google/wiki40b huggingface dataset:
Καρλότα του Βελγίου

Βιογραφία

Η Καρλότα γεννήθηκε στις 7 Ιουνίου 1840 στο Λάκεν των Βρυξελλών και ήταν η μοναχοκόρη του βασιλιά Λεοπόλδου Α΄ του Βελγίου και της δεύτερης συζύγου του Λουίζας της Ορλεάνης. Ονομάσθηκε Καρλότα προς τιμήν της πρώτης συζύγου του πατέρα της, Πριγκίπισσα Καρλότα της Ουαλίας, η οποία πέθανε κατά τη διάρκεια του τοκετού το 1817.
Στα νιάτα της, η Καρλότα έμοιαζε με τη μητέρα της και διαπιστώθηκε ότι η ομορφιά της διέθετε ευαίσθητα χαρακτηριστικά. Σε συνδυασμό με την ιδιότητά της ως μοναδική κόρη του βασιλιά Λεοπόλδου, ήταν μια επιθυμητή νύφη. 
Στις 27 Ιουλίου 1857 παντρεύτηκε τον δεύτερο εξάδελφό της Μαξιμιλιανό, Αρχιδούκα της Αυστρίας. Το ζευγάρι δεν απέκτησε παιδιά. Η Καρλότα μαζί με τον σύζυγό της, είχαν υιοθετήσει για καθαρά πολιτικούς λόγους, τα δύο εγγόνια του πρώην βασιλιά του Μεξικού Αυγουστίν Α΄, τον Αυγουστίν ντε Ιτουρμπίδε ι Γκριν και τον εξάδελφό του Σαλβαδόρ ντε Ιτουρμπίδε ι Μαρσάν και είχαν αποφασίσει να τα μεγαλώσουν ως κανονικούς διαδόχους του θρόνου του Μεξικού. 
Στις αρχές της δεκαετίας του 1860, ο φιλόδοξος Ναπολέων Γ΄ ξεκίνησε τη γαλλική παρέμβαση στο Μεξικό. Η Γαλλία, πρόθυμη να μετατρέψει το Μεξικό σε δορυφορικό κράτος, έψαξε για μια κατάλληλη φιγούρα για να υπηρετήσει ως ο ονομαστικός αυτοκράτορας του Μεξικού. 
Η επιλογή ήταν ο Μαξιμιλιανός, ο οποίος δεν είχε καμία πραγματική εξουσία στην Ιταλία και ήταν πρόθυμος για έναν πιο απαιτητικό ρόλο. Στις 10 Απριλίου 1864 ο Μαξιμιλιανός στέφθηκε αυτοκράτορας του Μεξικού και η Καρλότα ως σύζυγός του αυτοκράτειρα. Τρία χρόνια αργότερα ο αυτοκράτορας Μαξιμιλιανός καταλήφθηκε από τις δυνάμεις του Μεξικού και εκτελέστηκε στις 19 Ιουνίου 1867.
Μετά τη δολοφονία του Μαξιμιλιανού η Καρλότα επέστρεψε στο Βέλγιο και μαζί με την νύφη της, βασίλισσα Μαρία Ενριέττα, εγκαταστάθηκαν στο Παλάτι Μπουσού στο Μέισε. Κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του ο βασιλιάς Λεοπόλδος Β΄ νοιαζόταν για την αδελφή του. Η χήρα Καρλότα έγραψε ένα γράμμα για τη βαθιά ευγνωμοσύνη της φροντίδας που έλαβε από τον αδελφό της και τα ανίψια της.
Έμεινε βαθιά ερωτευμένη με τον σύζυγό της. Μετά το θάνατό του, λάτρευε όλα τα σωζόμενα υπάρχοντα που είχε απολαύσει από κοινού.
Πέθανε από πνευμονία που προκλήθηκε από τη γρίπη στις 19 Ιανουαρίου 1927 στο Παλάτι Μπουσού σε ηλικία 86 ετών. Θάφτηκε στη Βασιλική Κρύπτη της Εκκλησίας της Παναγίας του Λάκεν.
Γεννάδι

Γεωγραφία - Αξιοθέατα

Το Γεννάδι βρίσκεται στις νοτιοανατολικές ακτές του νησιού της Ρόδου, επάνω στην επαρχιακή οδό Πυλώνα - Κατταβιάς. Απέχει 61 χλμ. από τη πόλη της Ρόδου και 27 χλμ. από την αρχαία πόλη της Λίνδου. Το χωριό είναι παραθαλάσσιο με αμμουδερές παραλίες από μικρά βότσαλα που αποτελούν τη συνέχεια της παραλίας Κιοτάρι. Ο κεντρικός δρόμος χωρίζει την παραλία από το χωριό στην οποία υπάρχουν πολλές ταβέρνες, beach bar, ενοικιαζόμενα δωμάτια, μικρά ξενοδοχεία και εξοχικές κατοικίες. Στον οικισμό του Γενναδίου, ο Πολιτιστικός Σύλλογος "Νικηφόρος Μανδηλαράς", έχει αποκαταστήσει και αναδείξει κτίσμα του 1926 ως παραδοσιακό σπίτι με πολλά εκθέματα και είδη λαϊκής τέχνης.

