google/wiki40b huggingface dataset:
Μάριος Πλωρίτης

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Μάριος Πλωρίτης γεννήθηκε στον Πειραιά και ήταν πτυχιούχος της Νομικής, των οικονομικών και των Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Πραγματοποίησε θεατρικές σπουδές στην Αγγλία, Γαλλία και ΗΠΑ. Διετέλεσε κριτικός του θεάτρου και του κινηματογράφου στην εφημερίδα Ελευθερία (1945-1965), διευθυντής του θεατρικού τμήματος του ΕΙΡ (1950-1952), καθηγητής της Ιστορίας Θεάτρου στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης (1956-1967) και καθηγητής του πανεπιστημίου του Βενσέν στο Παρίσι. Υπήρξε από τους πρωτεργάτες του Θεάτρου Τέχνης μαζί με τον Κάρολο Κουν. Συνολικά σκηνοθέτησε σε διάφορους αθηναϊκούς θιάσους περίπου 20 θεατρικά έργα, κυρίως την περίοδο 1952-1962.Από το 1971 διετέλεσε καθηγητής θεατρολογίας στο πανεπιστήμιο των Αθηνών.
Το μεταφραστικό και κριτικό έργο του Πλωρίτη είναι σημαντικό. Τα εβδομαδιαία άρθρα-επιφυλλίδες του στο Βήμα της Κυριακής και σε διάφορα περιοδικά «άφησαν εποχή». Ήταν διευθυντής της εφημερίδας Η Νίκη (1965-1967) και 1974 και μετά . Υπήρξε μέλος της ΕΣΗΕΑ, της Εταιρίας Θεατρικών Συγγραφέων, της Ένωσης Θεατρικών Κριτικών,της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου,του Ελληνικού Κέντρου Θεάτρου του Κέντρου Θεραπείας Εξαρτημένων Ατόμων και άλλων σωματείων και οργανισμών.Επίσης ό Πλωρίτης υπήρξε συνιδρυτής μαζί με τους Αλέκο Πατσιφά και Νικόλαο Καρύδη των εκδόσεων Ίκαρος.
Ο Μάριος Πλωρίτης είχε κάνει τρεις γάμους: Έναν με την ηθοποιό Έλλη Λαμπέτη το 1950 (χώρισαν το 1953), δεύτερο με τη Μαρίκα Ανεμογιάννη το 1964 και τρίτο το 1996 με την Κάτια Δανδουλάκη (με την οποία ήταν ήδη ζευγάρι για πολλά χρόνια, έζησαν μαζί συνολικά 35 χρόνια, σύμφωνα με τα λεγόμενά της σε κάποια συνέντευξη που παραχώρησε). Σύντροφος του, επίσης, υπήρξε και η δημοφιλέστερη ίσως Ελληνίδα ηθοποιός, η Αλίκη Βουγιουκλάκη. Ήταν μόνιμος κάτοικος Αθηνών και μιλούσε επίσης γαλλικά, αγγλικά, γερμανικά και ιταλικά.
Κανονική γλώσσα

Στην επιστήμη των υπολογιστών και τη θεωρία τυπικών γλωσσών, μία κανονική γλώσσα είναι μία τυπική γλώσσα που μπορεί να εκφραστεί με μια κανονική έκφραση, όπως αυτή ορίζεται από τη θεωρία της επιστήμης των υπολογιστών (και όχι με την έννοια των μηχανισμών τυπικών εκφράσεων που παρέχουν πολλές σύγχρονες γλώσσες προγραμματισμού).
Εναλλακτικά, μια κανονική γλώσσα μπορεί να οριστεί ως η γλώσσα εκείνη που αναγνωρίζεται από ένα πεπερασμένο αυτόματο. Η ισοδυναμία των κανονικών εκφράσεων και των αυτομάτων είναι γνωστή ως το θεώρημα του Kleene. Στην ιεραρχία του Chomsky, οι κανονικές γλώσσες ορίζονται ως εκείνες που παράγονται από γραμματικές τύπου 3 (κανονικές γραμματικές).
Οι κανονικές γλώσσες είναι ιδιαίτερα χρήσιμες στη συντακτική ανάλυση εισόδου και το σχεδιασμό γλωσσών προγραμματισμού.

