google/wiki40b huggingface dataset:
Ασιατική Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου

Ποδόσφαιρο γυναικών στην Ασία

Η Ασιατική Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου Γυναικών (Asian Ladies Football Confederation, ALFC) αποτελεί τμήμα της AFC υπεύθυνο για τη διαχείτηση του ποδοσφαίρου γυναικών στην Ασία. Ιδρύθηκε ως ανεξάρτητη οργάνωση τον Απρίλιο του 1968, στην συνάντηση που είχαν η Ταϊβάν, το Χονγκ Κονγκ, η Μαλαισία και η Σιγκαπούρη. Το 1986 η ALFC συγχωνεύθηκε με την AFC. Η Ασιατική Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου Γυναικών διοργάνωσε την AFC Γυναικών Κύπελλο Ασίας, πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1975, καθώς και το Πρωτάθλημα AFC του AFC U-19 των γυναικών και το Πρωτάθλημα AFC U-17 των γυναικών.

Κατάταξη εθνικών πρωταθλημάτων

Η κατάταξη εθνικών πρωταθλημάτων χρησιμοποιείται από την AFC για να καθορίσει τον αριθμό των συμμετεχόντων στο Τσάμπιονς Λιγκ. Η συγκεκριμένη αξιολόγηση πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά από την επιτροπή AFC Pro-League κατά την περίοδο 2006-2008, και βασίζεται στο ανταγωνιστικό ποδόσφαιρο, τον επαγγελματισμό, την εμπορευσιμότητα και την οικονομική κατάσταση των πρωταθλημάτων και συλλόγων. Η αξιολόγηση επικαιροποιείται κάθε δύο έτη.
Σακραμέντο (Καλιφόρνια)

Ιστορία

Η πόλη αναπτύχθηκε αρχικά γύρω από το οχυρό Σούτερ, το οποίο χτίστηκε το 1839. Η πόλη άκμασε κατά το πυρετό του χρυσού στην Καλιφόρνια και είχε το ρόλο διαμετακομιστικού, εμπορικού και αγροτικού κέντρου, ενώ ήταν τερματικός σταθμός για σιδηροδρομικές, ακτοπλοϊκές και αμαξιτές οδούς. Το 1850 έλαβε το χαρακτηρισμό πόλης, με αποτέλεσμα να γίνει η πρώτη πόλη της Καλιφόρνιας. Το 1879 ανακηρύχθηκε πρωτεύουσα της Καλιφόρνιας. Η περιοχή του Σακραμέντο, επειδή βρίσκεται στη συμβολή δύο ποταμών έχει πληγεί αρκετές φορές από πλημμύρες. Προς το παρόν η πόλη προστατεύεται από ένα σύστημα αναχωμάτων, το οποίο όμως σε αρκετά σημεία έχει αποσταθεροποιηθεί, απόρροια της πρόχειρης κατασκευής του από τους κατοίκους της πόλης πριν από ένα αιώνα.
Μακάμπι Νετάνια ΦΚ

Ιστορία

Η ομάδα ιδρύθηκε το 1934 σαν Mandatory Palestinian Club και είχε ως χρώματα το πράσινο και το άσπρο. Την πρώτη σεζόν, 1935-35, συμμετείχε στη Liga Gimel, την τότε τρίτη κατηγοράι της χώρας. Μετά από 3 περιόδους στην 3η κατηγορία ανέβηκε στην Liga Bet (δεύτερη κατηγορία) και την περίοδο 1941-42 κέρδισε το πρωτάθλημα και εξασφάλισε την άνοδο στην κορυφαία, τότε, την Palestine League.
Έγινε ιδρυτικό μέλος της Israeli League το 1949. Το 1954 έφτασε για πρώτη φορά στον τελικό του κυπέλλου, αλλά έχασε με 4-0 από τη Μακάμπι Τελ Αβίβ (ποδόσφαιρο).
Μπόρβιν του Μεκλεμβούργου

Βιογραφία

Είναι ο μόνος γιος του Γεωργίου-Αλεξάνδρου τιτουλάριου μεγάλου δούκα του Μεκλεμβούργου και της Ιλόνας/Ελένης των Αψβούργων-Λωρραίνης-Ουγγαρίας, κόρης του Ιωσήφ-Φραγκίσκου αρχιδούκα της Αυστρίας.
Μεταφορικό τορπιλοβόλων

