google/wiki40b huggingface dataset:
Νεογοτθική αρχιτεκτονική

Η Νεογοτθική Αρχιτεκτονική είναι αρχιτεκτονικό στυλ που έχει τις βάσεις του στον γοτθικό ρυθμό των μεσαιωνικών χρόνων. Κατά τον 19 αιώνα ο γοτθικός ρυθμός, ύστερα από το έντονο ενδιαφέρον που παρουσιάζει στην κεντρική Ευρώπη ανακάμπτετε δημιουργώντας ένα νέο τεχνοτροπικό ρεύμα που ονομάζετε Γοτθική αναγέννηση ( Gothic Revival ) ή Νεογοτθική αρχιτεκτονική.

Η διαμόρφωση του ρυθμού

Στην Γαλλία των ακροτήτων της Γαλλικής επανάστασης ( 1789 - 1815 ), ο κλασικισμός αποτέλεσε τον κυρίαρχο αρχιτεκτονικό ρυθμό, καθώς ο γοτθικός ρυθμός γνώρισε σημαντική υποχώρηση. Την ίδια χρονική περίοδο στην Αγγλία η γοτθική αρχιτεκτονική αποκτά νέα δυναμική, αναβαθμίζοντας την αισθητική αντίληψη της. Η σταδιακή καθιέρωση του γοτθικού ρυθμού ως εθνικού βρετανικού ύφους αποτέλεσε κίνητρο για την αναβίωση αυτού και την δημιουργία ενός νέου ρυθμού της Νεογοτθικής αρχιτεκτονικής της ώριμης Βικτοριανής εποχής ( High Victorian Gothic, 1850 - 1900 ). Κατά την περίοδο 1840-1875, έτι χαρακτηριστικά για την διαμόρφωση του ρυθμού, επηρεάστηκε από τις θέσεις του κινήματος της Εκκλησιολογίας και τις απόψεις του Τζον Ράσκιν (John Ruskin), ο οποίος μαζί με τον προγενέστερο του Augustus Pugin, αποτέλεσε εμβληματική προσωπικότητα για την τελική διαμόρφωση του νεογοτθικού ρυθμού. Τον 19 αιώνα, με την διάδοση του ρομαντισμού και στο πλαίσιο του ιστορισμού, που επικρατεί στην Ευρώπη, εμφανίζεται επανεκτίμηση του γοτθικού ρυθμού από μέρος της Γαλλίας. Ακόμα οι Γαλλικές αρχές επιθυμούν να αξιοποιήσουν την γοτθική αρχιτεκτονική παράδοση ως εθνική καλλιτεχνική έκφραση.

Κύρια χαρακτηριστικά γνωρίσματα

Κατά κύρια βάση η νεογοτθική αρχιτεκτονική αντλεί χαρακτηριστικά στοιχεία από την προγενέστερη της την γοτθική αρχιτεκτονική.Ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά αποτελούν η χρίση ψευδό-αμυντικών και ψευδό-φρουριακών στοιχείων, όπως  επάλξεις, πύργους, αψιδωτές πύλες, παράθυρα επιστεφόμενα από οξυκόρυφα τόξα, κυρίως για λόγους αισθητικούς, και με στόχο την ομοιότητα αυτών με μεσαιωνικά παλάτια. Έτσι προκύπτει και η ονομασία ορισμένον τοπικών κτιρίων ως παλατάκι. Ακόμα συναντάμε και φραγκικά στοιχεία τα οποία είναι οικόσημα, ρόδακες και κρινάνθεμα, που εξυπηρετούν διακοσμητικούς σκοπούς. Πέραν  τις ομοιότητες με τα γοτθικά κτίρια παρουσιάζονται και ανομοιότητες που διαφοροποιούν τους δύο ρυθμούς. Αναλυτικότερα παρατηρείτε πολυχρωμία των δομικών υλικών. Πρόκειται για αισθητική παρέμβαση του John Ruskin.

Γνωστά μνημεία

Από τις αρχές του 19 αιώνα παρατηρείται διάδοση της νέογοτθικής αρχιτεκτονικής με την οικοδόμηση κτιρίων νεογοτθικού ενδιαφέροντος, τόσο στην Αγγλία όσο και σε χώρες αγγλοσαξονικής πολιτικής. Παραδείγματα αποτελούν Ευρωπαϊκές χώρες και πολιτείες της βόρειας Αμερικής. Ακόμα η Νέα Ζηλανδία, ο Καναδάς, η Αυστραλία και η Ινδία υιοθετούν εξίσου χαρακτηριστικά του ρυθμού καθορίζοντας αυτον ώς διεθνές ιδίωμα . Αναλυτικότερα :
Αλέξης Μελισσηνός

