google/wiki40b huggingface dataset:
Formula e pagëzimit

Η formula e pagëzimit (ελληνικά: βαφτιστικός τύπος) είναι το πρώτο τεκμηριωμένο γραπτό έγγραφο στην αλβανική που έχει ανακτηθεί. Η πρόταση στα αλβανικά είναι Un'te paghesont' pr'emenit t'Atit e t'Birit e t'Spertit Senit.  (ελληνικά: Σε βαπτίζω στο όνομα του Πατέρα και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, σύγχρονα αλβανικά: Unë të pagëzoj në emër të Atit, të Birit, e të Shpirtit të Shenjtë‎) και περιέχεται σε μια ποιμαντική επιστολή που γράφτηκε στα λατινικά από τον Παλ Ενγκτζέλι. Το έγγραφο έχει ημερομηνία 8 Νοεμβρίου 1462.
Το έγγραφο φιλοξενείται στη Λαυρεντιανή Βιβλιοθήκη, στη Φλωρεντία της Ιταλίας, όπου ανακαλύφθηκε το 1915 από τον Ρουμάνο λόγιο Νικολάε Γιόργκα.
Ο Αλβανός λόγιος Τσεβάτ Λιόσι ισχυρίζεται ότι έγιναν απόπειρες για την γραφή των αλβανικών κατά τον 12ο ή 13ο αιώνα.
Αίθουσα της Εκατονταετηρίδας

Ιστορικό

Τις 10 Μαρτίου 1813, ο βασιλιάς Φρειδερίκος Γουλιέλμος Γ΄ της Πρωσίας προσκάλεσε τον πρωσικό και γερμανικό λαό να ξεσηκωθεί ενάντια στον Ναπολέοντα Α΄, με την ομιλία του An Mein Volk, την οποία εκφώνησε στο Μπρεσλάου. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, ο Ναπολέοντας ηττήθηκε στη μάχη της Λειψίας. Για τον εορτασμό των 100 χρόνων από τη νίκη στη Λειψία, στο Μπρεσλάου αποφασίστηκε να εγκαινιαστεί μια αίθουσα εκδηλώσεων, της οποίας τον σχεδιασμό ανέλαβε ο αρχιτέκτονας της πόλης, ο Μαξ Μπεργκ. Τη σχεδίαση των περιβαλλόντων χώρων ανέλαβε ο Χανς Πέλτσιγκ.
Η προετοιμασία του χώρου της κατασκευής άρχισε το Μάιο του 1911 και τον Ιανουάριο του 1912 τέθηκαν τα θεμέλια της κατασκευής. Τον Απρίλιο τοποθετήθηκαν τα καλούπια για το χτίσιμο των τεσσάρων πυλώνων της αίθουσας και μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1912 είχε ολοκληρωθεί η κάλυψη του θόλου με σκυρόδεμα και άρχισε η κατασκευή των πλαισίων των παραθύρων και των βαθμιδωτών τοίχων και πατωμάτων. Παρά τις ιδιότητες του ενισχυμένου σκυροδέματος, υπήρχαν αμφιβολίες για την επιλογή του Μπεργκ, έναντι της χρήσης χάλυβα, όπως συνηθιζόταν εκείνη την περίοδο. Το κτίριο ολοκληρώθηκε σε 14 μήνες. Στην κατασκευή του χρησιμοποιήθηκαν δύο πύργοι πάνω σε ράγες που περικύκλωναν την οικοδομή, για να επιταχύνουν την κατασκευή. 
Τα εγκαίνια πραγματοποιήθηκαν στις 20 Μαΐου 1913, παρουσία του πρίγκιπα Γουλιέλμου της Πρωσίας. Η πρώτη έκθεση που διοργανώθηκε στο κτίριο ήταν η Έκθεση της Εκατονταετηρίδας, στην οποία παρουσιαζόταν η ιστορία και πολιτιστική κληρονομιά της Σιλεσίας και η εποχή των Ναπολεόντιων πολέμων. Η έκθεση περιλάμβανε όπλα και στρατιωτικές στολές της εποχής και στεγάστηκε στο περίπτερο των τεσσάρων τρούλων. 
Το κτίριο διεσώθη σχεδόν ανέπαφο κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Μπρεσλάου το 1945. Μετά τον Β΄ΠΠ, έγινε τμήμα της Πολωνίας και μετονομάστηκε σε Αίθουσα του Λαού (Hala Ludowa) από την κομμουνιστική κυβέρνηση.
Η Αίθουσα της Εκατονταετηρίδας φιλοξένησε το Ευρωμπάσκετ 1963, καθώς και ένα προκριματικό όμιλο του Ευρωμπάσκετ 2009.
Τάκης Κανελλόπουλος

