Νικ Ντρέικ

Παιδική ηλικία

Ο Νίκολας Ρόντνεϊ Ντρέικ γεννήθηκε στις 19 Ιουνίου του 1948, γόνος μεσοαστικής οικογένειας, και μεγάλωσε στο Rangoon της Μπούρμα. Ο πατέρας του, Ρόντεϊ Ντρέικ (1908–88), είχε εγκατασταθεί εκεί στις αρχές της δεκαετίας του 1930 προκειμένου να εργαστεί ως μηχανικός της Bombay Burmah Trading Corporation. Το 1934, γνώρισε την κόρη ενός ανώτερου μέλους της Indian Civil Service, ονόματι Μαίρη (Μόλι) Λόιντ (1916–94), την οποία ζήτησε σε γάμο, ο οποίος πραγματοποιήθηκε τελικά όταν εκείνη συμπλήρωσε το εικοστό έτος της ηλικίας της. Το 1950, επέστρεψαν μαζί στο χωριό Warwickshire του Tanworth-in-Arden, όπου απέκτησαν τον Νικ Ντρέικ και την αδελφή του, Γκάμπριελ Ντρέικ. Οι γονείς του διέθεταν κλίση στη μουσική και συνέθεταν δικές τους δημιουργίες. Ειδικότερα, οι συνθέσεις της μητέρας του, που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας μετά το θάνατό της, παρουσιάζουν ομοιότητες με εκείνες του Ντρέικ. Τόσο εκείνη όσο και ο γιος της, διέθεταν παρόμοια χροιά φωνής, ενώ τόσο η Γκάμπριελ Ντρέικ όσο και ο βιογράφος του Ντρέικ, Trevor Dann, έχουν επισημάνει τη σκοτεινή και μοιρολατρική αίσθηση της μουσικής τους. Με την ενθάρρυνση της μητέρας του, ο Ντρέικ έμαθε πιάνο σε νεαρή ηλικία και ξεκίνησε να συνθέτει τραγούδια, τα οποία παράλληλα ηχογραφούσε.
Το 1957 εγγράφηκε στο γυμνάσιο του Eagle House στο Μπέρκσιρ και πέντε χρόνια αργότερα στο κολέγιο Marlborough, στο οποίο είχαν επίσης φοιτήσει ο πατέρας, ο παππούς και ο προπάππους του. Ανέπτυξε ενδιαφέρον για τον αθλητισμό και διακρίθηκε ως δρομέας ταχύτητας (το ρεκόρ του στις 100 γιάρδες εξακολουθεί να μην έχει καταρριφθεί) αλλά και αρχηγός, για ένα διάστημα, της σχολικής ομάδας ράγκμπι. Μαρτυρίες φίλων του Ντρέικ αναφέρουν πως διέθετε αυτοπεποίθηση, ενώ ήταν «σιωπηρά αυταρχικός» και συχνά απόμακρος. Σύμφωνα με τον πατέρα του, «σε όλες τις αναφορές του, ο διευθυντής του σχολείου υποστήριζε ότι κανείς δεν τον γνώριζε πολύ καλά».
Ο Ντρέικ έπαιζε πιάνο στη σχολική ορχήστρα, ενώ έμαθε ακόμα κλαρινέτο και σαξόφωνο. Στο διάστημα 1964-65, σχημάτισε ένα τετραμελές συγκρότημα όπου έπαιζε κυρίως πιάνο - και σπανιότερα άλτο σαξόφωνο - συνεισφέροντας επίσης στα φωνητικά. Το συγκρότημα, που ονομάστηκε The Perfumed Gardeners, εκτελούσε διασκευές τραγουδιών της Pye Records, κλασικών τζαζ συνθέσεων, αλλά και τραγουδιών των Yardbirds και Manfred Mann. Σε αυτό συμμετείχε για ένα μικρό χρονικό διάστημα ο Κρις ντε Μπεργκ (Chris de Burgh), ο οποίος αργότερα απορρίφθηκε καθώς οι μουσικές προτιμήσεις του κρίθηκαν υπερβολικά «ποπ» από τα υπόλοιπα μέλη. Οι ακαδημαϊκές επιδόσεις του Ντρέικ στο κολέγιο του Marlborough υπήρξαν χειρότερες σε σύγκριση με εκείνες που είχε στο γυμνάσιο, καθώς αφοσιώθηκε περισσότερο στη μουσική, παραμελώντας τις σπουδές του. Το 1965, αγόρασε την πρώτη ακουστική κιθάρα του, έναντι £13, και άρχισε αμέσως να πειραματίζεται με διαφορετικά κουρδίσματα και τεχνικές.

