google/wiki40b huggingface dataset:
Μουζάκι Καρδίτσας

Ιστορία

Η ιστορία της περιοχής είναι μακραίωνη, όπως αποδεικνύεται από διάφορα αρχαιολογικά ευρήματα. Δύο χιλιόμετρα βορειοδυτικά από το Μουζάκι, στη θέση "Επισκοπή", τοποθετείται η αρχαία πόλη των Γόμφων, που έλεγχε τις εισόδους προς την αρχαία Αμβρακία,  σημερινή Άρτα, και τη χώρα των Αθαμάνων (περιοχή Αργιθέας). Σύμφωνα με αρχαιολογικά στοιχεία, η πόλη ιδρύθηκε τον 4ο αιώνα π.Χ., έκοψε για πρώτη φορά νόμισμα γύρω στο 340 π.Χ. και διέθετε ισχυρό αμυντικό τείχος. Το 198 π.Χ. την κατέλαβε ο Αμύνανδρος, αργότερα ο Φίλιππος Ε' της Μακεδονίας και το 48 π.Χ. ο Ιούλιος Καίσαρας, ο στρατός του οποίου τη λεηλάτησε. Τον 6ο αιώνα μ.Χ., το τείχος που την περιέβαλλε ανακαινίσθηκε από τον Ιουστινιανό και κατά τη βυζαντινή εποχή έγινε έδρα Επισκόπου, η οποία διατηρήθηκε μέχρι την περίοδο της Τουρκοκρατίας.
Το 1943, το Μουζάκι πυρπολήθηκε από τους Ιταλούς και για το λόγο αυτό τα σπίτια του είναι νεόκτιστα, με ελάχιστα σωζόμενα δείγματα παραδοσιακής αρχιτεκτονικής. Η γεωγραφική θέση που κατέχει το καταξιώνει ως τοπικό εμπορικό και διοικητικό κέντρο. Αποτελεί σταυροδρόμι και κόμβο επικοινωνίας του Νομού Καρδίτσας με την Αργιθέα, την Ήπειρο και το Νομό Τρικάλων.

Οδική Σύνδεση

Αποτελεί σημείο αναφοράς κάθε κατοίκου, δεδομένου ότι από το Ανθηρό, την έδρα του Δήμου Αργιθέας, απέχει 50 χιλιόμετρα, από τα Βραγκιανά, έδρα του Δήμου Αχελώου, 75 χιλιόμετρα, και 34 χιλιόμετρα από το Πετρίλο, την έδρα της Κοινότητας Ανατολικής Αργιθέας. 
Από την Καρδίτσα απέχει 28 χιλιόμετρα. Συνδέεται με δύο επαρχιακούς δρόμους με την πόλη των Τρικάλων, από την οποία απέχει 20 χιλιόμετρα, και με την Άρτα, από την οποία απέχει 180 χιλιόμετρα περίπου.
Δύο οδικοί άξονες ξεκινούν από το Μουζάκι, διασχίζουν τη δύσβατη περιοχή της Αργιθέας και καταλήγουν στα χωριά του Δήμου Αχελώου και το Νομό Άρτας: ο ένας διασχίζει την Ανατολική Αργιθέα και ο δεύτερος συνδέει τη Θεσσαλία με την Ήπειρο. Ο δρόμος αυτός βελτιώνεται διαρκώς και αποτελεί οδική επιλογή πολλών επισκεπτών του Νομού Καρδίτσας, όταν οι καιρικές συνθήκες το επιτρέπουν. Οι οδικοί άξονες Καλαμπάκα–Τρίκαλα–Μουζάκι–Λίμνη Πλαστήρα και Περτούλι–Πύλη– Μουζάκι-Λίμνη Πλαστήρα χρησιμοποιούνται από μεγάλο αριθμό επισκεπτών με ενδιαφέρον τον οικοτουρισμό.

Αθλητισμός

Στην πόλη του Μουζακίου εδρεύει η ομώνυμη ποδοσφαιρική ομάδα, Α.Ε. Μουζακίου, που από την περίοδο 2009-10 αγωνίζεται στον 4ο όμιλο της Δ' Εθνικής.
Βούτες Ηρακλείου

Δ. δ. Βουτών

Το Δημοτικό διαμέρισμα (συνολικά 828 κάτοικοι) περιλαμβάνει εκτός από την έδρα και τον οικισμό Γιοφυράκια, με 252 κατοίκους το 2001. Βρίσκονται σε υψόμετρο 265 μ. και παλιότερα ήταν κτήματου Μουσταφά Ναϊλή Πασά. Μάλιστα ο οικισμός αυτός υπαγόταν στις Βούτες όταν ακόμα οι τελευταίες ήταν κοινότητα.

