Στριπτίζ

Ιστορία

Οι ρίζες του στριπτίζ ως τέχνη απόδοσης αμφισβητούνται και διάφορες ημερομηνίες και περιστάσεις έχουν δοθεί από την αρχαία Βαβυλωνία έως και τον 20ο αιώνα στην Αμερική. Ο όρος «στριπτίζ» καταγράφηκε για πρώτη φορά το 1932, με την έννοια «απογύμνωση», κατά την έννοια των γυναικών να βγάζουν τα ρούχα για να διεγείρουν σεξουαλικά τους άνδρες, φαίνεται να πηγαίνει πίσω τουλάχιστον κατά τα τέλη του 19ου αιώνα & μετά, αν όχι από την αρχαιότητα. Υπάρχει μια πτυχή απογύμνωσης σε αρχαίο μύθο Σουμερίων της καθόδου της θεάς Inanna στον Κάτω Κόσμο ( ή Kur ). Σε κάθε μία από τις επτά πύλες, αφαιρούσε ένα ρούχο ή ένα κομμάτι του κοσμήματος. Όσο παρέμεινε στην κόλαση, η γη ήταν άγονη. Όταν επέστρεψε, η γονιμότητα αφθονούσε. Μερικοί πιστεύουν ότι ο μύθος αυτός ενσωματώνεται στο χορό των επτά πέπλων της Σαλώμης, που χόρεψε για τον βασιλιά Ηρώδη , όπως αναφέρεται στην Καινή Διαθήκη Κατά Ματθαίον 14.6 και Κατά Μάρκον 6.22. Ωστόσο, παρόλο που η Καινή Διαθήκη καταγράφει τον χορό της Σαλώμης, η πρώτη αναφορά της αφαίρεσης επτά πέπλων βρίσκεται στο έργο του Oscar Wilde «Σαλώμη», το 1893. Στην αρχαία Ελλάδα, ο νομοθέτης Σόλων σύστησε διάφορες κατηγορίες των ιερόδουλων στα τέλη του 6ου αιώνα π.Χ.. Ανάμεσα σε αυτές τις κατηγορίες των ιερόδουλων ήταν οι αυλητρίδες: χορεύτριες, ακροβάτισσες και μουσικοί χόρευαν γυμνές με ένα μαγευτικό τρόπο, μπροστά σε κοινό των ανδρών.Στην αρχαία Ρώμη, ο χορός που χαρακτηρίζει απογύμνωση ήταν μέρος των θεαμάτων (ludi) στο Floralia, μια γιορτή του Απριλίου προς τιμήν της θεάς Flora. Η αυτοκράτειρα Θεοδώρα, σύζυγος του βυζαντινού αυτοκράτορα Ιουστινιανού αναφέρεται από διάφορες πηγές ότι ξεκίνησε στη ζωή ως πόρνη και ηθοποιός που εκτελούσε πράξεις που διαπνέονται από μυθολογικά θέματα. Ήταν διάσημη για τις επιδόσεις στριπτίζ της στην ιστορία της Λήδας και του Κύκνου Από την άποψη αυτή, φαίνεται ότι η πρακτική αυτή δεν ήταν καθόλου έκτακτη ούτε νέα. Όμως, εμποδίστηκε δραστικά από την Χριστιανική Εκκλησία, η οποία κατόρθωσε να λάβει νομοθετικές διατάξεις που απαγορεύουν το στριπτίζ.
Μία πρώιμη εκδοχή του στριπτίζ έγινε δημοφιλής στην Αγγλία κατά τη διάρκεια της Παλινόρθωσης. Ένα στριπτίζ ενσωματώθηκε στην κωμωδία The Rover, που γράφτηκε από την Aphra Behn το 1677: ένας άντρας γδύνεται αισθησιακά και πηγαίνει στο κρεβάτι σε μια ερωτική σκηνή. Η έννοια του στριπτίζ ήταν επίσης ευρέως γνωστή, όπως μπορεί να δει κανείς στη σχετική αναφορά στην κωμωδία Thomas Otway Τύχη του Στρατιώτη (1681), όπου ένας χαρακτήρας λέει: "Να είστε βέβαιος ότι είναι άσεμνες, μεθυσμένες, προς απογύμνωση πόρνες".
Το στριπτίζ έγινε τυπικό θέαμα στα πορνεία του 18ου αιώνα στο Λονδίνο, όπου οι γυναίκες, που ονομάζονταν «Κορίτσια στάσης», γδύνονταν πάνω σε τραπέζια για τη λαϊκή ψυχαγωγία. Μια αραβική συνήθεια, που παρατηρήθηκε για πρώτη φορά από Γάλλους αποικιοκράτες και περιγράφεται από τον Γάλλο μυθιστοριογράφο Γκυστάβ Φλωμπέρ, μπορεί να έχει επηρεάσει το γαλλικό στριπτίζ. Οι χοροί του Ghawazee στη Βόρεια Αφρική και την Αίγυπτο αποτελούνταν από τον ερωτικό χορό της μέλισσας και εκτελούντο από μια γυναίκα γνωστή ως Κιουτσούκ Hanem. Στο χορό αυτό η στριπτιζέζ ψάχνει για μια φανταστική μέλισσα παγιδευμένη μέσα στα ρούχα της. Ο χορός της κοιλιάς της Μέσης Ανατολής, επίσης γνωστός ως ανατολίτικος χορός, διαδόθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες μετά την εισαγωγή του στην Παγκόσμια Έκθεση του 1893 του Σικάγο από μια χορεύτρια γνωστή ως Μικρή Αίγυπτο. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι η προέλευση του σύγχρονου στριπτίζ ανάγεται στο έργο του Όσκαρ Ουάιλντ «Σαλώμη», του 1893. Στον Χορό των επτά πέπλων η πρωταγωνίστρια χορεύει για τον Ηρώδη και αφαιρεί σιγά-σιγά τα πέπλα της, μέχρι που μένει γυμνή. Μετά από το έργο του Ουάιλντ και την οπερατική εκδοχή του από τον Ρίχαρντ Στράους (1905), ο ερωτικός «χορός των επτά πέπλων», έγινε μια τυπική ρουτίνα για τις χορεύτριες στην όπερα, βαριετέ, τον κινηματογράφο και μπουρλέσκ.

