google/wiki40b huggingface dataset:
Αρμένιοι στη Σερβία

Η Αρμενική κοινότητα στη Σερβία χρονολογείται από την περίοδο του Μεσαίωνα. Το 1218 ο Άγιος Σάββας προσκάλεσε Αρμένιους τεχνίτες να χτίσουν ένα Σερβικό Ορθόδοξο μοναστήρι, έπειτα από ταξίδι του στην Αρμενία και αφού είδε την εκεί όμορφη αρχιτεκτονική. Οι Αρμένιοι έχτισαν την Ιερά Μονή Βιτόβνιτσα, η οποία διατήρησε ένα δίγλωσσο ιερό κείμενο σε σερβικά και αρμενικά.
Οι Αρμένιοι ήταν ένα μικρό μέρος του οθωμανικού στρατού όταν αυτοί εισέβαλαν στην Σερβία, πριν από τη Μάχη του Κοσόβου (1389). Ωστόσο στο άκουσμα ότι θα επιτεθούν ένα χριστιανικό λαό, εγκατέλειψαν τους Οθωμανούς για να πολεμήσουν στο πλευρό των Σέρβων. Μετά τη μάχη οι επιζώντες Αρμένιοι εγκαταστάθηκαν στους λόφους της Σοκόμπανια, όπου έκτισαν το Μοναστήρι Γέρμεντσιτς.
Ο Εβλιγιά Τσελεμπή, Τούρκος χρονογράφος και περιηγητής, έχει καταγράψει μια αρμενική παρουσία στο Ούζιτσε, κατά τον 17ο αιώνα.
Τα απομεινάρια ενός αρμενικού νεκροταφείου υπάρχουν στο φρούριο Καλεμέγκνταν, το οποίο χρησιμοποιήθηκε για τελευταία φορά τον 17ο αιώνα οπότε και το κατέστρεψαν οι Οθωμανοί. Μόνο μερικοί τάφοι μένουν σε καλή κατάσταση. Το 1810 οι Τούρκοι κατέστρεψαν το Μοναστήρι του Τσέλιε, με τους Σέρβους να το ξανακτίζουν το 1811 έχοντας τη βοήθεια πλούσιων Αρμενίων. Ένας από τους ευεργέτες είχε την ιδέα ανέγερσης ενός αρμενικού τρούλου που συμπεριλήφθηκε στο έργο, έτσι ώστε το μοναστήρι σήμερα να αποτελεί ένα μείγμα βυζαντινής, σερβικής και αρμενικής αρχιτεκτονικής.
Τη δεκαετία του 1880 έμποροι από την περιοχή Κάμαχα της Αρμενίας εγκαταστάθηκαν στο Βάλιεβο. Μεταξύ αυτών ήταν και ο πατέρας του Σογομών Τεχλιριάν, Αρμένιου που δολοφόνησε τον δήμιο των Αρμενίων Ταλαάτ Πασά. 
Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου πολλοί Αρμένιοι μετακόμισαν στη Βόρεια Αμερική και τη Γαλλία. Στην σερβική απογραφή του 2011, μόλις 222 δήλωσαν ότι ήταν Αρμένιοι.
Η Αρμενία και η Σερβία καθιέρωσαν διπλωματικές σχέσεις το 1992. Η Αρμενία εκπροσωπείται στη Σερβία μέσω της πρεσβείας της στην Αθήνα. Η Σερβία εκπροσωπείται και αυτή στην Αρμενία μέσω της πρεσβείας της στην Αθήνα. Ο σύλλογος Αρμενίων της Σερβίας, που ασχολείται με τις κοινωφελείς υποθέσεις και πολιτιστικά θέματα, έχει επικεφαλής την Γκοχάρ Χαρουτουνιάν-Σέκουλιτς.
Αλέξανδρος Μαυρογένης

Βιογραφία

Ήταν μέλος της από την Κωνσταντινούπολη Οικογένειας Μαυρογένη. Ο πάππος του Αλέξανδρος, πρέσβης της Τουρκίας, ήταν ανιψιός του Στεφάνου λογοθέτη του Πατριαρχείου και εξάδελφος της Μαντώς που  συμμετείχε στην Επανάσταση του 1821. 
Ήταν ο Οθωμανός πρέσβης στις Ηνωμένες Πολιτείες πριν διοριστεί Πρίγκιπας της Σάμου τον Μάρτιο του 1902. Όταν διορίστηκε στη θέση, είχε καλές προθέσεις και ήθελε να εργαστεί για την πρόοδο και το καλό της Σάμου, αλλά δεν εκπλήρωσε τις ευγενείς αυτές προθέσεις. Ήταν ένας εξαιρετικά νευρικός και ντροπαλός άνθρωπος. Η κατάσταση με τις αντιμαχόμενες πολιτικές πλευρές στο νησί, δεν άφηνε περιθώρια για συνετή διακυβέρνηση. Διοίκησε με αυστηρότητα, αλλά μετά τις εκλογές του Σαμιακού Κοινοβουλίου, το κόμμα που υποστήριξε έχασε και έτσι απολύθηκε.
Ίδρυσε την Επαγγελματική Σχολή Μαυρογένη στο Μαλαγάρι της Σάμου και επίσης παρήγγειλε να κτιστεί ένα μαρμάρινο σιντριβάνι στο μοναστήρι της Ζωοδόχου Πηγής στην Κωνσταντινούπολη.
Αργότερα διετέλεσε πρέσβης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην Αυστροουγγαρία μέχρι τα τέλη του 1912. Αναφέρεται ως ο τελευταίος Οθωμανός διπλωμάτης ελληνικής καταγωγής.
851 Τσαϊσία

