google/wiki40b huggingface dataset:
Συμβούλιο των Λαϊκών Επιτρόπων

Το Συμβούλιο των Λαϊκών Επιτρόπων ή Συμβούλιο των Λαϊκών Κομισάριων (Ρωσικά: Совет народных коммиссаров), γνωστό με το ακρωνύμιο Σοβναρκόμ (Совнарком) ήταν ένας κυβερνητικός θεσμός που σχηματίστηκε λίγο μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917. Δημιουργημένο στην Ρωσική Δημοκρατία το συμβούλιο έβαλε τα θεμέλια της αναδιάρθρωσης της χώρας για την διαμόρφωση της Σοβιετικής Ένωσης. Έφτασε να γίνει η ανώτατη κυβερνητική αρχή εκτελεστικής εξουσίας στο σοβιετικό σύστημα στα κράτη που ήρθαν υπό τον έλεγχο των Μπολσεβίκων. 
Το Σύνταγμα του 1918 της ΡΣΟΣΔ επισημοποίησε τον ρόλο του Σοβναρκόμ στην Ρωσική Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Σοβιετική Δημοκρατία (ΡΣΟΣΔ): επρόκειτο να είναι υπεύθυνο απέναντι στο Συνέδριο των Σοβιέτ για την “γενική διαχείριση των υποθέσεων του κράτους”. Το σύνταγμα επέτρεψε στο Σοβναρκόμ να εκδίδει διατάγματα με πλήρη ισχύ νόμου, όταν το Συνέδριο δεν συνεδρίαζε. Το Συνέδριο, συνήθως μετά, ενέκρινε αυτά τα διατάγματα κατά την επόμενη συνεδρίασή του.
Όταν ιδρύθηκε η Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών τον Δεκέμβριο του 1922, το Σοβναρκόμ της ΕΣΣΔ σχηματίστηκε στα πρότυπα του Σοβναρκόμ της ΡΣΟΣΔ. To 1946 μετονομάστηκε σε Συμβούλιο των Υπουργών.

Πανενωσιακό Σοβναρκόμ

Με την δημιουργία της ΕΣΣΔ το 1922, η κυβέρνηση της Ένωσης πήρε έλαβε την μορφή του Σοβναρκόμ της ΡΣΟΣΔ. Οι σοβιετικές δημοκρατίες διατήρησαν τις δικές τους κυβερνήσεις (Σοβναρκόμ_, οι οποίες ασχολήθηκαν με εσωτερικά ζητήματα.

Σοβμίν

Το 1946, τα Σοβναρκόμ μετασχηματίστηκαν σε Συμβούλιο Υπουργών (Σοβμίν), τόσο σε Πανενωσιακό όσο και επίπεδο Ενωσιακής δημοκρατίας.
Εξοχότατος

Η Εξοχότητα  είναι τιμητικός τίτλος που δίνεται σε ορισμένους υψηλόβαθμους αξιωματούχος ενός κυρίαρχου κράτους, σε αξιωματούχους ενός διεθνούς οργανισμού, ή και σε μέλη της αριστοκρατίας. Όταν δοθεί ο τίτλος «Εξοχότητα», ο κάτοχος συνήθως διατηρεί το δικαίωμα να τον χρησιμοποιεί καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του, αν και σε ορισμένες περιπτώσεις ο τίτλος είναι συνδεδεμένος με ένα συγκεκριμένο πόστο, και χρησιμοποιείται μόνο κατά την εργασία σε αυτό.
Γενικά, όσοι προσφωνούνται ως Εξοχότατοι είναι αρχηγοί κρατών, αρχηγοί κυβερνήσεων (πρωθυπουργοί), πρέσβεις, ορισμένοι κληρικοί, βασιλείς και όσοι άλλοι κατέχουν ισοδύναμο βαθμό (πχ επικεφαλής των διεθνών οργανισμών, όπως οι ύπατοι αρμοστοί στην Κοινοπολιτεία των Εθνών).
Μερικές φορές παρερμηνεύεται ως τίτλος πόστου, αλλά στην πραγματικότητα είναι ένας τιμητικός τίτλος που προηγείται διαφόρων άλλων τίτλων τόσο στην ομιλία όσο και στη γραφή. Σε επίσημη αναφορά, παίρνει τη μορφή Η Αυτού Εξοχότης και Η Αυτής Εξοχότης (ή Εξοχότητα στη ν.ε.) ή Εξοχότατε και Εξοχότατη.

Οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων

Στα περισσότερα δημοκρατικά κράτη ο αρχηγός του κράτους προσφωνείται ως Η Αυτού Εξοχότης.
Οι διοικητές των αποικιών της Βρετανικής Αυτοκρατορίας είχαν το δικαίωμα να προσφωνούνται ως Εξοχότατοι και αυτό παραμένει στα συμβούλια των διοικητών στα Βρετανικά Υπερπόντια Εδάφη.

