google/wiki40b huggingface dataset:
Φεντόρ Νταν

Ιστορικό

Ο Φιόντορ Νταν γεννήθηκε από μια Εβραϊκή οικογένεια στην Αγία Πετρούπολη. Το αρχικό του επώνυμο ήταν Γκούρβιτς.

Σταδιοδρομία

Ο Νταν ήταν ένας δια βίου κομμουνιστής ακτιβιστής.

Ρωσία

Ενώ ήταν ακόμη νεαρός εντάχθηκε στην Ένωση Αγώνα για την Απελευθέρωση της Εργατικής Τάξης. Συνελήφθη το 1896 και εξορίστηκε στο Οριόλ για τρία χρόνια.
Με την επιστροφή του εντάχθηκε στο Ρωσικό Σοσιαλ-Δημοκρατικό Εργατικό Κόμμα και πήγε στο Λονδίνο για το Δεύτερο Συνέδριό του το 1903. Ο Νταν συντάχθηκε με τον Γιούλιους Μάρτοφ, ο οποίος ήθελε να έχει ένα μεγαλύτερο κόμμα ακτιβιστών, παρά με την αντίληψη του Βλαντιμίρ Λένιν για ένα μικρότερο κόμμα επαγγελματιών επαναστατών. Ο Νταν βοήθησε τον Μάρτοφ να δημιουργήσει τους Μενσεβίκους, επιστρέφοντας στην Ρωσία το 1912.
Ζώντας στην Αγία Πετρούπολη, επιμελήθηκε εκδόσεις των Μενσεβίκων, μέχρι που εξορίστηκε στο Μινουσίνσκ μετά το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Αφέθηκε ελεύθερος το 1915, όταν συμφώνησε να υπηρετήσει στον Στρατό σαν χειρουργός. Επέστρεψε στην Αγία Πετρούπολη μετά την Φεβρουαριανή Επανάσταση και υποστήριξε την συμμετοχή των Μενσεβίκων στην Προσωρινή Κυβέρνηση. Υποστήριξε επίσης την συνέχιση του πολέμου κατά της Γερμανίας και της Αυστρίας.
Το 1917 ήταν κορυφαίος Μενσεβίκος στο προεδρείο του Σοβιέτ της Πετρούπολης. Αντιτάχθηκε στην Οκτωβριανή Επανάσταση και ήταν μέλος μιας μικρής αντιπολιτευτικής ομάδας στην Ρωσική Συντακτική Συνέλευση. Ωστόσο, αυτή απαγορεύτηκε το 1918. Ο Νταν συνέχισε να καταγγέλλει τον περιορισμό των πολιτικών ελευθεριών, συνδέοντας τον Μπολσεβικισμό με τον Μπακουνινισμό.

Εξορία

Ο Νταν συνελήφθη το 1921 και στάλθηκε εξορία. Όταν η Σοβιετική Ένωση δέχτηκε επίθεση το 1941, ο Νταν έδωσε την υποστήριξή του στο καθεστώς. Στο βιβλίο του Η Προέλευση του Μπολσεβικισμού (1943) υποστήριξε ότι ο Μπολσεβικισμός ήταν ο φορέας του σοσιαλισμού, αν και ακόμη υποστήριζε την πολιτική φιλελευθεροποίηση στην Σοβιετική Ένωση.

Θάνατος

Ο Νταν απεβίωσε στην Νέα Υόρκη, στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Μιχάλης Παπακωνσταντίνου

