google/wiki40b huggingface dataset:
Α.Ο. Διαγόρας Βραχνέικων

Ιστορία

Ο Διαγόρας ιδρύθηκε το 1960 με χρώματα μπλε - άσπρο και έμβλημα τον αρχαίο ολυμπιονίκη Διαγόρα. Έχει τμήματα ποδοσφαίρου, με αριθμό μητρώου της ΕΠΟ 883, και καλαθοσφαίρισης. Πρώτος πρόεδρος του Διαγόρα ήταν ο Άγγελος Κανελλόπουλος.
Θεωρείται η φυσική συνέχεια άλλων ανεξάρτητων κυρίως συλλόγων των που προϋπήρξαν του Διαγόρα. Πρώτος σύλλογος αναφέρεται ο "Ποδοσφαιρικός Σύλλογος Βραχναίικων", που ιδρύθηκε το 1929, και η "Παμβραχνιακή" ή "Παμβραχνιακός", που ιδρύθηκε το 1952, και διαλύθηκε το 1960 για να ιδρυθεί ο Διαγόρας. Το 1938 είχε ιδρυθεί και η "ΕΟΝ Βραχναίικων" με αθλητικό τμήμα.

Ποδοσφαιρικό τμήμα

Ο Διαγόρας ξεκίνησε από τη Γ' κατηγορία της ΕΠΣ Πατρών την  αγωνιστική περίοδο 1961-62 έως το 1964 που κέρδισε την άνοδο του στη Β΄κατηγορία. Στη Β΄κατηγορία παρέμεινε έως το 1969-70 οπότε και ανέβηκε στην Α' κατηγορία για τρία μόλις χρόνια όπου υποβιβάστηκε την περίοδο 1971-72. Ανέβηκε ξανά στην Α' κατηγορία για μία περίοδο το 1974-75 . Την άνοδο στην Α΄κατηγορία κέρδισε και τις περιόδους 1977-78, 1987-88, 1989-90 και τελευταία φορά την περίοδο 2005-06.
Συνολικά έως την περίοδο 2011-12 έχει αγωνιστεί 29 φορές στην Α΄κατηγορία, 15 στη Β' κατηγορία και 2 στη Γ΄κατηγορία. Ο Διαγόρας έχει και συμμετοχές στη Δ΄εθνική κατηγορία τις περιόδους 2008-09, 2009-10, 2010-11, 2011-12. Την πρώτη χρονιά το 2008-09 τερμάτισε στην 11η θέση με με 13 νίκες 6 ισοπαλίες και 13 ήττες. Τη δεύτερη περίοδο το 2009-10 τερμάτισε 8ος με 13 νίκες 11 ήττες και 6 ισοπαλίες.
Σε τοπικό επίπεδο μεγαλύτερη επιτυχία του Διαγόρα είναι η κατάκτηση του πρωταθλήματος το 2007-08. Έχει επίσης συμμετοχή στο Super Cup Αχαΐας το 2008 όπου έχασε στον τελικό από τον Αχιλλέα Καμαρών με 1-0.

Γήπεδο

Πρώτο γήπεδο του Διαγόρα ήταν έκταση που διαμορφώθηκε για αυτό τον λόγο στο σημερινό κέντρο του χωριού δίπλα στην παλιά εθνική οδό προς τον Πύργο, εκεί όπου σήμερα έχει κτιστεί ο ναός του Αγίου Βασιλείου. Για τις ανάγκες του όμως ο Διαγόρας χρησιμοποιούσε και έκταση που του παραχώρησε η κοινότητα στην παραλία του χωριού, ένα οικόπεδο του κληροδοτήματος Αλεξίου Δεσποτόπουλου. Το 1984 η κοινότητα Βραχναίικων μαζί με την κοινότητα Μονοδενδρίου πήραν δάνειο κι αγόρασαν έκταση δέκα στρεμμάτων στην περιοχή "Λάκκες" στα σύνορα δύο των κοινοτήτων για την κατασκευή αθλητικών εγκαταστάσεων.
Το 1987 έγιναν τα εγκαίνια του "κοινοτικού γηπέδου Βραχναίικων-Μονοδενρίου" ενώ το 1999 μετονόμαστηκε σε "Δημοτικό γήπεδο Βραχναίικων" και από το 2010 έχει πλαστικό χλοοτάπητα.

