google/wiki40b huggingface dataset:
Γουλιέλμος Β΄ του Νεβέρ

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ρενώ Β΄ κόμη του Νεβέρ & του Ωσέρ και της 2ης συζύγου του Αγνής του Μπωζενσύ.
Η μεγαλύτερη, ετεροθαλής αδελφή του Ερμενγάρδη, παντρεύτηκε έναν από τον Οίκο του Κουρτεναί· ήταν κόρη του Ρενώ Β΄ από τον 1ο γάμο του με την Ίντα του Λυόν & του Φορέ. Ο Γουλιέλμος Β΄ είχε τουλάχιστον δύο μικρότερους αδελφούς: τον Ροβέρτο υποκόμη του Λινύ-λε-Σατώ, που ακολούθησε τον αδελφό του στη Σταυροφορία του 1101 και τον Ούγο, που αναφέρεται μόνο σε ένα καταστατικό του 1144.
Το έργο Οι απαρχές και η σύντομη ιστορία της κομητείας του Νεβέρ (Origine et Historia Brevi Nivernensium Comitum) αναφέρει ότι ο Ρενώ Β΄ ήταν συγκυβερνήτης με τον πατέρα του Γουλιέλμο Α΄ και προαπεβίωσε αυτού το 1089. Το 1098 απεβίωσε και ο Γουλιέλμος Α΄, έτσι τον διαδέχθηκε ο εγγονός του Γουλιέλμος Β΄. Αυτός έλαβε μέρος στη Σταυροφορία του 1101: ξεκίνησε το έτος αυτό με 15.000 άνδρες, αλλά ο στρατός του απέτυχε να καταλάβει το ισχυρά φρουρούμενο Ικόνιο και σχεδόν εξαλείφθηκε κατά την καταστροφική μάχη στην Ηράκλεια Κύβιστρα. Έφθασε στην Αντιόχεια με ευάριθμους μόνο άνδρες. 
Έπεισε τον Λουδοβίκο ΣΤ΄ της Γαλλίας να σπάσει την ειρήνη με τον Ερρίκο Α΄ της Αγγλίας και να υποστηρίξει τον Γουλιέλμο Κλίτο το 1115. Λίγο μετά φυλακίστηκε από τον Θεοβάλδο των Μπλουά κόμη  της Καμπανίας. Συμμετείχε στη Σύνοδο της Τρουά, που ξεκίνησε το 1129 και είναι γνωστός για την υποστήριξή του στη Β΄ Σταυροφορία. Πιστευόταν ότι τάφηκε στο Σαρτρέζ· εκεί ο άγιος Βερνάρδος του Κλαιρβώ προσπάθησε να τον εγείρει, αλλά απέτυχε.
Νοσοκομείο Ελπίς

Ιστορικό

Ο θεμέλιος λίθος του Δημοτικού Νοσοκομείου των Αθηνών "Ελπίς" τέθηκε τον Ιούνιο του 1836 επί της οδού Ακαδημίας 50, εκεί όπου σήμερα στεγάζεται το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων. Τα σχέδια ήταν του Γερμανού αρχιτέκτονα Φ. Στάουφερτ, με κάποιες τροποποιήσεις από τον συμπατριώτη του Έντουαρντ Σάουμπερτ (1804-1860). Την ανέγερση ανέλαβε ο Δανός αρχιτέκτονας Κρίστιαν Χάνσεν, προβαίνοντας σε κάποιες επιπλέον τροποποιήσεις. Το κεντρικό τμήμα της οικοδομής ολοκληρώθηκε το 1842, μέσω της ενίσχυσης από εράνους και δωρεές του βασιλιά Λουδοβίκου της Βαυαρίας (πατέρα του Όθωνα), της Δούκισσας της Πλακεντίας και πολλών άλλων Ελλήνων όπως οι Κωνσταντίνος Βέλλιος, Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, Κωνσταντίνος Γαλάτης, Ραλλού Μουρούζη και άλλοι. 
Στην οδό Ακαδημίας λειτούργησε μέχρι το 1971 όταν και μεταστεγάστηκε στις σημερινές του εγκαταστάσεις, επί της οδού Δημητσάνας στους Αμπελόκηπους, ακριβώς πίσω από τα προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας. Μια μεταστέγαση που εξεταζόταν ήδη από το μακρινό 1892 και επιχειρήθηκε αρχικά τον Ιούνιο του 1904, με τον θεμέλιο λίθο του νέου κτιρίου του νοσοκομείου να τίθεται στο τότε δημοτικό οικόπεδο των Αμπελόκηπων. Ωστόσο, η μετεγκατάσταση στο νέο κτίριο θα γίνει περίπου 70 χρόνια αργότερα αφού αυτό θα χρησιμοποιηθεί αρχικά από τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό για την περίθαλψη των τραυματιών των Βαλκανικών Πολέμων και έπειτα θα παραδοθεί στο υπουργείο Στρατιωτικών.
Στο νοσοκομείο ξεκίνησαν την ιατρική τους σταδιοδρομία πολλές μορφές της ιατρικής επιστήμης της Ελλάδας που μετέπειτα συμμετείχαν στην ίδρυση πολλών από τα νεότερα νοσοκομεία της Αθήνας, όπως οι Θεόδωρος Αρεταίος, Σπυρίδων Μαγγίνας, Νικόλαος Μακκάς, Μαρίνος Γερουλάνος, Αλιβιζάτος και άλλοι. Περιέθαλψε μεταξύ άλλων τους τραυματίες του πολέμου του 1893, τους Θεσσαλούς και Κρήτες πρόσφυγες, τους τραυματίες των Βαλκανικών Πολέμων, τους Μικρασιάτες πρόσφυγες, τους φαντάρους του Ελληνοϊταλικού Πόλεμου και τους Αθηναίους στο λιμό της κατοχής.
Από το 1983 εντάσσεται στο Εθνικό Σύστημα Υγείας.
Εκκλησία του Πούνκαλαϊντουν

