google/wiki40b huggingface dataset:
Σαρλ Αλμπέρ Γκομπά

Οικογένεια και σπουδές

Ο Γκομπά γεννήθηκε στο Τραμελάν της Ελβετίας. Πατέρας του ήταν ένας Προτεστάντης πάστορας, ενώ ήταν ανεψιός του ιεραποστόλου Σαμουήλ Γκομπά, που έγινε Λουθηρανός επίσκοπος της Ιερουσαλήμ. Ο Σαρλ Αλμπέρ σπούδασε στα Πανεπιστήμια της της Βασιλείας, της Χαϊδελβέργης, της Βέρνης και του Παρισιού. Πήρε το διδακτορικό του στη νομική με άριστα από το Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης το 1867.

Σταδιοδρομία

Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του, ο Γκομπά άρχισε να δικηγορεί στη Βέρνη, ενώ ταυτόχρονα έδινε διαλέξεις επί του γαλλικού αστικού δικαίου στο εκεί πανεπιστήμιο. Στη συνέχεια άνοιξε δικηγορικό γραφείο στο Ντελεμόν, στο Καντόνι της Βέρνης, που σύντομα έγινε το κορυφαίο του καντονίου.
Μετά την εξάσκηση της νομικής επί 15 έτη, ο Γκομπά αναμίχθηκε στην εκπαιδευτική πολιτική. Το 1882, διορίσθηκε επιθεωρητής της Δημόσιας Εκπαιδεύσεως του Καντονίου της Βέρνης, μία θέση την οποία παρέμεινε επί 30 χρόνια. Οι θέσεις του ως προς τη φιλοσοφία της εκπαιδεύσεως ήταν προοδευτικές και επέβαλε πολλές σημαντικές μεταρρυθμίσεις στο εκπαιδευτικό σύστημα. Αναμόρφωσε το σύστημα της πρωτοβάθμιας εκπαιδεύσεως, εξασφάλισε αυξημένη υποστήριξη από τον προϋπολογισμό για τη βελτίωση του λόγου δασκάλων προς μαθητές, υποστήριξε τη μελέτη των σύγχρονων γλωσσών και προσέφερε στους μαθητές εναλλακτικούς δρόμους πέρα από την παραδοσιακά στενή κλασική παιδεία καθιερώνοντας προγράμματα επαγγελματικής εκπαιδεύσεως.
Ο Γκομπά κέρδισε αναγνώριση από το βιβλίο που έγραψε με τίτλο République de Berne et la France pendant les guerres de religion (1891), καθώς και για το μεταγενέστερο Histoire de la Suisse racontée au peuple («Ιστορία του ελβετικού λαού», 1900).
Επεδίωξε επίσης την ανάδειξή του στην πολιτική και εκλέχθηκε σε αρκετά σημαντικά αξιώματα: Στο Μέγα Συμβούλιο της Βέρνης το 1882, στο Συμβούλιο των Πολιτειών της Ελβετίας (1884-1890) και στο Εθνικό Συμβούλιο της Ελβετίας (η κάτω βουλή της χώρας) από το 1890 μέχρι τον θάνατό του το 1914. Τόσο στην καθαυτό πολιτική, όσο και στα εκπαιδευτικά θέματα υπήρξε ένας φιλελεύθερος μεταρρυθμιστής. Το 1902 υποστήριξε αρκετούς νόμους που εφάρμοσαν την αρχή της διαιτησίας στις εμπορικές συμφωνίες.
Ο Γκομπά συνεργάσθηκε από το 1889 με τη Διακοινοβουλευτική Ένωση, την οποία είχε ιδρύσει ο Ράνταλ Κρέμερ (Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης 1903). Το 1892 έγινε πρόεδρος του 4ου Συνεδρίου της Ενώσεως αυτής που διοργανώθηκε στη Βέρνη και ίδρυσε το «Διακοινοβουλευτικό Γραφείο» (Bureau Interparlementaire). Στη συνέχεια υπηρέτησε ως γενικός γραμματέας του γραφείου αυτού, που παρείχε πληροφορίες σχετικά με τα κινήματα ειρήνης, τη διεθνή συμφιλίωση και την επικοινωνία ανάμεσα στα εθνικά κοινοβούλια. Κατόπιν ο Γκομπά έγινε διευθυντής του Διεθνούς Γραφείου Ειρήνης, που είχε ιδρυθεί το 1891.

