google/wiki40b huggingface dataset:
Καζιμίρ Γουλιέλμος της Έσσης-Χόμπουρκ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Βέφερλινγκεν και ήταν ο τέταρτος γιος του Φρειδερίκου Β΄ λαντγκράβου της Έσσης-Χόμπουρκ και της Λουίζας Ελισάβετ των Κέττλερ, κόρης του Ιακώβου δούκα της Κουρλάνδης και της Σεμιγαλλίας. Ο δεύτερος και ο τρίτος αδελφός του απεβίωσαν νέοι σε μάχες.
Εκπαιδεύτηκε με τον νεότερο, ετεροθαλή αδελφό του Γεώργιο-Λουδοβίκο. Ο πατέρας του και οι αδελφοί του ήταν κυνηγοί και όταν επισκεύτηκε τον εξάδελφό του Φρειδερίκο-Γουλιέλμο δούκα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν, ξύπνησε και σε αυτόν μέσα του το πάθος για θηράματα.
Ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία και πολέμησε το 1708 με ένα σύνταγμα του Μεκλεμβούργου υπό τον Ευγένιο της Σαβοΐας. Το 1715 εισήλθε στον στρατό του Καρόλου ΙΒ΄ Βίττελσμπαχ της Σουηδίας. Πιάστηκε αιχμάλωτος στο Βίσμαρ και αποσύρθηκε από το στρατό.
Το 1718 οι πρίγκιπες της Έσσης-Χόμπουρκ διαίρεσαν μερικές ιδιοκτησίες και τράβηξαν κλήρο: ο Καζιμίρ-Γουλιέλμος έλαβε την ενορία του Χέτενσλεμπεν. Κατείχε τον Οίκο Σίνκλαιρ, έναντι του κάστρου Χόμπουρκ. Απεβίωσε στο Χέτενσλεμπεν το 1726 σε ηλικία 36 ετών. Είναι διάσημος για το Κυνηγετικό Ημερολόγιό του, όπου περιγράφει το πάθος του για κυνήγι και ιππασία.
Γενικό Επιτελείο Στρατού (Ελλάδα)

Ιστορία

Αν και οι πρώτες τακτικές μονάδες στρατού συγκροτήθηκαν ήδη από το 1821-1822, με το ξέσπασμα της Ελληνικής Επανάστασης, η πρώτη υποτυπώδης οργάνωση γενικού επιτελείου, με το Σώμα Γενικών Επιτελών, έλαβε χώρα το 1833, μετά την ίδρυση του ανεξάρτητου Βασιλείου της Ελλάδας. 
Η πρώτη προσπάθεια για τη δημιουργία μιας μόνιμης επιτελικής υπηρεσίας έγινε το 1877, όταν συστάθηκε για πρώτη φορά το Γενικό Επιτελείο Στρατού. Το πείραμα ήταν βραχύβιο, καθώς το Σώμα Γενικών Επιτελών καταργήθηκε το 1880 και αντικαταστάθηκε από μια απλή υπηρεσία επιτελικού γραφείου στο Υπουργείο Στρατιωτικών Υποθέσεων.
Το σύγχρονο Γενικό Επιτελείο Στρατού έχει καταβολές από το 1900, όταν ιδρύθηκε η Γενική Διοίκηση Στρατού ως επιτελείο για το Γενικό Διοικητή του Στρατού, Διάδοχο Κωνσταντίνο. Το 1904, δημιουργήθηκε το Γενικό Επιτελείο της Γενικής Διοίκησης Στρατού, με σημαντικά ενισχυμένη εξουσία στην οργάνωση, την κατάρτιση και τον εξοπλισμό του στρατού. Οι αξιωματικοί του Γενικού Επιτελείου του Σώματος επίσης ανασυστάθηκαν, ενώ ο ρόλος του Υπουργείου μειώθηκε. 
Το 1909, μετά το κίνημα στο Γουδί, οι αλλαγές αυτές αντιστράφηκαν και πάλι με την ανάκτηση της προνομιακής θέσης των αξιωματικών του επιτελείου γύρω από τον Κωνσταντίνο. Αντί αυτού, ιδρύθηκε η Υπηρεσία Επιτελείου Στρατού, η οποία διατήρησε την ονομασία της μέχρι το 1923, όταν τελικά μετονομάστηκε σε Γενικό Επιτελείο Στρατού. Από τον Νοέμβριο 1917 έως και τον Νοέμβριο 1920, επικεφαλής της υπηρεσίας ήταν Γάλλοι αξιωματικοί με Έλληνες αναπληρωτές.
Το 1936, το Γενικό Επιτελείο Στρατού αναδιοργανώθηκε. Το 1940–1941, κατά τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου και την επακόλουθη γερμανική εισβολή στην Ελλάδα, το Γενικό Επιτελείο Στρατού υπηρέτησε ως πυρήνας των Γενικών Αρχηγείων υπό τον πρώην Αρχηγό του Γενικού Επιτελείου Στρατού, Αντιστράτηγου Αλέξανδρου Παπάγου. Μετά την κατάληψη της Ελλάδας από τις δυνάμεις του Άξονα, οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις ανασυστάθηκαν στη Μέση Ανατολή από την εξόριστη ελληνική κυβέρνηση, μαζί με ένα υποτυπώδες Γενικό Επιτελείο Στρατού.
Τον Δεκέμβριο του 1945, μετά την απελευθέρωση, και πάλι το 1948 και το 1950, όταν ιδρύθηκε το ενοποιημένο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, το Γενικό Επιτελείο Στρατού αναδιοργανώθηκε. Στις 18 Δεκεμβρίου 1968, η τότε στρατιωτική χούντα που βρισκόταν στην εξουσία αναδιοργάνωσε τη διοίκηση των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων υπό μία ενιαία Έδρα Ενόπλων Δυνάμεων. Το Γενικό Επιτελείο Στρατού μετονομάστηκε σε Αρχηγείο Στρατού και η δομή αυτή διατηρήθηκε μέχρι την 1η Αυγούστου 1977, όταν αποκαταστάθηκε η προηγούμενη δομή.

