google/wiki40b huggingface dataset:
Γεγονός μαζικού αφανισμού

Ένα γεγονός μαζικού αφανισμού (επίσης γνωστό ως μαζική εξαφάνιση ή βιοτική κρίση) είναι μια ευρεία και ταχεία μείωση της βιοποικιλότητας στη Γη. Ένα τέτοιο γεγονός προσδιορίζεται από μια απότομη αλλαγή στην ποικιλία και την αφθονία των πολυκύτταρων οργανισμών. Συμβαίνει όταν ο ρυθμός της εξαφάνισης αυξάνει σε σχέση με τον ρυθμό της ειδογένεσης. Επειδή το μεγαλύτερο ποσοστό της ποικιλομορφίας και βιομάζας στη Γη είναι μικροβιακό, και ως εκ τούτου δύσκολο να μετρηθεί, τα καταγεγραμμένα γεγονότα αφανισμού αφορούν το εύκολα παρατηρήσιμο και βιολογικά σύνθετο συστατικό της βιόσφαιρας και όχι τη συνολική ποικιλότητα και αφθονία της ζωής.
Εξαφάνιση παρουσιάζεται με ανώμαλο ρυθμό. Με βάση το αρχείο των απολιθωμάτων, ο ρυθμός υποβάθρου αφανισμών στη Γη είναι περίπου δύο έως πέντε ταξινομικές οικογένειες θαλάσσιων ζώων κάθε ένα εκατομμύριο χρόνια. Θαλάσσια απολιθώματα χρησιμοποιούνται ως επί το πλείστον για τον υπολογισμό των ρυθμών εξαφάνισης λόγω του κορυφαίου αρχείου απολιθωμάτων και του στρωματογραφικού τους εύρους σε σχέση με τα χερσαία ζώα.
Το Μεγάλο Οξειδωτικό Γεγονός ήταν ίσως η πρώτη μεγάλη εκδήλωση αφανισμού. Από την Κάμβρια Έκρηξη πέντε περαιτέρω μεγάλες μαζικές εξαφανίσεις έχουν υπερβεί σημαντικά το ρυθμό εξαφάνισης υποβάθρου. Η πιο πρόσφατη και ίσως πιο γνωστή, η Κρητιδική - Παλαιογενής μαζική εξαφάνιση, που συνέβη περίπου 66 εκατομμύρια χρόνια πριν, ήταν ένας μεγάλης κλίμακας μαζικός αφανισμός ζωικών και φυτικών ειδών σε ένα γεωλογικά σύντομο χρονικό διάστημα. Εκτός από τις πέντε μεγάλες μαζικές εξαφανίσεις υπάρχουν επίσης πολλές μικρές, ενώ και η συνεχιζόμενη μαζική εξαφάνιση που προκαλείται από την ανθρώπινη δραστηριότητα μερικές φορές αναφέρεται ως η έκτη εξαφάνιση. Οι μαζικοί αφανισμοί φαίνεται να είναι κυρίως φαινόμενα του Φανεροζωικού μεγααιώνα, με χαμηλές τιμές εξαφάνισης πριν από την εμφάνιση μεγάλων και πολύπλοκων οργανισμών.
Οι εκτιμήσεις του αριθμού των μεγάλων μαζικών αφανισμών τα τελευταία 540 εκατομμύρια χρόνια κυμαίνονται από μόλις πέντε έως περισσότερους από είκοσι. Αυτές οι διαφορές προκύπτουν από το κατώφλι που επιλέγεται κάθε φορά για την περιγραφή ενός γεγονότος αφανισμού ως "μαζικό"  και τα δεδομένα που επιλέγονται για τη μέτρηση της ποικιλομορφίας του παρελθόντος.
Αυλικό Συμβούλιο

