google/wiki40b huggingface dataset:
Συκιές Θεσσαλονίκης

Ιστορία

Το προάστιο αυτό δημιουργήθηκε και αναπτύχθηκε μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και την ανταλλαγή πληθυσμών. Σε αυτό εγκαταστάθηκαν πολλοί πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία (όπως από το Ροδοχώρι και την Αραβυσσό της Καππαδοκίας), την Ανατολική Ρωμυλία (όπως από την Βάρνα) και την Ανατολική Θράκη .
Από τις πατρίδες αυτές έλαβαν οι συνοικίες των Συκεών τα ονόματά τους (Ροδοχώρι, Νέα Βάρνα).
Ο πρώτος ναός που χρησιμοποιήθηκε απο τους πρόσφυγες στον νέο τότε οικισμό της Θεσσαλονίκης ήταν ένα ξύλινο ναϊδριο μικρών διαστάσεων. Αφιερώθηκε στον Άγιο Δημήτριο για να θυμούνται οι Μικρασιάτες (Καραμανλήδες) τον ομώνυμο ναό του τόπου τους (Ροδοχώρι). Το 1949 τερματίζεται η χρήση αυτού του ναϊδρίου και το 1950 θεμελιώνεται ο νέος, μεγάλος ναός που υπάρχει ως σήμερα.
Στον υψηλότερο βράχο των Συκεών έχει ανεγερθεί ο Ναός των Αγίων Θεοδώρων και Αγίας Αναστασίας, στον ίδιο σχεδόν χώρο που τον 7ο μ.Χ. αιώνα υπήρχε βυζαντινός Ναός των Αγίων Θεοδώρων (ή του Αγίου Μερκουρίου), του οποίου εντοπίσθηκαν η θεμελίωση και ψηφιδωτό δάπεδο εξαιρετικής τέχνης.

Συγκοινωνία

Ο ΟΑΣΘ εξυπηρετεί τις Συκιές με τρεις γραμμές. Η γραμμή 18 έχει ως τέρμα την οδό Μποσνάκη στο Επταπύργιο και συνδέει τις Συκιές με όλες τις περιοχές της δυτικής Θεσσαλονίκης. Η γραμμή 23 συνδέει τις Συκιές με τον Νέο Σιδηροδρομικό Σταθμό μέσω της Άνω Πόλης και του Ιστορικού Κέντρου. Τέλος η γραμμή 28 συνδέει τις Συκιές με το Νοσοκομείο Παπαγεωργείου και τον Σκλαβενίτη της Ευκαρπίας προς Βόρεια και με τα Πανεπιστήμια της Θεσσαλονίκης μέσω του κέντρου προς τα νότια. Οι Συκιές είναι προσβάσιμη από τον περιφερειακό της Θεσσαλονίκης μέσω του κόμβου 7.
Νίκος Καλλιανέσης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Κύμη Ευβοίας. Ήταν απόφοιτος της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων και υπηρέτησε ως αξιωματικός στο Βασιλικό Ναυτικό. Εξαιτίας της συμμετοχής του στο στρατιωτικό κίνημα των Βενιζελικών το 1935 συνελήφθη και καταδικάστηκε σε ισόβια. Αν και αμνηστεύθηκε λίγο αργότερα, συνελλήθη ξανά από την δικτατορία Μεταξά και εξορίστηκε στην Σκύρο και την Κύμη, όπου και γνώρισε την Νανά Καλλιανέση, την οποία και παντρεύτηκε το 1938. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής ανέπτυξε αντιστασιακή δράση συμμετέχοντας σε οργανώσεις αξιωματικών με σκοπό να σαμποτάρουν πλοία του Άξονα και το 1942 διέφυγε στην Μέση Ανατολή, όπου υπηρέτησε με τον βαθμό του πλωτάρχη ως κυβερνήτης αντιτορπιλικού. Εκεί έλαβε μέρος στην στάση των αριστερών αξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού, τον Απρίλιο του 1943 στην Αλεξάνδρεια με αποτέλεσμα την αποστρατεία του, τον εγκλεισμό του στο στρατόπεδο της Ελ Ντάμπα και την καταδίκη στο σε ισόβια.
Μετά την χορήγηση αμνηστίας επέστρεψε στην Αθήνα για να συλληφθεί πάλι το 1948 λόγω των αριστερών φρονημάτων του. Εκτοπίστηκε στην Ικαρία, την Μακρόνησο και τον Αϊ - Στράτη μέχρι το 1952, οπότε και αφέθηκε ελεύθερος. Το 1954 μαζί με την σύζυγό του δημιούργησαν τις εκδόσεις Κέδρος. Στα τέλη του 1961 λόγω της κακής οικονομικής κατάστασης του Κέδρου, αναγκάστηκε να μπαρκάρει ως πλοίαρχος στο εμπορικό ναυτικό. Η αποχώρησή του τόνωσε τον εκδοτικό οίκο καθώς η αυστηρότητά του κρατούσε σε απόσταση μεγάλη μερίδα συγγραφέων. Το 1964, ύστερα από σοβαρό ατύχημα που είχε, επέστρεψε στην Αθήνα.
Απεβίωσε τον Μάϊο του 1975 στην Αθήνα και δεν είχε παιδιά.
Μαρία Λουίζα Κολέιρο Πρέκα