Ιστορικά στοιχεία

Από τις Βούτες καταγόταν ο αντάρτης και αγωνιστής της μάχης της κρήτης Γεώργιος Ορφανός.Από τις Βούτες καταγόταν επίσης ο Μαλεβιζιώτης αγωνιστής Γεώργιος Λιναρδάκης, ο οποίος υπήρξε και σύμβουλος στην Εθνική Συνέλευση κατά την Κρητική Επανάσταση του 1866, βοηθός επάρχου Μαλεβιζίου και διοικητής Σφακίων το 1881. Υπήρξε θέατρο συγκρούσεων Χριστιανών και Τούρκων κατά τους απελευθερωτικούς αγώνες των Κρητών. Κατά το σεισμό του 1856 καταστράφηκε εκ θεμελίων και βρήκαν το θάνατο 42 άνθρωποι.

Το χωριό αναφέρεται στις ενετικές απογραφές ως Vuttes με 230 κατοίκους. Το 1881 είχε μόνο 6 Τούρκους και 447 Χριστιανούς. Το τοπωνύμιο προέρχεται από το βούτης, που σημαίνει βουκόλος.
Βαγγέλης Βουρτζούμης

Καριέρα σε συλλογικό επίπεδο

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Το 1993 κατέκτησε με τον Άρη το Κύπελλο Κυπελλούχων στο Τορίνο απέναντι στην Εφές Πίλσεν. Το 1996 με τον Παναθηναϊκό το Κύπελλο Πρωταθλητριών (Ευρωλίγκα) στο Παρίσι. Το  2001 με το Μαρούσι το Κύπελλο Σαπόρτα στη Βαρσοβία.
Στον ελληνικό χώρο έχει κατακτήσει 3 πρωταθλήματα Ελλάδας με τον Άρη (1989,1990,1991) και 2 κύπελλα (1990,1992) ενώ ήταν φιναλίστ κυπέλλο το 1993. Με τον Παναθηναϊκό κατέκτησε ένα πρωτάθλημα Ελλάδας το 1998 και ένα κύπελλο το 1996.

Εθνική Ελλάδος

Στην Εθνική Ανδρών Ελλάδος αγωνίστηκε για πρώτη φορά το Νοέμβριο του 1992. Μετρά  συμμετοχές σε 8 φιλικούς και προκριματικούς αγώνες συγκεντρώνοντας 47 πόντους, 5,88 κατά μ.ό.
Θεόδωρος Αναγνωστόπουλος

Βιογραφία

Ο πατέρας του, Γεώργιος, ήταν βουλευτής της ΕΠΕΚ και εν συνεχεία της Ένωσης Κέντρου. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και εργάστηκε στο δικηγορικό επάγγελμα στον τραπεζικό τομέα. 
Το 1974 ο Θεόδωρος ήταν Νομάρχης Καρδίτσας (διορισμένος). Μετά τις εκλογές του 1989 εξελέγη αντιπρόεδρος του Ελληνικού Κοινοβουλίου.
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στις εκλογές του 1974, με την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις (μετέπειτα ΕΔΗΚ). Επανεξελέγη βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία (στην οποία προσχώρησε το 1981), το 1985, Ιούνιο 1989, Νοέμβριο 1989, Απρίλιο 1990, 1993 και το 2000.
Υπηρέτησε ως υπουργός Δημόσιας Τάξης στην κυβέρνηση της ΝΔ από τις 8 Αυγούστου 1991 ως τις 3 Δεκεμβρίου 1992  και υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών από τις 3 Δεκεμβρίου 1992 ως τις 13 Οκτωβρίου 1993.
Πέθανε το 2012 και κηδεύτηκε από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Ο γιος του, Γεώργιος, εξελέγη κι εκείνος βουλευτής το 2007.
Σιδηροδρομικό Μουσείο (Αθήνα)

Αξιωσημείωτα εκθέματα

Ο χώρος του μουσείου είναι περιορισμένος. Η συλλογή του τροχιαίου υλικού εκτίθεται στην αίθουσα Β και αποτελείται κυρίως από συρμούς μετρικού εύρους (1.000 χιλιοστά). Τα εκτιθέμενα αντικείμενα αποτελούνται από τα εξής:
Γκραντ'Ριβιέρ

Γεωγραφία

Η Γκραντ'Ριβιέρ βρίσκεται βορειοανατολικά της Μαρτινίκα και βορειοδυτικά του Διαμερίσματος Λα Τρινιτέ. Είναι ένας από τους βορειότερους οικισμούς της Μαρτινίκα. Βρίσκεται δυτικά της Μακουμπά, βορειοδυτικά της Μπας-Πουάν, βόρεια της Πελέ και βορειοανατολικά της Ανζ Κουλέβρ. Βρίσκεται σε συντεταγμένες 14°52′00″N 61°07′00″W.