Τμήμα καλαθοσφαίρισης

Το τμήμα καλαθοσφαίρισης καλλιεργεί το άθλημα στις κατηγορίες ανδρών και κατά περιόδους στις γυναίκες, εφήβους και παίδες. Δεν έχει συμμετάσχει ποτέ σε εθνική κατηγορία, παρά μόνο στα τοπικά πρωταθλήματα της Ε.Σ.Κ.Α.-Η.
Αναφέρεται ότι στα μέσα της δεκαετίας του 1990 είχε τέσσερα τμήματα: Ανδρών, γυναικών, εφήβων και παίδων και πάνω από 100 αθλητές.
Γκόραντσι

Γεωγραφία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!

Ιστορία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!
Ποντογωβιός

Ενδιαίτημα

Ο Ποντογωβιός απαντάται σε γλυκά έως υπερ-αλμυρά (μέχρι 55 ppt) ρηχά (0 έως 2 m) νερά λιμνών, λιμνοθαλασσών και εκβολών ποταμών, όπου η υδρόβια βλάστηση αφθονεί και μπορεί να βρει την λεία του, η οποία αποτελείται από μικρά καρκινοειδή και προνύμφες των διπτέρων εντόμων Chironomidae· ο πληθυσμός της Τριχωνίδας τρέφεται από Κωπήποδα και προνύμφες του μυδιού Dreissena polymorpha.   Είναι βενθικό και αμφίδρομο είδος.

Περιγραφή

Το μήκος του Ποντογωβιού φτάνει τα 5 cm (ολικό μήκος - Total Length). Φέρει 7 ραχιαίες άκανθες (συνολικά) και 7–8 μαλακές ραχιαίες ακτίνες (συνολικά), 1 εδρική άκανθα, 7–9 μαλακές εδρικές ακτίνες και 31-32 σπονδύλους· τα -χαρακτηριστικά των Γωβιιδών- εμπρόσθια (ενίοτε και οπίσθια) οφθαλμοωμοπλατικά κανάλια και τα κανάλια του προεπικαλύμματος των βραγχίων είναι παρόντα. Λέπια καλύπτουν πλήρως τις περιοχές του μίσχου της ουράς και κατά μήκος τουλάχιστον της πλευρικής μέσης γραμμής μέχρι την μασχάλη. Τα αρσενικά άτομα φέρουν 4–5 μεγάλες κάθετες ραβδώσεις.
Ζει λιγότερο από δύο χρόνια. Η αναπαραγωγή γίνεται μετά τον πρώτο χειμώνα ζωής, από τον Μάρτιο έως τον Ιούλιο, και τα αυγά αποτίθενται, σε μέχρι και τέσσερεις δόσεις, στην οροφή κοιλοτήτων που σχηματίζονται από βράχους, όστρακα ή φυτικά υλικά· προστατεύονται από το αρσενικό. Σε αντίθεση με τα βενθικά ενήλικα, τα νεαρά άτομα είναι πελαγικά.
Η σφαγή των νηπίων (Γκούιντο Ρένι)

Περιγραφή

Το έργο είναι εμπνευσμένο από την βιβλική σφαγή των νηπίων της Βηθλεέμ που διέταξε ο Ηρώδης όπως αναφέρεται στην Καινή Διαθήκη. Εικονίζει μια σειρά επεισοδίων που λαμβάνουν χώρα ταυτόχρονα δημιουργώντας μια εικόνα στην οποία επικρατεί το χάος, η σύγχυση και αναταραχή.
Χρήστος Ζαλοκώστας

Γενικά

Γεννήθηκε στην Αθήνα και μόλις συμπλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του, υπηρέτησε στους Βαλκανικούς πολέμους, στον Βορειοηπειρωτικό Αγώνα και στη συνέχεια στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, με τη λήξη του οποίου σπούδασε χημικός μηχανικός στο Μόναχο της Γερμανίας. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα ασχολήθηκε με την βιομηχανία και ανέλαβε επιτυχώς την επαναλειτουργία του εργοστασίου "Κεραμεικός" στο Νέο Φάληρο, ενώ λίγο αργότερα χρημάτισε τεχνικός σύμβουλος στο εργοστάσιο "Αδελφών Ρετσίνα" στον Πειραιά. Ήταν παντρεμένος με την αδελφή τους Έλλη Ρετσίνα. Υπήρξε επίσης έμπιστος φίλος του Βασιλέως Αλεξάνδρου και παρέστη ως παράνυμφος (μάρτυς) στον γάμο του με την Ασπασία Μάνου που τελέστηκε στο παρεκκλήσιο των Ανακτόρων της Αθήνας.
Παράλληλα ασχολήθηκε έντονα με τον αθλητισμό και από το 1935 υπήρξε μέλος της Ολυμπιακής Επιτροπής. Το 1936 έλαβε μέρος τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου, στο αγώνισμα της ξιφασκίας όπου αναδείχθηκε 6ος νικητής. Στους Διεθνείς Αγώνες της Λουκέρνης (1939) που επίσης έλαβε μέρος στο αγώνισμα της σκοποβολής αναδείχθηκε πρώτος λαμβάνοντας χρυσό μετάλλιο. Με το ξέσπασμα του Ελληνοϊταλικού πολέμου έλαβε μέρος ως έφεδρος αξιωματικός.

