google/wiki40b huggingface dataset:
Αδελαΐδα της Νορμανδίας (κόρη του Κατακτητή)

Βιογραφία

Αρκετές ασάφειες υφίστανται αναφορικά με την ζωή της, συμπεριλαμβανομένων των ημερομηνιών γέννησης και θανάτου της. Εντός νεκρικού καταλόγου ο οποίος συνεγράφη στο Αββαείο των Κυριών του Καν, αναφέρεται πρώτη μεταξύ των κορών του Γουλιέλμου του Κατακτητή. Πιστεύεται, συνεπώς, πως ήταν η μεγαλύτερη ηλικιακά εξ'αυτών. Η αναφορά της εντός του συγκεκριμένου νεκρικού καταλόγου καταδεικνύει πως ο θάνατός της έλαβε χώρα προ της σύνταξης του εν λόγω καταλόγου, το 1113. Ο συγκεκριμένος κατάλογος διαθέτει αξιοπιστία, καθώς συνεγράφη την περίοδο κατά την οποία η Καικιλία, αδερφή της Αδελαΐδας, είχε εισέλθει στο αββαείο, του οποίου και κατέστη Αββέσσα.
Στην παρεισαγωγή του Ορντερίκ Βιτάλ στην Gesta Normannorum ducum (του Γκιγιώμ ντε Ζυμιέζ), αναφέρεται πως προ του θανάτου του στην Μάχη του Χέιστινγκς, ο Χάρολντ Β΄ της Αγγλίας ήταν αρραβωνιασμένος με την « Adelidis », κόρη του Γουλιέλμου, η οποία και δεν νυμφεύθηκε, στην συνέχεια, εκ νέου. Ο Ρομπέρ ντε Τορινί, ο οποίος την αναφέρει ως « Αδελίδα », ακολουθεί το παράδειγμα του Ορντερίκ, χαρακτηρίζοντάς την ως αρραβωνιασμένη με τον Χάρολντ.
Ωστόσο, εντός του έργου του υπό τον τίτλο Historia Ecclesiastica, το οποίο και συνεγράφη σε ημερομηνία ύστερη των παρεισαγωγών αυτών, ο Βιτάλ αναφέρει πως η κόρη του Κατακτητή η οποία και αρραβωνιάστηκε με τον Χάρολντ ήταν η Αγάθη, έως τότε άγνωστη αδερφή, η οποία και αρραβωνιάστηκε, επίσης, με τον βασιλέα « Amfurcius » της Ισπανίας (πιθανότατα τον Αλφόνσο ΣΤ΄ της Λεόν), προτού αποβιώσει ούσα παρθένος στο Μπαγιέ. Εντός του ιδίου αποσπάσματος, αναφέρεται πως η Αδελαΐδα απεβίωσε, επίσης, ούσα ανύπαντρη, « υπό την προστασία του Ροζέ ντε Μπωμόν », γεγονός το οποίο, σύμφωνα με την Βρετανίδα ιστορικό Ελίζαμπεθ φαν Χάουτς, σημαίνει μετά βεβαιότητας πως κατέστη μοναχή στο Αββαείο Σαιν-Λεζέ του Λε Πρεώ.
Όμως, οι δύο πιθανές σταδιοδρομίες της Αδελαΐδας δεν είναι μεταξύ τους ασύμβατες. Ως αποτέλεσμα, θεωρείται πιθανό να αρραβωνιάστηκε αρκετές φορές, ενώ, στην συνέχεια, να αποφάσισε, τελικώς, αποσυρθεί εντός μοναστηριού.
Θεωρείται σχεδόν βέβαιο πως πρόκειται για την Αδελαΐδα στην οποία αναφέρεται ο Αρχιεπίσκοπος Άνσελμος του Καντέρμπερι εντός των προσευχών και διαλογισμών του ως μια « σεβάσμια κυρία βασιλικής ευγενείας ».
Δημοψήφισμα στις Κομόρες (2018)

Ένα δημοψήφισμα για αλλαγές στο σύνταγμα διεξήχθη στις Κομόρες στις 30 Ιουλίου 2018. Με βάση τις τροποποιήσεις που προτάθηκαν, η θητεία του Προέδρου έγινε πλέον χωρίς όρια και καταργήθηκε η εναλλασσόμενη προεδρία μεταξύ των τριών νήσων. Επιπλέον επιτράπηκε στον πρόεδρο Αζαλί Ασουμανί να διεκδικήσει άλλη μία πενταετή θητεία, με τις εκλογές να μεταφέρονται χρονικά από το 2021 στο 2019. Οι προτάσεις υπερψηφίστηκαν με ποσοστό γύρω στο 93%.
Παναγιώτης Αμπατζής

