google/wiki40b huggingface dataset:
Θεμιστοκλής Τσάτσος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 4/17 Ιουλίου 1906 και ήταν γιος του Δημητρίου Τσάτσου, πολιτικού και δικηγόρου, και της Θεοδώρας Ευστρατιάδη εκ Τεργέστης. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο μετέπειτα πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Τσάτσος. Σπούδασε νομικά στα πανεπιστήμια των Αθηνών και της της Χαϊδελβέργης, και ιδιώτευσε ως δικηγόρος στην Αθήνα. Το 1929 διορίστηκε υφηγητής του διοικητικού δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1968, οπότε και διορίστηκε για μικρή περίοδο, μέχρι το 1970, έκτακτος καθηγητής. Δίδαξε επίσης ως καθηγητής διοικητικού δικαίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.
Το 1936 εκλέχθηκε για πρώτη φορά βουλευτής με το κόμμα των Φιλελευθέρων. Επί Μεταξά εκδιώχθηκε και εκτοπίστηκε στην Ανάφη, αρχικά και μετά στη Μήλο. Το 1938 επανεξορίσθηκε στην Εύβοια. Η εκδίωξή του αποδίδεται από τον αδελφό του Κ. Τσάτσο στη συμμετοχή του στις συνεννοήσεις του Θεμιστοκλή Σοφούλη με το ΚΚΕ για την εκλογή Προέδρου του Κοινοβουλίου. Συμμετείχε ως εκπρόσωπος των φιλελευθέρων στην ελληνική κυβέρνηση της Αιγύπτου, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα σύμφωνα με τη μαρτυρία του Κωνσταντίνου Τσάτσου την ρήξη του με το κόμμα των Φιλελευθέρων, ενώ στις παραμονές της απελευθέρωσης αφού γύρισε στην Ελλάδα, ετοιμαζόταν να συγκροτήσει με τους Ζεβγό και τον στρατηγό Σπηλιωτόπουλο, θα σχημάτιζε μια τριμελή κυβερνητική επιτροπή ως μεταβατικό σχήμα μέχρι τον ερχομό της εξόριστης Ελληνικής κυβέρνησης. Μετά την απελευθέρωση διετέλεσε υπουργός δικαιοσύνης (1944), εφοδιασμού (1945), αεροπορίας (1947) και δικαιοσύνης (1950). Το 1959 αντιπροσώπευσε την Ελλάδα στη σύνταξη του κυπριακού συντάγματος, ενώ το 1961 διορίστηκε πρεσβευτής στη Βόννη. Όταν ξέσπασε η Υπόθεση Μέρτεν και επακολούθησε η παραίτηση του Υψηλάντη, στη θέση του διορίστηκε ο Θεμιστοκλής Τσάτσος. Μετά την παύση του από τη θέση του πρέσβεως με την άνοδο του Γεωργίου Παπανδρέου δεν επέστρεψε στην Ελλάδα, αλλά διορίστηκε άμισθος «επί τιμή» έκτακτος καθηγητής στη Χαϊδελβέργη. Το 1968 συμμετείχε στην Επιτροπή Μητρέλια για την εκπόνηση ενός Συντάγματος το οποίο θα ίσχυε μετά τοπέρας της Δικτατορίας.
Ο Θεμιστοκλής Τσάτσος συνέγραψε αρκετά νομικά έργα. Γιος του είναι ο Δημήτρης Θ. Τσάτσος.
Δόγμα Μονρόε

Η ιστορία

Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής διατηρούσαν εμπορικές και οικονομικές σχέσεις με την πρώην Μητρόπολή τους, Μεγάλη Βρετανία, έως και τις αρχές της τρίτης δεκαετίας του 19ου αιώνα. Οι σχέσεις αυτές βασίζονταν στις συναλλαγές με τις πρώην Ισπανικές αποικίες της Αμερικανικής Ηπείρου. Ωστόσο, οι Αμερικανοί ανησυχούσαν για την αυξανόμενη οικονομική διείσδυση της Ρωσίας, αλλά προβληματίζονταν με τη νέα κατάσταση που είχε δημιουργηθεί στην Ευρώπη, έπειτα από την ήττα του Ναπολέοντα Α΄ και τη σύμπηξη της Ιεράς Συμμαχίας από τα ανακτοβούλια που είχαν παλινορθωθεί. Στην κατεύθυνση αυτή, οι ΗΠΑ απέρριψαν αγγλική πρόταση κοινής δράσης και έπειτα από εισήγηση του Υπουργού Εξωτερικών τους, Τζον Κουίνσι Άνταμς προχώρησαν στην διατύπωση του δόγματος δια στόματος του Προέδρου Μονρόε, με μια ανεξάρτητη δήλωση του τελευταίου σε ένα διάγγελμα του 1823.

