The House of Blue Light

Η ιστορία και τα κομμάτια του δίσκου

Το "The House of Blue Light" είναι ένα άλμπουμ το οποίο έφερε μία πιο προοδευτική προσέγγιση στη μουσική των Deep Purple. Παρ' όλη την αρχική απογοήτευση των φανατικών οπαδών του συγκροτήματος πλέον θεωρείται ένα καλό άλμπουμ και δεν είναι λίγοι αυτοί που το θεωρούν καλύτερο από το "Perfect Strangers". Στην προσπάθεια τους να κάνουν εμπορική επιτυχία με κάποιο σινγκλ και επηρεαζόμενοι από τον κιθαρίστα Ρίτσι Μπλάκμορ έφτασαν να έχουν ένα παρόμοιο ήχο με τους Rainbow των αρχών της δεκαετίας του '80 σε κάποια κομμάτια όπως το "Bad Attitude" και το "The Unwritten Law".
Η συνέχεια όμως του δίσκου είναι διαφορετική αφού κομμάτια όπως το "Strangeways" και το "The Spanish Archer" είναι χαρακτηριστικά για την εξοικείωση του ήχου του συγκροτήματος με την εποχή στην οποία ηχογραφήθηκε μαζί με την προσθήκη ανατολίτικων στοιχείων. Η παραγωγή του δίσκου όπως και ο ήχος του είναι από τους καλύτερους που είχε μέχρι τότε το συγκρότημα.
Ο δίσκος ξεκινάει με το "Bad Attitude" με δυνατή κιθάρα και πολύ έντονα φωνητικά από τον Ίαν Γκίλαν, με στίχους οι οποίοι πιθανότατα περιέχουν υπονοούμενα για τις συνεχείς διαμάχες του με το Μπλάκμορ, ενώ σε ανάλογο στυλ είναι και το "Mad Dog" με κλασικό ριφ του Μπλάκμορ αλλά και ένα πειραματικό σόλο synth πλήκτρων. Το "Dead or Alive" με το οποίο κλείνει το άλμπουμ είναι χέβι μέταλ κομμάτι με δυνατό κιθαριστικό ριφ. Τα πιο προοδευτικά κομμάτια του δίσκου είναι το "The Spanish Archer" και το "Strangeways". Το πρώτο περιέχει ένα μεγάλο κιθαριστικό σόλο από τον Μπλάκμορ με εξαιρετική μελωδία ενώ το δεύτερο θυμίζει το τραγούδι "Perfect Strangers" με ένα ριφ ανατολίτικου στυλ και σόλο πλήκτρων και κιθάρας. Οι στίχοι του Ίαν Γκίλαν στο βαρύ blues κομμάτι "Mitzie Dupree" είναι γραμμένοι στα κενά ανάμεσα σε συναυλίες και βασισμένοι σε μία πραγματική ιστορία με πρωταγωνιστή τον ίδιο. Το "The Unwritten Law" είναι ένα κομμάτι βασισμένο στα τύμπανα και ο Ίαν Πέις παίζει ένα πολύ ωραίο σόλο στο τέλος του κομματιού. Το "Call of the Wild" είναι το σινγκλ του δίσκου με μία αίσθηση νοσταλγίας για το παλιό rock 'n roll οδηγούμενη από το hammond του Τζον Λορντ. Τέλος, το "Hard Lovin' Woman" είναι ένα γρήγορο χαρντ ροκ κομμάτι, κατάλληλο για ζωντανές εκτελέσεις ενώ το "Black & White" είναι ένα mid tempo τραγούδι με περίεργη μελωδία.
