google/wiki40b huggingface dataset:
Κίνηση των 53+

Η Κίνηση των 53+ είναι αντιπολιτευόμενη τάση στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ. Εκφράζει την αριστερή πτέρυγα του κόμματος.

Ιστορικό

Τον Ιούνιο του 2014, 53 στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, που πρόσκειντο στην ηγεσία, άσκησαν κριτική στην ηγεσία του κόμματος μετά τις Ευρωεκλογές και τις Αυτοδιοικητικές Εκλογές του ίδιου χρόνου. Στο κείμενο που δημοσίευσαν επεσήμαναν τα θετικά και τα αρνητικά των χειρισμών της ηγετικής ομάδας και την ανάγκη για μία πιο συλλογική λειτουργία του κόμματος.
Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ κατέλαβε για πρώτη φορά την εξουσία τον Ιανουάριο του 2015, η Κίνηση είχε μέλη στην κυβέρνηση όπως τους: Ευκλείδη Τσακαλώτο, Τασία Χριστοδουλοπούλου, Θοδωρή Δρίτσα, Γαβριήλ Σακελλαρίδη.
Μετά την υπογραφή του τρίτου μνημονίου, τα στελέχη της Κίνησης τριχοτομήθηκαν: κάποιοι παρέμειναν στο κόμμα (Βασιλική Κατριβάνου, Ράνια Σβίγκου, Χρήστος Καραγιαννίδης), κάποιοι προσχώρησαν στη Λαϊκή Ενότητα και κάποιοι αποχώρησαν από τον ΣΥΡΙΖΑ χωρίς να ενταχθούν σε κάποιο κόμμα (Ηρώ Διώτη, Τάσος Κορωνάκης).
Μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015, οι 53+ εκπροσωπούνταν στην κυβέρνηση από τους: Ευκλείδη Τσακαλώτο, Θοδωρή Δρίτσα, Θεανώ Φωτίου, Αλέξη Χαρίτση.

Από τον Απρίλιο του 2016 εκφράζουν τις απόψεις τους μέσω της ιστοσελίδας commonality.gr.
Περιφέρεια Ατιράου

Ιστορία

Οι πεδιάδες Τουράν της περιφέρειας ήταν το κέντρο για τις δυναστείες των Μαλκάρ ''Ούννων'' της ύστερης αρχαιότητας. 

Γεωγραφία

Με έκταση 118,600 τετραγωνικά χιλιόμετρα, είναι η δεύτερη μικρότερη περιφέρεια στο Καζακστάν, με την περιφέρεια Νότιου Καζακστάν να είναι η μικρότερη. Συνορεύει με την Ρωσία στα δυτικά, με την περιφέρεια Μανγκιστάου στα νότια, με την περιφέρεια Ακτόμπε στα ανατολικά, και με την περιφέρεια Δυτικού Καζακστάν στα βόρεια. Ο ποταμός Ουράλης βρίσκεται ανάμεσα στην Ασία και την Ευρώπη και πηγάζει στην Ρωσία με εκβολή στην Κασπία Θάλασσα, με αποτέλεσμα το δυτικό τμήμα της περιφέρειας να βρίσκεται στην Ευρώπη. 
Ένα μεγάλο μέρος της περιφέρειας βρίσκεται στην πλούσια σε πετρέλαιο περιοχή της Κασπίας. Υπάρχουν κοιτάσματα στις περιοχές Τενγκίζ και Κασαγκάν. Ένας αγωγός πετρελαίου περνάει από την πόλη προς την Σαμάρα στην Ρωσία, όπου μετά ενώνεται με το ρωσικό σύστημα αγωγών. Ένας άλλος αγωγός συνδέει το κοίτασμα Τενγκίζ με το Νοβοροσίσκ. 
Το Ατιράου διασχίζεται από το βορειοανατολικό τμήμα του ίσου γεωγραφικού μήκους και πλάτους.
Αριστόδημος ο Μαλακός

