google/wiki40b huggingface dataset:
Ιωάννης Αδόλφος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόνντερμπουρκ-Πλεν

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Ιωακείμ-Ερνέστου δούκα του Σ.Χ.Σ.Πλεν και της Δωροθέας των Όλντενμπουρκ, κόρης τού Ιωάννη-Αδόλφου δούκα του Σ.Χ.Γκόττορπ.
Γεννήθηκε στο Άρενσμπεκ και ως νέος έκανε τη Μεγάλη περιοδεία στην Ευρώπη, περνώντας από την Αγγλία και τη Γαλλία. Μαζί του ήταν ο -ενός έτους μικρότερος- αδελφός του Αύγουστος. Το 1671 διαδέχθηκε τον πατέρα του και τού απονεμήθηκε η διάκριση τού Τάγματος τού Ελέφαντος, η πιο υψηλή της Δανίας. Το 1684 έκτισε ένα κυνηγετικό περίπτερο στο Τράβενταλ, το επόμενο έτος το ναό του Αγ. Ιωάννου στο Πλεν και το 1690 τον ενοριακό ναό του Πλεν. 
Έλαβε μέρος σε πολλούς πολέμους της εποχής του, όπως αυτούς με τους Οθωμανούς, ενώ είχε παραδώσει τη διακυβέρνηση της περιοχής του στη μητέρα του και στη σύζυγό του γι' αυτό το διάστημα. Κατά την περίοδο της εξουσίας του η Συνθήκη του Τράβενταλ υπογράφτηκε στο κυνηγετικό του περίπτερο, η οποία ήταν ένα ορόσημο κατά τον Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο (1700-21). Το 1704 πήγε στην Ουγγαρία, όπου πολέμησε μαζί με το στρατό του και αυτόν της Δανίας εναντίον των Κουρούκς, στασιαστών εναντίον των Αψβούργων. Έλαβε μέρος στη μάχη του Σμολένσκ. 
Το 1704 ο μόνος γιος του Αδόλφος-Αύγουστος έπεσε από το άλογο και απεβίωσε. Τον ακολούθησε ο Ιωάννης-Αδόλφος τρεις ημέρες μετά, σε ηλικία 70 ετών. Τον διαδέχθηκε ο εγγονός του Λεοπόλδος-Αύγουστος (γιος του Αδόλφου-Αυγούστου), που όμως απεβίωσε δύο έτη μετά· ήταν 4 ετών. Έτσι η διαδοχή πέρασε στον ανιψιό τού Ιωάννη-Αδόλφου, τον Ιωακείμ-Φρειδερίκο.
Εθνική Γερμανίας (ποδόσφαιρο ανδρών)

Ιστορία

Ο πρώτος αγώνας της εθνικής Γερμανίας διεξήχθει στη Βασιλεία της Ελβετίας και έληξε με νίκη της γηπεδούχου με 5–3.

Χρώματα

Το λευκό και το μαύρο, χρώματα τα οποία απαρτίζουν την κύρια ποδοσφαιρική εμφάνιση της εθνικής Γερμανίας, (της γνωστης μας στην Ελλαδα ως τα Πάντσερ), βασίζονται στα επίσημα διακριτικά του Βασιλείου της Πρωσίας (προγονικού κράτους της Γερμανίας του οποίου τα χρώματα επίσης ανάγονται στην εποχή των Τευτόνων ιπποτών) όπως και του Οίκου Χοεντσόλερν από τους οποίους προήλθαν σημαντικοί Κάιζερ της Γερμανίας.
Το πράσινο, το οποίο χρησιμοποιείται συνήθως ως δεύτερη εμφάνιση, αποτελεί το επίσημο χρώμα της Γερμανικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (DFB) από το 1945. Το χρώμα αυτό συμβολίζει το Βασίλειο της Σαξωνίας το οποίο περιήλθε στο Γερμανικό Ράιχ το 1871.

Έμβλημα

Το έμβλημα της εθνικής Γερμανίας είναι ο αετός, πλαισιωμένος από ομόκεντρους κύκλους και την επιγραφή Deutscher Fußball-Bund. Ακολουθούν ορισμένες εκδοχές του εμβλήματος.
Βόρεια Βραβάντη