Σταδιοδρομία

Γεννήθηκε στη Μυτιλήνη, όπου και ολοκλήρωσε τα εγκύκλια γράμματα. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και εργάστηκε ως δικηγόρος στην Μυτιλήν. Στο μεσοπόλεμο αγωνίστηκε για την εγκαθίδρυση της αβασίλευτης δημοκρατίας ενώ συνέβαλε στην έκδοση της βραχύβιας εβδομαδιάιας εφημερίδας Δημοκρατική Νεολαία (πρώτη έκδοση 4/8/1935 συνολικά εκδόθηκαν πέντε φύλλα) Στη Γερμανική Κατοχή συμμετείχε στις τάξεις του ΕΑΜ ενώ διέφυγε στην Τουρκία καταζητούμενος από τους Γερμανούς. Ταξίδεχε σε Χαλέπι, Τρίπολι Συρίας, Γάζα, Χάιφα,. Επέστρεψε στη Μυτιλήνη μαζί με τον Γ.Μπουρδάρα και την επίσημη κυβερνητική επιτροπή που θα αναλάμβανε την Γενική Διοίκηση των νησιών του ανατολικού Αιγαίου. Ανέλαβε την οργανωση των Λαίκών Δικαστηρίων Μυτιλήνης του ΕΑΜ. Εξορίστηκε στην Ικαρία. Πολιτεύτηκε με την Ένωση Κέντρου.
Εξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 1974 με την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις, η οποία μετονομάστηκε σε ΕΔΗΚ το 1976. Στις εκλογές του 1974 συγκέντρωσε 4.176 ψήφους αλλά στις επόμενες εκλογές δεν εξελέγη βουλευτής (είχε πολιτευτεί με την ΕΔΗΚ), συγκεντρώνοντας 2026 ψήφους, πρώτος στο συνδυασμό της ΕΔΗΚ. Στις εκλογές τις 18 Οκτωβρίου 1981 για το Ερωκοινοβούλιο συμμτείχε στη δέκατη μη εκλόγιμη θλεση με το ψηφοδέλτιο ΚΟΔΗΣΟ-ΚΑΕ. Πέθανε τον Οκτώβριο του 2005.
Επίθεση στα Μπαράνοβιτσι

Υπόβαθρο

Ταυτόχρονα με την επίθεση του Ρωσικού Νοτιοδυτικού Μετώπου, το Ρωσικό Δυτικό Μέτωπο ανέλαβε μια επίθεση (με τις δυνάμεις της 4ης Στρατιάς και της 10ης Στρατιάς) στην κατεύθυνση της Βίλνα. Τότε, το σχέδιο άλλαξε - αντί για επίθεση στη Βίλνα, οι Ρώσοι ανέλαβαν να επιτεθούν στην περιοχή των Μπαράνοβιτσι. Στις αρχές Ιουνίου του 1916, οι δυνάμεις του Νοτιοδυτικού Μετώπου προχώρησαν σε επίθεση, διέσπασαν τις θέσεις του αυστροουγγρικού στρατού και προωθήθηκαν στη Γαλικία (Ουκρανία). Ωστόσο, ο Διοικητής του Δυτικού Μετώπου, Στρατηγός Πεζικού Έβερτ, ανέβαλε δύο φορές την επίθεση, αρχικά στις 31 Μαΐου και μετά στις 4 Ιουνίου, ενώ αργότερα προσπάθησε να ακυρώσει την επιχείρηση. Ωστόσο, μετά από κατηγορηματική διαταγή του Ρωσικού Γενικού Επιτελείου στις 3 Ιουνίου, το Δυτικό Μέτωπο έλαβε διαταγή να επιτεθεί στο εχθρικό μέτωπο στην κατεύθυνση Νοβογκόντεκ-Μπαράνοβιτσι.

Μάχη

Η πρώτη επίθεση της 4ης Ρωσικής Στρατιάς ξεκίνησε στις 2 Ιουλίου με προώθηση 3 σωμάτων στρατού, αλλά κατά τις 3 Ιουλίου, η επίθεση σταμάτησε γύρω από το γερμανικό μέτωπο. Στις 4 Ιουλίου, οι Ρώσοι προχώρησαν σε νέα επίθεση και οι μάχες συνεχίστηκαν και την επόμενη μέρα, ωστόσο, οι ρωσικές επιθέσεις έληξαν με αποτυχία. Τη νύχτα της 8ης Ιουλίου, οι Ρώσοι προχώρησαν για τρίτη φορά σε επίθεση, αλλά κατά τη διάρκεια της 9ης Ιουλίου, όλες οι ρωσικές επιθέσεις αναχαιτίστηκαν. Στις 14 Ιουλίου, οι Γερμανοί αντεπιτέθηκαν και ανακατέλαβαν τις χαμένες θέσεις. Στις 25 Ιουλίου, οι Ρώσοι προχώρησαν σε νέα επίθεση, η οποία διήρκησε μέχρι τις 29 Ιουλίου και έληξε ξανά με αποτυχία.

