google/wiki40b huggingface dataset:
Σανταντέρ

Ιστορία

Η πόλη πιθανότατα βρίσκεται στην ίδια θέση που βρισκόταν η ρωμαϊκή πόλη Portus Victoriae (Νικηφόρος Λιμένας). Στη περιοχή ιδρύθηκε από τον Αλφόνσο Β΄ των Αστουριών (759–842) με το αββαείο των αγίων Εμετέριο και Κελεδόνιο, δύο χριστιανών μαρτύρων οι οποίοι πέθαναν περίπου το 300 μ.Χ. και τα κεφάλια τους μεταφέρθηκαν στη περιοχή. Το όνομα Σανταντέρ πιθανότατα προέρχεται από τη παραφθορά του ονόματος του Εμετέριο (Σαντεμτέρ, Σαντενδέρ, Σαντανδέρ), και όχι του αγίου Ανδρέα. Το αββαείο βρίσκεται στη θέση του καθεδρικού ναού.
Ο Αλφόνσος Η΄ της Καστίλλης έκανε το 1187 τον αββά άρχοντα της πόλης, ενώ ταυτόχρονα κατασκευάστηκε το λιμάνι και η πόλη οχυρώθηκε. Το 1248, το Σανταντέρ συμμετείχε στη μάχη της Σεβίλλης, όπου με ένα πλοίο έσπασε τις αλυσίδες που έφραζαν το Γουαδαλκιβίρ. Αυτό το γεγονός απεικονίζεται στο έμβλημα της πόλης. Η πόλη αναπτύχθηκε χάρις στο εξαιρετικό λιμάνι που σχηματίζει ο κόλπος του Σανταντέρ. Το Σανταντέρ ήταν σημαντικό λιμάνι της Καστίλλης στο τέλος του Μεσαίωνα, καθώς και για το εμπόριο με το Νέο Κόσμο. Το Σανταντέρ έγινε επισήμως πόλη το 1755. Με την ανεξαρτητοποίηση των ισπανικών αποικιών το 19ο αιώνα, η οικονομία της πόλης βρέθηκε σε ύφεση, αλλά ανέκαμψε με την κατασκευή εργοστασίων.
Το 1941 μεγάλο τμήμα του Σανταντέρ καταστράφηκε από πυρκαγιά. Τροφοδοτούμενη από τους θυελλώδεις νότιους ανέμους, η φωτιά έκαιγε για δύο μέρες. Αν και υπήρξε μόνο ένας νεκρός, ένας πυροσβέστης, χιλιάδες οικογένειες έμειναν άστεγες και η πόλη βυθίστηκε στο χάος. Η φωτιά κατέστρεψε το μεγαλύτερο τμήμα του μεσαιωνικού κέντρου της πόλης. Η πόλη στη συνέχεια ανοικοδομήθηκε με σύγχρονα κτίρια.
The Final Swing

Τα μέλη των Trapeze

Τα τραγούδια του The Final Swing ηχογραφήθηκαν από τους εξής μουσικούς:
Γκλεν Χιούζ - φωνητικά, μπάσο
Μελ Γκάλεϊ - κιθάρα, δεύτερα φωνητικά
Ντέιβ Χόλαντ - τύμπανα, δεύτερα φωνητικά
Μανωλίνα Κωνσταντίνου

Καριέρα

Η Μανωλίνα Κωνσταντίνου ξεκίνησε από πολύ μικρή τα πρώτα της βήματα στο χώρο του βόλλεϋ. Σε ηλικία μόλις 9 ετών εντάχθηκε στις ακαδημίες πετοσφαίρισης της ΑΕΛ Λεμεσού, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2011. Με την κυπριακή ομάδα η Μανωλίνα Κωνσταντίνου κατέκτησε το Πρωτάθλημα Κύπρου την περίοδο 2008-09, το Κύπελλο Κύπρου το 2011 καθως και το Σούπερ Καπ την ίδια χρονιά (2011). Επίσης έχει κατακτήσει κυπριακά πρωταθλήματα νεανίδων και κορασίδων.
Το Φθινόπωρο του 2011 η Κύπρια ακραία άφησε την Κύπρο για να ξεκινήσει τις σπουδές της στο Βιολογικό τμημα του Πανεπιστημίου Αθηνών και και ταυτόχρονα πήρε μεταγραφή στον τότε Πρωταθλήτή Ελλάδας Παναθηναϊκό. Παρά το γεγονός ότι τα αμέσως προηγούμενα χρόνια η γυναικεία ομάδα βόλλεϋ του Παναθηναικού είχε σαρώσει τους εγχώριους τίτλους, την περίοδο 2011-12 δεν κατάφερε να κατακτήσει κανέναν.
Μετά το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2011-12, η Μανωλίνα Κωνσταντίνου μεταπήδησε στον "αιώνιο αντίπαλο" Ολυμπιακό Πειραιώς, με τον οποίο υπέγραψε συμβόλαιο τριετούς διάρκειας. Ετσι βρέθηκε στο ξεκίνημα της μεγάλης ομάδας που κυριάρχησε τα επόμενα χρόνια στην ελληνική πετοσφαίριση. Την περίοδο 2012-13 οι ερυθρόλευκες, υπό τις οδηγίες του προπονητή Αρχοντέλη Σωτήρχου, κατέκτησαν το Πρωτάθλημα Ελλάδος για πρώτη φορά στην ιστορία του συλλόγου αλλά και το Κύπελλο Ελλάδος. Μάλιστα, η Μανωλίνα Κωνσταντίνου ψηφίστηκε ως η πολυτιμότερη παίκτρια της τελικής φάσης του Κυπέλλου που διεξήχθη στη Σαντορίνη.