Έμβλημα

Το έμβλημα του Γενικού Επιτελείου Στρατού εγκρίθηκε το 1947, και αποτελείται από ένα μαύρο δικέφαλο αετό, ένα παραδοσιακό βυζαντινό σύμβολο, σε κίτρινο φόντο. Στο στήθος του, βρίσκεται μια απλοποιημένη έκδοση του εθνόσημου της Ελλάδας και πάνω από αυτό υπάρχει η επιγραφή ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ ΤΟ ΕΥΨΥΧΟΝ (η ελευθερία στηρίζεται στη γενναιότητα), ένα απόσπασμα από τον Επιτάφιο του Περικλή: «Αυτοί λαμβάνουν ως μοντέλο σας και, κρίνοντας την ευτυχία να είναι ο καρπός της ελευθερίας και της ελευθερίας της ανδρείας, δεν μειώνονται οι κίνδυνοι του πολέμου». (Θουκυδίδης, Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου, II.43).
Ελεονώρα της Σικελίας

Βασίλισσα της Αραγωνίας

Παντρεύτηκε στην Βαλένθια τον βασιλιά της Αραγωνίας Πέτρο Δ΄ (27 Αυγούστου 1349) με τον όρο να απαρνηθεί όλα τα δικαιώματα του στο Στέμμα της Σικελίας. 
Ο Πέτρος Δ΄ είχε παντρευτεί άλλες δυο φορές, είχε αποκτήσει δυο κόρες την Κωνσταντία της Αραγωνίας και την Ιωάννα της Αραγωνίας, κόμισσα του Αμπούριας αλλά κανέναν γιο. Η Ελεονώρα έγινε ισχυρότατη στην Αραγωνέζικη αυλή και αντικατέστησε τον κύριο βασιλικό σύμβουλο Μπερνάρντο ντε Καμπρέρα. Ο αδελφός της Φρειδερίκος Γ΄ της Σικελίας παντρεύτηκε την θετή της κόρη Κωνσταντία της Αραγωνίας και είχαν αποκτήσει μόνο μια κόρη την Μαρία της Σικελίας. Ο Φρειδερίκος Γ΄ πρότεινε στον πεθερό του Πέτρο Δ΄ και στην τρίτη του σύζυγο να τους δώσει τα δυο Ελληνικά δουκάτα το Δουκάτο των Αθηνών και το Δουκάτο Νέων Πατρών με αντάλλαγμα στρατιωτική βοήθεια, εκείνοι το αρνήθηκαν.
Μαισάδης

Βίος

Ήταν γιος του Σπαράδοκου και ανέβηκε στον θρόνο με στάση που έδιωξε τον αδελφό του Σεύθη. Βασίλεψε μόλις 5 χρόνια και τον διαδέχτηκε ο αδελφός του Μήδοκος ή Μήτοκος μετά από στάση, γιος του ήταν ο Σεύθης Β' .
Ιωάννης ο Καππαδόκης

Βιογραφία

Η αναφορά του Ιωάννη Λαυρέντιου του Λυδόυ και του Ζαχαρία του Σχολαστικού είναι ότι ο Ιωάννης είχε καταγωγή από την Καισάρεια, της Καππαδοκίας. Ο Προκόπιος, Ιωάννης Μαλάλας, το Πασχάλιο χρονικό, και ο Ζαχαρίας τον αποκαλούσαν "Ιωάννης ο Καππαδόκης" για λόγους αποσαφήνισης, γιατί το όνομα του Ιωάννης (Ιωάννης στα ελληνικά και Johannes στα λατινικά) χρησιμοποιούταν ευρέως στην εποχή του. Ο Λυδός και ο Μαλάλας κατά καιρούς τον αναφέρουν ως «Καππαδόκη». Οι οικογενειακές του διασυνδέσεις μας είναι άγνωστες και μόνο δύο συγγενείς του είναι γνωστοί με βεβαιότητα. Αυτοί είναι η κόρη του η Ευφημία και ένας συγγενής του που ονομαζόταν Ιωάννης Maxilloplumacius.

