Τιτανικός (ταινία, 1997)

Πλοκή

Το 1996 ο Μπροκ Λόβετ, ένας κυνηγός θησαυρών και η ομάδα του, εξερευνούν το ναυάγιο του Τιτανικού, αναζητώντας ένα περιδέραιο που ονομάζεται Η Καρδιά του Ωκεανού (The heart of the ocean). Πιστεύουν ότι το κόσμημα βρίσκεται στο χρηματοκιβώτιο του Κάλεντον "Καλ" Χόκλι, το οποίο και εντοπίζουν. Αντί όμως για το διαμάντι βρίσκουν ένα σκίτσο που απεικονίζει μια γυναίκα που είναι γυμνή να το φοράει. Το σχέδιο φέρει ημερομηνία 14 Απριλίου 1912, την ημέρα κατά το βράδυ της οποίας ο Τιτανικός βυθίστηκε. Η Ρόουζ Ντόσον Κάλβερτ μαθαίνει για το σκίτσο μέσω της τηλεόρασης και έχοντας μνήμη ότι είναι εκείνη στο σκίτσο, επικοινωνεί με τον Λόβετ ισχυριζόμενη ότι είναι αυτή που απεικονίζεται στο σκίτσο. Αυτή και η εγγονή της η Λίζι επισκέπτονται τον Λόβετ στο πλοίο. Όταν τη ρωτάνε αν ξέρει πού βρίσκεται το διαμάντι, η Ρόουζ θυμάται τις μέρες πάνω στον Τιτανικό αρχίζοντας την διήγηση της ιστορίας αποκαλύπτοντας ότι είναι η Ρόουζ ΝτεΓουίτ Μπουκάτερ, μια επιβάτιδα που θεωρείται ότι πέθανε στο ναυάγιο.
Το 1912, η Ρόουζ που κατάγεται από αριστοκρατική οικογένεια της Α' τάξης  επιβιβάζεται στο πλοίο, στο Σαουθάμπτον της Αγγλίας, μαζί με τον αρραβωνιαστικό της Καλ Χόκλι και τη μητέρα της Ρουθ. Η μητέρα της επιθυμεί πολύ τον γάμο της κόρης της με τον Καλ γιατί έτσι θα λυθούν τα οικονομικά προβλήματα της οικογένειας ΝτεΓουίτ Μπουκάτερ. Στην πίεση αυτή της μητέρας της, η Ρόουζ σκέφτεται να αυτοκτονήσει πηδώντας από την πρύμνη του πλοίου. Λίγο πριν πηδήξει, ένας περιπλανώμενος ζωγράφος με το όνομα Τζακ(ο οποίος την είχε και είχε μαγευτεί από την ομορφιά της την ίδια μέρα το απόγευμα) θα παρέμβει και θα την πείσει να μην πηδήξει. Έτσι οι δυο τους θα αρχίσουν μια φιλική σχέση που αργότερα θα καταλήξει σε έναν τραγικό παθιασμένο έρωτα.
Ο Καλ και η Ρουθ απαγορεύουν στη Ρόουζ να βλέπει τον Τζακ. Η Ρόουζ όμως τους αγνοεί και συναντά τον Τζακ στην πλώρη του πλοίου και αποφασίζει ότι τον προτιμά από τον Καλ. Έτσι αφού συναντιούνται ο Τζακ σηκώνει τη Ρόουζ στο μπροστινό μέρος του πλοίου κάνοντας την να νομίζει ότι πετάει.  Έτσι δείχνουν το πρώτο τους φιλί. Πηγαίνουν στην καμπίνα της Ρόουζ και εκεί του ζητάει να τη ζωγραφίσει φορώντας μόνο την Καρδιά του Ωκεανού. Εν τω μεταξύ ο Καλ έχει βάλει το σωματοφύλακά του να βρει τη Ρόουζ. Καθώς το ζευγάρι καταφέρνει να του ξεφύγει καταλήγουν στο αμπάρι του πλοίου, όπου κάνουν έρωτα μέσα σε ένα αυτοκίνητο. Μετά θα ανέβουν στο κατάστρωμα όπου η Ρόουζ θα πει στον Τζακ ότι όταν το πλοίο θα έφτανε στην Νέα Υόρκη θα έφευγε μαζί του. Αλλά  θα δουν με τα μάτια τους τη σύγκρουση του Τιτανικού με το παγόβουνο. Εκεί θα ακούσουν το πλήρωμα του πλοίου να λέει για τη σοβαρότητα αυτής της σύγκρουσης. Η Ρόουζ τότε προτείνει στον Τζακ να προειδοποιήσουν τον Καλ και τη μητέρα της.
Ο Καλ ανακαλύπτει το σκίτσο του Τζακ και ένα σημείωμα στο χρηματοκιβώτιο μαζί με το διαμάντι. Έτσι αποφασίζει να βάλει το κολιέ στο παλτό του Τζακ και να τον κατηγορήσει για ληστεία. Ο Τζακ συλλαμβάνεται και ο αστυνόμος του πλοίου τον πηγαίνει στο γραφείο του και τον δένει με χειροπέδες γύρω από ένα σωλήνα. Ο Καλ βάζει το κολιέ στην τσέπη του και δίνει το παλτό του στη Ρόουζ, ξεχνώντας το διαμάντι. Η Ρόουζ αποφασίζει να εγκαταλείψει τον Καλ και τη μητέρα της, η οποία βρίσκεται μέσα στη σωστική λέμβο και τρέχει να ελευθερώσει τον Τζακ.
Οι δυο τους παλεύουν να φτάσουν πάλι στο κατάστρωμα όπου ο Καλ πείθει τη Ρόουζ να μπει στη λέμβο, ηρεμώντας την λέγοντας ότι έχει κανονίσει αυτός και ο Τζακ να μπουν αργότερα σε μια από τις βάρκες. Αφού επιβιβάζεται, ο Καλ προδίδει τον Τζακ, λέγοντάς του ότι δεν υπάρχει τίποτα γι' αυτόν. Η Ρόουζ συνειδητοποιώντας ότι δεν μπορεί να αφήσει τον Τζακ, πηδάει από τη λέμβο και ξαναενώνεται μαζί του. Ο Καλ τότε, γεμάτος θυμό, παίρνει ένα πιστόλι και τους κυνηγά μέχρι το πλημμυρισμένο σαλόνι Α' κατηγορίας. Όταν του τελειώνουν οι σφαίρες, επιστρέφει στο κατάστρωμα και επιβιβάζεται σε μια βάρκα, προσποιούμενος ότι κρατάει στα χέρια το παιδί του, έτσι ώστε να γίνει δεκτός στη βάρκα. Καθώς ο Τζακ και η Ρόουζ επιστρέφουν στην επιφάνεια του πλοίου και ανακαλύπτουν ότι δεν υπάρχουν άλλες σωστικοί λέμβοι, θα κατευθυνθούν στην πρύμνη του πλοίου μέχρι το πλοίο να βουλιάξει. Μέσα στον ωκεανό πια ο Τζακ θα βοηθήσει τη Ρόουζ να ανεβεί σε μια σανίδα που αντέχει το βάρος μόνο του ενός. Καθώς κρατιέται από τη σανίδα, τη διαβεβαιώνει ότι δεν πρόκειται να πεθάνει, αλλά αντιθέτως θα πεθάνει γριά, στη ζεστασιά του κρεβατιού της. Της λέει να του υποσχεθεί ότι ποτέ δεν θα το βάλει κάτω ότι και να γίνει. Ο Τζακ μετά από λίγο πεθαίνει από υποθερμία. Η Ρόουζ είχε προσπαθήσει να τον ξυπνήσει αλλά όταν κατάλαβε ότι είχε πεθάνει του είπε ότι ποτέ δεν θα τον ξεχάσει και δεν θα το βάλει κάτω. Έτσι τον αφήνει να βυθιστεί στον ωκεανό.
Όταν μία από τις σωστικές λέμβους επιστρέφει στο ναυάγιο για τυχόν επιζώντες, η Ρόουζ αρπάζει μια σφυρίχτρα από έναν νεκρό και έτσι εντοπίζεται και καταφέρνει να σωθεί. Πάνω στο πλοίο Καρπάθια που βρίσκονταν όλοι οι επιζήσαντες, όταν ένας αξιωματικός την ρωτάει πώς ονομάζεται, εκείνη απαντά Ρόουζ Ντόσον. Κρυμμένη, αποφεύγει τον Καλ για τελευταία φορά καθώς την ψάχνει.
Η Ρόουζ ολοκληρώνει τη διήγηση της ιστορίας της αναφέροντας ότι μεταγενέστερα πληροφορήθηκε ότι ο Καλ αυτοκτόνησε όταν έχασε όλα τα λεφτά του στο κραχ της Γουόλ Στριτ το 1929. Την ίδια νύχτα πηγαίνει στην πρύμνη του πλοίου του Λόβετ και αποκαλύπτεται ότι κρατά στο χέρι της την Καρδιά του Ωκεανού, την οποία πετάει στον ωκεανό στο σημείο του ναυαγίου. Αργότερα και ενώ φαίνεται να κοιμάται στο κρεβάτι της, η κάμερα δείχνει τις φωτογραφίες από τη ζωή της που αντικατοπτρίζουν την περιπετειώδη και γεμάτη ζωή που ήθελε να ζήσει με τον Τζακ. Τότε πεθαίνει και βλέπει σε όνειρο τον εαυτό της στο πλοίο ντυμένη με πολυτελή ρούχα να συναντά τον Τζακ στην Μεγάλη Σκάλα του Τιτανικού, υπό τα χειροκροτήματα και τα χαμόγελα όλων εκείνων που πέθαναν κατά το ναυάγιο και ανταλλάσσουν ένα ρομαντικό φιλί.

