Η Τοσοδούλα

Ιστορία

Στην πρώτη αγγλική μετάφραση του 1847 από τη Μαίρη Χόβιτ, η ιστορία ανοίγει με μια ζητιάνα που δίνει σε μια αγρότισσα ένα κριθάρι, σε αντάλλαγμα για τα τρόφιμα που της έδωσε. Αφού φυτεύεται και μεγαλώνει, ένα μικρό κορίτσι, η Τοσοδούλα (Tommelise) βγαίνει από το λουλούδι. Ένα βράδυ, η Τοσοδούλα, που κοιμόταν στο καρυδότσουφλο, μεταφέρεται από ένα βάτραχο που τη θέλει για νύφη για το γιο του. Με τη βοήθεια φίλων ψαριών και μίας πεταλούδας, η Τοσοδούλα διαφεύγει από τον βάτραχο, και το γιό του, και παρασύρεται σε ένα μαξιλάρι από κρίνα μέχρι να συλληφθεί από ένα σκαθάρι που αργότερα την απορρίπτει, όταν οι φίλοι του δεν τη θέλουν για παρέα.
Η Τοσοδούλα προσπαθεί να προστατεύσει τον εαυτό της από τα στοιχεία της φύσης, αλλά όταν έρθει ο χειμώνας, είναι σε απελπιστική κατάσταση. Τελικά της δίνεται καταφύγιο από ένα παλιό κάτοικο της περιοχής, από τον Κο ποντικό και εισέρχεται στον οίκο του με ευγνωμοσύνη. Ο Κος ποντικός προτείνει στη Τοσοδούλα να παντρευτεί την γειτόνισσα του, τον Κο ασβό, αλλά η Τοσοδούλα βρίσκει την προοπτική του να είναι παντρεμένη με ένα τέτοιο πλάσμα αποκρουστική, γιατί περνάει όλη την ημέρα του υπόγεια και δεν βλέπει τον ήλιο ή τον ουρανό. Ο Κος ποντικός συνεχίζει να πιέζει τη Τοσοδούλα για τον γάμο αυτό, λέγοντας ότι ο Κος ασβός είναι μια καλή αντιστοιχία για αυτήν, και κάνει πως δεν ακούει τις διαμαρτυρίες της.
Την τελευταία στιγμή, η Τοσοδούλα ξεφεύγει από αυτή τη κατάσταση, με το να φύγει σε μια μακρινή χώρα στη πλάτη ενός χελιδονιού, που φρόντισε να βρει την υγειά του κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Σε ένα ηλιόλουστο λιβάδι με λουλούδια, η Τοσοδούλα συναντά έναν μικροσκοπικό λουλουδό-πρίγκιπα που έχει ακριβώς το ίδιο μέγεθος με αυτήν και της αρέσει, και τον παντρεύετε. Λαμβάνει ως δώρο ένα ζευγάρι φτερά για να μπορεί να συνοδεύει το σύζυγό της για τα ταξίδια που κάνει από λουλούδι σε λουλούδι, και ένα νέο όνομα, το "Μάγια".
Σε μία εκδοχή της Άντερσενικής ιστορίας, ένα γαλαζοπούλι παρακολουθούσε την πορεία της Τοσοδούλας από την αρχή,  και την ερωτεύτηκε από τότε. Στο τέλος, το γαλαζοπούλι πληγώνεται όταν η Τοσοδούλα παντρεύεται το μικροσκοπικό λουλουδό-πρίγκιπα. Η Τοσοδούλα τελικά φεύγει και φτάνει σε ένα μικρό σπίτι. Εκεί, η Τοσοδούλα αφηγείται την ιστορία της σε έναν άνθρωπο που υπονοείτε ότι είναι ο Άντερσεν, ο οποίος εκείνη τη στιγμή εξιστορεί την ιστορία αυτή σε ένα βιβλίο.

