google/wiki40b huggingface dataset:
Env

Η env είναι μια εντολή του κελύφους για λειτουργικά συστήματα τύπου Unix. Χρησιμοποιείται για να τυπώνει μια λίστα των μεταβλητών περιβάλλοντος ή να εκτελεί ένα άλλο εργαλείο σε ένα τροποποιημένο περιβάλλον χωρίς να χρειάζεται να αλλαχτεί το τρέχον περιβάλλον που υπάρχει. Με τη χρήση της env, μπορούν να προστεθούν ή να αφαιρεθούν μεταβλητές και να αλλάξουν οι τιμές των μεταβλητών που ήδη υπάρχουν.
Στην πράξη, η env χρησιμοποιείται και για άλλο ένα σκοπό. Χρησιμοποιείται συχνά από σενάρια κελύφους για την έναρξη του σωστού διερμηνέα. Σε αυτήν την περίπτωση, το περιβάλλον συνήθως δεν αλλάζει.

Παραδείγματα

Καθαρισμός του περιβάλλοντος για ένα νέο κέλυφος:

env -i /bin/sh
Εκκίνηση της εφαρμογής xcalc του συστήματος X και εμφάνισή της σε μια άλλη οθόνη:

env DISPLAY=foo.bar:1.0 xcalc
Ένα πολύ απλό σενάριο σε Python:
#!/usr/bin/env python
print "Γεια σου κόσμε."
Σε αυτό το παράδειγμα, το /usr/bin/env είναι η πλήρης διαδρομή της εντολής env. Το περιβάλλον δεν τροποποιείται.
Είναι δυνατό να οριστεί ο διερμηνέας χωρίς χρήση της env, δίνοντας την πλήρη διαδρομή του διερμηνέα python. Το πρόβλημα που μπορεί να προκύψει είναι ότι σε διαφορετικά συστήματα, η ακριβής διαδρομή μπορεί να είναι διαφορετική. Αν χρησιμοποιείται η env όπως στο παράδειγμα, γίνεται αναζήτηση του διερμηνέα και εύρεσή του τη στιγμή που τρέχει το σενάριο. Αυτό κάνει το σενάριο περισσότερο μεταφέρσιμο αλλά έχει τον κίνδυνο να επιλεγεί ο λάθος διερμηνέας γιατί η αναζήτηση γίνεται σε κάθε κατάλογο στις διαδρομές αναζήτησης εκτελέσιμου (executable search path). Ένα άλλο πρόβλημα είναι ότι η θέση της ίδιας της env μπορεί να διαφέρει μεταξύ υπολογιστών.
Πάπας Ιννοκέντιος Α΄

