google/wiki40b huggingface dataset:
Βασίλης Σίμος

Σπουδές

Ο πατέρας του, αγιογράφος Σίμωνας Σίμου, με καταγωγή από την Υπάτη Φθιώτιδας, του έδωσε τα πρώτα του ερεθίσματα στην ζωγραφική. Ξεκίνησε να σπουδάζει στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα (1952-1955) με δάσκαλο τον Γιάννη Μόραλη. Το 1955 με παρακίνηση του χαράκτη Δημήτρη Παπαγεωργίου (DIMITRI) που ζούσε στη Μαδρίτη και με υποτροφία της Ισπανικής Κυβέρνησης, συνέχισε τις σπουδές του στην Real Academia de San Fernando της Μαδρίτης (1955-1960), μαθητεύοντας κοντά στον, όπου και έλαβε το Δίπλωμα Ζωγραφικής και το Profesorado. Το 1960 επέστρεψε στην Ελλάδα και ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών λαμβάνοντας δίπλωμα Ζωγραφικής και Θεωρητικών και Ιστορικών σπουδών (1960-1961).

Καλλιτεχνική δραστηριότητα

Μετά από μια σύντομη διαμονή στην Αθήνα, εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Λαμία, όπου δημιούργησε το μεγαλύτερο μέρος του έργου του, ενώ παράλληλα εργάστηκε ως καθηγητής καλλιτεχνικού σχεδίου στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Η πρώτη του ατομική έκθεση ζωγραφικής με σπουδαστικά του έργα, παρουσιάστηκε στην Αίθουσα Νομαρχίας Φθιώτιδας, στη Λαμία (1959).
Παρουσίασε το έργο του σε ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και την Ισπανία. Έλαβε μέρος σε πέντε Πανελλήνιες Εκθέσεις στο Ζάππειο, στην Β’ και Γ’ Πανελλαδική Νέων (1962, 1964) και σε πολλές ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Συμμετείχε επίσης σε όλες τις εκθέσεις του Συλλόγου Καλλιτεχνών Εικαστικών Τεχνών Κεντρικής Ελλάδος (Σ.Κ.Ε.Τ.Κ.Ε). Το 1997 πραγματοποιήθηκε αναδρομική του έκθεση στην Δημοτική Πινακοθήκη Λαμίας «Αλέκος Κοντόπουλος» που συνοδεύτηκε από λεύκωμα έργων του που εξέδωσε ο Δήμος Λαμιέων. Το 2008 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Οιωνός το βιβλίο του «Χρώμα και Μνήμες».
Έργα του βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη, στο Υπουργείο Πολιτισμού, στο Υπουργείο Παιδείας στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών των Αθηνών, στη Δημοτική Πινακοθήκη Λάρισας- Μουσείο Κατσίγρα, στο Δήμο Λαμιέων, στη Ναυτιλιακή Λέσχη Πειραιώς, στη συλλογή του Μουσείου Κοτοπούλη στο Δήμο Ζωγράφου, στο Δήμο Σταυρούπολης και σε πολλές ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Μια χαρακτηριστική περιγραφή για το σύνολο του έργου του δίνεται στην ψηφιακή πλατφόρμα του Ινστιτούτου Σύγχρονης Ελληνικής τέχνης :
«η θεματολογία του περιλαμβάνει σκηνές της καθημερινότητας και της αγροτικής ζωής, φιγούρες εργατών και αγροτών, ζώα και τοπία. Χαρακτηριστικά της τεχνοτροπίας του είναι τα γεωμετρικά επίπεδα και οι μεγάλες χρωματικές επιφάνειες όπου κυριαρχούν οι σκούροι τόνοι. Οι φιγούρες του, που ξεπροβάλλουν από τις επιφάνειες αυτές μέσω αλλεπάλληλων φωτεινών επιπέδων, χάνουν τα ατομικά τους χαρακτηριστικά και μοιάζουν μνημειακές και εξιδανικευμένες, σαν να εκπροσωπούν ένα πνευματικό πρότυπο. Έμφαση δίνεται στο οργανωμένο σύνολο των μορφών και στην αίσθηση της κίνησης μέσω του παιχνιδίσματος των χρωματικών τόνων. Οι συνθέσεις είναι στιβαρές και πειθαρχημένες, με υποβλητική ατμόσφαιρα και μια εσωτερικότητα που παραπέμπει σε υπαρξιακές αναζητήσεις.»
Χανδράς Ορεστιάδας

