google/wiki40b huggingface dataset:
Οικογένεια Γκόφα

Η οικογένεια Γκόφα είναι παλιά οικογένεια του Αιγίου, μέλη της οποίας διέπρεψαν κατά την επανάσταση του 1821 αλλά και στα χρόνια που ακολούθησαν αυτής.

Γενικά στοιχεία

Η πατρίδα της οικογένειας Γκόφα είναι η Φτέρη Αιγίου και γενάρχης αυτής φέρεται να ήταν ο Δημήτριος Γκόφας. Γιος του τελευταίου υπήρξε ο Κωνσταντίνος Γκόφας, ο οποίος είχε σημαντική δράση στην επανάσταση του 1821 και υπήρξε ένας από τους πρώτους προεπαναστατικά οπλαρχηγούς της Φτέρης. Μετά την ανεξαρτησία της Ελλάδας η οικογένεια προικοδοτήθηκε με μεγάλες εκτάσεις στην περιοχή του Αιγίου. Άλλα παιδιά του Δημητρίου ήταν οι Αναγνώστης Γκόφας, προεστός της περιοχής και μέλος της τετραμελούς διοικητικής επιτροπής της Βοστίτσας, Χρήστος Γκόφας και Πανάγος Γκόφας, καπετάνιος της Βοσίτσας.
Παιδιά του Κωνσταντίνου ήταν οι Θεμιστοκλής, μεγαλοκτηματίας, Μιχαήλ Γκόφας, έμπορος & α΄ δημοτικός πάρεδρος για σαράντα χρόνια, και Παναγής, διπλωμάτης, ο οποίος διετέλεσε πρόξενος της Ελλάδας στην Τιφλίδα, το Βατούμ και την Κωνσταντινούπολη. Ο Θεοφάνης Γκόφας, δικολάβος, δημοδιδάσκαλος, υποθηκοφύλακας, σταφιδέμπορος και γιος του Χρήστου Γκόφα απέκτησε: τον Κωνσταντίνο Γκόφα (; - 1931), γνώστη των Αρχαίων Ελλήνων, τον Χρήστο Γκόφα, σταφιδέμπορο & πολιτευτή, ο οποίος είχε παρακολουθήσει μαθήματα οικονομίας την περίοδο 1890 - 1891 από τον Dr. Georg Schanz, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Βυρτεμβέργης καθώς και μαθήματα ρωμαϊκού δικαίου (1891) από τους Immanuel Bekker και Georg Jellinek στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης, και Θεόδωρο Γκόφα, βουλευτή Αιγίου.
Σήμερα απόγονοι της οικογενείας εξακολουθούν να κατοικούν στο Αίγιο αλλά και στην Αθήνα. Στο ιστορικό αρχείο της Εθνικής Βιβλιοθήκης φυλάσσονται έγγραφα (πιστοποιητικά κ.α.) του Κωνσταντίνου Γκόφα (Φάκελλος "Κ. Γκόφας" εκ Φτέρης Αιγίου).
Υπέδαφος

Υπέδαφος λέγεται το συμπαγές στρώμα που βρίσκεται "υπό του εδάφους" .

Ορυκτά

Το υπέδαφος αποτελείται από ασβεστόλιθο, γρανίτη, μάρμαρο κ.ά, που ονομάζονται πετρώματα και αποτελούνται από τα ορυκτά. Τα ορυκτά έχουν καθορισμένη χημική σύσταση.
Σύμφωνα με την Ελληνική μεταλλευτική νομοθεσία τα ορυκτά διακρίνονται σε λατομικά ορυκτά και σε μεταλλεύματα.

Λατομικά Ορυκτά

Τα λατομικά ορυκτά διακρίνονται σε τρεις κατηγορίες :α) τα αδρανή υλικά, β) μάρμαρα, σχιστολιθικές πλάκες και λοιπά διακοσμητικά πετρώματα και γ) τα βιομηχανικά ορυκτά.
Τα λατομικά ορυκτά ανήκουν στον ιδιοκτήτη του εδάφους, ο οποίος δικαιούται αποκλειστικά να τα ερευνά και εκμεταλλεύεται με τις προϋποθέσεις και περιορισμούς της λατομικής νομοθεσίας, που απαιτεί τη λήψη ειδικής αδείας, που χορηγείται εφόσον διαπιστωθεί ότι δεν προκαλούνται προβλήματα και οχλήσεις σε περιοίκους, αρχαιολογικούς χώρους, κτίσματα οικισμούς, δημόσια έργα και περιβάλλον και εφόσον υποβληθούν και αξιολογηθούν ειδικές τεχνικές και περιβαλλοντικές μελέτες.
Λατομική/Μεταλλευτική Νομοθεσία
Ο χάρτης των λατομείων αδρανών στην Ελλάδα