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Τσαϊσίας εκτιμάται σε 12,26 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,2646. Η Τσαϊσία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 9 ώρες και 20 λεπτά.
Θερμοκρασία

Σχετική θερμοκρασία

Κάθε θερμοκρασία που μετριέται αρχίζοντας από το 0° της κλίμακας Κελσίου ή της κλίμακας Φαρενάιτ ονομάζεται σχετική θερμοκρασία και καλείται θετική όταν είναι υψηλότερα του μηδενός και αρνητική όταν είναι χαμηλότερα.
Η σχετική θερμοκρασία έχει ευρύτατη χρήση τόσο στη καθημερινή ζωή του ανθρώπου όσο και στις διάφορες τεχνικές και μηχανολογικές εφαρμογές. Συμβολίζεται με το λατινικό γράμμα t (στα ελληνικά θ)

Απόλυτη θερμοκρασία

Κάθε θερμοκρασία που έχει ως αρχή μέτρησης το απόλυτο μηδέν της όποιας κλίμακας (Κελσίου ή Φαρενάιτ) χαρακτηρίζεται απόλυτη θερμοκρασία.
Το απόλυτο μηδέν είναι η θερμοκρασία από την οποία ξεκινά η κλίμακα Κέλβιν και που προσδιορίζεται για μεν την κλίμακα Κελσίου στους –273,15°C, για δε την κλίμακα Φαρενάιτ στους –459,67°F. Θεωρητικά είναι η κατάσταση εκείνη στην οποία ένα υλικό δεν έχει καμία άλλη ενέργεια παρά αυτή από τις κβαντομηχανικές ταλαντώσεις των ατόμων που το αποτελούν (ενέργεια μηδενικού σημείου).
Η απόλυτη θερμοκρασία συμβολίζεται με το γράμμα Τ. 
Σχέση σχετικής και απόλυτης θερμοκρασίας Τ=273.15 +θ.όπου θ σε οC
Αγγελίνας

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Αγγελίνας γεννήθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα στην περιοχή της Φλώρινας. Δεν είναι γνωστό το πλήρες ονοματεπώνυμό του. Συμμετείχε στις επιχειρήσεις των οπλαρχηγών της Φλώρινας, όταν κατά τη διάρκεια της εξέγερσης της Νάουσας (αρχές του 1822) ανέλαβαν, σε επικοινωνία με τους οπλαρχηγούς του Ολύμπου και του Βερμίου, να καταλάβουν τα Στενά του Κλειδιού (Κιρλί Δερβέν) προκειμένου να αποκλείσουν ενδεχόμενη κάθοδο Οθωμανικών στρατευμάτων από την περιοχή του Μοναστηρίου προς την περιοχή της Νάουσας. Μετά την αποτυχία της επανάστασης στη Μακεδονία κατέβηκε στη Νότια Ελλάδα, όπου πήρε μέρος σε αρκετές μάχες. Στη συνέχεια, μετέβη στην Κρήτη, όπου και πολέμησε έως το τέλος του αγώνα.
Λίμνη Ευβοίας