Πολιτιστική Αναπαράσταση

Ο Ιωάννης είναι ο κύριος ανταγωνιστής της Θεοδώρας στην ταινία Theodora, Slave Empress του 1954, και απεικονίζει την αρχή της βασιλείας του Ιουστινιανού. Ο χαρακτήρας παίζεται από τον Henri Guisol.
Επισκοπή Αρσινόης

Η Επισκοπή Αρσινόης είναι μια Επισκοπή που ανήκει Εκκλησιαστικά στην Εκκλησία της Κύπρου. Γνωστός Επίσκοπος της Επισκοπής υπήρξε ο Άγιος Αρίστων ο Θαυματουργός, του οποίου η μνήμη εορτάζεται στις 22 Φεβρουαρίου. Άλλοι άγιοι της Επισκοπής είναι ο Άγιος Θεοσέβιος μετα της συμβίας αυτου που εορτάζει την 12ην του μηνός Οκτωβρίου και ο Άγιος Αναστάσιος που εορτάζει την 17η Σεπτεμβρίου.
Σήμερα, η Χωρεπισκοπή Αρσινόης, έχει την έδρα της στη Περιστερώνα Πάφου και ο σημερινός Επίσκοπος της Χωρεπισκοπής είναι ο Θεοφιλέστατος Χωρεπίσκοπος Αρσινόης κ. Νεκτάριος, ο οποίος είναι Βοηθός Επίσκοπος του Μητροπολίτου Πάφου.
Η Επισκοπή ανασυστάθηκε στις 14 Μαΐου του 1996, μετά από πρόταση του τότε Μητροπολίτου Πάφου και νυν Αρχιεπισκόπου Κύπρου κ. Χρυσοστόμου Β΄ ότε και εψηφίσθη ο Θεοφιλέστατος Χωρεπίσκοπος Αρσινόης κ. Γεώργιος, νυν Μητροπολίτης Πάφου.
Ριανός

Βιογραφία

H Σούδα λέει ότι αρχικά ήταν σκλάβος και παρατηρητής στην παλαίστρα αλλά αργότερα στη ζωή του απέκτησε καλή μόρφωση και αφιερώθηκε στη μελέτη της γραμματικής, μάλλον στην Αλεξάνδρεια. Ετοίμασε μια αναθεώρηση της Ιλιάδας και της Οδύσσειας, που χαρακτηρίστηκε από σωστή κρίση και ποιητικό αισθητήριο, ενώ τα σχόλια περιλάμβαναν συχνά δυναμικές παρατηρήσεις του. Έγραψε επίσης επιγράμματα, έντεκα από τα οποία σώζονται στην Παλατινή Ανθολογία και στον Αθήναιο και δείχνουν κομψότητα και ζωντάνια. Ιδιαίτερα γνωστός όμως έγινε σαν συγγραφέας επών (μυθολογικών και εθνογραφικών), το πιο διάσημο από τα οποία ήταν τα έξι βιβλία των Μεσσηνιακών που ασχολούνταν με το Δεύτερο Μεσσηνιακό Πόλεμο και την κεντρική φιγούρα του Αριστομένη, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν από τον Παυσανία στο τέταρτο βιβλίο του σαν έγκυρη πηγή. Άλλα παρόμοια ποιήματα ήταν τα Αχαϊκά, τα Ηλιακά και τα Θεσσαλικά. Τα Ηράκλεια ήταν ένα μεγάλο μυθολογικό έπος, μάλλον μίμηση του ομώνυμου ποιήματος του Πανυάσι, που είχε τον ίδιο αριθμό βιβλίων (δεκατέσσερα).
Σάο Γκονσάλο

Κλίμα

Το είδος του κλίματος του Σάο Γκονσάλο είναι το τροπικό του Ατλαντικού, με βροχερά καλοκαίρια και σχετικά ξηρούς χειμώνες. Οι θερμοκρασίες ποικίλλουν καθ 'όλη τη διάρκεια του έτους και μπορούν να έχουν μέγιστο έως 40 ° C το καλοκαίρι και ελάχιστο κοντά στους 10 ° C κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Γενικά, οι θερμοκρασίες κυμαίνονται μεταξύ 25 έως 35 ° C και τουλάχιστον 14 έως 24 ° C. Αλλά για το μεγαλύτερο μέρος του έτους, δηλαδή από το Μάιο έως τον Οκτώβριο, η θερμοκρασία είναι πιο ήπια επειδή το κλίμα είναι ξηρότερο και λιγότερο καυτό.
Αναστάσιος Πρεδικάτωρ

Ο Αναστάσιος Πρεδικάτωρ ήταν ιατροφιλόσοφος καταγόμενος από την Κέρκυρα που έζησε στη Βενετία  στις αρχές του 18ου αιώνα. Ο Ζαβίρας  τον αναφέρει ως  Αναστάσιο Κερκυραίο.