Μεταλλεύματα

Τα ορυκτά ή τα πετρώματα που περιέχουν μέταλλα σε οικονομικά εκμεταλλεύσιμη ποσότητα ονομάζονται μεταλλεύματα π.χ. από το μετάλλευμα βωξίτης παράγεται το μέταλλο αλουμίνιο.
Μεταλλεύματα σύμφωνα με τον Μεταλλευτικό Κώδικα είναι τα μέταλλα και οι ενώσεις τους, τα ραδιενεργά και ενεργειακά ορυκτά, οι πολύτιμοι λίθοι, το θειάφι, ο τάλκης, ο φθορίτης,ο αμίαντος, οι άστριοι, το ορυκτό αλάτι, το αέριο ήλιο, τα γηγενή αέρια , τα φυσικά λιπάσματα κ.ά.
Το δικαίωμα έρευνας και εκμετάλλευσης μεταλλευμάτων δεν ανήκει στον ιδιοκτήτη του εδάφους (όπως στα λατομικά ορυκτά) αλλά είτε ανήκει στο δημόσιο και εκμισθώνεται ή στις περισσότερες περιπτώσεις παραχωρείται τελικά, με Προεδρικό διάταγμα, με το οποίο συνιστάται το δικαίωμα κυριότητος επί μεταλλείου ή δικαίωμα μεταλλειοκτησίας. Το δικαίωμα μεταλλειοκτησίας  είναι ένα εμπράγματο δικαίωμα το οποίο ρυθμίζεται με το Ν.Δ. 210/73 (άρθρο 65) περί μεταλλευτικού κώδικα και είναι  είναι διαφορετικό από την κυριότητα επάνω στο έδαφος.
Ο μεταλλευτικός χάρτης της Ελλάδος

Ορυκτός πλούτος

Οι πρώτες ύλες που υπάρχουν στο υπέδαφος μιας χώρας αποτελούν τον ορυκτό πλούτο της.
ΜΚΣ Πολόνια Βαρσοβίας

Ιστορία

Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1911 με την επωνυμία Klub Sportowy Polonia Warszawa. Ο πρώτος πρόεδρος επιλέχθηκε ο Ταντέους Γκέμπεθνερ. Εκείνη την εποχή ο σύλλογος διέθετε τμήματα ποδοσφαίρου και στίβου. Κατά τα επόμενα έτη, αυξήθηκε ο αριθμός των αθλητικών τμημάτων. Τα πιο επιτυχημένα τμήματα είναι αυτά του ποδοσφαίρου, της καλαθοσφαίρισης, του σκάκι και της κολύμβησης.
Πινακοθήκη σημαιών κρατών με περιορισμένη διεθνή αναγνώριση

Πινακοθήκη σημαιών Κρατών που δεν αναγνωρίζονται από σημαντικό αριθμό χωρών

.
Δείτε επίσης τον κατάλογο σημαιών, για τα διάφορα είδη σημαιών.
2995 Ταρατούτα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Ταρατούτα εκτιμάται σε 16,59 ± 1,2 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,070 ± 0,011. Η Ταρατούτα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της πιθανώς μία φορά κάθε 6,6 ώρες περίπου.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1982

Το 68ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1982 διεξήχθη για πρώτη φορά στην Κρήτη, στο Εθνικό Στάδιο Χανίων, από 24 ως 26 Σεπτεμβρίου, μαζί με το αντίστοιχο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1982. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ξανά ο Πανελλήνιος Γ.Σ. με σχετική άνεση, αφού είχε 13 β. διαφορά από τον δεύτερο Ηρακλή Θ.

Χρονικό των αγώνων

Στους αγώνες υπήρξε συμμετοχή αθλητών από όλη την Ελλάδα και την Κύπρο αλλά το επίπεδο επιδόσεων ήταν χαμηλό, αν εξαιρεθεί ένα ρεκόρ αγώνων. Το πανελλήνιο πρωτάθλημα μαραθωνίου διεξήχθη χωριστά, στις 7 Νοεμβρίου στη διαδρομή Λειβαδιά-Θήβα μαζί με το αντίστοιχο των γυναικών. Χωριστά έγινε επίσης το πρωτάθλημα δεκάθλου ενώ μάλλον δεν έγινε πρωτάθλημα βάδην. Τα υπόλοιπα αγωνίσματα διεξήχθησαν κατά το τριήμερο των πανελληνίων αγώνων.
Στη μάχη της βαθμολογίας επικράτησε σχετικά άνετα ο Πανελλήνιος Γ.Σ. για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά.
BBC Pacific Quay