Το Αυλικό Συμβούλιο (από το λατινικό aula, δικαστήριο στη φεουδαρχική γλώσσα) ήταν αρχικά ένα εκτελεστικό-δικαστικό συμβούλιο στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.
Γνωστό στα γερμανικά ως Reichshofrat (κυριολεκτικά σημαίνει Δικαστικό Συμβούλιο της Αυτοκρατορίας) ήταν ένα από τα δύο ανώτατα δικαστήρια της αυτοκρατορίας, ενώ το άλλο ήταν το Αυτοκρατορικό Δικαστικό Επιμελητήριο (γερμανικά: Reichskammergericht). Είχε όχι μόνο συντρέχουσα αρμοδιότητα με το τελευταίο αυτό δικαστήριο, αλλά σε πολλές περιπτώσεις αποκλειστική δικαιοδοσία, σε όλες τις φεουδαρχικές διαδικασίες, και σε ποινικές υποθέσεις, έναντι των φοιδεράτων του αυτοκράτορα και σε υποθέσεις που αφορούσαν την αυτοκρατορική κυβέρνηση.
Δημιουργημένο κατά τον Ύστερο Μεσαίωνα ως έμμισθο Συμβούλιο του Αυτοκράτορα, οργανώθηκε στη μεταγενέστερη μορφή του από τον Μαξιμιλιανό Α' το 1497, ως αντίπαλο προς το Δικαστήριο του Αυτοκρατορικού Επιμελητηρίου, το οποίο του είχε επιβληθεί από την Αυτοκρατορική Δίαιτα. Αποτελούνταν από έναν πρόεδρο, έναν αντιπρόεδρο, ένα πρύτανη, και 18 συμβούλους, οι οποίοι ήταν όλοι επιλεγμένοι και πληρώνονταν από τον αυτοκράτορα, με εξαίρεση τον πρύτανη, ο οποίος διοριζόταν από τον Εκλέκτορα του Μάιντς. Από τους 18 συμβούλους, οι έξι ήταν Προτεστάντες, των οποίων οι ψήφοι, όταν ήταν ομόφωνοι, ήταν ένα αποτελεσματικό βέτο, έτσι ώστε διατηρούνταν σε κάποιο βαθμό μια θρησκευτική ισοτιμία. Η έδρα του Αυλικού Συμβουλίου ήταν στην Αυτοκρατορική κατοικία, στην Βιέννη. Μετά το θάνατο του Αυτοκράτορα, το Συμβούλιο διαλύονταν και έπρεπε να ανασυσταθεί από τον διάδοχό του.
Τα κέρδη του Ναπολέοντα μετά την μάχη του Άουστερλιτς και την Ειρήνη του Πρέσμπουργκ κορυφώθηκαν με το τέλος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, και το Αυλικό Συμβούλιο έπαψε να υφίσταται το 1806. Ένα πολεμικό συμβούλιο με το ίδιο όνομα δημιουργήθηκε στην Αυστριακή Αυτοκρατορία.
Εμμανουήλ Α΄ της Πορτογαλίας

Βιογραφία

Ήταν γιος του Φερδινάνδου δούκα του Βιζέου & Μπέζα και της Βεατρίκης των Αβίς, κόρης του Ιωάννη κοντόσταυλου της χώρας. Από τη μεριά του πατέρα του ήταν εγγονός τού Εδουάρδου και από τη μεριά της μητέρας του ήταν δισεγγονός τού Ιωάννη Α΄. Διαδέχθηκε το 1495 τον εξάδελφό του Ιωάννη Β΄, ο οποίος είχε νυμφευτεί την αδελφή του Ελεονώρα. 
Όταν ήταν νέος, ο Ιωάννης Β΄ βασιλιάς της Πορτογαλίας στέρησε εξουσίες από τους ευγενείς και τις συγκέντρωσε στα χέρια του. Αυτοί συνωμότησαν εναντίον του και τότε εκείνος άλλους εκτέλεσε και άλλους εξόρισε: κάλεσε τον αδελφό τού Εμμανουήλ Α΄ και της Ελεονώρας, τον Ντιόγκο δούκα τού Βιζέου στο ανάκτορο και τον μαχαίρωσε ο ίδιος έως θανάτου το 1484. Το 1491 απεβίωσε το μόνο γνήσιο τέκνο του Ιωάννη Β΄ και οι απόπειρες να νομιμοποιήσει τον νόθο γιο του Γεώργιο απέτυχαν, καθώς η Ελεονώρα ήθελε διάδοχο τον αδελφό της Εμμανουήλ Α΄. Όταν το 1493 ο βασιλιάς κάλεσε με βασιλικό διάταγμα τον Εμμανουήλ στο ανάκτορο, αυτός είχε κάθε λόγο να φοβάται, αλλά η ανησυχία του ήταν άσκοπη: ο Ιωάννης Β΄ τον ονόμασε διάδοχο τού θρόνου και γι' αυτό τον αποκάλεσαν τυχερό.
Λέων Τορνίκιος