Βιογραφικό

Γεννήθηκε το 1919 στην Κοζάνη. Αποφοίτησε από την Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ) και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο στα πανεπιστήμια του του Μάντσεστερ και του Κέιμπριτζ (Ηνωμένο Βασίλειο) και της Χαϊδελβέργης (Δυτική Γερμανία). Εργάστηκε ως δικηγόρος, αρχικά στην Θεσσαλονίκη και από το 1970 στην Αθήνα. Μιλούσε τρεις γλώσσες, αγγλικά, γαλλικά και γερμανικά. 
Εκλέχθηκε βουλευτής Κοζάνης το 1961, το 1963 και το 1964 με την Ένωση Κέντρου, και έλαβε ενεργά μέρος στον Ανένδοτο Αγώνα. Στην κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου διατέλεσε υφυπουργός Εθνικής Αμύνης από τον Φεβρουάριο του 1964 μέχρι τον Ιούλιο του 1965. 
Μεταπολιτευτικά, ήταν γενικός γραμματέας της ΕΔΗΚ το διάστημα 1976-77, αλλά το 1978 προσχώρησε στην Νέας Δημοκρατίας με την οποία διατέλεσε βουλευτής Κοζάνης (1981-93), ενώ στις εκλογές του 1993 εκλέχθηκε με το ψηφοδέλτιο Επικρατείας, στο οποίο τον συμπεριέλαβε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Τον Σεπτέμβριο του 1994 διαγράφτηκε από την ΝΔ με απόφαση του τότε προέδρου της Μιλτιάδη Έβερτ. 
Στενός συνεργάτης του Μητσοτάκη στα χρόνια της μεταπολίτευσης, (παρόλο που είχαν βρεθεί σε διαφορετικά στρατόπεδα στην κρίση του 1965) χρημάτισε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας και υπουργός Βιομηχανίας, Έρευνας και Τεχνολογίας στην κυβέρνηση Τζαννή Τζαννετάκη από τον Ιούλιο μέχρι τον Οκτώβριο του 1989. Όταν ο Μητσοτάκης σχημάτισε αυτοδύναμη κυβέρνηση τον Απρίλιο του 1990, ο Παπακωνσταντίνου έγινε από τα βασικά στελέχη της, και διατέλεσε υπουργός Γεωργίας από τον Απρίλιο του 1990 έως τον Αύγουστο του 1991, υπουργός Δικαιοσύνης από τον Αύγουστο του 1991 έως τον Αύγουστο του 1992 και, τέλος, υπουργός Εξωτερικών από τον Αύγουστο του 1992 μέχρι τον Οκτώβριο του 1993 και την επιστροφή του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. 
Ήταν τακτικός αρθρογράφος σε εφημερίδες της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, καθώς επίσης και σε ξένα περιοδικά. Διετέλεσε εταίρος της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, συνεργάτης του Ιδρύματος Μελετών της Χερσονήσου του Αίμου (ΙΜΧΑ), μέλος του Εθνικού Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Κινήσεως κ.α. Το 1995 βραβεύτηκε με το βραβείο Ιπεκτσί για την ελληνοτουρκική φιλία. 
Ο Μιχάλης Παπακωνσταντίνου απεβίωσε σε ηλικία 90 ετών το 2010. Ανηψιός του, γιος του αδελφού του, είναι ο πρώην υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου. Ήταν νυμφευμένος με την Τάσα Στέφου, με την οποία απέκτησαν δύο κόρες. 
Το δίτομο έργο του Μιχάλη Παπακωνσταντίνου «Η ταραγμένη εξαετία (1961 - 1967)» θεωρείται κλασικό για την συγκεκριμένη κρίσιμη περίοδο.
Οικογένεια Λάγγουρα

Η Οικογένεια Λάγγουρα είναι εύπορη πατρινή οικογένεια κτηματιών και εμπόρων.
Το αρχικό επώνυμο της οικογένειας φαίνεται να ήταν Λαγγουρόπουλος, το οποίο στη συνέχεια, μετά την εγκατάσταση τους στο Λιβόρνο, μετατράπηκε σε Λάγγουρας. Η οικογένεια, σύμφωνα με συμβόλαια της εποχής, ήταν εγκαταστημένη στην Πάτρα προεπαναστατικώς αλλά για εμπορικούς κυρίως λόγους εγκαταστάθηκε στο Λιβόρνο. Από το 1828 πάντως τα μέλη της παρουσιάζονται ως μόνιμοι κάτοικοι Πατρών.
Τα μέλη της οικογένειας απέκτησαν τεράστια περιουσία απο το εμπόριο, την οποία και επένδυσαν στην αγορά γης. Αγόρασαν τεράστιες εκτάσεις στην περιοχή της Εγλυκάδας, όπου ο Γεώργιος Λάγγουρας, γεωπόνος, καλλιέργησε σαγκουίνια, δενδρύλια κ.α. ενώ παράλληλα κατασκεύασε και θερινή κατοικία, η οποία υπάρχει ακόμα και σήμερα. Απο τότε η περιοχή έχει πάρει το όνομα της οικογένειας Λάγγουρα. Σήμερα το κτήμα ανήκει στην οικογένεια Ανδρικάκου-Λάγγουρα. Επίσης είχαν μεγάλη ακίνητη περιουσία στην οδό Ρήγα Φεραίου, και συγκεκριμένα στο στενό Καραμπίνη.
Σημαντικά μέλη της οικογένειας ήταν οι Θεόδωρος Λάγγουρας, δημοτικός σύμβουλος, κτηματίας & χρηματοδότης του δημοτικού θεάτρου Απόλλων, Δημήτριος, έμπορος, κτηματίας και σύμβουλος της ασφαλιστικής εταιρείας Ανατολή, Γεώργιος, πρώτος γεωπόνος των Πατρών και κτηματίας, Ανδρέας Λάγγουρας, στρατηγός του ιππικού, ο οποίος απεβίωσε το 1943 καθώς και Μαρία, που πρόσφερε σημαντικά ποσά για την ανέγερση του δημοτικού νοσοκομείου Πατρών. Ο οικογενειακός τάφος βρίσκεται στο Α΄ νεκροταφείο Πατρών, στον οποίο έχει ταφεί και ο Κωνσταντίνος Λάγγουρας, γιος του Θεοδώρου, ο οποίος σε ηλικία 20 χρονών στις 8 Νοεμβρίου του 1899 αυτοκτόνησε ζητώντας ως τελευταία χάρη να τον θάψουν στην Εγλυκάδα.
Το καφενείο (Κάρλο Γκολντόνι)