Γαλλική παράδοση

Στις δεκαετίες του 1880 και 1890 παρισινά θεάματα όπως το Moulin Rouge και Folies Bergère, παρουσίαζαν ελαφρά ντυμένες γυναίκες να χορεύουν και να σχηματίζουν tableaux vivants (ζωντανούς πίνακες). Ένας τέτοιος πίνακας του 1890 -μια γυναίκα που αφαιρεί σιγά-σιγά τα ρούχα της σε μια μάταιη αναζήτηση ενός ψύλλου που σέρνεται στο σώμα της- χαρακτηρίστηκε ως η απαρχή του στριπτίζ. Το 1905, η περιβόητη και τραγική Ολλανδή χορεύτρια Μάτα Χάρι, που αργότερα τουφεκίστηκε ως κατάσκοπος από τις γαλλικές αρχές κατά τη διάρκεια του Α 'Παγκοσμίου Πολέμου, ήταν μια ολονύκτια επιτυχία από την πράξη της στο Musée Guimet. Το πιο διάσημο τμήμα της πράξης ήταν η προοδευτική αποβολή της ένδυσης μέχρι που φορούσε μόνο ένα σουτιέν από κοσμήματα και μερικά στολίδια πάνω από τα χέρια και το κεφάλι της. Μια άλλη απόδοση ορόσημο ήταν η εμφάνιση στο Moulin Rouge το 1907 από μια ηθοποιό που ονομάζεται Germaine Aymos που έχει ντυθεί μόνο με τρία πολύ μικρά κοχύλια. Στη δεκαετία του 1930 η διάσημη Josephine Baker χόρεψε με γυμνά τα στήθη στο sauvage danse (άγριο χορό) στο Folies και άλλες τέτοιες παραστάσεις δόθηκαν στο Tabarin. Αυτές οι παραστάσεις ήταν αξιοσημείωτες για τις εξεζητημένες χορογραφίες τους και συχνά έντυναν τα κορίτσια με λαμπερές πούλιες και φτερά. Κατά τη δεκαετία του 1960 το τελείως γυμνό εμφανίστηκε σε μέρη όπως το Crazy Horse.