Στον Ολυμπιακό παρέμεινε άλλα τρία χρόνια και γεύτηκε τη χαρά των συνεχόμενων Πρωταθλημάτων και Κυπέλλων που κατέκτησε με τις υπόλοιπες ερυθρόλευκες μέχρι το 2016 που παρέμεινε στην ομάδα του Πειραιά.
Το Καλοκαίρι του 2016 η Κωνσταντίνου αναχώρησε για τον Ηρακλή Κηφισιάς, που τότε αγωνιζόταν στην Α2 Εθνική κατηγορία, και συνέβαλε αποφασιστικά στην άνοδο της ομάδας στη Λίγκ Α1, όπως μετονομάστηκε από την περίοδο 2017-18 η Α' Εθνική κατηγορία της ελληνικής γυναικείας πετοσφαίρισης. Τον Μάιο του 2017 η Μανωλίνα Κωνσταντίνου ανανέωσε τη συνεργασία της με τον Ηρακλή Κηφισιάς για μια ακόμα χρονιά.

Πετοσφαίριση άμμου

Η Μανωλίνα Κωνσταντίνου ασχολείται επίσης από μικρή ηλικία και με την πετοσφαίριση άμμου. Με τη Μαριώτα Αγγελοπούλου έχουν φτιάξει ένα αχώριστο δίδυμο, που έχει σημειώσει σημαντικές επιτυχίες τόσο στον ελληνοκυπριακό, όσο και στον ευρωπαϊκό χώρο.

Δύο από τις πολλές διακρίσεις τους είναι το Χρυσό Μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ20 Μικρών Κρατών το 2011 στο Τελ Αβίβ,
και το Ασημένιο Μετάλλιο στους 17ους Αγώνες Μικρών Κρατών το 2017 στο Σαν Μαρίνο σε επίπεδο πλέον Γυναικών. Και στις δύο διοργανώσεις το δίδυμο Μ-Μ, όπως πλέον αποκαλέιται, αντιπροσώπευε την ομάδα της Κύπρου.

Διεθνής Καριέρα

Η Μανωλίνα Κωνσταντίνου από πολύ μικρή έχει κληθεί και συμμετάσχει στις εθνικές ομάδες Κορασίδων και Νεανίδων της Κύπρου. Επίσης έχει αρκετές συμμετοχές και με την Εθνική Γυναικών της Κύπρου.
Εθνική Αγγλίας (ράγκμπι λιγκ ανδρών)

Ιστορία

Η ομάδα χρονολογείται από το 1904 όταν έπαιξε εναντίον μιας μικτής ομάδας Ουαλών και Σκώτων παικτών στο Γουίγκαν. Από τότε και μέχρι τη δεκαετία του 1950, περιόδευσαν τακτικά στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία και έπαιζαν τόσο εντός όσο και εκτός έδρας αγώνες εναντίον των γειτόνων της Ουαλίας και της Γαλλίας. Αλλά όταν αποφασίστηκε ότι η Μεγάλη Βρετανία θα περιόδευε στο Νότιο Ημισφαίριο αντί της Αγγλίας, η Γαλλία και η Ουαλία έγιναν οι μόνοι απλοί αντίπαλοι. Ακόμα και τότε, υπήρξαν ορισμένες μεγάλες περίοδοι όπου η Αγγλία δεν έπαιζε καθόλου αγώνες.
Η πρώτη εμφάνισή της στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ράγκμπι Λιγκ ήταν το 1975 και από τότε ήταν φιναλίστ το 1975 και το 1995, όταν τα τουρνουά διεξήχθησαν στην Αγγλία. Το 2008, μετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο στην Αυστραλία. Για πολλά χρόνια η Αγγλία συμμετείχε και στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο Εθνών και το 2006 μια ομάδα Α της Αγγλίας αγωνίστηκε για την Ασπίδα της Ομοσπονδίας. Στο παρελθόν οι κυριότεροι αντίπαλοι της Αγγλίας ήταν η Ουαλία και η Γαλλία, με την αντιπαλότητα να εκτείνεται στα 1908 και 1934 αντίστοιχα. Ωστόσο, οι κυριότεροι αντίπαλοι της Αγγλίας πλέον είναι η Αυστραλία, η Νέα Ζηλανδία και, σε μικρότερο βαθμό, η Γαλλία.