Βιογραφία

Καταγόταν από τη γνωστή Οικογένεια της Κωνσταντινούπολης, της οποίας ένας κλάδος είχε εγκατασταθεί στην Κρήτη μαζί με άλλα ευγενή γένη της Πόλης ("τα δώδεκα αρχοντόπουλα"). Από αυτούς κάποιοι αργότερα μετέβησαν στην Κεφαλληνία και μετά στη Βενετία. Από εκεί μερικοί απόγονοι τον 18ο αιώνα μετακόμισαν στη Ρωσία. Ήταν γιος του Πέτρου Μελισσηνού, του πρώτου Ρώσου στρατηγού του Πυροβολικού. (βλ. Θυρεό Μελισσηνών (Αυτοκρατορικής Ρωσίας) και Ιστορικό : http://gerbovnik.ru/arms/407.html)
Κατετάγει στη Φρουρά (επίλεκτο σώμα) τον Ιούλιος του  1777 με τον βαθμό του λοχία. Τον  Μάιο του 1783 έλαβε τον βαθμό του λοχαγού και "για την επιμέλεια στην εργασία" τον Οκτώβριο του 1788 έλαβε τον βαθμό του ταγματάρχη.
Στον Β΄ Ρωσο-Τουρκικό Πόλεμο ήταν Αντισυνταγματάρχης στο σύνταγμα ιππικού των Ουσάρων του Σούμοι. Συμμετείχε στην κατάληψη των Άκερμαν, Μπεντέροι και Ισμαήλ· για το θάρρος του, με πρόταση του Σουβόροβ τον Μάρτιο του 1791 τιμήθηκε με το παράσημο του Τάγματος του Αγίου Γεωργίου Δ΄ Τάξεως:
. 
Με το τέλος του πολέμου, 5 Ιανουαρίου 1793, με τον βαθμό του συνταγματάρχη, θα «απενεργοποιηθει» την εποχή του αυτοκράτορα Παύλου A΄. Τον Δεκέμβριο του 1800 είχε επιστρέψει στην υπηρεσία, στο 3ο σύνταγμα των Ουσάρων του Ελισάβετγκραντ και την 1η Ιανουαρίου του επόμενου έτους διορίστηκε διοικητής του 4ου συντάγματος Ουσάρων της Μαριούπολης, με τον βαθμό του Υποστρατήγου. Ένα χρόνο αργότερα έκανε δεύτερη παραίτηση, η οποία διήρκεσε σχεδόν πέντε χρόνια. Την άνοιξη του 1807 επέστρεψε στον στρατό και άρχισε το σχηματισμό ενός νέου συντάγματος των Ουσάρων, του 8ου συντάγματος του Λούμπενσκ, στο οποίο διορίστηκε διοικητής της 20 Απριλίου 1807.
Το 1812 ο Μελισσηνός ανέλαβε διοικητής του συνόλου του ιππικού του Σώματος του Όστεν-Σάκεν, στο οποίο περιλαμβανόταν και η 11η Μεραρχία Ιππικού. Το Σώμα ήταν τμήμα της 3ης Στρατιάς. Με ένα ξεχωριστό απόσπασμα κάλυψε τις κύριες δυνάμεις στην Μάχη του Κόμπριν (όπου για τα κατασχεθέντα αποθέματα ζωοτροφών των Γάλλων) τιμήθηκε με το το παράσημο Τάγμα της Αγίας Άννας. Αργότερα αγωνίστηκε σε εμπροσθοφυλακές. Για τον "αξιέπαινο ζήλο ", του απονεμήθηκε  χρυσό σπαθί με την επιγραφή "για την ανδρεία", διακοσμημένο με διαμάντια.
Το 1813 έλαβε μέρος στην κατάληψη της Βαρσοβίας, στις μάχες του Βάλγκεμ, του Γκέρσντορφ, του Νόσενομ, του Μπισοφσβερντομ, του Μπάουτζεν και της Δρέσδης. Στην τελευταία μάχη ο Μελισσηνός με τους ουσάρους του επιτέθηκε σε ένα καρέ του γαλλικού σώματος των φρουρών, και το διέσπασε πρώτος, αλλά χτυπήθηκε από τρεις σφαίρες. Τάφηκε στο Κουλμ.
Μιχαήλος Αποστόλης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο Κωνσταντινούπολη. Μορφώθηκε με τις διδασκαλίες του Πλήθωνα υιοθετώντας την ελληνοκεντρική του Παιδεία αλλά  έλαβε μέρος υπέρ των ενωτικών μαζί με τον Ιωάννη Αργυρόπουλο, ελπίζοντας στη σωτηρία της Πόλης χάρη στη Δύση. Το 1449 έγραψε συγχαρητήρια επιστολή στον νέο αυτοκράτορα Κωνσταντίνο ΙΑ' Παλαιολόγο. 
Μετά την Άλωση της Πόλης ταξίδεψε στη Ρώμη, πιθανώς με τον Αργυρόπουλο και φιλοξενήθηκε από τον καρδινάλιο Βησσαρίωνα, όπου με την οικονομική δαπάνη του, νέος ακόμη συμπλήρωσε τις σπουδές του, μαθαίνοντας και τα λατινικά.
Όταν ο Γαζής έγραψε κατά του Πλάτωνα και Πλήθωνα, ο Αποστόλης απαντώντας επιτέθηκε εναντίον του με ύβρεις κι αναφέροντας γεγονότα που δε γνώριζε από πρώτο χέρι σαν να ήταν παρών. Ο Ανδρόνικος Κάλλιστος ανταπάντησε στην επιστολή του Αποστόλη και διαμαρτυρόμενος, έστειλε και τις δύο επιστολές στον Βησσαρίωνα, ζητώντας τη δίκαιη κρίση του. Ο Βησσαρίων δικαίωσε το Γαζή και μάλωσε τον Αποστόλη. Τότε αυτός, έχοντας χάσει την εύνοια του προστάτη του, αποχώρησε από την Ιταλία επιστρέφοντας στην Κωνσταντινούπολη, και από εκεί στην Κρήτη, όπου και παντρεύτηκε. Επέλεξε ως τόπο κατοικίας του στην Κρήτη τη Γόρτυνα, όπως προκύπτει τόσο από την επιγραφή του έργου του Λόγος παραινετικός εκ Γορτύνης εις Ιταλίαν Ρώμης, όσο και από επιστολές του προς τον ιερέα Λαόνικο και τον κωδικογράφο Μιχαήλ Λυγίζο. Στην περιοχή αυτή, όπου θα πρέπει να είχε μεταφέρει και τη βιβλιοθήκη του, ανέπτυξε τις κωδικογραφικές του δραστηριότητες. Ίδρυσε σχολείο και έδινε μαθήματα, ενώ έκανε και αντιγραφές χειρογράφων για να ζει. Τόσο φτωχός ήταν, που συχνά υπόγραφε «βασιλεύς των πενήτων». Ο Κων.Σάθας παραθέτει επιστολή του, όπου αναφέρει οτι τόσο είχε ενστερνιστεί της πληθωνικές δοξασίες, που λάτρευε αρχαιοελληνικά αγάλματα κι επικαλούνταν διάφορους θεούς.
Δεν είναι γνωστό πότε πέθανε. Γιος του ήταν ο επίσης λόγιος Αριστόβουλος, ο μετονομασθείς Αρσένιος και λεγόμενος ο ψευδο-Μονεμβασίας.
Δεύτερη Σύμβαση της Γενεύης

