Μπικίνι

To μπικίνι είναι ένα γυναικείο μαγιό δύο τεμαχίων με δύο τρίγωνα υφάσματος στην κορυφή, παρόμοιο με ένα σουτιέν και καλύπτοντας τα στήθη της γυναίκας, και δύο τρίγωνα υφάσματος στο κάτω μέρος, το μπροστινό κάλυμμα της λεκάνης αλλά εκθέτοντας τον ομφαλό, και το πίσω μέρος που καλύπτουν τους γλουτούς. Το μέγεθος της κορυφής και του πυθμένα μπορεί να ποικίλει από την πλήρη κάλυψη του στήθους, της λεκάνης και των γλουτών, σε πολύ αδύνατα σχέδια όπως το λουρί ή το G-string που καλύπτουν μόνο τις αρεόπαινες και τις μούσες, αλλά εκθέτουν τους γλουτούς.
Τον Μάιο του 1946, ο σχεδιαστής μόδας Jacques Heim από το Παρίσι κυκλοφόρησε ένα σχέδιο από δύο κομμάτια μαγιό που ονόμασε Atome   Όπως τα μαγιό της εποχής, κάλυπτε τον ομφαλό της φέρουσας και απέτυχε να προσελκύσει πολλή προσοχή. Ο σχεδιαστής ενδυμάτων Louis Réard παρουσίασε τον νέο του μικρότερο σχεδιασμό τον Ιούλιο.   Ονομάστηκε έτσι από την Ατόλη του Μπικίνι, όπου η πρώτη δημόσια δοκιμή μιας πυρηνικής βόμβας είχε λάβει χώρα μόλις τέσσερις ημέρες νωρίτερα. Το σκουρόχρωμο σχέδιο του ήταν ριψοκίνδυνο, εκθέτοντας τον ομφαλό του χρήστη και πολλά από τους γλουτούς του. Κανένα μοντέλο διαδρόμου δεν θα το φορούσε, γι 'αυτό προσέλαβε μία γυμνή χορεύτρια από το Καζίνο του Παρισιού για να το μοντάρει σε μια ανασκόπηση της μόδας μαγιό. 
Λόγω του αμφιλεγόμενου και αποκαλυπτικού σχεδιασμού του, το μπικίνι έγινε δεκτό πολύ αργά από το κοινό. Έχει κερδίσει αυξημένη έκθεση και αποδοχή καθώς αστέρια κινηματογραφικών ταινιών όπως η Μπριζίτ Μπαρντό, η Ράκουελ Ουέλς και η Ούρσουλα Άντρες τα φορούσαν και φωτογραφήθηκαν σε δημόσιες παραλίες και το κοινό είδε τις ταινίες. Σε πολλές χώρες απαγορεύτηκε αυτός ο σχεδιασμός σε παραλίες και άλλους δημόσιους χώρους .
Η μινιμαλιστική σχεδίαση μπικίνι έγινε κοινή στις περισσότερες δυτικές χώρες από τα μέσα της δεκαετίας του 1960 ως και μαγιό και εσώρουχα. Μέχρι τα τέλη του 20ου αιώνα χρησιμοποιήθηκε ευρέως ως αθλητικά είδη σε μπιτς βόλεϊ και σωματοδόμηση. Υπάρχουν αρκετές σύγχρονες στυλιστικές παραλλαγές του σχεδιασμού που χρησιμοποιούνται για σκοπούς μάρκετινγκ και ως βιομηχανικές ταξινομήσεις, όπως monokini, microkini, tankini, trikini, pubikini και skirtini. Το σύντομο μαγιό ενός ατόμου μπορεί επίσης να ονομάζεται μπικίνι.   Ομοίως, μια ποικιλία τύπων ανδρικών και γυναικείων εσωρούχων περιγράφεται ως εσώρουχα μπικίνι.
Το μπικίνι έχει αποκτήσει σταδιακά ευρεία αποδοχή στη Δυτική κοινωνία. Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 2000, τα μπικίνι είχαν γίνει 811 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ ετησίως και ενίσχυαν τις υπηρεσίες spin-off, όπως η αποτρίχωση μπικίνι και το μαύρισμα.

