google/wiki40b huggingface dataset:
Βούζι Φθιώτιδας

Γενικά και ιστορικά στοιχεία

Eίναι κτισμένο σε υψόμετρο 440 μέτρων σε απόσταση 5 χιλιομέτρων ανατολικά του Δομοκού και 40 χλμ βόρεια της πρωτεύουσας του νομού, Λαμίας. Συνολικά, το χωριό διαθέτει έκταση 17.000 στρεμμάτων από τα οποία τα 13.000 είναι καλλιεργήσιμα και τα υπόλοιπα χέρσα. Διαθέτει τρεις εκκλησίες οι οποίες είναι αφιερωμένες στον Άγιο Γεώργιο, τον Άγιο Φανούριο και τον Άγιο Νικόλαο εκ Βουνένοις.
Ιστορικά το χωριό αναφέρεται το 1880 ως αποκλειστικά μουσουλμανικό, ενώ μετά την ενσωμάτωση της ευρύτερης περιοχής στην Ελλάδα κατά το επόμενο έτος, πραγματοποιήθηκε η εγκατάσταση ή επανεγκατάσταση στο Βούζι 13 ελληνικών οικογενειών. Κατ' αυτόν τον τρόπο το 1883 ήταν εγγεγραμμένοι στον εκλογικό κατάλογο του χωριού 13 Έλληνες και 58 Οθωμανοί.
Διοικητικά το χωριό αποτέλεσε από το 1883 ως το 1912 στον δήμου Θαυμακών ενώ στη συνέχεια υπαγόταν στην επαρχία Δομοκού ως έδρα κοινότητας. Το 1997 προσαρτήθηκε στον καποδιστριακό δήμο Δομοκού στον οποίο παρέμεινε και μετά τις αλλαγές που επέβαλε στην τοπική αυτοδιοίκηση στο πρόγραμμα Καλλικράτης.
Στο χωριό λειτουργεί Λαογραφικό Μουσείο και ξενώνας που ανήκουν στον τοπικό επιμορφωτικό σύλλογο, ο οποίος έχει στην κατοχή του μετάλλια και φωτογραφικό υλικό παραχωρημένα από την ολυμπιονίκη Νίκη Μπακογιάννη, η οποία κατάγεται από το χωρίο. Παράλληλα το Βούζι είναι γνωστό για την παραγωγή φακής.
Σημαία της Περιφέρειας Βορόνεζ

Η σημαία της Περιφέρειας Βορόνεζ καθιερώθηκε στις 5 Ιουλίου του 2005. Το φόντο είναι κόκκινο και δείχνει μια γερμένη υδρία με νερό να κυλά. Στα αριστερά βρίσκονται κάτι χρυσαφί βράχοι. Η σημερινή σημαία βρίσκεται και στο θυρεό που έχει το έμβλημα της Περιφέρειας Βορόνεζ.
Η προηγούμενη σημαία είχε καθιερωθεί τον Ιούλιο του 1997. Ήταν κόκκινη με μια μπλε κάθετη λωρίδα στο προσίστιο. Έμοιαζε με την παλαιά σημαία της Ρωσικής Δημοκρατίας.
Γκόρνι Ντέτλακ

Γεωγραφία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!

Ιστορία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!
Αλχαράκε

Επαρχίες

Το Αλχαράκε αποτελείται από τις επαρχίες Κοράλες, Μπελαβίστα, Ντεέσα Γκολφ και Λα Μοναθίγια, εκ των οποίων οι περισσότερες είναι αστικοποιημένες.
Κεραμική

Η κεραμική είναι η τέχνη κατασκευής κεραμικών. Από τις αρχαιότερες τέχνες που έχουν καταγραφεί με αρχαιολογικά ευρήματα και χαρακτηρίζουν τον πολιτισμό της κάθε εποχής.
Υγρός πηλός παίρνει την επιθυμητή μορφή απ' τα ανθρώπινα χέρια και ξηραίνεται ώστε να αποκτήσει στερεά μορφή. Αργότερα μπαίνει σε ειδικό φούρνο και "ψήνεται" ώστε να αυξηθεί η μηχανική του αντοχή.
Λόγω της ευκολίας στην δημιουργία επιθυμητών σχημάτων όπως δοχεία και ειδώλια, αλλά και της αντοχής των κεραμικών στο χρόνο, η κεραμική είναι η τέχνη / τεχνολογία για την οποία υπάρχουν παλαιότατα αρχαιολογικά ευρήματα.
Μπορς

Το Μπορς (Borscht, borsch ή borshch) είναι σούπα λαχανικών, στην οποία περιλαμβάνονται συνήθως παντζάρια, τα οποία και της προσδίδουν έντονα κόκκινο χρώμα. Σε άλλες ποικιλίες της συνταγής, τα παντζάρια αντικαθίστανται από τοματοπολτό που της προσδίδουν πορτοκαλόχρωμη απόχρωση ή ξινολάπαθο (Rumex acetosa, щавель) (πράσινο μπορς).

