google/wiki40b huggingface dataset:
Η Γυναίκα της Χρονιάς

Υπόθεση

Στις αρχές του 1940, η δυναμική και φεμινίστρια δημοσιογράφος Τες Χάρντινγκ (Κάθριν Χέπμπορν) γνωρίζει τον απλό αθλητικογράφο Σαμ Κρεγκ (Σπένσερ Τρέισι), στα γραφεία της εφημερίδας που εργάζονται. Μια δήλωση της Χάρντινγκ, που υποτιμούσε τη σημασία του μπέιζμπολ για τους Αμερικανούς εν καιρώ πολέμου, είχε προκαλέσει την εξαπόλυση πυρών κι από τις δυο πλευρές μέσα από τις στήλες τους κι είχε αναγκάσει το διευθυντή της εφημερίδας τους να μεσολαβήσει για να τα βρουν. Αφότου βρεθούν πρόσωπο με πρόσωπο οι δυο τους ερωτεύονται και παρά τις τεράστιες διαφορές τους παντρεύονται. Ο γάμος τους όμως είναι καταδικασμένος ν' αποτύχει λόγω των διαφορών τους κι όταν λίγο καιρό αργότερα η Τες ανακηρύσσεται "Γυναίκα της χρονιάς" αρχίζει να παραμελεί όλο και περισσότερο το Σαμ και τις συζυγικές της υποχρεώσεις.

Πληροφορίες παραγωγής

Η ταινία, που έχει ως θέμα της την αιώνια διαμάχη μεταξύ των δύο φύλων, σηματοδότησε την πρώτη συνεργασία (από τις εννιά) των Κάθριν Χέπμπορν και Σπένσερ Τρέισι, οι οποίοι κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων ερωτεύτηκαν κι αποτέλεσαν ένα από τα πιο θρυλικά ζευγάρια του Χόλιγουντ για τα χρόνια που ακολούθησαν. Έμειναν μαζί μέχρι και το θάνατο του Τρέισι το 1967. Φημολογείται ότι, την ημέρα που ο παραγωγός της ταινίας Τζόζεφ Λ. Μάνκιεβιτς παρουσίασε τον Τρέισι στη Χέπμπορν (η ίδια τον είχε ζητήσει για συμπρωταγωνιστή της), η ηθοποιός, που τον περίμενε ψηλότερο, είπε: Κύριε Τρέισι φοβάμαι ότι είμαι λίγο ψηλή για σας...
Κι ο Μάνκιεβιτς της απάντησε: Μη φοβάσαι Κέιτ, είμαι σίγουρος ότι θα σε φέρει στα μέτρα του!. Έτσι κι έγινε, οι δυο τους σύναψαν σχέση που κρατήθηκε επί σειρά ετών κρυφή από τα φώτα της δημοσιότητας, καθώς ο Τρέισι ήταν ήδη παντρεμένος και ως καθολικός δεν ήταν διατεθειμένος να χωρίσει τη γυναίκα του. Η αποκάλυψη της σχέσης τους έγινε μετά το θάνατό του ηθοποιού το 1967, ενώ οι δυο τους είχαν ήδη ολοκληρώσει τα γυρίσματα της τελευταίας τους ταινίας το Μάντεψε Ποιος Θα' Ρθει το Βράδυ (Guess Who's Coming to Dinner, 1967).
Το σενάριο της ταινίας έγραψαν οι Μάικλ Κέινιν και Ρινγκ Λάρντνερ Τζ. βασισμένοι σε ιδέα του αδελφού του Μάικλ Κέινιν, Γκόρντον. Ο Γκόρντον Κέινιν ήταν φίλος της Χέπμπορν και δεν μπόρεσε να συμμετάσχει στη συγγραφή του σεναρίου εφόσον πολεμούσε στο μέτωπο. Η Χέπμπορν συμμετείχε κι εκείνη με τον τρόπο της στη συγγραφή του σεναρίου κάνοντας παρατηρήσεις και υποδείξεις για διορθώσεις. Η ηθοποιός προσέγγισε τον παραγωγό και μετέπειτα σκηνοθέτη Τζόζεφ Λ. Μάνκιεβιτς ζητώντας του 250.000 δολάρια τα μισά για εκείνην και τα άλλα μισά για το σενάριο. Το σενάριο άρεσε στον παραγωγό και δέχτηκε να χρηματοδοτήσει την οπτικοποίησή του. Ως μέρος της συμφωνίας η ηθοποιός είχε την ευκαιρία να διαλέξει συμπρωταγωνιστή και σκηνοθέτη. 
Η ταινία είχε διαφορετικό τέλος, αλλά το κοινό, στις δοκιμαστικές προβολές, δεν ενθουσιάστηκε και το κλείσιμό της άλλαξε.
Βακτρία

Η Βακτρία ή Βακτριανή (αραβ. باختر / Μπάκχταρ, λατ. Bactria, κινέζικα 大夏 Ντα Ξια) ή Τοχαριστάν, είναι ιστορική περιοχή στην οποία υπήρξε κράτος με πρωτεύουσα τα Βάκτρα, το σημερινό Μπαλχ. Εκτείνεται βόρεια του Χίντου Κους και νότια του ποταμού Ώξου. Ήταν πατρίδα του θρησκευτικού ηγέτη Ζωροάστρη. Σήμερα ανήκει στο Τατζικιστάν, στο Ουζμπεκιστάν, και στο Αφγανιστάν το Τουρκμενιστάν. Κάτοικοι της Βακτρίας ήταν οι Βάκτριοι και οι Σκύθες.

