Η Πριγκίπισσα και ο Βάτραχος

Πλοκή

Στη Νέα Ορλεάνη του 1912, μια μοδίστρα, η Ευδώρα, διαβάζει την ιστορία του Πρίγκιπα Βατράχου στην κόρη της, Τιάνα, και τη φίλη της, Σαρλότ ΛαΜπουφ. Η Σαρλότ βρίσκει την ιστορία ρομαντική, σε αντίθεση με την Τιάνα η οποία λέει ότι δεν θα φιλούσε ποτέ ένα βάτραχο. Μέχρι το 1926, η Τιάνα έχει μεγαλώσει και είναι μια ανερχόμενη νεαρή σεφ η οποία κάνει δύο δουλειές για να μπορέσει να μαζέψει αρκετά χρήματα και να αποκτήσει το δικό της εστιατόριο. Ένα όνειρο το οποίο μοιραζόταν μαζί με τον πατέρα της, Τζέιμς, ο οποίος δεν βρίσκεται πια στη ζωή.
Ο Πρίγκιπας Ναβίν της Μαλντονίας φτάνει στη Νέα Ορλεάνη για να καλυτερεύσει την οικονομική του κατάσταση. Έπειτα την οικονομική αποκοπή του από τους γονείς του, ο Ναβίν είναι αναγκασμένος να παντρευτεί μια πλούσια, όμορφη κοπέλα από τον Νότο και η Σαρλότ είναι η τέλεια υποψήφια. Ο Έλι «Μπιγκ Ντάντι» ΛαΜπουφ, ένας πλούσιος βαρώνος της ζάχαρης και πατέρας της Σαρλότ, διοργανώνει ένα χορό/πάρτυ μασκέ προς τιμήν του Ναβίν. Η Σαρλότ προσλαμβάνει την Τιάνα για να φτιάξει λουκουμάδες για τον χορό, δίνοντάς της αρκετά χρήματα. Τα χρήματα αυτά της δίνουν τη δυνατότητα να αγοράσει ένα παλιό εργοστάσιο ζάχαρης το οποίο σκοπεύει να μετατρέψει σε εστιατόριο.
Ο Ναβίν και ο υπηρέτης τους, ο Λόρενς, συναντιούνται με τον Δρ. Φασιλιέ, ένα μάγο γιατρό που χρησιμοποιεί βουντού. Τους προσκαλεί στο εμπορικό του κέντρο, όπου ο Φασιλιέ του πείθει ότι μπορεί να κάνει τα όνειρά τους πραγματικότητα, αλλά κανείς από τους δύο άντρες δε λαμβάνει αυτό που περίμενε. Ο Ναβίν μεταμορφώνεται σε βάτραχο, ενώ ο Λόρενς αποκτά ένα φυλακτό-βουντού το οποίο τον κάνει να μοιάζει στον Ναβίν. Ο Φασιλιέ σκοπεύει να παντρέψει τον Λόρενς με τη Σαρλότ και στη συνέχεια να σκοτώσει τον πατέρα της έτσι ώστε να διεκδικήσει την περιουσία του.
Στον χορό, η Τιάνα ανακαλύπτει ότι μπορεί να χάσει το εργοστάσιο από κάποιον που προσφέρει περισσότερα χρήματα. Αργότερα, συναντά τον Ναβίν ο οποίος, πιστεύοντας ότι είναι πριγκίπισσα εξαιτίας του τρόπου που είναι ντυμένη, της ζητάει να τον φιλήσει για να σπάσει την κατάρα του Φασιλιέ. Η Τιάνα συμφωνεί με αντάλλαγμα να της δώσει τα χρήματα που χρειάζεται για το εργοστάσιο. Όταν τον φιλάει, αντί ο Ναβίν να επιστρέψει στην ανθρώπινη μορφή του, μετατρέπεται η Τιάνα σε βάτραχο. Ένας σκύλος που τους βλέπει αρχίζει να τους κυνηγάει και έπειτα από την καταδίωξη και το χάος που δημιουργείται στον χορό, ο Ναβίν και η Τιάνα καταφέρνουν να ξεφύγουν φτάνοντας σε έναν βάλτο.
Στον βάλτο, η Τιάνα και ο Ναβίν συναντούν τον Λούις, ένα αλιγάτορα που παίζει τρομπέτα και θέλει εδώ και καιρό να γίνει άνθρωπος, αλλά και τον Ρέι, μια πυγολαμπίδα, ο οποίος είναι ερωτευμένος με ένα Αστέρι, νομίζοντας ότι είναι μια άλλη πυγολαμπίδα την οποία ονομάζει Εβαντζελίν. Ο Λούις και ο Ρέι προσφέρονται να οδηγήσουν την Τιάνα και τον Ναβίν στην Μαμά Όντι, μια ιέρεια βουντού, η οποία πιστεύουν ότι μπορεί να αντιστρέψει την κατάρα. Κατά τη διαδρομή, η Τιάνα και ο Ναβίν αναπτύσσουν συναισθήματα ο ένας για τον άλλο. Εν τω μεταξύ, ο Φασιλιέ κάνει μια συμφωνία με τα βουντού πνεύματα, προσφέροντάς τους τις ψυχές των ανθρώπων της Νέας Ορλεάνης ως αντάλλαγμα να του βρουν τον Ναβίν.
Όταν οι τέσσερίς τους βρίσκουν τη Μαμά Όντι, τους λέει ότι ο Ναβίν πρέπει να φιλήσει μιαν αληθινή πριγκίπισσα ώστε να λυθούν τα μάγια. Επιστρέφουν στη Νέα Ορλεάνη για να βρουν τη Σαρλότ, η οποία είναι η πριγκίπισσα του καρναβαλιού, αλλά το φιλί πρέπει να συμβεί πριν από τα μεσάνυχτα. Ο Ναβίν λέει στον Ρέι ότι αγαπάει την Τιάνα και είναι πρόθυμος να παρατήσει τα όνειρά του για χάρη της, αλλά πριν προλάβει να της πει πώς νιώθει, τα πνεύματα τον παγιδεύουν και τον πηγαίνουν στον Φασιλιέ.
Όταν ο Ρέι λέει στην Τιάνα ότι ο Ναβίν την αγαπάει, εκείνη πάει στην παρέλαση του καρναβαλιού για να τον βρει, αλλά βλέπει τον άνθρωπο «Ναβίν» να παντρεύεται τη Σαρλότ. Ο Ρέι σώζει τον Ναβίν και κλέβει το φυλακτό το οποίο μεταμορφώνει τον Λώρενς. Βρίσκει την Τιάνα, της δίνει το φυλακτό και επιχειρεί να κρατήσει μακριά τα πνεύματα ώστε εκείνη να ξεφύγει, αλλά ο Φασιλιέ τον τραυματίζει θανάσιμα όταν τον πατάει. Ο Φασιλιέ βρίσκει την Τιάνα και της λέει ότι θα πραγματοποιήσει το όνειρό της για το εστιατόριο αν του δώσει το φυλακτό. Συνειδητοποιώντας ότι προτιμά να είναι με τον Ναβίν και ότι η προσφορά είναι ένα κόλπο απλά για να πάρει ο Φασιλιέ αυτό που θέλει και να εκπληρώσει το σχέδιό του, η Τιάνα καταστρέφει το φυλακτό. Τα θυμωμένα πνεύματα διεκδικούν και παίρνουν τον Φασιλιέ ως ανταμοιβή για τα χρέη του, σέρνοντάς τον στον δικό τους κόσμο.
Η Τιάνα και ο Ναβίν αποκαλύπτουν τα αισθήματά τους ο ένας προς τον άλλο και εξηγούν την κατάσταση στη Σαρλότ, η οποία συμφωνεί να φιλήσει τον Ναβίν. Όμως, το ρολόι κτυπάει μεσάνυχτα πριν προλάβει να τον φιλήσει, και έτσι οι δυο τους αποφασίζουν ότι είναι αρκετό για αυτούς να ζήσουν μαζί ως βάτραχοι. Ο Ρέι πεθαίνει από τις πληγές του, αλλά κατά τη διάρκεια της κηδείας του ένα δεύτερο αστέρι εμφανίζεται στον ουρανό δίπλα από την Εβαντζελίν. Η Μαμά Όντι παντρεύει την Τιάνα και τον Ναβίν. Εξαιτίας του γάμου, η Τιάνα είναι επισήμως πριγκίπισσα, και έτσι όταν οι δυο τους φιλιούνται σπάει η κατάρα και επανέρχονται στην ανθρώπινη μορφή τους. Το ζευγάρι επιστρέφει στη Νέα Ορλεάνη για να γιορτάσει και η Τιάνα ανοίγει μαζί με τον Ναβίν το εστιατόριό της.