Πλοκή

Η δράση του έργου ξεκινά με το πρώτο φως της ημέρας με ένα ήπιο χειμωνιάτικο πρωινό στη Βενετία, κατα τη διάρκεια του καρναβαλιού, και τελειώνει όταν πέφτει η νύχτα.
Ο καφετζής Ροντόλφο ενδιαφέρεται πραγματικά για την τύχη του νεου έμπορου Ευγένιου, που εδώ και καιρό συχνάζει τακτικά στο καζίνο του κερδοσκόπου και κατεργάρη Παντόλφο, και έχει υποστεί αρκετες ήττες απο τον Φλαμίνιο, έναν νέο απο το Τορίνο που παριστάνει τον ευγενή, για να αποφύγει την συζηγό του και να αλάξει την ζωή του.
Η σύζυγος του Ευγένιου, η Βιτώρια, προσπαθεί μάταια να συνετίσει τον σύζυγό της. Για τον ίδιο σκοπό φτάνει στη Βενετία από το Τορίνο και η γυναίκα του Φλαμίνιο, Πλάσιντα, η οποία μεταμφιεσμένη σε ταξιδιώτισσα, αγνοεί τη νέα ταυτότητα του συζύγου της κι εκτίθεται στις επικίνδυνες παγίδες του δον Μάρτσιο.
Αυτός ο τελευταίος είναι ένας ευγενής ναπολετάνος  σε παρακμή, υπερόπτης, αφερέγγυος και πολυλογάς, ο οποίος παίρνει ευχαρίστηση με το να θέτει εμπόδια στην επιθυμία των δυο συζύγων να συνετίσουν τον Ευγένιο και τον Φλαμίνιο και αντιθέτως προσπαθεί να ωθήσει τους δυο άντρες στο να γιορτάσουν αυτή την ελευθερία όταν καταφέρνει να απομακρύνει αυτές τις δυο γυναίκες, και βάζει μαζί στον εορτασμό και την μπαλαρίνα Λιζάουρα η οποία, αγνοώντας το γεγονός οτι ο Φλαμίνιο είναι παντρεμένος, επιθυμεί να γίνει σύζυγός του προκειμένου να εγκαταλείψει την πόλη. 
Οι παγίδες του δον Μάρτσιο και του χαρτοπαίκτη Παντόλφο βρίσκουν ένα υπερήφανο αντίπαλο, τον καφετζή Ροντόλφο και τον σερβιτόρο Τράπολα, οι οποίοι ανοίγουν τα μάτια στον Ευγένιο και στον Φλαμίνιο: μετανιωμένοι και οι δυο ξανασμίγουν με τις γυναίκες τους, ενώ ο Παντόλφο συλλαμβάνεται για απάτη έπειτα από μια, κατά λάθος, αποκάλυψη του δον Μάρτσιο στον αρχηγό της αστυνομίας. Ο ευγενής ναπολιτάνος κατηγορείται πως είναι κατάσκοπος και συκοφάντης κι παραγκονισμένος από όλους, φεύγει από την πόλη.

Παρατηρήσεις του έργου

Ο Γκολντόνι γράφει το έργο στην τοσκάνικη διάλεκτο, η οποία ήταν τότε η γλώσσα επικοινωνίας, έτσι ώστε να γίνεται κατανοητό απο όλους τους θεατές σε όλη την Ιταλία. Ετσι εξηγείται και το γεγονός οτι πουθενά στο έργο δεν χρησιμοποιείται η Βενετσιάνικη γλώσσα παρόλο που το έργο τοποθετείται στη Βενετία.
Οπως σε ολα τα εργα του ο γνωστος συγγραφεας φωτιζει ολες τις πτυχες, τις κακες και τις καλες τις επικρατουσας αστικης ταξης. Γιαυτο βλεπουμε προσωπα οπως το δραστηριο αφεντικό του καφενείου, συμβολο της αποδοτικης και επιχειρηματικης αστικης ταξης, ή τον κουτσομπόλη τοκογλύφο, που ζει εις βαρος των οικονομικων προβληματων των αλλων
Η κωμωδία εκτυλίσσεται στο καφενείο, μέρος συνάντησης των θαμώνων και των περαστικών, τοποθετημένο στο κέντρο της πλατείας, απο όπου κανείς μπορεί να βλέπει όλα τα κτήρια που το περιτριγυρίζουν. Είναι η ιδέα ενός μικρόκοσμου στον οποίο αναπτύσσονται διάφορες δυναμικές μεταξύ των χαρακτήρων, που τσακώνονται, βοηθιούνται και ενδιαφέρονται για ζητήματα των άλλων.
AEG

