google/wiki40b huggingface dataset:
Πλοηγίδα

Η πλοηγίδα ή πλοηγίς (Pilot boat), είναι μικρό ελαφρύ σχετικά σκάφος που ανήκει στη κατηγορία των βοηθητικών πλοίων της ναυτιλίας και που παρέχει εξυπηρετήσεις κυρίως σε εμπορικά πλοία (φορτηγά και επιβατηγά πλοία).
Με τις πλοηγίδες μεταφέρονται και παραλαμβάνονται οι Πλοηγοί από τα διάφορα πλοία κατά τον είσπλου ή έκπλου των από την περιοχή πλοήγησης. Οι πλοηγίδες διακρίνονται ανάλογα α) του φορέα τους σε κρατικές και ιδιωτικές π.χ. βιομηχανικών εγκαταστάσεων και β) ανάλογα του μεγέθους τους σε «μεγάλες» ή «ανοικτής θάλασσας», σε «μεσαίες» και σε «μικρές» ή «πλοηγίδες λιμένων» κοινώς πιλοτίνες, οι οποίες στη σύγχρονη εποχή είναι μηχανοκίνητες. Οι κρατικές είναι κατανεμημένες στους Πλοηγικούς Σταθμούς της επικράτειας, σε αριθμό ανάλογα των αναγκών. Τα σκάφη αυτά εποπτεύει η κεντρική  Πλοηγική Υπηρεσία, του κάθε ναυτικού κράτους υπαγόμενη σε αντίστοιχο υπουργείο. Στην Ελλάδα την γενική εποπτεία αυτών ασκεί το  Υπουργείο Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής (Υ.ΝΑ.Ν.Π.).
Σύμφωνα με διεθνή κανονισμό οι πλοηγίδες, ανεξάρτητα διάκρισης, φέρουν εμφανώς ιδιαίτερη διακριτική σημαία που ονομάζεται «πλοηγική σημαία» ή σημαία πλοηγού (pilot flag) και στα πλευρά τους την ένδειξη «PILOT», ενώ κατά τη διάρκεια της νύκτας δύο περίβλεπτους φανούς σε κάθετη διάταξη μεταξύ τους, με άνω λευκό σταθερό φανό και κάτω ερυθρό σταθερό φανό, πέραν των άλλων υποχρεωτικών φανών ναυσιπλοΐας, ανάλογα του μεγέθους τους.
Πρόδρομος Λεμεσού

Τοποθεσία

Ο Πρόδρομος βρίσκεται 60 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Λεμεσού, στη γεωγραφική περιφέρεια της Μαραθάσας. Είναι κτισμένος σε μέσο υψόμετρο 1400 μέτρων. Στα νοτιανατολικά συνορεύει με το Φοινί, στα νοτιοδυτικά με τον Παλαιόμυλο, στα δυτικά με τη Λεμύθου, στα βόρεια με τον Πεδουλά και με την Κακοπετριά και στα ανατολικά με τις Πλάτρες.

Φυσικό περιβάλλον

Στην περιοχή καλλιεργούνται διάφορα είδη φυλλοβόλων οπωροφόρων δέντρων όπως μηλιές, κερασιές, δαμασκηνιές, αχλαδιές και ροδακινιές. Ωστόσο, η μεγαλύτερη έκταση του χωριού είναι ακαλλιέργητη. Στα διοικητικά του όρια εμπίπτει μέρος του κρατικού δάσους Τροόδους.

Καιρικές συνθήκες

Ο καιρός στο χωριό χαρακτηρίζεται από ψυχρό και βροχερό χειμώνα και δροσερό και ξηρό καλοκαίρι. Τους χειμερινούς μήνες, εκτός από την πολύ ψηλή βροχόπτωση, δέχεται αρκετή χιονόπτωση. Μερικές φορές η θερμοκρασία κατεβαίνει υπό του μηδενός. Ο Πρόδρομος, λόγω του κλίματος του και της ύπαρξης του ξενοδοχείου Βερεγγάρια και άλλων τριών μικρών ξενοδοχείων, γνώρισε μεγάλη τουριστική ανάπτυξη.

Ιστορία

Ο Πρόδρομος υπήρχε κατά τα μεσαιωνικά χρόνια με την ίδια ονομασία. Σε παλαιούς χάρτες βρίσκεται σημειωμένος ως Prodromo. Την εποχή της φραγκοκρατίας η περιοχή της Μαραθάσας ήταν χωρισμένη σε δύο μεγάλα τμήματα. Το ένα ήταν βασιλική ιδιοκτησία και το άλλο ιδιοκτησία του κόμητα της Έδεσσας. Ο Πρόδρομος αποτελούσε φέουδο της βασιλικής ιδιοκτησίας.

Ονομασία

Το χωριό πήρε το όνομα του από τον άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο.

