google/wiki40b huggingface dataset:
Οξείδιο του ασβεστίου

Χρήση ως όπλου

Το 80 π.Χ., ο Ρωμαίος στρατηγός Σερτώριος χρησιμοποίησε πνιγηρά σύννεφα από καυστική σκόνη οξειδίου του ασβεστίου για να νικήσει τους Χαρακιτανούς της Ιβηρικής, που είχε βρει καταφύγιο σε απρόσιτες σπηλιές. Μια παρόμοια σκόνη χρησιμοποιήθηκε στην Κίνα για να καταστείλει μια ένοπλη επανάσταση χωρικών το 178 AD, όταν άρματα οξειδίου του ασβεστίου (lime chariots) εξοπλισμένα με φυσερά φύσηξαν σκόνη οξειδίου του ασβεστίου στα πλήθη.
Ο David Hume, στην Ιστορία της Αγγλίας, αφηγείται ότι στην αρχή της βασιλείας του Ερρίκου Γ', το αγγλικό ναυτικό κατέστρεψε τον γαλλικό στόλο εισβολής τυφλώνοντας τον εχθρικό στόλο με οξείδιο του ασβεστίου. Το οξείδιο του ασβεστίου μπορεί να έχει χρησιμοποιηθεί στις μεσαιωνικές ναυτικές συρράξεις - μέχρι τη χρήση των "κονιαμάτων ασβεστίου" για να ρίχνεται στα εχθρικά πλοία.
Το οξείδιο του ασβεστίου θεωρείται επίσης ότι υπήρξε συστατικό του υγρού πυρός. Κατά την επαφή με το νερό, το οξείδιο του ασβεστίου μπορεί να αυξήσει τη θερμοκρασία του πάνω από 150 °C και να αναφλέξει το καύσιμο.

Ασφάλεια

Λόγω της έντονης αντίδρασης του οξειδίου του ασβεστίου με το νερό, το οξείδιο του ασβεστίου προκαλεί σοβαρό ερεθισμό όταν αναπνευστεί ή τοποθετηθεί σε επαφή με υγρό δέρμα ή μάτια. Η εισπνοή του μπορεί να προκαλέσει βήχα, φτάρνισμα, δύσπνοια. Μπορεί έπειτα να εξελιχθεί σε εγκαύματα με  διάτρηση του ρινικού διαφράγματος, κοιλιακό πόνο, ναυτία και εμετό. Αν και το οξείδιο του ασβεστίου δεν θεωρείται επικίνδυνο για φωτιά, στην αντίδραση του με το νερό μπορεί να μπορεί να απελευθερώσει αρκετή θερμότητα ώστε να αναφλέξει εύφλεκτα υλικά.
Λάνο

Γεωγραφία

Η Λάνο βρίσκεται δυτικά των Σαμόα, ανατολικά του Σαβάι και ανατολικά της Φάασαλελεαγκα. Βρίσκεται στην οδό Νορθ Κόουστ Ρόουντ. Βρίσκεται λίγα μίλια νότια της Ασάγκα.

Τουρισμός

Η Λάνο έχει αμμώδεις παραλίες με άσπρη άμμο. Είναι κατάλληλη και για σέρφινγκ.
Κάρολος Αλέξανδρος πρίγκιπας της Βυρτεμβέργης

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Αλβέρτου τιτουλάριου βασιλιά & δούκα της Βυρτεμβέργης και της Μαργαρίτας-Σοφίας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Καρόλου-Λουδοβίκου διαδόχου της Αυστρίας.
Γεννήθηκε στη Στουτγάρδη και έγινε Βενεδικτίνος μοναχός με το όνομα Όντο. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου βοήθησε πρόσφυγες, Εβραίους, φυλακισμένους και γι' αυτό αναφέρθηκε στους Ναζί.
Το 1964 απεβίωσε στο Άλτσχαουζεν σε ηλικία 68 ετών.
Στάμφορντ Μπριτζ