Γεωγραφία - Ιστορία

Ο Χανδράς βρίσκεται στον βόρειο Έβρο προς στη μεθόριο με τη Βουλγαρία σε απόσταση 22 χλμ. δυτικά από την Ορεστιάδα. Το χωριό είναι κτισμένο στην κοιλάδα ανάμεσα στους ποταμούς Άρδα (Β.) και Ερυθροπόταμο  (Ν.) και το όνομά του πιθανολογείται ότι προέρχεται από τις χάντρες που συνήθιζαν να φορούν οι γυναίκες για στολίδια στις παραδοσιακές ενδυμασίες τους. Οι κάτοικοι απασχολούνται κυρίως με τη γεωργία (καλλιέργειες σιτηρών, ηλιόσπορου και βαμβακιού). Οι περισσότεροι από αυτούς απασχολούνται στα χωράφια, όπου καλλιεργούν κυρίως σιτηρά, ηλιόσπορο και βαμβάκι. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1924 στο ΦΕΚ 194Α-14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ριζίων. Το 1931 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Χανδρά που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ορεστιάδας του δήμου Ορεστιάδας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 209 κατοίκους.
Λυντσάρισμα

Ιστορία

Το όνομα της παράνομης αυτής τιμωρίας πιθανολογείται ότι προέρχεται από κάποιον γαιοκτήμονα (W. Lynch: 1742-1820) με το όνομα Λυντς, κάτοικο της πολιτείας Βιρτζίνια των ΗΠΑ, ο οποίος και είχε οργανώσει παράνομες ομάδες με σκοπό την άμεση τιμωρία με εκτέλεση των εγκληματιών και ιδιαίτερα των συμπαθούντων (loyalists) τους Άγγλους, κατά την Αμερικανική επανάσταση.
Αρχική εφαρμογή του Νόμου του Λυντς έγινε στις ΗΠΑ σε περίοδο έλλειψης τακτικών δικαστηρίων. Έτσι κατά το 1889 συνέβησαν περίπου 4000 λυντσαρίσματα στις νότιες πολιτείες και μία μόνο στην περιοχή της Νέας Αγγλίας. Τα 4/5 των θυμάτων ήταν Αφροαμερικανοί. Τα εγκλήματα για τα οποία λυντσαρίστηκαν τα θύματα αυτά ήταν 38% για ανθρωποκτονίες, 23% για απαγωγές ή απόπειρες απαγωγής, 7% για κλοπές, 6% για άδικες επιθέσεις, 2% για ύβρεις και 24% για άλλα αδικήματα.
Η συμμετοχή σε λυντσάρισμα τιμωρείται κατά τον αμερικανικό νόμο, αν και οι καταδίκες δεν έφθασαν το 1% των περιπτώσεων.
Κατά τα έτη 1882 - 1900 τα λυντσαρίσματα στις ΗΠΑ έφθαναν, κατ΄ έτος, από 96 μέχρι 231. Το 1945 σημειώθηκε ένα, ενώ το 1946 έφθασαν τα 6. Οι επανειλημμένες προσπάθειες όμως για την εξάλειψη αυτής της τιμωρίας με νομοθετικά μέτρα έβρισκαν την έντονη αντίδραση της αμερικανικής Γερουσίας. Το 1947 31 άτομα που είχαν προσαχθεί σε δίκη, τα οποία συμμετείχαν σε λυντσάρισμα στην πόλη Γκρίνσβιλ της Νότιας Καρολίνας, αθωώθηκαν, αν και κάποια από αυτά είχαν ομολογήσει τη συμμετοχή τους.
Σήμερα με τον όρο Λυντσάρισμα χαρακτηρίζεται η δολοφονία εγκληματία από πλήθος παρισταμένων συγγενών του θύματος ή άλλων προσώπων, πριν ακόμη επιληφθεί η δικαιοσύνη, δηλαδή προτού ολοκληρωθεί η δίκη.

Ευθύνη προστασίας

Κατά τις μεταγωγές εγκληματιών ή κατά τις προσαγωγές τους σε δικαστήρια, απόλυτη ευθύνη προστασίας τους από πιθανό λυντσάρισμα φέρουν οι κατά τόπο και καθ΄ ύλη αρμόδιες διωκτικές αρχές που έχουν επιληφθεί και τους κρατούν.
Κυανιούχο κάλιο

Ιστορία

Πριν από το 1900, δηλαδή πριν από την εφεύρεση της διεργασίας Κάστνερ (Castner process), το κυανιούχο κάλιο ήταν η πιο σημαντική πηγή παραγωγής των υπολοίπων κυανιούχων αλκαλιμετάλλων.
Μετά από αυτήν την ιστορική διεργασία (Κάστνερ), το κυανιούχο κάλιο παράχθηκε με θερμική αποσύνθεση σιδηροκυαιούχου καλίου {K₄[Fe(CN)₆]}:

Παραγωγή

Το κυανιούχο κάλιο παράγεται με επίδραση υδροκυανίου σε υδατικό διάλυμα υδροξειδίου του καλίου, ακολουθούμενη από εξαέρωση του διαλύτη υπό κενό:
Επειδή το υδροκυάνιο είναι επικίνδυνο στο χειρισμό, συχνά προτιμάται η χρήση μεθαναμίδιου (HCONH₂) στη θέση του:
Περίπου 50.000 τόνοι κυανιούχου καλίου το χρόνο παράγονται παγκοσμίως.