Ιστορία

H σημερινή επαρχία ήταν παλαιότερα το βόρειο τμήμα του "Δουκάτου της Βραβάντης", του οποίου το νότιο τμήμα βρίσκεται σήμερα στο Βέλγιο. Μετά την Ένωση της Ουτρέχτης η περιοχή διεκδικήθηκε από τις Ηνωμένες Ολλανδικές Επαρχίες, και την Ισπανία που κατείχε τότε το Νότιο τμήμα της Ολλανδίας. Στη συνέχεια, η επαρχία εντάχθηκε στη Μπαταβική Δημοκρατία, μετά τη Μπαταβική Επανάσταση, με το όνομα Bataafs Brabant. Τέλος, το 1815, με την ένωση Βελγίου-Ολλανδίας στο Ηνωμένο Βασίλειο των Κάτω Χωρών, η Βόρεια Βραβάντη καθιερώθηκε ως επαρχία, για να ξεχωρίζει από τη Νότια Βραβάντη του σημερινού Βελγίου.
Έως σήμερα η Βόρεια Βραβάντη διατηρεί ισχυρή Ρωμαιοκαθολική παράδοση. Έτσι, το 57% των κατοίκων είναι Καθολικοί και 6% Προτεστάντες.
680 Γενοβέφα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Γενοβέφας εκτιμάται σε 83,92 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι XC, ενώ το άλβεδό της είναι 0,0474.
Ερρίκος Α΄ του Σαξονικού Όστμαρκ

Βιογραφία

Ήταν γιος του Ντέντι Α΄ μαργράβου του Σαξονικού Όστμαρκ και της δεύτερης συζύγου του Αδέλας της Βραβάντης, κόρης του Λάμμπερτ Β΄ κόμη του Λουβαίν.
Ο πατέρας του εξουσίαζε τη Λουσατία από το 1046. Ήταν ένας από τους ευγενείς, που εισήλθε στη Σαξονική εξέγερση των ετών 1073-75 ενάντια στον βασιλιά, αλλά γρήγορα προσέγγισε τον Ερρίκο Δ΄ των Σαλίων. Έπρεπε όμως να παραδώσει τον γιο ς Δ΄ τού απένειμε το μαργραβάτο της Λουσατίας, για να ενισχύσει την αντίσταση από τη Βοημική επιρροή. Πιο πριν το είχε λάβει ανεπίσημα ο Βρατίσλαος Β΄ των Πρεμυσλιδών της Βοημίας για την υποστήριξή του ενάντια στους Σάξονες αντάρτες.
Ο Ερρίκος Α΄ αργότερα, το 1089, έλαβε επίσης το μαργραβάτο του Μάισεν από τον βασιλιά. Ήταν ο πρώτος τού Οίκου του που κυβέρνησε την περιοχή, έπειτα από την έκπτωση τού Έγκμπερτ Β΄ των Μπρουνονιδών μαργράβου του Μάισεν, ο οποίος είχε συμμαχήσει με τον Χέρμαν των Αρντέν κόμη του Ζαλμ, διεκδικητή βασιλιά της Γερμανίας. Μάλιστα για να ισχυροποιήσει τη θέση του εκεί, ο Ερρίκος Α΄ νυμφεύτηκε την κόρη του προκατόχου του και απέκτησε έναν υστερότοκο γιο, τον Ερρίκο Β΄, που τον διαδέχθηκε.
Κατά τη μάχη με τους Πολάβιαν Σλαύους (po Labe = επί του Έλβα Σλαύους, δηλ. Βένδους) σκοτώθηκε πλησίον του ποταμού Νάισερ.
De Havilland T.K.1

Σχεδιασμός και ανάπτυξη

Τo T.K.1 σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε το 1934 από φοιτητές υπό την επίβλεψη του Marcus Langley στο αεροδρόμιο του Stag Lane. Επρόκειτο για μετατροπή ενός μονοπλάνου de Havilland Swallow Moth σε διπλάνο. Ήταν ένα αεροσκάφος συμβατικής σχεδίασης το οποίο προωθούνταν από κινητήρα de Havilland Gipsy III των 120 hp το οποίο πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση τον Ιούνιο του 1934.
Με χειριστή τον Geoffrey de Havilland πήρε το 1934 την πέμπτη θέση στο Kings Cup Race, φτάνοντας σε ταχύτητα 124,4 mph. Πωλήθηκε το 1936 σε ιδιώτη που το χρησιμοποίησε ως μονοθέσιο για μικρό χρονικό διάστημα, ενώ αργότερα διαλύθηκε για σκραπ.
Ανδρέας Φάντης

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Ανδρέας Ζιαρτίδης γεννήθηκε στο Καϊμακλί στις 19 Απριλίου 1919. Διετέλεσε γενικός γραμματέας της Παγκύπριας Συντεχνιακής Επιτροπής (1941-1943), επαγγελματικό στέλεχος του ΑΚΕΛ και διευθυντής της εφημερίδας Χαραυγή (1962-1977).
Είχε δύο υιούς και μια κόρη. Γιος του ήταν ο Άκης Φάντης. Απεβίωσε στις 5 Μαρτίου 2012.