Ιστορία του γηπέδου

Το γήπεδο εγκαινιάστηκε στις 28 Απριλίου 1877 και τα πρώτα χρόνια χρησιμοποιήθηκε από την Αθλητική Λέσχη του Λονδίνου μέχρι το 1905.Το 1904 το γήπεδο αγοράστηκε από τα αδέρφια Γκάς και Τζέι ΤΙ Μιαρς, οι οποίοι αγοράζοντας και μια επιπλέον γειτονική έκταση δημιούργησαν ένα καθαρά ποδοσφαιρικό γήπεδο. Το νέο στάδιο σχεδίασε ο αρχιτέκτονας Άρτσιμπαλντ Λέιτς.
Αρχικά, οι αδερφοί Μιαρς πρόσφεραν το Στάμφορντ Μπριτζ στην ομάδα της περιοχής, την Φούλαμ ΦΚ, αλλά δεν βρήκαν ανταπόκριση. Τότε αποφάσισαν να ιδρύσουν ένα νέο σωματείο, στο οποίο να ανήκει το γήπεδο. Έτσι η Τσέλσι ιδρύθηκε για να στεγαστεί στο νέο γήπεδο, σε αντίθεση με τις περισσότερες ομάδες που πρώτα ιδρύθηκαν κι αργότερα στεγάστηκαν σε δικό τους γήπεδο. Επειδή υπήρχε ήδη ομάδα με το όνομα της συνοικίας, η Φούλαμ, έδωσαν την ονομασία Τσέλσι στον σύλλογο, δηλαδή το όνομα της γειτονικής περιοχής, αφού απέρριψαν διάφορες ιδέες, όπως Κένσιγκτον ΦΚ, Στάμφορντ Μπριτζ ΦΚ και Λόνδινο ΦΚ.
Το αυθεντικό Στάμφορντ Μπριτζ είχε χωρητικότητα 100.000 θέσεων, κυρίως ορθίων και από τις αρχές της δεκαετίας του ’30 είχε μια σκεπαστή εξέδρα, την Shed End, που ήταν ο χώρος των φανατικών οπαδών. Το 1935 σημειώθηκε το πρώτο επίσημο ρεκόρ προσέλευσης 82.905 θεατών σε αγώνα πρωταθλήματος εναντίον της Άρσεναλ. Όμως, στις 13 Νοεμβρίου 1945 πάνω από 100.000 συγκεντρώθηκαν για να παρακολουθήσουν το φιλικό αγώνα της Τσέλσι εναντίον της Ντιναμό Μόσχας, χωρίς να καταμετρηθούν ακριβώς.
Τη δεκαετία του ’70 το γήπεδο ανακαινίστηκε και η χωρητικότητά του περιορίστηκε σε 50.000 θέσεις καθήμενων θεατών. Η δαπάνη της ανακαίνισης ήταν μεγάλη και ο σύλλογος κόντεψε να χάσει το γήπεδο που ήταν ενέχυρο στους δανειστές. Μόλις τη δεκαετία του ’90 η ομάδα συνήλθε από τα χρέη της ανακαίνισης.
Για να αποφευχθούν στο μέλλον τα οικονομικά προβλήματα που προέκυψαν από την περιπέτεια αυτή, τα δικαιώματα του γηπέδου έχουν παραχωρηθεί στον μη κερδοσκοπικό οργανισμό "Chelsea Pitch Owners", ο οποίος κατέχει και την ιδιοκτησία του ονόματος. Έτσι αν κάποιος θελήσει να μετακινήσει το σύλλογο σε άλλο στάδιο, δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει το όνομα "Τσέλσι".
Ο μέσος όρος θεατών που παρακολουθεί την ομάδα είναι σήμερα πάνω από 40.000, τοποθετώντας το σύλλογο στην πέμπτη θέση στην Αγγλία.Το γήπεδό αναφέρεται συχνά και ως «Μπριτζ».
Βουθρωτό

Ιστορία

Το ημερολόγιο του Βουθρωτού βρίσκεται στον Μηχανισμό των Αντικυθήρων. Η πόλη μνημονεύεται κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους, όταν ενεπλάκη στους εμφυλίους πολέμους της Αυτοκρατορίας μεταξύ Καίσαρος και Πομπηίου. Αργότερα αναφέρεται το Βουθρωτό επί αυτοκράτορος Δεκίου, επί του οποίου εμαρτύρησε εκεί ο Άγιος Θερίνος. Μνημονεύεται ως έδρα επισκόπου το 458 και το 535 μΧ. Το Β. ήταν μία από τις 12 πόλεις που αποτελούσαν την επαρχία της παλαιάς Ηπείρου.  Ως σημαντικό φρούριο μνημονεύεται συχνά στους μεσαίους χρόνους. Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Φράγκους το Βουθρωτό υπόκειται στον Δεσπότη της Ηπείρου. Την εποχή εκείνη μεταβιβάζεται ή καταλαμβάνεται από διάφορες δυτικές δυνάμεις (Σικελία, Ναβάρρα, Βενετία κλπ). Τους διάφορους κατακτητές ή διεκδικητές ενδιέφερε κυρίως το φρούριο, που προσέφερε ασφάλεια στη γειτονική Κέρκυρα, και τα πλούσια ιχθυοτροφεία, που προσέφεραν εισόδημα. Κατά τον 15ο αι. η πόλη εγκαταλείφθηκε και διατηρήθηκε μόνο το φρούριο και τα ιχθυοτροφεία, που συχνά προσβάλλονταν από τους Τούρκους. Από το 1925 ιταλική αρχαιολογική αποστολή άρχισε ανασκαφές, που έφεραν στο φως σημαντικά ευρήματα προϊστορικών, ελληνικών, ρωμαϊκών και βυζαντινών χρόνων.