Ανάπτυξη

Η Disney ανακοίνωσε αρχικά ότι η ταινία Μια τρελή, τρελή φάρμα που κυκλοφόρησε το 2004, θα ήταν η τελευταία παραδοσιακή ταινία κινουμένων σχεδίων. Μετά την εξαγορά της Pixar στις αρχές του 2006, ο Έντγουιν Κάτμουλ και ο Τζον Λάσιτερ, ο νέος πρόεδρος και ο επικεφαλής της δημιουργικής ομάδας των Disney Animation Studios, ακύρωσαν αυτή την απόφαση και επανέφεραν τον σχεδιασμό κινουμένων σχεδίων με το χέρι. Αρκετοί εικονογραφιστές οι οποίοι είχαν απολυθεί ή είχαν φύγει όταν το τμήμα του παραδοσιακού σχεδιασμού είχε διαλυθεί το 2003, επανήλθαν και επαναπροσλήφθηκαν. Ο Λάσιτερ έφερε επίσης πίσω τους σκηνοθέτες Ρον Κλέμεντς και Τζον Μάσκερ, των οποίων η δουλειά συμπεριλαμβάνει τις ταινίες Ο μεγάλος Ποντικο-ντετέκτιβ (1986), Η Μικρή Γοργόνα (1989), Αλαντίν (1992), Ηρακλής (1997) και Ο Πλανήτης των Θησαυρών (2002). Οι δυο τους έφυγαν από την εταιρία το 2005 αλλά ο Λάσιτερ παρακάλεσε για την επιστροφή τους για να σκηνοθετήσουν και να γράψουν την ταινία, αφήνοντάς τους να διαλέξουν εκείνοι τον τρόπο που ήθελαν να δουλέψουν γι'αυτήν (παραδοσιακό ή CGI).
Η ιστορία για την ταινία ξεκίνησε με την ένωση δυο διαφορετικών πρότζεκτ που βρίσκονταν ήδη σε ανάπτυξη στην Disney και στην Πιξάρ εκείνη την περίοδο, τα οποία βασίζονταν πάνω στο παραμύθι του Πρίγκιπα Βατράχου. Το ένα πρότζεκτ ήταν βασισμένο στη νουβέλα του Ε.Ντ. Μπέικερ Η Πριγκίπισσα Βάτραχος, στην οποία η ηρωίδα (Πριγκίπισσα Έμμα) φιλάει έναν πρίγκιπα που μεταμορφώθηκε σε βάτραχο (Πρίγκιπας Έτρικ) και μεταμορφώνεται κι αυτή σε βάτραχο. Η Πριγκίπισσα και ο Βάτραχος επαναφέρει τις ταινίες μιούζικαλ, ένα είδος το οποίο χρησιμοποιήθηκε σε αρκετές από τις προηγούμενες επιτυχημένες ταινίες κινουμένων σχεδίων της Disney, και ένα στυλ που οι Μάσκερ και Κλέμεντς δήλωσαν ότι, όπως και στις ταινίες Αλαντίν και Η Μικρή Γοργόνα, εμπνεύστηκαν από τη Χρυσή Εποχή όπου η Disney είχε κυκλοφορήσει ταινίες όπως η Σταχτοπούτα.
Οι Μάσκερ και Κλέμεντς σκέφτηκαν ότι αφού όλα τα παραμύθια διαδραματίζονταν στην Ευρώπη, θα μπορούσαν να δημιουργήσουν ένα που να διαδραματίζεται στις Ηνωμένες Πολιτείες. Δήλωσαν ότι επέλεξαν τη Νέα Ορλεάνη ως φόρο τιμής στην ιστορία της πόλης, για τις «μαγικές» της ιδιότητες, κι επειδή ήταν η αγαπημένη πόλη του Λάσιτερ. Οι σκηνοθέτες πέρασαν δέκα μέρες στη Λουιζιάνα πριν ξεκινήσουν τη συγγραφή της ταινίας.
Η Πριγκίπισσα και ο Βάτραχος ανακοινώθηκε αρχικά με τον τίτλο Η Πριγκίπισσα Βάτραχος τον Ιούλιο του 2006, και οι αρχικές ιδέες και τραγούδια παρουσιάστηκαν στο κοινό τον Μάρτιο του 2007 κατά τη διάρκεια της ετήσιας συνάντησης των μετόχων της Walt Disney Company. Αυτές οι ανακοινώσεις προσέλκυσαν κριτική από τα Αφρο-Αμερικανικά μέσα ενημέρωσης, εξαιτίας των στοιχείων της ιστορίας της ταινίας, των χαρακτήρων και των σκηνικών, τα οποία θεωρήθηκαν ότι ήταν ασεβή. Οι Αφρο-Αμερικανοί κριτικοί δεν ενέκριναν το αρχικό όνομα της ηρωίδας, «Μάντι», εξαιτίας της ομοιότητάς του με τον υποτιμητικό όρο «Μάμι». Επίσης διαμαρτυρήθηκαν για την αρχική καριέρα της Μάντι ως καμαριέρα, την επιλογή του ερωτικού ενδιαφέροντος μιας έγχρωμης ηρωίδας να είναι ένας μη έγχρωμος πρίγκιπας, κάτι το οποίο αναστάτωσε τους αντιπάλους του διαφυλετικού ρομαντισμού στην οθόνη, και την επιλογή ενός έγχρωμου μάγου γιατρού που χρησιμοποιεί βουντού ως τον κακό της ταινίας. Ο τίτλος Η Πριγκίπισσα Βάτραχος επίσης θεωρήθηκε από τους κριτικούς ότι είναι μια μομφή προς τους Γάλλους. Επίσης υπό αμφισβήτηση τέθηκε και το σκηνικό της ταινίας στη Νέα Ορλεάνη, η οποία είχε υποστεί σοβαρές ζημιές από τον τυφώνα Κατρίνα το 2005, έχοντας ως αποτέλεσμα την απέλαση ενός μεγάλου αριθμού κατοίκων, κυρίως έγχρωμων. Οι κριτικοί ισχυρίστηκαν ότι η επιλογή της Νέας Ορλεάνης ως σκηνικό για μια ταινία της Disney με έγχρωμη ηρωίδα ήταν μια προσβολή προς την κατάσταση των θυμάτων του τυφώνα.
Ως απάντηση σε αυτές τις πρώτες κριτικές, ο τίτλος της ταινίας άλλαξε τον Μάιο του 2007 από Πριγκίπισσα Βάτραχος σε Η Πριγκίπισσα και ο Βάτραχος. Το όνομα «Μάντι» άλλαξε σε «Τιάνα», και η δουλειά της ηρωίδας εναλλάχτηκε από καμαριέρα σε σερβιτόρα. Η παρουσιάστρια του τοκ σόου Όπρα Γουίνφρεϊ προσλήφθηκε ως τεχνικός σύμβουλος για την ταινία, κάτι που οδήγησε και στο να χαρίσει τη φωνή της στη μητέρα της Τιάνα, Ευδώρα.