Πολιτικά

Ο Δήμαρχος της Γκραντ'Ριβιέρ είναι ο Ζοασίμ Μπουκετύ (Joachim Bouquéty). Θα είναι δήμαρχος από το 2008 έως το 2014.
Δείκτης Ανθρώπινης Φτώχειας

Ο Δείκτης Ανθρώπινης Φτώχειας είναι μια ένδειξη του επιπέδου διαβίωσης μιας χώρας, που έχει αναπτυχθεί από τον ΟΗΕ. Θεωρείται ότι μπορεί να απεικονίσει καλύτερα τις διάφορες ελλείψεις του πληθυσμού σε πολύ ανεπτυγμένες χώρες σε σχέση με το Δείκτη Ανθρώπινης Ανάπτυξης.
Ντανιγιάρ Ουσένοφ

Προσωπική ζωή και εκπαίδευση

Γεννήθηκε στο Μπισκέκ το 1960 και αποφοίτησε από το Πολυτεχνικό Ινστιτούτο του Φρούνζε το 1982. Έπειτα από την ολοκλήρωση της διετούς στρατιωτικής του θητείας, εργάστηκε ως μηχανικός σε ορυχεία έως το 1990, οπότε άρχισε να ασχολείται με τα κοινά.

Πολιτική καριέρα

Ανέλαβε διοικητικές θέσεις στην τοπική αυτοδιοίκηση, στην Καρα-Μπάλτα, στην περιφέρεια Τσούι και στην εθνική συνέλευση το 1995-2000. Στις αρχές του 1999 τάχθηκε εναντίον της πολιτικής του προέδρου Ασκάρ Ακάγιεφ. Ο Ουσένοφ αναγκάστηκε να κηρύξει πτώχευση έπειτα από φορολογικούς ελέγχους που του επέβαλε η εταιρεία του Eridan. Επίσης, του απαγορεύτηκε να ασκήσει πολιτική δραστηριότητα το 2000. Επί προεδρίας του Κουρμανμπέκ Μπακίγιεφ στις 10 Μαΐου του 2006 έγινε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης επί οικονομικών θεμάτων. Στις αρχές του 2007 διορίστηκε πρόεδρος της μεγάλης τράπεζας Ineximbank, η οποία αναπτύσσει ένα μεγάλο εργοστάσιο τσιμέντου και πολλά έργα στο Καζακστάν και στην Κιργιζία. Στις 10 Οκτωβρίου του 2007 διορίστηκε από τον πρόεδρο Μπακίγιεφ στο αξίωμα του δημάρχου του Μπισκέκ, σε αντικατάσταση του Αρνστανμπέκ Νογκόεφ. Δυο χρόνια μετά διορίστηκε πρωθυπουργός μετά την παραίτηση της κυβέρνησης του Ιγκόρ Τσουντίνοφ στις 20 Οκτωβρίου και η κυβέρνησή του εγκρίθηκε από τον Μπακίγιεφ στις 22 Οκτωβρίου του 2009.

Ταραχές 2010

Έπειτα από τις ταραχές που ξέσπασαν τον Απρίλιο του 2010, η αντιπολίτευση με επικεφαλής το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Κιργιζίας κατέλαβε την πρωτεύουσα Μπισκέκ και ο πρόεδρος Μπακίγιεφ έφυγε αεροπορικώς από τη χώρα. Εν συνεχεία ανακοινώθηκε η παραίτηση του πρωθυπουργού Ουσένοφ μετά τις διαπραγματεύσεις με τους ηγέτες του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ως επικεφαλής προσωρινής κυβέρνησης η Ρόζα Οτουνμπάγιεβα.
Εθνόσημο των Αντίγκουα και Μπαρμπούντα

Το εθνόσημο των Αντίγκουα και Μπαρμπούντα σχεδιάστηκε το 1966 από τον Γκόρντον Κρίστοφερ. Εισήχθη επίσημα στις 16 Φεβρουαρίου του 1967.

Συμβολισμός

Ο συμβολισμός στο εθνόσημο είναι πιο σύνθετος από τα σύμβολα στη σημαία της χώρας, αν και παρόμοιος. Στην κορυφή του εμβλήματος υπάρχει ένας ανανάς, φρούτο για το οποίο φημίζονται τα νησιά. Γύρω από το θυρεό υπάρχουν πολλά φυτά, τα οποία υπάρχουν σε αφθονία στη χώρα: ο κόκκινος ιβίσκος, το ζαχαροκάλαμο και το γιούκα. Το θυρεό προστατεύει ένα ζευγάρι ελαφιών, τα οποία συμβολίζουν την άγρια ζωή στα νησιά. Το σχέδιο του θυρεού δείχνει τον ήλιο (που είναι και στη σημαία), να ανατέλλει από μια μπλε και άσπρη θάλασσα. Ο ήλιος συμβολίζει ένα νέο ξεκίνημα και το μαύρο φόντο τις αφρικανικές ρίζες πολλών από τους κατοίκους του κράτους. Στο κάτω μέρος του θυρεού, μπροστά στη θάλασσα, βρίσκεται ένας ζωγραφιστός μύλος για ζάχαρη. Στο κάτω μέρος επίσης βρίσκεται μια περγαμηνή με γραμμένο το εθνικό σύνθημα: «Each endeavouring, all achieving».
Έλφγουιν

