Σερζ Γκενσμπούρ

Παιδικά και νεανικά χρόνια

Γιος ρωσο-εβραίων μεταναστών, ήθελε να γίνει ζωγράφος. Αλλά διακρίθηκε ως συγγραφέας-συνθέτης-ερμηνευτής, που καλύπτει πολλά μουσικά στυλ.  Ασχολήθηκε επίσης με το σινεμά και την λογοτεχνία. Ο πατέρας του, Joseph Ginsburg  γεννήθηκε στην Χάρκοβο (Ουκρανία) στις 27 mars 1896. Θέλοντας αρχικά να σπουδάσει ζωγραφική, γράφεται στο Ωδείο της Αγίας Πετρούπολης και στη συνέχεια στο Ωδείο της Μόσχας: επιλέγει το πιάνο. Στη συνέχεια, στην Κριμαία, γνώρισε την Brucha Goda Besman, γνωστή και ως Όλια, η Όλγα, μια μέτζο-σοπράνο που έγινε γυναίκα του στις 18 ιουνίου του 1918. Ήταν το 1919 που ο Ιωσήφ και η Όλγα, προσπαθώντας να ξεφύγουν από τον πόλεμο και την δικτατορία των μπολσεβίκων, εγκαταλείπουν την Οδησσό (Ουκρανία), αυτοεξορίζονται στη Γεωργία, και στη συνέχεια στην Κωνσταντινούπολη μέχρις ότου να φτάσουν με πλοίο, στις 25 Μαρτίου του 1921 στην Μασσαλία. Κατόπιν εγκαθίστανται στο Παρίσι όπου βρήκαν τον αδελφό της Όλγας, που εργαζόταν στην τράπεζα Louis-Dreyfus. Ο Ιωσήφ δουλεύει σαν πιανίστας σε μπαρ και καμπαρέ, ενώ η Όλγα τραγουδάει στο  ρωσσικό Ωδείο . Ζουν στο 20ο διαμέρισμα του Παρισιού στην Οδό Κίνας. Το 1922  αποκτούν ένα γιο, τον Μαρσέλ, ο οποίος πέθανε δεκαέξι μηνών από πνευμονία, στη συνέχεια, μια κόρη, τη Ζακλίν, το 1926 και τέλος τα ψευδο-δίδυμα Λιλιάν και Λουσιέν το 1928 (για τα οποία η μητέρα Όλγα ήθελε να κάνει έκτρωση αλλά δεν τα κατάφερε). Τα δίδυμα γεννήθηκαν στο μαιευτήριο του Hôtel-Dieu του Παρισιού στο île de la Cité. Η οικογένεια Ginsburg απέκτησε την γαλλική υπηκοότητα στις 9 Ιουνίου 1932.
Τα παιδικά του χρόνια ο μικρός Λουσιάν τα πέρασε στις λαϊκές γειτονιές του Παρισιού, στο 20ο και μετά στο 9ο Διαμέρισμα. Ο πατέρας του τον διδάσκει κλασσικό πιάνο και τον εισάγει στον κόσμο της ζωγραφικής. Στην Κατοχή υποχρεώνεται να φορά το "κίτρινο αστέρι" ("το αστέρι του σερίφη", θα πει αργότερα ειρωνικά, ή "γεννήθηκα κάτω από ένα καλό...κίτρινο αστέρι").
Στις αρχές του καλοκαιριού του 1941, καταφεύγει μαζί με τους γονείς του στο Sarthe του Courgenard, σε ένα μέρος που λέγεται "Bassetière" στο σπίτι των Baptiste και  Irma Dumur.
Καθώς τα καλλιτεχνικά επαγγέλματα ήταν απαγορευμένα για τους Εβραίους, ο πατέρας του δεν έβρισκε πουθενά δουλειά σαν πιανίστας. ΄Ετσι, αναγκάστηκε το 1942 να περάσει στην ελεύθερη ζώνη για να μπορέσει να ξαναδουλέψει και να γλιτώσει από την φτώχεια. Η οικογένειά του θα κατορθώσει να τον συναντήσει στην Λιμόζ τον Ιανουάριο του 1944  ξεφεύγοντας με πλαστά χαρτιά  από τους ασφυκτικούς ελέγχους της αστυνομίας στην πρωτεύουσα.  