Η ομιλία στο Κογκρέσο

Οφείλουμε στο όνομα της ειλικρίνειας και των φιλικών μας σχέσεων με τις (ευρωπαϊκές) δυνάμεις να δηλώσουμε ότι θα θεωρήσουμε κάθε απόπειρά τους για επέκταση του συστήματός τους σε οποιοδήποτε μέρος αυτού του ημισφαιρίου ως επικίνδυνη για την ειρήνη και την ασφάλειά μας. Δεν έχουμε αναμειχθεί στις αποικίες και τις εξαρτημένες περιοχές καμιάς ευρωπαϊκής δύναμης και δε σκοπεύουμε να αναμειχθούμε. Αλλά από κοινού με τις κυβερνήσεις που δήλωσαν την ανεξαρτησία τους και τη διατήρησαν, μια ανεξαρτησία που με πολλή περίσκεψη και βασιζόμενοι στις αρχές του δικαίου την έχουμε αναγνωρίσει, δεν μπορούμε να μη θεωρήσουμε οποιαδήποτε ανάμειξη που στοχεύει στην καταπίεση και τον έλεγχο του πεπρωμένου τους από οποιαδήποτε ευρωπαϊκή δύναμη και με οποιονδήποτε τρόπο, παρά μόνο ως εκδήλωση μη φιλικής διάθεσης απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Αμφισβήτηση του δόγματος

Η πιο σημαντική περίπτωση κατά την οποία το δόγμα Μονρόε τέθηκε υπό αμφισβήτηση προήλθε την εποχή της έναρξης του Αμερικανικού εμφυλίου, όταν ο Αυτοκράτορας της Γαλλίας Ναπολέων Γ΄ εξεστράτευσε στο Μεξικό επικεφαλής μιας δύναμης σχεδόν 40.000 ανδρών. Μετά την αρχική, ενδοτική στάση των ΗΠΑ, από το φόβο μήπως η αντίδρασή τους προκαλούσε συμμαχία των Γάλλων με την Αμερικανική Ομοσπονδία των Νοτίων Πολιτειών, τελικά τους εισβολείς υποχρέωσε σε αναδίπλωση και αποχώρηση ο στρατηγός Γκραντ που συγκέντρωσε υπό τις διαταγές του 50.000 στρατιώτες στα σύνορα ΗΠΑ-Μεξικού
Εντμοντόσαυρος

Περιγραφή

Ο εντμοντόσαυρος ήταν ένας από τους μεγαλύτερους αδρόσαυρους. Είχε μήκος 9 -12 μέτρα (μερικές φορές μέχρι τα 15 μέτρα), ύψος 3,5 μέτρα και βάρος τους 4 τόνους. Είχε σώμα ογκώδες και στιβαρό που στηρίζονταν στα τέσσερα ψηλά άκρα του. Η ουρά του ήταν ογκώδης και έφτανε σε μήκος τα 7 μέτρα.
Το κρανίο του ήταν πολύ μεγάλο, καθώς έφτανε σε μήκος τα 1,18 μέτρα, και κατέληγε σε ένα πλατύ ράμφος σαν της πάπιας. Σε κάθε σιαγόνα διέθετε εκατοντάδες δόντια. Το σχήμα του ρινικού οστού του δείχνει ότι μπορεί να είχε μια χαλαρή σακούλα από δέρμα στο ρύγχος του, που φούσκωνε σαν μπαλόνι. Ίσως χρησίμευε σαν οπτικό σημάδι για πιθανούς συντρόφους ή αντίζηλους κατά την αναπαραγωγική περίοδο ή για να βγάζει δυνατές κραυγές.
Επίσης, όπως οι υπόλοιποι αδρόσαυροι, έτσι κι ο εντμοντόσαυρος μπορούσε να περπατήσει και στα τέσσερα και στα δύο, όμως σε αντίθεση με αυτούς, δεν έφερε λοφίο ή εξόγκωμα στο κεφάλι του.

Γεωγραφική εξάπλωση

Ο εντμοντόσαυρος έζησε στις βορειοδυτικές ΗΠΑ (συγκεκριμένα στην Μοντάνα και την Νότια Ντακότα), τον Καναδά (στην Αλμπέρτα και το Έντμοντον απ' όπου πήρε το όνομά του "σαύρα του Έντμοντον), καθώς και την Αλάσκα.

Μεταναστευτική συμπεριφορά

Μεγάλα κοπάδια εντμοντόσαυρων ξεχειμώνιαζαν κοντά στις ακτές μιας κλειστής θάλασσας στην Μοντάνα και τον νοτιοδυτικό Καναδά. Όταν καλοκαίριαζε, ταξίδευε βόρεια αναζητώντας την πλούσια βλάστηση της Αρκτικής. Οι επιστήμονες πιστεύουν πως τα ζώα αυτά κατά την ετήσια μετανάστευσή τους διένυαν περίπου 2.500 χλμ.