Ανατροπή από τον θείο της Εδουάρδο

Η μητέρα της Έθελφλιντ πέθανε αιφνίδια το καλοκαίρι του 918 και την διαδέχτηκε στον θρόνο της Μερκίας η ίδια αλλά η Έλφγουιν δεν ήταν τόσο δημοφιλής ούτε είχε τόσο μεγάλη λαική υποστήριξη όπως η μητέρα της, αποτέλεσμα όπως περιγράφει το Αγγλοσαξωνικό χρονικό ο θείος της Εδουάρδος τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου κατέλαβε χωρίς αντίσταση την Μερκία και μετέφερε την ίδια στο Ουέσσεξ. Η Έλφγουιν θεωρείται η τελευταία επίσημα βασίλισσα της Μερκίας αλλά δεν ενσωματώθηκε πλήρως στο βασίλειο των Άγγλο-Σαξόνων κάτι που έγινε πολύ αργότερα από το βασίλειο της Αγγλίας. Ο ξάδελφος της Έθελσταν έγινε τυπικά βασιλιάς της Μερκίας πριν κληρονομήσει τον θρόνο των Άγγλο-Σαξόνων, ο Έντγκαρ Α΄ ο Ειρηνικός ήταν επίσης τυπικά βασιλιάς της Μερκίας την περίοδο του μεγαλύτερου αδελφού του Έντουι της Αγγλίας. Δεν υπάρχουν καταγραφές σχετικά με την Έλφγουιν μετά την καθαίρεση της από τον θρόνο της Μερκίας, σύμφωνα με τον Μάτζικ Μπέιλις έγινε μοναχή, είναι πολύ πιθανό σύμφωνα μια θρησκευόμενη γυναίκα η οποία εμφανίζεται σε ένα διάταγμα που εκδόθηκε το 948 την εποχή της βασιλείας του Έντρεντ της Αγγλίας με το όνομα Έλφγουιν να ταυτίζεται με την ίδια. Ο Σάσι Τζαϊακουμάρ αναφέρει ότι πιθανότατα ήταν σύζυγος του Έθελσταν θετού πατέρα του βασιλιά Έντγκαρ του Ειρηνικού. Οι Ουαλικές ιστορίες του Καραντόκ αναφέρουν ότι η Έλφγουιν εκθρονίστηκε για τιμωρία επειδή έκανε μυστικό γάμο με έναν Δανό βασιλιά, η άποψη αυτή αναφέρεται από τον ιστορικό Μίχαελ Λίβινγκστον ως "ιστορικά απίθανη".
Ελληνική απογραφή 2011

Διεξαγωγή

Η απογραφή υλοποιήθηκε με τη συνήθη μέθοδο της συνέντευξης στον χώρο των απογραφομένων. Αντίθετα όμως από τις προηγούμενες, οι οποίες διαρκούσαν μόλις μια ημέρα κατά την οποία ο πληθυσμός παρακινείτο να μείνει στο σπίτι του, αυτή του 2011 πραγματοποιήθηκε σε πολύ μεγαλύτερο χρονικό διάστημα και χωρίστηκε σε δύο φάσεις (σε παρένθεση η ημερομηνία αναφοράς):

Απογραφή Κτηρίων (Φεβρουάριος 2011)

Καθ' όλο τον Φεβρουάριο πραγματοποιήθηκε καταμέτρηση των κτηρίων της χώρας και συγκεντρώθηκαν στοιχεία για τη βασική χρήση, το ιδιοκτησιακό καθεστώς και άλλα χαρακτηριστικά τους. Για τη συλλογή των πληροφοριών δεν ήταν απαραίτητη η άμεση επαφή των ιδιοκτητών ή ενοίκων με τους ερευνητές, αλλά αρκούσε η συμπλήρωση του σχετικού ερωτηματολογίου από κάποιον που γνώριζε καλά το κτήριο (π.χ. ο διαχειριστής της πολυκατοικίας ή στα χωριά ένας μόνιμος κάτοικος).

Απογραφή Πληθυσμού - Κατοικιών (Μάιος 2011)

Από 10 έως 24 Μαΐου καταμετρήθηκε ο πληθυσμός στον χώρο μόνιμης κατοικίας του, εκεί δηλαδή όπου συνήθως διαμένει, ασχέτως εάν είναι εγγεγραμμένος στα δημοτολόγια άλλης περιοχής ή δεν είναι καν Έλληνας πολίτης. Συλλέχθηκαν επίσης στοιχεία για τα κοινωνικά, μορφωτικά και οικονομικά χαρακτηριστικά των απογραφομένων, καθώς και για την κατάσταση του νοικοκυριού τους. Εν αντιθέσει με την απογραφή κτηρίων που προηγήθηκε, στην απογραφή πληθυσμού ήταν απαραίτητη η αυτοπρόσωπη παρουσία των απογραφομένων ή τουλάχιστον ενός μέλους κάθε νοικοκυριού. Μετά το πέρας της απογραφής, ανακοινώθηκε από τη Στατιστική Αρχή ότι σε περίπτωση που κάποιος κάτοικος δεν κατάφερε να απογραφεί μπορεί να προσέλθει σε γραφείo της Γενικής Απογραφής που αντιστοιχεί στον τόπο μόνιμης κατοικίας του, μέσα σε διάστημα τριών ημερών από το τέλος της απογραφής, ώστε να απογραφεί.

