google/wiki40b huggingface dataset:
Καταστροφή του Χίντενμπουργκ

Ως Καταστροφή του Χίντενμπουργκ αναφέρεται η συντριβή του γερμανικού επιβατικού αερόπλοιου LZ 129 Hindenburg, η οποία έλαβε χώρα στις 6 Μαΐου 1937. Κατά την προσπάθεια του σκάφους να αγκυροβολήσει στον Αεροναυπηγικό Σταθμό του Λέικχερστ, στο Νιου Τζέρσεϊ, ξέσπασε πυρκαγιά στο πίσω μέρος του, με αποτέλεσμα 36 άνθρωποι να χάσουν τη ζωή τους.

Το χρονικό του ταξιδιού

Το LZ 129 Hindenburg απογειώθηκε από τη Φρανκφούρτη στις 3 Μαΐου, για το πρώτο του ταξίδι για το 1937. Το προηγούμενο έτος είχε πραγματοποιήσει αισίως 10 υπερατλαντικά ταξίδια, μεταφέροντας στο σύνολο 1.002 επιβάτες. Ο προορισμός του σκάφους ήταν το Νιου Τζέρσεϊ, όπου υπολογιζόταν να φτάσει τα ξημερώματα της 6ης Μαΐου. Πλησιάζοντας στο Λέικχερστ, ο Καπετάνιος του Χίντενμπουργκ πληροφορήθηκε για επικείμενη κακοκαιρία και γι'αυτό αποφάσισε να αναβάλει την προσγείωση, μέχρι ο καιρός να καλυτερέψει. Κατά τις 18:00, ξεκίνησε δυνατή βροχή, η οποία σταμάτησε ένα τέταρτο αργότερα. Το Κέντρο Ελέγχου του Σταθμού ενημέρωσε τον Καπετάνιο πως, οι καιρικές συνθήκες ήταν πια κατάλληλες για προσγείωση, ωστόσο το σκάφος είχε απομακρυνθεί αρκετά. Στις 19:10, το αερόπλοιο έφτασε ξανά στον Σταθμό και ξεκίνησαν οι διαδικασίες για την προσγείωση και 10 λεπτά μετά, βρισκόταν 90 μέτρα πάνω από το έδαφος. Λίγο αργότερα (19:25), παρατηρήθηκε μια φλόγα στο πίσω μέρος του αεροσκάφους, η οποία εξαπλώθηκε σε όλη την επιφάνειά του μέσα σε 34 δευτερόλεπτα. Κάποιοι επιβαίνοντες, μην έχοντας χρόνο να αντιδράσουν διαφορετικά, πήδηξαν, όμως οι περισσότεροι που το έκαναν δεν επέζησαν. Άλλοι εγκλωβίστηκαν εντός του σκάφους από έπιπλα και λιπόθυμους από τον καπνό συνεπιβάτες τους, ενώ μια μικρή μερίδα επιβατών που περίμενε μέχρι το αερόπλοιο να φτάσει πολύ κοντά στο έδαφος για να πηδήξει, σώθηκε. Επιζώντες βρέθηκαν και στα συντρίμμια του Χίντενμπουργκ.

Απολογισμός

Στο Χίντενμπουργκ επέβαιναν συνολικά 97 επιβαίνοντες (36 επιβάτες και 61 μέλη του πληρώματος), εκ των οποίων σκοτώθηκαν οι 35 (13 επιβάτες και 22 μέλη του πληρώματος). Στα θύματα προστέθηκε κι ένας εργαζόμενος του Σταθμού, ο οποίος βρισκόταν στο έδαφος, ανεβάζοντας το σύνολο των νεκρών στους 36. H Καταστροφή του Χίντενμπουργκ έλαβε μεγάλη κάλυψη από τα Μέσα της εποχής, και σηματοδότησε το τέλος της λεγόμενης «εποχής των αερόπλοιων». Μετά από έρευνα που έγινε στο Αεροναυπηγικό Ινστιτούτο του Σαν Αντόνιο, επιβεβαιώθηκε η θεωρία της διαρροής υδρογόνου που προκλήθηκε από στατικό ηλεκτρισμό, καταρρίπτοντας έτσι τις υπόλοιπες υποθέσεις, συμπεριλαμβανομένης της άποψης ότι, επρόκειτο για τρομοκρατική ενέργεια.
Γαβαλιώτισσα

Ονομασία

Το όνομα Γαβαλιώτισσα προέρχεται από ομώνυμο μοναστήρι που υπήρχε παλιότερα στην περιοχή εντός του ομώνυμου δάσους και ήταν αφιερωμένο στην Παναγία την Γκαβαλιώτισσα , η οποία κατά την παράδοση είναι η Ελεούσα των Γκαβών (δηλαδή τυφλών). Εδώ γινόταν και ένα από τα πανηγύρια της Έδεσσας, το οποίο έχει σταματήσει να πραγματοποιείται στις μέρες μας. Τελευταία, έχει επικρατήσει το όνομα Γαβαλιώτισσα.
Σύμπλεγμα του Ιεχωβά