Μυθολογία

Σύμφωνα με τον μύθο, ο Αινείας επισκέφτηκε το Βουθρωτό στο ταξίδι του από την Τροία. Στο μέρος αυτό συνάντησε την Ανδρομάχη και τον Έλενο, οι οποίοι επίσης είχαν ταξιδέψει από την Τροία και τώρα βασίλευαν στην Χαονία.

Σύγχρονη εποχή

Το 1797 το Βουθρωτό τέθηκε υπό γαλλικό έλεγχο, όταν παραχωρήθηκε στη Βενετία από το Ναπολέοντα ως μέρος της συνθήκης του Κάμπο Φόρμιο. Το 1799 ο Οθωμανικός και τοπικός κυβερνήτης Αλή Πασά του Τεπελένι κατέκτησε την πόλη, η οποία έγινε μέρος της αυτοκρατορίας μέχρι την ανεξαρτησία της Αλβανίας το 1912. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, η θέση της αρχικής πόλης είχε παραμείνει αχρησιμοποίητη για αιώνες και ήταν περιτριγυρισμένη από βάλτους.

Ως τουριστικός προορισμός

Η αρχαία πόλη γίνεται όλο και πιο δημοφιλής τουριστικός προορισμός, προσελκύοντας εκδρομείς από το κοντινό ελληνικό νησί της Κέρκυρας, και άλλα μέρη της Ευρώπης και της Αλβανίας. Τα ιπτάμενα δελφίνια (30 λεπτά) και τα μικρά πλοία (90 λεπτά) λειτουργούν καθημερινά από το Νέο Λιμάνι της Κέρκυρας και το λιμάνι των Αγίων Σαράντα. Το Βουθρωτό είναι προσβάσιμο από τους Αγίους Σαράντα μέσω του αναβαθμισμένου δρόμου είτε με λεωφορείο είτε με ταξί.
Το Εθνικό Πάρκο Βουθρωτού είναι ανοιχτό όλο το χρόνο από τις 8 το πρωί μέχρι το σούρουπο. Το μουσείο είναι ανοιχτό από τις 08:00 το πρωί μέχρι τις 16:00. Οδηγοί στα Αγγλικά και στα Αλβανικά είναι προς πώληση στο εκδοτήριο εισιτηρίων έξω από τον αρχαιολογικό χώρο. Οι οδηγοί περιλαμβάνουν πληροφορίες για τα μνημεία του Βουθρωτού και τα περιβαλλοντικά μονοπάτια γύρω από το Βουθρωτό, καθώς και για άλλους κοντινούς αρχαιολογικούς χώρους στη νότια Αλβανία.
Βασιλικό θέατρο

Το Βασιλικό Θέατρο ιδρύθηκε στην Αθήνα το 1900 όμως έκλεισε μόλις το 1908 και το κτήριο δόθηκε σε κοινή χρήση μέχρι τη δεκαετία του 1930. Στις 3 Μαΐου του 1930 επανιδρύθηκε με νόμο του τότε Υπουργού Παιδείας, Γεωργίου Παπανδρέου ως το Εθνικό Θέατρο.

Προϊστορία

Ο Γεώργιος Α΄ της Ελλάδας κατά τη διάρκεια περιοδείας του στην Ευρώπη, επισκέφθηκε το Λονδίνο όπου συνάντησε τον Ευστράτιο Ράλλη, ο οποίος του δώρησε το ποσό των 10.000 λιρών, προκειμένου να αξιοποιήσει το ποσό όπως αυτός θέλει. Ο μονάρχης έκρινε πως έπρεπε να δημιουργηθεί θέατρο και το 1891 τοποθετήθηκε θεμέλιος λίθος σε οικόπεδο της οδού Αγίου Κωνσταντίνου που ανήκε στο κράτος.

