google/wiki40b huggingface dataset:
Χιλιοποδαρούσα

Η Χιλιοποδαρούσα είναι ελληνική παιδική τηλεοπτική εκπομπή που προβαλλόταν στην ΕΡΤ. Μεταδόθηκε για πρώτη φορά στις 6 Νοεμβρίου του 1983 και τελευταία στις 14 Ιουνίου του 1987. Παρουσιαστής ήταν ο Νίκος Πιλάβιος, ο οποίος πλαισιωνόταν από δύο κούκλες κατασκευής της Οικογένειας Σοφιανού, ονόματι Ροζαλία Μπουρμπουρίδου, Τιμολέων Αλαλέων και Χιλιοποδαρούσα. Στις κούκλες δάνειζαν τις φωνές τους η Ήβη Σοφιανού, ο Φαίδων Σοφιανός και η Ρένα Καζάκου, αντίστοιχα. Η μουσική της σειράς γράφτηκε από τους Σταμάτη Σπανουδάκη, Σάκη Τσιλίκη και Ροζάνα Λαδά και οι τίτλοι αρχής από τον πρώτο. Το 1989, στο τραγούδι τίτλων της εκπομπής βασίστηκε το τραγούδι του Σπανουδάκη με τον τίτλο Γιορτή, το οποίο τραγούδησε η Άλκηστις Πρωτοψάλτη και κυκλοφόρησε στο δίσκο Δύο Βήματα απ' την Άμμο (1989).
Η Χιλιοποδαρούσα διαθέτει πολλές ενότητες, όπως οι: Γράψε την Ιστορία, Η Ορχήστρα των Ζώων, Χειροτεχνία, Θέματα για Ζωγραφιές, Κατασκευές με Μηλό, Διάφορα Παιχνίδια, Βρες την Παροιμία και Ο Δόκτωρ Χουρχουρίζης. Τον Μάρτιο του 1987, η τελευταία σειρά επαναπροβλήθηκε με εβδομαδιαία επεισόδια στην ΕΡΤ, ως αυτοτελής εκπομπή.
Κοινότητα των Βολλανδιστών

Η Κοινότητα των Βολλανδιστών (γαλλικά: Société des Bollandistes‎) ή απλούστερα Οι Βολλανδιστές είναι μια ένωση λογίων, φιλολόγων και ιστορικών (που αρχικά ήσαν όλοι Ιησουΐτες, ενώ τώρα περιλαμβάνει και μη-Ιησουΐτες) οι οποίοι από τις αρχές του 17ου αιώνα μελετούν τα Συναξάρια και τη λατρεία των αγίων στον Χριστιανισμό. Στην επίσημη ιστοσελίδα τους αυτοπεριγράφονται ως "ένα ερευνητικό ινστιτούτο Ιησουϊτών αφιερωμένο στην κριτική μελέτη της ελληνικής, λατινικής, ανατολικής και λαϊκής αγιογραφικής λογοτεχνίας καθώς και στην ιστορία των αγίων και των λατρειών τους. Προέρχεται από το μεγάλο εγχείρημα του Acta Sanctorum που ξεκίνησε ο Ζαν Μπολάν το 1643."

Ιωάννης Βολλάνδος

Οι Βολλανδιστές πήραν το όνομά τους από τον Ζαν Μπολάν (Jean Bolland) ή Ιωάννη Βολλάνδο (1596–1665). Αυτός ήταν επιμελητής σπουδών στο κολέγιο των Ιησουϊτών του Mechelen. Μετά το θάνατο του Heribert Rosweyde (1569–1629), λέκτορα στο κολλέγιο Ιησουϊτών του Douai ο οποίος στον ελεύθερο χρόνο του συνέλεγε πληροφορίες για αγίους, από τις οποίες το 1615 συνέγραψε το έργο "Vitae Patrum", ο Bolland κλήθηκε να επανεξετάσει τα γραφόμενά του. Έτσι, ο Bolland συνέχισε τις εργασίες αυτές, οι οποίες οδήγησαν στους Βίους αγίων (Acta Sanctorum), την σπουδαιότερη έκδοση των Βολλανδιστών.
Ίρις Φοντμπόνα

Περιουσία

Η Φοντμπόνα απέκτησε την περιουσία της μετά τον θάνατο του συζύγου της, Αντρόνικο Λούκσιτς Αμπαρόα, το 2005, από καρκίνο.
Το μεγαλύτερο μέρος της επιχείρησης του συζύγου της πήγε στους τρεις γιους τους, τον Guillermo, τον Jean Paul και τον Andronico. Ο Jean Paul διαχειρίζεται την ομάδα ανθρακωρυχείων "Antofagasta", την ομάδα εξόρυξης χαλκού της Luksic Group, και μια από τις μεγαλύτερες εταιρείες εξόρυξης στον κόσμο.