Καφτερό και δροσερό μπορς

Υπάρχουν δύο κύριες παραλλαγές του μπορς που αναφέρονται γενικά ως καφτερή και κρύα. Βασίζονται γενικώς στα κοκινογούλια, αλλά ετοιμάζονται και σερβίρονται διαφορετικά.
Το καφτερό μπορς, το πλέον δημοφιλές είναι μια πηκτή σούπα με πολλά ευκαιριακά συστατικά, αναλόγως τη συνταγή που ακολουθεί κάθε εθνική κουζίνα. Στα συστατικά περιλαμβάνονται καρότα, πατάτες, κρεμμύδια, μανιτάρια, και κρεατικά (κοτόπουλο, χοιρινό, ή μοσχάρι). Στην απλούστερη εκδοχή του είναι συνήθως ζωμός βοδινών οστών με παστά λαχανικά -παστά για λόγους συντήρησης στον βαρύ ρωσικό χειμώνα- και πατάτες κομμένες σε κύβους.
Το δροσερό μπορς απαντάται συνήθως στην κουζίνα των Εβραίων Ασκενάζι και σε άλλες κουζίνες του δυτικού κόσμου. Είναι μια απλή γλυκειά στη γεύση σούπα με ψιλοκομμένα παντζάρια σε χυμό λεμονιού και μέντας με κρεμμύδια και ζάχαρη. Σε μία από της ποικιλίες του το δροσερό μπορς γίνεται με την ήπια ρωσική μπύρα Κβας.

Προέλευση και πολιτισμοί

Το μπορς θεωρείται ότι προήλθε από την Ουκρανία. είναι επίσης τμήμα της τοπικής διατροφής των ανατολικο-ευρωπαίων καθώς και εθνικών ομάδων της κεντρικής Ευρώπης. Η σούπα ονομάζεται μπαρσιάι στην Λιθουανική, και συχνά αποδίδεται ως μπροστς στη Γερμανική (στην ανατολική Ρωσία ονομάζεται μπαρτς), μπορστς στη Ρωσική και Ουκρανική και μπορς στη Ρουμανική.
Κορόγκουε

Υγειονομική περίθαλψη

Το περιφερειακό νοσοκομείο Μαγκούνγκα είναι η βάση του Ερευνητικού Εργαστηρίου NIMR του Κορόγκουε (NIMR Korogwe Research Laboratory). Το κτίριο (βλέπε σχετική φωτογραφία), σχεδιάστηκε από τον Δανό αρχιτέκτονα Jakob Knudsen. Δόθηκε μεγάλη προσπάθεια για την προσαρμογή του κτιρίου στο τοπικό περιβάλλον και στο κλίμα. Το κτίριο εγκαινιάστηκε επίσημα στις 19 Σεπτεμβρίου του 2008 και έκτοτε χρησιμοποιείται για την υποστήριξη δοκιμαστικών εμβολίων κατά της ελονοσίας.

Μεταφορές

Το Κορόγκουε είναι μια οδική και σιδηροδρομική διασταύρωση, όπου οι διαδρομές από την Τάνγκα συνδέονται με αυτές από το Νταρ ες Σαλαάμ, προς τις βόρειες πόλεις της Αρούσα και του Μόσι, Κιλιμαντζάρο.
Σιτάρια της Αγίας Βαρβάρας

Τα σιτάρια της Αγίας Βαρβάρας αποτελούν μέρος των προβηγκιανών παραδόσεων, οι οποίες αποτελούν παγανιστική κληρονομιά, ενώ είναι σε χρήση κατά την περίοδο των Χριστουγέννων.

Ιστορία

Αρχικά, οι αρχαίοι πληθυσμοί της ευρύτερης περιοχής φοβούνταν σε τέτοιο βαθμό τον αφανισμό της ημέρας, λόγω της σταδιακής ελάττωσης της διάρκειάς της, ώστε φοβούνταν, επίσης, πως η τροφοδότρια γη δεν θα ξεκινούσε νέο κύκλο παραγωγής και πως θα "ξεχνούσε" πώς να φυτρώνει εκ νέου. Επιπλέον, καθώς η μελέτη τους είχε οδηγήσει στο συμπέρασμα πως, προς το μέσον του Δεκεμβρίου, η διάρκεια της ημέρας ξεκινούσε εκ νέου να αυξάνεται, εκμεταλλεύονταν το γεγονός αυτό προκειμένου να φυτέψουν γαβάθες σπόρους διαφορετικών ειδών, οι οποίοι, όταν είχαν αναπτυχθεί επαρκώς, φυτεύονταν εκ νέου στην είσοδο των αγρών, ώστε να αποτελούν παράδειγμα για τον τρόπο με τον οποίο θα έπρεπε οι γαίες να ανανεώνονται.
Στην συνέχεια, η Καθολική Εκκλησία, χρησιμοποίησε εκ νέου την συγκεκριμένη παγανιστική παράδοση.