Προεδρία

Την 1η Μαρτίου 2014 η Κολέιρο Πρέκα αποδέχτηκε το διορισμό της στο ύπατο αξίωμα της Μάλτας. Διαδέχθηκε τον Τζορτζ Αμπέλα , ο οποίος ήταν πρόεδρος από τις 4 Απριλίου 2009. Σε ηλικία 55 ετών, η Κολέιρο Πρέκα έγινε το νεότερο πρόσωπο στην ιστορία της Μάλτας και η δεύτερη γυναίκα (μετά την Αγκάθα Μπάρμπαρα) που έγινε πρόεδρος.
Αποχώρησε από την προεδρία στις 4 Απριλίου 2019 και διάδοχός της εξελέγη ο Τζορτζ Βέλλα.
Μαρίνος Γερουλάνος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Πάτρα, όπου είχε καταφύγει η οικογένειά του εξαιτίας σεισμών στην Κεφαλονιά, και ήταν γιος του Ιωάννη Γερουλάνου, γιου του Νικολάου Γερουλάνου και της Ελένης Δελλαπόρτα, γόνου εύπορης και αρχοντικής Κεφαλλονίτικης οικογένειας και πρώτου εξαδέλφου εκ μητρός του Αγίου Παναγή Τυπάλδου Μπασία (υιός του Μιχαήλ Τυπάλδου Μπασιά και της Ρεγγίνας Δελλαπόρτα) της Κεφαλληνίας. Έζησε τα παιδικά του χρόνια στην Πάτρα, το Ληξούρι και το Αργοστόλι. Σπούδασε ιατρική στο πανεπιστήμιο του Μονάχου και το 1892 έγινε διδάκτορας με την εναίσιμο διατριβή Περί των μεταστάσεων κακοηθών νεοπλασιών εν τω εγκεφάλω. Τα επόμενα δύο χρόνια συμπλήρωσε τις σπουδές του στο Βερολίνο. 
Ακολούθησε ακαδημαϊκή καριέρα και το 1897 έγινε καθηγητής στο πανεπιστήμιο Γκράιφσβαλντ της Γερμανίας. Το 1902 εξελέγη έκτακτος καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Κιέλου. Τον ίδιο χρόνο, και ύστερα από πρόσκληση της βασίλισσας Όλγας, διορίστηκε διευθυντής του Χειρουργικού Τμήματος του Ευαγγελισμού. Το 1911 διορίστηκε καθηγητής Χειρουργικής Παθολογίας στο Εθνικό Πανεπιστήμιο και το 1922 καθηγητής Χειρουργικής. Την περίοδο 1922-1939 ήταν διευθυντής στη χειρουργική κλινική του Λαϊκού νοσοκομείου.
Ήταν επίσης ένας από τους θεράποντες ιατρούς του  Ιωάννη Μεταξά όταν απεβίωσε.
Ήταν από τα ιδρυτικά μέλη της Ελληνικής Χειρουργικής Εταιρείας, της οποίας διατέλεσε και πρώτος πρόεδρος (1929) καθώς και πρόεδρος της Ιατρικής Εταιρείας Αθηνών (1906-1914, 1917). Επίσης ήταν μέλος στην Γερμανική Εταιρεία Φυσιοδιφών και Ιατρών, αντιπρόεδρος στον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό (1907-1943) και από το 1933 μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, της οποίας το 1940 χρημάτισε πρόεδρος. Το 1935 ανακηρύχτηκε διδάκτορας του πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης ενώ είχε τιμηθεί και με τον Μεγαλόσταυρο. Είχε εκλεγεί για ένα διάστημα βουλευτής Κεφαλλονιάς, αλλά παραιτήθηκε για να λάβει μέρος στη Μικρασιατική εκστρατεία.
Σημαντικό ήταν και το φιλανθρωπικό του έργο, αφού πραγματοποίησε πλήθος δωρεών. Παραχώρησε δωρεάν γη προς εγκατάσταση στους πρόσφυγες, ενώ δώρισε αρκετά μεγάλα ποσά στο πολεμικό ναυτικό και στην εκκλησία, η οποία τον έχει ανακηρύξει μέγα ευεργέτη. Επίσης δώρισε την ιδιωτική του κλινική, δημιουργώντας έτσι το Γερουλάνειο ίδρυμα. Χαρακτηριστικό της τεράστιας περιουσίας που είχε και δώρισε, είναι ότι οι περιοχές όπου σήμερα βρίσκεται η Αργυρούπολη, αλλά και η λεωφόρος Βουλιαγμένης ήταν υπό την ιδιοκτησία του.
Απεβίωσε το 1960 στην Αθήνα και ενταφιάστηκε στο νεκροταφείο της εκκλησίας του κτήματός του στους Τράχωνες Αργυρούπολης. Ήταν παντρεμένος με τη Μαργαρίτα Μίτζλαφ και απέκτησαν πέντε παιδιά: τον Ιωάννη, την Κλειώ, τη Μαριάνθη, την Ερικα και την Ειρήνη. Εγγονός του είναι ο Μαρίνος Ι. Γερουλάνος και δισέγγονός ο Παύλος Μ. Γερουλάνος.
Α.Σ. Τιτάνες Δράμας