Βιογραφία

Καταγόταν από αρμένικη οικογένεια της οποίας τα εδάφη είχαν τεθεί υπό βυζαντινό έλεγχο. Συνεργαζόμενος με την αυτοκρατορική οικογένεια κατά την διάρκεια της βασιλείας του Κωνσταντίνου Θ΄, ορίστηκε ως στρατηγός της Μελιτηνής ή της Ιβηρίας. Πατρίκιος και βεστιάριος, ήταν ιδιαίτερα αντιπαθής στον αυτοκράτορα, του οποίου μία αδερφή, η Ευπρεπία, είχε, αντιθέτως, ιδιαίτερα αισθήματα προς το πρόσωπό του.
Το 1047, μία εξέγερση των στρατευμάτων των θεμάτων της Δύσης, της οποίας το επίκεντρο βρισκόταν στην Αδριανούπολη συγκέντρωσε αριθμό στρατηγών οι οποίοι βρίσκονταν σε δυσμένεια. Οι συνωμότες, των οποίων ηγείτο ο Ιωάννης Βατάτζης, απηύθυναν κάλεσμα στον Τορνίκιο. Αισθανόμενος ότι βρισκόταν σε κίνδυνο (ο Κωνσταντίνος είχε επιχειρήσει να τον κλείσει σε μοναστήρι), και βασιζόμενος σε προφητείες που του υπόσχονταν την άνοδο στον θρόνο, εγκατέλειψε την Κωνσταντινούπολη στις 14 Σεπτεμβρίου 1047 μαζί με αρκετούς πολέμαρχους και αφίχθη την επομένη στην Αδριανούπολη, η οποία βρισκόταν σε απόσταση 240 χιλιομέτρων. 
Ανακηρυχθής αυτοκράτορας από τους στρατιώτες του, βάδισε, όντας επικεφαλής τους, προς την Κωνσταντινούπολη, στην οποία και κατέφθασε στις 25 Σεπτεμβρίου, όπου και στρατοπέδευσε απέναντι από την συνοικία των Βλαχερνών. Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Θ΄, παρά την κακή κατάσταση της υγείας του (υπέφερε από ουρική αρθρίτιδα), ηγήθηκε της άμυνας της αυτοκρατορικής πόλης εν αναμονή του στρατού των θεμάτων της Ανατολής. Συγκέντρωσε τα στρατεύματα τα οποία διέθετε και όπλισε τους κατοίκους. Ο Λέων Τορνίκιος, έπειτα από δύο επιτυχημένες επιθέσεις, υποχώρησε στις 28 Σεπτεμβρίου 1047 στην Αρκαδιούπολη. Πολιόρκησε την Ραιδεστό, τελευταία πόλη της Δύσης η οποία ήταν ακόμη πιστή στον Κωνσταντίνο, ωστόσο υποχρεώθηκε να αναδιπλωθεί προς την Αρκαδιούπολη όταν πληροφορήθηκε την άφιξη των στρατευμάτων των θεμάτων της Ανατολής, από τα οποία και ηττήθηκε τον Δεκέμβριο. Εγκαταλειμμένος από τα στρατεύματά του τα οποία δήλωσαν πίστη στον Κωνσταντίνο, τυφλώθηκε από τον Ιωάννη Βατάτζη στις 24 Δεκεμβρίου του ιδίου έτους.
Ανθώνας Ηλείας

Γενικά στοιχεία

Ιστορικά ο Ανθώνας χρονολογείται από την εποχή της Τουρκοκρατίας και η τότε ονομασία του ήταν Τατάραλι, που φημολογείται πως πήρε την ονομασία αυτή από το όνομα του τότε Τούρκου "διοικούντα" Αλή του χωριού. Μετονομάστηκε στις 19/7/1928 από Τατάραλι σε Ανθώνας. Το 1835, στην απελευθερωμένη πλέον Πηνεία, υπήχθη στο Δήμο Σελληεντίας (Τατάραλης) με έδρα τον Ανθώνα.
Ο προστάτης του χωριού είναι ο Άγιος Νικόλαος και ο Ιερός Ναός του βρίσκεται στο κέντρο του χωριού. Ακόμα υπάρχει και ο Ιερός Ναός της Παναγίας Θεοτόκου, που βρίσκεται στο ψηλότερο σημείο του χωριού. 
Ανατολικά του χωριού και σε απόσταση 4 χλμ., βρίσκεται το μοναδικό επίπεδο δάσος της Ελλάδας, η Κάπελη, έκτασης 218.000 στρεμμάτων, που αποτελείται από σπερμοφυή βελανιδιά και είναι ενταγμένο στο δίκτυο NATURA 2000 λόγω της σπουδαιότητάς του, η οποία εκτιμάται από την αρχαιότητα. 
Τα οδικά δίκτυα του χωριού είναι ένας ασφαλτοστρωμένος δρόμος 9 χλμ. ο οποίος οδηγεί στην Eθνική Oδό "111" και ένας δεύτερος 4 χλμ. ο οποίος συνδέει το χωριό με το "κεφαλοχώρι" της περιοχής, το Σιμόπουλο.
Παύλος Παυλίδης (γελοιογράφος)