Διεθνές δικαστικό σώμα

Οι δικαστές του Διεθνούς Δικαστηρίου Δικαιοσύνηςπροσφωνούνται ως Εξοχότατοι.

Εκκλησιαστική χρήση

Με διάταγμα της Ιεράς Συνόδου του Τελετουργικό της 31ης Δεκεμβρίου 1930 η Αγία Έδρα χορηγεί σε επισκόπους της ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας τον τίτλο Η Αυτού Αιδεσιμότατη Εξοχότης (λατινικά, Excellentia Reverendissima).
Ορτιζέι

Ιστορία

Η Ορτιζέι αναφέρεται πρώτη φορά ως Ortiseit το 1288 και προέρχεται από το λατινικό urticetum ("τόπος με τσουκνίδες") . Με το γερμανικό όνομα Sankt Ulrich (Άγιος Ούριχ) αναφέρεται από το 1366 και είναι η γερμανική έκδοση του τοπικού πολιούχου Αγίου Ούλριχ.

Αξιοθέατα

Η πόλη φημίζεται για τα ξυλόγλυπτα της. Πολλά παλιά αγροκτήματα υπάρχουν στα περίχωρα. Επίσης οι ναοί του Αγίου Αντωνίου του 1600, ο ναός της Αγίας Άννας μαζί με το νεκροταφείο της και τα δύο σε γοτθικό ρυθμό και έπιπλα σε ρυθμό μπαρόκ, το ίδιο και η εκκλησία του Αγίου Ιακώβου.

Δημογραφία και Οικονομία

Το 12,13% των κατοίκων ομιλούν γερμανικά, το 5,55% ιταλικά και το 82,32% Λαδινικά. Η οικονομία της πόλης στηρίζεται κυρίως στον χειμερινό τουρισμό και λιγότερο στον θερινό.

Αθλητισμός

Από την Ορτιζέι ξεκινά τελεφερίκ, 6 λεπτά, για ψηλότερο σημείο του όρους Rasciesa όπου υπάρχει χιονοδρομικό κέντρο. Εκεί το 1970 έγινε το παγκόσμιο πρωτάθλημα αλπικού σκι
Μπάρνιμ ΣΤ΄ της Πομερανίας-Βόλγκαστ

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Βάρτισλαβ ΣΤ΄ δούκα της Πομερανίας-Βόλγκαστ και της Άννας, κόρης τού Ιωάννη Α΄ δούκα τού Μεκλεμβούργου-Στάργκαρτ.
Έγινε γνωστός για τη συμμετοχή του σε πειρατεία: ανήγειρε ένα φρούριο για το σκοπό αυτό στο Άρενσοοπ, αλλά το 1395 καταστράφηκε από το Ροστόκ. Επέτρεψε στους Αδελφούς Βίκτουαλ, μία πειρατική οργάνωση που επετίθετο σε πλοία της Χανσεατικής Ένωσης στη Βαλτική, να χρησιμοποιούν τον ποταμό Πέενε ως καταφύγιο τον χειμώνα και τον κόλπο Γράιφσβαλτ ως βάση. Σε μία αποστολή του συνελήφθη στο λιμάνι της Κοπεγχάγης από τη Χανσεατική Ένωση. Το 1398 υπέγραψε συμφωνία με το Τευτονικό Τάγμα για να μην υποστηρίζει πια τους Βίκτουαλ. Βοήθησε τους δούκες τού Μεκλεμβούργου-Βέρλε το διάστημα 1400-1403 στις εκστρατείες τους εναντίον της Λυβέκης· ο ίδιος τραυματίστηκε στις πύλες της πόλης. 
Το 1405 επήλθε επιδημία πανώλης και για να την αποφύγει ξεκίνησε για προσκύνημα στο Κεντς τού Μπάρτ, αλλά απεβίωσε προς το Πύτνιτς (νυν Ρίμπνιτς-Ντάμγκαρτεν). Τάφηκε στο Κεντς, όπου τοποθετήθηκε ένα μεγάλο ξύλινο άγαλμά του.
Κωνσταντίνος Βυζάντιος

Ο Κωνσταντίνος Βυζάντιος ήταν μουσικοδιδάσκαλος της βυζαντινής εκκλησιαστικής μουσικής.

