google/wiki40b huggingface dataset:
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 2012

Ανδρών

*Διεξήχθησαν ξεχωριστά πρωταθλήματα.

**Η ομαδική βαθμολογία του βάδην προκύπτει από τα αποτελέσματα τριών
αγωνισμάτων: 20χλμ ανδρών, 10χλμ νέων, 5χλμ εφήβων.

Βαθμολογία

*Στο επί κοντώ μετείχαν μόνο δύο άλτες.

Γυναικών

*Διεξήχθησαν ξεχωριστά πρωταθλήματα.

**Η Γκιουλού ήταν η μοναδική που μετείχε επίσημα.

***Η ομαδική βαθμολογία του βάδην προκύπτει από τα αποτελέσματα τριών
αγωνισμάτων: 20χλμ γυναικών, 10χλμ νέων γυναικών, 5χλμ νεανίδων.
Χαρακτηριστική ομάδα

Χαρακτηριστική ομάδα ή λειτουργική ομάδα, στην οργανική χημεία, ονομάζεται κάθε ειδική ομάδα ατόμων ή και δεσμών που μπορούν να βρίσκονται σε μόρια μιας ομάδας χημικών ενώσεων, που είναι υπεύθυνη για χαρακτηριστικές για την ομάδα) χημικές ιδιότητες (και οι οποίες, επομένως, χρησιμοποιούνται για τη διαφοροποίηση των μελών της συγκεκριμένης ομάδας από τα μη μέλη. Η ύπαρξη μιας χαρακτηριστικής ομάδας σηματοδοτεί την πραγματοποίηση των ίδιων (ή τουλάχιστον παρόμοιων) χημικών αντιδράσεων, ανεξάρτητα από το μέγεθος των μορίων των ενώσεων των οποίων αποτελούν τμήματα. Ωστόσο, η δραστικότητα κάποιων από τις ενώσεις της ομάδας μπορεί να επηρεαστεί από την συμπαρουσία και άλλων χαρακτηριστικών ομάδων (ιδιαίτερα αν αυτές βρίσκονται) σε (σχετικά) μικρή απόσταση. Τα άτομα της χαρακτηριστικής ομάδας συνδέονται τόσο μεταξύ τους, όσο και με άτομα του υπόλοιπου μορίου της ένωσης στην οποία ανήκουν, με ομοιοπολικούς δεσμούς. Αν η συνολική χαρακτηριστική ομάδα ομοιοπολικά συνδεμένων ατόμων συμβαίνει να έχει συνολικό ηλεκτρικό φορτίο, τότε η συγκεκριμένη χαρακτηριστική ομάδα αναφέρεται σε πολυατομικό, πιθανώς και σε σύμπλοκο ιόν. Κάθε υποομάδα ατόμων μιας χημικής ένωσης είναι δυνατό να ονομάζεται «ριζικό», αν περιέχει τμήμα ομοιοπολικού δεσμού που διασπάστηκε ομολυτικά, χωριζόμενη, δηλαδή, σε δυο τμήματα που ονομάζονται «ελεύθερες ρίζες». Ο (σωστός) συνδυασμός των ονομάτων των χαρακτηριστικών ομάδων με τα ονόματα των «μητρικών» αλκανίων δίνουν τη συστηματική ονομασία μιας οργανικής ένωσης. Συχνά, το πρώτο άτομο άνθρακα, δηλαδή αυτό που συνδέεται άμεσα με ένα (τουλάχιστον) άτομο της χαρακτηριστικής ομάδας (αν η χαρακτηριστική ομάδα περιέχει άτομο άνθρακα), ή με το άτομο άνθρακα που συνδέεται άμεσα με τη χαρακτηριστική ομάδα (αν η χαρακτηριστική ομάδα δεν περιέχει άτομο άνθρακα), ονομάζεται «άλφα» άτομο και συμβολίζεται διεθνώς με το ελληνικό γράμμα «α-». Το δεύτερο άτομο άνθρακα, μετρημένο με τον ίδιο τρόπο, ονομάζεται «βήτα» άτομο και συμβολίζεται διεθνώς με το ελληνικό γράμμα «β-». Το τρίτο άτομο άνθρακα, μετρημένο με τον ίδιο τρόπο, ονομάζεται «γάμα» άτομο και συμβολίζεται διεθνώς με το ελληνικό γράμμα «γ-», κ.ο.κ.. Μερικές φορές χρησιμοποιείται ο συμβολισμός «ω-»  για το τελευταίο άτομο άνθρακα της ανθρακικής αλυσίδας μετά τη χαρακτηριστική ομάδα (κανονικά θα χρησιμοποιούνταν για το 24ο, αλλά επειδή αυτό είναι σπάνιο να υπάρχει, ομοίως σπάνια το ω χρησιμοποιείται με αυτήν την έννοια), «ω-1», για το προτελευταίο, κ.ο.κ..
Κάθε χαρακτηριστική ομάδα προσδιορίζει τις οργανικές ενώσεις αντίστοιχα σε χημικές τάξεις.

