google/wiki40b huggingface dataset:
Οικογένεια Μονομάχων

Η Οικογένεια Μονομάχων ήταν βυζαντινή αριστοκρατική οικογένεια η οποία έδρασε μεταξύ του 11ου και του 15ου αιώνα, ενώ θεωρείται πιθανό να προϋπήρξε της συγκεκριμένης ημερομηνίας. Έδωσε αριθμό αξιωματούχων και στρατιωτικών ηγετών, καθώς και έναν αυτοκράτορα, τον Κωνσταντίνο Θ΄ Μονομάχο (βασίλευσε μεταξύ 1042-55).
Οι πρώτες καταγραφές του συγκεκριμένου ονόματος είναι ασαφείς, καθώς αναφέρονται ίσως περισσότερο σε κάποιο ψευδώνυμο, παρά σε μέλη μιας οικογένειας. Η αγιογραφία του Αγίου Ιωαννίκιου (9ος αιώνας) αναφέρει έναν Εικονομάχο επίσκοπο της Νικομήδειας, ο οποίος έφερε την συγκεκριμένη ονομασία, ενώ αντιθέτως, ο Νικήτας Μονομάχος, που έδρασε στις αρχές του 9ου αιώνα, ήταν ένθερμος πολέμιος των Εικονομάχων, ενώ αργότερα αγιοποιήθηκε. Αγνώστων λοιπών στοιχείων κρατικός αξιωματούχος με την ονομασία Μονομάχος αναφέρεται προς το 921, ωστόσο η οικογένεια δεν ήλθε στο προσκήνιο παρά μόνον τον 11ο αιώνα, όταν ο Κωνσταντίνος Θ΄ κατέστη αυτοκράτορας. Μέλη της οικογένειας της εποχής εκείνης, συμπεριλαμβανομένου του ίδιου του πατέρα του Κωνσταντίνου, Θεοδοσίου, έδρασαν κυρίως ως δικαστές στην Κωνσταντινούπολη. Μοναδική εξαίρεση ήταν ο Γεώργιος Μονομάχος, δουξ του Δυρραχίου κατά την διάρκεια της περιόδου βασιλείας του Νικηφόρου Γ΄ Βοτανειάτη (1078-81), ο οποίος, ωστόσο, απομακρύνθηκε από τον Αλέξιο Α΄ Κομνηνό (1081-1118). Μία Μονομαχίνα, συγγενής του Κωνσταντίνου Θ΄ νυμφεύθηκε τον Βσέβολοντ του Κιέβου. Ο υιός τους, Βλαδίμηρος Β΄ Μονομάχος, υιοθέτησε το επώνυμο της μητέρας του.
Η οικογένεια περιέπεσε σε αφάνεια κατά την διάρκεια της Κομνήνειας Περιόδου, ενώ επανήλθε εκ νέου στο προσκήνιο στα τέλη του 12ου αιώνα. Από τις αρχές του 13ου αιώνα έως και την απώλεια της περιοχής στους Τούρκους κατά τις απαρχές του 14ου αιώνα, μέλη της οικογένειας αναφέρονται να δραστηριοποιούνται στην περιοχή της Μικράς Ασίας, όπως ο Ιωάννης Μονομάχος (μεταξύ 1304-24), φίλος του πολιτικού Νικηφόρου Χούμνου, καθώς και του στρατηγού Αλεξίου Φιλανθρωπηνού. Οι σύγχρονοί του αδερφοί Γεώργιος Ατουέμης Μονομάχος και Μιχαήλ Σενναχειρείμ Μονομάχος έγιναν σημαντικοί αξιωματούχοι και στρατηγοί. Μεταξύ των ύστατων χρονικά καταγεγραμμένων μελών της οικογένειας περιλαμβάνεται ο αρχιτέκτονας Γεώργιος Μονομάχος από την Θεσσαλονίκη, προς το 1421.
Νίκολα Πέκοβιτς

