Π.Σ. Καλαμάτα

Ιστορία

Ο Ποδοσφαιρικός Σύλλογος «Η Καλαμάτα» ιδρύθηκε το 1967, έπειτα από αναγκαστική συγχώνευση που επέβαλε το δικτατορικό καθεστώς στα ποδοσφαιρικά σωματεία της πόλης Απόλλωνα, Παμμεσσηνιακού (από προηγούμενη συνένωση ΑΕΚ Καλαμάτας και Όμιλου Καλαμάτας, ο οποίος ήταν επίσης προϊόν παλαιότερης συνένωσης των Πράσινων Πουλιών και του Ολυμπιακού Καλ.), Πράσινων Πουλιών (που είχαν επανιδρυθεί) και του Εθνικού Καλαμάτας. Όλα επανιδρύθηκαν αργότερα και μετέχουν έως σήμερα στις τοπικές διοργανώσεις της ΕΠΣ Μεσσηνίας. Αρχικά ως έμβλημα του σωματείου επιβλήθηκε από τη δικτατορία ο μυθικός φοίνικας, τον οποίο η ομάδα κατάργησε το 1974. 
Κατά τη δεκαετία του '70 υπήρξε η πρώτη χρυσή περίοδος του συλλόγου, επί προεδρίας του εμπόρου Λυκούργου Γαϊτανάρου. Το 1972 και το 1974 κατέκτησε το πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής και αγωνίστηκε για δύο περιόδους στην Α΄ Εθνική. Τις διακρίσεις αυτές ακολούθησε μια μακρά περίοδος παρακμής, κατά την οποία ο σύλλογος υποβιβαζόταν συνεχώς, φθάνοντας ως την Α΄ τοπική κατηγορία της Μεσσηνίας. Στη συνέχεια άρχισε να ανεβαίνει σταδιακά τις κατηγορίες και το 1995 επανήλθε στην Α΄ Εθνική, επί προεδρίας Σταύρου Παπαδόπουλου. 
Μετά την αποχώρηση του Παπαδόπουλου πρόεδρος και μεγαλομέτοχος της ομάδας ανέλαβε ο Γιώργος Γρηγορόπουλος το Φεβρουάριο του 2000, όταν η ομάδα έκανε και τη χρυσή πορεία στο δεύτερο μισό της σεζόν 1999-2000. Ο Γρηγορόπουλος δεν κατάφερε να ανταποκριθεί οικονομικά στις υποχρεώσεις του συλλόγου, με αποτέλεσμα το 2010 η ομάδα να υποβιβαστεί από τη Β΄ Εθνική και την επόμενη σεζόν να μην καταφέρει να δηλώσει συμμετοχή ούτε στην Γ΄ Εθνική και η ΠΑΕ να διαλυθεί. Το καλοκαίρι του 2010 δεν υπέβαλε δήλωση συμμετοχής στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής κατηγορίας στην Ένωση Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου και υποβιβάστηκε μετά από έκτακτη συνεδρίαση του Δ.Σ. της ΕΕΠ στις 13-08-2010 στη Δ’ Εθνική. Τις τύχες του συλλόγου ανέλαβε η διοίκηση του ερασιτεχνικού σωματείου, δηλώνοντάς το στη Δ΄ Εθνική για τη σεζόν 2010-11 με προπονητή τον παλιό ποδοσφαιριστή του συλλόγου Έλβιο Μάνα.

Η πορεία ανόδου

Από τα μέσα της δεκαετίας του '60 στην Καλαμάτα κυριαρχούσε η ομάδα του Απόλλωνα, που είχε τερματίσει δύο συνεχόμενες σεζόν στην 4η θέση στη Β΄ Εθνική, το 1965-66 και το 1966-67. Έτσι όταν το καλοκαίρι του 1967 δημιουργήθηκε με τη συγχώνευση ο Π.Σ. Καλαμάτα, οι προσδοκίες ήταν αυξημένες. Πράγματι τη σεζόν 1967-68 η νεοσύστατη Καλαμάτα διεκδίκησε ως το τέλος την άνοδο, αλλά τελικά τερμάτισε στην τρίτη θέση του νοτίου ομίλου. Είχε ένα σκληροτράχηλο σύνολο, παρέμεινε αήττητη στο γήπεδό της και συγκέντρωσε 65 β. (11 ν. - 13 ισ. - 6 ήτ., 33-25 γκολ), μόλις ένα βαθμό λιγότερο από τον ΟΦΗ, που ως δευτεραθλητής διεκδίκησε και τελικά κατάφερε να πάρει την άνοδο σε αγώνα μπαράζ με το δευτεραθλητή του βορείου ομίλου. 
Τις επόμενες τρεις χρονιές η Καλαμάτα είχε πάντα πρωταγωνιστικό ρόλο, αλλά δεν κατάφερνε να διεκδικήσει την άνοδο μέχρι τέλους. Το 1968-69 ήταν 4η με 71 β. (13 ν. - 11 ισ. - 10 ητ., 36-31 γκολ), ισόβαθμη στην 3η θέση με τον Φωστήρα αλλά δέκα βαθμούς λιγότερους από τη δεύτερη προνομιούχο θέση. Πάλι τερμάτισε αήττητη εντός έδρας, ωστόσο παραχώρησε πολλές ισοπαλίες. Το 1969-70 ήταν 5η με 72 β. (15 ν. - 9 ισ. - 10 ήτ., 43-32 γκολ), ξανά αήττητη εντός έδρας, αλλά μακριά από τους 95 βαθμούς της κορυφής. Το 1970-71 ήταν μεταβατική χρονιά. Με νέα ομάδα τερμάτισε στη 10η θέση (13 ν. - 6 ισ. - 15 ήτ., 36-39 γκολ), αλλά κατάφερε να δημιουργήσει ένα αξιόμαχο σύνολο που την επόμενη σεζόν κατάφερε να κερδίσει την άνοδο.