Παράδοση

Στις 4 Δεκεμβρίου, ημέρα εορτής της Αγίας Βαρβάρας, η παράδοση θέλει να φυτεύονται, μέσα σε τρεις μικρές κούπες, σπόροι σιταριού προερχόμενοι από την αμέσως προηγούμενη συγκομιδή, οι οποίοι φυλάσσονται για την σπορά της επόμενης εποχής, προκειμένου αυτοί να φυτευθούν. Η χρήση φακών και ρεβιθιών είναι επίσης αποδεκτή. Η λαϊκή παράδοση συνδέει με το έθιμο αυτό το γνωμικό « Quand lou blad vèn bèn, tout vèn bèn ! »: Όταν το σιτάρι είναι καλά, όλα είναι καλά! («Σιτάρι καλά φυτεμένο, σημαίνει ευημερία για όλο το έτος»). Η συγκεκριμένη παράδοση φέρεται να ανάγεται στην ρωμαϊκή περίοδο.
Οι συγκεκριμένες μικρές κούπες, οι οποίες αναπαριστούν την Αγία Τριάδα, αποτελούν, στην συνέχεια, μέρος της διακόσμησης του χριστουγεννιάτικου τραπεζιού, την νύχτα της 24ης Δεκεμβρίου, κατά την διάρκεια του μεγάλου δείπνου. Στις 25 Δεκεμβρίου, η οικοδέσποινα διακοσμεί τα συγκεκριμένα σιτάρια με κίτρινες και κόκκινες κορδέλες. Μετά τις 26 Δεκεμβρίου, οι μικρές κούπες τοποθετούνται πλησίον της φάτνης, και αυτό έως τα Θεοφάνεια. Τότε, τα σιτάρια φυτεύονται στην γη.
Αξίζει να σημειωθεί, επίσης, πως στην Ελλάδα, το βράδυ της 4ης Δεκεμβρίου, το σιτάρι της Αγίας Βαρβάρας αποτελεί, επίσης, αντικείμενο εορτασμού, κυρίως στις εκκλησίες της Κεφαλλονιάς, όπου και ευλογείται σούπα από σιτάρι.
Όουεν Άρθουρ

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1949. Σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο των Δυτικών Ινδιών. Παντρεύτηκε την Μπέβερλι Τζιν Μπάτσελορ (Beverley Jeanne Batchelor).

Πολιτική πορεία

Το 1981 έγινε υπουργός Οικονομικών, το 1983 γερουσιαστής και το 1993 εκλέχθηκε αρχηγός της Αντιπολίτευσης.
Ως αρχηγός του Εργατικού Κόμματος, έγινε πρωθυπουργός στις 6 Σεπτεμβρίου 1994 μετά τη νίκη του κόμματός του στις εκλογές εκείνης της χρονιάς και επανεξελέγη τον Ιανουάριο του 1999 και τον Μάιο του 2003. Τιμήθηκε με το Μετάλλιο του Τάγματος Τιμής του Χοσέ Μαρτί της Κούβας.
Στις βουλευτικές εκλογές στις 15 Ιανουαρίου 2008 ο Άρθουρ διεκδίκησε μια ακόμα θητεία στην πρωθυπουργία, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Το Δημοκρατικό Εργατικό Κόμμα της Αντιπολίτευσης του Ντέιβιντ Τόμσον κέρδισε τις εκλογές , εξασφαλίζοντας 20 έδρες έναντι 10 για το κυβερνών κόμμα. Έτσι, τον Άρθουρ διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Ντέιβιντ Τόμσον.
Γουάιτχορς

