Πάττον, ο θρύλος της Νορμανδίας

Πλοκή

Η ταινία πραγματεύεται την προσωπικότητα του στρατηγού Τζορτζ Σμιθ Πάττον (Τζορτζ Σι Σκοτ), ο οποίος αποτέλεσε μια από τις πιο αμφιλεγόμενες μορφές του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Πεισματάρης, αντικομφορμιστής, αλαζόνας, εκκεντρικός, φιλόδοξος, προκλητικός, φιλοπόλεμος κι αυστηρός, ο Πάττον δε χαριζόταν σε κανένα. Επικρίθηκε πολλές φορές για την αντιμετώπιση των ανδρών του, για τις αποφάσεις του, που πήγαιναν κόντρα στις εντολές που λάμβανε από τους Συμμάχους και για το μεγάλο του στόμα. Μια πολύπλευρη κι έντονη προσωπικότητα που θα έλεγε κανείς ότι το πεδίο της μάχης ήταν ο φυσικός του χώρος κι ότι γεννήθηκε για να πολεμάει. Εκτιμούσε τη γενναιότητα και περιφρονούσε το φόβο και τη δειλία για τη μάχη. Ήταν πριμαντόνα (όχι μόνο στρατηγός, αλλά και σταρ), όπως παραδέχεται κι ο ίδιος, δια στόματος Σκοτ, κάποια στιγμή στην ταινία. Η δόξα ήταν για αυτόν το παν κι η ζωή του επηρεασμένη από τις μάχες των αρχαίων λαών και κυρίως των Ελλήνων. Λάτρης της αρχαίας Ελλάδας, της φιλοσοφίας και του Αλκιβιάδη (ο οποίος οδήγησε τους Αθηναίους σε ήττα από τους Σπαρτιάτες μετά από μια καταστρεπτική ναυμαχία στις Συρακούσες, κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου). Η ταινία μας μεταφέρει στο 1943, την περίοδο που ο Άγγλος στρατηγός Μπέρναρντ Μοντγκόμερυ είχε καταφέρει να νικήσει το Γερμανό στρατηγό Έρβιν Ρόμελ στη μάχη του Ελ Αλαμέιν και τα στρατεύματα του ενώθηκαν με τα αμερικανικά, ώστε οι Σύμμαχοι να καταλάβουν την Τυνησία. Εκείνη την περίοδο, μετά από την ήττα των Αμερικανών στη μάχη του Κάσεριν, ο Πάττον αναλαμβάνει τη διοίκηση του 2ου Σώματος Στρατού των Η.Π.Α., με σκοπό να επιβάλλει την τάξη. Μεγάλος του αντίπαλος ο Γερμανός στρατηγός Ρόμελ (Καρλ Μάικλ Βόγκλερ) τον οποίο θέλει να κερδίσει, ανταγωνιστής του ο Μοντγκόμερι (Μάικλ Μπέιτς), από τον οποίο ο Πάττον θέλει περισσότερη δόξα και συμπαραστάτης του (άσχετα με το γεγονός ότι δεν συμφωνεί με τις μεθόδους του) ο στρατηγός Όμαρ Μπράντλεϊ (Καρλ Μάλντεν).

