Εξάστερο

Το Εξάστερο (Ξάστερο, Εξάστρο, Ξάστρο ή Σάστρο) ήταν ελληνική κωμόπολη της Ανατολικής Θράκης, που διοικητικά υπαγόταν στην Επαρχία Μετρών και εκκλησιαστικά στη Μητρόπολη Σηλυβρίας. Απείχε περίπου 35 χιλιόμετρα δυτικά της Κωνσταντινούπολης και γειτόνευε με τα χωριά Οικονομείο, Επιβάτες, Νιχώρι και Γιαλούς. Απείχε 1 χιλιόμετρο από την ακτή της Προποντίδας και είχε υψόμετρο 57 μέτρα.

Ονομασία

Η ονομασία Εξάστερο εξηγούνταν από την παράδοση με βάση έναν ετυμολογικό μύθο, ο οποίος έλυνε το πρόβλημα της ονομασίας όλων των χωριών της περιοχής. Σύμφωνα με τη σχετική παράδοση ένα πλοίο που ερχόταν από την κατεύθυνση της Κωνσταντινούπολης έπεσε σε μεγάλη θαλασσοταραχή. Απελπισμένοι όσοι επέβαιναν αποφάσισαν να σωθούν πέφτοντας στη θάλασσα, όταν εκ θαύματος εμφανίστηκε η Οσία Παρασκευή η Επιβατηνή, η οποία άρχισε να δίνει οδηγίες στον καπετάνιο, προκειμένου να σώσει πλοίο και πλήρωμα. Από κάθε οδηγία της Οσίας ονομάστηκε και η περιοχή της ακτής απέναντι από την οποία βρισκόταν εκείνη τη στιγμή το πλοίο. Η περιοχή που ονομάστηκε "Εξάστερο" ήταν το σημείο, όπου πια η θάλασσα, βράδυ ήδη, είχε ηρεμήσει και ο ουρανός είχε καθαρίσει και είχε γίνει "ξάστερος".
Άλλες ετυμολογήσεις συνδέουν το όνομα του χωριού με μακρινούς εποίκους από το Άστρος Κυνουρίας ("Εξ Άστρους") ή με μια ελληνοποιημένη παραφθορά του τουρκικού "Σεΐχ - ντερέ" (ποτάμι του Σεΐχη) > "Σάχτρο" > "Σάστρο" από κάποιον Σεΐχη, που υποτίθεται ότι είχε ταφεί κοντά σε κάποια ρεματιά.

Ίδρυση

Παρόλο που το γειτονικό Οικονομείο μαρτυρείται για πρώτη φορά τον 11ο αιώνα σε βυζαντινές πηγές, ωστόσο για το Εξάστερο δεν υπάρχουν ανάλογες μαρτυρίες. Ανθρώπινη πάντως παρουσία στην περιοχή προϋπήρχε, καθώς οι γεωργοί ανέφεραν συχνά ότι έβρισκαν στα χωράφια τους "κωνσταντινάτα" ή θραύσματα αγγείων. Ωστόσο, καμιά περισσότερο συγκεκριμένη πληροφορία για αυτά τα ευρήματα δεν υπάρχει. Η ύπαρξη ενός ερειπωμένου χανιού, που οι κάτοικοι ονόμαζαν "Κουλά", κοντά στο ελληνικό σχολείο πριν το 1909, όταν καταστράφηκε ολοσχερώς από πυρκαγιά, ίσως δείχνει ότι ο οικισμός ιδρύθηκε μετά την τουρκική κατάκτηση. Σύμφωνα με τις περιγραφές το χάνι μπορούσε να εξυπηρετήσει μεγάλες άμαξες και κάποιες σχετικές παραδόσεις συνδέουν το Εξάστερο με σταθμό κατά τη διαδρομή των φοροεισπρακτόρων προς την Κωνσταντινούπολη. Όποια και αν ήταν η λειτουργία του χανιού, θα πρέπει μάλλον να θεωρήσουμε βέβαιο ότι ο οικισμός υπήρχε στις αρχές του 16ου αιώνα και μάλιστα φαίνεται να ήταν τιμάριο, το οποίο ανήκε σε κάποιον Μπαμπά Αγά. Το 1521 κατά την εκστρατεία του κατά των Ούγγρων, ο Πιρί Πασάς διανυκτέρευσε με το στράτευμά του έξω από τον οικισμό. Στο όνειρό του είδε ο ότι ο Σουλτάνος Σουλεϊμάν  Α΄ ο Μεγαλοπρεπής κινδύνευε από συνωμοσία και έτσι γύρισε αμέσως στην Κωνσταντινούπολη και τον έσωσε. Μετά το πέρας της εκστρατείας στην Ουγγαρία ο Πιρί Πασάς αγόρασε το τιμάριο από τον Μπαμπά Αγά και ενίσχυσε τον ήδη υπάρχοντα μικρό οικισμό με εποίκους από την Ουγγαρία. Εξασφάλισε ακόμη φοροελαφρύνσεις, που αφορούσαν τη δεκάτη, και καθιέρωσε το έθιμο, όταν ο οθωμανικός στρατός διερχόταν από την περιοχή, αυτό να γίνεται χωρίς τύμπανα και μουσική.
Παρόλο που η ιστορία του Πιρί Πασά έχει μεγάλες δόσεις μύθου (λ.χ. το όνειρο), ωστόσο και ο ίδιος είναι υπαρκτό πρόσωπο και η σύνδεσή του με την περιοχή της Σηλυβρίας είναι γεγονός. Μαρτυρείται επίσης ότι μετά τις εκστρατείες του υπήρξε όντως εποικισμός με Ούγγρους από την περιοχή του σημερινού σερβικού Σρεμ (Σίρμιο) σε διάφορες περιοχές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ανάμεσά τους και η Ανατολική Θράκη, οι οποίες μετά τους ταραγμένους 14ο και 15ο αιώνα ήταν αραιοκατοικημένες. Πάντως το υδρωνύμιο "Ρέμα του Ματζάρ" στα δυτικά του χωριού και πολλά επώνυμα "Ματζάρης" και "Ματζαράκης" (Τουρκικά: Macar = Ούγγρος) ενισχύουν το σενάριο της μετατροπής του αρχικού ελληνικού οικισμού σε χωριό μέσω του εποικισμού με "Μαγιάρους".
Ας σημειωθεί ακόμη η παράδοση για την ύπαρξη αρχαιότερου κοντινού οικισμού, ο οποίος  κάποια στιγμή εγκαταλείφθηκε, προκειμένου να χτιστεί ο νέος.