Συνηθισμένες χαρακτηριστικές ομάδες

Οι ακόλουθες είναι ορισμένες συνηθισμένες χαρακτηριστικές ομάδες. Τα Rᵢ και R΄ μπορεί να είναι άτομα υδρογόνου ή υδροκαρβύλια, όχι αναγκαστικά ίδια.
Αμπντελατίφ Κεσίς

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Τύνιδα, αλλά πήγε με τους γονείς του στη Νίκαια της Γαλλίας στην ηλικία των έξι.
Σκηνοθέτησε το L'esquive για το οποίο κέρδισε δύο βραβεία Σεζάρ για την καλύτερη ταινία και καλύτερη σκηνοθεσία. Παρουσίασε την ταινία του La graine et le mulet στο 64ο Φεστιβάλ Βενετίας, όπου και απέσπασε το Ειδικό Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής. Η ταινία βραβεύτηκε επίσης με το βραβείο FIPRESCI, το βραβείο Louis Delluc και τα βραβεία Σεζάρ για καλύτερη ταινία και σκηνοθεσία.
Ως ηθοποιός είναι περισσότερο γνωστός διεθνώς από την ταινία Sorry, Haters του 2005, που υποδύθηκε τον ταξιτζή και το οποίο προβλήθηκε στα φεστιβάλ του Τορόντο και του Αμερικανικού Ινστιτούτο Κινηματογράφου.
Η ταινία του Η Ζωή της Αντέλ (2013) κέρδισε τον χρυσό φοίνικα και το Βραβείο FIPRESCI στο Φεστιβάλ Καννών του 2013. Με την ανάδειξη της ταινίας, διάφορες διαμάχες ξέσπασαν για τις μεθόδους που χρησιμοποίησε ο Κεσίς στο εργασιακό περιβάλλον, με πολλούς τεχνικούς να τον κατηγορούν για παρενόχληση, απλήρωτες υπερωρίες και παραβιάσεις της εργατικής νομοθεσίας, που οδήγησε μερικούς από αυτούς στην παραίτηση. Η πρωταγωνίστριες της ταινίας Λέα Σεϊντού και Αντέλ Εξαρχόπουλος, επίσης εξέφρασαν τη δυσανασχέτηση τους για τη συμπεριφορά του Κεσίς, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Αργότερα διευκρίνισαν ότι, αν και ήταν εξαιρετικά δύσκολα, άξιζε τελικά και τον θεωρούν σπουδαίο σκηνοθέτη. Η ταινία απέσπασε επίσης το βραβείο της καλύτερης ανεξάρτητης ταινίας στη Βρετανία, στο αντίστοιχο φεστιβάλ το 2013.
Εμιράτο του Χακκάρι

Το Εμιράτο του Χακκάρι (κουρδικά: Hekarî) ήταν Κουρδικό Σουνιτικό εμιράτο στη σημερινή νοτιοανατολική Τουρκία. Το επίκεντρο του εμιράτου ήταν η πόλη Χακάρι, δυτικά της λίμνης Ούρμια στο Ιράν. Αν και το εμιράτο ήταν μικρό, στα σύνορα του περιλάμβανε διάφορες εθνικές ομάδες.
Στο απόγειο της δύναμής του, το εμιράτο έλεγχε τμήματα των τουρκικών επαρχιών Χακάρι και Βαν, μαζί με ορισμένες περιοχές στο βόρειο Ιράκ. Ο πληθυσμός ήταν ετερογενής: στο εμιράτο ζούσαν Κουρδικές φυλές, Ασσύριοι χριστιανοί και Αρμένιοι αγρότες και γεωργοί.
Το εμιράτο ιδρύθηκε τον 14ο αιώνα και υπήρξε μέχρι το 1845, όταν οι εσωτερικές διαφωνίες οδήγησαν στην βραχύβια προστασία του εμιράτου από το κουρδικό εμιράτο του Μποτάν του Μοχάμεντ Μπεντίρ Χαν. Το εμιράτο του Χακκάρι και το εμιράτο του Μποτάν απορροφήθηκαν από την Οθωμανική Αυτοκρατορία μετά τις μεταρρυθμίσεις Τανζιμάτ που αναδιοργάνωσαν και συγκεντροποίησαν την λειτουργία του Οθωμανικού κράτους.
Κυματοθραύστης