Περιγραφή

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!
Οσβάλντο Ερνάντες

Καριέρα

Ο Οσβάλντο Ερνάντες αγωνιζόταν από τα πρώτα χρόνια της επαγγελματικής του καριέρας και μέχρι το 1998 σε ομάδες της Κούβας, με εξαίρεση ένα σύντομο πέρασμά του από την Ελλάδα και τον Ολυμπιακό Πειραιώς.
Το 1998 ταξίδεψε στην Ιταλία όπου αγωνίστηκε αρχικά με την Παλέρμο (1998-99) κι έπειτα με τη Ρόμα (1999-00). Το 2000 επέστρεψε στην Κούβα, ωστόσο ένα χρόνο αργότερα επέστρεψε στην Ιταλία στην οποία παρέμεινε για έξι χρόνια και αγωνίστηκε κατά σειρά στις: Ρόμα (2002), Μοντισιάρι (2002-03), Πιασέντζα (2003-04), Περούτζια (2004-06) και Μ.Ρόμα Βόλει (2006-08). Μοναδικό διάλειμμα της πολυετούς παρουσίας του στην Ιταλία αποτέλεσε ένα σύντομο πέρασμά του το 2004 από τους Σάνγκος Ναρανχίτο, ομάδα του Πουέρτο Ρίκο.
Το 2008 επέστρεψε στην Ελλάδα προκειμένου να αγωνιστεί στην τοπική ομάδα της Λαμίας, ωστόσο το 2009 επέστρεψε για ακόμα μια φορά στην Ιταλία και αγωνίστηκε στις Μ. Ρόμα Βόλει και Παγιάβολο Πινέλο.
Μετά το τέταρτο πέρασμά του από την Ιταλία και παρά το γεγονός ότι ο Ερνάντες ήταν πλέον 40 ετών, κατάφερε να εξασφαλίσει επαγγελματικό συμβόλαιο συνεργασίας από τους Χιουντάι Σκάιουόκερς, ομάδα της Νοτίου Κορέας, η οποία έμελλε να αποτελέσει και την τελευταία ομάδα της επαγγελματικής του καριέρας.

Διεθνείς συμμετοχές

Ο Ερνάντες ήταν διεθνής με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Κούβας για περισσότερο από δέκα χρόνια, έχοντας πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές. Παράλληλα, έχει κατακτήσει και πολλά μετάλλια σε διάφορες διεθνείς διοργανώσεις στις οποίες συμμετέίχε με την εθνική ομάδα της Κουβας.
Χέραρντ τερ Μπορχ