Τα ύστερα χρόνια

Το 1902 οι Γκομπά και Ελί Ντυκομέν βραβεύθηκαν με το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης για τις ενέργειές τους ως διευθυντές του Διεθνούς Γραφείου Ειρήνης (ο Γκομπά διαδέχθηκε τον Ντυκομέν μετά τον θάνατό του το 1906).
Ο Γκομπά απεβίωσε στη Βέρνη σε ηλικία 70 ετών. Ενώ παρακολουθούσε μία συνάντηση του Συνεδρίου Ειρήνης, σηκώθηκε σαν για να μιλήσει, αλλά κατέρρευσε και πέθανε περίπου μία ώρα αργότερα.
Βασίλης Μαγιάσης

Βιογραφία

Ο Βασίλειος Μαγιάσης γεννήθηκε το 1880 στο Κάιρο της Αιγύπτου. Σπούδασε στην Νάπολη της Ιταλίας. Ταξίδεψε και εργάστηκε σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες. Το 1914 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. 
Το 1917 κοντά του μαθήτευσε ο Νίκος Χατζηκυριάκος - Γκίκας. 
Ο Μαγιάσης διακρίθηκε στις θαλασσογραφίες. Πέθανε στην Λέρο το 1926.
Φελίπε Πάρδο

Πρώιμα χρόνια

Ξεκίνησε την καριέρα του στην Ατλέτικο Ουίλα, ενώ στα μισά της χρονιάς του 2008-09, μετεγγράφη στην Ντεπορτίβο Καλι. Το πρώτο του γκολ με τη φανέλα της Κάλι το πέτυχε κόντρα στην επόμενη ομάδα του, την Ιντεπεντιέντε Μεδεγίν, για το Κόπα Μάστανγκ 2009.

Μπράγκα

Το καλοκαίρι του 2013, ο Πάρδο, πήρε μεταγραφή στην Μπράγκα, έναντι 600.000 δολαριών, υπογράφοντας συμβόλαιο τετρατετίας.

Ολυμπιακός

Στις 17 Ιουλίου του 2015, ο Ολυμπιακός ανακοίνωσε την απόκτηση του Πάρντο, καταβάλλοντας το ποσό των 4,500.000 ευρώ. Στον Ολυμπιακό παρέμεινε μέχρι το τέλος του 2018 έχοντας ως απολογισμό 15 γκολ και 13 ασίστ σε 77 συμμετοχές σε όλες τις διοργανώσεις.

Ντεπορτίβο Τολούκα

Στις 2 Ιανουαρίου του 2019 η μεξικάνικη Ντεπορτίβο Τολούκα ανακοίνωσε την απόκτησή του.
Τάιους Έντνι

Καριέρα

Ο Τάιους Έντνι έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο του μπάσκετ όταν στην ηλικία των 17 ετών εισήχθη στο πανεπιστήμιο UCLA, με την ομάδα του οποίου αγωνίστηκε για πρώτη φορά στο Κολεγγιακό Πρωτάθλημα. Ο Τάιους αποφοίτησε από το Κολλέγιό του το 1995, ενώ οι πολύ καλές του εμφανίσεις στο κολλεγιακό πρωτάθλημα τον οδήγησαν στα Ντραφτ του ΝΒΑ εκείνης της περιόδου.
Ο Τάιους Έντνι είχε ικανοποιητική παρουσία στα Ντραφτ με αποτέλεσμα να προκαλέσει το ενδιαφέρον αρκετών ομάδων, με τους Σακραμέντο Κινγκς να είναι αυτοί που τελικά τον απέκτησαν προσφέροντας του μάλιστα επαγγελματικό συμβόλαιο διετούς διαρκείας.
Την περίοδο 1997-98 αγωνίστηκε στους Μπόστον Σέλτικς, ομάδα επίσης του ΝΒΑ.
Το 1998 άφησε για πρώτη φορά την Αμερική και ταξίδεψε στην Ευρώπη με προορισμό τη Λιθουανία και τη Ζάλγκιρις Κάουνας]. Στην ομάδα του Κάουνας αγωνίστηκε μόλις για μία σεζόν, καταφέρνοντας ωστόσο να φτάσει στην κατάκτηση του Πρωταθληματος Λιθουανίας αλλά και της Ευρωλίγκας, εκείνης της σεζόν . Μάλιστα, ο ίδιος ο Έντνι είχε ανακυρηχθεί και MVP του Final-4 της Ευρωλίγκας για το 1999.
Από το καλοκαίρι του 1999 και μέχρι το 2004, ο Τάιους αγωνίστηκε στην Ιταλική Μπένετον Τρεβίζο, με μοναδική εξαίρεση τη σεζόν 2000-01, κατά τη διάρκεια της οποίας αγωνίστηκε στους Ιντιάνα Πέισερς.
Το καλοκαίρι του 2005 μεταπήδησε από την Ιταλία στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς. Στην ελληνική ομάδα αγωνίστηκε για μόλις μία σεζόν, χωρίς να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο..
Την περίοδο 2006-07 αγωνίστηκε στην Ιταλική Κλιμάμιο Μπολόνια ενώ την αμέσως επόμενη περίοδο αγωνίστηκε αρχικά στην ουκρανική Αζοβμας Μάριουπολ και έπειτα στην ισπανική Κάχα Σαν Φερνάντο.
Το καλοκαίρι του 2009 αγωνίστηκε στην πολωνική Τούροφ Ζγκόρτσελεκ, η οποία αποτέλεσε την τελευταία ομάδα της καριέρας του, καθώς μετά το πέρας της σεζόν 2009-10, ο Τάιους Έντνι αποφάσισε να αποσυρθεί από την ενεργό δράση βάζοντας τέλος στην πολυετή καριέρα του.