Ιστορία

Ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν γεννήθηκε στο Οντένσε, στη Δανία , στις 2 Απριλίου του 1805 στο σπίτι του Χανς Άντερσεν, ενός τσαγκάρη, και της Άννας-Μαρίας  Andersdatter. Είναι μοναχοπαίδι ο Άντερσεν που μοιράζεται την αγάπη του για την λογοτεχνία με τον πατέρα του, που του διαβάζει τις "Αραβικές Νύχτες" και τους μύθους του Jean de la Fontaine. Μαζί, κατασκεύαζαν πανοράματα, αναπτυσσόμενες εικόνες και παιχνιδο-θέατρα, ενώ έκαναν και μεγάλες εξορμήσεις στην εξοχή.
Ο πατέρας του Άντερσεν πέθανε το 1816, και από τότε, ο Άντερσεν αφέθηκε στην τύχη του. Προκειμένου να ξεφύγει από τη φτωχή, αγράμματη μητέρα, προώθησε τις καλλιτεχνικές του κλίσεις και φλερτάρισε με την καλλιεργημένη μεσαία τάξη της πόλης  Όντενσε: τραγουδώντας και απαγγέλοντας στα σαλόνια τους. Στις 4 Σεπτεμβρίου του 1819, το 14χρόνο αγόρι, ο Άντερσεν, άφησε την πόλη Οντένσε για την Κοπεγχάγη, με τις λίγες οικονομίες που είχε αποκτήσει από τις παραστάσεις του, καθώς και με μία συστατική επιστολή για την μπαλαρίνα Κυρία Schall, καθώς και τα νεανικά του όνειρα και τις προθέσεις του για να γίνει ποιητής ή ηθοποιός.
Μετά από τρία χρόνια με απορρίψεις και απογοητεύσεις, βρήκε τελικά έναν προστάτη, τον Jonas Collin, τον διευθυντή του Βασιλικού Θεάτρου, που, πιστεύοντας στο δυναμικό του, εξασφάλισε κονδύλια από τον βασιλιά, για να στείλει τον Άντερσεν σε ένα γυμνάσιο στο Slagelse, μια επαρχιακή πόλη στη δυτική Ζηλανδία, με τη προσδοκία ότι το παιδί θα συνεχίσει τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης, την κατάλληλη στιγμή.
Στο Slagelse, ο Άντερσεν ήταν κάτω από την κηδεμονία του Σάιμον Μέϊσλινγκ, ένας κοντός, χοντρός, φαλακρός τριάντα-πέντε-ετών κλασικιστής και μεταφραστής της Βιργίλιας Αινειάδας. Ο Άντερσεν δεν ήταν ο πιο "γρήγορος" μαθητής στη τάξη και του δόθηκαν μεγάλες δόσεις περιφρόνησης. "Είσαι ένα ηλίθιο αγόρι που ποτέ δεν θα πετύχει", του είπε ο Σάιμον Μέϊσλινγκ. Ο Σάιμον Μέϊσλινγκ πιστεύεται ότι είναι το πρότυπο για την προτύπωση του Κου ασβού στην "Τοσοδούλα".
Οι παραμύθαδες και λαογράφοι Ιωνάς και Πέτρος Opie έχουν προτείνει ότι η ιστορία είναι ένα "μακρινό αφιέρωμα" για την έμπιστη του Άντερσεν, τη Ενριέτα Βάφλ, η μικρή, αδύναμη, καμπούρα κόρη της Δανέζικης μεταφράστριας του Σαίξπηρ που αγαπούσε ο Άντερσεν όπως η Τοσοδούλα αγαπούσε τον Κο Χελιδόνι. Ωστόσο, δεν υπάρχουν γραπτές αποδείξεις για να υποστηρίξουν τη θεωρία τους.

Πηγές και έμπνευση

"Η Τοσοδούλα" είναι ουσιαστικά μία έμπνευση του Άντερσεν, αλλά έχει πάρει στοιχεία από το παραδοσιακό παραμύθι "Ο Τοσοδούλης Τομ". Και τα δύο παραμύθια αρχίζουν με μια άτεκνη γυναίκα που διαβουλεύεται με ένα υπερφυσικό ον για την απόκτηση ενός παιδιού. Άλλες εμπνεύσεις ήταν οι έξι-ιντσών Λιλιπούτειοι του Τζόναθαν Σουίφτ" στα Ταξίδια του Γκιούλιβερ, η σύντομη ιστορία "Μικρομέγαλοι" του Βολταίρου, και ένα χιουμουριστικό παραμύθι, το "Meister Floh", του E. T. A. Hoffmann" στο οποίο μια μικρή κυρία βασανίζει τον ήρωα. Ένα μικρό κορίτσι βρίσκεται στη πεζογραφία φαντασίας του Άντερσεν: "Ένα Ταξίδι με τα Πόδια από το Όλμεν Κανάλι στο Ανατολικό Σημείο της Άμαγκερ" (1828), και σε μια λογοτεχνική εικόνα παρόμοια με του Άντερσεν, εμφανίζεται ένα μικρό κορίτσι να βρίσκεται μέσα σε ένα λουλούδι στην ιστορία του E. T. A. Hoffmann "η Πριγκίπισσα Μπραμπίλλα" (1821).