Βιογραφία

Ο Χέραρντ τερ Μπορχ γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 1617 στο Ζβόλε () της επαρχίας Οφεράισσελ στην Ολλανδική Δημοκρατία. Έλαβε άριστη εκπαίδευση από τον πατέρα του Χέραρντ τερ Μπορχ τον πρεσβύτερο, επίσης καλλιτέχνη, και έδειξε από νωρίς το ταλέντο του. Η επιγραφή στη σπουδή μιας κεφαλής αποδεικνύει ότι ο τερ Μπορχ βρισκόταν στο Άμστερνταμ το 1632, όπου πιθανόν σπούδασε υπό τον Βίλλεμ Κορνέλις Ντόυστερ (Willem Cornelisz Duyster) ή τον Πίτερ Κόντε (Pieter Codde). Η επιρροή του Ντόυστερ μπορεί να ανιχνευθεί σε πίνακα χρονολογούμενο από το 1638 που σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο Βικτωρίας και Αλβέρτου στο Λονδίνο.
Το 1634 σπούδασε με τον Πίτερ ντε Μολάιν (Pieter de Molijn) στο Χάαρλεμ. Πίνακάς του που καταγράφεται εκείνη την περίοδο είναι Η Σύσκεψη (1635, σήμερα στην Πινακοθήκη του Βερολίνου). Η αδελφή του Χεσίνα τερ Μπορχ (Gesina ter Borch) έγινε επίσης ζωγράφος.
Το 1635 ο τερ Μπορχ βρέθηκε στο Λονδίνο και στη συνέχεια ταξίδεψε στη Γερμανία, στη Γαλλία, στην Ισπανία και στην Ιταλία. Είναι βέβαιο ότι βρισκόταν στη Ρώμη το 1641, οπότε και ζωγράφισε τα μικρά πορτρέτα σε χαλκο του Γιαν Σιξ και της Νεαρής Κυρίας (σήμερα στη Συλλογή Σιξ στο Άμστερνταμ).
Το 1648 βρέθηκε στο Μύνστερ κατά τη Συνάντηση για την επικύρωση της συνθήκης ειρήνης που είχε υπογραφεί εκεί μεταξύ Ολλανδών και Ισπανών και αποτύπωσε στον περίφημο μικρό πίνακά του, τον οποίο ζωγράφισε σε χαλκό, όλους τους συγκεντρωμένους πληρεξουσίους. 
Εκείνη την εποχή ο τερ Μπορχ προσκλήθηκε να επισκεφθεί τη Μαδρίτη, όπου προσλήφθηκε και τιμήθηκε με τον τίτλο του Ιππότη από τον Βασιλέα Φίλιππο Δ΄, αλλά συνεπεία μιας μηχανορραφίας, όπως λέγεται, υποχρεώθηκε να επιστρέψει στην Ολλανδία. Φαίνεται ότι για κάποιο διάστημα διέμεινε στο Χάαρλεμ, αλλά τελικά εγκαταστάθηκε στο Ντεφέντερ, όπου έγινε μέλος του δημοτικού συμβουλίου, όπως φαίνεται και στο πορτρέτο που σήμερα βρίσκεται στη Χάγη. Απεβίωσε στο Ντεφέντερ το 1681.

Έργο

Ο τερ Μπορχ ήταν σημαντικός ζωγράφος θεμάτων της καθημερινής ζωής. Είναι γνωστός για τη αποτύπωση των υφών σε υφάσματα με πτυχώσεις. όπως στο Γράμμα και στην Ευγενική Συνομιλία, που έγινε χαρακτικό από τον Γιόχαν Γκέοργκ Βίλλε (Johann Georg Wille).
Τα έργα του είναι σχετικά σπάνια, έχουν καταγραφεί σε κατάλογο περίπου ογδόντα. Έξι από αυτά βρίσκονται στο Μουσείο Ερμιτάζ στην Αγία Πετρούπολη, έξι στα Μουσεία του Βερολίνου, πέντε στο Μουσείο του Λούβρου, τέσσερα στο Μουσείο της Δρέσδης, τρία στο Μουσείο Γκεττύ και δύο στη Συλλογή Ουάλλας του Λονδίνου.
 Δύο πορτρέτα του βρίσκονται στην Πινακοθήκη Κόρκοραν της Ουάσιγκτον.
Ιωάννης Κλαυδιουπόλεως

Ο μητροπολίτης Κλαυδιουπόλεως Ιωάννης υπήρξε Έλληνας λόγιος του 12ου αιώνα. Άκμασε το 1156 όταν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ήταν ο Λουκάς Χρυσοβέργης. Πήρε μέρος στην Σύνοδο του 1166 στην Κωνσταντινούπολη, η οποία ασχολήθηκε με το ρητό «ότι ο Πατήρ μου μείζων μού εστί». Έγραψε πόνημα «Περί αζύμων» και περί της εκπόρευσης του αγίου Πνεύματος, περί της νηστείας του Σαββάτου, περί των πνικτών και των λοιπών αθεμίτων. Αντίγραφο του πονήματος σώζεται σε πολλές βιβλιοθήκες.
Κερασιά Λυκουρίας Αχαΐας

Τοποθεσία

Η Κερασιά απέχει 6,4 χλμ. από την Κλειτορία, έδρα της Δημοτικής Ενότητας στην οποία ανήκει. Είναι ορεινός οικισμός σε υψόμετρο 466 μέτρων και οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει 14 κατοίκους.