Το μεταφορικό τορπιλοβόλων ήταν τύπος πολεμικού πλοίου το οποίο αναπτύχθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα ώστε να βοηθήσει τη μεταφορά μικρών τορπιλοβόλων στα ανοιχτά της θάλασσας και την προετοιμασία τους για επίθεση. 
Κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού Πολέμου του 1877, οι Ρώσοι επέταξαν 19 εμπορικά πλοία για να τα μετατρέψουν σε μεταφορικά τορπιλοβόλων. Το Velikiy Knyaz Konstantin ήταν το πρώτο ιστορικό πλοίο σε αυτόν τον νέο τύπο πλοίων. Κυβερνήτης του ήταν ο Στεπάν Μακάροφ, ο οποίος ήταν πρώτος μηχανικός, πρώιμος πειραματιστής της χρήσης των τορπιλών και εμπνευστής της ιδέας των μεταφορικών τορπιλοβόλων. Στις 14 Ιανουαρίου 1878, ο Μακάροφ πραγματοποίησε την πρώτη επιτυχημένη επίθεση από αυτοκινούμενες τορπίλες στην ιστορία. Το τουρκικό πλοίο Intibah καταστράφηκε από τορπιλοβόλα τα οποία εκκίνησαν από το Velikiy Knyaz Konstantin.
Το 1878, το Βρετανικό Ναυτικό μετέτρεψε το Hecla σε μεταφορικό τορπιλοβόλο, ενώ ακολούθησε το HMS Vulcan (1889). Το 1896 το γαλλικό πλοίο Foudre ήταν μεταφορικό τορπιλοβόλων, προτού μετατραπεί σε υδροπλανοφόρο.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο τύπος εξελίχθηκε και στις ΗΠΑ έλαβε τη μορφή του μηχανοκίνητου μεταφορικού τορπιλοβόλων (AGP ή "Patrol Craft Tender", σύμφωνα με το σύστημα ταξινόμησης πλοίων του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ).
Κόπα Αμέρικα 2015

Διοργανώτρια

Αρχικά, επρόκειτο να φιλοξενηθεί από τη Βραζιλία, όπως προτάθηκε από τη Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου Βραζιλίας (CBF), τον Φεβρουάριο του 2011, λόγω της πολιτικής εναλλαγής της CONMEBOL, σύμφωνα με την οποία η διοργάνωση θα διεξαγόταν σε κάθε χώρα, με αλφαβητική σειρά. Ωστόσο, λόγω της διοργάνωσης του Κυπέλλου Συνομοσπονδιών του 2013, του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2014 και των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 2016 στην εν λόγω χώρα, η Βραζιλία αποφάσισε να μην φιλοξενεί επίσης το Κόπα Αμέρικα. Ο πρόεδρος της CONMEBOL, Νικολά Λεός, είχε αναφέρει η δυνατότητα διεξαγωγής της διοργάνωσης στο Μεξικό (παρά το γεγονός ότι η χώρα αυτή δεν είναι μέλος της CONMEBOL) ως μέρος των εορτασμών της εκατονταετηρίδας της ομοσπονδίας. Οι ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες της Βραζιλίας και της Χιλής συζήτησαν την ιδέα της ανταλλαγής της σειράς των διοργανώσεων του 2015 και του 2019. Η ανταλλαγή ανακοινώθηκε το Μάιο του 2012.

Σκόρερ

Οι παίκτες που σημειώνονται με έντονους χαρακτήρες είναι ακόμα ενεργοί στη διοργάνωση.
Πηγή: CONMEBOL.com

Μπάλα των αγώνων

Στις 16 Νοεμβρίου του 2014, η επίσημη μπαλα των αγώνων παρουσιάστηκε στο Εστάδιο Νασιονάλ. Η ονομασία της μπάλας είναι «Nike Cachaña», η οποία αποτελεί όρο της χιλιανής αργκό που σημαίνει επιτυχημένη προσποίηση ή ντρίπλα. Κατά τη διάρκεια της παρουσίασής της, ήταν παρών ο Χιλιανός διεθνής Αρτούρο Βιδάλ. Η μπάλα έχει σχεδιαστεί κυρίως με το λευκό ως κύρια όψη, με μπλε και κόκκινες αποχρώσεις, εκπροσωπώντας τη διοργανώτρια χώρα Χιλή. Τα χρώματα της σημαίας της Χιλής υποδηλώνουν το σχεδιασμό της μπάλας:. Το κόκκινο αντιπροσωπεύει το λαό, το μπλε συμβολίζει τον ουρανό της Χιλής, και το λευκό τις Άνδεις που καθορίζουν τόσο έντονα τη γεωγραφία της χώρας αυτής.

Μασκότ

Η επίσημη μασκότ της διοργάνωσης, μία νεαρή αλεπού culpeo, παρουσιάστηκε στις 17 Νοεμβρίου του 2014. Το όνομα της μασκότ, «Zincha», επιλέχθηκε από το κοινό αποκλείοντας δύο άλλες επιλογές, «Andi» και «Kul».