Πολιτική δράση

Μετά την απελευθέρωση αναμίχθηκε με την πολιτική και εξελέγη βουλευτής Αθηνών (1946) με το Λαϊκό Κόμμα. Παράλληλα υπήρξε μέλος της Επιτροπής Συντονισμού Εθνικού Αγώνα για την παλινόρθωση της Βασιλείας και την προετοιμασία του δημοψηφίσματος του 1946. Από το 1947 προσχώρησε στο κόμμα που ίδρυσε ο Σπύρος Μαρκεζίνης με τον τίτλο Νέον Κόμμα (1947-1950). Στις εκλογές του 1951 απέτυχε να εκλεγεί. Το 1952 πολιτεύτηκε και πάλι ως βουλευτής Αθηνών υπό τη σημαία αυτή τη φορά του Ελληνικού Συναγερμού και από το 1955 εντάχθηκε στο Κόμμα των Προοδευτικών του Σπ. Μαρκεζίνη (1955-1956). Στις εκλογές του 1956 απέτυχε να εκλεγεί. Σημειώνεται ότι την περίοδο μεταξύ των ετών 1953 - 1956 αντιπροσώπευσε την Ελλάδα για πρώτη φορά στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο.

Προσωπική ζωή

Παντρεύτηκε δύο φορές. Η πρώτη σύζυγός του ήταν η Ρωξάνη Μάνου (1898 - ????), κόρη του Πέτρου Μάνου (1871-1918) και αδελφή της Ασπασίας Μάνου, η οποία ήταν γυναίκα του καλού φίλου του Ζαλοκώστα Βασιλιά Αλέξανδρου.
Η δεύτερη σύζυγός του ήταν η δυναμική παίκτρια του τένις Έλλη Ρετσίνα, η οποία ήταν αδελφή των βουλευτών Αλέξανδρου και Θεόδωρου Ρετσίνα.

Λογοτεχνία

Ο Χρήστος Ζαλοκώστας ασχολήθηκε επίσης και με τη λογοτεχνία και ειδικότερα με την ιστορική εκδίδοντας αξιόλογα βιβλία τα περισσότερα των οποίων επανεκδόθηκαν δύο και τρεις φορές. Κείμενά του έχουν συμπεριληφθεί στα Νεοελληνικά Αναγνώσματα από τον Οργανισμό Εκδόσεως Διδακτικών Βιβλίων (Ο.Ε.Δ.Β).
Τίτος Φάνος

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Τίτος Φάνος γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1929. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε νομική. Εργάστηκε ως δικηγόρος.

Πολιτική διαδρομή

Εκλέχτηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1960 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με το Πατριωτικό Μέτωπο για την περίοδο 1960-1966. 
Στις 21 Απριλίου 1966 διορίστηκε Υπουργός Συγκοινωνιών και Έργων στην Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄, θέση στην οποία παρέμεινε έως τις 30 Ιουνίου 1970.
Την περίοδο 1979-1991 διετέλεσε πρόεδρος της Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας.
Ιασόνιον Μαργιανής

Το Ιασόνιον ήταν αρχαία πόλη στην επαρχία Μαργιανής, στην κεντρική Ασία, η θέση της οποίας εκτιμάται στο σημερινό Τουρκμενιστάν, βόρεια της πόλης Χεράτ του Αφγανιστάν. Δεν είναι βέβαιο σε ποια περίοδο ακριβώς ανάγεται η ίδρυσή του.
Σωμάτιο Golgi

Το σωμάτιο Golgi (επίσης ονομάζεται και σύστημα Golgi, ή σύμπλεγμα Golgi, ή συσκευή Golgi, ή δικτυόσωμα) είναι ένα οργανίδιο που απαντάται στα ευκαρυωτικά κύτταρα. Ανακαλύφθηκε το 1898 από τον Ιταλό ιατρό Camillo Golgi και ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του. Ορίσθηκε όμως με μεγαλύτερη σαφήνεια μεταγενέστερα με τη βοήθεια του ηλεκτρονικού μικροσκοπίου. Η πρωταρχική λειτουργία του σωματίου είναι να επεξεργάζεται και να πακετάρει μακρομόρια που συντίθενται στο κύτταρο ιδιαίτερα πρωτεΐνες και λιπίδια. Το σωμάτιο αποτελεί τμήμα του ενδομεμβρανικού συστήματος που απαντάται στα ευκαρυωτικά κύτταρα.