Πολιτική διαδρομή

Σε νεαρή ηλικία εργάστηκε ως οικοδόμος. Αποτέλεσε ιδρυτικό μέλος της Συντεχνίας οικοδόμων και εργατών Λευκωσίας, στην οποία εξελέγη γραμματέας. Το 1939 η συντεχνία, μέσω απεργίας, κέρδισε το οχτάωρο για τους οικοδόμους. Το 1941 εξελέγη γενικός γραμματέας της Παγκύπριας Συντεχνιακής Επιτροπής.
Στη συνέχεια έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Κύπρου. Το 1941 συμμετείχε στην ιδρυτική σύσκεψη του ΑΚΕΛ. Διετέλεσε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος, του Πολιτικού Γραφείου και της Κεντρικής Γραμματείας. Επιπλέον, διετέλεσε Επαρχιακός Γραμματέας του ΑΚΕΛ Αμμοχώστου, Κεντρικός Οργανωτικός Γραμματέας του ΑΚΕΛ και βοηθός γενικός γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ (1960-1986). 
Εκλέχτηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1970 στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου με το ΑΚΕΛ. Επανεξελέγη βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1976, στις βουλευτικές εκλογές του 1981 και στις βουλευτικές εκλογές του 1985.
Το 1990, λόγω διαφωνιών, αποχώρησε από το ΑΚΕΛ μαζί με άλλους τέσσερις βουλευτές του κόμματος και άλλα στελέχη, οι οποίοι ίδρυσαν το Ανανεωτικό Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό Κίνημα (ΑΔΗΣΟΚ).  Στις βουλευτικές εκλογές του 1991 το ΑΔΗΣΟΚ δεν κατάφερε να εκλέξει βουλευτή.
Αντώνιος Παλατιανός

Καταγωγή και σπουδές

Ήταν γιος του Κωνσταντίνου Παλατιάνου και καταγόταν από οικογένεια ευγενών, που είχαν έρθει στην Κέρκυρα στα μέσα του 15ου αιώνα από την Κωνσταντινούπολη και το οικογενειακό όνομα είχε γραφτεί το 1555 στο Λίμπρο Ντόρο του νησιού. Ορφάνεψε πολύ νωρίς από πατέρα και σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο της Πίζας στην Ιταλία από όπου και απέκτησε δίπλωμα γιατρού-χειρουργού το 1857.

Στρατιωτική σταδιοδρομία στην Ιταλία και βουλευτής Κερκύρας

Εργάστηκε ως γιατρός σε κλινική στην Τοσκάνη για δύο έτη και κατατάχθηκε στο στρατό της Σαρδηνίας συμμετέχοντας στους πολέμους της Ιταλικής ενοποίησης με την πλευρά των Ιταλών και Γάλλων έναντι των Αυστριακών. Σταδιοδρόμησε ως ιατρός αξιωματικός και παρέμεινε στον ιταλικό στρατό μέχρι το 1863 (προήχθη τιμητικά σε αξιωματικό του Στέμματος της Ιταλίας το 1891 και τιμήθηκε με μετάλλια και παράσημα για τη δράση του). Επέστρεψε στην ιδιαίτερη πατρίδα του το 1867 και έλαβε μέρος σε πατριωτικές ενέργειες για τη διοργάνωση της Εθνοφυλακής, στο λόχο του πρώτου Δημάρχου Κερκυραίων Νικολάου Μάνεση. Την επόμενη χρονιά ανέλαβε τη διεύθυνση του Σωφρονιστηρίου της Κέρκυρας. Εξελέγη βουλευτής Κερκύρας το 1879. Την περίοδο εκείνη προσβλήθηκε η όρασή του και λίγο μετά υποβλήθηκε σε εγχείριση στην Ιταλία.

Επιστημονικό-συγγραφικό έργο και θάνατος

Με την περιπέτεια της υγείας του επιδόθηκε στο να βοηθήσει τα άτομα με προβλήματα όρασης. Έτσι, προσπάθησε να ιδρυθεί σχολή τυφλών και να προσαρμόσει την μέθοδο Μπράιγ στην ελληνική γλώσσα. Προσκλήθηκε στη Φλωρεντία σε επιστημονική σύνοδο για την εκπαίδευση των τυφλών, τον Σεπτέμβριο του 1883.
Έγραψε δύο έργα το 1886, με σημαντικότερο το δοκίμιο που αφορά το αλφάβητο Μπράιγ. Το 1888 ανέλαβε πρόεδρος στο Αρσάκειο Παρθεναγωγείο της Κέρκυρας.
Απεβίωσε σε ηλικία 60 ετών στις 13 Φεβρουαρίου 1893. Πεθαίνοντας κατέλιπε κληροδότημα για να δίνονται υποτροφίες σε τυφλούς. Ωστόσο, δεν είναι γνωστό αν δόθηκε η περιουσία του βουλευτή για τον σκοπό εκείνο. Η κηδεία του έγινε από τον ιερό ναό του Αγίου Σπυρίδωνα στην Κέρκυρα και η ταφή στο Δημοτικό Νεκροταφείο του νησιού.
Ipredict