Η ίδρυση

Το Βασιλικό Θέατρο ιδρύθηκε το 1900 υπό τη διεύθυνση του Άγγελου Βλάχου - ο οποίος όμως αποχώρησε πριν από την έναρξη των παραστάσεων - και λειτούργησε με προσκλήσεις. Στις 24 Νοεμβρίου του 1901 έγινε η πρεμιέρα του θεάτρου η οποία περιελάμβανε έναν μονόλογο από τη «Μαρία Δοξαπατρή» του Βερναρδάκη και τα κωμικά μονόπρακτα «Ο θάνατος του Περικλέους» (του Δ. Κορομηλά) και «Ζητείται υπηρέτης»» (του Χ. Αννίνου) υπό τη συνοδεία ζωντανής ορχήστρας. Παράλληλα, ιδρύθηκε και η Βασιλική Δραματική Σχολή με καθηγητές τους Θωμά Οικονόμου και Αριστοτέλη Κουρτίδη. Το θέατρο θα κλείσει το 1908, με τελευταία παράσταση στις 29 Απριλίου της χρονίας εκείνης, έχοντας ανεβάσει 144 έργα, και με 644 παραστάσεις. Από αυτά τα 28 ήταν νεελληνικά και τα 17 πρωτοπάιχτηκαν στη σκηνή του.
Το Βασιλικό θέατρο, με σκηνοθέτη τον Θωμά Οικονόμου και πρωταγωνίστριες την Αικατερίνη Βερώνη και τη Μαρίκα Κοτοπούλη απότελεσε το αντίπαλο δέος στη «Νέα Σκηνή» του Χρηστομάνου. Το 1903 έγινε η αιτία ισχυρών παθών και διχονοιών, με την παράσταση της τριλογίας "Ορέστεια", που συνοδεύτηκε από θερμά επεισόδια τα οποία προκάλεσε η γλωσσική διαμάχη για την πεζή μετάφραση σε συντηρητική δημοτική του Γ. Σωτηριάδη, γνωστά και ως Ορεστειακά, (με δύο νεκρούς και επτά τραυματίες).
Φαλόπια η πολυανθής

Περιγραφή

Η Φ. η πολυανθής (F. multiflora), είναι ένα ποώδες πολυετές (perennial) αναρριχώμενο φυτό το οποίο φτάνει σε ύψος τα 2-4 m (6 ft 7 in–13 ft 1 in) από τον ξηλώδη κόνδυλο (tuber). Τα φύλλα έχουν μήκος 3-7 cm (1,2–2,8 in) και πλάτος 2-5 cm (0,79–1,97 in), σχήματος πεπλατισμένου βέλους, με ένα ολόκληρο περιθώριο. Τα άνθη είναι διαμέτρου 6-7 mm (0,24–0,28 in), λευκά ή πρασινωπά-λευκά, που παράγονται με κοντά, πυκνές ανθήλες (panicles) μήκους μέχρι 10-20 cm (3,9–το 7,9 in) το καλοκαίρι μέχρι τα μέσα του φθινοπώρου. Ο καρπός είναι αχαίνιο (achene). μήκους 2.5–3 mm (0.098–0.118 in).
Μια άλλη ονομασία για την F. multiflora είναι fo-ti.

Παραδοσιακή ιατρική

Η Φ. η πολυανθής (F. multiflora) χρησιμοποιείται στην παραδοσιακή Κινεζική ιατρική ως τονωτικό και ως μια θεραπεία αντι-γήρανσης.. Δεν υπάρχουν επαρκή επιστημονικά στοιχεία που να καθορίζουν την αποτελεσματικότητα κάθε θεραπείας.

Τοξικότητα

Η Φ. η πολυανθής (F. multiflora) είναι ηπατοτοξική. Πιστεύεται ότι αυτό είναι λόγω των χημικών συστατικών 2,3,4',5-tetrahydroxystilbene 2-O-β-D-glucoside (THSG) και emodin. Έχει μια LD₅₀ πάνω από 100 g/kg στα ποντίκια. Το επεξεργασμένο υλικό θεωρείται ασφαλέστερο από το ακατέργαστο. Η υπερκατανάλωση μπορεί να οδηγήσει σε ηπατική βλάβη, ηπατική ανεπάρκεια ή την τοξικότητα που προκαλείται από την ηπατίτιδα. Το εκχύλισμά του περιέχει ένα στιλβένιο glycoside.
Κβαντικός αριθμός

Οι κβαντικοί αριθμοί είναι κάποιοι αριθμοί που αντιστοιχούν σε φυσικές ποσότητες (όπως η ενέργεια, η στροφορμή και το σπιν), οι οποίες διατηρούνται σε ένα κβαντικό σύστημα με την πάροδο του χρόνου, και οι οποίοι περιγράφουν τις τιμές που λαμβάνουν οι αντίστοιχες αυτές φυσικές ποσότητες. Από τη στιγμή που οποιοδήποτε κβαντικό σύστημα μπορεί να έχει έναν ή περισσότερους κβαντικούς αριθμούς, δεν έχει νόημα η παράθεση μιας λίστας με όλους τους κβαντικούς αριθμούς που υπάρχουν.

