google/wiki40b huggingface dataset:
Μανίνα

Το εβδομαδιαίο περιοδικό Μανίνα εμφανίσθηκε στα μέσα του 1972 και η έκδοσή του διακόπηκε στα τέλη του 1992.
Απευθυνόταν κυρίως σε κορίτσια ηλικίας 8-15 ετών και αρχικά περιελάμβανε πολλές εικονογραφημένες ιστορίες (κόμικς) από ξένους εκδοτικούς οίκους, όπως φυσικά η πλειονότητα των περιοδικών που κυκλοφορούσαν εκείνη την εποχή στην Ελλάδα, αφού σπάνιζαν οι εγχώριοι τίτλοι. Με την πάροδο του χρόνου προστέθηκαν στην ύλη του διάφορα ένθετα αφιερώματα αλλά και πολλές προσφορές (ιδιαίτερα κατά τη δεκαετία του 1980) προκειμένου να παραμείνει ανταγωνιστικό σε σχέση με τα υπόλοιπα έντυπα που υπήρχαν στην αγορά.
Ο υπεύθυνος έκδοσής του Νικόλαος Δεληγιώργης είχε παλαιότερα δηλώσει σε συνέντευξη που παραχώρησε στο συγγραφέα και μελετητή κόμικς Νίκο Νικολαΐδη (η οποία δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα www.comicart.gr όσο και στην τοπική μηνιαία εφημερίδα "Αιγάλεω") ότι οι ιστορίες άγγιζαν μοντέρνα θέματα της καθημερινότητας που είχαν κοινωνικές προεκτάσεις και απέφευγαν τις ακρότητες. Στο γεγονός αυτό οφείλονταν η επιτυχία που γνώρισε το περιοδικό, επιτυγχάνοντας στην κορύφωσή της τον αριθμό των 140.000 τευχών κάθε εβδομάδα.
Κατά την τελευταία περίοδο έκδοσής της, την "Μανίνα" είχε αναλάβει ο Κώστας Μπαζαίος.
Τομάζο Αλμπινόνι

Βιογραφία

Για την ζωή του Αλμπινόνι δεν είναι διαθέσιμες πολλές πληροφορίες. Γεννήθηκε στη Βενετία και υπήρξε γιος του εύπορου εμπόρου και ευγενούς Αντόνιο Αλμπινόνι. Σπούδασε βιολί και τραγούδι, ενώ η πρώτη του όπερα (Zenobia, regina de Palmireni) ολοκληρώθηκε στη Βενετία το 1694, μαζί με μία συλλογή από δώδεκα σονάτες (Opus 1). Μέχρι το θάνατο του πατέρα του (1709), καλλιέργησε την κλίση του στη μουσική ενώ αργότερα κατάφερε να εξελιχθεί σε επαγγελματία μουσικό, γεγονός στο οποίο συνετέλεσε η ανάληψη της οικογενειακής επιχείρησης από τους μικρότερους σε ηλικία αδελφούς του, με αποτέλεσμα να απαλλαχθεί ο ίδιος από την ευθύνη.
Κατά το μεγαλύτερο διάστημα της ζωής του έμεινε στη Βενετία, ωστόσο καταγράφονται ταξίδια του, κυρίως στη Βόρεια Ευρώπη. Μετά τα μέσα της δεκαετίας του 1720, δεν υπάρχουν σημαντικά στοιχεία για τη ζωή του ή την μουσική του παραγωγή. Πέθανε το 1751 στη Βενετία.