Βιογραφία

Ο Αναστάσιος, ο οποίος στη Βενετία ήταν και ιεροκήρυκας (predicatore), ονομάσθηκε Πρεδικάτωρ για την ευφράδεια του λόγου του. Ως εκ τούτου και όλοι οι απόγονοί του πήραν αυτό το επίθετο και αποκαλούνταν Πρεδικάροι. Ο Αναστάσιος απέκτησε δύο γιούς, τον Μιχαήλ  και τον Λεονάρδο, και μία κόρη, τη Χρυσούλα. Και οι δύο γιοί του Πρεδικάτωρος σπούδασαν στο πανεπιστήμιο της Πάντοβα και αφού έλαβαν τον τίτλο του ιατροφιλοσόφου μετέβησαν στην Κωνσταντινούπολη, όπου βρισκόταν ο θείος τους, αδελφός του Αναστάσιου, ο επίσης ιατροφιλόσοφος  Λικίνιος Κερκυραίος . Αργότερα ο Λικίνιος με τον Μιχαήλ εγκαταστάθηκαν στη Μονεμβασία, όπου ο Λικίνιος έλαβε από τους Βενετούς τον τίτλο του Κόμητος.
Λέξη νυφίτσα

Οι λέξεις-νυφίτσες είναι λέξεις που προσπαθούν να δημιουργήσουν την εντύπωση ότι κάτι ουσιώδες έχει ειπωθεί, ενώ στην πραγματικότητα έχει ειπωθεί κάτι αόριστο ή αμφίσημο. Μια συχνή περίπτωση είναι, μέσω κάποιας αόριστης παραπομπής, όπως 'Θεωρείται...' ή οι 'Οι επιστήμονες συμφωνούν...', να δημιουργηθεί η εντύπωση της αυθεντίας, χωρίς όμως η παραπομπή να είναι ελέγξιμη.

Χρήση

{{Λέξη-νυφίτσα}}
WISHES (Σχέδιο Erasmus mundus)

Ιστορία

Το Δεκέμβριο του 2006 κατά τη διάρκεια της διεξαγωγής εξαμήνου Erasmus στο Πανεπιστήμιο Τόμας Μπάτα στην πόλη Ζλιν της Τσεχίας, οι φοιτητές Μάικλ Στάινμαν και Ρικάρντο Ντόρες ανάπτυξαν την ιδέα της δημιουργίας μιας διαδικτυακής πλατφόρμας που να παρουσιάζει όλες τις σχετικές πληροφορίες σχετικά με τη ζωή και την εκπαίδευση στα Πανεπιστήμια όλης της Ευρώπης που συμμετέχουν στο πρόγραμμα Erasmus. 
Λόγω της μεγάλης αφοσίωσής τους και της ανταπόκρισης και υποστήριξης από διάφορα πανεπιστήμια, η ιδέα τους παρουσίασε ταχεία ανάπτυξη. Οι παρουσιάσεις σε διάφορες διεθνείς διασκέψεις ακολουθήθηκαν από πρόσκληση του Άλαν Σμιθ να παρουσιάσουν την ιδέα πίσω από το WISHES στη Γενική Διεύθυνση Εκπαίδευσης και Πολιτισμού (DG EAC) της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στις Βρυξέλλες τον Απρίλιο του 2007. Με την υποστήριξη του Πανεπιστήμιου του Παντερμπόρν, ο Στάινμαν και η Καθ. Δρ Λέενα Σουλ υπέβαλαν το 2008 πρόταση σχεδίου στο πλαίσιο της Δράσης 4 του προγράμματος Erasmus Mundus για την ενίσχυση της ελκυστικότητας της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην Ευρώπη. Τον Οκτώβριο του 2008, το WISHES εγκρίθηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και ξεκίνησε το Δεκέμβριο του 2008. 
Το 2009, πραγματοποιήθηκαν τρεις σημαντικές έρευνες WISHES προκειμένου να τεθούν στέρεες βάσεις για τη μελλοντική πλατφόρμα κινητικότητας WISHES. Στο πλαίσιο αυτών των ερευνών 600 ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, 100 επιχειρήσεις και 4.000 φοιτητές δήλωσαν τις επιθυμίες τους για όσα θα πρέπει να περιέχει μια κεντρική πηγή πληροφόρησης σχετικά με την ευρωπαϊκή εκπαίδευση και τις επιλογές εργασίας. Επιπλέον, για να προωθηθεί περαιτέρω η ιδέα του σχεδίου, το 2009 έγινε παρουσίαση του WISHES σε διάφορες μεγάλες ευρωπαϊκές διασκέψεις για την κινητικότητα στην τριτοβάθμια εκπαίδευση: στο συνέδριο ERACON 2009 (29 Απριλίου - 3 Μαΐου 2009, Λευκωσία, Κύπρος) και στο συνέδριο EAIE 2009 (16 – 19 Σεπτεμβρίου 2009, Μαδρίτη, Ισπανία). 
Το Μάιο του 2010, κατά τη διάρκεια του WISHES Networking days (NWD 2010) στο Έσσεν της Γερμανίας, πραγματοποιήθηκε η έναρξη της λειτουργίας της πλατφόρμας κινητικότητας WISHES για τα ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Από τον Ιούνιο του 2010 τα ευρωπαϊκά εκπαιδευτικά ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης έχουν τη δυνατότητα να προετοιμάσουν τις παρουσιάσεις τους και να τις αναρτήσουν στην πλατφόρμα WISHES, η οποία είναι διαθέσιμη για τους φοιτητές απ’ όλο τον κόσμο το Σεπτέμβριο του 2010.
Παγκόσμιος Δήμαρχος