Πληροφορίες παραγωγής

Η ταινία, βραβευμένη με όσκαρ σεναρίου, είναι βασισμένη στα βιογραφικά A Soldier's Story του Όμαρ Μπράντλεϊ και Patton: Ordeal and Triumph του Λάντισλας Φάραγκο. Αρχικά είχε ζητηθεί η βοήθεια των συγγενών του Πάττον για τη συγγραφή του σεναρίου, αλλά εκείνοι αρνήθηκαν. Το σενάριο είναι του Φράνσις Φορντ Κόπολα και του Έντμουντ Νορθ. Ο Κόπολα δύο χρόνια αργότερα θα γύριζε την ταινία Ο Νονός (The Godfather, 1972) και θα γινόταν ένας από τους πιο αξιόλογους και σεβάσμιους σκηνοθέτες του Χόλιγουντ.
Πρώτη επιλογή για το ρόλο του Πάττον ήταν ο Ροντ Στάιγκερ, ο οποίος όμως αρνήθηκε να συμμετάσχει σε μια ταινία που κατά την άποψή του εξυμνούσε τον πόλεμο. Όταν όμως ο Στάιγκερ είδε το φιλμ στο σινεμά παραδέχτηκε ότι η απόρριψη του ρόλου ήταν το μεγαλύτερο λάθος που έκανε στην καριέρα του. Πρότειναν επίσης το ρόλο στο Ρόμπερτ Μίτσαμ, ο οποίος επίσης τον απέρριψε για να συμμετάσχει στην ταινία Η κόρη του Ράιαν (Ryan's Daughter, 1970) του Ντέιβιντ Λιν κι ο ρόλος του αμφιλεγόμενου αυτού στρατηγού δόθηκε τελικά στον Τζορτζ Σι Σκοτ.
Ο Τζορτζ Σι Σκοτ μετά την ανακοίνωση της υποψηφιότητάς του στα όσκαρ, δήλωσε ότι δεν ήθελε να βρίσκεται σε συναγωνισμό με άλλους ηθοποιούς, (είχε ξαναϋπάρξει υποψήφιος το 1961, για το Ο κόσμος είναι δικός μου (The Hustler) κι εκείνη τη φορά δεν είχε αποδεχθεί την υποψηφιότητα). Μετά τη νίκη του αρνήθηκε το βραβείο κι έτσι έγινε ο πρώτος ηθοποιός στην ιστορία των βραβείων που έχει αρνηθεί την τιμή αυτή. Δύο χρόνια αργότερα κάτι ανάλογο έκανε κι ο Μάρλον Μπράντο, μετά τη νίκη του για την ταινία Ο Νονός. Μόνο που ο Μπράντο έστειλε μια ινδιάνα στη θέση του για να εξηγήσει τους λόγους της μη αποδοχής του βραβείου.
Η ταινία γυρίστηκε στην Ισπανία εκτός από κάποιες σκηνές στην Τυνησία.
Μια τηλεοπτική συνέχεια που συνέχιζε την ταινία, γυρίστηκε το 1985 με πρωταγωνιστές τον Τζορτζ Σι Σκοτ και την Εύα Μαρί Σεντ με τίτλο The last days of Patton και εξιστορούσε τις τελευταίες μέρες της ζωής του μεγάλου αυτού στρατηγού το 1945.

Ιστορικές ανακρίβειες

Μια από τις ανακρίβειες που χαρακτηρίζουν την ταινία αφορά τη σχέση του Πάττον με τον στρατηγό Μπέρναρντ Μοντγκόμερι. Η αλήθεια είναι ότι υπήρχε αντιπάθεια μεταξύ του Πάττον και του Μοντγκόμερι κυρίως για τον διαφορετικό τρόπο διοίκησης των αντρών τους. Ο Μοντγκόμερι αγαπούσε τους άνδρες του, σε αντίθεση με τον Πάττον και για αυτό το λόγο ήταν δημοφιλέστερος. Ωστόσο ο ανταγωνισμός μεταξύ τους για την κατοχή της Μεσσίνης μετά την απόβαση των συμμάχων στη Σικελία, δημιουργήθηκε για κινηματογραφικούς λόγους και για να τονιστεί η ένταση μεταξύ των δύο. Άλλη μια ανακρίβεια αφορά τη φιλία του  Πάττον με τον Μπράντλεϊ, οι οποίοι δεν υπήρξαν ποτέ φίλοι σε αντίθεση με αυτό που αφήνεται να εννοηθεί στην ταινία. Φίλοι του Πάττον ήταν ο Ντουάιτ Ν. Άιζενχαουερ κι ο Ντάγκλας Μακάρθουρ. Στο συνέδριο των στρατηγών την προπαραμονή της μάχης των Αρδεννών, στην ταινία ως πρόεδρος απεικονίζεται ο στρατηγός Μπέντελ Σμιθ, στην πραγματικότητα ηγήθηκε της σύσκεψης ο Άιζενχαουερ.

Κριτικές και επιτυχία

Ο προϋπολογισμός της ταινίας ήταν 12 εκατομμύρια δολάρια και κατάφερε να εισπράξει 62 εκατομμύρια δολάρια κάνοντας παγκόσμια επιτυχία. Οι κριτικές για την ταινία ήταν διθυραμβικές, ενώ ειδική μνεία γινόταν στην ερμηνεία του Σκοτ.
Ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, εκείνη την περίοδο, Ρίτσαρντ Νίξον δήλωσε ότι επρόκειτο για την αγαπημένη του ταινία.