Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ

Το Τηλεσκόπιο «Χέιλ» (Hale)

Αυτό είναι το μεγάλο (και ιστορικό) τηλεσκόπιο που εννοούμε συνήθως όταν αναφερόμαστε στο «Τηλεσκόπιο του Πάλομαρ». Οφείλει το ιδιαίτερο όνομά του στον αστρονόμο Τζορτζ Χέιλ. Κατασκευάσθηκε για λογαριασμό του Καλτέκ με την προσφορά 6 εκατομμυρίων δολαρίων από το Ινστιτούτο Ροκφέλερ με υπόβαθρο του κύριου κατόπτρου από γυαλί πυρέξ. Το κάτοπτρο αυτό λειάνθηκε τη δεκαετία του 1930, αλλά ο πόλεμος καθυστέρησε την εγκατάστασή του στην κορυφή. Την εποχή που «είδε το πρώτο φως», το έτος 1949, ήταν το μεγαλύτερο και ισχυρότερο τηλεσκόπιο του κόσμου. Ο πρώτος αστρονόμος που το χρησιμοποίησε για παρατήρηση ήταν ο Αμερικανός Έντγουιν Χαμπλ.
Σήμερα το τηλεσκόπιο λειτουργείται από ένα συνασπισμό των Καλτέκ, JPL και Πανεπιστημίου Κορνέλ. Λεπτομερής ιστορία της κατασκευής του οργάνου δίνεται στο βιβλίο The Perfect Machine του Ronald Florence (ISBN 0-06-018205-9). Επίσης, ο Richard Preston συνέγραψε μια ιστορία για το τηλεσκόπιο και τους αστρονόμους που το χρησιμοποίησαν, το First Light.
Παρότι με το τηλεσκόπιο αυτό έχουν ανακαλυφθεί εκατοντάδες αστεροειδών, αξίζει να σημειωθεί ότι το ακριβές μοντέλο του σε κλίμακα 1:10 βρίσκεται ακόμα στο Κόρνινγκ της Νέας Υόρκης, έδρα της κατασκευάστριας εταιρείας Corning Glass Works, και χρησιμοποιήθηκε για να ανακαλυφθεί τουλάχιστον ένας αστεροειδής, ο 34419 Κόρνινγκ (34419 Corning).

Η Ουράνια Επισκόπηση του Πάλομαρ (Palomar Observatory Sky Survey)

Η Εθνική Γεωγραφική Εταιρεία των ΗΠΑ χρηματοδότησε τη φωτογράφηση ολόκληρου του ουρανού, του τμήματος δηλαδή της ουράνιας σφαίρας που είναι ορατό από το γεωγραφικό αυτό πλάτος. Η συλλογή αυτών των φωτογραφικών πλακών ονομάζεται National Geographic Society - Palomar Observatory Sky Survey (POSS) και ολοκληρώθηκε το 1958 (οι πρώτες φωτογραφίες λήφθηκαν τον Νοέμβριο του 1948 και οι τελευταίες τον Απρίλιο του 1958). Χρησιμοποιήθηκε το τηλεσκόπιο τύπου Σμιντ «Samuel Oschin» των 122 cm και φωτογραφικές πλάκες με επιφάνεια 90,32 τετραγωνικών cm που ήταν δύο ειδών: ευαίσθητες στο κυανό (Kodak 103a-O) και ευαίσθητες στο ερυθρό (Kodak 103a-E). Η επισκόπηση κάλυψε όλο τον ουρανό από τον Βόρειο Ουράνιο Πόλο μέχρι απόκλιση -27 μοίρες. Η ευαισθησία έφθανε το φαινόμενο μέγεθος +22 (περίπου 1 εκατομμύριο φορές αμυδρότερο από το όριο του γυμνού ματιού). Κατά τη διετία 1957 - 1958 έγινε μια επέκταση στους νότιους ουρανούς μέχρι αποκλίσεως -33°. Η τελική επισκόπηση POSS αποτελείται από 937 ζεύγη φωτογραφικών πλακών.
Ο J.B. Whiteoak, ένας Αυστραλός ραδιοαστρονόμος, επεξέτεινε με το ίδιο όργανο την επισκόπηση νοτιότερα μέχρι τις περίπου -45° σε απόκλιση, χρησιμοποιώντας όμως μόνο τις ευαίσθητες στο ερυθρό πλάκες.
Μέχρι την ολοκλήρωση της Επισκοπήσεως των 2 Μικρών (Two Micron All Sky Survey, 2MASS), η POSS ήταν η πλέον εκτεταμένη επισκόπηση που είχε γίνει ποτέ. Στο μέλλον, όταν τελειώσει και η Ψηφιακή Ουράνια Επισκόπηση Sloan (Sloan Digital Sky Survey), θα ξεπερνά την POSS σε βάθος (φαινόμενο μέγεθος), αλλά όχι σε έκταση, αφού η POSS καλύπτει σχεδόν 2,5 φορές περισσότερη έκταση της ουράνιας σφαίρας. Η POSS υπάρχει σήμερα και σε ψηφιακή μορφή (δηλ. οι φωτογραφικές πλάκες σκαναρίστηκαν), τόσο σε μορφή εικόνων (DSS)  όσο και σε μορφή καταλόγου, όπως στον Κατάλογο MAPS .