Ιστορία

Η AEG κατασκεύασε μια σειρά αεροσκαφών από το 1910 έως το 1918, κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου, ενώ οι μηχανικοί της AEG διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη του μαγνητικού οργάνου καταγραφής ακουστικών ταινιών κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου
Η AEG απασχολούσε τον πρώτο βιομηχανικό σχεδιαστή Πέτερ Μπέρενς και ήταν η πρώτη επιχείρηση με τμήμα βιομηχανικού σχεδιασμού ήδη από το 1910.

Λογότυπο

Ο αρχικός λογότυπος AEG σχεδιάστηκε από τον Μπέρενς.
Κοντογενάδα Κεφαλονιάς

Τοποθεσία

Είναι το τελευταίο χωριό που θα συναντήσει κανείς στη διαδρομή από το Ληξούρι προς την Ανωγή. Βρίσκεται σε σημείο με πανοραμική θέα. Από την κεντρική του πλατεία είναι δυνατόν να απολαύσεις την περιοχή της Λάσσης του Αργοστολίου, το αεροδρόμιο της Κεφαλονιάς, ακόμα και τη Ζάκυνθο.

Ιστορία

Στο χωριό βρίσκονται αρκετά αρχαιολογικά και ιστορικά μνημεία. Στο τέλος της Μυκηναϊκής περιόδου χρονολογούνται οι θολωτοί - λαξευτοί τάφοι. Πρόκειται για θολωτούς τάφους με δρόμο , μικρότερους σε μέγεθος από αυτούς της Πελοποννήσου, εκ των οποίων τα 2/3 είναι λαξευτά στο φυσικό βράχο, ενώ το ανώτερο μέρος ήταν κατασκευασμένο κατά το εκφορικό σύστημα. Όλοι οι τάφοι της Κοντογενάδας έιχαν συληθεί και εν μέρη καταστραφεί εξ'αιτίας μεταγενέστερων χρήσεων, ίσως από την αρχαιότητα. Από αυτούς σώζεται ένας στη θέση "Στην Πλάκα ή "Πλάκες" πλήσιον του χωριού, καθώς και στην ευρύτερη περιοχή στον λόφο "Σκινιώτικο Βουνί". Ο τελευταίος λόφος λειτούργησε στο παρελθόν και μέχρι σήμερα, σαν λατομείο καθώς ο μαλακός και αρκετά ανθεκτικός ασβεστόλιθος (Μαργαϊκός Ασβεστόλιθος) χρησιμοποιήθηκε γενικά ως δομικό υλικό και ευνόησε την λάξευση του in situ. Εκτός τον θολωτών - λαξευτών τάφων, στη θέση "Πλάκες" αναγνωρίζεται ένα λαξευτό ελαιοπιεστήριο, ενώ 200 μέτρα ανατολικότερα στη θέση ¨Στης Μηνούς" μπορεί να διακρίνει κανείς στο βράχο ένα λαξευτό - κιβωτιόσχημο τάφο, μία δεξαμενή και άλλα ίχνη τα οποία αποτελούν αρχαιολογικά τεκμήρια της έντονης παρουσίας του ανθρώπου στην περιοχή. Άλλη σημαντική θέση στον ευρύτερο χώρο είναι τα "Οικόπεδα" στα οποία ανακαλύφθηκαν τάφοι, ταφικός περίβολος, σφοντύλια, κοσμήματα, κεραμική, σκελετικά κατάλοιπα ανθρώπων και ζώων κ.α. Τα όποια πολύτιμα ευρήματα μεταφέρθηκαν με ασφάλεια στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αργοστολίου. Εξαιρετικές είναι και οι δύο εκκλησίες του χωριού: Η Παναγία και ο Άγιος Ιωάννης. Η πρώτη είναι μια υπέροχη εκκλησία 200 περίπου ετών, ενώ ο δεύτερος διαθέτει ένα από τα καλύτερα τέμπλη της Δυτικής Ελλάδας. Εκτός από τις δύο αυτές κύριες εκκλησίες υπάρχει και μία αρκετά μικρότερη, ο Άγιος Γεώργιος. Τέλος δεν πρέπει να λησμονήσουμε ότι από την Κοντογεννάδα κατάγεται και ο γνωστός από τις ανασκαφές στη Σαντορίνη αρχαιολόγος Σπύρος Μαρινάτος.
Αρχιδικαστής της Ζανζιβάρης