Βιολογία

Ο εντμοντόσαυρος πιθανόν να ζούσε σε ημιδασωμένες περιοχές όπου τρεφόταν με σκληρά φυτά. Ζούσε σε πολύ μεγάλα κοπάδια εκατοντάδων έως και χιλιάδων ατόμων. Κατά την αναπαραγωγική περίοδο, τα αρσενικά έκαναν επιδείξεις φουσκόνωντας τα ρύγχη τους και βγάζοντας δυνατές κραυγές. Όταν εμφανιζόταν ένας μικρός θηρευτής όπως μικροί δρομεόσαυροι επιτεθόταν βγάζοντας κραυγές, όμως όταν εμφανίζονταν θηρευτές σαν τον Τυραννόσαυρο, η μόνη πιθανή δυνατή λύση ήταν η υποχώριση.

Ταξινόμηση

Ο εντμοντόσαυρος ήταν ένας από τους πιο γνωστούς δεινόσαυρους της οικογένειας των αδροσαυρίδων, μιας οικογένειας δεινοσαύρων που έζησε στο τέλος της Κρητιδικής περιόδου. Κατατάσσεται σαν γένος στην υποοικογένεια Saurolophinae (ή Ηadrosaurine), ένα μέλος της ομάδας των αδροσαυριδών που διέθετε μεγάλες, κοίλες απολήξεις, αντί για μικρότερες συμπαγείς ή απλώς σαρκώδεις κορυφές.
Περιέχει δύο γνωστά είδη: τον Edmontosaurus regalis και τον Edmontosaurus annectens. Απολιθώματα του E. regalis έχουν βρεθεί σε βράχους της δυτικής Βόρειας Αμερικής που χρονολογούνται από τα τέλη της Καμπανίας Περιόδου της Κρητιδικής Περιόδου 73 εκατομμύρια χρόνια πριν, ενώ εκείνα του Ε. annectens βρέθηκαν στην ίδια γεωγραφική περιοχή, αλλά σε βράχους που χρονολογούνται στο τέλος της Μααστριχτικής περιόδου της Κρητιδικής, 66 εκατομμύρια χρόνια πριν.
1454 Καλεβάλα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Καλεβάλα είναι άγνωστα.
Άνεγκρετ Κραμπ-Κάρενμπαουερ

Πρώτα χρόνια

Κατάγεται από αυστηρή οικογένεια Καθολικών. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες και νομικά στο Πανεπιστήμιο του Τριρ και στο Πανεπιστήμιο του Σααρμπρίκεν.

Πολιτική καριέρα

Μεταξύ του 2000 και του 2004 υπηρέτησε ως υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση του πρωθυπουργού Πέτερ Μίλερ και έγινε η πρώτη γυναίκα σε αυτό το αξίωμα στη Γερμανία.
Στις διαπραγματεύσεις για τον σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού μετά τις ομοσπονδιακές εκλογές του 2009, ήταν μέλος αντιπροσωπείας της ομάδας εργασίας CDU/CSU για την εκπαίδευση και την πολιτική έρευνα.

Πρωθυπουργός του Σάαρλαντ, 2011-2018

Τον Ιανουάριο του 2011 η Κραμπ-Καρενμπάουερ  διορίστηκε διάδοχος του Μίλερ στην πρωθυπουργία. Ο απερχόμενος πρωθυπουργός έγινε δικαστής στο Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο της Γερμανίας.
Τον Ιανουάριο του 2012 τερμάτισε την συμμαχία με το φιλελεύθερο Ελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα (FDP) και κατηγόρησε το κόμμα για την αυτοδιάλυσή του. Η ίδια δήλωσε ότι ο τρικομματικός συνασπισμός – (που περιελάμβανε τα κόμματα των Πρασίνων, το FDP και το δικό της CDU) – είχε χάσει την απαραίτητη εμπιστοσύνη, σταθερότητα και ικανότητα να ενεργεί με τους φιλελεύθερους. Επί ηγεσίας της Κραμπ-Καρεμπάουερ, η CDU κέρδισε τις εκλογές που διεξήχθησαν το 2012. 
Σε εθνικό επίπεδο, η Κραμπ - Κάρενμπάουερ υπηρέτησε ως επίτροπος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας για Πολιτιστικά θέματα στο πλαίσιο της Συνθήκης για τη Γαλλογερμανική Συνεργασία μεταξύ 2011 και 2014.
Έπειτα από τις εκλογές του 2017, οι Χριστιανοδημοκράτες κατήγαγαν νίκη και η Καρενμπάουερ παρέμεινε στην πρωθυπουργία.

Γενική Γραμματέας της CDU, 2018

Τον Φεβρουάριο του 2018 η Κραμπ-Κάρενμπαουερ προτάθηκε από την Άνγκελα Μέρκελ για το αξίωμα της γενικής γραμματέα της CDU. Στις 26 Φεβρουαρίου 2018 εξελέγη επίσημα γενική γραμματέας από το συνέδριο του CDU με ποσοστό 98,87%.

Πρόεδρος της CDU, 2018–σήμερα

Στις εσωκομματικές εκλογές της CDU που διεξήχθησαν τον Δεκέμβριο του 2018, εξελέγη πρόεδρος του κόμματος, διαδεχόμενη την Άνγκελα Μέρκελ.