Βερεγγάρια

Στον Πρόδρομο βρίσκεται το ξακουστό ξενοδοχείο Βερεγγάρια. Αποτελούσε ένα από τα σπουδαιότερα ορεινά καταλύματα του 20ου αιώνα. Σε αυτό διέμεναν εξέχουσες προσωπικότητας και για το λόγο αυτό χαρακτηρίστηκε ως το «ξενοδοχείο των βασιλιάδων».  Ξεχώρισαν οι επισκέψεις, γύρω στο 1931, του βασιλιάς της Αιγύπτου Φαρούκ και του πρόεδρος του Ισραήλ Εζέρ Βαϊσμάν. Στο βιβλίο επισκεπτών του ξενοδοχείου υπάρχουν καταγεγραμμένες οι εντυπώσεις των επισκεπτών. Η ονομασία του πιθανότατα προήλθε από την βασίλισσα της Ναβάρρας, Βερεγγάρια, σύζυγο του Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου. Το ξενοδοχείο έκλεισε το 1984. Το κτίριο παραμένει ερημωμένο από τότε.

Θρησκευτική ζωή

Η κύρια εκκλησία του χωριού είναι η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Πρόδρομου. Στο χωριό υπάρχουν ακόμα το ξωκκλήσι του Αγίου Ονουφρίου και το ξωκκλήσι της Αγίας Τριάδας. Επιπλέον, στο χωριό υπάρχει το γυναικείο μοναστήρι Παναγιάς Τρικουκκιάς. 
Από τον Πρόδρομο κατάγονταν αρκετοί ιερωμένοι, μεταξύ των οποίων οι αρχιεπίσκοποι Κύπρου Μακάριος Α΄, Μακάριος Β΄, Κύριλλος ο Β΄ και Σωφρόνιος ο Γ΄.

Διάφορα

Στον Πρόδρομο βρίσκεται το Δασικό Κολλέγιο Κύπρου, στο οποίο σπουδάζουν δασοπονία Κύπριοι και αλλοδαποί φοιτητές.
Η νύχτα του Αγίου Σιλβέστρου

Η νύχτα του Αγίου Σιλβέστρου, παραμονή της Πρωτοχρονιάς, είναι το βράδυ  μεταξύ 31 Δεκεμβρίου και 1 Ιανουαρίου (Πρωτοχρονιά), η οποία γιορτάζεται με  διαφορετικούς τρόπους ανάλογα την περιοχή. Ονομάζεται έτσι επειδή στις 31  Δεκεμβρίου ο άγιος που γιορτάζει είναι ο Πάπας Άγιος Σίλβεστρος.  Η 31 Δεκεμβρίου συχνά αποκαλείται λανθασμένα και Πρωτοχρονιά, ενώ στην  πραγματικότητα είναι μόνο η παραμονή αυτής.

Η νύχτα στην Ιταλία

Στην Ιταλία, υπάρχει  παράδοση να γίνεται το “ δείπνο της πρωτοχρονιάς ” ή “ μεγάλο δείπνο ”, ένα γεύμα  πλουσιοπάροχο, στο οποίο το πιο χαρακτηριστικό παραδοσιακό πιάτο είναι ένα είδος χοιρινού αλλαντικού με φακές. Γενικά γίνεται μια μεγάλη  γιορτή μένοντας ξύπνιοι μέχρι να περάσουν τα μεσάνυχτα, ώστε να γιορτάσουν  την άφιξη του νέου έτους. Συνήθως περνάνε την νύχτα αυτή με την οικογένεια ή  τους φίλους σε κάποια πλατεία που μπορεί να έχουν διοργανωθεί συναυλίες ή  διάφορες άλλες γιορτές, ή στο σπίτι.
Συνήθως ξεκινά 10  δευτερόλεπτα πριν τα μεσάνυχτα κάνοντας αντίστροφη μέτρηση μέχρι το μηδέν  όπου γιορτάζεται ένας καινούργιος ευτυχισμένος χρόνος, πίνοντας σαμπάνια και  ανάβοντας ή κοιτάζοντας τα πυροτεχνήματα. Υπάρχει επίσης παράδοση, όταν  μετράνε αντίστροφα , να κρατάνε στο χέρι εκτός από την σαμπάνια, σταφύλια και  τρία διαφορετικά κέρματα για καλή τύχη. Κάθε περιοχή της Ιταλίας έχει  διαφορετικές παραδόσεις , σε κάποιες περιοχές για παράδειγμα παίζουν τόμπολα,  ένα είδος τυχερού παιχνιδιού ή άλλα παιχνίδια ώστε να διασκεδάσουν μέχρι την  άφιξη της νέας χρονιάς.
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Υεμένης