Διεθνείς συμμετοχές

Ο Τάιους Έντνι συμμετείχε με την Εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης της Αμερικής στους Διεθνείς Αγώνες Καλής Θελήσεως του 1994, που πραγματοποιήθηκαν στη Ρωσία, και στους οποίους κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο.
Παλάτι των Τεσσάρων Ανέμων

Ιστορία

Το παλάτι ανεγέρθηκε προς το 1680, πιθανώς βάση αρχιτεκτονικών σχεδίων του Τίλμαν φαν Γκάμερεν, για λογαριασμό του υψηλόβαθμου αξιωματούχου και βασιλικού γραμματέα Στάνισλαβ Κλάινπολτ. Το παλάτι, στη συνέχεια, πωλήθηκε, το 1685, στον Γιάν Ντόμπρογκοστ Κρασίνσκι, το 1698, στον Αντρζέι Χρίζοστομ Ζαλούσκι, ενώ, στις αρχές του 18ου αιώνα, πωλήθηκε στον Επίσκοπο του Πλοκ, Αντρζέι Στάνισλαβ Κόστκα Ζαλούσκι.
Μετά την δεκαετία του 1730, ιδιοκτήτης ήταν ο Φράντσισεκ Μακσιμίλιαν Οσολίνσκι, ενώ, στη συνέχεια, ο Μίχαλ Κάζιμιρζ («Ριμπένκο») Ράτζιβιλ, ο οποίος προχώρησε στην ανακατασκευή του παλατιού βάση ροκοκό αρχιτεκτονικής, πιθανώς βάση αρχιτεκτονικών σχεδίων του Γιόχαν Ζίγκμουντ Ντέιμπελ. Τα θαυμάσια γλυπτά των Τεσσάρων Ανέμων (Νότος, Βορέας, Ζέφυρος και Εύρος) επί των κιόνων της περίφραξης χρονολογούνται από την συγκεκριμένη περίοδο. Ο καλλιτέχνης ο οποίος τα φιλοτέχνησε παραμένει άγνωστος, ωστόσο θεωρείται πιθανό, επίσης, να συμμετείχε στην διακόσμηση του Σαξονικού Κήπου.
Κατά την διάρκεια της περιόδου μεταξύ 1769-71, το παλάτι ανακατασκευάστηκε από τον Σιμόν Μπόγκουμιλ Ζουγκ για λογαριασμό του Πιότρ Τέππερ. Η δεξιά πτέρυγα επεκτάθηκε, ενώ ένα νέο τμήμα ανεγέρθηκε παράλληλα της ulica Długa, με μία πρώιμη κλασικιστική υψωμένη πρόσοψη.
Το 1801, το παλάτι αγοράστηκε μέσω δημοπρασίας από τον Κάρολ Φρίντερικ Ντύκερτ. Έως το 1891, τελούσε υπό την κατοχή των κληρονόμων του. Την περίοδο μεταξύ 1808-1914, λειτούργησε ως ένα καλαίσθητο ξενοδοχείο, υπό την ονομασία Hôtel de Dresde (Ξενοδοχείο Δρέσδη). Μετά το πέρας του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το παλάτι περιέπεσε σε παρακμή, μετατρεπόμενο σε κατοικία χαμηλού μισθώματος.
Το 1927, αγοράστηκε από το Πολωνικό Υπουργείο Οικονομικών, αναπαλαιώθηκε, και κατέστη έδρα του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικής Πρόνοιας. Το 1944, το παλάτι πυρπολήθηκε σκοπίμως από τους Γερμανούς έπειτα από την καταστολή της Εξεγέρσεως της Βαρσοβίας.
Διομήδης με Παλλάδιο

Περιγραφή

Εικονίζει τον Διομήδη που κρατάει στα χέρια του το Παλλάδιο της Τροίας.