Βιογραφικό

Γεννήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 1933 στη Θεσσαλονίκη και πέθανε στις 21 Σεπτεμβρίου 1990 από καρδιακή προσβολή. Από τους πρώτους έλληνες σκηνοθέτες που έκαναν ταινίες στην Θεσσαλονίκη. Τιμήθηκε στο 7ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, το 1966, με αφορμή την ταινία «Εκδρομή», για τη συμβολή του στην ανύψωση του ποιοτικού επιπέδου του Φεστιβάλ. Στην αντίστοιχη εκδήλωση του 1968 και με αφορμή την ταινία «Παρένθεση» βραβεύτηκε από την Ελληνική Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου για τη σκηνοθεσία του, ενώ η ίδια η ταινία αναγνωρίστηκε ως η Καλύτερη Καλλιτεχνική της χρονιάς από κοινού με τα «Κορίτσια στον ήλιο» του Βασίλη Γεωργιάδη.
Εκκλησία της Ικόρτα

Ιστορία

Κατασκευάστηκε το 1172, κατά τη βασιλεία του Γεωργίου Γ' της Γεωργίας, με χορηγία των εριστάβι του Κσάνι, από τους οποίους χρησιμοποιήθηκε ως τόπος ενταφιασμού. Κοντά στην εκκλησία υπήρχε το φρούριο των εριστάβι που περιλάμβανε μία ακρόπολη και οχυρωματικά τείχη, αλλά δεν έχει διασωθεί. Για πολλούς αιώνες αποτέλεσε σημαντικό πολιτιστικό και πνευματικό κέντρο της Γεωργίας. 
Κατά τον ύστερο μεσαίωνα, ορισμένοι από τους ευγενείς του Κσάνι εξεγέρθηκαν για την απελευθέρωση του Καχέτι από την κυριαρχία των Πέρσων Σαφαβίδων. Οι αδελφοί Σάλβα και Ελιζμπάρ του Κσάνι, και ο Μπιτζίνα Χολοκασβίλι αντιμετώπισαν τα στρατεύματα του Σάχη Αμπάς Β' της Περσίας στο φρούριο του Μπαχτριόνι και έχασαν τις ζωές τους. Οι αρχηγοί της εξέγερσης του Καχέτι βασανίστηκαν μέχρι θανάτου στο Ιράν το 1662, και αρκετά χρόνια αργότερα με πρωτοβουλία της συζύγου του Σάλβα εριστάβι, Κετεβάν, και του γιού τους, Νταβίντ, ζήτησαν διακριτική επιστροφή των σωμάτων των ηρώων, τα οποία παρέλαβαν και ενταφίασαν στην εκκλησία της Ικόρτα. Τελικά, οι αγωνιστές ανακηρύχθηκαν άγιοι από την Γεωργιανή Ορθόδοξη Εκκλησία.  
Η εκκλησία ανακαινίστηκε τον 17ο αιώνα, αλλά διατηρήθηκε το αρχικό σχέδιο σε μεγάλο βαθμό. 
Το 1864 ο γνωστός Γεωργιανός συγγραφές Γκιόργκι Εριστάβι ενταφιάστηκε στην Εκκλησία της Ικόρτα.
Το 1925 η εκκλησία αναγνωρίστηκε ως μνημείο αρχιτεκτονικής κληρονομιάς. Το 1960-1970 έγιναν έργα αποκατάστασης και ενίσχυσης του κτιρίου. Το 1991, από το σεισμό της Ράτσα, ένα μεγάλο τμήμα του θόλου κατέρρευσε και προκάλεσε σημαντικές ζημιές στην εκκλησία. Το 1999, το μνημείο συμπεριλήφθηκε στους «100 Πιο Απειλούμενους Τόπους» ( Παγκόσμιο Ταμείο Μνημείων, 2000-2001).   Τα έργα αποκατάστασης συνεχίζονται.

Περιγραφή

Η Εκκλησία της Ικόρτα είναι ορθογώνιο σχέδιο, θολωτή, με ημικυκλική αψίδα στα ανατολικά. Ο θόλος βρίσκεται στο κέντρο της εκκλησίας και στηρίζεται στις γωνίες της Αγίας Τράπεζας και σε 2 εξαγωνικές κολώνες. Το τύμπανο του θόλου έχει 12 μακρόστενα παράθυρα. Οι τοίχοι και οι οροφές σοβαντίστηκαν και τοιχογραφήθηκαν κατά την κατασκευή, αλλά μόνο θραύσματα των αρχικών τοιχογραφιών έχουν διασωθεί στην αψίδα, στο βόρειο τοίχο και στη βάση του θόλου. Οι προσόψεις και το κατώτερο τμήμα του θόλου είναι πλούσια διακοσμημένα. Υπάρχουν δύο πύλες εισόδου, μία στα νότια και μία στα δυτικά. Τα αρχικά αίθρια έχουν καταστραφεί, και η υφιστάμενη αυλή είναι πολύ μεταγενέστερης περιόδου. Στο δυτικό τοίχο υπάρχουν ένα ηλιακό ρολόι και μια αρχαία επιγραφή γραμμένη στα Γεωργιανά ασομταβρούλι.
Οβελίσκος του Αργυροκάστρου