Παγκόσμιος Δήμαρχος (World Mayor) είναι ένα διετήσιο βραβείο που οργανώνεται από το Ίδρυμα The City Mayors Foundation από το 2004. Στοχεύει στην εξύψωση του προφίλ του Δημάρχου παγκοσμίως, όπως και στο να τιμήσει αυτούς που έχουν υπηρετήσει τις κοινότητές τους σωστά και έχουν συνεισφέρει στην ευημερία των πόλεών τους, σε εθνικό και σε διεθνές επίπεδο. Οι οργανωτές διασαφηνίζουν ότι το εν λόγω βραβείο δεν συνδέεται με κάποια πόλη ή οργανισμό και είναι μη εμπορικό.
Η απονομή του βραβείου γινόταν αρχικά κάθε χρόνο και από το 2006 γίνεται κάθε δύο χρόνια. Ο μοναδικός τιμηθείς που δεν βρίσκεται εν ζωή είναι ο Ισπανός Ινιάκι Αζκούνα ο οποίος απεβίωσε το 2014.
Βασιλιάς της Ρώμης

Ο βασιλιάς της Ρώμης, λατιν. rex Romae, ήταν ο ανώτερος δικαστής του Ρωμαϊκού Βασιλείου. Σύμφωνα με τον μύθο, ο πρώτος βασιλιάς της Ρώμης ήταν ο Ρωμύλος, που ίδρυσε την πόλη το 753 πΧ στον Παλατίνο λόφο. Επτά μυθικοί βασιλείς λέγεται, ότι κυβέρνησαν τη Ρώμη ως το 509 πΧ, οπότε ο τελευταίος εκθρονίστηκε. Καθένας τους κυβέρνησε 35 περίπου έτη. 
Οι βασιλείς μετά τον Ρωμύλο δεν ήταν γνωστοί ως δυνάστες και δεν υπάρχει αναφορά σε κληρονομική διαδοχή, παρά μόνο έπειτα από τον πέμπτο βασιλιά Ταρκύνιο Πρίσκο. Ως εκ τούτου μερικοί υποθέτουν, ότι ο Ταρκύνιος προσπάθησε να ιδρύσει κληρονομική μοναρχία έναντι της πριν υποτιθέμενης κατ' εκλογήν μοναρχίας, με αποτέλεσμα τη δημιουργία Δημοκρατίας.
Δισιλανόλη

Δομή

Η μοριακή δομή της δισιλανόλης ομοιάζει γεωμετρικά με αυτήν της αιθανόλης. Ωστόσο οι δεσμοί Si-H είναι πολωμένοι κατά την έννοια Siδ+-Hδ-, γιατί το πυρίτιο έχει μικρότερη ηλεκτραρνητικότητα (1,90 κατά Pauling) και από τον άνθρακα (2,55 κατά Paouling) και από το υδρογόνο (2,20 κατά Pauling). Επίσης, η διαφορά ηλεκτραρνητικότητας μεταξύ πυριτίου και οξυγόνου (3,44 κατά Pauling) είναι πολύ μεγαλύτερη από την αντίστοιχη άνθρακα - οξυγόνου. Το γεγονός αυτό δίνει μεγάλο ποσοστό ετεροπολικότητας (44,6%) στο δεσμό Si-Ο, δηλαδή έχουμε σε μεγάλο ποσοστό μια ένωση της μορφής [Si₂H₅]⁺OH⁻.