Επίσημα τραγούδια

Το «Al Sur del Mundo» από το χιλιανό συγκρότημα «La Noche de Brujas» αποτελέι το επίσημο τραγούδι της διοργάνωσης. Ερμηνεύθηκε κατά τη διάρκεια της τελετής έναρξης της διοργάνωσης στις 11 Ιουνίου. Αναφέρεται στους διαφορετικούς πολιτισμούς των δώδεκα χωρών που συμμετέχουν.
Αλέξης Σταμάτης

Βιογραφικό

Γεννήθηκε στην Αθήνα και είναι γιος του αρχιτέκτονα Κώστα Σταμάτη και της ηθοποιού Μπέτυς Αρβανίτη. Ειναι παντρεμένος με την ηθοποιο Εύα Σιμάτου. Σπούδασε Αρχιτεκτονική στο ΕΜΠ  και ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές Αρχιτεκτονικής και Κινηματογράφου στο Λονδίνο. Από το 1988 εργάστηκε σαν αρχιτέκτων σε αρχιτεκτονικό γραφείο σε διάφορα έργα στην Ελλάδα και στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Έχει εκδώσει δεκαπέντε μυθιστορήματα και εικοσιέξι συνολικά βιβλία. Το πρώτο, Ο έβδομος ελέφαντας (1998) εκδόθηκε στην Μεγάλη Βρετανία. Το δεύτερο, Μπαρ Φλωμπέρ (2000) εκδόθηκε στην Μεγάλη Βρετανία, τη Γαλλία, την Ιταλία,  την Ισπανία την Πορτογαλία  τη Βουλγαρία  και τη Σερβία . Έχει δημοσιεύσει έξι ποιητικές συλλογές. Το μυθιστόρημα του Αμερικάνικη Φούγκα εκδόθηκε το 2008 στις ΗΠΑ, έχοντας κερδίσει το International Literature Award από το "National Endowment for the Arts". Το μυθιστόρημά του Βίλα Κομπρέ ήταν υποψήφιο για το Βραβείο Αναγνωστών του ΕΚΕΒΙ (2007). Για την δεύτερη συλλογή του, Αρχιτεκτονική Εσωτερικών Χώρων του απονεμήθηκε το 1994 από τον Δήμο Αθηναίων το Βραβείο Ποίησης στη μνήμη Νικηφόρου Βρεττάκου. Το παιδικό του μυθιστόρημα Ο Άλκης και ο Λαβύρινθος κέρδισε το Πρώτο Βραβείο  του Κύκλου του Παιδικού Βιβλίου. 
Ο μονόλογός του Τελευταία Μάρθα παρουσιάστηκε το 2004 στην Πολιτιστική Ολυμπιάδα και παίχτηκε το 2008 στο Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας σε σκηνοθεσία Βίκυς Γεωργιάδου και ερμηνεία Χρήστου Στεργιόγλου. Τα έργα του Δακρυγόνα και Σκότωσε ό,τι αγαπάς (σκηνοθεσία Άρη Τρουπάκη) παίχτηκαν το 2010 και το 2012 στο ίδιο θέατρο. Ο μονόλογός του Μεσάνυχτα σ' έναν τέλειο κόσμο ανέβηκε στο Θέατρο Τέχνης το 2013 σε σκηνοθεσία Άρη Τρουπάκη. Το έργο του Μελίσσια έχει παρουσιαστεί στα πλαίσια του προγράμματος "Αναγνώσεις" στο Εθνικό Θέατρο και ανέβηκε τον Μάιο του 2019 στο Εθνικό θέατρο με πρωταγωνίστρια την Μπέτυ Αρβανίτη. Το έργο του Innerview παίχτηκε το χειμώνα του 2014 στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης σε σκηνοθεσία Λίλλυς Μελεμέ.
Έχει γράψει το σενάριο για την ταινία Καταιγίδα, (σκην. Χάρης Πατραμάνης) το οποίο εγκρίθηκε από το πρόγραμμα «Ορίζοντες» του Ελληνικού Κέντρου Κινηματόγραφου. 
Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στην Μεγάλη Βρετανία. 
Έχει αντιπροσωπεύσει πολλές φορές την Ελλάδα σε διεθνή λογοτεχνικά συνέδρια. Τον Απρίλιο του 2013 μίλησε στο Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο στα πλαίσια της εκδήλωσης "Τέσσερις συγγραφείς του Νότου μιλούν για την κρίση". Το 2013 το μονόπρακτό του "Innerview"  παίχτηκε στο Southbank Centre του Λονδίνου.
Διδάσκει Δημιουργική Γραφή στο Κολέγιο Αθηνών-Ψυχικού και στο Μουσείο
Ηρακλειδών. Γράφει κριτική λογοτεχνίας στην εφημερίδα "Τα Νέα" και αρθρογραφεί στην εφημερίδα ''Το Βήμα''.
Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2019 είναι υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων με την παράταξη «Αθήνα Ψηλά» του Κώστα Μπακογιάννη.
Είναι παντρεμένος με την ηθοποιό Εύα Σιμάτου με τον οποία έχουν ένα γιο, τον Ερμη (γ. 2019)
Ρίτσαρντ Κλογκ