Ο Οβελίσκος του Αργυροκάστρου είναι μνημείο οβελίσκου στο Αργυρόκαστρο της Αλβανίας. Ο οβελίσκος βρίσκεται κοντά στην πρώτη αλβανική σχολή που άνοιξε στην πόλη το 1908 και αποτελεί σύμβολο για την εκπαίδευση στην Αλβανία. Το ύψος του φτάνει τα 7 μέτρα. Οι δημιουργοί του οβελίσκου είναι ο Μουντάζ Δράμι, ο Ξενοφών Κωστάκης και ο Στέφανος Παπαμιχάλης. Οι τρεις από αυτούς βραβεύτηκαν το 2008 από τον Δήμο του Αργυροκάστρου για την καλλιτεχνική τους δουλειά για την πόλη.
Δημήτριος Τσετινές

Πρώτα χρόνια

Οι γονείς του, Ανέστης και Αναστασία, ήταν Μικρασιάτες πρόσφυγες και είχαν 6 παιδιά. Ο Τσετινές τελείωσε το εξατάξιο Γυμνάσιο Ξάνθης και μετά την εκπλήρωση των στρατιωτικών του υποχρεώσεων έφυγε για ανώτατες σπουδές στην Αυστρία. Τελείωσε πολιτικός μηχανικός στο Πολυτεχνείο του Γκρατς της Αυστρίας. Παντρεύτηκε τη Φρειδερίκη το γένος Ματθαιοπούλου από Κομοτηνή Νομού Ροδόπης όπου και απέκτησαν 3 παιδιά. Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα εγκαστάθηκε μόνιμα στην Κομοτηνή όπου και άσκησε το επάγγελμα του πολιτικού Μηχανικού. Ανέπτυξε σημαντική πολιτική δράση από τα φοιτητικά του ακόμη χρόνια.

Πολιτική καριέρα

Έλαβε μέρος ως υποψήφιος σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις (1974-1999). Εξελέγη μέλος του Δ.Σ. του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης και μέλος της αντιπροσωπείας του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος. Εξελέγει Δημοτικός Σύμβουλος στο Δήμο Κομοτηνής στις περιόδους 1978-1982 και 1990-1994. Εξελέγη Βουλευτής Ροδόπης με το ΠΑΣΟΚ το 1989 στις εκλογές του Ιουνίου και του Νοεμβρίου. Στις εκλογές του 1990 τον Απρίλιο αν και έλαβε σημαντικό αριθμό ψήφων δεν εξελέγη Βουλευτής επειδή το κόμμα δεν έλαβε το εκλογικό μέτρο και στερήθηκε Βουλευτή του ΠΑΣΟΚ ο Νομός Ροδόπης. Επανεξελέγη Βουλευτής Ροδόπης στις εκλογές του 1993 και γενικώς αρκετές φορές κατά την περίοδο 1989-1999.

Θάνατος

Στις 20 Δεκεμβρίου 1999 έχασε τις αισθήσεις του κατά τη διάρκεια ομιλίας του για τον προϋπολογισμό από το βήμα της Βουλής και κατέληξε στην εντατική του νοσοκομείου "Αλεξάνδρα", όπου μεταφέρθηκε εσπευσμένα. Για να τον τιμήσει ο Δήμος Κομοτηνής ονόμασε δρόμο με το όνομά του, επίσης ο Δήμος Σαπών έδωσε το όνομά του σε θέατρο της πόλης.
Στυλιανός Τυπάλδος

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Κεφαλονιά. Εξελέγη δήμαρχος Ληξουρίου το 1951 και επανεξελέγη, στις εκλογές του 1954. Ήταν επίσης πρόεδρος του Δ.Σ. της ατμοπλοϊκής εταιρείας Αιγαίου και πατέρας των εφοπλιστών αδερφών Τυπάλδου.
Το Σεπτέμβριο του 1957, αναφέρεται ως ο γηραιότερος Δήμαρχος στον κόσμο σε ηλικία 98 ετών 
Απεβίωσε στην Αθήνα, σε ηλικία 99 ετών, (σύμφωνα με τον Τύπο) τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου στο νοσοκομείο "Ευαγγελισμός" και η σορός του μεταφέρθηκε με το πλοίο "Αιγαίο" στο Ληξούρι την επομένη, όπου έγινε η ταφή. Τον επικήδειο εκ μέρους της Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων εκφώνησε ο Χρήστος Ευαγγελάτος, γενικός γραμματέας της. Την ημέρα του θανάτου του, ο Στυλιανός Τυπάλδος ήταν ο γηραιότερος Έλληνας δήμαρχος.
1178 Ιρμέλα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Ιρμέλα εκτιμάται σε 19,10 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,0916. Η Ιρμέλα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε περίπου 12 ώρες.
Κώτας Φλώρινας