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στον Πειραιά τον Ιούνιο του 1909. Παρακολούθησε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ταυτόχρονα ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, από τις οποίες και αποφοίτησε. Από νεαρή ηλικία είχε αρχίσει να σκιτσάρει πολιτικά πρόσωπα και να γελοιογραφεί γεγονότα. Έτσι σε ηλικία 22 ετών ήταν συνεργάτης στην εφημερίδα «Πατρίς» του Σίμου, που τότε είχε μεταφερθεί η έδρα της εφημερίδας από τη Ρουμανία στην Αθήνα (1931). Από τότε ο Παύλος Παυλίδης άρχισε να γίνεται πολύ γνωστός ειδικότερα για τη πολιτική και κοινωνική σάτυρα με τις πολιτικές του γελοιογραφίες.
Ο Παύλος Παυλίδης υπήρξε επίσης συνεργάτης των περισσοτέρων αθηναϊκών εφημερίδων, όπως με τις: Ακρόπολις, Καιροί, Εθνική, Μάχη, Ασύρματος, Εμπρός, Εθνικός Κήρυξ, Ριζοσπάστης, Ελευθερία, Κοινωνία, Νέος Κόσμος, Βραδυνή, αλλά και πολλών περιοδικών, όπως: Εβδομάς, Σαββατοκύριακο, Θεατής, Σήμερα, Σάτιρα, Θησαυρός, Ρομάντζο, κ.ά..
Συμμετείχε επίσης σε περισσότερες από δέκα μεγάλες καλλιτεχνικές εκθέσεις και σε τρεις πανελλήνιες του Ζαππείου. Αργότερα ασχολήθηκε επισταμένα και με την παιδική γελοιογραφία καθώς και με διαφημιστικές μακέτες, σε πολλές των οποίων είχε βραβευθεί.
Ο Πάυλος Παυλίδης υπήρξε μέλος της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ), του Καλλιτεχνικού και Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Ελλάδος καθώς και της Εταιρίας Ελλήνων Ευθυμογράφων. Έργα του κοσμούν πολλές ιδιωτικές συλλογές, καθώς επίσης στο Δήμο Αθηναίων, στο Δήμο Πειραιώς, στο Μουσείο Παγκόσμιας Χιουμοριστικής Τέχνης στο Οντάριο του Καναδά και στη Μόσχα. Είχε λάβει Α' Βραβείο καλλιτεχνικής αφίσας του ΕΟΤ και Α' Βραβείο του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου (1970). Από το 1977 άρχισε να συνταξιοδοτείται από το Υπουργείο Πολιτισμού και Επιστημών για το σύνολο του έργου του.
Ο Παύλος Παυλίδης μιλούσε επίσης αγγλικά και ήταν μόνιμος κάτοικος του Πειραιά (Πασαλιμάνι). Πέθανε στην πόλη που γεννήθηκε το 1980.
Επαρχία Αμαρίου

Η Επαρχία Αμαρίου ήταν μία από τις τέσσερις επαρχίες του Νομού Ρεθύμνης της Κρήτης καταλαμβάνοντας το ΝΑ. τμήμα του. Καταργήθηκε το 1997, όταν τότε καταργήθηκε ο θεσμός των επαρχιών στην Ελλάδα, με το σχέδιο Καποδίστριας όπως τροποποιήθηκε αργότερα με το νεότερο σχέδιο Καλλικράτης.

Γεωγραφία

Συνόρευε βόρεια με την επαρχία Ρεθύμνης κατά το ανατολικό μέρος της, βορειοανατολικά και ανατολικά με την Επαρχία Μυλοποτάμου και με την Επαρχία Πυργιωτίσσης του Νομού Ηρακλείου και νότια και δυτικά με την Επαρχία Αγίου Βασιλείου. Πρωτεύουσα της επαρχίας ήταν το Αμάριο εξ ου και η ονομασία της. Η συνολική έκτασή της ήταν 277 τ.χλμ. από τα οποία τα 237 κάλυπταν ορεινό έδαφος, 10 πεδινό και τα υπόλοιπα 30 ημιορεινό.

Γενικά η επαρχία καταλάμβανε την κοιλάδα που σχηματίζεται μεταξύ του Ψηλορείτη (ανατολικά) και των ορεινών υψωμάτοων του Κέδρου (δυτικά), ενώ στον ίδιο χώρο υψώνονται οι κορυφές Κατσονήσι και Σάμιτος. Ειδικότερα ο Σάμιτος χωρίζει τις δύο κοιλάδες του νομού που καλούνται η μεν βόρεια παρά το Αμάρι Ασωμαθιανός κάμπος και η νότια ο Σμιλιανός κάμπος. Την επαρχία διαρρέουν ο Σφακορύακας, ή Σφακορύακο που εκβάλει στο Κρητικό πέλαγος και ο Αμαριανός ποταμός που σχηματίζεται από τους παραποτάμους, (ρέματα), Σμιλιανός ή Καλαμαύκα και Λυγιώτης.

Ιστορία

Η Επαρχία Αμαρίου ιδρύθηκε το 1899 ως επαρχία της Κρητικής Πολιτείας. Όταν προσαρτήθηκε η Κρήτη στην Ελλάδα περιελάμβανε τις κοινότητες Αμαρίου, Αγ. Ιωάννη, Άνω Μέρους, Αποδούλου, Αποσετίου, Αποστόλων, Βιζαρίου, Βισταγής (ή Μπισταγής), Γερακαρίου, Καλογέρου, Κουρούτων, Μέρωνα, Μοναστηρακίου, Νιθαύρεως (Νίθαυρης), Παντανάσσης, Πλατανίων, Πλατάνου, Σμίλων και Φουρφουρά. Σήμερα πολλές από τις παραπάνω κοινότητες έχουν καταργηθεί και σχεδόν όλες τροποποιηθεί διοικητικά.