Σήμα

Το σήμα αυτό ήταν αρχικά ένας συνδυασμός του σταυρού του Αγίου Γεωργίου, του τριγώνου των λιονταριών της Αγγλίας και των Τυδώρ. Ήταν παρόμοιο με τα περισσότερα άλλα αγγλικά αθλητικά εμβλήματα, όπως η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Αγγλίας και η αγγλική εθνική ομάδα κρίκετ που προωθούν όλα αυτά τα χαρακτηριστικά.
Επίσης, το 2008, η Αγγλική Ομοσπονδία Ράγκμπι Λιγκ επέλεξε να εγκαταλείψει το παραδοσιακό αγγλικό λιοντάρι στο σήμα, υπέρ μιας πολύ απλούστερης ασπίδας. Το νέο επίσημο λογότυπο παρουσιάστηκε στις 6 Φεβρουαρίου του 2008 στο πρόγραμμα περιοδικών του ράγκμπι Boots N' All. Ο σταυρός του Αγίου Γεωργίου εμπεριέχονταν σε μια τρισδιάστατη ασπίδα. Η ημερομηνία "1895" τοποθετείθηκε στο κέντρο του σταυρού, συμβολίζοντας τη γέννηση του ράγκμπι λιγκ. Πολλοί άνθρωποι που ασχολούνταν με το άθλημα κλήθηκαν να συμβουλευτούν τη διαδικασία σχεδιασμού, η οποία πήρε λίγο λιγότερο από ένα χρόνο. Το λογότυπο χρησιμοποιήθηκε αρχικά για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2008 και αντικαταστάθηκε το 2017.
Ως μέρος μιας επανάστασης σε όλο το RFL το 2017, εισήχθη ένα νέο σήμα της Αγγλίας. Πρόκειται για συγχώνευση τόσο της ασπίδας όσο και του παλαιού σήματος των λιονταριών. Εμπεριέχει το σταυρό του Αγίου Γεωργίου στο παρασκήνιο με τρείς λέοντες στο κέντρο.
Ιωάννης Φλέσσας

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Πολιανή Μεσσηνίας το 1800. Ανιψιός του Παπαφλέσσα, έλαβε μέρος σε πολλές μάχες καθ' όλη τη διάρκεια του Αγώνα. Στη μάχη κατά του Ιμπραήμ πασά στις 26 Μαΐου 1825 στα Δερβενάκια και Θουρίας των Καλαμών διέσωσε τον τραυματισθέντα πατέρα του, όπως γράφει ο Χρ. Παρασκευόπουλος.
Στις 8 Ιανουαρίου 1831, διορίστηκε ειρηνοδίκης Μεγαλοπόλεως , τον Ιούλιο του 1832 εξελέγη βουλευτής της Επαρχίας Λεονταρίου, ενώ το 1843 εξελέγη Πληρεξούσιος στην Α' Εθνοσυνέλευση της Γ' Σεπτεμβρίου της Επαρχίας Λεονταρίου . Η εκλογή του εγκρίθηκε από την Εθνοσυνέλευση. και το 1844 εξελέγη Βουλευτής Καλαμών στην Α' Περίοδο από 7 Σεπτεμβρίου 1844 έως 14 Απριλίου 1847.
Στις 6 Ιουλίου 1847 από την Πολιανή στέλνει επιστολή στο Βασιλιά Όθωνα παραπονούμενος, όπως ο ίδιος αναφέρει, για την "καταδίωξή του από τας υπαλλήλους Αρχάς της Μεσσηνίας". Το 1868, εκλέγεται Βουλευτής Καλαμών (Β΄ Περίοδος, 21 Μαρτίου 1868-17 Μαρτίου 1869) και το 1869 επανεκλέγεται Βουλευτής Καλαμών (Γ' Περίοδος, 17 Μαΐου 1869-28 Δεκεμβρίου 1869).
Το 1872 με αναφορά του αναζητά τον προβιβασμό του σε ανθυπολοχαγό της φάλαγγας, ενώ το Σεπτέμβριο του 1873 προβιβάζεται σε υπολοχαγό και έπειτα το 1880 σε λοχαγό.
Το 1887, συνέταξε κατάσταση με ονόματα μαχητών του αγώνος. Πέθανε το Μάιο του 1888.
Αντορίτης