Ιστορία

Δημιουργήθηκε το 1990, μετά την ενοποίηση της Βόρειας Υεμένης και της Νότιας Υεμένης στις οποίες διεξάγονταν ξεχωριστά πρωταθλήματα. Την πρώτη περίοδο 1990–91, μετείχαν 16 βόρειοι και 16 νότιοι σύλλογοι. Για την περίοδο 2008–09, τέθηκε ο στόχος ώστε το πρωτάθλημα να γίνει πλήρως επαγγελματικό. Το πρωτάθλημα της περιόδου 2014–15 ακυρώθηκε λόγω του εμφυλίου πολέμου, ο οποίος προκάλεσε τη διακοπή όλων των ποδοσφαιρικών δραστηριοτήτων στη χώρα της Μέσης Ανατολής.
316 Γκομπέρτα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η διάμετρος της Γκομπέρτας υπολογίσθηκε σε 48 χιλιόμετρα, ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 115 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. O φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,092 (από δεδομένα του IRAS). Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Γκομπέρτα γύρω από τον εαυτό της. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 115 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Αμάρο Πάργο

Ο βίος του

Στα νιάτα του επηρεάστηκε από την παρουσία και την ανάπτυξη της πειρατείας στις Κανάριες Νήσους. Ήταν ο φόβος για κάποιους και θαυμαζόταν από  άλλους. Προσάρμοσε τα αμπάρια των πλοίων για να μεταφέρουν τους σκλάβους που χρησιμοποιούνταν στις φυτείες της Καραϊβικής. Είχε μεγάλη περιουσία, αλλά και λόγω της φιλίας του με τη μοναχή Μαρία του Λεόν Μπέγιο και Ντελγάδο άρχισε να εκτελεί φιλανθρωπικό έργο και αφοσιώθηκε με ιδιαίτερο ζήλο στην ανακούφιση της φτώχειας. Ο Αμάρο Πάργο είδε πολλά θαύματα της μοναχής.
Χρόνια πριν από το θάνατό του, ανακηρύχθηκε Ιδάλγο (ευγενής), στη Μαδρίτη. Πέθανε στις 14 Οκτωβρίου του 1747 στον Άγιο Χριστόφορο του Λα Λαγούνα. Θάφτηκε στο μοναστήρι του Αγίου Δομίνικου της πόλης. Λόγω του συνεχούς αγώνα του για τα συμφέροντα του Ισπανικού Στέμματος εναντίον εχθρικών δυνάμεων, ο Αμάρο Πάργο θεωρήθηκε εθνικός ήρωας στην εποχή του. Ήταν ένας ξεχωριστός χαρακτήρας της εποχής του και είχε παρόμοια φήμη και δημοτικότητα όπως ο  Μαυρογένης και ο Φράνσις Ντρέικ.

Εκταφή

Το 2013 η εκταφή των λειψάνων του έγινε από μια ομάδα αρχαιολόγων και εγκληματολόγων από το Αυτόνομο Πανεπιστήμιο της Μαδρίτης, προκειμένου να εκπονηθεί μελέτη σχετικά με τον πειρατή. Πραγματοποιήθηκαν αναλύσεις DNA καθώς επίσης και προσπάθεια ανάπλασης του προσώπου του. Η εκταφή χρηματοδοτήθηκε από τη γαλλική εταιρεία Ubisoft ώστε να κάνει τον Πάργο έναν από τους κύριους χαρακτήρες στο βιντεοπαιχνίδι Assassin's Creed IV: Black Flag.
Ερρίκος Λουδοβίκος του Νασσάου-Ζάαρμπρυκεν

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Λουδοβίκου πρίγκιπα του Νασσάου-Ζάαρμπυκεν και της Βιλελμίνας του Σβάρτσμπουργκ-Ρούντολστατ. Ο γάμος τους δεν ήταν ευτυχισμένος και η Βιλελμίνη αποσύρθηκε στο κάστρο Χάλμπεργκ, όπου ανάθρεψε τον γιο τους.
Σπούδασε φυσική πρώτα στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου και έπειτα (1782-85) στο Γκέττινγκεν. Έπειτα έκανε τη μεγάλη Περιοδεία του· πέρασε από το Βερολίνο (1786) και την Ιταλία (1787). Το 1793 Γαλλικός στρατός επιτέθηκε στο κάστρο Νόινκιρχεν και έπρεπε να διαφύγει. Το προγονικό κάστρο κάηκε, χωρίς να μπορεί να κάνει κάτι γι' αυτό. Εισήλθε στον Πρωσικό στρατό και προήχθη σε συνταγματάρχη του Ιππικού. 
Ο πατέρας του απεβίωσε το 1794 και κληρονόμησε τον τίτλο του, μια και το Ζάαρμπρυκεν ήταν ακόμη κατειλημμένο από Γαλλικό στρατό της Επανάστασης. Το 1797 έπεσε από το άλογό του και απεβίωσε άτεκνος. Ο νεότερος αδελφός του ήταν από τον δεύτερο, μοργανατικό γάμο του πατέρα του και δεν είχε δικαίωμα στη διαδοχή. Τον διαδέχθηκε ο εξάδελφος του πατέρα του Κάρολος-Γουλιέλμος πρίγκιπας του Ούζινγκεν.