Ιστορική αναδρομή

Ο Πέρσης Αυτοκράτορας Κύρος Β' εισέβαλε στην Βακτρία το 538 π.Χ. και την μετέτρεψε σε σατραπεία της αυτοκρατορίας των Αχαιμενιδών. Η Βακτρία ήταν τότε εύφορη και πυκνοκατοικημένη περιοχή, γνωστή ως «Βασίλειο των χιλίων πόλεων». Φημίζονταν για τα άλογά της και τους ικανούς ιππείς της, οι οποίοι στελέχωναν τον περσικό στρατό.
Δύο αιώνες αργότερα, το 330 π.Χ., όταν ο Μέγας Αλέξανδρος κατέλυσε την Περσική Αυτοκρατορία, έφτασε στη Βακτρία καταδιώκοντας τον σατράπη της, Βήσσο, ο οποίος είχε σκοτώσει τον Δαρείο Γ' και είχε αυτονακηρυχθεί βασιλιάς.
Μετά τον θάνατο του Αλέξανδρου, η Βακτρία περιέπεσε αρχικά στο Βασίλειο των Σελευκιδών, έγινε ορμητήριο του επίγονου Αντίοχου Α' εναντίον της επεκτατικής πολιτικής της Ινδίας και αποχωρίστηκε το 240 π.Χ. επί Διοδότου. Γύρω στο 150 π.Χ., το μεγαλύτερο μέρος της Βακτρίας καταλήφθηκε από τους Πάρθους και το υπόλοιπο του βασιλείου υπέκυψε σταδιακά στις επιδρομές νομαδικών λαών από τα ανατολικά.

Ο «Χρυσός της Βακτρίας»

Η Βακτρία φημίζονταν για το χρυσό της. Ο Δαρείος Α' αναφέρει την Βακτρία ως προμηθευτή χρυσού για το αυτοκρατορικό του παλάτι στην Σούσα. Το εμπόριο χρυσού με προέλευση την Σιβηρία άνθιζε. Το χρυσό κέρμα του Ευκρατίδη είναι το μεγαλύτερο χρυσό νόμισμα της αρχαιότητας.
Καμπύλη φωτός

Καμπύλη φωτός ονομάζεται το φωτομετρικό διάγραμμα που προκύπτει από διαδοχικές μετρήσεις της φωτεινότητας ενός αντικειμένου σε συνάρτηση του χρόνου παρατήρησης.

Η καμπύλη φωτός έχει σπουδαία εφαρμογή κυρίως στην αστρονομία, και ειδικότερα στη φωτομετρία, καθώς και στη βοτανική στην παρακολούθηση της φωτοσύνθεσης.

Φωτομετρία

Ειδικότερα στο πεδίο της αστρονομίας αποτελεί βασικό εργαλείο των παρατηρητών των ουράνιων σωμάτων, με το οποίο επιτυγχάνεται αφενός η κατηγοριοποίηση των αντικειμένων που παρουσιάζουν διακύμανση φωτεινότητας, και αφ' ετέρου η παροχή γνώσεων επί πολλών άλλων βασικών στοιχείων αυτών.
Οι φωτομετρικές παρατηρήσεις γίνονται από τηλεσκόπια εφοδιασμένα με φωτόμετρα, είτε με ειδικές κάμερες CCD. Η φασματική κατανομή του παρατηρούμενου φωτός, που γίνεται με τοποθέτηση φίλτρων ή με φασματοφωτόμετρο, αποκαλύπτει πλείστα άλλα στοιχεία επί των υλικών τους, με δεδομένη τη συμπεριφορά των τελευταίων στη διάδοση και ανάκλαση του φωτός. Το φως συνήθως αντιστοιχεί σε μια συγκεκριμένη ζώνη συχνοτήτων, κάτι που προκύπτει με τη χρήση φίλτρων.

Είδη καμπυλών

Οι καμπύλες φωτός μπορεί να είναι περιοδικές, (ομαλής μεταβλητότητας), όπως στην περίπτωση των περισσότερων μεταβλητών αστέρων, ή μη περιοδικές, (αιφνίδιες), όπως είναι η καμπύλη φωτός του λεγόμενου κατακλυσμικού μεταβλητού, δηλαδή ενός καινοφανούς (νόβα), ή ενός υπερκαινοφανούς αστέρα (σούπερ-νόβα).