Ετυμολογία και ορολογία

Ενώ το μαγιό δύο τεμαχίων ως σχέδιο υπήρχε στην κλασσική αρχαιότητα , το μοντέρνο ντιζάιν επισημάνθηκε αρχικά στο Παρίσι στις 5 Ιουλίου 1946.   Ο γάλλος μηχανικός της αυτοκινητοβιομηχανίας Louis Réard εισήγαγε ένα σχέδιο που ονόμασε "μπικίνι", υιοθετώντας το όνομα από την Ατόλη του Μπικίνι στον Ειρηνικό Ωκεανό, , που ήταν το αποικιακό όνομα που έδωσαν οι Γερμανοί στην ατόλη, μεταγλωττισμένο από το όνομα Marshallese για το νησί Πικίνι. 
Τέσσερις μέρες νωρίτερα, οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν ξεκινήσει την πρώτη δοκιμή πυρηνικών όπλων κατά τη διάρκεια της ειρηνευτικής τους δραστηριότητας στο Atoll Bikini, ως μέρος της Διασταύρωσης Επιχειρήσεων  . Ο Ρέαρτ ελπίζει ότι το στυλ αποκαλύψεων του μαγιό του θα δημιουργούσε μια "εκρηκτική εμπορική και πολιτισμική αντίδραση" παρόμοια με την έκρηξη στην Ατόλη του Μπικίνι
Κάνοντας μια αναλογία με λέξεις όπως η δίγλωσση και η διμερής που περιέχουν το λατινικό πρόθεμα "bi" (που σημαίνει "δύο" στα Λατινικά), η λέξη μπικίνι αρχικά προέρχεται από δύο μέρη, από τον Rudi Gernreich, ο οποίος εισήγαγε τo monokini το 1964.. Τα πιό πρόσφατα σχέδια μαγιό, όπως το trankini και το trikini, τείνουν περαιτέρω αυτή την παραγωγή. .Με την πάροδο του χρόνου, η οικογένεια "-kini" (όπως ονομάστηκε από τον συγγραφέα William Safire ), συμπεριλαμβανομένων των "αδελφών" (όπως ονομάστηκε από την σχεδιάστρια Anne Cole ), επεκτάθηκε σε μια ποικιλία μαγιό συμπεριλαμβανομένου του monokini γνωστή ως numokini ή unikini), seekini, tankini, camikini, hikini (επίσης hipkini), minikini, face-kini, burkini και microkini. Η Έκθεση Γλωσσών, που συντάχθηκε από τον λεξικογράφο Susie Dent και εκδόθηκε από το Πανεπιστημιακό Γραφείο της Οξφόρδης το 2003, θεωρεί σημαντικές τις λεξικογραφικές εφευρέσεις, όπως οι bandeaukini και camkini, δύο παραλλαγές του trankini.  Παρόλο που το "μπικίνι" ήταν αρχικά καταχωρημένο εμπορικό σήμα της Réard, έχει γενικευτεί από τότε .
Οι παραλλαγές του όρου χρησιμοποιούνται για να περιγράψουν τις στυλιστικές παραλλαγές για διαφημιστικούς σκοπούς και τις ταξινομήσεις της βιομηχανίας, συμπεριλαμβανομένων των monokini, των microkini, των trankini, των trikini, των pubikini, των bandeaukini και των skirtini. Το σύντομο μαγιό ενός άνδρα μπορεί επίσης να αναφέρεται ως μπικίνι.   Ομοίως, μια ποικιλία τύπων ανδρικών και γυναικείων εσωρούχων περιγράφεται ως εσώρουχα μπικίνι.

Στην αρχαιότητα

Ο αρχαιολόγος James Mellaart χαρακτήρισε μπικίνι την παλαιότερη φορεσιά στο Çatalhöyük της Ανατολίας κατά την χαλκολιθική εποχή (περίπου το 5600 π.Χ.), όπου απεικονίζεται μια μητέρα θεά με δύο λεοπαρδάλεις που φορούν κοστούμι κάπως σαν ένα μπικίνι.  Το μαγιό δύο τεμαχίων μπορεί να ανιχνευθεί στον ελληνορωμαϊκό κόσμο, όπου ενδύματα που μοιάζουν με μπικίνι που φοριούνται από γυναίκες, αθλητές και απεικονίζονται σε φιάλες και ζωγραφιές που χρονολογούνται από το 1400 π.Χ. 
Στο στέμμα του Νικητή, ένα ψηφιδωτό στο πάτωμα μιας ρωμαϊκής βίλας στη Σικελία που χρονολογείται από την εποχή του Διοκλητιανού (286-305 μ.Χ.), οι νεαρές γυναίκες συμμετέχουν στην άρση βαρών, στη δισκοβολία και στην εκτέλεση σφαιρικών παιχνιδιών ντυμένες με ενδύματα που μοιάζουν με μπικίνι (bandeaukinis στο σύγχρονο λεξικό).  Το μωσαϊκό, που βρίσκεται στη σικελική βίλα Romana del Casale, χαρακτηρίζει δέκα κορίτσια που ανακαλύφθηκαν αναχρονιστικά, τα "κορίτσια μπικίνι". Άλλα ρωμαϊκά αρχαιολογικά ευρήματα απεικονίζουν τη θεά Αφροδίτη σε παρόμοιο ένδυμα. Στην Πομπηία, στο Casa della Venere, στην Τραπεζούντα του Σπιτιού της Τζούλια Φέλιξ, , και σε έναν κήπο της Via Dell'Abbondanza, ανακαλύφθηκαν απεικονίσεις της Αφροδίτης που φορούσε μπικίνι.