Παραδείγματα

Όλες οι πεπερασμένες γλώσσες είναι κανονικές. Πιο συγκεκριμένα, η γλώσσα της κενής συμβολοσειράς {ε} = Ø* είναι κανονική. Άλλα τυπικά παραδείγματα είναι η γλώσσα που αποτελείται από όλες τις συμβολοσειρές στο αλφάβητο {a, b} που περιέχουν άρτιο πλήθος ab, ή η γλώσσα που αποτελείται από όλες τις συμβολοσειρές της μορφής: πολλαπλά a ακολουθούμενα από πολλαπλά b.
Ένα απλό παράδειγμα γλώσσας που δεν είναι κανονική αποτελεί το σύνολο των συμβολοσειρών { anbn | n ≥ 0 }. Εμπειρικά, η γλώσσα αυτή δεν μπορεί να αναγνωριστεί από ένα πεπερασμένο αυτόματο διότι αυτό έχει πεπερασμένη μνήμη και δεν είναι ικανό να θυμάται το ακριβές πλήθος των a. Σε επόμενη παράγραφο παρουσιάζονται τεχνικές για συστηματική επαλήθευση αυτού του γεγονότος.

Αποτελέσματα πολυπλοκότητας

Στη θεωρία πολυπλοκότητας, η κλάση πολυπλοκότητας όλων των κανονικών γλωσσών αναφέρεται μερικές φορές ως REGULAR ή REG και ισοδυναμεί με DSPACE(O(1)), δηλαδή τα προβλήματα απόφασης που μπορούν να επιλυθούν σε σταθερό χώρο (ο χώρος που χρησιμοποιείται είναι ανεξάρτητος του μεγέθους της εισόδου). Ισχύει ότι REGULAR ≠ AC, αφού εμπεριέχει το πρόβλημα της ισοτιμίας κατά το οποίο πρέπει να αποφανθούμε αν το πλήθος των 1 ψηφίων στην είσοδο είναι άρτιο ή περιττό, και αυτό το πρόβλημα δεν ανήκει στο AC⁰. Από την άλλη πλευρά, η REGULAR δεν περιλαμβάνει την AC⁰, διότι η μη κανονική γλώσσα των παλίνδρομων ή η μη κανονική γλώσσα  μπορούν αμφότερες να αναγνωριστούν στην AC⁰.
Αν μια γλώσσα δεν είναι κανονική, τότε απαιτεί μια μηχανή με τουλάχιστον Ω(log log n) χώρο για την αναγνώριση (όπου n το μέγεθος της εισόδου). Με άλλα λόγια, το DSPACE(o(log log n)) ισοδυναμεί με την κλάση των κανονικών γλωσσών. Στην πράξη, τα περισσότερα μη κανονικά προβλήματα επιλύονται από μηχανές που καταλαμβάνουν τουλάχιστον λογαριθμικό χώρο.
Άγγελος Δόξας

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1897 ή το 1900 στην Κωνσταντινούπολη, ενώ στη συνέχεια μετακόμισε στην Αθήνα όπου σπούδασε στη Νομική και Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Στη συνέχεια πραγματοποίησε περαιτέρω ιατρικές σπουδές στη Βιέννη και το Παρίσι. Ενώ βρισκόταν στο Παρίσι παρακολούθησε επίσης μαθήματα στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της πόλης. Ειδικεύτηκε στην ψυχιατρική, ενασχολούμενος παράλληλα με την ψυχανάλυση. Στα πλαίσια της επιστημονικής έρευνάς του δημοσίευσε ιατρικά και ψυχολογικά δοκίμια, λαμβάνοντας μέρος σε πολλά συνέδρια. Το 1935 διετέλεσε πρόεδρος της Ελληνικής Αντιαφροδισιακής Εταιρείας ενώ το 1950 υπήρξε εκ των ιδρυτών της Ελληνικής Εταιρείας Ψυχοβιολογίας. Ακόμη συνεργάστηκε με πολλές αθηναϊκές εφημερίδες στέλνοντας ανταποκρίσεις από το εξωτερικό, γράφοντας χρονογραφήματα αλλά και κριτικές θεατρικών έργων.
Παράλληλα από μικρή ηλικία άρχισε να ασχολείται με τη λογοτεχνία. Το 1915 εξέδωσε την πρώτη ποιητική του συλλογή με τίτλο Άσπρες νύχτες. Το 1927 κυκλοφόρησε η ποιητική συλλογή Σπονδή στον άνεμο την οποία προλόγισε ο Κωστής Παλαμάς. Έγραψε ακόμη έργα πεζογραφίας, θεάτρου, χρονογραφημάτων, λογοτεχνικές μελέτες, ταξιδιωτική λογοτεχνία και δοκίμια, ενώ μετέφρασε και έργα ξένων αλλά και αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων. Στο έργο του υπάρχει πληθώρα κοσμοπολίτικων και ρομαντικών στοιχείων. Πέθανε στην Αθήνα στις 15 Νοεμβρίου 1985.
Κόσμος 9