Ιστορικά στοιχεία

Η ευρύτερη περιοχή της Λίμνης φαίνεται να κατοικείται από τα χρόνια της Παλαιολιθικής περιόδου. Παράλληλα στον λόφο Καστριά έχουν βρεθεί απομεινάρια οικισμού της Νεολιθικής περιόδου.
Στη θέση του σημερινού οικισμού πιστεύεται ότι αναπτύχθηκε κατά την αρχαιότητα το Ελύμνιο, το οποίο υπέστη παρακμή κατά τα τέλη του 9ου και τις αρχές του 10ου αιώνα μ.Χ. εξαιτίας πειρατικών επιδρομών. Τότε οι κάτοικοι του αναγκάστηκαν να μεταφερθούν στα ορεινά. Αργότερα, κατά τον 17ο αιώνα, δημιουργήθηκε ο σύγχρονος οικισμός με την επανακατοίκηση των παραλιών. 
Αρκετοί κάτοικοι της Λίμνης διακρίθηκαν ως ναυτικοί και έμποροι, ενώ συμμετείχαν ενεργά στην επανάσταση του 1821 υπό τον συντοπίτη τους Αγγελή Γοβιό. Στις πολεμικές επιχειρήσεις είχαν τη συμπαράσταση επαναστατών από τη Στερεά Ελλάδα και το Πήλιο, ενώ μεταξύ άλλων πραγματοποίησαν επιδρομές κατά των Τούρκων του Ξηροχωρίου και εξόπλισαν για τις ανάγκες του ναυτικού αποκλεισμού της Χαλκίδας τέσσερα πολεμικά πλοία.
Το 1830 περιήλθε επίσημα μαζί με την υπόλοιπη Εύβοια στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος και το 1835 ορίστηκε έδρα του δήμου Αιγαίων της επαρχίας Χαλκίδος. Το 1852, σύμφωνα με τον συγγραφέα Ιάκωβο Ρίζο Ραγκαβή, είχε 298 οικίες και πληθυσμό που ανερχόταν στους 1403 κατοίκους, ενώ διέθετε δημοτικό σχολείο γ' τάξης, υγειονομικό σταθμό και ειρηνοδικείο.
Διοικητικά, το 1912 η Λίμνη ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας, ενώ από το 1997 μέχρι το 2010 αποτέλεσε έδρα του καποδιστριακού δήμου Ελυμνίων. Από το 2011 είναι τοπική έδρα του καλλικρατικού δήμου Μαντουδίου - Λίμνης - Αγίας Άννας.

Πολιτισμός - Αθλητισμός

Στη Λίμνη λειτουργούν το Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο (το οποίο ιδρύθηκε το 1993 χάρη σε δωρεά της Αικατερίνης Ευαγγελινού - Φλώκου και στεγάζεται σε παλιό αρχοντικό του 1880) και η διαρκής ιδιωτική έκθεση ελληνικής παραδοσιακής ενδυμασίας του Ανδρέα Παπαγεωργίου (στεγάζεται σε κτίριο των τελών του 19ου αιώνα). Άλλοι πολιτιστικοί φορείς της κωμόπολης είναι το Πνευματικό Κέντρο του δήμου, η Ιστορική Ένωση Λιμνίων Ευβοίας, το τοπικό τμήμα της Εταιρείας Ευβοϊκών Σπουδών κλπ.
Σε ότι αφορά τον τομέα του αθλητισμού, στη Λίμνη δραστηριοποιούνται ο Ναυτικός Όμιλος Λίμνης (Ν.Ο.Λ.) και οι ποδοσφαιρικοί σύλλογοι Αιγαίας και Ολυμπιακός.

Αξιοθέατα

Μεταξύ των αξιοθέατων της κωμόπολης συγκαταλέγονται ο μικρός ναός της Ζωοδόχου Πηγής, ο οποίος διαθέτει τμήμα με ψηφιδωτό δάπεδο που χρονολογείται στον 5ο με 6ο αιώνα μ.Χ., το ασκητήριο του Αγίου Ανδρέα (κτίσμα του 16ου αιώνα) και ο σπηλαιώδης ναός του Αγίου Χριστοδούλου κοντά στην παραλία.

Προσωπικότητες

Στη Λίμνη γεννήθηκαν οι αγωνιστές της ελληνικής επανάστασης του 1821 Αγγελής και Αναγνώστης Γοβιός καθώς και οι αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης Λέλα Καραγιάννη, Κωνσταντίνος Καραγιώργης και Κώστας Γαμβέτας. Από την κωμόπολη κατάγονταν επίσης ο συγγραφέας Νίκος Τσιφόρος και ο ζωγράφος Χάρης Βογιατζής.
Σιεμόβιτ Α΄ της Μαζοβίας

Βιογραφία

Ήταν ο τρίτος γιος τού Κορράδου Α΄ δούκα της Μαζοβίας και της Αγκάφια (Αγάθης) των Ρουρικιδών, κόρης τού Σβιατοσλάβ Γ΄ πρίγκιπα τού Περεμίσλ. 
Εμφανίζεται σε έγγραφα από το 1239, όταν με εντολή τού πατέρα του πιθανόν σκότωσε τον Γιαν Τσάπλα ιερέα τού Πουότσκ. Αν και ενεπλάκη προσωπικά, οι ιστοριογράφοι μέμφονται τον πατέρα του για την πράξη. Ο Κορράδος Α΄ απεβίωσε το 1247, αφήνοντας τις περιοχές Σιέρατς, Βεντσίτσα και Τσερσκ στους τρεις επιζώντες γιους του. Στη σύγχυση που ακολούθησε, ο δευτερότοκος Καζιμίρ Α΄ κατάφερε να πάρει το Σιέρατς και τη Βεντσίτσα· με τη στρατιωτική υποστήριξη τού πρωτότοκου Μπολέσλαφ Α΄ ο Σιεμόβιτ Α΄ μπόρεσε να κρατήσει το Τσερσκ.
Ο Μπολέσλαφ Α΄ απεβίωσε απροσδόκητα το 1248 και με τη διαθήκη του άφηνε τις περιοχές του στον Σιεμόβιτ Α΄. Από τότε αυτός απέφυγε την ανοικτή ρήξη με τον Καζιμίρ Α΄, αποδεχόμενος την εξουσία του επί των Σιέρατς & Βέντσιτσα. Εστίασε όλη του την προσοχή στις στρατιωτικές διαμάχες στα σύνορά του με τους Ρως τού Κιέβου, τους Γιοτβινγκιανούς (μεταξύ Πρώσων και Λιθουανών) και του Τευτονικού Τάγματος.
Γκούσταβ Λέονχαρτ