Ιστορία

Στις 22 Μαΐου του 1967 στην παραλία του Γενναδίου βρέθηκε το πτώμα του Νικηφόρου Μανδηλαρά που ήταν δικηγόρος υπερασπίσεως στη δίκη για την υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ..
Νικόλαος Α΄ Σανούδος

Υπηρεσίες στον πρίγκιπα της Αχαΐας

Ο Πρίγκιπας της Αχαΐας Ιωάννης της Γραβίνας έφτασε στην Πελοπόννησο (1325) με σκοπό να ανακτήσει τα εδάφη που είχε χάσει από την Βυζαντινή Αυτοκρατορία, ο Νικόλαος Σανούδος σαν υποτελής του πριγκιπάτου ήρθε να τον υποστηρίξει. Ο Ιωάννης της Γραβίνας πολιόρκησε το κάστρο στην Καρύταινα με τον Νικόλαο δίπλα του, την άνοιξη του 1326 ο Ιωάννης της Γραβίνας εγκατέλειψε τον Μοριά αφήνοντας την διοίκηση του στρατού του στον Νικόλαο. Είχε σημαντικές επιτυχίες απέναντι στον υπεράριθμο Βυζαντινό στρατό που λεηλατούσε το πριγκιπάτο, στην συνέχεια εγκατέλειψε τον Μοριά. Ο Νικόλαος Σανούδος ήταν ο τελευταίος Δούκας του Αρχιπελάγους που διετέλεσε Φράγκος στρατηγός σε επιχειρήσεις στην ηπειρωτική Ελλάδα.
Οι ληστρικές επιδρομές των Τούρκων πειρατών τον ανάγκασαν να κλείσει ειρήνη με τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Ανδρόνικο Γ΄ Παλαιολόγο (1329), αργότερα έκανε ανακωχή και με τους Τούρκους (1332)

Οικογένεια

Ο Νικόλαος Α΄ Σανούδος παντρεύτηκε την Ιωάννα ντε Μπριέν από τον Οίκο ντε Μπριέν κόρη του Ούγου του Μπριέν και της δεύτερης συζύγου του Ελένης Αγγελίνας Κομνηνής. Η Ιωάννα ήταν μικρότερη ετεροθαλής αδελφή του δούκα των Αθηνών Γκωτιέ Ε΄ του Μπριέν και θεία του Γκωτιέ ΣΤ΄ του Μπριέν τελευταίου δούκα των Αθηνών από τον Οίκο ντε Μπριέν. Δεν απέκτησαν παιδιά και τον διαδέχθηκε ο δεύτερος αδελφός του Ιωάννης Α΄ Σανούδος. Ο μικρότερος αδελφός του Μάρκος Σανούδος, κύριος της Μήλου έγινε Άρχοντας της Μήλου.
Ιντέφ Α΄

Βιογραφία

Ήταν ο πρώτος της δυναστείας του που πήρε τον τίτλο του Φαραώ, με όνομα Ώρου (το όνομα του θρόνου) Sehertawy, ("Αυτός που έφερε ειρήνη στις Δύο Χώρες"). Ο Ιντέφ ήταν ο γιος του Μεντουχοτέπ Α' και της Νεφερού Α'.     
Είχε ανταγωνιστές για τη διεκδίκηση της εξουσίας άλλους νομάρχες της Αιγύπτου, ο κυριότερος από τους οποίους ήταν ο νομάρχης της Ηρακλεόπολης Ankhtifi, της 10ης Δυναστείας, η οποία είχε τη βάση της στην Ηρακλεόπολη. Όταν ανήρθε στο θρόνο, ο Ιντέφ εξουσίαζε κάτι παραπάνω από τις γύρω περιοχές στην πρωτεύουσα των Θηβών, αλλά μέχρι το τέλος της βασιλείας του απέκτησε τον έλεγχο της Κόπτου και των Δένδερας και των τριών νομών της Ηρακλεόπολης, προφανώς μετά από νίκη του εναντίον του Ankhtifi ή του νομάρχη που τον διαδέχτηκε. 
Η περίοδος βασιλείας του είναι άγνωστη, αλλά πρέπει να ήταν λιγότερο από 16 χρόνια, καθώς -ο κατεστραμμένος σ’ αυτό το σημείο- Κανόνας του Τορίνο αποδίδει αυτό το νούμερο στη βασιλεία του Μεντουχοτέπ και του Ιντέφ μαζί. Τον διαδέχτηκε ο αδελφός του Ιντεφ Β'.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου γυναικών 1973

