Ζίτα των Βουρβόνων-Πάρμας

Ο γάμος με τον αυτοκράτορα της Αυστρίας Κάρολο

Παντρεύτηκε το 1911 τον αρχιδούκα της Αυστρίας Κάρολο που έγινε διάδοχος του θρόνου μετά την δολοφονία του θείου του Φραγκίσκου Φερδινάνδου το 1914 και αυτοκράτορας μετά τον θάνατο του πρό - θείου του Φραγκίσκου Ιωσήφ (1916). Σε δύο χρόνια εκθρονίστηκαν και εξορίστηκαν στην Ελβετία, ο σύζυγος της το 1921 έκανε την τελευταία απόπειρα να ξανακερδίσει τον θρόνο της Ουγγαρίας απέτυχε, εξορίστηκε όλη η οικογένεια στην Μαδέρα όπου ο Κάρολος σε έναν χρόνο πέθανε. Η Ζίτα πιστή Καθολική αν και έμεινε χήρα μόλις 29 ετών έμεινε πιστή στην μνήμη της συζύγου της για όλη την υπόλοιπη ζωή της.
Παντρεύτηκε τον αρχιδούκα της Αυστρίας Κάρολο σε ηλικία 19 ετών όταν απλά ήταν ένας πρίγκηπας χωρίς καμιά βλέψη για τον θρόνο, η μοίρα της ζωής τους άλλαξε με την δολοφονία στο Σεράγεβο του θείου του Καρόλου το 1914 και διαδόχου του θρόνου Φραγκίσκου Φερδινάνδου. Τότε πλέον ήταν βέβαιο ότι ο Κάρολος θα ήταν αυτός που θα διαδεχόταν τον υπερήλικα προ-θείο του αυτοκράτορα Φραγκίσκο Ιωσήφ ο οποίος παρά την μεγάλη ηλικία του ήταν σε πλήρη πνευματική διαύγεια. Έγινε τελικά το 1916 αλλά ο Φραγκίσκος Ιωσήφ μαζί με τον θρόνο του κληροδότησε τεράστια προβλήματα αφού οδήγησε την Αυστρία στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο που βρισκόταν εκείνη την στιγμή σε αρκετά μειονεκτική θέση. Είχε σημαντική επιρροή στον σύζυγο της, τον συνόδευε σε πολλές περιοδείες του στο εξωτερικό που ήταν αναγκασμένος να λείψει πολύ καιρό ενώ έδειξε τεράστιο φιλανθρωπικό έργο με φροντίδα στα νοσοκομεία και τους τραυματίες.