Δομή

Το σωμάτιο Golgi αποτελείται από μια σειρά κυτταρικών οργανιδίων που συντίθενται από μια δεσμίδα κυστιδίων - σάκων που συνδέονται με την κυτταροπλασματική μεμβράνη οι οποίοι είναι γνωστοί ως ασκίδια ή δεξαμενές. Συνήθως παρατηρούνται 5-8 τέτοιοι σχηματισμοί αλλά μπορεί να αριθμούν μέχρι και 60, όπως έχει παρατηρηθεί . Οι μεμβράνες του εξοπλισμού Golgi δημιουργούνται από κυστίδια που αποσπώνται από το ενδοπλασματικό δίκτυο και τα "εκκριτικά" κυστίδια σχηματίζονται από τον εξοπλισμό, που κινείται προς την περιφέρεια του κυττάρου και μπορεί να εκτελεί εξωκύττωση. 
Το σύστημα έχει 4 λειτουργικές  περιοχές: το δίκτυο cis-Golgi, το medial-Golgi, το endo-Golgi, και το δίκτυο trans-Golgi. Τα κυστίδια από το ενδοπλασματικό δίκτυο ενώνονται στη σχηματίζουσα cis-Golgi περιοχή και στη συνέχεια συνεχίζουν μέχρι την ωριμάζουσα trans-Golgi περιοχή. Από εκεί και έπειτα στέλνονται στον προγραμματισμένο τους προορισμό. Κάθε περιοχή περιέχει διαφορετικά ένζυμα τα οποία εκλεκτικά διαφοροποιούν τα περιεχόμενά τους εξαρτάται από πού προοριζόταν να χρησιμοποιηθούν .
Ο εξοπλισμός Golgi γενικά πιστεύεται πως παίζει ρόλο αποθήκης, ενώ παράλληλα επιτρέπει τη συνένωση των απλών μορίων σε πιο σύνθετα, όπως για παράδειγμα τη συνένωση υδατανθράκων και πρωτεϊνών σε γλυκοπρωτεΐνες.
Exit... Stage Left

Ηχογράφηση

Οι ηχογραφήσεις του δίσκου πραγματοποιήθηκαν στο "The Apollo" της Γλασκώβης τον Ιούνιο του 1980 κατά την περιοδεία για την προώθηση του "Permanent Waves" και στις 27 Μαρτίου 1981 στο "The Forum" του Μόντρεαλ κατά την περιοδεία για την προώθηση του "Moving Pictures".

Εξώφυλλο

Στο εξώφυλλο, το οπισθόφυλλο και το εσώφυλλο του δίσκου υπάρχει ένα αντικείμενο από κάθε ένα από τα οκτώ στούντιο άλμπουμ που είχε κυκλοφορήσει μέχρι τότε το συγκρότημα. Η κουκουβάγια από το "Fly by Night" πετάει πάνω από την σκηνή του "Apollo", ο άνδρας με το κουστούμι ήταν αναφορά στο "Hemispheres" και στέκεται δίπλα από την γυναίκα από το εξώφυλλο του "Permanent Waves". Η μαριονέτα από το "A Farewell to Kings" κάθεται πάνω σε ένα κουτί με το λογότυπο των Rush, ενώ δίπλα του υπάρχει ένας πίνακας με το εξώφυλλο του "Caress of Steel", τον οποίο κρατάει ένας από τους μεταφορείς του εξωφύλλου του "Moving Pictures". Δίπλα σε αυτό, είναι ο Dionysus, ο γυμνός άνδρας από το εξώφυλλο του "Hemispheres" και πίσω από την σκηνή βρίσκεται ο Starman από το "2112", δίπλα στην επιγραφή "EXIT". Η όλη αυτή εικόνα, είναι στην αριστερή πλευρά της σκηνής σε μία συναυλία στο Μπάφαλο.

Εμπορική επιτυχία

Ο δίσκος ανέβηκε στο Top-10 στις Ηνωμένες Πολιτείες, την Μεγάλη Βρετανία και τον Καναδά και βραβεύθηκε ως πλατινένιος, ενώ συνοδευόταν από το σινγκλ της ζωντανής εκτέλεσης του "Closer to the Heart", το οποίο μπήκε στο Hot-100 του Billboard.