Ευρύτερη περιοχή

Το χωριό ήταν χτισμένο στο μέσο μιας περιοχής, η οποία οριζόταν από τρεις λόφους. Το λοφώδες ανάγλυφο δημιουργούσε μεταξύ των λόφων ρεματιές, οι οποίες ήταν πλούσιες σε νερό, γι' αυτό και η περιοχή είχε αρκετές πηγές, οι οποίες ονομάζονταν "μπουνάρια", πηγάδια, αγιάσματα, αλλά και δύο νερόμυλους, που εξυπηρετούσαν τις ανάγκες των κατοίκων. Αν και δεν έλειπαν τα δέντρα, τα οποία συγκεντρώνονταν στις ρεματιές και γύρω από παρεκκλήσια και αγιάσματα, η βλάστηση ήταν κυρίως ποώδης, η δε περιοχή γενικότερα ήταν αξιοποιημένη αγροτικά.
Στον ανατολικό λόφο βρισκόταν το Αγίασμα της Αγίας Μαρίνας και το εξωκλήσι της Παναγίας. Αυτή ήταν η περιοχή στην οποία πήγαιναν εκδρομή οι μαθήτριες της Αρχιγενείου Σχολής των γειτονικών Επιβατών ερχόμενες από θαλάσσης. Βόρεια του ανατολικού λόφου βρισκόταν το νεκροταφείο.
Στον δυτικό λόφο, που ονομαζόταν Παχυμνός, υπήρχε το Αγίασμα των Αγίων Αποστόλων. Η καλλιεργήσιμη περιοχή εκεί κοντά φημιζόταν για τα πεπόνια της.
Στον βόρειο λόφο υπήρχε ο ναός του Αγίου Στεφάνου. Εκεί τελούνταν την ημέρα της Αποτομής της Κεφαλής του Ιωάννη πανηγύρι, το οποίο συγκέντρωνε προσκυνητές και από τα γύρω χωριά. Ανατολικά του Αγίου Στεφάνου υπήρχαν διαδοχικά τα Αγιάσματα του Αγίου Κωνσταντίνου και του Αγίου Ιωάννη, όπου βρισκόταν και η πηγή από την οποία υδροδοτούνταν το χωριό. Πολύ κοντά βρίσκονταν και άλλες πηγές οι οποίες κατέληγαν σε μια μεγάλη ρεματιά, η οποία σχημάτιζε καταρράκτη 8 μέτρων και ονομαζόταν Δέση. Η Δέση έρεε στη συνέχεια ανατολικά του οικισμού και χρησίμευε για το πότισμα των ζώων, για το πλύσιμο και τελικά δεχόταν και τα λύματα παρακείμενων "καζανιών", που παρασκεύαζαν τσίπουρο, μέχρι που προχωρούσε εκτός του οικισμού και εξέβαλλε στη θάλασσα. Βορειοδυτικά του Αγίου Στεφάνου πήγαζε το "Ρέμα του Ματζάρ", το οποίο χυνόταν στη θάλασσα μεταξύ Εξαστέρου και Επιβατών. Σε απόκρημνο σημείο της κοίτης του πιο πάνω ρέματος υπήρχε λαξευτή σε πορώδη βράχο εκκλησία αφιερωμένη στην Αγία Φωτεινή. Ακόμη πιο βόρεια από τον Άγιο Στέφανο υπήρχε χαράδρα η οποία ονομαζόταν "Κεραμίδα" και αποτελούσε το σύνορο με το γειτονικό Νιχώρι. Μετά την Κεραμίδα διερχόταν ο δρόμος που οδηγούσε στην Τσατάλτζα.
Στα νότια του οικισμού το έδαφος κατηφόριζε ομαλά μέχρι τη θάλασσα, η οποία διαθέτει αμμώδη παραλία. Εκεί βρισκόταν ο "Καζάρμας", ουσιαστικά το επίνειο του Εξαστέρου, με στοιχειώδεις υποδομές για την εξυπηρέτηση των καϊκιών, που μετέφεραν προϊόντα από και προς την Κωνσταντινούπολη.