Περιγραφή και χαρακτηριστικά

Ονομάστηκε «αντορίτης» προς τιμήν του Ούγγρου συλλέκτη ορυκτών Άντορ φον Σέμσεϊ (Andor von Semsey, 1833-1923). Το όνομα αυτό, αν και αναφέρεται στη διεθνή βιβλιογραφία, δεν χρησιμοποιείται πλέον, καθώς έγιναν διακρίσεις ανάμεσα στον αντορίτη IV (ο παλαιός αντορίτης) και στον αντορίτη VI (Pb₁₈Ag₁₅Sb₄₇S₉₆, μονοκλινές).
Σχηματίζεται σε υδροθερμικές πολυμεταλλικές φλέβες χαμηλών θερμοκρασιών. Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο αντιμονίτης, ο σφαλερίτης, ο βαρύτης, ο σιδηρίτης, ο κασσιτερίτης, ο αρσενοπυρίτης, ο κασσιτερίτης, ο τετραεδρίτης, ο σιδηροπυρίτης, ο χαλαζίας, ο ροδοχρωσίτης και ο πυραργυρίτης.
Απαντάται κυρίως στη Ρουμανία (Baia Sprie, όπου είναι και χαρακτηριστικό ορυκτό - type locality, TL), την Τσεχία, τη Σλοβακία, τη Γαλλία, τη Βολιβία (περιοχές Oruro και Potosi), την Αυστραλία, τον Καναδά και τις Πολιτείες Νεβάδα, Καλιφόρνια και Ουάσιγκτον των ΗΠΑ. Αναφέρεται η ύπαρξή του σε αρκετές ακόμη χώρες.
Στην Ελλάδα απαντάται στα μεταλλεία Λαυρίου (περιοχή Καμάριζα).
Συρακουσία (πλοίο)

Η Συρακουσία ήταν ένα αρχαίο Ελληνικό πλοίο για μεταφορά εμπορευμάτων και επιβατών που φημολογείται πως ήταν το πιο μεγάλο πλοίο του αρχαίου κόσμου. Η Συρακουσία έπλευσε μόνο μία φορά, γύρω στο 240 π.Χ., από τις Συρακούσες της Μεγάλης Ελλάδας στην Αλεξάνδρεια του Πτολεμαϊκού Βασιλείου. Καθώς ήταν υπερβολικά μεγάλο πλοίο 120m (400 πόδια)  για την εποχή της, δεν ήταν δυνατόν να δέσει σε κανένα λιμάνι της Μεσογείου και έτσι έμεινε στην Αλεξάνδρεια, όπου και μετονομάστηκε σε Αλεξάνδρεια. Το πλοίο σχεδιάστηκε από τον Αρχιμήδη για τον τύραννο των Συρακουσών, Ιέρωνα Β'.

Πολυτέλειες

Επρόκειτο για μια πλωτή κατοικία. Περιείχε μια βιβλιοθήκη, ένα γυμναστήριο και ένα ιερό για την Αφροδίτη.
Μαριάμ

Ο βίος της Μαριάμ

Μετά τη γέννηση του μικρότερου της αδελφού, Μωυσή, η μητέρα της Μαριάμ, θέλοντας να τον σώσει από τους Αιγύπτιους, τον έβαλε μέσα σε ένα καλάθι από πάπυρο και τον άφησε στον Νείλο. Η κόρη του Φαραώ βρήκε το βρέφος Μωυσή και αποφάσισε να τον υιοθετήσει και η Μαριάμ που παρακολουθούσε, πρότεινε στην πριγκίπισσα να της βρει μια Ισραηλίτισσα τροφό που να της προσέχει και το μωρό. Η πριγκίπισσα δέχτηκε και η Μαριάμ έφερε την Ιωχαβέδ, την μητέρα της.
Μετά την διάβαση του Ισραήλ στην Ερυθρά Θάλασσα, η Μαριάμ πήρε ένα τύμπανο και οδήγησε τις γυναίκες σε χορό και δοξολογία για την σωτηρία τους.
Κατά το δεύτερο χρόνο όταν η ισραηλινή κοινότητα είχε φτάσει στο Ασηρώθ, η Μαριάμ και ο Ααρών κατέκριναν τον Μωυσή επειδή είχε παντρευτεί μια γυναίκα από την Αιθιοπία. Ενδέχεται η στάση της Μαριάμ να ήταν χειρότερη από αυτή του αδελφού της και λόγω ζήλιας προς την γυναίκα αυτή αλλά και επειδή η Μαριάμ είχε τον τίτλο της προφήτισσας, κατείχε εξέχουσα θέση στον ισραηλινό λαό. Για τον λόγο αυτόν φοβήθηκε μήπως η γυναίκα του Μωυσή καταφέρει να την επισκιάσει σε ικανότητες και χαρίσματα. Επιπλέον, η συμπεριφορά της θεωρείται πιο εσφαλμένη από του Ααρών και από το γεγονός ότι η θέση της γυναίκας την εποχή εκείνη ήταν υποδεέστερη από αυτή του ανδρός και όφειλε να δείχνει τον ανάλογο σεβασμό. Τότε ο Ιαχβέ κάλεσε τα τρία αδέρφια στην Σκηνή του Μαρτυρίου και τιμώρησε τη Μαριάμ για τη συμπεριφορά της με λέπρα. Όμως μετά τα παρακάλια του Ααρών και τις προσευχές του Μωυσή, ο Γιαχβέ ξανάκανε την Μαριάμ καλά.