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε το 1785 τη Μαρία-Φρανσουάζ-Μαξιμιλιανή, κόρη του Αλεξάνδρου-Μαρία-Λέονορ του Σαιν-Μωρίς, κόμη του Μονμπαρέ· δεν απέκτησαν τέκνα.
Κόσμος 1629

Αποστολή

Εκτοξεύτηκε από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ με πύραυλο Πρότον-Κ την 21η Φεβρουαρίου 1985 (07:57 UTC). Τέθηκε επιτυχώς σε γεωσύγχρονη τροχιά και στη συνέχεια έλαβε αριθμό στο σύστημα ονοματοδοσίας "Κόσμος" και τον διεθνή προσδιοριστή 1985-016A. Η Διοίκηση Διαστήματος των ΗΠΑ του ανέθεσε τον αριθμό 15574 στον Κατάλογο Δορυφόρων. Ο Κόσμος 1629 παρέμεινε επιχειρησιακός για δύο χρόνια περίπου.
Γερμανικό Βαλτικό Κόμμα

Το Γερμανικό Βαλτικό Κόμμα (εσθονικά: Saksa-Balti erakond‎, γερμανικά: Deutsch-baltische Partei in Estland‎, DbPE) ήταν πολιτικό κόμμα στην Εσθονία το οποίο εκπροσωπούσε την γερμανική μειονότητα.

Ιστορία

Το κόμμα ιδρύθηκε στις 27 Νοεμβρίου 1918 υπό την ονομασία Γερμανικό Κόμμα στην Εσθονία (γερμανικά: Deutsche Partei in Estland‎, εσθονικά: Saksa Erakond Eestimaal‎) ενόψει των Εκλογών της Συντακτικής Συνέλευσης που θα λάμβαναν χώρα τον ερχόμενο Απρίλιο. Μετά τον Εσθονικό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας, το κόμμα μετονομάστηκε σε Γερμανικό Βαλτικό Κόμμα.
Το κόμμα κέρδισε τρεις έδρες στις εκλογές που έλαβαν χώρα τον Απρίλιο του 1919. Στις Κοινοβουλευτικές Εκλογές του 1920 κέρδισε τέσσερις έδρες, ωστόσο περιορίστηκε σε τρεις έδρες κατά τις εκλογές του 1923 και δύο έδρες κατά τις εκλογές του 1926. Στις εκλογές του 1929 το κόμμα σχημάτισε τον Γερμανοσουηδικό Συνασπισμό, με τον οποίο κέρδισε τρεις έδρες. Ο πολιτικός σχηματισμός αυτός συνεχίστηκε και στις εκλογές του 1932, με τον συνασπισμό να κερδίζει τρεις έδρες.
Μαρία Άννα του Παλατινάτου-Νόιμπουργκ