Αποστολή

Ο δορυφόρος εκτοξεύτηκε με πύραυλο Βοστόκ-2 που είχε αριθμό σειράς T15000-06 από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στις 27 Σεπτεμβρίου 1962 (09:39:51 GMT). Τέθηκε σε χαμηλή περιγήινη τροχιά με περίγειο 829 km, απόγειο 981 km, κλίση 67,7 μοιρών και τροχιακή περίοδο 103,1 λεπτών. Η αποστολή του διήρκησε τέσσερις ημέρες και ολοκληρώθηκε με την επιστροφή στην Γη της κάψουλας επανεισόδου, στην οποία μεταφέρονταν το φιλμ, την 1η Οκτωβρίου. Εκτός από την πρωταρχική αποστολή του της οπτικής αναγνώρισης, ο Κόσμος 9 χρησιμοποιήθηκε και για την έρευνα σχετικά με την ακτινοβολία στο διάστημα προς υποστήριξη του προγράμματος Βοστόκ.
Αγνή της Ακουιτανίας, βασίλισσα της Αραγωνίας

Δεύτερος γάμος

Στον καθεδρικό ναό της Χάκας στις 13 Νοεμβρίου 1135, της αρχαίας πρωτεύουσας της Αραγωνίας η Αγνή παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο της τον Ραμίρο Β΄ της Αραγωνίας, πρώην μοναχό ο οποίος παραιτήθηκε από την αρχιεπισκοπή της Ρόδας για να διαδεχτεί τον άτεκνο αδελφό του Αλφόνσο τον Μαχητή.  Ανώνυμος συγγραφέας των Χρονικών του Αυτοκράτορα Αλφόνσου περιγράφει το γεγονός : 
«Εξέλεξαν βασιλιά τον αδελφό του Αλφόνσου, ήταν μοναχός και το όνομα του ήταν Ραμίρο και πήρε σύζυγο την κόρη του κόμητος του Πουατιέ. Οι Αραγωνέζοι παρόλο που ήταν μεγάλη αμαρτία το δέχτηκαν επειδή πέθανε ο βασιλιάς τους και δεν ήθελαν να στερηθούν την βασιλική δυναστεία τους. Ο Ραμίρο με την σύζυγο του έκαναν μια κόρη, στην συνέχεια αναγνώρισαν τις αμαρτίες τους και ο Ραμίρο δέχτηκε την τιμωρία του»

Βασίλισσα της Αραγωνίας

Οι σημαντικότεροι λόγοι που δέχτηκαν οι Αραγωνέζοι τον γάμο ήταν ότι γνώριζαν την γονιμότητα της Αγνής από τον πρώτο της γάμο,  και ότι αδελφός της ήταν ο δούκας Γουλιέλμος Ι΄ της Ακουιτανίας ο οποίος υποστηρικτής του αντίπαπα Ανάκλητου Β΄ ο οποίος νομιμοποίησε την άνοδο του Ραμίρο στον θρόνο της Αραγωνίας.  Η προίκα της Αγνής ήταν μια εκκλησία στο Λοσκερτάλες. Σε ένα έγγραφο το οποίο χρονολογείται τον μήνα του γάμου του ο Ραμίρο αναφέρει "πήρα μια σύζυγο όχι από σαρκική επιθυμία αλλά για να εξασφαλιστεί το μέλλον της δυναστείας μου". Οι σύγχρονοι συγγραφείς για να καλύψουν την ντροπή αναφέρουν ότι εκείνη την εποχή ήταν συνηθισμένο φαινόμενο οι γάμοι των επισκόπων. Το Χρονικό του Σαν Χουάν ντε λα Πένια του 14ου αιώνα αναφέρει ότι στάλθηκαν αντιπρόσωποι στον πάπα για να νομιμοποιήσει τον γάμο. Η περίπτωση της Αγνής και του Ραμίρο στάθηκε αιτία να συγκληθεί το Δεύτερο Συμβούλιο του Λατερανό (1139) το οποίο αποφάσισε οριστικά ότι όλοι οι γάμοι των κληρικών είναι άκυροι.  
Το πρώτο έγγραφο στο οποίο εμφανίζεται η Αγνή ως βασίλισσα ήταν στις 29 Ιανουαρίου 1136, τον Αύγουστο έκανε μια κόρη την Πετρονίλα. Στο τελευταίο έγγραφο στο οποίο εμφανίζεται μαζί με την σύζυγο της ήταν η δωρεά που έκαναν μαζί έναν αλευρόμυλο και ένα άλογο στο μοναστήρι του Σαν Πέτρο ντε Αντεφρουένζο στο Λόσκερταλες.