Βρίσκουν καταφύγιο στο Pétit Vedeix στην περιοχή του Haute Vienne με το όνομα Guimbard. Τα κορίτσια κρύβονται σε ένα θρησκευτικό σχολείο και ο Λουσιάν σε ένα κολλέγιο Ιησουιτών,το Saint-Léonard-de-. Noblat. Τον δέχονται σαν οικότροφο με πλαστή ταυτότητα. Ενα βράδυ, η Γκεστάπο κάνει έφοδο στο ίδρυμα για να εξακριβώσει αν κρύβεται εκεί κάποιο εβραιόπουλο. Οι υπεύθυνοι του ιδρύματος τον στέλνουν να κρυφτεί μόνος του στο δάσος, όπου περνάει ολόκληρη την νύχτα με τον φόβο της σύλληψης και της εκτέλεσης. Από δω και πέρα θα ζήσει με την αίσθηση ότι είναι ένας "επιζών".
Κατά την διάρκεια του πολέμου, η οικογένεια Γκαίνσμπουρ χάνει εντελώς την γαλλική υπηκοότητα κατ'εντολήν της κυβέρνησης του Βισί, που τους χαρακτηρίζει ως "ισραηλίτες χωρίς εθνικό ενδιαφέρον". Σε μία από τις αναφορές της επιτροπής που βρέθηκε το 2010, αναφέρεται για τον πατέρα του, Ιωσήφ: " Ο επονομαζόμενος Γκαίνσμπουρ που εξασκεί το επάγγελμα του πιανίστα και μετακινείται συχνά, επί του παρόντος διαμένει στην Λυών. [...] Ο γιος του Λουσιάν σπουδάζει στο κολλέγιο Du Guesclin. [...] Οπως προκύπτει όμως, ο αναφερόμενος εγκατέλειψε το 1941 την πρωτεύουσα για την ελεύθερη ζώνη ώστε να αποφύγει τα προβλήματα εξ αιτίας της θρησκείας του." Η απόφαση της επιτροπής είναι: "πλήρης αναστολή".  Ο Σερζ Γκαίνσμπουρ δεν έμαθε ποτέ τίποτα γι'αυτήν  την αποεθνικοποίηση.
Μετά την απελευθέρωση, επιστρέφοντας στο Παρίσι, η οικογένεια εγκαθίσταται στο 16ο Διαμέρισμα. Ο Λουσιάν εγκαταλείπει το σχολείο λόγω μιας αποτυχίας λίγο πριν το Baccalauréat στο Λύκειο Condorçet. Γράφεται κατόπιν στην Καλών Τεχνών και παρακολουθεί  και την Ακαδημία της Μονμάρτρης όπου έχει καθηγητές τον André Lhote και τον Fernand Léger χωρίς όμως να ακολουθήσει μέχρι το τέλος αυτήν την πρώτη του κλίση που στην ουσία ήταν ελάχιστα ανταποδοτική. Στις 5 Μαρτίου 1947 συναντά στην Ακαδημία της Μονμάρτρης, την μελλοντική του σύντροφο, την Ελίζαμπεθ Λεβίτσκι, κόρη ρώσων αριστοκρατών η οποία έχει επαφές με σουρρεαλιστές και ιδιαίτερα με τον Georges Hugnet του οποίου ήταν γραμματέας. Θα παντρευτούν στις 3 Νοεμβρίου 1951.
Η Τζέιν Μπίρκιν αναφέρει ότι στα νεανικά του χρόνια, ο Σερζ Γκαίνσμπουρ συνοδεύε τον πατέρα του στις τουρνέ που έκανε σε θέρετρα όπου παραθέριζαν οι Άγγλοι που ζούσαν στην Γαλλία όπως το Touquet, η Cabourg, η Trouville, το Dinard και η Arcachon.
Το 1948 είναι μια σημαντική χρονιά για τον Λουσιάν. Υπηρετεί την στρατιωτική του θητεία στο Courbevoie στο 93ο σύνταγμα πεζικού όπου θα του ρίχνουν τακτικά φυλακίσεις λόγω απειθαρχίας. Εκεί θα ξεκινήσει και η εξάρτηση απ'το αλκοόλ. Καθώς δεν παίρνει άδειες, μεθοκοπά με τους άλλους φαντάρους του συντάγματος. Την ίδια επίσης εποχή αρχίζει να μαθαίνει κιθάρα.