Έργο

Στην εποχή του, ο Αλμπινόνι απέκτησε φήμη ως συνθέτης της όπερας. Εκτιμάται πως ολοκλήρωσε περίπου ογδόντα όπερες, αρκετές από τις οποίες παρουσιάστηκαν σε άλλες πόλεις, όπως για παράδειγμα το Μόναχο. Το μεγαλύτερο μέρος των οπερατικών του έργων δεν διασώζεται, καθώς δεν τυπώθηκε στην εποχή του ή καταστράφηκε, σε αντίθεση με συνολικά δέκα συλλογές με οργανικά έργα του, για τα οποία είναι γνωστός σήμερα (Op.1 - Op.10). Ο Αλμπινόνι έδειξε επίσης ιδιαίτερο ενδιαφέρον στο όργανο του όμποε και θεωρείται ο πρώτος Ιταλός που συνέθεσε κονσέρτα για το όργανο αυτό.
Το έργο "Αντάτζιο σε Σολ μινόρε" που αποδιδόταν στον Αλμπινόνι, στην πραγματικότητα είναι σύνθεση του ιταλού βιογράφου και μουσικολόγου Ρέμο Τζιατσόττο (Remo Giazotto, 1910-1998). Ο Giazotto, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, ενορχήστρωσε και συνέθεσε το έργο βασιζόμενος σε ένα μικρό κομμάτι χειρόγραφης παρτιτούρας του Αλμπινόνι, το οποίο περιήλθε στην κατοχή του από την Σαξονική Κρατική Βιβλιοθήκη της Δρέσδης μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Κατόπιν, συνέθεσε το αντάτζιο βασιζόμενος στο αποσπασματικό θέμα του αποσπάσματος της παρτιτούρας. Κατοχύρωσε τα δικαιώματα και δημοσίευσε το έργο το 1958, με τον τίτλο "Αντάτζιο σε Σολ μινόρε για Έγχορδα και Όργανο, σε Δύο Θεματικές Ιδέες και Μπάσο του Τομάσο Αλμπινόνι" (Adagio in G Minor for Strings and Organ, on Two Thematic Ideas and on a Figured Bass by Tomaso Albinoni). Ο Giazotto δεν εμφάνισε ποτέ το απόσπασμα της παρτιτούρας, και δεν υπάρχει καμιά επίσημη καταχώρηση της παρουσίας του στην συλλογή της Βιβλιοθήκης της Δρέσδης.
Η ανακάλυψη από τον μουσικολόγο Muska Mangano, τελευταίο βοηθό του Giazotto, μιας σύγχρονης αλλά ανεξάρτητης παρτιτούρας της μεταγραφής του μέρους του μπάσου και των έξι αποσπασματικών μέτρων του βιολιού "που φέρει στην πάνω δεξιά γωνία σφραγίδα που δηλώνει ξεκάθαρα την προέλευση από την Δρέσδη του πρωτότυπου από την οποία προήρθε", δίνει κάποια υποστήριξη στην αναφορά του Giazotto ότι πηγή του ήταν μια χειρόγραφη παρτιτούρα από τη Δρέσδη. Η συναίνεση των ειδικών είναι ότι το Αντάτζιο είναι σύνθεση του Giazotto, όποια και να ήταν η πηγή που τον ενέπνευσε.
Ψευδο-Μωυσής (Κρήτη)

Ο ψευδο-Μωυσής ήταν Ιουδαίος της Κρήτης του 5ου αιώνα ο οποίος ισχυρίστηκε πως είναι ο Βιβλικός Μωυσής και ο Μεσσίας.
Μετά την αποτυχημένη Στάση του Μπαρ Κοχμπά, τα μαζικά μεσσιανικά κινήματα του ιουδαϊσμού σταμάτησαν, η ελπίδα της έλευσης του Μεσσία, ωστόσο, συνέχισε. Σύμφωνα με μία ερμηνεία του Ταλμούδ, ο Μεσσίας αναμενόταν το έτος 440 (Sanh. 97b) ή 471 ("Ab. Zarah 9b).
Αυτή η προσδοκία, σε συνδυασμό με τις ταραχές στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία που προκάλεσαν οι βαρβαρικές εισβολές, επέφεραν μια αναζωπύρωση του εβραϊκού μεσσιανισμού γύρω στον 5ο αιώνα. Επί βασιλείας Θεοδοσίου Β΄ και Πατριαρχείας Αττικού, ένας άνδρας ο οποίος αυτοαποκαλέστηκε Μωυσής, ισχυριζόμενος πως κατέβηκε από τον ουρανό, υποσχέθηκε να οδηγήσει τους Ιουδαίους της Κρήτης στην Παλαιστίνη δια ξηράς μέσα από τη θάλασσα ακριβώς όπως ο Μωυσής είχε οδηγήσει, σύμφωνα με την Πεντάτευχο, τους Ισραηλίτες στη Γη της Επαγγελίας μέσω της Ερυθράς Θάλασσας. Επί ένα χρόνο περιδιάβηκε την Κρήτη κυρήττοντας τη νέα έξοδο προς τη Γη της Επαγγελίας. Οι οπαδοί του εγκατέλειψαν τις περιουσίες τους και περίμεναν την ημέρα κατά την οποίαν ο Μωυσής θα ανέγγελνε την αποχώρηση. Όταν τους κάλεσε, τον ακολούθησαν σε ένα ακρωτήρι πάνω από τη θάλασσα, από όπου τους διέταξε να πέσουν κάτω. Αρκετοί πέθαναν από πνιγμό ή χτυπώντας στα βράχια. Κάποιοι σώθηκαν από χριστιανούς αλιείς και εμπόρους, που έτυχε να βρεθούν στο σημείο. Μετά το συμβάν, σύμφωνα με το Σωκράτη Σχολαστικό, πολλοί Κρήτες Ιουδαίοι ασπάστηκαν το Χριστιανισμό. 
Ενώ ο Σωκράτης αναφέρει πως ο Μωυσής εξαφανίστηκε ("ἀφανὴς γάρ ἐγένετο") και γι' αυτό κυκλοφόρησαν φήμες πως ήταν ένας δαίμονας που έστειλε ο Θεός για να οδηγήσει τους Εβραίους σε λάθος δρόμο, το αιθιοπικό "Χρονικόν" του Ιωάννη Νικίου ισχυρίζεται ότι έπεσε στη θάλασσα και πέθανε. Παρότι αποκαλούσε τον εαυτό του Μωυσή, το "Χρονικόν" δίνει το πραγματικό του όνομα ως "Fiskis'.
Διεθνές δημοψήφισμα