Βιογραφία

Ο Κλογκ σπούδασε ιστορία στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, απ' όπου αποφοίτησε (Master) το 1963.  
To 1958 επισκέφτηκε για πρώτη φορά την Ελλάδα, φτάνοντας με τρένο από το Βελιγράδι στο συνοριακό σταθμό της Γευγελής και τελικό προορισμό την Κωνσταντινούπολη, εγκαινιάζοντας μια σχέση ζωής με τη χώρα που μελέτησε κι αγάπησε πολύ.  Η έλευση της δικτατορίας των Συνταγματαρχών το 1967 τον βρήκε στην Ελλάδα να ερευνά ιστορικά αρχεία, τον πίκρανε πολύ και με την επιστροφή του στην Αγγλία εργάστηκε με την εκδότρια Ελένη Βλάχου για να αποκρούσει την προπαγάνδα της Χούντας που επιχειρούσε να εξωραϊσει την εικόνα της στο εξωτερικό. Όταν έμαθε οτι ο υπεύθυνος των δημοσίων σχέσεων της Χούντας πλήρωνε έναν Βρετανό βουλευτή του Εργατικού κόμματος, τον Γκόρντον Μπάτζιερ (Gordon Bagier), για να διαμορφώνει θετική εικόνα για τους Συνταγματάρχες ενήργησε σε συνεργασία με τη Βλάχου και το συγγραφέα κι εκπαιδευτικό Αλέξη Δημαρά για να σταματήσουν τη δράση του λομπίστα. Το σκάνδαλο διέρρευσε σε πολλές εφημερίδες και τάραξε την κοινοβουλευτική ζωή της Βρετανίας. 
Από το 1969 διδάσκει νεοελληνική ιστορία στο King's College του Λονδίνου, αρχικά ως λέκτορας και από το 1988 ως το 1995 ως καθηγητής βαλκανικής ιστορίας. Συνεργάστηκε με τον συγγραφέα Κρις Μόνταγκιου Γουντχαους, που είχε πολεμήσει πλάι πλάι με τους αντιστασιακούς του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ στην Ελλάδα της Κατοχής, προλογίζοντας μάλιστα μερικά από τα βιβλία του. Το 1995, έγινε ανώτερος ερευνητής, καθώς και συνάδελφος του διοικητικού συμβουλίου του κολλεγίου St Antony's, του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης.

Εργασία

Ο Κλογκ έχει αποκτήσει φήμη ως ειδικός στη σύγχρονη ελληνική ιστορία. Το πιο γνωστό έργο του Μια Σύντομη Ιστορία της Ελλάδας (A Concise History of Greece, 1992) εξετάζει την ιστορία της χώρας από τα Ορλωφικά (1770) ως το 2000, έθεσε νέα πρότυπα στον τομέα, μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες (όλες τις βαλκανικές) και βραβεύτηκε με το βραβείο Runciman το 1993. Ο ίδιος ο Κλογκ τιμήθηκε με τον Χρυσό Σταυρό του Ελληνικού Τάγματος Τιμής από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Κωστή Στεφανόπουλο το 2002.  
Το 2019 κυκλοφόρησε το έργο του Ο επίμονος ιστορικός - Μια ακαδημαϊκή Οδύσσεια από την Οξφόρδη ως την Αθήνα από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος.
Πενσυλβάνια εποχή

Η Πενσυλβάνια (επίσης γνωστή ως Άνω Λιθανθρακοφόρος ή Ύστερη Λιθανθρακοφόρος) είναι σύμφωνα με τον γεωλογικό χρόνο της ICS η νεότερη από τις εποχές της Λιθανθρακοφόρου. Διήρκeσε 323,2 - 298,9 Ma (million years ago}. Όπως συμβαίνει και με πολλές άλλες γεωχρονολογικές μονάδες τα στρώματα που καθορίζουν την Πενσυλβάνια είναι γνωστά, αλλά οι ακριβείς ημερομηνίες έναρξης και τέλους της περιόδου είναι αβέβαιες. Η Πενσυλβάνια εποχή πήρε το όνομά της από την ομώνυμη Πενσυλβάνια, όπου τα ανθρακοπαραγωγά στρώματα της περιόδου είναι ευρύτατα διαδεδομένα.

Ευρωπαϊκή και βορειοαμερικανική στρωματογραφία

Η διαφοροποίηση ανάμεσα σε Πενσυλβάνια και Μισσισσίπια διαμορφώθηκε από τη βορειοαμερικανική στρωματογραφία. Στη Βόρεια Αμερική, όπου οι αρχές της Λιθανθρακοφόρου βρίσκονται σε στρώματα κυρίως θαλάσσιου ασβεστόλιθου, η Πενσυλβάνια στο παρελθόν αντιμετωπιζόταν ως ολοκληρωμένη γεωλογική εποχή μεταξύ της Μισσισσίπιας και της Πέρμιας. Στην Ευρώπη, η Μισσισσίπια και η Πενσυλβάνια είναι λίγο-πολύ συνεχής ακολουθία ηπειρωτικών αλούβιων και ομαδοποιούνται ως λιθανθρακοφόρος περιόδος. Η τρέχουσα διεθνής γεωλογική κλίμακα της Επιτροπής Διεθνούς Στρωματογραφίας καθορίζει τη Μισσισσίπια και την Πενσυλβάνια ως υποπεριόδους της Λιθανθρακοφόρου.