Ένα κλικ με το Boris Vian

Μέχρι τα τριάντα του χρόνια, ο Σερζ Γκαίνσμπουρ ζει κάνοντας διάφορα επαγγέλματα. Μεταξύ άλλων, δάσκαλος σχεδίου, τραγουδιού, επιστάτης, αλλά η κύρια ασχολία του είναι η ζωγραφική. Θα ήθελε να ήταν ένας ταλαντούχος ζωγράφος όπως ο Φράνσις Μπέικον ή ο Φερνάν Λεζέ του οποίου υπήρξε μαθητής. Το 1952 μαζί με την Ελιζαμπέτ Λεβίτσκι μετακομίζουν σ'ένα δωμάτιο στο Ινστιτούτο Μουσικής του Παρισιού. Στο δωμάτιο υπάρχει κι ένα πιάνο σε άθλια κατάσταση το οποίο ο Σερζ το φτιάχνει ώστε να μπορεί να παίζει. Μια μέρα, την ώρα που τακτοποιούσαν τα ρούχα τους ο Σερζ και η Ελιζαμπέτ, ανακαλύπτουν στο βάθος μιας ντουλάπας μια πόρτα που έβγαζε στην αίθουσα συναυλιών, εκεί όπου ηχογραφούσαν τους δίσκους τους τα αμερικάνικα τζαζ γκρούπ. Από αυτό το παρατηρητήριο, ο Σερζ παρακολουθεί, κρατάει σημειώσεις και έτσι αφήνει σιγά-σιγά την ζωγραφική.  Το 1954 εγκαταλείπει το "μποέμ"(μουσικό στυλ) για να γίνει crooner (τραγουδιστής τζαζ) σε πιάνο-μπαρ σε παραλιακά καζίνο. Στο Touquet Paris-Plage παίζει στο "Club de la Forêt", στην Ντωβίλ και σε διάφορα παριζιάνικα καμπαρέ όπως το "Madame Arthur", ένα καμπαρέ "transformiste", όπου γράφει την μουσική για τα νούμερα της επιθεώρησης. Το 1954, ο Λουσιάν Γκίνσμπουρ εγγράφεται στο SACEM (σωματείο μουσικών) κατ'αρχάς με το όνομά του, κατόπιν με το ψευδώνυμο Julien Gris έπειτα σαν  Julien Grix και από τον Απρίλιο του 1957 με το ψευδώνυμο Serge Gainsbourg. Ο ίδιος θα εξηγήσει αργότερα πως το όνομα Σέργιος θυμίζει την Ρωσία ενώ τα φωνήεντα "Α" και "Ο" που πρόσθεσε στο επώνυμο του είναι η απάντηση στους καθηγητές του, οι οποίοι το πρόφεραν επίτηδες άσχημα για να του θυμίζουν την εβραιο-ρωσική καταγωγή του.
Η αποκάλυψη έρχεται όταν βλέπει τον Μπορίς Βιαν στο καμπαρέ "Milord l'Arsouille". Ο Βιαν γράφει και ερμηνεύει κείμενα αστεία, προβοκατόρικα και κυνικά που πόρρω απέχουν από το ρεπερτόριο των διάσημων της εποχής, όπως ο Dario Moreno  ή η Annie Cordy. Σύντομα, ο καλλιτεχνικός διευθυντής του καμπαρέ,  Francis Claude, θα τον προσλάβει σαν πιανίστα και θα συνοδεύει με την κιθάρα του την τραγουδίστρια Michèle Arnaud. Το 1957 η Michèle και ο Francis  πηγαίνοντας στο σπίτι του Σερζ για να δουν τους πίνακές του, ανακαλύπτουν με έκπληξη τις συνθέσεις του. Την επομένη, ο Francis Claude βγάζει τον Σερζ στο πάλκο. Τρομακτικά αγχωμένος, ερμηνεύει τραγούδια απ΄το δικό του ρεπερτόριο (ένα απ'τα οποία και "Ο ελεγκτής του Lilas").  