Σενάριο και θέματα

Ο επικεφαλής της ιστορίας, Ντον Χολ, περιέγραψε την πλοκή ως ένα παραμύθι «αρκετά στρεβλωμένο που μοιάζει ολοκαίνουριο», με ένα βασίλειο σε μια μοντέρνα πόλη, έναν όμορφο πρίγκιπα ο οποίος είναι «καζανόβας» και μια εναλλαγή της νεραϊδονονάς με τη Μαμά Όντι. Ο συν-σεναριογράφος Ρομπ Έντουαρτς είπε επίσης ότι Η Πριγκίπισσα και ο Βάτραχος ήταν «μια ταινία για πριγκίπισσες για τον κόσμο που δεν του αρέσουν οι ταινίες με πριγκίπισσες». Καθώς οι σεναριογράφοι σκέφτηκαν ότι το κίνητρο της Τιάνα απλά να ονειρεύεται να αποκτήσει το δικό της εστιατόριο ήταν αρκετά ελκυστικό, το διεύρυναν έτσι ώστε να είναι και του πατέρα της, με την έξτρα φιλοσοφία «το φαγητό φέρνει τους ανθρώπους κοντά σε όλα τα μονοπάτια της ζωής». Ο Μάσκερ και ο Κλέμεντς δήλωσαν ότι ενώ η Τιάνα ξεκινά ως συμπαθητικός χαρακτήρας, τα γεγονότα της πλοκής την κάνουν «να καταλάβει κάποια πράγματα σε βαθύτερο επίπεδο» και να αλλάξει τους ανθρώπους γύρω της. Και οι δύο πρωταγωνιστές μαθαίνουν ο ένας από τον άλλο — ο Ναβίν να αποκτήσει υπευθυνότητα και η Τιάνα να απολαμβάνει τη ζωή — καθώς και από το πάθος του Ρέι για την Εβαντζελίν ότι η τέλεια ισορροπία έρχεται από το να έχεις κάποιον να μοιράζεσαι την εμπειρία της αγάπης. Η Τιάνα έγινε η πρώτη Αφρο-Αμερικανή Πριγκίπισσα της Disney.

Ηθοποιοί φωνής

Την 1η Δεκεμβρίου 2006, δημοσιεύτηκε ένα λεπτομερές κάλεσμα για κάστινγκ για την ταινία στο φόρουμ Manhattan Theatre Source. Η δημοσίευση παρουσίασε την ταινία ως ένα Αμερικανικό μιούζικαλ παραμύθι το οποίο διαδραματίζεται στη Νέα Ορλεάνη κατά την περίοδο της Τζαζ (1920s) και παρείχε μια λεπτομερή λίστα με όλους τους βασικούς χαρακτήρες της ταινίας.
Τον Φεβρουάριο του 2007 γράφτηκε ότι οι ηθοποιοί από την ταινία Dreamgirls, Τζένιφερ Χάντσον και Ανίκα Νόνι Ρόουζ, ήταν οι κύριες υποψήφιες για τη φωνή της Τιάνα και ότι η Αλίσια Κιζ επικοινώνησε απευθείας με τον πρόεδρο των Walt Disney Studios, Ντικ Κουκ, για να πάρει τον ρόλο. Αργότερα γράφτηκε ότι και η Τάιρα Μπανκς υπήρχε στη σκέψη για τον ρόλο. Μέχρι τον Απρίλιο του 2007, επιβεβαιώθηκε ότι η Ρόουζ θα χάριζε τη φωνή της στην Τιάνα. Τρεις μήνες αργότερα, γράφτηκε ότι ο Κιθ Ντέιβιντ θα χάριζε τη φωνή του στον Δρ. Φασιλιέ, τον κακό της ταινίας.

