Ναυτικά τατουάζ

Τα Ναυτικά τατουάζ αναφέρονται σε ένα είδος τατουάζ που παραδοσιακά προτιμούσαν οι ναυτικοί, τόσο για τα ίδια τα τατουάζ όσο και για τις παραδόσεις που τα συνόδευαν. Τα τατουάζ της παλιάς σχολής ήταν συνηθισμένα ανάμεσα στους ναυτικούς και απεικόνιζαν εικόνες όπως χελιδόνια που έκαναν σε κάθε πλευρά του θώρακα, κορίτσια με ναυτικά καπέλα και ζεύγη ζαριών. Το έργο του Ναύτη Τζέρι (Sailor Jerry) είναι που χαρακτήρισε αυτό το είδος τατουάζ κατά τη διάρκεια της αρχής του δεύτερου μισού του εικοστού αιώνα. Αφού βγήκε εκτός μόδας για αρκετές δεκαετίες, αυτό το στυλ τατουάζ άρχισε να γίνεται ξανά δημοφιλές ανάμεσα στους νέους είτε ήταν ναυτικοί ή όχι. Είναι ιδιαίτερα αγαπητό ανάμεσα στους ίδιους τους καλλιτέχνες τατουάζ. Η επιστροφή αυτής της τάσης έγινε επίσης αισθητή λόγω της αυξημένης ζήτησης που έχουν τα παραδοσιακά σχέδια του Ναύτη Τζέρι, τα ναυτικά τατουάζ και τα είδη ρουχισμού που έχουν πάνω τους εικόνες με τέτοια τατουάζ.

Προέλευση του τατουάζ

Υπάρχει η πεποίθηση πως η συνήθεια να κάνουν τατουάζ οι ναυτικοί που προέρχονταν από την Ευρώπη, έχει τις καταβολές της στο πλήρωμα του καπετάνιου Τζέιμς Κουκ ύστερα από την άφιξή του στον Ειρηνικό. Τα ναυτικά τατουάζ κατέληξαν να είναι ένα στοιχείο αναγνώρισης ενός ναυτικού. Πολλοί άλλοι πολιτισμοί τα χρησιμοποιούσαν από καιρό ως μέσο ταυτοποίησης ή για αισθητικούς λόγους, όπως οι Ιάπωνες, οι Κινέζοι και οι κάτοικοι των Νησιών του Ειρηνικού, ωστόσο η επιρροή που είχε η ναυτική ζωή στον Ευρωπαϊκό πολιτισμό ανέπτυξε ένα ξεχωριστό είδος τατουάζ.
Οι δυτικοευρωπαίοι ναυτικοί γρήγορα απέκτησαν τη συνήθεια να κάνουν τατουάζ με θρησκευτικά θέματα:
Οι ναυτικοί όντας διαρκώς στο έλεος των στοιχείων της φύσης, συχνά νιώθουν την ανάγκη να έχουν θρησκευτικές εικόνες πάνω στο σώμα τους ώστε να κατευνάζουν τα αγριεμένα πνεύματα που προκαλούν τις καταιγίδες και τον πνιγμό τους μακριά από τα σπίτια τους.
— Αρχεία τατουάζ
Η σχέση του τατουάζ και των ναυτικών εντοπίζεται χρονικά στα 1700, όταν ο Καπετάνιος Τζέιμς Κουκ συνάντησε τη φυλή Μαορί (Tā moko) του Νότιου Ειρηνικού όταν το πλήρωμά του αποφάσισε να κάνει τατουάζ ως αναμνηστικά της επίσκεψής τους. Ύστερα από αυτό το γεγονός η προτίμηση των ναυτικών στα τατουάζ ολοένα κέρδιζε έδαφος. Η στοχευμένη προσπάθεια περιορισμού των τατουάζ ξεκίνησε στις αρχές του 1900 όταν η Αμερικανική κυβέρνηση αποφάσισε πως όποιος είχε «άσεμνο» τατουάζ δεν θα γινόταν δεκτός στο Αμερικανικό ναυτικό. Πολλοί νεαροί προσπάθησαν να επωφεληθούν αυτής της απόφασης ώστε να μην υπηρετήσουν, κάνοντας τατουάζ γυμνές γυναίκες. Κάτι που προκάλεσε την αύξηση της ζήτησης αυτού του είδους. Ωστόσο αν αργότερα άλλαζαν γνώμη και αποφάσιζαν πως ήθελαν να καταταγούν στο ναυτικό, το μόνο που έπρεπε να κάνουν ήταν να απευθυνθούν σε έναν καλλιτέχνη τατουάζ ώστε να «ντύσει» τις γυμνές γυναίκες στα τατουάζ τους.

Ναύτης Τζέρι

Ο Νόρμαν Κόλινς, περισσότερο γνωστός ως Ναύτης Τζέρι ήταν ένας παραγωγικός καλλιτέχνης τατουάζ που η δουλειά του είναι συνυφασμένη με τους ναυτικούς. Κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου στην Χονολουλού της Χαβάης, η περιοχή των «κόκκινων φαναριών» έσφυζε από ναύτες και στρατιώτες που επρόκειτο να σαλπάρουν και στο επίκεντρό της ήταν ο Κόλινς. Οι ικανότητές του και η παραγωγική δουλειά του συνέβαλαν ώστε τα τατουάζ να γίνουν μια μορφή τέχνης στην Αμερική, παρά να είναι απλώς ένα μόνιμο αναμνηστικό για μεθυσμένους ναύτες.
Κατά ειρωνικό τρόπο, η δημοτικότητα της δουλειάς του, του απέφερε τόση φήμη που σχεδόν τον κατέστρεψε. Ο έλεγχος που ασκούσε η κυβέρνηση τον οδήγησε προσωρινά να παραιτηθεί από τη δημιουργία τατουάζ τη δεκαετία του 1950, ύστερα από καριέρα σχεδόν είκοσι χρόνων. Ο Κόλινς απεχθανόταν καλλιτέχνες τατουάζ που συνειδητά επιζητούσαν την προβολή , όπως ο Λούκ Τούτλ στο Σαν Φραντσίσκο για το γεγονός ότι αυτή η επίδειξη οδηγούσε στην πιο έντονη προσοχή της κυβέρνησης στις επιχειρήσεις τατουάζ.