Στις 5 Ιανουαρίου 1958 ο Claude τον παρουσιάζει στην ραδιοφωνική εκπομπή του ενώ η Michèle Arnaud θα γίνει η πρώτη ερμηνεύτρια των τραγουδιών του και θα ηχογραφήσει τα : "La recette de l'amour fou",  "Douze belles dans la peau", "Jeunes femmes et vieux messieurs", "La femme des uns sur le corps des autres". Τότε είναι που αρχίζει να συνθέτει πολλά τραγούδια καθώς και μια μουσική επιθεώρηση. Αποφασίζει  λοιπόν να εγκαταλείψει την ζωγραφική για να αφοσιωθεί στην μουσική σύνθεση και καταστρέφει σχεδόν το σύνολο των πινάκων του, σε πείσμα της γυναίκας του που δεν θα του συγχωρήσει ποτέ αυτή την καταστροφή. Την ίδια περίοδο, φλερτάρει σαν τρελλός ενώ οι γυναίκες υποκύπτουν η μια μετά την άλλη στην γοητεία του, γεγονός που θα τον απομακρύνει απ'την Ελιζαμπέτ με την οποία θα χωρίσουν τον Οκτώβριο του 1957, 6 χρόνια μετά τον γάμο τους. 
Στο στούντιο αρχίζει μια γόνιμη συνεργασία με τον Alain Goraguer ο  οποίος είναι ήδη μουσικός ενορχηστρωτής του Μπορίς Βιαν. Το πρώτο του άλμπουμ, "Du chant à la une!",  που περιλαμβάνει και το "Poinçonneur des Lilas" την πρώτη του επιτυχία στα 1958, κάνει πάταγο όμως εμπορικά είναι αποτυχία. Ο Marcel Aymé τον ξεχωρίζει και παρατηρεί πως τα τραγούδια του έχουν "την σκληρότητα της διαπίστωσης". Ο Μπορίς Βιαν πριν  πεθάνει το 1959, τον συγκρίνει με τον Κόουλ Πόρτερ. Εντούτοις, η πρώτη του εμπορική επιτυχία έρχεται το 1960 με το σίνγκλ "L' Eau à la bouche" (τραγούδι απ'το ομώνυμο φιλμ) που πούλησε 100.000 δίσκους.
Την εποχή των χίπιδων είναι 32 ετών και δεν νοιώθει καθόλου άνετα. Γίνεται ο περίγελως κοινού και κριτικής για την γαμψή μύτη του και τα πεταχτά αυτιά του. Εκείνη την εποχή ξεκινά μια συνεργασία με την Julliette Greco που θα διαρκέσει όλη την περίοδο της "Αριστερής 'Οχθης" και δώσει το φθινόπωρο του 1962 την μεγάλη επιτυχία "La Javanaise".

Η  Eurovision για τη France Gall

Γράφοντας για την Juliette Greco (Accordéon,La Jananaise) και για την  Πέτουλα Κλαρκ (La Gadoue) κάνει τις πρώτες επιτυχίες του, αλλά με την Francoise Hardy (Comment te dire adieu) και ειδικά με τη France Gall  θα καταφέρει να γοητεύσει το νεανικό κοινό. Μετά τις επιτυχίες (N'écoute pas les idoles,  Laisse tomber les filles), η France Gall κερδίζει στις 20 Μαρτίου του 1965, το  πρώτο Βραβείο της Eurovision, με το τραγούδι Poupée de cire, Poupée de son γραμμένο από τον Gainsbourg. Το τραγούδι γίνεται διεθνής επιτυχία και η France Gall θα το τραγουδήσει μέχρι και στα γιαπωνέζικα . 'Εγραψε επίσης, για την ίδια το 1966,  τα τραγούδια Baby Pop και Les Sucettes.