Η Δεύτερη Σύμβαση της Γενεύης, για τη βελτίωση της τύχης των τραυματιών, ασθενών και ναυαγών των ενόπλων δυνάμεων που βρίσκονται στη θάλασσα, είναι μία από τις τέσσερις συνθήκες των Συμβάσεων της Γενεύης. Υιοθετήθηκε για πρώτη φορά το 1906, μετά τον Ρωσο-Ιαπωνικό πόλεμο, αλλά ανανεώθηκε σημαντικά το 1929 και ξανά το 1949. Υιοθετεί τις κύριες προστασίες της Πρώτης Σύμβασης της Γενεύης για τις ναυτικές συγκρούσεις.
Ιωάννης Ούλρικ Γκύλντενλιβε

Βιογραφία

Ήταν ο δεύτερος νόθος γιος του Χριστιανού Δ΄, από την ερωμένη του Κάρεν Άνντερσντόττερ.
Το επώνυμο Γκύλντενλιβε (Χρυσός λέων) δινόταν στα νόθα τέκνα των Δανών βασιλέων. Έγινε αξιωματικός του Ναυτικού της Δανίας. Απεβίωσε το 1645 σε ηλικία 30 ετών.

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε το 1641 τη Ρεγκίτσε Γκρούμπε, κόρη του Γίργκεν Γκρούμπε μέλους της παλαιάς αριστοκρατίας. Δεν απέκτησαν τέκνα.
Σούλη Σαμπάχ

Βιογραφία

Ο πατέρας της καταγόταν από το Πολέμι της Πάφου και η μητέρα της από τη Χίο. Τη δεκαετία του 1950 ήρθε στην Αθήνα και άρχισε να τραγουδάει στο γνωστό κοσμικό κέντρο "Τζάκι". Έκανε την πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση στην ταινία "Λατέρνα Φτώχεια και Φιλότιμο" μαζί με τους Βασίλη Αυλωνίτη, Μίμη Φωτόπουλο και Τζένη Καρέζη. Έχει παίξει επίσης στην τηλεόραση και στο θέατρο σε σημαντικές παραστάσεις και επιθεωρήσεις.
Ήταν σύζυγος του επίσης ηθοποιού Δημήτρη Νικολαΐδη. Μένει στην Αθήνα.
Γιουσούφ Σαλέχ Αμπάς