Επιχειρήσεις

Η Φοντμπόνα και η οικογένεια της έχουν τον έλεγχο της "Antofagasta", εταιρεία εξόρυξης με βάση το Σαντιάγο. Μέσω της εταιρείας "Quiñenco", που ελέγχεται από την εταιρεία, ελέγχουν την "Banco de Chile", τη "Madeco", έναν κατασκευαστή προϊόντων χαλκού, τη μεγαλύτερη μονάδα ζυθοποιίας CCU της χώρας και μια ναυτιλιακή εταιρεία, την "CSAV (Compañía Sudamericana de Vapores)". Η "CSAV" είναι η 16η μεγαλύτερη ναυτιλιακή εταιρεία παγκοσμίως, με βάση τα TEUs. Το 2013, ελέγχει το 65% της Antofagasta.
Μετά το θάνατο του συζύγου της, με την επιχείρηση του συζύγου της υπό τον έλεγχο της, «η Fontbona κατάφερε να κάνει την οικογενειακή επιχείρηση να μεγαλώσει και να φτάσει στα νέα της ύψη της επιτυχίας».
Αυτό περιλάμβανε τη μετατροπή της επιχείρησης στη δεύτερη μεγαλύτερη τράπεζα στη Χιλή, τον μεγαλύτερο ζυθοποιό στον κόσμο, διαχειριστή των μεγαλύτερων μεταλλείων χαλκού στον κόσμο και τον έλεγχο της μεγαλύτερης ναυτιλιακής εταιρείας στον κόσμο. Μια άλλη από τις επιχειρήσεις της είναι ένα ζευγάρι πολυτελών ξενοδοχειακών αλυσίδων και ένα πολυτελές θέρετρο στην Κροατία. Μία από τις πρώτες μεγάλες ενέργειές της μετά το θάνατο του συζύγου της ήταν να αποκτήσει μερίδιο 70% στον Χιλιανό τηλεοπτικό σταθμό "Canal 13". Μεγάλο μέρος της δύναμης της στην εταιρεία φαίνεται να είναι έμμεση. Σημαντικές επιχειρηματικές αποφάσεις που επηρεάζουν την εταιρεία που διευθύνεται σε μεγάλο βαθμό από τον γιο της, τον Andrónico Luksic Craig, πρέπει να εγκριθούν από την Fontbona.

Φιλανθρωπικές δράσεις

Το 2015, η Fontbona έδωσε ένα ποσό ύψους 3.100 εκατομμυρίων πέσο Χιλής σε ετήσιο Χιλιανό τηλεμαραθώνιο, ο οποίος επιδιώκει να βοηθήσει τα παιδιά με σωματικές αναπηρίες. Εμφανίζεται στην τηλεόραση για έναν τηλεμαραθώνιο, ο οποίος επίσης πραγματοποιείται μπροστά από ζωντανό κοινό. 
Το 2016, έδωσε ένα άλλο μεγάλο ποσό, ύψους 4.400 εκατομμυρίων πέσο Χιλής, το οποίο βοήθησε στη δημιουργία ενός ρεκόρ για την φιλανθρωπική εκδήλωση όσον αφορά τα χρηματικά ποσά που συγκεντρώθηκαν.
Ηλεκτρονικό σχολείο

Το Ηλεκτρονικό σχολείο (e-school) είναι όρος που χρησιμοποιείται για να απεικονίσει την εισαγωγή των νέων τεχνολογιών και του διαδικτύου στα σχολεία της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Το ηλεκτρονικό σχολείο περιλαμβάνει τη δυνατότητα δημοσίευσης και ενημέρωσης Διαδικτυακού τόπου και blog, λογισμικό παρακολούθησης επίδοσης μαθητών και σύνδεσής του με κεντρικό σύστημα διαχείρισης βάσης δεδομένων, λήψη θεμάτων εξετάσεων με ηλεκτρονική μετάδοση, ηλεκτρονική επικοινωνία μεταξύ σχολείου - γονέων, ηλεκτρονικές αδελφοποιήσεις μεταξύ σχολείων, ηλεκτρονικές εκλογές μαθητικών συμβουλίων, εκπαιδευτικά λογισμικά και ηλεκτρονικά βιβλία (e-books) για κάθε μάθημα, παροχή φορητού Η/Υ για κάθε μαθητή, εξ αποστάσεως μαθήματα μέσω Η/Υ για ομάδες μαθητών με συγκεκριμένο προφίλ (π.χ., μαθητές που ζουν σε απομακρυσμένες περιοχές), ηλεκτρονικοί μαθητικοί διαγωνισμοί, ηλεκτρονική διαχείριση στοιχείων και πληρωμών εκπαιδευτικών, εξ αποστάσεως σεμινάρια εκπαιδευτικών, κλπ. Υπάρχουν και ιστοσελίδες ηλεκτρονικής εκπαίδευσης στην ελλάδα, όπως ο Άρνος.
Δημήτριος Δημητρέσσας