Ιστορία

Η πόλη ιδρύθηκε το 1898, την εποχή του Πυρετού του Χρυσού, όταν στο Γιούκον πήγαιναν χιλιάδες χρυσοθήρες για να κάνουν την τύχη τους. Τον καιρό εκείνο, ο μόνος τρόπος να φτάσει κανείς στο Γουάιτχορς από τα νότια, ήταν με μουλάρια και με πλωτά μέσα, που ανέβαιναν τον ποταμό Γιούκον. Για τους χρυσοθήρες, το Γουάιτχορς ήταν σημαντικό κέντρο ανεφοδιασμού. Το 1900, η πόλη συνδέθηκε στο σιδηροδρομικό δίκτυο του δυτικού Καναδά, αλλά η σιδηροδρομική σύνδεση διακόπηκε το 1982.  
Από το Γουάιτχορς διέρχεται ο Αυτοκινητόδρομος της Αλάσκας (αγγλ., Alaska Highway), που ξεκινάει από το Ντόσον Κρικ (αγγλ., Dawson Creek) της Βρετανικής Κολομβίας και καταλήγει στο Φαίρμπανκς της Αλάσκας. Ο αυτοκινητόδρομος αυτός διανοίχθηκε με έξοδα των Ηνωμένων Πολιτειών στα χρόνια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου για τον φόβο μιας ιαπωνικής επίθεσης στην Αλάσκα. Το 1946, οι Αμερικανοί πούλησαν το καναδικό τμήμα  του αυτοκινητόδρομου στην κυβέρνηση του Καναδά. 
Το Γουάιτχορς έγινε πρωτεύουσα του Γιούκον το 1953. Μέχρι τότε, πρωτεύουσα του Γιούκον ήταν το Ντόσον Σίτι.
Από το 1972, το Γουάιχορς έχει φιλοξενήσει επανειλημμένα αγώνες χειμερινών αθλημάτων. Το 2007, στο Γουάιτχορς έγιναν οι Χειμερινοί Καναδικοί Αγώνες (αγγλ., Canada Winter Games).

Γεωγραφία και κλίμα

Το Γουάιτχορς είναι χτισμένο σε υψόμετρο 600 μ. από την επιφάνεια της θάλασσας, στις όχθες του ποταμού Γιούκον, 2000 χλμ. ΒΔ από το Έντμοντον και 600 χλμ. ΝΑ από το Φαίρμπανκς της Αλάσκας. 
Το κλίμα της περιοχής είναι ξηρό υποαρκτικό. Το καλοκαίρι η μέση θερμοκρασία ξεπερνάει λίγο τους 20 °C, ενώ τον χειμώνα πέφτει πιο χαμηλά από −20 °C. Παρότι βρίσκεται πολύ βόρεια, το Γουάιτχορς είναι η πόλη με το πιο ξηρό κλίμα στον Καναδά, με συνολική ετήσια χιονόπτωση μόνον 145 εκ. και συνολική ετήσια βροχόπτωση 163 χιλ.

Συγκοινωνία και αξιοθέατα

Το Γουάιτχορς συνδέεται με τον υπόλοιπο Καναδά, το Φαίρμπανκς της Αλάσκας, αλλά και με την Φραγκφούρτη της Γερμανίας μέσω του Διεθνούς Αεροδρομίου του Γουάιτχορς. Το αεροδρόμιο αυτό χτίστηκε το 1941–42, για στρατιωτικούς σκοπούς, αλλά από την δεκαετία του 1960 χρησιμοποιείται κυρίως ως πολιτικό αεροδρόμιο.
Το Γουάιτχορς συνδέεται επίσης με τον υπόλοιπο Καναδά και την Αλάσκα μέσω του Αυτοκινητόδρομου της Αλάσκας (Αυτοκινητόδρομος 43). Ο ποταμός Γιούκον, παρότι πλωτός, δεν χρησιμοποιείται πλέον για την μεταφορά ατόμων και εμπορευμάτων.
Μέσα στην πόλη του Γουάιτχορς, ο επισκέπτης μπορεί να μετακινηθεί με τα δημοτικά λεωφορεία ή με ταξί.
Στο Γουάιτχορς έχει την έδρα του το Κολέγιο του Γιούκον (αγγλ., Yukon College), το οποίο συνδέεται με το Πανεπιστήμιο της Βόρειας Βρετανικής Κολομβίας. Άλλα αξιοθέατα για τον επισκέπτη είναι το φαράγγι Μάιλς (Miles Canyon), το Μουσείο Μάκμπριτζ (MacBride Museum), το Κέντρο Φυσικής Ιστορίας Μπερίνγκια (Beringia Centre), κ.α.
Γεώργιος Ορφανίδης