Από αλοσιλάνια και παράγωγά τους

Οι σιλανόλες, γενικά, συνθέτονται με υδρόλυση αλοσιλανίων, αλκοξυσιλανίων, ακυλοσιλανίων ή αμινοσιλανίων. Τα χλωροσιλάνια είναι τα πιο συνηθισμένα αντιδραστήρια, που χρησιμοποιούνται για το σκοπό αυτό. Έτσι, για την ίδια τη δισιλανόλη έχουμε αντίστοιχα:
Η υδρόλυση των φθοροδισιλανίων απαιτεί πιο δραστικά αντιδραστήρια, όπως τη χρήση βάσης. Τα αλκοξυδισιλάνια (ή δισιλυλαιθέρες του γενικού τύπου SiR₃SiR₂OR΄, όπου R υδρογόνο ή κάποιος μονονσθενής υποκαταστάτης του και R΄ μονονσθενής οργανική ομάδα) υδρολύονται αργά. Σε σύγκριση με τους δισιλυλαιθέρες, οι οξικοί δισιλυλεστέρες υδρολύονται ταχύτερα, με το πλεονέκτημα που έχουν να απελευθερώνουν αιθανικό οξύ, που είναι λιγότερο «επιθετικό». Για το λόγο αυτόν μερικές φορές οι οξικοί δισιλυλεστέρες προτιμούνται για ορισμένες εφαρμογές.

Από σιλάνιο

Μια εναλλακτική παραγωγική οδός περιλαμβάνει την οξυγόνωση  διιλανίου. Ένα μεγάλο εύρος οξειδωτικών μπορούν να αξιοποιηθούν, που περιλαμβάνουν ατμοσφαιρικό αέρα (περιέχει οξυγόνο), υπεροξέα (RCO₃H), διοξιράνια και υπερμαγγανικό κάλιο (KMnO₄). Με την παρουσία μεταλλικών καταλυτών ή τριφθοριούχου βορίου (και πάλι ως καταλύτη), το σιλάνιο υδρολύεται:

Οξεοβασική συμπεριφορά

Η δισιλανόλη είναι πιο όξινη από τη αντίστοιχη αιθανόλη. Η αποπροτωνίωση της δισιλανόλης δίνει ως συζυγή βάση ένα ανιόν τύπου Si₂H₅O⁻, το οποίο μπορεί να λειτουργήσει ως συναρμωτής που χρησιμοποιείται για να υποστηρίξει καταλύτες. Παρόλη τη (συγκριτικά) αυξημένη της οξύτητα, η σιλανόλη φαίνεται να είναι (ταυτόχρονα) σχεδόν το ίδιο βασική όπως και η αιθανόλη.
Θόδωρος Μπέφας

Καριέρα

Ο Μπέφας εντάχθηκε στο δυναμικό του Άρη το 1929, όταν και έγινε μέλος της τρίτης ομάδας του συλλόγου. Την επόμενη χρονιά, ανέβηκε στην δεύτερη ομάδα, ενώ από το 1932 και έπειτα έπαιζε στην πρώτη ομάδα του Άρη.
Την σεζόν 1932-33, κατέκτησε με τους "κίτρινους" το πρωτάθλημα Βορείου Ομίλου, αλλά στην τελική φάση κατέλαβε την δεύτερη θέση πίσω από τον Ολυμπιακό. Ο Μπέφας σκόραρε στην εντός έδρας ήττα του Άρη από τους ερυθρόλευκους με 2-3, μειώνοντας το σκορ λίγο πριν την λήξη του αγώνα.
Την επόμενη χρονιά, ο Άρης τερμάτισε δεύτερος στον Βόρειο Όμιλο, χάνοντας την πρόκριση στην τελική φάση από τον Ηρακλή. Ακολούθησε η πρώτη θέση του 1934-35, αλλά η διεξαγωγή του πανελλήνιου πρωταθλήματος αναβλήθηκε  και εν συνεχεία ματαιώθηκε με σκοπό την πληρέστερη προετοιμασία της Εθνικής Ελλάδος για το πέμπτο Βαλκανικό Κύπελλο.
Ο Μπέφας ήταν μέλος της ομάδας του Άρη στο πρωτάθλημα του 1936, όπου οι "κίτρινοι" παρέμειναν τέταρτοι πίσω από τον Ολυμπιακό, τον Παναθηναϊκό και τον Απόλλωνα Αθηνών.
Το 1936-37, ο Άρης κατέλαβε την τρίτη θέση στο τοπικό πρωτάθλημα και το καλοκαίρι εκείνης της χρονιάς ο Μπέφας μετακόμισε στο Βουκουρέστι, όπου συνέχισε την καριέρα του στην Βένους Βουκουρεστίου. Αγωνίστηκε μέχρι το 1945, συνεχίζοντας την καριέρα του ως προπονητής στην Ρουμανία.
Εκκλησία της Αμώμου Συλλήψεως (Βίντοσι)

Τοποθεσία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!

Ιστορία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!

