Σπύρος Ι. Αραούζος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στη Λεμεσό και μαθήτευσε στην Ελληνική Σχολή της πόλης καθώς ήταν ένας από τους καλύτερους μαθητές του μεγάλου Διδασκάλου Ανδρέα Θεμιστοκλέους. Ήταν έμπορας και ναυτιλιακός πράκτορας. Ήταν έφορος Ελληνικών Εκπαιδευτηρίων Λεμεσού, μέλος Θρονικής Επιτροπείας Λεμεσού, δημοτικός σύμβουλος Λεμεσού (1892-1893, 1908-1909), μέλος του Νομοθετικό Συμβούλιο, δηλαδή βουλευτής της μερίδας των Διαλλακτικών στο Διαμέρισμα Πάφου-Λεμεσού,(1906-1911), μέλος του Εκτελεστικού Συμβουλίου και μέλος του Εθνικού Συμβουλίου.
Κατόπιν ομόφωνης παράκλησης από τη Γ’ Παγκύπρια Γενική Συνέλευση (1923) ανέλαβε να παράσχει ως εκπρόσωπος της Κύπρου τις υπηρεσίες όπως διαπραγματευτεί παρά τω Υπουργό Αποικιών στο Λονδίνο για θέματα που αφορούσαν την Κύπρο.
Ήταν λόγιος, συνέγραφε μικρές μελέτες επί πολιτικών, ιστορικών και εκκλησιαστικών θεμάτων που αφορούσαν την Κύπρο. Ήταν παντρεμένος με την εκ Λεμεσού Ευτέρπη Ηρακλή Μιχαηλίδη, δικαστού. Απέκτησαν οκτώ παιδιά, πέντε αγόρια και τρία κορίτσια. Ο Σπύρος Αραούζος ήταν εξ άλλου παππούς του πρώην Πρόεδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Σπύρου Κυπριανού και πατέρας του πρώτου υπουργού Εμπορίου της Κυπριακής Δημοκρατίας Ανδρέα Αραούζου.

Δήμαρχος Λεμεσού

Διετέλεσε δήμαρχος Λεμεσού την περίοδο 1914-1920. Ο προκάτοχος του, Μιχαήλ Ηρακλή Μιχαηλίδη δεν διεκδίκησε επανεκλογή του, παραιτηθείς υπέρ του Σπύρου Αραούζου που ανέλαβε χωρίς εκλογές. Ο Σπύρος Αραούζος ήταν γαμπρός του Μιχαηλίδη αφού παντρεύτηκε την αδελφή του, Ευτέρπη Μιχαηλίδου. Το 1917 ανανεώνεται η θητεία του ουσιαστικά χωρίς ανθυποψήφιο.
Ένα από τα σημαντικότερα έργα της δημαρχίας του ήταν η συνέχιση και αποπεράτωση της νέας προκυμαίας μέχρι της οικίας Ουίλφιδ (σημερινό Κοντινεντάλ), ενώ αίτημα του Δήμου για επέκταση της μέχρι το τότε «Ακταίον» (απέναντι από τη σημερινή Πρυτανεία του ΤΕΠΑΚ) συνάντησε την άρνηση της αγγλικής αποικιοκρατικής κυβέρνησης για δανειοδότηση του έργου. Παράλληλα γίνεται η διαπλάτυνση της μεγάλης αποβάθρας, κατασκευάζεται μια ακόμη μικρότερη ανατολικότερα της και ασφαλτοστρώνεται και επεκτείνεται ο ηλεκτροφωτισμός του παραλιακού δρόμου ενώ παράλληλα επεκτείνεται ο ηλεκτροφωτισμός και σε πολλά ιδιωτικά υποστατικά.
Με ρυμοτομίες και απαλλοτριώσεις ιδιωτικών κτηρίων γίνονται ριζικές επισκευές και διαπλατύνσεις δρόμων (σχηματίζεται για παράδειγμα δια απαλλοτριώσεων η οδός Καραϊσκάκη και η οδός Μακεδονίας, σήμερα Ανεξαρτησίας) και ασφαλτώνονται η οδός Ελευθερίας, κύριος τότε εμπορικός δρόμος και πολλοί άλλοι.
Σημαντικό έργο της Δημαρχίας Αραούζου ήταν και η ανέγερση -σε σχέδια του ελλαδίτη αρχιτέκτονα Ζαχαρία Βόνδα- της μεγάλης Δημοτικής Αγοράς που τελειώνει και εγκαινιάζεται τον Απρίλιο του 1918, σε αντικατάσταση των δυο μικρότερων που υπήρχαν μέχρι τότε, η μία στην Πλατεία της Κουνναπιάς (όπου μετέπειτα ανεγέρθηκε η μικρή Δημοτική Αγορά, σήμερα θέατρο «Ένα») και η άλλη στην Αγίου Ανδρέου.
Με δωρεά του κτηρίου από τον Στέφανο Λανίτη δημιουργεί το Δημοτικό Φτωχοκομείο και αναδομεί τον Δημόσιο Κήπο δημιουργώντας εκεί και πτηνοτροφείο, πρόδρομο του Ζωολογικού Κήπου.
Επισκευάζεται το καταστραφέν φράγμα του ποταμού Γαρύλλη για προστασία από τις συχνές και καταστροφικές πλημμύρες που μάστιζαν τότε την πόλη και βελτιώνει το δίκτυο υδατοπρομήθειας.
Ακόμα -στον τομέα του πολιτισμού- την πρωτομαγιά του 1914, ο Δήμαρχος με τη συμβολή και συμπολιτών του, καθιερώνει, για πρώτη φορά καλά οργανωμένη γιορτή των λουλουδιών- που αν και προϋπήρχε ως θεσμός δεν γινόταν εντούτοις πάνω σε οργανωμένη βάση -και υπό την ευθύνη μάλιστα του Δήμου. Η πρωτεύουσα Λευκωσία ακολούθησε μερικά χρόνια μετά, το 1919. Η εφημερίδα «Αλήθεια» της Λεμεσού ημερομηνίας 2 Μαΐου 1914 γράφει σχετικά ανάμεσα σε άλλα:
Με αυτά και άλλα έργα της Δημαρχίας Αραούζου, η Λεμεσός εξελίσσεται ως «η ωραιότερη και καθαρότερη απόλες της πόλεις» της Κύπρου, όπως γράφει τον Γεννάρη του 1919 ο τότε Άγγλος Κυβερνήτης, Malc Stevenson.