Ένας ύμνος για να τονώσει το ηθικό των στρατιωτών κατά τη διάρκεια του πολέμου των Έξι ημερών

Το 1967, ο καλλιτέχνης γράφει το "Le Sable et le Soldat"  κατά τη διάρκεια του πολέμου των Εξι Ημερών κατά παραγγελία του πολιτιστικού ακόλουθου της πρεσβείας του Ισραήλ, που επιθυμεί να στείλει ένα στρατιωτικό εμβατήριο για την τόνωση του ηθικού των ισραηλινών στρατευμάτων εν όψει των επικείμενων βίαιων συγκρούσεων. Ο συνθέτης διατηρεί μια ιδιαίτερη σχέση με το εβραϊκό Κράτος λόγω της καταγωγής του. Η αρχική ηχογράφηση όμως θα μείνει στα αρχεία του ραδιοφωνικού σταθμού Kol IsraelΟι στίχοι του τραγουδιού θα εκπλήξουν πολύ κόσμο, όταν θα μεταδωθεί ραδιοφωνικά η αποκατεστημένη βερσιόν, το 2002.Το περιοδικό Tribune Juive θα γράψει σ'ένα άρθρο του: "...Παρ'όλα αυτά ο Gainsbourg δεν είχε ποτέ δεσμούς με το κράτος του Ισραήλ. Δεν είχε πατήσει ποτέ το πόδι εκεί. Κι όταν μιλούσε για την καταγωγή του, προτιμούσε να επικαλείται την Ρωσία των γονιών του. Ομολογεί άραγε με αυτό το τραγούδι  ό,τι ποτέ δεν τόλμησε να πει;"....."Κανείς ποτέ δεν θα φανταζόταν, παρ'ότι δεν έκρυψε ποτέ πως ήταν Εβραίος, ότι θα έγραφε ένα τόσο στρατευμένο τραγούδι για το νεαρό κράτος του Ισραήλ με αφορμή τον πόλεμο των Εξι Ημερών και την απελευθέρωση της Ιερουσαλήμ".

Μούσες και νέοι παθιασμένοι έρωτες

Στο τέλος του 1967, ζει ένα πάθος σύντομο, αλλά πολύ δυνατό με την Μπριζίτ Μπαρντό στην οποία αφιερώνει το τραγούδι "Initials Β.Β." καθώς και μερικά ακόμη εμβληματικά κομμάτια όπως το: "Harley Davidson", "Bonnie and Clyde", "Je t'aime... moi non plus". Αυτό το τελευταίο ηχογραφήθηκε για πρώτη φορά το 1967 σε συμφωνική εκτέλεση ντουέτο με την Μπαρντώ, θα γίνει όμως διάσημο το επόμενο έτος με την Jane Birkin. Η αρχική έκδοση, που κρατήθηκε κρυφή από τον Serge Gainsbourg, κατόπιν αιτήματος της Μπριζίτ Μπαρντό, θα κυκλοφορήσει το 1986.