Συμβάσεις

Το ipredict παρέχει μια ευρεία ποικιλία συμβάσεων συμπεριλαμβανομένων πολλών μετοχών πολιτικής της Νέας Ζηλανδίας, εκλογές σε άλλες χώρες συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών, της Αυστραλίας, της Βρετανίας, της Ιαπωνίας, της Γερμανίας, της Βραζιλίας, της Ιταλίας και της Ισπανίας. Επίσης παρέχει αγορές για τα αποτελέσματα της χρηματοοικονομικής αγοράς, τους οικονομικούς δείκτες στη Νέα Ζηλανδία και άλλες ηγετικές διεθνείς οικονομίες. Υπάρχουν επίσης μετοχές οι οποίες σχετίζονται με τις διεθνείς σχέσεις και την επιστήμη και τεχνολογία. Ο καθένας είναι ελεύθερος να δημιουργήσει μια πρόταση για μια μετοχή στον τόπο δημόσιας συζήτησης του δικτυακού τόπου.

Τέλη

Το ipredict χρεώνει ένα τέλος συναλλαγών 0,0035 $ ανά διαπραγματεύσιμη μετοχή (35 λεπτά ανά 100 διαπραγματεύσιμες μετοχές). Το τέλος συναλλαγών είναι με ανώτατο όριο στο 5 % οποιασδήποτε ακαθάριστης αξίας μετρητών της συναλλαγής και με ανώτατο όριο 5 $ ανά μήνα ανά χρήστη. Υπάρχει ένα τέλος 1,75 % στις καταθέσεις πιστωτικών καρτών. Οι χρήστες μπορούν επίσης να πραγματοποιήσουν μια τραπεζική κατάθεση η οποία δεν επισύρει κάποιο τέλος. Υπάρχει ένα τέλος απόσυρσης του 2 % ή 2 $ (όποιο από τα δύο είναι μεγαλύτερο) το οποίο επιβάλλεται σε αναλήψεις, αλλά μόνο ένας έμπορος έχει θετικά κέρδη στο ipredict.
Το 2011 το ipredict πρότεινε ένα μηνιαίο τέλος λογαριασμού 2,50 $ καθώς και ένα τέλος εγγραφής 2,50 $, ωστόσο αυτά τα σχέδια εγκαταλείφθηκαν μετά από μια αρνητική απόκριση από τους εμπόρους.

Νομικό καθεστώς και τεχνικά προβλήματα

Σύμφωνα με την πράξη 1993 περί τυχερών παιγνίων της Νέας Ζηλανδίας, μόνο η επιτροπή λαχείων της Νέας Ζηλανδίας και το συμβούλιων όλων των οργανισμών του αμοιβαίου στοιχήματος επιτρέπονται να δέχονται στοιχήματα μέσω διαδικτύου ή τηλεφώνου. Ωστόσο, το ipredict είναι εγκεκριμένο από την επιτροπή κεφαλαιαγοράς της Νέας Ζηλανδίας ως ένας εξουσιοδοτημένος αντιπρόσωπος μελλοντικής εκπλήρωσης, έτσι είναι επομένως νόμιμο. Αυτό έχει επιτευχθεί σε αντίθεση από το ίδρυμα προβλημάτων τυχερών παιχνιδιών.
Το 2012 ο δικτυακός τόπος χτυπήθηκε από μια σειρά από τεχνικά προβλήματα, με αποτέλεσμα να λειτουργεί με κατά πολύ μειωμένες ταχύτητες και να τεθεί εκτός λειτουργίας για αρκετές ημέρες σε ένα χρόνο σε τουλάχιστον δύο περιπτώσεις. Αυτό προκάλεσε εμπορικά προβλήματα στο ipredict για τη συμφωνία του με το Exceltium (οι πιο επιτυχημένοι σύμβουλοι επιχειρήσεων και δημοσίων σχέσεων της Νέας Ζηλανδίας).
Κωνσταντίνος Δραγώνας