Καριέρα

Ξεκίνησε την καριέρα του την σεζόν 2001-02 στα παιδικά τμήματα της Μπουντουτσνόστ Ποντγκόριτσα. Στην συνέχεια, μεταπήδησε στην ομάδα KK Atlas από την σεζόν 2002 έως την σεζόν 2005. Από εκεί πήγε στην ομάδα της Παρτιζάν, όπου κέρδισε 3 συνεχόμενα Σερβικά πρωταθλήματα (2006, 2007, 2008), 2 πρωταθλήματα Αδριατικής (2007,2008) και ένα κύπελλο Σερβίας το 2008. 
Την επόμενη σεζόν μεταγράφηκε στον Παναθηναϊκό υπό της οδηγίες του Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς. Υπέγραψε κλειστό τριετές συμβόλαιο με ετήσιες αποδοχές 1.2 εκατομμύρια ευρώ. Την πρώτη του χρονιά στα πράσινα κατέκτησε το Τριπλ Κράουν, δηλαδή το κύπελλο Ελλάδος, το πρωτάθλημα Ελλάδας και την Ευρωλίγκα. Στην Ευρωλίγκα είχε μέσο όρο 13 πόντους και 3,8 ριμπάουντ ανά αγώνα, ενώ ήταν μέλος της καλύτερης πεντάδας της διοργάνωσης αποτελώντας τον καλύτερο σέντερ της χρονιάς.
Το 2008 έχει επιλεγεί στο Νο 31 του ντραφτ του NBA από την ομάδα των Μινεσότα Τίμπεργουλβς. Τον Ιούνιο του 2010, έπειτα από δύο χρόνια στον Παναθηναϊκό, αποφάσισε να συνεχίσει την καριέρα του στις ΗΠΑ. Ο Πέκοβιτς συμφώνησε με την ομάδα των Τίμπεργουλβς για 3 χρόνια, με τις συνολικές του αποδοχές να φτάνουν τα 13 εκατομμύρια δολάρια. Από το 2014 ταλαιπωρείται από συχνούς και σοβαρούς τραυματισμούς που τον έχουν κάνει να χάσει συνολικά 121 από τα 164 παιχνίδια που έχουν δώσει οι Τίμπεργουλβς.

Εθνική Ομάδα

Είναι μέλος της εθνικής ομάδας του Μαυροβουνίου και συμμετείχε στο Ευρωμπάσκετ του 2011 στην Λιθουανία έχοντας μέσο όρο 13.0 πόντους και 6.4 ριμπάουντ σε πέντε αγώνες.

Πρόεδρος Παρτιζάν

Τον Σεπτέμβρη του 2015, ο Πέκοβιτς ανέλαβε το κουμάντο της Παρτιζάν, ωε επικεφαλής του νέου διοικητικού σχήματος που προέκυψε. Ωστόσο τον Ιούνιο του 2016, πήρε την απόφαση να παραιτηθεί από την προεδρία της Παρτιζάν αφού όπως δήλωσε: ''Μετά από σχεδόν δύο χρόνια ως πρόεδρος της Παρτιζάν αποφάσισα να παραιτηθώ. Το φθινόπωρο του 2015, όταν ο σύλλογος βρισκόταν στην πολύ δύσκολη κατάσταση που γνωρίζουν όλοι, δέχθηκα την ευθύνη και επέστρεψα με την βαθιά επιθυμία να ξαναχτίσουμε την Παρτιζάν με την ελπίδα πως σταδιακά η ομάδα θα γίνει αυτό που θυμάται ολόκληρη η Ευρώπη – μία δύναμη! Η αποστολή δεν ήταν εύκολη με βασικό και σημαντικότερο πρόβλημα το χρέος των 6.5 εκατομμυρίων ευρώ''
Audi A5

Coupe

Το Α5 βασίστηκε στο πρωτότυπο Audi Nuvolari quattro, που είχε παρουσιαστεί το 2003. Το μοντέλο παραγωγής κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 2007, έπειτα από 11 χρόνια απουσίας της Audi, μετά τη λήξη της παραγωγής του Audi Coupe, από την κατηγορία των μεσαίων κουπέ. Βασίζεται στην πλατφόρμα του 4-πορτου σεντάν Audi A4, με το οποίο μοιράζεται τα μηχανικά μέρη και το εσωτερικό. Χαρακτηριστικό αποτελεί η σχεδόν ιδανική κατανομή βάρους ανάμεσα στους δύο άξονες, η οποία έχει αναλογία 52/48 ανάμεσα στον μπροστινό και τον πίσω άξονα. Αυτό οφείλεται στην τοποθέτηση του κινητήρα πίσω από τον μπροστινό άξονα.
Το Α5 είναι διαθέσιμο με μια μεγάλη παλέτα κινητήρων, με χωρητικότητες από 1.8 έως 4.2 λίτρα στην κορυφαία έκδοση Audi RS5. Προσφέρεται με 4 διαφορετικά κιβώτια ταχυτήτων. Κατ' επιλογήν διατίθεται και με τετρακίνηση Quattro.

Cabriolet

Στις αρχές του 2009 παρουσιάστηκε η ανοιχτή έκδοση του Α5, που αντικατέστησε το A4 Cabriolet. Μάλιστα σε αντίθεση με τις επικρατέστερες σύγχρονες τάσεις, το A5 καμπριολέ έχει μαλακή αντί για μεταλλική αναδιπλούμενη οροφή.
Σε ότι αφορά τα μηχανικά μέρη, σχεδόν όλα είναι όμοια με αυτά της κλειστής έκδοσης, εκτός από τον κινητήρα της ισχυρότερης έκδοσης S5. Αντίθετα με το κλειστό S5, που φέρει 8-κύλινδρο V8 ατμοσφαιρικό κινητήρα 4.2 λίτρων και ισχύος 354 ίππων, το ανοιχτό S5 φέρει έναν 6-κύλινδρο κινητήρα 3.0 λίτρων V6 με μηχανικό υπερσυμπιεστή, ισχύος 333 ίππων.