Μύκητες

Όλες οι σύγχρονες τάξεις μυκήτων βρέθηκαν σε πετρώματα της Πενσυλβάνιας

Σπονδυλωτά

Τα αμφίβια ήταν ποικίλα και κοινά. Ορισμένα έφταναν αρκετά μέτρα μήκος ως ενήλικα. Η κατάρρευση της οικολογίας των τροπικών δασών κατά τα μέσα της Πενσυλβάνιας προκάλεσε τον αφανοσμό αρκετών ειδών αμφιβίων που δεν κατάφεραν να επιβιώσουν σε ξηρότερες συνθήκες. Τα ερπετά άκμασαν εξαιτίας ειδικών προσαρμογών στο περιβάλλον. Μία από τις μεγαλύτερες εξελίξεις της Λιθανθρακοφόρου ήταν το αμνιωτικό αυγό, που επέτρεψε την περαιτέρω εκμετάλλευση της ξηράς από ορισμένα τετράποδα. Σε αυτές περιλαμβάνονται τα πρώτα ερπετά σαυρόψιδα (Hylonomus), και η παλαιότερη γνωστή συναψίδα (Archaeothyris). Τα ερπετά υποβλήθηκαν σε σε σημαντικές εξελικτικές αλλαγές, προκειμένου να προσαρμοστούν στο ξηρότερο κλίμα που ακολούθησε την κατάρρευση του τροπικού δάσους.
Θολάρια Αμοργού

Γενικά και ιστορικά στοιχεία

Τα Θολάρια είναι κτισμένα στο βορειοδυτικό τμήμα του νησιού, σε υψόμετρο 220 μέτρων. Απέχουν 17 χιλιόμετρα από τη Χώρα και 2,5 χιλιόμετρα από τον Όρμο Αιγιάλης, το δεύτερο λιμάνι της Αμοργού. Βρίσκονται κοντά στον λόφο Βίγλα, στη θέση στην οποία βρισκόταν η Αρχαία Αιγιάλη, μια από τις τρεις πόλεις της αρχαίας Αμοργού. Ο οικισμός έχει παραδοσιακή κυκλαδίτικη αρχιτεκτονική, με λευκά σπίτια και στενά δρομάκια. Σύμφωνα με τον ιστορικό και γεωγράφο Αντώνιο Μηλιαράκη, κατά το 1884 τα Θολάρια διέθεταν περίπου 100 σπίτια.
Η κεντρική εκκλησία του οικισμού είναι αφιερωμένη στους Αγίους Αναργύρους και γιορτάζει την 1η Ιουλίου. Κοντά στην εκκλησία βρίσκεται ο αρχαιολογικός χώρος της Αιγιάλης. Στα Θολάρια ανακαλύφθηκε κορμός κούρου της αρχαϊκής εποχής.
Ο οικισμός το 1845 προσαρτήθηκε στο δήμο Αμοργού και το 1864 στο δήμο Αιγιαλής. Από το 1912 μέχρι το 1997 ανήκε στην επαρχία Νάξου ως έδρα της κοινότητας Θολαρίων. Από το 1997 ανήκει στον δήμο Αμοργού.
2074 Σουμέικερ

Φυσικά χαρακτηριστικά

O φασματικός τύπος του Σουμέικερ είναι Sa. Ο Σουμέικερ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 2 ώρες 31 λεπτά και 58 δευτερόλεπτα.
Bangladesh Pratidin

Η Bangladesh Pratidin είναι η καθημερινή Βεγγαλόγλωσση "ανεξάρτητη" εφημερίδα στο Μπαγκλαντές. Ιδρύθηκε το 2010. Η Bangladesh Pratidin είναι στην κορυφή της λίστας των υψηλότερων σε κυκλοφορία καθημερινών εφημερίδων ανάμεσα σε 345 εφημερίδες που εκδίδονται από Ντάκα και αλλού, με βάση τα δεδομένα που είπε ο υπουργός πληροφοριών στο κοινοβούλιο στις 10 Μαρτίου 2014. Ο συντάκτης είναι ο Ναέμ Νιζάμ. Είναι γνωστός βετεράνος δημοσιογράφος στο Μπαγκλαντές. Η Bangladesh Pratidin είναι θυγατρική της East-West Media Group, η οποία ανήκει στον όμιλο Μπασουντάρα. Εξ ονόματος της East-West Media Group ο εκδότης της Εφημερίδας είναι ο Μοϋνάλ Χοσσάιν Τσοουντχουρί.

