Ηρακλής Τριανταφυλλίδης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννημένος στη Θεσσαλονίκη και μεγαλωμένος στο Σιδηρόκαστρο Σερρών, ο Ηρακλής Τριανταφυλλίδης από πολύ μικρός είχε ιδιαίτερη κλίση στη μουσική, έπαιζε διάφορα όργανα (φυσαρμόνικα, φλογέρα, ακορντεόν, κιθάρα, κ.ά.), έγραφε στίχους, ποίηση, πεζά και συνέθετε τραγούδια και μουσικές.
Τον Ιούνιο του 1980 κυκλοφόρησε μια στιχουργική - ποιητική συλλογή του. Το Δεκέμβριο του 2004 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Παπαϊωάννου ένα βιβλίο του, ο «Ονειροταξιδευτής», που είναι μυθιστόρημα φιλοσοφικής φαντασίας. Έτσι η αναφορά στον Ηρακλή μοιράζεται στο μουσικό, το ποιητικό, και το συγγραφικό του έργο.

Μουσική

Στη μουσική έχουμε μια πρώτη περίοδο με δημιουργία συγκροτημάτων (κυρίως ελληνικού ροκ χαρακτήρα) και μια δεύτερη, όπου γράφει για μεγάλα σύνολα, όπως η ροκ όπερα "Σε άλλους κόσμους", ή μουσικά έργα για μουσικοθεραπεία, όπως η τριλογία "Υδριάλα" και η τετραλογία "Κυνηγός της ευτυχίας".

Συγκροτήματα

Το πρώτο γκρουπ όπου συμμετείχε ήταν το «The Green Birds» (Σιδηρόκαστρο, αρχές δεκαετίας '60) με ρεπερτόριο από Rock'n' Roll, τζαζ και ελληνικά της εποχής και στη συνέχεια δημιούργησε το γκρουπ «Les Etoiles» με ρεπερτόριο από το εποχιακό ροκ.
Την περίοδο 1967-1969, παράλληλα με τις σπουδές του (Χημικός-Μικροβιολόγος στο Δημόκριτο Θεσσαλονίκης και θεωρία μουσικής στο Μακεδονικό Ωδείο), εργάστηκε περιστασιακά ως μουσικός σε διάφορα είδη μουσικής. Εκείνη την εποχή πέρασε από διάφορα σχήματα της Θεσσαλονίκης, όπως το «Τρίο Σαλόνικα» (λατινοαμερικάνικα και ελληνικά εποχής), «The Saints», (ροκ, soul εποχής και δικές τους συνθέσεις) και «The Slides» (ροκ και soul εποχής).