Χρησιμότητα καμπύλης

Η μελέτη της καμπύλης φωτός μαζί με άλλες παρατηρήσεις, μπορεί να παράσχει αρκετές πληροφορίες για τις φυσικές διαδικασίες που διαμορφώνουν το σχήμα της ή να θέσει περιορισμούς στις θεωρίες για τους αστέρες.
Στο Ηλιακό Σύστημα, μία καμπύλη φωτός μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να βρεθεί η περίοδος περιστροφής ενός αστεροειδούς ή φυσικού δορυφόρου. Από τη Γη τέτοια μικρά σώματα φαίνονται ως απλά φωτεινά σημεία ακόμα και με την ισχυρότερη μεγέθυνση που μπορεί να επιτευχθεί με τηλεσκόπιο. Μπορεί όμως να μετρηθεί το φως που μας στέλνει το σώμα ως συνάρτηση του χρόνου (η καμπύλη φωτός). Ελέγχοντας για τυχόν περιοδικές αυξομειώσεις του ύψους της καμπύλης μπορούμε να μετρήσουμε την περίοδο περιστροφής του ουράνιου σώματος, υποθέτοντας ότι κάποιες πλευρές του σώματος έχουν πιο ανοικτό ή πιο σκούρο χρώμα από άλλες κατά μέσο όρο. Σε κάποιες περιπτώσεις δεν είναι ξεκάθαρο αν υπάρχουν ένα ή δύο μέγιστα στην καμπύλη φωτός ανά περίοδο περιστροφής, όπως στην περίπτωση μικρών αστεροειδών, που γενικώς έχουν ακανόνιστο σχήμα, οπότε δύο παράγοντες, το άλβεδο και η έκταση της φαινόμενης πλευράς του αστεροειδούς τη συγκεκριμένη στιγμή, προκαλούν μεταβολές στην καταγραφόμενη ένταση του φωτός.
Νικοδημισμός

Ο Νικοδημισμός είναι ή ήταν ένα κοινωνικό φαινόμενο κατά το οποίο κάποιος δείχνει εξωτερικά κάποια θρησκευτική συμπεριφορά διαφορετική από αυτήν που αντιστοιχεί στην εσωτερική του πίστη, αποκρύπτοντας έτσι την πραγματική του πίστη.
Ο όρος εισήχθη στον θρησκευτικό λόγο τον 16ο  αιώνα και συνεχίστηκε και τον 18ο αιώνα και περαιτέρω.  Αρχικά αναφερόταν ως επί το πλείστον σε Προτεστάντες που έκρυβαν το πραγματικό τους δόγμα κατά την Αντι-μεταρρύθμιση, αλλά αργότερα χρησιμοποιήθηκε και για τους Καθολικούς. Τα πρόσωπα που εφάρμοζαν αυτή την πρακτική ονομάζονταν Νικοδημιστές.
Αλεξάνδρου Ανάβαση

Η "Ανάβασις Αλεξάνδρου" είναι η ιστορία της εκστρατείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου από το Φλάβιο Αρριανό.
Ο όρος "ανάβασις" σημαίνει "εκστρατεία από τα παράλια εις την κεντρική Ασία και χρησιμοποιήθηκε από τον Ξενοφώντα στον τίτλο του έργου του "Κύρου Ανάβασις". Ο Αρριανός, συνειδητός μιμητής του ύφους του Ξενοφώντα, χρησιμοποιεί τον ίδιο όρο και στο δικό του έργο για την κατάκτηση της Ασίας από τον επιφανή στρατηλάτη.
Το έργο είναι η παλαιότερη πλήρης εξιστόρηση της εκστρατείας του Αλεξάνδρου που έχει διασωθεί. Γράφτηκε το δεύτερο αιώνα μ.Χ. (δηλαδή πάνω από τετρακόσια χρόνια μετά τα γεγονότα που αφηγείται) αλλά βασίζεται σε πηγές πολύ παλαιότερων αρχαίων ιστορικών όπως ο Καλλισθένης, Ονησίκριτος, Νέαρχος, Αριστόβουλος, Κλείταρχος και Πτολεμαίος ο Λάγου.
Πρόκειται κυρίως για πολεμική ιστορία και ασχολείται ελάχιστα με την προσωπική ζωή του Αλεξάνδρου ή την επιρροή του στην πολιτική σκηνή της εποχής του ή τους λόγους που τον ώθησαν στην εκστρατεία εναντίον της Περσικής Αυτοκρατορίας.
Η προσεκτική επιλογή των πηγών και η ικανότητά του να ξεχωρίζει τη λαϊκή παράδοση από τα σοβαρά ιστορικάχαρίζει στον Αρριανό μία αξιόλογη θέση στο πάνθεον των αρχαίων ιστορικών.
Firewire

Ιστορία και Ανάπτυξη

Το FireWire είναι η εμπορική ονομασία της Apple για τον σειριακό δίαυλο υψηλής ταχύτητας IEEE 1394. Εφευρέθηκε από την Apple και αναπτύχθηκε από την ομάδα εργασίας IEEE 1394. Η ανάπτυξη από την Apple ολοκληρώθηκε το 1995. Το FireWire χρησιμοποιείται συνήθως για τη σύνδεση αποθηκευτικών συσκευών και βιντεοκαμερών DV. Χρησιμοποιείται αντί του κοινού USB λόγω της γρηγορότερης ταχύτητάς του.