Στοιχειώδη σωματίδια

Τα στοιχειώδη σωματίδια περιέχουν αρκετούς εσωτερικούς κβαντικούς αριθμούς. Όμως, πρέπει να γίνει κατανοητό ότι τα στοιχειώδη σωματίδια είναι κβαντικές καταστάσεις του καθιερωμένου μοντέλου της σωματιδιακής φυσικής, οπότε οι κβαντικοί αριθμοί αυτών των σωματιδίων υπακούν στην ίδια σχέση με τη Χαμιλτονιανή αυτού του μοντέλου, όπως οι κβαντικοί αριθμοί του μοντέλου του Μπορ για τη Χαμιλτονιανή του. Με άλλα λόγια, κάθε κβαντικός αριθμός αντικατοπτρίζει και μια συμμετρία του προβλήματος.
Τυπικοί κβαντικοί αριθμοί που σχετίζονται με συμμετρίες του χωροχρόνου είναι το σπιν (που σχετίζεται με τη συμμετρία στροφής), η αρτιότητα, η C-αρτιότητα και η Τ-αρτιότητα (που σχετίζεται με τη συμμετρία Πουανκαρέ του χωροχρόνου). Τυπικές εσωτερικές συμμετρίες είναι οι λεπτονικοί και οι βαρυονικοί αριθμοί ή το ηλεκτρικό φορτίο.
Βικιπαίδεια στα Κανάντα

Ιστορία

Στις 16 Αυγούστου 2009 η εν λόγω έκδοση της Βικιπαίδειας είχε περίπου 6.800 άρθρα, και ήταν η 100η μεγαλύτερη έκδοση της Βικιπαίδειας.
Τον Ιανουάριο του 2013, είχε 12.961 άρθρα με 93 ενεργούς χρήστες και 2.680 εικόνες, και ήταν η 108η μεγαλύτερη έκδοση της Βικιπαίδειας εκείνη την εποχή.
Τον Ιανουάριο του 2016, η Βικιπαίδεια στα Κανάντα ήταν η δέκατη μεγαλύτερη και ως εκ τούτου η μικρότερη Βικιπαίδεια στις Ινδικές γλώσσες. Ο διαχειριστής Omshivaprakash αποδίδει την έλλειψη άρθρων στην έλλειψη ενδιαφέροντος μεταξύ της κοινότητας της γλώσσας Κανάντα, στη έλλειψη ευαισθητοποίησης για τη Βικιπαίδεια στα Κανάντα και την έλλειψη εργαλείων πληκτρολόγησης στη γλώσσα, καθώς και στη περιορισμένη πρόσβαση στο Διαδίκτυο σε περιοχές της Καρνάτακα.
Άγιος Κωνσταντίνος Φωκίδας (νησίδα)

Γεωγραφία - Ιστορία

Ο Άγιος Κωνσταντίνος, μαζί με τη νησίδα του Αγίου Αθανασίου, βρίσκονται στα νότια και απέναντι από το λιμάνι της Ιτέας. Στο βυθό, ανάμεσα στα δύο αυτά νησάκια, διακρίνονται υπολείμματα πέτρινης γέφυρας μήκους περίπου 210 μέτρων, για την οποία πιθανολογείται ότι πως πρόκειται για βυζαντινή κατασκευή η οποία τα ένωνε και γκρεμίστηκε εξαιτίας κάποιου γεωλογικού φαινομένου. Αναφέρεται ότι το 1720 λειτουργούσε σχολείο το οποίο είχε ιδρύσει ο Νικόλαος Λογοθέτης και δίδαξαν ο ιερομόναχος Καβρίκος από την Αγία Ευφημία μαζί με τον Πρωτόπαπα από τα Άγραφα. Το σχολείο σταμάτησε να λειτουργεί μετά τα Ορλωφικά.
Στο νησάκι υπάρχει ομώνυμο εκκλησάκι, δρομικής κατασκευής, με μικρό καμπαναριό, που κτίστηκε επί τουρκοκρατίας. Σύμφωνα με το «Χρονικό του Γαλαξιδίου» κατά την περίοδο Επανάστασης του 1821 λειτούργουσε νοσοκομείο για την περίθαλψη των τραυματισμένων αγωνιστών. Κάθε χρόνο, στις 21 Μαΐου, γιορτάζει πανηγυρικά και οι πιστοί μετακινούνται με τα ψαροκάικα της περιοχής.
Το 1827, κατέφυγε σε αυτό η ατμοκίνητη φρεγάτα «Καρτερία» κατά τη ναυμαχία της Αγκάλης, στην οποία 8 τουρκικά πλοία βρέθηκαν αντιμέτωπα με έξι πλοία της Ελλάδας και της Βρετανίας και η οποία τελικά έληξε με νίκη του ελληνοβρετανικού στόλου.