Τοποθεσία

Το χωριό βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα του Νομού Φλώρινας, στα νοτιοανατολικά της Μικρής Πρέσπας, όντας χτισμένο σε υψόμετρο περίπου 685 μέτρων στην κοιλάδα του σχηματίζει ο Λαδοπόταμος. Από την περιοχή διέρχονται τόσο οι εθνικές οδοί ΕΟ2 και ΕΟ15 όσο και η οδική αρτηρία που συνδέει τη Φλώρινα με την Καστοριά με το να χωριό βρίσκεται σε τοποθεσία πολύ κοντά στο μέσω της διαδρομής Φλώρινα-Καστοριά. 
Εγγύς του οικισμού βρίσκονται: στα νότια το χωριό Βατοχώρι, στα νοτιοδυτικά η Κρυσταλλοπηγή, στα βορειοδυτικά τα χωριά Καρυές και Μικρολίμνη στην περιοχή του εθνικού δρυμού των Πρεσπών, ενώ στα βόρειά του βρίσκονται τα χωριά Πράσινο και Ανταρτικό. Στα ανατολικά του -μετά τις κορυφές Αγνάντια και Τσούκα- βρίσκονται τα χωριά Μελάς, Άνω Μελάς και Μακροχώρι. Απέχει από τη Φλώρινα 37,5 χλμ., ενώ από την Καστοριά 32,5 χλμ.

Διοικητική εξέλιξη

Παλαιότερα το χωριό έφερε την ονομασία Ρούλια. Η τότε «Ρούλια» αναγνωρίστηκε ως οικισμός με το ΦΕΚ 259Α - 29/12/1918, όταν και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Ρούλιας, αποτελώντας παράλληλα έδρα της κοινότητας. Με το ΦΕΚ 179Α της 30/08/1927 το χωριό μετονομάστηκε σε «Κατωχώρι», ομοίως και η Κοινότητα. Με το ΦΕΚ 421Α της 02/12/1932 το χωριό μετονομάστηκε σε «Κώτας», ομοίως και η Κοινότητα. Την περίοδο 20/10/1942-13/03/1944 το χωριό και η περιφέρεια της κοινότητάς του είχαν υπαχθεί διοικητικά στην τότε επαρχία Καστοριάς του νομού Καστοριάς από την επαρχία Φλωρίνης του νομού Φλωρίνης. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», υπαγόταν διοικητικά στην πρώην Κοινότητα Κρυσταλλοπηγής.
Γόβες

Το τακούνι και οι άνδρες

Κατά τη διάρκεια του 17 και 18 αιώνα πολλοί βασιλείς, έμποροι και γενικά οι άνδρες της μεγάλης τάξης είχε ως υπόδημά της και το τακούνι. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι οι βασιλείς της Γαλλίας. Η χρήση τέτοιου είδους παπουτσιών από τους άνδρες συνεχίστηκε μέχρι και τα τέλη του 19ου αιώνα αλλά σε μικρότερο βαθμό.
Τατούλ Κρπεϊάν

Η αιχμαλώτιση του Μάσκοφ και ο Θάνατος

Από τα απομνημονεύματα του Γ. Γκιουριβάν: “Μαζί με τον Χρατς, ο Τατούλ αποφάσισε να κινηθούν έμπροσθεν κρατώντας ως αιχμάλωτο τον Μάσκοφ κάτω από την κάννη του όπλου του, προκειμένου να  σιγουρευτεί ότι τα άρματα μάχης θα εγκατέλειπαν το χωριό. Παρόλο που διέταξε  να μην τον ακολουθήσει κανείς άλλος, ο υποδιοικητής του Αρτούρ Καραπετιάν τον ακολούθησε, προκειμένου να τον προστατέψει σε πιθανό κίνδυνο. O Μάσκοφ συνεχώς προέτρεπε και διέταζε να μην πυροβολούν και να μην τους εμποδίζουν. Κατά την διάρκεια της πορείας τους, συναντήθηκαν με τα άρματα μάχης και αστυνομικούς της ΟΜΟΝ. Εκεί ο Μάσκοφ κατάφερε να ξεφύγει και να πέσει στο πλάι, αφήνοντας εκτεθειμένο τον Τατούλ, τον οποίο και πυροβόλησαν αμέσως. Ο Χρατς και ο Αρτούρ, οι οποίοι προσπάθησαν να σώσουν τον Τατούλ, σκοτώθηκαν επίσης. 
Έτσι ο Τατούλ σκοτώθηκε.. ένας άνθρωπος με ασυνήθιστα μεγάλη καρδιά και κουράγιο.

Ο συνειδητοποιημένος θάνατος είναι αθανασία

Ο Τατούλ έλεγε ότι το Γκετασέν θα παραδοθεί μόνο πάνω από το νεκρό του σώμα. Κατά την τελευταία επίσκεψη του στο Ερεβάν και μιλώντας στον Νοράιρ Μουσεκιάν, o Τατούλ είπε: “Ξέρω πολύ καλά ότι δεν θα έρθω ξανά στο Ερεβάν, θα με φέρουν”.