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1952 στην Αμπεσέ, στην επαρχία Ουαντάι στα ανατολικά
Έκανε σπουδές στη Σοβιετική Ένωση και στη Γαλλία. Πήρε το πτυχίο Μάστερ στο Διεθνές Δίκαιο. Επέστρεψε στο Τσαντ και εργάστηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών, ως Διευθυντής επί θεμάτων Διεθνούς Συνεργασίας και ως σύμβουλος του Γενικού Διευθυντή. Στη συνέχεια ήταν Διευθυντής του Πολιτικού Γραφείου του Προέδρου Γκουκούνι Ουεντέι την περίοδο 1981-1982. Αργότερα, το 1993, ανέλαβε αντιπρόεδρος της Κυρίαρχης Εθνικής Διάσκεψης. Όντας σε αντίθεση με τον Πρόεδρο Ντεμπί, έζησε εξόριστος στη Γαλλία για αρκετά χρόνια. Το 1998 έγινε μέλος του νεοσύστατου αντάρτικου κινήματος με έδρα το Τιμπέστι, Κίνημα για Δημοκρατία και Δικαιοσύνη στο Τσαντ (MDJT), που είχε αρχηγό το Γιουσούφ Τογκοϊμί (Youssouf Togoïmi). Ο Σαλέχ Αμπάς προσέφερε τις υπηρεσίες του στο κίνημα αυτό, ως συντονιστής από το Παρίσι. Παραιτήθηκε στις 31 Οκτωβρίου του 2001 , μαζί με τρία ακόμα μέλη του κινήματος, επικαλούμενος «υπερβολές» Έπειτα από συμφωνία με την κυβέρνηση επέστρεψε στο Τσαντ και το 2006 έγινε σύμβουλος του Ντεμπί επί διεθνών σχέσεων, όπως επίσης και ειδικός αντιπρόσωπος της Δύναμης της ΕΕ στο Τσαντ (EUFOR Tchad/RCA) και της Αποστολής των Ηνωμένων Εθνών στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία και στο Τσαντ (MINURCAT). Παρέμεινε στις θέσεις αυτές ως το διορισμό του στην πρωθυπουργία.
Ο Ντεμπί απέλυσε τον πρωθυπουργό Ντέλουα Κασιρέ Κουμακόγιε στις 16 Απριλίου του 2008 και διόρισε στη θέση του τον Αμπάς. Ο τελευταίος παρέμεινε πρωθυπουργός σχεδόν επί δύο χρόνια. Έπειτα από πολιτικές διαφορές με τον πρόεδρο, ο Αμπάς υπέβαλε την παραίτησή του στις 5 Μαρτίου 2010 και ο Ντεμπί διόρισε αμέσως τον Εμανουέλ Ναντινγκάρ ως αντικαταστάτη.
Γεώργιος Βρούτος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1843 και είχε ρίζες από την Κρήτη. Σπούδασε από το 1859 μέχρι το 1864 γλυπτική στη Σχολή Καλών Τεχνών υπό τον Γεώργιο Φυτάλη και παράλληλα έλαβε μαθήματα μαρμαροτεχνίας στο εργαστήριο του  γνωστού καθηγητή και γλύπτη Ιωάννη Κόσσου. To 1866, μετέβη στη Ρώμη με υποτροφία της βασίλισσας Όλγας, όπου και παρέμεινε για μια τριετία, σπουδάζοντας υπό την επίβλεψη των Κανόβα Άνταμο Ταντολίνι και Φίλιπο Νιακαρίνι. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Ιταλία, εργάστηκε για λογαριασμό Ιταλού τραπεζίτη. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα το 1873, άνοιξε δικό του εργαστήριο γλυπτικής στην Πλάκα και το 1883 διορίστηκε καθηγητής πλαστικής στη Σχολή Καλών Τεχνών, ως διάδοχος του Λεωνίδα Δρόση που είχε μόλις πεθάνει. Αυτή τη θέση, ο Βρούτος την διατήρησε μέχρι το θάνατό του. Το 1888 ανακηρύχτηκε μέλος της Ακαδημίας Καλών Τεχνών του Παρισιού. Παράλληλα, υπήρξε ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος.
Απεβίωσε στην Αθήνα, στις 10 Ιανουαρίου του 1909.