Δημοσίευση και κριτική υποδοχή

Ο Άντερσεν δημοσίευσε σε δύο δόσεις τη πρώτη του συλλογή από Παραμύθια για τα Παιδιά: το 1835 τη 1η δόση τον Μάη και τη 2η δόση τον Δεκέμβριο. Η "Τοσοδούλα" εκδόθηκε για πρώτη φορά το Δεκέμβριο από τον C. A. Reitzel στις 16 Δεκεμβρίου του 1835 στην Κοπεγχάγη. "Η Τοσοδούλα", ήταν η πρώτη ιστορία που υπήρχε στο φυλλάδιο που συμπεριλάμβανε άλλα δύο παραμύθια: "Το κακό Παιδί" και τον "Συνταξιδιώτη". Η ιστορία αναδημοσιεύτηκε στη Συλλογικές Εκδόσεις 'Αντερσεν το 1850 και το 1862.
Τα πρώτα σχόλια για τις επτά ιστορίες του 1835 έγιναν μετά το 1836, και η Δανέζοι κριτικοί δεν ήταν ενθουσιώδης. Το άτυπο, ομιλητικό στυλ στα παραμύθια και η έλλειψη ηθικής θεωρήθηκαν ότι είναι ακατάλληλα για παιδική λογοτεχνία. Ένας κριτικός ωστόσο αναγνώρισε ότι "η Τοσοδούλα" είναι "το πιο όμορφο παραμύθι που θα μπορούσε να επιθυμήσει".
Οι κριτικοί δεν προσέφεραν στον Άντερσεν ενθάρρυνση. Μια λογοτεχνική εφημερίδα δεν ανέφερε ποτέ τα παραμύθια, ενώ η άλλη συνιστούσε στον Άντερσεν να μην χάνει τον χρόνο του γράφοντας παραμύθια. Ένας κριτικός δήλωσε ότι από τον Άντερσεν "έλειπε η συνήθης μορφή του είδους ποίησης [...] και δεν μελετά μοντέλα" σ.μ. ποίησης. Ο Άντερσεν ένιωσε ότι δούλευε ενάντια στις προκαταλήψεις για το τι θα είναι το παραμύθι, και επέστρεψε στη μυθιστορηματική-γραφή, πιστεύοντας ότι ήταν η αληθινή κλήση του. Η κριτική που έλαβε την εξέλαβε πολύ σκληρά το 1835 για τις ιστορίες του, και τον επηρέασε τόσο πολύ που περίμενε έναν ολόκληρο χρόνο πριν από τη δημοσίευση της " Μικρής Γοργόνας" και "Τα Καινούρια Ρούχα του Αυτοκράτορα" στο τρίτο και τελευταίο μέρος Παραμύθια για Παιδιά.

Αγγλική μετάφραση

Το 1861, ο Άλφρεντ Βένερτ μετάφρασε στα αγγλικά Τα Άντερσεν Παραμύθια για Παιδιά, με τίτλο η "η μικρούλα". Η Μαίρη Χόβιτ δημοσίευσε την ιστορία ως "Tommelise" στις Υπέροχες Ιστορίες για τα Παιδιά το 1846. Ωστόσο, δεν έγκρινε την εναρκτήρια σκηνή με τη μάγισσα, και, αντιθέτως, τοποθέτησαν μία άτεκνη γυναίκα να παρέχει ψωμί και γάλα σε μία πεινασμένη ζητιάνα που τότε ανταμείβει την οικοδέσποινα με κριθάρι. Ο Τσάρλ Μπόνερ, επίσης μετάφρασε το παραμύθι το 1846 ως "η Μικρή Έλλη", ενώ η Μαντάμ ντε Τσάτελάϊν βάπτισε το κορίτσι ως "η Μικρή Τότι" το 1852. Ο συντάκτης Το Βιβλίο που ανήκει στο παιδί (1853) μετονομάζει το κορίτσι ως "η Μικρή Μάγια".
Ο H. W. Dulcken ήταν μάλλον ο μεταφραστής που  ευθύνεται για την ονομασία, "Τοσοδούλα". Ευρεία δημοσιότητα έλαβαν οι Άντερσεν ιστορίες το 1864 και το 1866. Η Κα H. B. Paulli μετάφρασε το όνομα ως "η Μικρή, Μικρούλα" στα τέλη του 19ου αιώνα.
Στον 20ο αιώνα, ο Έρικ Κρίστιαν Haugaard μετάφρασε το όνομα ως "Ιντσελίνα", το 1974, και ο Τζέφρυ και η Νταϊάν Κρον Φρανκ μετάφρασαν το όνομα ως "Thumbelisa" το 2005. Σύγχρονες αγγλικές μεταφράσεις για τη "Τοσοδούλα" βρίσκονται στα έξι-όγκου πλήρων εκδόσεων των Ιστοριών Άντερσεν από τη δεκαετία του 1940 από τον Jean Hersholt, και τον Έρικ Κρίστιαν Haugaard που τα μετάφρασαν εξολοκλήρου το 1974.