Ο Τατούλ μέσα από την τέχνη

Πολλά πολύτιμα αφιερώματα έχουν γίνει για τον Τατούλ Κρπεϊάν. Ο Ραφαέλ Σαχακιάν το 2004 δημοσίευσε ένα βιβλίο ντοκιμαντέρ-φαντασίας με τον τίτλο “Αρτσβαπάστ Γιερκίρ” (η χώρα των αετών). “Karotic Khelare” (Η τρέλλα της μελανχολίας) είναι ο τίτλος της ταινίας που γυρίστηκε στην μνήμη του ήρωα. Δύο τραγούδια, “Leran Lanjin” (το οροπέδιο) και “Mayramut Ijav” (το ηλιοβασίλεμα) είναι αφιερωμένα και λέγονται για τους Τατούλ, Σιμόν Ατσικγκεοζιάν, Χρατς και Αρτούρ.
Παγκόσμιο κύπελλο κρίκετ

Το Παγκόσμιο Κύπελλο Κρίκετ αποτελεί διεθνή διοργάνωση του κρίκετ. Διοργανώνεται από το Διεθνές Συμβούλιο του Κρίκετ (ICC). 
Η Ινδία και το Πακιστάν διοργάνωσαν το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1987, την πρώτη χρονιά που διεξήχθη εκτός Αγγλίας. Η Αυστραλία κατέκτησε τον τίτλο, επικρατώντας της Αγγλίας.
Το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2011 στους άνδρες διεξήχθη σε Ινδία, Μπανγκλαντές και Σρι Λάνκα από τις 19 Φεβρουαρίου μέχρι και τις 2 Απριλίου 2011. Τον τίτλο κατέκτησε για δεύτερη φορά η Ινδία. Στην επόμενη διοργάνωση του 2015 τον τίτλο κατέκτησε η Αυστραλία. Η Αγγλία κατέκτησε τον πρώτο της τίτλο στη διοργάνωση του 2019.
Škoda Yeti

Εισαγωγή

Το Yeti παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 2009, ως ο πρώτος εκπρόσωπος της εταιρείας στην ολοένα και πιο δημοφιλή κατηγορία των SUV. Η παραγωγή του ξεκίνησε τον Μάιο και λανσαρίστηκε σταδιακά το καλοκαίρι του 2009 στα κράτη της Ευρώπης, μεταξύ των οποίων και στην Ελλάδα. Σύντομα, άρχισε να εξάγεται και σε αγορές άλλων ηπείρων. Μάλιστα τον Ιανουάριο του 2010 ψηφίστηκε ως το Αυτοκίνητο της Χρονιάς στην Ελλάδα.
Στα τέλη του 2010, ανακοινώθηκε επίσημα ότι από το 2013 το Škoda Yeti θα κατασκευάζεται και στην Σαγκάη, Κίνα, από την κοινοπραξία Shanghai-Volkswagen, όπως και έγινε. Εδώ να σημειωθεί ότι οι ξένες αυτοκινητοβιομηχανίες εξαναγκάζονται, λόγω της κινεζικής νομοθεσίας, να δημιουργήσουν μια κοινή επιχείρηση / κοινοπραξία με μια κινεζική εταιρεία προκειμένου να παράγουν αυτοκίνητα επί κινεζικού εδάφους.

Εκδόσεις

Το μοντέλο προσφέρθηκε σε αποκλειστικά 5-πορτη εκδοχή αμαξώματος και είναι 5-θέσιο μικρομεσαίο SUV. Διατέθηκε ως μπροστοκίνητο ή 4-κίνητο και μάλιστα ο όγκος της δεξαμενής καυσίμου είναι 55 λίτρα στις εκδόσεις με την μετάδοση της κίνησης μπροστά και 60 λίτρα στα 4х4. Ο χώρος αποσκευών του Yeti είναι 416 λίτρα, ενώ μπορεί να φτάσει έως 1.760 λίτρα με την αφαίρεση των πίσω καθισμάτων.
Στα περισσότερα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το Škoda Yeti διατέθηκε σε 3 επίπεδα εξοπλισμού: Experience, Ambition και Track (ή Active σε ορισμένες αγορές). Ειδικότερα στο Ηνωμένο Βασίλειο, υπήρξαν 5 επίπεδα εξοπλισμού και με εντελώς διαφορετικά ονόματα: E, S, SE, SE Plus και Elegance. Στην Ινδία, προσφέρθηκε στις εκδόσεις: Active, Ambition (γνωστή και ως Ambiente) και Elegance.
Τον Σεπτέμβριο του 2013, το Yeti υπέστη μια ελαφρά ανανέωση, κυρίως αισθητική, με εμφανέστερη διαφορά τα εντελώς νέας και πιο συμβατικής σχεδίασης μπροστινά φώτα.
2145 Μπλαάουβ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Μπλαάουβ εκτιμάται σε 34,20 χιλιόμετρα, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,087 ± 0,010.
Οχυρό Άγκρα