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στη Φτέρη Φθιώτιδας το 1860. Η καταγωγή του ήταν από φημισμένη ηρωική οικογένεια. Σε ηλικία δεκαοκτώ χρονών εγκατέλειψε το γυμνάσιο για να λάβει μέρος στη μάχη της Θεσσαλίας το 1878 μαζί με τον πατέρα του. Υπό τις διαταγές του οπλαρχηγού Ζουλούμη πήρε μέρος στις μάχες της Σέκλιζας και Χαλαβρέζας, στις οποίες απέδειξε αληθινή τόλμη. Μετά από αυτό κατατάχτηκε στον Ελληνικό στρατό, και μετά από διετή εκπαίδευση στην Σχολή των Υπαξιωματικών αποφοίτησε με βαθμό ανθυπολοχαγού.
Έπεσε στην μάχη του Προφήτη Ηλία το 1886 και βρέθηκε νεκρός κρατώντας το σπαθί στο δεξί χέρι.
2753 Ντάνκαν

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Ντάνκαν εκτιμάται σε 17,93 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,066.
Θεόδωρος Σκυλακάκης (στρατιωτικός)

Στρατιωτική και πολιτική καριέρα

Φοίτησε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Ήταν επίσης ένας από τους ιδρυτές της φασιστικής οργάνωσης Εθνικό Κυρίαρχο Κράτος. Μετά το αποτυχημένο Κίνημα Λεοναρδόπουλου-Γαργαλίδη αποτάχθηκε από το στράτευμα. Υπηρέτησε ως υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση του Ιωάννη Μεταξά, από τις 18 Μαΐου 1936 έως τις 26 Δεκεμβρίου 1936, οπότε αποπέμφθηκε από την κυβέρνηση καθώς κατηγορήθηκε για σχέδιο ανατροπής του Μεταξά. 
Ως υπουργός, ήταν έμπιστος συνεργάτης του Αλέξανδρου Παπαχελά.
Το 1940 κατηγορήθηκε ξανά για συνωμοσία κατά της κυβέρνησης, με αποτέλεσμα να εκτοπιστεί στη Λευκάδα.  
Σκοτώθηκε από μαχητές του ΕΛΑΣ κατά τα Δεκεμβριανά του 1944.
Εγγονός του είναι ο Θόδωρος Σκυλακάκης (πολιτικός).
Απόστολος Αηδονάς

Βιογραφία

Καταγόταν από την Επανομή Θεσσαλονίκης και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Εργάστηκε ως αυτοκινητιστής και ως δικηγόρος. Κατά τον Πόλεμο του 1940 πολέμησε στο ελληνοαλβανικό Μέτωπο και πήρε μέρος σε πολλές μάχες. Επίσης, ανέπτυξε αντιστασιακή δράση, ιδρύοντας τις οργανώσεις "Ιερός Λόχος", "Πατριωτικό Ελληνικό Κομιτάτο" και "Φιλική Εταιρεία".
Εκλέχθηκε βουλευτής Θεσσαλονίκης για πρώτη φορά το 1951 με τον Ελληνικό Συναγερμό, αργότερα όμως διαγράφηκε από τον Παπάγο. To 1953 πήρε μέρος στην επαναληπτική εκλογή για μία έδρα, την οποία κέρδισε η Ελένη Σκούρα (ο Αηδονάς ήρθε 4ος). Έπειτα εντάχθηκε στην ΕΡΕ και στις εκλογές του 1956 , του 1958 (πρώην Δήμου Θεσσ.) και του 1961 εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης. Για τελευταία φορά εξελέγη βουλευτής Υπολοίπου Θεσσαλονίκης στις εκλογές του 1974 με 11.672 σταυρούς προτίμησης.
Το 1957, με δική του εισήγηση ιδρύθηκε ο ΟΑΣΘ.
Ασχολήθηκε και με την Τοπική Αυτοδιοίκηση, υπηρετώντας ως δημοτικός σύμβουλος στο Δήμο Θεσσαλονίκης. Έπειτα από τη Μεταπολίτευση, συνέβαλε στην επέκταση των δρομολογίων για τα αστικά λεωφορεία, φτάνοντας ως την Επανομή.
Με τη σύζυγό του, Σοφία Δημητριάδου, απέκτησαν μία κόρη, τη Νέλλη, οικονομολόγο, εκπαιδευτικό και επί μακρόν δημοτική σύμβουλο Θεσσαλονίκης και έναν γιο, το δικηγόρο Γιώργο, μέλος του Δ.Σ. του ΔΣΘ.
Απεβίωσε το 2009 και η ταφή του έγινε στην Επανομή.
Μουργόλυκοι