Τελευταία χρόνια

Ο Ραμίρο και η Αγνή χώρισαν αμέσως μετά, ο αδελφός της Αγνής πέθανε κατά την διάρκεια ενός προσκυνήματος στο Σαντιάγκο της Κομποστέλα στις 3 Απριλίου 1137, πριν τον θάνατο του είχε περάσει από την Ιβηρική για να διαπραγματευτεί τον γάμο της μικρής Πετρονίλας με τον κόμη Ραϋμόνδο Βερεγγάριο Δ΄ της Βαρκελώνης.  Μετά το διαζύγιο ο Ραμίρο επέστρεψε στο μοναστήρι και η Αγνή αποσύρθηκε στο αβαείο του Φοντεβρώ μαζί με την μητέρα της.
Σπυρίδων Σπηλιωτάκης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Σπάρτη το 1814. Πατέρας του ήταν ο πρόκριτος του ιερού αγώνα Αναγνώστης. Χρημάτισε επί Όθωνα διευθυντής του γραφείου της δημόσιας Οικονομίας στο Υπουργείο των Εσωτερικών. Το 1855 πήγε με αποστολή ως επίτροπος της Ελλάδας στην παγκόσμια έκθεση του Παρισιού, και ως επίτροπος στο παγκόσμιο στατιστικό συνέδριο. Υπήρξε βουλευτής και πρόεδρος της βασιλικής επιτροπής για την εμψύχωση της εθνικής βιομηχανίας.
Γρηγόριος Ρακιτζής

Ο Γρηγόριος Ρακιτζής (Σέρρες, 1834 - Πάτρα, 1906) ήταν Έλληνας εθνικός ευεργέτης.

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στις Σέρρες, το ￼￼1834￼￼. Κληροδότησε στην κοινότητα Σερρών της πατρίδας του κτηματική περιουσία, με την οποία ανεγέρθη και συντηρείται το Γρηγορίειον Παρθεναγωγείον. Απεβίωσε το 1906 στην Πάτρα, και τάφηκε στην γενέτειρά του.
Οι Σέρρες τον τίμησαν, δίνοντας το όνομά του σε μία οδό στο κέντρο.￼
Ιστορία των Καθολικών στη Σαντορίνη

Ιστορία

Το 1642 εγκαθίστανται στη νησί οι Ιησουίτες μοναχοί ως αποστολικοί μισιονάριοι με σκοπό να προσηλυτίσουν στο καθολικό δόγμα τους ντόπιους. Παρόλο που αυτή η εγκατάσταση προκάλεσε τις έντονες διαμαρτυρίες των Ορθοδόξων σύντομα ακολούθησε η άφιξη και των Λαζαριστών μοναχών.
Κατά το 1650 ο περιηγητής F.Richard αναφέρει χονδρικά ότι σε σύνολο 7000 κατοίκων οι Καθολικοί ήταν περίπου 700 ενω το 1790 ο Choiseul-Gouffin βρίσκει,σύμφωνα με τα λεγόμενα του, 800 Καθολικούς. Σημειώνει επίσης πως εκείνη την εποχή είχε δημιουργηθεί βαθύ χάσμα στις σχέσεις των Καθολικών με τους Ορθόδοξους καθώς οι πρώτοι διεκδικούσαν διάφορα ξωκλήσια. Αργότερα σημαντικός αριθμός επιφανών Καθολικών εγκατέλειψε το νησί λόγω κυρίως της πίεσης από τους Τούρκους.
Λίγα χρόνια μετά την απελευθέρωση και την δημιουργία του ελληνικού κράτους και συγκεκριμένα το 1850 ο Καθολικός κληρικός Ιωάννης Δεκιγάλας μέτρησε 16 καθολικές εκκλησίες σε σύνολο 290 και το 1927 ο Ορθόδοξος αρχιμανδρίτης Δανιήλ Δεναξάς βρήκε 9 σε σύνολο 360. Παράλληλα το 1928 σύμφωνα με την επίσημη απογραφή του ελληνικού κράτους στη Σαντορίνη υπήρχαν μόλις 250 Καθολικοί και στις μέρες μας υπολογίζονται σε περίπου 150 άτομα ενώ η επισκοπή, είναι επίσημα αναγνωρισμένη από το κράτος και βρίσκεται υπό την τοποτηρητεία του Επισκόπου Σύρου, περιλαμβάνει και τα νησιά Θηρασιά, Ίο, Ανάφη, Φολέγανδρος και Σίκινο.