Ιστορία

Μετά την Πρώτη Μάχη του Πανιπάτ το 1526, ο Μπαμπούρ έμεινε στο οχυρό, στο παλάτι του Ιμπραήμ Λόντι. Αργότερα έχτισε ένα μπαόλι (πηγάδι με σκαλοπάτια) εκεί. Το 1530 ο διάδοχός του, Χουμαγιούν, στέφθηκε αυτοκράτορας στο οχυρό. Το 1540 ηττήθηκε στο Μπίλγκραμ από τον Σερ Σαχ Σούρι. Το οχυρό παρέμεινε στην κατοχή των Σούρι μέχρι το 1555, που ο Χουμαγιούν το ανακατέλαβε. Το 1556 ο στρατηγός του Αντίλ Σαχ Σούρι, Χέμου, ανακατέλαβε την Άγκρα σε 1556 και καταδίωξε τον τρεπόμενο σε φυγή κυβερνήτη ως το Δελχί όπου αναμετρήθηκε με τους Μουγκά στη Μάχη του Τουγκχλακαμπαντ.
Ο Άκμπαρ λαμβάνοντας υπόψη την κεντρική σημασία του, μετέφερε την πρωτεύουσα στην Άγκρα από το 1558. Ο ιστορικός του, Αμπού'λ Φαζλ, ανέφερε ότι επρόκειτο για τούβλινο οχυρό γνωστό ως "Μπανταλγκαρχ'. Ήταν σε ερειπωμένη κατάσταση και ο Άκμπαρ διέταξε ανακατασκευή του οχυρού με κόκκινο ψαμμίτη. Οι αρχιτέκτονες έβαλαν τα θεμέλια και χτίστηκαν με τούβλα το εσωτερικό και με ψαμμίτη οι εξωτερικές επιφάνειες. Οι περίπου 4.000 οικοδόμοι που εργάστηταν καθημερινά για οκτώ χρόνια, ολοκλήρωσαν το έργο το 1573.
Επί βασιλείας του Σαχ Τζαχάν, εγγονού του Άκμπαρ, η περιοχή διαμορφώθηκε όπως είναι σήμερα. Ο Σαχ Τζαχάν έχτισε το θαυμάσιο Ταζ Μαχάλ στη μνήμη της συζύγου του, Μουμτάζ Μαχάλ. Αντίθετα από τον Άκμπαρ, ο Σαχ Τζαχάν προτιμούσε να κατασκευάζει τα κτίρια από λευκό μάρμαρο. 
Προς το τέλος της ζωής του, ο Σαχ Τζαχάν καθαιρέθηκε και τέθηκε υπό κράτηση στο οχυρό από τον γιό του, Αοραντζέμπ. 
Στις αρχές του 18ου αιώνα η Αυτοκρατορία των Μαράθα εισέβαλε στο οχυρό και το κατέκτησε. Στη συνέχεια, άλλαξε χέρια μεταξύ των Μαράθα και των αντιπάλων τους πολλές φορές. Το 1761, μετά την καταστροφική ήττα στην Τρίτη Μάχη του Πανιπάτ από τον Αχμαντ Σαχ Αμπντάλι, οι Μαράθα έμειναν εκτός της περιοχής για μία δεκαετία. Το 1785 ο μονάρχης των Μαράθα Μαχάντζι Σίντε κατέλαβε το οχυρό. Οι Μαράθα το έχασαν από τους Βρετανούς κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Πολέμου Αγγλων-Μαράθα, το 1803. 
Κατά την Ινδική εξέγερση του 1857 το οχυρό έγινε το πεδίο μίας μάχης που προκάλεσε το τέλος της κυριαρχίας της Βρετανικής Εταιρείας ανατολικών ινδιών στην Ινδία, και οδήγησε σε έναν αιώνα άμεσης διακυβέρνησης της Ινδίας από τη Βρετανία.

Διάταξη

Το οχυρό των 380 στρεμμάτων έχει ημικυκλικό σχήμα, η χορδή του είναι παράλληλη προς το ποτάμι και οι τοίχοι του είναι εβδομήντα μέτρα ψηλοί. Οι διπλοί προμαχώνες έχουν τεράστια κυκλικά προπύργια κατά διαστήματα, με επάλξεις, πολεμίστρες, πολεμικές δομές.
Αφάγκ Μπασίργκιζι