Μοντελοποίηση

Οι Χάρλαντ και Γουλφ, κατασκευαστές του Τιτανικού, άνοιξαν τα ιδιωτικά τους αρχεία στο συνεργείο, δίνοντάς τους πρόσβαση σε σχεδιαγράμματα που θεωρούνταν χαμένα. Για το εσωτερικό του πλοίου, ο σχεδιαστής Πίτερ Λαμόντ και η ομάδα του έψαξαν για εκθέματα από εκείνη την εποχή. Ωστόσο, η καινοτομία του πλοίου σήμαινε ότι έπρεπε να κατασκευαστεί εξ ολοκλήρου από την αρχή. Η Fox απέκτησε 40 στρέμματα προκυμαίας νότια της Παραλίας Ροζαρίτο στο Μεξικό και ξεκίνησε να φτιάχνει ένα καινούριο στούντιο στις 31 Μαΐου 1996. Μια οριζόντια δεξαμενή με 17 εκατομμύρια γαλόνια νερό κατασκευάστηκε για το εξωτερικό του ανακατασκευασμένου πλοίου, παρέχοντας θέα στον ωκεανό. Το πλοίο κατασκευάστηκε σε πλήρη κλίμακα, αλλά ο Λαμόντ αφαίρεσε περιττά μέρη ώστε το πλοίο να χωρέσει στη δεξαμενή, με τα εναπομείναντα τμήματα να συμπληρώνονται από ψηφιακά μοντέλα. Οι σωστικές λέμβοι και τα φουγάρα, συρρικνώθηκαν κατά 10%.
Τα σκηνικά των εσωτερικών δωματίων ήταν ακριβώς ίδια με εκείνα του Τιτανικού, χρησιμοποιώντας φωτογραφίες και σχέδια από τους χτίστες του πλοίου. Η σκάλα πρώτης κατηγορίας κατασκευάστηκε από αληθινό ξύλο και καταστράφηκε όταν γυριζόταν η βύθιση. Τα δωμάτια, τα χαλιά, τα σχέδια και τα χρώματα, τα έπιπλα, η διακόσμηση, οι καρέκλες, η επένδυση τοίχων, τα μαχαιροπίρουνα και τα πιάτα –με το λογότυπο της White Star Line, τα ταβάνια και τα κοστούμια ήταν ανάμεσα στα σχέδια που ήταν ίδια με τα πρωτότυπα. Ο Κάμερον προσέλαβε δύο ιστορικούς για να επικυρώσουν την ιστορική λεπτομέρεια στην ταινία.

Παραγωγή

Οι μοντέρνες σκηνές ημέρας της αποστολής γυρίστηκαν στο Akademik Mstislav Keldysh τον Ιούλιο του 1996. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν το Σεπτέμβριο του 1996 στα νεοχτισμένα στούντιο της Fox. Το κατάστρωμα χτίστηκε σε μια άρθρωση που μπορούσε να ανέλθει από μηδέν σε 90 μοίρες μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα καθώς η πρύμνη του πλοίου ανυψωνόταν κατά τη βύθιση. Για την ασφάλεια των κασκαντέρ, πολλά σκηνικά ήταν κατασκευασμένα από αφρώδες πλαστικό. Μέχρι τις 15 Νοεμβρίου οι σκηνές επιβίβασης είχαν γυριστεί. Ο Κάμερον επέλεξε να χτίσει τον Τιτανικό από τη δεξιά πλευρά εξαιτίας μιας μελέτης μετεωρολογικών δεδομένων που έδειχναν τον άνεμο από το βορρά προς το νότο. Αυτό δημιούργησε πρόβλημα στα γυρίσματα της αναχώρησης του πλοίου από το Σαουθάμπτον, καθώς ήταν τοποθετημένο αντίθετα. Έγιναν οι απαραίτητες αλλαγές στο σενάριο και στα σκηνικά και αν κάποιος είχε περπατήσει προς τα δεξιά στο σενάριο, στα γυρίσματα έπρεπε να περπατήσει προς τα αριστερά. Στη διαδικασία του post-production η ταινία γύρισε στη σωστή κατεύθυνση.
Ένας προπονητής εθιμοτυπίας προσελήφθη για να καθοδηγήσει τους ηθοποιούς με τους σωστούς τρόπους της ανώτερης τάξης του 1912. Παρά το γεγονός αυτό, αρκετοί κριτικοί σχολίασαν αρκετούς αναχρονισμούς στην ταινία.
Ο Κάμερον σχεδίασε το γυμνό πορτραίτο της Ρόουζ για μία σκηνή την οποία ο ίδιος αισθάνεται ότι αποτελεί τον πυρήνα της καταστολής. «Ξέρετε τι σημαίνει για αυτήν, την ελευθερία την οποία θα νιώθει. Είναι σχεδόν ζωογονητικό  γι' αυτόν τον λόγο», είπε. Η γυμνή σκηνή ήταν η πρώτη κοινή σκηνή των Λεονάρντο Ντι Κάπριο και Κέιτ Γουίνσλετ. «Δεν το σχεδίασα, αν και δεν θα μπορούσα να το σχεδιάσω καλύτερα. Υπάρχει μία νευρικότητα και μία ενέργεια και ένας δισταγμός ανάμεσά τους», δήλωσε ο Κάμερον. «Είχαν κάνει πρόβες μαζί, αλλά δεν είχαν γυρίσει καμία σκηνή μαζί. Αν είχα επιλογή, πιθανότητα θα προτιμούσα να γυρίσω τη σκηνή αργότερα». Είπε επίσης ότι αυτός και το συνεργείο έψαχναν να βρουν πράγματα να γυρίσουν επειδή το μεγάλο σκηνικό δεν ήταν ακόμη έτοιμο. «Δεν ήταν έτοιμο για μήνες, γι' αυτό περιφερόμασταν τριγύρω και τραβούσαμε οτιδήποτε μπορούσαμε να γυρίσουμε». Αφού είδε τη σκηνή στην ταινία, ο Κάμερον ένιωσε ότι λειτούργησε αποτελεσματικά.
Ωστόσο, άλλες μέρες γυρισμάτων δεν κύλησαν το ίδιο ομαλά. Τα γυρίσματα ήταν μια επίπονη εμπειρία που έδωσε στον Κάμερον τη φήμη ως τον πιο τρομακτικό άνθρωπο στο Χόλυγουντ. Έγινε γνωστός ως ένας αδιάλλακτος, σκληρός, τελειομανής και «φωνακλάς»  αφού ξεφώνιζε με 300 ντεσιμπέλ ένα μεγάφωνο και ένα γουόκι τόκι. Η Γουίνσλετ έσπασε ένα κόκαλο στον αγκώνα της κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων και ανησυχούσε ότι θα πνιγόταν στη γεμάτη με 17 εκατομμύρια γαλόνια νερό δεξαμενή στην οποία θα βυθιζόταν το πλοίο. «Υπήρξαν στιγμές που πραγματικά τον φοβόμουν. Ο Τζιμ έχει ένα θυμό που δεν θα τον πίστευες», είπε η Γουίνσλετ. «Ανάθεμά σε!», φώναζε σε κάποιο καημένο μέλος του συνεργείου, «αυτό είναι ακριβώς αυτό που δεν ήθελα!» Ο Μπιλ Πάξτον ήταν εξοικειωμένος με τη συμπεριφορά του Κάμερον πάνω στη δουλειά. «Υπήρχαν πολλοί άνθρωποι στο γύρισμα. Ο Τζιμ δεν είναι ένας από αυτούς που έχει το χρόνο να κερδίσει τις καρδιές των άλλων», είπε. Το συνεργείο ένιωθε ότι ο Κάμερον είχε ένα σατανικό alter ego και του έδωσαν το παρατσούκλι "Μιζτ" (Τζιμ γραμμένο ανάποδα). Ως απάντηση ο Κάμερον δήλωσε «Η δημιουργία ταινιών είναι πόλεμος. Μια μεγάλη μάχη μεταξύ δουλειάς και αισθητικής».
Κατά τη διάρκεια γυρισμάτων πάνω στο Akademik Mstislav Keldysh ένα εκνευρισμένο μέλος του συνεργείου έριξε παραισθησιογόνο PCP στη σούπα που ο Κάμερον και άλλα μέλη έφαγαν κάτι, το οποίο έστειλε πάνω από 50 ανθρώπους στο νοσοκομείο. Ο Κάμερον κατάφερε να κάνει εμετό πριν το ναρκωτικό δράσει. Ο ηθοποιός Λούις Αμπερνάθι ήταν σοκαρισμένος με το πώς έμοιαζε. «Το ένα μάτι ήταν εντελώς κόκκινο όπως του Εξολοθρευτή. Η κόρη του ματιού, χωρίς ίριδα, σκέτο κόκκινο, Το άλλο μάτι έμοιαζε σαν να είχε σνιφάρει κόλλα από όταν ήταν τεσσάρων ετών». Το πρόσωπο που έριξε το ναρκωτικό δεν πιάστηκε ποτέ.