Πληθυσμός

Ο πληθυσμός της επαρχίας Αμαρίου κατά το 1881 ήταν 7.890 κάτοικοι και το 1940 αριθμούσε 9.632 παρουσιάζοντας χαρακτηριστική αύξηση. Το 1951 ήταν 9.128, στη συνέχεια με την εσωτερική και εξωτερική μετανάστευση κυρίως Δ. Γερμανία, ΗΠΑ και Αυστραλία, που παρατηρήθηκε επί κυβερνήσεων ΕΡΕ η περιοχή άρχισε να ερημώνεται. Έτσι στην απογραφή του 1971 ο πληθυσμός ήταν 6.579 κάτοικοι και στην απογραφή του 1981 ήταν 6.048.
Στην επαρχία δεν υφίστανται βιομηχανίες ή αξιόλογες βιοτεχνίες. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με την γεωργία και την κτηνοτροφία μικρών κοπαδιάρικων ζώων. Κύριες καλλιέργειες αποτελούν αμπέλια, δημητριακά, ελιές, ζωοτροφές και διάφορα καρποφόρα δένδρα.
Αδένιον

Καλλιέργεια και χρήσεις

Το Αδένιον το εύσαρκον (Adenium obesum) καλλιεργείται ως φυτό εσωτερικού χώρου σε περιοχές με εύκρατο κλίμα. Έχουν αναπτυχθεί πολυάριθμα υβρίδια. Τα Αδένια εκτιμώνται για τα πολύχρωμα άνθη τους, αλλά και για τα ασυνήθη, παχύκορμα (caudices). Δύνανται να καλλιεργηθούν για πολλά χρόνια σε γλάστρα και χρησιμοποιούνται συνήθως για μπονσάι.
Επειδή τα σπόρο-αναπτυσσόμενα φυτά δεν είναι γενετικά πανομοιότυπα με το μητρικό φυτό, οι επιθυμητές ποικιλίες συνήθως διαδίδονται με τον εμβολιασμό. Γενετικά πανομοιότυπα φυτά μπορούν επίσης να παραχθούν  με μοσχεύματα. Ωστόσο, κόβοντας αναπτυγμένα φυτά, δεν τείνουν να αναπτύξουν ένα επιθυμητό παχύ caudex τόσο σύντομα όσο τα σπόρο-αναπτυσσόμενα φυτά.
Ο χυμός (sap) των ειδών Α. το βοημιανόν (Adenium boehmianum), Α. το πολυανθές (Α. multiflorum) και Α. το εύσαρκον (Α. obesum), περιέχει τοξικές καρδιακές γλυκοσίδες και χρησιμοποιείται ως δηλητήριο βελών σε ολόκληρη την Αφρική, για το κυνήγι μεγάλων θηραμάτων.

Κοινές ονομασίες

Το Αδένιον το εύσαρκον (Adenium obesum) είναι επίσης γνωστό και ως το ρόδο της ερήμου. Στις Φιλιππίνες, λόγω της ομοιότητάς του με το σχετικό γένος Πλουμέρια και το γεγονός ότι εισήχθη στις Φιλιππίνες από το Μπανγκόκ, Ταϊλάνδη, το φυτό επίσης ονομάζεται «Μπανγκόκ kalachuchi».
1674 Γκρένεβελντ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Γκρένεβελντ εκτιμάται σε 27,38 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0888 ± 0,013. Η Γκρένεβελντ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6 ως 10 ώρες περίπου.
Ματθαίος Παρανίκας

Βιογραφία

Πραγματοποίησε τις εγκύκλιες σπουδές του στη Ζωσιμαία Σχολή των Ιωαννίνων και στη συνέχεια σπούδασε στη φιλοσοφική Σχολή των Αθηνών και ολοκλήρωσε τις πανεπιστημιακές του σπουδές στο Μόναχο. Διετέλεσε διευθυντής στην Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης (1878-1885) και ολοκλήρωσε την εκπαιδευτική  δραστηριότητα του διδάσκοντας ρητορική στην Θεολογική Σχολή της Χάλκης.

Εργογραφία

Μεταξύ των έργων του εξέχουσα θέση κατέχει η πραγματεία του «Σχεδίασμα περί τῆς ἐν τῷ  ἑλληνικῷ ἔθνει καταστάσεως τῶν γραμμάτων ἀπό αλώσεως μέχρι τῶν αρχῶν τῆς ἐνεστώσης (ΙΘ)  ἑκατονταετηρίδος» που αναγνώσθηκε τον Ιούνιο του 1866 στο ελληνικό φιλολογικό σύλλογο της Κωνσταντινούπολης.
Σοορονμπάι Τζεενμπέκοφ

Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση

Ο Τζεενμπέκοφ γεννήθηκε στο Μπίι-Μίρζα, στην περιφέρεια Ος από έναν διευθυντή συλλογικής φάρμας και μια νοικοκυρά. Ο αδελφός του Ασιλμπέκ Τζεενμπέκοφ είναι επίσης πολιτικός. Ο Τζεενμπέκοφ έχει εννέα αδέλφια συνολικά. Ο Τζεενμπέκοφ παρακολούθησε την Κιργιζική Ακαδημία Γεωργίας και αποφοίτησε με πτυχίο στη ζωολογική μηχανική. Το 2003 ολοκλήρωσε περαιτέρω σπουδές και αποφοίτησε από το Εθνικό Αγροτικό Πανεπιστήμιο της Κιργιζίας.