Βιογραφία

Η Μαρία Άννα γεννήθηκε στις 28 Οκτωβρίου 1667 στο Παλάτι Μπένρατ του Ντίσελντορφ και ήταν το δωδέκατο παιδί και η πέμπτη κόρη του Φιλίππου Γουλιέλμου, Εκλέκτορα Παλατινάτου και της Ελισάβετ Αμαλίας, Λανδγραβίνης της Έσσης-Ντάρμστατ.
Ως νεαρή ήταν φυσικά ελκυστική, ψηλή, λεπτή, με καλλίγραμο σώμα και κοκκινομάλλα, αν και χαρακτηρίστηκε επίσης ως μάταιη, εγωίστρια και υπερήφανη.
Στις αρχές του 1689 πεθαίνει η Μαρία Λουίζα της Ορλεάνης, η πρώτη σύζυγος του βασιλιά Καρόλου Β΄ της Ισπανίας, έτσι ώστε οι Ισπανοί υπουργοί άρχισαν γρήγορα να αναζητούν νέα σύζυγο για τον μονάρχη. Η Μαρία Άννα επιλέχθηκε μεταξύ αρκετών υποψηφίων για τη δεύτερη σύζυγος του βασιλιά λόγω της υψηλής γονιμότητας της οικογένειάς της, καθώς η μητέρα της είχε γεννήσει τουλάχιστον είκοσι τρία παιδιά. Επιπλέον, η μεγαλύτερη αδερφή της Μαρίας Άννας, Ελεονόρα, παντρεύτηκε τον αυτοκράτορα Λεοπόλδο Α΄, έτσι ώστε να ενισχυθούν οι δεσμοί με το αυστριακό οίκο των Αψβούργων.
Ο πληρεξούσιος γάμος πραγματοποιήθηκε στις 28 Αυγούστου 1689 στο Ίνγκολστατ της Γερμανίας με την παρουσία του ίδιου αυτοκράτορα Λεοπόλδου Α΄ και της συζύγου του, μεταξύ και άλλων επιφανών καλεσμένων. Ωστόσο, η Μαρία Άννα δεν έφτασε στην Ισπανία μέχρι την άνοιξη του επόμενου έτους. Ο θρησκευτικός γάμος έλαβε χώρα στις 14 Μαΐου 1690 στην εκκλησία του μοναστηριού του Σαν Ντιέγο, του βασιλικού παλατιού του Βαγιαδολίδ. 
Κατά τη διάρκεια του γάμου σας, Η Μαρία Άννα προσποιήθηκε έντεκα εγκυμοσύνες και όταν δεν κατόρθωσε να έχει απογόνους, συνωμότησε, με τη βοήθεια της υπηρέτριας της, της βαρόνης της Μπερλίπς (που ονομάζεται Λα Περδίθ), να επηρεάσει την απόφαση του διαδόχου του θρόνου. Στις διαμάχες για τη διαδοχή του ισπανικού στέμματος, η Μαρία Άννα υποστήριζε πάντα τις προθέσεις του ανιψιού της, του αρχιδούκα Καρόλου της Αυστρίας, γιος της μεγαλύτερης αδερφής της, του Ελεονόρας του Νόιμπουργκ και του αυτοκράτορα Λεοπόλδου Α΄.
Μετά το θάνατο του Καρόλου Β΄, η Μαρία Άννα έζησε ήσυχα στο Τολέδο μέχρι το 1706, όταν οι δυνάμεις του ανιψιού της, αρχιδούκα Καρόλου της Αυστρίας, κατέλαβαν για λίγο την πόλη. Η ενθουσιώδης υποδοχή του είχε ως αποτέλεσμα την απέλαση της από την Ισπανία λίγα χρόνια αργότερα; και εγκαταστάθηκε στο Μπαγιόν της Γαλλίας, όπου ζούσε για τις επόμενες δεκαετίες. Σε μεγάλο βαθμό ξεχασμένη, φέρεται να παντρεύτηκε έναν τοπικό βαρελοποιό.
Το 1739, ηλικιωμένη και άρρωστη, της επετράπη να επιστρέψει στην Ισπανία και να παραμείνει στο Παλάτι Ινφάνταδο στην Γκουανταλαχάρα, όπου πέθανε στις 16 Ιουλίου 1740 σε ηλικία 72 ετών. Θάφτηκε στο Ελ Εσκοριάλ.
Φώτος Τζαβέλας

Βιογραφία

Οι "Τζαβελαίοι" ήταν γνωστή φάρα από την περιοχή του Σουλίου της Ηπείρου.
Ο Φώτος Τζαβέλας (1770-1809) ήταν γιος του Λάμπρου Τζαβέλα και της Μόσχως. Ο Φώτος Τζαβέλας διαδέχθηκε τον πατέρα του στην ηγεσία των Σουλιωτών, μετά την μάχη της Κιάφας και την ήττα του Αλή Πασά. Παρά τη συνθηκολόγηση, ο Αλή Πασάς ξεκίνησε νέες επιθέσεις (1800 - 1803) εναντίον των Σουλιωτών. Ο Φώτος Τζαβέλας διακρίθηκε στις μάχες αυτές για τον ηρωισμό του και το πνεύμα του ηγέτη . Αναδείχτηκε μεγάλος πολέμαρχος κι έδειξε τόση ανδρεία που οι Σουλιώτες ορκίζονταν "στο σπαθί του Φώτου". Τον Δεκέμβριο του 1803, ο Τουρκαλβανός άρχοντας καταλαμβάνει το Σούλι. Οι Σουλιώτες αναγκάζονται να διασκορπιστούν. Ο Φώτος Τζαβέλας κατέφυγε στην Πάργα κι έπειτα στην Κέρκυρα, τότε κομμάτι της Ιόνιου Πολιτείας υπό ρωσική και οθωμανική επικυριαρχία, όπου άλλωστε, είχαν προσφύγει πολλές Σουλιώτικες φάρες.
Στην Κέρκυρα υπηρέτησε ως αξιωματικός στο στρατιωτικό σώμα που είχε δημιουργηθεί από τους Ρώσους, προκειμένου να προστατέψουν το νησί που τότε κατείχαν. Στο εν λόγω σώμα είχαν ενταχθεί κι άλλοι Σουλιώτες, πολλοί κλεφταρματολοί, ντόπιοι νησιώτες κι εθελοντές από την κυρίως Ήπειρο.
Το 1807 η Κέρκυρα καταλαμβάνεται από τους Γάλλους. Ο Φώτος Τζαβέλας ορίστηκε από τους Γάλλους χιλίαρχος του Συντάγματος τους. Πέθανε λίγο αργότερα με τον βαθμό αυτό. Κατά το 1809 δολοφονήθηκε στην Κέρκυρα από πράκτορες του Αλή Πασά και θάφτηκε στο μοναστήρι της Πλατυτέρας, όπου σώζεται ο τάφος του μέχρι σήμερα.
Σιδηρώ Έβρου