Τα γυρίσματα είχαν προγραμματιστεί να κρατήσουν 138 ημέρες αλλά τελικά κράτησαν 160. Πολλοί ηθοποιοί πάθανε κρυολόγημα, γρίπη ή μολύνσεις του νεφρού μετά από ώρες μέσα στο νερό, συμπεριλαμβανομένης και της Γουίνσλετ. Στο τέλος, αποφάσισε να μην ξανασυνεργαστεί με τον Κάμερον εκτός αν έβγαζε πολλά λεφτά. Αρκετοί άλλοι αποχώρησαν και τρεις κασκαντέρ έσπασαν τα κόκαλά τους, αλλά το Σωματείο Ηθοποιών αποφάσισε, μετά από έρευνα, ότι τίποτα δεν ήταν επικίνδυνο. Ο Ντι Κάπριο, δήλωσε, ότι δεν ένιωσε ποτέ ότι διέτρεχε κάποιο κίνδυνο κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Ο Κάμερον πιστεύει σε μια παθιασμένη ηθική εργασίας και δεν ζήτησε ποτέ συγγνώμη για τον τρόπο με τον οποίο διεύθυνε αν και αναγνώρισε:
 
Είμαι απαιτητικός και είμαι απαιτητικός από το συνεργείο μου. Σε σημείο να δίνω στρατιωτικές εντολές, νομίζω ότι υπάρχει ένα στοιχείο αυτού στο να αντιμετωπίζεις χιλιάδες ηθοποιούς και λογιστικά και να τους κρατάς ασφαλείς. Νομίζω ότι πρέπει να έχεις μια αυστηρή μεθοδολογία όταν έχεις να κατευθύνεις έναν μεγάλο αριθμό ανθρώπων.
Το κόστος των γυρισμάτων της ταινίας άρχισε να ανεβαίνει και τελικά έφτασε τα 200.000.000 δολάρια. Τα στελέχη της Fox πανικοβλήθηκαν και πρότειναν τη μείωση μιας ώρας από τη συνολικά τρίωρη ταινία. Επιχειρηματολόγησαν ότι μια μεγάλη σε διάρκεια ταινία θα σήμαινε λιγότερες προβολές, και έτσι λιγότερα χρήματα αν και μεγάλες επικές ταινίες είναι πιο πιθανό να δώσουν στο σκηνοθέτη το Όσκαρ. Ο Κάμερον αρνήθηκε, λέγοντας στη Fox «Θέλετε να μικρύνετε την ταινία μου; Θα πρέπει να με απολύσετε! Θέλετε να με απολύσετε; Θα πρέπει να με σκοτώσετε!», είπε. Τα στελέχη του στούντιο δεν ήθελαν να αρχίσουν από την αρχή, επειδή αυτό θα σήμαινε την απώλεια όλης της επένδυσής τους. Αρχικά απέρριψαν την πρόταση του Κάμερον να παραιτηθεί του μεριδίου του από τα κέρδη της ταινίας καθώς δεν πίστευαν ότι η ταινία θα αποφέρει κέρδη. Ο Κάμερον εξήγησε γιατί αποποιήθηκε της αμοιβής του «Η μικρή εκδοχή είναι ότι η ταινία κόστισε περισσότερο από ότι ο Εξολοθρευτής 2 και το Αληθινά Ψέματα. Αυτές οι ταινίες ανέβηκαν εφτά ή οκτώ τοις εκατό από τον αρχικό προϋπολογισμό. Ο Τιτανικός είχε επίσης ένα μεγάλο προϋπολογισμό αλλά ανέβηκε πολύ περισσότερο», είπε ο Κάμερον. «Δεδομένου ότι είμαι ο παραγωγός και ο σκηνοθέτης, παίρνω την ευθύνη για το στούντιο το οποίο υπογράφει τις επιταγές και έτσι το έκανα ευκολότερο γι' αυτούς. Δεν με ανάγκασαν να το κάνω, ήταν χαρούμενοι που το έκανα».