Δεκαετία του 1970 : η σημαντικότερη δεκαετία

Η δεκαετία του 1970 χαρακτηρίστηκε από τη συγγραφή και τη σύνθεση τεσσάρων άλμπουμ ιδιαίτερα σημαντικών: "Histoire de  Melody Nelson" 1971, "Vu de l'extérieur" (και την επιτυχία "Je suis venu te dire que je m'en vais ") το 1973, "Rock around the bunker", το 1975, και "L'Homme à la tête de chou" με το "Variations sur Μarilou" το 1976.  Αν και αυτοί οι δίσκοι έχουν μικρή εμπορική επιτυχία (οι πωλήσεις φθάνουν τα 30.000 αντίτυπα και οι ραδιοφωνικοί σταθμοί διστάζουν να μεταδώσουν την μουσική αυτού του καλλιτέχνη που θεωρείται "δύσκολος",  στο τέλος καταφέρνουν το εντελώς αντίθετο: να τον καταξιώσουν στην πρωτοπορεία του γαλλικού τραγουδιού. Η Ιστορία της Melody Nelson έχει χαιρετιστεί από τον τύπο, ως "το πρώτο αληθινό συμφωνικό ποίημα της ποπ εποχής". Το άλμπουμ, που είναι επηρεασμένο από την αγγλική ροκ σκηνή, διηγείται την τραγική ιστορία μιας λολίτας, αντίστοιχη με την Λολίτα του Βλαντιμίρ Ναμπόκωφ που ο Γκαίνσμπουρ θαύμαζε απεριόριστα.
Τον Μάιο του 1973, ο Serge Gainsbourg, παθαίνει μια καρδιακή προσβολή. Παρ'όλ'αυτά δεν πτοείται και μετατρέπει το συμβάν σε διαφήμιση, ανακοινώνωντας στον τύπο, από το κρεβάτι του νοσοκομείου, ότι θα αντιδράσει "αυξάνοντας την κατανάλωση του αλκοόλ και του τσιγάρου".

