google/wiki40b huggingface dataset:
Λέσεκ Β΄ ο Μέλας

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Καζιμίρ Α΄ δούκα της Κουγιάβια και της Κωνστάνς (Κωνσταντίας) των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρης τού Ερρίκου Β΄ τού ευσεβούς δούκα της Σιλεσίας. Το παρωνύμιό του μέλας αναφέρεται για πρώτη φορά τον 14ο αι. στο Κρόνικα Ντζέζβι.
Το 1257 απεβίωσε η μητέρα του και σύντομα ο πατέρας του νυμφεύτηκε για τρίτη φορά με την Ευφροσύνη των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρη τού Καζιμίρ Α΄ δούκα τού Οπόλε. Η μητριά του γρήγορα προκάλεσε συγκρούσεις στην οικογένεια, προσπαθώντας τα δικά της τέκνα -όπως ο Βλάντισλαφ Α΄ ο Βραχύς- να αποκτήσουν εδαφικά οφέλη, εις βάρος τού Λέσεκ και τού αμφιθαλούς αδελφού του Ζημόμισλ. Μερικά χρονικά την κατηγορούν, ότι προσπάθησε ακόμη και να δηλητηριάσει τους δύο πρίγκιπες, αλλά αυτό δεν έχει αποδειχθεί.
Οι δύο αδελφοί εξεγέρθηκαν εναντίον τού πατέρα τους και της μητριάς τους το 1261 (αν και η συμμετοχή τού Ζεμόμισλ είναι συζητήσιμη στην ιστοριογραφία). Η στάση απέτυχε αρχικά, διότι οι τοπικοί ευγενείς, δυσαρεστημένοι από την περιπετειώδη πολιτική τους, απέσυραν την υποστήριξή τους. Τελικά με την υποστήριξη των Μπολεσλάβ Ε΄ δούκα τού Σανντομήρς, Σεμόβιτ Α΄ της Μαζοβία και Μπολεσλάβ τού ευσεβούς δούκα της Μεγαλύτερης Πολωνίας, ο Λέσεκ Β΄ ανάγκασε τον πατέρα του να τού δώσει την περιοχή τού Σέρατς ως ξεχωριστό δουκάτο.
Ισπανιόλα

Ιστορία

Το νησί αποτέλεσε σταθμό στο πρώτο ταξίδι του Χριστόφορου Κολόμβου το 1492, ο οποίος του έδωσε την ονομασία Ισπανιόλα, δηλαδή Ισπανική (νήσος). Οι πρώτοι κάτοικοι του, ιθαγενείς της φυλής των Αραουάκων, αφανίστηκαν με την έλευση των πρώτων Ισπανών αποίκων. Μετά την ειρήνη του Ρίσβικ (1697), ένα μέρος του νησιού παραχωρήθηκε τυπικά στη Γαλλία με την ονομασία Σεν Ντομινίκ (Saint Domingue), ενώ το υπόλοιπο εξακολουθούσε να βρίσκεται υπό το ισπανικό έλεγχο. Αργότερα, το 1795, η Ισπανία παραχώρησε την περιοχή που τελούσε υπό την κατοχή της στη Γαλλία. Έπειτα από εννέα χρόνια (1804) ο στρατηγός Ζαν Ζακ Ντεσαλίν κήρυξε την ανεξαρτησία του νησιού, το οποίο μετονομάστηκε σε Αϊτή. Το 1844 ο Άγιος Δομίνικος, που στο μεταξύ είχε επανέλθει στην ισπανική κυριαρχία (1808), διακήρυξε ακόμη μία φορά την ανεξαρτησία του, δημιουργώντας την Δομινικανή Δημοκρατία και το νησί, ως γεωγραφική ενότητα, προσέκτησε την πρότερη ονομασία του.
Επιχείρημα της ελεύθερης βούλησης

Συμβιβαστικές απόψεις

Μια απαντηση η οποοία προτάθηκε από τον Βοήθιο  τον Θωμά τον Ακινάτη και τον ανεπίσημο θεολόγο C. S. Lewis, είναι ότι ο Θεός αντιλαμβάνεται τον χρόνο διαφορετικά, με τρόπο που δεν μπορούμε να κατανοήσουμε, είναι άχρονος. Στο βιβλίο ’’Mere Christianity’’', ο  Lewis εισηγείται πως ο Θεός είναι έξω από τον χρόνο και αρα παρατηρεί αλλά δεν προβλέπει τα γεγονότα. Η απάντηση του Βοήθιου δεν λύνει εξ ολοκλήρου το πρόβημα της ελεύθερης βούλησης. Ένα ενδιαφέρον παζλ που προκύπτει είναι αν ο Ιησούς Χριστός κατά την διάρκεια της παραμονής του στην Γη, ήταν αναμάρτητος. Το πρόβλημα είναι αν ο Ιησούς ήταν ενσαρκωμένος, σε περίοδο που ο Θεός ήταν άχρονος. Επιπλέον, ο το πρόβλημα είναι αν ο Ιησούς είχε γνώση της μοίρας του που θα ακολουθούσε- και αν οι επιλογές του ήταν προϊον ελεύθερης βούλησης.
Commodore VIC-20