Προσωπική ζωή

Είναι παντρεμένη με έναν μηχανικό ορυχείων και έχει τρία παιδιά.
Κωνσταντίνος Λαμπριανίδης

Βιογραφία

Τον Δεκέμβριο του 1953 ο αδερφός του Κωνσταντίνου, βουλευτής και υπουργός Λάμπρος Λαμπριανίδης, απεβίωσε.
Ο Κωνσταντίνος Λαμπριανίδης, κέρδισε την έδρα σε αναπληρωματική εκλογή, στη Δράμα στις 24 Ιανουαρίου 1954 με 23.046 ψήφους επικρατώντας του Αλέξανδρου Μπαλτατζή, ο οποίος έλαβε 19.123 ψήφους. Στη συνέχεια εξελέγη στη Δράμα με την ΕΡΕ. Πέθανε σε ηλικία 75 ετών στις 31 Μαρτίου 1971 και κηδεύτηκε την επομένη από το ναό της Αγίας Σοφίας, στη Θεσσαλονίκη.
Γαλλικός Κιλκίς

Τοποθεσία

Ο Γαλλικός είναι κτισμένος σε τοποθεσία δυτικά του ομώνυμου ποταμού και ανατολικά του υψώματος Καμπάνι, στα νότια της πόλης του Κιλκίς σε υψόμετρο 100 μέτρων.

Ονομασία

Το χωριό κατά την περίοδο της οθωμανικής κυριαρχίας έφερε την ονομασία Σαλαμανλί, την οποία διατήρησε μέχρι το 1928. Τότε  μετονομάστηκε σε Γαλλικόν ενώ από το 1940 φέρει τη σημερινή του ονομασία, η οποία προήλθε από τον γειτονικό ποταμό.

Ιστορικά στοιχεία

Σύμφωνα με το ελληνικό Υπουργείο Στρατιωτικών, το χωριό πυρπολήθηκε από βουλγαρικές δυνάμεις, κατά τη διάρκεια του Β' Βαλκανικού Πολέμου  (σύμφωνα με αναφορά της διεθνούς επιτροπής Carnegie, βασισμένη σε βουλγαρικά τηλεγραφήματα, ελληνικά στρατεύματα πυρπόλησαν 15 οικίες του χωριού που άνηκαν σε Βούλγαρους). 
Κατά την πρώτη περίοδο της Κατοχής, ο Γαλλικός αποτέλεσε καταφύγιο για αποκομμένους στρατιώτες των συμμαχικών δυνάμεων που διώκονταν από τις δυνάμεις του Άξονα. Μάλιστα, το 1941 συνελήφθη από τις γερμανικές δυνάμεις, με την κατηγορία της υπόθαλψης Άγγλων και Νεοζηλανδών στρατιωτών, ο πρόεδρος της κοινότητας Κομήνης Κυπραίος, ο οποίος παραπέμφθηκε σε δίκη και εκτελέστηκε στις 27 Νοεμβρίου του 1941. Μεταπολεμικά, η κυβέρνηση της Νέας Ζηλανδίας απέστειλε στην κοινότητα Γαλλικού ευχαριστήριο τηλεγράφημα ένεκα της συμβολής των κατοίκων στην περίθαλψη των στρατιωτών.

Πολιτισμός

Στον Γαλλικό δραστηριοποιείται πολιτιστικός - αθλητικός σύλλογος με την ονομασία "Ο Εχέδωρος" καθώς και ο σύλλογος παλλινοστούντων δήμου Γαλλικού "Επτάκωμος Σάντα".
Λευκοκυτταρική εστεράση

Η κλινική σημασία των πυοσφαιρίων

Σε ένα φυσιολογικό άνθρωπο μπορεί να μετρηθούν στα ούρα του μέχρι 4 πυοσφαίρια κατά οπτικό πεδίο ή 10/μL. Αύξηση τους προκαλείται σε διάφορες βακτηριακές φλεγμονές όπως κυστίτιδα, πυελονεφρίτιδα, αλλά και σε ειδικές φλεγμονές από τριχομονάδες, χλαμύδια και μυκοβακτήρια. Πυοσφαίρια όμως μπορεί να παρατηρηθούν και περιπτώσεις μη φλεγμονής όπως είναι η οξεία διάμεση νεφρίτιδα.

Προσδιορισμός με Ταινία εξέτασης ούρων

Η περιοχή αντίδρασης της λευκοκυτταρικής εστεράσης πάνω στην ταινία των ούρων περιέχει σαν υπόστρωμα ένα εστέρα του ινδοξυλίου που διασπάται σε ινδοξύλιο, με την επίδραση της εστεράσης των λευκών αιμοσφαιρίων. Το ινδοξύλιο στη συνέχεια οξειδώνεται, με το ατμοσφαιρικό οξυγόνο, προς ινδικάνη, χρώματος κυανού. Η ένταση του χρώματος βαθμονομείται από συνοδευτική χρωματική κλίμακα σε αριθμό πυοσφαιρίων. 
Παραλλαγή αυτής της μεθόδου είναι ο εστέρας που χρησιμοποιείται ως υπόστρωμα της εστεράσης των λευκοκυττάρων να ελευθερώνει μια αρωματική αλκοόλη, που αντιδρά με διαζωνιακά άλατα η οποία δίνει αζωχρώματα.