Κτήριο

Το κτήριο κόστισε 72 εκατ. λίρες Αγγλίας και σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα David Chipperfield. Έχει τα μεγαλύτερα τηλεοπτικά στούντιο στην Σκωτία και έχει μία περιοχή 782 m² με νέα αναδιπλόμενα καθίσματα χωρητικότητας 320 ατόμων για το ακροατήριο, αν το στούντιο μπορεί να χωρέσει το πολύ 338 άτομα.
Kubuntu

Απαιτήσεις συστήματος

Η έκδοση desktop του Kubuntu υποστηρίζει τις αρχιτεκτονικές Intel x86 και AMD64. Σε κάποια releases υποστηρίζονταν και άλλες αρχιτεκτονικές όπως οι SPARC, PowerPC, IA-64 (Itanium) και PlayStation 3 (μια ενημέρωση της Sony που έγινε τον Απρίλιο του 2010 απενεργοποίησε το OtherOS, με αποτέλεσμα να είναι αδύνατο να εγκατασταθούν άλλα λειτουργικά συστήματα στο PS3).
Ιωάννης Ραούλ Πετραλίφας

Βιογραφία

Ο Ιωάννης Ραούλ ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αλεξίου Ραούλ και απροσδιόριστης ανιψιάς του αυτοκράτορα της Νίκαιας Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη (1221-1254). Είχε τέσσερα άλλα αδέλφια, δύο εκ των οποίων είναι γνωστά με το όνομα, ο πιγκέρνης Μανουήλ και ο Ισαάκ, ένας ανώνυμος αδελφός και μία ανώνυμη αδελφή. Οι Ραούλ, όπως όλες οι οικογένειες της παραδοσιακής αριστοκρατίας, υπέφεραν κατά τη θητεία του αυτοκράτορα Θεοδώρου Β΄ Λάσκαρη Βατάτζη (1254-1258), ο οποίος προσπάθησε να μειώσει τη δύναμη και την επιρροή της αριστοκρατίας. Η αδελφή τού Ιωάννη ήταν παντρεμένη με τον προστατευόμενο τού αυτοκράτορα, αδελφό τού Γεωργίου Μουζάλωνα, τον Ανδρόνικο, ενώ ο Ιωάννης και οι αδελφοί του φυλακίστηκαν.
Ως εκ τούτου, η οικογένεια υποστήριξε ενεργά τη δολοφονία των αδελφών Μουζαλώνων το 1258, όταν απεβίωσε ο Θεόδωρος Β΄. Μετά τον επακόλουθο σφετερισμό του Μιχαήλ Η΄, η οικογένεια βραβεύτηκε με υψηλά κρατικά αξιώματα: μετά από τις στρατιωτικές επιτυχίες του στα επόμενα χρόνια, ο Ιωάννης ονομάστηκε πρωτοβεστιάριος, κληρονομώντας τον τίτλο από τον Γεώργιο Μουζάλωνα. Το 1259 ο Μιχαήλ Η΄ έστειλε τον Ιωάννη, μαζί με τον Ιωάννη Παλαιολόγο και τον Αλέξιο Στρατηγόπουλο σε μια εκστρατεία, η οποία έληξε με την αποφασιστική νίκη της Νίκαιας στη Μάχη της Πελαγονίας. Μετά από τη νίκη, ο Στρατηγόπουλος και ο Ραούλ βάδισαν στην Ήπειρο, κατέλαβαν την Άρτα και πολιόρκησαν τα Ιωάννινα. Οι επιτυχίες τους δεν συνεχίστηκαν για πολύ, τα εδάφη που είχαν καταλάβει επανακαταλήφθησαν από τον Ιωάννη Α΄, νόθο γιο του δεσπότη της Ηπείρου. Μετέπειτα τίποτε δεν είναι γνωστό για τον Ιωάννη, εκτός από το ότι απεβίωσε γύρω στο 1274.
Five Nights at Freddy's 2