Ποντιφικάτο

Σύμφωνα με το βιογράφο του στο Liber Pontificalis, ήταν γιος κάποιου Ιννοκέντιου του Αλμπάνο. Ωστόσο, σύμφωνα με το σύγχρονό του Ιερώνυμο, ο Ιννοκέντιος ήταν γιος του Πάπα Αναστασίου Α΄ (προτού ο τελευταίος γίνει κληρικός) (399-401), τον οποίο διαδέχθηκε στο παπικό αξίωμα, με την ομόφωνη γνώμη του κλήρου.
Στη διάρκεια του Ποντιφικάτου του έγινε η πολιορκία της Ρώμης από τον Αλάριχο (395-410) και τους Βησιγότθους (408) . Σύμφωνα με ανεκδοτική μαρτυρία του Ζώσιμου, η πανώλη και η πείνα είχαν τρομοκρατήσει τόσο πολύ τους ανθρώπους, ώστε με την άδεια του πάπα θυσίασαν και προσευχήθηκαν σε παγανιστικές θεότητες, καθώς φαινόταν μακρινή η βοήθεια από το Θεό. Ωστόσο, ο πάπας συνέβη να απουσιάζει από την πόλη την περίοδο της λεηλασίας του 410, επειδή συνόδευε τον Αυτοκράτορα Ονώριο στη Ραβέννα. 
Ο Ιννοκέντιος δεν απώλεσε καμία ευκαιρία να συντηρήσει και να επεκτείνει την κυριαρχία της ρωμαϊκής έδρας ως το τελευταίο μέσο για την επίλυση όλων των διαφορών. Η επικοινωνία που είχε με το Βικτρίκιο της Ρουέν, τον Εξιπέριο της Τουλούζης, τον Αλέξανδρο της Αντιοχείας και με άλλους, όπως επίσης και οι ενέργειές του μετά το αίτημα του Ιωάννη Χρυσοστόμου (397-403) να εναντιωθεί στο Θεόφιλο της Αλεξανδρείας, καταδεικνύουν ότι υπήρχαν πολυάριθμες ευκαιρίες και ποικίλες. Το 416, στη σύνοδο της Καρχηδόνας, αντιμετώπισε αποφασιστικά την αίρεση του πελαγιανισμού, με το να επιβεβαιώσει τις αποφάσεις της συνόδου εκείνης. Την ίδια χρονιά επίσης απέστειλε επιστολές σε άλλους εκκλησιαστικούς άνδρες, όπως στον Αυγουστίνο, τον Ιερώνυμο και τον επίσκοπο των Ιεροσολύμων, Ιωάννη. Πέθανε στις 12 Μαρτίου του 417. Σήμερα η μνήμη του εορτάζεται στις 12 Μαρτίου, παρά το γεγονός ότι από το 13ο αιώνα ως τον 20ό αιώνα γιορταζόταν στις 28 Ιουλίου. Τον διαδέχθηκε στο αξίωμα του Ποντίφικα ο Ζώσιμος.
Ροδόλφος Αύγουστος του Βόλφενμπιτελ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Χιτσάκερ και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αυγούστου Β΄ πρίγκιπα του Βόλφενμπυτελ και της πρώτης συζύγου του Δωροθέας, κόρης του Ροδόλφου πρίγκιπα του Άνχαλτ-Τσέρμπστ.
Διαδέχθηκε τον πατέρα του, όταν εκείνος απεβίωσε το 1666. Τον ενδιέφεραν περισσότερο οι σπουδές και το κυνήγι και σύντομα διόρισε τον οξυδερκή στην πολιτική, νεότερο αδελφό του Αντώνιο-Ούλριχ κυβερνήτη του πριγκιπάτου. Το 1671 οι δύο τους πολιόρκησαν και τελικά κατέλαβαν την πόλη Μπράουνσβαϊχ, που τα τελευταία 250 έτη ήταν αυτόνομη.
Κατά τη διάρκεια της εξουσίας του επικεντρώθηκε σε οικοδομές σε ρυθμό Μπαρόκ στην έδρα του. Βελτίωσε την Παλαιά Οδό (Alter Weg) που ένωνε το Μπράουνσβαϊχ με το Βολφενμπύτελ. Απεβίωσε το 1704 στο Κυνηγετικό Περίπτερο του Χέντβιγκσμπουργκ και τον διαδέχθηκε ο Αντώνιος-Ούλριχ.
Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικών

Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικών, γνωστή επίσης ως Διεθνής Ημέρα Εκπαιδευτικών, γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 5 Οκτωβρίου. Καθιερώθηκε το τιμώντας την ελεύθερη διδασκαλία η οποία υπογράφηκε το 1966 μέσω της απόφασης της UNESCO/ΔΟΕ για τη Σύσταση σχετικά με το Καθεστώς των Εκπαιδευτικών, που αναφέρεται στην κατάσταση και στις συνθήκες των εκπαιδευτικών σε όλο τον κόσμο. Αυτή η Σύσταση υπογραμμίζει τα πρότυπα σχετικά με την πολιτική των εκπαιδευτικών, την πρόσληψη και την κατάρτιση καθώς και την δια βίου εκπαίδευσή τους, την απασχόληση και τις συνθήκες εργασίας τους. Η Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικών στοχεύει στο να επικεντρωθεί "στην εκτίμηση, την αξιολόγηση και τη βελτίωση όλων των εκπαιδευτικών του κόσμου" και να δώσει την ευκαιρία να εξετάσουν ζητήματα σχετικά με τους εκπαιδευτικούς και τη διδασκαλία.

Εορτασμός

Για τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Εκπαιδευτικών, η UNESCO και ο Διεθνής Οργανισμός Εκπαίδευσης διεξάγουν μια εκστρατεία κάθε χρόνο ώστε να προσφέρουν στον κόσμο μια καλύτερη γνώση για τους εκπαιδευτικούς και για τον ρόλο που διαδραματίζουν στην ανάπτυξη των μαθητών και της κοινωνίας. Συνεργάζονται με τον ιδιωτικό τομέα όπως τα μέσα ενημέρωσης ώστε να πραγματοποιήσουν αυτόν τον σκοπό. Η εκστρατεία αυτή επικεντρώνεται σε διαφορετικό θέμα κάθε χρόνο. Για παράδειγμα, το "Empowering Teachers” είναι το θέμα του 2017. Εκείνη την χρονιά η Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικών γιόρτασε την 20η επέτειο από τη Σύσταση της UNESCO σχετικά με την κατάσταση του διδακτικού προσωπικού της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, φέρνοντας στο προσκήνιο την κατάσταση των εκπαιδευτικών στα Ιδρύματα Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης που συχνά είναι παραμελημένη.
Το 2018 η UNESCO υιοθέτησε την θεματική: "The right to education means the right to a qualified teacher". Γιόρτασε την 70η επέτειο της Διεθνούς Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (1948) και αποτελεί υπενθύμιση ότι το δικαίωμα στην εκπαίδευση δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί χωρίς έμπειρους και εξειδικευμένους εκπαιδευτικούς.
Η UNESCO δηλώνει ότι όλοι μπορούν να βοηθήσουν στον εορτασμό αυτού του επαγγέλματος, μέσω της ευαισθητοποίησης σε ζητήματα διδασκαλίας και μέσω της διαβεβαίωσης ότι ο σεβασμός προς τους εκπαιδευτικούς αποτελεί μέρος της φυσικής τάξης πραγμάτων. Τα σχολεία και οι μαθητές για παράδειγμα, προετοιμάζουν μια εκδήλωση προς τιμήν των εκπαιδευτικών για αυτή τη μέρα. Περισσότερες από 100 χώρες γιορτάζουν την Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικών και κάθε χώρα έχει τις δικές της εκδηλώσεις όπως στην περίπτωση της Ινδίας, η οποία γιορτάζει την Ημέρα των Εκπαιδευτικών στις 5 Σεπτεμβρίου.
Άγιος Αττάλα

