google/wiki40b huggingface dataset:
Οδηγός συσκευής

Ονομάζουμε οδηγό συσκευής (Device Driver) το λογισμικό εκείνο που συνοδεύει συνήθως ένα περιφερειακό ενός υπολογιστή, π.χ. ένα αποθηκευτικό μέσο, όπως μια συσκευή CD-ROM, και το οποίο πρέπει να εγκατασταθεί στον υπολογιστή προκειμένου το περιφερειακό να λειτουργήσει. Κάθε συσκευή είναι κατασκευασμένη σύμφωνα με προδιαγραφές που ορίζονται συνήθως από διεθνείς οργανισμούς ή από συμφωνίες μεγάλων κατασκευαστών. Ο οδηγός συσκευής είναι ένα πρόγραμμα που επιτρέπει την επικοινωνία της συσκευής και του λειτουργικού συστήματος.
Οι οδηγοί συσκευών συνήθως δημιουργούνται από τους κατασκευαστές των περιφερειακών και προκειμένου το προϊόν τους να μπορεί να λειτουργεί με τις νέες εκδόσεις λειτουργικών συστημάτων, αναβαθμίζονται συνεχώς και διανέμονται, συνήθως, μέσω Διαδικτύου. Τα σύγχρονα λειτουργικά συστήματα μπορούν να αναγνωρίζουν μεγάλες ομάδες περιφερειακών και να εγκαθιστούν αυτόματα τους κατάλληλους οδηγούς συσκευών.
CraveOnline

To CraveOnline είναι ένας αμερικάνικος ιστότοπος, ο οποιός ανήκει στην εταιρεία AtomicOnline.

Ιστορία

Το CraveOnline.com προωθήκε στα τέλη του 2004
από τη δικτυακή εταιρεία Atomic Online. Στην αρχή, η ιστοσελίδα λειτουργούσε ως πύλη ψυχαγωγίας με συνδέσμους σε θυγατρικές ιστοσελίδες, ενώ σήμερα περιέχει βίντεο, καθώς και ενημέρωση. Διατηρεί επίσης ένα δίκτυο με ιστοσελίδες, όπως το ComingSoon.net, το Spiked Humor, το Sherdog, το Actiontrip, το MyAnimeList, το WrestleZone, το Hockey's Future, το HoopsVibe, και το DrinksMixer.
Το CraveOnline βρίσκεται στη κορυφή των 10,000 πιο επισκεπτόμενων ιστοσελίδων σύμφωνα με το Alexa (δημόσιος αναλυτής ιστοσελίδων), στη κορυφή των 5,000 σύμφωνα με το Compete και στη κορυφή των 1,000 ιστοσελίδων σύμφωνα με το Quantcast. Αναφορά στο CraveOnline γίνεται και στο βιβλίο "The Man's Book: The Essential Guide for the Modern Man" (του Τόμας Φινκ), το οποίο κυκλοφόρησε το 2009, ως τη πιο επιλεγμένη ιστοσελίδα για άνδρες. Στην ιστοσελίδα είχε αναφερθεί και το AskMen.com, με τα λόγια "Το CraveOnline.com συνδυάζει τη ψυχαγωγία και άλλα ενδιαφέροντα. Εξαιρετικά άρθρα, εικόνες και άλλα τα οποία δεν θα θέλατε να χάσετε" (αγγ. "CraveOnline.com  combines entertainment and other interests in one place. Great articles, nice pictures and other cool stuff that you won't want to miss.")
Το CraveOnline ξαναπροωθήκε τον Απρίλιο του 2009, καθώς η ιστοσελίδα άρχισε να ξαναδημιουργείται από τον Απρίλιο του 2007. Πρόσφατα, δημιουργήθηκε μια καναδική εκδοχή της ιστοσελίδας.

Ταινίες και τηλεόραση

ComingSoon.net, DreadCentral, DVD File, FilmSchoolRejects, Movietimes, ShockTillYouDrop.com, SatanSpace, The Bad & Ugly, The Cinema Source, The Movie Insider & Wild About Movies.

Χιούμορ

FMyLife & The Phat Phree.

Μουσική

24HourHipHop, Better Propaganda, HipHopGalaxy, HipHopGame, Seek Lyrics, Songmeanings & Soundtrack.Net.

Κομικς

OneManga, SaiyanIsland, Superhero Hype!, and WhiteNinjaComics.

Κόσμος του θεάματος

Celebrity Crunch, EnergyFiend, Kicksaholic, NikeSkateBoarding, SneakerFiles, Tattoo Now, TechFresh, Car and Model FastFever, GTChannel, HINCity, Hot Import Nights, Night Shift Events, Uptowns & Tunerzine.