Τρόπος παιχνιδιού

Όπως και στο πρώτο παιχνίδι ο παίκτης πρέπει να επιβιώσει μια νυχτερινή βάρδια από τις 12 τα μεσάνυχτα μέχρι τις 6 το πρωί (περίπου επτά λεπτά και έξι δευτερόλεπτα σε πραγματικό χρόνο), χωρίς να δεχθεί επίθεση από τα Animatronics τα οποία περιφέρονται στο κτήριο. Ο παίκτης δεν μπορεί να αφήσει το γραφείο του, αλλά μπορεί να παρακολουθεί τις κινήσεις των animatronics μέσω ενός δικτύου από κάμερες παρακολούθησης που υπάρχουν σε όλο το κτήριο. Το γραφείο διαθέτει τρεις εισόδους, ένα διάδρομο και δύο αεραγωγούς σε αντίθεση από το προηγούμενο παιχνίδι, κανένα από αυτά δεν μπορεί να σφραγιστεί για να εμποδίσει τα Animatronics να μπούνε. Κάθε αεραγωγός είναι εξοπλισμένος με ένα φως που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να ελέγξει για τυχόν Animatronics που βρίσκονται μέσα.
Ο παίκτης μπορεί να χρησιμοποιήσει τη μάσκα του Φρέντυ για να διώξει τα περισσότερα Animatronics, ωστόσο αυτή η στρατηγική δεν θα λειτουργήσει σε ορισμένους χαρακτήρες οι οποίοι θα πρέπει να απωθούνται από άλλα μέσα. Επίσης ο παίκτης έχει στη διάθεση του ένα φακό ο οποίος χρησιμεύει για να ελέγξει το διάδρομο και σκοτεινές περιοχές και μπορεί να διώξει κάποια Animatronics που έρχονται από το διάδρομο. Σε αντίθεση με το προηγούμενο παιχνίδι η παροχή του ηλεκτρικού ρεύματος είναι απεριόριστη, όμως οι μπαταρίες του φακού τελειώνουν. Και αν ο παίκτης μείνει χωρίς φακό είναι εξαιρετικά ευάλωτος σε μια επίθεση. Επιπλέον στο παιχνίδι υπάρχει ένα μουσικό κουτί που πρέπει να κουρδίζεται συνεχώς γιατί αν σταματήσει η μουσική μια μαριονέτα θα βγει από το κουτί και θα σκοτώσει τον παίκτη. 
Το παιχνίδι αποτελείται από 5 νύχτες οι οποίες η καθεμία είναι και πιο δύσκολη. Ολοκληρώνοντας και τις 5 ξεκλειδώνει μια έκτη ακόμα πιο δύσκολη νύχτα η οποία αν ολοκληρωθεί ξεκλειδώνεται μια Custom νύχτα.

Περίληψη

Σε αυτό το Πρίκουελ του παιχνιδιού Five Nights at Freddy's η Vintage πιτσαρία του Φρέντυ έχει ξεκινήσει μια νέα ζωή. Τι θα μπορούσε να πάει στραβά; Τώρα ο νυχτοφύλακας Τζέρεμι Φίτζεραλντ πρέπει να επιβιώσει πέντε νύχτες με τα αιμοβόρα Animatronics για να πάρει την πληρωμή του και να φύγει από την φημισμένη πιτσαρία.
Φόνισσα Μεσσηνίας

Τοποθεσία

Η Φόνισσα βρίσκεται περίπου 18,5 χιλιόμετρα προς τα βορειοανατολικά της Κυπαρισσίας και περίπου 13,5 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από το Σιδηρόκαστρο. Έχει υψόμετρο 35 μέτρα και απέχει 4 περίπου χιλιόμετρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους. Κοντά στην Φόνισσα, προς τα ανατολικά της, βρίσκονται οι Καρυές σε απόσταση 2 περίπου χιλιομέτρων και προς τα δυτικά της η Ελαία σε απόσταση 3,5 περίπου χιλιομέτρων αντίστοιχα.