Ιστορική αναδρομή

Κατά την ίδρυσή του το 1990 ο σύλλογος διέθετε μονάχα τμήματα ανδρικού μπάσκετ για όλες τις ηλικίες, τα οποία αγωνίζονταν στα πλαίσια των τοπικών πρωταθλημάτων της Ε.ΚΑ.Σ.Α.ΜΑ.Θ. Κατά την περίοδο 1993-94 η ανδρική ομάδα αναδείχθηκε Πρωταθλήτρια της Β' Κατηγορίας Ε.ΚΑ.Σ.Α.ΜΑ.Θ., κερδίζοντας την άνοδό της στην Α' Κατηγορία της Ένωσης. Την επόμενη χρονιά η εφηβική ομάδα αναδείχθηκε πρωταθλήτρια του Εφηβικού Πρωταθλήματος Ε.ΚΑ.Σ.Α.ΜΑ.Θ. με προπονητή το Ραδή Θεοδωρίδη. Κατά την περίοδο 1995-96 η ανδρική ομάδα κατέκτησε το Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας λαμβάνοντας για πρώτη φορά στην ιστορία της την ευκαιρία συμμετοχής σε Πανελλαδικό Πρωτάθλημα και συγκεκριμένα στην Γ' Εθνική Κατηγορία.  
Το τέλος της αγωνιστικής περιόδου, 1996-97, με προπονητή πάντα τον Θεοδωρίδη, βρίσκει το σύλλογο σε χαμηλή θέση του βαθμολογικού πίνακα με αποτέλεσμα την επιστροφή του στο οικείο του τοπικό πρωτάθλημα. Το 1997-98 διακρίθηκε και πάλι το εφηβικό τμήμα, το οποίο κατέκτησε το Εφηβικό Πρωτάθλημα της Ε.ΚΑ.Σ.Α.ΜΑ.Θ.     
Επόμενη σημαντική χρονιά για τους Τιτάνες ήταν η περίοδος 2002-03, οπότε και οι άνδρες ξανακατέκτησαν το Πρωτάθλημα Α' Κατηγορίας Ε.ΚΑ.Σ.Α.ΜΑ.Θ. Συνεπώς την επόμενη περίοδο 2003-04 και με προπονητή τον Αθανάσιο Γαϊτάνη ο σύλλογος συμμετέχει στη Γ' Εθνική Κατηγορία Ανδρών, από όπου και υποβιβάζεται την επόμενη άνοιξη με συγκομιδή μόλις 2 νίκες σε 26 αγώνες.
Τα δεύτερο μισό της δεκαετίας του 2000 η ομάδα της Δράμας λάμβανε μέρος στο Πρωτάθλημα Α' Κατηγορίας Ε.ΚΑ.Σ.Α.ΜΑ.Θ. καταλαμβάνοντας διάφορες θέσεις. Εν τέλει, τη χρονιά 2009-10 αναδείχθηκε Πρωταθλήτρια της κατηγορίας επιστρέφοντας στη Γ' Εθνική από τον επόμενο Σεπτέμβρη.
Την αγωνιστική περίοδο 2010-11 ο σύλλογος ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 8η θέση της τελικής βαθμολογίας, έχοντας συλλέξει 12 νίκες και 14 ήττες, αποφεύγοντας για μία θέση τον υποβιβασμό. Την επόμενη χρονιά, 2011-12, τερμάτισε στην επικίνδυνη 10η θέση, εξασφαλίζοντας, ωστόσο, την παραμονή του στην κατηγορία μέσω διαδικάσίας μπαράζ, όπου επικράτησαν με σκορ 83-70 του Μεγάλου Αλεξάνδρου Κρύας Βρύσης. Η επόμενη περίοδος, 2012-13, ήταν σε γενικές γραμμές επανάληψη της προηγούμενης, καθώς οι Τιτάνες χρειάστηκαν και πέτυχαν εκ νέου νίκη σε αγώνα μπαράζ για να αντισταθμίσουν τις συνέπειες της κατάληψης της 9ης θέσης στην κανονική περίοδο. Συγκεκριμένα νίκησαν με σκορ 77-72 το Γ.Σ. Βόλου προκειμένου να εξασφαλίσουν την παραμονή τους.
Προεδρική Επιτροπή των Ηνωμένων Πολιτειών σχετικά με τις δραστηριότητες της CIA στις Ηνωμένες Πολιτείες

Η Προεδρική Επιτροπή των Ηνωμένων Πολιτειών σχετικά με τις δραστηριότητες της CIA στις Ηνωμένες Πολιτείες (αγγλ.: The United States President's Commission on CIA Activities within the United States), συστάθηκε υπό τον Πρόεδρο Τζέραλντ Φορντ το 1975 για να διερευνήσει τις δραστηριότητες της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών και άλλων υπηρεσιών πληροφοριών στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στην Επιτροπή προήδρευσε ο τότε Αντιπρόεδρος Νέλσον Ροκφέλερ και μερικές φορές αναφέρεται ως η "Επιτροπή Ροκφέλερ".