Γενικά

Το Διεθνές δημοψήφισμα αποτελεί την τελειότερη μορφή άσκησης ακριβώς αυτού του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης των λαών. Βάσει της δημοκρατικής αρχής της πλειοψηφίας ο πληθυσμός δια του εν λόγω δημοψηφίσματος εκφράζει τη θέλησή του για την τύχη του εδάφους του. Δηλαδή αν θα διατηρηθεί τούτο υπό την κυριαρχία ορισμένου κράτους, ή θα προσαρτηθεί σε άλλο, ή θα σχηματίσει νέο κράτος.
Σημειώνεται ότι το διεθνές δημοψήφισμα εφαρμόστηκε στη πράξη πολύ πριν καθιερωθεί αυτό από τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Ήδη ο Ούγκο Γκρότιους (1583-1645), ο επιλεγόμενος "Πατέρας του Διεθνούς Δικαίου" δίδασκε από εποχής του ότι σε περίπτωση μεταβίβασης της κυριαρχίας κάποιου εδαφικού τμήματος καθίσταται πρωτίστως αναγκαία η συναίνεση των κατοίκων.
Η Γαλλική Επανάσταση φέρεται να εφάρμοσε το διεθνές δημοψήφισμα προκειμένου να δικαιολογήσει ορισμένες προσαρτήσεις περιοχών τις οποίες έκανε αφού προηγουμένως είχε καταλάβει. Αλλά και έτσι η προσάρτηση χριζόταν νόμιμη εφόσον συμφωνούσε ο μεταβιβαζόμενος πληθυσμός. Η διεθνής πλέον αυτή πρακτική υποχώρησε μετά τις κατακτήσεις που προέβη ο Μέγας Ναπολέων. Αλλά και αργότερα στο Συνέδριο της Βιέννης το 1815 διατυπώθηκαν ιδέες τελείως αντίθετες προς το διεθνές δημοψήφισμα.
Αναμφισβήτητα το διεθνές δημοψήφισμα εκφράζει τις υγιείς αρχές της διεθνούς πολιτικής. Όταν ένα κράτος εκχωρεί τμήμα του εδάφους του, πρέπει να λαμβάνει υπόψη του απαραίτητα και τη θέληση του πληθυσμού που κατοικεί στο έδαφος αυτό. Στη σύγχρονη εποχή το διεθνές δημοψήφισμα αποτελεί απόρροια της "Αρχής της αυτοδιάθεσης των λαών" την οποία και καθιέρωσε ο Χάρτης των Η.Ε.
Ιβάν Καβιέδες

Στυλ παιχνιδιού

Είναι γνωστός για το κατπληκτικό άγγιγμα της μπάλας που διαθέτει, την καταπληκτική του πάσα και την αίσθηση του γκολ στο αίμα του. Αν και δεν είναι καλός στο ψηλό παιχνίδι έχει βάλει πολλά γκολ με το κεφάλι. Μια μέρα που θα θυμάται για πάντα είναι όταν έβαλε γκολ ψαλιδάκι απέναντι στην Μπαρσελόνα με τη Ρεάλ Βαγιαδολίδ. Το γκολ αυτό ψηφίστηκε ως το καλύτερο της χρονιάς.

Καριέρα παίκτη

Ο Καβιέδες έγινε γνωστός όταν σε μια χρονιά σκόραρε 43 γκολ στο πρωτάθλημα του Ισημερινού. Αυτός ήταν και ο λόγος για μετακίνησή του στην Ιταλία και την Περούτζια της ιταλικής Σέριε Α. Ο Καβιέδες δεν ταίριαξε με το κλίμα εκεί και έτσι και από τότε άλλαξε έναν αριθμό ομάδων στην Ευρώπη, το Μεξικό και τη Νότια Αμερική πριν επιστρέψει στην πατρίδα του.
Μετά από ένα σύντομο πέρασμα από την Ντεπορτίβο Κίτο ο Καβιέδες έκανε συμβόλαιο με την Κρίσταλ Πάλας, ομάδα της Πρέμιερ Λιγκ Αγγλίας και έγινε ο τρίτος παίκτης από τον Ισημερινό που έπαιξε στη συγκεκριμένη κατηγορία της Αγγλίας. Μεταγγράφηκε στο σύλλογο για ένα ποσό της τάξεως των £2.000.000 και για αυτό υπάρχει σύγχηση για το αν δώθηκε με δανεεισμό ή με μεταγγραφή. Δεν ταίριαξε με τη φιλοσοφία του προπονητή Ιάιν Ντόουι και το σύστημά του 4-5-1. Έφυγε το χειμώνα της περιόδου 2004/05.
Μετά το Μουντιάλ της Γερμανίας (2006) μεταγράφηκε από τους Αρχεντίνος Τζούνιορς στην Ελ Νασιονάλ (Ισημερινός), πρωταθλητές σεζόν 2005-2006. Στο πρώτο του επίσημο παιχνίδι σκόραρε τέσσερα γκολ.