Διοικητικά

Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο Άγιος Κωνσταντίνος είναι μη κατοικίσιμη νησίδα η οποία μαζί με την Ιτέα και τη νησίδα του Αγίου Αθανασίου, συναποτελούν την Δημοτική Κοινότητα Ιτέας που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ιτέας του Δήμου Δελφών. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά στις 05/04/1981 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Ιτέας.
Δημήτριος Προμπονάς

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στη Νάξο σε ηλικία 16 ετών εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, για να γίνει βοηθός φαρμακοποιού. Έπειτα από πολλές δυσκολίες, εγγράφηκε στο Γυμνάσιο και μετά σπούδασε στο Πανεπιστήμιο, αποκτώντας πτυχίο Φαρμακευτικής το 1909. Άνοιξε δικό του φαρμακείο στην οδό Πειραιώς.
Εξελέγη βουλευτής Κυκλάδων το 1946 με τον Συνδυασμό Εθνικής Πολιτικής Ενώσεως (Κόμμα Βενιζελικών Φιλελευθέρων), λαμβάνοντας 2.007 ψήφους.
Απεβίωσε στις 6 Μαΐου 1949 ενώ ήταν εν ενεργεία βουλευτής και την κενωθείσα έδρα του κατέλαβε ο Δημήτριος Ρεδιάδης. Η κηδεία του έγινε την επομένη από τον ιερό ναό Αγίου Κωνσταντίνου Ομονοίας.
Μετά τον θάνατό του κληροδότησε στο δήμο της Αθήνας έκταση 40 περίπου στρεμμάτων και το μεγαλύτερο τμήμα της περιουσίας του δωρήθηκε στην Πολεμική Αεροπορία (έθεσε ως μοναδικό όρο στη διαθήκη του να γίνει ένα πάρκο αναψυχής για τους Αθηναίους).
Χθόνια

Τα Χθόνια ήταν αρχαία ελληνική ετήσια θερινή εορτή που τελούνταν κυρίως στην Ερμιόνη περί τα μέσα του Καλοκαιριού προς τιμή της Χθονίας Δήμητρας.
Κατά την εορτή αυτή οι κάτοικοι της πόλης ενδεδυμένοι με λευκούς χιτώνες και στεφανωμένοι με άνθη πορεύονταν σε πομπή στο ναό της θεάς στο ιερό του οποίου κάθονταν σε θρόνους τέσσερις γραίες, οι οποίες και θυσίαζαν με δρεπάνια τις προσκομιζόμενες τέσσερις δαμάλεις την μία μετά την άλλη.
Στο δε σηκό του ναού υπήρχαν τα αγάλματα της Δήμητρας και της Αθηνάς, ενώ στον περίβολο του ναού βρίσκονταν οι τάφοι των παλαιότερων ιερειών που είχαν πεθάνει.
Πολλοί συνδυάζουν την χριστιανική εορτή της Κοίμησης της Θεοτόκου ως συνέχεια των αρχαίων χθονίων.
Άτσο Ι΄ των Έστε

Βιογραφία

Ήταν γιος του Φραντσέσκο Β΄ των Έστε, κυβερνήτη της Πάρμα και της Ταντέα ντι Μπαρμπιάνο. Ο πατέρας του ήταν εγγονός του Φραντσέσκο Α΄, τρίτου γιου του Ομπίτσο Β΄ μαρκήσιου της Φερράρα. Aνήκε σε πλάγιο κλάδο των Έστε.
Δεύτερος γιος του Ομπίτσο Β΄ ήταν ο Αλντομπραντίνο Β΄ και γιος αυτού ο Αλβέρτος. Ο Αλβέρτος το 1383 απέκτησε, από μία μη νόμιμη σχέση του με την Ιζόττα, γιο τον Νικολό Γ΄. Αργότερα ο Αλβέρτος νυμφεύτηκε, αλλά η σύζυγός του απεβίωσε χωρίς απογόνους. Έπειτα νυμφεύτηκε την Ιζόττα, νομιμοποιώντας τον γιο του. Ωστόσο όταν το 1393 απεβίωσε και ο Νικολό Γ΄ τον διαδέχθηκε, ο Άτσο Ι΄ αμφισβήτησε τη διαδοχή με το επιχείρημα ότι είχε γεννηθεί αρχικά νόθος. Ο Νικολό Γ΄ ήταν 10 ετών και επίτροποί του ήταν ο πάπας Βενέδικτος Θ΄ και η Βενετία. Ο Άτσο Ι΄ προσπάθησε να τον δηλητηριάσει και όταν απέτυχε, συγκέντρωσε μία ομάδα μισθοφόρων, που με τη βοήθεια ορισμένων υποτελών των Έστε εισέβαλε στη Φερράρα. Τον απέκρουσε ο Άτσο ντα Καστέλλο και έτσι αποσύρθηκε στη Μόντενα.
Όταν ο Άτσο ντα Καστέλλο απεβίωσε, ο Άτσο Ι΄, με τη βοήθεια του Τζοβάννι ντα Μπαρμπιάνο και ενός στρατού 8.000 ανδρών, προσπάθησε το 1395 να καταλάβει τη Φερράρα. Όμως στη μάχη του Πορτοματζόρε ένας στρατός της Βενετίας τον κατανίκησε και τον αιχμαλώτισε. Αργότερα τον εξόρισαν στην Κρήτη (Candia)· απεβίωσε το 1415 στη Βενετία.
Αρπιστής (Μουσείο Γκετί αρ. 85.ΑΑ.103)