Βιογραφία

Η Αφάγκ Μπασίργκιζι γεννήθηκε το 1955 στην οικογένεια του διάσημου Αζερμπαϊτζανού κωμικού, Μπασίρ Σαφάρογλου. Την περίοδο 1974 -1979, σπούδασε στη Σχολή Πολιτιστικής Εκπαίδευσης του Κρατικού Πανεπιστημίου Πολιτισμού και Τεχνών του Αζερμπαϊτζάν. Το 1973 ξεκίνησε την σταδιοδρομία της ως ηθοποιός στο Κρατικό Θέατρο Δράματος Λανκαράν, και σύντομα αναγνωρίστηκε το ταλέντο της. Το 1975, μετακόμισε στο Σουμγκαγήτ για να εργαστεί στο Θέατρο Δράματος του Σουμγκαγήτ. Πρωταγωνιστώντας κυρίως σε κωμωδίες, η Αφάγκ Μπασίργκιζι θεωρείται ως μία από τις κορυφαίες Αζερμπαϊτζανές κωμικές ηθοποιούς. Μία από τις καλύτερες εμφανίσεις της ήταν στο ρόλο της Söylü (Σοϊλού), της συζύγου ενός ατάλαντου ποιητή και έγκυος μητέρα έξι παιδιών, στην ταινία Το Δαχτυλίδι του Αρραβώνα (2005).
Το 1989, άρχισε να εργάζεται στο Θέατρο Δράματος του Αζερμπαϊτζάν και εμφανίστηκε σε σημαντικούς ρόλους έργων όπως τα: Subaylarınızdan görəsiniz (μπάτσελορ), O olmasın, bu olsun (Αν Όχι Αυτό, Τότε Αυτό, 2011), Bankir adaxlı (Τραπεζίτης φίλος), Məhəbbət oyunu (Το Παιχνίδι της Αγάπης), Itgin gəlin (Η χαμένη νύφη), Məsmə xala dayımdır (Η Θεία Μέσμε είναι ο θείος μου), κ.α.. Επίσης πρωταγωνίστησε στις Αζερμπαϊτζάν ταινίες Bəxt üzüyü (Το Δαχτυλίδι του Αρραβώνα), Yaşıl eynəkli Αδάμ (Ο άνθρωπος με τα πράσινα γυαλιά), Nekroloq (Το Νεκρολόγιο).
Επί του παρόντος, η Μπασίργκιζι διδάσκει υποκριτική στο Κρατικό Πανεπιστήμιο Πολιτισμού και Τεχνών του Αζερμπαϊτζάν. Το 2009 άνοιξε το Θέατρο Μπασίρ Σαφάρογλου στη Μόσχα, προς τιμήν του μακαρίτη πατέρα της.
Η Αφάγκ Μπαρίργκιζι είναι παντρεμένη με ένα γιο.
Γιώργος Μουζάκης

Βιογραφία

Έκανε την πρώτη του εμφάνιση ως τρομπετίστας το 1938 και ο πρώτος του δίσκος κυκλοφόρησε το 1946.
Σπούδασε στο Ωδείο Αθηνών (1939-1947) και συνέχισε εκπαίδευση στην Αυστρία και Γερμανία (1952-1954). Έγραφε μουσική κυρίως για το θέατρο και για χορό. Διατηρούσε δική του ορχήστρα από το 1940. Ο ίδιος έπαιζε τρομπέττα, πιάνο, φλίκορν και τρομπόν.
Τη δική του σφραγίδα φέρουν περίπου 2.500 μουσικές μελωδίες, επενδύσεις και τραγούδια (ελαφρά και κλασσικά), μουσική για πάνω από 200 θεατρικά έργα (ελαφρά), 20 μουσικές κωμωδίες και περίπου 60 κινηματογραφικές ταινίες, καθώς και μια συμφωνία (πρώτη), μια σουίτα (αρχαϊκή) και τη λαϊκή όπερα «Ο Μηνάς ο ρέμπελος». Επίσης έγραψε μουσική για βαριετέ (1940-1948). Από τα πιο γνωστά του τραγούδια είναι «Η Σκλάβα», «Θέλω κοντά σου να μείνω», «Κάποιο δειλινό», «Έλα μου κοπέλα μου», «Εγώ θα σ' αγαπώ και μη σε νοιάζει», «Αδυναμία μου»,«Ένας φίλος ήρθε από τα παλιά», «Σου σφυρίζω», «Όμορφη που ήτανε η παλιοπαρέα μας», «Έχω απόψε ραντεβού», «Καλωσόρισες έρωτα», «Θέλω ρούμπα να χορεύω», «Σ' αγαπώ σ' όλες τις γλώσσες» αλλά και ο Ύμνος του Παναθηναϊκού.
Υπήρξε μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Μουσουργών και του Πανελλήνιου Μουσικού Συλλόγου. Είχε δώσει πολλές συναυλίες ακόμη και εκτός Ελλάδος, όπως στην Αμερική, Αυστραλία, Βουλγαρία, Καναδά, Πολωνία, Ρουμανία και αλλού.
Επονομάστηκε «βασιλιάς της επιθεώρησης». Ήταν ο δημιουργός των τηλεοπτικών εκπομπών «Από τον παππού στον εγγονό» και «Μελωδίες και ρυθμοί». Ειδικότερα, το τραγούδι του Mambo Brazilero από την ταινία Ωραία των Αθηνών, 1954, είναι πάντα επίκαιρο και ενθουσιάζει γέρους, νέους και παιδιά.
Είχε τιμηθεί με το Α' Βραβείο ενορχήστρωσης ΣΟΠΟΤ (Πολωνία 1966), Α' Βραβείο τραγουδιού Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (1967). Επίσης, για τρεις συνεχόμενες χρονιές, με το Ξενοπούλειο Έπαθλο (1952, 1953 και 1954) και το 1973 με το Βραβείο Ελλήνων Λογοτεχνών. Τέλος, το 2003 τιμήθηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για την 68χρονη προσφορά του.
Ήταν κάτοικος Αθηνών (Παπάγου) και μιλούσε Ιταλικά και Αγγλικά.
Βρύο