Διεθνής Καριέρα

Ντεμπούτο στην εθνική της πατρίδας του έκανε στην προκριματική φάση του Μουντιάλ της Ιαπωνίας και της Κορέας (2002) απέναντι στη Βραζιλία το 1998.
Ο Καβιέδες είναι αλησμόνητος στους συμπατριώτες του γιατί σκόραρε στην ισοπαλία 1-1 με την Ουρουγουάη το 2001 στα προκριματικά του Μουντιάλ Κορέας-Ιαπωνίας, χρονιά κατά την οποία έκανε την πρώτη του εμφάνιση σε Μουντιάλ ο Ισημερινός.
Ήταν βασικό στέλεχος της εθνικής ομάδας της πατρίδας του η οποία συμμετείχε στα δύο τελευταία μουντιάλ (Ιαπωνία-Κορέα:2002, Γερμανία:2006).
Συμμετείχε στα παιχνίδια του Μουντιάλ του 2006 στα οποία και νίκησε με 2-0 στην πρεμιέρα την Πολωνία και με 3-0 την Κόστα Ρίκα. Ήταν το παιχνίδι στο οποίο σκόραρε το πρώτο του γκολ ο El Nine σε Μουντιάλ μετά από μπαλιά του Έντισνσον Μέντεζ. Το πανηγύρισε βγάζοντας μια κίτρινη μάσκα του Σπάιντερ-Μαν και φορώντας την και σηκώνοντας τα χέρια του πάνω μιμούμενος τον Οτιλίνο Τενόριο (σκοτώθηκε σε αυτοκινητικό δυστήχημα το 2005) όταν πανηγύριζε.
"Ο Οτιλίνο μας βλέπει από τον παράδεισο," είπε αργότερα.
Αυτό το γκολ βοήθησε τον Ισημερινό να περάσει στην επόμενη φάση μαζί με τη Γερμανία.
Κυβέρνηση Κώστα Σημίτη Σεπτεμβρίου 1996

Κυβερνητικό έργο

Αρχίσαν να κατασκευάζονται υποδομές. Ανάμεσα στα έργα που έγιναν ξεχωρίζουν το μετρό της Αθήνας, το τραμ της Αθήνας, το νέο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος», η Αττική Οδός (έργο για το οποίο διατυπώθηκαν ενστάσεις σε ότι αφορά το κόστος του και ειδικότερα το τελικό ποσό του 1 τρισ. δρχ. σε σχέση με τα 524 δισ. της αρχικής σύμβασης), η Γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου και η Εγνατία Οδός, έργο για το οποίο ασκήθηκε κριτική σε ότι αφορά την τήρηση των χρονοδιαγραμμάτων.
Κύριος σκοπός της οικονομικής πολιτικής του Σημίτη ήταν η µείωση του πληθωρισµού βάσει ενός ενδιάµεσου στόχου διατήρησης της σχετικά σταθερής µέσης συναλλαγµατικής ισοτιµίας της δραχµής έναντι της ΕΛΜ. Στα τέλη του 1996, ξεκίνησε ένα νέο στάδιο, όταν φάνηκε ότι χρειαζόταν αυστηρότερος συνδυασµός οικονοµικών πολιτικών. Η χρήση της συναλλαγµατικής ισοτιµίας ως ονοµαστικής "άγκυρας" απεδείχθη επιτυχής στρατηγική για τη µείωση του πληθωρισµού στην Ελλάδα. Μετά την είσοδο της δραχµής στον Μηχανισμό Συναλλαγματικών Ισοτιμιών, τον Μάρτιο του 1998, δόθηκε µεγαλύτερη έµφαση στον ρόλο της εισοδηµατικής πολιτικής ως στοιχείου-κλειδί της αντιπληθωριστικής στρατηγικής, μέσω αυξήσεων στον δημόσιο τομέα αντίστοιχων µε τον αναµενόµενο πληθωρισµό για τα επόµενα έτη. Το Μάιο 1998, υπεγράφη διετής εθνική συλλογική σύµβαση για τον ιδιωτικό τοµέα: η συµφωνία αυτή θεωρήθηκε σηµαντικό βήµα προς την καθιέρωση συγκρατηµένων µισθολογικών αυξήσεων. 
Η δημοσιονομική εξυγίανση προχώρησε με εντυπωσιακούς ρυθμούς. Το έλλειμμα και το χρέος μειώθηκαν σημαντικά. Σύμφωνα με τα αναθεωρημένα στοιχεία της Eurostat την περίοδο αυτή το έλλειμμα της γενικής κυβέρνησης μειώθηκε από το 9,1% του ΑΕΠ το 1995 στο 3,1% το 1999. Το δημόσιο χρέος μειώθηκε από 97% του ΑΕΠ το 1995 στο 94% το 1999. Η Ελλάδα αύξησε σημαντικά τα φορολογικά της έσοδα την περίοδο αυτή και συγκράτησε τις πρωτογενείς δαπάνες, καταφέρνοντας να έχει πρωτογενές πλεόνασμα. Το πρωτογενές πλεόνασµα αυξήθηκε από 2,2% του ΑΕΠ το 1995 σε 4,3% το 1999. Έτσι και σε συνδυασμό με τη μείωση του κόστους εξυπηρέτησης του δημοσίου χρέους, από 11,2% του ΑΕΠ το 1995 στο 7,4% το 1999, κατάφερε την σημαντική μείωση ελλειμμάτων και χρέους. Η ελληνική οικονομία αναπτυσσόταν με ρυθμούς 3,5% κατά μέσο όρο ετησίως την περίοδο 1996-2000 αρκετά υψηλότερα του μ.ο. της ευρωζώνης, 2,4%. Οι συνολικές επενδύσεις αυξήθηκαν από 17,7% του ΑΕΠ το 1995 στο 21,6% του ΑΕΠ το 2000. Οι δαπάνες για δηµόσιες επενδύσεις, που συγχρηµατοδοτούνταν σε µεγάλο βαθµό από τους πόρους των διαρθρωτικών ταµείων της ΕΕ, κινήθηκαν σε υψηλά επίπεδα.

