Waffen-SS

Κριτήρια και Εκπαίδευση

Τα κριτήρια επιλογής υποψηφίων των πρώτων ετών εώς και το πρώτο έτος του πολέμου (1940) ήταν πολύ αυστηρά τόσο από φυλετική όσο και ιδεολογική άποψη. Τα στελέχη έπρεπε να έχουν ύψος 1,75 - 1,81cm και να είναι ηλικίας 23 - 35 ετών, να βρίσκονται σε καλή φυσική κατάσταση, να μπορούν να αποδείξουν την φυλετική καθαρότητα εώς και το 1650και να έχουν καθαρό ποινικό μητρώο. Η περίοδος υπηρεσίας ήταν μακροχρόνια, 4 χρόνια για τους οπλίτες, 12 χρόνια για τους υπαξιωματικούς και 25 χρόνια για τους αξιωματικούς. Διαθέτωντας τα πλεονεκτήματα ενός μικρού, ευέλικτου και επίλεκτου έμψυχου δυναμικού εισήχθησαν πολλές καινοτομίες ώς προς την εκπαίδευση. Δόθηκε μεγάλη έμφαση στον τομέα της φυσικής άσκησης και των σωματικών δεξιοτήτων που δεν υπήρχαν στην Βέρμαχτ. Εκπαιδεύονταν καθημερινώς σε πορείες μεγάλων αποστάσεων, στο στίβο, πυγμαχία, κολύμβηση, κωπηλασία. Η εκπαίδευση έπρεπε να σφυρηλατεί την συντροφικότητα και την αμοιβαία εκτίμηση μεταξύ οπλιτών, υπαξιωματικών και αξιωματικών. H ατομική και τακτική εκπαίδευση των οπλιτών,υπαξιωματικών και αξιωματικών ήταν εντατικότερη από αυτή της Βέρμαχτ. Εκπαιδεύονταν σε πλήθος ατομικών και ομαδικών όπλων αλλά και σε ειδικά αντικείμενα (Βαρέα όπλα, αντιαρματικά, αντιεροπορικά, διαβιβάσεις, πληρώματα τεθωρακισμένων αρμάτων και διοικητική μέριμνα)με την μέθοδο σεμιναρίων. Η εκπαίδευση των αξιωματικών γινόταν στις στρατιωτικές σχολές SS Junkerschulen, στο Μπάντ - Τέλτς. Το εκπαιδευτικό σύστημα των SS θεωρούνταν το καλύτερο και το πλέον αποτελεσματικό σύστημα στρατιωτικής εκπαίδευσης κατά την διάρκεια του Β ΠΠ .

Δομή και Οργάνωση

Τα Waffen-SS αυξήθηκαν από τρία συντάγματα σε πάνω από 38 μεραρχίες, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και υπηρέτησαν μαζί με τον τακτικό στρατό, αλλά δεν ήταν ποτέ επίσημα μέρος του. Ο Αδόλφος Χίτλερ αντιστάθηκε στην ενσωμάτωση των Waffen-SS στο στρατό, καθώς προτιμούσε να παραμείνει η ένοπλη πτέρυγα του κόμματος και να γίνει μια ειδική αστυνομική δύναμη μόλις ο πόλεμος κερδιζόταν. Πριν από τον πόλεμο, ήταν υπό τον έλεγχο του SS Führungshauptamt (επιχειρησιακό γραφείο εντολών των SS) υπό τον Reichsführer-SS Χάινριχ Χίμλερ. Κατά την κινητοποίηση τους, ο τακτικός έλεγχος δόθηκε στο Αρχηγείο των Ενόπλων Δυνάμεων (Oberkommando der Wehrmacht).

Ξένοι Εθελοντές

Αρχικά, η ιδιότητα του μέλους ήταν αποδεκτή μόνο για τους ανθρώπους της γερμανικής «Άριας» καταγωγής, η οποία φερόταν ότι είναι η Herrenvolk (κύρια φυλή), σύμφωνα με τη ναζιστική φυλετική ιδεολογία. Οι κανόνες χαλάρωσαν εν μέρει το 1940, αν και οι άλλες φυλετικές ομάδες θεωρούνταν από τους Ναζί ότι είναι «υπάνθρωποι», όπως οι Πολωνοί ή οι Εβραίοι που παρέμειναν αποκλεισμένοι. Ο Χίτλερ επέτρεψε τη διαμόρφωση των μονάδων που αποτελούνταν κυρίως ή αποκλειστικά από ξένους εθελοντές και κληρωτούς. 
Μονάδες Εξωτερικών SS δημιουργήθηκαν από νεοσύλλεκτους σε Αλβανία, Αρμενία, Αζερμπαϊτζάν, Λευκορωσία, Βέλγιο (Βαλλωνία και Φλάνδρα), Βουλγαρία, Δανία, Εσθονία, Φινλανδία, Γαλλία, Γαλικία, Γεωργία, Ουγγαρία, Ινδία, Ιρλανδία, Ιταλία, Λετονία, Λιθουανία , Λουξεμβούργο, Ολλανδία, Νορβηγία, Πολωνία, Ρουμανία, Ρωσία (συμπεριλαμβανομένων Κοζάκων και Τατάρων, Τουρκικές ΣΣΔ Δημοκρατίες), Σλοβακία, Σλοβενία, Ισπανία, Σουηδία, Ουκρανία, Γιουγκοσλαβία, σύνταγμα της Ασίας, Αραβικό σύνταγμα, ΗΠΑ (15-20 εθελοντές) και ένας μικρός αριθμός βρετανικών στρατευμάτων, με την τελευταία μονάδα είναι ένα σημαντικό εργαλείο προπαγάνδας.

Η Διάλυση

Στη μεταπολεμική Δίκη της Νυρεμβέργης, τα μέλη των Waffen-SS καταδικάστηκαν ως εγκληματική οργάνωση, λόγω της σύνδεσης τους με το ναζιστικό κόμμα και τη συμμετοχή σε πολυάριθμα εγκλήματα πολέμου. Οι βετεράνοι των Waffen-SS στερήθηκαν πολλά από τα δικαιώματα που παρέχονταν στους βετεράνους που είχαν υπηρετήσει στο Heer (Στρατό), στη Luftwaffe (Πολεμική Αεροπορία), ή στο Kriegsmarine (Πολεμικό Ναυτικό). Εξαίρεση έγινε για τους κληρωτούς των Waffen-SS που ορκίστηκαν μετά το 1943, οι οποίοι είχαν εξαιρεθεί λόγω της ακούσιας υπηρεσίας τους.