Σχόλια

Για τους ερευνητές παραμυθιού και λαογράφους Ιωνα'και Πέτρο Opie, "η Τοσοδούλα" είναι μια ιστορία περιπέτειας μέσα από τη γυναικεία άποψη, όπου οι άνθρωποι είναι πιο ευτυχισμένοι με το δικό τους είδος. Επισημαίνουν ότι η Τοσοδούλα είναι ένας παθητικός χαρακτήρας, το θύμα των περιστάσεων, λαμβάνοντας υπόψη ότι η ομόλογη ιστορία  ο "τοσοδούλης Τομ", είναι ένας ενεργός χαρακτήρας, που κάνει τον εαυτό του να αισθανθεί.
Η Λαογράφος Μαρία τατάρ βλέπει τη "Τοσοδούλα", σαν μία ιστορία νύφης που το έσκασε και σημειώνει ότι έχει προβληθεί ως μια αλληγορία για γάμους από συνοικέσια, και είναι ένα παραμύθι που μιλάει για το αληθινό της καρδιάς και που διατηρεί την παραδοσιακή έννοια ότι η αγάπη του πρίγκιπα είναι πάνω από όλα. Επισημαίνει ότι στην Ινδουιστική πίστη, ένα μικροσκοπικό πλάσμα είναι γνωστό ως το εσώτατο εαυτό ή η ψυχή που κατοικεί στην καρδιά όλων των όντων, των ανθρώπων ή των ζώων, και ότι η έννοια μπορεί να έχει μεταναστεύσει στην Ευρωπαϊκή λαογραφία και να έχει πάρει μορφή, όπως στον "τοσοδούλη Τομ", και στη Τοσοδούλα: Δύο ιστορίες που επιδιώκουν τη μεταμόρφωση και τη λύτρωση. Εντοπίζει ομοιότητες μεταξύ της ιστορίας του Άντερσεν και τον Ελληνικό μύθο της Δήμητρας και της κόρης της, της Περσεφόνης, και, παρά τις ειδωλολατρικές αναφορές στην ιστορία, σημειώνει ότι "η Τοσοδούλα" επανειλημμένα αναφέρεται στα πάθη του Χριστού, και την ανάσταση, και στη Χριστιανική έννοια της σωτηρίας.
Ο βιογράφος του Άντερσεν, ο Τζάκι Wullschlager δηλώνει ότι "η Τοσοδούλα", ήταν το πρώτο από τα παραμύθια του Άντερσεν για να δραματοποιήσει τα βάσανα ενός που είναι διαφορετικός, και ως αποτέλεσμα της διαφορετικότητας αυτής χλευάζεται, γίνεται το αντικείμενο της σάτιρας. Ήταν επίσης η πρώτη ιστορία του Άντερσεν που ενσωματώσει το Χελιδόνι σαν σύμβολο της ποιητικής ψυχής και η ταύτιση του Άντερσεν με το χελιδόνι ως ένα μεταναστευτικό πουλί όπου αρχίζει να μοιάζει το μεταναστευτικό ταξίδι που κάνει με τη δικιά του ζωή.
Ο Ρότζερ Σέϊλ πιστεύει ότι ο Άντερσεν εξέφρασε τα συναισθήματα της κοινωνικής και σεξουαλικής κατωτερότητας με το να δημιουργεί χαρακτήρες που είναι κατώτεροι από τους αγαπημένους. Η Μικρή Γοργόνα, για παράδειγμα, δεν έχει ψυχή, ενώ ο αγαπημένος της χαρακτήρας, ως άνθρωπος έχει ψυχή, που φαίνεται ως αναφαίρετο δικαίωμα του. Στην "Τοσοδούλα", ο Άντερσεν προτάσσει τον βάτραχο, το σκαθάρι, και τον ασβό που είναι κατώτερα από τη Τοσοδούλα και πρέπει να παραμείνουν στις θέσεις τους, αντί να θέλουν να έχουν σχέση με ανώτερους τους. ο Σέϊλ δείχνει ότι δεν είναι κατώτεροι από τη Τοσοδούλα, αλλά απλώς διαφορετικοί. Προτείνει ότι ο Άντερσεν  μπορεί να έχει κάνει κάποια ζημιά στο ζωικό κόσμο, όταν χρωμάτισε τους χαρακτήρες των ζώων με τα δικά του αισθήματα κατωτερότητας.
Η Ζακλίν Μπανεριέ βλέπει την ιστορία ως μία ιστορία αποτυχίας. "Δεν αποτελεί έκπληξη", γράφει, ""ότι η Τοσοδούλα" είναι συχνά τώρα ως μια ιστορία γυναικείας ενδυνάμωσης." Η Σούζι Στέφανς πιστεύει ότι η Τοσοδούλα, είναι μία γκροτέσκα χαρακτήρας, και παρατηρεί ότι "το γκροτέσκο στην παιδική λογοτεχνία είναι [...] ένα απαραίτητο και ευεργετικό συστατικό που ενισχύει την ψυχολογική ευημερία των νεαρών αναγνωστών". Τα παιδιά έλκονται από τις καθαρτικές ιδιότητες του γκροτέσκου, προτείνει. Η Sidney Rosenblatt στο δοκίμιό της "η Τοσοδούλα και η Ανάπτυξη της Γυναικείας Σεξουαλικότητας" πιστεύει ότι η ιστορία μπορεί να αναλυθεί, από την άποψη της Φροϋδικής ψυχανάλυσης, όπως η ιστορία του γυναικείου αυνανισμού. Η ίδια η Τοσοδούλα, λέει, θα μπορούσε να συμβολίσει την κλειτορίδα, τα ροδοπέταλα ως τα χείλη του αιδοίου, η λευκή πεταλούδα "τα εκκολαπτόμενα γεννητικά όργανα", και ο ασβός και ο πρίγκιπας τη πρωκτική και κολπική είσοδο, αντίστοιχα.