Το «σύμπλεγμα του Ιεχωβά» (στα αγγλικά "Jehovah complex") είναι όρος που χρησιμοποιείτο από τη Γιουνγκιανή αναλυτική ψυχολογία. Σήμερα η χρήση του όρου αποφεύγεται. Σύμφωνα με τον Γιουνγκ, περιγράφει έναν τύπο νεύρωσης κατά τον οποίο το άτομο χαρακτηρίζεται από εγωιστική μεγαλομανία. Το άτομο που διακατέχεται από αυτό το κόμπλεξ έχει ξεπεράσει πλέον τη φάση του ναρκισσισμού και λατρεύει μια εξιδανικευμένη εικόνα του εαυτού του. Ζει σε μια ψευδαίσθηση προσωπικού μεγαλείου και «παντοδυναμίας».
Ο όρος αυτός φαίνεται ότι βασίζεται στην προσέγγιση πως ο Θεός της Παλαιάς Διαθήκης (Ιεχωβά), εμφανίζεται ως αιμοβόρος και γενοκτόνος, ο οποίος δεν ανέχεται τη λατρεία κανενός άλλου θεού.
Γιάκομπ Σάβεραϊ

Βιογραφία

Ο Γιάκομπ γεννήθηκε σε οικογένεια καλλιτεχνών και ήταν γιος του Μέρτεν Σάβεραϊ. Πιθανόν μαθήτευσε με τον Φλαμανδό μανιεριστή ζωγράφο Χανς Μπολ, όπως αναφέρει ο πρώιμος βιογράφος Κάρελ φαν Μάντερ. Ως Αναβαπτιστές, οι Σάβεραϊ υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν τα εδάφη της Φλάνδρας, υπό τον φόβο διώξεων από τους Ισπανούς κατακτητές, γύρω στο 1580. Ο Γιάκομπ εγκαταστάθηκε το 1584 στο Χάαρλεμ και από εκεί μετοίκησε στο Άμστερνταμ όπου, το 1587, έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της πόλης. Το 1591 ο Γιάκομπ έγινε πολίτης του Άμστερνταμ. Απεβίωσε στην πόλη κατά την επιδημία λοιμού το 1603.
Ο βιογράφος Άρνολντ Χαουμπράκεν, ο οποίος συνέγραψε βιογραφία του αδελφού του Ρούλαντ Σάβεραϊ (ήταν περισσότερο γνωστός καθώς ήταν επίσημος ζωγράφος στην αυτοκρατορική Αυλή της Πράγας) έκανε λάθος αναφέροντας ότι ο Γιάκομπ ήταν πατέρας του Ρούλαντ και του δίδαξε πώς να ζωγραφίζει ψάρια και ζώα, ενώ ο Γιάκομπ ήταν ο μεγαλύτερος αδελφός του και όχι ο πατέρας του.
Ο Σάβεραϊ υπήρξε δάσκαλος των Γιοος Γκουιμάρε, του αδελφού του Ρούλαντ, Φρανς ντε Χρέμπερ (ο οποίος τότε ήταν ένας πολλά υποσχόμενος ζωγράφος και σχεδιαστής ταπισερί στο Χάαρλεμ) και Βίλλεμ Νιούλαντ του νεότερου. Οι τρεις γιοι του έγιναν επίσης καλλιτέχνες: Ο Χανς Σάβεραϊ ο νεότερος (1589 - 1654) δραστηριοποιήθηκε σε Άμστερνταμ και Ουτρέχτη, όπου βοηθούσε - και μιμήθηκε - τον θείο του Ρούλαντ - ο Γιάκομπ Σάβεραϊ ο νεότερος (1592 - μετά το 1651) ήταν ζωγράφος ζώων και ο Σάλομον Σάβεραϊ (1594 - 1678) ήταν αξιοσέβαστος χαράκτης και εκδότης στο Άμστερνταμ. Η θυγατέρα του Μαρία ήταν μητέρα των ζωγράφων Χέιτραουντ Ρόχμαν (Geertruyd Roghman), Ρούλαντ Ρόχμαν και Μαγκνταλένα Ρόχμαν.