Παιχνίδια

ActionTrip, CheatHappens, Game Revolution, GamerNode, MMOABC, Operation Sports, PS3Scene, PSP 3D, RPGamer, Siliconera, ThemePS3 ThemePSP, ThemeWii, ThemeXBOX360, Xbox-Scene & XBox360 Achievements.

Βίντεο

Redbalcony & Spiked Humor.

Αθλητισμός

FightHype, HFBoards, Impact Wrestling, JudoForums, JudoInfo, MaxHockey, MaxBoxing, StreetballTalk, VitalMX & Wrestlezone.
Πέριμος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Πέριμος είναι γνωστός ένας Τρώας πολεμιστής του Τρωικού Πολέμου, γιος του Μέγη («Μεγάδης»). Ο Πέριμος σκοτώθηκε στον πόλεμο αυτό μαζί με άλλους οκτώ Τρώες από τον Πάτροκλο, την ημέρα του θανάτου του τελευταίου. Ο Πέριμος αναφέρεται στην Ιλιάδα του Ομήρου (ραψωδία Π, στίχος 695), στη σκηνή του θανάτου του.
Κωνσταντίνος Νικολάου

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια το 1870.
Σπούδασε στο Ωδείο της Αθήνας και πήγε στο Παρίσι, όπου αναδείχτηκε η σπάνια ποιότητα της φωνής του.
Απεβίωσε στην Αθήνα το 1939.
Οικογένεια Μεταξά

Ιστορική αναδρομή

Κατά την παράδοση, η οικογένεια Μεταξά ανάγει τις απαρχές της στον Μάρκο Αντώνιο Μεταξά, υποτιθέμενο συγκλητικό και υπασπιστή του τελευταίου αυτοκράτορα του Βυζαντίου, Κωνσταντίνου Παλαιολόγου. Διαφεύγοντας της Άλωσης της Κωνσταντινούπολης, έφτασε στην Κεφαλονιά, όπου και εγκαταστάθηκε μόνιμα στην περιοχή "Φραντζάτα", που έκτοτε μετονομάσθηκε σε "Μεταξάτα". Τωόντι σε έναν κατάλογο (Gregolin Archivio, no. 36/273) των ευγενών υπερασπιστών της Κωνσταντινούπολης που μετά την Άλωση κατέφτασαν στην Κρήτη μέσω Χίου, επιβαίνοντες στην γαλέρα του Ζόρζι Ντόρια, περιλαμβάνονται και οι Αντώνιος, Νικόλαος, και Σέργιος Μεταξάς, αγνώστων όμως λοιπών στοιχείων. Πάντως το επώνυμο εμφανίζεται στην Κεφαλονιά ήδη από το 1264, όταν αναφέρονται οι γαιοκτήμονες Μιχαήλ, Θεόδωρος και Κομπολέων Μεταξάς. Επιπλέον, ένας Γεώργιος Μεταξάς αναφέρεται στην Θεσσαλονίκη το 1314, και ο πάροικος Ιωάννης Μεταξάς στους Σταγούς το 1328.
Θεωρούμενη μία από τις ισχυρότερες και επιφανέστερες οικογένειες της Κεφαλληνίας, η οικογένεια Μεταξά ήταν από τις πρώτες που καταχωρήθηκαν στην Χρυσή Βίβλο της Αριστοκρατίας (το περίφημο Libro d' Oro), ήδη από το έτος 1593. Έκτοτε μέλη της οικογενείας διακρίθηκαν πολλάκις ως μέλη του Συμβουλίου Αριστοκρατών της νήσου  και μετά την Ένωση της Κεφαλονιάς με την Ελλάδα, στα δρώμενα του νεοελληνικού κράτους.

Κλάδοι

Αν και ο Μάρκος Αντώνιος Μεταξάς θεωρείται ο γενάρχης όλων των Μεταξάδων της Κεφαλληνίας, με το πέρασμα των ετών έκαναν την εμφάνισή τους διαφορετικοί κλάδοι για την πολυπληθή οικογένεια με ξεχωριστά γενεαλογικά δένδρα τα οποία όμως, ως επί το πλείστον, αλληλοσυμπληρώνονται. Κύρια πηγή πληροφοριών για τους κλάδους της οικογένειας Μεταξά είναι το Libro d' Oro. 
Πρώτοι κλάδοι που αναφέρονται στα αρχεία της Βενετικής Διοίκησης και στο Libro d' Oro είναι αυτοί των Λασκαράτων (Lascarato), απογόνων του Λάσκαρη Μεταξά (γενν. 1570), των Αντζουλάτων/Αντζουλακάτων (Anzolato), από τον οποίο καταγόταν, μεταξύ άλλων, και ο δικτάτορας (1936-1941) Ιωάννης Μεταξάς, και των Τζαννάτων (Zannato). Από τα μέσα του 17ου αι. αναφέρονται οι κλάδοι των Λυσέων (Liseo), Αγγουρίων (Angurea), Τρικάρδων (Tricardo), Στραβολαίμων (Stravolemo), Καψολίβερων (Capsoliveri) και των Ζέζων ή Ζήζων (Zezo).
Όσον αφορά την γεωγραφική κατανομή των κλάδων της οικογένειας Μεταξά στην Κεφαλονιά, καταλαμβάνει σήμερα σχεδόν το σύνολο του νησιού με ορισμένους κλάδους όμως να εντοπίζονται τοπικά: Οι Μεταξά-Λυσέοι ως επί το πλείστον στο Αργοστόλι, οι Μεταξά-Τρίκαρδοι, Στραβόλαιμοι και Ζήζοι στα Μεταξάτα και οι Μεταξά-Αγγούριοι και Καψολίβεροι στη Λειβαθώ.
Άνω Θωμαίικα Αχαΐας