Διαφορές

Τον Φεβρουάριο του 2017 ο ανταποκριτής της εφημερίδας στο Σαβάρ συνελήφθη από την Αστυνομία του Μπανγκλαντές για την δημιουργία εργατικής αναταραχής, την επίθεση σε εργοστάσια και το κλέψιμο ενδυμάτων. Ο δικηγόρος του κατηγόρησε την αστυνομία ότι τον βασάνιζε στη κράτηση. Η οικογένειά του και ο δικηγόρος του ισχυρίστηκαν ότι είχε συλληφθεί για τις αναφορές του σχετικά με τον εκβιασμό των ιδιοκτητών εργοστασίων ενδυμάτων από την αστυνομία.
Τσεκούρι

To τσεκούρι ή πέλεκυς είναι κοπτικό εργαλείο με πλατιά λεπίδα διαφόρων σχημάτων στο άκρο λαβής, συνήθως ξύλινη. Το τσεκούρι χρησιμοποιείται συνήθως για την κοπή ξύλων, αλλά έχει χρησιμοποιηθεί επίσης ως κυνηγετικό και πολεμικό όπλο, ως τελετουργικό αντικείμενο και στην εραλδική. Ανάλογα με την εξειδικευμένη χρήση του, μπορεί να έχει διαφορετικό σχήμα.
Πριν την εμφάνιση του σύγχρονου τσεκουριού, λίθινα εργαλεία με τη μορφή λεπίδας χρησιμοποιούνταν εδώ και τουλάχιστον 1,5 εκατομμύρια χρόνια, αν και χωρίς λαβή, η οποία προστέθηκε αργότερα. Το υλικό της κεφαλής άλλαξε με την πρόοδο της τεχνολογίας από πέτρα σε χαλκό, ορείχαλκο, σίδηρο και τέλος ατσάλι. Η προσαρμογή της λεπίδας στη λαβή γινόταν ανάλογα με τα διαθέσιμα υλικά, αρχικά, με ενσφήνωση της λεπίδας μέσα στη λαβή, και αργότερα, όταν οι πέλεκεις έγιναν μεταλλικοί, με πτερύγια, ανασηκωμένες άκρες και με οπή (μάτι). Ο τελευταίος τύπος μοιάζει με τα σημερινά τσεκούρια. Από την προϊστορική εποχή χρονολογείται και η χρήση του τσεκουριού ως πολεμικό όπλο. Τύποι πολεμικών τσεκουριών ήταν ο δανικός πέλεκυς, με πλατιά λεπίδα, η φραγκίσκα, το τόμαχωκ των ιθαγενών της Αμερικής και η αλαβάρδα, η οποία μοιάζει με δόρυ.
Ο πέλεκυς, απλός ή διπλός, είχε θρησκευτική σημασία για πολλούς αρχαίους λαούς, συνδέοντας συχνά με τον κεραυνό, και είχαν αναθηματικό χαρακτήρα. Η ιδιαίτερη σημασία είχε στον μινωικό πολιτισμό ο διπλός πέλεκυς ή λάβρυς. Οι πέλεκες αυτοί ήταν λεπτότεροι και έφεραν διακόσμηση.
Ζαμπίνε Μπέργκμαν-Πολ

Πρώιμη ζωή και την εκπαίδευση

Η Μπέργκμαν-Πολ γεννήθηκε στο Άιζεναχ της Θουριγγίας. Αφού αποφοίτησε από το σχολείο το 1964, η Μπέργκμαν-Πολ αρχικά δεν εισήχθη στο πανεπιστήμιο, αλλά εισήχθη με διετή υποτροφία στο Ινστιτούτο Ιατροδικαστικής στο Πανεπιστήμιο Χούμπολτ στο Βερολίνο. Το 1966, άρχισε να σπουδάσει ιατρική και αποφοίτησε το 1972 με πτυχίο στην ιατρική. Από το 1979, εργάστηκε ως ειδική σε θέματα πνεύμονα και το 1980 απέκτησε διδακτορικό.
Από το 1980 έως το 1985, ήταν ιατρική διευθύντρια του τμήματος της πολυκλινικής για ασθένειες των πνευμόνων και της φυματίωσης στο Φριντριχσάιν του Βερολίνου. Από το 1985 έως το 1990, ήταν ιατρική διευθύντρια στο Επαρχιακό Γραφείο για παθήσεις πνευμόνων και φυματίωσης στο Ανατολικό Βερολίνο.
Από το 1990 η Μπέργκμαν-Πολ είναι Προστάτης των Ατόμων με Αναπηρία στη Γερμανία (ABID eV) και από το 2003 Πρόεδρος του Ερυθρού Σταυρού στο Βερολίνο. Επίσης από το 2003 είναι μέλος του Προεδρείου της Διεθνούς Ομοσπονδίας και αντιπρόεδρος από το 2007.