Βιογραφία

Ο Άγιος Αττάλα έγινε για πρώτη φορά μοναχός σε Μονή των Λερίνων νήσων. Ωστόσο, δυσαρεστήθηκε από την χαλαρή πειθαρχεία της Μονής και ησύχασε σε άλλη μονή. Πήγε στην Μονή της Λουξεΐλ Άμπεϊ, που είχε ιδρυθεί από τον Άγιο Κολομβιανό. Όταν ο Κολομβιανός εκδιώχθηκε από τον Θεόδωρο Β΄, ο Αττάλα μπορούσε να γίνει ηγούμενος της μονής, άλλα εξορίστηκε με την θέλησή του μαζί του. Εγκαταστάθηκαν στις όχθες του ποταμού Τρέμπια, λίγο βορειοανατολικά της Γένοβας, όπου ίδρυσαν μαζί το περίφημο Αββαείο του Μπόμπιο.
Μετά το θάνατο του Αγίου Κολομβανού το 615, ο Αττάλα των διαδέχθηκε ως ηγούμενος στην Μονή του Μπόμπιο. Ο ίδιος και οι μοναχοί του υπέστησαν κακουχίες από τον Αρειανιστή βασιλιά Άριοαλντ. Σαν ηγούμενος, ο Αττάλα επέμεινε στην αυστηρή πειθαρχία και, όταν ένας μεγάλος αριθμός των μοναχών του επαναστάτησαν, δηλώνοντας την πειθαρχία του ως πολύ αυστηρή, τους επέτρεψε να εγκαταλείψουν το μοναστήρι. Όταν, όμως, ορισμένοι από αυτούς τους μοναχούς έχασαν τη ζωή τους, οι άλλοι μοναχοί, θεωρώντας τους θανάτους των μοναχών τιμωρία από τον Θεό, γύρισαν στο μοναστήρι.
Ο Αττάλα τάφηκε στη Μονή του Μπόμπιο και η μνήμη του τιμάται στις 10 Μαρτίου.
Περιφέρεια Σεμιπαλατίνσκ (Ρωσική Αυτοκρατορία)

Δημογραφικά στοιχεία

Το 1897, 684.590 κάτοικοι κατοικούσαν στην περιφέρεια. Οι Καζάκοι αποτελούσαν την πλειοψηφία του πληθυσμού. Σημαντικές μειονότητες αποτελούσαν οι Ρώσοι και οι Τάταροι. Οι συνολικοί ομιλητές τουρκικών γλωσσών ήταν 614.999 άτομα (89.8% του συνολικού πληθυσμού το 1897).
Αισύμη Έβρου

Γεωγραφικά στοιχεία

Ανήκει στο Δήμο Αλεξανδρούπολης και βρίσκεται 22,5 χιλιόμετρα βόρεια από την πόλη, στην Ελληνική Εθνική Οδό 53.  Συνορεύει με τον οικισμό Λεπτοκαρυά.