Αποτελέσματα

Παρά την προετοιμασία και το εξαπλάσιο αριθμητικό πλεονέκτημα σε άνδρες και πυροβόλα, οι Ρώσοι δεν κατάφεραν να διασπάσουν το οχυρωμένο γερμανικό μέτωπο, παρά μονάχα την πρώτη γραμμή οχυρώσεων σε μερικά σημεία. Καμία ρωσική μονάδα δεν κατάφερε να φθάσει στην τρίτη γραμμή άμυνας του γερμανικού στρατού. Επιπλέον, η δυνατή και γρήγορη αντεπίθεση των Γερμανών ανάγκασε τους Ρώσους να υποχωρήσουν στις αρχικές τους θέσεις.
Πάπας Κορνήλιος

Η σύγκρουση

Η σύγκρουση μεταξύ των δύο πέραν των προσωπικών φιλοδοξιών του Νοβατιανού είχε εν μέρει τις ρίζες της στις διαφορετικές απόψεις για το πώς θα έπρεπε να αντιμετωπιστούν οι μεγάλοι αριθμοί των χριστιανών που αρνήθηκαν τη θρησκεία τους εξαιτίας των διώξεων, αλλά επιθυμούσαν να επανέλθουν συμμετέχοντες στην κοινωνία. Ο Κορνήλιος ήταν υπέρ της αποδοχής και επανένταξής τους στο σώμα της εκκλησίας μετά την κατάλληλη εκκλησιαστική τιμωρία (μετάνοια). Αντίθετα ο Νοβατιανός υιοθέτησε σκληρή στάση, προτείνοντας τον πλήρη αποκλεισμό τους, αν και προγενέστερα είχε συγγράψει δύο επιστολές προς τον Κυπριανό Καρχηδόνος για τους lapsi, (τους χριστιανούς που απαρνήθηκαν την πίστη τους κατά τη διάρκεια των διωγμών), υιοθετώντας ήπια στάση προς τους αποστάτες.
Το πιθανότερο είναι πως ο πάπας Κορνήλιος εκλέχθηκε γιατί υποστήριξε μια μετριοπαθή και πιθανώς περισσότερο ρεαλιστική πολιτική επί του θέματος, αν λάβει κανείς υπ' όψιν του την έκταση και τη σφοδρότητα της αντιπαράθεσης του χριστιανισμού με την κοσμική εξουσία στη δεδομένη ιστορική περίοδο. Η σύγκρουση οξύνθηκε περαιτέρω, καθώς ο Νοβατιανός αφενός προσπάθησε να λάβει υποστήριξη από μείζονα εκκλησιαστικά κέντρα, αφετέρου εκδηλώθηκε κατά της αναγνώρισής του μια μικρή μερίδα του κλήρου στη Ρώμη, η οποία τον θεωρούσε υπέρ του δέοντος επιεική. Η συνηγορία και η βοήθεια του Κυπριανού Καρχηδόνος αλλά και του Διονύσιου Αλεξανδρείας υπήρξαν αποφασιστικές, για την τελική επικράτηση της μετριοπαθούς πολιτικής, αλλά και της σταθεροποίησης του Κορνήλιου ως επισκόπου Ρώμης.

Το τέλος

Όταν ο αυτοκράτορας Γάλλος επανεκίνησε τον διωγμό τον Ιούνιο του 252, ο Κορνήλιος συνελήφθη και εξορίσθηκε στο Κέντουμκέλλε, όπου έλαβε θερμή επιστολή από τον Κυπριανό. Πέθανε εκεί και ο Λιβεριανός Κατάλογος αναφέρει περί «ενδόξου θανάτου», αλλά φαίνεται πως δε θεωρήθηκε εξαρχής μάρτυρας με τη στενή έννοια του όρου και δεν καταχωρήθηκε ως τέτοιος τον 4ο αι., στο Depositio martyrum. Η υποτιθέμενη δίκη του ενώπιον του αυτοκράτορα Δέκιου, που αναπαράγεται στο Liber Pontificalis είναι δανεισμένη από ένα απόκρυφο πάθος του 5ος αι. αιώνα χωρίς ιστορική βάση. Το σώμα του επέστρεψε στη Ρώμη και τάφηκε στην κρύπτη της Λουκίνας στο κοιμητήριο του Καλλίστου. Εορτάζεται μαζί με τον άγιο Κυπριανό στις 16 Σεπτεμβρίου.
Ζήτω τo ελληvικό τραγoύδι