Υπόβαθρο

Η Επιτροπή δημιουργήθηκε ως μια απάντηση σε μια σειρά άρθρων του Δεκεμβρίου του 1974 των New York Times ότι η CIA διεξήγαγε παράνομες εγχώριες δραστηριότητες,  συμπεριλαμβανομένων των πειραμάτων σε πολίτες των ΗΠΑ, κατά την δεκαετία του 1960. Η επιτροπή εξέδωσε μια ενιαία έκθεση το 1975, αγγίζοντας ορισμένες καταχρήσεις της CIA, συμπεριλαμβανομένων του ανοίγματος ταχυδρομείου και της επιτήρησης των εγχώριων ομάδων αντιφρονούντων.
Η Επιτροπή είχε επίσης μελετήσει θέματα σχετικά με τη δολοφονία του Τζον Φ. Κένεντι, και συγκεκριμένα το κεφάλι του προέδρου, όπως φαίνεται στο Φιλμ Ζαπρούντερ (που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά  στην τηλεόραση το 1975) και την πιθανή παρουσία των Χάουαρντ Χαντ και Φρανκ Στάρτζες στο Ντάλας του Τέξας.
Τον Ιούλιο του 1975 οι New York Times ανέφεραν ότι ανώνυμες πηγές από προσωπικό της Επιτροπής Ροκφέλερ, είχαν δήλωσει ότι ο Σιντνευ Γκοτλίμπ είχε διάταξει το Πρόγραμμα πειραματισμού LSD της CIA, και προσωπικά ο ίδιος συμμετείχε στο πείραμα που σκότωσε τον ερευνητή Φρανκ Όλσον, ενώ στη  συνέχεια κατέστρεψε τα αρχεία του προγράμματος.
ΦΚ Αχμάτ Γκρόζνι

Ιστορία

Ιδρύθηκε το 1946 ως «Δυναμό» (Ντινάμο στα ρωσικά) και άλλαξε το όνομά της το 1948 σε «Νεφτιάνικ» και το 1955 σε «Τέρεκ». Το 1992 μετονομάστηκε για λίγο σε «Μπουλάτ» και την ίδια χρονιά επανήλθε στο όνομα «Τέρεκ». Τη δεκαετία του '90 ανέστειλε για λίγο την αθλητική της δραστηριότητα λόγω του Πολέμου της Τσετσενίας. Κατά τη δεκαετία αυτή έως το 2007, αγωνιζόταν στη γειτονική πόλη-θέρετρο του Πιατιγκόρσκ, στην Περιφέρεια της Σταυρούπολης.
Πριν από την έναρξη της ρωσικής Πρέμιερ Λιγκ (η κορυφαία κατηγορία του ρωσικού ποδοσφαίρου) του 2008, η Ρωσική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία επέτρεψε στην Τέρεκ να αγωνίζεται στη φυσική της έδρα, την πόλη του Γκρόζνυ. Το 2017 μετανομάστηκε σε Αχμάτ.

Έμβλημα

Το έμβλημα της ομάδας έχει εξελιχθεί με την πάροδο του χρόνου. Το 2013 παρουσιάστηκε ένα νέο λογότυπο, τα στοιχεία του οποίου μεταβλήθηκαν έπειτα από τη μετονομασία της ομάδας από «Τέρεκ» σε «Αχμάτ».
Επαρχία Πουνταρένας

Γεωγραφία

Η Επαρχία Πουνταρένας βρίσκεται νοτιοδυτικά της Κόστα Ρίκα. Συνορεύει στα βόρεια με την Γκουανακάστε, στα βορειοανατολικά με την  Αλαχουέλα, στα κεντρο-ανατολικά με την Σαν Χοσέ, στα νοτιοανατολικά με την Λιμόν και στα ανατολικά με τον Παναμά. Με έκταση 11.265,7 χλμ² είναι η μεγαλύτερη σε έκταση επαρχία της Κόστα Ρίκα.

Χερσόνησοι

Η Επαρχία Πουνταρένας συμπεριλαμβάνει το νότιο μέρος της Χερσονήσου της Νικόγια, καθώς και τις χερσονήσους Μπουρίκα και Όσα.

Νησιά

Το νότιο μέρος της χερσονήσου της Νικόγια συμπεριλαμβάνει τα νησιά Ίσλα Σαν Λούκας, Ίσλα Μουέτρος, Ίσλα Ίσλα Πάχαρος, Ίσλα Κομέρσιο, Ίσλα Σέδρος, Ίσλα Νεγρίτος, Ίσλα Αλκατράς, Ίσλα Τολίνγκα, Ίσλα Μπεχούκο, Ίσλα Καμπάγιο και Ίσλα Βενάδο. Άλλα νησιά είναι το Ίσλα δελ Κόκο, το Ίσλα Δάμας, το Ίσλα Τεμπλόνα και το Ίσλα Βιολίν.