Έργο

Τα πρώτα γνωστά έργα του Γιάκομπ ήταν κατά μείζονα λόγο "πίνακες ερμαρίου" (πίνακες μικρών διαστάσεων) με τοπία, στα οποία είναι εμφανής η επιρροή του δασκάλου του Χανς Μπολ.
Στο Άμστερνταμ ο Γιάκομπ δραστηριοποιήθηκε ως ζωγράφος, χαράκτης και σχεδιαστής. Φιλοτέχνησε μια σειρά χαρακτικών με την τεχνική των κουκίδων που χρησιμοποίησε ο Πίτερ Μπρίγκελ ο πρεσβύτερος, στα οποία απεικόνισε εξιδανικευμένες αγροτικές σκηνές, γεμάτες γραφικές λεπτομέρειες, όπως ερείπια κάστρων και κυνήγι λαγού. Πιστεύεται ότι ο Γιάκομπ δημιούργησε, επίσης, και "πλαστά" σχέδια με πενάκι και μελάνι, του Πίτερ Μπρίγκελ με βουνά και αγροτικές σκηνές ή θέματα από το Άμστερνταμ, προσθέτοντας πλαστή υπογραφή του Μπρίγκελ και χρονολογίες μεταξύ 1559 και 1562. Τα έργα αυτά αποδίδονται πλέον στον ίδιο τον Γιάκομπ.
Οι πίνακες με σκηνές της καθημερινότητας ή του υποκόσμου είναι υφολογικά όμοιοι με του Μπρίγκελ.
Ζωγράφισε, επίσης, τοπία όπου είναι εμφανής η επιρροή του Χίλλις φαν Κόνινξλοο που εργαζόταν στο Άμστερνταμ από το 1595. Παρά τις σύγχρονές του αναφορές στους πίνακες με λουλούδια, δεν έχουν εντοπιστεί παρόμοια έργα.
Στους πίνακες που απεικονίζουν ζώα, με την αφθονία των πλασμάτων που τους χαρακτηρίζει, υιοθετεί μια σχεδόν νατουραλιστική προσέγγιση. Η νέα αυτή προσέγγιση στην απεικόνιση ζώων διαδραμάτισε σοβαρό ρόλο στην εξέλιξη της ζωγραφικής ζώων από τον αδελφό του, Ρούλαντ, που τελικά εξελίχθηκε σε νέο είδος ζωγραφικής.
Τατιάνα Κοσματσιόβα

Βιογραφία

Η Τατιάνα Κοσματσιόβα γεννήθηκε 13 Μαρτίου το 1985 στη Ρέουτοφ ( περιοχή της Μόσχας ) . Τώρα είναι πολύ γνωστή στον κινηματογράφο και στο θέατρο. Εκτός από τα συμβατικά εκπαιδευτήρια φοίτησε σε σχολείο μουσικής, όπου έμαθε να παίζει πιάνο . Μετά από αυτό οι γονείς της την έγραψαν σε τμήμα μπαλέτου. Η Τατιάνα αποφοίτησε με χρυσό μετάλλιο .
Μετά μπήκε στο Κρατικό Πανεπιστήμιο Οικονομικών,Στατιστικής και Πληροφορικής της Μόσχας ), όλο τον ελεύθερο χρόνο της έπαιζε στο Φοιτητικό Θέατρο με μινιατούρες, παράλληλα με αυτό , εργάστηκε στο θέατρο "The Voice". Από το 2005 η Τατιάνα φοιτούσε στη Σχολή Θεάτρου Τέχνης Μόσχας και εκπαιδεύτηκε από τον Κονσταντίν Ρέικιν.
Αποφοίτησε από το εκπαιδευτικό θέατρο το 2009 και αμέσως μετά βρήκε δουλειά στο θέατρο Μαγιακόφσκι. Η διαρκής εκπαίδευση στο πανεπιστήμιο της έδωσε την ευκαιρία να κάνει το ντεμπούτο της στην κινηματογραφική βιομηχανία. Έγινε γνωστή πρωταγωνιστώντας στο ψυχολογικό θρίλερ του Ολέγκ Ασαντούλιν Phobos. Λέσχη Φόβου (Фобос. Клуб страха) ( 2010 ) έπαιξε την Γιούλια, και το ρόλο της μαθήτριας γυμνασίου Βικτώρια Κουζνετσόβα στη μυστικιστική σειρά (Закрытая Школа) "Closed School" (Κλειστό Σχολείο (τηλεοπτική σειρά) (2011-2012).Το 2013 της προτάθηκε για να παίξει στο κλιπ του τραγουδιστή Νικήτα Τζιγκούρντα, σε σκηνοθεσία Ολέγκ Ασαντούλιν. Η Τατιάνα λατρεύει τα ταξίδια. Είναι μία πολύ γνωστή ηθοποιός στη Ρωσία.

Προσωπική Ζωή

Η Τατιάνα έχει πολύ καλές σχέσεις από το καστ της σειράς Κλειστό σχολείο, ιδιαίτερα με τον Πάβελ Πριλούτσνι και την Αγκάτα Μουτσενίτσε.
Ρωσική Υπηρεσία του BBC