Έργα του

Έργα της σμίλης του Βρούτου είναι ο ανδριάντας του Κοραή μπροστά στο Πανεπιστήμιο, και του Κωνσταντίνου Ζάππα μπροστά στο Ζάππειο μέγαρο. Ένας ανδριάντας βρίσκεται επίσης στην Κωνσταντινούπολη. Στο Νεκροταφείο διακρίνονται δύο μνημεία του καλλιτέχνη: το μνημείο του Παπαδάκη και αυτό του Ράλλη. Το μουσείο της Βοστώνης αγόρασε τα αγάλματα του Αχιλλέα και του Πάρι, και τα δύο καλλιτεχνικές κατασκευές από τον Βρούτο. Έργο απροσδόκητα τολμηρό είναι το «Πνεύμα του Κοπέρνικου» το οποίο βρίσκεται στην Εθνική Πινακοθήκη. Χαρακτηρίζεται ως ένα «θαύμα της τεχνικής». Ο καλλιτέχνης δημιουργεί την αίσθηση ότι το σώμα του φτερωτού δαίμονα πετάει,  καθώς πάει να πέσει στη γήινη σφαίρα, ενώ στηρίζεται σε ένα ρούχο, που έχει ήδη τσακίσει. Μοιάζει να έχει σπάσει το νόμο της βαρύτητας Ανάλογη συνέχεια δεν υπήρξε στη δημιουργία του.
Γιόχαν Σάιν

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Γκρένχαϊν, και μετά τον θάνατο του πατέρα του, μετακόμισε στη Δρέσδη, όπου εντάχθηκε σε χορωδία. Παράλληλα διδάχτηκε μουσική από τον Kapellmeister Ρόγκιερ Μίχαελ. Από το 1603 έως και το 1607 μαθήτευσε στη Πφόρτα ενώ από το 1608 έως και το 1612 στο Πανεπιστήμιο της Λειψία. Λίγο αργότερα ανέλαβε τη διεύθυνση της Thomanerchor, θέση που διατήρησε σε όλη του τη ζωή. 
Αντίθετα με τον φίλο του Χάινριχ Συτς, ο Σάιν έζησε μία δυστυχισμένη ζωή, χάνοντας τη γυναίκα του στη γέννα του παιδιού τους, πέντε εξ αυτών, πέθαναν σε βρεφική ηλικία. Ο Σάιν πέθανε από φυματίωση σε ηλικία 44 ετών, μεταξύ άλλων παθήσεων. Παρόλα αυτά, μνημονεύεται, γιατί έφερε στη γερμανική μουσική την ιταλική καινοτομία: μονωδία, ύφος κονσέρτου, συνεχές βάσιμο, τα οποία τα εισήγαγε με τρόπο που άφησαν μεγάλο αντίκτυπο στη γερμανική μουσική. Αν και ο Συτς, έκανε περισσότερα ταξίδια στην Ιταλία, δεν κατάφερε να ασκήσει την επιρροή του Σάιν. Άλλη διαφορά αυτών των δύο είναι ότι ο Συτς, κυρίως έγραψε ιερή μουσική, ενώ ο Σάιν, έγραψε και με πιο λαϊκό ύφος. Αν και η ιερή μουσική του θεωρείται υψηλής τεχνικής, σε πολλές περιπτώσεις έγραψε απλά κομμάτια, πολλές φορές χουμιοριστικά. 
Πιθανώς το 1617, δημοσιεύθηκε η πιο γνωστή του δουλειά, το Banchetto musicale, το οποίο περιέχει 20 σουίτες, οι οποίες είναι από τις πρώτες του είδους και πολύ αντιπροσωπευτικές. Γράφτηκαν περισσότερο για να ακούγονται σε περιστάσεις, όπως το βραδινό φαγητό, οι οποίες εκτελούνται με βιόλα ντα γκάμπα. 
Απεβίωσε το 1630, στη Λειψία.
Χάρι Χόλε

Χαρακτήρας

Ο Χόλε είναι επιθεωρητής της αστυνομίας του Όσλο. Έχάσε τη μητέρα του από καρκίνο όταν ήταν είκοσι ετών, ενώ έχει μια αδερφή με σύνδρομο ντάουν. Ο Χόλε έχει σκληροτράχηλο χαρακτήρα, είναι γύρω στα σαράντα, άγαμος, με προβλήματα αλκοολισμού, ενώ πολλές φορές καταφεύγει σε ανορθόδοξες μεθόδους για να επιλύσει τις υποθέσεις του. Δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στους κύκλους της αστυνομίας, όμως οι συνάδελφοί του τον σέβονται, έστω και απρόθυμα. Όντας μοναχικός χαρακτήρας, έχει λιγοστούς αλλά πιστούς φίλους, ενώ σημαντικό ρόλο στη ζωή του παίζει η Ράκελ Φάουκε, με την οποία έρχεται σε επαφή για πρώτη φορά στο βιβλίο Ο Κοκκινολαίμης.
Κώστας Σγούτας

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και ήταν ανιψιός του επιφανούς, κατά τον 19ο αιώνα, αρχιτέκτονα πολεοδόμου Λουκά Σγούτα. Γιος του ήταν ο διακεκριμένος σύγχρονος αρχιτέκτων Bασίλης Σγούτας. Είχε συνεργαστεί με τον πατέρα του σε πολλά έργα και ήταν έως πρόσφατα ήταν πρόεδρος της Παγκόσμιας Eνωσης Aρχιτεκτόνων. 
Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Παρίσι, στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης και στο École Centrale Paris. Ανήκει στη γενιά αρχιτεκτόνων που συνέβαλαν καθοριστικά στο συγχρονισμό της Ελλάδας με τα νεωτεριστικά κινήματα της Ευρώπης, σε μια περίοδο που ο υπάρχων συντηρητισμός λειτουργεί ανασταλτικά.
Κωνσταντίνος Θ. Νέγρης