Κόλποι

Το νότιο μέρος της Χερσονήσου έχει διάφορους μικρούς κολπίσκους, όπως ο Μπαΐα δε Πακέρα, ο Μπαγιένα και ο Κουρού.

Πόλεις

Οι δύο μεγαλύτερες πόλεις είναι η Πουέρτο Κέπος και η Τσακαρίτα. Άλλες πόλεις είναι η Εσπάρσα, η Μπουένος Άιρες, η Μιραμάρ, η Σιουδάδ Κορτές, η Κέπος, η Γκολφίτο, η Σαν Βίτο, η Παρρίτα, η Σιουδάδ Νέιλι και η Χακό.

Δημογραφία

Η Επαρχία Πουνταρένας είχε, σύμφωνα με την απογραφή του 2007, 358.137 κατοίκους. Είναι σε πληθυσμό η πέμπτη μεγαλύτερη επαρχία της Κόστα Ρίκα μετά τη Σαν Χοσέ, την Αλαχουέλα την Λιμόν και την Καρτάγο. Έχει πυκνότητα 31.8 κατοίκων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Είναι κατά πυκνότητα η πέμπτη μεγαλύτερη επαρχία της Κόστα Ρίκα μετά την Καρτάγο, την Ερέδια, την Αλαχουέλα και την Λιμόν.
Μουνάτιος ο Τραλλιανός

Ο Μουνάτιος ο Τραλλιανός, γραμματικός του 2ου π.Χ. αιώνα επονομαζόμενος ο κριτικός, μνημονεύεται από τον Φιλόστρατο ως ένας από τους δασκάλους του Ηρώδου του Αττικού. Φέρεται επίσης ως συγγραφέας ενός υπομνήματος στα ποιήματα του Θεοκρίτου.
Χρήστος Λισγάρας

Καριέρα

Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τις ακαδημίες του Ολυμπιακού Πειραιά και το 2004 προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα του συλλόγου χωρίς να πάρει χρόνο συμμετοχής. Το 2005 αποχώρησε ως ελεύθερος συνεχίζοντας επί μία τετραετία στην Παναχαϊκή και ακολούθησε ένα σύντομο πέρασμα (2009-10) από τον Βύζαντα Μεγάρων. Την τριετία 2010-2013 αγωνίστηκε με τα χρώματα του Λεβαδειακού, το 2013 βρέθηκε στην Τρίπολη και τον τοπικό Αστέρα, ενώ το 2014 συμφώνησε να συνεχίσει στην Ξάνθη.
Νικόλαος Τομαίος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1456 στην Βενετία από γονείς Ηπειρώτες, όπου και εκπαιδεύτηκε τα πρώτα του γράμματα. Πήγε στην Φλωρεντία για να διευρύνει την κατάρτισή του και εκεί μαθήτευσε στον Δημήτριο Χαλκοκονδύλη. Κατέγεινε ιδίως σε εμβριθείς μελέτες των συγγραμμάτων των φιλοσόφων της αρχαιότητας, και νέος ήδη εξέδωσε την πρώτη λατινική μετάφραση του Αριστοτέλη και του Πλάτωνα.
Προικισμένος με νου γόνιμο και ευρεία φιλοσοφική και φιλολογική παιδεία προσκλήθηκε ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας. Εκεί δίδαξε πάνω από τριάντα χρόνια και μόρφωσε πλήθος επιφανών ομιλητών διαδίδοντας τα Ελληνικά γράμματα και τους θησαυρούς της αρχαιότητας. Είχε την δόξα να διδάξει αυτός πρώτος τον Αριστοτέλη, σε όλο του το παρθενικό μεγαλείο, απελευθερώνοντάς τον από κάθε άνθισμα της αραβικής σχολής. Εξέδωσε δε και πλήθος υπομνημάτων. Διέδωσε επίσης και τον Πλάτωνα, εκτιμώντας και τους δύο και κρατώντας άψογη ισορροπία, αφού την εποχή εκείνη ήταν συνηθισμένο φαινόμενο, οι φιλόλογοι να δείχνουν αποκλειστική συμπάθεια, είτε στον ένα είτε στον άλλο, με αποτέλεσμα να παραμορφώνουν τερατωδώς τον άλλο από αυτούς τους δύο φιλοσόφους.
Ο Τομαίος αγαπούσε την ησυχία του σπουδαστηρίου και ουδέποτε αναμίχτηκε με τα πολιτικά, ούτε και σε φιλολογικές διαμάχες πήρε μέρος. Έζησε βίο λιτότατο, έμεινε άγαμος και πέθανε φιλοσοφώντας. Η κηδεία του συνοδεύτηκε από πρωτοφανή για την εποχή εκείνη πομπή. Ο διάσημος καρδινάλιος Βέμβος χάραξε στον τάφο του επίγραμμα σε λατινική γλώσσα, συνοδευόμενο και από τους ελληνικούς στίχους του ίδιου του Τομαίου.
Ο Έρασμος, Σαδολόγος, Ιόβιος, Βέμβος και πολλοί άλλοι μίλησαν ενθουσιωδώς για τον Τομαίο. Ο Ιόβιος αναφέρει ότι μία από τις αθώες ασχολίες του Τομαίου ήταν η διατροφή του πτηνού γερανός, που σαράντα χρόνια τον τάιζε με το χέρι. Ο Τομαίος θεώρησε τον θάνατο του αγαπημένου του πτηνού ως οιωνό του δικού του θανάτου. Πέθανε τον Μάρτιο του 1531.
Ειρήνη Μπαλτά