Ιστορία

Η Αισύμη δημιουργήθηκε τον XI αιώνα κατά τη διάρκεια της βασιλείας του βούλγαρο τσάρου Σαμουήλ. Το όνομά του ήταν Σοκόλ (Sokol). 
Από τον 14ο αιώνα, η Αισύμη και όλη η Δυτική Θράκη, βρισκόταν υπό την οθωμανική κατοχή. Μετά την κατάκτηση από τους Τούρκους, το χωριό ονομάζεται με το ίδιο όνομα, αλλά στα τουρκικά Doğanhisar ( Aisimi; Bulgarca: Дуган Хисар, Dugan Hisar). 
Το 1800, το χωριό έχει 400 σπίτια και το 1878 σύμφωνα με «Εθνογραφία των βιλαετίων Αδριανούπολης, Μοναστηρίου και της Θεσσαλονίκης» στην Αισύμη Σοκόλ (Sokol) ζουσαν 340 βουλγαρικές οικογένειες με 1.650 ανθρώπους.
Παρέμεινε υπό τουρκική κυριαρχία μέχρι τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1913. Μετά το τέλος της οθωμανικής κατοχής, το 1913 – 1919 η Αισύμη περιήλθε στους Βούλγαρους ενώ αργότερα η Αισύμη προσαρτήθηκε στην Ελλάδα με ανταλλαγή πληθυσμών.
Σπήλαια του Σκόκγιαν

Τα Σπήλαια του Σκόκγιαν (σλοβενικά: Škocjanske jame, ιταλικά: Grotte di San Canziano) είναι μια σειρά σπηλαίων στη Σλοβενία. Εξαιτίας της σημασίας τους, τα σπήλαια του Σκόκγιαν έχουν ανακηρυχθεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO από το 1986. Μετά την ανεξαρτησία της από την Γιουγκοσλαβία, η Σλοβενία ανέλαβε την ενεργή προστασία της περιοχής και δημιούργησε το επαρχιακό πάρκο σπηλαίων του Σκόκγιαν και την υπηρεσία εποπτείας του πάρκου. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα υπόγεια φαράγγια στο κόσμο. Αποτελεί τυπικό παράδειγμα καρστικής αποσάθρωσης. Εξαιτίας του ιδιαίτερου μικροκλίματος, έχει αναπτυχθεί ένα μοναδικό οικοσύστημα. Είναι υδροβιότοπος ramsar από το 1999. Η περιοχή κατοικείται από την προϊστορία.

Περιγραφή

Το εξερευνημένο μήκος των σπηλαίων είναι 6.200 μέτρα. Τα σπήλαια σχηματίστηκαν σε ένα πάχους 300 μέτρων στρώμα ασβεστόλιθου.
Ο ποταμός Ρέκα εξαφανίζεται κάτω από το έδαφος στη μεγάλη δολίνη (Velika Dolina<) μέσα στα σπήλαια Σκόκγιαν και στην συνέχεια ρέει υπογείως για 34 χιλιόμετρα και εμφανίζεται πάλι στην επιφάνεια κοντά στο Μονφαλκόνε, όπου συνεισφέρει περίπου το ένα τρίτο της ροής του ποταμού Τιμάβο, ο οποίος εμβάλλει στην Αδριατική θάλασσα.
Το μεγάλο μέγεθος του υπόγειου φαραγγιού είναι αυτό που ξεχωρίζει τα σπήλαια Σκόκγιαν από άλλα παρόμοια υπόγεια χαρακτηριστικά στο κόσμο. Το υπόγειο ποτάμι ρέει στο υπόγειο φαράγγι, στρίβει βορειοδυτικά πριν τη γέφυρα Τσέρκβενικ και συνεχίζει μέχρι το κανάλι του Χάνκε (Hankejev kanal). Αυτό το υπόγειο φαράγγι έχει μήκος 3,5 χιλιόμετρα, πλάτος 10 με 60 μέτρα και ύψος πάνω από 140 μέτρα. Σε κάποια σημεία σχηματίζει μεγάλους θαλάμους. Ο μεγαλύτερος από αυτούς είναι ο θάλαμος του Μάρτελ, με όγκο 2,2 εκατομμύρια κυβικά μέτρα, και είναι ο μεγαλύτερος υπόγειος θάλαμος στην Ευρώπη. Ο θάλαμος καταλήγει σε ένα μικρό πέρασμα, το οποίο δεν μπορεί να διοχετεύσει σε περίπτωση ισχυρών βροχοπτώσεων το νερό, με αποτέλεσμα την άνοδο του επιπέδου του νερού για πάνω από εκατό μέτρα.
Δημήτρης Κατσίβελης

Καριέρα

Ξεκίνησε την αγωνιστική του πορεία στην ομάδα του Μαντουλίδη, με την οποία πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στη Β' Εθνική κατά την περίοδο 2009-10. Κατά την αγωνιστική περίοδο 2010-11 υπέγραψε συμβόλαιο με την ομάδα του Ολυμπιακού. 
Aπό το καλοκαίρι του 2015 μέχρι το 2016 αγωνίστηκε για την ομάδα της Α.Ε.Κ. Το καλοκαίρι του 2016 υπέγραψε συμβόλαιο με την ομάδα της Αστάνα από το Καζακστάν.Το καλοκαίρι του 2017 κληθηκε στην προετοιμασια της ΤΣΣΚΑ Μόσχας και έκανε καλές εμφανίσεις. Τον Οκτώβριο του 2017 υπέγραψε συμβόλαιο ενος μήνα με τον  Π.Α.Ο.Κ. με την προοπτική ανανέωσής εως το τέλος της τρέχουσας αγωνιστικής περιόδου.  Τελικά στις 4 Νοεμβρίου αποφασίστηκε η παραμονή του στην ομάδα μέχρι το τέλος της αγωνιστικής περιόδου.
Κάρολος του Μαρσάν