Κινούμενο σχέδιο

Το πρώτο κινούμενο σχέδιο του παραμυθιού είναι μια σιωπηλή, μαύρο-άσπρη έκδοση από τον σκηνοθέτη Χέρμπερτ Μ. Dawley, το 1924. Η Lotte Reiniger κυκλοφόρησε μία 10-λεπτη κινηματογραφική προσαρμογή το 1954 με της μαριονέτες της.
Το 1964, ο Soyuzmultfilm κυκλοφόρησε το Dyuymovochka, μισή ώρα ρώσικης διασκευής του παραμυθιού σε σκηνοθεσία Λεωνίδα Amalrik. Αν και το σενάριο του Νικολάι Erdman έμεινε πιστό στην ιστορία, έγινε γνωστό για τους σατιρικούς χαρακτήρες και διαλόγους, όπου πολλοί από αυτούς έχουν μετατραπεί σε σλόγκαν.
Το 1983, μια Ιαπωνική έκδοση κυκλοφόρησε και ονομάζεται Oyayubihime: Πριγκίπισσα Τοσοδούλα; 世界名作童話 おやゆび姫: Sekai Meisaku Dōwa Oyayubi-hime: Κλασικό Παραμύθι Πριγκίπισσα Τοσοδούλα, μία Toei κινούμενη ταινία με σχέδια από τον Tezuka Osamu, το 1978. Το 1992, Οι Golden Films κυκλοφόρησαν τη Τοσοδούλα (1992), και ο Tom τοσοδούλης Συναντά τη Τοσοδούλα. Μια Ιαπωνική σειρά κινουμένων σχεδίων προσαρμόσε τη πλοκή και έγινε ταινία: η Τοσοδούλα: Μια Μαγική Ιστορία (1992), που κυκλοφόρησε το 1993.
Το 1994, η Warner Brothers κυκλοφόρησε την ταινία κινουμένων σχεδίων η Τοσοδούλα (1994), σε σκηνοθεσία: Don Bluth και Γκάρι Γκόλντμαν, με την Τζόντι Μπένσον ως η φωνή της Τοσοδούλας.
Το 2002, η DVD ταινία κινουμένων σχεδίων, Οι Περιπέτειες του τοσοδούλη Τομ και της Τοσοδούλας, έφεραν μαζί τα δύο πιο διάσημα ανθρωπάκια της λογοτεχνίας, με το να δανείζει τη φωνή της στη Τοσοδούλα η Τζένιφερ λαβ Χιούιτ.
Το 2009, στη DVD ταινία κινουμένων σχεδίων, η Μπάρμπι Παρουσιάζει τη Θαμπελίνα, όπου η Barbie αφηγείται την ιστορία των Twillerbees, με τη Τοσοδούλα ως το κύριο χαρακτήρα, σε μια σύγχρονη ιστορία. Συναντά τη Makena, την κόρη ενός πλούσιου ζευγαριού, που για τις Twillerbees έγινε η μόνη ελπίδα για τη διάσωση του σπιτιού τους, το οποίο είχε κατεδαφιστεί λόγω κατασκευής σπιτιού από τους γονείς της Makena. Στο τέλος, η Μπάρμπι χαιρετά τη Τοσοδούλα και τους φίλους της πριν με μαγικό τρόπο οι Twillerbees κάνουν ένα φυτό να αναπτυχθεί μπροστά στη τοσοδούλα, αποκαλύπτοντας έτσι μια αληθινή ιστορία.