Αξιοθέατα

Καθολικά μνημεία άξια αναφοράς στη σημερινή Σαντορίνη είναι η Ιερά Μονή Αγίας Αικατερίνης, της οποίας οι μοναχές ακολουθούν το τυπικό (κανόνα) του Αγίου Δομινίκου (τάγμα των Δομινικανιδών) καθώς και η Καθολική Μητρόπολη του Αγίου Ιωάννου στα Φηρά, η οποία είχε υποστεί βαρύτατες ζημιές κατά το σεισμό του 1956 και μόλις αποκαταστάθηκε.
Νεφερμαάτ

Η ζωή του

Ο Νεφερμαάτ ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Σνεφρού, του ιδρυτή της 4ης Δυναστείας και της πρώτης γυναίκας του, και ετεροθαλής αδελφός του Χέοπα. Η γυναίκα του ήταν η Ιτέτ, με την οποία είχαν πολλά παιδιά, τα ονόματα των οποίων αναφέρονται στον τάφο τους (βλ. Ιτέτ). Μία αδελφή του Νεφερμαάτ, η Νεφερτκαού, είχε γιο που είχε επίσης το όνομα Νεφερμαάτ.

Τάφος

Ο Νεφερμαάτ είναι θαμμένος στο μασταμπά 16 στο Μεϊντούμ, όπως και εκεί είναι θαμμένοι πολλοί συγγενείς του Φαραώ Σνεφρού. Ο τάφος του είναι γνωστός από τη συγκεκριμένη τεχνική που χρησιμοποιήθηκε για τις τοιχογραφίες. Οι γλύπτες χάραξαν τις βαθιά τις εικόνες, και μετά τις γέμισαν με χρωματιστό γύψο. Η τεχνική αυτή απαιτεί πολύ δουλειά, και χρειαζόταν προσοχή γιατί ο γύψος ξεραινόταν, έκανε ρωγμές και έπεφτε. Το αποτέλεσμα ήταν τοιχογραφίες με έντονα χρώματα, και ο τάφος αυτός είναι ο μόνος γνωστός με αυτήν την τεχνική, τα προβλήματα όμως αυτά συνετέλεσαν στο να εγκαταλειφθεί.
Ο τάφος επίσης είναι γνωστός με τη σκηνή που αναπαριστά χήνες, γνωστή ως Χήνες του Μεϊντούμ (τώρα στο Αιγυπτιακό Μουσείο, JE 34571/ CG 1742), είναι φτιαγμένη με την παραπάνω τεχνική του ζωγραφισμένου γύψου, και ανακαλύφθηκε το 1871 από τον Ογκίστ Μαριέτ. Αναπαριστά έξι χήνες, τρεις κοιτάνε στα αριστερά και τρεις στα δεξιά. Σε κάθε ομάδα μία έχει το κεφάλι κάτω βόσκοντας χόρτο, και οι άλλες δύο κοιτάνε απάνω. Οι ομάδα τριών χηνών βασικά αντιστοιχεί σε πολλές χήνες, καθώς το τρία αντιπροσωπεύει τον πληθυντικό αριθμό στο αρχαίο αιγυπτιακό σύστημα γραφής. Στο φτέρωμά τους υπάρχουν διαφορετικές λεπτομέρειες, που συμβάλουν στη συμμετρία της σκηνής. Η σκηνή αποτελεί αριστοτεχνικό παράδειγμα της αρχαίας αιγυπτιακής τέχνης, ένα αριστούργημα.
Μάρμαρο Μεσσηνίας

Τοποθεσία

Το Μάρμαρο βρίσκεται περίπου 11 χιλιόμετρα προς τα βορειοανατολικά της Κυπαρισσίας και περίπου 6 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από το Σιδηρόκαστρο. Έχει υψόμετρο 162 μέτρα και απέχει 5 περίπου χιλιόμετρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους. Κοντά στο Μάρμαρο, προς τα νοτιοανατολικά του, βρίσκεται ο Κάκκαβας σε απόσταση 3 περίπου χιλιομέτρων, προς τα νοτιοδυτικά του το Καλό Νερό σε απόσταση 4,5 περίπου χιλιομέτρων και προς τα βορειοδυτικά του το Άνω Καλόν Νερόν σε απόσταση 6,5 περίπου χιλιομέτρων αντίστοιχα.

