Άννα Πετράκη

Βιογραφία

Η Άννα Ε. Πετράκη γεννήθηκε στην Αθήνα το Φεβρουάριο του 1961, με καταγωγή από την πλευρά του πατέρα της Ευάγγελου από το Γυμνό Ευβοίας και από την πλευρά της μητέρας της Δέσποινας Παπαδοπούλου από τα Κιουπλιά Προύσσας. Τα παιδικά και εφηβικά της χρόνια τα έζησε στην Καβάλα, όπου τελείωσε και το Λύκειο. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών και αποφοίτησε το 1984, με βαθμό Άριστα, από το Τμήμα Κλασικής Φιλολογίας.
Έζησε και υπηρέτησε σε σχολεία Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης στην Πτολεμαΐδα Ν. Κοζάνης από το 1986 έως το 2002. Έκτοτε ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Εργογραφία

Η Άννα Ε. Πετράκη άρχισε να γράφει το 2013 και εξέδωσε την πρώτη ποιητική συλλογή της με τίτλο «Όσα δεν έζησα...» το 2015 (εκδ. Andy' s Publishers).
To 2016 εξέδωσε δεύτερη συλλογή με τίτλο «Ζωή σε 9/8...» (εκδ. ΚΑΚΤΟΣ).
Το Φεβρουάριο του 2017 επανεκδόθηκε το «Όσα δεν έζησα...» από τον ΚΑΚΤΟ.
Ακολούθησαν οι ποιητικές συλλογές:
«Ακραίο... σχεδόν» (Χαϊκού και άλλα), 2017, ΚΑΚΤΟΣ
«Της μνήμης και της λησμονιάς, Πικρόχολα και μελίρρυτα», 2017, ΚΑΚΤΟΣ
«Αθήνα, 2021 μ. Χ.», 2018, ΚΑΚΤΟΣ
«'Ολα του έρωτα», Οκτώβριος 2018, ΚΑΚΤΟΣ
«... που ήταν αταξίδευτο», Απρίλιος 2019, ΚΑΚΤΟΣ
Συμμετοχή σε συλλογικά έργα: ''Καλλιτεχνικό Ημερολόγιο 2019'' (εκδ. τοβιβλίοnet).

Παρατηρήσεις:

Η φιλόλογος Φανή Τσουρή σημειώνει: " Κυρίαρχο μοτίβο στο " Όσα δεν έζησα..." είναι ο έρωτας, ο έρωτας όμως της προσμονής, της αναμονής, της απουσίας. Μοιάζει να μην είναι πραγματικός, παρά όνειρο, ευχή επιθυμία.
Η ποιήτρια, ως φιλόλογος, έχει άριστη σχέση με τις λέξεις, οι οποίες γίνονται καταφύγιο και ολάκερη η ζωή της συμπυκνώνεται μέσα στις λέξεις. Το ''παιχνίδι'' της μαζί τους γίνεται μερικές φορές εμμονικό, αλλά παραμένει πάντα συναρπαστικό.
Ο χώρος στην ποίηση της 'Αννα Ε. Πετράκη είναι απροσδιόριστος. Λίγες ενδείξεις τόπου υπάρχουν. Είναι ένας χώρος-άχωρος. Δεν έχει καθαρά περιγράμματα, είναι ασαφής και συγκεχυμένος. 'Ίσως γιατί τα γεγονότα για τα οποία μιλάει θα μπορούσαν να συμβούν παντού. Γι' αυτό χάνεται ο χώρος, όπως χάνεται και ο χρόνος. Μένουν τα συναισθήματα, οι επιθυμίες, οι αναζητήσεις.
Στα ποιήματά της κυριαρχούν οι αντιθέσεις και όλα δημιουργούν εικόνες. Συχνά θυμίζουν ταινίες μικρού μήκους.
Ο λόγος της είναι υποβλητικός, ρέων, γαλήνιος. Ο στίχος της ελεύθερος, με έντονη όμως μουσικότητα, αρμονία και κυματισμό''.
Η συγγραφέας και θεατρολόγος Μαρία Μαρή γράφει:
'' Στις συλλογές, οι οποίες ακολούθησαν την πρώτη της συλλογή, η ποιήτρια εμπνέεται κυρίως από θέματα κοινωνικά, τη φτώχεια, τον πόλεμο, τη μετανάστευση, τα παιδιά της προσφυγιάς, τις σχολικές αίθουσες, τα γηρατειά, την άνοια, τις κάμερες που παρακολουθούν γύρω μας τα πάντα. Αυτό όμως που εξακολουθεί να έχει κυρίαρχη θέση και διατρέχει ακόμα και ποιήματα που με την πρώτη "ανάγνωσή" τους δεν έχουν άμεση σχέση με αυτόν, είναι ο έρωτας, ο έρωτας στην πιο απόλυτη μορφή του, ακόμα και όταν μένει ανεκπλήρωτος.
Η ποίηση της Άννας Ε. Πετράκη, τρυφερή και χαμηλόφωνη, κάποιες φορές τολμά να γίνεται σαρκαστική και αυτοσαρκαστική. Είναι ο δικός της σπαρακτικός τρόπος για να μιλήσει για τα λάθη των άλλων και περισσότερο για τα δικά της λάθη.
Παρόλο που η ποίησή της είναι πολύ προσωπική- ή μάλλον επειδή είναι πολύ προσωπική- καταφέρνει με έναν μαγικό τρόπο να μας αγγίζει όλους, να μας αφορά όλους".