Ηρακλής & Λερναία Ύδρα

Ελληνικό ροκ σχήμα με στοιχεία από τζαζ ροκ και πολλά έθνικ (ελληνική παράδοση), το οποίο δημιουργήθηκε το 1972. Πρόκειται για τη μετεξέλιξη του γκρουπ «Ηρακλής & DNA». Ο στίχος είναι ποιητικός με κοινωνικοπολιτικό προβληματισμό. Οι στίχοι, η μουσική καθώς και η ενορχήστρωση είναι του Ηρακλή Τριανταφυλλίδη.
Το καλοκαίρι του 1973 ο Ηρακλής έγραψε το μουσικό έργο «Σε άλλους κόσμους», που παιζόταν στη μπουάτ της Πλάκας «11η εντολή». Εκεί άκουσε τη δουλειά του ο μουσικός παραγωγός Τάσος Φαληρέας από την EMI και πρότεινε στον Ηρακλή την ηχογράφηση σε δίσκο. Έγιναν συζητήσεις για να κυκλοφορήσει το Πάσχα του 1974, αλλά τελικά αναβλήθηκε. Ο Ηρακλής, που σπούδαζε στην Οδοντιατρική σχολή Αθηνών την περίοδο της Χούντας, δεν είχε οικονομικούς πόρους. Μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου τα πράγματα δυσκόλεψαν περισσότερο από κάθε άποψη και την άνοιξη του 1974, μετά από μια συναυλία στη Θεσσαλονίκη, ξανάφυγε για την Γερμανία. Η συναυλία της Θεσσαλονίκης ήταν και η τελευταία στην Ελλάδα της περιόδου εκείνης και είχε πολύ μεγάλη επιτυχία. Το θέατρο Χατζώκου, όπου έγινε, είχε γεμίσει ασφυκτικά. Το σχήμα, ενισχυμένο με νέα κι αξιόλογα μέλη, είχε μια από τις καλύτερες επιδόσεις. Το 95% εκείνων των τραγουδιών είχε κοπεί από τη λογοκρισία, εντούτοις το πρόγραμμα παίχτηκε ατόφιο, χάρη στον οργανωτή της συναυλίας, Αντώνη Γκαγκαβούζη.
Στη Γερμανία ο Ηρακλής δημιούργησε μαζί με Γερμανούς μουσικούς ένα συγκρότημα, που άνοιξε τη συναυλία του Champion Jack Dupree στις 28 Σεπτεμβρίου 1974 (στο Würselen της Βόρειας Ρηνανίας-Βεσφαλίας) και έπαιξε τη μουσική του με πολύ μεγάλη επιτυχία. Το σχήμα έπαιξε με την ονομασία «Iraklis aus Griechenland» (Ο Ηρακλής από την Ελλάδα) και ήταν επταμελές, ενώ οι περισσότεροι μουσικοί ήταν δανεικοί από άλλα γκρουπ.

