google/wiki40b huggingface dataset:
Jackie Chan Stuntmaster

Πλοκή

Ο Τζάκι έχει μετακομίσει στην Νέα Υόρκη όπου εκεί βρίσκεται ο παππούς του (Fredrick) ο οποίος διοικεί μια μικρή μεταφορική εταιρία. Μετά από μια μέρα δύσκολης δουλειάς, ο Τζάκι πηγαίνει να δειπνήσει σε ένα κοντινό εστιατόριο όπου και καταλαβαίνει ότι ο παππούς του έχει πέσει θύμα απαγωγής από κάποιους κακοποιούς. Έτσι ο Τζάκι καλείται να λύσει το μυστήριο και να ψάξει να βρει αυτόν που απήγαγε τον παππού του.

Παιχνίδι

Το παιχνίδι απαρτίζεται από 15 επίπεδα σε 15 διαφορετικά περιβάλλοντα. οι εχθροί που θα αντιμετωπίσει ο πάικτης είναι λίγοι και συχνά επαναλαμβανόμενοι, για να αντιμετωπιστούν πρέπει ο παίκτης να χρησιμοποιήσει τις πολεμικές τέχνες του Τζάκι που είναι ένας συνδυασμός από κλοτσιές, μπουνιές και άλματα. Μέσα σε κάθε επίπεδο από τα 15 επίπεδα, ο παίκτης θα αντιμετωπίσει και έναν Boss παίρνοντας πληφοροφίες για την συνέχεια της αποστολής. Κατά την διάρκεια του παιχνιδιού ο Τζάκι λέει διάφορες δικές του ατάκες με την πραγματική του φωνή μιας και ο ηθοποιός δάνεισε την φωνή του για αυτό το σκοπό.

Κριτικές

Το παιχνίδι έλαβε "μεσαίες" αναθεωρήσεις σύμφωνα από την GameRankings.
Πετρίτσι

Ιστορία

To Πέτριτσι εντάχθηκε στο έδαφος του Βουλγαρικού Κράτους κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Βόρις Α' (852-889). Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα ήταν βουλγαρικό φρούριο εξαιρετικής σημασίας κατά τη διάρκεια πολέμων του Τσάρου Σαμουήλ (997-1014) με το Βυζάντιο. Κατά την Οθωμανική κυριαρχία αποτελούσε τμήμα του Εγιαλετίου της Ρούμελης και το 19ο αιώνα έγινε καζάς του Σαντζακίου των Σερρών στο Βιλαέτι της Θεσσαλονίκης. 
Σημαντική δράση για τον Ελληνισμό στην περιοχή επέδειξε ο Προκόπιος Λαζαρίδης, από το Ικόνιο της Μικράς Ασίας, ως διάκονος της Μητρόπολης Μελενίκου έως το 1891. Διέτρεχε όλους τους ναούς της Μητρόπολης Μελενίκου, που περιελάμβανε τότε το Πετρίτσι, για να κηρύξει και να ενισχύσει την παιδεία και τις ελληνικές κοινότητες.
Από τις 19 Ιανουαρίου 1892 το Πετρίτσι και η περιοχή του περιελήφθησαν στη Βουλγαρική Εξαρχία, πριν ενσωματωθούν στη Βουλγαρία μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-1913. Στην πόλη ζούσαν και αρκετοί Έλληνες, που διατηρούσαν τη γλώσσα και τη συνείδησή τους έως το 1913, όταν αναγκάστηκαν να προσφύγουν στο Ελληνικό κράτος, στο Νέο Πετρίτσι. Ο Ελληνικός στρατός επιχείρησε να καταλάβει την πόλη το 1925, αλλά αναχαιτίστηκε στα προάστια (Επεισόδιο του Πετριτσίου).
Ανδρέας Κυπριανού (βουλευτής)

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Ανδρέας Κυπριανού γεννήθηκε στη Λεμεσό στις 30 Απριλίου 1962. Ομιλεί πέρα από την ελληνική και την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε πολιτική μηχανική, με ειδίκευση στη μηχανική κατασκευών, στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Ώστιν των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής. Εργάζεται ως πολιτικός μηχανικός.
Είναι νυμφευμένος με την Παυλίνα Μελινιώτη και έχει δύο υιούς και μια κόρη.