Διοικητική ιστορία

Η Κερασιά αναγνωρίστηκε ως οικισμός το 1961 και προσαρτήθηκαν στην τότε Κοινότητα Λυκουρίας. Το 1998 με την εφαρμογή της διοικητικής  διαίρεσης του σχεδίου "Καποδίστριας" ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Λευκασίου ως τμήμα του Δημοτικού Διαμερίσματος Λυκουρίας. Από το 2011 βάσει της διοικητικής μεταρρύθμισης "Καλλικράτης" αποτελεί οικισμό της Τοπικής κοινότητας Λυκουρίας του διευρυμένου Δήμου Καλαβρύτων.
Πρόγραμμα Βέγκα

Το πρόγραμμα Βέγκα (αγγλικά: Vega) ήταν ένα διαστημικό επιστημονικό πρόγραμμα και αποτελούνταν από δύο αποστολές στον πλανήτη Αφροδίτη και τον κομήτη του Χάλεϋ.
Το Βέγκα 1 και το Βέγκα 2 ήταν μη επανδρωμένες αποστολές, αποτέλεσμα της συνεργατικής προσπάθειας των κρατών της Σοβιετικής Ένωσης, Αυστρίας, Βουλγαρίας, Ουγγαρίας, Ανατολικής Γερμανίας, Πολωνίας, Τσεχοσλοβακίας, Γαλλίας και της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Αποτελούνταν από δύο επιμέρους αποστολές: η μια αφορούσε τη μελέτη του πλανήτη Αφροδίτη ενώ η δεύτερη τη μελέτη του κομήτη του Χάλεϋ.
Τα δύο διαστημόπλοια εκτοξεύθηκαν στις 15 και 21 Δεκεμβρίου 1984 αντίστοιχα και αποτέλεσαν μέρη της λεγόμενης "αρμάδας του Χάλεϋ", μιας ομάδας διαστημοσυσκευών που παρατήρησαν και μελέτησαν τον κομήτη του Χάλεϋ εκμεταλλευόμενες τη διάβασή του από το εσωτερικό ηλιακό σύστημα το 1986.

Οι διαστημοσυσκευές

Το Βέγκα 1 και Βέγκα 2 είναι πανομοιότυπα σκάφη και αποτέλεσαν εξέλιξη των επιτυχημένων σκαφών Βενέρα 9, του προηγούμενου προγράμματος (εξερεύνησης της Αφροδίτης) Βενέρα. Μαζί με τον πυραυλοφορέα Proton αποτέλεσαν τη συνεισφορά των Σοβιετικών στο πρόγραμμα Βέγκα. Τα σκάφη ζύγιζαν 4.920 κιλά και τροφοδοτούνταν από ένα ζεύγος μεγάλων φωτοβολταϊκών στοιχείων, ενώ μετέφεραν επιστημονικά όργανα μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονταν συστήματα απεικόνισης, φασματόμετρα, μαγνητόμετρα, αναλυτής πλάσματος και άλλα.
Εκτοξευθήκαν από το Κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στο Καζακστάν με έναν πύραυλο-φορέα της οικογένειας Proton.
Cisgender

Cisgender (σισ-τζέντερ), σε συντομία cis ή μη τρανς είναι τα άτομα που νιώθουν οικεία και αυθεντικά στο φύλο που τους αποδόθηκε κατά τη γέννηση. Cisgender είναι επίσης ταυτότητα φύλου ή ένας ρόλος φύλου, για την ακρίβεια ο πιο ενδεδειγμένος από την κοινωνία. Είναι έννοια αντίθετη του transgender και στην ουσία αναφέρεται σε όλα τα άτομα που δεν είναι τρανς. Υπάρχουν διάφορα παράγωγα του όρου στη χρήση, όπως ο cis άνδρας για το άτομο που του δόθηκε ανδρικό φύλο στη γέννηση και ζει και αυτοπροσδιορίζεται ως άνδρας και cis γυναίκα για το άτομο που του δόθηκε γυναικείο φύλο στη γέννηση και ζει και αυτοπροσδιορίζεται ως γυναίκα .

Ετυμολογία

Το cisgender προέρχεται από τη λατινογενή πρόθεση cis-, που σημαίνει "από τη μεριά μας", η οποία είναι αντώνυμη της λατινογενούς πρόθεσης trans-, που σημαίνει "απέναντι" ή "από την απέναντι πλευρά". Αυτή η σχέση συναντάται στη χημεία, συγκεκριμένα στο φαινόμενο της ισομέρειας, όπου συναντώνται οι απεικονίσεις cis-trans, τα τεστ cis-trans της γενετικής και σε άλλες περιπτώσεις. Στην περίπτωση των φύλων, το cis- αναφέρεται στη συμφωνία κοινωνικού φύλου με το βιολογικό.
Σωτήρης Νικολαΐδης

