google/wiki40b huggingface dataset:
Οικογένεια Καρατζά

Καταγωγή

Ο πριγκιπικός Οίκος των Καρατζά έχει καταβολές από το Βυζάντιο, μάλλον από την Κωνσταντινούπολη. Η Άννα Κομνηνή στην Αλεξιάδα αναφέρει ότι ο πατέρας της Αλέξιος Α΄ Κομνηνός έστειλε τον Αργυρό Καρατζά στη Δαλματία (1091) και τον όρισε δούκα του Δυρραχίου και της Φιλιππουπόλεως (1094). Μετά την Άλωση του 1453 ο Ευστράτιος Καρατζάς μεσολάβησε μεταξύ του Πατριάρχη Γεννάδιου και του σουλτάνου Μωάμεθ Β΄.
Το 1591 ο Κωνσταντίνος Καρατζάς έγινε μέγας ποστέλνικος της Μολδαβίας, το πρώτο μέλος που εμφανίζεται στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες. Ο εγγονός του Ιωάννης Καρατζάς μ. ποστέλνικος, ίδρυσε μονή στη Σλομπόζια της Βλαχίας και ανακαίνισε το ναό του Αγ. Σάββα στο Ιάσιο (1625).

Οι τρεις κλάδοι

Άλλος εγγονός του Κωνσταντίνου ήταν ο Κωνσταντίνος Καρατζάς μ. ποστέλνικος Μολδαβίας (1653). Αυτός είχε τρεις γιους. Πρώτος ήταν ο Σκαρλάτος, που είχε εγγονό τον Μανουήλ μ. διερμηνέα της Πύλης. 
Ο δεύτερος γιος Γεώργιος είχε γιους: τον Σκαρλάτο Καρατζά 1695-1780, μ. διερμηνέα, που ο Αμπντούλ Χαμίτ Α΄ τον τοποθέτησε τιμητικά στη Μολδο-Βλαχία (1774) και τον Ιωαννίκιο Γ΄ π. 1700-1793, που εξελέγη Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης (1761-63). Ο γιος του Σκαρλάτου Γεώργιος Καρατζάς έγινε διερμηνέας της Πύλης. Ο γιος αυτού Ιωάννης έγινε πρίγκιπας της Βλαχίας (1812-18)· το διάστημα 1813-14 ενέσκηψε επιδημία πανώλους στο Βουκουρέστι, που ονομάστηκε "επιδημία (της εποχής) του Καρατζά". Οι γιοί του, οι ηγεμονόπαιδες (beyzades) Γεώργιος και Κωνσταντίνος, έχουν απογόνους ως τις ημέρες μας στη Ρουμανία και αλλού. Ο πρώτος από αυτούς Γεώργιος νυμφεύτηκε τη Σμαράγδα Ροσέττι-Μπιμπίκου και είχαν εγγονό τον Αριστείδη, νομικό και εντομολόγο. Ο γιος του τελευταίου, ο Κωνσταντίνος νυμφεύτηκε την Αικατερίνη Κρετουλέσκου φιλάνθρωπο και ευεργέτρια. Ο δεύτερος ηγεμονόπαις Κωνσταντίνος νυμφεύτηκε την Αδελαΐδα Κόντο-Ντάντολο και είχαν γιο τον Ιωάννη πασά, πιανίστα και συνθέτη. Γιος τους ήταν ο Κωνσταντίνος Καρατζάς βιβλιόφιλος.
Ο τρίτος γιος Δημήτριος είχε εγγονό τον Νικόλαο Καρατζά 1737-1784, πρίγκιπα της Βλαχίας (1782-83). Γιος αυτού ήταν ο Ιωάννης Ν. διερμηνέας της Πύλης. Ο δισεγγονός του Γεώργιος Καρατζάς, που απεβίωσε το 1918 στην Αθήνα, ήταν ο τελευταίος απόγονος του κλάδου αυτού.
Αρθοπλαστική μικρής επεμβατικότητας