Πολιτική διαδρομή

Στις Δημοτικές εκλογές του 2001 εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Λεμεσού με τον ΔΗΣΥ, θέση στην οποία επανεκλέχθηκε στις Δημοτικές εκλογές του 2006. Την περίοδο 2006-2009 ήταν επικεφαλής της δημοτικής ομάδας του ΔΗΣΥ. Την περίοδο 2001-2009 ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Συμβουλίου Αποχετεύσεων Λεμεσού-Αμαθούντας (ΣΑΛΑ). Την περίοδο 1999-2009 ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Λεμεσού (ΕΒΕΛ). Από το 1987 είναι μέλος του Επιστημονικού Τεχνικού Επιμελητηρίου Κύπρου (ΕΤΕΚ). Από το 2010 είναι Επίτροπος Πολεοδομικού Σχεδιασμού και Ανάπτυξης του ΔΗΣΥ. Είναι μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΔΗΣΥ και μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου του ΔΗΣΥ, εκπροσωπώντας τη Λεμεσό.
Συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές του 2006 στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού με τον ΔΗΣΥ αλλά δεν εκλέχτηκε. Ωστόσο, μετά την εκλογή της βουλευτού Εκλογικής Περιφέρειας Λεμεσού του ΔΗΣΥ, Ελένης Θεοχάρους, στο αξίωμα του ευρωβουλευτή στις Ευρωεκλογές του 2009, καθήκοντα βουλευτή ανέλαβε στις 15 Ιουλίου 2009 ο Ανδρέας Κυπριανού, ως πρώτος επιλαχών. Επανεκλέχθηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2011 και στις βουλευτικές εκλογές του 2016.
Ως βουλευτής, είναι πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ενέργειας, Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού και μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εργασίας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εσωτερικών.
Στις δημοτικές εκλογές 2001 διεκδίκησε τη θέση του Δημάρχου Λεμεσού με τη στήριξη του ΔΗΣΥ. Έλαβε ποσοστό 42% έναντι 58% του ανθυποψηφίου της Ανδρέα Χρίστου και δεν εκλέχτηκε.
Χρυσός κανόνας

Χρυσός Κανόνας ονομάζεται η πρακτική αμοιβαιότητας στην ηθική συμπεριφορά, σύμφωνα με την οποία «κάνουμε στους άλλους αυτά που θέλουμε και εμείς να μας κάνουν αυτοί», ή αλλιώς «δεν κάνουμε στους άλλους αυτά που δε θέλουμε να κάνουν οι άλλοι σε εμάς».
Με κάποια παρόμοια μορφή, ο χρυσός κανόνας εκφράζεται λίγο ως πολύ στις περισσότερες θρησκείες και φιλοσοφικές τάσεις, ενώ με τον όρο αυτό εμφανίζεται από το 1670.
832 Κάριν

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Κάριν εκτιμάται σε 19,2 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,160. Η Κάριν περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 18 ώρες και 21 λεπτά, μία αρκετά αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα πετοσφαίρισης γυναικών 1979

Το πανελλήνιο πρωτάθλημα πετοσφαίρισης γυναικών 1979, διεξήχθη στην Θεσσαλονίκη από 20 έως 24 Ιουνίου 1979. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός για έκτη φορά στην ιστορία του.

Τελική φάση

Οι ομάδες που ήταν στον ίδιο όμιλο στην ημιτελική φάση (ΠΑΟ-Φιλαθλητικός, και ΖΑΟΝ-Άρης), μετέφεραν το μεταξύ τους αποτέλεσμα στην τελική φάση.
Εις το βουνό ψηλά εκεί

Ιστορικό σημείωμα

Το τραγούδι ο Μούτσης το συνέθεσε την άνοιξη του έτους 1969, όταν έπεσε στα χέρια του ένα χαρτί στο οποίο ήταν γραμμένο το ποίημα απ' το Βλάχο. Μόλις το διάβασε του έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση και αποφάσισε να το κάνει τραγούδι. Πρωτοερμηνεύτηκε απ' την Παιδική Χορωδία του Χατζηκυριακείου Ορφανοτροφείου του Πειραιά την οποία διεύθυνε η Αγγελική Καψάσκη τον Απρίλιο του έτους 1970. Αργότερα σημείωσε κι άλλες εκτελέσεις απ' τις οποίες η ιστορικότερη είναι εκείνη του Λουκιανού Κηλαηδόνη στο διπλό CD Αχ Πατρίδα μου γλυκιά το οποίο κυκλοφόρησε στις 15 Ιανουαρίου του έτους 1992.
Βερίνα Χούμπερ-Ντάισον