Πολιτική καριέρα

Το 1981, άρχισε να εργάζεται για τη Χριστιανοδημοκρατικη Ένωση Γερμανίας, ενός εκ των κομμάτων της ΛΔΓ, και το 1987 εξελέγη στο περιφερειακό συμβούλιο στο Ανατολικό Βερολίνο.
Στις γενικές εκλογές του Μαρτίου του 1990, οι μόνες ελεύθερες εκλογές που διεξήχθησαν στην Ανατολική Γερμανία, εξελέγη μέλος της Βουλής και στις 5 Απριλίου εξελέγη πρόεδρός της. Την ίδια ημέρα, το Κοινοβούλιο κατήργησε το Κρατικό Συμβούλιο, τη συλλογική προεδρία της χώρας. Σύμφωνα με το Σύνταγμα, ο πρόεδρος της Βουλής ήταν ex officio αντιπρόεδρος της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας, ως εκ τούτου, η Μπέργκμαν-Πολ έγινε προσωρινή αρχηγός κράτους. Σε αυτόν τον ρόλο, προήδρευσε στην ψηφοφορία για την ένταξη στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας στις 23 Αυγούστου, καθώς και στη συντριπτική έγκριση της συνθήκης ενοποίησης, στις 12 Σεπτεμβρίου.
Μετά την επανένωση της Γερμανίας στις 3 Οκτωβρίου 1990 έγινε μέλος της Μπούντεσταγκ. Μαζί με άλλα μέλη της τελευταίας κυβέρνησης της Ανατολικής Γερμανίας, διορίστηκε επίσης Ομοσπονδιακός Υπουργός Ειδικών Υποθέσεων στην κυβέρνηση του καγκελάριου Χέλμουτ Κολ. Μετά τις γερμανικές εκλογές του 1990 διορίστηκε υφυπουργός στο Ομοσπονδιακό Υπουργείο Υγείας στις 18 Ιανουαρίου 1991. Μετά την ήττα του κόμματός της στις εκλογές του 1998, έφυγε από την κυβέρνηση στις 27 Οκτωβρίου 1998, αλλά παρέμεινε στη Βουλή μέχρι το 2002.

Προσωπική ζωή

Η Ζαμπίνε Μπέργκμαν-Πολ είναι παντρεμένη και έχει δύο παιδιά. Είναι Προτεστάντισσα.
Βασιλεώνοικο Χίου

Τοπωνυμικά-ιστορικά-αρχαιολογικά

Η ετυμολογία του ονόματος Βασιλεώνοικο είναι η προφανής, δηλαδή από τις λέξεις βασιλέων + οίκος (η φράση «βασιλέων οίκοι» υπάρχει και στην επιγραφή του Αττάλου). Παλαιότερη γραφή είναι το Βασιλεώνοικος. Γεγονός είναι ότι υπάρχουν αρκετοί ερειπωμένοι πύργοι στην περιοχή, μεγάλοι και μικροί, από την εποχή της Γενουατοκρατίας.
Στην περιοχή Μπουλά βρέθηκαν υπολείμματα αρχαίων τάφων με κτερίσματα. Το χωριό καταστράφηκε εντελώς από τον μεγάλο σεισμό του 1881, «όστις κατέρριψε τά τε οικήματα όλα και τας εκκλησίας του χωρίου».
Ζε Ελίας

Καριέρα

Γεννήθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 1976 στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας. Ήταν ένα από τα μεγάλα ταλέντα του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου καθώς στα 17 του ήταν βασικός με την Κορίνθιανς. Αγωνίστηκε με τη Μπάγερ Λεβερκούζεν, την Ίντερ και τη Μπολόνια, αλλά λόγω του ιδιόρρυθμου χαρακτήρα του δεν κατάφερε να κάνει την καριέρα που αναμενόταν.
Για τρία χρόνια ήταν ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού και συμμετείχε σε μεγάλες επιτυχίες του συλλόγου. Με τον Κριστιάν Καρεμπέ δημιούργησαν ένα πολύ δυνατό δίδυμο στο χώρο του κέντρου. Μαζί με το Τζιοβάνι και τον Καστίγιο πρόσθεσαν μια Λατινοαμερικάνικη νότα στην ομάδα του Ολυμπιακού, που αγαπήθηκε από τους φιλάθλους.
Μετά τον Ολυμπιακό είχε και ένα  πέρασμα από τη Σάντος.

Εθνική Βραζιλίας

Με την εθνική Βραζιλίας στο διάστημα 1995 - 1999 είχε 22 συμμετοχές και ένα χάλκινο Ολυμπιακό μετάλλιο το 1996.