Η σύνθεση: Ηρακλής (φωνητικά, διάφορα όργανα), Birgit Rütters (φωνητικά, φλογέρα-μπάσο, πιάνο), Norbert Kranz (μπάσο), Stefan "Steve" Dohmen (βιολί), Volker Beyerle (πλήκτρα), Otto...(κιθάρα, πνευστά),  R.... (κρουστά). Η Birgit εκτός των άλλων έμαθε και τραγούδησε στα ελληνικά το "Αγναντεύεις".
Μετά τη μεγάλη επιτυχία στο live, ο Paul (ο εκπρόσωπος του οργανωτή της συναυλίας και μάνατζερ του Ηρακλή), του πρότεινε να παίξει και στα επόμενα κοντσέρτα που θα γίνονταν προσεχώς, αρχικά με τους «The Passports» (από τα πρώτα τζαζ-ροκ γκρουπ της εποχής) και στη συνέχεια με τους Ολλανδούς «Ekseption» (έντεχνο ροκ).
Η ανάγκη να κάνει ένα μόνιμο δικό του σχήμα έφερε κοντά του τον Edgar, τον καλύτερο ντράμερ της περιοχής, με τρία LP (free jazz) με πολυεθνικά σχήματα στο ενεργητικό του και μαζί με τους Norbert (μπάσο) και Birgit (φωνητικά, πνευστά) από τους παλιούς, συν έναν πιανίστα της τζαζ από την περιοχή κι έναν νεαρό ταλαντούχο φλαουτίστα από τη Βόννη, πέτυχε έναν καταπληκτικό συνδυασμό. Ο Ηρακλής επέστρεψε στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης τον Οκτώβριο του 1974, με πρόθεση να επιστρέψει έγκαιρα στη Γερμανία για τις συναυλίες.
Αυτή όμως η προσωρινή του μετάβαση στην Ελλάδα έγινε μόνιμη, αφού μεσολάβησε η ηχογράφησή του «Σε άλλους κόσμους», που αντί να αρχίσει αμέσως και να τελειώσει μέσα στο μήνα, άρχισε το 1975.
Ύστερα από ένα χρόνο ηχογραφήσεων, το «Σε άλλους κόσμους» κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 1976 σε διπλό άλμπουμ από την EMI, με παραγωγούς τους Τέρενς Κουίκ και Γιάννη Κιουρκτσόγλου. Συμμετείχαν σαράντα μουσικοί, ανάμεσα τους πολλά μέλη από τα διάφορα σχήματα της «Λερναίας Ύδρας», όπως οι Μαγκλάρας (βιολί), Πρωτόπαπας (φλάουτο, πνευστά), Φιλιππίδης (μπάσο), Θεολόγος Στρατηγός (κιθάρα). Συμμετείχαν χορωδίες, παραδοσιακά, κλασικά και ηλεκτρικά όργανα (συνολικά 80 τον αριθμό) και πολλοί τραγουδιστές σε τραγούδια και φωνητικά: Θρ. Αποστόλου, Γ. Ζώη, Ν. Ζιώγαλας, Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας, Χρ. Κουλουμπής, Μ. Ψάλτη, Δ. Πουλικάκος. Ο Νίκος Ξυλούρης ήταν να τραγουδήσει το «Πανηγύρι», όμως τελικά η εταιρεία του δημιούργησε κώλυμα. Ο δίσκος αυτός για διάφορους λόγους δεν προωθήθηκε καθόλου. Ο Ηρακλής έφυγε για το Παρίσι και το Άμστερνταμ.
Το 1976 ξαναδημιουργεί την Λερναία Ύδρα με νέα σύνθεση. Οι συναυλίες δίνονταν χωρίς εισιτήριο. Το κοινό συνεισέφερε με ό,τι και όπως ήθελε στο τέλος της παράστασης. Όλες οι εκδηλώσεις τους είχαν μεγάλη επιτυχία και το κοινό τους ακολουθούσε, όμως οι εσωτερικές τριβές στο πολυμελές γκρουπ, η έλλειψη οικονομικών πόρων (εκείνη την εποχή δεν μπορούσε να επιβιώσει κανείς παίζοντας ροκ), δεν το άφησαν να συνεχίσει την επιτυχημένη του πορεία.
Μετά από καιρό ο Ηρακλής ανασυγκρότησε εκ νέου τη «Λερναία Ύδρα». Παρ' όλες τις επιτυχημένες συναυλίες τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα. Τα ροκ γκρουπ δεν μπορούσαν να επιβιώσουν. Ο Ηρακλής ξανάφυγε για το εξωτερικό, για να γυρίσε και πάλι, ανασυντάσσοντας το γκρουπ με σύνθεση αυτή τη φορά τους Μαριάννα (φωνή), Γιώργο Σιέρα (κιθάρα, φωνητικά), Ηρακλή Σαριδάκη (κιθάρα), Μιχάλη Νικολαΐδη (μπάσο), Θάνο Παπαποστόλου (τύμπανα). Αργότερα στη θέση των Σιέρα και Σαριδάκη ήρθε ο Τάσος Καλιανιώτης και πολύ αργότερα στα τύμπανα ο Στέλιος Ζαχαρίου. Δόθηκαν πολλές επιτυχημένες συναυλίες την περίοδο αυτή στα θέατρα «Λουζιτάνια» και «Βρετάνια», όπως επίσης στο τζαζ-ροκ κλαμπ του Μπαράκου στην Πλάκα.