Χαρακτηριστικά

Είχε την κλασική διάταξη οικιακών υπολογιστών για την εποχή, όπου το κεντρικό κύκλωμα ενσωματώνονταν στο πληκτρολόγιο, η οθόνη δεν υπήρχε στο βασικό εξοπλισμό και ως εκ τούτου χρησιμοποιείτο τηλεόραση, ενώ το μαγνητικό μέσο για την είσοδο των προγραμμάτων, ως επί το πλείστον παιχνιδιών, ήταν το κασετόφωνο ή ειδικές επεκτάσεις σε κυκλώματα (software cartridge)
Η κεντρική μονάδα επεξεργασίας ήταν ο 6502 της MOS TECHNOLOGY με ταχύτητα χρονισμού στο 1 MHz. Η μνήμη RAM ήταν στα 5 kB (στη βασική σύνθεση) ενώ η μνήμη ROM ήταν στα 16 kB. Σε λειτουργία κειμένου (text mode) απεικόνιζε 23 γραμμές x 22 στήλες και σε λειτουργία γραφικών ανάλυση 184 x 176 εικονοστοιχεία (pixel) με 8/16 χρώματα. Είχε μία θύρα για χειριστήριο (joystick port), μία θύρα χρήστη (user port), 1 σειριακή θύρα (serial port), 1 cartrige port, έξοδο Composite video output και είσοδο/έξοδο για κασετόφωνο.
Βίνσεντ Σκιαβέλι

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Μπρούκλυν, Νέα Υόρκη. Αφού σπούδασε ηθοποιία στο New York University εργάστηκε στην θεατρική σκηνή την δεκαετία του 1960. Πρώτη του παρουσία σε κινηματογραφική ταινία ήταν στο Η φυγή του Μίλος Φόρμαν το 1971. Το ταλέντο αλλά και η χαρακτηριστική του εξωτερική εμφάνιση του εξασφάλισαν ρόλους και σε άλλες ταινίες του Φόρμαν. Το 1972 είχε την πρώτη του εμφάνιση και στην τηλεόραση (The Corner Bar). Μια από τις μεγαλύτερες του επιτυχίες ήταν ο εκκεντρικός ρόλος που ερμήνευσε στην ταινία Αόρατος Εραστής το (1990), όπου υποδυόταν το φάντασμα του μετρό. Το 1997 το περιοδικό Vanity Fair τον επέλεξε ως έναν από τους καλύτερους αμερικανούς ηθοποιούς ερμηνείας δύσκολων ρόλων. Μεταξύ άλλων πρωταγωνίστησε το 2002 και στην ταινία Σολίνο του Φατίχ Ακίν. Συνολικά ερμήνευσε μια σειρά ιδιόρρυθμων ρόλων σε περισσότερες από 120 ταινίες και τηλεοπτικές σειρές.
Ο Σκιαβέλι ήταν επίσης γνωστός και για διάφορα βιβλία μαγειρικής που έγραψε, όπως και για πολυάριθμα άρθρα σε περιοδικά μαγειρικής. Το 2001 βραβεύτηκε από την James-Beard-Foundation.
Το 1985 παντρεύτηκε την πρώτη του σύζυγο, την ηθοποιό Allyce Beasley (* 1954). Το 1987 γεννήθηκε ο γιος του Αντρέα και το 1988 πήρε διαζύγιο. Στις 23 Οκτωβρίου 1992 παντρεύτηκε την Carol Sue Mukhalian, μουσικοσυνθέτης και αρπιστής του Seattle Symphony Orchestra.
Εγκαταστάθηκε στο χωριό στο Πόλιτζι Τζενερόζα της Σικελίας/Ιταλία, την πατρίδα του παππού και της γιαγιάς του οι οποίοι είχαν μεταναστέψει στην Αμερική. Σε ηλικία 57 χρονών, ο Βίνσεντ Σκιαβέλι πέθανε στο σπίτι του στο Πόλιτζι Τζενερόζα από καρκίνο των πνευμόνων.
Μοναστίρ (Κυβερνείο)

Το Κυβερνείο (νομός) Μοναστίρ, ή Μουναστίρ, είναι ένας από τους 24 νομούς της Τυνησίας. Βρίσκεται στο βορειοανατολικό παραθαλάσσιο τμήμα της χώρας. Πρωτεύουσα είναι η ομώνυμη πόλη Μοναστίρ. Έχει συνολική έκταση 1019 τ.χλμ., (21ο σε έκταση), και πληθυσμό 494.000 (2007). Δημιουργήθηκε το 1974.
Σύγκρουση στο Λίβανο 1860