Sportback

Το καλοκαίρι του 2009, η Audi ανακοίνωσε την εμφάνιση της 5-πορτης έκδοσης του Α5, με την ονομασία Sportback. Επίσημα παρουσιάστηκε στην Έκθεση Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους.
Νεοχώρι Γορτυνίας Αρκαδίας

Επισκόπιση

Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται με τη γεωργία,την κτηνοτροφία,την χοιροτροφία,αμπελουργία,ελαιοκομία.Το χωριό έχει δημοτικό σχολείο.Μητρόπολη του χωριού είναι ο Ι.Ν.Αγίας Τριάδος.Στο Νεοχώριον υπάγονται και οι οικισμοί Μπερτσιά,Νέα Δάφνη,Τρανή Λάκκα.
Κύπελλο Βοσνίας και Ερζεγοβίνης (ποδόσφαιρο ανδρών)

Ιστορικό

Ως τη σεζόν 1990-91 οι ομάδες της χώρας μετείχαν στο Κύπελλο ποδοσφαίρου Γιουγκοσλαβίας, το οποίο είχαν κατακτήσει τρεις φορές: δύο η Βελέζ Μόσταρ (1981, 1986), η οποία είχε φτάσει σε άλλους δύο τελικούς (1958, 1989) και μία φορά η Μπόρατς Μπάνια Λούκα (1988), η οποία είχε παίξει και στον τελικό του 1974. Άλλες τέσσερις φορές ομάδες της σημερινής Βοσνίας-Ερζεγοβίνης ήταν φιναλίστ του Κυπέλλου Γιουγκοσλαβίας: δύο η Φ.Κ. Σαράγεβο (1967, 1983) κι από μία οι: Ζελιέζνιτσαρ Σαράγεβο (1981) και η Σλόμποντα Τούζλα (1971).
Τη σεζόν 1991-92, μολονότι είχαν αποχωρήσει οι ομάδες της Σλοβενίας και της Κροατίας, οι βοσνιακές ομάδες μετείχαν στο γιουγκοσλαβικό κύπελλο χωρίς να διακριθούν Το ξέσπασμα του εμφυλίου πολέμου την άνοιξη του 1992 ανάμεσα στις τρεις εθνότητες που συγκροτούν τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη: Βόσνιους, Σέρβους και Κροάτες, είχε ως αποτέλεσμα η χώρα να διαιρεθεί σε τρεις τομείς και την επόμενη σεζόν 1992-93 να μην υπάρξει ποδοσφαιρική δραστηριότητα. Εξαίρεση αποτέλεσαν κάποιες ομάδες του σερβοβοσνιακού τομέα που πήραν μέρος στο νέο Κύπελλο της Ομοσπονδιακής Γιουγκοσλαβίας, μαζί με ομάδες από τη Σερβία και το Μαυροβούνιο.
Τη σεζόν 1993-94 ξεκίνησαν πάλι οι ποδοσφαιρικές συναντήσεις αλλά καθώς η χώρα ήταν διαιρεμένη σε τρεις τομείς: κροατικό, σερβικό και βοσνιακό (μουσουλμανικό), διεξήχθησαν ξεχωριστές διοργανώσεις σε κάθε τομέα. Στον κροατικό και στο μουσουλμανικό τομέα δεν υπήρξαν διοργανώσεις κυπέλλου. Αντίθετα στη Σερβική Δημοκρατία διοργανώθηκε το Κύπελλο ποδοσφαίρου Σερβικής Δημοκρατίας (σερβ. Куп Републике Српске у фудбалу) με νικήτρια την Κοζάρα Γκραντίτσκα.
Από την επόμενη σεζόν άρχισαν να διεξάγονται αντίστοιχες διοργανώσεις και στους άλλους δύο τομείς: το Κύπελλο Έρζεγκ-Βοσνίας (Kup Herceg-Bosne) στον κροατικό τομέα και το Κύπελλο Βοσνίας-Ερζεγοβίνης στο μουσουλμανικό τομέα, το οποίο η ομοσπονδία της χώρας θεωρούσε ως επίσημο αλλά δεν το αναγνώριζε η UEFA.