Χρονολόγηση

Πρόκειται για έργο των χρόνων του Αδριανού, αντίγραφο αρχαιότερου ελληνικού πρότυπου.
Γιοσινόρι Οχσούμι

Βιογραφία

Ο Οχσούμι γεννήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου 1945 στην Φουκουόκα της Ιαπωνίας. Έλαβε πτυχίο το 1967 και μεταπτυχιακό το 1974, και τα δυο από το Πανεπιστήμιο του Τόκιο. Το 1974-77 ήταν μεταδιδακτορικός ερευνητής στο Πανεπιστήμιο Rockefeller στην Νέα Υόρκη.
Το 1977 επέστρεψε στο Πανεπιστήμιο του Τόκιο ως ερευνητικός υπότροφος ; το 1986 έγινε λέκτορας στο ίδιο πανεπιστήμιο και το 1988 έγινε αναπληρωτής καθηγητής. Το 1996 μετακόμισε στο National Institute for Basic Biology στο Οκαζάκι της Ιαπωνίας, όπου εργάστηκε ως καθηγητής. Από το 2004 έως το 2009 ήταν καθηγητής στο Graduate University for Advanced Studies στην Hayama της Ιαπωνίας. Μετά την συνταξιοδότησή του το 2014, συνέχισε να εργάζεται ως καθηγητής στο Ινστιτούτο Καινοτόμου Έρευνας στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας του Τόκιο. Σήμερα διευθύνει το Cell Biology Research Unit, στο Ινστιτούτο Καινοτόμου Έρευνας στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας του Τόκιο.
Ο Christian de Duve δημιούργησε τον όρο αυτοφαγία ήδη από το 1963 ενώ ο Οχσούμι ξεκίνησε την έρευνά του το 1988. Μέχρι τότε, λιγότερες από 20 μελέτες είχαν δημοσιευτεί σε αυτό το θέμα. Την δεκαετία του 1990, η ομάδα του Οχσούμι περιέγραψε την μορφολογία της αυτοφαγίας πάνω σε ζυμάρι και πραγματοποίησε εξετάσεις σε κύτταρα ζύμης στα οποία ταυτοποιήθηκαν τα γονίδια ώστε τα κύτταρα να είναι ικανά να αυτοφάγουν.
Το 2016 βραβεύτηκε με Νόμπελ Φυσιολογίας ή Ιατρικής "για τις ανακαλύψεις του στους μηχανισμούς της αυτοφαγίας". Είναι ο 25ος Ιάπωνας που έχει βραβευτεί με βραβείο Νόμπελ. Η σύζυγος του Οχσούμι, Μάρικο, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Επιστημών του Teikyo, συνεργάστηκε στην έρευνα πάνω στην αυτοφαγία. Ο Οχσούμι και η γυναίκα του έχουν γράψει μαζί πολλές ακαδημαϊκές μελέτες.
Μελιτιανό σχίσμα

Το Μελιτιανό σχίσμα ή Μελιτιανισμός αποτελούσε ένα αποσχιστικό ρεύμα σε τοπική εκκλησία της Αιγύπτου στις αρχές του 4ου αιώνα, το οποίο συνέβη με αφορμή του ζήτημα των Πεπτωκότων. Προεξάρχων της απόσχισης αυτής ήταν ο Μελέτιος (ή Μελίτιος), ένας δραστήριος επίσκοπος της εκκλησίας της Λυκόπολης της Αιγύπτου με αρχηγικές τάσεις, ο οποίος και εκδιώχθηκε από τον επίσκοπο Πέτρο Α΄ Αλεξανδρείας.