Animation και σχεδιασμός

Ο Κλέμεντς και ο Μάσκερ είχαν συμφωνήσει από πολύ νωρίς ότι το στυλ στο οποίο στόχευαν ήταν πρωτίστως αυτό της ταινίας Η Λαίδη και ο Αλήτης (1955), μια ταινία η οποία εκείνοι και ο Λάσιτερ νιώθουν ότι εκπροσωπεί «το αποκορύφωμα του στυλ της Disney». «Μετά από αυτή, όλα άρχισαν να γίνονται πιο στυλιζαρισμένα, όπως Η Ωραία Κοιμωμένη, Τα 101 σκυλιά της Δαλματίας – οι οποίες είναι επίσης φανταστικές ταινίες, αλλά υπάρχει ένα ιδιαίτερο στυλ (στη 'Λαίδη και τον Αλήτη') το οποίο είναι τόσο κλασικό Disney». Η Λαίδη και ο Αλήτης επηρέασε επίσης σε πολύ έντονο βαθμό το στυλ των σκηνών της Νέας Ορλεάνης, ενώ η ταινία της Disney Μπάμπι (1942), υπηρέτησε ως πρότυπο για της σκηνές στον βάλτο. Η ταινία Μπάμπι περιγράφηκε ως μια στυλιστική αναφορά για τα ζωγραφισμένα φόντα, καθώς σύμφωνα με τον καλλιτεχνικό διευθυντή Ίαν Γκούντινγκ «ο Μπάμπι έδειξε το πώς είναι να νιώθεις ότι είσαι μέσα στο δάσος από το να είσαι από το δάσος». Έτσι, Η Πριγκίπισσα και ο Βάτραχος θα προσπαθούσε με τη σειρά της να αιχμαλωτίσει την αίσθηση της περιπλάνησης στη Νέα Ορλεάνη.
Η προηγούμενη τάση που επικρατούσε στις ταινίες της Disney όπου οι χαρακτήρες και η κινηματογραφία επηρεάζονταν από την CGI-εμφάνιση εγκαταλείφθηκε. Ο Αντρέας Ντέτζα, ένας βετεράνος εικονογραφιστής της Disney ο οποίος επιτηρούσε τον χαρακτήρα της Μαμά Όντι, λέει «Πάντα πίστευα ότι ίσως θα έπρεπε να διακρίνουμε τους εαυτούς μας να πάνε πίσω στο τι είναι καλό το 2D, δηλαδή στο να επικεντρώνεται στο τι μια γραμμή μπορεί να κάνει παρά ο όγκος, το οποίο είναι χαρακτηριστικό του CG. Έτσι κάνουμε λιγότερο υπερβολικές τύπου θεραπείες όπως στον Πλανήτη των Θησαυρών. Πρέπει να δημιουργήσεις έναν κόσμο αλλά [το κάνουμε πιο απλοϊκά]. Τι προσπαθούμε να κάνουμε με την Πριγκίπισσα και τον Βάτραχο είναι να η σύνδεση με πράγματα που οι μεγαλύτεροι έκαναν νωρίτερα. Δεν πρόκειται να είναι γραφική...». Ο Ντέτζα επίσης αναφέρει ότι ο Λάσιτερ στόχευε για τη γλυπτική και διαστατική εμφάνιση της Disney του 1950: «Όλα εκείνα τα πράγματα που δεν ήταν γραφικά, που σημαίνει να χρησιμοποιηθούν ευθείες γραμμές και ο όγκος ροής της μίας πάνω στην άλλη να είναι ένας – μια οργανική αίσθηση στο σχέδιο». Ο Λάσιτερ επίσης ένιωσε ότι η παραδοσιακή εικονογράφηση μπορούσε να δημιουργήσει πιο πιστευτούς χαρακτήρες. Για παράδειγμα, για τον Λουίς τον αλιγάτορα ο οποίος δημιουργήθηκε από τον Έρικ Γκόλντμπεργκ, ο Λάσιτερ είπε: «Είναι η πειστικότητα αυτού του μεγάλου χαρακτήρα να μπορεί να κινείται τριγύρω με αυτόν τον τρόπο». Η χορογράφος Μπέτσι Μπάιτος καλέστηκε από τους σκηνοθέτες να οδηγήσει μια ομάδα από εκκεντρικούς χορευτές οι οποίοι έδωσαν στον κάθε χαρακτήρα ένα διαφορετικό στυλ κίνησης. Οι σχεδιαστές των χαρακτήρων προσπάθησαν να δημιουργήσουν όμορφα σχέδια μέσω λεπτών σχημάτων, ειδικά αφού οι περισσότεροι χαρακτήρες ήταν άνθρωποι. Για τους βατράχους, ενώ οι εικονογραφιστές ξεκίνησαν με πιο ρεαλιστικά σχέδια, τελικά προχώρησαν σε πιο χαριτωμένα «αφαιρώντας όλα τα στοιχεία που κάνουν έναν βάτραχο μη ελκυστικό», όπως είχε γίνει και με τον Τζίμινι Κρίκετ στην ταινία Πινόκιο.
Το λογισμικό της εταιρίας Toon Boom Animation, Toon Boom Harmony, χρησιμοποιήθηκε ως το βασικό λογισμικό πακέτο για την παραγωγή της ταινίας, καθώς το σύστημα CAPS, το οποίο ανέπτυξε η Disney με την Pixar τη δεκαετία του '80 και το χρησιμοποιούσαν στις προηγούμενες ταινίες που γίνονταν με τον παραδοσιακό τρόπο εικονογράφησης, είχε ξεπεραστεί. Το λογισμικό Harmony ενισχύθηκε με έναν αριθμό plug-ins για να προσδώσει στο αποτέλεσμα διάφορα εφέ που να θυμίζουν το σύστημα CAPS, όπως η σκίαση στα μάγουλα και εφέ καπνού. Η πρώτη παραγωγή με την επαναφορά της παραδοσιακής μεθόδου, ένα καρτούν μικρού μήκους με ήρωα τον Γκούφυ που κυκλοφόρησε το 2007 με τον τίτλο How to Hook Up Your Home Theater, εικονογραφήθηκε εν μέρη χωρίς χαρτί χρησιμοποιώντας το Harmony και ευσαίσθητα τάμπλετ αφής της εταιρείας Wacom. Οι εικονογραφιστές συνάντησαν κάποιες δυσκολίες με αυτή την προσέγγιση και αποφάσισαν για την Πριγκίπισσα και τον Βάτραχο να ακολουθήσουν τον τελείως παραδοσιακό τρόπο των σχεδίων με μολύβι σε χαρτί, τα οποία στη συνέχεια σαρώνονται σε συστήματα μέσα σε υπολογιστή.
Η μόνη εξαίρεση, που έγινε τελικά με το νέο λογισμικό Toon Boom Harmony ήταν η σκηνή του ονείρου «Almost There», για την οποία χρησιμοποιήθηκε ένα γραφικό Αρ Ντεκό στυλ βασισμένο στην τέχνη του ζωγράφου Άρον Ντάγκλας της Αναγέννησης του Χάρλεμ. Με την επίβλεψη του Έρικ Γκόλντμπεργκ και σχεδιασμό της Σου Νίκολς, η εικονογράφηση των χαρακτήρων της σκηνής «Almost There» έγινε σε χαρτί χωρίς να περάσουν από το τμήμα καθαρισμού, και σαρώθηκαν απευθείας στη σκηνή με photoshop. Χρησιμοποιώντας το Adobe After Effects, όλη η σκηνή στη συνέχεια ενισχύθηκε για να τονιστεί η εμφάνιση των γραμμών από μολύβι και να γίνει η σύνδεση με το φόντο.
Τα οπτικά εφέ και τα φόντα της ταινίας δημιουργήθηκαν ψηφιακά χρησιμοποιώντας το τάμπλετ Cintiq. Ο Μάρλον Γουέστ, ένας από τους βετεράνους επιτηρητές εικονογράφισης οπτικών εφέ, λέει για την παραγωγή: «Αυτοί οι τύποι είχαν την λαμπρή ιδέα να επαναφέρουν τον παραδοσιακό τρόπο εικονογράφισης, αλλά όλα έπρεπε να ξεκινήσουν από την αρχή. Ένα από τα πρώτα πράγματα που κάναμε ήταν να επικεντρωθούμε στην παραγωγή μικρού μήκους ταινιών, έτσι ώστε να βοηθηθούμε στην επανασύστασή μας με το 2D. Δούλεψα ως επιτηρητής των οπτικών εφέ στη μικρού μήκους με τον Γκούφυ, How to Hook Up Your Home Theater. Ήταν ένα πραγματικό συν για την ομάδα των εφέ, κι έτσι προχωρήσαμε χωρίς χαρτί για την Πριγκίπισσα και τον Βάτραχο». Τα φόντα σχεδιάστηκαν ψηφιακά χρησιμοποιώντας το Adobe Photoshop, και αρκετά από τα αρχιτεκτονικά στοιχεία ήταν βασισμένα σε 3D μοντέλα που δημιουργήθηκαν με το λογισμικό Autodesk Maya. Ένα μεγάλο μέρος του καθαρισμού του εικονογραφημένου και ψηφιακού υλικού και της ένωσής τους δόθηκε σε τρίτες εξωτερικές εταιρείες στο Ορλάντο της Φλόριντα (Premise Entertainment), στο Τορόντο του Καναδά (Yowza Digital Animation) και στο Μπρούκλιν της Βραζιλίας (HGN Produções).