Πρόδρομοι μπικίνι στη Δύση

Η κολύμβηση σε εξωτερικούς χώρους αποθαρρύνθηκε στη χριστιανική Δύση, οπότε υπήρχε μικρή ζήτηση ή ανάγκη για κολύμβηση έως το 18ο αιώνα. Το φόρεμα κολύμβησης του 18ου αιώνα ήταν μια φαρδιά γυναικεία φόρμα που έφτασε στο ύψος του αστραγάλου από μαλλί ή φανέλα που διατηρούσε την κάλυψη και τη μετριοφροσύνη 
.
Το 1907, η αυστραλή κολυμβήτρια Ανέτ Κέλερμαν συνελήφθη σε παραλία της Βοστόνης επειδή φορούσε φόρεμα κολύμβησης χωρίς μανίκια που την κάλυψε από το λαιμό μέχρι τα νύχια, ένα κοστούμι που υιοθέτησε από την Αγγλία  , αν και έγινε αποδεκτό μαγιό για γυναίκες σε μέρη της Ευρώπης έως το 1910.  Το 1913, ο σχεδιαστής Carl Jantzen έκανε το πρώτο λειτουργικό μαγιό δύο τεμαχίων. Εμπνευσμένος από την εισαγωγή των γυναικών στην ολυμπιακή κολύμβηση, σχεδίασε μια κοντόφθαλμη στολή με σορτς για το κάτω μέρος και κοντό μανίκι για το απάνω. 
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920 και της δεκαετίας του 1930, οι άνθρωποι άρχισαν να μετακινούνται από το "πάμε στο νερό" στο "πάμε στον ήλιο", σε μπανιέρες και ιαματικά λουτρά, και τα σχέδια μαγιό μετατοπίστηκαν από λειτουργικές σκέψεις για να ενσωματώσουν περισσότερα διακοσμητικά χαρακτηριστικά. Το Rayon χρησιμοποιήθηκε στη δεκαετία του 1920 για την κατασκευή σφικτών μαγιό , αλλά η αντοχή του, ιδιαίτερα όταν ήταν υγρό, αποδείχτηκε προβληματική.  Το Jersey και το μετάξι χρησιμοποιήθηκαν επίσης μερικές φορές. Μέχρι τη δεκαετία του 1930, οι κατασκευαστές είχαν χαμηλώσει τις πλάτες στο πίσω μέρος, αφαίρεσαν τα μανίκια και σφίξανε τις πλευρές. Με την ανάπτυξη νέων ειδών ένδυσης, ιδιαίτερα λατέξ και νάιλον, τα μαγιό άρχισαν σταδιακά να αγκαλιάζουν το σώμα μέσα από τη δεκαετία του 1930, με ιμάντες ώμου.
Τα μαγιό γυναικών της δεκαετίας του 1930 και της δεκαετίας του 1940 ενσωμάτωσαν αυξανόμενους βαθμούς έκθεσης στην κοιλιά. Η ηθοποιός Ντολόρες Ντελ Ρίο ήταν το πρώτο μεγάλο αστέρι που φορούσε ένα γυναικείο μαγιό δύο τεμαχίων στην ταινία Flying Down στο Ρίο (1933). 
Τα εφηβικά περιοδικά τέλη της δεκαετίας του 1940 και της δεκαετίας του 1950 παρουσίαζαν παρόμοια σχέδια κοστουμιών και κορυφών. Ωστόσο, η μόδα της εκτεθειμένης κοιλιάς δηλώθηκε μόνο για παραλίες και άτυπες εκδηλώσεις και θεωρήθηκε άσεμνη για να φορεθεί στο κοινό. Το Hollywood ενέκρινε τη νέα γοητεία σε ταινίες όπως η κόρη του Neptune του 1949 στην οποία η Εσθερ Ουίλιαμς φορούσε κοστούμια προκλητικά όπως "Double Entender" και "Honey Child". ".
Η πολεμική παραγωγή κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου απαιτούσε τεράστιες ποσότητες βαμβάκι, μετάξι, νάιλον, μαλλί, δέρμα και καουτσούκ. Το 1942, το αμερικανικό συμβούλιο παραγωγής πολεμικών τεχνών εξέδωσε τον κανονισμό L-85, μειώνοντας τη χρήση φυσικών ινών στα είδη ένδυσης και επιβάλλοντας μείωση κατά 10% της ποσότητας του υφάσματος στα γυναικεία μαγιό. Για να συμμορφωθούν με τους κανονισμούς, οι κατασκευαστές μαγιό αφαιρούν τα πάνελ φούστας και άλλα εξαρτήματα , ενώ παράλληλα αυξάνουν την παραγωγή του δύο τεμαχίων μαγιό με γυμνές κοιλιές.  Ταυτόχρονα, η ζήτηση για όλα τα μαγιό μειώθηκε, καθώς δεν υπήρχε μεγάλο ενδιαφέρον για τη μετάβαση στην παραλία, ειδικά στην Ευρώπη.