Μέρος πρώτο

1. The Spirit of Radio (Lee, Lifeson, Peart) - 5:11

2. Red Barchetta (Lee, Lifeson, Peart) - 6:46

3. YYZ (Lee, Peart) - 7:43

4. A Passage to Bangkok (Lee, Lifeson, Peart) - 3:45

5. Closer to the Heart (Lee, Lifeson, Peart, Talbot) - 3:08

6. Beneath, Between & Behind (Lee, Lifeson, Peart) - 2:34

7. Jacob's Ladder (Lee, Lifeson, Peart) - 8:46

Μέρος δεύτερο

8. Broon's Bane (Lifeson) - 1:37

9. The Trees (Lee, Lifeson, Peart) - 4:50

10. Xanadu (Lee, Lifeson, Peart) - 12:09

11. Freewill (Lee, Lifeson, Peart) - 5:31
12. Tom Sawyer (Lee, Lifeson, Peart, Dubois) - 4:59

13. La Villa Strangiato (Lee, Lifeson, Peart) - 9:37

Βραβεία

Exit... Stage Left (άλμπουμ)
Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): Πλατινένιος 
Καναδάς (CRIA Certification):Πλατινένιος 
Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Ασημένιος
Τζούλιαν Σαντς

Σταδιοδρομία

Ο Σαντς άρχισε τη σταδιοδρομία του εμφανιζόμενος σε μικρούς ρόλους σε ταινίες όπως οι Oxford Blues (1984) και Κραυγές στη σιωπή (1984). Είχε επίσης ένα «πέρασμα» (cameo) στον ρόλο ενός Έλληνα στρατιώτη στην τηλεοπτική προσαρμογή τού The Box of Delights από το BBC το ίδιο έτος. Ο πρώτος του πρωταγωνιστικός ρόλος ήταν στη ρομαντική ταινία τού 1985 film Δωμάτιο με Θέα. Παρακινούμενος από την επιτυχία αυτής της ταινίας (όπως και του Γκόθικ του Κεν Ράσελ), ο Σαντς αποφάσισε να μεταναστεύσει στο Χόλυγουντ και να επιδιώξει σταδιοδρομία στον αμερικανικό κινηματογράφο.
Ο πρώτος του σημαντικός ρόλος εκεί ήταν του πρωταγωνιστή μάγου στην ταινία τρόμου Warlock (1989). Επίσης έπαιξε τον ρόλο του Λιστ στην ταινία Ερωτική έμπνευση (1991), τον ρόλο του Υβ Κλοκέ στο Γυμνό γεύμα του Κρόνενμπεργκ (1991) και μεγάλους ρόλους στα έργα Αραχνοφοβία (1990), Τεμαχίζοντας την Ελενα (1993) και Αφήνοντας το Λας Βέγκας (1995). Ακόμα, τον ομώνυμο ρόλο στην κινηματογραφική εκδοχή του Φαντάσματος της Όπερας (1998). Πρωταγωνίστησε μαζί με τον Τζάκι Τσαν στην κωμική περιπέτεια Το Μαγικό Μενταγιόν (2003).
Στην τηλεόραση ο Σαντς ήταν η φωνή του Βαλμόντ στις Περιπέτειες του Τζάκι Τσαν (κινούμενα σχέδια) τις δύο πρώτες σεζόν και ο Ντόσι των Όρι στο Stargate SG-1, 9η και 10η σεζόν (ένας ρόλος τον οποίο επανέλαβε στην ταινία Stargate: the Ark of Truth). Επίσης, έπαιξε έναν πανεπιστημιακό καθηγητή στη δραματική τηλεοπτική σειρά The L Word το 2004, ενώ το 2001 είχε πρωταγωνιστήσει στη μίνι-σειρά τού Στίβεν Κινγκ Rose Red και στην αντίστοιχη σειρά του 2002 Ναπολέων, στον ρόλο του Μέττερνιχ.
Μικροί αλλά σημαντικοί ήταν οι ρόλοι του ως τρομοκράτης Βλαντίμιρ Μπιέρκο και Τζορ-Ελ (ο βιολογικός πατέρας του Σούπερμαν) στις γνωστές σειρές 24 και Σούπερμαν: Τα Χρόνια της Νιότης, αντιστοίχως. Το 2012 έπαιξε τον Α. Γουέσλεϋ σε επεισόδιο της δραματικής τηλεοπτικής σειράς Person of Interest.
Ο Σαντς ήταν υποψήφιος για το βραβείο για «Outstanding Solo Performance» στα 58α Ετήσια Drama Desk Awards (2013).
Το 2011 ο Σαντς εμφανίσθηκε στο θρίλερ μυστηρίου Το Κορίτσι με το Τατουάζ, στον ρόλο του Χένρικ Βάνγκερ. Στις 26 Απριλίου 2013 ανακοινώθηκε η συμμετοχή του στη δημοφιλή τηλεοπτική σειρά Dexter.