Το ενιαίο Κύπελλο Βοσνίας-Ερζεγοβίνης

Ως το 1997 δεν υπήρχε κυπελλούχος ομάδα της χώρας, αναγνωρισμένη από την UEFA αν και η ομοσπονδία θεωρούσε νικήτριες τις ομάδες που κατακτούσαν το κύπελλο του μουσουλμανικού τομέα. Το 1997-98 με πρωτοβουλία της UEFA διοργανώθηκε για πρώτη φορά τελικός κυπέλλου ανάμεσα στις κυπελλούχους μουσουλμανικού και κροατικού τομέα, με νικήτρια την Φ.Κ. Σαράγεβο. Την επόμενη σεζόν 1998-99 δεν διεξήχθη ανάλογος τελικός. Έτσι δεν αναδείχθηκε επίσημος κυπελλούχος.
Το 2000 στο Κύπελλο συμμετείχαν για πρώτη φορά και οι ομάδες του σερβικού τομέα. Η τελική φάση διεξήχθη ανάμεσα σε τρεις ομάδες με βαθμολογία, με νικήτρια τη Ζελιέζνιτσαρ Σαράγεβο.
Από τη σεζόν 2000-01 στη διοργάνωση του κυπέλλου μετέχουν οι ομάδες τόσο από την κροατο-μουσουλμανική Ομοσπονδία Βοσνίας-Ερζεγοβίνης όσο και από τη Σερβική Δημοκρατία. Οι διοργανώσεις κυπέλλου Κροατών και Μουσουλμάνων διακόπηκαν. Όμως, το Κύπελλο Σερβικής Δημοκρατίας συνεχίζει να διοργανώνεται μέχρι σήμερα, παράλληλα με το επίσημο κύπελλο της χώρας.
Πανεπιστήμιο Τζώρτζταουν

Ιστορία

Ιησουίτες έποικοι από την Αγγλία ίδρυσαν το Μέριλαντ το 1634. Ωστόσο, η ήττα των υποστηρικτών του Καρόλου Α΄ στον Αγγλικό Εμφύλιο το 1646 οδήγησε σε σκληρούς νόμους κατά της αναμίξεως των Ρωμαιοκαθολικών στην εκπαίδευση και στην καταστροφή της σχολής τους στο Κάλβερτον Μέινορ. Μόνο μετά το τέλος της Αμερικανικής Επανάστασης υλοποιήθηκαν σχέδια για την ίδρυση μόνιμου Ρωμαιοκαθολικού εκπαιδευτικού ιδρύματος στις ΗΠΑ.
Μετά από συστάσεις του Βενιαμίν Φραγκλίνου, ο Πάπας Πίος ΣΤ΄ διόρισε τον πρώην Ιησουίτη Τζων Κάρολ ως τον πρώτο επικεφαλής της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας στις ΗΠΑ (Αρχιεπίσκοπο Βαλτιμόρης). Ο Κάρολ άρχισε να συγκαλεί συναντήσεις του τοπικού κλήρου το 1783, όπου οργάνωσαν την ίδρυση ενός νέου πανεπιστημίου. Στις 23 Ιανουαρίου 1789, ο Κάρολ οριστικοποίησε την αγορά γης στο Τζώρτζταουν. Ο μετέπειτα βουλευτής Γουίλιαμ Γκάστον εγγράφηκε ως ο πρώτος φοιτητής του ιδρύματος στις 22 Νοεμβρίου 1791 και οι παραδόσεις μαθημάτων άρχισαν στις 2 Ιανουαρίου 1792.
Κατά τα πρώτα χρόνια του, το Κολέγιο του Τζώρτζταουν υπέφερε από οικονομική στενότητα. Η σύνδεση με τους Ιησουίτες του Μέριλαντ από το 1805 ενίσχυσε την εμπιστοσύνη στο Κολέγιο. Η σχολή εξαρτάτο από ιδιωτικές δωρεές και από τα περιορισμένα έσοδα από κτήματα της περιοχής (που είχαν δωρηθεί στους Ιησουίτες). Για την άντληση πόρων για το κολέγιο και άλλα εκπαιδευτικά ιδρύματα το 1838, οι Ιησουίτες του Μέριλαντ διεξήγαγαν μία μαζική πώληση περίπου 272 δούλων σε δύο φυτείες του Νότου (Λουιζιάνα) και από τότε έπαυσαν να κατέχουν δούλους.
Ο Πρόεδρος Τζέιμς Μάντισον υπέγραψε σε νόμο το συνταχθέν από το Κογκρέσο καταστατικό του ιδρύματος την 1η Μαρτίου 1815, δημιουργώντας το πρώτο ομοσπονδιακό πανεπιστημιακό καταστατικό στις ΗΠΑ, που επέτρεπε στο ίδρυμα να χορηγεί τίτλους σπουδών, με τα πρώτα πτυχία να δίνονται δύο χρόνια αργότερα. Σε ανταπόκριση της αυξανόμενης ζητήσεως από την τοπική ρωμαιοκαθολική νεολαία, το 1851 ιδρύθηκε η Ιατρική Σχολή του Κολεγίου.
Ο Αμερικανικός Εμφύλιος Πόλεμος είχε μεγάλο αντίκτυπο στο Πανεπιστήμιο, καθώς 1.141 φοιτητές και απόφοιτοι κατατάχθηκαν στον έναν ή στον άλλο στρατό, ενώ ο Στρατός της Ένωσης («Βόρειοι») επέταξε κτήριά του.
Γαλλικό Σχολείο Θεσσαλονίκης