Βιογραφία

Ήταν ο πέμπτος γιος του Ερρίκου κόμη του Αρκούρ και της Μαργαρίτας-Φιλίππης του Καμπού. Αδελφοί του ήταν ο Λουδοβίκος, ο Φίλιππος και άλλοι δύο που έγιναν ηγούμενοι σε αββαεία, όπως και η μία αδελφή τους.
Η σύζυγός του Αικατερίνη-Θηρεσία ντε Γκογιόν ντε Μαντινιόν ήταν ανιψιά του Φρανσουά-Μισέλ λε Τελιέ μαρκήσιου του Λουβουά, υπουργού Πολέμου του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας. Η ίδια ήταν θεία του Ιακώβου Α΄ πρίγκιπα του Μονακό. Ήταν παντρεμένη πιο πριν με τον Ζαν-Μπατίστ Κολμπέρ μαρκήσιο του Σενιελαί, γιο του Ζαν-Μπατίστ Κολμπέρ υπουργού Οικονομικών του Λουδοβίκου ΙΔ΄, αλλά χήρεψε και κατείχε την περιουσία του. Είχε ήδη 4 παιδιά και έκανε άλλα τρία με τον Κάρολο, απεβίωσε όμως κατά τον τοκετό του τελευταίου, όπως και το νεογέννητο λίγο μετά.
Το 1688 στις Βερσαλίες έγινε ιππότης του Τάγματος του Αγ. Πνεύματος, της πιο υψηλής διάκρισης της εποχής, μαζί με τους αδελφούς του Λουδοβίκο και Φίλιππο. Ο Κάρολος απεβίωσε το 1708 στο Παρίσι σε ηλικία 60 ετών. Ο γιος του Κάρολος-Λουδοβίκος πήρε τον τίτλο του κόμη του Μαρσάν.
Μιρζεκουρμπανλί

Το Μιρζεκουρμπανλί (αζέρικα: Mirzəqurbanlı‎) είναι χωριό και δήμος της επαρχίας Νεφτσαλά του Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 535 κατοίκους. Ο δήμος αποτελείται από τα χωριά Μιρζεκουρμπανλί και Ουζουνμπαμπαλί.
Ζαχαρίας Ιεροσολύμων

Εορτή

Η Ορθόδοξη Εκκλησία εορτάζει την μνήμη του στις 21 Φεβρουαρίου. Ειδικά η Εκκλησία των Ιεροσολύμων τιμά τη μνήμη του και στις 31 Ιανουαρίου και στις 28 Οκτωβρίου.
Αλέκος Λειβαδίτης

Θάνατος

Ο ηθοποιός απεβίωσε τα ξημερώματα στις 23 Μαρτίου 1980, από ρήξη ανευρύσματος κοιλιακής αορτής και κηδεύτηκε την επομένη στο Γ΄ Νεκροταφείο, παρουσία εκατοντάδων συναδέλφων και φίλων του, σύμφωνα με την εφημερίδα Ριζοσπάστης (25/3/1980, σελ. 4). Ειδικότερα, ο Λειβαδίτης έπασχε από κήλη, την οποία δεν είχε αφαιρέσει χειρουργικά και παρουσίασε επώδυνη διόγκωση. Αναγκάστηκε να διακόψει τις εμφανίσεις του στο Θέατρο Βέμπο, εξαιτίας του προβλήματος , μεταφέρθηκε σε ιδιωτική κλινική και έπειτα στον "Ευαγγελισμό", σε κωματώδη κατάσταση. Η κατάστασή του επιδεινώθηκε, με αποτέλεσμα το θάνατό του στο νοσοκομείο.
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Ανδρών 1990