Προσωπική ζωή

Ο Ζε Ελίας ασχολείται πλέον με τα media, ως σχολιαστής. Επίσης, πρόσφατα είχε και κάποια προβλήματα με το νόμο, καθώς δεν πληρώνει, ελλείψει χρημάτων όπως ισχυρίζεται, τη διατροφή της πρώην συζύγου του.
Λαμψάκη

Στην ελληνική μυθολογία η Λαμψάκη ήταν η «επώνυμη ηρωίδα» της πόλεως Λάμψακος, δηλαδή το πρόσωπο που έδωσε το όνομά του στην πόλη αυτή. Σύμφωνα με παραδόσεις της Φώκαιας, ήταν κόρη του Μάνδρωνα, βασιλιά των Βεβρύκων με έδρα την πόλη Πιτυούσσα. Κατά τους πολέμους του Μάνδρωνα με γειτονικούς λαούς, τον βοήθησαν πολύ οι Φωκαείς. Τότε ο Μάνδρωνας από ευγνωμοσύνη τους έδωσε ένα τόπο για να αποικίσουν και τους παρεχώρησε το «δικαίωμα του πολίτου». Αυτό όμως προκάλεσε τη ζήλεια των Βεβρύκων, οι οποίοι σε κάποια απουσία του Μάνδρωνα προσπάθησαν να εξοντώσουν τους Φωκαείς. Αλλά η Λαμψάκη ειδοποίησε εγκαίρως τους Φωκαείς για τον κίνδυνο που διέτρεχαν, οπότε αυτοί απέκρουσαν την επίθεση των Βεβρύκων. Από τότε ονόμασαν την πόλη τους Λάμψακο προς τιμή της Λαμψάκης. Μετά τον θάνατό της η Λαμψάκη λατρεύθηκε ως θεά και της αποδίδονταν οι τιμές του «ήρωος κτίστου».
Πρωτάθλημα Αθήνας πετοσφαίρισης ανδρών 1933

Το Πρωτάθλημα Αθήνας βόλεϊ 1932-33, τόσο των ανδρών όσο και των γυναικών, διοργανώθηκε από τον Πανιώνιο, με άδεια της Τεχνικής Επιτροπής Αθλοπαιδιών του ΣΕΓΑΣ. Τον τίτλο κατέκτησε ο Πανελλήνιος Γ.Σ..

Διοργάνωση

Δήλωσαν συμμετοχή 20 αθηναϊκοί σύλλογοι. Με βάση την κατάταξη της προηγούμενης σεζόν, οι έξι μετείχαν στην Α΄ κατηγορία και οι υπόλοιποι 14 αποτέλεσαν τη Β΄ κατηγορία. Οι αγώνες γίνονταν στο Παναθηναϊκό Στάδιο και στο "Σινέ Στάδιον" επί της Ηρώδου Αττικού. Η πρώτη σειρά (α΄ γύρος) διεξήχθη από 11/12/1932 ως 1/1/1933 και ο τελικός (β΄) γύρος από 6/1/1933 ως 12/2/1933.

Α΄ κατηγορία

Μετείχαν έξι ομάδες σε ενιαίο όμιλο με βαθμολογία. Ήταν οι: Ν. Βύρωνος, Ν. Ηστ, Πανιώνιος, Πανελλήνιος, Π. Φάληρο, Εθνικός Γ.Σ. Δεν είναι γνωστά τα αποτελέσματα και οι συνθέσεις των ομάδων. Τον τίτλο διεκδίκησαν ο Πανελλήνιος και η Νήαρ Ηστ, που ισοβαθμούσαν πριν από τον τελευταίο μεταξύ τους αγώνα, στον οποίο νικητής και πρωταθλητής Αθήνας αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος. Δεν είναι γνωστή η σειρά κατάταξης των υπόλοιπων τεσσάρων συλλόγων.
Γιώργος Ξηροπαΐδης

Ο Γιώργος Ξηροπαΐδης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1958. Σπούδασε φιλοσοφία καθώς επίσης γερμανική και κλασική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ, όπου και εκπόνησε τη διδακτορική του διατριβή με θέμα πάνω στη φιλοσοφία της γλώσσας του ύστερου Χάιντεγκερ. Δίδαξε φιλοσοφία της γλώσσας και θεωρία της λογοτεχνίας στο Τμήμα Γερμανικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών ενώ τώρα υπηρετεί ως καθηγητής και κοσμήτωρ στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών.
Οι δημοσιεύσεις του περιστρέφονται γύρω από την τρίτη Κριτική του Καντ, τη φαινομενολογία (Χούσσερλ), τη φιλοσοφική ερμηνευτική (Χάιντεγγερ και Γκάνταμερ), την κριτική θεωρία (Αντόρνο και Χάμπερμας) και την ιστορία των αισθητικών ιδεών (Καντ, Γερμανικός Ιδεαλισμός, Ρομαντισμός). Συμμετείχε σε συλλογικά έργα, έχει μεταφράσει έργα του Μ. Χάιντεγκερ και του Ερνστ Κασσίρερ ενώ έχει επιμεληθεί δεκάδες τίτλους για λογαριασμό των εκδόσεων Εκκρεμές, Πλέθρον, Κριτική, Πόλις και Scripta.

Πηγές & Εργογραφία

Οι δημοσιεύσεις του Γιώργου Ξηροπαΐδη *στη βάση δεδομένων της Biblionet.