Ιστορία

Το όνομα του χωριού είναι ανθρωπωνυμικό και οφείλεται στους οικιστές του, την οικογένεια Θωμά, όπου εγκαταστάθηκαν εκεί προερχόμενοι από το Λεόντιο.
Τα Θωμαίικα αναγνωρίστηκαν επίσημα ως οικισμός στις 18/12/1920 και προσαρτήθηκαν στην τότε Κοινότητα Γουρζούμισας, που το 1923 μετονομάστηκε σε Κοινότητα Λεοντίου. Ο οικισμός καταργήθηκε στις 19/03/1961 για να αναγνωριστεί και πάλι στις 17/03/1991 προσαρτώμενος εκ νέου στην Κοινότητα Λεοντίου. Με το ΦΕΚ 87Α της 07/06/2010 υπήχθη στον νεοπαγή Δήμο Ερυμάνθου.
Στενό του Μπονιφάτσιο

Το Στενό του Μπονιφάτσιο (γαλλ. Bouches de Bonifacio, ιταλ. Bocche di Bonifacio) είναι ο πορθμός της κεντρικής Μεσογείου Θάλασσας που χωρίζει τα νησιάΚορσική (στα βόρεια) και Σαρδηνία (στα νότια), και από την άλλη ενώνει την Τυρρηνική θάλασσα στα ανατολικά με τη δυτική Μεσόγειο. Πήρε το όνομά του από την κοντινή κορσικανική κωμόπολη Μπονιφάτσιο.

Χαρακτηριστικά και ναυάγια

Το στενό έχει ελάχιστο πλάτος 11 χιλιόμετρα (περ. 20 ναυτικά μίλια) και είναι διαβόητο στους ναυτικούς για τα ρεύματα, τους υφάλους του και άλλα εμπόδια.
Η πλέον γνωστή στην ιστορία καταστροφή στο Στενό είναι εκείνη της γαλλικής φρεγάτας Sémillante στις 15 Φεβρουαρίου 1855, η οποία είχε αποπλεύσει από το λιμάνι της Τουλόν με προορισμό τη Μαύρη Θάλασσα, μεταφέροντας στρατό για τον Πόλεμο της Κριμαίας. Μια θύελλα προκάλεσε τη σύγκρουσή της με έναν ύφαλο. Το πλοίο βυθίστηκε και κανένας από τους 750 στρατιώτες που μετέφερε δεν επέζησε.
Μετά από το ναυάγιο ενός δεξαμενόπλοιου το 1993, η διέλευση από το Στενό του Μπονιφάτσιο απαγορεύθηκε για πλοία υπό γαλλική και ιταλική σημαία που φέρουν επικίνδυνο φορτίο. Επίσης η διέλευση για πλοία άλλων χωρών με τέτοιο φορτίο αποθαρρύνεται και γίνεται υποχρεωτικά με πιλότο.
Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Ρόδου

Δήμος Ρόδου

Έδρα του Δήμου είναι η Ρόδος. Ο Δήμος Ρόδου έχει μόνιμο πληθυσμό 115.490 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται:
Νίκη Λάμη