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Λέονχαρτ γεννήθηκε στην πόλη 's-Graveland της βόρειας Ολλανδίας· αρχικά μαθήτευσε στο τσέμπαλο και το εκκλησιαστικό όργανο με τον Eduard Müller στη μουσική ακαδημία Schola Cantorum Basiliensis της Ελβετικής Βασιλείας. Το 1950 έκανε το ντεμπούτο του ως τσεμπαλίστας στη Βιέννη, όπου και σπούδασε μουσικολογία. Δύο χρόνια αργότερα αναλαμβάνει καθηγητής τσεμπάλου στην Ακαδημία Μουσικής της Βιέννης και λίγα χρόνια μετά στο Ωδείο του Άμστερνταμ.
Στη δεκαετία του 1950 κάνει και το δισκογραφικό του ντεμπούτο, ηχογραφώντας κάποια από τα έργα για πληκτροφόρο του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ· ανάμεσα σ' αυτά οι "Παραλλαγές Γκόλντμπεργκ" και η "Τέχνη της Φούγκας", το οποίο τεκμηριώνει κατόπιν έρευνας ως όντως σύνθεση για πληκτροφόρο, αποτελώντας πλέον γενική παραδοχή. Παράλληλα, ιδρύει το μουσικό σύνολο Leonhardt Baroque Ensemble, στο οποίο συμμετέχει ο Άγγλος κοντρα-τενόρος Άλφρεντ Ντέλερ, ο Νικολάους Χάρνονκουρτ και άλλοι γνωστοί μουσικοί.
Ο Λέονχαρτ ερμήνευσε τόσο σε συναυλίες όσο και ηχογραφώντας ένα μεγάλο εύρος της παλαιάς μουσικής, από την Αναγέννηση και το Μπαρόκ, μέχρι και το ρεπερτόριο του πρώιμου Κλασικισμού. Το 1971 αναλαμβάνει από κοινού με τον Χάρνονκουρτ ένα τεράστιας σημασίας εγχείρημα, την ηχογράφηση όλων των φωνητικών έργων του Μπαχ με μουσικά όργανα εποχής· το εγχείρημα διήρκεσε περίπου είκοσι χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων οι δύο μουσικοί μοιράστηκαν τις καντάτες και τα ορατόρια του μεγάλου κάντορα, ερμηνεύοντάς τα ο καθένας με το δικό του σύνολο.
Το αποτέλεσμα του εγχειρήματος ήταν η προσέγγιση ενός ευρύτατου κοινού με όργανα εποχής και η σταδιακή εδραίωση της λεγόμενης ιστορικά τεκμηριωμένης εκτέλεσης (ή ιστορικά ενήμερης ερμηνείας). Η εν λόγω πρακτική βασίζεται κατ' αρχήν στη μελέτη των πρωτότυπων πηγών (χειρόγραφα, πρώτες εκδόσεις, εικαστικά έργα) και τη χρήση αυθεντικών οργάνων εποχής, ενώ περιλαμβάνει παράγοντες όπως το διαφοροποιημένο χόρδισμα, τη χρήση παιδικών φωνών, τον αριθμό εκτελεστών κλπ. Η παραδοχή της αποτελεί πλέον πάγια πρακτική των επαγγελματιών μουσικών, κάτι που οφείλεται στον Λέονχαρτ ως βασικός θεμελιωτής της.
Σπουδαία θεωρείται η συνεισφορά του Ολλανδού μουσικού ως καθηγητής, καθώς στους μαθητές του συγκαταλέγονται ηχηρά ονόματα του χώρου, όπως οι Bob van Asperen, Christopher Hogwood, Philippe Herreweghe, Alan Curtis, Ton Koopman, Davitt Moroney, Christophe Rousset, Skip Sempé κ.α. -ονόματα που ανευρίσκονται στα προγράμματα των μεγαλύτερων συναυλιακών αιθουσών όλου του κόσμου, ενώ αποτελούν "αστέρες" των σημαντικότερων δισκογραφικών εταιρειών. Εκατοντάδες άλλοι μουσικοί, τσεμπαλίστες και μη, έχουν συνδέσει τη μπαρόκ μουσική με την ερμηνεία του Λέονχαρτ, ο οποίος καθίσταται σημείο αναφοράς στην εκτελεστική τους πρακτική.
Στην Ελλάδα είχε εμφανιστεί σε δύο ρεσιτάλ, το 1996 στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, ερμηνεύοντας έργα για τσέμπαλο του γαλλικού μπαρόκ. Έδωσε την τελευταία του συναυλία στις 12 Δεκεμβρίου 2011 στο Théâtre des Bouffes du Nord στο Παρίσι, ανακοινώνοντας στη λήξη της την απόσυρσή του και την ακύρωση των προγραμματισμένων εμφανίσεών του για το 2012 λόγω σοβαρών προβλημάτων υγείας. Εξέπνευσε στο Άμστερνταμ στις 16 Ιανουαρίου 2012, σε ηλικία 83 ετών.
Δερμάτι Ευρυτανίας