Αυτόματοι Αναλυτές Ούρων

Στους αυτόματους αναλυτές ούρων ο προσδιορισμός της λευκοκυτταρικής εστεράσεης γίνεται με την φυσική μέθοδο της ανακλασιμετρίας. Προηγείται η αντίδραση διαζώτωσης το χαρακτηριστικό χρώμα της οποίας μετριέται με την μέθοδο αυτή.

Τιμές αναφοράς

Φυσιολογικά το αποτέλεσμα της λευκοκυτταρικής εστεράσης είναι αρνητικό.

Όριο ευαισθησίας

O προσδιορισμός της λευκοκυτταρικής εστεράσης δεν μπορεί να αντικαταστήσει την μικροσκόπηση καθώς έχει όριο ευαισθησίας ισοδύναμο με 5 έως 15 πυοσφαίρια κατά οπτικό πεδίο. Αυτό κάνει τον προσδιορισμό της λιγότερο ευαίσθητο από την μικροσκόπηση των ούρων. Έτσι αν στη κλινική εικόνα του ασθενούς υπάρχει πυουρία (πυοσφαίρια στα ούρα) ή υπόνοια της πρέπει να ακολουθεί μικροσκοπικός έλεγχος ανεξάρτητα της τιμής της λευκοκυτταρικής εστεράσης.

Συλλογή ούρων

Η λευκοκυτταρική εστεράση προσδιορίζεται σε πολύ πρόσφατα ούρα που έχουν συλλέγει με την μέθοδο των πρωινών ούρων μέσης ούρησης. Αν ο προσδιορισμός της καθηστερήσει τότε δεν ισχύει η καλή συσχέτιση αριθμού πυοσφαιρίων και δραστικότητας της λευκοκυτταρικής εστεράσης.

Προβλήματα της μεθόδου

Σε αρκετές περιπτώσεις κατά τον προσδιορισμό της λευκοκυτταρικής εστεράσης μπορεί να υπάρχουν ψευδώς θετικά ή αρνητικά αποτελέσματα.
Τσαργκράντ