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου γυναικών 1973 διεξήχθη στις 11 Μαρτίου στην Καλογρέζα, στην Αθήνα, σε απόσταση 2.000μ. Πρωταθλητής στο ομαδικό αναδείχθηκε ο ΓΣ Τρικάλων για τρίτη φορά. Ταυτόχρονα έγιναν τα πρωταθλήματα νεανίδων και κορασίδων.
Διομήδειοι Νήσοι

Οι Διομήδειοι Νήσοι (αγγλικά: Diomede Islands, προφέρονται "Ντάιομιντ άιλαντς, ρωσικά: острова́ Диоми́да, προφέρονται Όστροβα Δηομήδα, ή Όστροβα Γκβόζντεβα), είναι δυο μικρά, βραχώδη νησάκια ακριβώς στη μέση του Βερίγγειου Πορθμού, που χωρίζει την Αλάσκα από τη Σιβηρία. Αποτελούνται από το Μεγάλο Διομήδη, έκτασης 10 τ.χλμ. που ανήκει στην Τσουκότκα (Ρωσία) και είναι γνωστός και σαν Imaqliq, Nunarbuk ή Νησί Ρατμάνοβ, και το Μικρό Διομήδη που ανήκει στην Αλάσκα (ΗΠΑ) και είναι επίσης γνωστός σαν Νησί Κρούζενστερν ή Inaliq.
Τα νησιά χωρίζονται από τη συνοριακή γραμμή μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας και τη Διεθνή Γραμμή Ημερομηνίας. Στα πλησιέστερα σημεία τους, απέχουν 3,8 χιλιόμετρα. Ο Μεγάλος Διομήδης είναι το ανατολικότερο σημείο της Ρωσίας, ενώ το δυτικότερο των Ηνωμένων Πολιτειών είναι οι Αλεούτιες νήσοι.
Δεκαπέντε χιλιόμετρα νότια-νοτιοανατολικά από τον Μικρό Διομήδη, βρίσκεται άλλο ένα μικρό, ακατοίκητο νησί που λέγεται Βράχος Φέργουεϊ.
Μόνο το νησί Μικρός Διομήδης κατοικείται, με μόνιμο πληθυσμό Εσκιμώους Τσούκτσους, που το 1980 αριθμούσαν 139 και το 2011 αριθμούσαν 135. Το μεγαλύτερο διαθέτει μόνο ένα σημαντικό μετεωρολογικό σταθμό, με προσωπικό που διαμένει εκ περιτροπής.

Ιστορία

Ο πρώτος ευρωπαίος που έφτασε στα νησιά ήταν ο Δανός θαλασσοπόρος Βίτους Μπέρινγκ, στις 16 Αυγούστου 1728 (ημέρα του Αγίου Διομήδη, προς τιμή του οποίου και έλαβαν την ονομασία τους).
Το κείμενο της συμφωνίας του 1867 που καθόριζε τους όρους πώλησης της Αλάσκα από τη Ρωσία στις ΗΠΑ χρησιμοποιούσε τα νησιά για να ορίσει τα σύνορα μεταξύ των δυο χωρών: Το σύνορο βρίσκεται στη μέση της απόστασης που χωρίζει το νησί Κρούζενστερν  ή Ignaluk από το νησί Ρατμάνοβ ή Nunarbuk, και συνεχίζει βόρεια επ' αόριστον ώσπου να χαθεί εντελώς στον Αρκτικό Ωκεανό.
Επειδή ανάμεσα στα νησιά βρίσκεται η Διεθνής Γραμμή Ημερομηνίας, μπορεί κάποιος από το Μικρό Διομήδη να κοιτάξει στο "αύριο" του Μεγάλου Διομήδη.
Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου η Λιν Κοξ κολύμπησε από το ένα νησί στο άλλο. Τα νησιά Διομήδη συχνά αναφέρονται σαν πιθανοί ενδιάμεσοι σταθμοί μιας γέφυρας ή ενός τούνελ που θα ενώσει τα δυο άκρα του Βερίγγειου Πορθμού. Ο Μικρός Διομήδης αποτέλεσε και την αρχή του γύρου του Ειρηνικού για το Βρετανό ηθοποιό Μάικλ Πάλιν, παρουσιαστή της σειράς του BBC Full Circle, το 1995.
Οπερέτα