Το Γαλλικό Σχολείο Θεσσαλονίκης (γαλλικά: École Française de Thessalonique‎, EFTH) είναι γαλλικό διεθνές σχολείο στην Θεσσαλονίκη. Ιδρύθηκε το 1906 και ενσωματώθηκε στη Γαλλική κοσμική αποστολή το 1906. Παρέχει τάξεις ματερνέλ (προσχολικές) και φτάνει μέχρι τις τάξεις τερμινάλ, το αντίστοιχο της Γ΄ Λυκείου για την Γαλλία. Στο σχολείο διδάσκονται τα γαλλικά, τα αγγλικά και τα ελληνικά από την προσχολική ηλικία. Το 2017, το σχολείο είχε περίπου 125 μαθητές ηλικίας 2-18 ετών.

Ιστορία

Το σχολείο ιδρύθηκε μετά από έρευνα του Μωρίς Κυν, σχετικά με την ίδρυση ενός γαλλικού εκπαιδευτικού προγράμματος στην Θεσσαλονίκη. Το σχολείο ιδρύθηκε το 1906. Εκείνη την εποχή υπαγόταν στο βιλαέτι Θεσσαλονίκης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. 
Ο αριθμός των μαθητών επηρεάστηκε από τους βαλκανικούς πολέμου, τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και ένα ελληνικό νόμο του 1930 που απαγόρευε στα παιδιά κάτω των 12 ετών να παρακολουθούν μαθήματα σε διεθνή σχολεία. Η πυρκαγιά του 1917 επηρέασε το κτίριο του σχολείου. Ο αριθμός των μαθητών αυξήθηκε κατά την δεκαετία του 1930 αλλά μετά το 1939 το σχολείο διαλύθηκε λόγω του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1944, οι αναχωρούντες για τη Γερμανία στρατιώτες της Γερμανίας ανατίναξαν το κτίριο του σχολείου. Το 1946 ολοκληρώθηκε η μερική ανακατασκευή του με χορηγία από το Γαλλικό Υπουργείο Εξωτερικών, ενώ το σχολείο είχε 500 μαθητές στην δεκαετία του 1950. Οι ελληνικές αρχές αναγνώρισαν το τμήμα δημοτικού σχολείου του Γαλλικού σχολείου στην δεκαετία του 1960 και το 1961 το σχολείο επεκτάθηκε. Επίσης εγκαινιάστηκαν παραρτήματα στις Σέρρες και το Σιδηρόκαστρο. Μια πυρκαγιά κατέστρεψε το κύριο κτίριο το 1969, η οποία συνέβη από λάθος. Από το 1970 έως το 1971 το σχολείο ανακατασκευάστηκε. Η ελληνική κυβέρνηση αναγνώρισε τα τμήματα γυμνασίου και λυκείου του Γαλλικού σχολείου τον Αύγουστο του 2013.
Σατουπάιτεα

Γεωγραφία

Η Σατουπάιτεα βρίσκεται δυτικά των Σαμόα και του Σαβάι. Συνορεύει στα δυτικκά, κεντρικά και ανατολκά με το Παλάουλι, στα δυτικά με το Βαϊσιγκάνο, στα βόρεια-κεντρικά με τη Γκαγκάιφομαουγκα και στα βορειοανατολικά με τη Γκαγκάεμαουγκα.
Τερψιθέα Μεσσηνίας

Τοποθεσία

Η Τερψιθέα βρίσκεται περίπου 4 χιλιόμετρα προς τα νότια της Κυπαρισσίας σε υψόμετρο 8 μέτρα και απέχει μόλις 500 μέτρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους. Ο οικισμός βρίσκεται εκατέρωθεν της οδού που ενώνει την Κυπαρισσία με τα Φιλιατρά.

Ιστορία

Η περιοχή του οικισμού, κατά την αρχαιότητα, ήταν τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της αρχαίας Πύλου. Σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή του Δήμου Τριφυλίας, ο οικισμός της Τερψιθέας οφείλει την ονομασία του στη θέα που έχει ο οικισμός προς τη θάλασσα και τις ακτές του Ιονίου Πελάγους. Αν και δεν είχε επίσημα αναγνωριστεί, ως το 1951, το χωριό, γνώρισε τη ναζιστική θηριωδία, κατά την περίοδο της Κατοχής, καθώς σύμφωνα με τους φάκελους του Υπουργείου Εξωτερικών «για τις σφαγές σε πάνω από 60 πόλεις και χωριά της Ελλάδας, την περίοδο της Κατοχής» αναφέρεται ότι στην: «Κυπαρισσία (χωριό Τερψιθέα): Ο Karl Dietrich του 1008ου Τάγµατος Ιππικού κατηγορείται για το ξεκλήρισµα µιας ολόκληρης οικογένειας (του Ν. Αναγνωστόπουλου), από το επτάµηνο βρέφος ως την υπέργηρη κατάκοιτη πρόγονή του, ως αντίποινα για την αντιστασιακή δράση ανταρτών της περιοχής».