Οικισμός

Ο ίδιος ο οικισμός απλωνόταν χωρίς κανένα ιδιαίτερο ρυμοτομικό σχεδιασμό, τουλάχιστον μέχρι την πυρκαγιά του 1909, γύρω από τρεις πλατείες. Η πρώτη βρισκόταν μπροστά από την Εκκλησία, όπου υπήρχαν καφενεία και σύχναζαν οι άρχοντες ("τσορμπατζήδες"). Η δεύτερη πλατεία βρισκόταν στα νότια και διέθετε μαρμάρινη δεξαμενή ("χαβούζα"). Σε αυτή κατέληγε η "Σούσα", ο δρόμος ο οποίος συνέδεε την παραλία με το χωριό (σήμερα: Makbule Hanim Cd. και Atatürk Cd). Η τρίτη πλατεία βρισκόταν μπροστά από το Δημοτικό Σχολείο και διέθετε καταστήματα και μαρμάρινη βρύση.  Οι δρόμοι γενικά ήταν χωματόδρομοι εκτός από τη Σούσα και τον κεντρικό, που διέσχιζε το χωριό από ανατολικά προς τα δυτικά και κατέληγε στο σχολείο, οι οποίοι ήταν πλακόστρωτοι.
Τα σπίτια ήταν ξύλινα με βάση περίπου ενός μέτρου από πωρόλιθο και τούβλα. Λίγες μόνο οικίες ήταν εξολοκλήρου λιθόκτιστες, ενώ το μέγεθος και η πολυτέλειά τους εξαρτιόταν από την οικονομική δυνατότητα του καθενός. Ιδιαίτερα μετά την πυρκαγιά του Απριλίου του 1909 το χωριό διακρίνει ένας νέος αέρας λόγω της σχεδόν εξ αρχής του ανοικοδόμησης.
Το Εξάστερο διέθετε δύο εκκλησίες: παλαιότερη ήταν η εκκλησία του Αγίου Στεφάνου (1844) που βρισκόταν εκτός του οικισμού, εντός δασυλλίου, και πανηγύριζε στις 2 Αυγούστου (ανακομιδή των λειψάνων). Η δεύτερη ήταν αφιερωμένη στους Αγίους Κωνσταντίνο και Ελένη (21 Μαΐου) και κάηκε ολοσχερώς, κατά τη διάρκεια μεγάλης πυρκαγιάς που κατέκαψε το μεγαλύτερο μέρος της κωμόπολης.

Τοπικό Ιδίωμα

Οι κάτοικοι του Εξάστερου ήταν αποκλειστικά ελληνόφωνοι. Το τοπικό τους ιδίωμα ανήκαν σε αυτά που ονομάζονται ημιβόρεια, καθώς απέβαλλε τα άτονα [i] και [u] των περισσότερων καταλήξεων. Η αποβολή άτονων φωνηέντων εντός της λέξης ήταν σπανιότερη. Αρχαϊσμοί και τουρκικά δάνεια συνυπάρχουν, όπως και σε πολλά άλλα ιδιώματα.