Καριέρα

Αγωνίστηκε στον ΠΑΟΚ από το 1995 έως το 2000. Ήταν φιναλίστ του Κυπέλλου Σαπόρτα το 1996 και κυπελλούχος Ελλάδας το 1999 με τον ΠΑΟΚ. 
Το 2000 αποκτήθηκε από το Μαρούσι και κατέκτησε το Κύπελλο Σαπόρτα το 2001. Τη σεζόν 2001-2002 έφτασε με το Μαρούσι στα ημιτελικά του κυπέλλου Κόρατς, ενώ στην Ελλάδα αγωνίστηκε στον τελικό του Κυπέλλου.
Τη σεζόν 2002-2003 αγωνίστηκε στο Ηρακλή. 
Τις σεζόν 2003-2005 αγωνίστηκε στην ΑΕΚ.
Τη σεζόν 2005-2006 επέστρεψε στο Μαρούσι και ήταν φιναλίστ του Κυπέλλου Ελλάδας.  
Τη σεζόν 2006-2007 αγωνίστηκε και πάλι στην ΑΕΚ. 
Τη σεζόν 2007-2008 αγωνίστηκε στο Ρεθυμνο BC.

Εθνική Ελλάδος

Αγωνιζόμενος με την Εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης Παίδων Ελλάδας κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ παίδων 1991. Έχει αγωνιστεί μία φορά με την Εθνική Ελλάδος.
Ένωση Εκπαιδευτικών Εικαστικών Μαθημάτων

Ίδρυση και σκοποί

Το σωματείο συστάθηκε αρχικά το 1981 με τον τίτλο «Ένωση Καθηγητών Καλλιτεχνικών Μαθημάτων Μέσης Εκπαίδευσης» (Ε.Κ.Κ.Μ.ΜΕ). Το 2010 διαλύθηκε η Ε.Κ.Κ.Μ.ΜΕ. και αντικαταστάθηκε από την «Ένωση Εκπαιδευτικών Εικαστικών Μαθημάτων» (ΕΝ.ΕΚ.Ε.Μ.). Διακριτικό και σήμα της Ένωση είναι σχέδιο με τη Νίκη του Παιωνίου. 
Γενικός σκοπός της Ένωσης (ΕΝ.ΕΚ.Ε.Μ.) είναι η προαγωγή και ανάπτυξη της παρεχόμενης καλλιτεχνικής παιδείας  και η ανάπτυξη νέων διδακτικών μεθόδων για τη διδασκαλία της τέχνης, ώστε να ανοίξουν οι δρόμοι της τέχνης σε όλους ανεξαιρέτως τους μαθητές. Παράλληλα εργάζεται για την ευρύτερη προβολή του καλλιτεχνικού έργου των μελών της, τόσο του ατομικού που επιτελούν ως καλλιτέχνες, όσο και ως εκπαιδευτικοί με στόχο την αισθητική καλλιέργεια μαθητών και κοινού.
Βρίκια Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού

Ανδρομάχη

Το Βρικογολέτο Ανδρομάχη εντάχθηκε στη δύναμη του Στόλου το 1830.

Αντίζηλος

Το Βρίκιον Αντίζηλος εντάχθηκε στη δύναμη του Στόλου το 1830. Βυθίστηκε τον Αύγουστο του 1831 από τους κινηματίες του Ανδρέα Μιαούλη στον Αλμυρό Λακωνίας (στο κίνημα εναντίον του Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια). Έφερε οπλισμό 10 πυροβόλων.

Αχιλλεύς

Το Βρίκιον Αχιλλεύς εντάχθηκε στη δύναμη του Στόλου το 1830. Βυθίστηκε τον Αύγουστο του 1831 από τους κινηματίες του Ναυάρχου Ανδρέα Μιαούλη στον Αλμυρό Λακωνίας (στο κίνημα εναντίον του Κυβερνήτη Καποδίστρια). Έφερε οπλισμό 4 πυροβόλων.
Φατούτ

Ετυμολογία

Το όνομα "Φατούτ"  προέρχεται από την εβραϊκή λέξη που αναφέρεται στο όνομα της κόρης που ανοίγει το στόμα της.
Ροδιά Γρεβενών

Γεωγραφία - Αξιοθέατα

Η Ροδιά βρίσκεται προς τα βόρεια του νομού και τα όρια με το περιφερειακή ενότητα Κοζάνης, σε απόσταση 14,5 χλμ. ΒΑ. τα Γρεβενά και 30 χλμ. ΝΔ. από τη Σιάτιστα. Πολιτισμικά ανήκει στα Μαστοροχώρια Γρεβενών. Αξιοθέατα είναι οι εκκλησίες του χωριού, που έχουν χτιστεί πριν το 1900, με σημαντικότερες ο πάνω και κάτω Αι - Γιάννης, της Κοίμησης της Θεοτόκου με το ξυλόγλυπτο τέμπλο της και το εξωκλήσι του Ταξιάρχη με τις παλιές του εικόνες και τους τάφους που αποκαλύφθηκαν μετά το 1950. Υπάρχουν ακόμα το πάρκο του Αϊ - Γιάννη τοποθεσία για εκδηλώσεις και εκδρομές, τα ερείπια του παλιού νερόμυλου που ήταν σε χρήση μέχρι το 1950 στα όρια Ροδιάς - Κυδωνιών και Ροδιάς - Οροπεδίου, καθώς και η πεζοπορική διαδρομή, μέσα σε δασώδη περιοχή, μέχρι την πηγή "Αρμύρα" με τα υφάλμυρα νερά της.