Γεωγραφία - Ιστορία

Η Σιδηρώ βρίσκεται σε απόσταση 85,5 χλμ. ΒΑ.της Αλεξανδρούπολης και 19,5 Δ.-ΒΔ. από το Σουφλί. Οι περισσότεροι κάτοικοί του, από την ίδρυση του χωριού, είναι Πομάκοι στους οποίους μετά το 1959 προστέθηκε ένας αριθμός προσφύγων και ακτημόνων χωρικών από το Σουφλί, τη Μάνη και την Καρωτή  που εγκαταστάθηκαν στην τοποθεσία "Δομπράβα". Ασχολούνται γενικά με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Ειδικότερα με την καλλιέργεια καπνών, δημητριακών και ηλιόσπορου καθώς και με την μελισσοκομεία. Στο χωριό υπάρχουν διώροφο τζαμί με μιναρέ, μειονοτικό δημοτικό σχολείο καθώς και η χριστιανική εκκλησία του Προφήτη Ηλία. Στην είσοδό του βρίσκεται τοξωτό πέτρινο γεφύρι με καμάρα ύψους 25 μέτρων από τη χαράδρα ενώ στο γειτονικό ύψωμα "Σεϊτάν - Καλέ" υπάρχουν ερείπια φρουριακού περιβόλου. Η περιοχή έχει κηρυχθεί από το 2003 αρχαιολογικός χώρος.

Ονομασία - Διοικητικά

Αναφέρεται επίσημα ως οικισμός το 1961. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης διοικητικά, μαζί με το Σουφλί και τη Γιαννούλη αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Σουφλίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Σουφλίου του Δήμου Σουφλίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 465 κατοίκους.
Ξενοκράτης

Βίος στην Ακαδήμεια

Ο Ξενοκράτης υπήρξε ένας από τους πλέον πιστούς στον Πλάτωνα. Ως διευθυντής της Ακαδήμειας εκλέχτηκε από τα γραμμένα μέλη  με συνυποψήφιους ως επί το πλείστον ξένους (μη Αθηναίους πολίτες). Η διαδικασία αυτή ήταν πρωτόγνωρη με δεδομένο ότι ο προηγούμενος (Σπεύσιππος) ορίστηκε απ'ευθείας από τον Πλάτωνα. Η εκλογή του Ξενοκράτη είχε ως αποτέλεσμα την έντονη αντίδραση του Αριστοτέλη που δεν ήταν Αθηναίος και ως επακόλουθο την αποχώρηση του και την ίδρυση από μέρους του νέας φιλοσοφικής σχολής (Περιπατητική Σχολή). Ο Ξενοκράτης σε αντίθεση με τον Σπεύσιππο διέμενε στους χώρους της Ακαδήμειας όπως μεταγενέστερα και ο Πολέμων και ο Αρκεσίλαος. Κατά τη διάρκεια της θητείας του ο μετέπειτα διάδοχός του, Πολέμων, εισήλθε στο χώρο που δίδασκε τρεκλίζοντας και εμφανώς μεθυσμένος. Ο Χαλκηδόνιος φιλόσοφος παρέμεινε απαθής και συνέχισε την παράδοση του ως το τέλος, αντίδραση που συγκλόνισε τον Πολέμονα, άλλαξε άρδην τον τρόπο ζωής του, και τον μετέτρεψε σε φίλο της σχολής και της φιλοσοφίας.

Έργο

Ίσως το σημαντικότερο επίτευγμα του Ξενοκράτη (πέρα από τα δικά του έργα τα οποία δεν διεσώθησαν στο σύνολο τους) ήταν η επεξεργασία και συμπλήρωση του όλου πλατωνικού συστήματος, δηλαδή, ενός οντολογικού και ανθρωπολογικού οικοδομήματος. Βάσει των τίτλων των 72 έργων του και των λίγων αποσπασμάτων που γνωρίζουμε, τα βασικά στοιχεία του έργου του συνέκλιναν στη Λογική, τη Γνωσιοθεωρία, και τα Μαθηματικά. Η φυσική και πολιτική φιλοσοφία δεν ανήκαν στα πεδία ενδιαφέροντός του. Από τα στοιχεία που διαθέτουμε πρέπει να ήταν ο πρώτος που ανέδειξε την τριμερή διάκριση της Φιλοσοφίας σε λογική, φυσική και ηθική.      
Ασχολήθηκε κυρίως με τη φύση των Θεών και τη σχέση τους με τα ουράνια σώματα και την Ηθική και τις προεκτάσεις της στην καθημερινή ζωή. Ήταν γνώστης και ευνοϊκά διακείμενος στην Πυθαγόρεια διδασκαλία και εν γένει φιλοσοφία και το γεγονός αυτό τον επηρέασε ώστε να διατυπώσει τα Πλατωνικά δόγματα επενδεδυμένα με Πυθαγόρεια λογική. Μαθητές του ήταν ο Πολέμων ο οποίος τον διαδέχθηκε το 314 π.Χ. στην Ακαδήμεια, ο Ζήνων ο Κιτιεύς, ο Επίκουρος και ο Κράτης ο Αθηναίος.
Νταλιάν Σίντε ΦΚ