Καριέρα

Ο Τζεενμπέκοφ ξεκίνησε την καριέρα του στο σχολείο Λένιν στην Επαρχία Ουζγκέν, όπου εργάστηκε ως δάσκαλος στα 18 του και δίδασκε ρωσικά και λογοτεχνία. Το 1983, έγινε ο κύριος ειδικός κτηνοτροφίας του σοβιετικού αγροκτήματος στη περιφέρεια Ος και συνέχισε να εργάζεται στη θέση του για περίπου πέντε χρόνια. Τον Νοέμβριο του 1988 κατόρθωσε να εργαστεί ως εκπαιδευτής στην περιφερειακή επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος της επαρχία Σοβιέτ της περιφέρειας Ος. Μετά από λίγα χρόνια, έγινε διευθυντής της επιτροπής του κόμματος.
Μετά την είσοδό του στην πολιτική, το 1993, ο Τζεενμπέκοφ εξελέγη πρόεδρος του συλλογικού αγροκτήματος Κάσκα-Ζολ στην επαρχία Κάρα-Κούλτζα. Έγινε αντιπρόσωπος της Συνέλευσης των Λαϊκών Αντιπροσώπων το 1995. Το 2007, έγινε Υπουργός Γεωργίας, Υδατικών Πόρων και Βιομηχανίας της Επεξεργασίας. Το 2010 διετέλεσε Διοικητής της περιφέρειας Ος και το 2015 διορίστηκε Διευθυντής της Υπηρεσίας Προσωπικού του Κράτους. Τον Μάρτιο του 2016, διορίστηκε πρώτος αναπληρωτής επικεφαλής της Προεδρικής Διοίκησης, πριν από τον διορισμό του πρωθυπουργού της Κιργιζίας.

Προεδρία

Ο Τζεενμπέκοφ ορκίστηκε ως πρόεδρος στις 24 Νοεμβρίου 2017. Η πρώτη επίσκεψή του σε ξένη χώρα μετά την ανάληψη της προεδρίας ήταν στη Ρωσία όπου συναντήθηκε με τον Βλαντιμίρ Πούτιν. Στις αρχές της προεδρίας του κατηγορήθηκε ότι υπονόμευε τη δημοκρατία της χώρας, καταστέλλοντας πολιτικούς και δημοσιογράφους της αντιπολίτευσης.
Τετραφθοριούχο ξένο

Παραγωγή

Το ξενοτετραφθορίδιο παράγεται με θέρμανση μίγματος ξένου και διφθορίου σε αναλογία 1:3 σε νικέλινο δοχείο στους 400 °C. Συμπαράγεται επίσης και μια ποσότητα ξενοεξαφθορίδιου, σε αναλογία που αυξάνεται με την αύξηση της συγκέντρωσης του διφθορίου:

Χημική συμπεριφορά και εφαρμογές

To ξενοτετραφθορίδιο υδρολύεται με νερό σχημαρίζοντας ξένο, διοξυγόνο, υδροφθορικό οξύ (HF) και ένυδρο τριοξείδιο του ξένου:
Αντιδρά με φθοριούχο τετραμεθυλοαμμώνιο σχηματίζοντας πενταφθοροξενιούχο τετραμεθυλοαμμώνιο, που περιέχει το πενταγωνικό ανιόν [XeF₅]⁻:
Το ίδιο ανιόν σχηματίζεται και με αντίδραση με φθοριούχο καίσιο:
Το ξενοτετραφθορίδιο αντιδρά με το πενταφθοριούχο βισμούθιο (BiF₅) σχηματίζοντας το ξενοτριφθοριούχο κατιόν ([XeF₃]⁺):
Το ίδιο κατιόν ανιχνεύθηκε με φασματοσκοπία NMR στο άλας [XeF₃][Sb_2F_{11}]
Στους 400 °C το ξενοτετραφθορίδιο αντιδρά με ξένο σχηματίζοντας ξενοδιφθορίδιο (XeF₂):
Ακόμη, αντιδρά με το λευκόχρυσο (Pt) σχηματίζοντας τετραφθοριούχο λευκόχρυσο (PtF₄) και ξένο:
Μια εφαρμογή του ξενοτετραφθορίδιου είνσι να αποσυνθέτει ελαστικά σιλικόνης ώστε να μελετηθεί η παρουσία σ' αυτήν μεταλλικών προσμίξεων: Αντιδρά με τη σιλικόνη σχηματίζοντας απλά αέρια προϊόντα, αφήνοντας πίσω τιε μεταλλικές προσμείξεις.
Χωρύγι Κιλκίς