Βιογραφία

Καταγόταν από την Σμύρνη από εύπορη οικογένεια, είχε σπουδάσει νομικά και την περίοδο των αγώνων ήταν ήδη δικηγόρος και ασκούσε το επάγγελμα. Ο πατέρας του ήταν καθηγητής ιατρικής και ο θείος του Θεόδωρος βοτανολόγος με συμμετοχή στις Ζάππειες ολυμπιάδες. Σύζυγος του ήταν η Όλγα Σαρόγλου, αδελφή του Πέτρου Σαρόγλου δωρητή του Σαρόγλειου Μεγάρου. Ήταν λάτρης του κυνηγιού και των όπλων, στους αγώνες χρησιμοποίησε όπλο Μάουζερ που το χρησιμοποίησε πρώτη φορά στους αγώνες. Διετέλεσε και μέλος της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής. 
Συμμετείχε στους Α΄ Ολυμπιακούς αγώνες του 1896 στην Αθήνα πήρε δύο μετάλλια ένα χρυσό και ένα αργυρό στην σκοποβολή, οι αγώνες έγιναν στο νεόκτιστο τότε σκοπευτήριο Καλλιθέας. Ήταν χρυσός Ολυμπιονίκης στο αγώνισμα καραμπίνας σε τρεις στάσεις από 300μ. με επίδοση 1583 και αργυρός ολυμπιονίκης στο αγώνισμα βολής με πιστόλι από 25 μ. με επίδοση 249.
Στην Μεσολυμπιάδα του 1906 ήταν επίσης πρώτος με στο αγώνισμα με πιστόλι από 50μ. Ο Ορφανίδης είχε συμμετάσχει και στα Γ΄ Ολύμπια (ή Ζάππεια Ολυμπιάδα) του 1875. Διετέλεσε μέλος της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής από το 1921 έως το 1930.
Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης

Ιστορία

Στις πρώτες δύο μορφές του το αξίωμα αφορούσε κυρίως τη διεξαγωγή γραμματειακής εργασίας. Η θέση του Υπεύθυνου Γραμματέα ιδρύθηκε το 1919 για να επιτελεί διοικητικό έργο. Το 1922 ακολούθησε το αξίωμα του Γενικού Γραμματέα ως καθαρά διοικητική και πειθαρχική θέση, ο ρόλος του οποίου δεν προοριζόταν να κάνει περισσότερα από το να καθορίζει την σύνθεση του συνόλου των μελών του κόμματος. Ο Στάλιν, πρώτος κάτοχος του αξιώματος, χρησιμοποίησε τις αρχές του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού για να μεταμορφώσει το αξίωμά του σε αυτό του κομματικού ηγέτη, και αργότερα του ηγέτη της Σοβιετικής Ένωσης.
Το 1934 το 17ο Συνέδριο απέσχε από το να επανεκλέξει επίσημα το Στάλιν Γενικό Γραμματέα. Όμως ο Στάλιν επανεκλέχθηκε σε όλες τις άλλες θέσεις και παρέμεινε ηγέτης του κόμματος χωρίς μείωση της εξουσίας του.
Τη δεκαετία του 1950 ο Στάλιν όλο και περισσότερο αποσύρθηκε από τις εργασίες της Γραμματείας, αφήνοντας την επίβλεψη του σώματος στον Γκεόργκι Μαλενκόφ, πιθανώς για να τον δοκιμάσει ως πιθανό διάδοχο. Τον Οκτώβριο του 1952, στο 19ου Συνεδρίου, ο Στάλιν αναδιάρθρωσε την ηγεσία του κόμματος. Η παράκλησή του, εκφρασμένη μέσω του Μαλενκόφ, να απαλλαχθεί από τα καθήκοντά του στη γραμματεία του κόμματος λόγω ηλικίας απορρίφθηκε από το κομματικό κογκρέσο, καθώς οι αντιπρόσωποι δεν ήταν σίγουροι για τις προθέσεις του Στάλιν. Στο τέλος, το συνέδριο κατάργησε επίσημα το αξίωμα του Γενικού Γραμματέα του Στάλιν, αν και ο Στάλιν παρέμεινε ένας από τους γραμματείς του κόμματος και διατήρησε τον υπέρτατο έλεγχο του Κόμματος. Όταν ο Στάλιν πέθανε στις 5 Μαρτίου 1953, ο Μαλενκόφ ήταν το σημαντικότερο μέλος της Γραμματείας, η οποία επίσης περιελάμβανε τον Νικίτα Χρουστσόφ, μεταξύ άλλων.
Ο Βασιλιάς

Πλοκή

Ο Βαγγέλης μόλις αποφυλακίζεται, φεύγει από την Αθήνα και επιστρέφει στο χωριό του στην Πελοπόννησο. Ωστόσο, οι συγχωριανοί του τον αντιμετωπίζουν με καχυποψία και επιθετικότητα.

