Πόλεμος των Δέκα Ημερών

Ιστορικό

Μετά το θάνατο του γιουγκοσλάβου προέδρου Josip Broz Tito το 1980, προέκυψαν πολιτικές, εθνοτικές, θρησκευτικές και οικονομικές εντάσεις στη Γιουγκοσλαβία. Το 1989, ο Σλόμπονταν Μιλοσεβιτς, πρόεδρος της Κεντρικής Επιτροπής της Σοσιαλιστικής Ένωσης της Σερβίας, από το 1986, έγινε πρόεδρος της Σερβίας, της μεγαλύτερης και πολυπληθέστερης από τις έξι δημοκρατίες της Γιουγκοσλαβίας. Καθώς ο Μιλοσεβιτς προχώρησε στην εδραίωση της εξουσίας συγκεντρώνοντας το κράτος, οι κυβερνήσεις των άλλων δημοκρατιών επιδιώκουν να μειώσουν την κεντρική λαβή της εξουσίας με την εξεύρεση όσο το δυνατόν περισσότερης συνταγματικής εξουσίας σε κάθε μία από τις δημοκρατίες και τις αυτόνομες επαρχίες. Μια σειρά διαφωνιών μεταξύ των αντιπροσώπων παρέμεινε μέχρις ότου τέσσερις από τις έξι δημοκρατίες πήραβ την απόφαση να αποχωρήσουν από τη Γιουγκοσλαβία. Με την υποστήριξη της Γερμανίας και του Βατικανού, η Σλοβενία ​​ήταν μεταξύ των δημοκρατιών που στόχευαν στην ανεξαρτησία. Η πρώτη δράση για την υπεράσπιση της ανεξαρτησίας της Σλοβενίας, η οποία ενώνει τόσο την αντιπολίτευση όσο και τη δημοκρατική κομμουνιστική εγκατάσταση στη Σλοβενία, πραγματοποιήθηκε από τις σλοβενικές αστυνομικές δυνάμεις, μέλη των οποίων αργότερα οργάνωσαν τη δική τους βετεράνια οργάνωση. Τον Απρίλιο του 1990, η Σλοβενία ​​πραγματοποίησε τις πρώτες δημοκρατικές πολυκομματικές εκλογές, που κέρδισε ο συνασπισμός του DEMOS.

Προετοιμασίες για πόλεμο

Στις 23 Δεκεμβρίου 1990, η Σλοβενία ​​διεξήγαγε δημοψήφισμα, το οποίο πέρασε με 88,5% του συνόλου των εκλογέων που υποστήριζαν την ανεξαρτησία (94,8% των ψήφων), με ποσοστό συμμετοχής 93,3%. Η κυβέρνηση της Σλοβενίας γνώριζε καλά ότι η ομοσπονδιακή κυβέρνηση στο Βελιγράδι θα μπορούσε να επιδιώξει να χρησιμοποιήσει στρατιωτική δύναμη για να αποτρέψει την κίνηση της Σλοβενίας προς την ανεξαρτησία. Αμέσως μετά τις σλοβενικές εκλογές, ο Γιουγκοσλαβικός Λαϊκός Στρατός (YPA) ανακοίνωσε μια νέα υπεράσπιση που θα εφαρμοζόταν σε ολόκληρη τη χώρα. Το δόγμα του Τίτο-εποχή της «Γενικής Άμυνας του Λαού», στο οποίο κάθε δημοκρατία διατήρησε την εδαφική αμυντική δύναμη (Teritorialna obramba ή TO), έπρεπε να αντικατασταθεί από ένα κεντρικό σύστημα άμυνας. Οι δημοκρατίες θα χάσουν το ρόλο τους σε θέματα άμυνας και οι τηλεπικοινωνίες τους θα αφοπλιστούν και θα υποταχθούν στην έδρα του YPA στο Βελιγράδι. Η κυβέρνηση της Σλοβενίας αντιστάθηκε στις κινήσεις αυτές και εξασφάλισε με επιτυχία ότι η πλειοψηφία του εξοπλισμού της Σλοβενικής εδαφικής άμυνας παρέμεινε εκτός των χεριών της ΥΠΑ. Επίσης, σε συνταγματική τροπολογία που εγκρίθηκε στις 28 Σεπτε βρίου 1990, δήλωσε ότι η ΟΤ θα είναι αποκλειστικά η κυβέρνηση της Σλοβενίας. Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση της Σλοβενίας δημιούργησε μια μυστική δομή εναλλακτικής διοίκησης, γνωστή ως Manevrver struktur narodne zaščite (MSNZ). Πρόκειται για ένα υπάρχον, αλλά απαρχαιωμένο θεσμό, μοναδικό για τη Σλοβενία, το οποίο είχε ως στόχο να επιτρέψει στη δημοκρατία να σχηματίσει μια ad hoc αμυντική δομή, παρόμοια με την εγχώρια φρουρά. Ήταν αμελητέας σημασίας πριν από το 1990, με απαρχαιωμένα όπλα και λίγα μέλη. Ωστόσο, η κυβέρνηση υπό την αιγίδα του DEMOS συνειδητοποίησε ότι το MSNZ θα μπορούσε να προσαρμοστεί ώστε να παράσχει μια παράλληλη οργάνωση στο TO που θα ήταν εξ ολοκλήρου στα χέρια της σλοβενικής κυβέρνησης. Όταν η YPA προσπάθησε να πάρει τον έλεγχο της σλοβενικής εδαφικής άμυνας (TO), η δομή διοίκησης της TO απλώς αντικαταστάθηκε από εκείνη του παράλληλου MSNZ. Από το Μάιο έως τον Οκτώβριο του 1990, περίπου 21.000 υπουργοί εδαφικής άμυνας και αστυνομίας της Σλοβενίας κινητοποιήθηκαν κρυφά στη δομή διοίκησης MSNZ, την οποία η ομοσπονδιακή κυβέρνηση αγνοούσε εντελώς. Η σλοβενική κυβέρνηση ανέλαβε επίσης λεπτομερή προγραμματισμό στρατιωτικής εκστρατείας κατά της ΥΠΑ , η οποία οδήγησε στην κατάρτιση ενός επιχειρησιακού και τακτικού σχεδίου μέχρι τον Νοέμβριο του 1990 - επτά μήνες πριν από την έναρξη της σύγκρουσης. Οι Σλοβένοι είχαν επίγνωση ότι δεν θα ήταν σε θέση να αποτρέψουν τις δυνάμεις της YPA για μεγάλο χρονικό διάστημα. Στο πλαίσιο του υπουργού Άμυνας Janez Janša, υιοθέτησαν μια στρατηγική βασισμένη σε μια προσέγγιση ασύμμετρου πολέμου. Οι μονάδες θα διεξήγαγαν εκστρατεία αντάρτη, χρησιμοποιώντας αντικλεπτικά όπλα και αντιαεροπορικούς πυραύλους για να εισβάλλουν στις μονάδες YPA. Προετοιμάζοντας το ζήτημα αυτό, η σλοβενική κυβέρνηση εξαγόρασε ελαφρώς ελαφριά συστήματα πυραύλων από ξένους προμηθευτές. Οι τακτικές χτυπήματος και καθυστέρησης έπρεπε να προτιμηθούν και οι μετωπικές συγκρούσεις έπρεπε να αποφευχθούν, δεδομένου ότι σε τέτοιες καταστάσεις η ανώτερη πυροσβεστική δύναμη της YPA θα ήταν πολύ δύσκολο να ξεπεραστεί. Στο διπλωματικό μέτωπο, ούτε η Ευρωπαϊκή Κοινότητα ούτε οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν διατεθειμένες να αναγνωρίσουν την ανεξαρτησία της Σλοβενίας και υποστήριξαν σθεναρά τη συνέχιση μιας ενοποιημένης Γιουγκοσλαβίας. Η σλοβενική κυβέρνηση επιδίωξε διεθνή βοήθεια στη διαπραγμάτευση μιας ειρηνικής διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας, αλλά οι Σλοβένοι ισχυρίστηκαν ότι δεν είχαν καμία επιλογή να πιέσουν για ανεξαρτησία, δεδομένης της αντιλαμβανόμενης έλλειψης δέσμευσης για δημοκρατικές αξίες σχετικά με τη δημοκρατία.