Pink Moon

Η Island Records επιθυμούσε την προώθηση του Bryter Layter μέσα από συνεντεύξεις του δημιουργού του. Ο Ντρέικ αρνήθηκε, ενώ σύμφωνα με τον Ρόμπερτ Κίρμπι, εκείνη την περίοδο κατανάλωνε μεγάλες ποσότητες κάνναβης εκδηλώνοντας τα πρώτα σημάδια ψύχωσης. Από το χειμώνα του 1970, είχε απομονωθεί στο Λονδίνο και απογοητευμένος από την υποδοχή που είχε ο δίσκος, αποτραβήχτηκε από την οικογένεια και τους φίλους του. Σπάνια έβγαινε από το διαμέρισμά του, συνήθως για να διεκπεραιώσει μία συναυλία ή να προμηθευτεί ναρκωτικά. Σύμφωνα με την αδελφή του, ήταν η περίοδος που σηματοδοτούσε την αρχή του τέλους για τον Ντρέικ.
Αν και η Island δεν ανέμενε ούτε επιθυμούσε έναν τρίτο δίσκο του Ντρέικ, εκείνος προσέγγισε τον Γουντ, τον Οκτώβριο του 1971, προκειμένου να δουλέψουν πάνω σε ένα νέο άλμπουμ, το οποίο θα ήταν το τελευταίο της μουσικής σταδιοδρομίας του. Οι ηχογραφήσεις ολοκληρώθηκαν μέσα σε δύο βράδια, με μοναδικούς παρόντες στο στούντιο τους Ντρέικ και Γουντ. Τα τραγούδια του Pink Moon είναι μικρής διάρκειας, ενώ ο δίσκος διαρκεί συνολικά 28 λεπτά, περιέχοντας έντεκα τραγούδια. Ο Ντρέικ είχε εκφράσει δυσαρέσκεια για τον ήχο τού Bryter Layter και πίστευε πως τα μέρη των εγχόρδων ή του σαξοφώνου είχαν διαμορφώσει έναν «πολύ γεμάτο» και «εξεζητημένο» ήχο. Ο Ντρέικ δεν είχε τη συνοδεία άλλων μουσικών στο Pink Moon καθώς, σύμφωνα με τον Γουντ, ήταν αποφασισμένος να ολοκληρώσει ένα λιτό δίσκο.
Μετά την ολοκλήρωση του άλμπουμ, ο Ντρέικ παρέδωσε τις τελικές μαγνητοφωνημένες ταινίες στα γραφεία της εταιρείας του χωρίς να μιλήσει σε κανέναν σχετικά με αυτές. Μία διαφήμιση του άλμπουμ στο περιοδικό Melody Maker σχολίασε το γεγονός πως τίποτα σχετικά με το δίσκο δεν ήταν γνωστό μέχρι να κυκλοφορήσει. Οι πωλήσεις του Pink Moon ήταν χαμηλότερες σε σύγκριση με τους προηγούμενους δίσκους του Ντρέικ, παρά το γεγονός πως εξασφάλισε μερικές θετικές κριτικές, όπως αυτή του Connor McKnight στο περιοδικό Zigzag:
«Ο Νικ Ντρέικ είναι ένας καλλιτέχνης που δεν υποκρίνεται. Ο δίσκος δεν κάνει καμία παραχώρηση στην άποψη πως η μουσική πρέπει δραπετεύει από την πραγματικότητα. Είναι απλά η σημερινή άποψη ενός μουσικού για τη ζωή και κανείς δεν μπορεί να ζητήσει κάτι περισσότερο από αυτό».
Ο ιδρυτής της Island Records, Chris Blackwell, πίστευε ότι το Pink Moon ήταν σε θέση να εξασφαλίσει στον Ντρέικ μία θέση σε ένα ευρύτερο και πιο συμβατικό ακροατήριο, ωστόσο το προσωπικό της εταιρείας ήταν απογοητευμένο από την απροθυμία τού Ντρέικ να συμμετάσχει σε οποιαδήποτε προσπάθεια προώθησης του δίσκου. Κατόπιν επιμονής του Μπόιντ, ο Ντρέικ συμφώνησε να παραχωρήσει μία συνέντευξη στον Jerry Gilbert, δημοσιογράφο του περιοδικού Sounds Magazine. Ήταν η μοναδική συνέντευξη του Ντρέικ που δημοσιεύτηκε, στην οποία ο «ντροπαλός και εσωστρεφής» -όπως χαρακτηρίστηκε- φολκ τραγουδιστής μίλησε για την απέχθειά του απέναντι στις ζωντανές εμφανίσεις. Ο Γκίλμπερτ αναφέρθηκε αργότερα στη συνάντησή του με τον Ντρέικ γράφοντας:
«Δεν υπήρχε καμία επαφή μεταξύ μας. Νομίζω πως δεν με κοίταξε ούτε μια φορά στα μάτια. Αν ήθελε κάποιος να γίνει σκληρός, θα έλεγε πως ήταν απλώς ένα κακομαθημένο αγόρι, γόνος εύπορης οικογένειας που λυπόταν τον εαυτό του».
Αποκαρδιωμένος και πεπεισμένος ότι ήταν πλέον ανίκανος να συνθέσει ξανά, αποφάσισε να αποχωρήσει από τη μουσική σκηνή, Μεταξύ των επαγγελμάτων που σκέφτηκε να ακολουθήσει ήταν αυτό του προγραμματιστή ηλεκτρονικών υπολογιστών, ενώ επεξεργάστηκε και το ενδεχόμενο να καταταγεί στο στρατό.