Βραβεία/Διακρίσεις

Η ταινία κέρδισε τέσσερα Κινηματογραφικά Βραβεία Ποιότητας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: τρίτης καλύτερης ταινίας, καλύτερου ηθοποιού (Βαγγέλης Μουρίκης), σκηνογραφίας και ήχου.
Επίσης, κέρδισε τη Χρυσή Πυραμίδα στο φεστιβάλ του Καΐρου.
Βία Βένετο

Η Βια Βιττόριο Βένετο (ιταλικά: Via Vittorio Veneto), γνωστή περισσότερο ως Βία Βένετο, αποτελεί μια από τις ακριβότερες, διασημότερες και πολυτελέστερες οδούς της πόλης της Ρώμης.
Ξεκινά από την Πιάτσα Μπαρμπερίνι και οδηγεί, διαμέσου μιας ανηφόρας, στην Πόρτα Πιντσιάνα, στη συνοικία Λουντοβίζι, διαχωρίζοντάς την από τη συνοικία Κολόννα. Έλαβε το σημερινό της όνομα μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, σε ανάμνηση της μάχης που διεξήχθη στην περιοχή του Βιττόριο Βένετο.
Κατά την αυτοκρατορική περίοδο ήταν ένα προάστιο με πολυτελείς βίλες πλούσιων οικογενειών. Μετά τη λεηλασία της Ρώμης τον 5ο αιώνα ολόκληρη η περιοχή μετατράπηκε σε ακατοίκητη εξοχή. Κατά το 17ο αιώνα, μετά την οικοδόμηση του Παλάτσο Μπαρμπερίνι και της Βίλας Λουντοβίζι ανέκτησε την αίγλη της. Σήμερα διαθέτει δείγματα αρχιτεκτονικής του 18ου και 19ου αιώνα, καθώς και χαρακτηριστικά κτίσματα της τεχνοτροπίας Αρ Νουβώ.
Έφτασε στο απόγειο της φήμης της κατά τη δεκαετία του 1960, οπότε οι διάσημοι κινηματογραφικοί αστέρες σύχναζαν στα πολυάριθμα ξενοδοχεία και καφέ της, με τους παπαράτσι να καιροφυλακτούν. Η εποχή αυτή απαθανατίστηκε στην ταινία «La Dolce Vita» του Ιταλού σκηνοθέτη Φεντερίκο Φελίνι.
Κελιμάνε

Γεωγραφία

Η Κελιμάνε βρίσκεται κεντρικά της Μοζαμβίκης και νοτιοανατολικά της Επαρχίας Τέτε.

Μεταφορές

Το τοπικό αεροδρόμιο είναι το Αεροδρόμιο Κελιμάνε.
Τζόρτζιο Αγκάμπεν

Βιογραφικό

Πτυχιούχος νομικής και φιλοσοφίας, ο Αγκάμπεν έκανε την διατριβή του πάνω στην Γαλλίδα φιλόσοφο και πολιτική ακτιβίστρια Σιμόν Βέιλ (Simone Weil) και έπειτα συμμετείχε ως μεταδιδακτορικός στα σεμινάρια του Χάιντεγκερ πάνω στον Χέγκελ και τον Ηράκλειτο.
Αφότου δίδαξε διαδοχικά στο Πανεπιστήμιο της Ματσεράτα και στο Πανεπιστήμιο της Βερόνα, το 2003 κατέλαβε θέση καθηγητή Αισθητικής στο Πανεπιστήμιο IUAV της Βενετίας. Παραιτήθηκε από την ιταλική πανεπιστημιακή εκπαίδευση το 2009.
Ως μελετητής του Βάλτερ Μπένγιαμιν και του Γιάκομπ Τάουμπες (Jacob Taubes), επεξεργάστηκε στα ιταλικά το σύνολο των έργων τους. Μετά την εκπαίδευση του με τον Χάιντεγκερ, το έργο του Μισέλ Φουκώ έγινε γι'αυτόν κύριο σημείο αναφοράς. Επίσης ο Αγκάμπεν επηρεάστηκε από το έργο των Ζακ Ντεριντά, Guy Debord , Χάννα Άρεντ, Aby Warburg, Carl Schmitt και Φρίντριχ Νίτσε. Επίσης ενδιαφέρεται και επηρεάζεται από διαφορετικά πεδία όπως η ιστορία του δικαίου, η θεολογία και η ιστορία της τέχνης. 
Τα έργα του προσεγγίζουν διαφορετικά ερωτήματα για την γλώσσα, την θεολογία του Αποστόλου Παύλου υπό την επιρροή του έργου του Taubes, το ζώο και τον άνθρωπο, την γραμμή του Χάιντεγκερ, την επιθυμία, τα πάθη, σχετικά με τον Αριστοτέλη και τον Φρόυντ.. Το  2006 έλαβε το βραβείο Charles Veillon για το σύνολο του έργου του. Σήμερα συνεχίζει να παρεμβαίνει οργανώνοντας σεμινάρια στο Πανεπιστήμιο Paris VIII (Vincennes–Saint-Denis) όπως το 2011 που πρότεινε το σεμινάριο « Je le veux. Je l'ordonne. Archéologie du commandement et de la volonté. » (Το θέλω, το διατάζω. Αρχαιολογία της εντολής και της επιθυμίας.)