Ζήτω το Ελληνικό τραγούδι ήταν τηλεοπτική εκπομπή με αντικείμενο τη σύγχρονη ελληνική μουσική παραγωγή, με παρουσιαστή τον Διονύση Σαββόπουλο και η οποία μεταδιδόταν από την ΕΡΤ την περίοδο 1986-1987

Η εκπομπή

Η εκπομπή Ζήτω το Ελληνικό τραγούδι μεταδόθηκε μια τηλεοπτική περίοδο, 1986-1987 και τη σκηνοθετούσε ο Σταύρος Τζίτζης. Ο συνολικός αριθμός επεισοδίων ήταν 19. Μέσα από την εκπομπή αυτή ο παρουσιαστής της Διονύσης Σαββόπουλος σχολίαζε τα θέματα της μουσικής και της ευρύτερης καλλιτεχνικής παραγωγής και επικαιρότητας. Επίσης αναφερόταν σε διάφορα είδη και εποχές του ελληνικού τραγουδιού μέσα από αφιερώματα σε πρόσωπα και γεγονότα.

Το ιδεολογικό στίγμα της εκπομπής

Η εκπομπή επιχειρούσε να συγκεράσει την ελληνικότητα, το λαϊκό στοιχείο και τη μοντέρνα ροκ αισθητική. Επίσης πάντρευε ροκ και λαϊκή παράδοση: αστικό, ελαφρό, δημοτικά, σκωπτικά. Προαναγγέλοντας τον μουσικό και αισθητικό υβριδισμό της επόμενης δεκαετίας, τελικά δεν κατόρθωσε να επηρεάσει και την σχετική τροπή των μουσικών πραγμάτων. Συνέβαλε αντίθετα στη δημιουργία κλίματος ευνοϊκού προς το λεγόμενο έντεχνο λαϊκό τραγούδι.
Η εκπομπή μεταξύ άλλων έδωσε τόπο έκφρασης σε νέους καλλιτέχνες όπως οι Φατμέ, ο Βασίλης Καζούλης, ο Γιάννης Γιοκαρίνης κλπ.

Αμφισβήτηση και κριτική

Λόγω του δυναμικού και αμφιλεγόμενου χαρακτήρα του παρουσιαστή της η εκπομπή επικρίθηκε από τον τύπο της εποχής και ανθρώπους της μουσικής, όπως ο Μάνος Χατζιδάκης, ο οποίος απαγόρευσε τη μετάδοση τραγουδιών του από την εκπομπή του Σαββόπουλου.

Η συνέχεια του εγχειρήματος

Μετά το πέρας της μετάδοσης της εκπομπής ακολούθησε η ηχογράφηση διπλού ομότιτλου δίσκου από την MINOS με τις πιο σημαντικές συνεργασίες που είχε η εκπομπή, όπως η Δήμητρα Γαλάνη, Ελένη Βιτάλη, Λουκιανός Κηλαηδόνης, Γιώργος Νταλάρας, Γρηγόρης Μπιθικώτσης, Γιώργος Ζαμπέτας, Γιάννης Πάριος, Νίκος Παπάζογλου, αδελφοί Κατσιμίχα, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Ελευθερία Αρβανιτάκη.
Δολίνη

Η δολίνη στη γεωλογία είναι σχηματισμός κοιλώματος σε σχήμα λεκάνης, με κυκλικό ή ελλειπτικό σχήμα και ανήκει στις καρστικές μορφές. Οι δολίνες σχηματίζονται σε ανθρακικά ασβεστολιθικά ή δολομιτικά πετρώματα εξαιτίας της κατάρρευσης της οροφής υπογείων σπηλαίων ή της ασβεστολιθικής διάβρωσης από όμβρια ύδατα. Η δράση του νερού είναι κυρίως μηχανική και χημική. Η καρστική διάβρωση των ασβεστολίθων οφείλεται στην διαλυτική δράση του νερού, όταν περιέχει διοξείδιο του άνθρακος, [CaCO3+ CO2+ H2O -> Ca(HCO3)].
Οι δολίνες ποικίλουν σε μέγεθος από 1 έως 600 μέτρα, τόσο σε διάμετρο όσο και βάθος και ποικίλλουν σε μορφή από κοιλώματα εδάφους έως χάσματα. Σχηματίζονται σταδιακά ή αιφνίδια και απαντώνται σε όλον τον κόσμο . Στις 2 Ιουλίου 2015, επιστήμονες ανέφεραν ενεργά κοιλώματα που σχετίζονται με δολίνες από κατάρρευση στον κομήτη 67P/Τσουριούμοφ-Γκερασιμένκο και παρατηρήθηκαν από το Ροζέττα.
Βάπτισμα της Πολωνίας