Οι Μουργόλυκοι (οι απλά "Λύκοι" όπως ήταν γνωστοί παλιότερα - αγγλ.: Beagle Boys) είναι φανταστικοί χαρακτήρες των κόμικς της Ντίσνεϋ. Είναι μια συμμορία ατζαμήδων κακοποιών που έχουν βάλει στόχο την αμύθητη περιουσία του Σκρουτζ Μακ Ντακ. Έχουν προσπαθήσει αρκετές φορές να τον ληστέψουν, αλλά όπως πάντα χωρίς καθόλου επιτυχία. Ξέρουν πολύ καλά ότι ο Σκρουτζ είναι σκληρό καρύδι και δύσκολος αντίπαλος, αλλά δεν θα τα βάλουν κάτω μέχρι να τα καταφέρουν. Είναι δημιουργήματα του Καρλ Μπαρκς, του σπουδαιότερου σχεδιαστή κόμικς στην ιστορία της Ντίσνεϋ. Οι Μουργόλυκοι έκαναν την πρώτη τους εμφάνιση τον Νοέμβριο του 1951 στον τρόμο των Μουργολύκων. Η ελληνική έκδοση της ιστορίας δημοσιεύτηκε τον Οκτώβριο του 1996 στο ΚΟΜΙΞ #100.
Η συμμορία των Μουργόλυκων αποτελείται από τον Μόργκαν Μουργόλυκο και τους επτά εγγονούς του. Οι Μουργόλυκοι φοράνε ενδυμασίες με αριθμό κρατουμένου στο στήθος τους. Οι πιο συνηθισμένοι αριθμοί τους είναι 176-176, 176-167 και 176-761, οι περισσότεροι σύγχρονοι σχεδιαστές χρησιμοποιούν συνήθως τρεις Μουργόλυκους.

Εχθροί και Σύμμαχοι

Ο μεγαλύτερος εχθρός των Μουργόλυκων είναι κυρίως ο Σκρουτζ Μακ Ντακ και τα ανίψια του, με τους οποίους μονομάχησαν πολλές φορές, μα ποτέ δεν κέρδισαν. Όμως μερικές φορές έρχονται αντιμέτωποι και με τον Μίκυ Μάους,τον Σούπερ Γκούφυ και την παρέα τους. Έχουν συμμαχήσει αρκετές φορές με κακούς. Με κλασσικούς κακούς όπως ο Κακός Λύκος, ο Μαύρος Πητ και ο Κάπταιν Χουκ, αλλά και με άλλους κακούς όπως το Μαύρο Φάντασμα, ο Σκληρόκαρδος Χρυσοκούκης και η Μάτζικα Ντε Σπελ.
Οξύλιθος Εύβοιας

Ιστορία

Κοντά στο χωριό έχουν βρεθεί λείψανα οικισμών τα οποία χρονολογούνται από την νεολιθική εποχή (περίπου 3500 π.Χ.) και την εποχή του Χαλκού. Από την μυκηναϊκή περίοδο χρονολουγούνται θολωτοί τάφοι που έχουν βρεθεί στη περιφέρεια του λόφου και κοντά στη Παραλία (Στόμιο) και ποικίλοι τάφοι στους πρόποδες του λόφου. Πάνω στα κτίρια της μυκηναϊκής περιόδου κτίστηκαν νέα της γεωμετρικής εποχής. Η πόλη αυτή, το λόφο Βιγλατούρι, νότια του Οξυλίθου, ανασκάφηκε το 1994 από την αρχαιολόγο Έφη Σακελλαράκη. Στη πόλη βρέθηκε ένα ωοειδές τέμενος καθώς και ορθογώνιες οικίες και κλίβανοι. Το ιερό της πόλης ήταν κτισμένο πάνω σε κενοτάφια και σε αυτό βρέθηκαν πλούσια ευρήματα. Θεωρείται ότι το ιερό ανεγέρθηκε προς τιμή κάποιου ήρωα ή επιφανών νεκρών που πέθαναν μακριά από την πατρίδα τους. Ο οικισμός εγκαταλήφθηκε στα τέλη του 8ου αιώνα π.Χ. Είναι πιθανόν να είναι μέρος της Αρχαίας Κύμης. Στους πρόποδες του λόφου εντοπίστηκαν ίχνη οικισμών των ελληνιστικών και ρωμαϊκών χρόνων και στην πεδιάδα ένα εκτεταμένο ρωμαϊκό νεκροταφείο.
Ο σύγχρονος οικισμός δημιουργήθηκε εξαιτίας των επιδρομών πειρατών στα πεδινά και στα παραλία. Το 1474 γίνεται αναφορά σε φορολογικό κατάλογο των Τούρκων, έτσι είναι πιθανόν το χωριό αν χρονολογείται από την Ενετοκρατία ή την Βυζαντινή εποχή. Το 1521 αναφέρεται ΄το είχε 17 σπίτια. Την εποχή της Τουρκοκρατίας ο οικισμός ονομάστηκε «Izoloti» και υπαγόταν στο Αυλωνάρι.
Το 1836 ο οικισμός υπάγεται στο Δήμο Κυμαίων. Στις αρχές του 20ου αιώνα, ο Οξύλιθος παρήγαγε κυρίως κρασί και ελαιόλαδο, ενώ υπήρχε παραγωγή οπωρικών και σιτηρών. Στο χωριό λειτουργούσε ταχυδρομικό γραφείο και δημοτικό σχολείο. Ο Οξύλιθος σύμφωνα με τις απογραφές έφτασε στο μέγιστο πληθυσμό του το 1940, όταν είχε 1.959 κατοίκους. Στην απογραφή του 2001, ο Οξύλιθος είχε 1.159 κατοίκους.
Το Όνομα του Ρόδου