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1780 στη Ζάκυνθο και σπούδασε ιατρική σε πανεπιστήμιο της Ιταλίας. Όταν επέστρεψε στην πατρίδα του διορίστηκε υγειονόμος των Άγγλων στην Ιόνιο Πολιτεία. Παράλληλα έγινε μέλος της Φιλικής Εταιρείας και ανέπτυξε έντονη δραστηριότητα για την οργάνωση της Ελληνικής Επανάστασης, πρωτοστατώντας στα κινήματα της Πελοποννήσου μαζί με άλλους Ζακύνθιους επαναστάτες, φέρνοντας τροφές και οπλισμό. Μετά την εισβολή του Ιμπραήμ, συγκροτήθηκε στη Ζάκυνθο αγγλόφιλη επιτροπή η οποία είχε ως στόχο την στρατιωτική και πολιτική υποοσοτήριξη της Ελληνικής Επανάστασης από τους Άγγλους. Μετά από αίτηση του Ανδρέα Μιαούλη, ο Δραγώνας ανέλαβε να μεσολαβήσει στον Άγγλο αρμοστή των Επτανήσων για τη διάσωση των Ελλήνων από το πολιουρκούμενο Μεσολόγγι. Το 1827 συμμετείχε στην τρίτη Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας. Το 1835 τιμήθηκε με το αργυρό αριστείο και το 1842 με τον Σταυρό του Σωτήρος. Ήταν μέλος της Τεκτονικής Στοάς Αστήρ Ζακύνθου. Πέθανε το 1858 στη γενέτειρα του Ζάκυνθο.
Μάχη της Χαιρώνειας (86 π.Χ.)

Προοίμιο

Μετά τη ρωμαϊκή κατάκτηση της Ελλάδος το μόνο κρατίδιο που έμεινε να αντιστέκεται στη Ρώμη ήταν το βασίλειο του Πόντου. Ο βασιλιάς του Μιθριδάτης Στ΄ ήθελε να μεγαλώσει το κράτος του και προσάρτησε μέρη της Φρυγίας το 91-90 π.Χ. Μάλιστα προσπαθούσε να ανατρέψει και τους φιλορωμαίους μονάρχες στα βασίλεια της Βιθυνίας και της Καππαδοκίας. Αυτός ο επεκτατισμός του Μιθριδάτη θεωρήθηκε αιτία πολέμου από τους Ρωμαίους. Στην πρώτη φάση του πολέμου, στη Μικρά Ασία, ο στρατηγός Ακουίλιος έφυγε στη Ρόδο και το ρωμαϊκό ναυτικό παραδόθηκε στο βασίλειο του Πόντου. Το 88 π.Χ., μεγάλο μέρος της Ασίας έπεσε στα χέρια του Μιθριδάτη και για την ανάκτηση των χαμένων εδαφών ορίστηκε στρατηγός για τους Ρωμαίους ο Σύλλας. Ο Σύλλας κρατήθηκε για οικονομικούς λόγους στη Ρώμη κι εκείνο το διάστημα ο Μιθριδάτης έσφαξε όλους τους Ιταλούς της Μικράς Ασίας και επιτέθηκε στη Ρόδο, μία από τους συμμάχους των Ρωμαίων. Η εκστρατεία στη Ρόδο απέτυχε όμως και μετέφερε τον πόλεμο στην Ελλάδα. Γι αυτή τη φάση του πολέμου ανέθεσε την αρχιστρατηγία στον Αρχέλαο. Αυτός λεηλάτησε τη Δήλο το 87 π.Χ. Ο Αρχέλαος απέκτησε πολλούς συμμάχους μεταξύ αυτών και τους Βοιωτούς. Το 87 π.Χ. στρατηγός των Ρωμαίων έγινε ο Σούρα ο οποίος κατέλαβε τη Σκιάθο, αλλά έχασε μια μάχη στη Χαιρώνεια από τον Αρχέλαο. Ο Σύλλας τελικά από τη Ρώμη έφτασε στην Ελλάδα με μεγάλο στρατό.

Η μάχη

Πριν από τη μάχη το 86 π.Χ. ο Μιθριδάτης εκστράτευσε στη Μακεδονία, χωρίς να καταφέρει κάτι σημαντικό. Ο Λούκουλλος, ένας άλλος στρατηγός της Ρώμης, συγκέντρωσε φρουρές της Βοιωτίας κατά του Μιθριδάτη. Ο Σύλλας εν τω μεταξύ πολιορκούσε την Αθήνα (την οποία κατέλαβε τον ίδιο χρόνο). Οι δύο στρατοί συναντήθηκαν στη Χαιρώνεια. Από τη μία ο Αρχέλαος, ο Δρομιχαίτης, ο Αρκαθίας και ο Ταξίλης με 120.000 άνδρες και από την άλλη ο Σύλλας με 40.000 άνδρες. Κατά τη σφοδρή σύγκρουση, ο Σύλλας κατατρόπωσε τον αντίπαλο στρατό. Ο Αρχέλαος είχε απώλειες 110.000 ανδρών, ενώ για το στρατό του Σύλλα ο Πλούταρχος αναφέρει τον εκπληκτικό αριθμό των 12 ανδρών. Όμως εκτιμάται ότι ήταν μεγαλύτερες.