Οικογένεια και Πρώιμος βίος

Η Χούμπερ-Ντάισον γεννήθηκε ως Βερίνα Έστερ Χούμπερ στην Νάπολη, της Ιταλίας, στις 6 Μαΐου του 1923. Οι γονείς της, Καρλ Χούμπερ (1893-1946) και Μπέρθυ Ρίφελ (1899-1945), υπήκοοι της Ελβετίας οι οποίοι ανέθρεψαν τη Βερίνα και την αδερφή της Αδελαΐδα ("Χάιντι", 1925-1987) στην Αθήνα, Ελλάδα, όπου τα κορίτσια παρακολούθησαν τη γερμανόφωνη Deutsche Schule, ή Γερμανική Σχολή Αθηνών, μέχρι την αναγκαστική επιστροφή τους στην Ελβετία το 1940 λόγω του πολέμου.
Ο Καρλ Χούμπερ, ο οποίος ήταν μάνατζερ στις δραστηριότητες της εταιρείας Bühler AG στη Μέση Ανατολή, ελβετικής εταιρείας επεξεργασίας τροφίμων, άρχισε να εργάζεται για τον Διεθνής Επιτροπή Ερυθρού Σταυρού (ΔΕΕΣ), παρακολουθώντας τη θεραπείας των αιχμαλώτων πολέμου σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ως εκπρόσωπος της ΔΕΕΣ στην Ινδία και την Κεϋλάνη, ήταν υπεύθυνος για τους Ιταλούς κρατούμενους στα Βρετανικά στρατόπεδα, αλλά επισκέφθηκε, επίσης, τα Γερμανικά και Συμμαχικά στρατόπεδα στην Ευρώπη, και στο διάστημα 1945-46 υπηρέτησε ως εκπρόσωπος της ΔΕΕΣ στις Ηνωμένες Πολιτείες, τις οποίες περιέγραψε στη Βερίνα ως μέρος που "σίγουρα θα έπρεπε να βιώσει σε μήκος και σε βάθος, αλλά στο οποίο σίγουρα δε θα έπρεπε να εγκατασταθεί."
Η Χούμπερ-Ντάισον σπούδασε μαθηματικά, με πτυχίο στη φυσική και τη φιλοσοφία, στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης, όπου έλαβε τον τίτλο του διδακτορικού στα μαθηματικά το 1947, με διατριβή στην πεπερασμένη θεωρία ομάδων υπό την επίβλεψη του Ανδρέα Σπάιζερ.

Καριέρα

Μετά τη διδακτορική της διατριβή η Χούμπερ-Ντάισον αποδέχτηκε τη θέση της επιστημονικής συνεργάτιδος στο Ινστιτούτο Προηγμένων μελετών στο Πρίνστον το 1948, , όπου εργάστηκε στη θεωρία ομάδων και την τυπική λογική. Ξεκίνησε, επίσης, να διδάσκει στο Κολλέγιο Γκουσέρ κοντά στη Βαλτιμόρη στο ίδιο διάστημα.
Μετακόμισε στην Καλιφόρνια με την κόρη της Καταρίνα, άρχισε να διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του Σαν Χοσέ Στέιτ, το 1959, και στη συνέχεια εντάχθηκε στην Ομάδα Λογικής και Μεθοδολογίας της Επιστήμης του Άλφρεντ Τάρσκι στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, Μπέρκλεϊ.
Η Χούμπερ-Ντάισον δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Σαν Χοσέ Στέιτ, το Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης, το Πανεπιστήμιο του Μόνας, καθώς και στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, Μπέρκλεϊ, Πανεπιστήμιο Αντέλφι, το UCLA και το Πανεπιστήμιο του Ιλινόις, στα τμήματα μαθηματικών και φιλοσοφίας. Δέχτηκε μια θέση στο τμήμα φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου του Κάλγκαρι , το 1973, όπου έγινε ομότιμη το 1988.

Ύστερος βίος

Η Βερίνα Χούμπερ-Ντάισον πέθανε στις 12 Μαρτίου, 2016 στο Μπέλινγκχαμ της Ουάσιγκτον, σε ηλικία 92 ετών.
Ο Πόλεμος του Εγκλήματος (ταινία)