Ιστορία

Το χωριό έχει ιστορία που ακολουθεί την γενικότερη ιστορία της Τριφυλίας. Η Φόνισα προσαρτήθηκε αρχικά στον παλαιό Δήμο Αυλώνος το 1889, όπου και παρέμεινε, ως το 1912, που ο δήμος καταργήθηκε. Δέκα χρόνια αργότερα, το 1899, το χωριό μεταφέρεται από το Νομό Μεσσηνίας και υπάγεται στον Νομό Τριφυλίας, για μια περίπου δεκαετία, ως το 1909, που επανέρχεται ξανά στον Νομό Μεσσηνίας, ως οικισμός της Επαρχίας Τριφυλίας. Από το 1889 ως το 1896 το χωριό αναφερόταν επίσημα ως η Φόνισα, ενώ από το 1896 ως το 1907 αναφερόταν επίσημα ως η Φώνισσα. Από το 1907 ως σήμερα, ο οικισμός αναφέρεται επίσημα ως η Φόνισσα. Το 1912 η Φόνισσα προσαρτάται στην Κοινότητα Κοπανίτσης, με έδρα την Κοπάνιτσα (σήμερα οι Καρυές) και στην οποία κοινότητα είχε επίσης προσαρτηθεί και ο οικισμός Τρουκάκι (σήμερα το Πανόραμα). Το 1948 η Φόνισσα αποσπάται από την κοινότητα αυτή και προσαρτάται στην Κοινότητα Μπουζίου, με έδρα το Μπούζι (σήμερα η Ελαία), ενώ στην κοινότητα αυτή προσαρτήθηκε τότε και ο Αγιαννάκης. Το 1956 ο οικισμός Μπούζι και η κοινότητά του μετονομάζονται σε Ελαία και Κοινότητα Ελαίας αντίστοιχα. Το χωριό παρέμεινε στην ''Κοινότητα Ελαίας, με τις αλλαγές στις ονομασίες, από το 1956 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», η Φόνισσα υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Αυλώνα Μεσσηνίας,  ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» η Φόνισσα ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας. Η Φόνισσα σήμερα είναι οικισμός της Τοπικής Κοινότητας της Ελαίας του Δήμου Τριφυλίας, με έδρα την Ελαία, ενώ στην τοπική κοινότητα αυτή ανήκει επίσης ο Αγιαννάκης.

Κτίρια – αξιοθέατα

Ο οικισμός αποτελείται κυρίως από κατοικίες, αγροικίες και εξοχικά. Από το σημείο στο οποίο βρίσκεται το χωριό, ο θεατής μπορεί να αγναντεύει προς τα δυτικά το Ιόνιο πέλαγος, ενώ στα βόρεια του οικισμού βρίσκεται επίσης το ποτάμι της Νέδας.

Λαογραφία

Λαογραφικό υλικό σχετικά με το χωριό της Φόνισσας συγκεντρώθηκε σε έρευνα, η οποία έγινε το 1973.

Λογοτεχνική αναφορά για την Φόνισσα

Αναφορά στο χωριό της Φόνισσας κάνει επίσης στο έργο του «Ο Δράκος της Μεσσηνίας» ο λογοτέχνης Γιάννης Κουμαράς, (λογοτεχνικό ψευδώνυμο Γιάννης - Μάριος Μαράς).
Σαμ Χιντς

Καριέρα

Γεννήθηκε στις 27 Δεκεμβρίου του 1943. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του Χημικού Μηχανικού στον Καναδά. Για πρώτη φορά έγινε Πρωθυπουργός στις 9 Οκτωβρίου του 1992 και υπηρέτησε στο αξίωμα μέχρι τις 17 Μαρτίου του 1997, επί προεδρίας του Τσέντι Τζάγκαν, ο οποίος απεβίωσε το 1997.
Στη συνέχεια έγινε ο ίδιος Πρόεδρος αλλά παραιτήθηκε στις 19 Δεκεμβρίου της ίδιας χρονιάς, υπέρ της χήρας του προκατόχου του, Τζάνετ Τζάγκαν. Η τελευταία τον διόρισε ξανά Πρωθυπουργό, στις 22 Δεκεμβρίου του 1997. 
Τον Αύγουστο του 1999, η Τζάγκαν παραιτήθηκε και αντικατέστησε προσωρινά το Χιντς με τον Μπάρατ Τζάγκντεο (9 Αυγούστου 1999), ο οποίος αυτόματα έγινε Πρόεδρος και διόρισε Πρωθυπουργό το Σαμ Χιντς, στις 11 Αυγούστου του 1999.
Έπειτα από τη διεξαγωγή των εκλογών στις 28 Αυγούστου του 2006 η κυβέρνηση επανεξελέγη. Ο Χιντς ορκίστηκε ξανά πρωθυπουργός στις αρχές Σεπτεμβρίου. Το 2006 το όνομά του δόθηκε σε ένα νέο είδος σαύρας (Kaieteurosaurus hindsi).
Τον Μάιο του 2015 τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Μόουζες Ναγκαμούτου.
572 Ρεβέκκα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Ρεβέκκας εκτιμάται σε 29,62 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,085. Η Ρεβέκκα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 5 ώρες και 39 λεπτά.
Όλι Κούναρι