Μετάδοση

Το ραδιοφωνικό πρόγραμμα της Ρωσικής Υπηρεσίας σίγησε μετά από 65 χρόνια εκπομπής, επειδή η Υπηρεσία δημιούργησε ιστοσελίδα και όλη η ενημέρωση γίνεται από εκεί.
Πριν την ολοκληρωτική μετακίνηση στο διαδίκτυο το ραδιοφωνικό πρόγραμμα έκπεμπε μόνο στα μεσαία κύματα AM.
Ο ραδιοφωνικός σταθμός συνεργαζόταν με τον Bol'shoe Radio, ραδιοφωνικός σταθμός της Μόσχας στα FM, και έκπεμπε το πρόγραμμα του BBC από τον Απρίλιο μέχρι τον Αύγουστο του 2007. Στις 17 Αυγούστου του 2007 ο ραδιοφωνικός σταθμός Bol'shoe Radio ανακοίνωσε ότι θα σταματήσει την εκπομπή του BBC. Η μετάδοση του BBC σταμάτησε στις 17:00 (τοπική ώρα).
Στις 21 Απριλίου του 2009 η Ρωσική Υπηρεσία δημιούργησε ιστοσελίδα.
Στις 26 Μαρτίου του 2011 η Υπηρεσία σταμάτησε την μετάδοση στα ραδιοκύματα και συνέχισε την λειτουργία της αποκλειστικά μόνο μέσω διαδικτύου.
Τον Μάρτιο του 2012 η Υπηρεσία άρχισε κάποιες προσπάθειες μετάδοσης, στην τηλεόραση από τον πάροχο TV Dozhd.
Μάρκος Δημητρακάκης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Ροδάκινο Ρεθύμνου το 1864. Επί Κρητικής Πολιτείας υπήρξε εφέτης και νομικός σύμβουλος. Με το ξέσπασμα της Κρητικής Επανάστασης, το 1866, κατέφυγε με τη μητέρα του στην Αθήνα, όπου ολοκλήρωσε το πανεπιστήμιο. Πρωταγωνίστησε στην Επανάσταση του 1895-97 και υπήρξε αντιπρόεδρος της επαναστατικής επιτροπής στην Β΄ Κρητική Συνέλευση. Εξαιτίας της επαναστατικής του δράσης καταδικάστηκε από τους Τούρκους πολλές φορές σε θάνατο.
Εξελέγη επανειλημμένα βουλευτής επί Κρητικής Πολιτείας στην επαρχία Ρεθύμνης (επαρχίας Αγίου Βασιλείου το 1911).
Απεβίωσε στην Αθήνα. Γιος του ήταν ο Στυλιανός Δημητρακάκης, βουλευτής και υπουργός.
Δόξα (Θεσσαλονίκη)

Η συνοικία Δόξα βρίσκεται στο βορειοανατολικό άκρο της 1ης Δημοτικής Κοινότητας Θεσσαλονίκης νότια του Καυτανζογλείου Σταδίου. Ορίζεται από τις οδούς Κατσιμίδη, Αγίου Δημητρίου, Εγνατία, Λαμπράκη και Πλήθωνος Γεμιστού. Χαρακτηριστικό της συνοικίας είναι ότι είχε χαμηλά ως επί το πλείστον κτίρια μέχρι και τη δεκαετία του 1980 ενώ από το ενδιάμεσο της, περνά το ρέμα της Δόξας, όπου τα τελευταία χρόνια είχαν συγκεντρωθεί παρανόμως άστεγοι κι είχαν χτίσει παραπήγματα.Ο δήμος Θεσσαλονίκης γκρέμισε κάποια από αυτά και καθάρισε το ρέμα.
Δικαιοστάσιο

Με τον όρο Δικαιοστάσιο (Moratorium) στη νομική ορολογία ονομάζεται η προσωρινή γενική ή μερική αναστολή δικαστικών πράξεων των εκδικασθέντων από τα Δικαστήρια υποθέσεων ως και η χρονική περίοδος αυτής, καθώς και η δικαστική άσκηση δικαιωμάτων, ιδίως επί υποθέσεων που ανάγονται συνηθέστερα στο Αστικό ή Εμπορικό Δίκαιο ή και ακόμα στο Διοικητικό Δίκαιο.

Γενικά

Δικαιοστάσιο μπορεί να επέλθει, πάντα δια νόμου, σε περιπτώσεις εσωτερικών ή εξωτερικών εκτάκτων γεγονότων, ταραχών ή ανωμαλιών της Χώρας (π.χ. σεισμοί, πόλεμοι, οικονομικές κρίσεις κ.λπ.). Σε τέτοιες περιπτώσεις υποχρεούται το κράτος στη θέσπιση δικαιοστασίου προκειμένου αφενός μεν να διασφαλιστούν οι πολίτες από αδυναμία εκπλήρωσης των οικονομικών τους υποχρεώσεων, και αφετέρου ως έκτακτο μέτρο στήριξης αλλά και ρύθμισης της παραγωγής, της διάθεσης και κατανάλωσης αγαθών και της προσφοράς υπηρεσιών.

Ιστορία

Ο Θεσμός του δικαιοστασίου, σε περιόδους πολέμου, ήταν γνωστός από την αρχαιότητα, ιδιαίτερα στην αρχαία Ρώμη.

