Sheer Heart Attack

Σύνθεση και ηχογράφηση

Μετά από έξι εμφανίσεις στο "Uris Theatre" του Μπρόντγουεϊ τον Μάιο του 1974, ο Μπράιαν Μέι διαγνώστηκε με ηπατίτιδα, αναβάλλοντας την προγραμματισμένη αμερικάνικη περιοδεία τους με τους Mott the Hoople και αναγκάζοντας τους Queen να επιστρέψουν στην πατρίδα τους.
Με σκοπό να διατηρήσουν σε υψηλό επίπεδο την δημοτικότητα τους, αποφάσισαν να κυκλοφορήσουν το τρίτο τους άλμπουμ, ξεκινώντας τις ηχογραφήσεις στα "Trident Studios" του Λονδίνου, τον Ιούλιο του 1974. Όσο ο Μέι βρισκόταν σε κατάσταση ανάρρωσης, ο Τζον Ντίκον ανέλαβε χρέη κιθαρίστα, εκτός από το μπάσο. Ως αποτέλεσμα, το τραγούδι "Misfire" υπήρξε το πρώτο κομμάτι του μπασίστα που συμπεριλήφθηκε σε δίσκο του συγκροτήματος. Συνολικά, ηχογράφησαν δεκατρία κομμάτια, τα έξι εκ των οποίων συνέθεσε ο Μέρκιουρι και τα τέσσερα ο Μέι, αφού ένωσε και πάλι τις δυνάμεις του με τα υπόλοιπα μέλη των Queen.
Στο μεγάλο διάστημα της απουσίας του Μέι, ο οποίος μετά την ηπατίτιδα υπέφερε από δωδεκαδακτυλικό έλκος, υπήρξε ένα μεγάλο κενό κατά την διάρκεια των ηχογραφήσεων, το οποίο κάλυψαν οι προσπάθειες του παραγωγού Ρόι Τόμας Μπέικερ και του μηχανικού ήχου Μάικ Στόουν.

Ύφος

Το συγκρότημα πειραματίστηκε εκ νέου σε αυτό το άλμπουμ, αφήνοντας πίσω του το κοινό στιχουργικό περιεχόμενο του "Queen II". Σε συνδυασμό με το hard rock, οι Queen καταπιάστηκαν με το glam rock του "Tenement Funster", το heavy metal του "Stone Cold Crazy", το arena rock του "In the Lap of the Gods... Revisited" και το ποπ των "Killer Queen" και "Misfire". Επίσης, στον δίσκο συμπεριλήφθηκαν δύο μπαλάντες, οι "Lily Of The Valley" και "Dear Friends".
Τα μέλη του συγκροτήματος πειραματίστηκαν με όργανα που δεν είχαν ασχοληθεί στο παρελθόν, με τον Μέι να παίζει μπάντζο στο "Bring Back That Leroy Brown" και πιάνο στα "Now I'm Here" και "Dear Friends", ο Μέρκιουρι έπαιξε πλήκτρα στο "Now I'm Here" και πιάνο στα "Killer Queen" και "Bring Back That Leroy Brown", ενώ ο Ντίκον έπαιξε κιθάρα στο "Misfire" και ακουστική κιθάρα σε άλλα κομμάτια του άλμπουμ, όπως και διπλό μπάσο στο "Bring Back That Leroy Brown".

Κυκλοφορία και επιτυχία

Ο δίσκος ολοκληρώθηκε με το εξώφυλλο του Μικ Ροκ και κυκλοφόρησε μόλις δύο μήνες μετά το πέρας των ηχογραφήσεων του, το Νοέμβριο του 1974. Πρώτη μεγάλη επιτυχία υπήρξε αυτή του σινγκλ "Killer Queen", το οποίο σκαρφάλωσε στην δεύτερη θέση και παρέμεινε για δώδεκα εβδομάδες στον βρετανικό κατάλογο επιτυχιών, ενώ αποτέλεσε το πρώτο Top-20 του συγκροτήματος στα αμερικάνικα τσαρτ.
Ο δίσκος έφθασε μέχρι το # 2 στην πατρίδα του συγκροτήματος και το Top-10 στα περισσότερα ευρωπαϊκά τσαρτ, ενώ έφθασε μέχρι το # 12 στο αμερικάνικο Billboard και το # 6 στον Καναδά. Έχει βραβευθεί ως πλατινένιος στην Μεγάλη Βρετανία και την Πολωνία και ως χρυσός δίσκος στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Στις αρχές του 1975, κυκλοφόρησε το σινγκλ "Now I'm Here", το οποίο ανέβηκε στην ενδέκατη θέση των βρετανικών τσαρτ και στο Top-30 στην Γερμανία και την Ολλανδία.

Κριτικές και κατατάξεις

Οι κριτικές για τον δίσκο υπήρξαν θετικές, με το "Allmusic" να το βαθμολογεί με 4,5 αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Sputnik Music" με μέσο όρο βαθμολογιών 4,2 / 5, το "Ultimate Guitar" με 8,9 / 10, το "Discogs" με 4,3 / 5, το "Rolling Stone" με 3 / 5, το γερμανικό "Rolling Stone" με 4 / 5, ο Άντριαν Ντένινγκ με 7,5 / 10 και το "BBC" του έδωσε θετική κριτική.
Το "Sheer Heart Attack" συμπεριλήφθηκε στο βιβλίο "1001 Albums You Must Hear Before You Die" το 2005, ενώ το "Classic Rock" το κατέταξε 28ο στην λίστα με τα εκατό καλύτερα άλμπουμ βρετανικού ροκ όλων των εποχών. Σε δημοψήφισμα του "Kerrang!" κατατάχθηκε όγδοο στα εκατό καλύτερα άλμπουμ βρετανικού ροκ, όπως και 45ο στα εκατό καλύτερα άλμπουμ στην ιστορία της ροκ μουσικής. Το "Mojo" το τοποθέτησε 72ο στα εκατό καλύτερα κιθαριστικά άλμπουμ το 2002, αλλά και 88ο στους εκατό δίσκους που άλλαξαν τον κόσμο το 2007. Τέλος, το γερμανικό "Rock Hard" το κατέταξε στο # 308 των 500 καλύτερων άλμπουμ της ροκ και μέταλ μουσικής.