Αξέχαστη έμεινε, μεταξύ άλλων, η παράσταση στα Γουριά το καλοκαίρι του 1980. Τη συναυλία διοργάνωσαν οι ανεξάρτητοι νέοι του χωριού και είχε μαζευτεί η νεολαία από τις γύρω περιοχές (Αγρίνιο, Μεσολόγγι, Ναύπακτο, κ.ά.), σαν ένα μικρό Γούντστοκ.
Το φθινόπωρο του 1980 ο Ηρακλής άνοιξε τη Σοφίτα στην Πλάκα, που έγινε ελεύθερο βήμα για κάθε είδος καλλιτεχνικής έκφρασης μέχρι το 1984, που έκλεισε. Παράλληλα ανασυγκρότησε μια νέα «Λερναία Ύδρα», έχοντας τον Μιχάλη στο μπάσο και τους Τάσο Φωτοδήμο (τύμπανα), Γιάννη Γιοκαρίνη (πλήκτρα, φωνητικά), Πάνο Πατσόγλου (τρομπόνι) και Γιάννη Κικινή (σαξόφωνο και φλάουτο). Το 1981 η «Λερναία Ύδρα» άλλαξε σύνθεση και με σταθερούς τους Μιχάλη και Φωτοδήμο προστέθηκαν ο Χρήστος Λαγός (κιθάρα) και ο Νίκος Ζιώγαλας (φωνητικά). Με αυτό το σχήμα έπαιζαν επί μία σεζόν στη σοφίτα. Μαζί τους ο Αλέκος Κολιόπουλος και οι Φατμέ. Την εποχή εκείνη κυκλοφόρησε σε ανεξάρτητη παραγωγή το άλμπουμ «Παίζεις με τις μηχανές», ενώ παράλληλα δίνονταν παραστάσεις και σε άλλους χώρους.
Το 1984 και αφού είχε κλείσει η «Σοφίτα» κυκλοφόρησε ένα νέο LP, η «Στιγμή», ενώ συναυλίες δόθηκαν όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά το 1985 και στο Βελιγράδι, με εντυπωσιακή επιτυχία.
Στα τέλη του 1985 το σχήμα έμεινε ως τρίο (κιθάρα - μπάσο - ντραμς) με πιο Jazz-Rock ήχο. Την ίδια εποχή συμμετείχε και ήταν συνιδρυτής της "ΜουΣυνΚΑ" (Μουσική Συνεργατική Κίνηση Αθηνών), που οργάνωνε μουσική σκηνή για τα συγκροτήματα στο Rodeo club. Ύστερα από διαφωνία και σύγκρουση (άνοιξη 1986) αποχώρησε και ίδρυσε - οργάνωσε το καλλιτεχνικό σωματείο Α.Ε.ΤΑ (Ανεξάρτητες Εκφραστικές Τάσεις). Υπήρξε μεγάλη συμμετοχή καλλιτεχνών (πάνω από τριάντα μουσικά συγκροτήματα Αθηνών και επαρχίας, ηθοποιοί, χορευτές, ακροβάτες, ζωγράφοι, ποιητές κλπ. Δίνονταν παραστάσεις μαμούθ (διήμερο στο Λυκαβηττό, διήμερο στο πάρκο Ελευθερίας, ανοιχτά θέατρα Δήμων της Αθήνας).
Παρότι οι δραστηριότητές του δεν του άφηναν ελεύθερο χρόνο, για τις ανάγκες των παραστάσεων της ΑΕΤΑ δημιούργησε και νέα «Λερναία Ύδρα». Το 1987 έστησε το στούντιο πρόβας - ντέμο του Πολύαυλου στο Πεδίο του Άρεως. Μέχρι το 1990 ανασυγκρότησε τη «Λερναία Ύδρα» με διάφορες μορφές, δυνατά σχήματα και ικανοποιητικές εμφανίσεις. Άλλη μια παρόμοια προσπάθεια έγινε γύρω στο 1995. Μια δεκαετία μετά συμμετείχε στην ταινία-ντοκυμαντέρ "Ζωντανοί στο Κύτταρο" του Αντ. Μποσκοΐτη (2006) και στις συναυλίες στο "Κύτταρο" που άνοιξε και πάλι ως ροκ σκηνή (2007). Από εκεί και πέρα ανασυγκροτήθηκε η "Λερναία Ύδρα" και επανήρθε στο προσκήνιο το 2008 με μια εντυπωσιακή εμφάνιση στο "Κύτταρο", όπου ήταν προσκεκλημένα όλα τα μέλη που είχαν περάσει από τη "Λερναία Ύδρα", (πάνω από ογδόντα μουσικοί).
Από τότε το συγκρότημα έκανε και συνεχίζει να κάνει εμφανίσεις σε συναυλίες και μουσικές σκηνές.