Υπόθεση

Ο Ντετέκτιβ Τζόνι Μπλέικ 
(Έντουαρντ Τζέι Ρόμπινσον) είναι αστυνομικός της Νέας Υόρκης, ο οποίος  έχει κάνει τη φήμη του συλλαμβάνοντας μικροκακοποιούς. Όταν ο Μπλέικ θα βρεθεί στο απόγειο της καριέρας του, ένας ισχυρός αλλά αφελής εγκληματίας, ο Αλ Κρούγκερ (Μπάρτον Μακλέιν) τον προσλαμβάνει σε μια προσπάθεια να αποκτήσει νέες ιδέες για την επέκταση της εγκληματικής του αυτοκρατορίας.
Σύντομα ο Μπλέικ σύντομα
κερδίζει την εμπιστοσύνη του Κρούγκερ και αυξάνει την επιρροή του μέσα στις τάξεις της εγκληματικής οργάνωσης, με εξαίρεση τον Μπαγκς Φένερ (Χάμφρευ Μπόγκαρτ), ο οποίος πιστεύει ότι ο Μπλέικ είναι πληροφοριοδότης της αστυνομίας.
Για να αντισταθμίσει τη μείωση των εσόδων της οργάνωσης, ο Μπλέικ προτείνει στον Κρούγκερ να μπει στη τοκογλυφία, που  αυτή τη στιγμή ασχόλειται σε μικρή κλίμακα η  φίλη του Μπλέικ, Λι Μόργκαν (Τζοάν Μπλόντελ). Ο Κρούγκερ δέχεται την πρόταση του Μπλέικ και η ροή χρημάτων του ομίλου είναι τόσο μεγάλη που ο Kρούγκερ αγνοεί τις άλλες συμμορίες. 
Στην πραγματικότητα, ο Μπλέικ συνεργάζεται με τον Διοικητή Νταν Μακλάρεν (Τζόσεφ Κινγκ) για να βρει τους ηγέτες του υποκόσμου του
εγκλήματος. Με πληροφορίες του Μπλέικ, η αστυνομία αρχίζει μια σειρά επιδρομών σχετικά με τις επιχειρήσεις της οργάνωσης. Ο Φένερ, δυσαρεστημένος με την αναμίξη τους στη τοκογλυφία, σκοτώνει τον Κρούγκερ σε μια προσπάθεια να αναλάβει ως επικεφαλής της οργάνωσης. Όμως, ο Μπλέικ έχει ήδη λάβει τον τίτλο ως αρχηγός από τους άλλους ηγέτες της μαφίας και αναλαμβάνει τον έλεγχο.
Κώστας Τσιάρας

Βιογραφικά Στοιχεία

Ο Κώστας Τσιάρας γεννήθηκε στις 2 Ιουλίου 1966 στην Καρδίτσα. 
Είναι πτυχιούχος της Ιατρικής Σχολής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης και διδάκτωρ του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. 
Εργάζεται ως ιατρός μικροβιολόγος βιοπαθολόγος. Κατά τη διάρκεια των φοιτητικών του χρόνων, ήταν μέλος της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ.
Διετέλεσε πρόεδρος του Συλλόγου Εργαζομένων στην Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας (ΣΕΠΦΥ) Καρδίτσας, καθώς και πρόεδρος της Τοπικής Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας Καρδίτσας. Επίσης, είναι ιδρυτικό μέλος του Ινστιτούτου Μελετών Καρδίτσας και του Συνδέσμου Ελληνοαμερικανικής Φιλίας Καρδίτσας.
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Καρδίτσας στις εκλογές του 2004 και επανεκλέγεται σε όλες τις επόμενες εκλογές αναμετρήσεις. Έχει διατελέσει υπεύθυνος του τομέα Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, αναπληρωτής υπεύθυνος του τομέα Πολιτικής Ευθύνης Προστασίας του Πολίτη και γραμματέας του τομέα Αγροτικού της Νέας Δημοκρατίας. Κατά τη διάρκεια της κοινοβουλευτικής του θητείας διετέλεσε πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας Φιλίας με το Κοινοβούλιο του Αζερμπαϊτζάν και μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση Οικονομικής Συνεργασίας Ευξείνου Πόντου.
Στην κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά ορίστηκε υφυπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας από την έναρξή της μέχρι τις 24 Ιουνίου 2013. Αργότερα, διετέλεσε Πρόεδρος της Μόνιμης Επιτροπής Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής των Ελλήνων μέχρι τον Ιανουάριο του 2015.
Τον Ιανουάριο του 2016 προτάθηκε για τη θέση του γραμματέα της κοινοβουλευτικής ομάδας της Νέας Δημοκρατίας από τον πρόεδρο του κόμματος Κυριάκο Μητσοτάκη.
Είναι παντρεμένος με τη μοριακή βιολόγο Αγγελική Στεργιούλη και έχει ένα γιο και δύο κόρες.
Ίππαρχος ο τύραννος