Διοικητική ιστορία

Η Τερψιθέα προσαρτήθηκε στην Κοινότητα Κυπαρισσίας το 1951, ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Κυπαρισσίας, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας.

Κτίρια – εκδηλώσεις – αξιοθέατα

Τα πρώτα χρόνια στην περιοχή του οικισμού της Τερψιθέας χτίζονταν τα λεγόμενα «εξοχικά», τα οποία θεωρούντο τα καλύτερα σπίτια της περιοχής. Λειτουργούσε επίσης δημοτικό σχολείο, το οποίο μεταγενέστερα έκλεισε λόγω της μη προσέλευσης αρκετού αριθμού μαθητών. Η εκκλησία του χωριού είναι ο Ιερός Ναός Ανάληψης Του Κυρίου, ο οποίος υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Τριφυλίας και Ολυμπίας. Ο οικισμός διαθέτει επίσης εξοχικές ταβέρνες και κέντρα διασκέδασης. Η Τερψιθέα έχει κοντινές παραλίες για μπάνιο, με πιο γνωστή από αυτές την Παραλία του Βλάχου.

Παραλία του Βλάχου

Κοντά στον οικισμό βρίσκεται η Παραλία του Βλάχου, της οποίας η ακτή εκτείνεται κατά μήκος περίπου μήκους 200 μέτρων αποτελείται από βότσαλο και περιλαμβάνει κολπίσκους. Η παραλία αυτή είναι σε απόσταση 6 περίπου χιλιόμετρα νοτιότερα από την πόλη της Κυπαρισσίας και θεωρείται από τους κατοίκους της ευρύτερης περιοχής, ως μια καλή επιλογή για επισκέπτες οι οποίοι θέλουν να κολυμπήσουν σε πεντακάθαρα νερά και να απολαύσουν, με ελεύθερη παραμονή μια από τις παραλίες στα βορειοδυτικά του νομού.

Προσωπικότητες από την Τερψιθέα

Στην Τερψιθέα (κοντά στα Μαντζαβέϊκα) γεννήθηκε και ο Πολύβιος Δημητρακόπουλος (1864–1922), θεατρικός συγγραφέας, ποιητής, μυθιστοριογράφος, δημοσιογράφος και εκδότης, ο οποίος ήταν γνωστότερος με το φιλολογικό ψευδώνυμο Αρκάς (Πολ Αρκάς).
Delta Works

Τα φράγματα

Το Oosterscheldekering έγινε το μεγαλύτερο προστατευτικό φράγμα παγκοσμίως. Το προστατευτικό έναντι των κυματισμών κατά τη διάρκεια μιας καταιγίδας με συνολικό μήκος 3 χιλιόμετρα θα αποτελούνταν από 65 προκατασκευασμένους πυλώνες από σκυρόδεμα, μεταξύ των οποίων θα τοποθετούνταν 62 ατσάλινες θύρες. 
Το Maeslandkering είναι το μοναδικό προστατευτικό καταιγίδας στον κόσμο που διαθέτει τόσο μεγάλα κινούμενα μέρη: οι θύρες του είναι 240 μέτρα η κάθεμία. Το προστατευτικό αυτό θα τοποθετούνταν στο Νιούε Βάτερβεχ (Nieuwe Waterweg). 
Η Deltaworks είναι ένα παγκόσμιο μοντέλο τεχνολογικής ανάπτυξης μέσω του οποίου η ανθρώπινη και οικολογική ασφάλεια έπαιξαν τον κεντρικό ρόλο. Έτσι, η Ολλανδία διεύρυνε την άποψή της σχετικά με την ασφάλεια και το νερό. Τα έργα της DeltaWorks συνθέτουν ένα μοναδικό συνδυασμό ανάμεσα στην ασφάλεια, την οικονομία την αναψυχή και τη φύση.
Πόρτο Βέλιο

Ιστορία

Η πόλη ιδρύθηκε το 1907, κατά τη διάρκεια της κατασκεύης του σιδηροδρόμου Μαδέιρα-Μαμορέ, ο οποίος είχε ως στόχο να δημιουργήσει μια εμπορική οδό που να συνδέει τη Βολιβία και το Μάτο Γκρόσο με τον Ατλαντικό, και από εκεί στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ, παρακάπτοντας ένα τμήμα του Μαδέιρα με ορμητικά νερά που δυσκόλευαν την ναυτιλία. Λόγω του σιδηροδρομικού σταθμού, η πόλη αναπτύχθηκε γρήγορα, ενώ παράλληλα στην πόλη υπήρχε και λιμάνι. Λόγω της έντονης οικονομικής κίνησης στη πόλη, το Πόρτο Βέλιο ανακηρύχθηκε δήμος το 1915. Το 1934 έγινε πρωτεύουσα της νεοδημιουργηθήσας ομοσπονδιακής επικράτειας Γκουαπορέ και το 1956 της ομοσπονδιακής επικράτειας Ροντόνια και τέλος το 1979 της πολιτείας Ροντόνια. Η πόλη γνώρισε μια από τις μεγαλύτερες δημογραφικές εκρήξεις στη Βραζιλία.