Το τουρνουά του 11ο παγκοσμίου πρωταθλήματος καλαθοσφαίρισης διεξήχθη στην Αργεντινή, ακριβώς 40 χρόνια μετά την πρώτη διοργάνωση στο γήπεδο Λούνα Παρκ του Μπουένος Άιρες. Η ομάδα της (ενωμένης για τελευταία φορά) Γιουγκοσλαβίας (με Ντράζεν Πέτροβιτς, Τόνι Κούκοτς, Ντίνο Ράτζα, Βλάντε Ντίβατς, Ζάρκο Πάσπαλιε κλπ) απέδειξε την ανωτερότητά της κατακτώντας το χρυσό μετάλλιο, παρόλο που μέχρι την ημιτελική φάση η μοναδική αήττητη ομάδα ήταν αυτή του Πουέρτο Ρίκο, η οποία ατύχησε και έχασε τους δύο τελευταίους αγώνες, χάνοντας την ευκαιρία να κατακτήσει ένα μετάλλιο Παγκοσμίου Πρωταθλήματος. Η Σοβιετική Ένωση για τελευταία φορά, αν και χωρίς τους Λιθουανούς (οι οποίοι αποσκίρτησαν από τις εθνικές ομάδες), κατάφερε να φτάσει μέχρι τον τελικό. Η Ελλάδα, μετά τις επιτυχίες των δύο τελευταίων Ευρωμπάσκετ (της Αθήνας το '87 και του Ζάγκρεμπ το '89) κατάφερε να ανεβεί στην έκτη θέση της διοργάνωσης, και μάλιστα χωρίς τον φυσικό ηγέτη της, τον Νίκο Γκάλη.

Δεύτερος Προκριματικός Γύρος

Οι δύο πρώτες ομάδες των ομίλων σχημάτισαν δύο νέους ομίλους των τεσσάρων ομάδων. Μετά τους αγώνες, οι δύο πρώτες ομάδες των νέων ομίλων προκρίνονταν απ' ευθείας στα ημιτελικά και οι υπόλοιποι δίνανε αγώνες κατάταξης για τις θέσεις 5 ως 8.
Ψηφιδωτό του Ησίοδου στο Τριρ

Περιγραφή

Το ψηφιδωτό παρουσιάζει την προτομή ενός άνδρα και φέρει την ρωμαϊκή επιγραφή ESIODVS. Το κεφάλι είναι στεφανωμένο με την ταινία των ποιητών. Η πλούσια κόμη σχηματίζει μπούκλες κυματιστές και μαζί με το μακρύ, αλλά απλό γένι πλαισιώνει το πρόσωπο. Άσπρες τούφες δηλώνουν το προχωρημένο της ηλικίας του εικονιζόμενου προσώπου.
Το ψηφιδωτό είναι μέρος ενός μεγαλύτερου μωσαϊκού με το όνομα Monnus-Mosaik.

Ιστορική τοποθέτηση

Το ψηφιδωτό είναι μεταγενέστερο του Μεγάλου Κωνσταντίνου.
Λούκα Τουρίλλι

Εξοπλισμός

Ο Τουρίλλι χρησιμοποιεί ηλεκτρικές κιθάρες "Luca Turilli" φτιαγμένες από τον γάλλο Cristopher Capelli. Έχει 3, μία μπλε, μία κόκκινη, και μία άσπρη
Έχει χρησιμοποιήσει κιθάρες Ibanez στο παρελθόν(Ibanez S540 LTD). Για ακουστικά κομμάτια χρησιμοποιεί ακουστικές κιθάρες Gibson.

Βιογραφία

Ο Τουρίλλι γεννήθηκε στην Τριέστη, Venezia Giulia. Χάρη στη επιρροή του πατέρα του, άρχισε να ενδιαφέρεται για την Ευρωπαϊκή Κλασσική Μουσική και έμαθε να παίζει πιάνο και κιθάρα. Το 1993 ίδρυσε το συγκρότημα Thundercross, που μετονομάστηκε σε Rhapsody μετά την έκδοση της πρώτης διαδήλωσης, και μετονομάστηκε ξανά σε Rhapsody of Fire για λόγους πνευματικής ιδιοκτησίας το 2006.