Βρετανική παράδοση

Στη Βρετανία στη δεκαετία του 1930, όταν η Laura Henderson άρχισε να παρουσιάζει γυμνό σόου στο Windmill Theatre, στο Λονδίνο, το βρετανικό δίκαιο, απαγόρευε τα γυμνά κορίτσια στην κίνηση. Για να ξεφύγουν από την απαγόρευση τα μοντέλα εμφανίστηκαν σε σταθερές εικόνες tableaux vivants. Τα κορίτσια Windmill περιόδευσαν επίσης σε Λονδίνο και άλλα επαρχιακά θέατρα, μερικές φορές χρησιμοποιώντας έξυπνα συσκευές για να κινήσουν τα σώματά τους γύρω και να διαμένουν εντός του γράμματος του νόμου που απαιτούσε να μην κινούνται με δική τους βούληση. Ένα άλλο παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο οι παραστάσεις έμεναν στα πλαίσια του νόμου ήταν το σώμα μιας γυμνής χορεύτριας να μένει κρυμμένο από τους θαυμαστές της και τους συνοδούς της, μέχρι να γδυθεί εντελώς, οπότε έμενε γυμνή και ακίνητη για ένα σύντομο χρονικό διάστημα. Από τη δεκαετία του 1950, περιοδεύουσες παραστάσεις στριπτίζ χρησιμοποιούνται για να προσελκύσουν το κοινό σε παρηκμασμένες αίθουσες μουσικής. Ο Paul Raymond ξεκίνησε περιοδείες παραστάσεων του το 1951 και αργότερα άνοιξε λέσχη, το 1958. Αυτό ήταν το πρώτο από τα στριπτίζ κλαμπς με μέλη στη Βρετανία. Αλλαγές στο νόμο της δεκαετίας του 1960 επέφεραν μια έκρηξη των κλαμπ στριπτίζ με " πλήρως γυμνό " χορό και συμμετοχή του κοινού. Παμπς χρησιμοποιήθηκαν ως χώροι παραστάσεων, ιδιαίτερα στο East End και ειδικά στην περιοχή της Shoreditch. Αυτό το στριπτίζ παμπ φαίνεται να έχει εξελιχθεί από τόπλες go-go χορό. Αν και συχνά είναι ο στόχος των τοπικών αρχών, ορισμένες από αυτές τις παμπ επιβιώνουν μέχρι σήμερα. Ένα ενδιαφέρον έθιμο σε αυτές τις παμπ είναι στριπτιζέζ να περπατούν γύρω-γύρω και να συλλέγουν χρήματα από τους πελάτες σε μια κανάτα μπύρας πριν από κάθε παράσταση. Το έθιμο αυτό φαίνεται να έχει τις ρίζες του στα τέλη της δεκαετίας του 1970, όταν τόπλες go- go χορεύτριες άρχισαν την είσπραξη των χρημάτων από το κοινό για την παρουσίαση του πλήρους γυμνού. Ιδιωτικοί χοροί μιας πιο ωμής μορφής οργανώνονται κάποτε σε ξεχωριστό χώρο του μπαρ.

Ιαπωνική παράδοση

Το στριπτίζ έγινε δημοφιλές στην Ιαπωνία μετά το τέλος του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου. Όταν ο επιχειρηματίας Shigeo Ozaki είδε παράσταση της Gypsy Rose Lee, ξεκίνησε τη δική του επιθεώρηση στριπτίζ στο Τόκιο. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950, έγινε με περισσότερο σεξουαλικό και λιγότερο χορευτικό προσανατολισμό, έως ότου έγιναν τελικά, παραστάσεις της ερωτικής πράξης (live sex shows).