Στη νεότερη Ελλάδα, το πρώτο δικαιοστάσιο που επιβλήθηκε ήταν εκείνο του 1862, αμέσως μετά την φερόμενη ως "έξωση" του Βασιλέως Όθωνα, που επιβλήθηκε από τις τότε Μεγάλες Δυνάμεις, προκειμένου ν΄ αντιμετωπιστεί το οικονομικό χάος που δημιουργήθηκε. Εκείνου ακολούθησαν διάφορα άλλα, τόσο σε γενικό όσο και σε τοπικό χαρακτήρα, με σπουδαιότερο εκείνο του 1912, στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο, που επιβλήθηκε με τον Νόμο ΔΞΗ' (υπ' αριθμ. 4068) περί αναστολής παραγραφών, (ΦΕΚ 317/Α/6-10-1912), της κυβέρνησης του Ε. Βενιζέλου, που ίσχυσε μέχρι και το 1940, με διάφορες τροποποιήσεις.

Ειδικότερα στην αρχή αλλά και σ΄ όλη την περίοδο του μεσοπολέμου που συνέβησαν πλείστες εσωτερικές αναστατώσεις, (επαναστάσεις, κινήματα, κ.λπ.), παράλληλα με τη σημειούμενη τότε παγκόσμια οικονομική κρίση, τα δικαιοστάσια διαδέχονταν το ένα το άλλο, επαναπαυμένοι έτσι οι πρωταίτιοι ότι ικανοποιούσαν με αυτά τους ταλαίπωρους πολίτες.

Σημειώνεται δε ότι αφότου έληξε ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, μετά από παρέμβαση του Βασιλέα Παύλου, όλες οι εκκρεμείς δικαστικές υποθέσεις, από του μεσοπολέμου και μετά, συζητήθηκαν υποχρεωτικά μέχρι τον Δεκέμβριο του 1953.
Τέλος τοπικού χαρακτήρα δικαιοστάσια ήταν εκείνα που επιβλήθηκαν στις σεισμόπληκτες περιοχές της Επτανήσου το 1953, (Ν.2719/1953), και τον επόμενο χρόνο στη Θεσσαλία (Ν.2919/1954), όπως και άλλα ομοίως που ακολούθησαν νεότερα.
Εμμανουήλ Ι. Ζυμβρακάκης

Βιογραφία

Γιος του υποστράτηγου Ιωάννη Ζυμβρακάκη γεννήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου του 1856. Κατατάχθηκε στη Βασιλική Χωροφυλακή και το 1885 έλαβε το βαθμό του ανθυπομοιράρχου και έφθασε μέχρι το βαθμό του υποστράτηγου. Επί πρωθυπουργίας Ε. Βενιζέλου του οποίου υπήρξε ισχυρός οπαδός διετέλεσε αρχηγός της Αστυνομίας Αθηνών και στη συνέχεια αρχηγός της Χωροφυλακής. Αποστρατεύθηκε με τον βαθμό του αντιστράτηγου το 1921 οπότε και αποσύρθηκε στη Κηφισιά όπου διέμενε. Στις εκλογές της Δ' Εθνοσυνέλευσης (1924-1925) εκλέχθηκε πληρεξούσιος Αθηνών - Πειραιώς. Πέθανε στη Κηφισιά το 1931.
Γρηγορία Γκόλια

Καριέρα

Γεννήθηκε στη Βέροια στις 22 Μαρτίου 1974. Ξεκίνησε το χάντμπολ στις Γ.Ε. Βέροιας το 1989, κατακτώντας 5 πρωταθλήματα, 4 κύπελλα και 2 πρωταθλήματα νεανίδων. Μετά αγωνίστηκε στην Αναγέννηση Άρτας, κατακτώντας άλλα 8 πρωταθλήματα και 5 κύπελλα. Το 2002 έκανε το μεγάλο βήμα και παίρνοντας μεταγραφή για την Γερμανική Όλντερμπουργκ, όπου έμεινε 3 χρόνια. Κατόπιν επέστρεψε στην Ελλάδα για τον Αθηναϊκό στον οποίο έμεινε μόλις έναν χρόνο, αφού η ομάδα διαλύθηκε. Τη διετία 2006-2008 αγωνίστηκε στην Ορμή, με την οποία κατέκτησε δύο ακόμα πρωτάθληματα και ένα κύπελλο Ελλάδας το 2007.
Υπήρξε διεθνής με την εθνική Ελλάδας από το 1990 έως το 2006, οπότε ανακοίνωσε την αποχώρησή της.
Από το 2008 είναι η προπονήτρια της ομάδας χάντμπολ γυναικών του Π.Α.Ο.Κ.
Κουβαράς Αιτωλοακαρνανίας

Γεωγραφία - Ιστορία

Ο Κουβαράς βρίσκεται ανάμεσα στις λίμνες Αμβρακία και Οζερός, σε απόσταση 20 χλμ. ΒΔ. από το Αγρίνιο και 21 χλμ. Ν.-ΝΑ. από την Αμφιλοχία. Το χωριό είναι κτισμένο επάνω στην ΕΟ Αγρινίου - Άρτας και πολύ κοντά στην Ιόνια Οδό. Στη γύρω περιοχή έχουν βρεθεί ίχνη αρχαίας κατοίκησης με πιο σημαντικό ένα κιβωτιόσχημο τάφο της Υπομυκηναϊκής φάσης στη τοποθεσία "Ραχούλα". Ως οικισμός αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το 1971. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τις Φυτείες αποτελούν τη τοπική κοινότητα Φυτειών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Φυτειών του Δήμου Ξηρομέρου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 199 κατοίκους.
Ναταλία Αλεξέγιεβνα

Βιογραφία

Ήταν κόρη του Λουδοβίκου Θ΄ λαντγκράβου της Έσσης-Ντάρμστατ και της Καρολίνας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Χριστιανού Γ΄ κόμη του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν.