Βιογραφικό

Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή Ίασμος ξεκινώντας να εργάζεται στην τηλεόραση και το θέατρο. 
Το 2007 έκανε το τηλεοπτικό της ντεμπούτο με ένα μικρό ρόλο στη σειρά Singles 2 1/2. Ακολούθησε η συμμετοχή της στη σειρά Το σόι μου μέσα τη σεζόν 2008-2009. Έγινε γνωστή στο ευρύ κοινό το 2014 με την συμμετοχή της στην καθημερινή κωμική σειρά Οι Συμμαθητές σε σκηνοθεσία Βασίλη Θωμόπουλου. Εκεί για τρεις σεζόν ερμήνευσε τον ρόλο της Σεσίλια Κονράδο έχοντας θέση στο πρωταγωνιστικό και των τριών κύκλων της σειράς. Μετά τη μεγάλη επιτυχία στους Συμμαθητές ακολούθησε μία εμφάνιση στη δραματική σειρά Το Τατουάζ τη σεζόν 2017-2018. Ενώ αρχικά είχε ανακοινωθεί πως ο ρόλος της θα είναι ένας από τους πρωταγωνιστικούς στο δεύτερο κύκλο της σειράς, τελικά αποχώρησε μετά το τέλος του πρώτου κύκλου. Έτσι τη σεζόν 2018-2019 είχε ένα από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στην κωμική σειρά Ελεύθερη Σχέση. 
Στο θέατρο έχει λάβει μέρος σε διάφορες παραστάσεις. Μερικές από τις πιο γνωστές της συνεργασίες είναι Συμπέθεροι από τα Τίρανα, Άνδρες έτοιμοι για όλα, Δε θα με τρελάνεις εσύ εμένα και Βάφ' τα μαύρα.
Πολιορκία της Ερέτριας

Πρελούδιο

Οι Ερετριείς ζήτησαν τη βοήθεια της Αθήνας όταν ανακάλυψαν την παρουσία περσικού στρατού. Η Αθήνα δέχθηκε και έστειλε 4.000 οπλίτες από τη Χαλκίδα, την οποία κατέλαβε το 510 π.Χ. Όταν έφθασαν εκεί οι οπλίτες, ο Αισχίνης ο Νόθωνος τους συμβούλεψε να φύγουν - οι Αθηναίοι συμφώνησαν και έπλευσαν στον Ωρωπό. Οι Αθηναίοι και οι Ερετριείς είχαν διαφωνήσει όσον αφορά το σχέδιο κινήσεων (τῶν δὲ Ἐρετριέων ἦν ἄρα οὐδὲν ὑγιὲς βούλευμα, οἳ μετεπέμποντο μὲν Ἀθηναίους, ἐφρόνεον δὲ διφασίας ἰδέας) - οι Ερετριείς χωρίστηκαν σε τρία στρατόπεδα: κάποιοι ήθελαν να υποχωρήσουν στα βουνά, άλλοι ήθελαν να παραδοθούν στους Πέρσες και οι τρίτοι θέλησαν να πολεμήσουν. Όταν οι Πέρσες έφθασαν στην Ερέτρια, αρκετοί από τους Ερετριείς αποφάσισαν να αντέξουν, όσο τούς ήταν δυνατόν, την πολιορκία.

Ερετριείς

Σε καμία πηγή δεν αναφέρει ο αριθμός των Ερετριέων - πάντως θεωρείται ότι οι περισσότεροι κάτοικοι της πόλης συνέβαλαν στην άμυνα της πόλης.

Πέρσες

Κατά τον Ηρόδοτο, ο περσικός στόλος είχε 600 τριήρεις - δεν αναφέρει ωστόσο το μέγεθος του περσικού στρατού, αν και γράφει ότι ήταν πολύ καλά προετοιμασμένος. Ο Σιμωνίδης ο Κείος γράφει ότι οι Πέρσες διέθεταν 200.000 στρατιώτες - ο Κορνήλιος Νέπως γράφει ότι οι Πέρσες είχαν 200.000 άνδρες πεζικό και 10.000 άνδρες ιππικό (από αυτούς σχεδόν οι μισοί πολέμησαν στον Μαραθώνα, ενώ οι υπόλοιποι στάλθηκαν στο Σούνιο). Ο Πλούταρχος και ο Παυσανίας αναφέρουν, όπως και το λεξικό «Σούδα», ότι οι Πέρσες είχαν 300.000 στρατιώτες. Ο Πλάτωνας και ο Λυσίας αναφέρουν ότι οι Πέρσες είχαν 500.000 στρατιώτες - ο Ιουστίνος δηλώνει ότι οι Πέρσες διέθεταν 600.000 άνδρες. Κατά τους σύγχρονους ιστορικούς, οι Πέρσες διέθεταν από είκοσι με εκατόν χιλιάδες άνδρες πεζικό και χίλιους ιππείς.