Υποστήριξη Λειτουργικών Συστημάτων

Το ΙΕΕΕ 1394a και 1394b υποστηρίζεται από τα λειτουργικά συστήματα FreeBSD, Linux, Apple Mac OS 8.6 έως 9 και Mac OS X. Το λειτουργικό σύστημα Microsoft Windows XP υποστηρίζει το 1394a και 1394b αλλά έως και το Service Pack 2 κάθε συσκευή που συνδέεται στο FireWire τρέχει μόνο με 100Mbit/δευτερόλεπτο. Ένα διορθωτικό πρόγραμμα που είναι διαθέσιμο από την Microsoft επιτρέπει στις ανάλογες συσκευές να τρέχουν με ταχύτητες 400Mbit και 800Mbit. Το λειτουργικό σύστημα Microsoft Windows Vista υποστηρίζει μόνο το 1394a, ενώ υποστήριξη για το 1394b θα προστεθεί μέσω μελλοντικού Service Pack.
Δραγγιανή

Η Δραγγιανή ή Ζαραγγιανή, (επίσης αναφερόμενη στα αρχαία περσικά ως Zranka) ήταν ιστορική περιοχή και διοικητική περιφέρεια της Αυτοκρατορίας των Αχαιμενιδών. Η περιοχή περιλαμβάνει εδάφη γύρω από τη λίμνη Hamun, υγροτόπους στη λεκάνη Sistan στα Ιρανό-Αφγανό-Πακιστανικά σύνορα, και της κυριότερης λεκάνης απορροής του ποταμού Χέλμαντ, στην περιοχή που σήμερα είναι το νοτιοδυτικό Αφγανιστάν και το "Nok Kondi" ("απότομο σημείο") του δυτικού Πακιστάν.
Βιλλεμίτης

Εμφάνιση, παραγενέσεις

Εμφανίζεται ως δευτερογενές ορυκτό προερχόμενο από εξαλλοιώσεις ψευδαργυρούχων μεταλλευμάτων (ιδιαίτερα σφαλερίτη) προερχόμενων  από υδροθερμικές φλέβες. Οι κρύσταλλοί του είναι από διαφανείς μέχρι αδιαφανείς. Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο γλαυκοχροΐτης, ο μαλαχίτης, ο μιμητίτης, ο ροζασίτης, ο νταφτίτης και ο κερουσίτης (στο κοίτασμα Τσουμέμπ).
Ανευρίσκεται σε αρκετά σημεία της Γης. Αξιοσημείωτες εμφανίσεις του είναι στο Άλτενμπεργκ του Βελγίου, στο Τσουμέμπ και το Guchab της Ναμίμπια, στα κοιτάσματα της περιοχής Franklin - Sterling του Νιου Τζέρσεϊ (μοναδικές εμφανίσεις συμπαγούς βιλλεμίτη ως κύριου ορυκτού, από άγνωστο πρωτογενές μετάλλευμα κατά την Κάμβριο περίοδο), την Αριζόνα, την Καλιφόρνια, το Νέο Μεξικό των ΗΠΑ, το Mont-Saint-Hilaire στο Κεμπέκ του Καναδά, στο μεγάλο κοίτασμα Puttapa της Νότιας Αυστραλίας. Οι υπόλοιπες εμφανίσεις του είναι ήσσονος σημασίας.
Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα μεταλλεία Λαυρίου στην περιοχή Καμάριζα.
Μαρία Θηρεσία της Ισπανίας (1726-1746)

Ινφάντα της Ισπανίας

Γεννημένη στη Μαδρίτη, ήταν η δεύτερη κόρη του Φιλίππου της Ισπανίας και της Ελισάβετ Φαρνέζε. Η Μαρία Θηρεσία Ραφαέλα ήταν μια ινφάντα της Ισπανίας (infanta de España) από τη γέννηση και της δόθηκε ο τίτλος της Βασιλικής Υψηλότητας. Ήταν γνωστή ως Μαρία Θηρεσία Ραφαέλα αν και μερικές φορές μόνο Mαρία Θηρεσία. 
Την εποχή που αρραβωνιάστηκε τον Λουδοβίκο, δελφίνο της Γαλλίας, υπήρχε έχθρα μεταξύ των δύο βασιλικών οίκων, αφού οι Ισπανοί ένιωσαν προσβεβλημένοι με το βίαιο σπάσιμο του αρραβώνα της μεγάλης της αδελφής Μαριάννας Βικτωρίας με τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΕ΄, πατέρα του δελφίνου (1725). Ο συγκεκριμένος γάμος προβλεπόταν, προκειμένου να γεφυρώσει τις άσχημες διαφορές που είχαν δημιουργηθεί μεταξύ των δύο κλάδων.

