Πέτρος Β΄ της Βραζιλίας

Βιογραφία

Γεννημένος στο Ρίο ντε Τζανέιρο, ήταν το έβδομο παιδί του αυτοκράτορα Πέτρου Α΄ της Βραζιλίας και της αυτοκράτειρας Μαρίας Λεοπολδίνας, μέλος του βραζιλιάνικου κλάδου του Οίκου των Μπραγκάνσα. Η αιφνίδια αποχώρηση του πατέρα του από τον θρόνο και τη χώρα, το 1831, έκαναν τον πεντάχρονο τότε Πέτρο αυτοκράτορα και οδήγησαν σε μια ζοφερή και μοναχική παιδική και εφηβική ηλικία για τον ίδιο. Υποχρεωμένος να περνάει το χρόνο του μελετώντας για την επερχόμενη διακυβέρνηση της χώρας, γνώριζε μόνο σύντομες στιγμές ευτυχίας και συναναστρεφόταν μόνο με λίγα άτομα της ηλικίας του. Η εμπειρία του με αυλικές ίντριγκες και πολιτικές διαμάχες, κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, επηρέασαν σε μεγάλο βαθμό τον μετέπειτα χαρακτήρα του. Μεγάλωσε ως ένας άνθρωπος με ισχυρό το αίσθηση του καθήκοντος και της αφοσίωσης προς τη χώρα και το λαό του, ωστόσο δυσαρεστημένος με το ρόλο του μονάρχη.
Κληρονομώντας μια Αυτοκρατορία στα πρόθυρα της αποσύνθεσης, ο Πέτρος Β΄ μετέτρεψε την πορτογαλόφωνη Βραζιλία σε μια αναδυόμενη δύναμη της διεθνής σκηνής. Το έθνος του κατάφερε να διακριθεί από τους ισπανόφωνους γείτονές του, λόγω της πολιτικής του σταθερότητας, της ελευθερίας του λόγου, του σεβασμού των πολιτικών δικαιωμάτων, της οικονομικής ανάπτυξης και ειδικά εξαιτίας της μορφής διακυβέρνησης, η οποία ήταν μια λειτουργική, αντιπροσωπευτική, κοινοβουλευτική μοναρχία. Η Βραζιλία κατάφερε, επίσης, να βγει νικήτρια σε τρεις πολεμικές συγκρούσεις (του Πολέμου του Ρίο ντε λα Πλάτα, του Πολέμου της Ουρουγουάης και του Πολέμου της Παραγουάης), καθώς και να επικρατήσει σε διάφορες άλλες διεθνείς διαφορές και εγχώριες εντάσεις. Ο Πέτρος Β΄ προώθησε σταθερά την κατάργηση της δουλείας, παρά την αντίθεση ισχυρών πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων. Όντας ο ίδιος πνευματώδης άνθρωπος, καθιέρωσε μια φήμη για εκείνον ως σθεναρού εγγυητή της μάθησης, του πολιτισμού και των επιστημών. Κέρδισε τον σεβασμό και τον θαυμασμό λογίων, όπως ο Κάρολος Δαρβίνος, ο Βίκτωρ Ουγκώ και ο Φρίντριχ Νίτσε, ενώ ανέπτυξε φιλία με τον Ρίχαρντ Βάγκνερ, τον Λουί Παστέρ και τον Χένρι Γουόντσγουερθ Λονγκφέλοου, μεταξύ άλλων.
Μολονότι δεν υπήρχε επιθυμία για αλλαγή της μορφής διακυβέρνησης από τους περισσότερους πολίτες, ο αυτοκράτορας ανατράπηκε με ένα ξαφνικό πραξικόπημα που δεν είχε σημαντική υποστήριξη έξω από μία ομάδα στρατιωτικών ηγετών, οι οποίοι επιθυμούσαν μια μορφή δημοκρατίας, επικεφαλής της οποίας θα ήταν ένας δικτάτορας. Ο Πέτρος Β΄ είχε κουραστεί από τις δεκαετίες που βρισκόταν στο θρόνο, ενώ θεωρούσε ότι οι προοπτικές της μοναρχίας για τη χώρα ήταν δυσοίωνες, παρά τη συντριπτική λαϊκή υποστήριξη. Δεν επέτρεψε η ανατροπή του να συναντήσει αντίσταση και δεν υποστήριξε καμία προσπάθεια για την αποκατάσταση της μοναρχίας. Έζησε τα δύο τελευταία χρόνια της ζωής του εξόριστος στην Ευρώπη.
Η βασιλεία του Πέτρου Β΄ έφτασε σε ένα κατά πολλούς ασυνήθιστο τέλος, καθώς η ανατροπή έγινε παρότι θεωρείται ότι βρισκόταν στο αποκορύφωμα της δημοτικότητάς του. Πολλά από τα κατορθώματά του σύντομα χάθηκαν, αφού η Βραζιλία βυθίστηκε σε μια μακρά περίοδο αδύναμων κυβερνήσεων, δικτατοριών και συνταγματικών και οικονομικών κρίσεων. Οι άντρες που τον εξόρισαν σύντομα άρχισαν να βλέπουν σε αυτόν το πρότυπο για τη βραζιλιάνικη δημοκρατία. Λίγες δεκαετίες μετά το θάνατό του, η φήμη του αποκαταστάθηκε και η σωρός του επέστρεψε στη Βραζιλία.