Εμφανίσεις ως Guest Star

Kamelot – Epica (Guitar solo on "Descent of the Archangel")
Μακάρσκα

Ιστορία

Στην περιοχή υπήρχε οικισμός των Ιλλυριών, οι οποίοι είχαν συνασπιστεί υπό την καθοδήγηση των Αρδιαίων. Η συμμαχία αυτή έλεγχε την έκταση από τις εκβολές του Τσέτινα, στο σημερινό Όμιτς, μέχρι τις εκβολές του Αώου. Οι Ρωμαίοι κατέλαβαν την περιοχή το 228 π.Χ. Μετά τη διάσπαση της Αυτοκρατορίας το 395, η περιοχή βρέθηκε υπό την κυριαρχία της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Λόγω των συχνών επιδρομών, οι κάτοικοι της περιοχής μετακινήθηκαν στο Μούκκουρουμ, ένα μεγάλο οικισμό κτισμένο πάνω στο Βιόκοβο. Το Μούκουρουμ αναφέρεται στον χάρτη του Πόιτινγκερ και στα έγγραφα του συνόδου της Σαλώνας, της 4ης Μαΐου 533, με την οποία το Μούκουρουμ έγινε έδρα επισκοπής. Στη συνέχεια, το Μούκουρουμ καταστράφηκε από επιδρομές διάφορων λαών, όπως οι Οστρογότθοι. Κατά τον Μεσαίωνα, η κομητεία Μόκρο ήταν τμήμα του δουκάτου Νέρετβα και ήταν καταφύγιο πειρατών. Οι Ενετοί θέλησαν να καταστείλουν τις πειρατικές δραστηριότητες του στόλου της πόλης, αλλά ηττήθηκαν σε ναυμαχία στις 2 Σεπτεμβρίου 877 και αναγκάστηκαν να πληρώνουν φόρο για το δικαίωμα της ελεύθερης ναυσιπλοΐας. Η περιοχή τον 12ο αιώνα πέρασε στην κατοχή του βασιλείου των Κροατών και ένα αιώνα αργότερα των Ενετών και την περίοδο 1324-6 την κατέλαβαν οι Βόσνιοι μέχρι που προσαρτήθηκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τον 15ο αιώνα.
Η πρώτη αναφορά της πόλης με το σημερινό της όνομα έγινε το 1502. Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, η πόλη οχυρώθηκε με τρία φρούρια, ενώ ένα ακόμη κτίστηκε το 1568 για την εναντίον των Ενετών άμυνα. Κατά τη διάρκεια του Κρητικού πολέμου, το 1646, οι Ενετοί κατέλαβαν την ακτογραμμή, για να περάσει αργότερα πάλι στην κατοχή των Τούρκων, μέχρι το 1684 και τη συνθήκη του Κάρλοβιτς το 1699. Μετά την πτώση της Δημοκρατίας της Βενετίας το 1797, η Μακάρσκα με τη συνθήκη του Κάμπο Φόρμιο δόθηκε στην Αυστρία. Η πόλη πέρασε στην κατοχή της Γαλλίας του Ναπολέοντα στις 8 Μαρτίου 1806 και παρέμεινε υπό γαλλική κατοχή μέχρι το 1813. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η πόλη αναπτύχθηκε πολιτιστικά και οικονομικά. Ο πληθυσμός της Μακάρσκα υπολογίστηκε εκείνη την εποχή σε 1.580 κατοίκους. Μετά το 1813, η περιοχή πέρασε πάλι στην κατοχή των Αυστριακών και η οικονομική και πολιτιστική ανάπτυξή της συνεχίστηκε. Το πρώτο ξενοδοχείο στην πόλη κατασκευάστηκε το 1914. Κατά τη διάρκεια του Β΄ΠΠ, η πόλη ήταν η έδρα της Κεντρικής Διοίκησης του στόλου της Αδριατικής, μέχρι που αυτή μεταφέρθηκε στο Σπλιτ.
Caproni Vizzola F.5

Σχεδιασμός και ανάπτυξη

Το F.5 αναπτύχθηκε παράλληλα με το Caproni Vizzola F.4. Τα δύο αεροσκάφη είχαν κοινή άτρακτο. Ο σχεδιασμός ξεκίνησε στα τέλη του 1937 με επικεφαλής τον αρχισχεδιαστή F. Fabrizi. Η άτρακτος είχε σκελετό κατασκευασμένο από συγκολλημένες ατσάλινες δοκούς και ήταν καλυμμένη με φύλλα ντουραλουμινίου. Οι πτέρυγες ήταν ξύλινες. Το F.5 προωθούνταν από τον 14-κίλυνδρο αστεροειδή κινητήρα Fiat A.74 R.C. 38, ενώ το F.4 από υδρόψυκτο κινητήρα.
Το πρωτότυπο F.5 πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 19 Φεβρουαρίου 1939. Στις επίσημες δοκιμές φάνηκε ότι το αεροσκάφος ήταν πολύ ευέλικτο και έτσι δόθηκε στην κατασκευάστρια παραγγελία για την κατασκευή δεύτερου πρωτοτύπου καθώς και 12 αεροσκαφών προπαραγωγής. Το τελευταίο εξ αυτών μετασκευάστηκε και έγινε το πρώτο -και μοναδικό- F.4. Τα υπόλοιπα παραδόθηκαν στην Ιταλική Βασιλική Αεροπορία (Regia Aeronautica).
Εκτός από τα αεροσκάφη προπαραγωγής και τα πρωτότυπα, δεν κατασκευάστηκαν άλλα F.5 διότι η κατασκευάστρια επέλεξε να επικεντρωθεί στο πιο προηγμένο Caproni Vizzola F.6M. Προτάθηκε η εξαγωγή του τύπου σε άλλες χώρες, αλλά δεν πωλήθηκαν αεροσκάφη.