Σκοπός των κυματοθραυστών

Οι κυματοθραύστες μειώνουν την ένταση των κυμάτων στα παράκτια ύδατα και ως εκ τούτου μειώνεται η διάβρωση των ακτών καθώς επίσης παρέχουν ασφάλεια στο αγκυροβόλιο. Κυματοθραύστες μπορεί επίσης να είναι μικρές δομές με σκοπό να προστατεύσουν μια ελαφρώς επικλινή παραλία και να τοποθετηθούν 100 έως 300 πόδια από την ακτή και σε σχετικά ρηχά νερά.
Ζαφείρης Κάκκαρης

Βιογραφικό

Ο Ζαφείρης Κάκκαρης ξεκίνησε την αγωνιστική του σταδιοδρομία από τον Αργοναύτη Χατζηκυριάκειου. Ως τερματοφύλακας διακρινόταν για την αλτικότητά του και τις εκτινάξεις του. Έπαιξε στην ομάδα του Πανιώνιου από τη σεζόν 1971-72 μέχρι το 1981 - 82. Την τελευταία αυτή περίοδο τραυματίσθηκε σοβαρότατα και χρειάσθηκε να μεταβεί στο εξωτερικό για θεραπεία. Στη συνέχεια αγωνίστηκε στη Β΄ Εθνική κατηγορία με τον Αιολικό Μυτιλήνης (2 σεζόν) και το Λεβαδειακό (1 χρονιά), εκτός από το 1983-84 που επανήλθε στον Πανιώνιο, τη χρονιά του δεύτερου μπαράζ. Τερμάτισε την αγωνιστική του καριέρα στο Φωστήρα Ταύρου και τη Δ΄ Εθνική, το 1988.
Ήταν μέλος της ομάδας του Πανιωνίου που κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδος το 1979, για πρώτη φορά στην ιστορία του. Αφού απέκλεισε τον Άρη με 2-5, 5-1 και τον Ολυμπιακό με 2-1, 2-3 (με το εκτός έδρας γκολ), νίκησε στον τελικό την ΑΕΚ με 3-1.

Στην Εθνική

Ο Ζαφείρης Κάκκαρης ήταν έξι φορές διεθνής με την εθνική ομάδα. Η πρώτη φορά ήταν στις 26/10/1977 στον ισόπαλο 0-0 εκτός έδρας αγώνα με τη Βουλγαρία για το Βαλκανικό Κύπελλο. Αγωνίστηκε σε ένα ακόμα ματς για την ίδια διοργάνωση και οι άλλες τέσσερις συμμετοχές του ήταν σε φιλικά της εθνικής ομάδας το 1978.
Η τελευταία συμμετοχή του ήταν στις 5/4/1978 στον εκτός έδρας φιλικό αγώνα με την Πολωνία (ήττα 2-5).
Επίσης, υπήρξε διεθνής με την Εθνική νέων το 1969 και με την Εθνική ελπίδων το 1972 σε αγώνα με την Κύπρο στις 22 Μαρτίου.
Σατορί

Γεωγραφικά στοιχεία

Το Σατορί βρίσκεται στο νοτιοανατολικό τμήμα της κοινότητας των Βερσαλλιών. Η περιοχή καταλαμβάνει ένα επίμηκες οροπέδιο περίπου 175 μέτρα πάνω από τη στάθμη της θάλασσας, έχοντας ως όρια στα βόρεια την εθνική οδό 12 και στα νότια την κοιλάδα του Μπιέβρ. Είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου περικυκλωμένη από δάσος. Στα βόρεια βρίσκεται το δάσος του Σατορί και νότια και δυτικά ο εθνικός δρυμός των Βερσαλλιών. Εξυπηρετείται μέσω σιδηροδρομικής σύνδεσης αλλά και με γραμμές λεωφορείων με την πόλη του Παρισιού και τα υπόλοιπα περίχωρα.

Τοπωνύμιο

Το όνομα της περιοχής αναφέρεται ως Saitourry το 1343. Η ονομασία αυτή προέρχεται από το λατινικό γένος Satturius. Μία άλλη, μη υπαρκτή πλέον, ονομασία για την περιοχή, η La Grange-Lessart εμφανίστηκε κατά τον Μεσαίωνα.