Μοντέρνο μπικίνι

Στην Ευρώπη μετά το Β Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Δυτικοευρωπαίοι απολαμβάνουν το πρώτο τους καλοκαίρι χωρίς πολέμους εδώ και πολλά χρόνια. Οι Γάλλοι σχεδιαστές προσπάθησαν να παραδώσουν μόδες που ταιριάζουν με την απελευθερωμένη διάθεση των ανθρώπων.  Το ύφασμα ήταν ακόμα ελλιπές και σε μια προσπάθεια να αναζωογονήσουν τις πωλήσεις μαγιό, δύο Γάλλοι σχεδιαστές - Jacques Heim και Louis Réard - έκαναν σχεδόν ταυτόχρονα νέα σχέδια σε δύο τεμαχίων μαγιό το 1946.  Ο Heim ξεκίνησε ένα σχέδιο μαγιό δύο τεμαχίων στο Παρίσι, το οποίο ονόμασε "άτομο", μετά από το μικρότερο γνωστό σωματίδιο της ύλης. Ανακάλυψε ότι ήταν το μικρότερο μαγιό του κόσμου.  Παρόλο που ήταν μικρότερο από τα μαγιό της δεκαετίας του 1930, το κάτω μέρος του μαγιό του Heim κάλυπτε ακόμα τον ομφαλό του χρήστη. 
Λίγο αργότερα, ο Louis Réard δημιούργησε ένα ανταγωνιστικό σχέδιο μαγιό δύο τεμαχίων, το οποίο ονόμασε "μπικίνι".   Παρατήρησε ότι οι γυναίκες στην παραλία έκοβαν τις άκρες των πυθμένων των μαγιό τους και τις κορυφές για να βελτιώσουν το μαύρισμα τους. Εισήγαγε το σχέδιό του σε αναθεώρηση μαγιό που πραγματοποιήθηκε στη δημοφιλή δημόσια πισίνα, Piscine Molitor, τέσσερις ημέρες μετά την πρώτη δοκιμή ενός πυρηνικού όπλου στην Ατόλη του Μπικίνι. Οι εφημερίδες ήταν γεμάτες από ειδήσεις γι 'αυτό και ο Reard ήλπιζε το ίδιο για το σχεδιασμό του.  Το μπικίνι του Ρέαρντ υπονόμευσε το βραχίονα του Χέιμ. Ο σχεδιασμός του αποτελείται από δύο τρίγωνα υφάσματος που σχηματίζουν ένα σουτιέν και δύο τριγωνικά κομμάτια από ύφασμα που καλύπτουν το εφηβαίο και τους γλουτούς που συνδέονται με χορδή. Όταν δεν ήταν σε θέση να βρει ένα πρότυπο μόδας πρόθυμο να παρουσιάσει το αποκαλυπτικό του σχέδιο,  ο Réard προσέλαβε τη Micheline Bernardini, 19χρονη γυμνή χορεύτρια από το Casino de Paris. Ανέφερε ότι το μαγιό του, συνολικής επιφάνειας 200 τετραγωνικών εκατοστών (200 cm2) υφάσματος, ήταν "μικρότερο από το μικρότερο μαγιό του κόσμου" . Ο Réard είπε ότι "όπως και η ατομική βόμβα, το μπικίνι είναι μικρό και καταστροφικό".   Η  συγγραφέας μόδας Diana Vreeland περιέγραψε το μπικίνι ως "ατομική βόμβα της μόδας".  Η Bernardini έλαβε 50.000 επιστολές, πολλές από άνδρες.
Οι φωτογραφίες της Bernardini και άρθρα σχετικά με την εκδήλωση μεταδόθηκαν ευρέως από τον Τύπο. Μόνο η International Herald Tribune διενήργησε εννέα ιστορίες σχετικά με την εκδήλωση.   Η γαλλική εφημερίδα Le Figaro έγραψε: «Οι άνθρωποι τράβηξαν τις απλές απολαύσεις της θάλασσας και του ήλιου. Για τις γυναίκες, με ένα μπικίνι σηματοδοτήθηκε ένα είδος δεύτερης απελευθέρωσης, δεν υπήρχε τίποτα σεξουαλικό γι 'αυτό. επιστρέψτε στις χαρές της ζωής. "
Το Atome του Heim ήταν περισσότερο σύμφωνο με την αίσθηση της ευπρέπειας της δεκαετίας του 1940, αλλά το σχέδιο του Réard κέρδισε την προσοχή του κοινού.  Αν και η σχεδίαση της Heim ήταν η πρώτη που φορούσε στην παραλία και αρχικά πωλούσε περισσότερα μαγιό, ήταν η περιγραφή του Réard για το μαγιό δύο τεμαχίων ως μπικίνι που κολλήθηκε. Καθώς προέκυψαν ανταγωνιστικά σχέδια, δήλωσε σε διαφημίσεις ότι ένα μαγιό δεν θα μπορούσε να είναι ένα πραγματικό μπικίνι "εκτός αν μπορούσε να τραβηχτεί μέσα από ένα γαμήλιο δαχτυλίδι."  Τα πρώτα μοντέρνα μπικίνι ήταν κατασκευασμένα από βαμβάκι και φανέλα.