Προσωπική ζωή

Ο Σαντς γεννήθηκε στο Otley, στο Δυτικό Γιόρκσιρ, και πήγε στο Κολέγιο του Λορδου Γουάντσγουορθ, στο Λονγκ Σάτον του Χάμπσιρ. Η οικογένειά του ήταν αρκετά μεγάλη, καθώς έχει 4 αδελφούς και μία αδελφή. Ο ένας από τους αδελφούς του, ο Κουέντιν, επιλέχθηκε από το περιοδικό She ως ο «Πιο σέξι άνδρας της Βρετανίας» του 1998.

Γάμοι

Ο πρώτος γάμος του Σαντς ήταν με τη Βρετανίδα δημοσιογράφο Σάρα Χάρβεϋ (Sarah Harvey, γενν. 1961), με την οποία απέκτησαν ένα τέκνο, τον Χένρυ Μόρλεϋ Σαντς, που γεννήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 1985. Το ζεύγος πήρε διαζύγιο το 1987. Το 1990 ο Σαντς νυμφεύθηκε την επίσης δημοσιογράφο Ευγενία Σίτκοβιτς (Evgenia Citkowitz, γενν. 1964), κόρη της μυθιστοριογράφου λαίδης Κάρολιν Μπλάκγουντ και του Αμερικανού συνθέτη και πιανίστα Ίσραελ Σίτκοβιτς. Οι Σαντς και Σίτκοβιτς έχουν αποκτήσει δύο κόρες μαζί, τη Ναταλία (γενν. 14 Αυγούστου 1996) και την Άιμοτζεν (γενν. 31 Δεκεμβρίου 1999).
Αλεσάντρο Φλορέντσι

Σε συλλόγους

Ξεκίνησε να αγωνίζεται επαγγελματικά το 2011 στη Ρόμα, όπου παίζει μέχρι σήμερα. Δόθηκε δανεικός στην Κροτόνε για έναν χρόνο (2011-2012).

Στην εθνική ομάδα

Το 2013 έπαιξε με την Εθνική Ιταλίας U21 στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, φτάνοντας μέχρι τον τελικό.
Έκανε το ντεμπούτο του στην εθνική ομαδα των ανδρών το 2012 σε έναν φιλικό αγώνα με τη Γαλλία. Πέτυχε το πρώτο του γκολ το 2013 στον αγώνα με την Αρμενία για τα προκριματικά του Μουντιάλ του 2014. Ήταν στην αποστολή της ομάδας στο Euro του 2016.
Γιώργος Βρασιβανόπουλος

Βιογραφία

Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο το 1951 με το έργο Έγκμοντ του Γκαίτε, με το θίασο του Δ. Ροντήρη. Από τους χαρακτηριστικούς του ρόλους ήταν στην ταινία "Η Χαρτοπαίχτρα" με τη Ρένα Βλαχοπούλου, στο ρόλο του γαμπρού της. Εργάστηκε ως μεταφραστής σε διαλόγους ξένων ταινιών. 
Υπήρξε σύμβουλος του ΣΕΗ και του Ταμείου Αλληλοβοήθειας Ηθοποιών και αντιπρόεδρος της Ένωσης Συνταξιούχων Ηθοποιών.
Απεβίωσε έπειτα από μακρά ασθένεια και κηδεύτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Μαρία του Γκέλντερς

Παιδικά χρόνια στην αυλή της Βουργουνδίας

Ο Φίλιππος και  σύζυγος του Ισαβέλλα της Πορτογαλίας, δούκισσα της Βουργουνδίας αρχικά σχεδίαζαν να αρραβωνιάσουν την Μαρία με τον Κάρολο του Μαιν αλλά ο πατέρας του δεν μπορούσε να πληρώσει την προίκα. Η Μαρία έμεινε στην αυλή της Βουργουνδίας στην οποία η Ισαβέλλα πλήρωνε πολλά από τα έξοδα της, η Μαρία παρακολουθούσε την νύφη της Ισαβέλλας Κατερίνα της Γαλλίας ενώ εκείνη με την σειρά της παρακολουθούσε άλλα 10 άτομα. Ο δούκας και η δούκισσα ξεκίνησαν τις διαπραγματεύσεις για γάμο της Μαρίας με τον βασιλιά της Σκωτίας, ο Φίλιππος θα πλήρωνε την προίκα της και η Ισαβέλλα τα προικιά της, ο Γουίλιαμ Κράιτον ήρθε στην αυλή της Βουργουνδίας για να συνοδεύσει την νύφη στην Σκωτία.