Ονομασία - Διοικητικά

Το παλιό της όνομα είναι Ρατοβίστη και έτσι αναφέρεται επίσημα το 1918 στο ΦΕΚ 260Α - 31/12/1918 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας που ανήκε στο νομό Κοζάνης. Το 1919 μετονομάζεται σε Ραδοβίστι και το 1927 σε Ροδιά. Αποτελεί την τοπική κοινότητα Ροδιάς που ανήκει στη δημοτική ενότητα Γρεβενών του Δήμου Γρεβενών και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 252 κατοίκους.
Ανώτατη Σχολή Παιδαγωγικής και Τεχνολογικής Εκπαίδευσης

Αποστολή

Η αποστολή της ΑΣΠΑΙΤΕ περιλαμβάνει την παράλληλη παροχή τεχνολογικής και παιδαγωγικής εκπαίδευσης στους σπουδαστές της, την προαγωγή της εφαρμοσμένης έρευνας στην εκπαιδευτική τεχνολογία και την παιδαγωγική, και τη διοργάνωση προγραμμάτων κατάρτισης, επιμόρφωσης ή εξειδίκευσης για εκπαιδευτικούς ή μέλλοντες εκπαιδευτικούς. Το πτυχίο που χορηγεί η ΑΣΠΑΙΤΕ παρέχει δικαίωμα διδασκαλίας στην ειδικότητα στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.
Φιλιμπέρ Τσιρανάνα

Πρώτα χρόνια

Ο Τσιράνανα γεννήθηκε στις 18 Οκτωβρίου του 1912 στην πόλη Αμπαρικοράνο, στα βορειοανατολικά της Μαδαγασκάρης. Οι γονείς του ήταν πιστοί της Καθολικής Εκκλησίας και βοσκοί βοοειδων. Ανήκαν στην εθνοτική ομάδα Τσιμιχέτι. Μετά το θάνατο του πατέρα του, το 1923, ο αδερφός του, ο Ζαμανισάμπο πρότεινε να παρακολουθήσει Δημοτικό σχολείο αντί να γίνει και εκείνος βοσκός. Το 1926 εγγράφηκε ως πολύ καλός μαθητής στο κολέγιο Αναλαλάβα και το 1930 στο σχολείο της Ταναναρίβης, Le Myre de Vilers. Εκεί εισήλθε σε ένα πρόγραμμα για εκπαίδευση μελλοντικών δασκάλων σε Δημοτικά Σχολεία. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του, άσκησε το επάγγελμα του δασκάλου στη γενέτειρά του. Το 1942 άρχισε την εκπαίδευση και για διδασκαλία σε σχολεία Μέσης Εκπαίδευσης. Ως το 1945 έγινε καθηγητής σε περιφερειακά σχολεία. Το 1946 κέρδισε υποτροφία και πήγε στη σχολή École normale d'instituteurs στο Μονπελιέ της Γαλλίας, όπου εργάστηκε ως βοηθός καθηγητή.

