Ιγκλέσιας (Σαρδηνία)

Αρχαιότητα

Η περιοχή κατοικείται συνεχώς από την Νεολιθική εποχή με ασταμάτητα ίχνη ανθρώπινης εγκατάστασης. Την τέταρτη χιλιετία π.χ. ήταν το επίκεντρο του "Πολιτισμού του Οτσιέρι" με πολλά αρχαιολογικά ευρήματα στις ορεινές περιοχές του Σαν Μπενεντέτο, πολλοί άλλοι πολιτισμοί πριν τους "Νουράγκι" βρέθηκαν σκόρπιοι σε γειτονικά σπήλαια. Ακολούθησε ο Πολιτισμός των Νουράγκι, οι Φοίνικες και η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, οι Ρωμαίοι έλεγαν την πόλη "Μέταλλα" λόγω των πλούσιων κοιτασμάτων. Τον 9ο αιώνα π.χ. ύστερα από μια μεγάλη περίοδο ανθρώπινης απουσίας εμφανίζεται ένας Βυζαντινός οικισμός με μια εκκλησία, όταν εγκατέλειψαν οι Βυζαντινοί την Σαρδηνία η Ιγκλέσιας εισήλθε στην "Δικαιοδοσία του Κάλιαρι" με το όνομα "Βίλα ντι Κιέζα".

Κυριαρχία της Πίζας

Με την πτώση της Δικαιοδοσίας του Κάλιαρι (1258) η νοτιοδυτική Σαρδηνία πέρασε στην οικογένεια Ντελλα Γκεραρντέσκα, η Βίλα ντι Κιέζα κυβερνήθηκε από τον Ουγκολίνο ντελλα Γκεραρντέσκα. Ο κόμης εκμεταλλεύτηκε τα πλούσια ορυχεία, ίδρυσε Λατινική εκκλησία, πολλά νέα κτίρια, το κάστρο του Σαλβατέρρα, αμυντικά τείχη, νοσοκομείο και ένα υδραγωγείο. Ο Ουγκολίνο πέθανε τον Μάρτιο του 1289, είχε φυλακιστεί από το καλοκαίρι του 1288 στον πύργο της Πίζα επειδή κατηγορήθηκε για προδοσία, ο γιος του Γουέλφος που είχε δραπετεύσει από την Πίζα στην "Βίλα ντι Κιέζα" διαδέχθηκε τον πατέρα του. Ο Γουέλφος προσπάθησε να κυριεύσει από την Πίζα την κληρονομιά του πατέρα του, το ένα έκτο από την "Δικαιοδοσία του Κάλιαρι". Τα στρατεύματα της Δημοκρατίας της Πίζας με την βοήθεια του συμμάχου τους Μαριάνου Β΄ της Αρμπορέα επιτέθηκαν στην Βίλα ντι Κιέζα, ο Γουέλφος τραυματίστηκε θανάσιμα και πέθανε από φλεγμονή στο νοσοκομείο. 
Η Βίλα ντι Κιέζα πέρασε στην "Δικαιοδοσία της Αρμπορέα" και τελικά μεταβιβάστηκε στην Πίζα (1301). Με την κυριαρχία της Πίζας η "Βίλα ντι Κιέζα" έγινε από τους πιο δημοφιλείς προορισμούς στην Σαρδηνία χάρη στα μεταλλεία αργύρου και μολύβδου, στις αρχές του 14ου αιώνα τα ορυχεία παρήγαγαν το 10% του αργύρου που κυκλοφορούσε στην Ευρώπη. Η πόλη κατοικήθηκε στην αρχή από Σαρδήνιους και Πιζανούς αλλά σύντομα έφτασαν μετανάστες από πολλές άλλες περιοχές όπως την Κορσική, την Γερμανία, την Τοσκάνη και την Ιταλική χερσόνησο. Η πόλη κυβερνήθηκε με νομικό κώδικα που εκδόθηκε το 1327 και διατηρήθηκε στα δημοτικά αρχεία, απέκτησε και δικό της νομισματοκοπείο.

Βασίλειο της Αραγωνίας

Η "Βίλα ντι Κιέζα" κατακτήθηκε από το Βασίλειο της Αραγωνίας ύστερα από πολιορκία επτά μηνών (7 Φεβρουαρίου 1324), ήταν η πρώτη πόλη της Σαρδηνίας που κατακτήθηκε από τους Ίβηρες και αναγνωρίστηκε με βασιλικό διάταγμα τον Ιούνιο του 1327. Μετά την κατάκτηση της από την Αραγωνία η πόλη άλλαξε το όνομα της από το Ιταλικό "Βίλα ντι Κιέζα" στο Ισπανικό "Ιγκλέσιας". Την εποχή που κατακτήθηκε (1324) η Βίλα ντι Κιέζα είχε περίπου 6000 - 7000 κατοίκους, η Μαύρη πανώλη λίγο αργότερα θανάτωσε τον περισσότερο πληθυσμό (1348). 
Η Ιγκλέσιας και η Δικαιοδοσία της Αρμπορέα επαναστάτησαν εναντίον της Αραγωνίας (1353), ο Μαριάνο Δ΄ της Αρμπορέα κατέλαβε την πόλη από τους Ισπανούς (1365), η Αρμπορέα κράτησε την πόλη μέχρι την χρονιά που έκλεισε ειρήνη ανάμεσα στην Ελεονώρα της Αρμπορέας και τον Ιωάννη Α΄ της Αραγωνίας (1388). Η πόλη επέστρεψε στους Αραγωνέζους επαναστάτησε ξανά εναντίον τους συμμαχώντας με τον Μπαρκαλεόνε Ντόρια (1391), οι Ίβηρες την κατέλαβεν οριστικά το καλοκαίρι του 1409.
Ο Αλφόνσος Ε΄ της Αραγωνίας έδωσε δώρο την πόλη στην Ελεονώρα Καρρόζ με 5.000 χρυσά φιορίνια (1436), μετά την πληρωμή του ποσού η Ιγκλέσιας τον τίτλο της βασιλικής πόλης (1450).

Νεώτερα χρόνια

Το Στέμμα της Αραγωνίας και στην συνέχεια η Ισπανική αυτοκρατορία (1492) κυβέρνησαν την Ιγκλέσιας περίπου 400 χρόνια, στην συνέχεια μεταβιβάστηκε στον Οίκο της Σαβοΐας (1720). Από τα μέσα του 19ου αιώνα λειτούργησαν ξανά τα ορυχεία και η πόλη πέρασε ξανά περίοδο οικονομικής ευημερίας και ανάπτυξης με πολλούς ανθρακωρύχους, τεχνίτες και εργάτες από ολόκληρο το νησί και την βόρεια Ιταλία. Ο πληθυσμός της πόλης αυξήθηκε ταχύτατα από 5.000 - 6.000 κατοίκους την δεκαετία του 1850 σε 20.000 κατοίκους στις αρχές του 20ου αιώνα. Μετά από τον Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος όλα τα ορυχεία της Σαρδηνίας πέρασαν περίοδο κρίσης, τα ορυχεία της Ιγκλέσιας είχαν τις μεγαλύτερες επιπτώσεις.