Τα αίτια

Τα αίτια του Μελιτιανού σχίσματος δεν είναι πλήρως εξακριβωμένα, λόγω κυρίως των αντιθέσεων των πηγών που διαθέτουμε σήμερα. Το κλίμα στις αρχές του 4ου αιώνα στους κόλπους της εκκλησίας σε πολλές περιοχές ήταν τεταμένο λόγω των σχισμάτων με αφορμή τη σταδιακή εφαρμογή της επιείκειας στο ζήτημα της μετάνοιας. Υπό αυτό το πρίσμα στην Αίγυπτο υπήρχαν σπόροι αυτής της έντασης. Αυτοί οι σπόροι όμως αναπτύχθηκαν περισσότερο από τον επίσκοπο Λυκοπόλεως Μελίτιο. Ο Μελίτιος όπως περιγράφεται από τους ιστορικούς παρουσιαζόταν ως φίλαρχος, σφετεριστής του επισκοπικού θρόνου, ενώ αυτοαποκαλούταν «αρχιεπίσκοπος Αιγύπτου». Σύμφωνα δε με το Θεοδώρητο, το σχίσμα έχει ως κύριο αίτιο τις αρχηγικές του βλέψεις.
Ο Μελίτιος επίσης τασσόταν υπέρ της αυστηρότητας της τήρησης στη μετάνοια, ενώ προέβη και σε χειροτονίες γειτονικών επισκοπών, χωρίς όμως να έχει το δικαίωμα, το οποίο ανήκε στον Αρχιεπίσκοπο Αλεξανδρείας Πέτρο. Η αρχική σύγκρουση φαίνεται δε, να αφορούσε μόνο τις αντικανονικές χειροτονίες αφού οι απόψεις διίσταντο ούτως ή άλλως σε όλες τις τοπικές εκκλησίες για το ζήτημα της μετάνοιας. Στη διαφωνία αυτή όμως ο Μελίτιος επιχειρηματολόγησε και την περί των πεπτοκότων μετάνοια και έτσι έκανε μια αρχική κίνηση προς απόσχιση. Ο Πέτρος όμως με σύνοδο που συγκάλεσε το 306 και ενώ αρχικά είχε αποκόψει από την κοινωνία τον Μελίτιο τον καθαίρεσε. Ο Μελίτιος αντέδρασε διεκδικώντας μάλιστα τη πρωτοκαθεδρία του Αρχιεπισκοπικού θρόνου, εντείνοντας τη δραστηριότητά του με βασική επιχειρηματολογία την επιείκεια που είχε εισάγει ο Πέτρος στην τοπική εκκλησία.

Το σχίσμα

Ο Μελίτιος στην προσπάθεια που κατέβαλε βρήκε ιδιαίτερη ανταπόκριση από τοπικούς πρεσβυτέρους και επισκόπους, ενώ η σύνοδος του 306 επικύρωνε ουσιαστικά την επιείκεια στην αντιμετώπιση των πεπτωκότων. Το σχίσμα δε, απέκτησε ιδιαίτερη ευρύτητα αφού προσπάθησε να εξομοιώσει στην απόσχισή του, με την ορολογία «καθαροί» όπως και οι Νοβατιανοί. Επίσης για μικρό διάστημα ο Άρειος είχε υπεισέλθει στο σχίσμα αυτό, έχοντας ήδη διατυπώσει τις πρώτες αιρετικές του απόψεις ενώ προέβηκαν το 324 σε ένωση με τους Κολλουθιανούς, μια μικρή αποσχιστική ομάδα από την Αίγυπτο. Το ζήτημα του Μελιτιανισμού απασχόλησε τόσο την Α΄ Οικουμενική σύνοδο όσο και τον Αυτοκράτορα Μέγα Κωνσταντίνο. Η ευρύτητα του Μελιτιανισμού φάνηκε στην Οικουμενική Σύνοδο όταν ο Μελίτιος υποχρεώθηκε να ετοιμάσει κατάλογο (βρεβίον) των επισκόπων του, που αριθμούσαν τους 30. Έτσι παρότι στην Σύνοδο της Νίκαιας κυρίως αντιμετωπίστηκε ο Άρειος σε δεύτερη μοίρα αντιμετωπίστηκε και ο Μελίτιος, σε μια προσπάθεια να εισαχθούν οι σχισματικοί πάλι στην εκκλησία. Τελικά δεν βρέθηκε η χρυσή τομή, όμως οι Μελιτιανοί είχαν αρχίσει να φθίνουν τόσο από τη σημαντική επιρροή που ασκούσε ο Αρειανισμός όσο και από τους Εκκλησιαστικούς Πατέρες.
Εκλογές στις Μπαχάμες

Στην Κοινοπολιτεία των Μπαχαμών διεξάγονται εκλογές για την ανάδειξη των μελών της Εθνοσυνέλευσης.

2013

Στις 28 Ιανουαρίου 2013 οι κάτοικοι καταψήφισαν σε δημοψήφισμα δύο προτάσεις για την ίδρυση εθνικής λοταρίας με ποσοστό 59,56% έναντι 40,4 που την υποστήριξαν και την πρόταση να γίνουν νόμιμα τα καταστήματα διαδικτυακού τζόγου, με ποσοστό 60,7% κατά της πρότασης έναντι 39,2% υπέρ αυτής.
Ίφκε Φαν Μπέλκουμ