Ιστορικά στοιχεία

Το Σατορί κατά τον Μεσαίωνα, έχοντας γαλλορωμανική προέλευση, αποτελούσε εξαρτημένη κτήση της μονής των Σελεστίνων στο Παρίσι, και περιελάμβανε έναν μικρό οικισμό με ελάχιστα σπίτια και μια έπαυλη. Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ απέκτησε τα εδάφη του Σατορί το 1685 και τα συμπεριέλαβε στο Μεγάλο Πάρκο των Βερσαλλιών, μετατρέποντάς τα σε σημαντικό χώρο αγροτικής μίσθωσης.
Το 1871 το Σατορί αποτέλεσε τον τόπο εκτέλεσης αρκετών μελών και υποστηρικτών της Παρισινής Κομμούνας.
Το οροπέδιο του Σατορί φιλοξένησε μεταξύ 1836 και 1865 ιππόδρομο όπου διεξαγόταν αγώνες κάθε Μάιο και Ιούνιο. Το 1838 στους αγώνες συμμετείχε ο δούκας της Ορλεάνης και του Νεμύρ, γιος του βασιλιά Λουδοβίκου Φιλίππου Α΄, και το 1850 ο Ναπολέων Βοναπάρτης. Οι οικονομικές δυσκολίες, αλλά και ο ανταγωνισμός με τους ιπποδρόμους του Παρισιού και του Πορσεφονταίν, που ήταν πιο εύκολα προσβάσιμοι, οδήγησαν στην εγκατάλειψη μετά από 29 χρόνια δραστηριότητας.
Στην περιοχή κτίστηκε το 1879 κτίσμα για τη φιλοξενία της πυροβολαρχίας του Ραβέν ντε Μπουβιέρ. Σκοπός ήταν ο έλεγχος των εισερχομένων στο οροπέδιο του Σατορί. Πλέον βρίσκεται εντός του δάσους των Βερσαλλιών, 100 μέτρα περίπου από την πόλη του Γκιγιανκούρ.
Στις 9 Οκτωβρίου 1890, στο Σατορί, ο Κλεμάν Αντέρ πραγματοποίησε πτήση με την ιπτάμενη μηχανή του Éole. Πέταξε για περίπου 50 μέτρα, φτάνοντας σε ύψος 20 εκατοστών από το έδαφος. Ωστόσο, το συμβάν αυτό δε θα προσμετρηθεί ως η πρώτη μηχανοκίνητη πτήση μιας και οι επιδόσεις του αεροσκάφους ήταν φτωχές. Στις 14 Οκτωβρίου 1897 ο Αντέρ επανήλθε στο Σατορί και πέταξε με το Avion III, σε απόσταση περίπου 300 μέτρων. Ωστόσο, το αεροσκάφος έπεσε στο έδαφος και καταστράφηκε. Το γεγονός αυτό οδήγησε στη διακοπή χρηματοδότησης προς τον Αντέρ εκ μέρους του γαλλικού Υπουργείου Πολέμου. Ο χώρος του αεροδρομίου του Σατορί εγκαταλείφθηκε σταδιακά από το 1913, με τις υπηρεσίες να μεταφέρονται στο γειτονικό αεροδρόμιο του Βελιζί-Βιλακουμπλαί.
Το 1900, το στρατόπεδο του Σατορί φιλοξένησε τα αγωνίσματα της σκοποβολής στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού.
Σήμερα με 5.000 κατοίκους το Σατορί αποτελεί μια περιοχή με δικά της καταστήματα, σχολεία και δημόσιες υπηρεσίες.
Γεώργιος Χιονίδης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Ράχη Ημαθίας το 1934, γιος του Πόντιου δασκάλου Χαράλαμπου Χιονίδη. Ακολούθησε νομικές σπουδές στην Πάντειο (πολιτικές επιστήμες) και στο ΑΠΘ. Το 1961 και επί 3 δεκαετίες άσκησε το δικηγορικό λειτούργημα. Δημοσίευσε πλήθος άρθρων στον ημερήσιο και στον περιοδικό Τύπο.
Τον Αύγουστο του 1974 διορίστηκε από την κυβέρνηση εθνικής ενότητας ως Νομάρχης Πιερίας, θέση στην οποία υπηρέτησε ως τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς. Στη συνέχεια, εξελέγη το 1974  βουλευτής Ημαθίας με την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις (από το 1976 ΕΔΗΚ).
Ήταν ιδρυτικό μέλος του ΚΟΔΗΣΟ, με το οποίο ήταν υποψήφιος στις ευρωεκλογές του 1981 και του 1984. Το 1994 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Βεροίας. Ανάμεσα στα άλλα ήταν πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Βεροίας και της Δημόσιας Βιβλιοθήκης της πόλης. 
Ένα από τα σημαντικότερα βιβλία του είναι η "Ιστορία της Βέροιας: της πόλεως και της περιοχής". (Βέροια, 1960).
Το έργο του αναγνωρίστηκε με βραβείο από την Ακαδημία Αθηνών, το 1995.
Κύπελλο Ελλάδος καλαθοσφαίρισης γυναικών 2005-2006