Η πολιορκία

Η μάχη περιγράφεται από τον Ηρόδοτο περιληπτικά. Οι Πέρσες έπλευσαν σε τρία διαφορετικά μέρη (οἱ δὲ Πέρσαι πλέοντες κατέσχον τὰς νέας τῆς Ἐρετρικῆς χώρης κατὰ Τέμενος καὶ Χοιρέας καὶ Αἰγίλεα) και κινήθηκαν κατά της πόλης. Οι Πέρσες επιτέθηκαν σθεναρά στα τείχη της πόλης, με αποτέλεσμα οι δύο πλευρές να υποστούν βαριές απώλειες. Μετά από έξι μέρες μαχών, ο Ευφορβός ο Αλκιμάχου και ο Φίλαγρος ο Κυνεού παράδοσαν την πόλη στους Πέρσες. Μετά την πράδοση της πόλης, οι Πέρσες την λεηλάτησαν και έκαψαν τους ναούς ως εκδίκηση για τον πυρπολισμό των Σάρδεων. Στην συνέχεια, έστειλαν πολλούς κατοίκους στην Περσία, έτσι όπως είχε διατάξει ο Δαρείος.
Κρύα Ιτεών Πάτρας

Η Κρύα Ιτεών είναι συνοικία στο νότιο δημοτικό διαμέρισμα της Πάτρας, δίπλα στον Γλαύκο ποταμό.

Γενικά στοιχεία

Μετά το 1922 και την Μικρασιατική καταστροφή, στην περιοχή η οποία τότε ήταν ακατοίκητη, δημιουργήθηκε ο Δ΄ προσφυγικός συνοικισμός και εγκαταστάθηκαν εκεί πολλοί πρόσφυγες. Κατά την απογραφή της 16/10/1940 η περιοχή έχει 95 κατοίκους ενώ αναγνωρίζεται ως οικισμός και προσαρτάται στο Δήμο Πατρέων μέχρι και την 07/04/1951, όταν και καταργήθηκε ως οικισμός.
Στην συνοικία ανήκουν και οι περιοχές «Βασιλόπουλου», «Αναστασόπουλου», «Μέμου», «Σταυρόπουλου» καθώς και η συνοικία «Ασημακόπουλου», των οποίων οι ονομασίες προέρχονται από τους προηγούμενους ιδιοκτήτες της κάθε περιοχής. 
Στη συνοικία βρίσκεται ο νεόδμητος ενοριακός ναός των Αγίων Αντωνίου και Χαραλάμπους, το 19ο Γυμνάσιο Πατρών, καθώς επίσης και το Κλειστό Γήπεδο Γλαύκου. Το βόρειο τμήμα της περιοχής εφάπτεται με την παλαιά βιομηχανία της Πειραϊκής-Πατραϊκής.
Πάπυρος Ομήρου του Μπανκς

Ο Όμηρος του Μπανκς, (αγγλ. the Banks Homer), ή Πάπυρος του Ομήρου του Μπανκς είναι χειρόγραφο αντίγραφο μέρους της Ιλιάδας του Ομήρου που ως αρχαίο χαρακτηριστικό δείγμα ελληνικής φιλολογικής γραφής των βιβλίων έχει παλαιογραφική σημασία. Φέρει το όνομα του πρώην κατόχου του, αρχαιολόγου Γουίλιαμ Μπανκς, ο οποίος τον αγόρασε το 1821. Φιλοξενείται σήμερα στο Βρετανικό Μουσείο με τον αριθμό καταγραφής Pap. CXIV.

Περιγραφή και ιστορική τοποθέτηση

Ο κώδικας είναι άριστα διατηρούμενος πάπυρος της Ιλιάδας. Περιέχει το 24ο βιβλίο της Ιλιάδας. Η αρχή του κειμένου είναι κατεστραμμένη, αλλά το υπόλοιπο διατηρείται σε πολύ καλή κατάσταση. Έχει μήκος περίπου 2,5 μέτρα και περιλαμβάνει δεκαέξι σελίδες κειμένου. Χρονολογείται στον 2ο αιώνα (μ.Χ.). Πιστεύεται ότι ήταν το αγαπημένο κείμενο κάποιου μορφωμένου, ο οποίος θέλησε να το έχει κοντά του στην μετά θάνατο ζωή.
Η αλεξανδρινή καλλιγραφική του γραφή είναι εξέλιξη της στρογγυλόσχημης γραφής των περγαμηνών.
Φέρει διορθώσεις και σημειώσεις, τις οποίες πρόσθεσε ο κάτοχός του στο αρχικό κείμενο. Οι λόγοι σημειώνονται με το όνομα του προσώπου που μιλάει, ενώ μια ιδιαίτερη συντόμευση της λέξης «ποιητής» σημειώνει το διηγηματικό κείμενο. Οι στίχοι είναι στο πλάι μετρημένοι ανά 100 με τα γράμματα Β, Γ, κλπ..
Σηκουάνας

Ετυμολογία

Το όνομα «Σηκουάνας» προέρχεται από το λατινικό Sequana, που με τη σειρά του προέρχεται από το κελτικό Sicauna, η ρίζα του οποίου (sak-) σημαίνει «ιερός» και η κατάληξη -onna δηλώνει «πηγή, ποταμός». Στην περιοχή που αποτελεί τώρα τη Νορμανδία, ο Σηκουάνας ήταν γνωστός ως Rodo ή Roto, παραδοσιακές κελτικές ονομασίες για ποταμούς, όπως για παράδειγμα ο Ροδανός.