Μετά τη μάχη

Μετά τη μάχη ο Αρχέλαος ήττημένος ανακήρυξε το Σύλλα «νικητή στρατηγό». Μετά από λίγες βδομάδες ο Σύλλας συγκρούστηκε με το στρατό του βασιλείου του Πόντου στον Ορχομενό όπου ξανανίκησε. Η Βοιωτία αποδυναμώθηκε και περιήλθε σε ρωμαϊκό έλεγχο. Τελικώς ο Α' Μιθριδατικός πόλεμος έληξε με τη συνθήκη του Δαρδάνου.
Γεώργιος Αθανασίου

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Γεώργιος Αθανασίου γεννήθηκε το 1802 στο Βουκουρέστι. Η οικογένειά του καταγόταν από τη Μακεδονία. Σπούδασε στο Βουκουρέστι, στη Γερμανία και στη Γαλλία. Το 1827 σε ηλικία 25 ετών μετέβη στην ελεύθερη Ελλάδα, προκειμένου να βοηθήσει με τις νομικές του γνώσεις το υπό σύσταση κράτος. 
Ο Ιωάννης Καποδίστριας τον χρησιμοποίησε για τη σύσταση των πρώτων τακτικών δικαστηρίων. Το 1828 έγινε μέλος της Επιτροπής Αντιθαλασσίου Δικαστηρίου, ενώ το 1830 έγινε πρόεδρος του Δικαστηρίου Βορείων Σποράδων. Με τον ερχομό του Όθωνα διατέλεσε σύμβουλος του Υπουργείου Δικαιοσύνης, συνεργαζόμενος με τον Γεώργιο Μάουρερ. Ανέλαβε διάφορες δικαστικές θέσεις, ενώ το 1835 διατέλεσε δικαστής του Αρείου Πάγου. 
Πήρε μέρος στις συζητήσεις της εποχής που αφορούσαν στο ζήτημα της Ελληνικής ιθαγένειας, αρθρογραφώντας στην Εθνική Εφημερίδα, το 1832. Επηρεασμένος από της απόψεις των καθηγητών του Πανεπιστημίου της Λειψίας υποστήριζε την έννοια του "έθνους". Εξέδωσε το 1834 το "Περί  νομοθεσίας  ιδιωτικής  και  ποινικής,  σύγγραμμα", συνταχθέν εκ των χειρογράφων του κ. Iερεμίου Βενθάμου (1834), το οποίο είχε μεταφράσει στην ελληνική γλώσσα ήδη από το 1826, ευρισκόμενος ακόμη στο Βουκουρέστι. 
Το 1833 υπήρξε ένα από τα ιδρυτικά μέλη της «Επί του Συνοικισμού των Μακεδόνων Επιτροπής» σε μια προσπάθεια να εγκατασταθούν Μακεδόνες αγωνιστές στην Αταλάντη.
Νομικά όργανα των Μαρτύρων του Ιεχωβά

Άλλα σωματεία

Στις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν σχηματιστεί και άλλα σωματεία με σκοπό την κάλυψη επιμέρους αναγκών, όπως η Χριστιανική Εκκλησία των Μαρτύρων του Ιεχωβά, κ.α. Παγκόσμια χρησιμοποιούνται πολλά άλλα κατά τόπους σωματεία, όπως το Wachtturm-Gesellschaft στο Ζέλτερς/Τάουνους της Γερμανίας, οι Χριστιανοί Μάρτυρες του Ιεχωβά Ελλάδας κ.α.
Ταϊλανδέζικη κουζίνα

Ιστορία - Αρχή

Πολλοί είναι οι λόγοι που οδήγησαν την Ταϊλάνδη στην ανάπτυξη και τελειοποίηση της μαγειρικής της παράδοσης, με βασικότερο το γεγονός ότι υπήρξε η μόνη χώρα της Νοτιοανατολικής Ασίας που σώθηκε από την επιβολή ανοιχτής αποικιοκρατίας, χάρη στην «επιδέξια» πολιτική των Βασιλιάδων της που υπέγραψαν εμπορικές συμφωνίες με τους Ευρωπαίους. Άλλος επίσης σημαντικός παράγοντας υπήρξε η κοινωνική συνοχή της λόγω της Βουδιστικής θρησκείας (94% του πληθυσμού της) και της Μοναρχίας.
Η εισβολή της ταϊλανδέζικης κουζίνας στις αγγλόφωνες χώρες έγινε αισθητή τις τρεις τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα. Η ταχύτατη εξάπλωσή της οφείλεται όχι μόνον στην ποιότητα της αλλά και στο επιχειρηματικό δαιμόνιο των Ταϊλανδών.