Δελφίνα της Γαλλίας

Παντρεύτηκε τον δελφίνο δι' αντιπροσώπου στη Μαδρίτη στις 18 Δεκεμβρίου 1744 και αναχώρησε από την Ισπανία τον Ιανουάριο του 1745. Έφθασε στις Βερσαλλίες στις 21 Φεβρουαρίου 1745. Ο επίσημος γάμος έλαβε χώρα στο Παλάτι των Βερσαλλιών στις 23 Φεβρουαρίου 1745 και εκτελέστηκε από τον Καρδινάλιο ντε Ροχάν.
Η ντροπαλή Μαρία Θηρεσία Ραφαέλα προτίμησε να μένει κλεισμένη στα δωμάτιά της, αποφεύγοντας τα παιχνίδια στην αυλή. Περιγράφηκε ως όμορφη, αξιοπρεπής, ευσεβής και μορφωμένη, αν και τα κόκκινα μαλλιά της προκάλεσαν αρνητικά σχόλια. Καθώς ο γάμος δεν ολοκληρώθηκε από την πρώτη νύχτα, η θέση της υποβαθμίστηκε και οι φήμες έλεγαν ότι ο δελφίνος ήταν σεξουαλικά ανίκανος. Ο γάμος τους ολοκληρώθηκε επτά μήνες μετά. Το ζευγάρι ήταν πολύ κοντά, ενώ η Μαρία Θηρεσία είχε καλές σχέσεις με τον βασιλιά και τη βασίλισσα Μαρία Λετσίνσκα.
Παρά τις καλές σχέσεις της με τον βασιλιά, η Μαρία Θηρεσία, όπως κι ο σύζυγός της, έτρεφε μίσος για την ερωμένη του, Μαρκησία ντε Πομπαντούρ, καθώς υποβάθμιζε τη θέση της βασίλισσας. Μαζί με τον σύζυγό της και τις κουνιάδες της, Εριέττα και Αδελαΐδα την αποκαλούσαν "Μητέρα πόρνη". Ο σύζυγός της αντιπαθούσε επίσης τον πατέρα του, καθώς έλεγε ότι "η ασυδοσία του εμποδίζει να του μιλήσω".

Το τέλος

Η Μαρία Θηρεσία έμεινε έγκυος λίγο αργότερα. Δεν της ανακοινώθηκε ο θάνατος του πατέρα της, για να μην κινδυνεύσει το παιδί. 
Γέννησε μια κόρη, τη Μαρία Θηρεσία των Βουρβόνων, τον Ιούλιο του 1729. Ωστόσο, πέθανε στις 22 Ιουλίου, 3 μέρες μετά τη γέννα. Ο Δελφίνος ήταν συντετριμμένος, με τον Λουδοβίκο ΙΕ΄ να έπρεπε να τον τραβήξει μακριά απ' το νεκρικό κρεβάτι της συζύγου του. 
Μετά τον θάνατό της, ο αδερφός της Φερδινάνδος ΣΤ΄ της Ισπανίας πρότεινε την αδερφή τους, Μαρία Αντωνία ως σύζυγο για τον Δελφίνο. Ο Λουδοβίκος ΙΕ΄ αρνήθηκε. Έναν χρόνο μετά τον θάνατο της Μαρίας Θηρεσίας, ο δελφίνος Λουδοβίκος αναγκάστηκε να παντρευτεί τη Μαρία Ιωσηφίνα της Σαξονίας. Όταν πέθανε το 1765, ζήτησε να τοποθετήσουν την καρδιά του στον τάφο της Μαρίας Θηρεσίας.
Death Proof

Το Death Proof είναι μια αμερικανική ταινία Exploitation που γράφτηκε και σκηνοθετήθηκε από τον Κουέντιν Ταραντίνο. Ασχολείται με τον Κερτ Ράσελ έναν κασκαντέρ που δολοφονεί νεαρές γυναίκες σε αγωνιστικά ατυχήματα με την χρήση του "ανθεκτικού στο θάνατο" αυτοκίνητου κόλπων. Συνεργάστηκε με την Ροζάριο Ντόσον, τη Βανέσα Φερλίτο, την Τζόρνταν Λαντ, την Ρόουζ Μακ Γκάουαν, την Σίντνεϊ Ταμία Πουατιέ, την Τρέισι Τομς την Μάρι Ελίζαμπεθ Ουίνσταντ, και την κασκαντέρ Ζόι Μπελ. Η ταινία αποτίει φόρο τιμής στις ταινίες slasher, exploitation και muscle car της δεκαετίας του 1970.
Το Death Proof κυκλοφόρησε θεατρικά στις Ηνωμένες Πολιτείες ως μέρος ενός διπλού χαρακτηριστικού με το Planet Terror του Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ, υπό τον συλλογικό τίτλο Grindhouse, για να αναδημιουργήσει την εμπειρία της προβολής διπλών χαρακτηριστικών ταινίας Exploitation σε ένα θέατρο "grindhouse". Οι ταινίες κυκλοφόρησαν ξεχωριστά έξω από τις Ηνωμένες Πολιτείες και σε DVD, με το Death Proof να πωλείται στις Η.Π.Α. στις 18 Σεπτεμβρίου 2007. Η ταινία ήταν στον κύριο ανταγωνισμό για τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών το 2007.
Τζον Χριστοφόρου