Καριέρα

Ο Όλι Κούναρι έκανε τα πρώτα του βήματα στην τοπική Αλαχάρμα, ενώ υπέγραψε το 2000 το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με τη Βαμαλάν Λεντοπάλο, ομάδα της Φινλανδίας. Στη Βαμαλάν Λεντοπάλο αγωνίστηκε για δύο χρόνια, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο.
Το 2002 μεταπήδησε στην Πιελαβέντεν Σάμπο, ομάδα επίσης της Φινλανδίας, στην οποία παρέμεινε για δύο χρόνια κατακτώντας το Πρωτάθλημα Φινλανδίας του 2004.
Το 2004 ταξίδεψε στην Γαλλία για λογαριασμό της Μπουβέ Οϊσέ, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2006, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο.
Τη διετία 2006-08 αγωνίστηκε στην επίσης γαλλική ΑΣ Κάννες, με την οποία κατέκτησε ένα Κύπελλο Γαλλίας (2007).
Την περίοδο 2008-09 αγωνίστηκε στην πολωνική ΑΖΣ Όλτσυν, ενώ την αμέσως επόμενη περίοδο αγωνίστηκε στον Ολυμπιακό Πειραιώς. Με την ελληνική ομάδα κατάφερε να κατακτήσει το πρωτάθλημα Ελλάδας του 2010.
Το 2011 επέστρεψε στην ομάδα από την οποία ξεκίνησε στην καριέρα του, την φινλανδική Βαμαλάν Λεντοπάλο, στην οποία αγωνίζεται μέχρι σήμερα.

Διεθνείς συμμετοχές

Ο Όλι Κούναρι είναι διεθνής με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Φινλανδίας από το 2002 και έχει πραγματοποιήσει μέχρι στιγμής πάνω από 100 συμμετοχές.
Μεταξύ άλλων, έχει συμμετάσχει στο Ευρωπαικό Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης του 2007.
Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ

Οργάνωση

Το Κέιμπριτζ είναι κολεγιακό πανεπιστήμιο, δηλαδή συγκροτείται από αυτοδιοικούμενα και ανεξάρτητα κολέγια, το καθένα από τα οποία έχει τη δική του περιουσία και έσοδα. Τα περισσότερα κολέγια συγκεντρώνουν φοιτητές διαφόρων κατευθύνσεων, αν και ορισμένα κολέγια έχουν ευρύτερες δυνατότητες (όπως π.χ. το Gonville and Caius College για την Ιατρική).
Οι σχολές είναι υπεύθυνες για τη διασφάλιση δραστηριοτήτων όπως είναι οι διαλέξεις, η διοργάνωση σεμιναρίων, η έρευνα και ο καθορισμός των προγραμμάτων σπουδών που επιβλέπονται από το Γενικό Συμβούλιο. Μαζί με την κεντρική διοίκηση, επικεφαλής της οποίας είναι ο αντιπρόεδρος, συγκροτούν το σύνολο του πανεπιστημίου Κέιμπριτζ. Παροχές όπως οι βιβλιοθήκες παρέχονται σε όλα τα επίπεδα: από τη Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου Κέιμπριτζ, από βιβλιοθήκες όπως η Squire Law Library και από ατομικά κολέγια που στο σύνολό τους διαθέτουν τέτοιες βιβλιοθήκες προορισμένες κυρίως για τους προπτυχιακούς φοιτητές.
1144 Όντα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Όντα εκτιμάται σε 57,59 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι D, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0533. Η Όντα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της πιθανώς μία φορά κάθε 14,4 ώρες (Behrend 2010).
Σάντα Κρους ντελ Ισλότε

Γεωγραφία

Το νησί ανήκει στο αρχιπέλαγος του Σαν Μπερνάρδο, το οποίο βρίσκεται στην Καραϊβική Θάλασσα και πολύ κοντά στις βόρειες ακτές της Κολομβίας. Σε κοντινή απόσταση βρίσκονται τα νησιά Τιντιπάν και Μούκουρα, τα οποία είναι πολύ μεγαλύτερα σε έκταση (γίνεται εύκολα αντιληπτό στον παρακάτω χάρτη) αλλά διαθέτουν λιγότερο πληθυσμό.