Η Σύγκρουση στο Λίβανο το 1860, γνωστή και ως Σφαγές του 1860 (αραβικά: مجازر 1860), ήταν το αποκορύφωμα μιας αγροτικής εξέγερσης, η οποία ξεκίνησε στα βόρεια του Όρους του Λιβάνου ως εξέγερση των Μαρωνιτών χωρικών εναντίον του Δρούζικου ζυγού και κατέληξαν σε σφαγή στη Δαμασκό. Γρήγορα εξαπλώθηκε προς τα νότια της χώρας, όπου η εξέγερση, άλλαξε χαρακτήρα, με τους Δρούζους να στρέφονται εναντίον των Μαρωνιτών Χριστιανών. Περίπου 20.000 Χριστιανοί θανατώθηκαν από τους Δρούζους, ενώ 380 χριστιανικά χωριά και 560 εκκλησίες καταστράφηκαν. Οι Δρούζοι και οι μουσουλμάνοι υπέστησαν επίσης μεγάλες απώλειες.
Καρίνος

Στην εξουσία

Πολέμησε με επιτυχία εναντίον της γερμανικής φυλής των Κουάδων , αλλά σύντομα άφησε το μέτωπο βόρεια του Ρήνου στις λεγεώνες του και επέστρεψε στη Ρώμη. Όλες οι πηγές, ανεξαιρέτως, τον δαιμονοποιούν λέγοντας πως παρέδωσε τον εαυτό του σε κάθε λογής ακολασία και κατάχρηση. Είναι σίγουρο ότι γιόρτασε τα ετήσια Ρωμαία (Ludi Romani) με απαράμιλλη μεγαλοπρέπεια. 
Μετά τον θάνατο του Κάρου, ο στρατός στην Ανατολή απαίτησε να επιστρέψει πίσω στην Ευρώπη και ο Νουμεριανός, ο μικρότερος αδελφός του, αναγκάστηκε να ενδώσει. Ύστερα από μια στάση στη Χαλκηδόνα, ο Νουμεριανός βρέθηκε νεκρός και ο διοικητής των σωματοφυλάκων Διοκλητιανός ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας από τα στρατεύματα, υποστηρίζοντας ότι ο Νουμεριανός είχε δολοφονηθεί. Ο Καρίνος εγκατέλειψε τη Ρώμη αμέσως και κινήθηκε ανατολικά για να αντιμετωπίσει τον Διοκλητιανό. Καθ' οδόν, και συγκεκριμένα στην Παννονία, νίκησε τον σφετεριστή Σαβίνο Ιουλιανό και, στη συνέχεια, συνάντησε τον στρατό του Διοκλητιανού στη Μοισία. 
Αρχικά, ο Καρίνος νίκησε σε μερικές αψιμαχίες αλλά σκοτώθηκε στη μάχη του Ποταμού Μάργου (Μοράβα). Κατά μια πηγή, η νίκη έκλινε προς την πλευρά του αλλά τον δολοφόνησε ένας από τους χιλιάρχους του, του οποίου τη γυναίκα ο Καρίνος είχε αποπλανήσει. Σύμφωνα με άλλους, η μάχη ήταν καθαρή νίκη του Διοκλητιανού, αφού οι στρατιώτες του Καρίνου τον εγκατέλειψαν. Η υπόθεση αυτή φαίνεται να επιβεβαιώνεται, καθώς ο Διοκλητιανός κράτησε την Πραιτωριανή Φρουρά του αντιπάλου του στην υπηρεσία του. 
Ο Καρίνος έχει τη φήμη ενός από τους χειρότερους αυτοκράτορες. Η δυσφήμισή του οφείλεται πιθανότατα και στον ίδιο τον Διοκλητιανό. Για παράδειγμα, η Historia Augusta παρουσιάζει τον Καρίνο να παντρεύεται εννέα φορές ξεχνώντας όμως να αναφέρει την μοναδική πραγματική του γυναίκα, την Μάγκνια Ουρμπίκα, με την οποία απέκτησε τον μοναδικό του γιό τον, Μάρκο Αυρήλιο Νιγρινιανό. Μετά τον θάνατό του, η μνήμη του καταδικάστηκε και τα ονόματα αυτού και της συζύγου του σβήστηκαν από κάθε μνημείο. Τον ίδιο χρόνο η γυναίκα και ο γιος του σφάχτηκαν από τον Διοκλητανό.
Πάπας Λέων ΙΑ΄