Οικογένεια

Παντρεύτηκε το 1773 τον Παύλο τότε διάδοχο και μεγάλο δούκα της Ρωσίας. Δεν απέκτησε επιζώντα τέκνα και απεβίωσε 21 ετών, το 1776. Το ίδιο έτος ο Παύλος έκανε δεύτερο γάμο και το 1796 έγινε Αυτοκράτορας της Ρωσίας, διαδεχόμενος τη μητέρα του Αικατερίνη Β΄ τη Μεγάλη.
Ειρήνη και εκεχειρία του Θεού

Η ειρήνη και εκεχειρία του Θεού (Λατινικά: Pax et treuga Dei, Γερμανικά: Gottesfrieden, Γαλλικά: Paix de Dieu, Καταλανικά: Pau i Treva de Déu) ήταν μεσαιωνικό κίνημα υπό την ηγεσία της Καθολικής Εκκλησίας και το πρώτο μαζικό κίνημα υπέρ της ειρήνης στην ιστορία. Ο στόχος τόσο του κινήματος ήταν να περιορίσει τη βία της ενδημικής δυσαρέσκειας στο δυτικό μισό της πρώην αυτοκρατορίας του Καρλομάγνου - μετά την κατάτμηση της στα μέσα του 9ου αιώνα - χρησιμοποιώντας την απειλή πνευματικών κυρώσεων. Το ανατολικό μισό της πρώην αυτοκρατορίας του Καρλομάγνου δεν βίωσε την ίδια κατάρρευση της κεντρικής εξουσίας, ούτε και η Αγγλία. 
Το κίνημα ανακοινώθηκε για πρώτη φορά το 989, στο Συμβούλιο του Σαρού. Επιδίωξε να προστατεύσει την εκκλησιαστική ιδιοκτησία, τους αγροτικούς πόρους και τους άοπλους κληρικούς. Η Εκεχειρία του Θεού ανακηρύχθηκε για πρώτη φορά το 1027 στο Συμβούλιο των Τουλούζης, προσπάθησε να περιορίσει τις ημέρες της εβδομάδας και τις εποχές του χρόνου όπου η τάξη των ευγενών εμπλεκόταν σε βίαιες δραστηριότητες. Το κίνημα επέζησε με κάποια μορφή μέχρι τον δέκατο τρίτο αιώνα.
Άλλες στρατηγικές για την αντιμετώπιση του προβλήματος της βίας στο δυτικό μισό της πρώην αυτοκρατορίας της Καρολίγγειας περιλαμβάνουν τις σταυροφορίες και τις παρελάσεις αλόγων.
Bahrainona

Το Bahrainona (Το Μπαχρέιν μας) (Αραβικά: نشيد البحرين الوطني) είναι ο εθνικός ύμνος του Μπαχρέιν. Με την ίδια μουσική αλλά διαφορετικούς στίχους έχουν δημιουργηθεί δύο εκδοχές. Η πρώτη χρησιμοποιήθηκε από την ανεξαρτησία του Μπαχρέιν το 1971 μέχρι το 2002, και η άλλη χρησιμοποιείται από τότε που ο ηγέτης της χώρας Σεΐχης Χαμάντ μπιν Ισά αλ Χαλίφα ανακήρυξε τον εαυτό του βασιλιά και την χώρα βασίλειο μέχρι σήμερα.
Τα αυθεντικά λόγια γράφτηκαν από τον Mohamed Sudqi Ayyash (γεν. 1925). Ο συνθέτης της μελωδίας είναι άγνωστος.
Σοφία Κλιγκοπούλου

Βιογραφικά στοιχεία

Σε συλλογικό επίπεδο έχει διαγωνιστεί με τα χρώματα του Α.Ο.Φ. Πορφύρας, του Α.Ο. Σπόρτιγκ Αθηνών  και του Δ.Α.Σ. Άνω Λιοσίων.
Αποτελεί την αθλήτρια με τις περισσότερες συμμετοχές στην Εθνική Ελλάδος καλαθοσφαίρισης γυναικών, 210 στο σύνολο, σημειώνοντας 1069 πόντους, 5,1 κατά μέσο όρο ανά παιχνίδι. Επιπροσθέτως έχει υπάρξει και αρχηγός της ομάδας. Έχει συμμετάσχει τρεις φορές στους Μεσογειακούς Αγώνες (1991 · 1993 · 1997) και σε δύο Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα (2001 · 2003). Η τελευταία της συμμετοχή με το εθνόσημο ήταν στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 στην Αθήνα. 
Για την προσφορά της τιμήθηκε στο All Star Game γυναικών του 2010. Σήμερα εργάζεται ως ομοσπονδιακή προπονήτρια σε όλες τις ηλικιακές βαθμίδες.
Γκουμαίικα Αχαΐας

