IMAM Ro.43

Σχεδιασμός και ανάπτυξη

Το Ro.43 σχεδιάσθηκε για να καλύψει απαίτηση που εξέδωσε το 1933 το Ναυτικό και ζητούσε την δημιουργία ενός αναγνωριστικού υδροπλάνου για χρήση από τις κύριες μονάδες επιφανείας του. Έπρεπε να έχει μέγιστη ταχύτητα 240 km/h, ακτίνα δράσης 600 km και να μπορεί να παραμείνει εν πτήσει για 5,5 ώρες. Εκτός από το Ro.43, συμμετείχαν και άλλα αεροσκάφη στον διαγωνισμό, συγκεκριμένα τα Piaggio P.18, Piaggio P.20, CMASA MF.10, CANT Z.504 και Macchi C.76.
Το Ro.43 βασίζονταν στο αναγνωριστικό Ro.37 Lince. Ήταν ένα διθέσιο διπλάνο, κατασκευασμένο από ατσάλινους σωλήνες και ξύλο καλυμμένο με φύλλα από μεταλλικό κράμα και ύφασμα.   Πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση το 1934. Ήταν ελαφρά οπλισμένο, με μέγιστη ταχύτητα περίπου 300 km/h και ακτίνα δράσης πάνω από 1000 km. Οι επιδόσεις του ήταν ανώτερες από τις απαιτήσεις του Ναυτικού και το αεροσκάφος κέρδισε τον διαγωνισμό. 
Παρόλα αυτά το Ro.43 είχε αρκετά ελαττώματα. Το κυριότερο ήταν ότι η πολύ ελαφριά δομή του προκαλούσε σοβαρά ζητήματα πλοϊμότητας και χειρισμού στη θάλασσα. Πολύ συχνά, τα αεροσκάφη που εκτοξεύονταν αντί να προσθαλασσωθούν κοντά στο μητρικό πλοίο για περισυλλογή, προσγειώνονταν στην ξηρά.

Επιχειρησιακή ιστορία

Τα υδροπλάνα εξόπλισαν τα περισσότερα μεγάλα πλοία επιφανείας του Ναυτικού και διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στις επιχειρήσεις. Έξι Ro.43 που εκτοξεύτηκαν από ελαφρά καταδρομικά συμμετείχαν στον εντοπισμό του βρετανικού στόλου στην ναυμαχία της Καλαβρίας στις αρχές του πολέμου. Ένα εξ αυτών, από το καταδρομικό Eugenio di Savoia, διατήρησε οπτική επαφή με το θωρηκτό HMS Warspite ενώ αυτό αντάλλαζε πυρά με το ιταλικό θωρηκτό Giulio Cesare, μέχρι την στιγμή που αναγκάστηκε να απομακρυνθεί καταδιωκόμενο από ένα Sea Gladiator του αεροπλανοφόρου HMS Eagle.
Στα τέλη του 1940, ένα Ro.43 του καταδρομικού Bolzano ήταν το πρώτο αεροσκάφος που εντόπισε τον βρετανικό στόλο στην μάχη του Spartivento, συγκεκριμένα στις 9:45 Άλλο Ro.43 από το καταδρομικό 
Gorizia εντόπισε την βρετανική νηοπομπή που προσπαθούσε να αναχαιτίσει ο ιταλικός στόλος στις 11:45. Στην ίδια εμπλοκή βρετανικά μαχητικά Blackburn Skua από το αεροπλανοφόρο HMS Ark Royal ισχυρίστηκαν ότι κατέρριψαν ένα Ro.43, κατά πάσα πιθανότητα του θωρηκτού Vittorio Veneto. Η Ιταλική Ανωτάτη Διοίκηση ήταν πολύ ευχαριστημένη με τις επιδόσεις των Ro.43 στην συγκεκριμένη εμπλοκή.
Άλλο Ro.43 του Vittorio Veneto εντόπισε στις 28 Μαρτίου 1941 (συγκεκριμένα στις 6:35) μοίρα βρετανικών καταδρομικών νότια της Γαύδου, στις αρχές της εμπλοκής που έμεινε γνωστή ως η ναυμαχία του Ματαπάν.
Στην δεύτερη ναυμαχία της Σύρτης, ένα Ro.43 εντόπισε τη βρετανική νηοπομπή που προσπαθούσε να αναχαιτίσει ο ιταλικός στόλος, ενώ άλλο Ro.43 -του θωρηκτού Littorio- κατεύθυνε τα πυρά του ιταλικού στόχου ενάντια στην βρετανική μοίρα  πριν απεμπλακεί στις 17:24.
Όταν μπήκε η Ιταλία στον πόλεμο ήταν διαθέσιμα 105 Ro.43, υπεραρκετά για να εξοπλίσουν όλες τις κύριες μονάδες του στόλου. Παρόλα αυτά, σύντομα κατέστη σαφής η ανάγκη απόκτησης πιο σύγχρονου τύπου που θα αντικαθιστούσε. Αποφασίστηκε η παραγωγή σε μικρούς αριθμούς μιας εξειδικευμένης έκδοσης του μαχητικού Reggiane Re.2000, που όμως δεν διέθετε πλωτήρες. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα τα αεροσκάφη μετά το πέρας της αποστολής τους να είναι αναγκασμένα είτε να προσθαλασσωθούν είτε να προσγειωθούν σε αεροδρόμια στην ξηρά. Τα πεπαλαιωμένα Ro.43 ποτέ δεν αντικαταστάθηκαν πλήρως.
Τα Ro.43 συνέχισαν να συμμετέχουν στις επιχειρήσεις ακόμα και τον Ιούνιο του 1942, όταν ιταλικά καταδρομικά επιτέθηκαν σε συμμαχική νηοπομπή (Operation Harpoon). Μάλιστα ένα καταρρίφθηκε από βρετανικό Bristol Beaufighter σε αυτή την επιχείρηση.