Γεωγραφία - Ιστορία

Το Δερμάτι βρίσκεται στις νότιες πλαγιές του όρους Χελιδόνα. Προς τα νότια του χωριού είναι η συμβολή του Καρπενησιώτη με τον Κρικελιώτη ενώ προς τα νοτιοανατολικά και την επαρχιακή οδό Καρπενησίου - Προυσού - Καλλιθέας το φαράγγι της Μαύρης Σπηλιάς. Το φαράγγι οφείλει το όνομά του στην ομώνυμη σπηλιά που υπήρξε το καταφύγιο των κατοίκων της ευρύτερης περιοχής στην τουρκοκρατία αλλά και στην διάρκεια της κατοχής. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του είναι ότι το  μονοπάτι που το διασχίζει περνά από βράχο με την βοήθεια σιδερένιων σκαλοπατιών τα οποία είναι πακτωμένα σε αυτόν (via ferrata). 
Το χωριό απέχει 26 χλμ. ΝΔ. από το Καρπενήσι, 13 χλμ. ΒΑ. από τον Προυσό και 15 χλμ. ΒΑ. από το Μεγάλο Χωριό . Λόγω του δύσβατου και της τραχύτητας της περιοχής οι περισσότεροι κάτοικοί του μετοίκησαν προς το Νέο Μικρό Χωριό και ίδρυσαν το Νέο Δερμάτι. Ως κοινότητα αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το 1919 και ανήκε στηο νομό Αιτωλοακαρνανίας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί τη τοπική κοινότητα Δερματίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Ποταμιάς του Δήμου Καρπενησίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει  πληθυσμό 21 κατοίκους.
Αύγουστος της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουρκ (1747-1806)

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φρειδερίκου Γ΄ δούκα της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουρκ και της Λουίζας-Δωροθέας, κόρης του Ερνέστου-Λουδοβίκου Α΄ δούκα της Σαξονίας-Μάινινγκεν.
Το 1806 απεβίωσε στο Γκότα σε ηλικία 59 ετών, άγαμος.
Κοχλίας

Ο κοχλίας (κοινώς βίδα, από το βενετσιάνικο vida) είναι στοιχείο μηχανής που χρησιμεύει (i)ως συνδετικό στοιχείο με τη δυνατότητα λύσης και επανασύνδεσης (ii)ως μετατροπέας ροπής σε αξονική δύναμη και αντίστροφα, (iii) ως μετατροπέας περιστροφικής κίνησης σε γραμμική κίνηση και αντίστροφα, (iv)ως μέσο για δημιουργία προέντασης σε  μηχανικά συστήματα για διάφορους σκοπούς (πχ στεγανοποίηση φλαντζών).

Γενικά

Ο τυπικός κοχλίας αποτελείται από δύο μέρη: την την κεφαλή και τον κορμό. Ο κορμός με τη σειρά του μπορεί να αποτελείται μόνο από ελικοειδές σπείρωμα, ή από το ελικοειδές σπείρωμα και τον αυχένα (μέρος του κορμού χωρίς σπείρωμα). Υπάρχουν βέβαια και κοχλίες χωρίς κεφαλή, που ο κορμός τους είναι έχει μόνο σπείρωμα ή συνδυασμό σπειρώματος και αυχένα. 
Υπάρχει μεγάλη ποικιλία πολλών διαφορετικών σπειρωμάτων, αλλά και διαφορετικές παραλλαγές στη διαμόρφωση της κεφαλής και του κορμού. Λόγω της εξαιρετικά μεγάλης τους διάδοσης και χρησιμότητας κάποιοι μη σχετικοί έχουν την εσφαλμένη εντύπωση ότι τα συνδετικά στοιχεία με σπείρωμα (βίδες, κοχλίες, παξιμάδια) είναι τετριμμένα στοιχεία χωρίς ενδιαφέρον ως προς τον τρόπο λειτουργίας, σχεδιασμού, υπολογισμού αντοχής και ασφάλειας στις κατασκευές κ.ο.κ.. Στην πραγματικότητα το εντελώς αντίθετο είναι ακριβές, ενώ και οι οικονομικές επιπτώσεις του σχεδιασμού και χρήσης κοχλιών στις κατασκευές είναι αξιοσημείωτες. Αρκεί να αναφερθεί για παράδειγμα ότι η άτρακτος ενός μεγάλου αεριωθούμενου αεροσκάφους έχει περίπου 2,4×10⁶ συνδετικά στοιχεία συνολικού κόστους περίπου 750.000 $.