Τίτλος

Ο τίτλος του έργου έχει συγκεντρώσει αρκετές απορίες, καθώς δεν είναι σαφές σε τι αναφέρεται. Στην πραγματικότητα, ο Έκο έχει δηλώσει ότι πρόθεσή του ήταν να βρει έναν «τελείως ουδέτερο τίτλο». Ο Έκο έγραψε ότι του άρεσε ο συγκεκριμένος τίτλος «γιατί το ρόδο είναι ένα σύμβολο τόσο πλούσιο σε νοήματα, που είναι ζήτημα εάν έχει μείνει κάποιο νόημα που να μην του έχει αποδοθεί». Σύμφωνα με τα γραφόμενά του στο «Επιμύθιο στο Όνομα του Ρόδου», ο τίτλος δεν έχει σχέση με το περιεχόμενο του έργου, καθώς ο τίτλος πρέπει να συγχέει τα νοήματα (του βιβλίου) και όχι να τα συγκροτεί.

Περιεχόμενο

Το μυθιστόρημα μεταφέρει τον αναγνώστη σε ένα ιταλικό μοναστήρι των Βενεδικτίνων και, γύρω από την αναζήτηση ενός χειρογράφου του Αριστοτέλη, αναπτύσσεται η πλοκή του, με φόνους, άνομες σχέσεις μεταξύ μοναχών και το κυνήγι των αιρετικών εν έτει 1327. Το όλο έργο παρουσιάζεται ως καταγραφή των αναμνήσεων ενός γηραιού βενεδικτίνου μοναχού, του αδελφού Άντσο (Adso) της Μελκ, ο οποίος έζησε τα περιγραφόμενα γεγονότα ως νεαρός δόκιμος μοναχός. Κεντρικό πρόσωπο στο έργο είναι ο αδελφός Γουλιέλμος της Μπάσκερβιλ, ο οποίος είναι φανταστικό πρόσωπο, υποκαθιστώντας, σύμφωνα με τον συγγραφέα, τον Γουλιέλμο Όκαμ. Στο έργο εμπλέκονται τόσο φανταστικά όσο και ιστορικά πρόσωπα, όπως ο ιεροεξεταστής Μπερνάρντο Γκι και ο μοναχός Ουμπερτίνο της Καζάλε. Μέσα από αυτό το έργο ο Έκο βρίσκει την ευκαιρία να κάνει μια εκτενή παρουσίαση της Σχολαστικής Μεθόδου, η οποία κυριαρχούσε στη μεσαιωνική σκέψη. Εδώ πρέπει να αναφερθεί ότι στο έργο αυτό του Έκο γίνεται εκτενής αναφορά σε πρόσωπα όπως ο Φραγκίσκος της Ασίζης, ο Ρογήρος Βάκων και ο Άγιος Θωμάς Ακινάτης, άνθρωποι που υπήρξαν όλοι στο παρελθόν μελετητές και υποστηρικτές του Σχολαστικισμού. Ταυτόχρονα, όμως, αυτά τα πρόσωπα υπήρξαν και άτομα με τα οποία ο Έκο ασχολήθηκε και σε ακαδημαϊκό επίπεδο με τα έργα και τις ιδέες τους, ιδιαίτερα στην περίπτωση του Θωμά Ακινάτη, συνδυάζοντας έτσι με αριστουργηματικό τρόπο την επιστημονική με τη λογοτεχνική εργασία του.

Κινηματογραφική μεταφορά

Το 1986, το μυθιστόρημα μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο υπό την σκηνοθεσία του Ζαν-Ζακ Ανό και πρωταγωνιστές τους Σον Κόνερι (Γουλιέλμος της Μπάσκερβιλ) και Κρίστιαν Σλέιτερ (Άντσο).
2342 Λέμπεντεφ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Λέμπεντεφ είναι άγνωστα.
Φραντσέσκο Κονταρίνι

Πρώτα χρόνια

Ο Φραντσέσκο Κονταρίνι ήταν μικρότερος γιος του Μπερτούτσι Κονταρίνι και της Λάουρα Ντολφίν, οι γονείς του πέθαναν και οι δυο όταν ήταν πολύ μικρός και τον μεγάλωσαν οι δυο μεγαλύτεροι αδελφοί του. Τα μεγαλύτερα αδέλφια του κληρονόμησαν και σπατάλησαν την τεράστια περιουσία των γονέων τους χωρίς να ξοδέψουν τίποτα για την εκπαίδευση του μικρότερου αδελφού τους. Ο Φραντσέσκο Κονταρίνι αγαπούσε στην νεότητα του τα ταξίδια και εκπροσώπησε την Δημοκρατία της Βενετίας σε πολλές διπλωματικές αποστολές, ήταν πρέσβης στην Κωνσταντινούπολη (1602 - 1604) και στην αυλή του Ιακώβου Α΄ της Αγγλίας.
Συμπεριφερόταν πάντοτε με λεπτούς τρόπους και έβαζε την πατρίδα του πάνω από τα προσωπικά του συμφέροντα.