Αρχιτεκτονική

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!
Λιλ

Ιστορία

Η ονομασία της Λιλ προέρχεται από το νησί στο οποίο ιδρύθηκε, καθώς η λέξη είναι στα γαλλικά L’Isle και στα ολλανδικά "Rysel".
Η Λιλ είναι ιστορικά φλαμανδική πόλη από τη ρωμαϊκή εποχή, παλαιό τμήμα γης της κομητείας της Φλάνδρας, ωστόσο δεν αποτελούσε περιοχή ανάπτυξης της φλαμανδικής γλώσσας, καθώς ομιλούνταν τα λατινικά.
Η ιστορία της ξεχωρίζει ιδιαίτερα κατά το Μεσαίωνα μέχρι τη Γαλλική Επανάσταση, ενώ έγινε γνωστή ως η πόλη της Γαλλίας που πολιορκήθηκε τις περισσότερες φορές. Αποτέλεσε διαδοχικά τμήμα της κομητείας της Φλάνδρας, του βασιλείου της Γαλλίας, του Βουργουνδιακού κράτους, της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και των Ισπανικών Κάτω Χωρών, προτού καταληφθεί οριστικά από τα γαλλικά στρατεύματα του Βωμπάν κατά τον πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής.
Από τα χρόνια της ίδρυσής της, η πόλη είχε εμπορικό χαρακτήρα. Η Βιομηχανική Επανάσταση τη μετέτρεψε σε μια μεγάλη βιομηχανική πρωτεύουσα, με κέντρο τις μηχανικές και υφαντουργικές βιομηχανίες. Κατά τη δεκαετία του '60, οι βιομηχανίες αυτές άρχισαν να παρακμάζουν και μόλις στις αρχές της δεκαετίας του '90 η πόλη άρχισε να αποκτά ένα νέο χαρακτήρα με τη στροφή στον τριτογενή τομέα δραστηριοτήτων και την επανακατοίκηση των κατεστραμμένων συνοικιών.
Η αλλαγή και η ανανέωση αυτή της πόλης αντικατοπτρίζεται σε γεγονότα των τελευταίων δυο δεκαετιών, όπως ο ερχομός του TGV στην πόλη το 1993 και του Eurostar το 1994, η ανάπτυξη του πανεπιστημίου της πόλης, πόλου έλξης για περισσότερους από 100.000 φοιτητές, και η ανακήρυξή της ως Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης το 2004.

Πολιτισμός

Η Λιλ είναι φημισμένη ως πολιτιστικό κέντρο λόγω της όπερας L’Opéra de Lille, της εθνικής ορχήστρας "L’Orchestre National de Lille", των μπαλέτων "Ballets du Nord", και του μουσείου καλών τεχνών ‘Musée des Beaux-Arts de Lille’. Επίσης, η πόλη φημίζεται για τη Μεγάλη Υπαίθρια Αγορά της, τη λεγόμενη braderie, που διεξάγεται μια φορά το χρόνο, το πρώτο Σαββατοκύριακο του Σεπτεμβρίου, και συγκεντρώνει επισκέπτες από όλη την Ευρώπη.
Πρόκειται για ένα μεγάλο υπαίθριο παζάρι, όπου ο καθένας μπορεί να συμμετέχει και να εμπορευτεί ό,τι επιθυμεί. Η λαϊκή αγορά και το πανηγύρι διαρκούν από τις 3 το μεσημέρι του Σαββάτου μέχρι τα μεσάνυχτα της Κυριακής.
Υπήρξε Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης το 2004 μαζί με τη Γένοβα της Ιταλίας.
Μπόγκισλαβ ΙΔ΄ της Πομερανίας