Οικονομία – Γεωγραφική Θέση

Συνδυάζοντας τα χαρακτηριστικά αυτά μαζί με την εγχώρια παραγωγή αγροτικών προϊόντων η Ταϊλάνδη κατόρθωσε να δημιουργήσει μια υψηλή και ιδιαίτερα ανεπτυγμένη γαστρονομική παράδοση. Η γεωγραφική της θέση επίσης, έδωσε στην Ταϊλανδέζικη κουζίνα μια μεγάλη ποικιλία εδεσμάτων, συμπεριλαμβανομένης και της κινεζικής επιρροής που δέχθηκε.
Η πλειοψηφία του πληθυσμού της ασχολείται με τη γεωργία ενώ το ρύζι αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της οικονομίας της. Το 2003 κατέλαβε την 6η θέση μεγαλύτερης παραγωγού χώρας ρυζιού (27 εκατ. τόνοι)

Προϊόντα

Εκτός από το ρύζι, το ζαχαροκάλαμο (74 εκατ. τόνοι το 2003), το καλαμπόκι, το σιτάρι, η ταπιόκα και ο ανανάς αποτελούν τα κύρια εξαγώγιμα προϊόντα της Ταϊλάνδης, όπως η σόγια και το σουσάμι. Η αλιεία, η πτηνοτροφία και η κτηνοτροφία αποτελούν επίσης σημαντικό, αλλά όχι πρωτεύοντα ρόλο, στην ανάπτυξη της οικονομίας της.

Γεύση

Σε ένα ταϊλανδέζικο εστιατόριο εκτός από χοιρινό, κοτόπουλο και ψάρι, μπορεί να γευθεί κανείς νουντλς και ντάμπλινγκ φτιαγμένα από ρυζάλευρο, πικάντικες σάλτσες, αρωματισμένες με φρέσκο κορίανδρο, σκόρδο, πιπερόριζα, γκαλανγκάλ, χυμό μοσχολέμονου (λάιμ) και πολλά άλλα.
Μετά το γεύμα ακολουθεί συνήθως κάποιο φρέσκο εξωτικό φρούτο όπως μάνγκο ή καρύδα ή άλλα εξωτικά φρούτα.
905 Ουνιβέρσιτας

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Ουνιβέρσιτας εκτιμάται σε 21,36 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,0895. Η Ουνιβέρσιτας περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 10 περίπου ώρες.
Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας

Ο Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν ο πρεσβύτερος κλάδος τού Οίκου των Πιαστ της Πολωνίας. Αρχηγέτης του είναι ο Βλάντισλαφ Β΄ ο Εξόριστος, πρωτότοκος γιος τού Μπολέσλαφ Γ΄ τού στραβόστομου. Ο Μπολέσλαφ Γ΄ είχε ήδη δώσει τη Σιλεσία στον πρωτότοκο Βλάντισλαφ Β΄ και με τη διαθήκη του τού άφηνε και την κεντρική περιοχή από την Κρακοβία ως το Γκντανσκ με τον τίτλο τού "υψηλού δούκα της Πολωνίας".