Κοινωνική αντίσταση

Παρά την αρχική επιτυχία του ενδύματος στη Γαλλία, οι γυναίκες παγκοσμίως συνέχισαν να φορούν παραδοσιακά μαγιό (μονοκόμματα). Όταν οι πωλήσεις του σταμάτησαν, ο Réard επέστρεψε στο σχεδιασμό και την πώληση ορθοδόξων πλεκτών.  Το 1950, ο Αμερικανός Fred Cole, ιδιοκτήτης μαγιό κολυμβητικής εταιρείας Cole της Καλιφόρνιας, δήλωσε στο Time ότι είχε «λίγο αλλά περιφρονητικό για το φημισμένο Bikinis της Γαλλίας».  Ο ίδιος ο Réard θα τον χαρακτήριζε αργότερα ως "μαγιό δύο τεμαχίων που αποκαλύπτει τα πάντα για ένα κορίτσι εκτός από το πατρικό όνομα της μητέρας του". Το περιοδικό Fashion Girl Modern Magazine το 1957 δήλωσε ότι "είναι ελάχιστα απαραίτητο να σπαταλήσουμε λέξεις πάνω στο λεγόμενο μπικίνι, αφού είναι αδιανόητο ότι οποιοδήποτε κορίτσι με τακτικότητα και ευπρέπεια θα φορούσε ποτέ κάτι τέτοιο. "
Το 1951, ο Eric Morley διοργάνωσε το διαγωνισμό ορχηστρικής μπικίνι, ένα διαγωνισμό ομορφιάς και ευκαιρίες διαφήμισης μαγιό στο φετινό Φεστιβάλ της Βρετανίας. Ο τύπος, που καλωσόρισε το θέαμα, αναφερόταν σε αυτό ως Miss World, ένα όνομα Morley που καταχωρήθηκε ως εμπορικό σήμα . Η νικήτρια ήταν η Kiki Håkansson της Σουηδίας, η οποία στέφθηκε με μπικίνι. Μετά το στέμμα, η Håkansson καταδικάστηκε από τον Πάπα Πίο ΧΙΙ , ενώ η Ισπανία και η Ιρλανδία απείλησαν να αποσυρθούν από τη σκηνή.  Το 1952, τα μπικίνι απαγορεύτηκαν από το γλέντι και αντικαταστάθηκαν από φόρεμα βράδινό.  Ως αποτέλεσμα της διαμάχης, το μπικίνι απαγορεύτηκε ρητά από πολλές άλλες εκδηλώσεις ομορφιάς παγκοσμίως.  Αν και κάποιοι θεωρούσαν για τους διαγωνισμούς μπικίνι και ομορφιάς ότι έφερναν την ελευθερία στις γυναίκες, αντιτάχθηκαν από ορισμένες φεμινιστικές  καθώς και από θρησκευτικές και πολιτιστικές ομάδες που αντιτίθενται στο βαθμό έκθεσης του θηλυκού σώματος.
Το μπικίνι απαγορεύτηκε στη γαλλική ακτή του Ατλαντικού, την Ισπανία, την Ιταλία, την Πορτογαλία και την Αυστραλία και απαγορεύτηκε ή αποθαρρύνθηκε σε πολλές αμερικανικές πολιτείες.  Ο κώδικας παραγωγής κινηματογραφικών ταινιών των Ηνωμένων Πολιτειών, γνωστός και ως κώδικας Hays, ο οποίος επιβλήθηκε από το 1934, επέτρεψε τη χρήση ραμμάτων δύο τεμαχίων, αλλά απαγόρευσε την εμφάνιση των ομφαλών στις ταινίες του Χόλιγουντ. Η Εθνική Λεγεώνα της Δεξιάς, ένα ρωμαιοκαθολικό σώμα που φυλάει το αμερικανικό περιεχόμενο των μέσων ενημέρωσης, πίεσε επίσης τους παραγωγούς του Χόλιγουντ και των ξένων κινηματογραφιστών να κρατήσουν τα μπικίνι από τις ταινίες του Χόλιγουντ. Μέχρι το 1959, η Anne Cole, ένας από τους μεγαλύτερους σχεδιαστές μαγιό των Ηνωμένων Πολιτειών, δήλωσε: "Δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα G-string. Είναι στην άκρη του ξυραφιού της ευπρέπειας." Ο κώδικας Hays εγκαταλείφθηκε από τα μέσα της δεκαετίας του 1960 και με αυτήν και η απαγόρευση της έκθεσης των ομφαλών γυναικών , καθώς και άλλων περιορισμών.   Η επιρροή της Εθνικής Λεγεώνας της Δεξιάς εξαντλείται επίσης από τη δεκαετία του 1960.