Βιογραφία

Τέλειωσε τη Δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Η πρώτη της τηλεοπτική εμφάνιση ήταν το 1993 στη σειρά "Το δις εξαμαρτείν". Αργότερα έγινε γνωστή από τις ταινίες "Διλλήματα", "Σύνορα αγάπης" και "Ο οργασμός της αγελάδας".
Όπως στον Παράδεισο

H Πλοκή

Ο Ντέιβιντ, ένας αρχιτέκτονας εξωτερικών χώρων περνά τις δυσκολότερες ώρες τις ζωής του: αναρρώνει από μια οικογενειακή τραγωδία, δεν έχει καμία όρεξη να ασχοληθεί με την προσωπική του ζωή και αρχίζει να πίνει όλο και περισσότερο. Στα πλαίσια των αλλαγών που συμβαίνουν στη ζωή του είναι και η προσωρινή ενοικίαση ενός επιπλωμένου διαμερίσματος στο Σαν Φρανσίσκο. 
Κάποια νύχτα όμως, απρόσμενα ανακαλύπτει στο διαμέρισμά του μια νεαρή και όμορφη κοπέλα, η οποία επιμένει πως το σπίτι είναι δικό της και πως εκείνος, σαν καταπατητής πρέπει να φύγει. Αρχικά ο Ντέιβιντ θεωρεί πως έχει παραισθήσεις από το ποτό, αλλά η κοπέλα τείνει να εμφανίζεται όλο και συχνότερα, μέχρι που μένει στο πλάι του μονίμως. Σύντομα ο νεαρός άνδρας αντιλαμβάνεται πως η περίεργη συγκάτοικός του πράγματι γνωρίζει και του αποκαλύπτει λεπτομέρειες για το σπίτι που ο ίδιος δεν ήξερε, κάνοντας αισθητό πως το σπίτι ήταν κάποτε πράγματι στην κατοχή της.
Σε μια προσπάθεια να υπερασπιστεί την ήδη ταραγμένη ψυχολογία του - και για να προστατέψει την ψυχική του υγεία μιας και η κοπέλα είναι φορτική, φλύαρη και αδιάκριτη - , αρχίζει μια έρευνα για τον προηγούμενο ένοικο του σπιτιού, ενώ παράλληλα προσπαθεί να την πείσει πως ίσως δεν ανήκει στον κόσμο των ζωντανών, πράγμα που εκείνη δεν δείχνει να έχει αντιληφθεί.
Οκρούγκ Ράσκα

Η Οκρούγκ Ράσκα (σερβικά : Рашки округ) είναι διοικητική περιοχή της Δημοκρατίας της Σερβίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 300.102 κατοίκους, έκταση 3.918 τετραγωνικά χλμ και 9 αστικούς οικισμούς και 350 αγροτικούς. Η έδρα της βρίσκεται στην πόλη του Κράλιεβο. Μεγαλύτερες πόλεις είναι η Κράλιεβο, η Νόβι Παζάρ, η Τουτίν και η Ράσκα.

Ιστορία

Η διοικητική περιοχή δημιουργήθηκε αρχικά σαν Διοικητική διαίρεση του Βασιλείου της Σερβίας το 1913, έπειτα σαν Διοικητική διαίρεση του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων από το 1918 έως το 1929. Την περίοδο 1918-1922 ήταν υποδιαίρεση της επαρχίας Νότιας Σερβίας και από το 1922 έως το 1929 υποδιαίρεση της Όμπλαστ Ράσκα. Διοικητικό της κέντρο ήταν η πόλη Νόβι Παζάρ και καταργήθηκε οριστικά το 1929.
Σύμφωνα με την απογραφή του 1921 η διοικητική περιοχή είχε 72.365 κατοίκους από τους οποίους 28.723 ήταν Ορθόδοξοι, οι 43.361 μουσουλμάνοι και 51 καθολικοί. Η πόλη του Νόβι Παζάρ είχε 11.185 κατοίκους, από αυτούς οι 1.652 ήταν Ορθόδοξοι και οι 9.295 μουσουλμάνοι.
Αντώνης Σουπιός