Ιστορικό οικισμού

Ο οικισμός Μάρμαρο είναι σχετικά νέος οικισμός, ο οποίος προσαρτήθηκε, το 2001, στην κοινότητα του Καλού Νερού και τον κατηργημένο Δήμο Αυλώνα Μεσσηνίας, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» το Μάρμαρο ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας. Το Μάρμαρο σήμερα είναι οικισμός της Τοπικής Κοινότητας του Καλού Νερού του Δήμου Τριφυλίας, με έδρα το Καλόν Νερόν, ενώ στην τοπική κοινότητα αυτή ανήκουν επίσης οι εξής οικισμοί: Το Άνω Καλόν Νερόν, το Βουνάκι, τα Δρεκολαίικα, ο Κάκκαβας και η Στάση Σιδηροκάστρου.
Κρατικός Αερολιμένας Πάρου

Ιστορικά γεγονότα

Ο αερολιμένας ξεκίνησε να λειτουργεί στις 5 Οκτωβρίου 1982, σε χώρο που παραχώρησε ο Νικόλας Παντελαίος, για αυτό και το δευτερεύον όνομα του αερολιμένα είναι "'Παντελαίειο Αεροδρόμιο Πάρου". Ο αερολιμένας ξεκίνησε τη λειτουργία του ως κοινοτικός και διέθετε ένα χωμάτινο διάδρομο και ένα μικρό κτήριο εμβαδού 80 τ.μ..
Το 1985 ο διάδρομος ασφαλτοστρώθηκε, ενώ το 1987 προστέθηκε ένας επιπλέον όροφος στο κτήριο του αεροσταθμού. Επίσης, την ίδια χρονιά το κτήριο ανακαινίσθηκε για να στεγάσει την Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας και μετεωρολογικό σταθμό της Εθνικής Μετεωρολογικής Υπηρεσίας.
Το 1989 ο αερολιμένας έγινε κρατικός. Το 2016 μεταφέρθηκε δυτικότερα, με νέο διάδρομο μήκους 1.400 μ. και σε νέες προσωρινές κτιριακές εγκαταστάσεις.
Οι νέες εγκαταταστάσεις του αεροδρομίου εγκαινιάστηκαν στις 29 Ιουλίου 2016, παρουσία του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα. Οι εγκαταστάσεις αυτές επέτρεψαν τη μεταφορά περισσότερων επιβατών λόγω της δυνατότητας προσγείωσης μεγαλύτερων αεροσκαφών.

Συγκοινωνία

Ο αερολιμένας συνδέεται με την Παροικιά και την Νάουσα με λεωφορείο από τη παρακείμενη στάση. Επίσης, υπάρχει ταξί για οποιοδήποτε προορισμό εντός του νησιού.
Μιχαήλ Χατζηαθανασίου

Ο Μιχαήλ ή Μιχαλάκης Χατζηαθανασίου (1880/81 - 1948) ήταν Έλληνας εκκλησιαστικός συνθέτης και καθηγητής στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης.

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1880 ή το 1881 στην Κάτω Παναγιά (τουρκ: Çiftlik) της χερσονήσου της Ερυθραίας κοντά στον Τσεσμέ. Κατά την παιδική του ηλικία εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη όπου σπούδασε εκκλησιαστική μουσική κοντά σε σημαντικούς δάσκαλους της περιόδου, όπως π.χ. ο πρωτοψάλτης Νηλέας Καμαράδος, από τον οποίο επηρεάστηκε βαθύτατα.
Διετέλεσε ψάλτης σε ναούς και μονές της Κωνσταντινούπολης της Πριγκήπου και της Χίου, ενώ το 1917 έγινε μέλος της Πατριαρχικής Μουσικής Επιτροπής. Επιπλέον, υπήρξε καθηγητής πρώτα στη Μεγάλη του Γένους Σχολή (1919-1924) και αργότερα στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης.
Ως καθηγητής διακρίθηκε για τη μεθοδικότητα, τη λιτότητα και την απλότητά του και συγκαταλέγεται στους εξωπατριαρχικούς εκκλησιαστικούς μουσικούς που αντιπροσώπευαν μια ευρύτερη ανατολική εκκλησιαστική μουσική παράδοση. Παράλληλα αναφέρεται ως πολυσύνθετος εκκλησιαστικός μελοποιός. Μαθητές του υπήρξαν μεταξύ άλλων οι Θρασύβουλος Στανίτσας, Δημήτριος Μαγούρης, Λεωνίδας Βεζάνης κ.ά.
Απεβίωσε στις 18 Σεπτεμβρίου του 1948 και ετάφη στο κοιμητήριο του ναού της Ζωοδόχου Πηγής στο Μπαλουκλί.Αμέσως μετά τον θάνατό του εκδόθηκε το έργο του Αι βάσεις της βυζαντινής μουσικής (1948), ενώ το 1975 κυκλοφόρησε ειδικός τόμος με τίτλο Μουσική Ζωοδόχος Πηγή που περιείχε διάφορα ανέκδοτα μέχρι τότε συγγράμματά του. Μεγάλο μέρος του αρχείου του καταστράφηκε στα Σεπτεμβριανά.
Κόσοβσκα Μιτρόβιτσα