Βιογραφία

Όταν ο Αριστόδημος ήταν τύραννος της Κύμης, η πόλη ήδη διέθετε στενές σχέσεις με την Ρώμη, σχέσεις οι οποίες έχουν έρθει στο φως χάρη στην αρχαιολογική έρευνα, ενώ είναι ορατές και εντός των αρχαίων παραδόσεων, ειδικότερα εκείνη η οποία αναφέρεται στην απόκτηση από την Ρώμη των Σιβυλλικών Βιβλίων, κατά την διάρκεια της περιόδου βασιλείας του Ταρκύνιου του Υπερήφανου.
Στρατηγός της πόλεως της Κύμης, καθώς και σύμμαχος του Ταρκύνιου και των Λατίνων, καθόρισε την τελική έκβαση των ενόπλων συγκρούσεων, σκοτώνοντας τον ηγέτη των ετρουσκικών στρατευμάτων το 524 π.Χ. και λύνοντας την Πολιορκία της Κύμης. Το 506 π.Χ., έσπευσε σε βοήθεια των στρατευμάτων των Λατίνων, οι οποίοι δέχονταν επίθεση από ετρουσκικές δυνάμεις υπό την ηγεσία του Πορσένα, ενώ νίκησε τις τελευταίες στην Μάχη της Αρικίας. Το γεγονός αυτό συνέβαλε στο να αλλάξει η στάση του Πορσένα απέναντι στη νεοσυσταθείσα ρωμαϊκή δημοκρατία. 
Ήταν μέσω πραξικοπήματος όπου ο Αριστόδημος κατέλαβε, στην συνέχεια, την εξουσία στην Κύμη, το 505 ή το 504 π.Χ.. Ο πολιτικός του σχεδιασμός αντιτίθετο στην αριστοκρατία, ενώ πρότεινε τον διαμοιρασμό των γαιών και την διαγραφή των χρεών. Σύμφωνα με αρχαίες πηγές, μεροληπτικές και αρνητικά διακείμενες προς τον Αριστόδημο (ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς εμπνεύστηκε, πιθανώς, από τον Τίμαιο τον Ταυρομενίτη ή τον Υπέροχο τον Κυμαίο), οι αριστοκράτες σφαγιάστηκαν, ενώ οι γόνοι τους εξορίστηκαν.
Η Κύμη και ο τύραννός της υποδέχθηκαν, τότε, την οικογένεια των Ταρκύνιων. Ο Αριστόδημος κατέστη κληρονόμος τους και διεκδίκησε, στην συνέχεια, την διαδοχή τους, προσπαθώντας, το 492 π.Χ., να ασκήσει πίεση στη Ρώμη η οποία τροφοδοτείτο σε σιτάρι από την Καμπανία: αντιμετώπιζε, πλέον, την Ρωμαϊκή Δημοκρατία ως εχθρό, ωστόσο, το γεγονός αυτό δεν επηρέασε ουσιαστικά τις σχέσεις μεταξύ της Ρώμης και των Ελλήνων της Καμπανίας. 
Φονεύτηκε προς το 490 π.Χ. κατόπιν συνωμοσίας αριστοκρατών οι οποίοι είχαν την βοήθεια, στο έργο τους, σύμφωνα με τον Πλούταρχο, μιας νεαρής γυναίκας με το όνομα Ξενοκρίτη. Οι αφηγήσεις σχετικά με το πρόσωπο του Αριστόδημου είναι ενδεικτικές του τρόπου με τον οποίον, εντός της αρχαίας πολιτικής σκέψης, η τυραννία παρουσιαζόταν και απονομιμοποιείτο ως γυναικοκρατία και παραχώρηση της εξουσίας στους δούλους.
Αν Μαρί Νταβίντ

Σταδιοδρομία

Η Νταβίντ γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αρλ. Η μουσική της καριέρα ξεκίνησε σε ηλικία 18 ετών στο Παρίσι, όταν άρχισε να ασχολείται με το μουσικό θέατρο. Το 1972 επιλέχθηκε για το ρόλο της Μαρίας Μαγδαληνής στην γαλλική παραγωγή  Ιησούς Χριστός Υπέρλαμπρο Αστέρι. Την ίδια χρονιά το τραγούδι της "Un peu romantique" συμπεριλήφθηκε στην επιτροπή επιλογής του τραγουδιού της Γαλλίας για τον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision.
Το 1973 επιλέχθηκε να εκπροσωπήσει το Λουξεμβούργο με το τραγούδι "Tu te reconnaîtras", κερδίζοντας τον διαγωνισμό συγκεντρώνοντας 129 πόντους.
Μετά τον διαγωνισμό, ξεκίνησε να κάνει περιοδεία ανά τον κόσμο. Έζησε για λίγο καιρό στην Τουρκία και ηχογράφησε δύο τραγούδια στα τουρκικά, ενώ τιμήθηκε με αρκετά βραβεία στη χώρα αυτή. Επέστρεψε στη Eurovision το 1979 εκπροσωπώντας τη Γαλλία στον διαγωνισμό που έγινε στην Ιερουσαλήμ. Το τραγούδι της "Je suis l'enfant soleil" ήρθε 3ο με 106 βαθμούς.
Τη δεκαετία του '80 άρχισε περιοδείες στη Γαλλία. Το 1982 και 1983 συνέχισε τη μουσική της σταδιοδρομία στη Νορβηγία. Το 1987 η Νταβίντ αποσύρθηκε από τη μουσική βιομηχανία, για να επανέλθει το 2003. Το 2005 τραγούδησε στο φεστιβάλ για τα 50 χρόνια του διαγωνισμού της Eurovision, στο Congratulations, που διεξήχθη στην Κοπεγχάγη. Εκεί ερμήνευσε το νικητήριο τραγούδι του 1972 "Après toi". Παρακολούθησε το ζωντανό μουσικό πρόγραμμα της Τουρκικής Ραδιοτηλεόρασης (TRT) πριν μεταδοθεί ζωντανά ο μεγάλος τελικός του διαγωνισμού του 2009, μαζί με τον Τζόνι Λόγκαν.
Σύμφωνα με το ESCRadio.com  το 2011, η Anne Marie κυκλοφόρησε μία νέα έκδοση του τραγουδιού της με το οποίο κέρδισε τον διαγωνισμό του 1973, το οποίο ονομάστηκε “Tu Te Reconnaîtras (Encore Une Fois)”. Στα τέλη του 2015 μαζί με τον Γερμανό καλλιτέχνη της ποπ Μάβε Ο' Ρικ κυκλοφόρησε το τραγούδι με το οποίο επέστρεψε, με τίτλο "International", το οποίο αποτελούσε και πρόταση για να εκπροσωπήσει την Αυστρία, τη Γερμανία ή τον Άγιο Μαρίνο στον διαγωνισμό του 2016.
Νίκος Τσώνας