Άνοδος δημοτικότητας

Όλο και συχνότερα ηθοποιοί και μοντέλα εκατέρωθεν του Ατλαντικού διαδραμάτισαν μεγάλο ρόλο στην προσέλκυση του μπικίνι στην τάση.] Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950, τα αστέρια του Χόλιγουντ όπως η Άβα Γκάρντνερ, η Ρίτα Χέιγουορθ, η Λάνα Τάρνερ, η Ελίζαμπεθ Τέιλορ, η Μέριλιν Μονρόε, η Έστερ Ουίλιαμς και άλλες, επωφελήθηκαν από τη ριψοκίνδυνη δημοσιότητα που συνδέεται με το μπικίνι, θέτοντας φωτογραφίες όπου το φορούσαν - τα pin-ups των Χέιγουορθ και Ουίλιαμς στο  ήταν ιδιαίτερα ευρέως διανεμημένα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 1950, η Elvira Pagã περπάτησε στο Καρναβάλι του Ρίο, στη Βραζιλία, με ένα χρυσό μπικίνι, ξεκινώντας την παράδοση του καρναβαλιού με μπικίνι.
Στην Ευρώπη, η 17χρονη Μπριζίτ Μπαρντό φορούσε σπάνια μπικίνι (σύμφωνα με τα σύγχρονα πρότυπα) στη γαλλική ταινία "Manina, το κορίτσι αποκαλύφθηκε". Η προώθηση της ταινίας, που κυκλοφόρησε στη Γαλλία το Μάρτιο του 1953, έδωσε περισσότερη προσοχή στο μπικίνι της Μπριζίτ Μπαρντό απ' ό,τι στην ίδια την ταινία. Μέχρι τη στιγμή που κυκλοφόρησε η ταινία στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1958, μετονομάστηκε σε "Manina, το κορίτσι με το μπικίνι". Η Μπριζίτ Μπαρντό φωτογραφήθηκε επίσης φορώντας ένα μπικίνι στην παραλία κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών το 1957. Η συνεργασία με τον σύζυγό της και σκηνοθέτη Ροζέ Βαντίμ συγκέντρωσε σημαντική προσοχή με φωτογραφίες της που φορούσε ένα μπικίνι σε κάθε παραλία στο νότο της Γαλλίας..
Ανάλογες φωτογραφίες ελήφθησαν από την Ανίτα Έκμπεργκ και την Σοφία Λόρεν, μεταξύ άλλων. Σύμφωνα με το The Guardian, οι φωτογραφίες της Μπαρντό μεταμόρφωσαν ειδικότερα το Σαιν-Τροπέ σε πρωτεύουσα του μαγιό του κόσμου,  με την Μπαρντό να αναγνωρίζεται ως η αρχική ομορφιά κολύμβησης των Καννών. Η φωτογραφία της Μπαρντό βοήθησε να ενισχυθεί το δημόσιο προφίλ του φεστιβάλ και οι Κάνες με τη σειρά τους διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο στην καριέρα της.
Το τραγούδι του Μπράιαν Χάιλαντ "Itsy Bitsy Teenie Weenie Yellow Polka Dot Bikini" έγινε πρώτη επιτυχία στο Billboard No. 1 κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 1960: το τραγούδι λέει μια ιστορία για μια νεαρή κοπέλα που είναι πολύ ντροπαλή να φορέσει το νέο της μπικίνι στην παραλία , θεωρώντας ότι είναι πολύ επικίνδυνο.   Το Playboy παρουσίασε για πρώτη φορά ένα μπικίνι στο εξώφυλό του το 1962. Το Sports Illustrated Swimsuit Issue debut δύο χρόνια αργότερα παρουσίασε την Babette March με ένα λευκό μπικίνι στο εξώφυλλο.
Η Ούρσουλα Άντρες, εμφανιζόμενη ως Honey Rider στη βρετανική ταινία James Bond του 1962, ο "Dr No", φορούσε ένα άσπρο μπικίνι, το οποίο έγινε γνωστό ως το "Dr. No bikini". Έγινε ένα από τα πιο διάσημα μπικίνι όλων των εποχών και μια εικονική στιγμή στην ιστορία του κινηματογράφου και της μόδας.  Η Άντρες είπε ότι χρωστάει την καριέρα της σε αυτό το λευκό μπικίνι, σημειώνοντας: "Αυτό το μπικίνι με έκανε επιτυχία. Ως αποτέλεσμα της πρωταγωνίστριας στο "Dr No", ως το πρώτο κοριτσάκι του Bond, μου δόθηκε η ελευθερία να επιλέξω τους μελλοντικούς μου ρόλους και να γίνω οικονομικά ανεξάρτητη. "
Το μπικίνι τελικά πιάστηκε και το 1963 η ταινία "Beach Party", με πρωταγωνιστές την Annette Funicello και τον Frankie Avalon, οδήγησε ένα κύμα ταινιών που έκαναν το μπικίνι  σύμβολο pop-culture, αν και η Funicello αποκλείστηκε από το να φορέσει το μπικίνι του Réard σε αντίθεση με τα άλλα νεαρά θηλυκά στις ταινίες. Το 1965, μια γυναίκα είπε στο Time ότι ήταν «σχεδόν τετράγωνο» για να μην φορέσει ένα μπικίνι. το περιοδικό έγραψε δύο χρόνια αργότερα ότι "το 65% του νεαρού σετ είχε ήδη περάσει" .
Το μπικίνι γούνας Raquel Welch στο One Million Years B.C. (1966) έδωσε στον κόσμο τον πιο εικονικό πυροβολισμό μπικίνι όλων των εποχών και η εικόνα αφίσας έγινε μια εικονική στιγμή στην ιστορία του κινηματογράφου.   Το μπικίνι δέρματος στο One Million Years B.C., που διαφημίζεται ως "πρώτο μπικίνι της ανθρωπότητας",  (1966) περιγράφηκε αργότερα ως "οριστική εμφάνιση της δεκαετίας του 1960" . Ο ρόλος της που φορούσε το δερμάτινο μπικίνι έθεσε την Welch σε ένα εικονίδιο της μόδας  και η φωτογραφία της με το μπικίνι έγινε μια αφίσα με τις καλύτερες πωλήσεις.
Τα σλιπ παντελόνια και τα σουτιέν από νάιλον συμπληρώνονταν από τη μόδα των εφήβων μπουτίκ της δεκαετίας του 1960, επιτρέποντάς τους να είναι ελάχιστες.   Η DuPont εισήγαγε το lycra (το όνομα DuPont για spandex) την ίδια δεκαετία  . Η Spandex επεκτείνει τη γκάμα των υφασμάτων καινοτομίας που είναι διαθέσιμα στους σχεδιαστές, πράγμα που σημαίνει ότι τα μαγιό θα μπορούσαν να προσαρμοστούν σαν ένα δεύτερο δέρμα χωρίς βαριές επενδύσεις.  "Η έλευση της Lycra επέτρεψε περισσότερες γυναίκες να φορέσουν ένα μπικίνι", έγραψε ο Kelly Killoren Bensimon, πρώην μοντέλο και συγγραφέας του Βιβλίου Μπικίνι, "Δεν πέταξε, δεν τσάντα, και απέκρυψε και αποκάλυψε. δεν είναι πια όπως τα εσώρουχα. " Η αυξημένη εξάρτηση από το ύφασμα stretch οδήγησε σε απλοποιημένη κατασκευή. Έδωσε τη δυνατότητα στους σχεδιαστές να δημιουργήσουν το μπικίνι string και επέτρεψαν στον Rudi Gernreich να δημιουργήσει το μονοκίνι.  Εναλλακτικά υφάσματα μαγιό, όπως τα βελούδινα, τα δερμάτινα και τα κροσσωτά τετράγωνα, εμφανίστηκαν στις αρχές της δεκαετίας του '70.