Δομή

Σε υδατικά διαλύματα, το κυανιούχο κάλιο διίσταται σε ενυδατωμένα κατιόντα καλίου (K⁺) και ενυδατωμένα κυανιούχα ανιόντα (CN⁻). Η συνηθισμένη μορφή του κυανιούχου καλίου, που είναι σταθερή υπό κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, το κρυσταλλικό του πλέγμα έχει την ίδια κυβική δομή με το χλωριούχο νάτριο (NaCl),  με κάθε κατιόν καλίου να περιβάλλεται από έξι (6) κυανιούχα ανιόντα, και αντιστρόφως. Παρόλο που τα κυανιούχα ανιόντα είναι διατομικά, και επομένως λιγότερο συμμετρικά από τα μονοατομικά χλωριούχα ανιόντα, η περιστροφή τους είναι τόσο γρήγορη, που το μέσο σχήμα τους στο χρόνο είναι σφαιρικό. Σε χαμηλές θερμοκρασίες και υπό υψηλές πιέσεις, αυτή η ελεύθερη περιστροφή εμποδίζεται, δίνοντας μια λιγότερο συμμετρική κρυσταλλική δομή, κατά την οποία τα κυανιούχα ανιόντα τοποθετούνται σε διάταξη φύλλων.

Εφαρμογές

Τόσο το κυανιούχο κάλιο, όσο και το κυανιούχο νάτριο (NaCN) χρησιμοποιήθηκαν ευρύτατα στην οργανική σύνθεση, για την παραγωγή νιτριλίων (RCN) και καρβοξυλικών οξέων (RCO₂H), ιδιαίτερα με την αντίδραση βον Ρίχτερ (von Richter reaction). Επίσης χρησιμοποιήθηκαν για τη σύνθεση υδαντοϊνών, που με τη σειρά τους μπορούν να είναι χρήσιμα συνθετικά ενδιάμεσα, όταν αντιδρούν με καρβονυλικές ενώσεις, όπως οι αλδεΰδες (RCHO), οι κετόνες (R₂CO) και οι εστέρες (R₂CO₂), παρουσία ανθρακικού αμμωνίου [(NH₄)₂CO₃]. 
Το κυανιούχο κάλιο χρησιμοποιήθηκε ως φωτογραφικός σταθεροποιητής, στη διεργασία υγρής πλάκας κολλοειδούς. Το κυανιούχο κάλιο διαλύει τον άργυρο όπου δεν είχε γίνει αδιάλυτος, κατά την ανάπτυξη. Αυτό αποκαλύπτει και σταθεροποιεί την εικόνα, καθιστώντας τη μη φωτοευαίσθητη πλέον. Οι πιο σύγχρονες φωτογραφικές πλάκες προτιμούν να χρησιμοποιούν λιγότερο τοξικούς σταθεροποιητές, όπως για παράδειγμα θειοθειικό νάτριο (Na₂S₂O₃), αλλά το κυανιούχο κάλιο εξακολουθεί επίσης να βρίσκεται σε χρήση.
Χρησιμοποιήθηκε από επαγγελματίες εντομολόγους ως μέσω θανάτωσης σε φιάλες συλλογής, καθώς τα έντομα που συγκεντρώνονται στο εσωτερικό τέτοιων φιαλών θανατώνονται μέσα σε δευτερόλεπτα, καθώς εισπνέουν τους ατμούς του υδροκυανίου που εκλύει το διάλυμα κυανιούχου καλίου που περιέχουν, ελαχιστοποιώντας έτσι τις βλάβες στο υπόλοιπο σώμα ακόμη και των πιο εύθραυστων δειγμάτων.
Επαρχία Λεμεσού

Γεωγραφία

Η επαρχία Λεμεσού αποτελεί την τρίτη σε έκταση επαρχία της χώρας. Έχει έκταση 1393,314 km²  που αποτελεί το 15,07% της έκτασης της Κύπρου.