Καριέρα

Η Ίφκε Φαν Μπέλκουμ είναι διεθνής με την εθνική ομάδα υδατοσφαίρισης γυναικών της Ολλανδίας από πολύ μικρή ηλικία. Το 2005 και όντας μόλις 19 ετών, η Ίφκε Φαν Μπέλκουμ συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου που διεξήχθη στο Μόντρεαλ. Το 2006 συμμετείχε τόσο στο Πανευρωπαικό Πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης γυναικών που διεξήχθη στο Βελιγράδι, όσο και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υδατοσφαίρισης FINA που διεξήχθη στην πόλη Κοζέντσα.
Το 2007, η Ίφκε Φαν Μπέλκουμ αποτέλεσε μέλος της εθνικής ομάδας της Ολλανδίας η οποία συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού στίβου που διεξήχθη στη Μελβούρνη της Αυστραλίας. Το 2008 ήρθε η μεγαλύτερη επιτυχία στη μέχρι στιγμής διεθνή καριέρα της Ίφκε Φαν Μπέλκουμ, καθώς κατέκτησε με την εθνική ομάδα υδατοσφαίρισης γυναικών της χώρας το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 που διεξήχθησαν στο Πεκίνο έπειτα από ένα συγκλονιστικό τελικό με αντίπαλο την αντίστοιχη εθνική ομάδα των ΗΠΑ (9-8 σκορ).
Το 2008 αποφάσισε να έρθει στην Ελλάδα για λογαριασμό του Εθνικού Πειραιώς, στον οποίο παρέμεινε για δύο χρόνια κατακτώντας μάλιστα το Λεν Τρόφι το 2010. Το καλοκαίρι του 2010 μεταπήδησε στην έταιρη ομάδα του Πειραιά, τον Ολυμπιακό. Στον Ολυμπιακό παρέμεινε για ένα χρόνο έχοντας καταφέρει να κατακτήσει το πρωτάθλημα Ελλάδος του 2011. Παρά την επιτυχμένη πορεία της στην ομάδα, τα οικονομικά προβλήματα του συλλόγου δεν του επέτρεψαν να διατηρήσει στις τάξεις τη διεθνή παίκτρια, με αποτέλεσμα μετά το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2010-11 να αποτελέσει παρελθόν από τον ερυθρόλευκο σύλλογο.
Έμβλημα της Ρηνανίας-Παλατινάτου

Το έμβλημα του ομοσπόνδου κρατιδίου της Ρηνανίας-Παλατινάτου καθιερώθηκε το 1947. Συνδέεται ιστορικά με τη σημαία της Γερμανίας, εξ ου και η ομοιότητά του στα χρώματα. Περιέχεται στη σημαία του κρατιδίου.

Περιγραφή

Το έμβλημα αποτελείται από έναν θυρεό, που χωρίζεται σε τρία μέρη. Στα μέρη αυτά εικονίζονται τα αντίστοιχα εμβλήματα των τριών πριγκιπάτων, που η ένωσή τους οδήγησε στη δημιουργία του σημερινού ομοσπόνδου κρατιδίου: Τρίερ, Μάιντς και Παλατινάτου. Έτσι, εικονίζεται ο κόκκινος σταυρός σε ασημί φόντο, ο αργυρός τροχός σε κόκκινο φόντο, που ήταν το έμβλημα της πρωτεύουσας του κρατιδίου, καθώς επίσης και το χρυσό λιοντάρι με κόκκινο στέμμα και νύχια, σε μαύρο φόντο.
Ψείρες (παιχνίδι)

Οι ψείρες είναι παιδικό παιχνίδι που παίζεται με μπάλα και συμμετέχουν τρεις ή παραπάνω παίκτες.

Περιγραφή

Όλοι οι παίχτες συγκεντρώνονται σε κύκλο. Ένας μπαίνει μέσα στον κύκλο και φωνάζει ένα όνομα και πετάει την μπάλα. Το άτομο που θα ακούσει το όνομά  του πρέπει να πιάσει την μπάλα. Αν πιάσει την μπάλα, τότε λέει ένα άλλο όνομα.
Αν όμως δεν πιάσει την μπάλα, τότε οι άλλοι παίχτες τρέχουν όσο πιο μακριά μπορούν. Ο παίχτης που δεν έπιασε την μπάλα λέει «123 στοπ!». Όταν ακούσουν οι παίχτες «123 στοπ!», σταματούν να τρέχουν και κάθονται ακίνητοι. Αν ο παίχτης που έχει την μπάλα δεν κοιτάζει, οι υπόλοιποι παίχτες μπορούν να κουνηθούν. Τότε ο παίχτης που κρατάει την μπάλα, κοιτάζει για να δει ποιος παίχτης είναι πιο κοντά και κάνει 3 βήματα. Μετά στοχεύει τον παίχτη που έχει για στόχο και ρίχνει την μπάλα. Αν η μπάλα δεν ακουμπήσει τον παίχτη, τότε ο παίχτης που έριξε την μπάλα παίρνει αρνητικό πόντο δηλαδή ψείρα, εάν όμως η μπάλα ακουμπήσει τον παίχτη, τότε ο παίχτης που ακούμπησε η μπάλα παίρνει ψείρα.
Αν ένας παίχτης φτάσει στις 5 ψείρες,τότε ο άλλοι παίχτες συγκεντρώνονται σε ένα μέρος, για  να μην τους βλέπει ο παίχτης με τις 5 ψείρες. Στο χέρι ενός παίχτη βγάζουν παρατσούκλια όλοι οι παίχτες μαζί. Βγάζουν 3 κακά και 2 καλά και ο παίχτης με τις 5 ψείρες διαλέγει ένα δάκτυλο στην τύχη και ο,τι παρατσούκλι πετύχει έτσι πρέπει να φωνάζουν τον παίχτη αλλιώς θα πάρουν ψείρα. Αν ένας παίχτης φτάσει στις 10 ψείρες τότε κρύβουν το παπούτσι του παίχτη με τις 10 ψείρες χωρίς να βλέπει. Για να το βρει πιο εύκολα, οι παίχτες τον βοηθούν λέγοντάς του «κρύο»,δηλαδή ότι είναι μακριά από το κρυμμένο παπούτσι, και «ζέστη» δηλαδή ότι είναι κοντά στο κρυμμένο παπούτσι.
Σαϊκάτσα