Το 2015, μια εκσυγχρονισμένη έκδοση της Τοσοδούλα εμφανίζεται στη Ντίσνεϋ σειρά, η Γκόλντι και η Αρκούδα. Στο επεισόδιο η Άγρια περιπέτεια της Τοσοδούλας, η Τοσοδούλα -που της δάνεισαν τη φωνή της η Debby Ryan και την τραγουδοποιώ φωνή της η Shannon Τσαν-Κεντ,-  προσελήφθη ως Μπέϊμπι-σίτερ για την Γκόλντι και την Αρκούδα. Οι δύο φίλοι έχουν αρχικά τεθεί εκτός λόγω του μικρού τους αναστήματος, νομίζοντας ότι είναι σχεδόν αβοήθητοι. Όταν προσπαθεί να πάρει στα παιδιά ένα σνακ, πέφτει κάτω από το νεροχύτη της κουζίνας και γλιστράει στο ποτάμι, πίσω από το σπίτι. Η Γκόλντι και η Αρκούδα προσπάθησαν να την σώσουν αλλά σύντομα διαπίστωσαν ότι η Τοσοδούλα, είναι πολύ έξυπνη, και ευέλικτη και μπορεί να σηκώσει αρκετές φορές το βάρος της. Σώζει τον εαυτό της από το ποτάμι και ακόμη διασώζει τα παιδιά όταν πέφτουν στην προσπάθεια να τη σώσουν. Τα παιδιά στιγμιαία συμπαθούν τη Τοσοδούλα και δεν μπορούν να περιμένουν για την επόμενη φορά που θα τα προσέχει.

Ζωντανή δράση

Στις 11 Ιουνίου του 1985, η τηλεόραση δραματοποίησε την ιστορία που μεταδόθηκε ως το 12ο επεισόδιο της σειρά ανθολογίας Παραμύθια Θεάτρου. Στην παραγωγή αυτή πρωταγωνίστησε η Κάρι Φίσερ.
Μια εκδοχή της ιστορίας γυρίστηκε το 1970 ως διαφήμιση για τους "Πειρατές του Κόσμου", για το θεματικό πάρκο της Φλόριντα που πλέον δεν υπάρχει. Σκηνοθετήθηκε από τον Μπάρι Mahon και με τον Shay Garner σε κεντρικό ρόλο. Αυτή η έκδοση χρησιμοποιήθηκε στο σύνολό της ως υλικό για το "Σάντα Κλαόυς και το Λαγουδάκι παγωτό",  ως "αντίπαλο" σε ταινίες όπως το "Plan 9 from Outer Space" και το "Manos: the Hands of Fate".