Προσφυγική κρίση

To καλοκαίρι του 2016 σχεδιάστηκε η μετεγκατάσταση όλων των μεταναστών και προσφύγων από διάφορα σημεία της Περιφερειακής Ενότητας Κιλκίς, στο Χωρύγι, σε ένα εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο πυρομαχικών που αγοράστηκε από το δημόσιο, με χωρητικότητα άνω των 9.000 ανθρώπων.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1990

Το 55ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1990 διεξήχθη στο Εθνικό Στάδιο Τρικάλων μαζί με το αντίστοιχο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1990. Το πρωτάθλημα μαραθωνίου διεξήχθη στις 21 Οκτωβρίου στην κλασική διαδρομή Μαραθώνας-Παναθηναϊκό Στάδιο για πρώτη φορά στο γυναικείο πρωτάθλημα. Έγινε παράλληλα με τον Διεθνή Μαραθώνιο στη μνήμη "Γρηγόρη Λαμπράκη". Χωριστά διεξήχθησαν, επίσης, τα πρωταθλήματα επτάθλου και βάδην αλλά τα αποτελέσματά τους υπολογίστηκαν στη βαθμολογία.
Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε για έβδομη συνεχόμενη χρονιά ο Πανελλήνιος Γ.Σ. με μεγάλη διαφορά από τον δεύτερο Ηρακλή Θ.
Μανωλάκης Καστοριανός

Βιογραφία

Η καταγωγή του ήταν από την Καστοριά. Άκμασε το 1660. Ίδρυσε το εν Κωνσταντινουπόλει ρουφέτι (συντεχνία) και ήταν μεγάλος ευεργέτης στην ίδρυση κυρίως ελληνικών σχολείων. Αναμφίβολα, παρατηρεί ο Ζαχαρίας Μαθάς, «ο φιλογενής ανήρ Μανολάκης ο εκ Καστορίας, εν άλλαις πόλεσι συστήσας σχολεία, δεν ήθελε παραλείψει την ιδιαιτέραν του πατρίδα Καστορίαν και στερήσει αυτήν του ευεργητήματος τούτου. Συνέστησε δε άλλας τέσσαρας εν Κωνσταντινοπόλει, Χίω, Άρτη και Ανατολικώ». Το 1661 επανίδρυσε την Πατριαρχική Σχολή στην Κωνσταντινούπολη για την οποία όχι μόνον αγόρασε ειδικό κτίριο στο Φανάρι, αλλά ανέλαβε να χρηματοδοτεί και τρεις δασκάλους «ένα δια τα κοινά (στοιχειώδη) γράμματα, να πηγαίνει όποιον παιδί θέλει να μαθαίνει χωρίς πληρωμή, άλλον δάσκαλο της κυκλοπαιδείας δηλ. γραμματικής, ρητορικής και λογικής και έτερον τρίτον δάσκαλο σοφόν και επιστήμονα φιλοσοφίας και θεολογίας. Δίδει δε εισόδημα να τρέφονται δώδεκα μαθηταί, να έχωσι την τροφήν τους και τα ενδύματά τους από το σχολείον. Οι απόγονοί του υιοθέτησαν το επώνυμο "Μάνος" και είναι η γνωστή Φαναριώτικη οικογένεια Μάνου που εγκαταστάθηκε στην Αθήνα.
Ευγενία Σαμαρά

Πρώτα Χρόνια

Γεννήθηκε το 1987 στη Θεσσαλονίκη όπου και μεγάλωσε. Το 2005 τελειώνοντας το σχολείο και πέρασε στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και συγκεκριμένα στο τμήμα Σχολή Γεωπονίας, Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος Α.Π.Θ.. Λίγο μετά αποφάσισε να ασχοληθεί με την υποκριτική ξεκινώντας παράλληλα σπουδές στην Ανώτερη Δραματική Σχολή του Βασίλη Διαμαντόπουλου στη Θεσσαλονίκη απ' όπου αποφοίτησε το 2010. Ακόμη έχει πτυχίο από την Ανώτερη Δραματική Σχολή Ανδρέας Βουτσινάς. Το 2008 ψάχνοντας δουλειά στη Θεσσαλονίκη πέρασε από δοκιμαστικό για την εκπομπή Ράδιο Αρβύλα που θα συνεχιζόταν για δεύτερη σεζόν (2008-2009) και έψαχνε δύο γυναίκες συμπαρουσιάστριες. Τελικά επιλέχθηκε για μία από τις δύο θέσεις γίνοντας ευρύτερα γνωστή από τη συμμετοχή της στην εκπομπή του ANT1. Εκεί, για πέντε σεζόν, παρουσίαζε βίντεο που στέλναν οι τηλεθεατές στην εκπομπή και άλλοτε συμμετείχε στο σατιρικό μέρος της εκπομπής. Αποχώρησε από την εκπομπή το 2013 όταν ύστερα από casting πήρε ένα από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στη σειρά θρίλερ του ANT1 Η Εκδρομή.

