Ελισάβετ του Βιντ

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο παλάτι του Μονρεπό στο Νόυβιντ. Ήταν η κόρη του πρίγκιπα Χέρμαν του Βιντ και της πριγκίπισσας Μαρίας του Νασσάου, αδελφής του Αδόλφου μεγάλου δούκα του Λουξεμβούργου. Από μικρή ηλικία είχε καλλιτεχνικές ανησυχίες, που φάνηκε αργότερα και με την ενασχόλησή της με τη λογοτεχνία. Ήταν επίσης ανιψιά της βασίλισσας Σοφίας της Σουηδίας, ενώ η ίδια είχε ανιψιό τον Γουλιέλμο του Βιντ, μετέπειτα πρίγκιπα της Αλβανίας από τον αδελφό της Γουλιέλμο-Αδόλφο του Βιντ. Στην ηλικία μόλις των 16 ετών, εθεωρείτο πιθανή σύζυγος του τότε πρίγκιπα Εδουάρδου της Ουαλίας, μετέπειτα βασιλιά του Ηνωμένου Βασιλείου και αυτοκράτορα της Ινδίας. Εθεωρείτο μάλιστα ιδανική νύφη από την βασίλισσα Βικτωρία, η οποία ενθάρρυνε την κόρη της πριγκίπισσα Βικτωρία, μετέπειτα σύζυγο του Γερμανού αυτοκράτορα Φρειδερίκου Γ΄, να συναναστρέφεται με την Ελισάβετ. Αργότερα, ο διάδοχος του βρετανικού θρόνου νυμφεύτηκε την Αλεξάνδρα της Δανίας, μετέπειτα βασίλισσα του Ηνωμένου Βασιλείου και αυτοκράτειρα της Ινδίας.
Γνωρίστηκε πρώτη φορά με τον μέλλοντα σύζυγό της πρίγκιπα Κάρολο του Οίκου Χοεντσόλερν-Ζιγκμαρίνγκεν στο Βερολίνο το 1861, όταν η οικογένειά της βρισκόταν στην Αυλή του Βερολίνου προς επίτευξη ενός βέλτιστου γάμου. Αργότερα το 1869, όταν ο Κάρολος έλαβε τον τίτλο του πρίγκιπα της Ρουμανίας, επέστρεψε στην Γερμανία προς αναζήτηση της μέλλουσας συζύγου του. Επανασυνδέθηκε με την Ελισάβετ και τελικώς παντρεύτηκαν στο Νόυβινττον ίδιο χρόνο. Το μοναδικό παιδί του, η πριγκίπισσα Μαρία, απεβίωσε το 1874 στην ηλικία των 3 ετών, γεγονός που δεν μπορούσε να ξεπεράσει η μητέρα της. Στέφθηκε βασίλισσα της Ρουμανίας του 1881, όταν η Ρουμανία ανακηρύχθηκε σε βασίλειο. Οι σχέσεις του βασιλικού ζεύγους αναφερόταν ως παγωμένες σε όλη την διάρκεια του γάμου τους, ενώ ο βασιλιάς Κάρολος ασχολείτο αποκλειστικά με τα τεκταινόμενα της βασιλείας του. Η ίδια η Ελισάβετ είχε αναφέρει, ότι ήταν τέτοια η προσήλωση του συζύγου της με την πολιτική, που «κοιμόταν με το στέμμα». Ο θάνατος της κόρης τους επέτεινε το ψυχρό κλίμα, αλλά προς το τέλος της ζωής τους, υπήρξε μια επαναπροσέγγιση.
Κατά την διάρκεια του Ρωσοτουρκικού Πολέμου του 1877-1878, αφοσιώθηκε στη φροντίδα των τραυματιών και ίδρυσε το Τάγμα της Ελισάβετ, που απέδιδε παράσημα με χρυσό σταυρό πλαισιωμένο με μπλε κορδέλα σε διακεκριμένα πρόσωπα. Προσπάθησε να ενθαρρύνει τις γυναίκες να συνεχίζουν τις σπουδές τους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και ίδρυσε συλλόγους αρωγής για την επίτευξη κοινωφελών σκοπών. Ήταν καλλιτεχνική φύση, αφού διακρινόταν για την έφεσή της στο πιάνο, καθώς και σε άλλα όργανα, στο τραγούδι, στη ζωγραφική και στη λογοτεχνία και ειδικότερα στην ποίηση, στη λαογραφία και στις νουβέλες. Εκτός από τα πολυάριθμα πρωτότυπα έργα της, διέδωσε σε λογοτεχνική μορφή πολλούς από τους θρύλους της ρουμανικής επαρχίας. Απεβίωσε στο Βουκουρέστι και ο τόπος ταφής της βρίσκεται στον καθεδρικό ναό της πόλης Κουρτέα ντε Άργκες.

Συμπεριφορά

Το 1881, λόγο της έλλειψης διαδόχου στο ρουμανικό θρόνο, ο Κάρολος Α΄ υιοθέτησε τον ανιψιό του Φερδινάνδο. Ο Φερδινάνδος σε μια ξένη βασιλική Αυλή και μακριά από την πατρίδα του, συνδέθηκε με μία από τις γυναίκες της Αυλής της Ελισάβετ, τη συγγραφέα Ελένα Βακαρέσκου. Η βασίλισσα Ελισάβετ, στενή φίλη της Έλενας, ενθάρρυνε τη σχέση μεταξύ του Φερδινάνδου και της Έλενας, παρόλο που το Σύνταγμα απαγόρευε την τέλεση του γάμου μεταξύ του διαδόχου του θρόνου με μια γυναίκα ρουμανικής καταγωγής. Αυτό οδήγησε στην αυτοεξορία της Ελισάβετ, στη πόλη που μεγάλωσε, και της Ελένα στο Παρίσι, ενώ ο Φερδινάνδος αναζήτησε στην Ευρώπη μία σύζυγο. Τελικώς νυμφεύτηκε την πριγκίπισσα Μαρία του Εδιμβούργου, εγγονή της βασίλισσας Βικτωρίας από τον γιο της Αλφρέδο. 
Η υπόθεση συνέβαλε στην ενίσχυση της αντίληψης, ότι η Ελισάβετ ήταν ονειροπόλα και εκκεντρική. Αρκετά ασυνήθιστη για μια βασίλισσα ήταν η προσωπική της άποψη, όπως έγραψε σε κάποιο ημερολόγιό της, ότι θεωρούσε, πως μια δημοκρατική μορφή διακυβέρνησης ήταν προτιμότερη από την μοναρχία. Η άποψή της δεν δημοσιεύτηκε παρά μετά τον θάνατό της.