Τσαργκράντ ή Τσαριγκράντ (από τα παλαιοεκκλησιαστικά σλαβονικά: Цѣсарьградъ) είναι σλαβική ονομασία της Κωνσταντινούπολης, της πρωτεύουσας της Ανατολικής Ρωμαϊκής (Βυζαντινής) Αυτοκρατορίας, και της σημερινής Ιστανμπούλ στην Τουρκία.  Η ονομασία αποδίδεται με διάφορους τρόπους, ανάλογα με τη γλώσσα (ρωσικά: Царьград‎, Carigrad ή Цариград στις νοτιοσλαβικές γλώσσες, σλοβακικά: Carihrad‎ τσεχικά: Cařihrad‎, πολωνικά: Carogród‎, ουκρανικά: Царгород‎). Στα αγγλικά η ονομασία αποδίδεται συνήθως ως Tsargrad, παλαιότερα Czargrad. 
«Τσαργκράντ» είναι η μετάφραση του ελληνικού «Βασιλὶς Πόλις» στα παλαιά εκκλησιαστικά σλαβονικά.  Προκύπτει από συνδυασμό των λέξεων τσάρος (για το "Καίσαρας / Αυτοκράτορας") και "γκραντ" για την "πόλη", δηλαδή "η Πόλη του Καίσαρα". Σύμφωνα με τον Per Thomsen, η παλαιορωσική μορφή επηρέασε την Παλαιά Σκανδιναβική ονομασία της Κωνσταντινούπολης, Miklagard (Mikligarðr, «η μεγάλη πόλη»).
Οι Βούλγαροι επίσης χρησιμοποίησαν την ίδια λέξη για το Βελίκο Τίρνοβο (Tsarevgrad Tarnov, "Αυτοκρατορική Πόλη της Tarnov"), μια από τις πρωτεύουσες των Βουλγάρων τσάρων. Μετά από την κατάκτηση των Βαλκανίων από τους Οθωμανούς, η βουλγαρική λέξη χρησιμοποιήθηκε αποκλειστικά ως άλλο ένα όνομα της Κωνσταντινούπολης.
Η ρουμανική λέξη Ţarigrad, αν και προφέρεται ομοίως, κυριολεκτικά μεταφράζεται σε "γη της Grad", και αναφέρεται στο Βελιγράδι και τη γύρω ζώνη επιρροής. Η λέξη țară που σημαίνει "γη" προέρχεται από το λατινικό terra και ως εκ τούτου είναι ετυμολογικά και σημασιολογικά άσχετο με το Tsargrad των Σλαβικών γλωσσών. Παρόμοιες λέξεις υπάρχουν στην μολδαβική και τη βλαχική 
Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453, η αναπτυσσόμενη Ρωσική Αυτοκρατορία άρχισε να βλέπει τον εαυτό της ως διάδοχο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, και ως επίδοξη Τρίτη Ρώμη. Αυτή η πεποίθηση υποστηρίχτηκε από την Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία και πήρε τουλάχιστον έναν αέρα νομιμότητας από το γάμο του Ιβάν Γ΄ με την Σοφία Παλαιολογίνα, συγγενή του τελευταίου Βυζαντινού Αυτοκράτορα. Υποτίθεται ότι ήταν στόχος των Τσάρων να ανακαταλάβουν την πόλη, αλλά παρά τις πολλές επεκτάσεις προς τα νότια αυτό δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, λόγω των Δυτικών παρεμβάσεων στον Πόλεμο της Κριμαίας.
Με την αλλαγή των ιστορικών συνθηκών που διαμόρφωσαν το όνομα, ο όρος «Τσαργκράντ» είναι τώρα ένας αρχαϊκός όρος στα ρωσικά. Ωστόσο, εξακολουθεί να χρησιμοποιείται περιστασιακά στα βουλγαρικά, ιδιαίτερα σε ιστορικό πλαίσιο. Μια σημαντική αρτηρία κυκλοφορίας στην πρωτεύουσα της Βουλγαρίας, Σόφια φέρει το όνομα Λεωφόρος Τσαριγκράντ (Tsarigradsko shose). Το όνομα «Τσαριγκράντ»  επίσης, διατηρείται σε όρους και εκφράσεις, όπως tsarigradsko grozde ("σταφύλια τσαριγκράντ", δηλ. είδος μούρων), το πιάτο tsarigradski kyuftentsa, και το  "ρωτώντας πάς στο 
Τσαργκράντ". Στην σλοβενικά εξακολουθεί να χρησιμοποιείται σε μεγάλο βαθμό  και συχνά προτιμάται σε σχέση με το επίσημο όνομα.  Μερικές φορές χρησιμοποιείται το όνομα Carigrad στη Βοσνία, την Κροατία, το Μαυροβούνιο και τη Σερβία.
Ζάρα Βάγκενκνεχτ

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1969 στην Ιένα, στην τότε Ανατολική Γερμανία.
Το 1989 προσχώρησε στο Ενιαίο Σοσιαλιστικό Κόμμα Γερμανίας. Στο διάστημα 1990 - 1996 σπούδασε Φιλοσοφία και Σύγχρονη Γερμανική λογοτεχνία. Το 1991 εκλέγεται μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του κόμματος. Το Μάιο του 1997 παντρεύεται τον Ραλφ-Τόμας Νιμέγιερ.
Από το 2004 έως το 2009 ήταν μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
Στις 12 Νοεμβρίου του 2011 ο Όσκαρ Λαφοντέν δήλωσε δημοσίως ότι ο ίδιος και η Βάγκενκνεχτ έχουν γίνει «στενοί φίλοι» και βρίσκονται σε διάσταση από τους συζύγους τους. Το 2014 παντρεύτηκε τον Λαφοντέν.

Πολιτικές θέσεις

Η ίδια δηλώνει κομμουνίστρια για να διαφοροποιείται από τους σοσιαλδημοκράτες. Επίσης, είναι άθεη.
Τον Μάιο του 2016 δήλωσε πως θα πρέπει να περιοριστούν οι προσφυγικές ροές και πως υπάρχουν όρια στην ενσωμάτωση των προσφύγων στην κοινωνία. Το γεγονός αυτό προκάλεσε την αντίδραση ενός ακτιβιστή, ο οποίος τις έριξε μια τούρτα στο πρόσωπο.
Κερκόπορτα

Στην Κωνσταντινούπολη, κοντά στο Παλάτι του Κωνσταντίνου Ζ' Πορφυρογέννητου υπήρχε μια μικρή πόρτα. Η μισή ήταν κάτω από το επίπεδο του εδάφους και λεγόταν Κερκόπορτα ή πύλη του κίρκου, επειδή οδηγούσε σε ένα ιπποδρόμιο (circus), τον Ξυλόκερκο, έξω από τα τείχη. Το πιθανότερο είναι ότι ήταν δρύινη. Λεγόταν κερκόπορτα επειδή στα λατινικά κέρκους είναι η Βελανιδιά ή Δρυς. Επίσης στο ίδιο τείχος, η πύλη "Belgrad Kapisi" λεγόταν "Ξυλόκερκος".
Κατά την παράδοση, από αυτήν εισήλθαν (πιθανόν από εσωτερική προδοσία) στην Πόλη λίγοι γενίτσαροι κατά την μεγάλη έφοδο στις 29 Μαΐου 1453, διασπώντας έτσι την άμυνα των πολιορκούμενων και προκαλώντας την Άλωση της Κωνσταντινούπολης.
Δικτυωτός σχηματισμός