Νομικά ζητήματα

Η συμμετοχή στην απογραφή είναι υποχρεωτική για όλους τους κατοίκους της χώρας. Ειδικά για την απογραφή πληθυσμού, εάν δεν είναι παρόντες κατά την πρώτη επίσκεψη του ερευνητή, προβλέπεται νέα επίσκεψη κατόπιν τηλεφωνικής συνεννόησης.
Οι απαντήσεις των απογραφομένων διέπονται από το απόρρητο του Ελληνικού Στατιστικού Συστήματος (Ν. 3832/2010). Αυτό ορίζει ότι τα στοιχεία που συλλέγονται μπορούν να χρησιμοποιηθούν μόνο για την κατάρτιση της στατιστικής και απαγορεύεται να διαβιβαστούν σε άλλες κρατικές αρχές ή ιδιώτες. Επιπλέον, ο αρμόδιος φορέας (επί του προκειμένου η ΕΛΣΤΑΤ) είναι υποχρεωμένος να λάβει προληπτικά μέτρα που θα καθιστούν αδύνατη ακόμα και την έμμεση αναγνώριση. Το απόρρητο διασφαλίζεται επίσης από τον Ευρωπαϊκό Κανονισμό 233/2009, σύμφωνα με τον οποίο η χρήση απορρήτων στοιχείων για σκοπούς που δεν είναι αποκλειστικά στατιστικοί όπως οι διοικητικοί, νομικοί ή φορολογικοί σκοποί (...) θα πρέπει να απαγορεύεται αυστηρά.
Τηρώντας τον Κανονισμό 763/2008 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, η απογραφή εστίασε στην καταγραφή του Μόνιμου Πληθυσμού της Χώρας σε αντίθεση με τις προηγούμενες απογραφές, οι οποίες είχαν σκοπό την καταγραφή του de facto πληθυσμού (με παλαιότερη ορολογία πραγματικού πληθυσμού).
Μανουέλ ντα Ασσουμπσάο

Γραμματική και λεξικό

Η γραμματική γράφτηκε στην πορτογαλική γλώσσα. Ο Μανουέλ έγραψε την πρώτη γραμματική για τη Βεγγαλική γλώσσα μεταξύ του 1734 και 1742 στο κτήμα Μπαουάλ στο Μπανγκλαντές. Το βιβλίο εκδόθηκε το 1743 στη Λισαβόνα. Η γραμματική βασιζόταν στο μοντέλο της λατινικής γραμματικής και χρησιμοποιούσε λατινική γραφή για τη γραφή βεγγαλικών λέξων.

Crepar Xaxtrer Orth, Bhed

Ο Μανουέλ ντα Ασσουμπσάο έγραψε το Crepar Xaxtrer Orth, Bhed. Ήταν δίγλωσσο βιβλίο που δημοσιεύθηκε στη Λισαβόνα το 1735. Ήταν ιεραποστολικό βιβλίο σε μορφή διαλόγου μεταξύ του κληρικού και του μαθητή του. Το κυρίως κείμενο τυπώθηκε στη δεξιά σελίδα, ενώ η μετάφραση στα Βεγγαλικά εμφανιζόταν στα αριστερά. Όλο το βιβλίο γράφτηκε στο λατινικό αλφάβητο.
Ήλιος του Μεσονυκτίου (μυθιστόρημα)

Πρώιμη κυκλοφορία

Στις 28 Αυγούστου 2008, η Μέιερ σταμάτησε τη συγγραφή του βιβλίου για την αντιμετώπιση της παράνομης διαρροής των δώδεκα πρώτων κεφαλαίων του ημιτελούς χειρόγραφου στο Διαδίκτυο. Δήλωσε: «Αν προσπαθούσα να γράψω τον Ήλιο του Μεσονυκτίου τώρα, στο σημερινό πλαίσιο του μυαλού μου, ο Τζέιμς θα μπορούσε πιθανότατα να κερδίσει και όλοι οι Κάλεν θα πέθαιναν, κάτι που δεν θα ταίριαζε πολύ καλά με την πρωτότυπη ιστορία. Εν πάση περιπτώσει, νιώθω πάρα πολύ λυπημένη για το τι έχει συμβεί προκειμένου να συνεχίσω να εργάζομαι για τον Ήλιο του Μεσονυκτίου, και γι 'αυτό είναι σε αναμονή επ' αόριστον.» 
Έκανε το δώδεκα κεφαλαίων σχέδιο διαθέσιμο στην ιστοσελίδα της, προς δικαίωση των αναγνωστών της, τώρα που το μυθιστόρημα είχε διαρρεύσει πριν την προβλεπόμενη ημερομηνία δημοσίευσης. Η συγγραφέας, επίσης, δήλωσε ότι δεν πιστεύει ότι το χειρόγραφο διέρρευσε με κάθε κακόβουλη πρόθεση, και δεν θα δώσει κανένα όνομα. 
Σε μια συνέντευξη το Νοέμβριο του 2008, δήλωσε: «Είναι πολύ περίπλοκο, επειδή όλοι είναι τώρα στη θέση του οδηγού, όπου μπορούν να κάνουν κριτική. [...] Δεν αισθάνομαι μόνη με το χειρόγραφο. Και δεν μπορώ να γράψω, όταν δεν αισθάνομαι μόνη.» Είπε ότι στόχος της ήταν να περάσει δύο περίπου χρόνια χωρίς να ακούσει για το βιβλίο και σκέφτηκε ότι θα αρχίσει να εργάζεται για το μυθιστόρημα και πάλι όταν θα είναι βέβαιη ότι «όλοι θα το έχουν ξεχάσει».
Άντολφ Άντερσεν