1971-72

Η περίοδος 1971-72 ήταν συναρπαστική. Με πρόεδρο τον Λυκούργο Γαϊτανάρο και μια σειρά από ταλαντούχους ντόπιους παίκτες, όπως τους Νίκο Παναγόπουλο (Μπατούνα), Ηλία Λαγογιάννη, Άγγελο Σκαφιδά, Νίκο Μουλατσιώτη, Δημήτρη Σπεντζόπουλο, Λεωνίδα Δαμιανάκο, Μανώλη Θεοδώρου, Δημήτρη Καλλιγέρη, Γιώργο Μπιστικέα, Τάκη Μάραντο, Καπαματζιάν, Μπατσακούτσα και Μελιγαλιώτη, πέτυχε να πάρει τον τίτλο συγκεντρώνοντας 89 β. (20 ν.-11 ισ- 7 ήτ., 59-25 γκολ). Ήταν ακατάβλητη εντός έδρας, όπου παραχώρησε μόλις δύο ισοπαλίες και πέτυχε πολλές εντυπωσιακές νίκες, όπως το  8-1 με το Λεωνίδα Σπάρτης, 4-1 με τον Παναργειακό, 4-2 με τον ΠΑΣ Γιάννινα, 3-0 με τα Χανιά, τον ΟΦΗ, τον Αίαντα, τον Ορφέα Αιγάλεω και τον Παναιτωλικό. 
Στους εκτός έδρας αγώνες την ακολουθούσαν πλήθος φιλάθλων, οι οποίοι με τις ασπρόμαυρες σημαίες δημιουργούσαν εντυπωσιακή ατμόσφαιρα. Τότε δημιουργήθηκε το παρατσούκλι "Μαύρη Θύελλα", που φέρει ως σήμερα, το οποίο ανήκε στον Παναιγιάλειο από την δεκαετία του ’50. Στο λεκανοπέδιο της Αττικής οι αντίπαλοι σύλλογοι αναγκάζονταν να δώσουν τον αγώνα τους με την Καλαμάτα σε μεγαλύτερα γήπεδα για εισπρακτικούς λόγους, αφού τα δικά τους δεν μπορούσαν να ικανοποιήσουν την τεράστια ζήτηση εισιτηρίων. Έτσι η Καλλιθέα έπαιξε στο Στάδιο Νέας Σμύρνης, η Προοδευτική στο Στάδιο Καραϊσκάκη και ο Ίκαρος Ν. Ιωνίας στο παλιό γήπεδο της ΑΕΚ στη Νέα Φιλαδέλφεια. 
Βασικός αντίπαλος στην διεκδίκηση του τίτλου ήταν ο Ίκαρος Ν. Ιωνίας. Ο αποφασιστικός αγώνας μεταξύ των δύο ομάδων δόθηκε στο τέλος του β΄ γύρου στο Στάδιο Ν. Φιλαδέλφειας. Η κοσμοσυρροή ήταν τέτοια ώστε χιλιάδες φίλαθλοι έμειναν έξω από το γήπεδο, αφού είχαν εξαντληθεί τα εισιτήρια και παρακολουθούσαν ραδιοφωνικά την εξέλιξη του ματς. Η Καλαμάτα ήταν μπροστά με διαφορά τριών βαθμών και το τελικό 1-1 της επέτρεψε να κρατήσει την πρωτοπορία και τελικά να πάρει τον τίτλο και την άνοδο.

1973-74

Την επόμενη σεζόν η ομάδα υποβιβάστηκε από την Α΄ Εθνική και το 1973-74 διεκδίκησε πάλι την άνοδο. Βασικοί αντίπαλοί της αυτή τη φορά ήταν ο Ατρόμητος Αθηνών και η Προοδευτική. Τελικά ισοβάθμησε στη πρώτη θέση με τον Ατρόμητο με 57 β. (24 ν.- 9 ισ- 5 ήτ., 70-23 γκολ), 4 περισσότερους από την Προοδευτική. Πήρε τον τίτλο έπειτα από αγώνα μπαράζ, αλλά τελικά ανέβηκε και ο Ατρόμητος. 
Σε όλη τη διάρκεια της σεζόν είχε εικόνα ομάδας Α΄ Εθνικής και οι εμφανίσεις της ήταν εντυπωσιακές. Στην έδρα της, το γήπεδο Μεσσηνιακού, παραχώρησε μόνο τρεις ισοπαλίες και οι νίκες της ήταν με μεγάλα σκορ, νικώντας 5-0 τον Απόλλωνα Μυτιλήνης και τον Φοίβο Ρόδου, 4-0 τον Ιωνικό, 4-1 τον Ολυμπιακό Λιοσίων και τον Α.Ο. Σύρου, 3-0 την Αναγέννηση Καρδίτσας, τα Χανιά και τον Αχαρναϊκό.