Βιογραφία

Ήταν πρωτοψάλτης της Μεγάλης Εκκλησίας και μαθητής του Γεώργιου Κρητικού και του Μανουήλ πρωτοψάλτη, με τον οποίο έψελνε μαζί ως Λαμπαδάριος. Αναδείχτηκε άριστος μελοποιός και διακρίθηκε για την ευστροφία και γλυκύτητα της φωνής του. Μαθητές του ήταν ο Αντώνιος Λαμπαδάριος, Ιωάννης Βυζάντιος, Γεώργιος Ραιδεστινός και Νικόλαος Στογιάννης Λαμπαδάριος. 
Έγραψε έργα άξια μελέτης, εξέδωσε «Αναστασιματάριο», το «Αργοσύντομο Δοξαστάριο», δίτομη Ανθολογία της Μουσικής, και άλλα. Από τα μουσουργήματά του διακρίνονται τα αργοσύντομα Χερουβικά που ψάλλονται στις επίσημες εορτές από ικανούς ιεροψάλτες. 
Απεβίωσε και ενταφιάστηκε έξω από τη Μονή του Αγίου Γεωργίου του Κρημνού στη Χάλκη στις 30 Ιουλίου 1862 σε ηλικία 85 χρονών.
Σοφία Φράγκου

Βιογραφία

Η Σοφία Φράγκου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1965 και αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, το 1989. Στη συνέχεια, μετακινήθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο όπου ειδικεύτηκε στην ψυχιατρική στο Νοσοκομείο Μόντσλεϊ (Maudsley Hospital), στο Λονδίνο. Έλαβε το μεταπτυχιακό της στΙς Νευροεπιστήμες από το Πανεπιστήμιο του Λονδίνου και ειδικεύθηκε στις ΗΠΑ ως επιστημονικός συνεργάτης στο Τμήμα Ψυχιατρικής και Επιστημών Συμπεριφοράς στο Πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς. Επέστρεψε στο Ινστιτούτο Ψυχιατρικής, στο Βασιλικό Κολλέγιο του Λονδίνου όπου ολοκλήρωσε το διδακτορικό της στη νευροαπεικόνιση και τους ηλεκτροφυσιολογικούς δείκτες της οικογενούς ευπάθειας στη σχιζοφρένεια. Μεταξύ 1997 και 2013 εργάστηκε ως σύμβουλος ψυχιάτρου στο Νοσοκομείο Μόντσλεϊ και στη συνέχεια ίδρυσε τη δική της ερευνητική ομάδα στο Ινστιτούτο Ψυχιατρικής, Ψυχολογίας και Νευροεπιστημών του Βασιλικού Κολεγίου Λονδίνου.

Έρευνα

Η έρευνα της εστιάζεται στις παθοφυσιολογικές διεργασίες οι οποίες αποτελούν τη βάση της ψύχωσης, με έμφαση στη σχιζοφρένεια και τη διπολική διαταραχή, χρησιμοποιώντας κλινικές, γενετικές, γνωστικές και νευροαπεικονιστικές τεχνικές. Οι κομβικές συνεισφορές της στο πεδίο έρευνας που σχετίζεται με τη νευροαπεικόνιση συνδέονται με το με τον κίνδυνο νόσησης, έκφρασης και ελαστικότητας και στη λειτουργική επίδραση των γονιδίων που είναι υπεύθυνα για τη σχιζοφρένεια και τη διπολική διαταραχή στη δομή του εγκεφάλου, τη συνδεσιμότητα και την πλαστικότητα
Παράλληλα η Σοφία Φράγκου δείχνει ενδιαφέρον για την τυποποίηση των μέτρων νευροαπεικόνισης για να καταγράφει τη φυσιολογική διακύμανση κατά τη διάρκεια της ζωής και να καθοδηγεί τη διάγνωση, το πρόληψη και την ανταπόκριση στις νόσους. Είναι αντιπρόεδρος στην Εργαστηριακή Ομάδα ENIGMA (ENIGMA Lifespan Working Group) η οποία εξετάζει τη φυσιολογική διακύμανση στη δομή του εγκεφάλου σε πάνω από 10.000 υγιή άτομα ηλικίας απο 2 έως 92 ετών.
Δεοξυριβόζη

Ιστορία

Η δεοξυριβόζη ανακαλύφθηκε το 1929 από τον Φοίβους Λεβήν (Phoebus Levene).