Βιογραφικά στοιχεία

Ήταν γιος του Θεοδώρου Νέγρη, καθηγητή Πανεπιστημίου και γόνου της φαναριώτικης οικογένειας Νέγρη. 
Ήταν μεταλλειολόγος - μηχανικός και εργάστηκε για κάποιο διάστημα στα μεταλλεία Λαυρίου, στα οποία προΐστατο ο θείος του, Φωκίων Νέγρης. Μαζί με τον Νικόλαο Κανελλόπουλο συμμετείχε στην ίδρυση της τσιμεντοβιομηχανίας ΤΙΤΑΝ, της «Α.Ε. Εκμεταλλεύσεως Μεταλλείων Κασσάνδρας» και των Μεταλλείων Ερμιόνης.
Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Συνδέσμου Μεταλλευτικών Επιχειρήσεων, του οποίου διετέλεσε αντιπρόεδρος και πρόεδρος (1934 - 1945), καθώς και πρόεδρος του Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων κατά τις περιόδους 1925 - 1927 και 1931 - 1932.
Απεβίωσε στις 6 Φεβρουαρίου 1948.
Τζέρεμι Ρίτσαρντσον

Βιογραφία

Ο Ρίτσαρντσον ξεκίνησε να αγωνίζεται από το λύκειο Ζάκαρι της Λουιζιάνα, από το οποίο αποφοίτησε το 2002. Στην συνέχεια, εντάχθηκε στο δημόσιο κολέγιο Κοπάια-Λίνκολν, το οποίο βρίσκεται στο Γουέσον του Μισισίπι, όπου παρέμεινε για δύο χρόνια πριν μεταγραφεί στο πανεπιστήμιο Ντέλτα Στέιτ, της δεύτερης κατηγορίας του NCAA.
Το 2006, αποφοίτησε από το κολέγιο και υπέγραψε στους Φορτ Γουόρθ Φλάιερς από την NBA D-League, ενώ τον Ιανουάριο του 2007, συμφώνησε με τους Ατλάντα Χοκς υπογράφοντας δεκαήμερο συμβόλαιο. Μετά από άλλο ένα δεκαήμερο συμβόλαιο, αφέθηκε ελεύθερος και υπέγραψε για δέκα ημέρες στους Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς.
Ολοκλήρωσε την σεζόν στους Φορτ Γουόρθ Φλάιερς και τον Σεπτέμβριο του 2007 υπέγραψε στους Φορτ Γουέιν Μαντ Αντς. Παρ' όλα αυτά, έκανε προετοιμασία με την ομάδα των Μαϊάμι Χιτ, αν και αφέθηκε ελεύθερος πριν αγωνιστεί σε κάποιο επίσημο ματς. Συνέχισε να αγωνίζεται με τους Μαντ Αντς, όπου είχε μέσο όρο 28,5 πόντους και 6,6 ριμπάουντ σε οκτώ αγώνες. Στις 20 Δεκεμβρίου 2007, συμφώνησε με τους Μέμφις Γκρίζλις και δύο εβδομάδες αργότερα αφέθηκε ελεύθερος, για να υπογράψει αυτή την φορά στους Σαν Αντόνιο Σπερς.
Το 2008, αναδείχθηκε MVP στο All-Star Game της NBA D-League και υπέγραψε άλλο ένα δεκαήμερο συμβόλαιο με την Ατλάντα. Το καλοκαίρι του 2008, συμφώνησε με τους Ορλάντο Μάτζικ, παίζοντας σε δώδεκα αγώνες με 3,1 πόντους ανά αγώνα.
Την επόμενη χρονιά, υπέγραψε στον Άρη, με τον οποίο αγωνίστηκε σε 26 παιχνίδια με 12,6 πόντους και 3,3 ριμπάουντ ανά αγώνα, ενώ σε 13 αγώνες του ULEB Cup παρουσίασε μέσους όρους 14,4 πόντων και 4,5 ριμπάουντ, βοηθώντας τους "κίτρινους" να φθάσουν ως την προημιτελική φάση της διοργάνωσης.
Ακολούθησε μία σεζόν στην ισπανική Βαλένθια, με την οποία αγωνίστηκε στην Ευρωλίγκα, πριν μεταγραφεί στην γεωργιανή Άρμια για την σεζόν 2011-12. Τις χρονιές 2012-13 και 2013-14, έπαιξε στην ιταλική Αβελίνο, της οποίας την φανέλα φόρεσε σε 45 αγώνες έχοντας 13,1 πόντους την πρώτη του χρονιά και 9,2 στην δεύτερη.
Το καλοκαίρι του 2014, συμφώνησε με την ιταλική Ένελ Μπρίντιζι, από την οποία αποχώρησε πριν προλάβει να αγωνιστεί, για προσωπικούς λόγους.
Εθνική Νέας Ζηλανδίας (καλαθοσφαίριση ανδρών)

Ιστορία

Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών της  μετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000 στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας.