Βιογραφία

Ήταν μέλος της ισχυρής οικογένειας των Μεδίκων της Φλωρεντίας, η μητέρα του Φραντσέσκα Σαλβιάτι ήταν ανηψιά του Πάπα Λέοντα Ι΄ και ο πατέρας του Οτταβιάνο των Μεδίκων καταγόταν από ένα άλλο δευτερεύων παρακλάδι της ίδιας οικογένειας. Αρχικά χειροτονήθηκε ιερέας και αργότερα στάλθηκε από τον ξάδερφό του Κόζιμο Α' των Μεδίκων στη Ρώμη ως πρέσβης του δουκάτου της Τοσκάνης στον Πάπα Πίο Ε΄. Εκλέχτηκε επίσκοπος της Πιστόια την 9 Μαρτίου 1573 και την 15 Ιανουαρίου 1574 προβιβάστηκε στη μητροπολιτική καθέδρα της Φλωρεντίας, αν και πήρε την κυριότητα της έδρας μόνο την 12 Μαρτίου του 1583. Προτιμούσε να ζει στην παπική αυλή και γι'αυτό εξουσιοδότησε τον επίσκοπο του Καμερίνο Αλφόνσο Μπιναρίνο τη διεύθυνση της αρχιεπισκοπής. Η απουσία του από τη Φλωρεντία δε σήμανε όμως και την απώλεια ενδιαφέροντος για την πόλη του. Αντίθετα όρισε βικάριους, αναδιοργάνωσε τα αρχεία και ξεκίνησε τη συντήρηση του αρχιεπισκοπικού μεγάρου (Palazzo Arcivescovile) το οποίο είχε υποστεί πολλές ζημιές από την πυρκαγιά του 1533.
Ανακηρύχθηκε καρδινάλιος το 1583 από τον Πάπα Γρηγόριο ΙΓ΄ και μόνο τότε έκανε τη θριαμβευτική του είσοδο στην πόλη. Έμεινε στην ιστορία ως ένας ακούραστος μεταρρυθμιστής, που προώθησε επίσης τη συντήρηση και διακόσμηση πολλών εκκλησιών, και άφησε το σημάδι του στην αρχιεπισκοπή της Φλωρεντίας. Έκανε μία σύνοδο το 1589 και άφησε πολλά διατάγματα.
Ο Πάπας Κλήμης Η΄ τον διόρισε Αποστολικό λεγάτο στο Παρίσι το 1596, όπου βοήθησε για τη συμφιλίωση του Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας, ο οποίος είχε παντρευτεί τη Μαρία των Μεδίκων, με την Καθολική Εκκλησία.
Στο κονκλάβιο του 1605 η υποψηφιότητά του ήταν μία έκπληξη. Ο Φίλιππος Γ΄ της Ισπανίας υποστήριξε αυτή την υποψηφιότητα, ενώ ο Ερρίκος Δ΄ τον στήριξε οικονομικά λόγω της συγγένειάς τους. Το ιταλικό κόμμα, οδηγούμενο από τον καρδινάλιο Αλντομπραντίνι, ενώθηκε με το γαλλικό και έτσι τελικά εκλέχτηκε Πάπας.
Λίγο μετά τη στέψη του αρρώστησε, και πέθανε έχοντας παραμείνει στον Παπικό θρόνο μόλις 17 μέρες (27 υπολογίζοντας από την ημέρα της εκλογής του την 1 Απριλίου). Οι φλωρεντινοί χρησιμοποιούσαν αργότερα για τον Λέοντα ΙΑ΄ τον χαρακτηρισμό Πάπας Αστραπή (Papa Lampo)
Παλαίστρα

Η παλαίστρα ήταν η αρχαία ελληνική σχολή πάλης. Δραστηριότητες όπως η πυγμαχία και η πάλη που δε χρειάζονταν πολύ χώρο, γίνονταν εκεί. Η παλαίστρα λειτουργούσε ανεξάρτητα αλλά και σαν μέρος των δημοσίων γυμνασίων: μια παλαίστρα μπορούσε να υπάρχει χωρίς γυμνάσιο, αλλά ένα γυμνάσιο δε μπορούσε να υπάρχει χωρίς παλαίστρα.

Αρχιτεκτονική της παλαίστρας

Η αρχιτεκτονική της παλαίστρας, αν και είχε κάποια περιθώρια, ακολουθούσε ένα συγκεκριμένο, σταθερό σχέδιο. Η παλαίστρα αποτελούνταν από έναν παραλληλόγραμμο χώρο που περικλειόταν από κιονοστοιχίες με διπλανά δωμάτια. Τα δωμάτια αυτά μπορούσαν να έχουν πολλές λειτουργίες: μπάνια, χώροι παιχνιδιού (μπάλας), αποδυτήρια και αποθηκευτικοί χώροι ρούχων, χώροι συνάθροισης, παρατήρησης ή διδασκαλίας, και αποθήκες ελαίων, σκονών ή άλλου απαραίτητου αθλητικού εξοπλισμού. Ο Βιτρούβιος, στο κείμενό του Περί Αρχιτεκτονικής, αποτελεί μια σημαντική αρχαία πηγή για αυτόν τον τύπο κτίσματος και παρέχει πολλές πληροφορίες για αυτό που ονομάζει "παλαίστρα, ελληνικού τύπου". Αν και οι λεπτομέρειες των περιγραφών του δεν αντιστοιχούν πάντα στα αρχαιολογικά ευρήματα που υπάρχουν, μάλλον επειδή έγραφε γύρω στο 27 π.Χ., το έργο του παρέχει σημαντική γνώση για τη γενική σχεδίαση και χρήση χώρων αυτού του τύπου. Όπως περιγράφει ο Βιτρούβιος, η παλαίστρα ήταν τετράγωνη ή παραλληλόγραμμη ως προς το σχήμα, με κιονοστοιχίες και στις τέσσερις πλευρές, που δημιουργούσαν προστώα. Το προστώο της βόρειας πλευράς της παλαίστρας ήταν διπλού βάθους ώστε να προστατεύει από τον καιρό. Μεγάλες αίθουσες (εξέδρες) χτίζονταν στις πλευρές μονού βάθους της παλαίστρας με θέσεις για αυτούς που απολάμβαναν τις διανοητικές απολαύσεις, και η πλευρά διπλού βάθους χωριζόταν σε μια περιοχή για δραστηριότητες νέων (ephebeum, εφηβαίο), μια περιοχή με χώρους για την άσκηση στην πάλη, άλμα κλπ (coryceum, κωρυκείον), ένα χώρο για τη χρήση των σκονών (conisterium, κονιστἠριον), ένα δωμάτιο για μπάνιο (λουτρόν) και μια αποθήκη για τα έλαια (elaeothesium, ελαιοθέσιον). Παραδείγματα αυτού του κτίσματος προέρχονται από δύο σημαντικές Ελληνικές πόλεις, την Ολυμπία και τους Δελφούς.
Εθνική Αναγέννησις