Επιχειρησιακή ιστορία

Η αεροπορία διέθεσε τα 11 αεροσκάφη προπαραγωγής στην 51η Πτέρυγα για χρήση στις πολεμικές επιχειρήσεις. Στα 1942 τα αεροσκάφη αξιοποιούνταν από το 167° Gruppo σαν νυχτερινά μαχητικά.
Πολιορκία της Ρομέττα

Πολιορκία

Η πολιορκία πραγματοποιήθηκε από δύο Καλμπίδες εξαδέρφους, τους αλ-Χασάν ιμπν Αμάρ και Αχμάντ ιμπν αλ-Χασάν αλ-Καλμπί. Μετά την πτώση του Ταυρομένιου το 962, οι Καλμπίδες κινήθηκαν προς τα βόρεια με κατεύθυνση τη Ρομέττα. Το επόμενο έτος, ο Αχμάντ ξεκίνησε την πολιορκία. Η πόλη σύντομα έστειλε απεσταλμένο προς τον Βυζαντινό αυτοκράτορα, Νικηφόρο Β΄ Φωκά, ζητώντας στρατιωτική ενίσχυση και προμήθειες. Ο Νικηφόρος ανταποκρίθηκε δια της προετοιμασίας εκστρατευτικού σώματος περίπου 40.000 ανδρών, αρκετοί εκ των οποίων ήσαν βετεράνοι της βυζαντινής ανακατάκτησης της Κρήτης. Ο στόλος τέθηκε υπό την διοίκηση του Νικήτα Αβαλάντη, ενώ το ιππικό υπό τον Μανουήλ Φωκά. Τον Οκτώβριο του 964, οι πολιορκητές ενισχύθηκαν με την άφιξη Βερβερικών στρατευμάτων υπό την ηγεσία του κυβερνήτη της Σικελίας, αλ-Χασάν ιμπν Αλί αλ-Καλμπί. Στις 25 Οκτωβρίου, το βυζαντινό εκστρατευτικό σώμα και οι Μουσουλμάνοι πολιορκητές συγκρούστηκαν μεταξύ τους. Οι Βυζαντινοί είχαν αρχικώς τον έλεγχο της μάχης, ωστόσο σύντομα οι Μουσουλμάνοι κατάφεραν να τους τρέψουν σε φυγή, σκοτώνοντας αριθμό μεγαλύτερο του ενός τετάρτου του συνόλου του στρατού, συμπεριλαμβανομένου του Μανουήλ. Οι επιζήσαντες Βυζαντινοί επιχείρησαν να διαφύγουν προς τα πλοία τους, που ναυλοχούσαν στη Μεσσήνη, ωστόσο έπεσαν σε ενέδρα κατά την αναχώρησή τους στη Ναυμαχία των Στενών και ηττήθηκαν. Χωρίς ενισχύσεις, η Ρομέττα δεν ήταν σε θέση να αντισταθεί στους Καλμπίδες. Σύντομα, τον Μάιο του 965, η πόλη κατελήφθη. Ο πληθυσμός της πόλης σφαγιάστηκε, ενώ οι επιζήσαντες πωλήθηκαν ως σκλάβοι, με την πόλη να εποικίζεται με Μουσουλμάνους.
Πρωθυπουργός της Νοτίου Κορέας

Ονοματολογία

Η κινεζική λέξη γκούνγκμου ( 국무 / 國務 ) σημαίνει "κρατικές υποθέσεις" και η τσόνγκνι ( 총리 / 總理 ) σημαίνει " πρωθυπουργός ". Στα κορεατικά, ο πρωθυπουργός ονομάζεται και "τσόνγκνι".

Ιστορία

Το αξίωμα δημιουργήθηκε στις 31 Ιουλίου 1948, δύο εβδομάδες πριν από την ίδρυση της κυβέρνησης της Νότιας Κορέας. Πρωθυπουργός ήταν ο Λι Μπομ-σοκ μέχρι το 1950. Ο πρωθυπουργός ήταν ο επικεφαλής υπουργός από το 1961 μέχρι το 1963.
Στις 27 Απριλίου 2014, ο πρωθυπουργός Τσουνγκ Χονγκ-βον ανακοίνωσε την επιθυμία του να παραιτηθεί.  Ωστόσο, λόγω ανεπιτυχών υποψηφιοτήτων, ο Τσουνγκ παρέμεινε στην εξουσία μέχρι το Φεβρουάριο του 2015.
Στις 23 Ιανουαρίου 2015, ο Πρόεδρος Παρκ Γκουν-χε ονόμασε τον Λι Ουάν-κου ως ο νέος Πρωθυπουργός. Ο Λι επικυρώθηκε από την Εθνοσυνέλευση ως πρωθυπουργός στις 16 Φεβρουαρίου 2015. Ωστόσο, στις 20 Απριλίου του ίδιου έτους, παραιτήθηκε εν μέσω σκανδάλου δωροδοκίας.