Πολιτική φιλοσοφία

Ο Τζόρτζιο Αγκάμπεν ανέπτυξε μια πολιτική φιλοσοφία η οποία ξεκίνησε από την τριλογία του Homo Sacer. Αναλύωντας την έννοια "Κατάσταση εξαίρεσης" (État d'exception), ισχυρίζεται πως η ίδια αδυναμεί να διακριθεί πλέον από την "κανονική" κατάσταση (situation normal), θέση επηρεασμένη από τη διατριβή του Walter Benjamin πάνω στην φιλοσοφία της ιστορίας. Από τον Michel Foucault δανείστηκε το θέμα της βιοπολιτικής από την Ιστορία της Σεξουαλικότητας.
Αποβατικό

Α' Π.Π.

Βέβαια πρώτα αποβατικά πλοία στη παγκόσμια ιστορία ήταν τα πλοία που συμμετείχαν στον Τρωικό πόλεμο όπου και σημειώθηκε η πρώτη οργανωμένη απόβαση συνασπισμού πόλεων - κρατών. Στη νεότερη ιστορία τα πρώτα αποβατικά σκάφη που ναυπηγήθηκαν και έλαβαν μέρος σε αποβατικές επιχειρήσεις ήταν στον Α' Π.Π. και συγκεκριμένα την περίοδο 1914 - 1918 όπως π.χ. στη κατάληψη των Δαρδανελίων το 1915 αλλά και από τους Γερμανούς το 1917 στη κατάληψη των νήσων της Βαλτικής.

Την εποχή εκείνη τα αποβατικά ήταν στη πραγματικότητα μικρά φορτηγά πλοία με περιορισμένο βύθισμα και με πολύ περιορισμένες δυνατότητες. Πλησίαζαν τις ακτές όσο βέβαια επέτρεπε το βύθισμά τους και στη συνέχεια τα μεταφερόμενα στρατεύματα αποβιβάζονταν στις σωσίβιες λέμβους ενώ σε κάποιες άλλες εκφορτώνονταν περιορισμένος αριθμός πυροβόλων όπλων. Η διαδικασία αυτή ήταν πολύ χρονοβόρα και οι απώλειες που συνέβαιναν έναντι του συνεχούς εχθρικού πυρός ήταν πολύ μεγάλες. Αυτός ήταν και ο λόγος που οι αποβατικές μεραρχίες διέθεταν μόνο μέχρι 30 πυροβόλα για την επίσπευση της απόβασης. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να προστεθεί ότι και οι σωσίβιες λέμβοι της εποχής εκείνης δεν ήταν μηχανοκίνητες αλλά έπρεπε να ρυμουλκηθούν από κάποια μηχανοκίνητη λέμβο ή άλλο καΐκι, μέχρι τα αβαθή απ΄ όπου και εξέρχονταν οι στρατιώτες στην ακτή.
Έτσι πρώτοι οι Άγγλοι μελέτησαν και δημιούργησαν τις πρώτες αυτοκινούμενες (μηχανοκίνητες) φορτηγίδες, τις οποίες εμφάνισαν περί το τέλος της εκστρατείας της Καλλίπολης και λίγο αργότερα στη Μεσοποταμία. Επίσης και ο τότε αρχηγός των αγγλικών ναυτικών δυνάμεων του Ντόβερ, ναύαρχος Μπέικον, πρότεινε τη κατασκευή δύο μεγάλων ξύλινων φορτηγίδων μήκους 180 μ. για μεταφορά αρμάτων προκειμένου να χρησιμοποιηθούν σε απόβαση στη Φλάνδρα. Πράγματι οι δύο αυτές φορτηγίδες κατασκευάστηκαν και δοκιμάστηκαν ρυμουλκούμενες από μονίτορες, (= πολύ μικρά αβαθή θωρηκτά σκάφη με ένα πυροβόλο), πλην όμως δεν χρησιμοποιήθηκαν λόγω άλλων ατυχών επιθέσεων. Για πολλούς όμως αυτές οι δύο φορτηγίδες θεωρούνται οι πρόδρομοι των αρματαγωγών.
Καστελφράνκο ντι Σόττο