Γενικές πληροφορίες

Οι κατοικίες (καλύβες και χτιστά σπίτια) καλύπτουν σχεδόν ολόκληρη την έκταση του νησιού, φτάνοντας σε πολλές περιπτώσεις μέχρι τη θάλασσα. Μοναδική βλάστηση αποτελούν τα ελάχιστα δέντρα που έχουν απομείνει, ενώ μία κεντρική πλατεία συγκεντρώνει τις βασικές δραστηριότητες των κατοίκων, οι οποίοι ασχολούνται κυρίως με την αλιεία.
Η πρόσβαση στο νησί γίνεται με πλοίο από το λιμάνι της πόλης Τολού. Η μετακίνηση από το ένα σημείο του νησιού στο άλλο γίνεται με τα πόδια αλλά και με βάρκες μέσω θαλάσσης.
Το νησί διαθέτει μόνο ένα ξενοδοχείο για τους επισκέπτες που συγκεντρώνονται τους καλοκαιρινούς μήνες εκεί, καθώς και ένα κέντρο υγείας και ελάχιστα μικρά μαγαζιά. Δεν λειτουργούν υπηρεσίες και καταστήματα, κάτι που αναγκάζει αρκετούς από τους ντόπιους να μετακινούνται στην ηπειρωτική χώρα για να εργαστούν. Σε παρόμοια κατάσταση βρίσκονται και οι μαθητές, οι οποίοι, λόγω έλλειψης σχολείου, επισκέπτονται κοντινές περιοχές για ολοκληρώσουν την εκπαίδευσή τους.
Επιπλέον, το νησί δεν διαθέτει κοιμητήριο ή χώρους αναψυχής και έτσι η μετακίνηση σε γειτονικά νησιά κρίνεται πολλές φορές αναγκαία.
Πτα

Λατρεία

Λατρευτικό του κέντρο ήταν η Μέμφιδα, η οποία ήταν πρωτεύουσα κατά το Αρχαίο Βασίλειο. Ο Μεγάλος Ναός του Αμπού Σίμπελ ήταν αφιερωμένος μεταξύ άλλων και στον Πτα. Οι ιερείς της πόλης υποστήριζαν ότι ο Πτα ήταν ο υπέρτατος θεός που δημιούργησε τους άλλους θεούς προφέροντας το όνομά τους. Λατρευόταν μαζί με τη θεά Σεκχμέτ και τον Νεφερτέμ, ως η Τριάδα της Μέμφιδας. Στο Νέο Βασίλειο, ο Πτα αναδείχθηκε θεός της επίσημης κρατικής θρησκείας. Λεγόταν ότι ο θεός Ιμχοτέπ ήταν γιος του και για αυτό του μετέδωσε το χάρισμα θεραπείας των ασθενών.

Απεικονίσεις

Απεικονιζόταν πάντοτε ως μουμιοποιημένος άνδρας. Στο ξυρισμένο του κρανίο φορούσε εφαρμοστό κάλυμμα κεφαλής.

Ο όρος «Αίγυπτος»

Η Μέμφιδα αποκαλούνταν στην αρχαιότητα Hikuptah, δηλαδή «Σπίτι της Ψυχής του Πτα». Ο όρος αυτός παραφράστηκε στα αρχαία ελληνικά ως «Αἴγυπτος» και στη συνέχεια στα λατινικά ως Ægyptus, απ' όπου και εξελίχθηκε στις υπόλοιπες δυτικές γλώσσες.
Μοχάμεντ Χάμζα

Σχεδιασμός της σημαίας της Μαλαισίας 

Όταν η Ομοσπονδία της Μαλαισίας αντικατέστησε τη βραχύβια Μαλαϊκή Ένωση, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση μέσα από το Ομοσπονδιακό Νομοθετικό Συμβούλιο κάλεσε για ένα διαγωνισμό σχεδίων για μια νέα σημαία. Τρεις σημαίες διαβιβάστηκαν στο κοινό. Η πρώτη σημαία είχε 11 λευκά αστέρια με δύο Μαλαισιακά κρις (μαχαίρια) στη μέση εναντίον ενός μπλε φόντου. Η δεύτερη σημαία είχε "ομόκεντρο κύκλο 11 αστεριών γύρω από ένα περασμένο κερίς σε μπλε πεδίο." Το τρίτο "είχε 11 εναλλασόμενες κόκκινες και λευκές ρίγες και ένα κίτρινο μισοφέγγαρο και ένα πεντάκτινο αστέρι σε μπλε φόντο στην πάνω αριστερή γωνία." Το τρίτο σχέδιο - από το Μοχάμεντ Χάμζα του Τμήματος Δημοσίων Έργων - επιλέχθηκε ως ο νικητής μέσα από μια δημόσια δημοσκόπηση που πραγματοποιήθηκε από τα Μαλαισιακά Ταχυδρομεία. Καθώς η Μαλαισία πολεμούσε τους κομμουνιστές κατά τη διάρκεια της Μαλαϊκής έκτακτης Ανάγκης, το πεντάκτινο αστέρι είχε παράξενη ομοιότητα με τα κομμουνιστικά σύμβολα. Ως εκ τούτου, το αστέρι τροποποιήθηκε για να φιλοξενήσει έξι περισσότερες ακτίνες.
Μονωδία