Βιολογική σημασία

Ως (μεταξύ άλλων) συστατικά του DNA, τα παράγωγα της 2-δεοξυριβόζης έχουν σημαντικό ρόλο στη βιολογία. Το DNA (δεοξυριβονουκλεϊκό οξύ) μόριο, το οποίο είναι το κεντρικό αποθετήριο των γενετικών πληροφοριών στη ζωή, αποτελείται από μια μακρά αλυσίδα της δεοξυριβόζης, που περιέχει μονάδες που ονομάζονται νουκλεοτίδια, τα οποία συνδέονται μέσω φωσφορικών ομάδων. Στην πρότυπη ονοματολογία του νουκλεϊνικού οξέος, ένα νουκλεοτίδιο του DNA αποτελείται από ένα μόριο δεοξυριβόζης με μια οργανική βάση (συνήθως αδενίνη, θυμίνη, γουανίνη ή κυτοσίνη), που επισυνάπτεται στο #1 ατομο άνθρακα της 2-δεοξυριβόζης . Το #5 υδροξύλιο, κάθε μονάδας δεοξυριβόζης, υποκαθίσταται από μια φωσφορική ομάδα (σχηματίζοντας ένα νουκλεοτίδιο), που επισυνάπτεται (επίσης) στο #3 άνθρακα της δεοξυριβόζης της προηγούμενης μονάδας.
Η απουσία της #2 υδροξυλομάδας στην δεοξυριβόζη φαίνεται να ευθύνεται για την αυξημένη μηχανική ευελιξία του DNA, σε σύγκριση με το RNA, το οποίο του επιτρέπει (στο DNA) σχηματίσει διάταξη διπλού έλικα, αλλά επίσης (στα ευκαρυωτικά κύτταρα) να είναι συμπαγώς κουλουριασμένο μέσα στο (σχετικά) μικρό πυρήνα του κυττάρου. Τα διπλά διακριτά μόρια DNA είναι επίσης, συνήθως, πολύ περισσότερα από τα αντίστοιχα μόρια RNA. Οι ραχοκοκαλιές των RNA και DNA είναι δομικά παρόμοιες, αλλά το RNA είναι ενιαία διακριτό, και είναι κατασκευασμένο από ριβόζη αντί για δεοξυριβόζη.
Άλλα σημαντικά βιολογικά παράγωγα της δεοξυριβόζης περιλαμβάνουν μονο-, δι- και τριφωσφορικά άλατα, καθώς και 3,5-κυκλικά μονοφωσφορικά.

Βιοσύνθεση

Η δεοξυριβόζη παράγεται μέσω της 5-φωσφοριβόζης, από τα ένζυμα που ονομάζονται αναγωγάσες ριβονουκλεοτιδίων. Αυτά τα ένζυμα καταλύουν τη διαδικασία της αποξυγόνωσης της ριβόζης σε δεοξυριβόζη.
Λεπιδίνη

Ιστορία

Η πρώτη σύνθεση λεπιδίνης πιστώθηκε στο Μπίβανκ (G. Bivank), το 1898, με αναγωγή ιωδολεπιδίνης, που με τη σειρά της προήλθε από χλωρολεπιδίνη, η οποία με τη δική της σειρά λήφθηκε με σύνθεση Κνορ (Knorr synthesis) από γ-μεθυλοκαρβοστυρίλιο, με πενταχλωριούχο φωσφόρο (PCl₅) ή και με τριχλωριούχο φωσφόρο (PCl₃).

Φυσικές ιδιότητες

Η χημικά καθαρή λεπιδίνη, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι άχρωμο προς το κιτρινωπό υγρό, με θερμοκρασία τήξης 9-10°C και θερμοκρασία βρασμού 261-263° C. Είναι (πρακτικά) αδιάλυτη στο νερό, αλλά ευδιάλυτη στην αιθανόλη (EtOH) και στο διαιθυλαιθέρα (Et₂O).

Χημικές ιδιότητες

H μεθυλομάδα της είναι αρκετά όξινη, επιτρέποντας αντιδράσεις συμπύκνωσης, ιδιαίτερα όταν το άτομο του αζώτου είναι τετατροταγές.
Η νίτρωση λεπιδίνης παράγει 4-μεθυλο-8-νιτροκινολίνη, ενώ η σουλφούρωση λεπιδίνης παράγει 4-μεθυλο-6-κινολινοσουλφονικό οξύ, το οποίο, με τη σειρά του, μετά από επίδραση βάσης παράγει 4-μεθυλο-2-κινολινόλη.
Η λεπιδίνη συμπυκνώνεται με τη μεθανάλη (HCHO), δίνοντας αρχικά 2-(3-κινολιν)αιθανόλη [3-(C₆H₄)(C₃H₂N)CH₂CH₂OH], που είναι ένα ελαιώδες υγρό, ενώ στη συνέχεια παράγει 2-(3-κινολινο)-1,3-προπανοδιόλη [3-[(C₆H₄)(C₃H₂N)CH(CH₂OH)₂].

Εφαρμογές

Η λεπιδίνη χρησιμοποιήθηκε ως πρόδρομη ένωση για τη σύνθεση κυανινοχρωστικών και φαρμάκων.
Μαρία Κοζέβνικοβα

Προσωπικη ζωή

Είναι παντρεμένη και το 2014 γέννησε ένα αγόρι τον Ιβάν.
Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 2000-01