Περιγραφή

Είναι μαρμάρινο ανδρικό ειδώλιο της Πρωτοκυκλαδικής εποχής. Συγκρίνεται με τον αρπιστή του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου. Παριστάνει μουσικό που ακουμπάει την λύρα του στο δεξί του πόδι χωρίς να παίζει.
Οικογένεια Θεοτόκη-Daviazzo

Η οικογένεια Θεοτόκη-Daviazzo (Νταβιάτζο) αποτελεί κλάδο της γνωστής αρχοντικής οικογένειας Θεοτόκη της Κέρκυρας.  Οι καταβολές της ευρύτερης οικογένειας ανάγονται στην Κωνσταντινούπολη, την οποία τα μέλη της εγκατέλειψαν κατά την Άλωση από τους Οθωμανούς το 1453. Μετά από περιπλανήσεις οι Θεοτόκη εγκαταστάθηκαν στην Κέρκυρα, όπου ήδη τον 16ο αιώνα είναι εγγεγραμμένοι στο Libro d’Oro, τη Χρυσή Βίβλο των ευγενών. Σταδιακά, η οικογένεια διαιρέθηκε σε έξι κλάδους: των κομήτων της Σπηλιάς ή Καλοκαρδιάρη (Theotochi di Spilea o Calocardiari), των βαρώνων Σταθάκια ή του Αγίου (Theotochi del Santo), των Σκλεμπούνων, των Zanmarco, των Daviazzo ή Πολιτικών και των κομήτων Ανδρουτσέλλη.
Ο κλάδος των Θεοτόκη-Daviazzo έχει τις ρίζες του στον Οκτάβιο (Ottavio ή Davio) (1640-1698), υιό του Αθανασίου.  Από το όνομα του Οκταβίου προήλθε και το προσωνύμιο του συγκεκριμένου οικογενειακού κλάδου Ottaviazzo ή Daviazzo. Μεταγενέστερα ο κλάδος αυτός έγινε γνωστός και ως των "Πολιτικών" εξαιτίας της ενασχόλησης πολλών εκπροσώπων του με τη δημόσια ζωή στην Κέρκυρα και την κεντρική ελληνική πολιτική σκηνή. Ο Οκτάβιος σύναψε γάμο με την Αυγουστίνα Ιουστινιάνη, γόνο ευγενούς κερκυραϊκής οικογένειας και απέκτησαν μαζί τέσσερα τέκνα, τον Γεώργιο, τον Αναστάσιο, τον Ιωάννη και τον Αντώνιο. Με την πάροδο του χρόνου, μέλη της οικογένειας Θεοτόκη-Daviazzo συνδέθηκαν μέσω γάμων με άλλες οικογένειες ευγενικής καταγωγής όπως με τις οικογένειες Χαλικιόπουλου, Αληπούτζα, Γονέμη, Προσαλένδη, Μπούα, Κουαρτάνου, Καλονά, Λισγαρά, Παδοβά, Μάρμορα, Κιγάλα, Βεντούρα και Δήμα. 
Αρκετοί εκπρόσωποι του κλάδου Θεοτόκη-Daviazzo διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο και άφησαν το αποτύπωμά τους στον δημόσιο βίο της Ελλάδας κατά τον 19ο και 20ο αιώνα. Ο Ιωάννης Βαπτιστής Θεοτόκης (1778-1865) υπήρξε μέλος της Φιλικής Εταιρίας, συμμετείχε στην Επανάσταση του 1821 ενώ με τη σύσταση του ελληνικού κράτους ανέλαβε σημαντικές θέσεις στη διοίκηση. Διετέλεσε υπουργός, διοικητής επαρχιών και γερουσιαστής. Ο Γεώργιος Θεοτόκης (1844-1916), εγγονός του Ιωάννη Βαπτιστή, ακολούθησε επίσης πολιτική σταδιοδρομία. Εκλέχθηκε αρχικά δήμαρχος Κερκυραίων δύο φορές και στη συνέχεια βουλευτής Κέρκυρας του κόμματος του Χαρίλαου Τρικούπη. Χρημάτισε υπουργός και τέσσερις φορές πρωθυπουργός της Ελλάδας. Ο αδελφός του Γεωργίου, Μιχαήλ (1842-1916) συμμετείχε επίσης στα κοινά ως δήμαρχος Κερκυραίων και έπειτα ως βουλευτής Κέρκυρας. Διπλωματική και πολιτική σταδιοδρομία ακολούθησε και ο πρωτότοκος υιός του Γεωργίου, Νικόλαος (1878-1922). Ο Νικόλαος διετέλεσε πρεσβευτής, βουλευτής και υπουργός ενώ καταδικάστηκε σε θάνατο κατά τη Δίκη των Εξ και εκτελέστηκε στο Γουδή, πληρώνοντας με τη ζωή του την αποτυχία της Μικρασιατικής εκστρατείας. Ενεργή συμμετοχή στον πολιτικό βίο είχε και ο Ιωάννης Θεοτόκης (1880-1961), υιός επίσης του Γεωργίου, ο οποίος εκλέχθηκε πολλές φορές βουλευτής Κέρκυρας, συμμετείχε σε κυβερνήσεις ως υπουργός και διετέλεσε πρόεδρος της Βουλής και υπηρεσιακός πρωθυπουργός. Ο υιός του Ιωάννη, Σπυρίδων (1908-1988) ασχολήθηκε επίσης με τα κοινά από νεαρή ηλικία εκλεγόμενος βουλευτής Κέρκυρας και συμμετέχοντας ως υπουργός σε διάφορα κυβερνητικά σχήματα.
Ιωάννης Αντωνόπουλος (πολιτικός)