Η Εθνική Αναγέννησις ήταν εφημερίδα, η οποία εκδιδόταν στις Σέρρες. Εξέδωσε το πρώτο της φύλλο στις 9 Φεβρουαρίου 1936. 
Ως υπότιτλο είχε την φράση Εβδομαδιαία εφημερίς εθνικιστικών αρχών. Αρχισυντάκτης ήταν ο Βασίλης Παπαντωνίου και ο διευθυντής ήταν ο Αθανάσιος Κυριακόπουλος. Η εφημερίδα αρχικά ήταν δισέλιδη. Εκτυπωνόταν στο εκτυπωτήριο του Ελευθέρου Πολίτου. Από το 55ο φύλλο και μετά η εφημερίδα έγινε τετρασέλιδη. Ιδιοκτήτες έγιναν ο Παπαντωνίου και Κυριακόπουλος και σύντομα ο Παπαντωνίου παρέμεινε ως ο μόνος ιδιοκτήτης. Δεν είναι γνωστό πότε η εφημερίδα ανέστειλε την κυκλοφορία της. Ο Παπαντωνίου πέθανε τον Ιανουάριο του 1967.
Διοικητική διαίρεση της Σερβίας

Η Διοικητική διαίρεση της Δημοκρατίας της Σερβίας (σερβικά: Административна подела Србије) είναι η υφιστάμενη διοικητική διαίρεση που ισχύει σήμερα στην Σερβία. Σύμφωνα με το Νόμο για τη δημόσια διοίκηση, που ισχύει από τις 29 Ιανουαρίου 1992 προβλέπεται ο σχηματισμός διοικητικών περιοχών (οκρούγκ) που σχηματίζονται για την εκτέλεση της κρατικής διοίκησης εκτός της έδρας της κυβέρνησης του κράτους.
Στη Σερβία υπάρχουν 29 διοικητικές περιοχές, και κάθε μια περιλαμβάνει μια σειρά από δήμους και πόλεις. Η διοικητική περιοχή της Πόλης του Βελιγραδίου, έχει την ιδιότητα της ειδικής διοικητικής μονάδας με δική της διοίκηση: τον Δήμαρχο του Βελιγραδίου, το δημοτικό συμβούλιο και την διοίκηση της πόλης. Η περιοχή της Πόλης του Βελιγραδίου χωρίζεται σε 17 δήμους ή αστικές περιοχές, οι οποίες έχουν τη δική τους τοπική αυτοδιοίκηση.

Κατάλογος διοικητικών περιοχών

Στη Σερβία υπάρχουν 29 διοικητικές περιοχές (οκρούγκ).
Ισμαήλ Ομάρ Γκουέλεχ

Καριέρα

Γεννήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 1947 στην Ντίρε Ντάουα της Αιθιοπίας. Διαδέχθηκε το θείο του, Χασάν Γκουλέντ Απτιντόν (Hassan Gouled Aptidon), το 1999. Το 2000 απέλυσε τον αρχηγό του Γενικού Επιτελείου της Αστυνομίας, Γιασίν Γιαμπέχ, ο οποίος αργότερα αποπειράθηκε ανεπιτυχώς πραξικόπημα. Ως υποψήφιος του Συναγερμού του Λαού για Πρόοδο (RPP),ο Ισμαήλ Γκουέλεχ εξελέγη για πρώτη φορά με 74,1% έναντι 25,9% για το Μούσα Αχμέτ Ιντρίς, στις 9 Απριλίου 1999 και επανεξελέγη με 100%, στις 8 Απριλίου 2005. Στις βουλευτικές εκλογές του 2003, ο προσκείμενος στον Πρόεδρο συνασπισμός Ένωση για την Προεδρική Πλειοψηφία (UMP) κέρδισε και τις 65 έδρες στο Κοινοβούλιο, το οποίο απαρτίζεται από 32 βουλευτές της φυλής Αφάρ και 33 της Ισά. Ορκίστηκε κυβέρνηση από τα κόμματα RPP και FRUD. Το εκλογικό σκηνικό του 2003 επαναλήφθηκε και στις εκλογές του 2008, στις οποίες για μία ακόμη φορά κατήγαγε ολοκληρωτική νίκη ο κυβερνών συνασπισμός.