Καριέρα

Ο Τσώνας ήταν μέλος της ομάδας του Άρη που κατέκτησε τον τίτλο του πρώτου μεταπολεμικού πρωταθλητή το 1946. Συμμετείχε και στα τέσσερα παιχνίδια της ομάδας του για την τελική φάση του πρωταθλήματος, αποτελώντας μαζί με τον Βαχάκ Αμπραχαμιάν το δίδυμο των σέντερ μπακ των "κίτρινων".
Συνέχισε ως βασικός τις δύο επόμενες σεζόν, χωρίς να καταφέρει να κατακτήσει το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης, ενώ το 1949 αγωνίστηκε σε μόλις δύο συναντήσεις του Άρη για το τοπικό πρωτάθλημα, με την ομάδα των "κίτρινων" να καταλαμβάνει την τρίτη θέση στην τελική φάση του πρωταθλήματος Ελλάδας.
Από εκεί και έπειτα δεν αγωνίστηκε ξανά στην πρώτη ομάδα του Άρη, έχοντας φθάσει στην ηλικία των τριάντα ετών.
Γεώργιος Κωδινός

Βιογραφικά στοιχεία

Πιθανώς να κατάγεται από το Βυζάντιο. Επέζησε της άλωσης της Κωνσταντινούπολης.
Επαμεινώνδας Παπαστράτος

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1879 στο Αγρίνιο. Σπούδασε μαθηματικά στην Αθήνα και τη Γερμανία με υποτροφία του Πανεπιστημίου. Διετέλεσε καθηγητής των Εμπορικών και ήταν συνιδιοκτήτης της καπνοβιομηχανίας Αδελφών Παπαστράτου.
Αντικυβερνήτης των Αμερικανικών Παρθένων Νήσων

Ο Αντικυβερνήτης (ή υποκυβερνήτης) είναι ο αναπληρωτής του Κυβερνήτη των Αμερικανικών Παρθένων Νήσων. Πρώτος στο αξίωμα αυτό υπηρέτησε ο Ντέιβιντ Έρλε Μάας (1915 - 1η Φεβρ. 2005), από το 1969 ως το 1973.
Γυναίκες στην Ουγγαρία

Οι ρόλοι των γυναικών στην Ουγγαρία έχουν αλλάξει σημαντικά τα τελευταία 200 χρόνια. Ιστορικά, στην σημερινή επικράτεια της Ουγγαρίας, οι συζητήσεις για τους ρόλους των γυναικών, τα δικαιώματα και την πολιτική τους πρόσβαση, μαζί με τα φεμινιστικά κινήματα, αναπτύχθηκαν μέσα στο πλαίσιο των εξαιρετικά παραδοσιακών ρόλων των φύλων, που καθιερώθηκαν από τον Ρωμαιοκαθολισμό, τον Λουθηρανισμό και τον Καλβινισμό. Πιο πρόσφατα, το κομμουνιστικό δόγμα για τη θέση των γυναικών στην κοινωνία είχε, επίσης, επιρροή. Η μετακομμουνιστική εποχή στην Ουγγαρία παρήγαγε μια σειρά από οργανώσεις για την εξυπηρέτηση των αναγκών των γυναικών του έθνους και για να κινητοποιήσει τις γυναίκες ψηφοφόρους, ενώ πολλά πανεπιστήμια έχουν σήμερα προγράμματα σπουδών για θέματα των δύο φύλων. Στον 21ο αιώνα, η είσοδος στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχει οδηγήσει σε μια πιο «Δυτικοποιημένη» κουλτούρα για τις γυναίκες στην Ουγγαρία.