Ο δίσκος ηχογραφήθηκε στο Στόου του Βερμόντ των Ηνωμένων Πολιτειών, το 1986. Το συγκρότημα μετέβη εκεί στις 12 Απριλίου και η συγκεκριμένη τοποθεσία αποτέλεσε την τελική τους επιλογή μετά την απόρριψη ενός άλλου στούντιο στη Μασσαχουσέτη. Τον Αύγουστο του 1986 ο Ίαν Πέις δήλωσε ότι πραγματοποιούνταν τα τελευταία μέρη των ηχογραφήσεων, ενώ η παραγωγή έγινε από τον Ρότζερ Γκλόβερ και η μίξη έγινε στα "Union Studios" στο Μόναχο της Γερμανίας, στα τέλη Σεπτεμβρίου.
Αρχική ονομασία του δίσκου ήταν "Black & White", ενώ άλλα ονόματα που εξετάστηκαν ήταν τα "The Acid Test" και "It's Not That Bad!". Σύμφωνα με το Ρίτσι Μπλάκμορ, μεγάλο μέρος του δίσκου επανηχογραφήθηκε και γι' αυτό το λόγο υπήρξε καθυστέρηση στην κυκλοφορία του. Οι τελικές κόπιες έφθασαν στα γραφεία της "Polydor" στις 18 Δεκεμβρίου 1986 και η επίσημη ημερομηνία κυκλοφορίας ορίστηκε στις 12 Ιανουαρίου του 1987.
Η εμπορική επιτυχία του δίσκου ήταν μεγάλη, αν και δεν έφτασε στο επίπεδο του "Perfect Strangers". Το άλμπουμ ανέβηκε στο βρετανικό Top-10 και την κορυφή των τσαρτ στη Γερμανία, τη Σουηδία και τη Φινλανδία, ενώ γενικότερα μπήκε στο Top-20 σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες. Επίσης, ανέβηκε στο # 9 στην Ιαπωνία και το # 34 στις Ηνωμένες Πολιτείες. Έχει βραβευθεί ως ασημένιος δίσκος στη Μεγάλη Βρετανία και χρυσός στον Καναδά.
Η περιοδεία για την προώθηση του "The House of Blue Light" ξεκίνησε με τρεις εμφανίσεις στην Βουδαπέστη της Ουγγαρίας στα τέλη Ιανουαρίου του 1987. Συνέχισαν με οκτώ εμφανίσεις στη Γερμανία, ενώ καθ' όλη τη διάρκεια του Φεβρουαρίου περιόδευσαν στην Ευρώπη περνώντας από την Ελβετία, τη Γαλλία, το Βέλγιο, την Ολλανδία και τη Σουηδία. Στις 3 και 4 Μαρτίου πραγματοποίησαν δύο εμφανίσεις στο "Wembley Arena" του Λονδίνου, συνεχίζοντας στο Εδιμβούργο στις 6 και στο "NEC" του Μπέρμιγχαμ στις 7 και 8 Μαρτίου.
Το αμερικάνικο κομμάτι της περιοδείας ξεκίνησε από το "Civic Centre" του Πόρτλαντ στις 16 Απριλίου 1987, με το συγκρότημα να δίνει 27 συναυλίες μέχρι τις 30 Μαΐου. Η περιοδεία ολοκληρώθηκε με δέκα συναυλίες από τις 19 Αυγούστου μέχρι τις 7 Σεπτεμβρίου 1987, στη Φινλανδία, τη Νορβηγία, την Αυστρία, τη Γερμανία και την Ιταλία.

Τα τραγούδια

1. Bad Attitude (Blackmore, Gillan, Glover, Lord)
2. The Unwritten Law (Blackmore, Gillan, Glover, Paice)
3. Call of the Wild (Blackmore, Gillan, Glover, Lord)
4. Mad Dog (Blackmore, Gillan, Glover)
5. Black & White (Blackmore, Gillan, Glover, Lord)
6. Hard Lovin' Woman (Blackmore, Gillan, Glover)
7. The Spanish Archer (Blackmore, Gillan, Glover)
8. Strangeways (Blackmore, Gillan, Glover)
9. Mitzi Dupree (Blackmore, Gillan, Glover)
10. Dead or Alive (Blackmore, Gillan, Glover)