Ιστορία

Το Καστελφράνκο είναι παλιό μεσαιωνικό χωριό, του οποίου το όνομα αναφέρεται για πρώτη φορά το 1215. Εξουθενωμένοι από τους πολέμους που διεξάγονταν στην ευρύτερη περιοχή μεταξύ της Δημοκρατίας της Φλωρεντίας, της Λούκα και της Πίζα, ο πληθυσμός των γειτονεύοντων χωριών Βιτζεσίμο, Κατιάνα, Πατέρνο και Καπουρνιάνα αποφάσισαν την κατασκευή στη θέση αυτή μιας οχυρής θέσης, η οποία έλαβε την ονομασία Καστέλο ντι Φράνκο, το οποίο έγινε αργότερα Καστελφράνκο.
Το 1966, το Καστελφράνκο πλημμυρίστηκε από τον ποταμό Άρνο.

Εκδηλώσεις

Κάθε χρόνο, στο Καστελφράνκο, λαμβάνει χώρα ο θεσμός του Palio dei Barchini.
Σημαία της Ισπανίας

Η σημαία της Ισπανίας αποτελείται από τρεις οριζόντιες λωρίδες σε κόκκινο και κίτρινο (η κίτρινη μεσαία είναι διπλάσια σε πλάτος από την κάθε κόκκινη). Μία απλοποιημένη έκδοση του ισπανικού εθνόσημου εικονίζεται στην κίτρινη λωρίδα, κοντά στην λωρίδα  του ιστού. Η ισπανική σημαία καθιερώθηκε στις 19 Δεκεμβρίου 1981, οπότε και άλλαξε τελευταία φορά το εθνόσημο.
Η χώρα έχει Σύνταγμα από τις 19 Δεκεμβρίου 1981.
Αθανάσιος Παπαγεωργίου

Σπουδές

Αφού τέλειωσε το Δημοτικό Σχολείο, φοίτησε στο εξατάξιο Γυμνάσιο της Κατερίνης και εν συνεχεία σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς, από όπου αποφοίτησε το 1976. Κατά την περίοδο της χούντας ήταν ένα από τα ηγετικά στελέχη των φοιτητών και πήρε μέρος στις εξεγέρσεις στη Νομική Σχολή και στο Πολυτεχνείο, το 1973.

Πολιτική σταδιοδρομία

Το 1993 διορίστηκε υποδιοικητής της Αγροτικής Τράπεζας και παρέμεινε στη θέση αυτή ως το 2000, χρονιά στην οποία αποχώρησε και από πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της γαλακτοβιομηχανίας «Δωδώνη», έπειτα από 4 χρόνια. Ήταν επίσης πρόεδρος της καπνοβιομηχανίας ΣΕΚΑΠ από το 2000 ως το 2003 Το 2000 ίδρυσε και ανέλαβε πρόεδρος του Ινστιτούτου Στρατηγικής Ανάπτυξης Πιερίας (ΙΣΑΠ).
Εντάχθηκε στο ΠΑΣΟΚ από τα φοιτητικά του χρόνια στον Πειραιά (ως πρόεδρος του συλλόγου φοιτητών το 1975-76) και χρημάτισε γραμματέας του Τομέα Αγροτικής Πολιτικής του Κινήματος ολόκληρη τη δεκαετία του 1990. Εκλέχθηκε για πρώτη φορά μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ το 1984 και παρέμεινε μέλος για περισσότερα από 20 χρόνια, ως το 2005. Από το 2005 ως το 2013 ήταν μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του Κινήματος.
Εκλέχθηκε για πρώτη φορά βουλευτής Πιερίας στις εκλογές του 2004. Επανεκλέχθηκε βουλευτής στις εκλογές του 2009. 
Είναι πρόεδρος σε επενδυτική εταιρεία (ΣΥΝΕΠ).
Γεώργιος Φωτεινός

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στον Μυλοπόταμο Κυθήρων στις 26 Ιανουαρίου 1878. Πήγε σχολείο στα Κύθηρα και στη Γαλλική Σχολή Σμύρνης. Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Εθνικού Πανεπιστημίου και αποφοίτησε με πτυχίο διδακτορικό το 1898. Συνέχισε τις σπουδές του στο εξωτερικό, παρακολουθώντας μαθήματα δερματολογίας και συφιλιδολογίας στο Παρίσι, στο Βερολίνο και στην Βιέννη.
Επέστρεψε στην Αθήνα και έγινε επιμελητής της κλινικής Αφροδισίων νόσων, και ακολούθως διορίστηκε τακτικός καθηγητής των αφροδισιακών και δερματικών νοσημάτων. Διετέλεσε διευθυντής του Νοσοκομείου «Ανδρέας Συγγρός».
Έγινε μέλος της Ακαδημίας των Αθηνών.
Πέθανε το 1958.