To Βάπτισμα της Πολωνίας (πολ. Chrzest Polski) ήταν ένα γεγονός του 966 μ.Χ. που σημάδεψε την αρχή του εκχριστιανισμού της Πολωνίας. Πρώτος βαπτίστηκε ο Μιέσκο Α΄, ο πρώτος ηγέτης του Πολωνικού κράτους. Το επόμενο βήμα για τον εκχριστιανισμό της Πολωνίας ήταν το κτίσιμο καθεδρικών ναών και ο διορισμός κληρικών, στο διάστημα μεταξύ 10ου και 11ου αιώνα.
Ο Μιέσκο, υιοθετώντας το χριστιανισμό ως επίσημη θρησκεία, προσπάθησε να παγιώσει και να ενισχύσει την εξουσία του (βασιζόμενος στο μεσαιωνικό «Θείο Δικαίωμα» των Βασιλέων) ενώ παράλληλα έβρισκε μια ενωποιητική δύναμη για τη συσπείρωση του Πολωνικού λαού. Υπάρχει διάσταση απόψεων σχετικά με το ακριβές σημείο που βαπτίστηκε ο Μιέζκο. Υποστηρίζεται ότι το γεγονός έλαβε χώρα ή στο Γκνιέζνο, είτε στο Πόζναν, στην Κολωνία, ή ακόμα και στη Ρώμη. Τελικά, μέχρι τον 13ο αιώνα, ο Καθολική Εκκλησία κατέστη κυρίαρχη θρησκεία στην Πολωνία.
Το 1966, στη Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας, για το πέρας 1000 ετών από το «Βάπτισμα», η πολωνική εκκλησία γιόρτασε τα 1000 χρόνια χριστιανισμού στην Πολωνία («SACRUM POLONIAE MILLENIUM» = ιερή πολωνική χιλιετία) ενώ η κομμουνιστική κυβέρνηση γιόρτασε τα 1000 χρόνια του Πολωνικού Κράτους («TYSIĄCLECIE PAŃSTWA POLSKIEGO» = χιλιετία του πολωνικού κράτους).
Linked Data

Ο όρος linked data (διασυνδεδεμένα δεδομένα) περιγράφει μία μέθοδο δημοσιοποίησης δομημένων δεδομένων ώστε να είναι αλληλένδετα και να γίνουν πιο χρήσιμα. Η μέθοδος αυτή στηρίζεται στις γνωστές τεχνολογίες του Ιστού, όπως HTTP και URIs, αλλά αντί να τις χρησιμοποιεί για να εξυπηρετεί ιστοσελίδες για τους ανθρώπινους αναγνώστες, τις επεκτείνει ώστε να ανταλλάσσουν πληροφορίες με τρόπο που να μπορούν να διαβαστούν αυτόματα από τους υπολογιστές. Αυτό επιτρέπει δεδομένα από διαφορετικές πηγές να συνδέονται και να μπορούν να αναζητηθούν.
Ο Τιμ Μπέρνερς Λι, διευθυντής του World Wide Web Consortium, επινόησε τον όρο από μία σημείωση σε μια συζήτηση γύρω από το project του Semantic Web.  Ωστόσο, η ιδέα είναι πολύ παλιά και συνδέεται στενά με έννοιες η οποίες περιλαμβάνουν database network models, citations between scholarly articles, και controlled headings σε καταλόγους βιβλιοθηκών.

Linking open-data community project

Ο στόχος του W3C Semantic Web Education and Outreach ομάδας Linking Open Data community project είναι να επεκταθεί ο Ιστός με κοινά στοιχεία δημοσιεύοντας διάφορα σύνολα δεδομένων ως RDF στον Ιστό και θέτοντας  RDF συνδέσεις μεταξύ των δεδομένων από διαφορετικές πηγές. Τον Οκτώβριο του 2007 τα σύνολα δεδομένων αποτελούνταν από παραπάνω από δύο δισεκατομμύρια RDF τριάδες, οι οποίες ήταν αλληλένδετες με πάνω από δύο εκατομμύρια RDF συνδέσεις.  Από το Σεπτέμβριο του 2011 αυτό το μέγεθος αυξήθηκε σε 31 δισεκατομμύρια RDF τριάδες, αλληλένδετες με περίπου 504 εκατομμύρια RDF συνδέσεις.
Γενική Εφημερίς της Ελλάδος