Ο δικτυωτός σχηματισμός (Reticular formation) είναι ένα σύνολο νευρώνων και νευραξόνων το οποίο βρίσκεται στο στέλεχος και στο θάλαμο. Δέχεται αισθητικές ίνες όλων των συστημάτων, ενώ οι απαγωγές ίνες του δικτυωτού σχηματισμού επικοινωνούν με όλες τις ομάδες νευρώνων. Τα κύτταρά του έχουν μεγάλους δενδρίτες για να δέχονται συνάψεις από πολλά διαφορετικά συστήματα. Επηρεάζει τη λειτουργία των σκελετικών μυών, ρυθμίζει το αυτόνομο νευρικό σύστημα και το σύστημα ενδοκρινών αδένων, ενώ έχει βρεθεί ότι σχετίζεται με το επίπεδο συνείδησης.
Ο δικτυωτός σχηματισμός είναι μια διάχυτη δομή που σχηματίζει ένα δίκτυο νευρώνων και νευραξόνων στο στέλεχος και το θάλαμο. Μπορεί να διαιρεθεί σε τρεις στήλες οι οποίες είναι ξεκινώντας από τη μέση γραμμή, η μέση, η έσω και η έξω στήλη. Όσο πιο κοντά βρίσκεται στη μέση γραμμή ο νευρώνας, τόσο μεγαλύτερος είναι. Δεν έχει εντοπιστεί μια οργάνωση των νευρώνων σε επιμέρους ομάδες, αλλά νέες απεικονιστικές μέθοδοι έχουν δείξει ότι υπάρχουν οδοί που περιλαμβάνουν πολλά κύτταρα να συνάπτονται το ένα με το άλλο στην σειρά.
Κρήτη και Κυρηναϊκή

Η επιθυμία του Απίωνα και η Ρωμαϊκή διακυβέρνηση της Κυρηναϊκής

Ο Πτολεμαίος Απίων, τελευταίος βασιλέας του Ελληνιστικού Βασιλείου της Κυρηναϊκής κληροδότησε το βασίλειό του στην Ρωμαϊκή Δημοκρατία όταν απεβίωσε άτεκνος το 96 π.Χ. Η Ρώμη προθύμως αποδέχτηκε το κληροδότημα αυτό εκ μέρους του Πτολεμαίου Απίωνος, ωστόσο προτίμησε να αφήσει την διοίκηση στα χέρια τοπικών μοναρχών, παρά να θέσει την περιοχή υπό τον άμεσο έλεγχό της. Όμως, την δεκαετία του 70 π.Χ., εξεγέρσεις προερχόμενες από Εβραίους εποίκους ξεκίνησαν να προκαλούν αστάθεια στην επαρχία και η Σύγκλητος υποχρεώθηκε να αναλάβει δράση. Το 74 π.Χ., απέστειλε έναν χαμηλόβαθμο αξιωματούχο, τον καίστορα Κορνήλιο Λέντουλο Μαρκελλίνο, προκειμένου να προσαρτήσει επισήμως την Κυρηναϊκή ως ρωμαϊκή επαρχία και να επαναφέρει την τάξη. Το γεγονός πως η Σύγκλητος απέστειλε τόσο χαμηλόβαθμο αξιωματούχο καταδεικνύει τις πολιτικές δυσκολίες που η Δημοκρατία αντιμετώπιζε προκειμένου να κυβερνά την συνεχώς αυξανόμενη σε μέγεθος αυτοκρατορία, καθώς και την ευκολία με την οποία η Κυρηναϊκή ήταν διατεθειμένη να υποταχθεί στην Ρωμαϊκή διακυβέρνηση και την σταθερότητα την οποία η τελευταία θα έφερνε.

Ρωμαϊκή κατάληψη της Κρήτης

Ο Μάρκος Αντώνιος Κρητικός επιτέθηκε στην Κρήτη το 71 π.Χ. και απωθήθηκε. Το 66 π.Χ., η Ρώμη απέστειλε τον Κουίντο Καικίλιο Μέτελλο, ο οποίος έπειτα από σκληρή εκστρατεία διάρκειας τριών ετών πέτυχε την κατάληψη της Κρήτης για λογαριασμό της Ρώμης το 69 π.Χ., ενώ ο ίδιος ο Μέτελλος έλαβε το προσωνύμιο "Κρητικός" ως τιμή για την κατάληψή του και υποταγή της Κρήτης.