Κομμουνιστική εποχή

Κατά την κομμουνιστική περίοδο, οι γυναίκες θεωρούνταν ζωτικό μέρος της παραγωγικότητας του κράτους, τόσο ως μητέρες και συζύγους ανδρών εργαζομένων, όσο και ως ίδιες ως εργαζόμενες. Αν και οι γυναίκες συμπεριλήφθηκαν στο εργατικό δυναμικό με πιο ισότιμο τρόπο, υπό την κομμουνιστική κυριαρχία, ωστόσο τέθηκαν υπό μεγαλύτερο κρατικό έλεγχο όσον αφορά τις προσωπικές τους ελευθερίες, ιδίως όσον αφορά τα αναπαραγωγικά δικαιώματα, τη σεξουαλικότητα και την οικογενειακή ζωή. Παρά τον επίσημο λόγο περί ισότητας, το κομμουνιστικό καθεστώς δεν επιδίωξε να αντιμετωπίσει πραγματικά τον βαθύ κοινωνικό ιστό της υποταγής των φύλων. Παρ΄ όλα αυτά, οι γυναίκες είδαν κάποια κέρδη με αυτό το καθεστώς, παρά το γεγονός ότι παρέμειναν υποδεέστερες από τους άνδρες. Ειδικότερα, έλαβαν μεγαλύτερη πρόσβαση στη δευτεροβάθμια και πανεπιστημιακή εκπαίδευση, ιδίως σε τεχνικούς τομείς.

Μετακομμουνιστική εποχή

Αρχίζοντας το 1989, οι γυναικείες και φεμινιστικές ομάδες σχημάτισαν και δημιούργησαν ισχυρές οργανώσεις που εργάστηκαν πάνω στην αντιμετώπιση των αναγκών των ουγγρικών γυναικών. Η μετακομμουνιστική οικονομία υπήρξε ιδιαίτερα δύσκολη για τις γυναίκες που, εκτός από την παροχή εισοδήματος, ήταν υπεύθυνες για τη διατήρηση ενός σπιτιού και τη γενικότερη φροντίδα της οικογένειας. Ένα άλλο σημαντικό ζήτημα για τις γυναίκες στις αρχές της δεκαετίας του 1990 ήταν ο περιορισμός των δικαιωμάτων των αμβλώσεων από συντηρητικά πολιτικά κόμματα. Το Φεμινιστικό Δίκτυο, το οποίο προέκυψε το Μάιο του 1990, έχει ηγετική θέση στο κίνημα για την ισότητα των γυναικών, και η Ομοσπονδία των Νέων Δημοκρατών έχει εξελιχθεί ως ένα σημαντικό πολιτικό κόμμα για νέες γυναίκες και για γυναικεία κινήματα. Το θέμα της ενδοοικογενειακής βίας έχει επίσης έρθει στην προσοχή του κοινού κατά τη διάρκεια των τελευταίων δύο δεκαετιών. Ένα σημαντικό βήμα αποτελεί η απομάκρυνση της συζυγικής ασυλίας πάνω στο βιασμό, με νόμο το 1997. Η Ουγγαρία, επίσης, έχει επικυρώσει τη σύμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης για την καταπολέμηση της εμπορίας ανθρώπων το 2013.
Νικόλαος Β΄ Σανούδος Σπετσαμπάντα

Οικογένεια

Ήταν δισεγγονός του δούκα Μάρκου Β΄ Σανούδου, γιος και διάδοχος του Γουλιέλμου Σανούδου, λόρδου της Γκρίφα.
Η οικογένεια των Σανούδων έδωσε σειρά δόγηδων και κρατικών αξιωματούχων στην Δημοκρατία της Βενετίας. Ο Μάρκος Α΄ Σανούδος, ιδρυτής της δυναστείας, συμμετείχε στην Δ΄ Σταυροφορία το 1204, μετά το πέρας της οποίας ίδρυσε το Δουκάτο της Νάξου. Εγγονός του ήταν ο Μάρκος Β΄ Σανούδος, που είχε δύο γιους: τον Γουλιέλμο Α΄, δούκα της Νάξου και τον Μάρκο, κύριο της Γκρίφα ή Γκρίντια, ενός φέουδου στην Άνδρο, που έτσι έγινε ιδρυτής του πλάγιου κλάδου των Σανούδων της Γκρίφα Άνδρου. Εγγονός του Μάρκου είναι ο Νικόλαος.
Όταν η δισεγγονή του Μάρκου Β΄, η δούκισσα της Νάξου Φιορέντσα, διαδέχτηκε τον πατέρα της Ιωάννη Α΄ το 1362, ήταν χήρα. Ο εκ νέου γάμος της αποτέλεσε μείζον διπλωματικό ζήτημα, το οποίο ενδιέφερε άμεσα τις Δημοκρατίες της Βενετίας και της Γένοβας. Η επιλογή του γαμπρού ήταν ικανή, από μόνη της, να μετατοπίσει την ισορροπία δυνάμεων που υφίστατο στο Αιγαίο προς συμφέρον της μίας ή της άλλης πλευράς. Η Βενετία απέστειλε μία γαλέρα στην Νάξο για την αιχμαλώτιση της Φιορέντσας και την αποστολή της στην Κρήτη, όπου και υποχρεώθηκε να παντρευτεί τον 2ο εξάδελφό της, Νικόλαο τον Spezzabanda).