Επιτυχίες

Όλες οι επιτυχίες του συλλόγου.
Κεντρική ζώνη (Μπουτάν)

Πληθυσμός

Η ζώνη είχε πληθυσμό 88.855 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2005.

Γεωγραφία

Η Κεντρική ζώνη βρίσκεται κεντρο-ανατολικά του Μπουτάν. Βρίσκεται ανάμεσα στην Δυτική και τη Νότια ζώνη. Καλύπτει όλη την κεντρο-ανατολική πλευρά της χώρας, εκτός από τη νότια, την οποία καλύπτει η συνοικία Σαρπάνγκ. Έχει έκταση 11,023 km².

Επαρχίες

Η Κεντρική ζώνη υποδιαιρείτο σε 3 επαρχίες: Δάγα, Ουάντι Φοντράνγκ και Πουνάχα.
Κέμνιτς

Ιστορία

Οικίες μιας πρώτης σλαβικής φυλής βρέθηκαν στη θέση αποκαλούμενη Κέμνιτς (γερμανικά: Chemnitz, σλαβικά: Kamienica). Το 1143 υπήρχε ένα μοναστήρι στη θέση όπου τώρα βρίσκεται η πόλη. Το 1307 η πόλη έγινε υποτελής («subordinat») στο νομό Mάισεν (που ήταν ο προκάτοχος του σαξωνικού κράτους). Στους μεσαιωνικούς χρόνους το Κέμνιτς έγινε κέντρο κλωστοϋφαντουργικής παραγωγής και εμπορίου. Άνω του ενός τρίτου του πληθυσμού απασχολούνταν στην κλωστοϋφαντουργική παραγωγή, γεγονός που συνεχίστηκε με τη βιομηχανική επανάσταση: τα εργοστάσια καθιερώθηκαν, και μέχρι τις αρχές του 19ο αιώνα το Κέμνιτς είχε γίνει βιομηχανικό κέντρο (μερικές φορές αποκαλούμενο «σαξωνικό Μάντσεστερ»). Το 1913 η πόλη είχε έναν πληθυσμό της τάξης των 320.000 και είναι μια από πολύ λίγες πόλεις που ήταν μεγαλύτερες εκείνη την περίοδο από ότι είναι σήμερα. Κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο η πόλη βομβαρδίστηκε βαριά και σχεδόν εξ ολοκλήρου καταστράφηκε. Η ανατολικογερμανική κυβέρνηση αποφάσισε να μετατρέψει το Κέμνιτς σε πρότυπη σοσιαλιστική πόλη, λίγα από τα προπολεμικά κτήρια αποκαταστάθηκαν. Το 1953 η πόλη μετονομάστηκε σε Karl-Μarx-Stadt (Πόλη Καρλ Μαρξ). Επέστρεψε στο αρχικό όνομα Κέμνιτς στις 21 Ιουνίου 1990, μετά από δημοψήφισμα.
Νιζάρ Καμπανί

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Νιζάρ Καμπανί γεννήθηκε στη Δαμασκό από οικογένεια εμπόρων με καταγωγή από το Ικόνιο. Είχε δύο αδελφές και τρεις αδελφούς. Σημαντικό περιστατικό που σημάδεψε τον Νιζάρ και την ποίησή του ήταν η αυτοκτονία της κατά 10 χρόνια μεγαλύτερης αδελφής του επειδή αρνήθηκε να παντρευτεί κάποιον με το ζόρι, όταν ο Νιζάρ ήταν μόλις 15 ετών. Ο Νιζάρ σπούδασε στο εθνικό Επιστημονικό Κολέγιο της Δαμασκού μεταξύ του 1930 και του 1941. Η σχολή ήταν ιδιωτική και ανήκε στον φίλο του πατέρα του, Αχμάντ Μουνίφ αλ Αΐντι. Αργότερα ο Νιζάρ σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Δαμασκού (τότε γνωστό με την επωνυμία «Συριακό Πανεπιστήμιο»), από το οποίο αποφοίτησε το 1945.
Την εποχή που ήταν ακόμα στο κολέγιο, ο Καμπανί έγραψε την πρώτη του ποιητική συλλογή, με τίτλο Μού είπε η καστανή και ρομαντικούς στίχους που προκάλεσαν τη συντηρητική συριακή κοινωνία. Για να καστήσει πιο αποδεκτή την ποίησή του, ο ποιητής την έδειξε στον υπουργό παιδείας Μ. αλ-Αϊλάνι, επίσης φίλο του πατέρα του και εθνικιστή ηγέτη. Τα ποιήματα άρεσαν στον Αϊλάνι, που τους χάρισε τη στήριξή του γράφοντας τον πρόλογο για το πρώτο βιβλίο του Καμπανί.
Μετά το τέλος των σπουδών του, ο Καμπανί εργάσθηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών της Συρίας, υπηρετώντας ως μορφωτικός ακόλουθος σε αρκετές πρωτεύουσες, όπως τη Βηρυτό, το Κάιρο, τη Μαδρίτη και το Λονδίνο. Το 1959, με την ίδρυση της ΗΑΔ, διορίσθηκε βοηθός γραμματέα της για τις πρεσβείες στην Κίνα. Εκείνα τα χρόνια έγραψε πολύ και μερικά ποιήματά του από την Κίνα θεωρούνται από τα καλύτερά του. Συνέχισε να εργάζεται στον διπλωματικό κλάδο, μέχρι που παραιτήθηκε το 1966. Μέχρι τότε είχε ιδρύσει έναν εκδοτικό οίκο στη Βηρυτό.