To Κύπελλο Ελλάδος καλαθοσφαίρισης γυναικών 2005-2006 ξεκίνησε στις 18 Σεπτεμβρίου 2005 με τους αγώνες της πρώτης φάσης και τελείωσε στις 5 Μαρτίου 2006 με τον τελικό μεταξύ των Εσπερίδων και του Α.Ο. Σπόρτιγκ. Το κύπελλο κατέκτησαν οι Εσπερίδες Καλλιθέας για πρώτη φορά στην ιστορία τους.
Ρομάριο

Πρώτα βήματα

Γεννήθηκε στις 29 Ιανουαρίου του 1966 σε μια φτωχογειτονιά του Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας. 
Τα πρώτα του βήματα τα έκανε στις αλάνες της γειτονιάς και το 1979 γίνεται μέλος στις Ακαδημίες της Ολαρία (Olaria), όπου παρέμεινε για έναν χρόνο. Το 1981, έγινε μέλος των Ακαδημιών της Βάσκο ντα Γκάμα, ενός από τους μεγαλύτερους συλλόγους της Βραζιλίας εκείνη την περίοδο. Κάπως έτσι ξεκινάει μια μεγάλη καριέρα, η οποία συνεχίζεται ακόμα και σήμερα.

Καριέρα σε συλλογικό επίπεδο

Το 1985 πηγαίνει στην μεγάλη ομάδα της Βάσκο ντα Γκάμα οπού το ταλέντο του αρχίζει να λάμπει. Στην πρώτη θητεία του στην ντα Γκάμα κάνει 47 εμφανίσεις και πετυχαίνει 17 γκολ. Προσελκύει το ενδιαφέρον ομάδων από την Ευρώπη και έτσι το 1988 η ΠΣΦ Αϊντχόφεν τον αναγκάζει να αλλάξει ήπειρο. 
Στην Ολλανδία αγωνίζεται 5 χρόνια, πετυχαίνοντας συνολικά 98 γκολ σε 108 εμφανίσεις, βοηθώντας έτσι την ομάδα του να πάρει τρία πρωταθλήματα. 
Το 1993 ο Γιόχαν Κρόιφ έχει την δυνατότητα να ισχυρίζεται ότι προπονούσε τους καλύτερος παίχτες του κόσμου, καθώς η Μπαρτσελόνα είχε στο ράστερ της τους Χρίστο Στόιτσκοφ, Χοσέ Μάρι Μπακέρο, Ζοζέπ Γκουαρδιόλα, Μίκαελ Λάουντρουπ, Ρόναλντ Κούμαν και μέσα σε αυτούς προστέθηκε και ο Ρομάριο. Στην πρώτη χρονιά στην Μπαρτσελόνα πετυχαίνει 30 γκολ σε 33 παιχνίδια και κερδίζει και τον τίτλο του παίχτη της χρονιάς 1994 από την FIFA. 
Την σαιζόν 1995-1996 επιστρέφει στην Βραζιλία και την Φλαμένκο και από το 1996 έως το 1999 δύο φορές πηγαινοέρχεται από την Βαλένθια. 
Το 1999 μέχρι το 2002 είναι η δεύτερη θητεία στην Βάσκο ντα Γκάμα, εκείνη την περίοδο κάνει εξαιρετικές εμφανίσεις και βοηθάει πολύ την ομάδα να εκπληρώσει τους στόχους της. 
Από το 2002 έως το 2004 αγωνίζεται στην Φλουμινένσε με ένα μικρό διάλειμμα κάποιων μηνών για να πάει στο Κατάρ και την Αλ Σαντ. Εκείνη την περίοδο κάνει ότι μπορεί για να κληθεί στην Βραζιλία για το Μουντιάλ του 2002 όμως το ότι ήταν 36 χρονών ανάγκασε το Σκολάρι να μην τον καλέσει τελικά. 
Την σαιζόν 2005-2006 αγωνίζεται για τρίτη φορά στην Βάσκο ντα Γκάμα και το 2006 πηγαίνει στις ΗΠΑ και συγκεκριμένα στην Μαϊάμι ΦΚ (για 25 εμφανίσεις) και στη συνέχεια στην Αυστραλία και την Άντελαϊντ Γιουνάιτεντ ΦΚ (για 4 εμφανίσεις). Το 2007 επιστρέφει και αγωνίζεται για άλλη μια φορά στη Βάσκο ντα Γκάμα, σε ηλικία 41 ετών.