Πλοήγηση του ποταμού

O Σηκουάνας έχει εκβαθυνθεί και ποντοπόρα σκάφη ελλιμενίζονται στη Ρουέν, 120 χιλιόμετρα από τη θάλασσα. Στο Παρίσι, ο ποταμός είναι μόλις 24 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας και 560 χιλιόμετρα από το στόμιό του, με αποτέλεσμα να έχει αργή ροή και να καθιστά εύκολη την πλοήγησή του.
Το μέσο βάθος του Σηκουάνα σήμερα στο Παρίσι είναι περίπου οκτώ μέτρα, ενώ ελέγχεται και το πλάτος του. Κατά διαστήματα, παρουσιάζεται υπερχείλιση των υδάτων από το σύστημα υπονόμων του Παρισιού, κυρίως κατά περιόδους μεγάλων βροχοπτώσεων, με αποτέλεσμα μεγάλες ποσότητες αστικών λυμάτων να καταλήγουν στον Σηκουάνα.

Ιστορία

Από τo 855, ομάδες Βίκινγκς ανεβαίνουν τον Σηκουάνα, λεηλατούν τη Νορμανδία και πολιορκούν το Παρίσι. Τελικά εγκαθίστανται μόνιμα στην περιοχή κατά το 896. Με τη συνθήκη του Σαιν Κλέρ συρ Επτ (Saint-Clair-sur-Epte) στα 911, το δουκάτο της Νορμανδίας αναγνωρίζεται από το βασιλιά της Γαλλίας Κάρολο Γ΄, ενώ το όριό του είναι ο μικρός παραπόταμος Επτ (Epte), στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα.
Το 1684, ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΔ΄ εγκαινιάζει τη μηχανή Marly, που βρίσκεται μέσα στον Σηκουάνα, προκειμένου να αντλήσει το νερό του ποταμού για τις διάφορες υδάτινες κατασκευές και σιντριβάνια στο πάρκο του ανακτόρου των Βερσαλλιών. Από το 1830 αρχίζει η διευθέτηση του Σηκουάνα με την κατασκευή φραγμάτων και υδατοφρακτών.
Χιφικεπούνιε Ποχάμπα

Πρώτα χρόνια και πολιτικός ακτιβισμός

Γεννήθηκε στις 18 Αυγούστου του 1936. Μορφώθηκε σε σχολείο ιεραποστόλων της Αγγλικανικής Εκκλησίας. Σε ηλικία 25 ετών έγινε ιδρυτικό μέλος του SWAPO το 1960. Για την πολιτική του δραστηριότητα συνελήφθη και μεταφέρθηκε στη Νότια Ροδεσία, από όπου απελάθηκε λίγο αργότερα. Εξέτισε φυλάκιση 4 μηνών στη Ναμίμπια. Το 1964 μετέβη στη Λουσάκα και ίδρυσε το εκεί γραφείο του SWAPO και ήταν αντιπρόσωπος του SWAPO σε όλη την Αφρική παρότι σπούδαζε Πολιτικές Επιστήμες τη δεκαετία του 1980 στη Σοβιετική Ένωση.

Πολιτική καριέρα

Το 1989 ηγήθηκε της προεκλογικής εκστρατείας του SWAPO  και ήταν μέλος της Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης, από το 1989 ως τον Μάρτιο του 1990. Το 1990 η χώρα του έγινε ανεξάρτητη και ο ίδιος εξελέγη μέλος της Εθνοσυνέλευσης. Υπηρέτησε ως υπουργός Εσωτερικών από τον Μάρτιο του 1990 ως το 1995, υπουργός Αλιείας και Θαλασσίων Πόρων από το 1995 ως το 1997, και υπουργός άνευ Χαρτοφυλακίου από το 1997 ως τον Μάρτιο του 2000. Εξελέγη γενικός γραμματέας του SWAPO το 1997 και αντιπρόεδρος του κόμματος το 2002.Διορίστηκε υπουργός Εδαφών το 2001, και στο αξίωμα αυτό παρέμεινε μέχρι την εκλογή του στην προεδρία το 2005. Ως υπουργός εδαφών προχώρησε σε αναδασμό της γης των λευκών προς όφελος των φτωχών μαύρων.