Σήμερα

Σήμερα το Πόρτο Βέλιο είναι σημαντικός εμπορικός και μεταφορικός κόμβος, συνδέοντας μέσω του λιμανιού του την αγροτική παραγωγή της περιοχής με τον υπόλοιπο κόσμο. Η πόλη συνδέεται με αυτοκινητοδρόμους με το Μανάους, το Ρίο Μπράνκο και το Σάο Πάολο. Η πόλη διαθέτει επίσης διεθνές αεροδρόμιο.
Κρουσίδα

Κρουσίδα, Κρουσίς ή Κροσσαίη (λατινικά: Crusaea ή Crossaea) αποκαλούταν μια ναυτική περιοχή της βορειοδυτικής Χαλκιδικής από την Ποτίδαια μέχρι τον Θερμαϊκό κόλπο. Πήρε το όνομά της από τον Κρούσσιο, γιο του Μύγδονος. Οι πόλεις της Κρουσίδας ήταν: η Λίπαξος, η Κώμβρεια, η Αίσα, η Γίγωνος, η Κάμψα, η Σμίλα, η Αίνεια και αργότερα Αντιγόνεια Ψαφάρα.
Θεοδοσιανός Κώδικας

Ο Θεοδοσιανός Κώδικας  (Codex Theodosianus) ήταν η πρώτη επίσημη κρατική κωδικοποίηση του δικαίου από το ρωμαϊκό κράτος μετά τον Δωδεκάδελτο. Η ισχύς του άρχισε από την 1η Ιανουαρίου 439 στα χρόνια της αυτοκρατορίας του Θεοδοσίου Β (408-450).

Θεοδόσιος Β'

Ο Θεοδόσιος Β' (10 Απριλίου 401 – 28 Ιουλίου 450), ο οποίος είναι γνωστός και ως Θεοδόσιος ο Νεώτερος ή Θεοδόσιος ο Καλλιγράφος, ήταν αυτοκράτορας της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από το 408 έως το 450. Το όνομα του συνδέεται στενά με τον Θεοδοσιανό Κώδικα καθώς ήταν αυτός που έπαιξε σημαντικό ρόλο στη δημοσίευση του. Ο Θεοδόσιος Β' είναι επίσης γνωστός για την κατασκευή των Θεοδοσιανών Τειχών της Κωνσταντινούπολης. Εγγονός του Θεοδοσίου Α΄ και γιος του Αρκάδιου. Σύζυγος του η κόρη του Αθηναίου Λεοντίου, η οποία βαπτίστηκε χριστιανή με το όνομα Ευδοκία.

Παράγοντες που συνετέλεσαν στη δημοσίευση του Κώδικα

Οι συνθήκες απονομής της δικαιοσύνης στις αρχές του 5ου αιώνα δεν ήταν καθόλου καλές, με αποτέλεσμα η λειτουργία της δικαιοσύνης να είναι ανεπαρκής. Πηγή δικαίου στην Πρώιμη Βυζαντινή περίοδο αποτελούσαν οι αυτοκρατορικές διατάξεις "constitutiones"  και οι γνωματεύσεις παλαιότερων νομοδιδασκάλων.Ο τεράστιος όγκος αυτών των διατάξεων και το γεγονός ότι πολλές φορές δεν συμφωνούσαν μεταξύ τους καθιστούσε επιτακτική ανάγκη την κρατική επέμβαση για την επίσημη κωδικοποίηση των νόμων. Για το λόγο αυτό, ο Αυτοκράτορας Θεοδόσιος Β’ (που στην εισαγωγική διάταξη του Κώδικα δηλώνει κατάπληκτος για την έλλειψη στην εποχή του καταρτισμένων νομικών) ανέθεσε σε αξιωματούχους να συλλέξουν αυτοκρατορικές διατάξεις από τον Μ. Κωνσταντίνο (312 μ.Χ.) έως και την βασιλεία του ιδίου. Το όνομα του Αυτοκράτορα που είχε συντάξει κάθε διάταξη, ο αποδέκτης και οι χρονολογίες διατηρήθηκαν, το περιεχόμενο των οποίων προσαρμόστηκε στα δεδομένα της εποχής.