Θάνατος

Η Μαριάμ πέθανε και ενταφιάστηκε στην Κάδυς στο όρος Σιν, λίγο πριν τον θάνατο του μεσαίου της αδελφού Ααρών. Η Ορθόδοξη Εκκλησία γιορτάζει την μνήμη της στην Κυριακή των Προπατόρων, πριν τα Χριστούγεννα, μεταξύ 18-24 Δεκεμβρίου.
Διαιρετότητα αριθμών

Διαιρετότητα ενός αριθμού είναι η διαίρεσή του ακριβώς με έναν άλλο, χωρίς να αφήνει υπόλοιπο. Δηλαδή διαιρετότητα είναι η διαίρεσή του με έναν αριθμό που τον διαιρεί τέλεια. Ο αριθμός αυτός λέγεται διαιρέτης. Ο αριθμός 50 διαιρείται ακριβώς με τον αριθμό 5 ή ο αριθμός 5 είναι διαιρέτης του 50, γιατί 50:5=10. Υπάρχουν τα κριτήρια (κανόνες) διαιρετότητας, που μας βοηθούν να ελέγχουμε αν ένας φυσικός αριθμός διαιρείται ακριβώς με έναν άλλο φυσικό αριθμό.
Γιώργος Φωτιάδης

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1872 στην Κρώμνη Χαλδίας του Πόντου και ήταν το τέταρτο από τα πέντε παιδιά των Κωνσταντίνου και Ζαφίρας Φωτιάδη. Αφού τελείωσε το δημοτικό στη γενέτειρά του στη συνέχεια φοίτησε στο Γυμνάσιο Τραπεζούντας από το οποίο εξήλθε παιδαγωγός. Στη συνέχεια λόγω οικονομικών προβλημάτων μετανάστευσε στο Μπατούμι όπου εργάστηκε σε ιδιωτική επιχείρηση. Αργότερα κατάφερε να συνεχίσει τις σπουδές του φοιτώντας πρώτα στο Φροντιστήριο Τραπεζούντας και έπειτα στη νομική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών από όπου αποφοίτησε με άριστα το 1896. Το επόμενο έτος πολέμησε ως εθελοντής στον ελληνοτουρκικό πόλεμο όπου μάλιστα τραυματίστηκε. 
Το 1898 επέστρεψε στην Τραπεζούντα και την επόμενη χρονιά μετανάστευσε εκ νέου στο Μπατούμι όπου εγκαταστάθηκε μόνιμα μετά από ένα σύντομο και άτυχο επαγγελματικό πέρασμα από τη Μόσχα και την Αγία Πετρούπολη που συν τοις άλλοις επιβάρυνε και την υγεία του. Στο Μπατούμ άσκησε αρχικά τη δικηγορία την οποία όμως εγκατέλειψε γρήγορα απογοητευμένος και προσλήφθηκε στην επιχείρηση Έλληνα εμπόρου, ασχολούμενος παράλληλα με τη λογοτεχνία. Πέθανε στις 2 Ιανουαρίου του 1909 στο Αχαλτσύχ της σημερινής Γεωργίας από φυματίωση.

Έργο

Ο Φωτιάδης ασχολήθηκε από νεαρή ηλικία με τη λογοτεχνία γράφοντας αρχικά ποιήματα τα οποία δημοσίευσε με φιλολογικό ψευδώνυμο στην εφημερίδα Αστήρ του Πόντου. Το ίδιο χρονικό διάστημα έγραψε και κάποια θεατρικά έργα που παίχτηκαν από μαθητές σχολείων της Τραπεζούντας σε δική του σκηνοθεσία. Μετά από χρόνια, όταν ήταν πια μόνιμα εγκατεστημένος στην Γεωργία ασχολήθηκε εκ νέου με τη λογοτεχνία γράφοντας τα σπουδαιότερα από τα έργα του. Αν και έγραψε γύρω στα είκοσι έργα από αυτά σώζονται ολόκληρα μόνο τα θεατρικά «Η προξενεία», «Τα σκοτάδια» και τα «Τα μισόφωτα» ενώ το τελευταίο του πόνημα με τίτλο «Το φως» έμεινε ανολοκλήρωτο εξαιτίας του πρόωρου θανάτου του. 
Από όλη την λογοτεχνική παραγωγή του Φωτιάδη, το σημαντικότερο έργο του είναι «Τα σκοτάδια», γνωστό και ως «Λαζάραγας». Γράφτηκε την ποντιακή διάλεκτο, θεωρείται το πρώτο ελληνικό αντικαπιταλιστικό θεατρικό και παίχτηκε για πρώτη φορά λίγο καιρό πριν ο συγγραφέας του πεθάνει, αποκτώντας μεγάλη απήχηση και προβολή κυρίως μετά την εγκαθίδρυση της ΕΣΣΔ.