Τοποθεσία

Η επαρχία Λεμεσού βρίσκεται στο νότιο μέρος της Κύπρου. Στα δυτικά συνορεύει με την επαρχία Πάφου, στα βόρεια με την επαρχία Λευκωσίας και στα ανατολικά με την επαρχία Λάρνακας.
Μάργκοτ Χόνεκερ

Βιογραφία

Ήταν η τρίτη σύζυγος του Έριχ Χόνεκερ. Μετά τη  διάλυση της ΛΔΓ, διέφυγε μαζί με τον σύζυγό της αρχικά στη Μόσχα και το 1992 της χορήγησε άσυλο η κινεζική κυβέρνηση. Έμεινε μέχρι τον θάνατό της σε ένα προάστιο του Σαντιάγο της Χιλής.

Υπουργός Παιδείας

Το 1963, η Χόνεκερ έγινε Υπουργός Λαϊκής Παιδείας (γερμανικά: Volksbildungsministerin‎), μετά από μια περίοδο κατοχής του αξιώματος ως Aναπληρώτριας  Yπουργού. Στις 25 Φεβρουαρίου του 1965 εισήγαγε τον νόμο που έκανε "το ενιαίο σοσιαλιστικό εκπαιδευτικό σύστημα" πρότυπο σε όλα τα σχολεία, κολλέγια και πανεπιστήμια στην Ανατολική Γερμανία.
Το 1978, η Χόνεκερ εισήγαγε, παρά την αντίθεση των εκκλησιών και πολλών γονέων, στρατιωτικά μαθήματα (γερμανικά: Wehrkunde‎) για τους μαθητές της 9ης και της 10ης τάξης του Λυκείου (περιελάμβαναν εξάσκηση με όπλα όπως ZU-23-2 και KK-MPi). Η θητεία της διήρκεσε μέχρι τις αρχές του Νοεμβρίου του 1989.
Φέρεται ότι ήταν, χωρίς να έχει αποδειχτεί ποτέ, υπεύθυνη για την απαγωγή και αναγκαστική υιοθεσία παιδιών φυλακισμένων διαφωνούντων ή ανθρώπων που προσπάθησαν να εγκαταλείψουν τη ΛΔΓ, και θεωρείται ότι έχει "αφήσει τη στυγνή κληρονομιά χωρισμένων οικογενειών". Η Χόνεκερ αρνήθηκε τις καταγγελίες ότι διηύθυνε πρόγραμμα επιβολής υιοθεσιών: "Δεν υπήρξε". Επίσης, εγκαθίδρυσε ιδρύματα-προσωμοιώσεις φυλακών για παιδιά, συμπεριλαμβανομένου ενός στρατοπέδου στο Τοργκάου που είναι γνωστό ως "στρατόπεδο συγκέντρωσης Μάργκοτ".
Το 1990, απαγγέλθηκαν κατηγορίες εναντίον της Χόνεκερ ως Υπουργού Παιδείας. Αυτές περιελάμβαναν κατηγορίες ότι είχε οργανώσει συλλήψεις με πολιτικό κίνητρο, είχε χωρίσει τα παιδιά, παρά τη θέλησή τους, από τους γονείς τους και έκανε υποχρεωτικές τις υιοθεσίες παιδιών ατόμων που κρίθηκαν αναξιόπιστα από το κράτος.

Θάνατος

Η Μάργκοτ Χόνεκερ πέθανε στο Σαντιάγο στις 6 Μαΐου του 2016 σε ηλικία 89 ετών. Για τον θάνατό της, ο Oυμπέρτους Κνάμπε, διευθυντής του Μνημείου Hohenschönhausen του Βερολίνου, είπε ότι "ποτέ της δεν αντιμετώπισε κριτικά όσα είχε κάνει. Μέχρι τον θάνατό της ήταν μια δυσάρεστη, πεισματάρα γυναικα." Η κηδεία της περιγράφηκε από τα γερμανικά μέσα ως "παράξενη" και ότι χαρακτηρίστηκε από "αμετανόητους" κομμουνιστές με σημαίες της Ανατολικής Γερμανίας. Ο Ρόλαντ Γιαν, Ομοσπονδιακός Επίτροπος για τα Αρχεία της Στάζι, της άσκησε κριτική.
Κάρολος των Αστουριών

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Βαλαδολίδ και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φιλίππου Β΄ της Ισπανίας και της Μαρίας-Μανουέλας των Καπετιδών-Αβίς, κόρης του Ιωάννη Γ΄ της Πορτογαλίας.
Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης ποδοσφαίρου 1973-74

Την περίοδο 1973-74 το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης κατέκτησε η Μαγδεβούργο ΦΚ κερδίζοντας στον τελικό την ΑΚ Μίλαν. Ήταν η μόνη νίκη ομάδας από τη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας σε ευρωπαϊκή διοργάνωση.
Μπερναντέτο των Μεδίκων