Η πρώιμη ιστορία τού κλάδου

Το 1138 απεβίωσε ο Μπολέσλαφ Γ΄ ο στραβόστομος και με τη διαθήκη του κατάτμησε την Πολωνία: όρισε ο πρώτος γιος Βλάντισλαφ Β΄ ο εξόριστος να έχει τη Σιλεσία και την κεντρική περιοχή (Κρακοβία), ο δεύτερος Μπολέσλαφ Δ΄ ο Σγουρός τη Μαζοβία, ο τρίτος Μιέσκο Γ΄ ο Γηραιός τη Μεγάλη Πολωνία και ο τέταρτος Ερρίκος το Σανντομίες. Όταν ο μεγαλύτερος Βλάντισλαφ Β΄ προσπάθησε να ελέγξει όλη την Πολωνία, ο Γιάκουμπ ζε Ζνίνα αρχιεπίσκοπος του Γκνιέζνο τον αφόρισε και οι μικρότεροι αδελφοί του τον εκτόπισαν. 
Ο Βλάντισλαφ Β΄ είχε σύζυγο την Αγνή, ετεροθαλή αδελφή τού Κορράδου Γ΄ των Χοενστάουφεν, στον οποίο κατέφυγε εξόριστος. Εγκαταστάθηκε στο ανάκτορο τού Άλτενμπουρκ. Τη Σιλεσία και την Κρακοβία την έλαβε ο Μπολέσλαφ Δ΄. Ο Κορράδος Γ΄ εκστράτευσε εναντίον της Πολωνίας, αλλά ηττήθηκε· ο Βλάντισλαφ Β΄ απεβίωσε εξόριστος. Ο επόμενος βασιλιάς της Γερμανίας Φρειδερίκος Α΄ των Χοενστάουφεν ανάγκασε τον Μπολέσλαφ Δ΄ να παραχωρήσει τη Σιλεσία στους τρεις γιους τού Βλάντισλαφ Β΄. Η Σιλεσία θα παρέμενε ένα Πολωνικό δουκάτο, αλλά ο δούκας της θα πλήρωνε ετήσια εισφορά στη Γερμανία. Οι τρεις γιοί κυβέρνησαν μαζί ως το 1172, οπότε διαίρεσαν τη Σιλεσία: ο Μπολέσλαφ Α΄ ο Υψηλός έλαβε το μεγαλύτερο μέρος (Λεγκνίτσα, Βρότσλαφ, Οπόλε), ο Μιέσκο Α΄ ο Λεπτόπους το νοτιότερο μέρος (Ρατσιμπότς, Τσέσυν) και ο Κορράδος ο Μακροσκελής το Γκλόγκουφ. Όταν ο τελευταίος εισήλθε στη μονή της Φούλντα, το Γκλόγκουφ περιήλθε στον Μπολέσλαφ Α΄.
Εν τω μεταξύ ο Μιέσκο παρέλαβε το Μπυτόμ και το Οσβιέτσιμ καθώς και το Οπόλε το 1201 και η επεκταμένη περιοχή του έμεινε γνωστή ως Άνω (ορεινή) Σιλεσία. Το ίδιο έτος τα δουκάτα της Σιλεσίας έγιναν ανεξάρτητα από την Πολωνία.
Κίνγκστον (Τζαμάικα)

Ιστορία

Το Κίνγκστον ιδρύθηκε στις 22 Ιουλίου 1692, ως τόπος για τους πρόσφυγες και τους επιζώντες του σεισμού του 1692, που κατέστρεψε την πόλη Πορ Ρουαγιάλ, η οποία ήταν το κέντρο του εμπορίου στην Καραϊβική κατά τη διάρκεια του δεύτερου μισού του 17ου αιώνα. Οι επιζώντες του σεισμού δημιούργησαν ένα στρατόπεδο προσφύγων μπροστά στη θάλασσα. Τον πρώτο καιρό, περίπου δύο χιλιάδες άτομα έχασαν τη ζωή τους λόγω των ασθενειών που μεταδίδονταν από τα κουνούπια. Η πόλη όμως άρχισε σταδιακά να μεγαλώνει μετά την νέα καταστροφική πυρκαγιά του Πορ Ρουαγιάλ από πειρατές το 1703. 
Ο επιθεωρητής Τζον Γκόφφε κατάρτισε ένα σχέδιο για την πόλη, που βασίζεται σε ένα δίκτυο που οριοθετεί τους δρόμους από Βορρά, Ανατολή, Δύση και Λιμάνι. Το 1716 είχε γίνει ήδη η μεγαλύτερη πόλη και το κέντρο του εμπορίου για την Τζαμάικα. Η κυβέρνηση πούλησε γη για τους ανθρώπους με τον κανονισμό η γη που αγοράζουν να μην υπερβαίνει το ποσό των εκτάσεων που ανήκουν στο Πoρ Ρουαγιάλ. Το Κίνγκστον αύξανε σταδιακά το πληθυσμό του: το 1780 ο πληθυσμός της πόλης ήταν 11.000 κάτοικοι, ενώ μέχρι το τέλος του 18ου αιώνα στην πόλη υπάρχουν περισσότερα από 3000 κτίρια από τούβλα. 
Το λιμάνι του Κίνγκστον προωθεί το εμπόριο και παίζει ουσιαστικό ρόλο σε πολλούς ναυτικούς πολέμους του 18ου αιώνα. Το 1907, 800 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους σε άλλο σεισμό, γνωστό ως το μεγάλο σεισμό του Κίνγκστον του 1907, ο οποίος κατέστρεψε σχεδόν όλα τα ιστορικά κτήρια στη νότια πλευρά της πόλης.
Ιωάννης Β΄ της Σαξονίας-Βαϊμάρης

Βιογραφία

Ήταν γιος του Ιωάννη Γουλιέλμου δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης και της Δωροθέας-Σωσσάνης των Βίττελσμπαχ, κόρης του Φρειδερίκου Γ΄ εκλέκτορα του Παλατινάτου.