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Αντώνης Σουπιός γεννήθηκε στο Μούδρο της Λήμνου το 1921. Έμαθε τα πρώτα γράμματα στο δημοτικό σχολείο του χωριού του και στο Γυμνάσιο Λήμνου, το οποίο αναγκάστηκε να διακόψει στην Δ΄ τάξη για οικονομικούς λόγους. Από την ηλικία αυτή ρίχτηκε στη βιοπάλη.
Στα χρόνια της γερμανικής κατοχής είχε σημαντική αντιστασιακή δραστηριότητα. Το 1941 οργάνωσε δίκτυο φυγάδευσης Άγγλων και Κυπρίων στρατιωτικών, που είχαν ξεμείνει στη Λήμνο, προς τη Μέση Ανατολή. Στη συνέχεια οργανώθηκε στην ΕΠΟΝ, από τις γραμμές της οποίας έδωσε τον αντιστασιακό του αγώνα. Τρεις φορές κινδύνεψε να εκτελεστεί από τη Γκεστάπο, όταν βρέθηκαν επάνω του επιστολές που αποκάλυπταν τη δράση του. Σώθηκε χάρις στην αυτοθυσία του πατριώτη και φίλου του Παναγιώτη Ζαρρή, ο οποίος εργαζόταν στη γερμανική λογοκρισία.
Υπήρξε στέλεχος του ΚΚΕ, κάτι που πλήρωσε με διώξεις μεταπολεμικά. Το 1951 συνελήφθη και κακοποιήθηκε από τη χωροφυλακή, αν και ήταν πρόεδρος της κοινότητας Μούδρου. Για το σοβαρό αυτό επεισόδιο έγινε επερώτηση στη Βουλή και δημοσιεύτηκε χρονογράφημα στην αθηναϊκή εφημερίδα Φιλελεύθερος από τον ποιητή Κώστα Βάρναλη. Ο Σουπιός ασχολήθηκε με την τοπική αυτοδιοίκηση. Εκλέχτηκε τρεις φορές πρόεδρος της κοινότητας Μούδρου καθώς και πρόεδρος του Συνδέσμου Δήμων και κοινοτήτων Λήμνου.
Εργάστηκε ως δημοσιογράφος στις εφημερίδες "Προοδευτική Λέσβος", "Νέα Λήμνος" και "Λημνιακό Βήμα" γράφοντας άρθρα, σχόλια, χρονογραφήματα κλπ.
Έζησε στο Μούδρο σε όλη του τη ζωή και έχαιρε σεβασμού μεταξύ των συγχωριανών. Πέθανε το 1992.

Το έργο του

Ο Αντώνης Σουπιός είχε ποιητικό ταλέντο και πηγαίο χιούμορ. Παρά τις σκληρές συνθήκες που βίωσε, επαγγελματικές και κοινωνικές, έγραφε και δημοσίευε κατά καιρούς λυρικά και σατιρικά ποιήματα σε ποικίλα έντυπα, σε περιοδικά κι εφημερίδες της Λήμνου και της Λέσβου, όπως: "Λήμνος", "Λεσβιακά Χρονικά", "Λεσβιακός Κήρυξ" και στα σατιρικά "Τρίβολος" και "Νέος Μυτιληνιός".
Εξέδωσε τέσσερις ποιητικές συλλογές, που έγιναν ευμενώς δεκτές από την κριτική. Ειδικά τα σατιρικά του ποίηματα θεωρήθηκαν μεταξύ των καλύτερων πανελληνίως. Το 1985 ανακηρύχτηκε επίτιμο μέλος της "Εταιρίας Μελετών Αιγαίου".
Δεύτερη Ελληνική Δημοκρατία