Βιογραφικά στοιχεία

Ήταν o πρωτότοκος γιος του Οτταβιάνο αξιωματούχου στη Φλωρεντία και της Μπαρτολομέα Τζούνι. Μικρότερος αδελφός του ήταν ο Αλέξανδρος μετέπειτα πάπας Λέων ΙΑ΄.
Το 1567 αγόρασε την κυριότητα του Οταϊάνο στη Νάπολη και μετακινήθηκε εκεί, ίσως ένεκα διαμάχης με τον Κόζιμο Α΄ μεγάλο δούκα της Τοσκάνης. Απεβίωσε στη Νάπολη το 1576. Οι απόγονοι του γιου του Αλεξάνδρου, όταν εξέλιπε ο κλάδος των δουκών της Τοσκάνης, διεκδίκησαν τον τίτλο, αλλά τελικά δόθηκε στον Φραγκίσκο Α΄ δούκα της Λωρραίνης και σύζυγο της Μαρίας-Θηρεσίας των Αψβούργων και στους απογόνους τους.
Ιωάννης ΣΤ΄ ο Κωδωνάτος Αλεξανδρείας

Βίος

Ο Ιωάννης ΣΤ΄ ο Κωδωνάτος Αλεξανδρείας φέρεται να πατριάρχευσε στα τέλη του 11ου αιώνα (1062-1100) χωρίς να είναι κάτι άλλο γνωστό γι αυτόν.
Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 1993-94

Σύστημα διεξαγωγής

Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1993-94 συμμετείχαν 10 ομάδες. Στην Α΄ φάση όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Ακολούθως, οι ομάδες έδωσαν αγώνες play-offs για την ανάδειξη της πρωταθλήτριας ομάδας.
Δεν υποβιβάστηκε καμία ομάδα.
Σαγαίικα Αχαΐας

Ιστορία

Έχουν ανθρωπωνυμική ονομασία διότι ιδρύθηκαν από τον δικηγόρο Νικόλαο Σαγιά. Το 1876 ο Νικόλαος Σαγιάς, δικηγόρος από την Πάτρα, αγόρασε στην περιοχή, η οποία τότε ήταν ακατοίκητη, 500 στρέμματα. Στα χωράφια αυτά ο Σαγιάς καλλιεργούσε σταφίδα και έφερε εργάτες από το χωριό του την Περιστέρα οι οποίοι με την πάροδο του χρόνου εγκαταστάθηκαν εκεί. Μάλιστα ο Σαγιάς μετέφερε τον σιδηροδρομικό σταθμό στο χωριό το οποίο είχε 28 κατοίκους. Κατά τη σταφιδική κρίση, ο Σαγιάς πούλησε όλη την περιουσία του και έτσι εγκαταστάθηκαν νέοι κάτοικοι στο χωριό.
Αναγνωρίστηκαν αρχικά ως οικισμός με την ονομασία "Σαγέικα" με το ΦΕΚ 251Α της 04/10/1889, ονομασία όμως που διορθώθηκε σε "Σαγαίικα" στις 16/10/1940.

Αθλητισμός

Πρώτη ομάδα των Σαγαίικων ήταν ο Ολυμπιακός Σαγαίικων που είχε ιδρυθεί το 1927 και διαλύθηκε για να ιδρυθεί το 1968 ο Α.Π.Σ. Εθνικός Σαγέικων ο οποίος έχει αγωνιστεί 4 φορές στην Δ΄ Εθνική. Η ομάδα αγωνίζεται στο κοινοτικό γήπεδο Σαγαίικων το οποίο είναι χορτάρι.
Το μυστήριο της Μαύρης Γάτας

Υπόθεση

O Ολιβιέρο είναι ένας άλλοτε σπουδαίος συγγραφέας, ο οποίος έχει χάσει την έμπνευσή του, και ζει σε ένα κτήμα με τη σύζυγό του, ενώ η νεκρή μητέρα του εξουσιάζει την ύπαρξή του και τη φαντασία του. Ταυτόχρονα έχει σχέσεις με μια παλιά μαθήτριά του, και τη νέγρα υπηρέτρια του σπιτιού τους. Όταν η πρώην μαθήτριά του βρίσκεται δολοφονημένη η αστυνομία τον θεωρεί ως υπ’ αριθμόν ένα ύποπτο. Τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο περίπλοκα όταν η νέα, όμορφη και γεμάτη αυτοπεποίθηση ανιψιά του, η Φλοριάνα, έρχεται να εγκατασταθεί μαζί τους. Μέσα σε όλα αυτά έναν περίεργο ρόλο παίζει η μαύρη γάτα του Ολιβιέρο, την οποία αντιπαθεί τρομερά η σύζυγος του Ιρένε.