Ο Αρχιδικαστής της Ζανζιβάρης είναι ο ανώτερος δικαστικός της Ζανζιβάρης, τμήματος της Ηνωμένης Δημοκρατίας της Τανζανίας. Διορίζεται από τον Πρόεδρο της Ζανζιβάρης μετά από συνένωση με την Επιτροπή Δικαστικών Υπηρεσιών και προεδρεύσει στο Ανώτατο Δικαστήριο της Ζανζιβάρης.
Η Ζανζιβάρη έγινε Βρετανικό προτεκτοράτο μετά την Συνθήκη Χέλγκολαντ-Ζανζιβάρης του 1890. Το 1897 δημιουργήθηκε το Δικαστήριο της Ζανζιβάρης (Her Britannic Majesty's Court for Zanzibar) με διάταγμα. και με ένα άλλο διάταγμα δημιουργήθηκε το ανώτατο δικαστήριο το 1925. Το προτεκτοράτο απέκτησε την ανεξαρτησία του τον Δεκέμβριο του 1963 ως συνταγματική μοναρχία και, μετά από τη Ζανζιβαρινή Επανάσταση ένα μήνα αργότερα, έγινε δημοκρατία ως η Δημοκρατία της Ζανζιβάρης και της Πέμπα.
Το 1964 συνενώθηκε με την Τανγκανίκα για τον σχηματισμό της Ηνωμένης Δημοκρατίας της Τανγκανίκας και της Ζανζιβάρης η οποία αργότερα την ίδια χρονιά μετονομάστηκε σε Ηνωμένη Δημοκρατία της Τανγκανίκας. Παρά την συνένωση και τα δύο μέρη του νέου κράτους διατήρησαν το προηγούμενο δικαστικό τους σύστημα.
Κυβέρνηση Μίλαν Ατσίμοβιτς 1941

Η Κυβέρνηση Μίλαν Ατσίμοβιτς ή διοίκηση του κομισάριου Μίλαν Ατσίμοβιτς (σερβικά : Комесарска управа Милана Аћимовића) ήταν η πρώτη μαριονέτα κυβέρνηση της Σερβίας υπό γερμανική κατοχή κατά τη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου ήταν ο Μίλαν Ατσίμοβιτς και η κυβέρνηση διήρκεσε από τις 30 Απριλίου έως τον Αύγουστο του 1941 που αντικαταστάθηκε από την Κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας Μίλαν Νέντιτς 1941.
Στην κυβέρνηση ήταν μέλη πρόσωπα των νόμιμων προπολεμικά κομμάτων της Σερβίας με εξαίρεση το Αγροτικό κόμμα και το Σοσιαλιστικό κόμμα της Γιουγκοσλαβίας.

