικών δυσχερειών, καθώς είχε εμπλακεί με μεσιτικές εργασίες σε ακίνητα, ενώ παράλληλα είχε ασθενήσει. Στις 6 Νοεμβρίου 1659, Λέιστερ και Μόλενερ συνέταξαν τις διαθήκες τους, καθώς και οι δύο ήταν ασθενείς. Ο Μόλενερ κατάφερε να αναρρώσει, όχι όμως και η Λέιστερ, η οποία απεβίωσε τρεις μήνες αργότερα σε ηλικία 50 ετών. Ύστερα από τον θάνατο της συζύγου του, ο Μόλενερ επέστρεψε στο Χάαρλεμ, ενοικιάζοντας ένα σπίτι στην οδό Burgwal, όπου και απεβίωσε το 1668. Τάφηκε τέσσερις ημέρες αργότερα στη "Μεγάλη Εκκλησία" (Grote Kerk) της πόλης.

Έργο

Παρά το γεγονός ότι τα πρώτα του έργα ήταν σε ύφος και παλέτα όμοια με του Φρανς Χαλς, αργότερα ανέπτυξε το δικό του ύφος, το οποίο προσομοιάζει με το ύφος του Ολλανδού ρωπογράφου Άντριεν φαν Οστάντε. Κατά τη δεκαετία του 1630 ο Μόλενερ ζωγραφίζει ποικιλία θεμάτων: βιβλικές σκηνές, χαρούμενες συντροφιές, ομάδες σε ταβέρνες, θεατρικές σκηνές και πορτρέτα. Το ύφος του είναι ιδιαίτερα ποικίλο, εκτεινόμενο από ιδιαίτερα ακριβές και προσεκτικό ως πολύ χαλαρό κι ελεύθερο. Πάνω απ' όλα, ο Μόλενερ κατορθώνει να αποδώσει ατομικότητα στις μορφές του και να μεταφέρει τη σχέση της μιας με την άλλη.
Στις ρωπογραφίες του συχνά απεικονίζει μουσικούς να παίζουν, όπως στους Μουσικούς (σήμερα στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Βουδαπέστης), στο Ντουέτο (Μουσείο Τέχνης Σιάτλ) ή στην Οικογένεια που παίζει μουσική΄ (σήμερα στο Μουσείο Φρανς Χαλς). Απεικόνισε, επίσης, σκηνές σε ταβέρνα και δραστηριότητες με χαρτοπαίγνια ή άλλα παιχνίδια. Ευφυώς απεικόνισε, επίσης, ιστορίες από τη Βίβλο, αλλά σε σύνδεση με τη δική του εποχή και τον δικό του τόπο, όπως ο πίνακας που αναπαριστά σκηνή από το (μη περιαλμβανόμενο στην Καινή Διαθήκη) κατά Πέτρον Ευαγγέλιον, την οποία τοποθετεί σε μια ολλανδική ταβέρνα: πρόκειται για τον πίνακα Η άρνηση του Πέτρου (σήμερα στο Μουσείο Καλών Τεχνών Βουδαπέστης).