Διαδοχή

Στις εκλογές του 2000, το κόμμα του ΠΑΣΟΚ πέτυχε την επανεκλογή του ως πρώτο κόμμα και ο Κ. Σημίτης παρέμεινε στην πρωθυπουργία σχηματίζοντας την Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Σημίτη 2000.
Άρης Θεσσαλονίκης (άρση βαρών)

Ανδρικό τμήμα

Το τμήμα ιδρύθηκε το 1985, όταν ο ΑΣ Άρης βρισκόταν υπό την προεδρία του Άκη Μιχαηλίδη. Μοναδικός προπονητής στην δεκαπενταετή πορεία του τμήματος υπήρξε ο παλιός πρωταθλητής της ΧΑΝΘ και καθηγητής Φυσικής Αγωγής, Κώστας Καζακλής. Ως έδρα χρησιμοποιούνταν το κλειστό γυμναστήριο που βρίσκεται κάτω από την θύρα 1 του γηπέδου Χαριλάου.
Πρώτη επιτυχία του τμήματος υπήρξε η τέταρτη θέση στο πανελλήνιο πρωτάθλημα εφήβων του 1988, με κορυφαίο αθλητή, τον μετέπειτα προπονητή της ελληνικής εθνικής ομάδας άρσης βαρών σε πάγκο, Δημήτρη Ιωαννίδη στα 82,5 κιλά, ο οποίος κατέκτησε δύο φορές το πανελλήνιο πρωτάθλημα εφήβων και αναδείχθηκε τρίτος Βαλκανιονίκης. Επίσης, αξιόλογοι αθλητές υπήρξαν ο Γιώργος Οικονόμου στα 100 κιλά και ο Γιώργος Ναλτσατσιάδης στα 90 κιλά, οι οποίοι κατέκτησαν το αργυρό μετάλλιο στο πανελλήνιο πρωτάθλημα εφήβων, ενώ χάλκινα μετάλλια κατέκτησαν οι Στέργιος Αζάς στα 67,5 κιλά, Κώστας Κοροξενίδης στα 100 κιλά και Θανάσης Κιοσσές στα υπερβαρέα βάρη. Παρά τις πρώιμες αυτές επιτυχίες, οι αθλητές αυτοί σταμάτησαν πρόωρα τις καριέρες τους, με το ανδρικό τμήμα να σταματάει την λειτουργία του το 1998.

Γυναικείο τμήμα

Ο ΑΣ Άρης ίδρυσε το 1990 το πρώτο γυναικείο τμήμα άρσης βαρών στην βόρεια Ελλάδα, λειτουργώντας για μία δεκαετία με μεγάλες επιτυχίες σε επίπεδο γυναικών και νεανίδων. Από το 1994 ως το 1997, ο Άρης υπήρξε ο αποκλειστικός τροφοδότης του κλιμακίου βορείου Ελλάδος της ελληνικής εθνικής ομάδας, κατακτώντας παράλληλα τα πανελλήνια πρωταθλήματα του 1994 και του 1995.
Κορυφαίες αθλήτριες του συλλόγου υπήρξαν οι Φιλιππία Κοχλιαρίδου στα 75 κιλά, Θεανώ Ζαγκλιβέρη στα 67,5 κιλά, Μαρία Παπάζογλου στα 82,5 κιλά, Χρύσα Τακίδου στα 48 κιλά, Ρεβέκκα Αηδονίδου στα 52 κιλά, Ευγενία Αηδονίδου στα 56 κιλά, Σαβούλα Αηδονίδου στα 67,5 κιλά, Σοφία Ναλμπαντίδου στα 67,5 κιλά και Βίκυ Μπόγδου στα υπερβαρέα.
Το γυναικείο τμήμα διέκοψε την λειτουργία του δύο χρόνια μετά το ανδρικό, το 2000.
Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 1979

Σύστημα διεξαγωγής

Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1979 συμμετείχαν 10 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς.
Σύμφωνα με την προκήρυξη οι τελευταίες δύο ομάδες υποβιβάζονταν στη Β΄ κατηγορία. Ο Ολυμπιακός Λευκωσίας και ο Απόλλων Λεμεσού αποχώρησαν από τη διοργάνωση πριν την ολοκλήρωση της και έτσι ήταν αυτές οι δύο ομάδες που υποβιβάστηκαν. Το πρωτάθλημα ολοκληρώθηκε με 8 ομάδες.