Η Οπερέτα είναι ένα διεθνές θεατρικό είδος όπερας σε μικρότερη, απλούστερη και ελαφριά απόδοση με περισσότερο κωμικό χαρακτήρα, της οποίας ένα μεγάλο μέρος είναι πρόζα. Στην ελληνική αποδόθηκε με τον όρο «Μελοδραμάτιο» (υποκοριστικό του Μελοδράματος), που όμως δεν καθιερώθηκε.
Ως θεατρικό είδος πρωτοεμφανίσθηκε στη Γαλλία της οποίας δημιουργός φέρεται ο Ιάκωβος Όφενμπαχ. Από την Γαλλική οπερέτα δημιουργήθηκε η Βιεννέζικη (Γερμανική) που αναδείχθηκε ιδιαίτερα από τον Γιόχαν Στράους τον νεότερο, κύριο χαρακτηριστικό της οποίας πλέον είναι το βαλς. Σημαντικότερες από τις οπερέτες του Γιόχαν Στράους Β΄ είναι ο «Βαρώνος αθίγγανος» και η «Νυχτερίδα».
Άλλοι σημαντικοί συνθέτες οπερέτας ήταν οι Φραντς Λέχαρ, Φραντς φον Σουπέ και Έμεριχ Κάλμαν, Όσκαρ Στράους. Στην Ελλάδα σημαντικότεροι συνθέτες και δημιουργοί του είδους αυτού υπήρξαν δύο, ο Θεόφραστος Σακελλαρίδης με το έργο του «Ο Βαφτιστικός» και ο Νίκος Χατζηαποστόλου με το έργο του «Απάχηδες των Αθηνών».
Ντομπρτς

Γεωγραφία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!

Ιστορία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!
Κέκροπας

Περιγραφή του μύθου

Ο Κέκροπας, γιος της Μητέρας Γης και του Ουρανού και μυθικός ιδρυτής της πρώτης πόλης των Αθηνών στην Ακρόπολη (που ονομαζόταν Κεκροπία εκείνο τον καιρό), είναι ο πρώτος αττικός ήρωας και χθόνια θεότητα, παρουσιαζόμενος συνήθως ως διφυής, από τη μέση και πάνω άνθρωπος και από τη μέση και κάτω δράκος. Θεωρείται γενάρχης των Αθηναίων (Κεκροπίδες), ενώ πιστεύεται ότι ο τάφος του βρισκόταν στο βορειοδυτικό τμήμα της στοάς των Καρυάτιδων στο Ερέχθειο (Κεκρόπιο). Λατρευόταν κυρίως στην Ακρόπολη υπό τη μορφή φιδιού, έχοντας το δικό του ιερέα, ενώ σ’ αυτόν αποδίδονται η θέσπιση διάφορων νόμων, η εφεύρεση της γραφής, η απογραφή του πληθυσμού, η κατάργηση των ανθρωποθυσιών, η ταφή των νεκρών, ο τρόπος οικοδόμησης οικιών αλλά και η διαιτησία στη διαφωνία μεταξύ Αθηνάς και Ποσειδώνα για την κηδεμονία της πόλης.
Ο Κέκροπας πρέπει να έζησε γύρω στα 3000 π.Χ.. Σύζυγος του Κέκροπα ήταν η Άγλαυρος, κόρη του Ακταίου, πρώτου βασιλιά των Αθηνών. Η Άγλαυρος ήταν η προσωποποίηση της γονιμότητας του εδάφους και του λαμπρού φωτός. Ο Ακταίος, ο πρώτος γηγενής βασιλιάς της Αττικής, έδωσε το όνομά του στη χώρα του: Ακταία < Ακτική < Αττική. Παιδιά τους ήταν οι: Ερυσίχθονας ο Αθηναίος, Άγραυλος η Νεώτερη, Έρση, Πάνδροσος
Ο Κέκροπας έχτισε πόλεις στην Εύβοια και την Κωπαΐδα. Λατρευόταν επίσης στα Μέγαρα, τη Βοιωτία, τον Αλίαρτο, την Εύβοια, τη Θράκη και τη Σαλαμίνα της Κύπρου. Θεωρείται ο ιδρυτής της λατρείας του Δία Υπάτου και της Πολιάδας Αθηνάς.
Ήταν κριτής στη φιλονικία Ποσειδώνα - Αθηνάς για την θεϊκή προστασία της πόλης. Προτίμησε την Αθηνά. Σύμφωνα με τον μύθο, οι αντίπαλοι ανέβηκαν πάνω στον βράχο της Ακρόπολης, όπου ήρθαν και οι άλλοι δέκα θεοί από τον Όλυμπο για να κάνουν τον δικαστή στη διαφωνία των δυο θεών, ενώ ο Κέκροπας παρίστατο ως μάρτυρας. Πρώτος ήρθε ο Ποσειδώνας, στάθηκε στη μέση του βράχου και με την τρίαινά του έδωσε ένα δυνατό χτύπημα στο έδαφος. Αμέσως ξεπήδησε ένα κύμα αλμυρού νερού που σχημάτισε μια μικρή λίμνη που την ονόμασαν «Ερεχθηίδα θάλασσα». Μετά ήρθε η σειρά της Αθηνάς να παρουσιάσει το δώρο της και αφού κάλεσε τον Κέκροπα για μάρτυρα, φύτεψε μια ελιά πάνω στον βράχο, που ξεπετάχτηκε γεμάτη καρπό. Το δέντρο αυτό σωζόταν για πολλά χρόνια αργότερα. Μετά από το δώρα της Αθηνάς ο Δίας κήρυξε το τέλος του αγώνα και είπε στους άλλους θεούς να κρίνουν σε ποιον από τους δυο θεούς να δοθεί η πόλη. Συγχρόνως ζήτησαν τη μαρτυρία και τη γνώμη του Κέκροπα. Αυτός από το βράχο ψηλά έριξε μια ματιά γύρω, αλλά όπου να γύριζε, τα μάτια του αντίκριζαν αλμυρό νερό, τις θάλασσες που από παντού έζωναν τη χώρα. Το δέντρο όμως που είχε κάνει η Αθηνά να φυτρώσει ήταν το πρώτο που φύτρωσε σε όλη τη χώρα και ήταν συνάμα για την πόλη η υπόσχεση για δόξα και ευτυχία. Γι' αυτό ο Κέκροπας θεώρησε πως το δώρο της Αθηνάς ήταν πιο χρήσιμο και έτσι της δόθηκε η κυριαρχία της πόλης.
Ο Κέκροπας διαίρεσε τους κατοίκους της Αθήνας σε τέσσερις φυλές, που τις ονόμασε Κεκροπίς, Αυτόχθων, Ακταία και Παραλία, κάθε μια με περίπου είκοσι χιλιάδες κατοίκους. Εκτός αυτού διαίρεσε την Αττική σε δώδεκα αυτόνομους δήμους.
Κρούση