Εθνική ομάδα

Ο Ρομάριο πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την Εθνική Βραζιλίας στις 23 Μαΐου του 1987 στο Δουβλίνο απέναντι στην Ιρλανδία. 
Στους Ολυμπιακούς αγώνες της Σεούλ το 1988 κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο με την ολυμπιακή ομάδα της Βραζιλίας. 
Πήρε μέρος σε 2 μουντιάλ του 1990 όπου αγωνίστηκε μόνο για 66 λεπτά στον αγώνα ενάντια της Σκωτίας, ενώ το 1994 ήταν βασικό στέλεχος της εθνικής Βραζιλίας για την κατάκτηση του τίτλου. Σύμφωνα με τον επίσημο ιστότοπο της Εθνικής Βραζιλίας  έχει 71 επίσημες εμφανίσεις και 56 γκολ ενώ με την Ολυμπιακή ομάδα 11 συμμετοχές και 15 γκολ. Το τελευταίο του Διεθνές παιχνίδι το έκανε στις 28 Απριλίου 2005 απέναντι στην Γουατεμάλα. Ακόμα είναι μέλος της Εθνικής Βραζιλίας σάλας.
Αγνή της Βουργουνδίας, δούκισσα του Μπουρμπόν

Βιογραφία

Ήταν κόρη του Ιωάννη του Ισχυρού, δούκα της Βουργουνδίας και της Μαργαρίτας των Βίττελσμπαχ, κόρης τού Αλβέρτου Α΄ δούκα της Βαυαρίας.
Ορέστης Αργυρόπουλος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στις 14 Νοεμβρίου 1888 και ήταν γιος του Νικολάου Αργυρόπουλου, ιατρού στα μεταλλεία Λαυρίου, και της Βικτωρίας Μπελαρντίνι. Σπούδασε μεταλλειολόγος στο Παρίσι και εγγράφηκε στο Τεχνικό Επιμελητήριο το 1912. Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα εργάστηκε στα Μεταλλεία Λαυρίου, των οποίων διετέλεσε διευθυντής την περίοδο 1949 - 1951 στον τομέα των κατασκευών. Εξελέγη γερουσιαστής Αττικής και Βοιωτίας με το Κόμμα των Φιλελευθέρων στις εκλογές του 1929.
Παράλληλα ασχολήθηκε με τη μουσική και το πιάνο φοιτώντας στο Ωδείο Αθηνών. Τα πρώτα μαθήματα μουσικής τα πήρε από τη μητέρα του Βικτωρία, στο πιάνο. Κατόπιν, συνέχισε με τη Λίζα Φρέτσα,  τον Φραντσέσκο Νικολίνι (1895-9) και τον πιανίστα Καρλ Μπέμερ (Böhmer) στο Αθηναϊκό Ωδείο Λότνερ (1905-6).  Παράλληλα με τις σπουδές του στη Γαλλία, διηύθυνε πολλές φορές τη συμφωνική ορχήστρα του πανεπιστημίου του, ενώ ασχολήθηκε με τη σύνθεση.  Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα, μελέτησε πιάνο και θεωρητικά με τους Φ. Σουαζί, Δ. Λεβίδη και Μ. Παλλάντιο.  Τα χειρόγραφα του συνθέτη βρίσκονται, σχεδόν στο σύνολό τους, στην κατοχή του μουσικολόγου Γιάννη Γ. Παπαϊωάννου Ο Παπαϊωάννου χαρακτηρίζει τον Αργυρόπουλο προικισμένο ερασιτέχνη και του αφιερώνει εκτενές λήμμα στην μεγάλη γερμανική μουσική εγκυκλοπαίδεια (MGG).
Θάξτεντ

Ιστορία

Το Θάξτεντ εμφανίζεται στο Domesday Book του 1086 ως "Tachesteda", που στα Αρχαία Αγγλικά σημαίνει «περιοχή όπου τοποθετήθηκε αχυροσκεπή». Κάποτε ήταν κέντρο μεταποίησης μαχαιρικών ειδών, αλλά παρήκμασε κατά την άνοδο του Σέφιλντ ως κύριο βιομηχανικό κέντρο. Σιδηροδρομική γραμμή με την ονομασία Elsenham & Thaxted Light Railway (Ελαφρός Σιδηρόδρομος Άιζενχαμ και Θάξτεντ), άνοιξε το 1913 αν και ο σιδηρόδρομος δεν έφτασε σε απόσταση μικρότερη από 1,2 χιλιόμετρα από την πόλη, μιας και τα χωματουργικά έργα στον ποταμό Τσέλμερ αποδείχθηκαν κοστοβόρα. Με την ανάπτυξη των οδικών συγκοινωνιών, η γραμμή έκλεισε για το επιβατικό κοινό το 1952 και συνολικά το 1953.