Ιδεολογία και αποτίμηση

Η ιδεολογία του Φωτιάδη διαμορφώθηκε μέσα από την επιρροή που του άσκησαν τα ρεύματα του σοσιαλισμού και του δημοτικισμού που συνάντησε κατά την παραμονή του στην Ελλάδα σε συνδυασμό με τις επαναστατικές ιδέες που κυριαρχούσαν στην Ρωσία των αρχών του 20ού αιώνα και οδήγησαν στην αποτυχημένη εξέγερση του 1905, την οποία υποστήριξε και ο ίδιος ως μενσεβίκος ενώ λίγο καιρό αργότερα προσήλθε στις τάξεις των μπολσεβίκων. Παράλληλα είχε διαμορφώσει αντιπολεμικές και ρομαντικές απόψεις.
Ο Φωτιάδης συνέβαλε αποφασιστικά στη διάδοση των σοσιαλιστικών ιδεών στον Πόντο και επηρέασε αρκετούς διανοούμενους που μετά το 1918 αναγκάστηκαν να καταφύγουν στη Ρωσία λόγω της επιστροφής των εδαφών του ανατολικού Πόντου στην Τουρκία. Παράλληλα θεωρείται σημαντική μορφή της ελληνικής λογοτεχνίας της Σοβιετικής Ένωσης.
Βίκτωρ Γκάρτχαουζεν

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 26 Αυγούστου 1843 στην Κοπεγχάγη. Σπούδασε φιλοσοφία στο Κίελο και στην Βόννη μεταξύ 1865 και 1869. Ήταν μαθητής του Άλφρεντ φον Γκούτσμιτ. Μετά τον Γαλλοπρωσικό πόλεμο περιόδευσε την Ιταλία και Ελλάδα για παλαιογραφικές μελέτες. Διορίστηκε το 1873 στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας και το 1875 στην εκεί κρατική βιβλιοθήκη. Διορίστηκε επίσης έκτακτος καθηγητής αρχαίας ιστορίας το 1877. Απεβίωσε στις 27 Δεκεμβρίου 1925 στην Λειψία.
Ripple

Οι Ρηπλ ήταν φάνκυ συγκρότημα της δεκαετίας του '70. Προέρχονται δε, εκ του Μίσιγκαν. Το μεγαλύτερό τους χιτ ήταν το "I dont' know what is it but it sure is funky". Εργάστηκαν για την δισκογραφική εταιρία Τζι Αρ Σι. Το στυλ τους υπήρξε μια μίξη των επιμέρους στυλ της εποχής, άλλoτε θυμίζοντας Κουλ αντ δα Γκανγκ, άλλωτε Στίβι Ουόντερ. Αποτελείτω από τους:
Κηθ Σάμιουελς - κιθάρα, τραγούδι
Σάημον Κένεθ Κάρτερ - μπάσο, τραγούδι
Μπράηαν Σέρερ - τύμπανα, κρουστά
Ουώλτερ (Ουώλυ) Κάρτερ - κόνγκα, κρουστά, τραγούδι
Ντεηβ Φέργκιουσον - τρομπέτα, φλούγκλελ, κρουστά
Ουίλιαμ (Ουίλ) Χαλ - τενόρο σαξόφωνο, φλάουτο, κρουστά
Κέρτις Ρέυνολντς - πλήκτρα, πιάνο, βιμπράφωνο, τραγούδι
Στάθης Ξένος

Βιογραφία

Γεννήθηκε στον Κολωνό το 1978. Ο πατέρας του είναι από την Κέρκυρα και η μητέρα του από την Σύρο. Ξεκίνησε να τραγουδάει από μικρή ηλικία 10 χρόνων. 
Το 1993 σε ηλικία 15 χρόνων έβγαλε το πρώτο του cd και από την επόμενη χρονιά άρχισε να ακούγεται όταν τον πήρε στο πλευρό του ο Γιώργος Μαζωνάκης. Αργότερα, άφησε το λύκειο, μπήκε στο επάγγελμα και άρχισε να τραγουδάει δύσκολα κομμάτια με έμφαση στα τραγούδια του Σταμάτη Γονίδη.
Το 2002 κυκλοφόρησε το δεύτερο άλμπουμ του, «Πάλι, πάλι» και από τότε η καριέρα του πήρε μια ανοδική πορεία. 
Ο Στάθης Ξένος ζει με την γυναίκα του Gaby και τον γιο τους Ντένη στη Γλυφάδα.
Μυκηναϊκό ειδώλιο καθιστής μορφής σε τριποδικό κάθισμα