Τηλεοπτικές σειρές

Ξεκίνησε γυρίσματα για την Εκδρομή το 2013 για τις ανάγκες των οποίων έμεινε για κάποιο διάστημα στη Νάουσα που πραγματοποιήθηκαν τα γυρίσματα. Έκανε το τηλεοπτικό της ντεμπούτο ως ηθοποιός τη σεζόν 2014-2015 όταν έγινε και η προβολή της σειράς. Την αμέσως επόμενη σεζόν αποδέχτηκε την πρόταση για τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην καθημερινή δραματική σειρά της Άννας Ανδριανού με τίτλο 9 Μήνες. Η σειρά προβαλλόταν ταυτόχρονα σε Ελλάδα και Κύπρο ενώ τα γυρίσματα της σειράς πραγματοποιούνταν στην Κύπρο. Στη σειρά μεταξύ άλλων συμπρωταγωνίστησε μαζί με τον Αλέξανδρο Σταύρου, τον Κωνσταντίνο Λάγκο, την Φαίη Ξυλά και την Υρώ Λούπη. Η σειρά ολοκληρώθηκε το 2017 μετά από δύο κύκλους επεισοδίων. Ακολούθησε η καθημερινή κωμική σειρά Παρθένα Ζωή τη σεζόν 2017-2018 που αποτέλεσε την μεταφορά στα ελληνικά δεδομένα της σειράς Jane the Virgin.
Τη σεζόν 2018-2019 πρωταγωνίστησε στην κωμική σειρά Όσο Έχω Εσένα μαζί με τον Δημήτρη Κουρούμπαλη και τον Νικόλα Μπράβο υποδυόμενη την Μελίνα Σκορδαλιά. Η σειρά ολοκληρώθηκε ύστερα από 100 επεισόδια τον Φεβρουάριο του 2019. Τη σεζόν 2019-2020 πρόκειται να πρωταγωνιστήσει στην δραματική σειρά Έρωτας Μετά μαζί με τους Μάριο Αθανασίου, Αντώνη Καρυστινό, Μιχάλη Λεβεντογιάννη και Βάσω Λασκαράκη.

Θεατρικές δουλειές

Στο θέατρο συμμετείχε σε παραστάσεις όπως Σφήκες (2005), Μήδεια (2009), Φιλονικία (2013), Grease(2017) κ.ά.

Προσωπική Ζωή

Από το 2017 είναι ζευγάρι με τον επίσης ηθοποιό Γιάννη Ποιμενίδη.
Άννα της Βαυαρίας

Η Άννα, γερμ. Anna (26 Σεπτεμβρίου 1329 - 2 Φεβρουαρίου 1353) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του παλατινού κόμη του Ρήνου και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Βοημίας & της Γερμανίας.

Βιογραφία

Ήταν το μόνο τέκνο του Ροδόλφου Β΄ παλατινού κόμη του Ρήνου και της πρώτης συζύγου του Άννας των Μάινχαρντινερ, κόρης του Όθωνα Γ΄ δούκα της Καρινθίας & κόμη του Τυρόλου.
Τοντ Λα Τορ

Βιογραφία

Ο Λα Τορ γεννήθηκε στην Αγία Πετρούπολη της Φλόριντα των Ηνωμένων Πολιτειών. Από την παιδική του ηλικία ξεκίνησε να παίζει τύμπανα και να μαθαίνει να παίζει ακουστική κιθάρα. Έγινε γνωστός σαν ντράμερ διαφόρων τοπικών συγκροτημάτων, μέχρι το 2010.
Εκείνη τη χρονιά, ανέλαβε το μικρόφωνο των Crimson Glory, εμφανιζόμενος για πρώτη φορά μαζί τους στις 30 Οκτωβρίου 2010 στο φεστιβάλ "Pathfinder Metal Fest", στη Τζόρτζια των Ηνωμένων Πολιτειών. Στα τέλη της επόμενης χρονιάς, ξεκίνησαν να δουλεύουν σε ένα νέο άλμπουμ, αλλά το Φεβρουάριο του 2013 ο Λα Τορ ανακοίνωσε την αποχώρηση του από το συγκρότημα λόγω της χαμηλής ενεργητικότητας τους.
Στις 29 Μαΐου του 2012, είχε ανακοινωθεί η ένταξη του τραγουδιστή στο συγκρότημα των Queensrÿche αναλαμβάνοντας τη θέση του Τζεφ Τέιτ. Το Νοέμβριο του 2012 ανακοινώθηκε ότι το συγκρότημα ξεκίνησε να δουλεύει στο επόμενο του άλμπουμ, το οποίο κυκλοφόρησε με τον απλό τίτλο "Queensrÿche" στα τέλη Ιουνίου του 2013. Ακολούθησε το "Condition Hüman" δύο χρόνια αργότερα.