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1921 στο Λονδίνο από γονείς που κατάγονταν από τη Σμύρνη. Λίγους μήνες μετά τη γέννηση του Χριστοφόρου, η μητέρα του πέθανε και ο ίδιος εγκαταστάθηκε το 1930 στην Αθήνα μαζί με το πατέρα του, ο οποίος πέθανε και αυτός δύο χρόνια αργότερα. Το 1935 φοίτησε για μικρό χρονικό διάστημα στην ΑΣΚΤ και το 1938 επέστρεψε στην Βρετανία. Κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο υπηρέτησε στην RAF. Μετά το 1946 αφοσιώθηκε στη ζωγραφική μελετώντας εκθέματα σημαντικών πινακοθηκών της Βρετανίας και το 1949 πραγματοποίησε την πρώτη του ατομική έκθεση στο Λονδίνο. Τα επόμενα χρόνια έζησε μεταξύ Λονδίνου-Παρισιού μέχρι το 1956 όταν εγκαταστάθηκε μόνιμα στη γαλλική πρωτεύουσα, αποκτώντας από το 1990 την γαλλική υπηκοότητα. Πραγματοποίησε αρκετές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις σε χώρες όπως η Γαλλία, η Βρετανία,η Δανία και η Ελλάδα. Απέκτησε αναγνωρισιμότητα από τα μέσα της δεκαετίας του 1960, συνεργάστηκε επί σειρά ετών με την γκαλερί Rive Gauche και το 1965 τιμήθηκε με το βραβείο AICA. Πέθανε στις αρχές Φεβρουαρίου του 2014 στο Παρίσι.

Τεχνοτροπία

Ο Χριστοφόρου θεωρείται ως πρόδρομος του καλλιτεχνικού κινήματος της Νέας Παραστατικότητας (Nouvelle Figuration) των αρχών της δεκαετίας του ΄60. Στο έργο του κυριαρχεί ο εξπρεσιονισμός  με ζωηρά χρώματα, έντονα μαύρα περιγράμματα και βίαιες εκφάνσεις όπου πρωταγωνιστικό ρόλο έχει το δράμα της ανθρώπινης ύπαρξης.
Πανεπιστήμιο

Ιστορία

Σύμφωνα με τον παραπάνω ορισμό, αρχαιότερα πανεπιστήμια στον κόσμο θεωρούνται τα Ευρωπαϊκά, καθώς η απόκτηση πτυχίου δε συνηθιζόταν σε αρχαιότερα ιδρύματα εκπαίδευσης στην Ασία και την Αφρική. Όμως, ιδρύματα ανώτατης εκπαίδευσης αρχαιότερα από εκείνα της γηραιάς ηπείρου υπήρξαν σε χώρες όπως η Κίνα, η Αίγυπτος και η Ινδία. Ορισμένα από αυτά μάλιστα βρίσκονται ακόμη σε λειτουργία.

Αποστολή

Τα πανεπιστήμια δίνουν ιδιαίτερη έμφαση στην υψηλή και ολοκληρωμένη εκπαίδευση, σύμφωνα με τις απαιτήσεις της επιστήμης, της τεχνολογίας και των τεχνών, καθώς και της διεθνούς επιστημονικής πρακτικής σε συνδυασμό με τα αντίστοιχα επαγγελματικά πεδία.
1911 Σούμπαρτ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Σούμπαρτ εκτιμάται σε 80,09 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος του είναι P, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0249 (η επιφάνειά του είναι πιο σκούρα από ένα κομμάτι κάρβουνο). Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται ο Σούμπαρτ γύρω από τον εαυτό του.
Ιουδαϊκή εξέγερση της Κύπρου

Η ιουδαϊκή παρουσία στο νησί της Κύπρου ανάγονταν τουλάχιστον στην ελληνιστική εποχή. Η ιουδαϊκή κοινότητα αποτελούσε την μεγαλύτερη από τις αλλοεθνείς κοινότητες που βρίσκονταν εγκατεστημένες στο νησί.Ύστερα από τον Πρώτο Ιουδαϊκό Πόλεμο ο αριθμός των Ιουδαίων αυξήθηκε ακόμη περισσότερο .

Οι ιουδαϊκές παροικίες στην Κύπρο

Οι ιουδαϊκές παροικίες βρίσκονταν εκεί που υπήρχαν μεγάλα εμπορικά και μεταλλευτικά κέντρα. Έτσι παροικίες συναντούμε στην Σαλαμίνα, στο Κίτιο , στην Αμαθούντα , στην Πάφο, στο Κούριο ,στους Σόλους , στην Ταμασό και στους Γόλγους . Η επαφή των Ιουδαίων με τους άλλους κατοίκους του νησιού πέρα από το οικονομικό πεδίο ήταν περιορισμένη. Το γεγονός αυτό οφείλεται πιθανότατα στην διαφορά που υπήρχε μεταξύ των θρησκευτικών και των πολιτισμικών παραδόσεων τους σε σχέση με τους υπόλοιπους κατοίκους .