Σημασία του Θεοδοσιανού Κώδικα

Ο Θεοδοσιανός Κώδικας αποτέλεσε σημαντικό εγχείρημα ασκώντας μεγάλη επιρροή έως το Μεσαίωνα. Μια τέτοια συλλογή ήταν απαραίτητη, γιατί τα διάφορα, διασκορπισμένα διατάγματα χάνονταν και ξεχνιόνταν εύκολα, με αποτέλεσμα τη δύσκολη εφαρμογή των νόμων από τους νομικούς. Ο εν λόγω Κώδικας έχει μεγάλη ιστορική σημασία, δεδομένου ότι είναι η πιο αξιόλογητη πηγή που μας πληροφορεί για την εσωτερική ιστορία του κράτους κατά τον 4ο και τον 5ο αιώνα.  Επιπλέον, ο Κώδικας, μαζί με παλαιότερες συλλογές,αποτέλεσε μια σταθερή βάση για την μετέπειτα νομική δράση του Ιουστινιανού, ενώ επηρέασε πολύ άμεσα την νομοθεσία των βαρβάρων.
Λεωνίδας Στρίγκος

Ο Λεωνίδας Στρίγκος (1900 - 1983) ήταν Κύπριος, πολιτικός, ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ και αντιστασιακός.

Βιογραφία

Ο Λεωνίδας Στρίγκος γεννήθηκε στην Λεμεσό της Κύπρου το 1900. Από τα νεανικά του χρόνια ασπάστηκε την κομμουνιστική ιδεολογία και μαζί με ορισμένους άλλους πρωτοπόρους ίδρυσαν τον πρώτο μαρξιστικό πυρήνα στη Λεμεσό το 1922. Εργαζόταν στην Κύπρο ως υπάλληλος, ενώ στη συνέχεια ήρθε στην Ελλάδα και έγινε μέλος του ΚΚΕ.

Στην ηγεσία του ΚΚΕ

Το 1931, μετά την καθαίρεση της ΚΕ του ΚΚΕ από την Κομμουνιστική Διεθνή λόγω της φραξιονιστικής πάλης χωρίς αρχές, έγινε μέλος του Πολιτικού Γραφείου. Στα Συνέδρια που ακολούθησαν, στο 5ο Συνέδριο (1934) και στο 6ο Συνέδριο (1935) εξελέγη μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ.
Μετέβη στη Μόσχα και φοίτησε στις κομματικές σχολές ΚUTV. Όλα αυτά τα χρόνια μέχρι τη σύλληψή του από τη Δικτατορία του Μεταξά, ήταν στην ηγετική ομάδα του Νίκου Ζαχαριάδη.
Συνελήφθη από τη Δικτατορία του Μεταξά και εκτοπίστηκε στη Γαύδο, από την οποία απέδρασε τον Μάιο του 1941, μεταβαίνοντας στην Κρήτη και αργότερα στην Αθήνα.

Κατοχή-Αντίσταση-Εμφύλιος

Με εντολή της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ τον Φεβρουάριο του 1942 έγινε γραμματέας του Μακεδονικού Γραφείου του ΚΚΕ στην Θεσσαλονίκη. Στη θέση αυτή παρέμεινε όλη τη διάρκεια της κατοχής.
Στον εμφύλιο πόλεμο ήταν μέλος του Γενικού Στρατηγείου του ΔΣΕ. Επίσης, ήταν μέλος της Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης ως υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Επισιτισμού.
Μετά την ήττα του ΔΣΕ έζησε ως πολιτικός πρόσφυγας στις ανατολικές χώρες, παραμένοντας στην ΚΕ και στο ΠΓ του ΚΚΕ κατά διαστήματα.
Μεταπολιτευτικά επέστρεψε στην Ελλάδα και ήταν υπεύθυνος διαφώτισης της ΚΕ του ΚΚΕ. Πέθανε το 1983 στην Αθήνα.
Ανδρέας Πασχάλη

Καριέρα

Ξεκίνησε την καριέρα του στην Ανόρθωση. Το 1952 εγκατέλειψε την Ανόρθωση και εντάχθηκε στην ποδοσφαιρική ομάδα της νεοσύστατης Νέας Σαλαμίνας, η οποί αγωνιζόταν στις διοργανώσεις της ΚΕΠΟ. Η Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) του επέβαλλε διετή αποκλεισμό για την μετακίνηση του αυτή.
Το 1953 με την ενοποίηση του κυπριακού ποδοσφαίρου η ποινή του διαγράφεται από την ΚΟΠ. Για τα επόμενα 12 χρόνια αγωνίστηκε με τη Νέα Σαλαμίνα στις διοργανώσεις της ομοσπονδίας. Αγωνιζόταν ως κεντρικής αμυντικός και ως σέντερ φορ. Την περίοδο 1964-65 ολοκλήρωσε την καριέρα του σε ηλικία 33 ετών. Είχε συμμετοχές και στη Μικτή Κύπρου (μετέπειτα Εθνική Κύπρου).
Την περίοδο 1965-66 ανέλαβε προπονητής στον ΑΠΟΠ Πάφου. Την περίοδο 1968-69 ανέλαβε προπονητής της Νέας Σαλαμίνας.  
Ήταν αδελφός του ποδοσφαιριστή Πασχάλη Φώκκη.