Η Γενική Εφημερίς της Ελλάδος ήταν το επίσημο έντυπο της Διοίκησης. Κυκλοφόρησε από τις 7 Οκτωβρίου του 1825 μέχρι τις 23 Μαρτίου του 1832. 
Επί επτά συνεχόμενα έτη κάλυπτε τις ανάγκες της Κυβέρνησης  και είναι προδρομικό έντυπο της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως. 
Οι τόποι έκδοσής του θα είναι διαδοχικά το Ναύπλιο, η Αίγινα, ο Πόρος. Εκδότες του διετέλεσαν οι Θεόκλητος Φαρμακίδης (1825-1827), Γεώργιος Χρυσίδης (1827-1831), Ιωάννης Γαλιάτσας (1831-1832).
Ως επίσημο όργανο δημοσίευε επίσημα έγγραφα και αποφάσεις, κυβερνητικές ανακοινώσεις, τα Πρακτικά του Βουλευτικού. Η ύλη της όμως δεν περιοριζόταν σε αυτή τη θεματολογία. Αποβλέποντας στην ενημέρωση και διαπαιδαγώγηση του αναγνωστικού κοινού, αντλούσε τη θεματολογία της και από έντυπα του εξωτερικού. Οι στόχοι του εντύπου διαγράφονται από τον πρώτο του εκδότη, στην Προκήρυξιν που δημοσιεύει στις 30 Σεπτεμβρίου 1830: απηχώντας τις ιδέες του Διαφωτισμού, προβάλει, με γλώσσα απλή,  τις αρχές της ελευθεροτυπίας και το αγαθό της παιδείας. Κατά τη διάρκεια της διευθύνσεως του Φαρμακίδη, η εφημερίδα θα δημοσιεύσει και άρθρα στηλιτευτικά της κυβερνητικής πολιτικής. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα έξι μήνες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του να απομακρυνθεί από το ΄΄Βουλευτικόν΄΄.
Τον Ιούνιο του 1827 η Αντικυβερνητική Επιτροπή διόρισε τον Γεώργιο Χρυσίδη. Στις 18 Ιουνίου 1827 θα δημοσιεύσει κι αυτός ένα κείμενο ΄΄αρχών΄΄ για το πως αντιλαμβανόταν τον ρόλο της εφημερίδας. Κινούμενος στον αντίποδα του προκατόχου του, συμμορφώνεται με την κυβερνητική αντίληψη ΄περί τύπου: περιορισμός της ελεύθερης γνώμης, έλεγχος της κοινής γνώμης.
O Χρυσίδης θα παραμείνει στην διεύθυνση του εντύπου μέχρι τον Δεκέμβριο του 1831 αφού θα τον αντικαταστήσει ο Ιωάννης Γαλιάτσας στενός φίλος του Προέδρου της Ελληνικής Κυβερνήσεως Αυγουστίνου Καποδίστρια. Για πρώτη φορά θα καταβάλλεται στον εκδότη και μισθός, «φοίνικαι 200 κατά μήνα». 
Με ύλη πολύ φτωχή και «διαποτισμένη από το καποδιστριακό πνεύμα», μετά την πτώση του Αυγουστίνου Καποδίστρια και την επικράτηση των Συνταγματικών , τον Μάρτιο του 1832 θα κλείσει οριστικά για να τη διαδεχθεί η Εθνική Εφημερίς ως επίσημο φύλλο των ελληνικών κυβερνήσεων.
Βασίλης Δίπλας

Ο Βασίλης Δίπλας ήταν κλέφτης επί Τουρκοκρατίας.

Βιογραφικά στοιχεία

Λίγα είναι γνωστά για την ζωή και την δράση του. Ήταν Σαρακατσάνος στην καταγωγή. Από τους πρώτους που βγήκε στον κλεφτοπόλεμο. Έζησε στα τέλη του 18ου αιώνα και ήταν καπετάνιος στα βουνά της Ακαρνανίας, μαζί με τον Κατσαντώνη , του οποίου ήταν συγγενής και νονός, με τον οποίο συνεργαζόταν και τον εμπιστεύονταν. Ο Δίπλας βοηθούσε συχνά τον Κατσαντώνη να αντιμετωπίσουν τους Αλβανούς. Σε μια επίθεση όμως, οι Αλβανοί υπερίσχυσαν με 1500 άνδρες έναντι των 150 του Κατσαντώνη και του Δίπλα. Οι δύο οπλαρχηγοί είχαν μείνει εγκλωβισμένοι με λίγους μόνον άνδρες. Την στιγμή που οι Αλβανοί πιάσαν τον Κατσαντώνη, ο Δίπλας βγήκε μπροστά και φωνάζοντας «Εγώ είμαι ο Κατσαντώνης μωρέ!» έκανε τους Αλβανούς να αφήσουν τον Κατσαντώνη και να πιάσουν αυτόν. Ενώ ο Κατσαντώνης με αυτήν την ευκαιρία διέφυγε σίγουρη αιχμαλωσία και θάνατο, ο Δίπλας αντιστάθηκε με πείσμα σκοτώνοντας επτά Τούρκους, πριν πέσει. 
Το δημοτικό τραγούδι εξυμνεί τον Δίπλα και συγκεκριμένα την μάχη του Δίπλα εναντίον του Αλβανού Μουχουρδάρη, ενός από τους καλύτερους στρατηγούς του Αλή πασά.
1258 Σικελία