Τα βαθύτερα αίτια της εξέγερσης

Η Κύπρος εκτός από τον μεταλλευτικό πλούτο που διέθετε και τις τοπικές βιοτεχνίες λινών υφασμάτων και κατεργασίας της πορφύρας χρησίμευε και σαν διαμετακομιστικό κέντρο στο εμπόριο που διεξάγονταν μεταξύ της Ινδίας και της Αραβίας με την Ρώμη και την ρωμαϊκή Δύση. Το εμπόριο αυτό κατά την διάρκεια του 1ου αιώνα βρίσκονταν σε άνθηση φέρνοντας ευημερία στο νησί. Σε πολλές πόλεις εμφανίζονται πολυτελή οικοδομήματα δημόσια και ιδιωτικά .
Την ευημερία αυτή απολάμβανε κατά το μεγαλύτερο μέρος της η ανώτερη αριστοκρατία του νησιού που κατείχε τον πλούτο και την οικονομική δύναμη . Ένα μικρότερο μερίδιο απολάμβανε η κατώτερη αριστοκρατία των μικρεμπόρων και των επαγγελματιών του νησιού. Κατά καιρούς ορισμένοι από αυτούς περνούσαν στην ανώτερη τάξη. Οι μισθωτοί εργάτες και οι δούλοι έρχονταν απλώς να συμπληρώσουν το αστικό σκηνικό .
Οι εκστρατείες του Τραϊανού αναστάτωσαν τους εμπορικούς δρόμους την στιγμή που τα δημόσια οικονομικά των κυπριακών πόλεων βρίσκονταν σε πολύ άσχημη κατάσταση λόγω των αλόγιστης σπατάλης που είχε γίνει κατά την διάρκεια της μεγαλόσχημης οικοδομικής δραστηριότητας του παρελθόντος. Όταν η εξέγερση ξέσπασε στο νησί στις πόλεις υπήρχαν πολλοί δυσαρεστημένοι από την οικονομική κατάσταση που επικρατούσε. Όλα αυτά τα στοιχεία μαζί με το γεγονός ότι η εξέγερση ξέσπασε στην μεγάλη πόλη της Σαλαμίνας σε ένα κοσμοπολίτικο περιβάλλον και επίσης ότι το όνομα του Ιουδαίου που ηγήθηκε της εξέγερσης στο πρώτο στάδιο της ήταν ελληνικό (Αρτεμίων) έχουν οδηγήσει στην διατύπωση της υπόθεσης ότι η εξέγερση στην πρώτη φάση της(116) τουλάχιστον δεν οφείλονταν μόνο σε μια εθνική μειονότητα .

Οι συνέπειες

Ύστερα από την εξέγερση(117) όσοι Ιουδαίοι επέζησαν όχι μόνο εξορίστηκαν αλλά απαγορεύτηκε και η παρουσία τους πάνω στο νησί. Ακόμα και οι ναυαγοί θανατώνονταν . Αυτά τα αυστηρά μέτρα χαλάρωσαν με την πάροδο του χρόνου και ιουδαϊκές κοινότητες εγκαταστάθηκαν στο νησί πριν από το τέλος των ρωμαϊκών χρονών .
Ακεναφθυλένιο

