Σιδηροδρομική γέφυρα της Ουφά

Κατασκευή

Η κατασκευή της γέφυρας ξεκίνησε το 1886 και ολοκληρώθηκε το 1888.  Η γέφυρα επέτρεψε τη διέλευση των τρένων στον ποταμό Μπελάγια προς την Ουφά και κατέστησε δυνατή την κατασκευή της κύριας σιδηροδρομικής γραμμής μέχρι το Τσελιάμπινσκ (1892).   
Ο σχεδιασμός έγινε από τον Καθ. Νικολάι Μπελελούμπσκι σύμφωνα με τους τεχνικούς κανόνες του 1884. Όλα τα χαλυβουργικά στοιχεία της γέφυρας κατασκευάστηκαν στα διάσημα εργοστάσια σιδήρου Βοτκίνσκ στην Ουντμούρτια, όπου ξεκινώντας από το 1871, οι κάμινοι ανοιχτής εστίας μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν στη Ρωσία οι οποίοι επέτρεψαν την παραγωγή σιδηροτροχιών του σιδηροδρομικού δικτύου της χώρας. 
Η γέφυρα αποτελούταν από 6 διαστήματα, καθένα από τα οποία έφτανε σε ύψος 109 μέτρων με αψίδες με δικτυωτά δοκάρια. Ο σχεδιασμός αυτός περιλάμβανε προσεκτική και ακριβή ευθυγράμμιση των μελών και των χορδών, τα οποία κατασκευάστηκαν από ένα αρκετά προηγμένο κατασκευαστικό υλικό για τα δεδομένα της εποχής, τον χυτοσίδηρο. Ο Μπελελόουμπσκι πρότεινε επίσης μια καινοτόμο εποικοδομητική λύση: τις εγκάρσιες δοκούς δαπέδου των δοκών ήταν αρθρωτά συνδεδεμένοι με τις χορδές του κάτω μέρους. Ένας τέτοιος τύπος δομικής στήριξης θεωρήθηκε πρωτοποριακός στις μέρες του Μπελελόουμπσκι, επειδή επέτρεψε να μειωθούν οι δευτερεύουσες πιέσεις στη κατασκευή. Ο σχεδιασμός αυτός έλαβε το χρυσό μετάλλιο στην έκθεση Έντινμπουργκ του 1890 και αργότερα αποκαλύφθηκε ως "η ρωσική μέθοδος υποστήριξης".  
Στις 8 Σεπτεμβρίου 1888, η γέφυρα εγκαινιάστηκε επίσημα από τον υπουργό σιδηροδρομικών μεταφορών, ναύαρχος Κωνσταντίνο Ποσιέτ. Ένα μονοπάτι πεζών άνοιξε αμέσως στη γέφυρα. Για το σκοπό αυτό, ειδικά πεζοδρόμια κατασκευάστηκαν από ξύλο (στη συνέχεια απαγορεύτηκε η κίνηση πεζών). 
Οι προβλήτες ενισχύθηκαν από κοπτήρες που έδειχναν προς τα πάνω, για να σπάσουν τα κομμάτια του πάγου που επέπλεαν κατά τη διάρκεια της ετήσιας απόψυξης της άνοιξης.   
Τον Ιούνιο του 1919, οι μάχες του ρωσικού εμφύλιου πολέμου έλαβαν χώρα γύρω από την πόλη της Ουφά.  Προσπαθώντας να κρατήσουν υπό τον έλεγχό τους την πόλη με κάθε κόστος, τα υποχωρούντα στρατεύματα του ναύαρχου Κολτσάκ ανατίναξαν το έκτο διάστημα (από τα δεξιά) της γέφυρας. Το ένα άκρο της δοκού έπεσε στο ποτάμι και παραμορφώθηκε. Αλλά αυτό δεν βοήθησε τους Λευκούς να πετύχουν το στόχο τους, επειδή η περίφημη 25η Πολεμική Διεύθυνση Τσαπάγιεφ κατέλαβε την πόλη στις 9 Ιουνίου 1919. 
Με την υποχώρηση του Κολτσάκ στη Σιβηρία , τα στρατεύματα καταστολής του Κόκκινου Στρατού προχώρησαν περαιτέρω, ενώ οι πίσω μονάδες τους παρέμειναν κοντά στην Ουφά στην άλλη όχθη του Μπελάγια. 
Εν τω μεταξύ, η γέφυρα είχε επείγουσα ανάγκη αποκατάστασης. Δεδομένου ότι δεν υπήρχαν επαρκείς εγκαταστάσεις ή εξοπλισμός, η χειρωνακτική εργασία ήταν η μόνη ελπίδα. Αποφασίστηκε να χρησιμοποιηθούν βαρούλκα για την ανύψωση του πεσμένου κορμού πίσω στη θέση του, βήμα προς βήμα. Ίσως ήταν ο λόγος που οι βαριές πέτρες ανυψώθηκαν στο ύψος των ανερχόμενων πυραμίδων της Αιγύπτου. Αλλά κανείς δεν φαινόταν να νοιάζεται για τους χρόνους της Αρχαιότητας . 
Τα έργα αποκατάστασης ολοκληρώθηκαν με την βοήθεια από 2.500 οικοδόμους, εργαζόμενους και σιδηροδρομικούς μηχανικούς.  Μέρα με τη μέρα, εβδομάδα μετά την εβδομάδα έκαναν τη δουλειά τους. Και η σιδερένια μάζα της γέφυρας που στηριζόταν από τη παραλία δεν βρισκόταν σε τόσο κοντινή απόσταση από τον Μπελάγια.  
Ως αποτέλεσμα, η γέφυρα αποκαταστάθηκε με επιτυχία το ίδιο έτος με την ίδρυση μιας προσωρινής φθαρμένης οροφής, ακολουθούμενη από μια πλήρη αναμόρφωση, κατά την οποία το κατεστραμμένο τμήμα αντικαταστάθηκε με μια νέα δομή που σχεδιάστηκε από τον Καθ. Λαβρ Προσκουριάκοφ σύμφωνα με τους τεχνικούς κανόνες του 1907. Ο Προσκουριάκοφ σχεδίασε τις μεγαλύτερες σιδηροδρομικές γέφυρες στη Ρωσία πάνω από τα ποτάμια Γενισέι και Αμούρ. 
Χάρη στην προσεκτική προετοιμασία και την εξαιρετική καθοδήγηση, οι εργάτες πραγματοποίησαν την αντικατάσταση του φθαρμένου διαστήματος διακόπτωντας την κυκλοφορία για μόνο 11 ώρες. Χρειάστηκαν 7 ώρες για να σπρώξουν το παλιό διάστημα έξω από τη γέφυρα, και χρειάστηκαν 3 ώρες και 45 λεπτά για να βάλουν ένα νέο στη θέση του. Στις 10 Οκτωβρίου 1919, ο Βλαντιμίρ Λένιν έστειλε συγχαρητήριο τηλεγράφημα στο συνεργείο που επισκεύασε τη γέφυρα για να εκφράσει την εκτίμησή του για το σκληρό έργο τους.