Συντελεστές

Πρωταγωνιστούν: Έντβιτζε Φένεκ, Anita Strindberg, Luigi Pistilli, Ivan Rassimov, Franco Nebbia, Riccardo Salvino, Angela La Vorgna
Σενάριο: Adriano Bolzoni, Ernesto Gastaldi, Sauro Scavolini
Σκηνοθεσία:Σέρτζιο Μαρτίνο
Ροιμητάλκης Γ΄

Βίος

Ήταν γιος του Κότυος Ε΄ και της Τρύφαινας. Σύμφωνα με ψήφισμα Κυζικηνών, συμβασίλευσε με τους αδελφούς του Πολέμωνα και Κότυ ΣΤ΄. Τον σκότωσε η γυναίκα του για λόγους αντιζηλίας, καθώς πίστευε ότι είχε ερωτευτεί την ανεψιά του. Μετά το θάνατό του η Θράκη έγινε Ρωμαϊκή επαρχία: το ανατολικό τμήμα της προσαρτήθηκε στην επαρχία της Μοισίας και το νότιο έγινε ξεχωριστή νέα επαρχία.
Είχε κόψει χάλκινα νομίσματα, τα οποία έφεραν στη μία όψη την προτομή του Καλιγούλα και στην άλλη τη δική του με την επιγραφή ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΡΟΙΜΗΤΑΛΚΗΣ.
Χαράλαμπος Πλουμιδάκης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στα Χανιά και ήταν γιος του Θεμιστοκλή Πλουμιδάκη. Ήταν πρώτος εξάδελφος του Ελευθέριου Βενιζέλου. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, αν και αρχικά είχε εγγραφεί στην Ιατρική Σχολή. 
Εκλέχτηκε βουλευτής στην Κρητική Βουλή το 1891 και ανέλαβε υπουργός Εσωτερικών κατά την περίοδο της Κρητικής Πολιτείας, ενώ υπήρξε και «ο πρώτος χριστιανός δήμαρχος Χανίων». Μετά την Επανάσταση του Θερίσου (1905), ο Πλουμιδάκης συμμετείχε στο κρητικό Ενωτικό Κίνημα του 1908 και διετέλεσε μέλος της Προσωρινής Επαναστατικής Συνέλευσης του 1912. Μετά την ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα εκπροσώπησε αρκετές φορές την περιφέρειά του στην ελληνική βουλή. 
Το 1899 ο Πλουμιδάκης ήταν ανάμεσα στους πρώτους Χανιώτες δικηγόρους που ορίστηκαν με Ηγεμονικό Διάταγμα, σύμφωνα με το αναμορφωμένο νομικό πλαίσιο για την άσκηση του δικηγορικού επαγγέλματος. Διετέλεσε πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Χανίων κατά την περίοδο 1914-1921, τον Μάρτιο του 1924 και το 1928.
Απεβίωσε το 1943. Ήταν νυμφευμένος με την Αρτεμισία-Αικατερίνη, το γένος Μοάτσου. Απέκτησαν μαζί έναν γιό, τον Θεμιστοκλή, που απεβίωσε πρόωρα το 1935 και επτά κόρες. Ανάμεσα στις τελευταίες ήταν και η Σταυρούλα Πλουμιδάκη (1896-1991), μητέρα του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.
Σαρακίνα Μεσσηνίας

Ιστορικό οικισμού

Ο οικισμός Σαρακίνα, ο οποίος ανήκει στη δημοτική ενότητα Αριστομένους είναι νεοσύστατος, καθώς αναγνωρίσθηκε μόλις το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» όταν και υπήχθη στον νέο Δήμο Μεσσήνης. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αιπείας, Ανδρούσας, Αριστομένους, Βουφράδων, Ιθώμης, Μεσσήνης, Πεταλιδίου και της Κοινότητας Τρικόρφου. Η Σαρακίνα σήμερα είναι οικισμός της Τοπικής Κοινότητας του Αριστομένους του Δήμου Μεσσήνης, με έδρα  τον Αριστομένη. Στην ίδια τοπική κοινότητα υπάγεται και η Χορεύτρα.

Κάτοικοι

Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 24 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες.
Αγία Σοφία Αιτωλοακαρνανίας

Ονομασία

Παλαιότερα ονομαζόταν «Μόκιστα». Η ονομασία «Αγία Σοφία» ωφείλεται από τον παλιό ναό αφιερωμένο στην Αγία Σοφία, με του οποίου την ανέγερση συνδέεται η Άννα Παλαιολογίνα (Καντακουζηνή), του οποίου σήμερα σώζονται μόνο οι εξωτερικοί τοίχοι και τα ανατολικότερα τόξα από τις πεσσοστοιχίες.