Κάστινγκ

Ο Κάμερον χρειαζόταν το καστ ηθοποιών να αισθάνεται σαν να ήταν όντως πάνω στον Τιτανικό, να το ξαναζήσουν και να «πάρουν αυτή την ενέργεια και να τη δώσουν στον Τζακ, είναι ένας καλλιτέχνης που είναι σε θέση να έχει την καρδιά του στα ύψη». Στην ταινία ο Τζακ είναι ένας άφραγκος άνδρας που έχει γυρίσει πολλά μέρη του κόσμου, κυρίως το Παρίσι. Κερδίζει τα δύο εισιτήρια του Τιτανικού σε μια παρτίδα πόκερ και ταξιδεύει σαν επιβάτης της τρίτης τάξης μαζί με το φίλο του Φαμπρίτσιο. Ελκύεται από τη Ρόουζ με την πρώτη ματιά και τη συναντά όταν αυτή επιχειρεί να αυτοκτονήσει. Αυτό του δίνει τη δυνατότητα να έρθει σε επαφή με ανθρώπους της πρώτης τάξης για μία νύχτα. Όταν γινόταν το κάστινγκ για το ρόλο, αρκετοί εδραιωμένοι ηθοποιοί θεωρήθηκαν πιθανοί, όπως οι Μάθιου Μακόναχι, Κρις Ο' Ντόνελ, Μπίλι Κράνταπ και Στίβεν Ντορφ αλλά ο Κάμερον ένιωθε ότι αρκετοί από τους ηθοποιούς ήταν πολύ μεγάλοι για να υποδυθούν έναν 20χρονο. Ο Τομ Κρουζ εξέφρασε ενδιαφέρον να υποδυθεί τον χαρακτήρα, αν και η υψηλή αμοιβή που ζήτησε δεν λήφθηκε ποτέ σοβαρά. Η υπεύθυνη κάστινγκ Μάλι Φιν έστρεψε την προσοχή του Κάμερον στον 22χρονο τότε Λεονάρντο Ντι Κάπριο. Αρχικά δεν ήθελε να υποδυθεί τον χαρακτήρα και αρνήθηκε να διαβάσει την πρώτη του ρομαντική σκηνή. Ο Κάμερον είπε «Το διάβασε μια φορά, μετά άρχισε να κάνει βλακείες και δεν μπορούσα με τίποτα να τον κάνω να συγκεντρωθεί. Αλλά για ένα δευτερόλεπτο, μια ακτίνα φωτός κατέβηκε από τους ουρανούς και φώτισε το δάσος». Ο Κάμερον πίστευε έντονα στην υποκριτική ικανότητα του Ντι Κάπριο και του είπε: «Κοίτα, δεν πρόκειται να κάνω αυτόν τον τύπο νευρωτικό. Δεν θα του δώσω τικ και ένα πόδι και όλα τα πράγματα που θέλεις». Ο Κάμερον οραματίστηκε τον χαρακτήρα σαν τον Τζέιμς Στιούαρτ.
Ο Κάμερον είπε ότι η Κέιτ Γουίνσλετ «Είχε αυτό που έψαχνα, μια ποιότητα στο πρόσωπό της, στα μάτια της και ο κόσμος θα ήταν έτοιμος να φύγει μαζί της». Η Ρόουζ είναι μια 17χρονη κοπέλα από τη Φιλαδέλφεια, η οποία αναγκάζεται να παντρευτεί τον 30χρονο Κάλεντον Χόκλι, ώστε η ίδια και η μητέρα της, Ρουθ, να μπορέσουν να διατηρήσουν το κοινωνικό τους στάτους στην υψηλή κοινωνία μετά τον θάνατο του πατέρα της, που τους άφησε χρέη. Η Ρόουζ επιβιβάζεται στον Τιτανικό μαζί με τον Καλ και τη Ρουθ, σαν επιβάτης της πρώτης τάξης και γνωρίζει τον Τζακ. Η Γουίνσλετ είπε για τον χαρακτήρα της «Έχει πολλά να δώσει, έχει μια πολύ μεγάλη καρδιά. Και θέλει να εξερευνήσει τον κόσμο, αλλά αισθάνεται ότι αυτό δεν πρόκειται να γίνει». Οι Γκουίνεθ Πάλτροου, Κλερ Ντέινς και Γκαμπριέλ Ανγουάρ θεωρήθηκαν πιθανές για τον ρόλο. Όταν τον απέρριψαν, η 22χρονη τότε Γουίνσλετ, διεκδίκησε έντονα τον ρόλο. Έστελνε στον Κάμερον καθημερινά σημειώματα από την Αγγλία και οδήγησε τον σκηνοθέτη να την καλέσει στο Χόλυγουντ, για να περάσει από δοκιμαστικό. Όπως και με τον Ντι Κάπριο, η Μάλι Φιν έφερε την Γουίνσλετ στον Κάμερον. Ο Κάμερον περιέγραψε τη Ρόουζ στο στυλ της Όντρεϊ Χέπμπορν και δεν ήταν σίγουρος για την επιλογή της Γουίνσλετ, παρά το γεγονός ότι εντυπωσιάστηκε με το δοκιμαστικό της. Μετά το δοκιμαστικό της, έκανε ένα μαζί με τον Ντι Κάπριο. Η Γουίνσλετ εντυπωσιάστηκε μαζί του και ψιθύρισε στον Κάμερον «Είναι φοβερός. Ακόμα κι αν δεν διαλέξεις εμένα, διάλεξε αυτόν». Η Γουίνσλετ έστειλε στον Κάμερον ένα τριαντάφυλλο με μια κάρτα υπογεγραμμένη «Από τη Ρόουζ σου». «Δεν το καταλαβαίνεις!» του είπε μια μέρα στο τηλέφωνο. «Εγώ είμαι η Ρόουζ! Δεν καταλαβαίνω γιατί βλέπεις άλλους ηθοποιούς!» Η επιμονή της, καθώς και το ταλέντο της έπεισαν τον Κάμερον να της δώσει το ρόλο.
Ο Κάμερον δήλωσε «Για να δούμε το παρόν και το παρελθόν, αποφάσισα να δημιουργήσω μια φανταστική επιζήσασα του ναυαγίου, η οποία κοντεύει να φτάσει τα 101 χρόνια και μας συνδέει με κάποιον τρόπο με την ιστορία». Η 100χρονη Ρόουζ δίνει στον Λόβετ πληροφορίες σχετικά με την Καρδιά του Ωκεανού μετά την ανακάλυψή του γυμνού πορτρέτου της από το ναυάγιο. Στα 87 της, η Γκλόρια Στιούαρτ έπρεπε να φαίνεται μεγαλύτερη για το ρόλο. Γιατί έδωσε το ρόλο στη Στιούαρτ ο Κάμερον δήλωσε «Η υπεύθυνη κάστινγκ μου τη βρήκε. Την είχα στείλει σε αποστολή να βρει συνταξιούχες ηθοποιούς από τη Χρυσή Εποχή του Χόλυγουντ της δεκαετίας του '30 και του '40». Ο Κάμερον είπε ότι δεν γνώριζε ποια ήταν η Στιούαρτ και η Φέι Ρέι προτάθηκε για τον ρόλο. «Αλλά η Στιούαρτ ήταν τόσο μέσα στον ρόλο, και τόσο διαυγής και είχε ένα σπουδαίο πνεύμα. Και είδα αυτή τη σχέση μεταξύ της ίδιας και της Γουίνσλετ», δήλωσε ο Κάμερον. «Είδα αυτή τη "χαρά της ζωής" και στις δύο, και σκέφτηκα ότι και το κοινό θα μπορέσει να το δει και να πιστέψει ότι είναι το ίδιο πρόσωπο». Η Γουίνσλετ και η Στιούαρτ δήλωσαν ότι ο χαρακτήρας τους πεθαίνει στο τέλος της ταινίας, αλλά ο Κάμερον είπε ότι προτιμά να αφήσει τον θεατή να δώσει τη δική του ερμηνεία για το φινάλε. Η Γκλόρια Στιούαρτ απεβίωσε στις 26 Σεπτεμβρίου 2010 στην ηλικία των 100 ετών, σχεδόν την ίδια ηλικία που ήταν και η Ρόουζ στην ταινία.