Μουσική

Κατά τη διάρκεια της συνάντησης των μετόχων το 2007, ο Ράντι Νιούμαν και η μπάντα Dirty Dozen Brass παρουσίασαν το τραγούδι που ανοίγει την ταινία, «Down in New Orleans», μαζί με τον διάσημο τραγουδιστή από τη Νέα Ορλεάνη Dr. John να το ερμηνεύει, καθώς σκηνές από την προ-παραγωγή της ταινίας έπαιζαν σε οθόνη. Άλλα τραγούδια που συμπεριλαμβάνονται στην ταινία είναι τα «Almost There» (σόλο της Τιάνα), «Dig a Little Deeper» (από τη Μαμά Όντι), «When We're Human» (ένα τραγούδι για τον Λουίς και Τιάνα-Ναβίν όταν είναι βάτραχοι), «Friends on the Other Side» (σόλο του Δρ. Φασιλιέ) και τα «Gonna Take You There» και «Ma Belle Evangeline» (δύο σόλο για τον Ρέι). Ο Νιούμαν συνέθεσε, διευθέτησε και διεξήγαγε τη μουσική της ταινίας, μια μίξη των στυλ τζαζ, ζιντέκο, μπλουζ και γκόσπελ, τα οποία ερμηνεύτηκαν από τις φωνές των ηθοποιών για τους αντίστοιχους χαρακτήρες καθώς ο R&B τραγουδιστής και τραγουδοποιός Ne-Yo έγραψε και ερμήνευσε το τραγούδι των τίτλων τέλους «Never Knew I Needed», ένα ερωτικό R&B τραγούδι που αναφέρεται στην αγάπη ανάμεσα στους δύο βασικούς χαρακτήρες της ταινίας, Τιάνα και Ναβίν. Υποστηριγμένο από ένα μουσικό βίντεο το οποίο σκηνοθέτησε η Μελίνα Ματσούκα, το «Never Knew I Needed» βγήκε στην κυκλοφορία στο ραδιόφωνο ως διαφημιστικό σινγκλ από το soundtrack της ταινίας.
Το soundtrack της ταινίας περιέχει δέκα καινούρια τραγούδια και εφτά ορχηστρικά. Κυκλοφόρησε στις 23 Νοεμβρίου 2009, μια μέρα πριν την περιορισμένη κυκλοφορία της ταινίας και προβολή της σε Νέα Ορλεάνη και Λος Άντζελες.