Σύστημα διεξαγωγής

Στο κύπελλο Κύπρου 2000-01 συμμετείχαν οι 14 ομάδες του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 2000-01, οι 14 ομάδες του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας 2000-01, οι 14 ομάδες του πρωταθλήματος Γ΄ κατηγορίας 2000-01 και οι 8 πρώτες τη μέρα της κλήρωσης του προκριματικού γύρου ομάδες του πρωταθλήματος Δ΄ κατηγορίας 2000-01.
Διεξήχθη σε 6 γύρους. Διεξήχθη με το σύστημα νοκ-άουτ. Στον προκριματικό γύρο και στον α΄ γύρο έγιναν μονοί αγώνες στην έδρα της ομάδας που είχε κληρωθεί ως γηπεδούχος. Σε περίπτωση που ένας αγώνας έληγε ισόπαλος, ακολουθούσε ημίωρη παράταση. Αν και μετά τη λήξη της παράτασης το αποτέλεσμα εξακολουθούσε να ήταν ισόπαλο, τότε γινόταν επαναληπτικός αγώνας στην έδρα της φιλοξενούμενης ομάδας. Σε περίπτωση και που ο επαναληπτικός έληγε ισόπαλος, ακολουθούσε ημίωρη παράταση. Αν και μετά τη λήξη της παράτασης το αποτέλεσμα εξακολουθούσε να ήταν ισόπαλο, τότε εκτελούνταν πέναλτι.
Στους 3 επόμενους γύρους έγιναν διπλοί αγώνες με κάθε ομάδα να αγωνίζεται στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Προκρινόταν η ομάδα που πετύχαινε τον μεγαλύτερο αριθμό τερμάτων και στους δύο αγώνες. Σε περίπτωση όπου και στους δύο αγώνες και οι δύο ομάδες σημείωσαν τον ίδιο αριθμό τερμάτων το κάθε τέρμα που σημειώθηκε εκτός έδρας λογιζόταν διπλό. Η ομάδα που με βάση το σύστημα αυτό, έχει τα περισσότερα τέρματα προκρινόταν στον επόμενο γύρο. Στην περίπτωση που και οι δύο ομάδες είχαν επιτύχει τον ίδιο αριθμό τερμάτων στην έδρα τους ή εκτός έδρας, δινόταν ημίωρη παράταση ευθύς μετά το τέλος του δεύτερου αγώνα. Αν κατά τη διάρκεια της παράτασης  και οι δύο ομάδες επιτύγχαναν τον ίδιο αριθμό τερμάτων τα τέρματα που σημειώθηκαν εκτός έδρας λογίζονταν διπλά (δηλαδή προκρινόταν η φιλοξενούμενη ομάδα). Στην περίπτωση που κατά τη διάρκεια της παράτασης δεν σημειώνονταν τέρματα, η πρόκριση καθοριζόταν με την εκτέλεση πέναλτι. Ο τελικός ήταν μονός. 
Η κυπελλούχος ομάδα είχε το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 2001-2002.
Ζεύγος δυνάμεων

Στη φυσική ζεύγος δυνάμεων καλούνται δύο δυνάμεις F και F' των οποίων η ροπή είναι ίδια προς οποιοδήποτε σημείο του επιπέδου τους.

Απλό ζεύγος δυνάμεων

Απλό ζεύγος δυνάμεων αποτελούν δύο δυνάμεις με ίδιο μέτρο, αντίθετη φορά και παράλληλους φορείς που απέχουν μεταξύ τους απόσταση d.

Γραφική απεικόνιση

Έστω r το μήκος του φορέα. Η αλγεβρική τιμή της ροπής της πρώτης δύναμης ισούται με . Αν d η απόσταση μεταξύ των σημείων αναφοράς τότε η αλγεβρική τιμή της ροπής της δεύτερης δύναμης ισούται με . Προσθέτοντας τις δύο συναρτήσεις λαμβάνουμε ότι  που είναι σταθερό
Ερεικίνιο

Το Ερεικίνιο (αρχαία ελληνικά: Ἐρεικίνιον) ήταν πόλη κράτος της Περραιβίας στην αρχαία Θεσσαλία. Γεωγραφικά, το Ερεικίνιο βρισκόταν κοντά στα σύνορα της αρχαίας Ιστιαιώτιδας.
Η ύπαρξη της πόλης τεκμηριώνεται από επιγραφές, οι οποίες χρονολογούνται τουλάχιστον από τον 4ο αιώνα π.Χ.. Στον πόλεμο Ρωμαίων-Σελευκιδών (191 π.Χ.), το Ερεικίνιο κατελήφθη από τους Αθαμάνιους, οι οποίοι συμμετείχαν στον κοινό στρατό που ηγούνταν ο Ρωμαίος Μάρκος Βαίβιος Τάμφιλος και ο Φίλιπππος Ε΄ της Μακεδονίας.
Η τοποθεσία της αρχαίας πόλης βρίσκεται στο ίδιο σημείο με αυτή του Μεγάλου Ελευθεροχωρίου.
AFAS Stadion

Ιστορία

Το στάδιο εγκαινιάστηκε το 2006 και το πρώτο παιχνίδι που έγινε ήταν ανάμεσα στην ΑΖ και στην Άρσεναλ. Το τελικό αποτέλεσμα ήταν 0-3 υπέρ της αγγλικής ομάδας. Η κατασκευή του γηπέδου κόστισε στην ομάδα 38.000.000€. Το Στάδιο AFAS αντικατέστησε την παλιά έδρα της ΑΖ, το Alkmaarder Hout. Υπάρχουν σχέδια για την αύξηση των θέσεων στις 30.000. Ονομάζεται και Victorie Stadion επειδή στην ευρύτερη περιοχή του σταδίου οι Ολλανδοί νίκησαν τους Ισπανούς στην Πόλεμο των 80 ετών. Σήμερα η χωρητικότητα αγγίζει τις 17.000 θέσεις.
Θεόδωρος Γκίκας Γκίκας