Στατιστικά

Για το 2017, η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών της Νέας Ζηλανδίας βρισκόταν στην 20η θέση της Παγκόσμιας Κατάταξης της FIBA.
Στεπάν Αταγιάν

Βιογραφικό

Προτού έρθει στην Ελλάδα, αγωνίστηκε στα Σοβιετικά και διάφορα Ασιατικά πρωταθλήματα με τις ομάδες Νεφτσί Μπακού, Νεφτσί Φαργκόνα, Κοπέτ Νταγκ Ασγκαμπάτ, Σογκντιάνα Τζιζάκ και Τεμιριούλχι Κοκάντ και αξιοσημείωτα, το 1993 αναδείχθηκε 3ος καλύτερος Ουζμπέκος ποδοσφαιριστής. Το καλοκαίρι του 1995 ήρθε στην Ελλάδα για την Προοδευτική, με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε ως ελληνοποιημένος για 1 χρόνο στην Β' Εθνική όποτε και το καλοκαίρι του 1996 αποδεσμεύτηκε και επέστρεψε στα Ασιατικά πρωταθλήματα. Με την Εθνική Ουζμπεκιστάν είχε σύνολο 9 συμμετοχές. 
Τον Ιανουάριο του 1998 και μεσούσης της χρονιάς 1997-98 επέστρεψε στην Ελλάδα και την Προοδευτική, με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε στην Α' Εθνική. Τον Σεπτέμβριο του 1998 αποδεσμεύτηκε από την ομάδα και κατόπιν πήρε μεταγραφή στην Χαλκηδόνα, με τη φανέλα της οποίας κέρδισε την άνοδο στην Γ' Εθνική και το τρεμπλ, κατακτώντας το πρωτάθλημα 2ου ομίλου Δ' Εθνικής της περιόδου 1998-99, το Κύπελλο Ε.Π.Σ. Πειραιά και το Κύπελλο Ελλάδας ερασιτεχνών. Τον Δεκέμβριο του 1999 και μεσούσης της χρονιάς 1999-2000 πήρε μεταγραφή στον Ατρόμητο Αθηνών, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε το υπόλοιπο της χρονιάς στην Γ' Εθνική και το καλοκαίρι του 2000 αποδεσμεύτηκε, και κατόπιν τερμάτισε την επαγγελματική του ποδοσφαιρική καριέρα. 
Κατόπιν αγωνίστηκε ως παίκτης-προπονητής σε διάφορα ερασιτεχνικά τοπικά σωματεία, μεταξύ των οποίων ο Α.Ο. Μαρμαρίου Ευβοίας, Θύελλα Κορυδαλλού κ.α. και στη συνέχεια, ακολούθησε την προπονητική σταδιοδρομία. Εργάστηκε ως προπονητής υποδομών σε διάφορα σωματεία, μεταξύ των οποίων και η Προοδευτική, ενώ αποτέλεσε και εκπρόσωπος τύπου της ομάδας παίδων του Γ.Σ. Καλλιθέα. Επίσης συμμετέχει στις δραστηριότητες του Συλλόγου βετεράνων ποδοσφαιριστών Προοδευτικής. Αξιοσημείωτα τα τελευταία χρόνια, ο βετεράνος ποδοσφαιριστής Στέφανος Αταγιάν, αγωνίστηκε σε διάφορα τοπικά σωματεία όπως οι Α.Ο. Μαρμαρίου Ευβοίας, και Α.Ε.Σ. Μεθάνων αντίστοιχα.
1,3,5-κυκλοεπτατριένιο

Παραγωγή

Ο Άλμπερτ Λάντενμπουργκ (Albert Ladenburg) παρήγαγε πρώτος κυκλοεπτατριένιο το 1881 με αποσύνθεση τροπίνης. Η δομή του κυκλοεπτατριένιου τελικά αποδείχθηκε με τη σύνθεση της ένωσης το 1901 από τον Ρίτσαρντ Βιλλστάττερ (Richard Willstätter). Αυτή η σύνθεση άρχησε από τον κυκλοεπτανόνη, δημιουργώντας έτσι τον επταμελή δακτύλιο που αποτελεί δομικό στοιχείο του κυκλοεπτατριένιου. 
Ακόμη, το κυκλοεπτατριένιο μπορεί να παραχθεί στο εργαστήριο με φωτοχημική αντίδραση μεταξύ βενζολίου (PhH) και διαζωμεθανίου (CH₂N₂).
Νότης Μαυρουδής