Περιγραφή

Στην πρώτη αίθουσα του Αρχαιολογικού Μουσείου Δελφών εκτίθεται μια σειρά πήλινων ειδωλίων μυκηναϊκής περιόδου, που αποκαλύφθηκαν ανασκαφικά, τα περισσότερα στο χώρο του Ιερού της Αθηνάς Προναίας. Μεταξύ αυτών ξεχωρίζει ένα που εικονίζει μορφή σε κάθισμα που εδράζεται σε τρία πόδια. Αποτελεί ιδιαίτερα σπάνιο τύπο ειδωλίου, καθώς τα συνηθέστερα μυκηναΪκά ειδώλια είναι των τύπων Φ και Ψ. Το ειδώλιο έχει προκαλέσει μεγάλο ενδιαφέρον μεταξύ των ερευνητών, καθώς θεωρήθηκε ότι αποτελούσε μια προδρομική απεικόνιση της Πυθίας καθισμένης επάνω σε τρίποδα. Η θεωρία δεν έχει αποδειχθεί, αφού οι περισσότεροι μελετητές θεωρούν ότι στη Μυκηναϊκή περίοδο δεν είχε ακόμη καθιερωθεί η λατρεία του Απόλλωνα, τουλάχιστον όχι με τη μορφή που πήρε αργότερα και με τη σύνδεση με τη μαντική τέχνη. Το ειδώλιο είναι διακοσμημένο με γραμμικά μοτίβα ερυθρού χρώματος.
Τσεχο-Καζακικές σχέσεις

Ιστορία

Οι διπλωματικές σχέσεις μεταξύ της Τσεχικής Δημοκρατίας και του Καζακστάν εγκαθιδρύθηκαν στις 1 Ιανουαρίου 1993. Το 2012, ο πρόεδρος του Καζακστάν, ο Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγιεφ συνάντησε τον πρόεδρο της Τσεχίας Βάτσλαβ Κλάους κατά την διάρκεια επίσημης επίσκεψης στην Τσεχία και την Αυστρία, και συζήτησαν την εμβάθυνση της οικονομικής συνεργασίας. Το 2014, ο Ναζαρμπάγιεφ συνάντησε τον πρόεδρο Μίλος Ζέμαν, συζήτησαν για την εμβάθυνση της διμερής οικονομικής συνεργασίας και την τσεχική βοήθεια για την διαφοροποίηση της οικονομίας του Καζακστάν.

Εμπόριο και οικονομία

Η οικονομική συνεργασία μεταξύ της Τσεχίας και του Καζακστάν βασίζεται σε διάφορες διμερείς συμφωνίες μεταξύ των δύο χωρών το 1996, 1998 και 2004. Το διμερές εμπόριο έχει αυξηθεί από 200 εκατομμύρια δολάρια το 2009 σε 1.2 δισεκατομμύρια δολάρια το 2014. Λόγω των αρνητικών συνεπειών της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και την πτώση των τιμών του πετρελαίου, μειώθηκε στα 666 εκατομμύρια δολάρια το 2015. Το 2015, το περισσότερο εμπόριο από τις τσεχικές επιχειρήσεις ήταν στους κλάδους της υψηλής τεχνολογίας, των οργάνων, της γεωργίας και της βιομηχανίας του κινηματογράφου.
Τήνος (πόλη)

Ιστορικά στοιχεία

Η πόλη της Τήνου άρχισε να κατοικείται την ίδια περίοδο που άρχισε να εγκαταλείπεται η παλιά Χώρα του νησιού, που βρισκόταν στον βράχο του Εξωμβούργου. Η μετακίνηση του πληθυσμού από το παλιό κάστρο στην νέα πόλη του νησιού συντελέστηκε κατά τη διάρκεια του 17ου και 18ου αιώνα. Την περίοδο της Ελληνικής επανάστασης ο πληθυσμός της Τήνου σημείωσε μεγάλη αύξηση λόγω εγκατάστασης στο νησί προσφύγων από περιοχές που είχαν υποστεί αντίποινα των Τούρκων, όπως η Χίος, τα Ψαρά, η Κάσος, η Κρήτη, οι Κυδωνίες και τα Μοσχονήσια. Μεγάλη ανάπτυξη γνώρισε η πόλη μετά την ανέγερση του ναού του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, την περίοδο της Ελληνικής επανάστασης, χάρη στον οποίο εξελίχθηκε σε ένα από τα σημαντικότερα προσκυνήματα στον ελλαδικό χώρο.