Σύστημα βαθμολόγησης

Κάθε νίκης βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και κάθε ήττα με 1 βαθμό.

Κριτήρια κατάταξης Α΄ φάσης

Οι ομάδες κατατάσσονταν με βάση τον συνολικό αριθμό βαθμών που κέρδισαν. Σε περίπτωση ισοβαθμίας στον συνολικό αριθμό βαθμών που κέρδισαν δύο ή περισσότερες ομάδες πιο ψηλά κατατασσόταν η ομάδα με τη μεγαλύτερη διαφορά μεταξύ των νικηφόρων και των απολεσθέντων σετ.
Βόλφγκανγκ Σένε

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην πόλη Μπαντ Γκάντερσχαϊμ (Bad Gandersheim) της Γερμανίας. Σπούδασε στη Μουσική Σχολή του Ανοβέρου και στο Αμβούργο. Το 1973 άρχισε στην Κρατική Όπερα της Στουτγκάρδης.
Το ρεπερτόριό του περιλαμβάνει περίπου εβδομήντα ρόλους οπερατικών έργων. Έχει εμφανιστεί στο Σάλτσμπουργκ, στο Ισραήλ, στο Μόναχο, στη Βιέννη, στο Αμβούργο, στο Βερολίνο και στη Βασιλεία και έχει συνεργαστεί με διάσημους διευθυντές ορχήστρας, όπως τον Σερ Γκεόργκ Σόλτι (Solti), τον Ρικάρντο Μούτι (Muti),  τον Ζούμπιν Μέτα, τον Ντανιέλ Μπαρενμπόιμ (Barenboim), τον Ραφαέλ Κουμπέλικ (Kubelik), τον Βόλφγκανγκ Σαβάλις (Sawallisch), τον Τζουζέπε Σινόπολι (Sinopoli), και άλλους.
Αταλάντη (νησίδα)

Η νησίδα Αταλάντη είναι νησί στα ανοικτά των δυτικών ακτών της Αττικής, μεταξύ της Σαλαμίνας και του επίνειου της Αθήνας, του Πειραιά. Στην αρχαιότητα, το νησί ήταν γνωστό με την ονομασία Ατάλαντα ή Αταλάντη (Αταλάντη).
Εθνική Ιρλανδίας Β (ποδόσφαιρο ανδρών)

Η Εθνική Ιρλανδίας Β (ποδόσφαιρο ανδρών) είναι η αναπληρωματική ομάδα της Εθνικής Ιρλανδίας. Δεν υπάρχουν διοργανώσεις για τις ομάδες Β. Ωστόσο, από το 1957 η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ιρλανδίας διευθετεί φιλικά παιχνίδια.
Πρώτο παιχνίδι της ομάδες έγινε στις 20 Οκτωβρίου 1957 στο Dalymount Park με αντίπαλο την Εθνική Ρουμανίας (ποδόσφαιρο ανδρών), φέρνωντας ισοπαλία 1-1. Τον Αύγουστο του 1958 η ομάδα ταξίδεψε στο Ρέυκιαβικ και κέρδισε την Εθνική Ισλανδίας (ποδόσφαιρο ανδρών) με 3-2. Το Σεπτέμβριο του 1960, η Ισλανδία πήγε στο Dalymount Park, και έχασε με 2-1. Και στις δύο περιπτώσεις η Ισλανδία χρησιμοποίησε την κύρια ομάδα της και έτσι η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ισλανδίας θεωρεί αυτά τα παιχνίδια ως επίσημα διεθνή παιχνίδια. 
Ενδιάμεσα των δύο αυτών παιχνιδιών, η Εθνική Ιρλανδίας Β αντιμετώπισε την Εθνική Νοτίου Αφρικής, κερδίζοντας με 1-0 στο Dalymount Park. Η Νότια Αφρική επίσης θεωτεί αυτά τα παιχνίδια ως διεθνή παιχνίδια. 
Μετά το παιχνίδι με την Ισλανδία το 1960, πέρασαν τριάντα χρόνια πριν η Εθνική Ιρλανδίας Β αγωνιστεί επίσημα ξανά. Το 1990 η ομάδα αναβίωσε και έπαιξε με την Εθνική Αγγλίας Β (ποδόσφαιρο ανδρών). Στις 27 Μαρτίου 1990 κέρδισε την αντίστοιχη αγγλική ομάδα με 4-1, η οποία είναι η μεγαλύτερη νίκη στην ιστορία της ομάδας. Τέσσερα χρόνια αργότερα, η Αγγλία Β κέρδισε την Ιρλανδία Β στο Άνφιλντ  με 2-0, την 1η Δεκεμβρίου 1994. Η ήττα αυτή είναι η μεγαλύτερη ήττα της Ιρλανδίας Β. 
Μεταξύ αυτό των δύο παιχνιδιών, η Ιρλανδία Β κέρδισε την Εθνική Δανίας (ποδόσφαιρο ανδρών) 2-0 στο Tolka Park στις 12 Φεβρουαρίου 1992.
Γουλιέλμος Φρειδερίκος του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ

Βιογραφία

Ήταν ο τρίτος γιος του Ιωάννη-Φρειδερίκου μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ και της Ελεονόρας-Έρμπουτε των Βέττιν, κόρης του Ιωάννη-Γεωργίου Α΄ δούκα της Σαξονίας-Άιζεναχ.
Το 1723 απεβίωσε στο Ούντεραϊχενμπαχ σε ηλικία 37 ετών και τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Κάρολος-Γουλιέλμος-Φρειδερίκος.
Μάστρο Αιτωλοακαρνανίας

Γεωγραφία - Ιστορία

Το Μάστρο βρίσκεται ανατολικά του Αχελώου ποταμού. Απέχει 19 χλμ. βορειοδυτικά του Μεσολογγίου και 8 χλμ. δυτικά από το Αιτωλικό. Στα βόρεια του χωριού, σε απόσταση 500 μέτρων και στο λόφο "Παλαιόκαστρον", έχουν βρεθεί αμυντικά συγκροτήματα, αρχαιολογικές θέσεις και οικιστικά σύνολα που πιστοποιούν την ύπαρξη της αρχαίας Αιτωλικής πόλης Παιάνιον, την οποία αναφέρει ο ιστορικός Πολύβιος ως ολοκληρωμένο οικισμό προστατευμένο με τείχη και πύργους. Το 219 π.Χ. και κατά τη διάρκεια του Συμμαχικού Πολέμου μεταξύ Μακεδόνων εναντίον της Αιτωλικής Συμπολιτείας, λεηλατήθηκε από τον βασιλιά της Μακεδονίας Φίλιππο Ε΄. Από το 1976 η περιοχή έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος.

Διοικητικά

Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα από το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Παραχελωΐτιδος. Το 1925, με το ΦΕΚ 16Α - 22/01/1925 συστάθηκε κοινότητα Μάστρου με έδρα τον οικισμό. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τα Πλατάνια αποτελούν την τοπική κοινότητα Μάστρου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Οινιάδων του Ιεράς Πόλης Μεσολογγίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 568  κατοίκους ενώ ως οικισμός 406.
Ζυγός ψυχοστασίας (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο αρ. Π81)

Περιγραφή

Αποτελείται από χρυσά ελάσματα, τα οποία σχηματίζουν ζυγαριά. Στο κέντρο της ράβδου είναι προσαρμοσμένη θηλιά. Δεξιά και αριστερά της ράβδου είναι αναρτημένοι δύο δίσκοι. Οι δίσκοι είναι στολισμένοι με έκτυπο συμμετρικό ανθό με έξι πέταλα, εγγεγραμμένο σε κανονικό εξάγωνο. Στο κενό ανάμεσα στα πέταλα παριστάνεται μια χάντρα.

Ερμηνεία και ιστορική τοποθέτηση

Πρόκειται για νεκρικό ζυγό «ψυχοστασίας», δηλαδή σύμβολο του ζυγίσματος της ψυχής μετά τον θάνατο. Κατασκευάστηκε τον 16ο αιώνα π.Χ.
Ροτρούδη

Πρώτα χρόνια

Όταν ήταν έξι ετών, ο πατέρας της την αρραβώνιασε με τον Κωνσταντίνου ΣΤ΄ του Βυζαντίου, του οποίου η μητέρα του Ειρήνη κυβερνούσε ως αντιβασιλέας. Οι Έλληνες την ονόμαζαν Ερυθρώ και της έστειλαν έναν μοναχό λόγιο που τον έλεγαν Ελισσαίο να την εκπαιδεύσει στην ελληνική γλώσσα και τα ελληνικά ήθη.  Ωστόσο, η συμμαχία κατέρρευσε το 786 όταν ήταν έντεκα και η μητέρα του Κωνσταντίνου, Ειρήνη, διέλυσε τον αρραβώνα το 788. Είχε σχέση με τον Ρόργκο της Ρεν και είχε ένα γιο μαζί του, τον Λουί, ηγούμενο του Σεντ-Ντενίς (800 - 9 τον Ιανουάριο του 867). Δεν παντρεύτηκε ποτέ.

Μετέπειτα ζωή

Η Ροτρούδη έγινε μοναχή, ακολουθώντας τη θεία της Γκιζέλα, ηγουμένη του Chelles Abey. 
Σε σύγχρονες απόψεις της ιστορίας, οι περισσότεροι μελετητές διακρίνουν μεταξύ των δύο φάσεων της ζωής της Ροτρούδης. Οι πολιτικές ιστορίες του πατέρα της Καρλομάγνου της την περιγράφουν ως πριγκίπισσα που ήταν πιθανώς ένα πιόνι και γυναίκα αμφιβόλου ηθικής
Ιωάννης Κομνηνός (δουξ Δυρραχίου)

Βιογραφία

Γεννήθηκε πιθανόν το 1074 και ήταν ο πρωτότοκος γιος του σεβαστοκράτορα Ισαάκιου Κομνηνού, μεγαλύτερου αδελφού του Αλεξίου Α΄. Μητέρα του ήταν η Ειρήνη της Γεωργίας, εξαδέλφη τηης Μαρίας της Αλανίας (συζύγου των Μιχαήλ Ζ΄ και Νικηφόρου Γ΄).