Ιστορία

Μετά από την ήττα της Ελλάδας από την Τουρκία (η "Μικρασιατική Καταστροφή") του 1922, ο νικημένος στρατός επαναστάτησε ενάντια στη βασιλική κυβέρνηση. Κάτω από τους ανώτερους αξιωματικούς όπως ο Νικόλαος Πλαστήρας και ο Στυλιανός Γονατάς, ο βασιλιάς Κωνσταντίνος αναγκάστηκε πάλι να παραιτηθεί, και πέθανε εξόριστος το 1923. Ο μεγαλύτερος γιος και ο διάδοχός του, βασιλιάς Γεώργιος Β’, ζητήθηκε από το Κοινοβούλιο να αποχωρήσει από την Ελλάδα έτσι το έθνος θα μπορούσε να αποφασίσει ποια μορφή κυβέρνησης πρέπει να υιοθετήσει, επιλέγοντας τελικά μια Δημοκρατία. Αυτά τα γεγονότα χαρακτήρισαν το αποκορύφωμα μιας διαδικασίας που είχε αρχίσει το 1915 μεταξύ του βασιλιά Κωνσταντίνου και του πολιτικού αντιπάλου του, του  Ελευθέριου Βενιζέλου.
Ο πρώτος Πρόεδρος της ελληνικής Δημοκρατίας ήταν ο Παύλος Κουντουριώτης, ναύαρχος και υποστηρικτής του Βενιζέλου που παραιτήθηκε μετά από ένα χτύπημα το 1925. Τον διαδέχθηκε ο αρχηγός του στρατιωτικού χτυπήματος Θεόδωρος Πάγκαλος, ο οποίος καθαιρέθηκε από στρατιωτικό κίνημα, λίγο μετά τον παρ'ολίγον Ελληνοβουλγαρικό πόλεμο του 1925. Ο Κουντουριώτης επανεγκαταστάθηκε και επανεκλέχτηκε στο αξίωμα το 1929, αλλά αναγκάστηκε να παραιτηθεί για λόγους υγείας αργότερα εκείνο το έτος. Τον διαδέχθηκε ο Αλέξανδρος Ζαΐμης, ο οποίος υπηρέτησε μέχρι την αποκατάσταση της μοναρχίας το 1935.
Παρά την περίοδο σταθερότητας και αίσθηση της ευημερίας που γνώρισε η χώρα κάτω από την τελευταία κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου το 1928-1932, τα αποτελέσματα της Μεγάλης Ύφεσης των Η.Π.Α έγιναν αισθητά σοβαρά, και η πολιτική αστάθεια επέστρεψε. Δεδομένου ότι η προοπτική της επιστροφής της μοναρχίας έγινε εμφανής, οι ανώτεροι αξιωματικοί των Βενιζελικών προώθησαν ένα κίνημα το Μάρτιο του 1935, το οποίο καταστάλθηκε από το στρατηγό Γεώργιο Κονδύλη. Στις 10 Οκτωβρίου 1935, οι ανώτατοι αξιωματικοί των Ένοπλων Δυνάμεων έριξαν την κυβέρνηση του Παναγή Τσαλδάρη , και ο Κονδύλης αυτοανακηρύχθηκε ως αντιβασιλέας. Κατάργησε τη Δημοκρατία και διοργάνωσε δημοψήφισμα που στις 11 Νοεμβρίου οδήγησε στην επιστροφή της μοναρχίας, στο πρόσωπο του βασιλιά Γεωργίου Β’.
Ραϋμόνδος Βερεγγάριος Β΄ της Προβηγκίας

Βιογραφία

Ήταν το μόνο τέκνο τού Βερεγγάριου-Ραϋμόνδου κόμης της Προβηγκίας και της Βεατρίκης, κόρης και κληρονόμου τού Βερνάρδου Δ΄ κόμη τού Μελγκέιγ. 
Το 1144 ο πατέρας του έκανε επίθεση στη Γένουα, αλλά απεβίωσε κατά τη διάρκεια της επιχείρησης και τον διαδέχθηκε ο Ραϋμόνδος-Βερεγγάριος Β΄ σε ηλικία 9 ετών. Τότε ανέλαβε επίτροπος της αρχής ο θείος του Ραϋμόνδος-Βερεγγάριος Δ΄ κόμης της Βαρκελώνης. Όταν ο Ραϋμόνδος-Βερεγγάριος συνέχισε την αντιπαράθεση, την οποία είχε ο πατέρας του με τον Οίκο των Μπω, που διεκδικούσε την εξουσία του. Αμέσως έκανε στρατιωτική εκστρατεία, με τη βοήθεια τού θείου του, το 1147 για να εξασφαλίσει τη θέση του. Ο πόλεμος με τους Μπω συνεχίστηκε ως την αποβίωση τού θείου του το 1162.
Το 1161 είχε ταξιδέψει στο Τορίνο με τον θείο του για να λάβει την επικύρωσή του ως κόμη από τον Φρειδερίκο Α΄ των Χοενστάουφεν, μια και η Προβηγκία ήταν νομικά φέουδο υποτελές της Γερμανίας. Εκεί συνάντησε τη Ριχέτσα, κόρη τού εξόριστου Βλάντισλαφ Β΄ υψηλού δούκα της Πολωνίας και έκανε τον γάμο του μαζί της. Κατά το ταξίδι της επιστροφής του ο θείος του απεβίωσε.
Ανανέωσε τον πόλεμο με τη Γένουα, αλλά απεβίωσε προσπαθώντας να καταλάβει τη Νίκαια το 1166. Τον διαδέχθηκε το μόνο τέκνο του, η Ντούσε Β΄.
Απεργία πείνας

Η απεργία πείνας είναι μέθοδος μη-βίαιης αντίστασης ή πίεσης στην οποία οι συμμετέχοντες νηστεύουν ως πράξη πολιτικής διαμαρτυρίας, ή να προκαλέσουν αισθήματα ενοχής και σε άλλους, συνήθως με στόχο να επιτύχουν ένα συγκεκριμένο στόχο, όπως μια αλλαγή πολιτικής. Οι περισσότεροι απεργοί πείνας θα καταναλώνουν υγρά αλλά όχι στερεά τρόφιμα.
Σε περιπτώσεις όπου μια οντότητα (συνήθως το κράτος) έχει ή μπορεί να αποκτήσει την κηδεμονία του ο απεργός πείνας (όπως ένας κρατούμενος), η απεργία πείνας συχνά ολοκληρώνεται από την κρατική οντότητα με τη χρήση της εξαναγκαστικής σίτισης.