Επανεκλογές 2011 και 2016

Τον Απρίλιο του 2010 η εθνοσυνέλευση τροποποίησε το Σύνταγμα ώστε να επιτραπεί στον Γκουέλεχ να διεκδικήσει και 3η προεδρική θητεία. Από το Φεβρουάριο 2011 ξέσπασαν διαδηλώσεις στην χώρα, με αίτημα την παραίτηση του Γκουέλεχ, στον απόηχο και των ταραχών σε χώρες της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής εκείνη την περίοδο. Αρκετοί διαδηλωτές συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν.
Ο Γκουέλεχ επανεξελέγη κερδίζοντας τις προεδρικές εκλογές στις 8 Απριλίου 2011 με ποσοστό 80% των ψήφων και ορκίστηκε για 3η θητεία στις 8 Μαΐου 2011. Κέρδισε και 4η θητεία κερδίζοντας τις εκλογές στις 8 Απριλίου 2016 με ποσοστό 87% των ψήφων από τον πρώτο γύρο.
Κυνίνες

Στην ιστορία των σαρκοφάγων, η οικογένεια των Κυνιδών εκπροσωπείται από τις δύο εξαφανισμένες υποοικογένειες που ορίζονται ως Εσπεροκυνίνες και Βοροφαγίνες, και από την υπάρχουσα υποοικογένεια Κυνίνες. Αυτή η υποοικογένεια περιλαμβάνει όλους τους ζωντανούς κυνίδες και τους πιο πρόσφατους απολιθωμένους συγγενείς τους. Τα απολιθώματά τους βρέθηκαν στη Βόρεια Αμερική χρονολογούμενα κατά το Κατώτερο Ολιγόκαινο, και δεν είχαν εξαπλωθεί στην Ασία μέχρι το τέλος του Μειόκαινου, 7 εκατομμύρια έως 8 εκατομμύρια χρόνια πριν. Πολλά εξαφανισμένα είδη Κυνινών ήταν ενδημικά στη Βόρεια Αμερική, ζώντας 34 εκατομμύρια έως 11.000 χρόνια πριν.
Δημήτρης Κωνσταντινίδης

ΠΑΟΚ

Ο Κωνσταντινίδης γεννήθηκε στον Κορινό της Πιερίας και ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στην ηλικία των 14 ετών στην ακαδημία νέων του ΠΑΟΚ, αφού εντοπίστηκε από το προσωπικό του συλλόγου. Έκανε το ανεπίσημο ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα μόλις είχε γίνει 16 ετών, σε έναν φιλικό αγώνα εναντίον της Παρτιζάν το 2010. Αρχικά, ο Κωνσταντινίδης έπαιζε ως δεξιός μέσος, αλλά στις ακαδημίες μετατράπηκε σε δεξί φουλ μπακ. 
Στις 26 Αυγούστου 2012, ο Κωνσταντινίδης έκανε το ντεμπούτο του στο πρωτάθλημα, στην εντός έδρας νίκη με 1-0 επί του Πανθρακικού. Στο τέλος της σεζόν, υπέγραψε πενταετές συμβόλαιο με το σύλλογο.Τη σεζόν 2012-13 έκανε 18 εμφανίσεις.  
Τον Ιανουάριο του 2014, δόθηκε δανεικός στον Αιγινιάκο της Φούτμπολ Λιγκ, πριν επιστρέψει στον ΠΑΟΚ μετά από έξι μήνες. 
Στις 6 Αυγούστου 2015, ο Κωνσταντινίδης σημείωσε το πρώτο του γκολ για το σύλλογο, στην εκτός έδρας ισοπαλία με 1-1 εναντίον της Σπαρτάκ Τρνάβα για τον τρίτο προκριματικό γύρο του Γιουρόπα Λιγκ. Στις 10 Δεκεμβρίου 2015, έδωσε την ασίστ στον Ρόμπερτ Μακ στη νίκη με 0-1 επί της Μπορούσια Ντόρτμουντ στην φάση ομίλων του Γιουρόπα Λιγκ και αναδείχθηκε στην καλύτερη ομάδα της εβδομάδας της διοργάνωσης. Στις 20 Δεκεμβρίου 2015, ο Κωνσταντινίδης υπέστη τραυματισμό στο χιαστό σύνδεσμο κατά τη διάρκεια ενός αγώνα πρωταθλήματος εναντίον του Πλατανιά, που τον κράτησε εκτός αγώνων για το υπόλοιπο της σεζόν. Επέστρεψε υγιείς για τη σεζόν 2017-18, χωρίς να κάνει εμφάνιση με την ομάδα στο πρώτο μισό της σεζόν.