Το όνομα της πόλης

Το όνομά της το πήρε από τη σλάβικη παραφθορά του ονόματος του Αγίου Δημητρίου από μία εκκλησία που υπήρχε από τον 14ο αιώνα.Την περίοδο από 1981 έως 1991 ονομαζόταν Τίτοβα Μιτρόβιτσα από το όνομα του στρατάρχη Τίτο της σοσιαλιστικής Γιουγκοσλαβίας.

Ιστορία

Η πόλη δημιουργήθηκε περίπου τον 14ο αιώνα και η πρώτη αναφορά σε αυτή γίνεται το 1455. Παρέμεινε μια μικρή πόλη μέχρι την ανακάλυψη μεταλλευμάτων μολύβδου και ψευδαργύρου των οποίων η εκμετάλλευση ώθησε την πόλη σε γρήγορη ανάπτυξη με αποτέλεσμα να γίνει μια από τις σημαντικότερες πόλεις στη Σερβία. Η πόλη το 1999, όταν άρχισε ο πόλεμος του Κοσόβου, είχε 116.500 κατοίκους. Η πόλη καταστράφηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου. Μετά τη λήξη του πολέμου η πόλη έγινε ένα από τα σύμβολα της διαίρεσης του Κοσόβου. Για ένα διάστημα μετά το πόλεμο τις γέφυρες στο ποταμό Ιμπάρ φυλούσαν δυνάμεις της KFOR ώστε να αποφευχθούν οι συγκρούσεις. Η πόλη έχει γίνει θέατρο πολλών συγκρούσεων ανάμεσα σε Αλβανούς και Σέρβους, όπως το 2004 με συνολικά 19 νεκρούς, με την ύπαρξη εξτρεμιστικών ομάδων και στις δύο πλευρές.
Στην πόλη στεγάζεται προσωρινά από το 2001 το Πανεπιστήμιο της Πρίστινα καθώς κατά τη διάρκεια του πολέμου καθηγητές και φοιτητές που διδάσκονταν στα σερβικά εκδιώχθηκαν από τα σπίτια τους. Το πανεπιστήμιο αρχικά μεταφέρθηκε στο Κρούσεβατς και σε άλλες πόλεις και το 2001 με απόφαση της σερβικής κυβέρνησης η έδρα του πανεπιστημίου μεταφέρθηκε στη Μιτρόβιτσα. Σήμερα στο πανεπιστήμιο φοιτούν περίπου 10.000 μαθητές.
Τιμοκρατία

Η Τιμοκρατία ήταν πολιτικό σύστημα που εφαρμοζόταν στην αρχαία Ελλάδα. Με το σύστημα αυτό η συμμετοχή των πολιτών στα κοινά και στη διακυβέρνηση της πόλεως - κράτους καθοριζόταν με την περιουσιακή τους κατάσταση.
Την τιμοκρατία ως πολίτευμα, ο Πλάτων το αποκαλούσε "ολιγαρχία", "τιμαρχία", καθώς και "φιλότιμο πολιτεία". Ο δε Ξενοφών "πλουτοκρατία" και ο Αριστοτέλης, που το θεωρούσε ως το χειρότερο, "πολιτεία από τιμημάτων" και "τιμοκρατία".
Το τιμοκρατικό ως σύστημα αξιολόγησης των πολιτών είχε εισαγάγει στην αρχαία Αθήνα ο Σόλων, που θεωρείται ως ένας των επτά σοφών της αρχαιότητας, ο οποίος διαίρεσε τους πολίτες ανάλογα με το ετήσιο αγροτικό τους εισόδημα, το λεγόμενο "τίμημα", σε τέσσερις κατηγορίες - τάξεις, (τους πεντακοσιομέδιμνους, τριακοσιομέδιμνους κ.λπ.).
Sarang