Ανελαστική κρούση

Κατά την ανελαστική κρούση δύο σωμάτων, διατηρείται η ορμή αλλά όχι και η κινητική ενέργεια των σωμάτων. Σε αυτή την περίπτωση η ταχύτητα των σωμάτων μετά την κρούση σχετίζεται με τον συντελεστή ελαστικότητας των σωμάτων. Ευκολότερος υπολογισμός μπορεί να γίνει στην περίπτωση της πλήρως ανελαστικής ή πλαστικής κρούσης
Βάλτερ Μπότε

Βιογραφία

Το 1913 εντάχθηκε στο νεοσυσταθέν Εργαστήριο Ραδιενέργειας του Ινστιτούτου Φυσικής και Τεχνολογίας Ράιχ (PTR), όπου παρέμεινε μέχρι το 1930, τα τελευταία χρόνια ως διευθυντής του εργαστηρίου. Υπηρέτησε στο στρατό κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου από το 1914 και ήταν αιχμάλωτος πολέμου των Ρώσων, επιστρέφοντας στη Γερμανία το 1920. Μετά την επιστροφή του στο εργαστήριο, ανέπτυξε και εφάρμοσε μεθόδους σύμπτωσης στη μελέτη των πυρηνικών αντιδράσεων, το φαινόμενο Κόμπτον, την κοσμική ακτινοβολία και τη δυαδικότητα κύματος - σωματιδίου της ακτινοβολίας, για τις οποίες θα λάβει το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1954, ενώ ένα χρόνο νωρίτερα (1953) του είχε απονεμηθεί και το Μετάλλιο Μαξ Πλανκ.  
Το 1930 έγινε τακτικός καθηγητής και διευθυντής του Τμήματος Φυσικής του Πανεπιστημίου του Γκίσεν. Το 1932, έγινε διευθυντής του φυσικού και ακτινολογικού Ινστιτούτου του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης, αλλά οδηγήθηκε σε παραίτηση από την θέση αυτή εξαιτίας μελών του κινήματος Deutsche Physik, (Γερμανών επιστημόνων κατά του έργου του Εβραίου  Άλμπερτ Αϊνστάιν). Για να αποτραπεί η αποδημία του από τη Γερμανία, διορίστηκε διευθυντής στο Ινστιτούτο Φυσικής του Ινστιτούτο Ιατρικών Ερευνών Kaiser Wilhelm (KWImF) στη Χαϊδελβέργη. Εκεί δημιούργησε το πρώτο επιχειρησιακό κύκλοτρο στη Γερμανία.
Επιπλέον, έγινε ένας από τους διευθυντές των ερευνών για πυρηνική ενέργεια της Γερμανίας, γνωστής και ως Λέσχη Ουρανίου (Uranverein), οι οποίες ξεκίνησαν το 1939 υπό την εποπτεία του Γραφείου Προμηθειών του Στρατού.
Το 1946, εκτός από την διευθυντική του θέση στο Ινστιτούτο Φυσικής στο KWImf, αποκαταστάθηκε και ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης. Από το 1956 μέχρι το 1957 ήταν μέλος της ομάδας εργασίας  για την Πυρηνική Φυσική στη Γερμανία (Arbeitskreis Kernphysik).
Μετά τον θάνατό του, το Ινστιτούτο Φυσικής του KWImF αναπτύχθηκε αυτόνομα, υπό την αιγίδα της κοινότητας Max Planck Society και στη συνέχεια έγινε το Ινστιτούτο Πυρηνικής Φυσικής  Μαξ Πλανκ. Το  όνομά του δόθηκε αργότερα στο κεντρικό κτίριο του νέου ινστιτούτου.
Ευθύδημος (τύραννος)