Δόγης της Βενετίας

Ο προκάτοχος του Αντόνιο Πριούλι πέθανε (12 Αυγούστου 1623) δημιουργώντας μεγάλα αδιέξοδα στην διαδοχή του. Ο Φραντσέσκο Κονταρίνι δεν ήθελε την θέση αλλά όταν 79 εκλέκτορες δεν μπόρεσαν να εκλέξουν νέο δόγη δέχτηκε να γίνει ο ίδιος σαν συμβιβαστική λύση (8 Σεπτεμβρίου 1623). 
Δεν είναι γνωστές πολλές πληροφορίες σχετικά με τους 14 μήνες που κυβέρνησε, όταν ανέβηκε στην εξουσία έγιναν πολλά πανηγύρια γεγονός συνηθισμένο στην εκλογή κάθε νέου δόγη τότε στην Βενετία. Ο Τριακονταετής Πόλεμος που βρισκόταν σε έκρηξη τον Φεβρουάριο του 1623 πήγε καλά για την Βενετία αν και ο ίδιος δεν συμμετείχε προσωπικά. Ο Φραντσέσκο Κονταρίνι έγινε Δόγης της Βενετίας σε ηλικία 67 ετών σχετικά νέος αν κρίνουμε ότι η συντριπτική πλειοψηφία από τους Δόγηδες πήραν την εξουσία υπέργηροι πάνω από 80 ετών. Παρέμεινε δόγης ωστόσο μόνο 14 μήνες, αρρώστησε πάνω στον χρόνο και πέθανε στις επόμενες τέσσερις βδομάδες.
154 Βέρθα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Βέρθας εκτιμάται σε 184,93 χλμ. Ο φασματικός τύπος της Βέρθας είναι C (ανθρακούχος). Το άλβεδό της είναι 0,048. Η Βέρθα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 12 ώρες.
Λιζιέ (πόλη)

Τοπωνυμία

Το όνομα της πόλης προέρχεται από την κελτική φυλή των Λεξοβίων που κατοικούσαν στην περιοχή αυτή της Γαλατίας πριν τη ρωμαϊκή κατάκτηση, και των οποίων ήταν η πρωτεύουσα.

Γεωγραφικά στοιχεία

Η πόλη Λιζιέ είναι χτισμένη στη συμβολή του ποταμού Τουκ και αρκετών από τους παραποτάμους του: Ορμπικέ, Σιριέ και Γκραντάν. Βρίσκεται στα ανατολικά του νομού Καλβαντός, 30 χιλιόμετρα νότια των εκβολών του Σηκουάνα.
Έχει πληθυσμό 20.301 κατοίκους (2016) και η ευρύτερη περιοχή ανέρχεται σε 44.447 κατοίκους. Η έκταση είναι 13,07 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Η πόλη βρίσκεται στο κέντρο της Περιοχής του Ωζ, της οποίας είναι η πρωτεύουσα. Είναι επομένως περιτριγυρισμένη από αγροκτήματα περιφραγμένα με δέντρα  και θάμνους, το χαρακτηριστικό αγροτικό τοπίο της Νορμανδίας, όπου κυριαρχεί η κτηνοτροφία (κυρίως γαλακτοπαραγωγές αγελάδες) και η καλλιέργεια μήλων και παραγωγή μηλίτη και Καλβαντός.
Το κλίμα της πόλης είναι εύκρατο ωκεάνιο.