Μετέπειτα βίος

Έχοντας πολύ καλή μόρφωση, σύντομα αποφάσισε να ασχοληθεί με την πολιτική. Εξελέγη μέλος της Εθνοσυνέλευσης του νησιού. Το 1956 εξελέγη βουλευτής (σε μία από τις 3 συνολικά έδρες) στη Γαλλική Εθνοσυνέλευση. Στη συνέχεια συνετέλεσε στην ίδρυση του Σοσιαλιστικού Δημοκρατικού Κόμματος Μαδαγασκάρης και Κομόρων (PSD), ένα μετριοπαθές κόμμα, το οποίο υποστήριζε την αυτονομία της Μαδαγασκάρης από τη Γαλλία, όχι όμως και την καθολική ανεξαρτησία. Το 1957 έγινε αντιπρόεδρος του εκτελεστικού συμβουλίου και έγινε το πρώτο και μοναδικό πρόσωπο που απέκτησε το αξίωμα αυτό στη νησιωτική χώρα. Το 1958 έγινε πρωθυπουργός και έπειτα αποφασίστηκε η ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Μαδαγασκάρης. Ο Τσιρανάνα έθεσε υποψηφιότητα για το αξίωμα του Προέδρου. Το 1959 καταργήθηκε η θέση του Πρωθυπουργού και πρώτος πρόεδρος έγινε ο Τσιρανάνα.
Όπως οι περισσότεροι Αφρικανοί ηγέτες της εποχής του, ο Τσιρανάνα κυβέρνησε απολυταρχικά και εγκαθίδρυσε ένα μονοκομματικό καθεστώς. Από τη δεκαετία του 1960 και έπειτα το Σοσιαλιστικό Δημοκρατικό Κόμμα έγινε το μοναδικό σημαντικό πολιτικό κόμμα στη Μαδαγασκάρη. Το 1971 η κυβέρνηση συνέτριψε με κτηνώδη τρόπο μια εξέγερση. Ακολούθησαν φοιτητικές ταραχές στις αρχές του 1972, με αιχμή τη γαλλική κυριαρχία στον πολιτισμό της χώρας αλλά και τα οικονομικά προβλήματα. Οι διαδηλώσεις κατεστάλησαν, ωστόσο οι ταραχές συνεχίστηκαν και ανάγκασαν τον πρόεδρο να διαλύσει την κυβέρνηση το Μάιο του 1972 και να διορίσει πρωθυπουργό τον Γκαμπριέλ Ραμαναντσόα. Τον Οκτώβριο του 1972 ο Τσιρανάνα παραιτήθηκε από πρόεδρος και παρέδωσε την εξουσία στο στρατηγό Ραμαναντσόα. Παρά την κάποια υποστήριξη που είχε ανάμεσα σε μερίδα του λαού, ο Τσιρανάνα παρέμεινε εκτός του πολιτικού στίβου τα επόμενα χρόνια. Πέθανε στις 16 Απριλίου του 1978.
Ο γιος του, Φιλίπ, κατήλθε υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 2006, όπου έλαβε μόνο 0,02% των ψήφων και ήρθε 12ος στον πρώτο γύρο.
Ευλόγιος Κουρίλας Λαυριώτης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο χωριό Ζήτσιστα (Αλβανικά: Ziçisht) της επαρχίας Ντεβόλ του καζά της Κορυτσάς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1880 και είχε βλάχικη καταγωγή από την Μοσχόπολη. Σύμφωνα με τον ίδιο, οι ρίζες της οικογένειάς του εντοπίζονταν σε οικισμό του όρους Γκορίλα, τον οποίο οι πρόγονοί του εγκατέλειψαν κατά τις αρχές του 19ου αιώνα και εγκαταστάθηκαν στην ευρύτερη περιοχή της Κορυτσάς όπου ίδρυσαν το χωριό Κουρίλα.
Από μικρή ηλικία είχε την έντονη επιθυμία να ασκητέψει και να μονάσει στη μοναστική κοινότητα του Αγίου Όρους, όπου σε νεανική ηλικία εκάρη μοναχός στη Μονή Φιλοθέου και έπειτα μόνασε στη Μονή Μεγίστης Λαύρας. Αποφοίτησε από την Αθωνιάδα Ακαδημία το 1901 και συνέχισε τις σπουδές του στη Μεγάλη του Γένους Σχολή στη Κωνσταντινούπολη και έλαβε το πτυχίο της Θεολογίας από το Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έπειτα συνέχισε της σπουδές του στη Φιλοσοφική Σχολή του στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου έλαβε το μεταπτυχιακό του στη Φιλοσοφία και το διδακτορικό του δίπλωμα στις Ανθρωπιστικές Επιστήμες. Στη συνέχεια συνέχισε τις σπουδές του στη Γερμανία. Ο Ευλόγιος Κουρίλας συμμετείχε στον Μακεδονικό Αγώνα και κατά την διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων ήταν επικεφαλής υπαξιωματικός 100 οπλιτών, ανάμεσά τους και αρκετοί ιερωμένοι, που πολέμησαν μαζί με τον Ελληνικό Στρατό στη περιοχή της Χαλκιδικής.
Έπειτα από συμφωνία με τις αλβανικές αρχές το 1929, το Οικουμενικό Πατριαρχείο επέλεξε αρκετούς μορφωμένους και ικανούς ιερείς προκειμένου να τους τοποθετήσει στην προσφάτως δημιουργηθείσα Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Αλβανίας. Μεταξύ αυτών ήταν ο Αργυροκάστρου Παντελεήμων Κοτόκος και ο Κορυτσάς Ευλόγιος Κουριλάς. Κατά την διάρκεια της Ιταλικής Κατοχής της Αλβανίας, οι ορθόδοξοι επίσκοποι είχαν απομακρυνθεί. Όταν το κομμουνιστικό καθεστώς του Ενβέρ Χότζα ήρθε στην εξουσία το 1945, θεωρήθηκε εχθρός του κράτους και του αφαιρέθηκε η αλβανική υπηκοότητα. Από εκείνη τη στιγμή, διέμενε στην Ελλάδα, και παράλληλα με τα ακαδημαϊκά του καθήκοντα, μαζί με τον Αργυροκάστρου Παντελεήμονα, έγινε ένας από τους επικεφαλής της Κεντρικής Επιτροπής Βορειοηπειρωτικού Αγώνα που επεδίωκε την προσάρτηση της Βορείου Ηπείρου στην Ελλάδα, πεποίθηση που ήταν ευρέως αποδεκτή στην ελληνική κοινή γνώμη της εποχής εκείνης. Υπήρξε επίσης καθηγητής της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (1935–1937) και του Πανεπιστημίου Αθηνών (1942–1949). Πέθανε στη Στρατονίκη της Χαλκιδικής στις 21 Απριλίου 1961.