Ο Ευθύδημος ήταν τύραννος της αρχαίας ελληνικής πόλης-κράτους της Σικυώνας κατά τον 3ο αιώνα π.Χ. Μοιράστηκε την εξουσία με τον Τιμοκλείδα, αλλά και οι δύο ανατράπηκαν από τους κατοίκους της Σικυώνας. Οι κάτοικοι της πόλης αντεκατέστησαν τον Ευθύδημο και τον Τιμοκλείδα με τον Κλεινία, αν και ο Πλούταρχος αναφέρει πως ο Τιμοκλείδας εξουσίασε μαζί με τον Κλεινία.
Μιχάλης Σιγανίδης

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Μιχάλης Σιγανίδης γεννήθηκε στις 28 Αυγούστου 1958 στη Θεσσαλονίκη, με καταγωγή από την Προύσα, την Κρήτη και τη Σιάτιστα. Αποφοίτησε από το Αμερικανικό Κολλέγιο "Ανατόλια", ενώ έμαθε μουσική στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης. Αργότερα σπούδασε στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, αλλά και στο Νorthwestern University του Σικάγου (visiting cousin). Κατοικεί στη Θεσσαλονίκη.

Έργο

Από το 1980 έχει συνεργαστεί με διακεκριμμένους μουσικούς της σύγχρονης αυτοσχεδιαζόμενης μουσικής σκηνής στην Ελλάδα και το εξωτερικό, όπως ο Σάκης Παπαδημητρίου, ο Φλώρος Φλωρίδης, η Σαβίνα Γιαννάτου, ο Δημήτρης Πολυζωίδης, ο Peter Kowald, ο Γιάννης Μουρτζόπουλος, ο Τάκης Κανέλος, ο Κώστας Βόμβολος, ο Αντώνης Ανισέγκος, ο Χάρης Λαμπράκης, ο Κώστας Θεοδώρου, κ.α.
Επίσης έχει συνεργαστεί με πολλούς τραγουδιστές και τραγουδοποιούς, όπως ο Ηρακλής Πασχαλίδης, ο Ισίδωρος Παπαδάμου, ο Βασίλης Νικολαίδης, ο Γιώργος Μακρής, ο Νίκος Παπάζογλου, ο Χάρης Καβαλλιεράτος, ο Νίκος Πορτοκάλογλου, ο Παντελής Χατζηκυριάκος, ο Θωμάς Κοροβίνης, ο Πέτρος Δουρδουμπάκης, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης και η Μαριώ.
Εϊναι μέλος των Χειμερινών Κολυμβητών από το 1981 και των Primavera en Salonico από το 1995. Επίσης έχει συνθέσει μουσική για το θέατρο και τον κινηματογράφο.
Έχει ακόμα δημοσιεύσει στίχους και κείμενα με το ψευδώνυμο Μιχάλης Γιαβάσογλου στα περιοδικά: Φεαδέρων, Μορμώ, Τζαζ, Συν και πλην, Τζαζ και Τζαζ, Γυμνός Οφθαλμός, Μηνολόγιο.
Αμπεϊμπαρά

Γεωγραφία

Η Αμπεϊμπαρά βρίσκεται κεντρο-ανατολικά του Μαλί, βόρεια-κεντρικά της Περιφέρειας Κιντάλ και κεντρικά της Επαρχίας Αμπεϊμπαρά. Βρίσκεται κοντά στις πόλις Μπογκασσά και Τινζαουατέν. Βρίσκεται σε συνταγμένες 19°7′Β 1°45′Α. Έχει έκταση 7.500 km².
ΕΒΕ Μπάσκετς Όλντενμπουργκ

Ιστορία

Ο σύλλογος ξεκίνησε το έτος 1954 ως τμήμα καλαθοσφάιρισης του αθλητικού συλλόγου Όλντενμπουρκερ Τούρνερμπουντ (Oldenburger Turnerbund). Κατά το έτος 2001, το τμήμα καλαθοσφάιρισης της Όλντενμπουρκερ διαμορφώθηκε ως νέος διακριτός σύλλογος με την επωνυμία ΕΒΕ Μπάσκετς Όλντενμπουρκ, βασισμένη στον κύριο χωρηγό της ομάδας την εταιρεία EWE AG.
Την περίοδο 2008–09, η ΕΒΕ Μπάσκετς Όλντενμπουρκ γνώρισε τη μεγαλύτερή της επιτυχία κατακτώντας το Πρωτάθλημα Γερμανίας. Ως εκ τούτου, την επόμενη περίοδο, 2009–10, αγωνίστηκε στην Ευρωλίγκα. Το 2015, στέφθηκε κυπελλούχος Γερμανίας ως οικοδέσποινα του Final Four. Στον ημιτελικό, η Όλντενμπουρκ νίκησε τη Βόννη με 71–77 και στον τελικό επικράτησε της Μπάμπεργκ με 70–72.
Γραμμένο Ιωαννίνων