Διοίκητης του Δυρραχίου

Στις αρχές του 1091 ο Αλέξιος Α΄ τον διόρισε δούκα (διοικητή) του θέματος του Δυρραχίου, στη θέση του Ιωάννη Δούκα. Η πόλη του Δυρραχίου ήταν μεγάλης σημασίας για την Αυτοκρατορία: ήταν το "κλειδί" της περιοχής και η είσοδος στα Βαλκάνια από την Ιταλία. Έτσι από αυτήν προσπάθησαν να εισβάλλουν οι Νορμανδοί, κατά τα πρώτα έτη της βασιλείας του Αλεξίου Α΄.
Λίγο μετά την ανάληψη των καθηκόντων του Ιωάννη Κομνηνού, ο Θεοφύλακτος αρχιεπίσκοπος Οχρίδας τον κατηγόρησε ότι συνωμοτούσε εναντίον του Αυτοκράτορα. Για να υπερασπιστεί τον εαυτό του ο δούκας του Δυρραχίου, ταξίδεψε ως τη Φιλιππούπολη όπου βρισκόταν ο Αλέξιος Α΄. Δεν είναι σαφές αν οι κατηγορία ήταν ουσίας• παρόλα αυτά εξελίχθηκε σε διαμάχη του Αλεξίου Α΄ και του Ισαάκιου, που ήταν παρών με τον γιο του. Τελικά ο Αυτοκράτορας απέρριψε τους ισχυρισμούς του Θεοφύλακτου και επιβεβαίωσε τον Ιωάννη στη θέση του δούκα.

Εναντίον του Βουκάν

Μετά τις επιδρομές του Σέρβου Βουκάν της Ρασκίας, ορίστηκε, παρά την στρατιωτική απειρία του, να εκστρατεύσει εναντίον του. Άφησε όμως τον εαυτό του να εμπλακεί σε παρατεταμένες διαπραγματεύσεις με τον Σέρβο ηγεμόνα και έτσι ο Βουκάν κέρδιζε πολύτιμο χρόνο για να προετοιμάσει τις δυνάμεις του. Όταν ο Σέρβος ηγεμόνας ήταν έτοιμος, επιτέθηκε στον Ιωάννη κοντά στο Λιπένιον και προκάλεσε τη βαριά ήττα του. Ο Ιωάννης ταξίδεψε στην Κωνσταντινούπολη για να εξηγήσει την ήττα του στον Αλέξιο Α΄. Το 1096 δέχθηκε και φιλοξένησε έναν από τους πρωτεργάτες της Α΄ Σταυροφορίας, τον Ούγο Α΄ των Καπέτων κόμη του Βερμαντουά, του οποίου ο στόλος είχε ναυαγήσει ανοικτά του Δυρραχίου. Το 1105-06 η Άννα Κομνηνή αναφέρει ότι ο Ιωάννης ηττήθηκε σε μία εκστρατεία εναντίον της Δαλματίας. Επειδή ο Βοϊμόνδος Ωτβίλ πρίγκιπας του Τάραντα, απειλούσε με μία νέα εισβολή Νορμανδών, ο Αλέξιος Α΄ τον αντικατέστησε με τον Αλέξιο, αδελφό του Ιωάννη.

Οικογένεια

Δεν ξέρουμε με σιγουριά το όνομα της συζύγου του. Οι πηγές αναφέρουν ότι κάποιος Ιωάννης, ανιψιός του Αλεξίου Α΄, νυμφεύτηκε την κόρη του Μιχαήλ Ζ΄ Δούκα, αλλά υπάρχουν και άλλοι με αυτό το όνομα, όπως ο Ιωάννης Ταρωνίτης, δούκας Μακεδονίας. Επίσης ένας Ιωάννης Κομνηνός νυμφεύτηκε κάποια Άννα Δούκαινα και οι απόγονοί τους τάφηκαν στο ναό της Παμμακαρίστου στην Κωνσταντινούπολη, όπως δείχνουν οι εκεί επιγραφές• όμως ο Κ. Βάρτζος, ο Πωλ Μαγκνταλινό (Magdalino) και ο Ζαν-Κλωντ Σενέ (Cheynet) θεωρούν ότι πρόκειται για τον Αδριανό Κομνηνό, αδελφό του Αλεξίου Α΄, που έγινε μοναχός με το όνομα Ιωάννης. Το "Λεξικό του Βυζαντίου" της Οξφόρδης αναφέρει ως σύζυγο του Ιωάννη τη Μαρία Δούκαινα.