Βιογραφία

Ήταν ο τρίτος γιος τού Μπόγκισλαβ ΙΓ΄ δούκα της Πομερανίας-Ρύγκενβαλντε, Στεττίν & Μπαρτ και της Κλάρας των Γουέλφων, κόρης τού Φραγκίσκου δούκα τού Μπράουνσβαϊκ-Λύνεμπουρκ-Γκίφχορν.
Το 1606 απεβίωσε ο Μπόγκισλαβ ΙΓ΄ και οι πέντε γιοί του διαίρεσαν την Πομερανία. Ο Μπόγκισλαβ ΙΔ΄ και ο τέταρτος γιος Γεώργιος Β΄ έλαβαν το Ρύγκενβαλντε (νυν Ντάρουοβο Πολωνίας), αλλά ο Γεώργιος Β΄ απεβίωσε το 1617. Το επόμενο έτος απεβίωσε ο πρωτότοκος Φίλιππος Β΄ και ο Μπόγκισλαβ ΙΔ΄ έλαβε το Μπαρτ. Το 1620 κληρονόμησε τον δευτερότοκο αδελφό του Φραγκίσκο δούκα της Πομερανίας-Στεττίν. Δύο έτη μετά απεβίωσε ο πέμπτος γιος του Ούλριχ και η διοίκηση της επισκοπής τού Καμμίν περιήλθε στον Μπόγκισλαβ ΙΔ΄. Το 1625 απεβίωσε ο εξάδελφός του Φίλιππος-Ιούλιος δούκας της Πομερανίας-Βόλγκαστ και τον διαδέχθηκε. Έτσι ολοκληρώθηκε η ενοποίηση της Πομερανίας.
Παρά τις προσπάθειές του να μην εμπλακεί στον Τριακονταετή Πόλεμο, ο Μπόγκισλαβ ΙΔ΄ στην συνθηκολόγηση τού Φράντσμπουρκ αναγκάστηκε να επιτρέψει στον Γερμανικό στρατό τού Αλβέρτου φον Βάλλενσταϊν να χρησιμοποιήσει τα εδάφη του ως βάση το 1627. Έτσι οι περιοχές αυτές υπέφεραν τις δυσάρεστες συνέπειες τού πολέμου. Τη δεκαετία τού 1630 οι ευγενείς τού τόπου προσπάθησαν να ελαττώσουν την εξουσία του και αυτό τού προκάλεσε καρδιακή προσβολή, που τον άφησε μερικώς παράλυτο. Το 1634 παραιτήθηκε με επακόλουθο διαφωνίες των συγγενών του και τού κυβερνητικού συμβουλίου. Στην πράξη η Πομερανία ήταν κατειλημμένη από Σουηδικό στρατό, όταν το 1637 απεβίωσε. Η διαδοχή και το μέλλον τού δουκάτου ήταν τόσης βαρύτητας και περιπλοκότητας, που η ταφή του καθυστέρησε 17 έτη.
Η διαφωνία ήταν μεταξύ τού Γεωργίου-Γουλιέλμου των Χοεντσόλερν εκλέκτορα τού Βρανδεμβούργου λόγω της συμφωνίας μεταξύ των δύο οικογενειών το 1464 και τού Γουσταύου Β΄ Αδόλφου των Βάσα της Σουηδίας, αν και οι δύο διεκδικητές συνδεόταν με επιγαμία: η σύζυγος τού βασιλιά, η Μαρία-Ελεονόρα ήταν αδελφή τού εκλέκτορα. Ο Μπόγκισλαβ ΙΔ΄ όριζε στη διαθήκη του να τον διαδεχθεί ο βασιλιάς της Σουηδίας, ο οποίος ήδη κατείχε το μεγαλύτερο μέρος της Πομερανίας από τις αρχές τού Πολέμου το 1629. Οι δύο διεκδικητές αξιοποίησαν τη στρατιωτική τους υπεροχή, ώσπου το 1648 έληξε ο Τριακονταετής Πόλεμος με την ειρήνη της Βεστφαλίας: η Πομερανία μοιράστηκε μεταξύ των δύο κρατών. Έτσι έληξε η αυτόνομη ύπαρξη τού δουκάτου. 
Το 1653 απεβίωσε η σύζυγός του Ελισάβετ και μόνο τότε μπόρεσε το σώμα του να ταφεί στο Στεττίν το επόμενο έτος.

Οικογένεια

Νυμφεύθηκε το 1625 την Ελισάβετ των Όλντενμπουρκ, κόρη τού Ιωάννη Β΄ δούκα τού Σ.Χ.Σόνντερμπουρκ. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Ζλάταν Μουσλίμοβιτς

Τα πρώτα βήματα

Ο Ζλάταν Μουσλίμοβιτς ξεκίνησε το ποδόσφαιρο ως έφηβος από της Σουηδικές ομάδες Χάβο και Χουκσβάρνα και μετακινήθηκε στην ΙΦΚ Γκέτεμπορκ το 1998. Το 2000 μετακόμισε στην Ιταλία.

Η καρίερα του

Ο Μουσλίμοβιτς υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο το 2000 με την Ουντινέζε έμεινε όμως ελάχιστα στην ομάδα μια και κάθε χρόνο έφευγε ως δανεικός. Την σεζόν 2004-05 με την ομάδα Ριμίνι πέτυχε 15 γκολ σε 32 αγώνες και βοηθάει την ομάδα να κατακτήσει το πρωτάθλημα και να προβιβαστεί.
Τη σεζόν 2005-06 και 2006-07 αγωνίζεται ως δανεικός στην Μεσίνα και την Πάρμα. Το 2007 υπογράφει με την Αταλάντα στην Α' κατηγορία του ιταλικού πρωταθλήματος αλλά δεν αγωνίζεται παρά ελάχιστα, η ομάδα υποβιβάζεται και ο Μουσλίμοβιτς υπογράφει στον ΠΑΟΚ τριετές συμβόλαιο. Την πρώτη χρονιά με την ομάδα ξεκινάει εντυπωσιακά το πρωτάθλημα αλλά ένας τραυματισμός τον αφήνει πίσω και ολοκλήρωσε τη σεζόν με 7 γκολ.

Εθνική ομάδα

Ο Ζλάταν Μουσλίμοβιτς είναι μέλος της εθνικής ομάδας της Βοσνίας & Ερζεγοβίνης από το 2006 όταν και πρωτοεμφανίστηκε σε ένα φιλικό με την εθνική ομάδα της Γαλλίας.