Διοικητική εξέλιξη

Η Μόκιστα προσαρτήθηκε στον τότε Δήμο Ταξιαρχίδος στις 07/12/1835 (ΦΕΚ 19Α). Με το ΦΕΚ 5Α της 08/03/1841 προσαρτήθηκε στον τότε Δήμο Παμφίας, ύστερα από την κατάργηση του Δήμου Ταξιαρχίδος. Με το ΦΕΚ 261Α της  31/08/1912, και την κατάργηση των δήμων, ορίστηκε ως έδρα της Κοινότητας Μόκιστας. Με το ΦΕΚ 51Α της 19/02/1930 μετονομάστηκε σε «Αγία Σοφία». Μεταξύ 1997-2010 υπήρξε τμήμα και έδρα του τότε δημοτικού διαμερίσματος Αγίας Σοφίας του «καποδιστριακού» Δήμου Θέρμου.

Αξιοθέατα

Αξιοθέατα της Αγίας Σοφίας είναι οι τρεις ναοί της υστεροβυζαντινής περιόδου στο νεκροταφείο του χωριού, οι πηγές στην άκρη/είσοδο του χωριού και ο διπλός καταρράκτης του Μοκιστιάνου ποταμού.
Θάρα

Οικογένεια

Σύμφωνα με τη βιβλική γραφή ο Θάρα ήταν γιος του Ναχώρ και εγγονός του Σερούχ. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη φημισμένη πόλη Ουρ, νότια της Βαγδάτης, στη Μεσοποταμία, που την κατοικούσαν τότε οι Χαλδαίοι. Πολυθεϊστής ο ίδιος, επάγγελμά του ήταν η κατασκευή ξόανων και ειδώλων. Ο Θάρα είχε αποκτήσει τρεις γιους τον Άβραμ, μετέπειτα Αβραάμ, τον Άρραν (πατέρα του Λωτ) και τον Ναχώρ τον νεότερο, καθώς και μία κόρη τη Σεράη την οποία έλαβε σύζυγό του αργότερα ο αδελφός της Αβραάμ, ως Σάρα και μετέπειτα, κατ΄ εντολή του Γιαχβέ, Σάρρα, ευλογώντας έτσι την αιμομιξία τους.

Μετοίκιση

Όταν κάποτε πέθανε ο γιος του Αρράν, αφήνοντας ορφανό τον γιο του Λωτ, χωρίς ν΄ αναφέρεται η αιτία θανάτου του, ο Θάρα αποφάσισε να εγκαταλείψει οικογενειακά την Ουρ και να μετοικίσει στη Χαναάν. Το σημείο αυτό είναι αρκετά σκοτεινό για τους ερευνητές στην ανεύρεση των λόγων που οδήγησαν τον Θάρα να πάρει αυτή την απόφαση της μετοικεσίας.

Τελικά αφού έλαβε όλη την οικογένειά του, δηλαδή τους δύο γιους του, τη στείρα κόρη του αλλά και συγχρόνως νύμφη του Σάρα και τον εγγονό του Λωτ, μετακινούμενοι δυτικά έφθασαν στην ενδιάμεση πόλη Χαρράν στα βόρεια της Συριακής ερήμου όπου και εγκαταστάθηκε. Υπόψη ότι η πόλη Χαρράν αποδίδεται στη Π.Δ. ως πόλη κατατρεγμένων του ανθρώπινου γένους αφού σ΄ αυτήν είχαν καταφύγει οι πρωτόπλαστοι, ο Αδάμ και η Εύα μετά τον διωγμό τους από τον Παράδεισο.
Τελικά ο Θάρα παρέμεινε σ΄ αυτή την πόλη όπου και πέθανε σε ηλικία 205 ετών. Πριν τον θάνατό του όμως, ο Αβραάμ παίρνοντας μαζί του την γυναίκα του και τον ανιψιό του, τον Λωτ, τον εγκατέλειψαν συνεχίζοντας εκείνοι το ταξίδι προς την Χαναάν.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία ανακήρυξε τον Θάρα Άγιο, τη μνήμη του οποίου εορτάζει την Κυριακή των Προπατόρων, πριν από τα Χριστούγεννα.
Χεζμπ-ε Ισλαμί Γκουλμπουντίν