Σήμερα

Πρόσφατα το pole dancing (χορός στον στύλο) έχει κυριαρχήσει στον κόσμο του στριπτίζ. Στα τέλη του 20ου αιώνα, παραστάσεις pole dancing δίνονταν σε κλαμπς εξωτικών χορών του Καναδά. Οι σύλλογοι μεγάλωσαν για να γίνουν ένας ακμάζων τομέας της οικονομίας. Καναδικού στυλ pole dancing, table dancing και lap dancing, οργανώθηκαν από πολυεθνικές εταιρείες, όπως η Spearmint Rhino, και εξήχθησαν από τη Βόρεια Αμερική στο Ηνωμένο Βασίλειο, στα έθνη της κεντρικής Ευρώπης, στη Ρωσία, στην Αυστραλία και αλλού. Στο Λονδίνο, μια σειρά τέτοιων λεγόμενων "κλαμπ που χορεύουν αγκαλιά" αναπτύχθηκε στη δεκαετία του 1990, τα οποία διαθέτουν πόλο χορό στη σκηνή και ιδιωτικό χορό πάνω στο τραπέζι, όμως, παρά τη παραπλάνηση των μέσων ενημέρωσης, ο ερωτικός χορός, με την έννοια της σωματικής επαφής ήταν απαγορευμένος από το δίκαιο. Χαρακτηριστικές παραστάσεις χρησιμοποιούνται για να δημιουργήσουν ενδιαφέρον σε πιθανούς πελάτες που διαφορετικά δεν θα επισκεφθούν τη δημιουργία, αλλά γνωρίζουμε τον εκτελεστή από άλλα σημεία πώλησης. Ένα αστέρι headlining του striptease show αναφέρεται ως χαρακτηριστική χορεύτρια, και είναι συχνά μια ερμηνεύτρια με τίτλους διαγωνισμού ή εμφανίσεις σε ταινίες ενηλίκων ή περιοδικά. Η εδώ και δεκαετίες παλιά πρακτική συνεχίστηκε μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 2000. Τον Δεκέμβριο του 2006, νορβηγικό δικαστήριο αποφάσισε ότι το στριπτίζ είναι μια μορφή τέχνης και δέχτηκε ότι τα κλαμπ στριπτίζ απαλλάσσονται από φόρους προστιθέμενης αξίας.

Νέο Burlesque

Στο τέλος της δεκαετίας του 1990, μια σειρά από καλλιτέχνες και ομάδες χορού εμφανίστηκε για να δημιουργήσει νέο μπουρλέσκ, μια αναβίωση του κλασικού Αμερικάνικου μπουρλέσκ στριπτίζ του πρώτου μισού του 20ου αιώνα. Το νέο Burlesque επικεντρώνεται στον χορό, τα κοστούμια και την διασκέδαση (που μπορεί να περιλαμβάνουν την κωμωδία και το τραγούδι) και γενικά αποφεύγει την πλήρη γυμνότητα ή τα γυμνά στήθη. Burlesquers του παρελθόντος έχουν γίνει εκπαιδευτές και μέντορες των ερμηνευτριών της Νέας Burlesque. Η ομάδα pop Pussycat Dolls ξεκίνησε ως ένας θίασος New Burlesque.

Άνδρες στρίπερ

Μέχρι τη δεκαετία του 1970, η στριπτιζέζ στους δυτικούς πολιτισμούς ήταν σχεδόν πάντα γυναίκα, που εκτελούσε για το αρσενικό κοινό. Από τότε, άνδρες στρίπερ, που παριστάνουν για γυναικείο κοινό, έχουν γίνει κάτι το κοινό. Άνδρες και γυναίκες στριπτιζέζ επίσης εκτελούν για ομοφυλοφιλικό ή πανσεξουαλικό κοινό. Πριν από τη δεκαετία του 1970, οι χορευτές και των δύο φύλων εμφανίστηκαν σε μεγάλο βαθμό σε υπόγειες λέσχες ή ως μέρος ενός έμπειρου θεάτρου, αλλά η πρακτική τελικά έγινε αρκετά κοινή. Ένα από τα πιο γνωστά συγκροτήματα των αρσενικών στριπτιζέζ είναι το Chippendales. Άντρες στριπτιζέζ έχουν γίνει μια δημοφιλής επιλογή για να έχετε σε ένα bachelorette πάρτυ.

