L.A. Woman

Ιστορία του δίσκου

Στις 8 Δεκεμβρίου του 1970, κατά τα 27α γενέθλια του, ο Τζιμ Μόρισον ηχογράφησε την απαγγελία ποιημάτων του, μέρος της οποίας κατέληξε στο δίσκο "An American Prayer" του 1978. Μέσα στο μήνα, οι Doors έδωσαν δύο συναυλίες με σκοπό την προώθηση του επερχόμενου άλμπουμ τους, στο Ντάλας στις 11 και στη Νέα Ορλεάνη στις 12 Δεκεμβρίου 1970, στη δεύτερη εκ των οποίων ο Μόρισον κατέρρευσε επί σκηνής, ενώ πιο πριν κατέστρεψε κομμάτι της σκηνής χτυπώντας το με το σταντ του μικροφώνου και είχε καθίσει αρνούμενος να τραγουδήσει.
Το συγκρότημα επέστρεψε στο στούντιο για την ηχογράφηση του "L.A. Woman" αποσκοπώντας στην επάνοδο της δημοτικότητας τους. Η λήξη της συνεργασίας τους με τον μέχρι τότε παραγωγό τους, Πολ Ρόθτσιλντ, οδήγησε το συγκρότημα στην άρνηση του να ηχογραφήσουν το νέο άλμπουμ στα "Sunset Sound Studios", στα οποία είχαν δημιουργήσει τους προηγούμενους δίσκους τους. Η ηχογράφηση πραγματοποιήθηκε στο πρόχειρο στούντιο του συγκροτήματος μετά από πρόταση του μηχανικού ήχου, Μπρους Μπότνικ. Ο Μπότνικ βοήθησε και στην παραγωγή του άλμπουμ, η οποία έγινε από τα μέλη των Doors. Η ηχογράφηση των κομματιών έγινε με το συγκρότημα να παίζει ζωντανά στο στούντιο, ενώ τα φωνητικά ολοκληρώθηκαν στο μπάνιο του στούντιο για να έχουν πιο γεμάτο ήχο. Στη δημιουργία του άλμπουμ συνεισέφεραν ο κιθαρίστας Μαρκ Μπένο και ο μπασίστας Τζέρι Σεφ, ο οποίος είχε συνεργαστεί στο παρελθόν με τον Έλβις Πρίσλεϊ.
Το "L.A. Woman" κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1971, σκαρφαλώνοντας στο αμερικάνικο Top-10 και στην κορυφή των τσαρτ της Ολλανδίας. Οι κριτικές για το δίσκο ήταν πολύ θετικές, με το "AllMusic" να του δίνει 4,5 αστέρια και το "Rolling Stone" πέντε αστέρια. Το 2003, κατατάχθηκε στην 364η θέση της λίστας με τους 500 καλύτερους δίσκους όλων των εποχών από το περιοδικό "Rolling Stone". Από το άλμπουμ κυκλοφόρησαν τα σινγκλ "Love Her Madly" και "Riders on the Storm", τα οποία ανέβηκαν στο αμερικάνικο Top-20, ενώ μπήκαν στο Top-10 του Καναδά, της Γαλλίας και της Αυστραλίας. Ο δίσκος έχει βραβευθεί ως διπλά πλατινένιος στις Ηνωμένες Πολιτείες, τετραπλά πλατινένιος στην Αυστραλία και τριπλά πλατινένιος τον Καναδά.