Στη μουσική, ο όρος μονωδία έχει δύο έννοιες: 1) είναι συνώνυμος της μονοφωνίας, μιας μοναδικής μελωδικής γραμμής δηλαδή, σε αντιπαραβολή με την ομοφωνία και την πολυφωνία· 2) αναφέρεται σε ιδιαίτερο μουσικό ύφος που άνθισε στην Ιταλία του 17ου αιώνα, τα βασικά στοιχεία του οποίου συναποτελούνται από μια μελωδική, φωνητική γραμμή και την οργανική συνοδεία. Ως μουσικολογικός όρος, αναφέρεται τόσο στο συγκεκριμένο ύφος, όσο και για να περιγράψει μεμονωμένα έργα· υπ' αυτήν την έννοια η μονωδία μπορεί να θεωρηθεί και μουσικό είδος, όπως ή φρόττολα, η βιλλανέλλα κλπ. Ωστόσο, κανένα έργο της εποχής δεν αναφέρεται ως μονωδία, καθώς πρόκειται για σύγχρονη επινόηση των μουσικολόγων. Έργα της εποχής σ' αυτό το ύφος περιλαμβάνουν μαδριγάλια, μοτέτα, καθώς επίσης και κοντσέρτα (υπό την έννοια του κοντσερτάτο, με χρήση δηλαδή μουσικών οργάνων).
Η γέννηση του ύφους της μονωδίας προέκυψε περί το 1580, ως αποτέλεσμα της απόπειρας της Καμεράτα Φλωρεντίνα να αναβιώσει η αρχαία ελληνική τραγωδία. Αν και η απόπειρα δεν διέθετε ιστορική ακρίβεια, εντούτοις περιέλαβε την ιδέα της μελωδίας και της προσωδίας, όπως αυτή προέκυπτε μέσω μιας μελωδικής γραμμής (συνήθως μάλιστα με ευρεία χρήση καλλωπισμών) επί ενός ανεξάρτητου ρυθμού βάσιμου. Το βάσιμο -ήτοι η οργανική συνοδεία- εκτελούνταν από όργανα όπως το λαούτο, τη θεόρβη, το τσέμπαλο και το εκκλησιαστικό όργανο (πρβλ. συνεχές βάσιμο).
Η άνοδος της μονωδίας έπαιξε τεράστιο ρόλο στην ανάπτυξη της μουσικής, καθιερώνοντάς την ως βασικό στοιχείο της Μπαρόκ μουσικής, ιδιαιτέρως δε όταν αντιπαραβάλλεται με το μουσικό ύφος της Αναγέννησης, όπου κυριαρχεί η ισορροπία μεταξύ των φωνών, όπως εκφράζεται μέσω της πολυφωνίας. Οι δυναμικές αντιθέσεις που χαρακτηρίζουν τη μονωδία έγιναν άμεσα εμφανείς στο είδος της όπερας, εντός της οποίας άνθισε το είδος της άριας και του ρετσιτατίβο· τα δύο είδη δίνουν έμφαση αφενός στη μελωδία και αφετέρου στην προσωδία. Άλλα μουσικά είδη με εμφανές το στοιχείο της μονωδίας υπήρξαν το σόλο μαδριγάλι, το σόλο μοτέτο και η καντάτα.
Μουσική παραλληλία της μονωδίας στη Γαλλία υπήρξε η αυλική άρια (air de cour), η οποία όμως θεωρείται πιο συντηρητικού ύφους, ενώ διατηρεί πολλά χαρακτηριστικά της Αναγεννησιακής σανσόν.
Ένα σημαντικό θεωρητικό σύγγραμμα περί της μονωδίας περιλαμβάνεται στη συλλογή τραγουδιών του Τζούλιο Κατσίνι "Le nuove musiche" (οι νέες μουσικές -Φλωρεντία, 1601).
Τέλος, στην Ελλάδα ο όρος θεωρείται εφάμιλλος με το κλασικό τραγούδι εν γένει· υπ' αυτή την έννοια μπορεί να γίνει λόγος για σπουδαστές μονωδίας και επαγγελματίες μονωδούς (σολίστες) του λυρικού θεάτρου.