Ομόνοια (δανεισμός)

Στις 8 Αυγούστου 2016, ο Κωνσταντινίδης εντάχθηκε στην κυπριακή Ομόνοια με δωδεκάμηνο δανεισμό. Έκανε 20 εμφανίσεις με την ομάδα και στις 26 Μαΐου 2017, η Ομόνοια ανακοίνωσε ότι στο τέλος της σεζόν ο παίκτης θα αποχωρήσει.

Μπρέσια

Τον Ιανουάριο του 2018, ο Κωνσταντινίδης εντάχθηκε στην Μπρέσια της Σέριε Β, απορρίπτοντας μία πρόταση δανεισμού από τον οικονομικά ζορισμένο Παναθηναϊκό. Εντάχθηκε στην ομάδα με ελεύθερη μεταγραφή, με τη διοίκηση του ΠΑΟΚ να διατηρεί το 30% των δικαιωμάτων του σε μελλοντική πώληση.

Άρης

Στις 19 Ιουλίου 2018, επέστρεψε στη Superleague, υπογράφοντας διετές συμβόλαιο με τον Άρη. Στις 9 Δεκεμβρίου 2018, σκόραρε στην εκτός έδρας ήττα με 4-2 εναντίον του Ατρόμητου.

Διεθνής σταδιοδρομία

Έχει υπάρξει μέλος όλων των «μικρών» Εθνικών ομάδων της Ελλάδας. Στην ηλικία των 18 ετών, ήταν βασικός παίκτης της Εθνικής Ελλάδας U20 που συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο U-20 του 2013 που διεξήχθη στην Τουρκία.
Αλεξάντερ Τοντ

Ζωή και έργο

Ο Τοντ γεννήθηκε στο Κάθκαρτ, κοντά στη Γλασκώβη, από το πανεπιστήμιο της οποίας απεφοίτησε το 1928. Πήρε διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο Γκαίτε της Φραγκφούρτης το 1931 με μία διατριβή για τη χημεία των χολικών οξέων.
Ο Τοντ κέρδισε μία ερευνητική υποτροφία από τη Βασιλική Επιτροπή για την Έκθεση του 1851 και αφού μελέτησε στο Κολέγιο Οριέλ του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, πήρε ένα δεύτερο διδακτορικό το 1933.
Στη συνέχεια εργάσθηκε στο Ινστιτούτο Λίστερ, στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου (1934–1936) και στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, όπου διορίσθηκε λέκτορας (Reader) της βιοχημείας.
Το 1938 ο Τοντ εκλέχθηκε στην έδρα «Sir Samuel Hall» της Χημείας και έγινε διευθυντής των Χημικών Εργαστηρίων στο Πανεπιστήμιο «Βικτώρια» του Μάντσεστερ, όπου άρχισε να ερευνά τα νουκλεοσίδια, ενώσεις που σχηματίζουν τις δομικές μονάδες των νουκλεϊκών οξέων (DNA and RNA) στους πυρήνες των κυττάρων των ζωντανών οργανισμών.
Το 1944 ο Τοντ διορίσθηκε στην έδρα της Οργανικής Χημείας του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1971. Το 1949 συνέθεσε τριφωσφορική αδενοσίνη (ATP) και το δινουκλεοτίδιο φλαβίνης-αδενίνης (FAD).
Το 1955 ο Τοντ εξιχνίασε τη δομή της βιταμίνης B₁₂ και αργότερα ερεύνησε τη δομή και τη σύνθεση της βιταμίνης B₁ και της E, καθώς και των ανθοκυανινών (των ουσιών που δίνουν χρώμα στα άνθη και στα φρούτα). Μελέτησε επίσης τα αλκαλοειδή που βρίσκονται στο χασίς.
Ο Τοντ διετέλεσε πρόεδρος της συμβουλευτικής επιτροπής της βρετανικής κυβερνήσεως για την επιστημονική πολιτική από το 1952 μέχρι το 1964. Εκλέχθηκε εταίρος του Κράιστ Κόλετζ του Κέιμπριτζ το 1944 και υπηρέτησε ως διευθυντής του κολεγίου αυτού από το 1963 μέχρι το 1978. Το 1975 έγινε πρύτανης του Πανεπιστημίου του Στραθκλάιντ στη Γλασκώβη και αργότερα ήταν επισκέπτης καθηγητής στο Πολυτεχνείο Χάτφηλντ (1978–1986).
Ο Αλεξάντερ Ρ. Τοντ πέθανε στο χωριό Όουκινγκτον, 11 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Κέιμπριτζ, σε ηλικία 89 ετών, μετά από μία καρδιακή προσβολή.

Προσωπική ζωή

Ο Αλεξάντερ Τοντ νυμφεύθηκε την Άλισον Σάρα (Alison Sarah) κόρη του επίσης βραβευμένου με Νόμπελ σερ Χένρυ Χάλετ Ντέιλ, η οποία πέθανε το 1987, και απέκτησαν ένα γιο, τον Αλεξάντερ Χένρυ Τοντ, και δύο κόρες, την `Ελεν Τζην και τη Χίλαρυ `Αλισον.