Αντιβασιλεία

Μετά τον θάνατο του συζύγου της η Μαρία διετέλεσε αντιβασίλισσα για λογαριασμό του γιου τους και διαδόχου Ιακώβου Γ΄ για τρία χρόνια μέχρι τον δικό της θάνατο, έμεινε αμέτοχη στον Πόλεμο των Ρόδων που ξέσπασε στην Αγγλία την ίδια εποχή. Η Μαρία διόρισε κύριο σύμβουλο της τον Ιάκωβο Κένεντι ο οποίος υποστήριξε τον Οίκο του Λάνκαστερ ενώ η ίδια εξακολουθούσε να μένει αμέτοχη.
Την εποχή που θρηνούσε ακόμα τον σύζυγο της η βασίλισσα Μαργαρίτα του Ανζού καταδιωγμένη από τον Οίκο της Υόρκης ζήτησε άσυλο στην αυλή της Σκωτίας, η Μαρία βοήθησε την Μαργαρίτα και πήρε τον γιο της Εδουάρδο του Ουεστμίνστερ στο νοικοκυριό της υπό την προστασία της. Η Μαρία αποφάσισε να υποστηρίξει την βασίλισσα που εκθρονίστηκε και τον Οίκο του Λάνκαστερ με έναν μεγάλο αριθμό στρατευμάτων, αποφάσισε επίσης να αρραβωνιάσει την κόρη της Μαργαρίτα με τον Εδουάρδο του Ουεστμίνστερ (1426). Η Μαρία σε αντάλλαγμα για την υποστήριξη της ζήτησε την πόλη του Μπέργουικ στα σύνορα της Αγγλίας με την Σκωτία, η Μαργαρίτα το δέχτηκε. Οι σχέσεις ανάμεσα στην Μαρία και την Μαργαρίτα χειροτέρευσαν λόγω της συμμαχίας του Εδουάρδου Δ΄ της Αγγλίας με τον Φίλιππο της Βουργουνδίας, η οποιαδήποτε υποστήριξη της Μαρίας στην Μαργαρίτα απειλούσε την συμμαχία του προστάτη της Φιλίππου εναντίον του Λουδοβίκου ΙΑ΄ της Γαλλίας.
Ο Εδουάρδος Δ΄ προσπάθησε να διακόψει την υποστήριξη της Μαρίας στην Μαργαρίτα προτείνοντας γάμο της χήρας με τον ίδιο αλλά η Μαρία αρνήθηκε ενώ ο θείος της Φίλιππος της Βουργουνδίας ζήτησε να μην προχωρήσει ο γάμος της κόρης της Μαργαρίτας με τον μικρό Εδουάρδο. Η Μαρία αναγκάστηκε να πληρώσει τον Οίκο του Λάνκασυερ να εγκαταλείψει την Σκωτία (1462) και να κλείσει ειρήνη με τον Εδουάρδο Δ΄, η Μαρία συμμετείχε σε πολλές υποθέσεις την περίοδο που είχε την αντιβασιλεία όπως του λόρδου Χάιλ. Η Μαρία του Γκελντερς βοήθησε σημαντικά τον σύζυγο της να κτίσει το ισχυρό κάστρο του Ράβενσκραιγκ που ήταν ανθεκτικό στο πυροβολικό, στο ίδιο έμεινε η ίδια μέχρι τον θάνατο της.

Τριαδική εκκλησία

Η Μαρία σαν πιστή καθολική ίδρυσε την Τριαδική Κολεγιακή Εκκλησία (1460) στην μνήμη του συζύγου της, στην εκκλησία τάφηκε και η ίδια. Η περιοχή που κτίσθηκε η εκκλησία βρίσκεται στην παλαιά πόλη του Εδιμβούργου, κατεδαφίστηκε το 1848 για να γίνει ο σιδηροδρομικός σταθμό του Γουέιβερλι, στην θέση της κτίστηκε σε άλλο σημείο η Τριαδική Αψίδα (1870). Τα οστά της Μαρίας του Γκέλντερς μεταφέρθηκαν στο αβαείο του Χόλυρουντ (1848).
Διευθυντήριο (Γαλλία)