Σκακιστική καριέρα

Ανεπίσημα θεωρείται ότι ήταν παγκόσμιος πρωταθλητής στο σκάκι και ο καλύτερος παίκτης στον κόσμο κατά τη δεκαετία του 1850 και του 1860. Τον «εκθρόνισε» προσωρινά από την κορυφή ο Πωλ Μόρφυ το 1858.
Παρά την ήττα του από τον Βίλελμ Στάινιτς το 1866 για τον τίτλο του παγκοσμίου πρωταθλητή, ο Άντερσεν έγινε ο πιο επιτυχημένος παίκτης τουρνουά στην Ευρώπη, κερδίζοντας πάνω από το ήμισυ των διοργανώσεων που έλαβε μέρος, συμπεριλαμβανομένου και του τουρνουά σκακιού Baden-Baden 1870, το οποίο θεωρείται συγκρίσιμο στην δύναμη των διαγωνιζόμενων με τα πρόσφατα τουρνουά "Super GM". Χαρακτηριστικό είναι επίσης, ότι πέτυχε τις περισσότερες από αυτές τις επιτυχίες, όταν ήταν ηλικίας άνω των 50 ετών.
Ο Άντερσεν είναι γνωστός ακόμη και σήμερα για το εξαιρετικό του επιθετικό παιχνίδι με θυσίες κομματιών, ιδιαίτερα για την "Αθάνατη παρτίδα" το 1851 στο Λονδίνο και την "Αειθαλή παρτίδα" το 1852 στο Βερολίνο. Ήταν μια πολύ σημαντική προσωπικότητα στο χώρο όσο αφορά την ανάπτυξη των σκακιστικών προβλημάτων, που οδηγεί στη μετάβαση από την «Παλαιά Σχολή» των προβλημάτων σύνθεσης στην κομψότητα και την πολυπλοκότητα των σύγχρονων συνθέσεων.
Υπήρξε ένας από τους πιο συμπαθείς γκρανμαίτρ στο σκάκι και έγινε στην εποχή του ο «παλαίμαχος σκακιστής», στον οποίο οι άλλοι στρέφονταν για συμβουλές και για διαιτησία του παιχνιδιού.