"Μασσαλιώτιδα" σε ρυθμό reggae

Καλλιεργεί την αύρα μιας cult προσωπικότητας συμμετέχοντας σε πολλές ταινίες. Δυστυχώς γι ' αυτόν, αν και θεωρείται ταλαντούχος ηθοποιός, συμμετέχει σε ταινίες ασήμαντες. Το 1976 σκηνοθετεί για πρώτη φορά την ταινία "Je t'aime moi non plus  που θα αποκτήσει πολύ γρήγορα μια κακή φήμη λόγω του τολμηρού σεναρίου της που αγγίζει το ταμπού της ομοφυλοφιλίας και του ερωτισμού.  Έκανε τρεις ακόμα ταινίες (συμπεριλαμβανομένου του Εκουαδόρ στο 1983), χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία, και πάντα με προκλητικά θέματα, όπως ηαιμομιξία (Charlotte για πάντα το 1986), η επιδειξιομανία (Stan the Flasher), ή η ομοφυλοφιλία...
Το 1979, το νέο του άλμπουμ που ηχογραφεί στο Kingston γίνεται πλατινένιος δίσκος σε λίγους μήνες. Η Μασσαλιώτιδα σε ρυθμούς ρέγγε σοκάρει. Αμφισβητούν τον πατριωτισμό του. Προς απάντηση ο Γκαίνσμπουρ θα αγοράσει το αυθεντικό χειρόγραφο της "Μασσαλιώτιδας" σε πλειστηριασμό στις Βερσαλλίες και θα πάρει με το μέρος του τελικά τους πρώην αλεξιπτωτιστές του στρατού που θίχτηκαν με την απόδοση του Γαλλικού εθνικού ύμνου σε ρέγγε εκτέλεση.
Προσβεβλημένος από τις συκοφαντικές δηλώσεις στον τύπο και τα άρθρα εναντίον του, ειδικά για το θέμα της "Μασσαλιώτιδας", αισθάνεται αδικημένος καλλιτέχνης, και αναζητά καταφύγιο στη ζωή της νύχτας,συναναστρεφόμενος λούμπεν και ύποπτους τύπους, καταναλώνωντας όλο και περισσότερο αλκοόλ και καπνό, και εγκαταλείποντας την οικογενειακή ζωή.
Τα νυχτερινά κέντρα, η άμετρη κατανάλωση οινοπνεύματος, η ζωή μόνο την νύχτα και η σωματική εξάντληση...Σιγά-σιγά ο "Gainsbarre" θα διαδεχθεί τον Serge Gainsbourg με λίγες εμφανίσεις στην τηλεόραση, σε κατάσταση απόλυτης μέθης. Ενισχύει έτσι τον μύθο του ως καταραμένου ποιητή,αξύριστος και μεθυσμένος, με φθαρμένο  jean,πρόσωπο πρισμένο και κρυμμένο πίσω από μαύρα γυαλιά ηλίου και ένα τσιγάρο μόνιμα στο στόμα, προκαλώντας άλλοτε τον θαυμασμό και άλλοτε αηδία. Τον Σεπτέμβριο του 1980, μετά από περισσότερα από δέκα χρόνια κοινής ζωής, η Jane Birkin δεν αντέχει άλλο και τον εγκαταλείπει. Όπως παραδέχθηκε κατά τη διάρκεια μιας τηλεοπτικής εκπομπής, μετά τον θάνατό του: "Αγάπησα πολύ τον Γκαίνσμπουρ, τον Gainsbarre όμως τον φοβόμουν".
Κατά τη διάρκεια της περιόδου " Gainsbarre ", παρά την επιθυμία του να προβάλλει μια προβοκατόρικη εικόνα του εαυτού του, η μεγάλη του ευαισθησία εκδηλώνεται επανειλημμένα σε διάφορες εμφανίσεις του.  Έτσι αυτά τα τηλεοπτικά στιγμιότυπα, κατάφεραν μια ρωγμή στην προβοκατόρικη περσόνα που επιδείκνυε τα τελευταία χρόνια και την οποία είχε συνηθίσει το μεγάλο κοινό, περισσότερο εξοικειωμένο με τις υπερβολές του, αποκαλύπτοντας την βαθιά ευαίσθητη φύση του.Ο Serge θα συναντήσει μια νέα ηγέρια, την Μπαμπού για την  οποία θα γράψει κάποια τραγούδια (Made in China, 1989) που όμως δεν θα έχουν την αποδοχή του κοινού. Φυσικά, θα συνεχίσει να γράφει για την Jane Birkin.
Ο Gainsbourg ηχογραφεί το καινούριο άλμπουμ του στις Μπαχάμες, με το ίδιο ρέγγε γκρούπ όπως και πριν. Τιτλοφορείται  "Ecce Homo et caetera" και θα κυκλοφορήσει το 2003 σε διπλό CD που περιλαμβάνει καινούργιες μουσικές μίξεις, ακυκλοφόρητα κομμάτια και διάφορους τζαμαϊκανούς μουσικούς.Στη συνέχεια φεύγει για τη Νέα Υόρκη, όπου θα ηχογραφήσει τα δύο τελευταία του άλμπουμ το "Love on the Beat" και "You're under arrest". Μετά την reggae, πειραματίζεται με το hip-hop και  τη funk. Για αρκετές εβδομάδες εμφανίζεται στον συναυλιακό χώρο Casino de Paris.

Θάνατος και ταφή

J'ai mis les paras au pas !
Ο Serge Gainsbourg πεθαίνει στις 2 Μαρτίου 1991 στην οδό de Verneuil αρ.5 στο 7ο διαμέρισμα του Παρισιού, μετά από την 5η καρδιακή προσβολή που υπέστη. Είχε συνθέσει ένα νέο άλμπουμ με Blues σκόπευε να πάει στην Νέα Ορλεάνη για ηχογράφηση, λίγες μέρες αργότερα.
Είναι θαμμένος με τους γονείς του στο νεκροταφείο του Μονπαρνάς στο το Παρίσι. Ο τάφος του έχει την μεγαλύτερη επισκεψιμότητα, όπως και του Ζαν-Πολ Σαρτρ, της Σιμόν ντε Μποβουάρ , και του Charles Baudelaire , του οποίου  μελοποίησε το ποίημα " Το φίδι που χορεύει ", (Άλμπουμ nᵒ 4, 1962). Ο τάφος φέρει το όνομα του Serge Gainsbourg και των γονέων του,  Όλγα (1894-1985), και ο Ιωσήφ (1896-1971) Ginsburg.