Ιδιωτικός χορός

Μια παραλλαγή του στριπτίζ είναι ο ιδιωτικός χορός, ο οποίος συχνά περιλαμβάνει γύρο χορό ή χορό επαφής. Εδώ οι καλλιτέχνες, εκτός από την απογύμνωση έναντι φιλοδωρήματος, προσφέρουν επίσης "ιδιωτικούς χορούς", οι οποίοι περιλαμβάνουν περισσότερη "προσοχή" για ορισμένα μέλη του ακροατηρίου. Παραλλαγές περιλαμβάνουν ιδιωτικούς χορούς όπως τραπέζι χορός.

Το στριπτίζ και ο νόμος

Από τους αρχαίους χρόνους μέχρι σήμερα, το στριπτίζ είχε θεωρηθεί ως μια μορφή δημόσιας γύμνιας και υπόκειται σε νομικές και πολιτιστικές απαγορεύσεις για λόγους ηθικής και ευπρέπειας. Τέτοιου είδους περιορισμοί έχουν ενσωματωθεί στους κανονισμούς αδειοδότησης χώρων και διαφόρων εθνικών και τοπικών νόμων, συμπεριλαμβανομένων των περιορισμών αδειοδότησης ποτού.

ΗΠΑ

Πολλές δικαιοδοσίες στις ΗΠΑ έχουν ειδική νομοθεσία για τα βιβλία που σχετίζονται με στριπτίζ. Μια από τις πιο διαβόητες τοπικές διατάξεις είναι ο Δημοτικός κώδικας 33.3610 του Σαν Ντιέγκο, συγκεκριμένες και αυστηρές σε απάντηση στις καταγγελίες για διαφθορά των τοπικών αξιωματούχων που περιελάμβανε επαφές στο γυμνό κλάδο του θεάματος. Μεταξύ των διατάξεών της είναι ο "κανόνας έξι πόδια", που απαιτεί από στριπτιζέζ να διατηρούν μια απόσταση έξι ποδιών κατά την εκτέλεση.
Άλλοι κανόνες απαγορεύουν «την πλήρη γύμνια». Σε ορισμένες περιοχές των ΗΠΑ, υπάρχουν νόμοι που απαγορεύουν την έκθεση των γυναικείων θηλών, που πρέπει έτσι να καλύπτεται από την χορεύτρια ή τον χορευτή με πίτα (ισχύει και για την έκθεση των ανδρικών θηλών). Στις αρχές του 2010, η πόλη του Ντιτρόιτ απαγόρευσε τα πλήρως εκτεθειμένα στήθη στα κλαμπ στριπτίζ της, ακολουθώντας το παράδειγμα του Χιούστον που άρχισε να εφαρμόζει ένα παρόμοιο διάταγμα το 2008. Το δημοτικό συμβούλιο από τότε μαλάκωσε τους κανόνες εξαλείφοντας την απαίτηση για πίτες αλλά διατήρησε άλλους περιορισμούς. Και οι δύο πόλεις ήταν φημισμένες ότι έχουν αχαλίνωτα περιστατικά των παράνομων δραστηριοτήτων που συνδέονται με τις εγκαταστάσεις στριπτίζ τους. Για ορισμένες δικαιοδοσίες, ακόμα και ορισμένες στάσεις μπορούν να θεωρηθούν " άσεμνες " (όπως η διάδοση των ποδιών).

Ισλανδία

Το 2010, ετέθη εκτός νόμου το στριπτίζ. Η Johanna Sigurdardottir, πρωθυπουργός της Ισλανδίας, δήλωσε: «Οι σκανδιναβικές χώρες δείχνουν το δρόμο για την ισότητα των γυναικών, αναγνωρίζοντας τις γυναίκες ως ισότιμους πολίτες και όχι ως εμπορεύματα προς πώληση». Ο πολιτικός πίσω από το νομοσχέδιο, Kolbrún Halldorsdottir, δήλωσε : «Δεν είναι αποδεκτό ότι οι γυναίκες ή οι άνθρωποι σε γενικές γραμμές είναι ένα προϊόν που πωλείται».