Δούκας της Νάξου

Η προσέγγιση μεταξύ των δύο αυτών τμημάτων της οικογένειας και των δύο νησιών έγινε άμεσα εκμεταλλεύσιμη από την Βενετία, η οποία χρησιμοποίησε στρατεύματα προερχόμενα από την Νάξο και την Εύβοια για την καταστολή μίας εξέγερσης στην Εύβοια.
Το ψευδώνυμό του Spezzabanda, σημαίνει « καταστροφέας των στρατών ». Περιγράφεται ως ένας ανεμοστρόβιλος οπλισμένος με σπαθί, όταν επιτιθόταν στις τουρκικές γαλέρες. Του αποδίδεται ο θάνατος δέκα Τούρκων καπετάνιων στην διάρκεια της ίδιας ημέρας. Σύμφωνα με τον πατέρα Σωλζέ, οι Τούρκοι, καθώς έβγαιναν στην θάλασσα, προσευχόταν να γλιτώσουν από τυχόν ναυάγιο, καθώς και από τον Σπετσαμπάντα.
IAI Arava

Σχεδιασμός και ανάπτυξη

Ο σχεδιασμός του Arava ξεκίνησε το 1965, περιλαμβάνοντας εξαρχής πρόβλεψη για STOL δυνατότητες, την ικανότητα να επιχειρεί από πρόχειρα αεροδρόμια καθώς και την δυνατότητα μεταφοράς 20 επιβατών ή ογκωδών φορτίων. Προκειμένου να επιτευχθούν τα προαναφερθέντα, το αεροσκάφος είχε μάλλον ασυνήθιστη γενική διάταξη: η άτρακτος του θυμίζει βαρέλι στο σχήμα, όντας κοντή και φαρδιά, ενώ το πίσω μέρος της είναι κατάλληλα διαμορφωμένη ώστε να επιτρέπεται η εύκολη και γρήγορη φορτοεκφόρτωση. Έχει πτέρυγες μεγάλου εκπετάσματος, διπλό κάθετο ουραίο και τρίκυκλο μη ανασυρόμενο σύστημα προσγείωσης. Αρχικά προωθούνταν από δύο κινητήρες turboprop Pratt & Whitney Canada PT6A-27 των 715 eshp.