Σύγκρουση

Η Σλοβενία ​​και η Κροατία ψήφισαν τις πράξεις για την ανεξαρτησία τους στις 25 Ιουνίου 1991. Αυτή η «πρόοδος» κατά την ημερομηνία της ανεξαρτησίας ήταν ένα κρίσιμο στοιχείο του σλοβενικού σχεδίου για να κερδίσει ένα πρόωρο πλεονέκτημα στην αναμενόμενη σύγκρουση. Η σλοβενική κυβέρνηση ανέμενε πλήρως ότι οι γιουγκοσλάβοι στρατιώτες θα ανταποκριθούν με βία την ημέρα της κήρυξης της ανεξαρτησίας ή λίγο αργότερα. Προβαίνοντας μυστικά να προωθήσουν την ημερομηνία κατά 24 ώρες, οι Σλοβένοι κακομεταχειρίστηκαν την γιουγκοσλαβική κυβέρνηση, η οποία είχε θέσει ως ημερομηνία για τη μετακίνηση της 26 Ιουνίου. Παρόλο που ο γιουγκοσλαβικός στρατός διαφωνούσε κατηγορηματικά με την ανεξαρτησία της Σλοβενίας, διαιρέθηκε για το τι πρέπει να κάνει. Ο αρχηγός του ΥΠΑ, συνταγματάρχης Blagoje Adžić, υποστήριξε μια μεγάλη στρατιωτική επιχείρηση για να απομακρύνει τη σλοβενική κυβέρνηση και να φέρει "υγιείς δυνάμεις" στην εξουσία στη δημοκρατία. Ο Γιουγκοσλάβος Υπουργός Άμυνας Veljko Kadijević, επέμεινε σε μια πιο προσεκτική προσέγγιση - ουσιαστικά μια εκδήλωση δύναμης που θα πείσει τη σλοβενική κυβέρνηση να υποστηρίξει τη δήλωση ανεξαρτησίας της. Μετά από κάποια συζήτηση, ο Kadijević πήρε το δρόμο του. Δεν είναι σαφές πόσα πολιτικά μέλη της γιουγκοσλαβικής κυβέρνησης συμμετείχαν στην απόφαση να στραφούν με βία στη Σλοβενία. Ο πρόεδρος του Ομοσπονδιακού Εκτελεστικού Συμβουλίου Ante Marković (ισοδύναμος με τον πρωθυπουργό) αναφέρει ότι η ομοσπονδιακή κυβέρνηση δεν είχε ενημερωθεί για τις ενέργειες του Στρατού.