Ιστορικό

Ο Αδόλφος Χίτλερ εξέτασε το ενδεχόμενο της διαγραφής χωρίς κανένα σημάδι της ύπαρξης του κράτους της Σερβίας αλλά γρήγορα εγκατέλειψε την ιδέα και άρχισε να ψάχνει για κατάλληλους Σέρβους δοσίλογους για το καθεστώς που σχεδίασε. Αφού έγινε πρώτα πρόταση στον πρώην Πρωθυπουργό της Γιουγκοσλαβίας Ντράγκισα Τσβέτκοβιτς, στον πρώην υπουργό εξωτερικών Αλεξάντερ Τσίντσαρος Μάρκοβιτς, όπου και οι τρεις αρνήθηκαν κι έπειτα έκανε πρόταση στον πρώην υπουργό Μίλαν Ατσίμοβιτς ο οποίος δέχτηκε. Ο Ατσίμοβιτς σχημάτισε κυβέρνηση στις 30 Απριλίου 1941 με δέκα επίτροπους (υπουργούς).
Ο Ατσίμοβιτς ήταν ένας ισχυρός αντικομμουνιστής και ήταν σε επαφή με τη γερμανική αστυνομία πριν από τον πόλεμο. Η κυβέρνηση ορκίστηκε στα τέλη Μαΐου, κάθε επίτροπος ήταν υπεύθυνος ενός υπουργείου που κληρονομείται από τα προπολεμικά υπουργεία της γιουγκοσλαβικής κυβέρνησης εκτός από τα υπουργεία στρατού και ναυτικού τα οποία καταργήθηκαν. Αρκετοί επίτροποι είχαν υπουργικά αξιώματα στην προπολεμική γιουγκοσλαβική κυβέρνηση όπως οι Ιβάνιτς και Βασίλιεβιτς. Ένα από τα πρώτα καθήκοντα της κυβέρνησης ήταν να κάνει καταγραφή όλων των Εβραίων και των Ρομά στη Σερβία και τη θέσπιση αυστηρών ορίων για τις δραστηριότητές τους. Η εφαρμογή αυτών των παραγγελιών επέβλεπε η γερμανική στρατιωτική διοίκηση και ο Ατσίμοβιτς με τον επίτροπο εσωτερικών ήταν υπεύθυνοι για την εφαρμογή τους.
Τον Μάιο του 1941 η κυβέρνηση έκδωσε πολλές αποφάσεις όπως σχετικά με την ελευθερία του Τύπου. Επίσης, η εθνική τράπεζα του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας αντικαταστάθηκε από την εθνική τράπεζα της Σερβίας.
Στα μέσα Μαΐου η κυβέρνηση εξέδωσε μια δήλωση ότι ο σερβικός λαός θέλει μια "ειλικρινή και έντιμη συνεργασία με μεγάλο γείτονά τους τον γερμανικό λαό". Οι περισσότεροι τοπικοί αξιωματούχοι σε επαρχίες και περιφέρειες παρέμειναν στις θέσεις τους, και η γερμανική στρατιωτική διοίκηση παρακολουθούσε τις επιδόσεις των τοπικών αρχών.
Αγκνιέσκα Χόλαντ

Τα πρώτα χρόνια

Η Χόλαντ γεννήθηκε στη Βαρσοβία από γονείς δημοσιογράφους: την Ιρένα Ρυμπσίνσκα-Χόλαντ (Irena Rybczyńska) και τον Χένρυκ Χόλαντ (Henryk Holland). Η Ιρένα ήταν Ρωμαιοκαθολική και ο Χένρυκ Εβραίος, αλλά δεν ανέθρεψαν το παιδί τους θρησκευτικά. Η μητέρα είχε συμμετάσχει στην Εξέγερση της Βαρσοβίας το 1944 ως μέλος της πολωνικής αντίστασης, ενώ βοήθησε αρκετούς Εβραίους να επιβιώσουν από το Ολοκαύτωμα.
Η Ανιέσκα ήταν φιλάσθενη ως παιδί και περνούσε πολύ από τον χρόνο της γράφοντας, ζωγραφίζοντας και σκηνοθετώντας θεατρικά σκετς με άλλα παιδιά. Ο πατέρας της πέθανε υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες ενώ ανακρινόταν από την αστυνομία, όταν εκείνη ήταν 13 ετών. Παρά το ότι κατά τις επίσημες αναφορές ο θάνατός του ήταν αυτοκτονία, η οικογένειά του και άλλοι πιστεύουν ότι δολοφονήθηκε από την αστυνομία του κομμουνιστικού καθεστώτος με εκπαραθύρωση. Η μητέρα της Ανιέσκα ξαναπαντρεύτηκε αργότερα με τον επίσης δημοσιογράφο Στανισλάβ Μπρότζκι (Stanislaw Brodzki).
Μετά το λύκειο, η Ανιέσκα σπούδασε στη Σχολή Κινηματογράφου και Τηλεόρασης (FAMU) της Ακαδημίας Μουσικών Τεχνών της Πράγας. Εκεί γνώρισε και τον μελλοντικό της σύζυγο, τον επίσης σκηνοθέτη Λάτσο Αντάμικ (Laco Adamik). 
Ενώ βρισκόταν στην Τσεχοσλοβακία, η Χόλαντ παρακολούθησε την Άνοιξη της Πράγας το 1968 και συνελήφθη για την υποστήριξή της στο κίνημα της πολιτικής φιλελευθεροποίησης. Κατόρθωσε ωστόσο να αποφοιτήσει κανονικά από τη FAMU το 1971. Η κόρη της, η Κασσία Αντάμικ (γενν. 28 Δεκεμβρίου 1972), έγινε επίσης σκηνοθέτιδα.
Αζαλάς Νάξου

Γεωγραφία

Ο όρμος αυτός δημιουργείται από μια βραχώδη ανατολική απόληξη με κατεύθυνση ανατολική-βορειοανατολική που δημιουργεί μια σχετική αγκάλη κοντά στο ακρωτήριο Σταυρός. Ονομασία που δόθηκε λόγω της απόληξης του ακρωτηρίου.
Από τον Αζάλα ο δρόμος τερματίζει κάπου 2 χλμ βορειότερα στο Λογγονάρι (με την μικρή παραλία Πυργαμώνι), αφού περάσει την εποχιακή ρεματιά «Πνίχτη» και την μικρή παραλία «Φηρό Λιμενάρι».