Σπείρωμα

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!

Κοχλίες κίνησης

Τόσο στους κοχλίες κίνησης όσο και στους κοχλίες σύνδεσης μπορούμε να αναλύσουμε την ισορροπία δυνάμεων και ροπών στο σύστημα κοχλίας-περικόχλιο.

Οι κοχλίες κίνησης χρησιμεύουν για μετατροπή ροπών σε αξονικές όπως σε μία μηχανική πρέσα (πιο κοινές σήμερα οι υδραυλικές), αλλά και για μετατροπή περιστροφικής κίνησης σε γραμμική. Αυτό έχει ποικιλία εφαρμογών, όπως για παράδειγμα πολύ μεγάλης ακρίβειας έλεγχο της μετατόπισης σε μηχανικές διατάξεις, μετρητικές συσκευές (πχ μικρόμετρο) κ.ο.κ..

Κοχλίες σύσφιξης (σύνδεσης)

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!
Άλμπερτ Μάμερι

Ορειβασία

Πέρα από την ενασχόλησή του με την οικονομία, ο Μάμερι επικεντρώθηκε στην ορειβασία και έγινε ένας από τους διασημότερους ορειβάτες της εποχής του. Ο Μάμερι ολοκλήρωσε το 1888 την πρώτη ανάβαση στο όρος Ντιχ-Tάου, τη δεύτερη ψηλότερη κορυφή της οροσειράς του Καυκάσου. Τη δεκαετία του 1890 ολοκλήρωσε μερικές αναβάσεις στις Άλπεις χωρίς οδηγό, μαζί με τους Νόρμαν Κόλι, Τζέφρι Χέιστινγκς και Γουίλιαμ Σέσιλ Σλίνγκσμι. Επίσης ασχολήθηκε με την αναρρίχηση στους γκρεμούς από κιμωλία στο Ντόβερ, νότια Αγγλία. Το 1895 προσπάθησε μαζί με τους Κόλι και Χέιστινγκς να αναρριχηθούν στο Νάνγκα Παρμπάτ, ένα βουνό στα Ιμαλάια που ξεπερνά σε ύψος τα 8 χιλιόμετρα, αλλά αυτός μαζί με δύο Γκούρχα χάθηκε σε ένα μονοπάτι, πιθανόν λόγω χιονοστιβάδας. Το σώμα του δεν βρέθηκε. Η μη χρήση οδηγών και η ανάληψη πολλών κινδύνων ξεχώρισε τον Μάμερι από τους άλλους ορειβάτες εκείνης της εποχής και η ορειβατική του φιλοσοφία συνέχισε να είναι δημοφιλής. Περιέγραψε τις εμπειρίες του στο βιβλίο My Climbs in the Alps and Caucasus (1895).
Μαουλαμίνε

Ετυμολογία και θρύλος

Το όνομα των Μον που χρησιμοποιήθηκε προηγουμένως για το Μαουλαμίνε ήταν το Μούλμεϊν (မတ်မလီု, ή [[mòt məlɜ̀m]]) που σημαίνει "κατεστραμμένο μάτι" ή "μονόφθαλμος." Σύμφωνα με το μύθο, ένας βασιλιάς των Μον είχε ισχυρό τρίτο μάτι στο κέντρο του μετώπου του, και μπορούσε να δει τι συμβαίνει στα γειτονικά βασίλεια. Η κόρη ενός γειτονικού βασιλιά παντρεύτηκε τον βασιλιά με τα τρία μάτια και το τρίτο μάτι καταστράφηκε. Το Βιρμανικό όνομα "Μαουλαμίνε" πιστεύεται ότι είναι παραφθορά του ονόματος Μουλμέιν.
Το Μούλμεϊν επίσης γραφόταν ως Μαουλμάιν σε κάποια αρχεία του 19ου αιώνα.
Μάχη των Γιαννιτσών