Προσωπικότητες

Στο Γραμμένο γεννήθηκαν ο ευεργέτης Ζώης Καπλάνης και οι λόγιοι Κωνσταντίνος Ασώπιος, Γεώργιος Κρανάς ή Αίσωπος και Σάπφειρος Χριστοδουλίδης. Επίσης από το Γραμμένο κατάγονταν οι ευεργέτες Ζωσιμάδες.
Γκράντισκα (Βοσνία και Ερζεγοβίνη)

Ιστορία

Από το 1929 έως το 1941, η Γκράντισκα αποτελούσε μέρος της Μπανόβινας του Βρμπας του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας. Στην γιουγκοσλαβική περίοδο, η πόλη ήταν γνωστή ως Μποσάνσκα Γκράντισκα. Κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Βοσνίας, η πόλη ενσωματώθηκε στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας. 

Πολιτισμός

Η πόλη έχει έναν Σερβικο Ορθόδοξο καθεδρικό ναό αφιερωμένο στην στη Θεοτόκο.

Οικισμοί

Ο δήμος της Γκράντισκα αποτελείται από τους εξής οικισμούς: Αντζίτσι, Μπαράτζι, Μπερέκ, Μπιστρίτσα, Μποκ Γιάνκοβατς, Μπρεστόβτσινα, Μπούκοβατς, Μπούκβικ, Τσεροβλιάνι, Τσιμιρότι, Τσάτρνγια, Τσελίνοβατς, Τσίκουλε, Ντόνγια Ντόλινα, Ντόνγια Γιουρκόβιτσα, Ντόνγι Καραϊζόβτσι, Ντόνγι Ποντγκράντσι, Ντραγκέλγι, Ντούμπραβε, Ντουσάνοβο, Ελεζαγκίτσι, Γκάσνιτσα, Γκόρνγια Ντόλινα, Γκόρνγια Γιουρκόβιτσα, Γκόρνγια Λιποβάτσα, Γκόρνγι Καραϊζόβτσι, Γκόρνγι Ποντγκράντσι, Γκραντίσκα, Γκρμπάβτσι, Γκρέντα, Γιαμπλάνιτσα, Γιάζοβατς, Γιέλιτσι, Κίγιεβτσι, Κοτσίτσεβο, Κοζάρα, Κοζίντσι, Κραϊτσινόβτσι, Κραγίσνικ, Κρούσκικ, Λαμίντσι Μπρεζίτσι, Λαμίντσι Ντούμπραβε, Λαμίντσι Τζαρουζάνι, Λαμίντσι Σρετζάνι, Λίσκοβατς, Λουζάνι, Μάτσκοβατς, Μασίτσι, Μίτσιγιε, Μιλόσεβο Μπρντο, Μιλγιέβιτσι, Μόκριτσε, Νόβα Τοπόλα, Νόβο Σέλο, Οράχοβα, Ορούμπιτσα, Πέτροβο Σέλο, Ρογκόλγι, Ρομανόβτσι, Ρόβινε, Σαμάρντζιγιε, Σεφερόβτσι, Σόβιακ, Σρέντνγια Γιουρκόβιτσα, Σασκινόβτσι, Σιμίτσι, Τρεμπόβλιανι, Τρνόβατς, Τροσέλγι, Τούργιακ, Ουζάρι, Βακούφ, Βιλούσι, Βρμπάσκα και Ζεράβιτσα.
Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης στην καλαθοσφαίριση 1989-90

Το Κύπελλο Πρωταθλητριών ομάδων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης αντρών 1989-90 διεξήχθη για τρίτη συνεχόμενη χρονιά σε τρεις φάσεις. Την προ-προκριματική (δύο γύρων),  την U ty gvv προκριματική dv ty vrhthrgrrrrrrrrrrff του ομίλου (οκτάδα) και την τελική φάση του φάιναλ-φορ. Fvhbgnj gdy ny f rbjrbhgnjhx gvffvr BBC eee g. C tv vv g FC hhirh. Vvh. Vt b gb vh. H v b
Αυτή τη φορά, ως έδρα της τελικής φάσης ορίστηκε από τη FIBA το κλειστό Πρίνθιπε Φελίπε της Ισπανικής πόλης Σαραγόσα, για το τριήμερο 17-19 Απριλίου του 1990.
Τον τίτλο της πρωταθλήτριας Ευρώπης (για δεύτερη συνεχή φορά) κατέκτησε η Γιουγκοσλαβική «ΠΟΠ ‘84» Γιουγκοπλάστικα Σπλιτ