Η παραλία

Η παραλία Αζαλάς είναι βραχώδης εκτός από ένα μικρό τμήμα της με βότσαλα ή κατά καιρούς άμμο.

Καιρικές συνθήκες

Για αλιευτικές δραστηριότητες στη περιοχή αυτή κρίνεται απαραίτητη η συνεχής ενημέρωση μετεωρολογικού δελτίου λόγω των έντονων φαινομένων της κατάστασης θαλάσσης που παρατηρούνται. Βορειοανατολικά και πλησίον του όρμου Αζαλά βρίσκονται οι νησίδες Μάκαρες.
Λάκης Μπέλλος

Σύντομο βιογραφικό

Γεννήθηκε στο Στείρι, ένα χωριό κοντά στη Λιβαδειά, στις 5 Ιουνίου του έτους 1954. Τα πρώτα του κείμενα τα έγραψε το 1977 στο περιοδικό Τράστ του γέλιου, όταν τα έστελνε ακόμα από το χωριό.
Ήταν μέλος της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (Ε.Σ.Η.Ε.Α.) και του Πανελλήνιου Συνδέσμου Αθλητικού Τύπου (ΠΣΑΤ), στο Διοικητικό Συμβούλιο του οποίου είχε διατελέσει μέλος.

Έντυπος τύπος

Με τις εφημερίδες Απογευματινή και Φως των Σπορ ως αθλητικός συντάκτης, στην Εφημερίδα των συντακτών  ως αρθρογράφος καθώς και στο περιοδικό Τηλέραμα. Διετέλεσε ρεπόρτερ του Παναθηναϊκού.

Ραδιόφωνο

Με τους σταθμούς Αθήνα 9.84, Σκάι' και ΑΝΤ1 Ράδιο.

Τηλεόραση

Είχε γράψει κείμενα μαζί με άλλους συγγραφείς στις τηλεοπτικές εκπομπές των σταθμών: «Πίτσι πίτσι με τον Μήτσι» Mega 1992, «Τρελλάς» Σκάι 1994,  «Μήτσι χώστα» 2001 και «Κώδικας Ντα Μήτσι» Alter Channel 2006, «Ο Γιώργος σφύριξε» Alpha TV 2008, με παρουσιαστή τον Γιώργο Μητσικώστα  και στον τηλεοπτικό σταθμό Star γράφοντας κείμενα για τη σειρά «Οι διαπλεκόμενοι» με τους:Πέτρο Φιλιππίδη , Γιώργο Λέφα και Γιώργο Γαλίτη.
Καρικέντ

Ζώνη Ώρας

Η ζώνη ώρας είναι η AZT, με την ζώνη ώρας UTC+4 όλο τον χρόνο, καθώς η θερινή ώρα καταργήθηκε τον Μάρτιο του 2016.
Σάμιουελ Φράνκλιν Κόντι

Βιογραφία

Αυτός ο καλλιτέχνης επιδείξεων (ο οποίος συχνά συγχέεται με τον Μπάφαλο Μπιλ Κόντι), που συμμετείχε σε σόου Άγριας Δύσης, είναι ο εφευρέτης των χαρταετών Κόντι, εναλλακτικών των αεροστάτων που χρησιμοποιήθηκαν από τον Βρετανικό Στρατό κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου για την καθοδήγηση των πυρών του πυροβολικού. Επίσης είναι ο πρώτος που πέταξε με μηχανοκίνητο αεροπλάνο στη Βρετανία στις 16 Οκτωβρίου 1908. 
Στις 11 Οκτωβρίου είχε παρουσιάσει σε αεροπορική έκθεση στο Φάρνμποροου την ιπτάμενη συσκευή του στην πρώην αυτοκράτειρα της Γαλλίας Ευγενία, της οποίας ο οίκος κατά την εξορία της βρισκόταν στην περιοχή. 
 