Εφέ

Ο Κάμερον προσέλαβε τη Digital Domain να συνεχίσει τις εξελίξεις της ψηφιακής τεχνολογίας την οποία ο σκηνοθέτης καινοτόμησε με την ταινία Η Άβυσσος (The Abyss, 1989) και Εξολοθρευτής 2: Ημέρα της Κρίσεως (Terminator 2: Judgment Day, 1991). Αρκετές προηγούμενες ταινίες με θέμα τον Τιτανικό έδειχναν το νερό σε αργή κίνηση, το οποίο δεν έδειχνε πειστικό. Γύρισε το 15 μέτρα μήκος μοντέλο-μινιατούρα του πλοίου σαν να γύριζαν διαφημιστικό για τη White Star Line. Έπειτα, ψηφιακό νερό και καπνός προστέθηκαν όπως και ηθοποιοί που τραβήχτηκαν με την καταγραφή κίνησης. Ο υπεύθυνος των οπτικών εφέ Ρομπ Λεγκάτο σκάναρε τα πρόσωπα πολλών ηθοποιών, συμπεριλαμβανομένων του εαυτού του και των παιδιών του. Υπήρχε επίσης ένα μοντέλο της πρύμνης του πλοίου μήκους 20 μέτρων, το οποίο μπορούσε να σπάει κατ' επανάληψη, η μόνη μινιατούρα που χρησιμοποιήθηκε στο νερό. Για τις σκηνές στο μηχανοστάσιο του πλοίου, χρησιμοποιήθηκε υλικό από τους κινητήρες του πλοίου Jeremiah O'Brien μαζί με μικροσκοπικά πλάνα και ηθοποιούς που γυρίζονταν σε GreenScreen.
Μια κλειστή δεξαμενή με 5.000.000 γαλόνια νερό χρησιμοποιήθηκε για το εσωτερικό του πλοίου, όπου ολόκληρο το σκηνικό θα μπορούσε να γείρει μέσα στο νερό. Για να βυθιστεί η Μεγάλη Σκάλα, 90.000 γαλόνια νερό έπεσαν μέσα στο σκηνικό. Οι σκηνές μετά το βύθισμα στον παγωμένο Ατλαντικό γυρίστηκαν μέσα σε μια δεξαμενή με 350.000 γαλόνια νερό. Τα παγωμένα πτώματα δημιουργήθηκαν με την τοποθέτηση ειδικής πούδρας, η οποία κρυσταλλοποιούνταν, όταν ερχόταν σε επαφή με το νερό· και κερί που απλώθηκε πάνω στα μαλλιά και στα ρούχα.
Η σκηνή όπου το πλοίο σπάει στη μέση, πριν βουλιάξει καθώς και η τελική βουτιά στον πάτο του Ατλαντικού, συμπεριλάμβανε ένα περιστρεφόμενο σκηνικό πλήρους μεγέθους, 150 ηθοποιούς και 100 κασκαντέρ. Ο Κάμερον κριτίκαρε προηγούμενες ταινίες με θέμα τον Τιτανικό για την απεικόνιση του τελικού βυθίσματος του πλοίου σαν να γλιστράει με χάρη κάτω από το νερό. Ο ίδιος ήθελε να απεικονίσει το τρομοκρατικά χαοτικό γεγονός, που ήταν στα αλήθεια.

Μοντάζ

Υπήρχε ένα κρίσιμο ιστορικό γεγονός, το οποίο ο Κάμερον προτίμησε να αφαιρέσει από την ταινία –το πλοίο το οποίο ήταν κοντά στον Τιτανικό, αλλά είχε κλείσει τον ασύρματο και δεν άκουσε τις κλήσεις SOS. «Ναι, το Californian. Δεν ήταν συμβιβασμός. Ήταν περισσότερο για έμφαση, δημιουργώντας μια συναισθηματική αλήθεια για την ταινία», δήλωσε ο Κάμερον. Είπε ότι υπήρχαν πτυχές της βύθισης του πλοίου που φαίνονταν σημαντικές στην αρχή αλλά λιγότερο σημαντικές καθώς η ταινία εξελισσόταν. «Η ιστορία του Californian ήταν εκεί, γυρίσαμε μάλιστα και μια σκηνή που τους έδειχνε να κλείνουν τον ασύρματο», είπε ο Κάμερον. «Αλλά το έβγαλα. Ήταν μια καθαρή αφαίρεση, επειδή σε έστελνε πίσω σε αυτόν τον κόσμο. Αν ο Τιτανικός είναι μια δυνατή μεταφορά, σαν ένας μικρόκοσμος, για το τέλος του κόσμου κατά μία έννοια, τότε αυτός ο κόσμος πρέπει να είναι ανεξάρτητα ενσωματωμένος».
Κατά τη διάρκεια του πρώτου μονταρισμένου υλικού, ο Κάμερον άλλαξε το φινάλε, το οποίο έδινε λύση στην ιστορία του Λόβετ. Στην αρχική εκδοχή του φινάλε, ο Μπροκ και η Λίζι βλέπουν την ηλικιωμένη Ρόουζ στην πρύμνη του πλοίου και φοβούνται ότι θα πηδήξει. Η Ρόουζ τότε αποκαλύπτει ότι κρατά στα χέρια της την Καρδιά του Ωκεανού και το είχε στην κατοχή της όλα αυτά τα χρόνια, αλλά δεν την πούλησε ποτέ για να μη ζήσει με τα λεφτά του Καλ, στη συνέχεια, λέει στον Μπροκ ότι η ζωή είναι ανεκτίμητη και πετάει το διαμάντι στον ωκεανό αφού του επιτρέψει να το κρατήσει. Αφού δέχεται ότι ο θησαυρός δεν αξίζει, ο Μπροκ γελάει με την ηλιθιότητά του. Η Ρόουζ τότε πηγαίνει πίσω στην καμπίνα της να κοιμηθεί και η ταινία τελειώνει όπως η τελική εκδοχή. Στο μοντάζ, ο Κάμερον αποφάσισε ότι μέχρι εκείνο το σημείο, το κοινό δεν ενδιαφέρεται πια για τον Μπροκ Λόβετ και έτσι έκοψε τη σκηνή, όπου μαθαίνει για το διαμάντι. Επίσης δεν ήθελε να διακόψει τη μελαγχολία του κοινού μετά το ναυάγιο του Τιτανικού.
Η εκδοχή που χρησιμοποιήθηκε στην πρώτη δοκιμαστική προβολή περιείχε μια πάλη μεταξύ του Τζακ και του Λόβτζοϊ, η οποία λάμβανε χώρα μετά τη διαφυγή του Τζακ και της Ρόουζ στο πλημμυρισμένο σαλόνι τραπεζαρίας αλλά δεν άρεσε στο κοινό. Η σκηνή γράφτηκε για να δώσει στην ταινία περισσότερο σασπένς και είχε τον Καλ να προσφέρει στον Λόβτζοϊ την Καρδιά του Ωκεανού αν μπορούσε να την πάρει από τη Ρόουζ και τον Τζακ. Ο Λόβτζοϊ ακολουθεί το ζευγάρι στο βυθισμένο σαλόνι τραπεζαρίας της πρώτης τάξης και καθώς είναι έτοιμοι να του ξεφύγουν, ο Λόβτζοϊ ακούει τη Ρόουζ. Για εκδίκηση επειδή τον ενοχοποίησε για ληστεία, ο Τζακ του επιτίθεται και σπρώχνει τον Λόβτζοϊ σε ένα γυάλινο παράθυρο και χτυπάει το κεφάλι του. Αυτό εξηγεί γιατί το κεφάλι του Λόβτζοϊ είναι γεμάτο με αίματα όταν το πλοίο σπάει στα δύο και πεθαίνει στην τελική εκδοχή της ταινίας. Το κοινό είπε ότι δεν είναι ρεαλιστικό να ρισκάρει κάποιος τη ζωή του για τον πλούτο και ο Κάμερον έκοψε τη σκηνή γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο καθώς και για τον ρυθμό της ταινίας. Πολλές σκηνές αφαιρέθηκαν για παρόμοιους λόγους.

Αρχική προβολή

Η Paramount Pictures και η 20th Century Fox χρηματοδότησαν τον Τιτανικό και περίμεναν από τον Κάμερον να ολοκληρώσει την ταινία εγκαίρως, ώστε να κυκλοφορήσει στις 2 Ιουλίου 1997. Επιθυμούσαν τη συγκεκριμένη ημερομηνία για να εκμεταλλευτούν την καλοκαιρινή σεζόν όπου τα blockbuster αποδίδουν καλύτερα στα ταμεία. Τον Απρίλιο, ο Κάμερον ενημέρωσε ότι η ταινία δεν θα είναι έτοιμη. Έτσι με τις καθυστερήσεις στην παραγωγή ανέβαλαν την κυκλοφορία της ταινίας για τις 12 Δεκεμβρίου. Μετά την απροσδόκητη επιτυχία της ταινίας τρόμου Scream το 1996, το σίκουελ της ταινίας Scream 2 που επρόκειτο να προβληθεί την ίδια περίοδο, θεωρήθηκε τεράστια πιθανή εισπρακτική επιτυχία και οδήγησε την παραγωγή να μετακινήσει την ημερομηνία κυκλοφορίας από τις 12 Δεκεμβρίου στις 19 Δεκεμβρίου 1997 ώστε να μην ανταγωνιστεί το Scream 2. Την 1η Νοεμβρίου, ο Τιτανικός έκανε πρεμιέρα στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Τόκυο και στις 14 Δεκεμβρίου 1997 πραγματοποιήθηκε η επίσημη πρεμιέρα στις Ηνωμένες Πολιτείες με διθυραμβικά σχόλια.