Κυκλοφορία

Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες της Νέας Υόρκης και του Λος Άντζελες στις 25 Νοεμβρίου 2009, με την ευρεία κυκλοφορία να ακολουθεί στις 11 Δεκεμβρίου 2009. Η ταινία ήταν αρχικά προγραμματισμένη να βγει στις αίθουσες την ημέρα των Χριστουγέννων του 2009, αλλά αυτό άλλαξε λόγω της κυκλοφορίας της ταινίας Ο Άλβιν και η παρέα του 2 την ίδια μέρα. Η Πριγκίπισσα και ο Βάτραχος είχε μια περιορισμένη επανακυκλοφορία στις αίθουσες από τα AMC Theatres, η οποία διήρκεσε από τις 6 μέχρι τις 12 Οκτωβρίου 2017, ως μέρος της καμπάνιας Dream Big, Princess.

Προώθηση

Η Πριγκίπισσα και ο Βάτραχος υποστηρίχθηκε ευρέως από προωθητικά εμπορικά προϊόντα και πριν την κυκλοφορία της ταινίας αλλά και μετά. Παρόλο που η βασική προώθηση από την Disney δεν ξεκίνησε πριν τον Νοέμβριο του 2009, η προώθηση από στόμα σε στόμα δημιούργησε μια θετική ζήτηση προϊόντων πολύ πριν την κυκλοφορία της ταινίας. Οι αμφιέσεις της Πριγκίπισσας Τιάνα ξεπούλησαν πριν τη γιορτή του Χαλοουίν ενώ ένα πακέτο δώρων με προϊόντα περιποίησης για τα μαλλιά της Τιάνα από την εταιρεία Carol's Daughter, ξεπούλησε μέσα σε εφτά μόνο ώρες μέσω της ιστοσελίδας της εταιρείας. Άλλα προγραμματισμένα προωθητικά προϊόντα συμπεριελάμβαναν ένα βιβλίο μαγειρικής για παιδιά, ακόμα και νυφικά. Λίγους μήνες πριν την κυκλοφορία, η Πριγκίπισσα Τιάνα εμφανιζόταν επίσης και στο σόου Disney on Ice: Let's Celebrate!. Η ταινία προωθήθηκε επίσης μέσω διαφημίσεων, συμπεριλαμβανομένου μία διαφήμιση της εταιρείας GEICO όπου ο Ναβίν, ως βάτραχος, συνομιλεί με τη μασκότ εταιρείας.
Μια παρέλαση και ένα σόου με τον τίτλο Tiana's Showboat Jubilee! έκανε πρεμιέρα στις 26 Οκτωβρίου 2009 στο θεματικό πάρκο «Μαγικό Βασίλειο» της Disney στη Φλόριντα και στις 5 Νοεμβρίου στη Disneyland στην Καλιφόρνια. Στη Disneyland, στο θεματικό τμήμα του πάρκου New Orleans Square, ηθοποιοί έκαναν παρέλαση κατά μήκος του Rivers of America και στη συνέχεια επιβιβάζονταν στο πλοίο του πάρκου. Από εκεί το καστ, το οποίο συμπεριελάμβανε την Πριγκίπισσα Τιάνα, τον Πρίγκιπα Ναβίν, τον Λούις και τον Δρ. Φασιλιέ, τραγουδούσαν τραγούδια από την ταινία και στη συνέχεια έπαιζαν ένα μικρό θεατρικό το οποίο λάμβανε χώρα μετά τα γεγονότα της ταινίας. Στο θεατρικό στη Disneyland, οι ηθοποιοί τραγουδούσαν ζωντανά, ενώ στη Walt Disney World όχι.
Το Tiana's Showboat Jubilee! ανέβηκε και στα δύο θεματικά πάρκα μέχρι τις 3 Ιανουαρίου 2010. Στο πάρκο της Disneyland, το σόου αντικαταστήθηκε από το Princess Tiana's Mardi Gras Celebration, στο οποίο εμφανιζόταν η Πριγκίπισσα Τιάνα μαζί με πέντε χορευτές από το αυθεντικό «Mardi Gras dancers» και την μπάντα του πάρκου «Jambalaya Jazz Band», οι οποίοι τραγουδούσαν τραγούδια από την ταινία. Το «Tiana's Mardi Gras Celebration» ολοκληρώθηκε επίσημα στις 3 Οκτωβρίου 2010. Ωστόσο, επέστρεψε στη Disneyland από το 2011 μέχρι το 2013 ως μέρος του «Limited Time Magic», το οποίο ανέβαινε τα Σαββατοκύριακα.
Η Τιάνα εμφανίζεται επίσης στο New Generation Festival της Disneyland στο Παρίσι. Μερικοί από τους χαρακτήρες της ταινίας εμφανίζονται συχνά στο World of Color, το νυχτερινό σόου στο συντριβάνι στο πάρκο Disney California Adventure. Η Disney ανακοίνωσε στις 4 Ιουνίου 2009 ότι θα κυκλοφορούσε ένα βιντεοπαιχνίδι εμπνευσμένο από την ταινία. Το παιχνίδι κυκλοφόρησε αποκλειστικά για τις πλατφόρμες Wii and Nintendo DS τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς και περιγράφηκε επίσημα ως «περιπέτεια μέσω του συναρπαστικού κόσμου της Νέας Ορλεάνης σε ένα οικογενειακό βιντεοπαιχνίδι». Το παιχνίδι περιλαμβάνει γεγονότα της ταινίας και διάφορες δοκιμασίες για την Πριγκίπισσα Τιάνα.

Home media

Η Πριγκίπισσα και ο Βάτραχος κυκλοφόρησε στη Βόρεια Αμερική σε DVD και Blu-ray στις 16 Μαρτίου 2010.
Η ταινία είναι διαθέσιμη σε DVD, Blu-ray και πακέτο Blu-ray. Το πακέτο περιλαμβάνει το DVD και ψηφιακά αντίγραφα της ταινίας, μαζί με τον δίσκο Blu-ray. Η ταινία κυκλοφόρησε σε DVD και Blu-ray στην Αυστραλία στις 2 Ιουνίου 2010 και στις 21 Ιουνίου της ίδιας χρονιάς στο Ηνωμένο Βασίλειο. Μέχρι τον Δεκέμβριο του 2010, το DVD πούλησε 4,475,227 αντίγραφα και είχε έσοδα $71.3 εκατομμύρια, φτάνοντας στην ένατη θέση πωλήσεων DVD για το 2010.