Μαζική αποδοχή

Η εταιρεία του Réard διπλώθηκε το 1988,  τέσσερα χρόνια μετά το θάνατό του. Μέχρι το τέλος του αιώνα, το μπικίνι είχε γίνει το πιο δημοφιλές μαγιό σε όλο τον κόσμο. Σύμφωνα με τον γαλλικό ιστορικό μόδας Olivier Saillard, αυτό οφειλόταν στην «δύναμη των γυναικών και όχι στη δύναμη της μόδας». Όπως εξηγεί, «Η χειραφέτηση των μαγιό πάντα συνδέεται με την απελευθέρωση των γυναικών»,   αν και μία έρευνα δείχνει ότι το 85% όλων των μπικίνι δεν αγγίζουν ποτέ το νερό.   Μέχρι το 1988 το μπικίνι είχε μέχρι το 20% περίπου των πωλήσεων μαγιό, περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο μοντέλο στις ΗΠΑ,  αν και τα μονοκόμματα μαγιό επέστρεψαν κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980 και των αρχών της δεκαετίας του 1990.
Το 1997, η Miss Maryland Jamie Fox έγινε η πρώτη αγωνιζόμενη σε 50 χρόνια για να αγωνιστεί με ένα μαγιό δύο τεμαχίων στο Miss America Pageant. Οι ηθοποιοί σε κινηματογραφικές ταινίες όπως το "Blue Crush" (2002) και "οι Άγγελοι του Charlie: Full Throttle" (2003) έκαναν το δύο τεμαχίων μαγιό "το χιλιετές ισοδύναμο της εξουσίας", σύμφωνα με την Gina Bellafonte της New York Times 
Σύμφωνα με την Beth Dincuff Charleston, συνεργάτη ερευνητή στο Ινστιτούτο Κοστουμιού του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης, "Το μπικίνι αντιπροσωπεύει ένα κοινωνικό άλμα που περιλαμβάνει σωματική συνείδηση, ηθικές ανησυχίες και σεξουαλικές συμπεριφορές".  Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, τα μπικίνι είχαν μπει σε επιχειρήσεις 811 εκατομμυρίων δολαρίων ετησίως, σύμφωνα με τον Όμιλο NPD, μια εταιρεία πληροφόρησης καταναλωτών και λιανικής πώλησης και είχαν ενισχύσει τις υπηρεσίες spin-off όπως η αποτρίχωση μπικίνι και οι βιομηχανίες ηλιοθεραπείας .
Αν και τα μπικίνι μεγέθους παιδιού εμφανίστηκαν τη δεκαετία του 1950, σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, τα μαγιό κάτω από το μέγεθος 11 συνήθως δεν πωλούνται με ξεχωριστή κορυφή, αλλά στις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Βρετανία και τον Καναδά συχνά θεωρήθηκε απαράδεκτο για τα κορίτσια στα τέλη της παιδικής ηλικίας (ηλικίας 7-11 ετών) να είναι τόπλες. Έχουν αναφερθεί πολλά περιστατικά οικογενειών που εκδιώχθηκαν από δημόσιες πισίνες λόγω του ότι το παιδί τους ήταν τόπλες Το 2002, ο λιανοπωλητής ρούχων Abercrombie & Fitch κατηγορήθηκε για την πώληση μπικίνι και εσώρουχα μεγέθους μικρού μεγέθους.