Τρέχουσα έρευνα

Από τα τρέχοντα ερευνητικά προγράμματα στο Πάλομαρ σήμερα είναι η «Παρακολούθηση Αστεροειδών Κοντά στη Γη» (Near-Earth Asteroid Tracking», NEAT). Το NEAT χρησιμοποιεί την επισκόπηση μεταβλητότητας ουράνιων σωμάτων του Πάλομαρ που είναι γνωστή ως Quasar Equatorial Survey Team (QUEST) , που άρχισε το φθινόπωρο του 2001 να χαρτογραφεί μια ζώνη της ουράνιας σφαίρας γύρω από τον ουράνιο ισημερινό. Από το καλοκαίρι του 2003 αυτή η επισκόπηση γίνεται με μία νέα κάμερα στο τηλεσκόπιο «Samuel Oschin» και τα αποτελέσματα χρησιμοποιούνται από αρκετά προγράμματα, μεταξύ των οποίων και το NEAT. Μια άλλη έρευνα που χρησιμοποιεί τα αποτελέσματα της QUEST ανεκάλυψε τον νάνο πλανήτη 90377 Σέντνα το 2003 και περί τους 40 άλλους αστεροειδείς της Ζώνης Κάιπερ, ενώ μία άλλη είναι η αναζήτηση οπτικών αντίστοιχων των εκρήξεων ακτίνων γάμμα από τον Σρι Κουλκάρνι. Ο αστρονόμος Ρίτσαρντ Έλις αναζητά υπερκαινοφανείς αστέρες για να ελέγξει αν η διαστολή του Σύμπαντος επιταχύνεται, ενώ ο George Djorgovski αναζητά κβάζαρ.
Η ίδια η κάμερα της QUEST είναι ένα «ψηφιδωτό» από 112 CCD, που καλύπτει ολόκληρο το οπτικό πεδίο (4 επί 4 μοίρες) του τηλεσκοπίου Σμιντ και ήταν το μεγαλύτερο «ψηφιδωτό CCD» που είχε χρησιμοποιηθεί ποτέ σε αστρονομική κάμερα όταν κατασκευάσθηκε.

Οι καθαρότερες εικόνες

Τον Σεπτέμβριο 2007 μία ομάδα Αμερικανών και Βρετανών αστρονόμων δημοσίευσαν κάποιες από τις καθαρότερες αστρονομικές εικόνες που έχουν ληφθεί ποτέ. Αυτές δημιουργήθηκαν με τη χρήση ενός νέου συστήματος «προσαρμοστικής οπτικής», το οποίο αυξάνει τη λεπτομέρεια των εικόνων που αποκτώνται στο Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ

Πρόσβαση για το κοινό

Παρότι στο Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ διεξάγεται έρευνα, κάποια τμήματά του είναι ανοικτά στο κοινό κατά την ημέρα. Οι επισκέπτες μπορούν να ξεναγηθούν στο τηλεσκόπιο των 5,08 m καθημερινά από τις 9 π.μ. ως τις 4 μ.μ., ενώ υπάρχει κέντρο επισκεπτών και κατάστημα αναμνηστικών.
Το Αστεροσκοπείο απέχει δύο ώρες με το αυτοκίνητο από το κέντρο του Σαν Ντιέγκο και τρεις ώρες από το κέντρο του Λος Άντζελες. Παρότι η γύρω περιοχή δεν έχει αναπτυχθεί, υπάρχει ένα μεγάλο ξενοδοχείο και καζίνο (το Harrah's Rincon) περί τα 24 χιλιόμετρα από το αστεροσκοπείο.