Αποδοχή

Η οικονομική και κριτική επιτυχία της ταινίας Η Πριγκίπισσα και ο Βάτραχος έπεισε τη Disney να δώσει το πράσινο φως στην κυκλοφορία τουλάχιστον μιας ταινίας κινουμένων σχεδίων φτιαγμένη με τον παραδοσιακό χειρόγραφο τρόπο εικονογράφησης κάθε δύο χρόνια. Εντούτοις, η διαδικτυακή σελίδα /Film σημείωσε τον Ιούλιο του 2014, με την κυκλοφορία μιας χειρόγραφης σειράς εικόνων της ταινίας Ψυχρά κι Ανάποδα, η οποία είχε γίνει ψηφιακά, ότι οποιεσδήποτε μελλοντικές ταινίες κινουμένων σχεδίων φτιαγμένες με τον παραδοσιακό τρόπο «είχαν μπει στο συρτάρι», αφού Η Πριγκίπισσα και ο Βάτραχος δεν κατάφερε να απογειώσει το box office. Ωστόσο, δυο μήνες αργότερα αρκετοί καλλιτέχνες της Disney ανακοίνωσαν ότι δούλευαν σε μια ανεξάρτητη ταινία κινουμένων σχεδίων με τον παραδοσιακό τρόπο εικονογράφησης, την Hullabaloo, ως μέρος μιας προσπάθειας να φέρουν πίσω ταινίες κινουμένων σχεδίων στις οποίες η εικονογράφηση γινόταν μόνο με το χέρι. Παρόλα αυτά, τα Walt Disney Animation Studios συνέχισαν να χρησιμοποιούν και τους δύο τρόπους εικονογράφησης, παραδοσιακό με το χέρι και ψηφιακό, σε μεταγενέστερες ταινίες.

Box office

Στην περιορισμένης κυκλοφορίας προβολή μιας μέρας, η ταινία είχε έσοδα $263,890 σε δύο αίθουσες και $786,190 το πρώτο Σαββατοκύριακο. Την ημέρα της ευρείας κυκλοφορίας της, η ταινία είχε έσοδα $7 εκατομμύρια σε 3,434 αίθουσες. Συνέχισε με έσοδα $24.2 εκατομμύρια το πρώτο Σαββατοκύριακο προβολής σημειώνοντας κατά μέσο όρο έσοδα $7,050 ανά αίθουσα, καταλαμβάνοντας την πρώτη θέση στη λίστα εσόδων εκείνο το Σαββατοκύριακο. Απετέλεσε την ταινία κινουμένων σχεδίων με τα υψηλότερα έσοδα στις πρώτες μέρες προβολής της ανάμεσα σε όσες κυκλοφόρησαν τον μήνα Δεκέμβριο, ένα ρεκόρ που προηγουμένως κατείχε η ταινία Beavis and Butt-Head Do America. Η ταινία έκλεισε με συνολικά έσοδα $104.4 εκατομμύρια (σε Ηνωμένες Πολιτείες και Καναδά) και $267 εκατομμύρια (παγκοσμίως), σημειώνοντας επιτυχία στο box office και γινόμενη η πέμπτη ταινία κινουμένων σχεδίων με τα υψηλότερα έσοδα για το 2009. Αν και η ταινία ξεπέρασε σε έσοδα τις πιο πρόσφατες ταινίες κινουμένων σχεδίων που είχαν γίνει με τον παραδοσιακό τρόπο σχεδιασμού στο χέρι όπως οι Ο Αυτοκράτορας έχει Κέφια, Η Χαμένη Ατλαντίδα, Ο Πλανήτης των Θησαυρών, Ο Αδελφός μου ο Αρκούδος και Μια Τρελή, Τρελή Φάρμα, είχε λιγότερη επιτυχία από αυτές που είχαν κυκλοφορήσει κατά την Αναγέννηση της Disney. Ο σχεδιαστής κινουμένων σχεδίων της Disney Τομ Σίτο συνέκρινε την πορεία της ταινίας στο box office με αυτήν της ταινίας Ο μεγάλος Ποντικο-ντετέκτιβ (1986), η οποία είχε ακολουθήσει την αποτυχία της προηγούμενης χρονιάς, Το μαύρο καζάνι.
Κοιτάζοντας πίσω τέσσερα χρόνια αργότερα, ο Κάτμουλ αναγνώρισε ότι η Disney είχε κάνει ένα «σοβαρό λάθος» στη διαδικασία προώθησης και κυκλοφορίας της ταινίας. Το τμήμα προώθησης των Walt Disney Studios είχε προειδοποιήσει ότι η λέξη «πριγκίπισσα» στον τίτλο «θα οδηγούσε τους θεατές να πιστέψουν ότι η ταινία ήταν μόνο για κορίτσια», αλλά η διοίκηση επέμενε να κρατήσει τη λέξη στον τίτλο επειδή πίστευαν ότι η εξαιρετική ποιότητα της ταινίας και ο όμορφος χειρόγραφος σχεδιασμός θα προσελκούσε όλο το κοινό, αγόρια και κορίτσια όλων των ηλικιών. Το τμήμα προώθησης φαίνεται να επιβεβαιώθηκε στην πρόβλεψή του ότι αρκετοί θα απέφευγαν την ταινία νομίζοντας ότι απευθύνεται «μόνο σε μικρά κορίτσια». Αυτό το λάθος έγινε ακόμη πιο σύνθετο από το γεγονός ότι η ταινία κυκλοφόρησε πέντε μέρες πριν την ταινία Avatar.
Εφτά χρόνια αργότερα, ο Λάσιτερ είπε στο περιοδικό Variety: «Ήμουν αποφασισμένος να φέρω πίσω τον παραδοσιακό τρόπο δημιουργίας κινουμένων σχεδίων επειδή ένιωσα ότι ήταν μια μεγάλη κληρονομιά της Disney και επειδή αγαπώ αυτή τη μορφή τέχνης ... έμεινα έκπληκτος που η Πριγκίπισσα δεν πήγε καλύτερα. Το ψάξαμε πολύ σε βάθος και κάναμε μεγάλη έρευνα. Παρακολουθήθηκε ως ξεπερασμένη ταινία από το κοινό».