Η Ρωμαϊκή Επαρχία της Κρήτης και Κυρηναϊκής

Το 63 π.Χ., η Κρήτη και η Κυρηναϊκή ενοποιήθηκαν εντός μίας επαρχίας, η οποία είχε ως πρωτεύουσά της την Γόρτυνα της Κρήτης. Καθώς η συγκεκριμένη ενοποίηση ήταν γεωγραφικά ακατάλληλη, ο Διοκλητιανός προχώρησε σε διαίρεση της επαρχίας το 298 μ.Χ.
Ψευδοαριστοτέλης

Η ονομασία Ψευδοαριστοτέλης αποδίδεται στους αγνώστους συγγραφείς των ψευδεπίγραφων έργων που παλαιότερα αποδίδονταν στον Αριστοτέλη, κυρίως φιλοσοφικές ή ιατρικές πραγματείες οι οποίες παρότι ψευδεπίγραφες είχαν σημαντική επιρροή ιδιαίτερα κατά τον Μεσαίωνα.

Περιγραφή

Τα πρώτα ψευδοαριστοτελικά έργα γράφτηκαν από μέλη της Περιπατητικής σχολής, πολλά περισσότερα όμως γράφτηκαν αρκετά αργότερα κατά την διάρκεια του Μεσαίωνα. Καθώς το συγγραφικό έργο του Αριστοτέλη αποτελούνταν από πολλά έργα, ήταν σχετικά εύκολο για πολλούς μετέπειτα συγγραφείς -κυρίως στην χριστιανική δυτική Ευρώπη, και αραβική βόρεια Αφρική- να δημιουργήσουν ένα σύγγραμμα και να το αποδώσουν στον Αριστοτέλη. Αυτό συνέβαινε γιατί με αυτόν ως τον υποτιθέμενο δημιουργό, το κείμενο αποκτούσε ιδιαίτερη αξία, αποδοχή και βαρύτητα, καθώς ο Αριστοτέλης θεωρούνταν από τις πλέον σημαντικές αυθεντίες της αρχαιότητας, τόσο από τους χριστιανούς όσο και από τους μουσουλμάνους λόγιους. Δεν είναι ξεκάθαρο ωστόσο για όλες τις περιπτώσεις το εάν ο ίδιος ο δημιουργός του κάθε συγγράμματος απέδιδε επίτηδες το έργο στον Αριστοτέλη, ή μεταγενέστεροι λόγιοι απέδιδαν λανθασμένα ή επίτηδες το έργο θέλοντας να προωθήσουν τα συγγράμματα αυτά.
Κατά τον Μεσαίωνα υπήρχαν περισσότερα από 100 ψευδοαριστοτελικά έργα σε κυκλοφορία. Αυτά διακρίνονται σε 3 ομάδες με βάση την γλώσσα του έργου, σε αραβικά, ελληνικά ή λατινικά, με τα αραβικά να είναι τα περισσότερα και τα λατινικά να είναι τα λιγότερα, ωστόσο πολλά από τα αραβικά μεταφράστηκαν στα λατινικά αργότερα. Η πλειοψηφία των έργων ασχολούνται με αποκρυφιστικά θέματα όπως αλχημεία, αστρολογία, χειρομαντεία, και φυσιογνωμική, ενώ άλλα έργα ασχολούνταν με φιλοσοφικά θέματα, κυρίως πλατωνικά και νεοπλατωνικά παρά αριστοτελικά. Από όλα τα έργα, το αραβικής προέλευσης Secretum Secretorum ήταν το πλέον διαδεδομένο ψευδοαριστοτελικό έργο, και για κάποιο καιρό είχε μεγαλύτερη δημοφιλία και από τα πραγματικά έργα του Αριστοτέλη.
Υπήρξαν και ψευδεπίγραφα έργα τα οποία εμφανίστηκαν μετά τον Μεσαίωνα, όπως το Aristotle's Masterpiece (μτφ. Αριστούργημα του Αριστοτέλη) το οποίο ήταν σεξουαλικό εγχειρίδιο το οποίο πρωτοδημοσιεύτηκε το 1684 και είχε ιδιαίτερα μεγάλη δημοφιλία στην Αγγλία και πωλούνταν έως και τις αρχές του 20ού αιώνα.
ANT1 NEXT

Περιεχόμενο

Η υπηρεσία περιλαμβάνει καινούρια επεισόδια δημοφιλών σειρών πριν την προβολή τους στην τηλεόραση, επεισόδια σειρών και εκπομπών της τρέχουσας σεζόν καθώς και παλαιότερες σειρές της τηλεόρασης του ΑΝΤ1.

Πρόσβαση και χρήση

Οι συνδρομητές μπορούν να έχουν πρόσβαση στην υπηρεσία μέσω οποιουδήποτε παρόχου υπηρεσιών διαδικτύου και μέσω της πλατφόρμας του Vodafone TV. Η χρήση της υπηρεσίας γίνεται διαδικτυακά μέσω του ιστότοπου σε υπολογιστές και laptop και μέσω της εφαρμογής για συσκευές iOS και Android σε tablet και κινητά τηλέφωνα smartphone. Η υπηρεσία είναι διαθέσιμη στην Ελλάδα.

Βραβεύσεις

Η υπηρεσία έχει βραβευθεί το 2016.