Βρύο είναι το σχετικά μικρό και απλό φυτό, που διαθέτει ριζοειδή και αναπαράγεται με σπόρια, εκβλάστηση και αναγέννηση από αποκομμένα φύλλα, ενώ δεν διαθέτει άνθη και καρπούς. Συνήθως τα βρύα είναι πράσινα, ζουν στην ξηρά και δεν διαθέτουν σύστημα μεταφοράς νερού και θρεπτικών συστατικών. Τα βρύα πλέον ταυτίζονται με τη συνομοταξία των βρυόφυτων· παλιότερα σε αυτήν τη συνομοταξία εντάσσονταν και άλλες ομάδες φυτών. Τα βρύα περιλαμβάνουν 14.000 με 15.000 είδη.
Τα ριζοειδή είναι μέρη του φυτού με πάχος ένα κύτταρο και βοηθούν στη σταθεροποίηση του φυτού και την απορρόφηση νερού. Τα βρύα ευδοκιμούν σε βράχους, στο έδαφος, σε πεσμένους κορμούς δέντρων. Συνήθως εντοπίζονται σε κρύα και υγρά περιβάλλοντα, όπως δάση, βάλτοι και ρυάκια. Έχουν εντοπιστεί βρύα στους πόλους και στις ερήμους, στις οποίες σχηματίζουν αμμοθίνες σταθεροποιώντας την άμμο.
Ροδόλφος Β΄ του Άλτντορφ

Βιογραφία

Ήταν γιος του Ροδόλφου Α΄ κόμη του Άλτντολφ, γιου του Ερρίκου, γιου του Έτιχο, γιου του Γουέλφου Α΄ κόμη του Άλπγκαου.
Περί το 990 απεβίωσε και τάφηκε στο Άλτντορφ. Τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Ερρίκος.
Μοάι

Τα μοάι είναι αγάλματα που βρίσκονται στο νησί του Πάσχα. Πρόκειται για μονολιθικά αγάλματα, κατασκευασμένα από ηφαιστειακή τέφρα της περιοχής Ράνο Ραράκου, που αναπαριστούν ανθρώπινες μορφές. Υπολογίζεται πως δημιουργήθηκαν γύρω στο 1250 με 1500
Σήμερα συνολικά έχουν βρεθεί  887 μοάι στο νησί. Τα αγάλματα είναι ψηλά από τα 2,5 έως και τα 10 μέτρα, και ζυγίζουν από 75 έως 86 τόνους (το βαρύτερο μοάι βρίσκεται στο Άχου Τονγκαρίκι), ενώ έχει ανακαλυφθεί και ένα ημιτελές άγαλμα, που υπολογίζεται πως σε πλήρη μορφή θα έφτανε σε ύψος τα 21 μέτρα. 
Τα μισά σχεδόν από αυτά τα αγάλματα βρίσκονται στην περιοχή Ράνο Ραράκου, αλλά εκατοντάδες έχουν μεταφερθεί σε διάφορα σημεία του νησιού και έχουν τοποθετηθεί πάνω σε πέτρινες βάσεις που ονομάζονται "Άχου". Παριστάνουν προγόνους των ιθαγενών του νησιού. Το κεφάλι τους είναι μεγάλο σε σχέση με το υπόλοιπο σώμα τους, πλησιάζοντας σχεδόν τα 3/5 του μεγέθους του σώματος. Μερικές φορές τα μοάι φέρουν καπέλο ("πουκάο"). Σήμερα οι κόγχες των ματιών τους είναι άδειες, αλλά άλλοτε περιείχαν κόρες ματιών, όπως επιδεικνύεται στο μοναδικό μοάι που έχει βρεθεί με οφθαλμούς (σήμερα είναι αναστηλωμένο).
Τα περισσότερα ανακαλύφθηκαν το 1994. Τοπικοί μύθοι και θρύλοι λένε ότι τα " Μοάι" είναι προστάτες του νησιού.