Ανατροπή της δυναστείας των Αψβούργων

Ο ίδιος ο αδελφός της Ζίτας, Σίξτος είχε παίξει τον ρόλο του μεσολαβητή στις διαπραγματεύσεις με τη Γαλλία για σύναψη ειρήνης με όρους όπως παραχώρηση Αλσατίας - Λωρραίνης στη Γαλλία, την ανεξαρτησία του Βελγίου και της Σερβίας, την παραχώρηση της Κωνσταντινούπολης στη Ρωσία. Η Γερμανία ήταν ανένδοτη γιατί είχε ελπίδες ακόμα να κερδίσει τον πόλεμο, αλλά ο Σίξτος συνέχισε τις προσπάθειες του. Τελικά όλες οι προσπάθειες για ειρήνη ναυάγησαν ύστερα από τις σκληρές κατηγορίες του Αυστριακού Υπουργού Εξωτερικών Οττοκάρ Κζερνίν στον Γάλλο πρωθυπουργό Κλεμανσώ για προσπάθειες υπονόμευσης· ο Κζερνίν αποφάσισε να παραιτηθεί. Ο Κάρολος συμφώνησε να υπάρχει μιά Ομοσπονδία ανεξάρτητων κρατών αλλά όλα τα κράτη σταδιακά διακήρυξαν την ανεξαρτησία τους αποκηρύσσοντας τη δυναστεία των Αψβούργων, κάτι που ανάγκασε τον Κάρολο τελικά να παραιτηθεί. 
Τα τελικά χτυπήματα ήταν η ανεξαρτησία της Τσεχοσλοβακίας στις 13 Απριλίου 1918, η οριστική συντριβή του Γερμανικού στρατού στην μάχη της Αμιένης και η αποσκίρτηση του βασιλιά της Βουλγαρίας Φερδινάνδου στις 25 Σεπτεμβρίου 1918 από τη συμμαχία. Εξορίστηκαν αρχικά στην Ελβετία, ο Κάρολος έκανε την τελευταία του απόπειρα το 1921 να επανέλθει στον θρόνο της Ουγγαρίας που διατηρήθηκε τυπικά βασίλειο με αντιβασιλιά τον Μίκλος Χόρτυ. Τελικά ο αντιβασιλιάς αρνήθηκε να βοηθήσει ενώ οι νικήτριες δυνάμεις απείλησαν με εισβολή στην χώρα, ο Κάρολος η Ζίτα και όλα τα παιδιά της εξορίστηκαν στην Πορτογαλική νήσο Μαδέρα. Την επόμενη χρονιά ο Κάρολος σε μια βόλτα με τον μικρό τους γιο κρυολόγησε, το κρυολόγημα εξελίχθηκε σε πνευμονία από την οποία αρρώστησαν τον ίδιο καιρό μαζί με τον Κάρολο πολλά από τα μικρά παιδιά τους, ο Κάρολος τελικά που είχε πολύ αδύνατη υγεία τα τελευταία χρόνια πέθανε. Η Ζίτα πιστή σύντροφος τίμησε την μνήμη του άνδρα της για όλη την υπόλοιπη ζωή της δεν έβγαλε ποτέ από πάνω της τα μαύρα ενδύματα.

Η οικογένεια στην εξορία μετά τον θάνατο του Καρόλου

Μετά τον θάνατο του Καρόλου η αυτοκρατορική οικογένεια της Αυστρίας πήγε στην Ισπανία όπου φιλοξενήθηκε από τον βασιλιά Αλφόνσο ΙΓ΄, έμεινε έξι χρόνια το 1929 μετακόμισαν στο Βέλγιο επειδή τα μεγαλύτερα παιδιά είχαν έρθει σε ηλικία σπουδών. Η Ζίτα συνέχιζε έντονα τις προσπάθειες αποκατάστασης της δυναστείας των Αψβούργων για λογαριασμό των παιδιών της, οι προσπάθειες αυτές τελείωσαν το 1938 με την προσάρτηση της Αυστρίας στη Ναζιστική Γερμανία. Με την εισβολή των Ναζί στο Βέλγιο στις 10 Μαΐου 1940 η Ζίτα και τα παιδιά της δραπέτευσαν στην Πορτογαλία και στην συνέχεια στην Νέα Υόρκη, η Ζίτα έζησε τα χρόνια του πολέμου στην ΗΠΑ σε μεγάλη φτώχεια αλλά τα παιδιά της είχαν έντονες πολιτικές δραστηριότητες. Ο Όθων είχε συνεχείς επαφές με τον πρόεδρο Ρούσβελτ, ο Ροβέρτος ήταν ο αντιπρόσωπος των Αψβούργων στο Λονδίνο ενώ ο Λουδοβίκος και ο Φέλιξ υπηρέτησαν στον Αμερικάνικο στρατό.
Αργότερα η Ζίτα επανήλθε στην Ευρώπη συγκεκριμένα στο Λουξεμβούργο το 1952 όπου ασχολήθηκε με την φροντίδα της υπέργηρης μητέρας της Μαρίας Αντωνίας που πέθανε το 1959 σε ηλικία 96 ετών. Η Ζίτα δεν μπορούσε να επισκεφτεί την Αυστρία γιατί υπήρχε νόμος που απαγόρευε την είσοδο στην χώρα των Αψβούργων που γεννήθηκαν πριν τις 10 Απριλίου 1919, γι' αυτό δεν μπόρεσε να παραστεί στην κηδεία της κόρης της Αδελαΐδας το 1972. Από το 1982 οι αυστηροί νόμοι κατά της δυναστείας χαλάρωσαν με αποτέλεσμα η υπέργηρη Ζίτα να μπορέσει να περάσει τα τελευταία χρόνια της ζωής της στην Αυστρία.