Ποιητικές επιδράσεις

Ερωτηθείς κάποτε αν είναι επαναστάτης, ο Καμπανί απάντησε: «Ο έρωτας στον αραβικό κόσμο είναι σαν φυλακισμένος και θέλω να τον απελευθερώσω. Θέλω να ελευθερώσω την αραβική ψυχή, τις αισθήσεις και το σώμα με την ποίησή μου. Οι σχέσεις μεταξύ ανδρών και γυναικών στην κοινωνία μας δεν είναι υγιείς.» Συνακόλουθα, είναι γνωστός ως ένας από τους περισσότερο φεμινιστές και προοδευτικούς διανοούμενους της εποχής του.
Η πόλη της Δαμασκού εξάλλου παρέμεινε μία ισχυρή μούσα στην ποίησή του, ιδίως στο Μυρωδιά γιασεμιού Δαμασκού. Ο Πόλεμος των Έξι Ημερών (1967) επίσης επηρέασε την ποίησή του. Η ήττα των Αράβων σημάδεψε μια θεματική μετατόπιση στο έργο του – από ερωτικά ποιήματα σε ποιήματα με πολιτικά θέματα απορρίψεως και αντιστάσεως. Π.χ. το ποίημά του «Σημειώσεις περιθωρίου στο Βιβλίο της Ηττας» είναι μία σκληρή αυτοκριτική της αραβικής «κατωτερότητας», που προκάλεσε οργή τόσο από τη δεξιά, όσο και από την αριστερή πλευρά του αραβικού πολιτικού διαλόγου.
Ψηλόβραχος Αιτωλοακαρνανίας

Γεωγραφία - Αξιοθέατα

Ο Ψηλόβραχος βρίσκεται στα ανατολικά της Αιτωλοακαρνανίας στα όρια με την Ευρυτανία και νοτιοανατολικά της τεχνητής λίμνης Κρεμαστών. Το χωριό  είναι κτισμένο στους πρόποδες του όρους Τσούκα και σε μικρή απόσταση από τη γέφυρα της Επισκοπής που συνδέει τους δύο νομούς. Έχει θέα την τεχνητή λίμνη των Κρεμαστών και αποτελείται από τις γειτονιές Αγία Δευτέρα, Κρύα Βρύση, Ψηλόβραχο και Γέφυρα. Απέχει 56 χλμ. ΝΔ. από το Αγρίνιο και 56 χλμ. Δ.-ΝΔ. από το Καρπενήσι. Αξιοθέατα του χωριού είναι είναι τα εύκολα προσβάσιμα σπήλαια της περιοχής, που είναι πλούσια σε σταλαγμίτες και σταλακτίτες και η πηγή της Σάγδαρης γεμάτη πλατάνια. Στον χώρο αναψυχής που υπάρχει γύρω από την πηγή γίνεται στις 6 Αυγούστου κάθε χρόνο το "αντάμωμα" όλων των κατοίκων της περιοχής.

Ονομασία - Διοικητικά

Το παλιό όνομα του χωριού, επί τουρκοκρατίας, ήταν Σοβολάκο.και με αυτό αυτό αναφέρεται από τον Γάλλο περιηγητή Φρανσουά Πουκεβίλ. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1845 στο ΦΕΚ 32Α-08/12/1845 να προσαρτάται στον τότε δήμο Παρακαμπυλίων. Μετονομάστηκε σε Ψηλόβραχος το 1927. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με την Αγία Τριάδα Γούναρη αποτελούν την τοπική κοινότητα Ψηλοβράχου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Παρακαμπυλίων του δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 61 κατοίκους ενώ ως οικισμός 37.