Box office

Η ταινία έγινε αμέσως η ταινία της χρονιάς όταν άνοιξε στις 19 Δεκεμβρίου 1997. Έκανε άνοιγμα τριημέρου με 28,6 εκατομμύρια δολάρια και μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου είχε εισπράξεις των 120 εκατομμυρίων δολαρίων. Οι συνολικές εισπράξεις άγγιξαν τα 600,7 εκατομμύρια δολάρια στο αμερικανικό box office και στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 1,2 δισεκατομμύριο δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 1,8 δισεκατομμύριο δολάρια παγκοσμίως. Ήταν η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία τόσο στην Αμερική όσο και παγκοσμίως για το 1997. Παρέμεινε η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία όλων των εποχών μέχρι το 2010 όταν κυκλοφόρησε η ταινία Avatar σε σκηνοθεσία του Τζέιμς Κάμερον.
Η επανακυκλοφορία της ταινίας τον Απρίλιο του 2012 έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 3η θέση με 17,2 εκατομμύρια δολάρια. Στο αμερικανικό box office απέφερε 57,8 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο 285,6 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως συγκέντρωσε 343,6 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις της ταινίας μαζί με το αρχικό box office είναι 658,6 εκατομμύρια δολάρια στο αμερικανικό box office, 1,5 δισεκατομμύρια δολάρια στον υπόλοιπο κόσμο και 2,1 δισεκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Ο Τιτανικός έγινε η πρώτη ταινία στην ιστορία του κινηματογράφου που έφτασε το 1 δισεκατομμύριο σε εισπράξεις και η δεύτερη που ξεπέρασε τα 2 δισεκατομμύρια δολάρια πίσω από το Avatar.
Στην Ελλάδα η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 16 Ιανουαρίου 1998. Μέχρι το Φεβρουάριο του 1998 είχε κόψει 500.000 εισιτήρια στην Αθήνα και 1.000.000 εισιτήρια πανελλαδικά. Συνολικά έκοψε 2.000.000 εισιτήρια πανελλαδικά.

Εμπορική ανάλυση

Αναλύοντας τη δημοτικότητα της ταινίας, η συγγραφέας Αλεξάντρα Κέλερ δήλωσε ότι μελετητές θα συμφωνούσαν ότι η δημοτικότητα της ταινίας «εξαρτάται από τη σύγχρονη κουλτούρα, την αντίληψη της ιστορίας, τα μοντέλα καταναλωτισμού και παγκοσμιοποίησης καθώς και αυτά τα στοιχεία που έμπειροι σινεφίλ περιμένουν από μεγαθήρια κινηματογραφικά γεγονότα της δεκαετίας του '90, θέαμα στην οθόνη, εκτεταμένη δράση και πιο σπάνια, ελκυστικούς χαρακτήρες και επικό δράμα».
Πριν την κυκλοφορία της ταινίας, διάφοροι κριτικοί προέβλεψαν ότι η ταινία θα ήταν εισπρακτική καταστροφή, κυρίως επειδή ήταν η ακριβότερη παραγωγή που έγινε ποτέ μέχρι τότε. Ακόμη και ο Κάμερον πίστευε ότι όδευε προς την καταστροφή κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. «Δουλέψαμε τους τελευταίους έξι μήνες στον Τιτανικό έχοντας την απόλυτη γνώση ότι το στούντιο θα έχανε 100 εκατομμύρια δολάρια.Ήταν βεβαιότητα», δήλωσε. Καθώς η ημερομηνία κυκλοφορίας της ταινίας πλησίαζε, ο Κάμερον δέχτηκε αρκετή αρνητική κριτική για αυτό που θεωρήθηκε ως ύβρις και μνημειώδη υπερβολή. Ένας κριτικός της εφημερίδας Los Angeles Times έγραψε «η αλαζονική υπερηφάνεια του Κάμερον έχει έρθει κοντά στην ανατροπή αυτού του πρότζεκτ και η ταινία είναι τετριμμένη, αντίγραφο των παλιών χολιγουντιανιών ρομάντζων».
Όταν ο Τιτανικός αποδείχθηκε επιτυχία, με τις εισπράξεις του να ξεπερνούν κάθε προηγούμενο, χαρακτηρίστηκε ως την ιστορία αγάπης που έκλεψε τις καρδιές του κόσμου. Η πρώτη παρτίδα των ανθρώπων που παρακολούθησε την ταινία έμειναν έκπληκτοι από το μέγεθος και την οικειότητα της παραγωγής. Βγήκαν από την αίθουσα με δακρυσμένα μάτια και συναισθηματικά εμβρόντητοι. Η ταινία παιζόταν σε 3.200 αίθουσες δέκα εβδομάδες μετά το άνοιγμά της και από τις δεκαπέντε συνεχόμενες εβδομάδες παραμονής στην 1η θέση του box office οι συνολικές της εισπράξεις αυξήθηκαν κατά 43% την ένατη εβδομάδα κυκλοφορίας της. Έβγαζε 20 εκατομμύρια δολάρια την εβδομάδα για δέκα εβδομάδες και μετά από 14 εβδομάδες ακόμη κέρδιζε 1 εκατομμύριο δολάρια την εβδομάδα. Η 20th Century Fox υπολόγισε ότι το 7% των έφηβων κοριτσιών είχε δει την ταινία δύο φορές μέχρι την πέμπτη εβδομάδα κυκλοφορίας. Αν και οι νέες γυναίκες που είδαν την ταινία αρκετές φορές και στη συνέχεια προκάλεσαν τη λεγόμενη "Leo-Mania" για τον ηθοποιό Λεονάρντο ΝτιΚάπριο, βοήθησαν τις εισπράξεις της ταινίας να σπάσουν κάθε ρεκόρ, δημοσιεύματα απέδωσαν την επιτυχία της ταινίας στα θετικά σχόλια από στόμα σε στόμα και στις επαναλαμβανόμενες προβολές από το κοινό λόγω της ιστορίας αγάπης και των πρωτοποριακών ειδικών εφέ.