Συνθήκες και στρατηγικές

Η περιοχή των Γιαννιτσών, που το τούρκικο επιτελείο επέλεξε ως αμυντική τοποθεσία, εκτός από το μειονέκτημα ότι είχε ένα μεγάλο φυσικό κώλυμα στα νώτα της, τον Αξιό ποταμό, προσφέρονταν για άμυνα με μέτωπο προς τα δυτικά, καθώς απέκλειε την κύρια οδική αρτηρία της Θεσσαλονίκης και ταυτόχρονα στήριζε ικανοποιητικά τα πλευρά της στο όρος Πάικο και στη λίμνη των Γιαννιτσών. Επίσης η επάνδρωσή της απαιτούσε σχετικά περιορισμένες δυνάμεις. Στην περιοχή οι Τούρκοι εγκατέστησαν την 14η Μεραρχία Σερρών, ενισχυμένη με τις δυνάμεις που συμπτύχθηκαν από τον Σαραντάπορο.
Η έλλειψη πληροφοριών σχετικά με το μέγεθος και τις προθέσεις του Tουρκικού στρατού, ήταν το κύριο χαρακτηριστικό της μάχης. Το γεγονός αυτό, σε συνάρτηση με την ανάγκη άμεσης κατάληψης της Θεσσαλονίκης, ανάγκασε το ελληνικό Γενικό Στρατηγείο να προχωρήσει σε μάχη εκ συναντήσεως, χρησιμοποιώντας κατά την προέλασή του 6 μεραρχίες.

Προέλαση και σύγκρουση

Στις 19 Οκτωβρίου άρχισε η ελληνική προέλαση με τις 1η, 2η, 3η, 4η και 6η Μεραρχίες στον άξονα βόρεια της λίμνης και την 7η Μεραρχία, την Ταξιαρχία Ιππικού και το απόσπασμα ευζώνων Κωνσταντινοπούλου, στον άξονα νότια της λίμνης.
Μέχρι το μεσημέρι, η 6η Μεραρχία κατάφερε να προωθηθεί στο χωριό Αμπελιές, η 4η Μεραρχία στο χωριό Μυλότοπος, η 1η και η 2η στο χωριό Καρυώτισσα και η 3η Μεραρχία στο χωριό Μελίσσι. Από τις θέσεις αυτές, οι Μεραρχίες που δρούσαν βόρεια της λίμνης εξαπέλυσαν επίθεση εναντίον της εχθρικής τοποθεσίας. Τις τελευταίες απογευματινές ώρες, τα ελληνικά τμήματα κατάφεραν να διασπάσουν την εχθρική γραμμή και να φτάσουν έξω από την πόλη των Γιαννιτσών. Οι δυνάμεις που δρούσαν νότια της λίμνης δεν μετακινήθηκαν από τις θέσεις τους.
Κατά την διάρκεια της νύχτας διακόπηκαν οι επιχειρήσεις και συνεχίστηκαν το πρωί της 20ης Οκτωβρίου. Ο τουρκικός στρατός βλέποντας την αρνητική έκβαση της μάχης, άρχισε να συμπτύσσεται. Την ίδια στιγμή, τα ελληνικά τμήματα νότια της λίμνης δεν κατάφεραν να περάσουν εγκαίρως τον Λουδία ποταμό και ως αποτέλεσμα οι Τούρκοι υποχώρησαν ανενόχλητοι περνώντας από τον Αξιό. Οι κακές καιρικές συνθήκες καθώς και η συγκέντρωση πολλών ελληνικών μονάδων στην περιοχή, δεν επέτρεψαν την επιτυχή καταδίωξη του αντιπάλου.

Απολογισμός

Οι απώλειες του ελληνικού στρατού ανήλθαν σε 188 νεκρούς και σε 973 τραυματίες, όμως πιθανότατα ο πραγματικός αριθμός να είναι μεγαλύτερος. Οι τουρκικές δυνάμεις είχαν πολλαπλάσιους νεκρούς στο πεδίο της μάχης, περίπου 3.000.
Αμέσως μετά την μάχη, οι ελληνικές δυνάμεις, αφού επισκεύασαν τις γέφυρες που είχαν καταστρέψει οι Τούρκοι, πέρασαν την ανατολική όχθη του Αξιού και άρχιζαν να ετοιμάζουν την είσοδό τους στην Θεσσαλονίκη.
Σαντίνο Μαρέλα