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Πάτρα και ήταν γιος του προκρίτου Δημήτριου Αντωνόπουλου και εγγονός του επίσης Ιωάννη. Σπούδασε νομικά στην Κέρκυρα και εργάστηκε στον δικαστικό κλάδο, όπου έφτασε μέχρι το αξίωμα του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου.
Το 1851 εκλέχτηκε δήμαρχος Πατρέων, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1855. Εκτός από δήμαρχος είχε διατελέσει υπουργός Δικαιοσύνης (1849) και Οικονομικών. Είχε εκλεγεί έξι φορές βουλευτής Πατρών και είχε χρηματίσει πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων. Επίσης είχε εκλεγεί πολλές φορές δημοτικό σύμβουλος και είχε διατελέσει πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου. Ως υπουργός δικαιοσύνης ίδρυσε ειρηνοδικείο και εφετείο στην Πάτρα ενώ ως δήμαρχος εισήγαγε το σύστημα των λιθόστρωτων δρόμων και υπονόμων στην πόλη. Επίσης κατασκεύασε πολλές κρήνες και τοποθέτησε φανούς στην οδό Ερμού.
Απεβίωσε στις 2 Αυγούστου του 1882.
Γιαννάκης Θωμά

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Γιαννάκης Θωμά γεννήθηκε στο Πελένδρι στις 2 Ιουνίου 1956. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική και τη ρωσική γλώσσα. Σπούδασε νομικά στο Ρωσικό Πανεπιστήμιο της Φιλίας των Λαών. Επιπλέον, κατέχει δίπλωμα μεταφραστή και καθηγητή της ρωσικής γλώσσας. Είναι δικηγόρος. 
Είναι νυμφευόμενος με τη Σταυρούλα Θεοδότου και έχει δύο υιούς και μία κόρη.

Πολιτική διαδρομή

Στη διάρκεια των σπουδών του διετέλεσε γενικός γραμματέας της Ένωσης Κυπρίων Φοιτητών Σοβιετικής Ένωσης (ΕΚΦΣΕ). Διετέλεσε πρόεδρος της Επαρχιακής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Λεμεσού (ΕΠΟΛ) και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Συνομοσπονδίας Τοπικών Ομοσπονδιών Κύπρου (ΣΤΟΚ). Επιπλέον, διετέλεσε μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου του Παγκύπριου Συμβουλίου Ειρήνης.
Ήταν μέλος της Επαρχιακής Επιτροπής του ΑΚΕΛ Λεμεσού και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος.
Στις βουλευτικές εκλογές του 1996 εξελέγη βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού με το ΑΚΕΛ. Επανεξελέγη στις βουλευτικές εκλογές του 2001 και στις βουλευτικές εκλογές του 2006. Δεν διεκδίκησε επανεκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 2011.
Ως βουλευτής, διετέλεσε πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Θεσμών, Αξιών και Επιτρόπου Διοικήσεως, πρόεδρος και αναπληρωτής πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Γεωργίας και Φυσικών Πόρων, αναπληρωτής πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για την Εγκληματικότητα και την Καταπολέμηση των Ναρκωτικών και Εξαρτησιογόνων Ουσιών και μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Νομικών.