Βιογραφία

Τα δυο πρώτα χρόνια της ζωής του τα έζησε στη φυλακή δίπλα στη μητέρα του, που ήταν πολιτική κρατούμενη.  Το 1958 ξεκίνησε μαθήματα κιθάρας στο Εθνικό Ωδείο με καθηγητή τον Δημήτρη Φάμπα και πήρε το δίπλωμά το 1969 με Άριστα. Το 1970 εγκαταστάθηκε στην Ιταλία, όπου του ανατέθηκε η έδρα κλασικής κιθάρας στη Scuola Ciciva di Milano, στην οποία δίδαξε ώς το 1975. Το 1970 επίσης παρακολούθησε τα μαθήματα της Ακαδημίας Santiago de Compostella στην Ισπανία με τον Jose Tomas. Το 1975 εγκαταστάθηκε οριστικά στην Αθήνα και από αυτή τη χρονιά δίδαξε κλασική κιθάρα στο Εθνικό Ωδείο. Τα έτη 1975, 1977 και 1979 έδωσε ρεσιτάλ στο Φεστιβάλ Κλασικής Κιθάρας του Esztergom της Ουγγαρίας. Το 1978 πήρε μέρος στο διεθνές Φεστιβάλ Πολιτικού Τραγουδιού στο Ανατολικό Βερολίνο και στο 11ο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Νεολαίας στην Αβάνα της Κούβας. Ως συνθέτης και σολίστ έχει δώσει πολλά ρεσιτάλ σε πολλές χώρες (Ελλάδα, Ιταλία, Φινλανδία, Ελβετία, Γερμανία, Ουγγαρία, Αυστρία, Κούβα).  Ως καθηγητής στο Εθνικό Ωδείο Αθήνας, είχε μαθητές αρκετούς δημοφιλείς καλλιτέχνες όπως οι Μανώλης Ανδρουλιδάκης, Σωκράτης Μάλαμας, Παναγιώτης Μάργαρης, Γιώργος Μελάς, Λάμπρος Ντούσικος, Δημήτρης Σωτηρόπουλος, κ.ά.. Από το 1994 ανέλαβε καθήκοντα προέδρου στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Υπουργείου Πολιτισμού και από το 1995 ανέλαβε καλλιτεχνικός διευθυντής στο διεθνές Φεστιβάλ της Πάτρας (από το 1999 τη θέση κατέχει ο Αλέξανδρος Μυράτ).

Ως ραδιοφωνικός παραγωγός

Ο Νότης Μαυρουδής ξεκίνησε να κάνει ραδιοφωνικές εκπομπές στις αρχές της δεκαετίας του '80. Από το 1984 μέχρι το 1988 ήταν ραδιοφωνικος παραγωγός στο "Δεύτερο Πρόγραμμα" της ΕΡΑ, από το 1989 και μετά  έχει συνεργαστεί με τους ραδιοφωνικούς σταθμούς "902 Αριστερά στα FM", "Κανάλι 15", "ΣΚΑΪ 100.3", "Αθήνα 9.84", και σήμερα είναι ραδιοφωνικός παραγωγός στο "Τρίτο Πρόγραμμα" της ΕΡΑ, με την εκπομπή "Τοπίο μυστικό".

Ως αρθρογράφος - συγγραφέας

Από το 1982 μέχρι το 1986 έγινε εκδότης και διευθυντής του μοναδικού τότε περιοδικού για την κιθάρα, του TaR και οργάνωσε σημαντικές συναυλίες με κιθαριστές παγκόσμιας φήμης. Από τον Οκτώβριο του 2006 το TaR επαναλειτουργεί υπό τη διεύθυνσή του σε διαδικτυακή μορφή.
Ο Νότης Μαυρουδής υπήρξε επίσης αρθρογράφος στις εφημερίδες "Τα Νέα", "24 ώρες", "Ριζοσπάστης", "Ελευθεροτυπία", "Πρώτη", "Δέντρο", "Γράμματα και Τέχνες", "Αντί", "Σχολιαστής", "Έθνος" και "ΦΛΥΑρία του Χαλανδρίου".
Τον Φεβρουάριο του 2008 κυκλοφόρησε το βιβλίο "Ηχολογήματα" που περιλαμβάνει άρθρα του Νότη Μαυρουδή από τις παραπάνω εφημερίδες, αποσπάσματα από τις εκπομπές του, απόψεις, συνεντεύξεις κ.ά.

Ως Πολιτικός

Στις Ευρωεκλογές του 2009 ο Νότης Μαυρουδής κατέβηκε υποψήφιος με τους Οικολόγους Πράσινους.
Το 2010 συμμετείχε στην ίδρυση του κόμματος της Δημοκρατικής Αριστεράς, της οποίας εκλέχθηκε μέλος της Πανελλαδικής Πολιτικής Επιτροπής.