Επιχειρησιακή ιστορία

Το αρχικό πρωτότυπο πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 27 Νοεμβρίου 1969. Το δεύτερο αεροσκάφος καταστράφηκε κατά την διάρκεια δοκιμών στις 19 Νοεμβρίου 1970. Το τρίτο πρωτότυπο πέταξε για πρώτη φορά στις 8 Μαΐου 1971. Τρία Arava εντάχθηκαν σε υπηρεσία με την αεροπορία του Ισραήλ στον πόλεμο του Γιόμ Κιπούρ, αλλά επιστράφηκαν αργότερα. Η ισραηλινή αεροπορία αγόρασε εννέα αεροσκάφη το 1983 και η παραγωγή τερματίστηκε το 1988, μετά από 103 μονάδες. Η ισραηλινή αεροπορία απέσυρε τον τύπο το 2004, όμως αυτός παραμένει σε περιορισμένη χρήση σε κάποιες χώρες.
Εδουάρδος Ιωάννης Τρελώνυ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 13 Νοεμβρίου του 1792 και σε ηλικία 13 χρονών κατατάχθηκε στο Αγγλικό βασιλικό ναυτικό. Ταξίδεψε στην Νότιο Αμερική, στην Ινδία και στην Αφρική αλλά λόγω της τυχοδιωκτικής φύσης του εγκατέλειψε το βασιλικό ναυτικό και έγινε πειρατής στον Ινδικό Ωκεανό. Στη Μαδαγασκάρη παντρεύτηκε την Ζέλα, η οποία όμως πνίγηκε ενώ κολυμπούσε.
Επέστρεψε στην Αγγλία όπου ξαναπαντρεύτηκε αποκτώντας μάλιστα δύο παιδιά. Χώρισε όμως και άρχισε πάλι να ταξιδεύει. Στην Ιταλία γνώρισε τους Άγγλους ποιητές Σέλλευ και Βύρωνα. Συνόδεψε τον δεύτερο στο ταξίδι του στην Ελλάδα χωρίς όμως να έχει φιλελληνικούς σκοπούς. Παρέμεινε για μεγάλο χρονικό διάστημα στην Αθήνα όπου διατηρούσε χαρέμι με δέκα Τουρκάλες. Κατά τη διάρκεια της επανάστασης ήρθε σε επαφή με τον Οδυσσέα Ανδρούτσο, του οποίου παντρεύτηκε την 13χρονη ετεροθαλή αδερφή Ταρσίτσα. Στις εμφύλιες διαμάχες ο Τρελώνυ δεν θα τον εγκαταλείψει, θα κρυφτεί μαζί με αυτόν στην σπηλιά όπου είχε ως φρούριο ο Ανδρούτσος και θα τον στηρίξει μέχρι το τέλος της ζωής του.
Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος φημολογείτο ότι είχε κρύψει στο κρησφύγετό του, στην σπηλιά, έναν αμύθητο θησαυρό, του οποίο το ακριβές μέρος γνώριζε ο Τρελώνυ, αν λάβουμε υπόψιν μας τα απομνημονεύματά του. Προκειμένου να αποκτήσουν αυτόν τον θησαυρό, ξένοι αξιωματικοί, προσκείμενοι στον Μαυροκορδάτο, παρουσιάστηκαν ως φίλοι του Ανδρούτσου και έθεσαν τον εαυτό τους υπό τις διαταγές του Τρελώνυ. Ο τελευταίος τους πήρε μαζί του στην σπηλιά. Κατά τη διάρκεια ενός αγωνίσματος σκοποβολής μέσα στην σπηλιά, ο ανύποπτος Τρελώνυ δέχτηκε πισώπλατα δύο πυροβολισμούς από τον Σκωτσέζο Φάντον και τον Άγγλο Γουάιτκομπ. Οι λιγοστοί σωματοφύλακες όμως του Τρελώνυ, καθώς και ο πιστός του σκύλος, τους εμπόδισαν να δραπετεύσουν με αποτέλεσμα να συλληφθούν και να θανατωθούν. Τελικά ο Τρελώνυ παρά τον σοβαρό του τραυματισμό επέζησε λόγω της σωματικής του διάπλασης.
Ύστερα από αυτό το περιστατικό θα εγκαταλείψει την σπηλιά και θα καταφύγει μαζί με την γυναίκα του στη Ζάκυνθο όπου θα ζήσει πλουσιοπάροχα. Παρ´όλο που απέκτησε το 1826 ένα παιδί μαζί με την Ταρσίτσα, οι τσακωμοί τους ήταν καθημερινό φαινόμενο με αποτέλεσμα να της κόψει τα μαλλιά και να την κλείσει σε μοναστήρι. Μετά από λίγους μήνες της έστειλε σε ένα κιβώτιο την σωρό της κόρης τους που είχε στο μεταξύ πεθάνει.
Στη συνέχεια επέστρεψε στην Αγγλία όπου και εγκαταστάθηκε μόνιμα. Ενταφιάστηκε στην Ρώμη, δίπλα στον τάφο του Σέλλεϋ. Έγραψε δύο βιβλία, τις Περιπέτειες νεώτερου γιου (1835) και τις Αναμνήσεις από τον Πέρσι Σέλλεϋ και τον Βύρωνα (1858).
Σούσι