Εργογραφία

Αναφέρεται ότι ο Μητροπολίτης Κορυτσάς, σε κάθε βιβλίο που έγραφε, ανέφερε τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε για να βρει τα απαραίτητα συγγράμματα για την βιβλιογραφία του. Ο Ευλόγιος Κουριλάς συνέγραψε σημαντικό αριθμό βιβλίων ιστορικού, φιλοσοφικού και θρησκευτικού περιεχομένοτ. Μεταξύ αυτών:
Χαλέπα

Η Χαλέπα Χανίων αποτελεί σπουδαίο ιστορικό προάστιο των Χανίων, στην Κρήτη, που κατέστη περισσότερο γνωστή από την ομώνυμη διμερή «Συμφωνία της Χαλέπας» που συνομολογήθηκε σ΄ αυτή στις 15 Οκτωβρίου του 1878 μεταξύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και αντιπροσωπείας συνέλευσης Κρητών, ως προϊόν της διεθνούς Βερολίνειας Συνθήκης που είχε συνομολογηθεί τρεις μήνες πριν.

Γενικά

Η Χαλέπα βρίσκεται ΒΑ. των Χανίων επί των υψωμάτων που δεσπόζουν του ισθμού που ενώνει την χερσόνησο του Ακρωτηρίου με την πεδιάδα των Χανίων. Άρχισε να οικίζεται περί τις αρχές του 19ου αιώνα από εύπορους Χανιώτες οι οποίοι και μετεξέλιξαν αυτό σε σπουδαίο αριστοκρατικό προάστιο με πολυτελείς επαύλεις με πλούσιους κήπους και δενδροφυτευμένους δρόμους, δίνοντας εικόνα ευρωπαϊκού θερέτρου εκτεινόμενο μέχρι της ακτής, σχετικά απόκρημνης, με πλούσιο διαμελισμό σε μικρούς ορμίσκους και εκπληκτική θέα των Χανίων και του ομώνυμου όρμου. Στη Χαλέπα ήταν η έδρα του εκάστοτε Γενικού Διοικητή της Κρήτης, οι επαύλεις των γενικών προξένων των Μεγάλων Δυνάμεων καθώς και η Γαλλική Σχολή Καλογραιών (θηλέων) του τάγματος Σαν Ζοζέφ.
Το προάστιο αυτό επέλεξε αργότερα και ο Αρμοστής Πρίγκιπας Γεώργιος όπου και η έπαυλη αυτού, την οποία οι κάτοικοι αποκαλούν ανάκτορο, καθώς και ο Ελευθέριος Βενιζέλος ως τόπο μόνιμης διαμονής του, σε θερινή οικία που είχε κτίσει ο πατέρας του Κυριάκος Βενιζέλος, έμπορος των Χανίων και η οποία, (σήμερα αποτελεί μουσείο - ίδρυμα μελετών), βρίσκεται πολύ κοντά της προηγούμενης.

Ο Πρίγκιπας Γεώργιος κατά τη διάρκεια της αρμοστείας του στη Κρήτη, από τις αποδοχές που έλαβε από τη Ρωσία ως ναύαρχος του αυτοκρατορικού στόλου, ανήγειρε στη Χαλέπα τον ιερό ναό της Αγίας Μαγδαληνής, ρωσικού ρυθμού, με τον χαρακτηριστικό τρούλο.
Στο ΒΔ. άκρο της παραλίας όπου η ακτή είναι ομαλή υφίσταται σήμερα μικρό αλιευτικό καταφύγιο, ενώ κάποια βυρσοδεψεία που είχαν αναπτυχθεί στο παρελθόν σήμερα έχουν ερημωθεί. Παρά ταύτα και σήμερα ακόμα παραμένει το πλέον αξιόλογο προάστιο των Χανίων με ιδιαίτερη τουριστική ανάπτυξη.