Έχει πιστωθεί επίσης και ο αντίκτυπος της ταινίας στους άνδρες και πλέον θεωρείται από τις ταινίες που κάνουν τους άνδρες να κλαίνε. Ο Ίαν Χόντερ του MSNBC δήλωσε ότι «οι άνδρες θαυμάζουν την αίσθηση περιπέτειας του Τζακ. Ζητωκραυγάζουμε καθώς φλερτάρει ένα κορίτσι που ήταν έξω από τα κυβικά του. Θαυμάζουμε το πως προτείνει το γυμνό μόντελινγκ ως δικαιολογία να γδυθούν. Και έτσι, όταν το τραγικό φινάλε συμβαίνει, μια ανεξέλεγκτη πλημμύρα δακρύων αρχίζει». Το 2010 το BBC ανέλυσε το στίγμα των ανδρών να κλαίνε κατά τη διάρκεια του Τιτανικού και των ταινιών γενικότερα. «Οι μεσήλικες άνδρες "υποτίθεται" ότι δεν πρέπει να κλαίνε στις ταινίες», δήλωσε ο Φίνλο Ρόρερ, επικαλούμενος το φινάλε του Τιτανικού που προκάλεσε τόσα δάκρυα, προσθέτοντας ότι «οι άνδρες αν αισθάνονταν βουρκωμένοι κατά τη διάρκεια της ταινίας, προσπάθησαν συχνά να το κρύψουν». Η καθηγήτρια Μέρι Μπεθ Όλιβερ του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια δήλωσε: «Για πολλούς άνδρες, υπάρχει μια μεγάλη πίεση να αποφεύγουν "γυναικεία" συναισθήματα όπως λύπη και φόβος. Από πολύ μικρή ηλικία, τα αρσενικά μαθαίνουν ότι είναι ακατάλληλο να κλαίνε και αυτά τα μαθήματα συχνά συνοδεύονται από μεγάλη γελοιοποίηση όταν δεν τα ακολουθήσουν». Είπε επίσης «Πράγματι, μερικοί άνδρες που μπορεί να χλευάσουν την ιδέα να κλάψουν κατά τη διάρκεια του Τιτανικού εύκολα θα παραδεχτούν ότι βούρκωσαν κατά τη διάρκεια των ταινιών Η Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν ή Πλατούν». Για τους άνδρες γενικά, η ιδέα να θυσιαστείς για έναν αδερφό είναι μια πιο κατάλληλη πηγή συναισθήματος.
Ο Κάμερον εξήγησε την επιτυχία της ταινίας να έχει σημαντικά επωφεληθεί από την εμπειρία του μοιράσματος. «Όταν ο κόσμος βιώνει μια εμπειρία που είναι πολύ δυνατή μέσα στον κινηματογράφο, θέλουν να τη μοιραστούν. Θέλουν να αρπάξουν το φίλο τους και να τον πάνε σινεμά ώστε και αυτός να μπορέσει να την απολαύσει», είπε. «Θέλουν να είναι το άτομο που θα του φέρουν τα νέα ότι αυτό είναι κάτι που αξίζει να έχει στη ζωή του. Έτσι λειτούργησε ο Τιτανικός». Ο οργανισμός Media Awareness Network δήλωσε: «Ο ρυθμός επανάληψης προβολής μιας μπλοκμπάστερ ταινίας είναι 5%. Ο ρυθμός για τον Τιτανικό ήταν πάνω από 20%» Οι εισπράξεις της ταινίας είναι πιο εντυπωσιακές όταν λάβεις υπ' όψιν τον παράγοντα ότι η διάρκεια της ταινίας είναι 3 ώρες και 14 λεπτά που σημαίνει ότι μπορούσε να προβληθεί τρεις φορές την ημέρα σε σύγκριση με τις φυσιολογικές τέσσερις προβολές μιας ταινίας. Έτσι πολλές κινηματογραφικές αίθουσες ξεκίνησαν μεταμεσονύχτιες προβολές, οι οποίες μάλιστα γέμιζαν με κόσμο.
Ο Τιτανικός ήταν η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία στην ιστορία του κινηματογράφου για δώδεκα χρόνια. Η επόμενη ταινία του Κάμερον Avatar, θεωρήθηκε η πρώτη ταινία πραγματικά ικανή να ξεπεράσει τις παγκόσμιες εισπράξεις του Τιτανικού, πράγμα που έκανε το 2010. Το γεγονός ότι κατάφερε το Avatar να ξεπεράσει τον Τιτανικό οφείλεται στο ότι τα δύο τρίτα των συνολικών εισπράξεων του Τιτανικού συγκεντρώθηκαν από το εξωτερικό και το Avatar κινήθηκε σχεδόν το ίδιο. Το Avatar άνοιξε σε 106 αγορές παγκοσμίως και κατέκτησε την 1η θέση σε όλες και αγορές όπως η Ρωσία, όπου ο Τιτανικός δεν είχε μεγάλη ανταπόκριση το 1997 και το 1998 σήμερα είναι άκρως διαφορετική με περισσότερες αίθουσες και κοινό. Ο Μπράντον Γκρέι, πρόεδρος του Box Office Mojo είπε: «Ενώ το Avatar μπορεί να νικήσει τον Τιτανικό σε εισπράξεις, η ταινία είναι απίθανο να ξεπεράσει τον Τιτανικό στην παρουσία του κόσμου. Η τιμή του εισιτηρίου ήταν 3 δολάρια φθηνότερο στα τέλη του 90». Το Δεκέμβριο του 2009, ο Κάμερον δήλωσε: «Δεν πιστεύω ότι είναι ρεαλιστικό να προσπαθήσουμε να ανατρέψουμε τον Τιτανικό από το βάθρο του». Ωστόσο, σε συνέντευξή του τον Ιανουάριο του 2010 έδωσε μια διαφορετική άποψη για το θέμα: «Θα συμβεί. Είναι απλά θέμα χρόνου».