Προσωπική ζωή

Ο Ίππαρχος παρότι μεσήλικας το 514 π.Χ., δεν είχε παιδιά και μάλλον δεν είχε παντρευτεί ποτέ. Ο Αθήναιος ο Ναυκρατίτις αναφέρει ότι ο Πεισίστρατος τον είχε παντρέψει με μια Φύα, από την Παιανία, αλλά αυτό δεν πρέπει να ευσταθεί, γιατί αυτό το κορίτσι ήταν λουλουδού στις αγορές και επιπλέον δεν αναφέρεται πουθενά αλλού. Πρόκειται πάντως για την ίδια Φύα, ένα πολύ υψηλό κορίτσι το οποίο ο Πεισίστρατος είχε χρησιμοποιήσει σε ένα χονδροειδές τέχνασμά του -το οποίο πάντως πέτυχε- για να επανέλθει από την εξορία και να ξαναγίνει τύραννος. Συγκεκριμένα, είχε ντύσει την πανύψηλη Φύα ή Φύη με περικεφαλαία και ωραία ρούχα και είχε στείλει ανθρώπους του στην Αθήνα να διαλαλούν ότι ερχόταν η ίδια η Αθηνά για να εγκαθιδρύσει ως ηγεμόνα τον Πεισίστρατο. Από μακριά η Φύα φαινόταν όντως λαμπρή και πανύψηλη, οπότε οι Αθηναίοι φέρονται να πείσθηκαν και δέχτηκαν τον Πεισίστρατο πίσω. Πάντως επειδή οι Αθηναίοι δεν ήταν και τόσο αφελείς, μια άλλη εκδοχή θεωρεί ότι η Φύα "στρατολογήθηκε" απλώς για να λαμπρύνει την επάνοδο του Πεισίστρατου που έτσι κι αλλιώς ήταν συμφωνημένη με τους Αλκμεωνίδες.

Δράση

Στον Ίππαρχο αποδίδονται πολλά έργα διακόσμησης των Αθηνών αλλά και διάνοιξη οδών, όπως και Ερμές με αποφθέγματα του ιδίου. Επίσης του αποδίδεται η συγκέντρωση χρησμών που φύλαγε μυστικούς σε κρύπτη της Ακροπόλεως είτε επειδή τους θεωρούσε κρατικά μυστικά είτε επειδή δεν ήθελε να διαρρεύσουν. Επίσης επιμελήθηκε συλλογή ελεγειών και πολλών ποιημάτων, είχε δε για ένα διάστημα υπεύθυνο της συλλογής αυτής τον Ονομάκρειτο, τον οποίο όμως εξόρισε όταν του είπαν ότι τον συνέλαβαν επ αυτοφώρω να παραποιεί ελεγείες και χρησμούς. Στον Ίππαρχο αποδίδεται ο περαιτέρω εμπλουτισμός της σημαντικής βιβλιοθήκης του Πεισίστρατου. Με μέριμνα του Ίππαρχου κλήθηκαν επίσης στην Αθήνα o λυρικός ποιητής Λάσος της Ερμιόνης και ίδρυσε σχολή διθυραμβικής ποίησης –μαθητής του ήταν ο Πίνδαρος. Ο Ίππαρχος επίσης κάλεσε από την Κέα και φιλοξένησε υπό την προστασία του τον Σιμωνίδη τον Κείο, τον ποιητή Ανακρέοντα τον Τήιο, τον ελεγειακό ποιητή Θέογνι και άλλους.
Σμάρι Ηρακλείου

Αρχαιολογία

Αρχαιολογικές έρευνες που έγιναν τα τελευταία χρόνια (1978-1983) απέδειξαν ότι ο οικισμός κατοικήθηκε από την πρώιμη αρχαιότητα (τα αρχαιότερα ευρήματα ανάγονται στη δεύτερη Μεσομινωική εποχή). Οικισμοί, αγροικίες, ιερά, ναοί, νεκροταφεία των μινωικών και ιστορικών χρόνων, εντοπίζονται να αναπτύσσονται διαδοχικά ή και συγχρόνως γύρω από το σημερινό χωριό και το λόφο του Προφ. Ηλία (υψομ.594 μ.),ο οποίος φαίνεται να αποτελεί διαχρονικά το επίκεντρο του λατρευτικού και οικιστικού ενδιαφέροντος. Η Ακρόπολη, φαίνεται να είναι ο σημαντικότερος αρχαιολογικός χώρος στην ευρύτερη περιοχή του δήμου Καστελίου.