Τιμητικές διακρίσεις

Ανάμεσα στις πολλές τιμητικές διακρίσεις, που περιλαμβάνουν περισσότερες από 40 ανακηρύξεις σε επίτιμο διδάκτορα, ο Α. Τοντ εκλέχθηκε εταίρος της Βασιλικής Εταιρείας το 1942 και διετέλεσε πρόεδρός της από το 1975 μέχρι το 1980.
Τιμήθηκε με το παράσημο του Τάγματος της Αξίας το 1977. Χρίσθηκε ιππότης (σερ) το 1954 και επιπλέον του δόθηκε τιμητικός τίτλος ευγένειας ως βαρόνου Τοντ του Τράμπινγκτον, στις 16 Απριλίου 1962.
Σεπάκ τακράου

Το Σεπάκ τακράου ή βόλεϊ με κλωτσιές είναι άθλημα εγγενές στην Νοτιοανατολική Ασία. Το σεπάκ τακράου διαφέρει από τα αντίστοιχα άθλημα του ποδοβόλεϊ στην χρήση μπάλας από ινδικό κάλαμο και ότι επιτρέπει στους παίκτες να χρησιμοποιούν τα πόδια τους, το γόνατο, το στήθος και το κεφάλι να ακουμπήσουν την μπάλα.
Στην Ινδονησία, τη Μαλαισία και τη Σιγκαπούρη ονομάζεται σεπάκ τακράου. Στη Μαλαισία ονομάζεται και σεπάκ ρέγκα. Στην Ταϊλάνδη ονομάζεται τακράου. Στο Λάος ονομάζεται κατάου. Στις Φιλιππίνες, εκτός από το δανεισμένο όρο τακράου, λέγεται επίσης σεπάκ τακράου και υπάρχει ένα παρόμοιο άθλημα, το σίπα. Στη Μιανμάρ, είναι γνωστό ως τσιν λονέ και θεωρείται περισσότερο τέχνη, καθώς συχνά δεν υπάρχει αντίπαλη ομάδα, και το θέμα είναι να κρατήσει ο παίκτης την μπάλα ψηλά με χάρη και ενδιαφέρον.
Παρόμοια παιχνίδια περιλαμβάνουν το ποδοβόλεϊ, το ποδοσφαιρικό τένις, το μπόσαμπολ, το τζιανζί, το τζόκγκου και σίπα. Η Διεθνής Ομοσπονδία Σεπακτακράου είναι το ρυθμιστικό σώμα του αθλήματος.
Αρσινόη Α΄ της Αιγύπτου

Βιογραφία

Ο γάμος της, περίπου το 284 – 281 π.Χ., ήταν προϊόν πολιτικής συμφωνίας με σκοπό να αποτρέψει το Σέλευκο από το να εισβάλλει στη Μικρά Ασία. Ο πατέρας της, Λυσίμαχος, την πάντρεψε με τον Πτολεμαίο Β', ενώ ο ίδιος νυμφεύτηκε την αδελφή του Πτολεμαίου, την Αρσινόη Β'. Έγινε μητέρα του Πτολεμαίου του Ευεργέτη, του Λυσίμαχου και της Βερενίκης της Φερνεφόρου, μετέπειτα συζύγου του Αντίοχου Β' του Θεού. 
Μέσα σε λίγα χρόνια, οι πολιτικές ίντριγκες, σε συνδυασμό με το θάνατο του πατέρα της την έσπρωξαν στην εξορία. Συγκεκριμένα, το 279 π.Χ., η φιλόδοξη χήρα του Λυσίμαχου, η Αρσινόη Β’, έχοντας ήδη σπείρει αρκετά προβλήματα στη Θράκη, επέστρεψε στην Αλεξάνδρεια με σκοπό να ζητήσει καταφύγιο από τον αδελφό της Πτολεμαίο Β’. Θέλοντας να κερδίσει το θρόνο, υποκίνησε κατηγορίες πως η Αρσινόη σχεδίαζε τη δολοφονία του Πτολεμαίου κάπου την περίοδο 279 - 274 π.Χ. Ο Πτολεμαίος αποκήρυξε τη σύζυγό του και παντρεύτηκε την αδελφή του. Με αυτό τον τρόπο υιοθέτησε την αιγυπτιακή βασιλική παράδοση που ήθελε η βασιλεία να παραμένει σε άτομα του ίδιου αίματος, ωστόσο αυτό αποτέλεσε σκάνδαλο για τον ελληνικό κόσμο. Παρόλο που τα τρία παιδιά της Αρσινόης Α’ παρέμειναν στο παλάτι, η ίδια εξορίστηκε στην Άνω Αίγυπτο όπου και πέθανε στην αφάνεια. Τα παιδιά της παρουσιάζονταν από εκεί και πέρα στα επίσημα έγγραφα του κράτους σαν επίσημα τέκνα της Αρσινόης Β’.