Το φάιναλ-φορ της Σαραγόσα

Από τις ομάδες που πέρασαν, μόνο ο Άρης είχε καταφέρει να δώσει το "παρών" για τρίτη συνεχόμενη χρονιά. 
Η αντίπαλός του στον ημιτελικό Μπαρτσελόνα ήταν ιδιαίτερα φορμαρισμένη και φαβορί για την κατάκτηση του τίτλου, καθώς έπαιζε σε Ισπανικό έδαφος, κάτι που δυσχαίρενε επιπλέον το έργο των παικτών της Ελληνικής ομάδας. Από την άλλη μεριά, η κάτοχος του τρόπαιου Γιουγκοπλάστικα θα είχε λιγότερα προβλήματα κόντρα στη Λιμόζ που ήταν σαφώς υποδεέστερη.
Αναλυτικά τα αποτελέσματα:

Σκόρερ

Ο Νίκος Γκάλης κυριάρχησε, με συνολικά 567 πόντους.

Προκριματική φάση

Γκάλης 497, Αντονέλο Ρίβα (Φίλιπς Μιλάνο) 379, Μπομπ Μάκαντου (Φίλιπς) 341, Μ.Τζόουνς (Άρης) 322, Ντορόν Τζάμσι (Μακάμπι) 307, Ντούσαν Ιβάνοβιτς 295, Τοργκόφσκι 283.

Φάιναλ-Φορ

Γκάλης 70, Μ. Τζόουνς 50, Οστροφσκί 47, Μπρουκς 45, Κόλινς 44, Κούκοτς 36, Επιφάνιο 34.
Antonov An-225

Σχεδίαση και ανάπτυξη

Το An-225 σχεδιάστηκε για να μεταφέρει εξωτερικά την δεξαμενή καυσίμων του πυραύλου Energia καθώς και το διαστημικό λεωφορείο Μπουράν, τα κύρια στοιχεία του σοβιετικού προγράμματος ανάπτυξης διαστημικού λεωφορείου. Αντικατέστησε σε αυτό τον ρόλο το Myasishchev VM-T. Πραγματοποίησε την πρώτη του πτήση στις 21 Δεκεμβρίου 1988. Παρουσιάστηκε στο αεροπορικό σαλόνι στο Παρίσι το 1989 και συμμετείχε στο αεροπορικό σαλόνι του Farnborough το επόμενο έτος. Σχεδιάζονταν να κατασκευαστούν δύο αεροσκάφη, όμως μόνο ένα (το CCCP-82060 αργότερα UR-82060) ολοκληρώθηκε πριν την πτώση της ΕΣΣΔ.
Βασίζεται στο An-124, του οποίου αποτελεί επί της ουσίας μεγεθυσμένη έκδοση. Έχει μεγαλύτερες πτέρυγες και έξι κινητήρες Ivchenko Progress D-18T. Εντυπωσιακό είναι και το σύστημα προσγείωσης του που αποτελείται από 32 τροχούς. Οι τροχοί του ρύγχους μπορούν να χαμηλώσουν προκειμένου να διευκολυνθεί η φόρτωση/εκφόρτωση που γίνεται από το εμπρόσθιο μέρος.
Το An-225 μπορεί να μεταφέρει πολύ βαριά και ογκώδη φορτία της τάξεως των 250.000 kg εσωτερικά ή φορτία μέχρι 200.000 kg εξωτερικά, στην ράχη του. Μπορεί να μεταφέρει εσωτερικά φορτία μήκους μέχρι και 70 m.
Ρούσκιο

Τοποθεσία

Ο κύριος όγκος του βουνού εκτείνεται στην ενδοχώρα της Αχαΐας, ανατολικά του όρους Μπαρμπάς και του Κερυνίτη ποταμού, βόρεια των βουνών Σκεπαστό και Προφήτης Ηλίας, και δυτικά του φαραγγιού που σχηματίζει ο Βουραϊκός ποταμός, αποτελώντας παράλληλα το διοικητικό όριο στην περιοχή τόσο μεταξύ των νεοπαγών «καλλικρατικών» δήμων Αιγιαλείας και Καλαβρύτων όσο και των κατηργημένων πλέον «καποδιστριακών» δήμων και νυν δημοτικών ενοτήτων Αιγίου, Διακοπτού και Καλαβρύτων αντίστοιχα. Βόρειά του βρίσκεται η περιοχή της Αιγιαλείας και στα νότιά του η ευρύτερη περιοχή των Καλαβρύτων.
Στις βόρειες παρυφές του βρίσκονται τα χωριά Άγιος Ανδρέας, Μαμουσιά και Σταυριά και στις νότιες το χωριό της Βιλιβίνας.
Παλαιότερα εθεωρείτο διακλάδωση του Κερύνειου όρους