Ονομασία

Το τοπωνύμιο προέρχεται από το σμάρι, που σημαίνει σμήνος μελισσών και χρησιμοποιείται για να περιγράψει τον πυκνό πληθυσμό της περιοχής σε αρχαιότερους χρόνους. Με το σημερινό όνομα το βρίσκουμε για πρώτη φορά το 1375, σε έγγραφο του Δουκικού Αρχείου του Χάνδακα. Αναφέρεται  το 1583  Smari  με  196 κατ. (Καστροφύλακας, Κ95). Στην τουρκική απογραφή του 1671 γράφεται Asmari με 139 χαράτσα και στην αιγυπτιακή του 1834  Smari. To 1881 ανήκε στο δήμο Καστελλίου. Το 1928 κηρύχθηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας, μέχρι το 1998, οπότε με το Σχέδιο Καποδίστρια παρέμεινε στο Δήμο Καστελλίου αλλά ως Δημοτικό διαμέρισμα.το άλλο του τοπωνύμιο κατά τους χωρικούς είναι Μικρό Παρίσι..

Ναοί

Κυριότεροι ναοί είναι του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου (ναός δίκλιτος αφιερωμένος και στους Άγιους Πάντες), της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και τα εξωκλήσια του Αγίου Γεωργίου με τοιχογραφίες από το 1320, του Προφήτη Ηλία, του Σωτήρος Χριστού στη ΝΔ πλαγιά του λόφου του Προφ.Ηλία, o Ναός του Αγ. Γεωργίου μέσα στο Σμαριανό κάμπο  καθώς επίσης και o ιερός ναός του Αρχάγγελου Μιχαήλ. Στη νότια πλαγιά του λόφου του Προφ.Ηλία βρίσκεται η Μονή Καλλέργη αφιερωμένη στον Αγ.Ιωάννη τον Πρόδρομο και σχετίζεται άμεσα με τη γνωστή  ισχυρή και ιστορική  οικογένεια των Καλλέργηδων που έδρασε στη περίοδο της Ενετοκρατίας.
Α.Ο. Βριλησσίων

Ο Αθλητικός Όμιλος Βριλησσίων είναι ελληνικό ποδοσφαιρικό σωματείο που ιδρύθηκε το 1957 στον ομώνυμο συνοικισμό στα Βριλήσσια Αττικής. Έχει χρώματα μπλε και άσπρο και έδρα του αποτελεί το Δημοτικό Γήπεδο Βριλησσίων.  Αγωνίζεται στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Αθηνών και έχει συμμετάσχει σε πάνω από 1000 επίσημους αγώνες καθώς και μια φορά στη Δ' εθνική.
Η αγάπη το βάζει στα πόδια

Υπόθεση

Ο Αντουάν Ντουανέλ (Ζαν-Πιερ Λεό) φεύγει από το σπίτι της φίλης του Σαμπίν, για να συναντηθεί με την γυναίκα του Κριστίν (Κλοντ Ζαντ) με την οποία βρίσκονται σε διάσταση.
Εθνική Ακαδημία Επιστημών του Αζερμπαϊτζάν

Η Εθνική Ακαδημία Επιστημών του Αζερμπαϊτζάν (αζερικά: Azərbaycan Milli Elmlər Akademiyası, συντομογραφία: AMEA) με έδρα το Μπακού είναι ο κυριότερος κρατικός ερευνητικός οργανισμός του Αζερμπαϊτζάν στον τομέα των φυσικών και κοινωνικών επιστημών. Τωρινός πρόεδρος της Ακαδημίας είναι ο γεωλόγος Ακίφ Αλιζάντεχ. Η Ακαδημία στεγάζεται στο ιστορικό ανάκτορο Ισμαϊλίγια που βρίσκεται στο κέντρο του Μπακού.

Ιστορικό

Ιδρύθηκε το 1945 ως Ακαδημία Επιστημών της ΣΣΔ του Αζερμπαϊτζάν έχοντας αρχικά ως βάση το τοπικό παράρτημα της Ακαδημίας Επιστημών της Σοβιετικής Ένωσης. Κατά τον πρώτο χρόνο λειτουργίας της είχε 15 μέλη (μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονταν ο συνθέτης Ουζεγίρ Χατζιμπέγιοφ, ο ποιητής Σαμάντ Βουργκούν ή Βακίλοφ, ο γεωλόγος Α. Α. Αλιζάντε κ.ά.), ενώ πρώτος πρόεδρος εξελέγη ο Μ. Μιρ-Κασίμοφ.
Γύρω στο 1970 αποτελείτο από 56 πλήρη και 43 αντεπιστέλλοντα μέλη και διέθετε 6 τμήματα με 21 επιστημονικά ινστιτούτα ερευνών αφιερωμένα σε πεδία όπως τα μαθηματικά, η γεωλογία, οι κοινωνικές επιστήμες κ.ά. Για την προσφορά της τιμήθηκε με το 1975 το κρατικό βραβείο της Φίλιας των Λαών. Το 1991, μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και την ανεξαρτητοποίηση του Αζερμπαϊτζάν, η Ακαδημία έλαβε τη σημερινή της ονομασία.
Οι δραστηριότητες της Ακαδημίας περιλαμβάνουν την έκδοση διαφόρων επιστημονικών περιοδικών και διατριβών (στο παρελθόν εξέδιδε και τη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια του Αζερμπαϊτζάν), τις συνεργασίες με επιστημονικούς οργανισμούς άλλων κρατών (όπως π.χ. των χωρών της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, των ΗΠΑ, της Γερμανίας, της Ιαπωνίας, του Ιράν και της Τουρκίας), τη διοργάνωση διεθνών επιστημονικών συμποσίων κλπ.