Ανάλυση τραγουδιών

Ο δίσκος ξεκινάει με το "The Changeling", του οποίου τους στίχους εμπνεύστηκε ο Μόρισον αφού παρακολούθησε την ομώνυμη ταινία στο πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια το 1968. Ο τίτλος αναφέρεται σε ένα μυθολογικό πλάσμα που αντικαθίσταται από ένα βρέφος και ήταν συνήθως παρίας.
Ακολουθεί το "Love Her Madly", το οποίο γράφτηκε από τον Ρόμπι Κρίγκερ σε δωδεκάχορδη κιθάρα και οι στίχοι του μιλούν για τις πολυάριθμες περιπτώσεις κατά τις οποίες οι κοπέλα του και μετέπειτα σύζυγος του, Λιν, απείλησε να χωρίσει μαζί του.
Ο τίτλος του "Been Down So Long" είναι εμπνευσμένος από τη νουβέλα "Been Down So Long It Looks Like Up To Me" του Ρίτσαρντ Φαρίνα και αναφέρεται στα συχνά προβλήματα που αντιμετώπιζαν οι Doors με την αστυνομία.
Τέταρτο κομμάτι του άλμπουμ είναι το "Cars Hiss by My Window", το οποίο έφερε τους εναλλακτικούς τίτλους "The Walking Blues" και "The Bastard Son of Jimmy and Mama Reed". Ο ήχος του wah-wah που ακούγεται είναι η φωνή του Μόρισον ο οποίος αναπαριστά αρχικά την κιθάρα και στη συνέχεια τη φυσαρμόνικα.
Οι στίχοι του ομώνυμου τραγουδιού μιλούν για την οδήγηση με μεγάλη ταχύτητα στον αυτοκινητόδρομο του Λος Άντζελες. Η φράση "Mr. Mojo Risin" είναι αναγραμματισμός του ονόματος του τραγουδιστή (Jim Morrison) και την επαναλαμβάνει στο τέλος του τραγουδιού με αυξανόμενο ρυθμό υποκρινόμενος ότι έρχεται σε οργασμό. Το συγκεκριμένο κομμάτι εκτελέστηκε ζωντανά μόνο στην προαναφερθείσα εμφάνιση του συγκροτήματος στο Ντάλας στις 11 Δεκεμβρίου 1970. Η γυναίκα του τίτλου είναι μεταφορά για την πόλη του Λος Άντζελες.
Ακολουθεί το "L'America" το οποίο είχε ηχογραφηθεί πριν από τα υπόλοιπα τραγούδια του άλμπουμ, γιατί προοριζόταν για την ταινία "Ζαμπρίσκυ Πόιντ" του Μικελάντζελο Αντονιόνι αλλά ο σκηνοθέτης το απέρριψε με αποτέλεσμα να καταλήξει στο δίσκο.
Το "Hyacinth House" συντέθηκε στο σπίτι του Κρίγκερ, από το οποίο εμπνεύστηκαν οι στίχοι για τους υάκινθους (hyacinths) και τα λιοντάρια, δηλαδή τις γάτες του σπιτιού. Ο στίχος "I see the bathroom is clear" (βλέπω ότι το μπάνιο είναι ελεύθερο) είναι κυριολεκτικός και αναφέρεται στο μπάνιο του στούντιο.
Όγδοο κομμάτι του άλμπουμ είναι το "Crawling King Snake", ένα παραδοσιακό μπλουζ τραγούδι το οποίο ηχογραφήθηκε από διάφορους καλλιτέχνες κατά τη δεκαετία του '20, με τον Τζον Λι Χούκερ να το παίζει στα πρώτα χρόνια της καριέρας του, ενώ αργότερα διασκευάστηκε και από άλλους σπουδαίους μουσικούς του είδους όπως ο Howlin' Wolf και ο Muddy Waters.
Προτελευταίο κομμάτι είναι το "The WASP (Texas Radio and the Big Beat)" κατά το οποίο ο Μόρισον απαγγέλει τους στίχους ενός ποιήματος που είχε γράψει χρόνια πριν την ηχογράφηση του δίσκου. Τρία χρόνια πριν το "L.A. Woman", το 1968, οι στίχοι του κομματιού είχαν δημοσιευθεί σε βιβλίο για τους Doors.
Το άλμπουμ κλείνει με το "Riders on the Storm", το τελευταίο τραγούδι που ηχογράφησε ο Τζιμ Μόρισον. Οι στίχοι του τραγουδιού είναι απολογισμός της ζωής του τραγουδιστή και η μουσική του δημιουργήθηκε σε μία πρόβα κατά την οποία έπαιζαν το κομμάτι "Ghost Riders In The Sky" του Σταν Τζόουνς. Ο ήχος της βροχής προήλθε από το ηλεκτρικό πιάνο του Ρέι Μάνζαρεκ. Στο τέλος του τραγουδιού ακούγεται ο ήχος του κεραυνού και η σιγανή φωνή του Μόρισον η οποία χάνεται, κάτι που αποτελεί παρομοίωση με τη το πνεύμα του το οποίο μιλάει από το υπερπέραν.

Τραγούδια

1. The Changeling (Morrison, Krieger, Manzarek, Densmore) - 4:21

2. Love Her Madly (Morrison, Krieger, Manzarek, Densmore) - 3:20

3. Been Down So Long (Morrison, Krieger, Manzarek, Densmore) - 4:41

4. Cars Hiss by My Window (Morrison, Krieger, Manzarek, Densmore) - 4:12

5. L.A. Woman (Morrison, Krieger, Manzarek, Densmore) - 7:49

6. L'America (Morrison, Krieger, Manzarek, Densmore) - 4:37

7. Hyacinth House (Morrison, Krieger, Manzarek, Densmore) - 3:11

8. Crawling King Snake (Hollins) - 5:00

9. The WASP (Texas Radio and the Big Beat) (Morrison, Krieger, Manzarek, Densmore) - 4:16

10. Riders on the Storm (Morrison, Krieger, Manzarek, Densmore) - 7:09