Δημόσια μνήμη

Ο Άντερσεν πέθανε στις 13 Μαρτίου 1879 στη γενέτειρά του, το Μπρεσλάου στην Πρωσία. Το Γερμανικό Σκακιστικό Περιοδικό (Deutsche Schachzeitung) αφιέρωσε για το θάνατό του το 1879 μια νεκρολογία δεκαεννέα σελίδων. Κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου κατεστάφηκε ο τάφος του στο Μπρεσλάου. Μετά τον πόλεμο, η πόλη έγινε μέρος της Πολωνίας και τώρα είναι γνωστή με το πολωνικό της όνομα Βρότσλαβ. Το 1957, η Πολωνική Ομοσπονδία Σκακιού, αποφάσισε να μεταφερθεί ο Άντερσεν σε ένα νέο τάφο στο νεκροταφείο "Προσωπικοτήτων" (Osobowicki).
Τριστάν Κορμπιέρ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 18 Ιουλίου του 1845 στο οίκημα Coat-Congar στο Μορλαί (Φινιστέρ), από το γάμο του Εντουάρ Κορμπιέρ και της Ανζελίκ Ασπασί Πυγιό, οι οποίοι είχαν διαφορά 33 χρόνια: κατά τη γέννησή του, ο πατέρας του ήταν 52 ετών και η μητέρα του 19.
Αφού πέρασε τα παιδικά του χρόνια χωρίς προβλήματα στο οίκημα ντυ Λοναί, ο Κορμπιέρ στάλθηκε στα 14 του χρόνια με επίδομα στο Αυτοκρατορικό Λύκειο του Σεν Μπριέ. Την εποχή αυτή υποφέρει από ρευματική αρθρίτιδα, που θα τον κυριεύσει στιγματίζοντας την ύπαρξή του και θα τον κάνει να μιλήσει για τον εαυτό του. Καθώς η κατάσταση της υγείας του χειροτερεύει, ο Κορμπιέρ οφείλει εγκαταλείψει την επόμενη χρονιά το Σεν Μπριέ για να συναντήσει το θείο του, γιατρό στο επάγγελμα, εγκατεστημένο στην Ναντ. Εισέρχεται στο Λύκειο της Ναντς με την ιδιότητα του εξωτερικού μαθητή. Δυο χρόνια αργότερα, η κατάσταση της υγείας του τον υποχρεώνει να διακόψει τις σπουδές του. Αρχίζει λοιπόν περιθωριακή ζωή· ταξιδεύει στη Νότια Γαλλία, όπου διαβάζει τα έργα του Βίκτωρ Ουγκώ, του Μπωντλαίρ και του ντε Μυσέ. Εγκαθίσταται στο Ροσκόφ, σε σπίτι που ανήκει στους γονείς του. Οι κάτοικοι του χωριού του δίνουν το ψευδώνυμο «Ankou», το φάντασμα δηλαδή του θανάτου, κατ' αναλογία της ισχνότητας και του διαλυμένου βαδίσματός του. Του αρέσει να ανοίγεται στη θάλασσα με τη βάρκα του, τον Négrier (τίτλος του πιο φημισμένου μυθιστορήματος του πατέρα του) και να αφήνεται σε ορισμένες εκφράσεις εκκεντρικότητας. Τη μια μέρα διασκεδάζει μεταμφιεζόμενος σε κατάδικο, γυναίκα ή ζητιάνο, την άλλη ξυρίζοντας τα φρύδια του ή ακόμη περισσότερο, καθώς βρίσκεται για επίσκεψη στη Ρώμη, να σέρνει με λουρί ένα γουρούνι μεταμφιεσμένο σε επίσκοπο κατά την πανήγυρη για τον πάπα. Έτσι ξοδεύει τις μέρες του, ώσπου συναντιέται με μία μικρή Παριζιάνα ηθοποιό την οποία ο Κορμπιέρ αρέσκεται να αποκαλεί Μαρσέλ, αντί για το πραγματικό της όνομα Αρμίντα Ζοζεφίνα Κουτσιάνι· αυτή γίνεται και η μούσα του.
Εγκαταλείποντας το κανονικό του όνομα, Εντουάρ Ζοασίμ, για να επωμιστεί εκείνο το πιο υποδωλητικό του Τριστάνου (Tristan Corbière: triste en corps bière: θλίψη πτώματος σε φέρετρο), δημοσιεύει το 1873 τη μοναδική του ποιητική συλλογή Οι κίτρινες αγάπες, η οποία παραμένει στο περιθώριο. Ο Κορμπιέρ, ο οποίος δεν αναγνωρίστηκε καθόλου όσο ζούσε, θα γίνει γνωστός μετά το θάνατό του λόγω του Βερλαίν, ο οποίος του αφιερώνει ένα κεφάλαιο από το δοκίμιό του Οι καταραμένοι ποιητές (Les Poètes maudits, 1883).
Ο Κορμπιέρ πέθανε στο Μορλαί την 1 Μαρτίου του 1875. Δεν είχε ακόμη κλείσει τα 30 και δεν είχε γνωρίσει παρά μια ζωή γεμάτη απομόνωση, σύντομη και ταλαίπωρη, συνεχώς καθηλωμένος από αρρώστια, άτυχος στον έρωτα, προσκολλημένος σε ένα πάθος μοναδικό και αποκρουστικό· αναμφίβολα, μεταφορικά, η θάλασσα ήταν η πραγματική του σύζυγος. Ο χρόνος αποκατέστησε τον ποιητή στο φως, και το ταλέντο του έγινε γνωστό, ακόμη κι αργά.
Το προσωνύμιο Κίτρινες αγάπες, από τη μοναδική του συλλογή, δόθηκε στην παλιά δημόσια βιβλιοθήκη στο Μορλαί.
Λευτέρης Αυγενάκης

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1972 στη Μεσαρά του νομού Ηρακλείου. Σπούδασε μηχανικός τοπογραφίας στο ΤΕΙ Αθήνας, παρακολούθησε πρόγραμμα μετεκπαίδευσης στη Διαχείριση και Τεχνολογία Περιβάλλοντος και είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου στην Παγκόσμια Πολιτική Οικονομία και τις Διεθνείς Σχέσεις του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου.
Εργάστηκε ως εργοδηγός και μελετητής σε δημόσια έργα και ως τραπεζικό στέλεχος στην Παγκρήτια Συνεταιριστική Τράπεζα. Έχει ιδρύσει την εταιρία "Επιχειρείν Ε.Ε. - Σύμβουλοι Επιχειρήσεων και Τεχνικών Μελετών" με έδρα το Ηράκλειο.
Υπήρξε μέλος της Κ.Ε. της ΟΝΝΕΔ, αναπληρωτής υπεύθυνος της ΔΑΠ-Ν.Δ.Φ.Κ. Τ.Ε.Ι. και μέλος Κ.Σ. της Εθνικής Σπουδαστικής Ένωσης Ελλάδας (ΕΣΕΕ) για δυο περιόδους. Έχει διατελέσει Πρόεδρος της Φοιτητικής Ένωσης Κρητών Αττικής, μέλος του Δ.Σ. της Παγκρήτιας Ένωσης Αθηνών, Πρόεδρος του Υπήρξε ιδρυτικό μέλος και Πρόεδρος του Δ.Σ. της Παγκρήτιας Νεολαίας.
Το 2007 εξέδωσε το πρώτο του βιβλίο με τίτλο Πολιτικά Θέματα (εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα) ενώ το 2010 προχώρησε στην ηλεκτρονική έκδοση βιβλίου (e-book) με τίτλο Δημόσια Διοίκηση Ώρα Μηδέν. Και ο Θεός φοβάται το Ελληνικό Κράτος.
Δήμος Πάφου