Πρόεδρος

Τον Μάιο του 2004 με 341 ψήφους υπέρ έναντι 167 για τον Χίντιπο Χαμουτένια, ο Ποχάμπα έλαβε το χρίσμα από το κόμμα του για τη διεκδίκηση της προεδρίας . Μέσω του κόμματος SWAPO (Λαϊκή Οργάνωση της Νοτιοδυτικής Αφρικής), αναδείχθηκε νικητής των προεδρικών εκλογών της 15 Νοεμβρίου - 16 Νοεμβρίου 2004 με 76,44% των ψήφων . Υποστηρίχτηκε από τον προκάτοχό του, Σαμ Νουγιόμα.  Η νίκη του χαρακτηρίστηκε "σαρωτική", αλλά η αντιπολίτευση διέκρινε λάθη. 
Ανέλαβε καθήκοντα στις 21 Μαρτίου του 2005 Στις 29 Νοεμβρίου του 2007, μετά την παραίτηση του Νουγιόμα από την προεδρία του κόμματος, ο Ποχάμπα εξελέγη πρόεδρος του SWAPO από το συνέδριο του κόμματος, χωρίς να χρειαστεί καταμέτρηση των ψήφων, αφού ήταν και ο μοναδικός υποψήφιος. Το Κογκρέσο επέλεξε τον Ποχάμπα επίσης ως μοναδικό υποψήφιο του κόμματος για τις προεδρικές εκλογές του 2009.
Ο Ποχάμπα κέρδισε και τις προεδρικές εκλογές του 2009 με 611.241 ψήφους (76,42%) έναντι 88.640 ψήφους και ποσοστό 11,08% για τον κυριότερο αντίπαλό του, Χιντίπο Χαμουτένια.
Παναγία του Φολίνιο

Ιστορικό πλαίσιο

Ο πίνακας ζωγραφίστηκε κατά παραγγελία του Ζιγκισμόντο ντε' Κόντι (Sigismondo de' Conti), ακολούθου του Πάπα Ιουλίου Β΄ το 1511. Τοποθετήθηκε σε υψηλό βωμό του ιερού ναού Santa Maria in Aracoeli στον λόφο του Καπιτωλίου της Ρώμης, όπου ετάφη ο Κόντι το 1512.
Η Άννα Κόντι, απόγονος του παπικού ακολούθου, μετέφερε τον πίνακα στη Μονή της Αγίας Άννης στο Φολίνιο το 1565, όπου και παρέμεινε για περισσότερους από δύο αιώνες.
Το 1799 ο πίνακας μεταφέρθηκε στο Παρίσι από τον Ναπολέοντα. Εκεί έγινε και η μεταφορά του πίνακα από το ξύλο σε καμβά από τον Ακίν (Hacquin) και αποκαταστάθηκε από τον Ροζέ της Χαϊδελβέργης (Roser of Heidelberg). Η διαδικασία μεταφοράς του πίνακα από το ξύλο στον καμβά ήταν, εκείνη την εποχή, τόσο σπάνια ώστε ο ειδικός αποκατάστασης άφησε ειδική αναφορά: "Rapporto dei cittadini Guijon Vincent Tannay e Berthollet sul ristauro dei quadri di Raffaello conosciuto sotto il nome di Madonna di Foligno." (Αναφορά των πολιτών Guijon Vincent Tannay και Berthollet επί της αποκατάστασης του πίνακα του Ραφαήλ γνωστού υπό την επωνυμία "Παναγία του Φολίνιο").
Το 1815, ύστερα από τη μάχη του Βατερλώ, ο πίνακας επιστράφηκε στην Ιταλία, όπου και τοποθετήθηκε στην αίθουσα της "Μεταμόρφωσης" του Ραφαήλ στην Πινακοθήκη του Βατικανού.