Βιογραφία

Ήταν καραβοκύρης στην Ύδρα. Καθ' όλη την διάρκεια της επανάστασης χρηματοδότησε με εράνους, τροφοδοσίες και μισθοδοσίες πληρωμάτων και συντήρηση των ιδιοκτήτων πλοίων «Επαμεινώνδα», «Θεμιστοκλή», «Κίμων», «Αιόλου«, «Τιμολέοντα», και «Αχιλλέα» με συνολικό ποσό που υπέρβαινε του ενός εκατομμυρίου δραχμών. Το μισό από αυτό το ποσό αναγνωρίστηκε από το Ελληνικό Δημόσιο και καταγράφτηκε στα βιβλία του δημοσίου χρέους.
Citroën Type B2

Τεχνικά χαρακτηριστικά

Η παραγωγή του Type Β2 ξεκίνησε τον Μάιο του 1921 και το μοντέλο λανσαρίστηκε τον Ιούνιο. Έφερε τον πιο ισχυρό κινητήρα του προκατόχου Type A και συγκεκριμένα τον 4-κύλινδρο των 1.452 cm³, ισχύος 20 hp στις 2.100 στροφές το λεπτό και, στην ισχυρότερη έκδοση Type Β2 Sport, 22 hp στις 2.100 στροφές το λεπτό. Η τελική ταχύτητα ήταν 70 - 72 km/h, ανάλογα με την έκδοση. Ο κινητήρας του συνδυαζόταν με ένα 3-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο.
Σύντομα, το μοντέλο κέρδισε ιδιαίτερα θετική φήμη για την στιβαρότητά του, όπως και για την οικονομία που προσέφερε, καθώς πετύχαινε κατανάλωση 8 λίτρα βενζίνης ανά 100 χιλιόμετρα. Στο αποκορύφωμα της παραγωγής του, το 1925, έφτασε να διατίθεται σε 25 διαφορετικές εκδοχές αμαξώματος.

Παραγωγή

Κατασκευαζόταν στο ιστορικό εργοστάσιο της Citroën στο Quai de Javel, στο 15-ο διαμέρισμα του Παρισιού (μεταγενέστερα μετονομάστηκε σε Quai André-Citroën) με ρυθμό παραγωγής που έφτασε τα 200 αυτοκίνητα την ημέρα εν έτει 1925. Συνέχισε έτσι την επαναστατική καινοτομία στον τρόπο παραγωγής των αυτοκινήτων, που είναι γνωστή ως μαζική παραγωγή και που είχε εισάγει η Citroën για πρώτη φορά στην Ευρώπη με το εναρκτήριο μοντέλο της, το Citroën Type A του 1919 - 1921, που είχε φτάσει μέγιστο ρυθμό παραγωγής 100 αυτοκίνητα την ημέρα το 1920. Σε παγκόσμια κλίμακα, η καινοτομία αυτή είχε ξεκινήσει στις ΗΠΑ από την Ford, με το μοντέλο Ford Model T το 1908. Σημειωτέον ότι ο Αντρέ Σιτροέν είχε προσωπικά μελετήσει τη διαδικασία της αλυσίδας κατασκευής, σε σχετικό ταξίδι στο Ντιτρόιτ το 1912 και κατασκεύαζε τα μοντέλα του στο πρότυπο της παραγωγής του Ford Model T.

Αντικατάσταση του Β2

Αν και η παραγωγή του Citroën Type Β2 έληξε τον Ιούλιο του 1926, ωστόσο είχε ήδη αντικατασταθεί από το Citroën Type B10 το 1924 και το Citroën Type B12 το 1925. To ακόμα πιο εξελιγμένο Type B14 μάλιστα έφτασε ρυθμό παραγωγής 400 οχήματα την ημέρα, το 1928, το ένα τρίτο της συνολικής γαλλικής παραγωγής αυτοκινήτων κατά την τότε εποχή.
Βούλα Ζουμπουλάκη

Βιογραφία

Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, στη Σχολή Μονωδίας του Εθνικού Ωδείου, στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Εμφανίστηκε στην Εθνική Λυρική Σκηνή το 1952 και δύο χρόνια αργότερα στην πρόζα. Πρωταγωνίστησε : «Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα» (Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα), «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε» (Λουίτζι Πιραντέλλο), «Ρέκβιεμ για μια μοναχή» (Γουίλιαμ Φώκνερ), «Λυσσασμένη γάτα» (Τένεσι Ουίλιαμς) κ.ά.
To 1955, μετά από πρόταση της φίλης της Μελίνας Μερκούρη, εμφανίστηκε στην ταινία «Στέλλα» παίζοντας το ρόλο της «Αννέτας» και τραγουδώντας το τραγούδι «Εφτά τραγούδια θα σου πω». Είχε λάβει μέρος στο Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου στη Λισαβόνα το 1964 και στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 1966.