Ιστορία

Ο πρωτότυπος τύπος σούσι, γνωστός και ως νάρε σούσι αναπτύχθηκε πρώτα στη νοτιοανατολική Ασία, περίπου τον 7ο αιώνα μ.Χ. και διαδόθηκε μέχρι την Ιαπωνία. Το όνομα σούσι προέρχεται από ένα αρχαϊκό γραμματικό τύπο που σήμερα χρησιμοποιείται μόνο για να περιγράψει το φαγητό. Σούσι κυριολεκτικά σημαίνει «με ξινή γεύση», αντικατοπτρίζοντας τις απαρχές του στα ζυμωμένα θαλασσινά. Το παραδοσιακό ναρεζούσι παρασκευάζεται με μια αρκετά παρόμοια τεχνική, κατά την οποία το ψάρι τοποθετείται μέσα σε ξινισμένο ρύζι για να ζυμωθεί. Οι πρωτεΐνες των ψαριών διαλύονται σε αμινοξέα εξαιτίας της ζύμωσης. Η γεύση τους γίνεται ξινή και ουμάμι. Μια παραλλαγή αυτής της μεθόδου εμφανίστηκε το 15ο και 16ο αιώνα που περιλάμβανε το πάστωμα του ψαριού χωρίς ρύζι. Αυτές οι δύο τεχνικές αποτελούν τη βάση του σημερινού σούσι.
Το σημερινό σούσι έχει μικρή ομοιότητα με το ζυμωμένο θαλασσινό. Το ρύζι απομακρυνόταν από το φαγητό και μόνο το ψάρι καταναλωνόταν. Την περίοδο Μουρομάτσι (1336-1573) στη συνταγή άρχισε να προστίθεται ξύδι, ώστε να έχει καλύτερη γεύση και να συντηρείται για περισσότερο καιρό. Χρησιμοποιήθηκε επίσης για να μειώσει τη μακρόχρονη διαδικασία της ζύμωσης και τελικά να εγκαταλειφθεί, προσθέτοντας μια ευχάριστη γεύση ξινού. Αυτή η συνταγή έφτασε στο Έντο (σημερινό Τόκυο) περίπου το 18ο αιώνα. Και ενώ η τεχνική της ζύμωσης είχε εγκαταλειφθεί, το πάστωμα συνέχισε να χρησιμοποιείται μέχρι το 19ο αιώνα.
Η σημερινή μορφή της συνταγής, γνωστής ως σούσι, δημιουργήθηκε από το Χανάγια Χοκέι (1799–1858) περίπου το 1820, στο τέλος της εποχής Έντο. Το σούσι που εφηύρε ο Χανάγια αποτελούνταν από ωμά θαλασσινά (σασίμι) και ξυδάτο ρύζι και ήταν μια πρώτη μορφή γρήγορου φαγητού γιατί μπορούσε να παρασκευαστεί γρήγορα και να καταναλωθεί με τα χέρια. Το σούσι πωλούνταν αρχικά σε πάγκους, οι οποίοι σταδιακά έγιναν σούσι μπαρ. Αυτή η μορφή αρχικά ονομάστηκε «εντομάε ζούσι», γιατί το ψάρι είχε αλιευτεί στον κόλπο του Έντο (Τόκυο). Το όνομα χρησιμοποιείται σήμερα γι' αυτήν τη μορφή σούσι, ακόμη κι αν το ψάρι δεν έχει αλιευθεί στον κόλπο του Τόκυο.
Ιμπραΐμ Ναζίρ

Γενεαλογικό δέντρο

Γεννήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου του 1926 και κατάγεται από τη βασιλική οικογένεια των προηγούμενων Σουλτάνων των Μαλδίβων. Γιος του Αϊσάτ Ντίντι, του οποίου το γενεαλογικό δέντρο φθάνει στη βασιλική δυναστεία των Ντιγιαμαγκιλί.

Πολιτική καριέρα

Ο Ναζίρ ως πρόεδρος, την περίοδο από το 1968 ως το 1978 συνέβαλε στην ανασυγκρότηση της νησιωτικής χώρας και στο άνοιγμά της προς τον έξω κόσμο. Ανάμεσα στα άλλα, μερίμνησε για την είσοδο της χώρας στον ΟΗΕ και προχώρησε στον εκσυγχρονισμό της αλιευτικής βιομηχανίας με μηχανοκίνητα πλεούμενα, όπως επίσης και τη βελτίωση της τουριστικής υποδομής. Στον εκπαιδευτικό τομέα, εισήγαγε την αγγλική γλώσσα στο αναλυτικό πρόγραμμα των δημόσιων σχολείων. Επίσης, επί των ημερών του λειτούργησε ο πρώτος τηλεοπτικός Television Maldives και ο πρώτος ραδιοφωνικός Radio Maldives σταθμός στις Μαλδίβες. Μερίμνησε επίσης για την κατασκευή διεθνούς αεροδρομίου, στη Μαλέ.

Κριτική

Κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Ναζίρ, ο πολιτικός ήρθε αντιμέτωπος με κατηγορίες για αυταρχισμό και καταστολή. Ιδιαίτερα, επικρίθηκε για τις μεθόδους σιδερένιας πυγμής, με τις οποίες αντιμετώπισε την εξέγερση των κατοίκων στις ατόλες του Τιναντού, του Αντού και του Χουβαντού. Οι τελευταίοι σχημάτισαν αυτόνομη κυβέρνηση (Ηνωμένη Δημοκρατία των Σουβαδίβων), συνάπτοντας δεσμούς με τη Βρετανία.