Πέθανε στις 7 Αυγούστου μετά από συντριβή ενός αεροσκάφους του στο οποίο ήταν κυβερνήτης, του VI.
Ταράς Σεβτσένκο

Η ζωή του

Οι γονείς του Ταράς Σεβτσένκο ήταν αγρότες δουλοπάροικοι στον φεουδάρχη Ενγκελγκάρντ. Αν και γεννήθηκε στο χωριό Μορίντσι τα παιδικά του χρονιά τα πέρασε στο χωριό Κιρίλοβκα. Η μητέρα του πέθανε το 1823 και ο πατέρας του ξαναπαντρεύτηκε. Δυο χρονιά αργότερα πέθανε και ο πατέρας του. Ο Ταράς ασχολήθηκε με την κτηνοτροφία ενώ την ιδία περίοδο της ζωής του ήρθε κοντά στην Εκκλησία οπού εκεί και έμαθε τα πρώτα του γράμματα. Στην Εκκλησία πήρε και τα πρώτα μαθήματα βυζαντινής εικονογραφίας. Την αγάπη προς την τέχνη αυτή δεν εγκατέλειψε ποτέ. Το 1838 αποκτά την ελευθερία του από τον φεουδάρχη και ως ελεύθερος πολίτης πλέον δίνει εξετάσεις και εισάγεται στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Αγίας Πετρούπολης, την οποία και τελείωσε το 1844. Επιστρέφει στην Ουκρανία οπού τον βρίσκουμε δάσκαλο ζωγραφικής στο Πανεπιστήμιο του Κιέβου. Το Μάρτιο του 1847 τα όργανα της Αυτοκρατορικής Ρωσίας τον συνέλαβαν για την συγγραφή αντιτσαρικών ποιημάτων και τη συμμετοχή του στην Αδελφότητα Κυρίλλου και Μεθοδίου. Δικάστηκε και καταδικάστηκε σε φυλάκιση και εξορία στο Ορενμπούργκ χωρίς το δικαίωμα να γράφει και να ζωγραφίζει. 
Το 1857 με την βοήθεια των φίλων του απελευθερώνεται και το 1858 επιστρέφει αρχικά στην Μόσχα και μετά στην Αγία Πετρούπολη. Το 1859 τον βρίσκουμε στην Ουκρανία. Όμως η πολιτική του δράση τον φέρνει και πάλι αντιμέτωπο με τις αρχές που τον υποχρεώνουν να γυρίσει στην Αγία Πετρούπολη όπου και πέθανε. Η σορός του τάφηκε αρχικά στο Νεκροταφείο της Παναγίας του Σμολέν στην Αγία Πετρούπολη, αλλά το 1861 μεταφέρθηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα του. Ο λόφος όπου τάφηκε φέρει το όνομά του, σε ένδειξη τιμής από τον Ουκρανικό λαό.

Το έργο του

Ο Ταράς Σεβτσένκο άρχισε να γραφεί ποιήματα ήδη από τη δεκαετία του 1830. Το 1840 στην Αγία Πετρούπολη εκδόθηκε η πρώτη ποιητική συλλογή του με το όνομα «Κόμπζαρ». Το 1845 το ποίημα «Γαϊνταμακι», το 1843 οι κύκλοι ποιημάτων «Τρία Καλοκαίρια», «Καύκασος», «Για τους νεκρούς και τους ζωντανούς», τα ποιήματα «Τσιγγίριν, Τσιγγίριν», «Στέκεται στο χωρίο Σουμπότοβ», στα οποία εκφράζει τα κοινωνικό πολιτικά του πιστεύω. Με αναμνήσεις από την φυλακή έγραψε το κύκλο ποιημάτων «Στο κελί». Το 1854 – 1858 έγραψε ποίηση στη ρωσική γλωσσα καθώς και τα διηγήματα «Μουσικός», «Καλλιτέχνης», «Δυστυχισμένος», «Η Καπετάνισσα», «Οι δίδυμοι». Τα τελευταία διηγήματα του Σεβτσένκο είναι «Η βόλτα με ευχαρίστηση και με ήθος».
Ο Σεβτσενκο εκτός από ποιητής ήταν και ζωγράφος, με ιδιαίτερη επίδοση στις ακουαρέλες. Πάνω από 1000 έργα ζωγραφικής, γλυπτικής, ελαιογραφιών και σχεδίου φέρουν την υπογραφή του. Επίσης για το έργο του πάνω στις γκραβούρες έχει λάβει το τίτλο του Ακαδημαϊκού της Γκραβούρας.

Γλυπτά

Το όνομα του Ταράς Σεβτσένκο τιμάται ιδιαιτέρως από τους απανταχού Ουκρανούς. Γλυπτά του υπάρχουν σχεδόν όπου υπάρχει πολυπληθής ουκρανική κοινότητα: στις ΗΠΑ, στον Καναδά, στην Πολωνία, στη Ρωσία. Από τις αρχές του 2010 υπάρχει προτομή του και στο Πάρκο Γουδή του Δήμου Ζωγράφου. Προς τιμήν του ονομάστηκε και το Φορτ-Σεβτσένκο, στο δυτικό Καζακστάν.