Διακρίσεις

Τιμήθηκε με το Α΄ Βραβείο Φεστιβάλ Λισαβόνας (1964), Α΄ Έπαθλο Μαρίκας Κοτοπούλη (καλύτερης ηθοποιού) το 1961, Β΄ Έπαθλο Μαρίκας Κοτοπούλη το 1965, Α΄ Βραβείο ηθοποιίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 1966 και την ίδια χρονιά της απενεμήθη ο Χρυσός Σταυρός Ευποιίας.
Απεβίωσε από εγκεφαλικό επεισόδιο.
Επιτομή

Ως επιτομή (από το επιτέμνειν) χαρακτηρίζεται ένα κείμενο, κυρίως βιβλίου, στο οποίο εκτίθεται συντομευμένο το περιεχόμενο άλλου εκτενέστερου. Αρκετά κείμενα από τα αρχαία ελληνικά και λατινικά επιβιώνουν μόνο σε επιτομές που οφείλονται στην πρακτική ορισμένων συγγραφέων που αργότερα αποκλήθηκαν επιτομείς (epitomators) που έγραφαν συνόψεις μεγαλυτέρων έργων που έχουν χαθεί.

Επίτομα Λεξικά

Στην Ελλάδα στις Εγκυκλοπαίδειες δεν συμπεριλαμβάνονται λήμματα σχετικά με τις επιτομές και στα λεξικά δίνεται συνήθως μόνο ο ορισμός. Ωστόσο έχουν εκδοθεί τους νεότερους χρόνους κυρίως επιτομές πολυτόμων λεξικών, όπως του Schmitd από τον Αντώνιο Γιάνναρη (1888), το Επίτομο Λεξικό Πάπυρος- Larous 1968 κ.α. αλλά και αξιόλογες επιτομές, κυρίως νομικών βιβλίων, όπως το «Κληρονομικό Δίκαιο» σελίδες 92 του καθηγητή Γεωργίου Μιχαηλίδη - Νουάρου.
Σταθμός Κάρλσπλατς (Βιέννη)

Τοποθεσία

Μέσω της θέσης του στο κέντρο της πόλης ο σταθμός περιβάλλεται από πολλά σημαντικά σημεία: Στην έξοδο του επεκταθέντος Opernpassage, προς την κατεύθυνση των εργασιών κατασκευής του μετρό προς νότο στο Ρέσσελπαρκ, βρίσκεται το κεντρικό κτίριο του Πολυτεχνείου, το Ρέσσελπαρκ και η Κάρλσκιρχε και στη βόρεια έξοδο βρίσκεται το κτίριο της Όπερας. η είσοδος της πεζοδρομημένης Κέρντνερ Στράσε και πολλά ακριβά ξενοδοχεία.

Μετρό

Η μετατροπή της Wientallinie σε λειτουργία μετρό από το 1976 μέχρι το 1981 επέφερε πλήρη αναμόρφωση των υπόγειων εγκαταστάσεων του σταθμού. Τα περίπτερσ έπρεπε αρχικά να απομακρυνθούν κατά τη διάρκεια των εργασιών κατασκευής του μετρό, αλλά εν μέσω διαμαρτυριών τελικά ανακαινίστηκαν και ανοικοδομήθηκαν δύο μέτρα ψηλότερα από το αρχικό επίπεδο του δρόμου. Το δυτικό περίπτερο σήμερα φιλοξενεί παράρτημα του Μουσείου της Βιέννης με μια έκθεση για το έργο του Όττο Βάγκνερ. Στην πίσω πλευρά του βρίσκεται πρόσβαση στον σταθμό του μετρό, μια άμεση πρόσβαση στις αποβάθρες δεν είναι πια δυνατή. Η ανατολθική πρόσβαση σήμερα χρησιμοποιτείται ως καφέ.
Κατά την περίοδο σχεδιασμού και κατασκευής κυλιόμενες σκάλες και στερεά σκαλοπάτια ως επαρκείς σύνδεσμοι μεταξύ των ορόφων. Αμέσως μετά λήφθηκαν υπόψη οι ανάγκες  των αναπήρων και των ατόμων με παιδικά καροτσάκια, ούτως ώστε οι παλαιότεροι σταθμοί μετρό με ανελκυστήρες επανεξοπλίστηκαν και εκσυγχρονίστηκαν. To 1995  η αποβάθρα του U4 εξοπλίστηκε με έναν ανελκυστήρα για το Opernpassage που βρίσκεται έναν όροφο ψηλότερα, ενώ το 1996 ακολούθησε ένας ανελκυστήρας για τις δύο αποβάθρες του U2. 
Μόνο λίγο καιρό, από τις μέχρι τις 5 Σεπτεμβρίου 1981, λειτούργησε η Γραμμή U2/U4.
Μπονσάι