Δημογραφία

Ο πληθυσμός του Θάξτεντ είναι περίπου 2.000 κάτοικοι και έμεινε σχεδόν αμετάβλητος κατά τους αιώνες. Το Θάξτεντ έχει συνολικά 2.845 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Το 1829 υπήρχαν 2.293 κάτοικοι και το 1848 υπήρχαν 2.527 κάτοικοι. Κατά την απογραφή του 1881 ο πληθυσμός είχε πέσει στους 1.914, και έπεσε στος 1.596 το 1921. Το 2001, ο πληθυσμός ήταν 2.526 κάτοικοι.

Κοινότητα

Στους συλλόγους και τις κοινότητες του Θάξτεντ περιλαμβάνεται ο σύλλογος Thaxted Morris που ιδρύθηκε το 1911 και είναι ο παλαιότερος σύλλογος χορού Μόρις στην Αγγλία. Το Thaxted Morris Men φιλοξενούσε την συνάντηση στην οποία το 1934 έγινε εθνικός οργανισμός ως "Morris Ring", και έκτοτε συνεχίζει να φιλοξενεί τις συναντήσεις κάθε χρόνο.
Το ετήσιο Φεστιβάλ του Θάξτεντ λαμβάνει χώρα για τέσσερα σαββατοκύριακα τον Ιούνιο και τον Ιούλιο κάθε χρόνου, περιλαμβάνοντας πρόγραμμα μουσικών συναυλιών.
Ο ποδοσφαιρικός σύλλογος του Θάξτεντ, οι Thaxted Rangers, διαθέτει ομάδα ανδρών και νέων.

Αξιοθέατα

Στα πιο αξιοσημείωτα κτίρα του Θάξτεντ περιλαμβάνονται τα Χόρχαμ Χολ που χρονολογείται από το 1450 και ο Ανεμόμυλος του Τζον Γουεμπ που χτίστηκε το 1804. 
Ο ενοριακός ναός του Αγίου Ιωάννη χτίστηκε μεταξύ 1340 και 1510. Ο ναός έχει κάθετα παράθυρα και υαλογράφημα στο οποίο αναπαρίστανται ο Αδάμ και η Εύα. Η εκκλησία, που βρίσκεται στην κορυφή ενός λόφου πάνω από την πόλη, αναφέρεται συχνά ως «ο Καθεδρικός του Έσσεξ». Από το 1910 έως το 1942, βικάριος του ναού ήταν ο Κόνραντ Νόελ, γνωστός ως «Κόκκινος Βικάριος» λόγω του δημοφιλούς Χριστιανικού σοσιαλισμού του.
Κώστας Νεγρεπόντης

Σε συλλογικό επίπεδο

Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από την Προποντίδα Ταταούλων και αργότερα πήγε στη Φενερμπαχτσέ με την οποία κατέκτησε τρία ερασιτεχνικά πρωταθλήματα Τουρκίας. Το 1918 μαζί με άλλους Έλληνες ίδρυσε την Πέρα Κλουμπ και ταυτόχρονα έγινε και παίκτης της ομάδας, με την οποία κατέκτησε ένα ακόμα πρωτάθλημα Τουρκίας.
Το 1922, μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, η Πέρα Κλουμπ έκανε μια περιοδεία στην Ευρώπη περνώντας και από την Ελλάδα. Στη Γαλλία ο Νεγρεπόντης αποφάσισε να μείνει εκεί για τρία χρόνια όπου και αγωνίστηκε σε διάφορες γαλλικές ομάδες. Το 1926 ήρθε στην Ελλάδα και έβγαλε δελτίο στην ΑΕΚ, με την οποία αγωνίστηκε μέχρι το 1932.

Στις εθνικές ομάδες

Αγωνίστηκε δύο φορές με την Ελλάδα για τον λόγο ότι όταν ιδρύθηκε η Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία και ξεκίνησαν οι αγώνες της εθνικής ομάδας ήταν ήδη στη δύση της καριέρας του.