Κριτική αποδοχή

Ο Τιτανικός έλαβε κυρίως καλά σχόλια από τους κριτικούς και αντιμετωπίστηκε θετικά από το κοινό και τους μελετητές, οι οποίοι σχολίασαν τον πολιτιστικό, ιστορικό και πολιτικό αντίκτυπο της ταινίας.
Ο κριτικός Ρότζερ Έμπερτ δήλωσε: «Είναι μια αψεγάδιαστα φτιαγμένη, ιδιοφυώς κατασκευασμένη, δυνατά ερμηνευμένη και μαγευτική ταινία... Ταινίες σαν αυτή δεν είναι απλώς δύσκολο να γίνει, αλλά σχεδόν αδύνατο να γίνει καλά». Χρέωσε τις "τεχνικές δυσκολίες" στο γεγονός ότι είναι τόσο τρομακτικό που είναι θαύμα οι δημιουργοί της ταινίας να είναι σε θέση να φέρουν το δράμα και την ιστορία εις πέρας και πείστηκε τόσο από το στόρι όσο και από το δράμα. Την ονόμασε την ένατη καλύτερη ταινία του 1997. Στην τηλεοπτική εκπομπή At the Movies, οι παρουσιαστές Ρότζερ Έμπερτ και Τζιν Σίσκελ επαίνεσαν την ταινία για τη ακρίβειά της στην αναπαράσταση του βυθίσματος του πλοίου. Ο Έμπερτ περιέγραψε την ταινία ένα ένδοξο χολιγουντιανό έπος και ότι άξιζε την αναμονή ενώ ο Σίσκελ βρήκε τον Λεονάρντο ΝτιΚάπριο μαγευτικό. Ο κριτικός Τζέιμς Μπεραρντινέλι δήλωσε: «Σχολαστικός στη λεπτομέρεια αλλά τεράστιος σε έκταση και πρόθεση, ο Τιτανικός είναι το είδος της επικής ταινίας που πλέον είναι σπάνιο. Δεν παρακολουθείς απλά τον Τιτανικό, τον βιώνεις». Ήταν η δεύτερη καλύτερη ταινία του για το 1997. Το BBC έγραψε: «Το βύθισμα του μεγάλου αυτού πλοίου δεν είναι μυστικό, παρ'όλα αυτά υπερέβη τις προσδοκίες πολλών στο μέγεθος και στην τραγωδία και αν σκεφτεί κανείς ότι η ταινία ξεπερνάει τις τρεις ώρες σε διάρκεια, τότε έχεις ένα πραγματικά εντυπωσιακό κατόρθωμα ψυχαγωγίας που κατόρθωσε ο Κάμερον». Το περιοδικό Boxoffice Magazine έγραψε: «Για να περιγράψεις τον Τιτανικό ως τη μεγαλύτερη ταινία καταστροφής που έγινε ποτέ πρέπει να το πουλήσεις στα γρήγορα. Η αναπαράσταση του βυθίσματος του αβύθιστου αυτού πλοίου από τον Κάμερον είναι ένα από τα πιο υπέροχα κομμάτια σοβαρής δημοφιλούς διασκέδασης που προέρχεται από το Χόλιγουντ».
Οι ρομαντικές και συναισθηματικά φορτισμένες όψεις της ταινίας επαινέθηκαν εξίσου. Ο Άντριου Λ. Ούρμπαν του Urban Cinefile είπε: «Θα φύγεις από τον Τιτανικό χωρίς να μιλάς για προϋπολογισμό ή για τη διάρκεια, αλλά για την τεράστια συγκινητική δύναμη, μεγάλη όσο οι μηχανές του ίδιου του πλοίου, αποφασισμένη όπως οι γιγάντιες προπέλες του, να σκάψουν μέσα στην καρδιά σου». Το περιοδικό Entertainment Weekly περιέγραψε την ταινία: «Ένα πλούσιο και τρομακτικό θέαμα ενός καταδικασμένου έρωτα. Ο σεναριογράφος-σκηνοθέτης Τζέιμς Κάμερον έχει επαναπροσδιορίσει την καθοριστική καταστροφή του 20ού αιώνα σε μια ανθρώπινη κλίμακα αγνής λαχτάρας και φόβου που αγγίζει τα βαθύτερα επίπεδα του κινηματογράφου». Οι New York Times σχολίασαν ότι: «Ο μεγαλοπρεπής Τιτανικός του Κάμερον είναι η πρώτη ταινία εδώ και δεκαετίες που μπορεί ειλικρινά να συγκριθεί με την ταινία Όσα Παίρνει ο Άνεμος». Το περιοδικό Time, από την άλλη μεριά, έγραψε μια κυρίως αρνητική κριτική, κριτικάροντας την έλλειψη ενδιαφέρων συναισθηματικών στοιχείων.
Κάποιοι κριτικοί βρήκαν ότι το στόρι και ο διάλογος ήταν αδύναμοι ενώ τα εφέ ήταν εντυπωσιακά. Η εφημερίδα Los Angeles Times έγραψε: «Αυτό που προκαλεί τα δάκρυα είναι η επιμονή του Κάμερον ότι το γράψιμο αυτής της ταινίας είναι μέσα στις δυνατότητές του. Όχι μόνο δεν είναι, αλλά ούτε στο ελάχιστο» και αργότερα ισχυρίστηκε ότι ο μόνος λόγος που η ταινία κέρδισε Όσκαρ ήταν εξαιτίας των εισπράξεών της. Η εφημερίδα The San Francisco Examiner έδωσε στην ταινία ένα αστέρι στα τέσσερα λέγοντας: «Ο συνολικός αριθμός σε αυτό το απίστευτα κακογραμμένο σενάριο όπου οι δύο βασικοί χαρακτήρες αναφέρονται ο ένας στον άλλον με το όνομά του είναι μια ένδειξη του πόσο δραματικά το σενάριο στερούνταν οτιδήποτε άλλο ενδιαφέρον για τους ηθοποιούς να πουν» Επίσης ο σκηνοθέτης Ρόμπερτ Όλτμαν αποκάλεσε την ταινία «το χειρότερο δείγμα δουλειάς που έχω δει σε ολόκληρη τη ζωή μου». Στη μελέτη του για τις ζωές των επιβατών του Τιτανικού το 2012, ο ιστορικός Ρίτσαρντ Ντάβενπορτ-Χάινς είπε: «Η ταινία του Κάμερον "διαβολοποίησε" τους πλούσιους Αμερικανούς και τους μορφωμένους Άγγλους, αναθεματίζοντας τη συναισθηματική τους εγκράτεια, την καλή τους προσαρμογή, τα σχολαστικά τους ήθη και τη γραμματική τους εκπαίδευση, ενώ έκανε ρομαντικούς ήρωες τους φτωχούς της Ιρλανδίας και τους αγράμματους».
Ο Τιτανικός προκάλεσε κι άλλες αντιδράσεις μετά την επιτυχία του. Το 2003, η ταινία κατέλαβε την 1η θέση σε μια ψηφοφορία για τα "Καλύτερα Φινάλε" ενώ ταυτόχρονα κατέλαβε επίσης την 1η θέση σε μια ψηφοφορία για τις "Χειρότερες Ταινίες Όλων των Εποχών". Το περιοδικό Empire μείωσε το βαθμό πέντε αστεριών και μια ενθουσιώδη κριτική, σε τέσσερα αστέρια και με μια λιγότερη θετική κριτική για να ταυτιστεί με το αναγνωστικό του κοινό, το οποίο ήθελε να αποστασιοποιηθεί από όλη την υπερβολή που περιέβαλε την ταινία καθώς και τις δραστηριότητες των θαυμαστών της, όπως οι επαναλαμβανόμενες προβολές. Επιπρόσθετα, θετικές και αρνητικές παρωδίες της ταινίας κυκλοφόρησαν στο ίντερνετ, συχνά προκαλώντας παθιασμένες αντιδράσεις των θαυμαστών. Ο Μπέντζαμιν Γουίλκοκ της ιστοσελίδας DVDActive.com δεν κατάλαβε την αρνητική αντίδραση και το παθιασμένο μίσος για την ταινία. «Αυτό που πραγματικά με ενοχλεί... είναι αυτοί που κοροϊδεύουν αυτούς που όντως τους αρέσει η ταινία. Προφανώς δεν έχω κάτι εναντίον αυτών που δεν τους άρεσε ο Τιτανικός, αλλά αυτοί που σε κάνουν να νιώθεις μικρός και αξιολύπητος επειδή σου άρεσε (και όντως υπάρχουν, πιστέψτε με) είναι πέραν της κατανόησης και της συμπάθειάς μου»
Ο Κάμερον απάντησε στα αρνητικά σχόλια και συγκεκριμένα στην κριτική του Κένεθ Τούραν: «Ο Τιτανικός δεν είναι μια ταινία που ρουφάει τους ανθρώπους μέσα με τη φανταχτερή υπερβολή του και τους φτύνει στο δρόμο απογοητευμένους και εξαπατημένους. Επιστρέφουν ξανά και ξανά για να επαναλάβουν μια εμπειρία που χρειάζεται 3 ώρες και 14 λεπτά από τη ζωή τους και σέρνουν κι άλλους μαζί τους ώστε να μοιραστούν αυτή τη συγκίνηση». Ο Κάμερον τόνισε ότι άνθρωποι κάθε ηλικίας (από 8 έως 80) και από όλα τα κοινωνικά στρώματα γιορτάζουν τη δική τους ουσιαστική γήινη φύση τους παρακολουθώντας την ταινία. Περιέγραψε το σενάριο ως ειλικρινές και ευθύ και είπε: «ότι σκόπιμα ενσωματώνει σύμπαντα ανθρώπινης εμπειρίας και συγκίνησης που είναι διαχρονικά –και οικεία επειδή αντανακλούν το βασικό συναισθηματικό μας ιστό». Για τον Τούραν είπε: «Ο Τούραν μπερδεύει το αρχέτυπο για κλισέ. Δεν συμμερίζομαι την άποψή του ότι τα καλύτερα σενάρια είναι μόνο αυτά που εξερευνούν την περίμετρο της ανθρώπινης ύπαρξης ή ο πνευματώδης και κυνικός διάλογος». Το Empire τελικά επανέφερε την αρχική κριτική των 5 αστέρων της ταινίας, σχολιάζοντας: «Δεν θα έπρεπε να προκαλεί έκπληξη ότι έγινε της μόδας να "χτυπάς" τον Τιτανικό του Τζέιμς Κάμερον σχεδόν την ίδια στιγμή που έγινε ξεκάθαρο ότι ήταν η αγαπημένη ταινία του πλανήτη. Αυτά είναι τα γεγονότα».

Επανακυκλοφορία

Το 2009 ο Τζέιμς Κάμερον ανακοίνωσε ότι ο Τιτανικός είναι στη διαδικασία μετατροπής σε 3D. «Το δοκιμάσαμε, είδα κάποια λεπτά της ταινίας σε 3D. Ήταν θεαματικό. Αλλά απαιτεί τη συμμετοχή του δημιουργού ώστε να γίνει σωστά», είπε ο Κάμερον. Το Μάρτιο του 2010 ανακοίνωσε την ημερομηνία κυκλοφορίας της ταινίας την άνοιξη του 2012 και τον Μάιο του 2011 η Paramount επιβεβαίωσε ότι η ταινία θα κυκλοφορήσει στις 4 Απριλίου 2012, ώστε να συμπέσει με την 100-ή επέτειο από το παρθενικό ταξίδι του θρυλικού πλοίου.