Η πόλη

Η πόλη της Τήνου βρίσκεται στο νοτιοανατολικό τμήμα του νησιού. Απλώνεται γύρω από τις δύο κεντρικές της λεωφόρους που συνδέουν το λιμάνι με τον ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, τις λεωφόρους Ευαγγελιστρίας και Μεγαλόχαρης. Στην πόλη υπάρχει αρχαιολογικό μουσείο και το μουσείο Τηνίων καλλιτεχνών που φιλοξενεί έργα των σημαντικότερων Τηνίων γλυπτών και ζωγράφων.
Φώτης Ι. Κολακίδης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια το 1923. Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Λεμεσού και σπούδασε αρχιτεκτονική στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής όπου απέκτησε το δίπλωμα Bachelor of Architecture από το Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης και το δίπλωμα Master of Architecture από το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ της Βοστόνης.
Είναι μέλος του ΕΤΕΚ και του RIBA. Εργάστηκε σε αρχιτεκτονικά γραφεία της Νέας Υόρκης, Αγίου Φραγκίσκου και Βοστόνης. Ακολούθως ίδρυσε το δικό του αρχιτεκτονικό γραφείο στην Κύπρο υπό την επωνυμία Κολακίδης & Συνεταίροι Αρχιτέκτονες και Μηχανικοί, το οποίο ασχολήθηκε με οικιστικά, εμπορικά, σχολικά και τουριστικά έργα στην Κύπρο και στη Συρία.
Διετέλεσε Πρόεδρος του Συνδέσμου Πολιτικών Μηχανικών και Αρχιτεκτόνων Κύπρου το 1965-1970, του Κυπροαμερικανικού Ακαδημαϊκού Συνδέσμου το 1968-1972, του Ροταριανού Ομίλου Λεμεσού το 1968-1969, μέλος της Κυπριακής Επιτροπής UNESCO το 1976-1987, Δήμαρχος Λεμεσού το 1973-1986, αναπληρωτής πρόεδρος της ΄Ενωσης Δήμων το 1980–1986, αντιπρόεδρος της Επιτροπής Περιβάλλοντος και Πολεοδομίας των Τοπικών Αρχών του Συμβουλίου της Ευρώπης στο Στρασβούργο το 1980–1986.
Αντιπροσώπευσε την Κύπρο σε πολλά διεθνή συνέδρια ως αρχιτέκτονας και ως Δήμαρχος. Έτυχε τιμητικών διακρίσεων του Συνδέσμου Πολιτικών Μηχανικών και Αρχιτεκτόνων Κύπρου κατά την 25η και 50η επέτειο του Συνδέσμου και του απονεμήθηκε το χρυσό κλειδί της πόλης της Θεσσαλονίκης.
Στο ΕΒΕΛ ήταν μέλος η δεύτερη εταιρεία του η Colakides Development Company Ltd, η οποία ιδρύθηκε το 1958 και είναι η πρώτη αναπτυξιακή εταιρεία, έχοντας στο ενεργητικό της την ανέγερση της πρώτης πολυκατοικίας στην Κύπρο για πώληση διαμερισμάτων και συγκεκριμένα το γνωστό εφτάπατο της Λεμεσού (το ψηλότερο κτήριο της Λεμεσού περί τα μέσα της δεκαετίας του 1960), η επίδραση του οποίου έφερε τεράστιες αλλαγές στην ανάπτυξη και ριζική αλλαγή της πολεοδομικής εξέλιξης των Κυπριακών πόλεων. Επίσης ως αρχιτέκτονας των πρώτων πολυτελών 5 αστέρων ξενοδοχείων Αμαθούς, Meridien και Sheraton (τώρα St. Raphael) συνέβαλε στο να τοποθετηθεί η Λεμεσός στον τουριστικό χάρτη υψηλού τουρισμού που άλλαξε την όψη της πόλης και τον τρόπο ζωής των κατοίκων της.

Δήμαρχος Λεμεσού

Κατά τη διάρκεια της θητείας στο δημαρχείο υπήρχε παντελής έλλειψη οικονομικών πόρων του Δήμου λόγω του πραξικοπήματος και της τουρκικής εισβολής του 1974. Παρά ταύτα κατόπιν πολλών προσπαθειών για εξασφάλιση χορηγιών από το Κράτος, δανεισμό από τράπεζες και με τη συμβολή σημαντικών δωρεών από γνωστούς πολίτες της Λεμεσού, δημιουργήθηκαν αξιόλογα έργα της πόλης, αναβαθμίζοντας την περιουσία του Δήμου Λεμεσού και την ποιότητα ζωής των κατοίκων της. Στη διάρκεια της θητείας του αντιμετώπισε επίσης με επιτυχία τα μεγάλα προβλήματα που προέκυψαν λόγω της τουρκικής εισβολής και της εγκατάστασης στη Λεμεσό χιλιάδων προσφύγων, όπως και σημαντικά ζητήματα ανάπτυξης και υποδομής της πόλης. Κατά τα 13 χρόνια της θητείας του ως Δήμαρχος αρνήθηκε να παίρνει αντιμισθία για να συμβάλει στην ομαλοποίηση των δυσμενών οικονομικών του Δήμου Λεμεσού.
Απεβίωσε στις 11 Νοεμβρίου 2009.