Ονομασία

Η ονομασία του οικισμού είναι ανθρωπωνυμικό και προέρχεται από το επίθετο της οικογένειας Γκούμα που οίκισε την περιοχή, αρχικά δημιουργώντας καλύβια που με τη σειρά τους οδήγησαν στη δημιουργία μόνιμου οικισμού, οικογένεια η οποία είχε καταγωγή από τη Βελά.

Διοικητική εξέλιξη

Με το ΦΕΚ 251Α της 04/10/1889 αναγνωρίστηκαν ως οικισμός με την ονομασία «Γκουμέικα» και προσαρτήθηκαν στον τότε Δήμο Ακράτας. Με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912, και τη διάλυση των δήμων, προσαρτήθηκσν στην τότε Κοινότητα Ποροβίτσας στην οποία υπάγονταν μέχρι την 04/02/1927, όταν, με το ΦΕΚ 20Α, προσαρτήθηκαν στην τότε Κοινότητα Παραλίας Ακράτας. Στις 07/04/1951 καταργήθηκαν ως οικισμός και αναγνωρίστηκαν εκ νέου στις 19/03/1961 με τη διορθωμένη ονομασία «Γκουμαίικα». Με το ΦΕΚ 99Α της 28/05/1985 ο οικισμός Γκουμαίικα καθώς και η τότε κοινότητα Κραθίου προσαρτήθηκαν στο σύγχρονο Δήμο Ακράτας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκαν στον πρώην Δήμο Ακράτας ως τμήμα του πρώην δημοτικού διαμερίσματος Κραθίου.
Κορακάδες Κέρκυρας

Ιστορία

Ως οικισμός, έχει την αφετηρία του σε βάθος χρόνων. Οι Κορακάδες, καταγράφονται σε Φύλλο Εφημερίδας Κυβερνήσεως (ΦΕΚ) από το έτος 1652, ενώ στην απογραφή του 1684 απογράφονται 36 οικογένειες. Περίπου δύο αιώνες αργότερα, το 1864, απογράφονται 140 κάτοικοι, εκ των οποίων 79 άρρενες και 61 θήλεις. Εν έτει 1866 εντάσσονται στο Δήμο Κορισσίων που ιδρύεται σύμφωνα με το Β.Δ. της 8-5-1866 (ΦΕΚ 9/28-1-1866), με έδρα το χωριό "Αργυράδες". Στην απογραφή του 1907, παρουσιάζεται σημαντική αύξηση του πληθυσμού των Κορακάδων, 340 κάτοικοι (177 άρρενες και 163 θήλεις).  Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, φημολογείται πως οι πρώτοι κάτοικοι ήταν Σαρακηνοί πειρατές. Λόγω της πειρατείας που επικρατούσε εκείνες τις εποχές (ανακριβής χρονολογία), ασφάλεια παρείχαν μόνο υψώματα που είχαν καλή ορατότητα στη θάλασσα αλλά ταυτόχρονα και δύσκολη προσβασιμότητα. Βάσει αυτών των κριτηρίων επέλεξαν την τοποθεσία αυτή οι πρώην πειρατές κρίνοντας την ασφαλή και "αποβάλλοντας" την πειρατική ιδιότητα, ασχολήθηκαν με την αλιεία. Η ονομασία του χωριού προήλθε από τα κοράκια που έχτιζαν τις φωλιές τους στο λόφο αυτό. Ο λόφος βρίσκεται πάνω από τους όρμους Μπούκαρη και Πετριτή.

Η "ερήμωση"

Πριν από περίπου 40 χρόνια, εξαιτίας ορισμένων σοβαρών κατολισθήσεων, οι κάτοικοι των Κορακάδων εξαναγκάστηκαν να αναζητήσουν ένα νέο μέρος κατοικίας. Η τότε κυβέρνηση, μετέφερε το χωριό σε ένα πιο ασφαλές μέρος, το σημερινό οικισμό "Πετριτή". Απαλλοτριώνοντας μεγάλες εδαφικές εκτάσεις του οικισμού (περιουσία παλαιάς αρχοντικής οικογένειας Παλατιανών), τις διένειμε στις οικογένειες των κατοίκων του χωριού Κορακάδες, εξασφαλίζοντας έτσι την ασφαλή μεταφορά τους. Η σύγχρονη ρυμοτομία του νέου οικισμού είναι εμφανής και αποτέλεσμα σκληρής  δουλειάς των "Κορακαδίτων", τους οποίους διακατείχε ο μόχθος.