Έξω από τον δυτικό κόσμο

Η ταινία του 1967 "Ένα βράδυ στο Παρίσι" χαρακτήρισε την ηθοποιό Sharmila Tagore ως την πρώτη Ινδή ηθοποιό με μπικίνι στην ταινία. Έθεσε επίσης σε ένα μπικίνι για το γυαλιστερό περιοδικό Filmfare. Το μαγιό σόκαρε ένα συντηρητικό ινδικό ακροατήριο, αλλά έθεσε επίσης σε κίνηση μια τάση που μεταφέρθηκε από τον Zeenat Aman στην Heera Panna (1973) και στο Qurbani (1980), στο Dimple Kapadia στο Bobby (1973) και Parveen Babi στο Yeh Nazdeekiyan (1982).
Οι Ινδές γυναίκες φορούν μπικίνι όταν κάνουν διακοπές στο εξωτερικό ή στη Goa χωρίς την οικογένεια. Παρά τις συντηρητικές ιδέες που επικρατούν στην Ινδία, τα μπικίνι έχουν γίνει πιο δημοφιλή. Το καλοκαίρι, όταν οι γυναίκες αρχίζουν να κολυμπούν, συχνά σε δημόσιο χώρο, πωλούνται πολλά δερμάτινα, σορτς και μαγιό μονοκόμματα.  Οι μέγιστες πωλήσεις για μπικίνι συμβαίνουν το χειμώνα, την εποχή του μήνα του μέλιτος.
Μέχρι το τέλος της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα, η κινεζική βιομηχανία μπικίνι έγινε μια σοβαρή διεθνή απειλή για τη βιομηχανία μπικίνι της Βραζιλίας.Στο Huludao του Liaoning, η Κίνα έβαλε το παγκόσμιο ρεκόρ για τη μεγαλύτερη παρέλαση μπικίνι το 2012, με 1.085 συμμετέχοντες και φωτογράφηση που περιελάμβανε 3.090 γυναίκες. 
Για τα περισσότερα μέρη της Μέσης Ανατολής, τα μπικίνι απαγορεύονται ή είναι εξαιρετικά αμφιλεγόμενα. Το 1966, το 1973, όταν το λιβανέζικο περιοδικό Ash-Shabaka εκτυπούσε μια γυναίκα που φορούσε μπικίνι στο εξώφυλλο έπρεπε να κάνει μια δεύτερη έκδοση μόνο με το πρόσωπο του μοντέλου.   Το 2011, η Huda Naccache (Miss Earth 2011), όταν τέθηκε για το εξώφυλο του Lilac (με έδρα το Ισραήλ), έγινε το πρώτο αραβικό μοντέλο με μπικίνι σε εξώφυλλο ενός αραβικού περιοδικού.

Παραλλαγές μπικίνι

Ενώ το όνομα "μπικίνι" εφαρμόστηκε αρχικά μόνο στα μαγιό που αποκάλυπταν τον ομφαλό του χρήστη, σήμερα η βιομηχανία της μόδας θεωρεί μπικίνι οποιοδήποτε μαγιό δύο τεμαχίων. Οι σύγχρονες μορφές μπικίνι χαρακτηρίζονται από έναν απλό, σύντομο σχεδιασμό: δύο τρίγωνα υφάσματος που σχηματίζουν ένα σουτιέν και καλύπτουν τα στήθη της γυναίκας και ένα τρίτο που σχηματίζει μια κοπτική εσοχή κάτω από τον ομφαλό που καλύπτει τη βουβωνική χώρα και τους γλουτούς.
Τα μπικίνι μπορούν και έχουν κατασκευαστεί από σχεδόν κάθε πιθανό υλικό ένδυσης και τα υφάσματα και άλλα υλικά που χρησιμοποιούνται για την κατασκευή μπικίνι αποτελούν βασικό στοιχείο του σχεδιασμού τους.  Τα μοντέρνα μπικίνι ήταν πρώτα κατασκευασμένα από βαμβάκι και φανέλα. Η εισαγωγή του Lycra (spandex) της DuPont στη δεκαετία του 1960 άλλαξε τελείως το πώς σχεδιάστηκαν και φορούν τα μπικίνι, όπως σύμφωνα με την Kelly Killoren Bensimon, πρώην μοντέλο και συγγραφέα του "Βιβλίο Μπικίνι", "η έλευση της Lycra επέτρεπε περισσότερες γυναίκες να φορούν μπικίνι. Δεν έμοιαζε πια με τα εσώρουχα ».  Εναλλακτικά υφάσματα μαγιό, όπως τα βελούδινα, τα δερμάτινα και τα πλεκτά τετράγωνα, εμφανίστηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 1970 . 
Σε μια επίδειξη μόδας το 1985, υπήρχαν μαγιό δύο τεμαχίων με περικοπές δεξαμενών αντί για τα συνηθισμένα σκουλαρίκια, μαγιό που μοιάζουν με μπικίνι από μπροστά και κομμάτια από την πλάτη, ιμάντες ιμάντων, γάντια και βαθιές αποκοπές ομφαλού.  Μεταλλικά και πέτρινα κοσμήματα κομμάτια χρησιμοποιούνται τώρα συχνά για την εμφάνιση και το στυλ ανάλογα με τις προτιμήσεις. Για να ανταποκριθούν στον ταχύ ρυθμό των απαιτήσεων, ορισμένοι κατασκευαστές προσφέρουν τώρα μπικίνι έτοιμο προς παραγγελία έτοιμο σε μόλις επτά λεπτά.  Το ακριβότερο μπικίνι στον κόσμο σχεδιάστηκε το Φεβρουάριο του 2006 από την Susan Rosen. που περιείχε διαμάντι 150 καρατίων (30 γραμμάρια), εκτιμάται σε 20 εκατομμύρια στερλίνες