Το Χεζμπ-ε-Ισλαμί Γκουλμπουντίν (περσικά: حزب اسلامی گلبدین‎) είναι αφγανικό πολιτικό κόμμα και παραστρατιωτική ομάδα.
Το πρώτο Χεζμπ-ε-Ισλαμί ιδρύθηκε το 1977 από τον Γκουλμπουντίν Χεκματυάρ, ο οποίος αργότερα έγινε επικεφαλής του. Η άλλη συνιστώσα του Χεζμπ-ε Ισλαμί καθοδηγούνταν από τον Μουλαβή Γιουνάς Χαλίς, ο οποίος διαχωρίστηκε από το κόμμα του Χεκματυάρ και ίδρυσε το δικό του Χεζμπ-ε Ισλαμί το 1979. Έγινε γνωστή ως συνιστώσας Χαλίς και η βάση της βρισκόταν στο Νανγκαράρ. Το Χεζμπ-ε Ισλαμί Γκουλμπουντίν αποτέλεσε μέρος των Επτά της Πεσαβάρ, μιας συμμαχίας ομάδων σουνιτών μουτζαχεντίν κατά τη διάρκεια της σοβιετικής εισβολής.
Το κόμμα στηριζόταν οικονομικά από αντισοβιετικές δυνάμεις μέσω της Πακιστανικής Υπηρεσίας Πληροφοριών κατά τη διάρκεια του σοβιετικού πολέμου στο Αφγανιστάν. Ωστόσο το κόμμα περιθωριοποιήθηκε στην πολιτική του Αφγανιστάν μετά την άνοδο των Ταλιμπάν στα μέσα της δεκαετίας του 1990. Παρέμεινε στο περιθώριο μέχρι τη δεκαετία του 2000, όταν μετατράπηκε σε επιθετική παραστρατιωτική ομάδα η οποία ανέλαβε την ευθύνη για αιματηρές επιθέσεις κατά των συμμαχικών δυνάμεων και της κυβέρνησης του Χαμίντ Καρζάι στην περίοδο μετά τον πόλεμο του Αφγανιστάν το 2001. Η στρατιωτική του δύναμη υπολογίζεται σε μερικές χιλιάδες.
Škoda Superb

Βασικά στοιχεία

Η μαζική παραγωγή του ξεκίνησε τον Δεκέμβριο του 2001. Το μοντέλο βασίστηκε μηχανικά στο Volkswagen Passat πέμπτης γενιάς, αλλά σε μια εκδοχή του Passat με μακρύτερο μεταξόνιο, που κυκλοφόρησε αποκλειστικά στην Κίνα, γνωστή ως Volkswagen Passat Lingyu. Στην Ευρώπη, η επιμηκυσμένη εκδοχή αυτής της πλατφόρμας χρησιμοποιήθηκε μόνο στο Škoda Superb.
Ως αποτέλεσμα, το Superb προσέφερε τεράστιους χώρους για τους πίσω επιβάτες, οι οποίοι συνδυάζονταν με υψηλά επίπεδα εξοπλισμού και προσεγμένη ποιότητα κατασκευής στο σαλόνι και ηχομόνωση, όλα σε πρωτοφανή επίπεδα για μοντέλο της Škoda - και όλα αυτά σε πολύ χαμηλότερες τιμές πώλησης ως προς τα άλλα μοντέλα της αντίστοιχης κατηγορίας. Για την πρώτη γενιά, είχε δημιουργηθεί τότε μια διχογνωμία σχετικά με το αν μπορούσε να θεωρηθεί αυτοκίνητο πολυτελείας και τα περισσότερα έντυπα συνήθως το ανέφεραν ως «ημι-πολυτελές» ή «εισαγωγικό στην πολυτέλεια», αλλά η δεύτερη γενιά του Superb αναφέρεται πιο συχνά ως πολυτελές μοντέλο και η τρίτη γενιά πιο εμφανώς.
Για πρώτη φορά μετά από μισό αιώνα, η Škoda προσέφερε και πάλι 6-κύλινδρους κινητήρες, και συγκεκριμένα τον 2.8 λίτρων V6 βενζίνης και τον ντίζελ 2.5 λίτρων V6 TDi (το ακρωνύμιο TDi σημαίνει turbodiesel injection), γεγονός που συνέβαλε επίσης στην περαιτέρω ενίσχυση του ίματζ της εταιρείας.
Μια ενδιαφέρουσα σχεδιαστική λεπτομέρεια στο σαλόνι, ήταν η δυνατότητα αναδίπλωσης του κάτω μέρους της πλάτης του καθίσματος του συνοδηγού προς τα πίσω, ακουμπώντας στο πίσω κάθισμα και δημιουργώντας μια διάταξη σαν κρεβάτι, έτσι ώστε ο πίσω επιβάτης να μπορεί να ξαπλώσει σε αυτήν. Επιπρόσθετα, το εσωτερικό του Škoda Superb έφερε άφθονες πρακτικές και έξυπνες θήκες, με εντυπωσιακότερη όλων, μία ειδική θήκη για ομπρέλα στην μία από τις πίσω πόρτες, με δικό της αποχετευτικό σύστημα.