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Σικελίας εκτιμάται σε 44,48 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0564. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Σικελία γύρω από τον εαυτό της.
Ελλάς Κοίλης Συρίας

Η Ελλάς ήταν αρχαία πόλη στη Ασία που αναφέρεται από τον Στέφανο Βυζάντιο:έστι δε και άλλη πόλις Ελλάς κοίλης Συρίας. Πλην αυτής δεν παρατίθεται άλλη επιπρόσθετη πληροφορία. Οπότε μονάχα εικασίες μπορούν να γίνουν. Ίσως να επρόκειτο για μια πανελλήνια αποικία, ή η πόλη Ελαία ή Ελαάς μεταξύ Τύρου και Σιδώνος.
Ο ιστορικός Droysen υποστηρίζει την περίπτωση περί επωνυμίας πόλεως, όπως δηλαδή ο Φιλόστρατος αποκαλεί τα Τύανα της Καππαδοκίας πόλιν Ελλάδα, όπως η Αντιόχεια εκαλείτο Συριάδαι Αθήναι, το ίδιο και να ισχύει και εδώ.
Σωφρόνιος Α΄ Ιεροσολύμων

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Δαμασκό της Συρίας. Έλαβε μεγάλη φιλοσοφική και θεολογική μόρφωση. Πήγε στο Ιεροσόλυμα, όπου εκάρη μοναχός στη Μονή του Αγίου Θεοδοσίου και επιδόθηκε σε βαθύτερες θεολογικές και εκκλησιολογικές μελέτες. Ήταν πολέμιος της αίρεσης του Μονοθελητισμού, την οποία καταπολέμησε συγγράφοντας πολλά αντιαιρετικά έργα. Για τη μεγάλη του προσφορά, το 634 εξελέγη Πατριάρχης Ιεροσολύμων. Από αυτή τη θέση, συνέχισε με μεγαλύτερη ένταση τον αγώνα του κατά των Μονοθελητιστών. Μετά από πολλούς πολυάριθμους αγώνες, παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο περί το 638.

Έργο

Ως άριστος μουσικός και υμνογράφος συνέγραψε διάφορα τροπάρια, τα στιχηρά ιδιόμελα των μεγάλων Ωρών των Δεσποτικών εορτών Χριστουγέννων και Θεοφανείων, της Μεγάλης Παρασκευής και του Μεγάλου Αγιασμού "Φωνή Κυρίου...". Θεωρείται ο πρώτος ποιητής Τριωδίων και Τετραωδίων Κανόνων, των οποίων ο αριθμός είναι πολυάριθμος. Ο Σωφρόνιος, όταν ήταν μοναχός, αναθεώρησε το τυπικό του Αγίου Σάββα και συμπλήρωσε τον Επιλύχνιο ύμνο "Φως Ιλαρόν..."
Πέντε επιγράμματα του Σωφρόνιου Α΄ περιλαμβάνονται στην Παλατινή Ανθολογία (I 90, I 123, VII 679, VII 680, ΙΧ 787).

Εορτή

Η Ορθόδοξη Εκκλησία εορτάζει την μνήμη του στις 11 Μαρτίου.
Πορτ Λόκο

Γεωγραφία

Το Πορτ Λόκο βρίσκεται βορειοδυτικά της χώρας και δυτικά της Βόρειας περ.. Συνορεύει στα βόρεια με την Κάμπια, στα ανατολικά με το Μπομπάλι, στα νοτιοανατολικά με το Τονκολίλι, στα νότια με τη Μογιάμπα, στα νοτιοδυτικά με τη Δυτική Αγροτική Επαρχία και στα δυτικά βρέχεται από τον Ατλαντικό.
Chastny Korrespondent