Παραγωγή

1. Από ναφθαλίνιο και cis-1,2-διχλωροαιθένιο:
Μαρία Κομνηνή της Ιερουσαλήμ

Οικογένεια

Ήταν κόρη του Ιωάννη Κομνηνού δούκα της Κύπρου. Ο πατέρας της ήταν εγγονός του Ιωάννη Β΄ Κομνηνού Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Μητέρα της ήταν η Μαρία Ταρωνίτισσα, μάλλον κόρη του Ιωάννη Ταρωνίτη. Η Μαρία Κομνηνή είχε δύο αδέλφια: τη Θεοδώρα, που είχε παντρευτεί τον Βοϊμόνδο Γ΄ Πουατιέ πρίγκιπα της Αντιόχειας και τον Αλέξιο, που είχε στασιάσει εναντίον του Ανδρόνικου Α΄ Κομνηνού.
Ο Αμαλρίκ Α΄ των Ανζού βασιλιάς της Ιερουσαλήμ είχε νυμφευτεί την Αγνή του Κουρτεναί, αλλά προκειμένου να διαδεχθεί τον αδελφό του Βαλδουίνο Γ΄, πιέστηκε από τους ευγενείς να τη χωρίσει. Μαζί της είχε δύο τέκνα, τον μέλλοντα Βαλδουίνο Δ΄ και τη Σιβύλλα. Μόλις ο Αμαλρίκ έγινε βασιλιάς της Ιερουσαλήμ αποφάσισε να νυμφευτεί για δεύτερη φορά και η σύζυγός του να είναι από την οικογένεια του πιο ισχυρού και πλούσιου γείτονά του. Δεν ήταν η πρώτη φορά: ο αδελφός του Βαλδουίνος Γ΄ είχε νυμφευτεί τη Θεοδώρα Κομνηνή, ανιψιά του Μανουήλ Α΄. Έστειλε πρέσβεις στην Κωνσταντινούπολη το 1164/5 για το θέμα αυτό, ζητώντας όμως και την παράδοση της Αντιόχειας· ο Μανουήλ Α΄ Κομνηνός Αυτοκράτορας των Ρωμαίων δεν ενέδιδε στην παράδοση της πόλης. Δύο έτη μετά ο Αμαλρίκ απέσυρε το αίτημα της παράδοσης της Αντιόχειας και ο Μανουήλ Α΄ αποφάσισε να δώσει τη μικρανιψιά του Μαρία Κομνηνή. Έτσι το 1167 οι πρέσβεις επέστρεψαν με τη υποψήφια στην Τύρο, φέρνοντας ως προίκα ένα μεγάλο ποσό χρημάτων. Εκεί εορτάστηκαν οι γάμοι με μεγαλοπρέπεια. 
Η Μαρία γέννησε την Ισαβέλλα το 1172, αλλά το 1174 ο Αμαλρίκ απεβίωσε, αφού πρώτα παραχώρησε την Ναμπλούς στη σύζυγό του. Η Μαρία παντρεύτηκε τρία έτη μετά τον Μπαλιάν ντ' Ιμπελέν, που το 1187 υπερασπίστηκε την Ιερουσαλήμ, όταν την πολιόρκησε ο Σαλαντίν μετά την ολέθρια μάχη του Χατίν. 
Τον Αμαλρίκ είχε διαδεχθεί πρώτα ο Βαλδουίνος Δ΄, που απεβίωσε το 1185 από λέπρα και έπειτα ο γιος της Σιβύλλας, Βαλδουίνος Ε΄ Μονφερά, που απεβίωσε το 1186 σε ηλικία 9 ετών. Την εξουσία κατέλαβε ο δεύτερος σύζυγος της Σιβύλλας, ο Γκυ των Λουζινιάν, την διεκδικούσε όμως και ο Κορράδος του Μονφερά, θείος του Βαλδουίνου Ε΄. Ο Γκυ ήταν υπεύθυνος για τη μάχη του Χατίν και τη συνακόλουθη παράδοση της Ιερουσαλήμ στον Σαλαντίν. Το 1190 απεβίωσε η Σιβύλλη και τη διαδέχθηκε η ετεροθαλής αδελφή της Ισαβέλλα. Η νέα βασίλισσα είχε παντρευτεί τον Χάμφρεϋ Δ΄ του Τορόν, αλλά ζούσαν σε διάσταση. Η μητέρα της Μαρία και ο Μπαλιάν την έπεισαν να τον χωρίσει και να κάνει δεύτερο γάμο με τον Κορράδο, τον γενναίο αμύντορα της Τύρου. Αυτό ήταν αντίθετο με τη διαθήκη του Βαλδουίνου Δ΄ που όριζε ότι σε περίπτωση θανάτου του Βαλδουίνου Ε΄ θα αποφάσιζαν τον διάδοχο οι βασιλείς της Γερμανίας, της Γαλλίας και της Αγγλίας. Πράγματι οι τρεις τους ξεκίνησαν για την Ιερουσαλήμ με στρατό (είναι η Γ΄ Σταυροφορία). Όταν έφτασε ο Ριχάρδος Α΄ της Αγγλίας, επικυρίαρχος του Γκυ, δυσαρεστήθηκε για τη διαδοχή της Ισαβέλλας. Οι χρονικογράφοι του περιγράφουν με δυσμένεια τη Μαρία και τον Μπαλιάν.
Τρίτος σύζυγος της Ισαβέλλας ήταν ο Ερρίκος Β΄ της Καμπανίας και κόρη τους η Αλίκη. Η Μαρία Κομνηνή μεσολάβησε το 1208 για το γάμο της εγγονής της, Αλίκης της Καμπανίας, με τον Ούγο Α΄ Λουζινιάν βασιλιά της Κύπρου. Απεβίωσε το 1217.
Βαλκανικό κύπελλο συλλόγων 1979-80

To Bαλκανικό Κύπελλο Συλλόγων 1979-80 ήταν το 17ο Βαλκανικό Κύπελλο συλλόγων ποδοσφαίρου, μια ποδοσφαιρική διοργάνωση στην οποία μετείχαν έξι σύλλογοι βαλκανικών κρατών. Διεξήχθη σε δύο ομίλους με βαθμολογία και οι νικητές αγωνίστηκαν σε διπλό τελικό. Το Κύπελλο κατέκτησε η Σπορτούλ Στουντεντέσκ από τη Ρουμανία, για πρώτη φορά στην ιστορία της. Στον τελικό αντιμετώπισε την κάτοχο του κυπέλλου Ριέκα από τη Γιουγκοσλαβία. Η προκριματική φάση της διοργάνωσης διεξήχθη από το Μάρτιο ως το Μάιο του 1979 αλλά οι δύο τελικοί έγιναν την επόμενη χρονιά, τον Απρίλιο και το Μάιο του 1980.