Μανώλης Μπίτζος

Βιογραφικό

Ο Μανώλης Μπίτζος ανήκει στην γενιά των ζωγράφων που δοκιμάζει την παρουσία του στον Ελληνικό χώρο, και δοκιμάζεται από μια δυσκολότερη εποχή ζωγραφικού πληθωρισμού. Με την ζωγραφική ήρθε σε επαφή από μικρή ηλικία. Για μικρό χρονικό διάστημα δούλεψε στα εργαστήρια, του καθηγητού της σχολής καλών τεχνών Δ. Δανιήλ και του ζωγράφου Δ. Χυτήρη, έχει φοίτηση και στα σεμινάρια της σχολής Χ.Ε.Ν                                                                                                                                             Γεννημένος το 1955 στην Καβάλα, ξέφυγε γρήγορα από τον στενάχωρο χώρο, για να εναπόθεση την πρώιμη κλίση του στην ζωγραφική. Η έμφυτη προδιάθεση του για την ζωγραφική, που εκδηλώνεται από το δημοτικό σχολείο, συμπληρωμένη από τις σπουδές του στα διάφορα εργαστήρια και την μελέτη των κλασσικών ζωγράφων. Όπως του Παρθένη, του Παπαλουκά, του Μοράλη, του Κόντογλου κ.α., ολοκληρώνεται από μια γενικότερη εποπτεία της ξένης ζωγραφικής κουλτούρας, που γίνεται ωστόσο μόνο χάρη ενημέρωσης και παιδείας.  
Είναι μέλος του ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟΥ ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ (Ε.Ε.Τ.Ε). Έχει συμπεριληφθεί ως ζωγράφος στης εκδόσεις οι ΕΛΛΗΝΕΣ ΖΩΓΡΑΦΟΙ (στον εκδοτικό οίκο μέλισσα), στην ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 1997, και WHO IS WHO στην Ελλάδας Μ.Ε.Π. Επίσης έχει ζωγραφίσει, εξώφυλλα λογοτεχνικών και ιατρικών βιβλίων.
Έχει συμμετάσχει από το 1990 σε πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδας και στο Εξωτερικό.
Οι Κυριότερες σειρές έργων ΤΑΝΚΕΡ 1990, ΜΟΡΦΕΣ 1997, ΑΡΧΑΪΚΆ 2010, ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΕΙΣ 2014, ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΕΙΣ 2016..

Έργα σε συλλογές

Στην Πινακοθήκη Κυκλάδων,  
στο Μουσείο Μαρ. Κοτοπούλη  
στο Ναυτικό Μουσείο Κρήτης  
στην Δημοτική Πινακοθήκη του Δ. Πηνειού    
και σε ΙΔΙΩΤΙΚΕΣ ΣΥΛΛΟΓΕΣ

Έργο

Αρχικά, η φύση του επιβλήθηκε με αισθητική αμεσότητα (νατουραλισμός φολκλορική γραφικότητα, εμπρεσιονισμός και άλλες παρόμοιες τάσεις). Σαν όλους τους νέους καλλιτέχνες είχε δεχτεί φυσιολογικά τις στιλιστικές και τεχνικές επιδράσεις των ποικίλων ρευμάτων στις αρχές του αιώνα μας. 
Τεχνοτροπικά, πρόκειται για ένα αξιοποιημένο, προσωπικό εκλεκτικισμό ο οποίος ακόμα κι αν δεν φτάνει σε πλήρη αποδέσμευση, ωστόσο, σε ορισμένα έργα, πετυχαίνει μια αξιόλογη αρμονία χρωματίστηκες δομής. Χρωματικά, έχουμε μια πρόσμιξη εμπρεσιονιστικής οπτικής διάθεσης, με το προκλητικό ιμπάστο ενός επιφανειακού εξπρεσιονισμού, με νέο εμπρεσιονιστικά στοιχειά, καθώς και με μεμονωμένες απηχήσεις του κόκκινου και του μαύρου. Παρατηρείται, επίσης και μια διάθεση συνεχούς απλούστευσης και μαντερνοποίησης της εικόνας. 
Μια ουσιαστική μάτια θα μπορούσε να γεννήσει την εντύπωση μιας γενικής αναπροσαρμογής της τέχνης του προς την εξπρεσιονιστική τεχνοτροπία. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι το χρώμα του Μανώλη Μπίτζου τείνει να παίξει μέσα στο έργο του με μια αυτονομία. Δεν είναι η φόρμα που με την δυναμική της εξωτερικής εντύπωσης υπαγορεύει την χρωματική αρχιτεκτονική, αλλά το χρώμα που με αυταρέσκεια κολοριστικής διάθεσης περιάγει την φόρμα σε δευτερεύουσα λειτουργιά.                                                                                                                                                               Στον Μανώλη Μπίτζο τον δομικό όγκο τον έχει πάντα το χρώμα.
Ο Μανώλης Μπίτζος συμπλήρωσε 27 χρόνια εντατικής θητείας στην ζωγραφική στο διάστημα αυτό πέτυχε να δημιουργήσει μια θεματογραφία και μια τεχνική δική του, η μεικτή τεχνική, η όποια όσο κι αν δεν είναι δίκια του ανακάλυψη τον εκφράζει, γι αυτό και χρησιμοποιεί διάφορα υλικά στα έργα του.
Τέλος, η φυσική αγάπη του για την ζωγραφική μεταμορφώθηκε σε μια αισθητική και ψυχική φυγή μέσα στο χρώμα που είναι ο λόγος τις ύπαρξης και η δικαίωση ενός κατ εξοχήν αισθητικού έργου..