Κριτική αποδοχή

Η ταινία έλαβε θετικές κριτικές από τους κριτικούς, οι οποίοι εξύμνησαν την εικονογράφηση, τους χαρακτήρες, τη μουσική και τα θέματα. Η ιστοσελίδα συλλογής κριτικών Rotten Tomatoes αναφέρει ότι 85% από τις 191 κριτικές είναι θετικές, δίνοντας στην ταινία ένα μέσο όρο 7.4/10. Στο τμήμα της κριτικής ομοφωνίας της σελίδας διαβάζουμε «Η ζεστασιά της παραδοσιακής εικονογράφησης κάνει αυτό το περιστασιακά ελαφρύ παραμύθι ένα ζωντανό και γοητευτικό παρασκεύασμα για τις γιορτές». Η ιστοσελίδα Metacritic δίνει στην ταινία 73/100 βασιζόμενη σε 29 κριτικές.
Η Λίζα Σβαρτζμπάουμ από το περιοδικό Entertainment Weekly έδωσε στην ταινία «Α» και χειροκρότησε τη δημιουργική ομάδα της ταινίας για «την υποστήριξη στον παραδοσιακό σχεδιασμό που ακολουθεί την κλασική Disney». Ο Κερκ Χάνικατ από το περιοδικό The Hollywood Reporter εξύμνησε τα στούντιο της Disney για «την ανακάλυψη εκ νέου του παραδοσιακού σχεδιασμού στο χέρι» και για «ένα πράγμα που λέγεται ιστορία». Ο Ντέιβιντ Τζερμέιν από το Associated Press έγραψε: «Η Πριγκίπισσα και ο Βάτραχος δεν έρχεται δεύτερη μετά την Πεντάμορφη και το Τέρας ή τον Βασιλιά των Λιονταριών. Είναι απλά ευχάριστη, μια γοητευτική παλιομοδίτικη ταινία η οποία δεν κυνηγά να είναι η επόμενη ταινία επιτομή στα κινούμενα σχέδια στη σύγχρονη κουλτούρα». Ο Τζάστιν Τσανγκ από το περιοδικό Variety ήταν λιγότερο δεκτικός, δηλώνοντας ότι «αυτή η πολυαναμενόμενη επιστροφή σε ένα σεβάσμιο ύφος δε έφτασε ποτέ την προηγούμενη δόξα της Disney». Ο Τζόι Νεμάγιερ από την εφημερίδα New York Daily News έδωσε στην ταινία 3/5 αστέρια λέγοντας «Η Πριγκίπισσα και ο Βάτραχος σπάει το φράγμα του χρώματος του δέρματος στις Πριγκίπισσες της Disney, αλλά είναι μια επιστροφή στον παραδοσιακό τρόπο σχεδιασμού και η ιστορία της είναι ξαναειπωμένη». Ο Σκοτ Φούντας της εφημερίδας Village Voice βρήκε ότι «η ταινία ως σύνολο δεν προσέγγισε ποτέ το πνεύμα, την εξυπνάδα και το μπρίο της διήγησης μιας ιστορίας όπως είχαν οι ταινίες της Disney κατά την πρώτη περίοδο του 1990 (Η Πεντάμορφη και το Τέρας, Ο Βασιλιάς των Λιονταριών) ή είχαν σχεδόν όλες της Pixar». Η Μπέτσι Σιάρκι της εφημερίδας Los Angeles Times έδωσε θετική κριτική ισχυριζόμενη ότι «οι διάλογοι είναι φρέσκοι και έξυπνοι, τα θέματα αγέραστα, ο ρυθμός γρήγορος και η επιστροφή στο παραδοσιακό σχεδιασμό όμορφα εκτελεσμένη». Ο κριτικός ταινιών Ρότζερ Ίμπερτ από την Chicago Sun-Times έδωσε στην ταινία 3/4 αστέρια και θαύμασε το βήμα που έκανε πίσω η Disney προς τον παραδοσιακό σχεδιασμό, το σενάριο, «'Οχι 3-D! Όχι γυαλιά! Όχι έξτρα χρέωση στο εισιτήριο! Όχι ξέφρενη, ανούσια δράση! Και...ευχάριστο αλλά μη αναμενόμενο! Μια ιστορία! Χαρακτήρες! Πλοκή! Ακριβώς έτσι είναι οι κλασικές ταινίες κινουμένων σχεδίων!», αλλά δήλωσε ότι η ταινία «ξυπνά αναμνήσεις από τη Χρυσή Εποχή της Disney αλλά δεν την φτάνει, όπως είπα, αλλά είναι πνευματώδης και θα επιτρέψει στα παιδιά να την απολαύσουν χωρίς να τα παρενοχλείς οπτικά».
Η Τζοάννα Ρομπλέντο από τον μη κερδοσκοπικό οργανισμό Common Sense Media έδωσε στην ταινία 3/5 αστέρια γράφοντας «Πρώτη Αφρο-Αμερικανίδα Πριγκίπισσα είναι ένα καλό πρότυπο». Ο Σέντ Μπράιαν της τοπικής NBC-TV του Σιάτλ εξύμνησε την ταινία και την ονόμασε «Την καλύτερη ταινία της Disney από τον Βασιλιά των Λιονταριών».
Μετά την κυκλοφορία της, η ταινία δημιούργησε αντιδράσεις ανάμεσα σε κάποιους Χριστιανούς εξαιτίας της χρησιμοποίησης των βουντού της Λουιζιάνα ως βασικό εργαλείο στην πλοκή. Στην κριτική της ταινίας από το περιοδικό Christianity Today αναφέρονται τα σεξουαλικά υπονοούμενα και η χρήση βουντού, υποστηρίζοντας ότι οι σκηνές με τον Δρ. Φασιλιέ και τους «φίλους του από την άλλη πλευρά» περιέχουν πολλά τρομακτικά στοιχεία και ότι τα μικρά παιδιά μπορεί να φοβηθούν. Η χρησιμοποίηση βουντού στην ταινία ως είδος μαγείας αντί ως θρησκεία επέφερε επίσης κριτική από μη-Χριστιανικές ομάδες.