Διαδοχή

Τον Ναζίρ, ο οποίος δε δέχτηκε να είναι υποψήφιος και για τρίτη προεδρική θητεία, διαδέχθηκε στο προεδρικό αξίωμα το 1978 ο Μαουμούν Αμπντούλ Γκαγιούμ, Υπουργός Μεταφορών και πρώην μόνιμος αντιπρόσωπος των Μαλδίβων στα Ηνωμένα Έθνη. Ο ίδιος ο Ναζίρ έφυγε στη Σιγκαπούρη. Το 1980 κατηγορήθηκε για σχεδιασμό απόπειρας πραξικοπήματος κατά του διαδόχου του, πράγμα που ο Ναζίρ το αρνήθηκε. Οι προσπάθειες για έκδοσή του από τη Σιγκαπούρη απέτυχαν και τελικά τον Ιούλιο του 1990 ο ίδιος ο Γκαγιούμ απένειμε χάρη στο Ναζίρ, επειδή συμμετείχε στον αγώνα για την ανεξαρτησία.

Τελευταία χρόνια

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, που έζησε στη Σιγκαπούρη, υπέφερε από προβλήματα στα νεφρά. Πέθανε στο νοσοκομείο Μάουντ Ελίζαμπεθ της Σιγκαπούρης, στις 22 Νοεμβρίου του 2008.
Πολιορκία του Ταυρομένιου (962)

Η πολιορκία του Ταυρομένιου το 962 ήταν επιτυχής πολιορκία από τους Φατιμίδες κυβερνήτες της Σικελίας του κύριου βυζαντινού φρουρίου στη νήσο, του Ταυρομένιου (σημερινή Ταορμίνα). Της πολιορκίας ηγήθηκαν οι Καλβίδες εξάδελφοι Αχμάντ ιμπν αλ-Χασάν αλ-Καλμπί και αλ-Χασάν ιμπν Αμάρ, ενώ διήρκεσε για διάστημα τριάντα εβδομάδων, έως και την άλωση της πόλης ανήμερα των Χριστουγέννων του 962. Αριθμός 1.570 εκ των κατοίκων (περίπου το ένα πέμπτο επί του συνόλου του πληθυσμού) στάλθηκαν ως αιχμάλωτοι στον Φατιμίδη Χαλίφη αλ-Μουίζ. Η πόλη μετονομάστηκε σε αλ-Μουιζίγια, ενώ Μουσουλμάνοι έποικοι εστάλησαν σε αυτήν. Ακολουθούμενη από τις νίκες των Φατιμιδών στην πολιορκία της Ρομέττα και τη ναυμαχία των Στενών το 964–965, η άλωση της Ταορμίνα σηματοδότησε το τέλος των τελευταίων εναπομεινάντων βυζαντινών προπυργίων στη Σικελία, καθώς και την οριστική ολοκλήρωση της ισλαμικής κατάκτησης της νήσου.
Μπαν ντάου σαν

Το Μπαν ντάου σαν (餅豆靑) είναι ένας τύπος Βιετναμέζικου μπαν. Είναι σπεσιαλιτέ της επαρχίας Χάι Ντουόνγκ.
Το Λιντόου γκάο (绿豆糕) και το λιντόου χουάνγκ (綠豆黄) είναι δύο τύποι γλυκών φασολιού μουνγκ, με το πρώτο να είναι ξηρό και το τελευταίο να είναι υγρό και έχει υποστεί ζύμωση.
Ιωάννα του Λαβάλ

Βιογραφία

Ήταν κόρη του Γκυ Δ΄ κόμη του Λαβάλ και της Ισαβέλλας των Ντρε-Μονφόρ, κόρης του Ιωάννη Ε΄ δούκα της Βρετάνης.

Οικογένεια

Παντρεύτηκε το 1454 τον Ρενέ των Βαλουά δούκα του Ανζού, Μπαρ & Λωρραίνης, κόμη της Προβηγκίας και διεκδικητή βασιλιά της Νάπολης. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Εγιαλέτι του Έγκερ

Ιστορία

Το εγιαλέτι (αναφέρεται και ως πασαλίκι) του Έγκερ δημιουργήθηκε το 1596 και περιλάμβανε τμήματα της σημερινής Ουγγαρίας , της Σλοβακίας και της Σερβίας.
Ο πληθυσμός της επαρχίας περιελάμβανε εθνοτικά και θρησκευτικά Σλοβάκους, Ούγγρους (που ζούσαν κυρίως στα βόρεια), Σέρβους (που ζούσαν κυρίως στον νότο), οι μουσουλμάνοι των διαφόρων εθνολογικά προελεύσεων (που ζούσαν κυρίως στις πόλεις), Εβραίων και Ρομά.