Ιστορία

Η σαϊκάτσα είναι ένα παραδοσιακό καπέλο που φοριέται από τους άντρες στη σερβική ύπαιθρο. Είναι το εθνικό καπέλο της Σερβίας και πιστεύεται ότι προέρχεται από τη Σερβική περιοχή του Μπανάτου κατά τον 18ο αιώνα, όταν οι σαϊκάσι (Σέρβοι στρατιώτες στην υπηρεσία της Αυστριακής Αυτοκρατορίας) φρουρούσαν το Δούναβη και το Σάβα ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και φορούσαν καπέλα σε σχήμα αναποδογυρισμένης βάρκας, τα σάικα (σέρβικα: Шајка). Φοριόταν ευρέως ανάμεσα στους Σέρβους την εποχή της πρώτης σερβικής εξέγερσης, όταν οι άνδρες του Σέρβου Καραγιώργη Πέτροβιτς άρχισαν να σταματούν να φορούν τα τουρκικά φέσια.
Το τυπικό καπέλο των αγροτών από την περιοχή Σουμάντιγια της Σερβίας, η σαϊκάτσα απέκτησε τελικά έναν διπλό σκοπό: στις ειρηνικές περιόδους φοριόταν στην ύπαιθρο και κατά τη διάρκεια του πολέμου έγινε μέρος της τυποποιημένης Σερβικής στρατιωτικής στολής. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το καπέλο φορούσαν τακτικά οι στρατιώτες του Βασιλείου της Σερβίας. Η Σερβία τελικά ξεπέρασε μια συνδυασμένη αυστροουγγρική, γερμανική και βουλγαρική εισβολή το 1915, και το 1916 το φόρεμα της σαϊκάτσας, μαζί με άλλες σερβικές λαϊκές ενδυμασίες, απαγορεύτηκε από τις βουλγαρικές αρχές μετά την βουλγαρική κατοχή της νότιας Σερβίας. Μετά τον πόλεμο, η χρήση του καπέλου στη Βοσνία έγινε υποχρεωτική από τις σερβικές αρχές αντί των τουρκικών φεσιών.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τη σαϊκάτσα φορούσαν οι άτακτοι Σέρβοι Τσέτνικ στο κατεχόμενο από τον Άξονα Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας. Φορέθηκε επίσης από Σέρβους Παρτιζάνους. Μετά τον πόλεμο, αντικαταστάθηκε από το καπέλο Τιτόβκα στις ένοπλες δυνάμεις της κομμουνιστικής Γιουγκοσλαβίας.
Η σαϊκάτσα φορέθηκε από Σέρβους στρατιώτες και παραστρατιωτικούς κατά τη διάρκεια του Πολέμου στη Κροατία και στον Πόλεμο στη Βοσνία και υιοθετήθηκε από τις σερβοβόσνιες δυνάμεις ως επίσημο κάλυμμα κεφαλής του Στρατού της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας(σερβικά: Vojska Republike Srpske‎, VRS). Οι τάφοι των Σέρβων στρατιωτών που σκοτώθηκαν στη μάχη του Βούκοβαρ, έφεραν ως στολίδι γλυπτές σαϊκάτσα αλλά μετά την επανένταξη του Βούκοβαρ στην Κροατία, οι τάφοι βανδαλίστηκαν επανειλημμένα και τελικά η σερβική κοινότητα της πόλης τοποθέτησε πιο ουδέτερες ταφόπλακες. Ο βομβαρδισμός του ΝΑΤΟ του 1999 στη Γιουγκοσλαβία είδε τις αλυσίδες του McDonalds στη Σερβία να προωθούν τα προϊόντα τους, διανέμοντας αφίσες οι οποίες απεικόνιζαν τη σαϊκάτσα που στεκόταν πάνω από τις χρυσές αψίδες του λογότυπου του McDonalds σε μια προσπάθεια ενίσχυσης της εθνικής υπεροχής της Σερβίας.