1972-73

Η Καλαμάτα δεν μπόρεσε να παραμείνει πάνω από μια σεζόν στην ανώτερη κατηγορία. Την πρώτη της φορά, την περίοδο 1972-73, παρουσίασε μια δυναμική ομάδα, ενισχυμένη με πέντε νοτιαμερικανούς ποδοσφαιριστές (Βάλιαν, Μάνα, Εσπινόζα, Καντίχεβιτς, Τζιλιότι), οι οποίοι έδωσαν χαρακτήρα στην ομάδα, που όμως έχασε σε ομοιογένεια, με αποτέλεσμα να κάνει πολλές ήττες. Παρόλα αυτά πέτυχε μερικά καλά αποτελέσματα, όπως η ισοπαλία 2-2 εκτός έδρας με τον Παναθηναϊκό, το 2-1 επί της σπουδαίας Παναχαϊκής που τερμάτισε 4η εκείνη τη χρονιά, το 3-0 επί της Ομόνοιας Λευκωσίας, το 2-0 επί Αιγάλεω, Ατρόμητου και Τρικάλων. Πάλεψε μέχρι τέλους για την παραμονή της και τερμάτισε στην 15η θέση. Συγκέντρωσε 60 β. (8 ν. - 10 ισ. - 16 ήτ., 30-45 γκολ), μόλις ένα λιγότερο από τον Πανσερραϊκό και δύο λιγότερους από το Φωστήρα που σώθηκαν. Είναι χαρακτηριστικό πως απείχε μόλις 4 βαθμούς από τη 10η θέση, δηλαδή μόλις δύο νίκες (με το τότε σύστημα 3-2-1).

1974-75

Δυο χρόνια αργότερα, την περίοδο 1974-75, ξαναβρέθηκε στην Α΄ Εθνική. Όμως αυτή τη φορά έχασε πιο καθαρά τη μάχη της σωτηρίας. Τερμάτισε στη 17η και προτελευταία θέση με 23 β. (8 ν. - 7 ισ. - 19 ήτ., 23-60 γκολ), πέντε βαθμούς από την 13η θέση,τελευταία που εξασφάλιζε την παραμονή. Η μοναδική καλή ανάμνηση από τη σεζόν είναι μια από τις πιο μεγάλες νίκες που πέτυχε στην ιστορία της, με 2-0 επί του Παναθηναϊκού.

Η χρυσή σεζόν 1999-2000

Η σεζόν 1999-00 θεωρείται η πιο επιτυχημένη στην ιστορία του συλλόγου. Στη διάρκεια της χρονιάς πέτυχε μερικές εντυπωσιακές νίκες, όπως το 5-2 επί του Άρη εντός έδρας και οι έξι νίκες εκτός έδρας επί των Απόλλωνα Αθ. (2-1), Ιωνικού (1-0), Παναχαϊκής (2-1), Καβάλας (1-0), Τρικάλων (2-0) και Προοδευτικής (2-1). 
Τερμάτισε στην 9η θέση του πρωταθλήματος με 44 βαθμούς, χάνοντας μόλις για ένα βαθμό τη συμμετοχή της στους αγώνες μπαράζ για την έξοδο στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Κέρδισε όμως τη συμμετοχή της στο Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ 2000, που ήταν η πρώτη και μοναδική μέχρι σήμερα σε ευρωπαϊκή διοργάνωση. Το καλοκαίρι του 2000 αντιμετώπισε στον 3ο γύρο την Τσμελ Μπιλσάνι (Τσεχία) και αποκλείστηκε με δυο ήττες (0-5, 0-3). 
Παράλληλα την ίδια σεζόν έκανε μεγαλειώδη πορεία στο Κύπελλο Ελλάδος, φτάνοντας ως τα ημιτελικά. Τερμάτισε πρώτη στον προκριματικό όμιλο με τέσσερις νίκες επί των Ναυπακτιακού Αστέρα (4-0 εντός), Πανελευσινιακού (1-0 εκτός), Λύκων Θεσσαλονίκης (2-0 εκτός) και Πιερικού (2-0 εντός) και μία ήττα από τον Απόλλωνα Αθ. (1-2 εντός). Στη συνέχεια απέκλεισε κατά σειρά την Προοδευτική με 3-2 (εντός) και τον ΟΦΗ στα προημιτελικά (0-1, 3-0), για να αποκλειστεί στα ημιτελικά από τον Ιωνικό (0-2, 2-4).