Δομή και δυναμικό

Η Ακαδημία διαθέτει έξι τμήματα (φυσικομαθητικών και τεχνικών επιστημών, χημικών επιστημών, γεωλογίας, βιολογίας και ιατρικής, ανθρωπιστικών και κοινωνικών επιστημών). Επιπλέον έχει παραρτήματα σε τρεις ακόμη πόλεις του Αζερμπαϊτζάν (στη Γκαντζά, τη Σακί και το Λανκαράν). Το δυναμικό του ανέρχεται σε 73 τακτικά και 108 αντεπιστέλλοντα μέλη, καθώς και περίπου 10.000 υπαλλήλους.
Όνειρα γλυκά (βιβλίο)

Υπόθεση

Το μυθιστόρημα αρχίζει στο παρόν και ξεδιπλώνεται ως μια μακριά αναδρομή που τελειώνει μερικά κεφάλαια πριν από την κατάληξη.
Το πρωί της 31 Δεκεμβρίου του 1969 ο Μάσσιμο, εννέα ετών, αφού ξύπνησε, βρίσκει στο διάδρομο τον πατέρα του  αναστατωμένο και υποβασταζόμενο από δύο άντρες. Ο ίδιος στέλνεται για να περάσει μερικές ημέρες με τους γείτονες, χωρίς καμία εξήγηση. Λίγες μέρες αργότερα, ένας νεαρός ιερέας, με το παρατσούκλι Μπαλού και  επικεφαλής του προσκοπικού τμήματος του Μάσσιμο, αναλαμβάνει το δύσκολο έργο να εξηγήσει στο παιδί ότι η μητέρα δεν υπάρχει πια.
Το σώμα της γυναίκας έχει τοποθετηθεί στο σαλόνι του σπιτιού για το τελευταίο αντίο, αλλά ο Μάσσιμο αρνείται να την δει πεπεισμένος ότι σύντομα θα γυρίσει πίσω. Ο πρωταγωνιστής, μεγάλωσε και έγινε δημοσιογράφος, πέρασε από την αθλητική δημοσιογραφία στην πολιτική, και το 1993 στέλνεται στο Σεράγεβο για να καταγράψει τα γεγονότα του πολέμου. Εκεί συναντά τον Σάλεμ, ορφανός εξαιτίας μιας βόμβας και τραυματισμένος στο στομάχι από  ελεύθερο σκοπευτή. Ζητάει τη βοήθεια ενός τοπικού ευεργέτη για να φέρει τον μικρό στην Ιταλία, αλλά ο θάνατος είναι πιο γρήγορος και παίρνει τον  Σάλεμ μαζί του.
Μετά από έναν αποτυχημένο γάμο, ο Μάσσιμο συναντά την αδελφή ψυχή του ,την Ελίζα, η οποία θα τον  βοηθήσει να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις της παιδικής του  ηλικίας. Εμπνευσμένος από τη δική του ιστορία, γράφει το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο Η τελευταία γραμμή των παραμυθιών , στην οποία ο πρωταγωνιστής είναι ορφανός από μητέρα. Από την ανάγνωση του βιβλίου, η θεία του , που ονομάζεται Μαντρίνα, συνειδητοποιεί ότι ο Μάσσιμο δεν έχει μάθει ποτέ την αλήθεια για τον τρόπο με τον οποίο πέθανε η μητέρα του.
Σε αυτό το σημείο η ιστορία βγαίνει από τη μεγάλη ανάλυση και επανασυνδέεται με το παρόν: αποδεικνύεται έτσι το περιεχόμενο του καφέ φακέλου, που απλώνει η Ματρίνα στον  Μάσσιμο στην αρχή της ιστορίας.
Ο Μάσσιμο είναι πεπεισμένος ότι, με τη βοήθεια της Ελίζα θα καταφέρει να ξεπεράσει τον πόνο της απώλειας και καταλαβαίνει ότι μόνο η συγχώρεση μπορεί να του σώσει τη ζωή.
Κόιντος ο Σμυρναίος