Ιστορία

Το Λιζιέ ήταν η πρωτεύουσα του γαλατικού λαού των Λεξόβιων. Στο έργο του Απομνημονεύματα περί του Γαλατικού πολέμου, ο Ιούλιος Καίσαρας αναφέρει ένα γαλατικό oppidum, έναν όρο που αναφέρεται σε κελτικές πόλεις, φρούριο-καταφύγιο που χρησίμευε σαν πρωτεύουσα και αγορά και που συνήθως βρίσκονταν σε κορυφή λόφου, το οποίο έχει εντοπιστεί σε ένα μέρος που αναφέρεται ως Καστελιέ και βρίσκεται 3 χιλιόμετρα στα νοτιοδυτικά της πόλης. Ωστόσο, η ρωμαιογαλατική πόλη Noviomagus Lexoviorum ήταν στη θέση όπου βρίσκεται η πόλη σήμερα.
Κατά τη μεσαιωνική εποχή ήταν ένα σημαντικό κέντρο εξουσίας. Από τον Μεσαίωνα μέχρι τη Γαλλική Επανάσταση, η πόλη κυβερνήθηκε από ισχυρούς επισκόπους-κόμητες, οι οποίοι έκαναν την πόλη τους μια ακμάζουσα μητρόπολη που παρέμεινε ισχυρή για αρκετούς αιώνες. Τον 19ο αιώνα, η πόλη σταδιακά έχασε τη θρησκευτική και, στη συνέχεια, την οικονομική της σημασία.
Τον 20ό αιώνα, με την ανάπτυξη της λατρείας της Αγίας Τερέζας, ένας μεγάλος νεοβυζαντινός ναός ανεγέρθηκε σε έναν από τους λόφους που περιβάλλουν την πόλη. Η ροή προσκυνητών στην Αγία Τερέζα, που έζησε στο μοναστήρι Καρμελιτών μοναχών του Λιζιέ και αγιοποιήθηκε το 1925, καθιστά την πόλη δεύτερο μεγαλύτερο τόπο προσκυνήματος στη Γαλλία, μετά τη Λούρδη, με σχεδόν ένα και μισό εκατομμύριο προσκυνητές και επισκέπτες κάθε χρόνο.
Στις 6 και 7 Ιουνίου 1944, οι βομβαρδισμοί των Συμμάχων κατά την Απόβαση στη Νορμανδία, σκότωσαν περισσότερους από 800 ανθρώπους και κατέστρεψαν την πόλη κατά τα δύο τρίτα, συμπεριλαμβανομένης της μονής των Βενεδικτίνων, όπου είκοσι μοναχές έχασαν τη ζωή τους. Η απελευθέρωση της πόλης πραγματοποιήθηκε από τα συμμαχικά στρατεύματα στις 23 Αυγούστου 1944. Πριν από το 1944 το Λιζιέ αποκαλούνταν «πρωτεύουσα των ξυλόγλυπτων», επειδή τα μεσαιωνικά σπίτια στα στενά σοκάκια του, που μερικά στέγαζαν εμπορικές επιχειρήσεις αιώνων, ήταν επενδεδυμένα με ξύλινες διακοσμημένες προσόψεις. Στη δεκαετία του 1950, η πόλη ξαναχτίστηκε στο μεταπολεμικό σύγχρονο ύφος. Στην περιοχή υπάρχουν δύο στρατιωτικά νεκροταφεία, ένα βρετανικό και ένα γερμανικό.  Η επέτειος της Απελευθέρωσης γιορτάζεται στην πόλη, παρουσία των γηραιών βετεράνων των μαχών.
Ευνίκη Μ-61 (ναρκοθέτις)

Ιστορία

Ναυπηγήθηκε το 1954 στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής ως «USS AMS-75», στα ναυπηγεία "Henry C. Grebe and Co., Inc." στο Σικάγο του Ιλλινόις, εντός του πλαισίου ενός προγράμματος παραγωγής δύο σειρών από 17 και 19 μονάδες πλοίων αντίστοιχα. Στις 7 Φεβρουαρίου 1955, ανακατατάχθηκε από το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ σε παράκτιο ναρκαλιευτικό, υπό το νέο του όνομα «USS MSC-75».

Μετάταξη στην Ιταλία

Το πλοίο στη συνέχεια παραδόθηκε στο Ιταλικό Πολεμικό Ναυτικό ως μέρος της Αμερικανικής βοηθείας και μετονομάστηκε ως «Gelso» M 5509, ονομασία που προέρχεται από την ιταλική λέξη gelso που σημαίνει μουριά. Το 1984 μετετράπηκε από ναρκαλιευτικό σε ναρκοθηρευτικό τύπου Castagno αλλάζοντας το παλαιό USQ-1 σονάρ με το νέο SQQ-14 και δημιουργώντας εγκαταστάσεις τόσο για δύτες όσο και για ναρκοθηρευτικές τηλεχειριζόμενες υποβρύχιες συσκευές. Μετά τη λήξη της υπερεσίας του πλοίου στο Ιταλικό Πολεμικό Ναυτικό παραχωρήθηκε στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό.

Μετάταξη στην Ελλάδα

Το πλοίο παραλήφθηκε στην Ιταλία από τον Πλωτάρχη N. Γούργουρη στις 10 Οκτωβρίου 1995. Εντάχθηκε στον ελληνικό στόλο και μετονομάστηκε εκ νέου σε «Ευνίκη» Μ-61. Μαζί με το δίδυμό του πλοίο «Ερατώ» Μ-60 απετέλεσαν τα πρώτα ναρκοθηρευτικά του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού. Ανήκε στη δύναμη της Διοίκησης Ναρκοπολέμου. Μετά από δέκα χρόνια υπηρεσίας και αφού έλαβε μέρος σε Εθνικές αλλά και συμμαχικές ασκήσεις και επιχειρήσεις, διανύοντας συνολικά 45.440 ναυτικά μίλια στο διάστημα αυτό, το πλοίο «Ευνίκη» Μ-61 παροπλίσθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 2005 στο πλαίσιο του εκσυγχρονισμού του ελληνικού στόλου.