Σχεδιασμός

Σχεδιασμένο με μια κορυφή σχήματος V, με τη μορφή ενός αναποδογυρισμένου σάικα, η σαϊκάτσα είναι στενή και τυπικά σε μαύρο ή γκρι χρώμα. Είναι συνήθως κατασκευασμένη από μαλακό, σπιτικό ύφασμα και φοριέται χωρίς σύμβολα κατά τη διάρκεια ειρηνικών περιόδων. Σε περιόδους πολέμου, περιέχει κονκάρδες με τον σερβικό δικέφαλο αετό και το σύνθημα Μόνο η ενότητα σώζει τους Σέρβους συχνά εμφανίζεται στο καπέλο. Η σαϊκάτσα που φορούσαν οι Σέρβοι στρατιώτες κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου είχε μη-αντανακλαστική κορυφή και περιείχε με ένα βασιλικό μονόγραμμα.
Τορκ

Το τορκ είναι είδος μεταλλικού κοσμήματος, το οποίο φοριέται γύρω από το λαιμό. Κατασκευαζόταν από ένα κομμάτι μετάλλου ή από ελάσματα συνεστραμμένα μεταξύ τους και συναντάτο σε πολλούς πολιτισμούς της Ευρώπης και της Ασίας, όπως οι Κέλτες και οι Ιλλυριοί.
Αντύπας Καρίπογλου

Βιογραφικά Στοιχεία

Γεννήθηκε στη Δράμα το 1964. Σπούδασε νομικά και δημόσιο διεθνές δίκαιο στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Είναι Δικηγόρος στον Άρειο Πάγο και ζει και εργάζεται στη Δράμα. Είναι νυμφευμένος με την Βίκυ Εμμανουηλίδου.

Πολιτική δράση

Ήταν ιδρυτικό μέλος των Φιλελευθέρων και μέλος του προεδρείου τους σε όλη την διάρκεια λειτουργίας τους. Το 2009 ήταν, μαζί με τον Στέφανο Μάνο, ιδρυτικό μέλος του πολιτικού κόμματος «Δράση». Στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου 2012, ήταν υποψήφιος βουλευτής της Δράσης στην Εκλογική Περιφέρεια της Δράμας. Στις εκλογές του Ιουνίου 2012 ήταν τρίτος στην εκλογική λίστα του εκλογικού συνασπισμού δημιουργία, ξανά! (συνεργασία Δράσης - δημιουργίας,ξανά! - Φιλελεύθερης Συμμαχίας) στην Β΄ Εκλογική Περιφέρεια Αθηνών.
Στις 3 Ιουλίου 2012 εξελέγη πρόεδρος της Δράσης από την Κεντρική Επιτροπή του κόμματος, διαδεχόμενος τον ιδρυτή του κόμματος Στέφανο Μάνο.
Στις βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 ήταν έκτος στο ψηφοδέλτιο επικρατείας της Νέας Δημοκρατίας.
Πετροσάκα

Η Πετροσάκα ήταν αρχαίο χωριό της Αρκαδίας γνωστό από τον Παυσανία. Ανήκε στη χώρα των Μαντινέων και βρισκόταν στον αρχαίο δρόμο από Μαντίνεια προς Ορχομενό.
Σύμφωνα με τον Παυσανία το χωριό ήταν το σύνορο ανάμεσα σε Μαντίνεια και Μεγαλόπολη. Βρισκόταν 40 στάδια απόσταση από την πηγή "Κίσσα" μετά την κορυφή Οστρακίνα και την κώμη Μεθρύδιο.
Καμένιτσα (Πάντελεϊ)

Ιστορία

Το Μνημείο του Όρους Τσέγκαρ ευρίσκεται εντός του εδάφους του χωριού. Μνημονεύει την Μάχη του Όρους Τσέγκαρ, η οποία έλαβε χώρα το 1809 κατά την διάρκεια της Πρώτης Σερβικής Εξέγερσης εναντίον των Οθωμανών και, συγκεκριμένα, τον ηρωισμό του βοϊβόδα Στέβαν Σίντελιτς και των ανδρών του κατά την διάρκεια της μάχης. Το μνημείο είναι καταγεγραμμένο εντός του καταλόγου των μνημειακών τοποθεσιών εξαιρετικής σημασίας της Δημοκρατίας της Σερβίας