Κορακάδες σήμερα

Έχοντας μεταφερθεί όλοι στο σύγχρονο παραθαλάσσιο χωριό Πετριτής, ορισμένοι επέλεξαν να μην εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και παρά τις κατολισθήσεις που σημειώνονταν παρέμειναν στις Κορακάδες μέχρι και σήμερα. Τα τελευταία χρόνια σημειώνονται ορισμένες ανοικοδομήσεις στο χωριό καθώς επίσης κατασκευάζονται εκ νέου κατοικίες στην περιοχή.
Λόρο Μούνου

Γεωγραφία

Η Λόρο Μούνου βρίσκεται κεντροδυτικά του νησιού Τιμόρ, πάνω στο οποίο βρίσκεται και το Ανατολικό Τιμόρ, και δυτικά της χώρας. Είναι η δυτικότερη περιφέρεια. Συνορεύει στα ανατολικά με το Διαμέρισμα Μανατούτο της Λόρο Σάε. Συμπεριλαμβάνει και το νησί Αταούρο, το οποίο βρίσκεται βόρεια του Διαμερίσματος Ντίλι. Έχει συνολική έκταση 7.921 km², ποσοστό σχεδόν 53 % της συνολικής έκτασης του Ανατολικού Τιμόρ

Πόλεις

Εκτός από την πρωτεύουσα Ντίλι, άλλες σημαντικότερες πόλεις είναι η Αϊλέου, η Αϊνάρο, η Μαλιάνα, η Σουάι, η Ερμέρα, η Γκλένο, η Λικιζά, η Σάμε και η Πάντε Μακασσάρ. Άλλοι μικρότερη οικισ0οί είναι η Άτο-Ούντο, η Μαουμπάρα, η Αταμπάε, η Μπαλίμπο, η Μπομπονάρο, η Λοτολόε, η Φατουτουλίκ, η Φοχόρεν, η Τιλομάρ, η Ζουμαλάι, η Ντάρε, η Μετινάρο, η Ατσάμπε, η Χατολίνα, η Μπαζαρτέτε, η Μαουμπάρα, η Άλας, η ΦΑτουμπερλίο, η Τουρισκάι, η Κιτράνα, η Όε Σίλο, η Πασσάμπε, η Μπεράου και η Μπικέλε. Οι Μπεράου και Μπικέλε βρίσκονται στο νησί Αούρο.

Διαμερίσματα

Η Λόρο Μούνου συμπερειλαμβάνει τα 9 από τα 13 διαμερίσματα του Ανατολικού Τιμόρ: Αϊλέου, Αϊνάρο, Κόβα Λίμα, Λικιζά, Μαναφουάι,Οεκούσσε, Ντίλι, Ερμέρα και Μπομπονάρο.
Στον παρακάτω πίνακα αναφέρεται κάθε ένα από τα 9 διαμερίσματα του Ανατολικού Τιμόρ, η πρωτεύουσά του, η πορτογαλική και Τετούμ ονομασία του, η έκτασή του καθώς και ο πληθυσμός του:
AN/SLQ-25 Nixie

Το AN/SLQ-25 Nixie είναι ρυμουλκούμενο αντίμετρο εναντίον τορπιλών, γνωστότερο με τη συνηθέστερη ονομασία "κρόταλα" που χρησιμοποιείται από τα πολεμικά πλοία επιφανείας του NATO. Περιλαμβάνει δύο ρυμουλκούμενα υδροδυναμικά σώματα-δολώματα (εκ των οποίων χρησιμοποιείται ένα τη φορά) και μια γεννήτρια σήματος εγκατεστημένη επί του πλοίου. Σκοπός του Nixie είναι να προσελκύσει το παθητικό σόναρ της τορπίλης εκπέμποντας σήματα που προσομοιώνουν το θόρυβο των προπελών πλοίου επιφανείας. Η πιο μοντέρνα έκδοση AN/SLQ-25B αποτελεί ανανεωμένη παραλλαγή των AN/SLQ-25 και -25Α, η οποία περιλαμβάνει καλώδιο ρυμούλκησης οπτικής ίνας με εξοπλισμό COTS και ενσωματώνει ρυμουλκούμενους αισθητήρες εντοπισμού υποβρυχίων και επερχόμενων τορπιλών. Το AN/SLQ-25B ενσωματώνει επίσης αντίμετρα κατά των ενεργητικών σόναρ τορπιλών, τα οποία λαμβάνουν, μεγεθύνουν και επιστρέφουν τα σήματα αναζήτησης (pings) από την τορπίλη, παρουσιάζοντας ένα μεγαλύτερο, λανθασμένο στόχο προς αυτή. Τα μεγαλύτερα πλοία είναι δυνατό να φέρουν δύο τέτοια συστήματα, τα οποία είναι τοποθετημένα στην πρύμνη και μπορούν τα λειτουργούν είτε ταυτόχρονα είτε μεμονωμένα.
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1885

Οι εκλογές διεξήχθησαν τον Απρίλιο του 1885.