Ο ιαπωνικός όρος μπονσάι (ιαπωνικά: 盆栽‎), IPA: boʊnsaɪ, κατά λέξη σημαίνει «δέντρο σε δοχείο/γλάστρα») περιγράφει γενικότερα την τέχνη που αφορά στην καλλιέργεια δέντρων σε γλάστρες. Η τέχνη αυτή έχει τις απαρχές της στις χώρες της ανατολής (Κίνα, Ιαπωνία) και τα τελευταία χρόνια καθίσταται δημοφιλής και στον δυτικό κόσμο. Οι πρώτες αναφορές για μπονσάι έρχονται από την εποχή της Δυναστείας των Χαν στην Κίνα.

Μακροβιότητα και χαρακτηριστικά

Τα δέντρα αυτά όταν χαίρουν τακτικής περιποίησης συχνά ζουν πολύ περισσότερα χρόνια από τα αντίστοιχα είδη στη φύση. Μπορεί κανείς να δει σε διάφορα μουσεία μπονσάι που είναι ηλικίας 500 ή και 1000 χρονών. Το μπονσάι δεν είναι ένα λουλούδι ή φυτό εσωτερικού χώρου, αλλά ένα δέντρο και κατά συνέπεια έχει κάποιες ιδιαιτερότητες. Το κάθε δέντρο έχει τις δικές του ανάγκες για έκθεση στον ήλιο, σε τύπο χώματος, σε συχνότητα ποτίσματος κλπ.
Υπάρχουν πολλές πηγές βασικών πληροφοριών σε σχετικά βιβλία ή στο διαδίκτυο που προσφέρουν τις βασικές γνώσεις που χρειάζονται για τη συντήρηση των μικροσκοπικών και πανέμορφων αυτών δέντρων.
1954 Κουκάρκιν

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Κουκάρκιν είναι άγνωστα.
Ώρα στην Ιορδανία

Η ώρα στην Ιορδανία είναι η Χειμερινή ώρα Αραβίας (AST) (UTC+02:00), με την χρήση θερινής ώρας (UTC+03:00) το καλοκαίρι. Αυτές οι αλλαγές δεν συμβαίνουν πάντα τον ίδιο καιρό. Γίνεται την τελευταία Παρασκευή του Μαρτίου ή την πρώτη Παρασκευή του Απριλίου και τελειώνει την τελευταία Παρασκευή του Οκτωβρίου.
Ηρακλέους Βωμοί

Οι Ηρακλέους Βωμοί ήταν αρχαία ελληνική πόλη στη νότια Μεσοποταμία.
Η πόλη αναφέρεται και από τον αλεξανδρινό γεωγράφο Κλαύδιο Πτολεμαίο. Βρισκόταν στις όχθες του ποταμού Τίγρη, προς τα σύνορα με την Σουσιανή. Ήταν μεταξύ της Άκρας και της Αλεξάνδρειας. Η πόλη ιδρύθηκε στα χρόνια των Διαδόχων του Μεγάλου Αλεξάνδρου, πάνω στην παλαιότερη Ασσούρ. Ονομάστηκε έτσι προφανώς για να τιμηθεί η ελληνική θεότητα του Ηρακλέους, τον οποίο Ηρακλή προέβαλλε σαν πρόγονό του ο Μέγας Αλέξανδρος. Από ανασκαφές που έγιναν στο μέρος, ανακαλύφθηκε μια στήλη αφιερωμένη στον Έλληνα ημίθεο. 
Η αρχαία ελληνική πόλη βρίσκεται στο σημερινό νότιο Ιράκ.
Μάλεος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Μάλεος ή Μάλεως ή Μαλεώτης ήταν γνωστός αρχικά ένας θαλάσσιος δαίμονας το όνομα του οποίου συνδέθηκε με το Ακρωτήριο Μαλέας. Σύμφωνα με άλλη παράδοση, Μαλέου λίθος ή Μάλειον ακρωτήριον ονομαζόταν και ένα άσχετο με τον Μαλέα υδρογραφικό στοιχείο, ένας ύφαλος πριν από το λιμάνι της Φαιστού, τον οποίο αφιέρωσε ο Μάλεος στον θεό Ποσειδώνα για να μη περνάνε τα κύματα στη Φαιστό.
Μεταγενέστερα, αναφέρεται ως Μάλεος κάποιος Τυρρηνός, που υποτίθεται ήταν ο πατέρας της Ηριγόνης, ενώ στη συνηθισμένη εκδοχή του μύθου πατέρας της Ηριγόνης είναι ο Ικάριος ο Αθηναίος.