Οι Sarang είναι η ομάδα επιδείξεων ελικοπτέρων της Πολεμικής Αεροπορίας της Ινδίας, και ένα από τα τέσσερα επαγγελματικά ακροβατικά σμήνη ελικοπτέρων στον κόσμο, μαζί με τους Black Cats του Βρετανικού Ναυτικού, τους Scorpion της Πολωνικής Πολεμικής Αεροπορίας και τους Blue Eagles του Βρετανικού Στρατού. Η ομάδα χρησιμοποιεί τρία ελικόπτερα HAL Dhruv, Ινδικής σχεδίασης και κατασκευής. Sarang σημαίνει Παγώνι στα Σανσκριτικά, το οποίο είναι και το εθνικό πτηνό της Ινδίας. Η ομάδα δημιουργήθηκε το 2003 και έκανε την πρώτη διεθνή της εμφάνιση στην Ασιατική Αεροδιαστημική Έκθεση, στην Σιγκαπούρη, το 2004. Ακόμα έχει δώσει επιδείξεις στην αεροπορική έκθεση του Farnborough της Μεγάλης Βρετανίας και σε Ινδικά αεροπορικά show. 
Τον Φεβρουάριο του 2007 η ομάδα είχε το πρώτο θανατηφόρο της ατύχημα, όταν ένα από τα ελικόπτερά της συνετρίβη κατά τη διάρκεια δοκιμαστικών, σκοτώνοντας τον ένα πιλότο και τραυματίζοντας τον άλλο.
923 Χερλούγκα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Χερλούγκα εκτιμάται σε 32,48 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,042. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Χερλούγκα γύρω από τον εαυτό της.
Πέτρος Ζάνος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στη Θήρα το 1817. Η καταγωγή του ήταν από το Μελένικο της Μακεδονίας (σήμερα στη Βουλγαρία). Σπούδασε στο γυμνάσιο της Σύρου με τον Νεόφυτο Βάμβα και στην περίφημη Σχολή του Θεόφιλου Καΐρη. Από εκεί πήγε ακολουθώντας την συμβουλή των γονιών του στην Ευρώπη για να συνεχίσει τις σπουδές. Παρακολούθησε μαθήματα φιλοσοφίας, νομικής και πολιτικών επιστημών στο Παρίσι. Εκεί προσελήφθη ακόλουθος στο υπουργείο των εσωτερικών της Γαλλίας. Επέστρεψε στην πατρίδα του και έγινε βουλευτής κατ' επανάληψη. Αναδείχτηκε ένας από τους καλύτερους πολιτικούς ρήτορες του Ελληνικού Κοινοβουλίου. Ως πολιτικός ήταν θερμός οπαδός του Μαυροκορδάτου. Μετά από μικρό διάστημα διορίστηκε γραμματέας και σύμβουλος, και αργότερα διευθυντής της ελληνικής πρεσβείας στην Κωνσταντινούπολη. Έγινε επίσης πληρεξούσιος στην Β' εν Αθήναις Εθνοσυνέλευση, διορίστηκε πολιτικός πράκτορας στην Αίγυπτο και επέστρεψε ως βουλευτής. Το 1867 του ανατέθηκαν από τον Χαρίλαο Τρικούπη, οι διαπραγματεύσεις με τους Σέρβους για το μέλλον της Μακεδονίας, που οδήγησαν στη μυστική ελληνοσερβική συνθήκη του Φρέσλαου. Υπηρέτησε ως νομάρχης Κέρκυρας και προήχθη στον βαθμό του πρέσβη, ονομαζόμενος επίτροπος στην Ελληνοτουρκική επιτροπή επί των Βακουφίων. Τη δεκαετία του 1870 συμμετείχε στις προσπάθειες του Συλλόγου προς διάδοσιν των Ελληνικών γραμμάτων, συνεργαζόμενος με τον ιδρυτή Γρηγόριο Παπαδόπουλο και άλλους Μακεδόνες, όπως ο Γεώργιος Κωνσταντινίδης (από τη Νάουσα), ο Αναστάσιος Πηχεών, ο Μαργαρίτης Δήμιτσας κ.α. 
Απεβίωσε στη Λάρισα τον Ιούνιο του 1884.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ηλείας 1987–88

Β κατηγορία

Στην Β κατηγορία μετείχαν 36 ομάδες χωρισμένες σε 3 ομίλους.

Γ κατηγορία

Στην Γ κατηγορία μετείχαν 33 ομάδες χωρισμένες σε 3 ομίλους.