Τοποθεσία

Ο Δήμος Πάφου βρίσκεται στο κέντρο της πόλης της Πάφου. Στα νότια συνορεύει με την Γεροσκήπου, στα ανατολικά με τα Κονιά και την Άρμου, στα βορειοανατολικά με το Μέσα Χωριό και τη Μεσόγη και στα βόρεια με την Έμπα και τη Χλώρακα.

Ιστορία

Ο Δήμος Πάφου ιδρύθηκε το 1878 όταν ξεκίνησε η Αγγλοκρατία στην Κύπρο. Οι Άγγλοι χώρισαν την Κύπρο σε έξι επαρχίες, κάθε μια από τις οποίες είχαν υποδιοικήσεις ή υποδιαμερίσματα και επέτρεψαν να λειτουργήσει μια μορφή αυτοδιοίκησης, Στην Πάφο εκλεγόταν δήμαρχος. Ο πρώτος δήμαρχος που εκλέχτηκε ήταν Τούρκος, ενώ στη συνέχεια εκλέγονταν μόνο Έλληνες, με εξαίρεση την περίοδο 1895-1907, που ήταν Άγγλος.

Αθλητικά σωματεία και αθλητικές εγκαταστάσεις

Στον Δήμο Πάφου έδρευαν και εδρεύουν διάφορα αθλητικά σωματεία. Τα σημαντικότερα ποδοσφαιρικά σωματεία ήταν ο ΑΠΟΠ Πάφου και ο Ευαγόρας Πάφου, οι οποίοι στη συνέχεια συνενώθηκαν δημιουργώντας την ΑΕΠ Πάφου, την οποία διαδέχθηκε η Πάφος FC. Οι ομάδες αυτές χρησιμοποιούν ως έδρα το Στάδιο Στέλιος Κυριακίδης (πρώην Παφιακό), το οποίο βρίσκεται εντός των δημοτικών ορίων του Δήμου Πάφου. Σε περασμένες δεκαετίες, ο ΑΠΟΠ και ο Ευαγόρας χρησιμοποιούσαν το Στάδιο ΓΣ Κόροιβος (Ιακώβειο Γυμναστήριο), το οποίο επίσης βρισκόταν εντός των δημοτικών ορίων του Δήμου Πάφου.
Σημαντικό αθλητικό σωματείο αποτελεί και ο Παφιακός Όμιλος Αθλοπαιδιών, ο οποίος διαθέτει ομάδες πετοσφαίρισης ανδρών και γυναικών. Η αθλητική έδρα των ομάδων του σωματείου είναι η Κλειστή Αίθουσα Αφροδίτη. Την αίθουσα αυτή χρησιμοποιεί και ο καλαθοσφαιρικός ΑΠΟΠ Πάφου, ο οποίος επίσης εδρεύει στον Δήμο Πάφου.
Εξιλέωσις Δικαίου

Περίληψη

Δύο άντρες, ένας φτωχός ψαράς, ο Πήτερ, και ο Φιλίπ, ένας δικηγόρος, είναι ερωτευμένοι με την ίδια γυναίκα, την κόρη του ταβερνιάρη του νησιού. Όμως ο πατέρας της κοπέλας απορρίπτει την πρόταση του Πήτερ λόγω της ένδειάς του. Τότε αποφασίζει να φύγει για να κάνει περιουσία. Όταν μαθαίνουν το θάνατό του, ο Φιλίπ και η κοπέλα αποκαλύπτουν τον έρωτά τους. Όμως αυτός δεν έχει πεθάνει και επιστρέφει. Παντρεύεται την κοπέλα, η οποία όμως γεννά το παιδί του Φιλίπ. Ο Φιλίπ στο μεταξύ γίνεται δικαστής και όταν αποπειράται να αυτοκτονήσει η κοπέλα ανεπιτυχώς, προσάγεται στο δικαστήριο. Εκεί θα αποκαλυφθεί το μυστικό τους και οι δύο, η κοπέλα με τον Φιλίπ, θα φύγουν κάτω από την καταφρόνια του κόσμου.

Παρατηρήσεις

Πρόκειται για την τελευταία βωβή ταινία του σκηνοθέτη, ένα μελοδραματικό φιλμ, και μια εμπορική αποτυχία. Βασίζεται στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Χωλ Κέϊν.