Η εφαρμογή

Μετά τις ακραίες δραστηριότητες της Συνέλευσης, η οποία είχε υπό τον έλεγχό της την νομοθετική και εκτελεστική εξουσία, το Σύνταγμα του έτους Γ' έδωσε την εκτελεστική εξουσία σε ένα Διευθυντήριο αποτελούμενο από πέντε μέλη, τα οποία είχαν οριστεί από το Νομοθετικό Σώμα και τους συνέδρους στο Παλάτι του Λουξεμβούργου. Οι πέντε πρώτοι Διευθυντές ήταν οι Ρεμπέλ, Μπαρά, Λα Ρεβεγιέρ-Λεπώ, Καρνό και Λετουρνέρ. Κάθε χρόνο ένας εξ αυτών, επιλεγμένος με κλήρο, υποχρεούνταν να αποχωρήσει από την θέση του.
Οι απαρχές του Διευθυντηρίου αποτελούν μια λαμπρή εποχή για τις γαλλικές στρατιωτικές δυνάμεις: το σύνολο της στρατιωτικής ιστορίας εκείνης της εποχής σημαδεύτηκε από τα ονόματα του Βοναπάρτη, του Κλεμπέρ, του Ντεσαί, του Μασενά, του Μορώ, του Μαρσό και του Ως.

Οι αναταραχές

Στο εσωτερικό του, το έργο του Διευθυντηρίου προσπαθεί να φέρει κοντά τα διάφορα συμφέροντα, να σβήσει τα πάθη και τα μίση, να καθιερώσει το νέο τρόπο διακυβέρνησης, κι αυτό χωρίς την χρησιμοποίηση μεθόδων, οι οποίες θεωρούνταν τότε εξτρεμιστικές. Παρά ταύτα, θα αναγκαστεί να κρύψει την χρεοκοπία της χώρας υπό τον μανδύα μιας υποτίμησης του νομίσματος.
Παρά τις στρατιωτικές επιτυχίες του Ναπολέοντα Βοναπάρτη στην Ιταλία (1797), οι οποίες έδωσαν την δυνατότητα επιβολής σημαντικών φόρων στους υποτελείς, πλέον, πληθυσμούς, το Διευθυντήριο, υπό την ηγεσία του Μπαρά (« ο βασιλιάς των Διεφθαρμένων » σύμφωνα με τον Βοναπάρτη), έγινε σύντομα συνώνυμο της διαφθοράς και της οικονομικής εξαθλίωσης του Κράτους. Οι Διευθυντές, ανίκανοι να συνεννοηθούν μεταξύ τους, κατηγορήθηκαν για ανικανότητα. Το Διευθυντήριο ξεκίνησε να χαρακτηρίζεται ως « Δημοκρατία των Αστών » ή των « ιδιοκτητών ».
Οι ταραχές, γνωστές ως « πραξικοπήματα, » θα διαδέχονται η μία την άλλη, υπό την μορφή πατριωτικών ενεργειών και κατάχρησης εξουσίας. 
Το 1797, κι ενώ οι βασιλόφρονες και οι συντηρητικοί αποτελούσαν την πλειοψηφία εντός των Συμβουλίων του Κράτους, τρεις εκ των Διευθυντών, οι Μπαρά, Ρεμπέλ και Λα Ρεβεγιέρ-Λεπώ, θέτουν σε εφαρμογή με την στήριξη του στρατού το Πραξικόπημα της 18ης Φρουκτιντόρ του Έτους Ε΄. Αρκετοί βουλευτές, δημοσιογράφοι, στρατιωτικοί και άλλοι αντικαθεστωτικοί θα φυλακιστούν τότε και στη συνέχεια θα σταλούν σε εξορία στην Γουιάνα, ενώ περιοριστικοί νόμοι θα τεθούν ξανά σε ισχύ. Μετά την αντικατάσταση των Διευθυντών Μπαρτελεμί (εξόριστος) και Καρνό (φυγάς), οι οποίοι είχαν αντιταχθεί στο πραξικόπημα, η εξουσία πέρασε στα χέρια μιας τριανδρίας (Ρεμπέλ,Μπαρά και Λα Ρεβεγιέρ-Λεπώ). 
Στις 11 Μαΐου 1798 (22α Φλορεάλ του Έτους ΣΤ΄), το Συμβούλιο των Πρεσβυτέρων θα ακυρώσει τις εκλογές σε αρκετούς νομούς, εκδιώκοντας από το αξίωμά τους 106 νεοεκλεγέντες βουλευτές, οι οποίοι ήταν ανεπιθύμητοι από το Διευθυντήριο. Οι διοικητικές και δικαστικές αρχές πέρασαν επίσης από κάθαρση (Νόμος της 22ας Φλορεάλ του Έτους ΣΤ΄). Τέλος, στις 18 Ιουνίου 1799, το Πραξικόπημα της 30ής Πραιριάλ του Έτους Ζ΄ (επίσης γνωστό ως  η εκδίκηση των συμβουλίων) υποχρεώνει δύο εκ των διευθυντών σε παραίτηση, αμαυρώνοντας ακόμη περισσότερο την, ήδη αρκετά αμαυρωμένη, εικόνα του συγκεκριμένου πολιτικού θεσμού.