Περιγραφή

Ο πίνακας απεικονίζει έναν "θείο διάλογο" (sacra conversazione), όπου οι θείες μορφές μοιάζουν να έρχονται σε διάλογο και να ελκύουν το ακροατήριο να συμμετάσχει. Αντί να κάθεται κάτω από ένα "κουβούκλιο", όπως συνηθίζεται στη φλωρεντινή σχολή, η Παρθένος κάθεται επί νεφών, αγκαλιάζει τον Ιησού και περιβάλλεται από αγγέλους. Όλοι κοιτούν προς τα κάτω, προς τον Ζιγκισμόντο ντε' Κόντι, ο οποίος είναι γονυπετής, φορώντας ένα κόκκινο γούνινο μανδύα. Ο Κόντι παρουσιάζεται από τον Άγιο Ιερώνυμο, που βρίσκεται στα δεξιά του με τον λέοντά του. Αριστερά, επίσης γονυπετής, είναι ο Άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης και ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, ο οποίος ίσταται και φορά μανδύα από δέρματα ζώων. Καθώς ο Άγιος Ιωάννης δείχνει προς τον Ιησού, κοιτάζει προς την πλευρά του θεατή του πίνακα, προσκαλώντας τον να συμμετάσχει, ενώ ο Άγιος Φραγκίσκος κάνει το αντίθετο: Δείχνει προς την πλευρά του θεατή και κοιτάζει προς τον Ιησού. Μεταξύ των ανδρών βρίσκεται ένας άγγελος, ο οποίος "συνδέει" τους γήινους αγίους με τον σεραφικό οικοδεσπότη των ουρανών. Πίσω τους διακρίνονται οι πύργοι του Φολίνιο.
Ο πίνακας κατασκευάστηκε κατά την ρωμανική περίοδο του Ραφαήλ, ως διαθήκη στην καλλιτεχνική του ωριμότητα, την οποία μαρτυρούν τόσο η σύνθεση όσο και η φόρμα και τα χρώματα.
Ο Κόντι είχε παραγγείλει αυτόν τον πίνακα σε ανάμνηση του γεγονότος ότι επέζησε όταν μια οβίδα έσκασε κοντά του κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Φολίνιο, της πόλης όπου γεννήθηκε. Απέδωσε το ότι επέζησε στην παρέμβαση της θείας πρόνοιας.
Μητροπολίτης Ελασσώνος Χαρίτων Τούμπας

Βιογραφικά Στοιχεία

Ο Μητροπολίτης Χαρίτων γεννήθηκε στο 1975 στην πόλη της Κοζάνης. Αρχικά σπούδασε στην Ανωτέρα Εκκλησιαστική Σχολή της Θεσσαλονίκης, ενώ στη συνέχεια φοίτησε στην Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης, από όπου και αποφοίτησε.
Εκάρη μοναχός και χειροτονήθηκε Διάκονος στις 14 Ιανουαρίου 1996 και Πρεσβύτερος στις 8 Μαρτίου 1998, από τον μακαριστό Μητροπολίτη Λαγκαδά κυρό Σπυρίδωνα. Το 2000 μετακινήθηκε με άλλους μοναχούς στην Ιερά Μητρόπολη Ελασσώνος επανδρώνοντας εκ νέου την Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος Σπαρμού Ολύμπου υπό την πνευματική καθοδήγηση του μακαριστού Μητροπολίτη Ελασσώνος κυρού Βασιλείου. Διετέλεσε ιεροκήρυκας και εφημέριος σε πολλές ενορίες της Ιεράς Μητροπόλεως Ελασσώνος. Από το 2000 και για τρία συνεχή έτη διετέλεσε Γραμματέας της Μητρόπολης Ελασσώνος, ενώ από το 2003 έως το 2008 ανέλαβε καθήκοντα Γενικού Αρχιερατικού Επιτρόπου. Από το 2008 έως την εκλογή του σε επίσκοπο, εργάσθηκε ως Πρωτοσύγκελος της Ιεράς Μητρόπολής του, κοντά στον τότε Μητροπολίτη Ελασσώνος Βασίλειο.
Στις 25 Ιουνίου 2014, εξελέγη Μητροπολίτης Ελασσώνος από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος συγκεντρώνοντας 68 ψήφους στον δεύτερο εκλογικό γύρο (τριπρόσωπο). Η εις Επίσκοπον χειροτονία του πραγματοποιήθηκε στις 29 Ιουνίου 2014 στον Ιερό Ναό Αποστόλου Παύλου της οδού Ψαρών. Την χειροτονία τέλεσε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος Β', συλλειτουργούντων πληθώρας Μητροπολιτών.
Σίμων της Ιερουσαλήμ

Βιογραφία

Μάλλον ήταν γιος του Ερρίκου δούκα της Κάτω Λωρραίνης, από τον Οίκο του Λίμπουρκ.
Αναφέρεται σε δύο καταστατικά (charters), του 1108 και του 1115, ως Symon ducis filius. Ίσως είναι ο Σίμοντος, που αναφέρει η Άννα Κομνηνή, ο απεσταλμένος του Βαλδουίνου Α΄ της Ιερουσαλήμ στην Τρίπολη, με σκοπό να υποδεχθεί τους πρέσβεις του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού. Στην Αλεξιάδα τον αποκαλεί "εξάδελφο" του βασιλιά. Αυτά τα δύο στοιχεία οδηγούν στο συμπέρασμα, ότι μάλλον είναι γιος του Ερρίκου δούκα της Κάτω Λωρραίνης: η μητέρα του Ερρίκου ήταν η Γιούττα, κόρη της Γκέρμπεργκα, κόρης του Ευστάθιου Α΄ κόμη της Βουλώνης και ο Βαλδουίνος Α΄ ήταν γιος του Ευστάθιου Β΄ κόμη της Βουλώνης, γιου του Ευστάθιου Α΄.