Θέματα και διάθεση

Όλη η ύλη της ομαδοποιείται σε εννέα θεματικές κατηγορίες, την κοινωνία, την οικονομία, τα διεθνή νέα, τα μίντια, την τεχνολογία, την υγεία, τα ταξίδια, τα βιβλία. Η κάθε μια από τις θεματικές ενότητες, υποδιαιρείται σε άλλες  9 με 12 υποκατηγορίες. Σε αυτές παρουσιάζονται τόσο  ερευνητικά και αναλυτικά άρθρα, με ειδήσεις και ρεπορτάζ, αλλά και απόψεις ειδικών πάνω στα θέματα που αναπτύσσονται.
Το 2009, όλο το υλικό της, έγινε διαθέσιμο υπό την άδεια Creative Commons Attribution έκδοση 3.0. Όπως μετάδωσε ο αρχισυντάκτης του εκδοτικού οίκου Ιβάν Ζασούρσκϊι, ένας από τους ιδρυτικούς στόχους αυτής, ήταν η επιθυμία να βοηθήσει την Ρωσική Βικιπαίδεια, έτσι ώστε η χρήση του υλικού του στη Βικιπαίδεια να διατίθεται υπό τους όρους της Creative Commons και να είναι απολύτως νόμιμη. Σύμφωνα με τον αρχισυντάκτη, το υλικό του  θα μπορούσε ενδεχομένως να βοηθήσει την εγκυκλοπαίδεια, επειδή από την μία προσφέρει την ανάλυση διάφορων γεγονότων και από την άλλη ικανοποιεί την απαίτηση για αντικειμενικότητα.
Βασίλειος Βραχνός

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Ναύπλιο το 1887. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και στη συνέχεια κατατάχθηκε στο στρατό, παίρνοντας μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους, τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και τη Μικρασιατική Εκστρατεία. Το 1923 αποτάχθηκε για τα πολιτικά του φρονήματα και επανήλθε στο στράτευμα έπειτα από μία τετραετία.
Όταν ξέσπασε ο πόλεμος με τους Ιταλούς στις 28 Οκτωβρίου 1940 ήταν Διοικητής της 1ης Μεραρχίας και διαδραμάτισε σημαίνοντα ρόλο στην ελληνική νίκη στη Μάχη της Πίνδου. Στη διάρκεια της Κατοχής ήταν ένας από τους ιδρυτές της αντιστασιακής οργάνωσης "Άγνωστος Μεραρχία". Για τη δράση του συνελήφθη και φυλακίστηκε στην Ιταλία και στη Γερμανία. Απελευθερώθηκε το 1945. Προήχθη σε αντιστράτηγο το 1946 και αποστρατεύτηκε το 1948. 
Λίγο αργότερα ασχολήθηκε με τα κοινά. Εξελέγη βουλευτής Αργολιδοκορινθίας το 1951 και Ναυπλίας το 1952 με τον Ελληνικό Συναγερμό.
Για μικρό χρονικό διάστημα χρημάτισε υφυπουργός Εσωτερικών από τις 16 Απριλίου ως τις 15 Δεκεμβρίου 1954 στην κυβέρνηση Παπάγου. Πέθανε κατά τον ύπνο του, στην Αθήνα, έπειτα από δηλητηρίαση λόγω φωταερίου. Ο Βραχνός βρέθηκε νεκρός από την κόρη του μαζί με τη σύζυγό του, Μαρίκα Λάμπρου, και το καναρίνι τους στο υπόγειο διαμέρισμά τους, στις 7 Μαρτίου 1971. Το αέριο είχε διαφύγει από τους αγωγούς που διέρχονταν από τα θεμέλια της πολυκατοικίας όπου διέμενε το ζεύγος.
Τιμήθηκε μεταξύ άλλων με τους Μεγαλόσταυρους της Γιουγκοσλαβίας και της Αιθιοπίας.
Ο Βασίλειος Βραχνός έγραψε απομνημονεύματα, τα οποία δεν ολοκληρώθηκαν λόγω του θανάτου του.
Εθνική Οδός 3 (Αλβανία)

Διαδρομή

Η εθνική οδός ξεκιναέι λίγο έξω από τα Τίρανα. Πολύ γρήγορα ο δρόμος γίνεται ορείνος και απότομος καθώς οι στροφές πληθαίνουν. Έχοντας διανύσει περίπου 45 χιλιόμετρα από τα Τίρανα φτάνουμε στο Ελμπασάν. Από εκεί ο δρόμος αρχίζει και ανεβαίνει για να διαβεί τον ορεινό όγκο, στενεύει και γίνεται ολοένα και πιο δύσκολος. Ο δρόμος διαβαίνει σχεδόν όλο τον ορεινό όγκο της κεντρικής και νότιας Αλβανίας. Άφου διανύσει 100 χιλιόμετρα από το Ελμπασάν φτάνει στην Κορυτσά. Από εκεί μέχρι την Κρυσταλλοπηγή στα σύνορα ο δρόμος είναι βατός.