Καριέρα

Ξεκίνησε αρχικά στις ακαδημίες του WWE, στο Οχάιο, υπογράφοντας συμβόλαιο στις 11 Αυγούστου του 2006 και έμεινε περίπου ένα χρόνο εκεί, μέχρι τον Ιούλιο του 2007. Κατάφερε στην παρουσία του εκεί, να κατακτήσει δύο φορές τον Τηλεοπτικό τίτλο.
Το ξεκίνημά του στο ρόστερ του WWE έγινε το καλοκαίρι του 2007, όταν βρισκόμενος στο κοινό, κληρώθηκε να αντιμετωπίσει ως απλός θεατής τον Διηπειρωτικό πρωταθλητή Ουμάγκα, και προς έκπληξη νίκησε και κατέκτησε τον τίτλο.
Στην συνέχεια της καριέρας του, πήρε έναν πιο κωμικό ρόλο και αφού απώλεσε σύντομα τον ρόλο του "κακού" που είχε πάρει την χρονιά 2008, έγινε ένας από τους πιο αγαπητούς παλαιστές του κοινού που τον στήριζε σε κάθε εμφάνισή του. Μέχρι και σήμερα, έχει κρατήσει αυτό τον κωμικό ρόλο που τον κάνει ξεχωριστό. Το 2014 ανακοίνωσε την απόσυρση του από τα ρινγκ, λόγω τραυματισμού.
Προγκρές Μ-66

Αποστολή

Εκτοξεύτηκε με πύραυλο Soyuz-U από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στις 10 Φεβρουαρίου 2009 (05:49 GMT) και συνδέθηκε με την θύρα του τμήματος Πιρς του σταθμού στις 13 Φεβρουαρίου (07:18 GMT). Στο φορτίο του περιλαμβάνονταν τρόφιμα, νερό, καύσιμα, επιστημονικός εξοπλισμός καθώς και απαραίτητα υλικά ώστε ο σταθμός να μπορεί να υποστηρίξει εξαμελές πλήρωμα. Το διαστημόπλοιο μετέφερε επίσης ένα διαστημικό σκάφανδρο τύπου Ορλάν-ΜΚ, προς αντικατάσταση παλαιότερου.
Αποσυνδέθηκε στις 6 Μαΐου και παρέμεινε σε τροχιά για δώδεκα ημέρες προκειμένου να διεξαχθούν πειράματα στα πλαίσια του προγράμματος Πλάζμα-Προγκρές. Τελικά καταστράφηκε στην ατμόσφαιρα, πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό στις 18 Μαΐου.
Παλιρροϊκό ρεύμα

Παλιρροϊκό ρεύμα χαρακτηρίζεται το θαλάσσιο ρεύμα που παρατηρείται στις ακτές ως συνέπεια των παλιρροϊκών δυνάμεων που προκαλούν το φαινόμενο της παλίρροιας.
Το παλιρροϊκό ρεύμα είναι ιδιαίτερα αντιληπτό σε θαλάσσια στενά και διαύλους, στην Ελλάδα μάλιστα στην Παλίρροια του Ευρίπου είναι ακόμη πιο έντονα αντιληπτό. Η δημιουργία του εν λόγω ρεύματος οφείλεται στις μορφολογικές ιδιαιτερότητες της περιοχής. Η ταχύτητά του φθάνει τους 8 κόμβους, κατά τις ισημερινές συζυγίες, και τους 4,5 κόμβους στις συζυγίες των τροπών. Τα παλιρροϊκά ρεύματα μεταβάλλουν τη φορά τους ανάλογα με τα παλιρροϊκά φαινόμενα από τα οποία και προέρχονται (δηλαδή από την πλημμυρίδα ή την άμπωτη).
Kawasaki Ki-45

Ανάπτυξη και σχεδίαση

Η Αεροπορία του Ιαπωνικού Αυτοκρατορικού Στρατού παρακολουθούσε στενά τις εξελίξεις στον χώρο της αεροναυτικής στην Ευρώπη. Η ανάπτυξη βαρέων μαχητικών, όπως το γερμανικό Messerschmitt Bf 110, προκάλεσε το ενδιαφέρον της ηγεσίας που ζήτησε το 1937 την δημιουργία ενός αεροσκάφους αυτής της κλάσης, το οποίο θα είχε μεγάλη ακτίνα δράσης και θα ήταν κατάλληλο για επιχειρήσεις πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό.
Η ανάπτυξη του αεροσκάφους ήταν μακρά και επίπονη διαδικασία. Το πρώτο σχέδιο (ονομάστηκε Ki-38 από την κατασκευάστρια) παρουσιάστηκε το 1937 αλλά δεν ικανοποιούσε τις απαιτήσεις. Ακολούθησε ριζικός επανασχεδιασμός και τον Ιανουάριο του 1939 παρουσιάστηκε το αρχικό Ki-45. Αυτό χρησιμοποιούσε δύο κινητήρες Nakajima Ha-20B, που βρίσκονταν ακόμη στο στάδιο της ανάπτυξης. Οι κινητήρες αποδείχθηκαν προβληματικοί και αντικαταστάθηκαν αργότερα από τους Nakajima Ha-25 και αυτοί με την σειρά τους από τους Mitsubishi Ha-102. Τελικά το Ki-45 εντάχθηκε σε υπηρεσία μόλις τον Σεπτέμβριο του 1941, πέντε χρόνια μετά την έναρξη του προγράμματος.