Προπονητική σταδιοδρομία

Σταματώντας το ποδόσφαιρο ασχολήθηκε με την προπονητική και υπήρξε προπονητής αρκετών συλλόγων όπως μεταξύ άλλων η ΑΕΚ, ο Εθνικός Πειραιώς, η Παναχαΐκή, ο Πανιώνιος, ο Ολυμπιακός, ο Πανελευσινιακός, ο Φωστήρας και ο Παναιγιάλειος.
Υπήρξε ο πρώτος (και ο μοναδικός προπολεμικά) προπονητής της Ελλάδας που συμπλήρωσε διψήφιο αριθμό παρουσιών στον πάγκο της, σε 16 συνολικά αγώνες (σε τέσσερις διαφορετικές περιόδους το διάστημα μεταξύ 1933-1953) και ήταν ο προπονητής στη μεγαλύτερη σε εύρος νίκη της Ελλάδας επί της Συρίας με 8-0, που διεξήχθη στις 25 Νοεμβρίου 1949, στο Γήπεδο Λεωφόρου Αλεξάνδρας.
Νερόλι Φέρχολ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Κράιστσερτς στις 26 Αυγούστου του 1944. Η αθλητική της καριέρα φαινόταν να τερματίζεται λόγω ατυχήματος που υπέστη με μοτοσικλέτα. Πήρε μέρος, ωστόσο, στο αγώνισμα της τοξοβολίας, με αναπηρικό καροτσάκι: το 1984 εκπροσώπησε τη Νέα Ζηλανδία στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες, όπου κατατάχθηκε 35η και πέτυχε το ρεκόρ να γίνει η πρώτη παραπληγική αθλήτρια που πήρε μέρος σε Ολυμπιάδα.
Εκτός από την Ολυμπιάδα, κέρδισε ένα χρυσό μετάλλιο στους Παραολυμπιακούς Αγώνες (1980) στην τοξοβολία (είχε λάβει μέρος και στο στίβο στην ίδια διοργάνωση) και άλλο ένα στους Αγώνες της Κοινοπολιτείας στο Μπρισμπέιν (1982). Στις Παραολυμπιάδες του 1988 και του 2000 έλαβε μέρος μόνο στο αγώνισμα της τοξοβολίας. Μετά την αποχώρησή της από τη σκοποβολή συνέχισε να εργάζεται ως προπονήτρια.
Απεβίωσε από ασθένεια σχετική με την αναπηρία της, στις 11 Ιουνίου του 2006.
Γιάννης Καλμαζίδης

Καριέρα

Ο Γιάννης Καλμαζίδης γεννήθηκε στις 16 Ιουνίου 1968 στη Βουδαπέστη. Ξεκίνησε τα πρώτα του βήματα στο βόλεϊ ως αθλητής στη Σουηδία υπό τις οδηγίες του
Άντερς Κρίστιανσον, με τον οποίο η τύχη τα έφερε να συνεργαστούν αργότερα όταν και ο πρώτος ξεκίνησε την προπονητική του καριέρα.
Έχει αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς αγώνες της Σεούλ το 1988 και έχει κατακτήσει 6 τίτλους εκ των οποίων οι 5 ως αθλητής του Ηρακλή. Διατέλεσε αθλητής του Π.Α.Ο.Κ. από το 1994 έως και το 1999. Επίσης έχει αγωνιστεί  σε Ορεστιάδα, Έσπερο Βυζαντίου και Άρη.
Προπονητής ξεκίνησε την καριέρα του το 2007 στον Ηρακλή ως συνεργάτης του Σουηδού Άντερς Κρίστιανσον με τον οποίο κατέκτησαν το πρωτάθλημα και το Super Cup. Μετακόμισαν μαζί στον Ολυμπιακό όπου κατέκτησαν το νταμπλ της σεζόν 2008-09. Ο Καλμαζίδης ανέλαβε μόνος του τον Ολυμπιακό όταν ο Κρίστιανσον παραιτήθηκε τον Φεβρουάριο του 2010 οδηγώντας την ομάδα στην κατάκτηση του πρωταθλήματος. Το καλοκαίρι  έμεινε στον Ολυμπιακό ως δεύτερος πίσω από τον Ιταλό τεχνικό Φλάβιο Γκουλινέλι που παραιτήθηκε την πρωτοχρονιά του 2011, οδηγώντας και πάλι την ομάδα στην κατάκτηση του νταμπλ. Τη σεζόν 2011-2012 ήταν πρώτος προπονητής στον Ολυμπιακό από όπου και αποχώρησε με τη λήξη της αγωνιστικής περιόδου. Τον Οκτώβριο του 2012 ανέλαβε την Εθνική Γυναικών μέχρι και τον Ιούλιο του 2016. Στις 10 Δεκεμβρίου του 2013 ανέλαβε τον Παναθηναϊκό με μηδέν βαθμούς και με 8 νίκες σε 12 παιχνίδια στην κανονική περίοδο τον κράτησε στην μεγάλη κατηγορία. Ένα χρόνο αργότερα ήρθε η στιγμή όπου θα επιστρέψει στον Π.Α.Ο.Κ. ως προπονητής αυτή τη φορά και θα πανηγυρίσει το πρώτο νταμπλ στην ιστορία του συλλόγου.