Πλοία με το όνομα «Ευνίκη»

Το ναρκοθηρευτικό «Ευνίκη» Μ-61 είναι το δεύτερo κατά σειρά από τα δύο πλοία συνολικά που φέρουν το όνομα αυτό. Το πρώτο πλοίο ήταν η πυραυλάκατος «Ευνίκη» Ρ-55 που ενετάγη το 1972 και μετονομάσθηκε το 1976 σε «Αρλιώτης».
Σαμπάβα

Γεωγραφία

Η Σαμπάβα βρίσκεται βορειοανατολικά της Μαδαγασκάρης και ανατολικά της Αντσιρανάνα και της Σάβα. Βρίσκεται βόρεια της Αντοχαμάρο.

Μεταφορές

Το πλησιέστερο αεροδρόμιο είναι το Αεροδρόμιο του Αρρασάρτ, που βρίσκεται κοντά στην Αντσιρανάνα.

Οικονομία

Σημαντικότερη καλλιέργεια είναι η βανίλια, ενώ άλλα σημαντικότερα προϊόντα είναι η ινδική καρύδα και το ρύζι.
Αυχεναλγία

Οι δισκοκήλες στον αυχένα παρατηρούνται συχνότερα στο Α5-Α6 μεσοσπονδύλιο διάστημα και ακολούθως στο Α6-Α7 και το Α4-Α5 διάστημα. Η συχνότητα είναι υψηλότερη κατά την τέταρτη δεκαετία της ζωής. Η κλινική εκδήλωση μπορεί να είναι οξεία (ιστορικό τραυματισμού, τροχαίου ατυχήματος, μετά ανύψωση ή και έλξη βαρέων αντικειμένων – γενικά σε νεότερους ασθενείς), υποξεία ή χρόνια (γενικά σε μεγαλύτερους ασθενείς). Τα πιο συχνά συμπτώματα περιλαμβάνουν πόνο στον αυχένα που μπορεί να αντανακλά στον ώμο, το βραχίονα ή την άκρα χείρα, μυϊκό σπασμό και παραισθησία ή μυϊκή αδυναμία στα άνω άκρα. Τα συμπτώματα συχνά είναι εντοπισμένα και χαρακτηριστικά ριζοπάθειας. Σε χρόνιες περιπτώσεις οι ασθενείς μπορεί να εμφανίζουν μυελοπάθεια και ευρήματα από τις μακρές οδούς με αστάθεια, κλώνο, αύξηση των τενόντιων αντανακλαστικών, διαταραχές της βάδισης ή της ισορροπίας, μυϊκή ατροφία και αδυναμία.
Η ακτινογραφία μπορεί να δείξει προσθιο- ή οπισθολίσθηση, στένωση μεσοσπονδύλιων διαστημάτων ή οστεόφυτα. Η αξονική τομογραφία απεικονίζει με λεπτομέρεια την παρουσία οστεοφύτων στις αρθρώσεις του Luschka. Η μαγνητική τομογραφία (MRI) είναι μέθοδος εκλογής για τη διάγνωση της κήλης της αυχενικής μοίρας. Εάν η χρήση της MRI αντενδείκνυται (π.χ. σε ασθενείς με βηματοδότη), διενεργείται CT μυελογραφία. Η παρουσία εκφύλισης ή και κήλης ενός δίσκου δεν προκαλεί απαραίτητα και κλινική συμπτωματολογία.
Σε πολλούς ασθενείς με κήλη της αυχενικής μοίρας, με ή χωρίς ριζοπάθεια, δεν απαιτείται χειρουργική θεραπεία. Η χρήση μαλακού κολάρου περιορίζει τις ακραίες κινήσεις του αυχένα, ελαττώνοντας με τον τρόπο αυτό την πίεση στις νευρικές ρίζες. Τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα και περιστασιακά, ή για μικρό διάστημα χορήγηση στεροειδών (σε μεγαλύτερους ασθενείς) μπορεί να μειώσει τη βαρύτητα των συμπτωμάτων. Η φυσικοθεραπεία επίσης μπορεί να ανακουφίσει τον ασθενή. Σε οξύ πόνο εγχύσεις στον αυχένα από εξειδικευμένο ιατρό είναι ασφαλείς και προσφέρουν γρήγορη ανακούφιση.
Εάν η συντηρητική αγωγή αποτύχει, ο ασθενής μπορεί να είναι υποψήφιος για χειρουργική αποσυμπίεση της πάσχουσας νευρικής ρίζας. Οι σύγχρονες τεχνικές με πρόσθια προσπέλαση και δισκεκτομή, με ή χωρίς σπονδυλοδεσία, έχουν βελτιωθεί σημαντικά και αποτελούν σήμερα τη συνήθη χειρουργική θεραπεία της κήλης δίσκου της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης.
Λεωνίδας Κουκορίκος

Βιογραφικά στοιχεία

Κατά την περίοδο της οθωμανικής διοίκησης είχε εκλεγεί δικαστής. Μετά την απελευθέρωση εξελέγη βουλευτής Καρδίτσας στις εκλογές 1881.