Βιογραφικά στοιχεία

Η εποχή που έζησε ο Κόιντος ο Σμυρναίος τοποθετείται παραδοσιακά στο δεύτερο μισό του 4ου αιώνα μ.Χ., με ορισμένους φιλολόγους να υιοθετούν μία προγενέστερη περίοδο, στον 3ο ή και στον 2ο αιώνα, υποστηρίζοντας ότι «Τα μεθ' Όμηρον» έχουν επιδράσεις από τη «δεύτερη σοφιστική» σχολή των Ελλήνων ρητόρων, η οποία άκμασε τον 1ο και τον 2ο αιώνα.
Σύμφωνα με τα όσα αναφέρει ο ίδιος (xii. 310), ο Κόιντος άρχισε να γράφει ποίηση κατά την πρώτη του νεότητα, ενώ φύλαγε πρόβατα κοντά στη Σμύρνη. Το έπος του που είναι γνωστό ως «Τα μεθ' Όμηρον» καλύπτει σε 14 βιβλία με συνολικά 8.800 εξάμετρους στίχους την περίοδο ανάμεσα στο τέλος της «Ιλιάδας» και τη λήξη του Τρωικού Πολέμου. Η σημασία του έγκειται στο ότι είναι το αρχαιότερο σωζόμενο έργο που καλύπτει αυτή την περίοδο, αφού τα αρχαϊκά έργα του Επικού Κύκλου, τα οποία εκείνος γνώριζε και πήρε το υλικό του από αυτά, έχουν χαθεί.
Αυτά τα «κυκλικά έπη», τα οποία χρησιμοποίησε και ο Βιργίλιος στην «Αινειάδα» του, είναι η «Αιθιοπίς» και η «Ιλίου πέρσις» (δηλαδή το «πάρσιμο», η άλωση, ή η καταστροφή της Τροίας) του Αρκτίνου του Μιλησίου, καθώς και η «Ιλιάς Μικρά» του Λέσχου. Το έργο του Σμυρναίου ακολουθεί αρκετά τα ομηρικά πρότυπα, παρότι ο Κόιντος θεωρείται από όλους σχεδόν τους φιλολόγους «κατώτερος» ποιητής και «αδέξιος μιμητής» του ομηρικού ύφους.
Η πρώτη τυπωμένη έκδοση του Σμυρναίου (Editio princeps) πραγματοποιήθηκε στη Βενετία από τον Άλδο Μανούτιο το 1504 υπό τον τίτλο Quinti Calabri derelictorum ab Homero libri XIV. Venetiis: in aedibus Aldi. Ο Μανούτιος τον αποκαλεί Quintus Calaber, επειδή το μόνο γνωστό χειρόγραφο του έπους του ανακαλύφθηκε στο Οτράντο της Καλαβρίας από τον Έλληνα καρδινάλιο Βησσαρίωνα το 1450. Το προσωνύμιο «Κόιντος ο Σμυρναίος» του πρωτοδόθηκε από τον Lorenz Rhodomann στη Λειψία, που το 1577 προσέθεσε και λατινική μετάφραση από τον Michael Neander.

Περιεχόμενα του «Τα μεθ' Όμηρον»

Τα πρώτα 4 βιβλία καλύπτουν την ύλη της «Αιθιοπίδος» του Αρκτίνου, με τις πράξεις και τους θανάτους της Αμαζόνας Πενθεσίλειας, του Μέμνονα και του Αχιλλέως, καθώς και τους επιτάφιους αγώνες στη μνήμη του τελευταίου.
Τα βιβλία 5 ως 12 αντιστοιχούν στη «Μικρά Ιλιάδα» και περιγράφουν την αντιδικία ανάμεσα στον Αίαντα και τον Οδυσσέα για τα όπλα του Αχιλλέα, τον θάνατο του Αίαντα, τα κατορθώματα του Νεοπτόλεμου, του Ευρύπυλου και του Δηίφοβου, τους θανάτους του Πάρι και της Οινώνης, και τέλος την κατασκευή του Δούρειου Ίππου.
Τα υπόλοιπα δύο βιβλία αντιστοιχούν στην «Ιλίου πέρσιν» και αφηγούνται την άλωση της Τροίας, τη θυσία της Πολυξένης πάνω στον τάφο του Αχιλλέα, την αναχώρηση των Ελλήνων και τον διασκορπισμό του στόλου τους από θύελλα.