Θεραπεία της οστεοαρθρίτιδας ισχίου με τη μέθοδο AMIS

Εμφανίζει μεγάλη αύξηση στη συχνότητα της στο γενικό πληθυσμό λόγω της αύξησης του μέσου όρου ζωής αλλά και της ενασχόλησης όλο και μεγαλύτερων ανθρώπων με τα σπορ.
Η οστεοαρθρίτιδα του ισχίου στα πρώιμα στάδια αντιμετωπίζεται με αντιφλεγμονώδη και χονδροπροστατευτικά φάρμακα, δυστυχώς με φτωχά αποτελέσματα.
Ριζική θεραπεία αποτελεί η ολική αρθροπλαστική του ισχίου, δηλαδή ολική αντικατάσταση της άρθρωσης με προθέματα. Η επέμβαση ξεκίνησε προ 50 ετών και έδωσε λύση σε εκατομμύρια ασθενών που μέχρι τότε ήταν λειτουργικά ανάπηροι.
Η ολική αρθροπλαστική του ισχίου είναι βαρειά επέμβαση με σημαντικό αριθμό επιπλοκών και αρκετό διάστημα αποκατάστασης.
Τα τελευταία χρόνια δυναμικά στο προσκήνιο μπαίνουν οι εγχειρήσεις μικρής επεμβατικότητας, δηλαδή με μικρές τομές και προσπελάσεις. Η ΑΜΙS (αρθοπλαστική μικρής επεμβατικότητας)  είναι μέθοδος με πολύ μικρή τομή  (μικρότερη των 10 εκατοστών) χωρίς τομή μυών ή τενόντων όπως στην κλασσική επέμβαση. Έτσι η μετεγχειρητική νοσηλεία είναι πολύ ελαφρύτερη, με σπάνιες επιπλοκές, ελάχιστες μεταγγίσεις και πολύ γρήγορη κινητοποίηση, από τη 2η ημέρα.
Η  ΑΜΙS δεν μπορεί όμως να εφαρμοστεί σε όλους τους ασθενείς (σωματότυπος) και απαιτεί ειδικά εργαλεία κι εκπαιδευμένη στη μέθοδο χειρουργική ομάδα.
Ονιάρα

Ιστορικά στοιχεία

Η πόλη βρίσκεται στο νησί του Γκουανταλκανάλ και κτίστηκε ώστε να αντικαταστήσει την παλαιά πρωτεύουσα Τουλάγκι, στο τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Η Ονιάρα επισήμως ανακηρύχθηκε πρωτεύουσα των Νησιών Σολομώντα το 1952, όταν τα νησιά ήταν βρετανικό προτεκτοράτο.
Ντον Πέρι

Βιογραφία

Ο Πέρι ξεκίνησε να μαθαίνει πιάνο στην ηλικία των επτά ετών, συνεχίζοντας για τέσσερα χρόνια. Στα έντεκα του ξεκίνησε να παίζει τύμπανα, μετά την πρώτη του επαφή με την μουσική των The Beatles, δημιουργώντας το δικό του συγκρότημα κατά τα εφηβικά του χρόνια.
Στα 18 του χρόνια έγινε επαγγελματίας μουσικός και προσπάθησε να φοιτήσει στο κολέγιο ταυτόχρονα, προσπάθεια που δεν ευδοκίμησε, με τον Πέρι να συνεχίζει αποκλειστικά ως μουσικός. Στις αρχές της δεκαετίας του '80, συμμετείχε σε δύο άλμπουμ του Λου Ριντ, ενώ την ίδια περίοδο συνεργάστηκε με καλλιτέχνες όπως η Λόρα Μπράνιγκαν, ο Τζέι Γκρούσκα, ο Τζιμ Μεσίνα, κ.α..
Το 1984, έγινε μέλος των Jethro Tull, με πρώτη του ηχογράφηση του βραβευμένο με Γκράμι, "Crest of a Knave". Ακολούθησαν τα "Rock Island", "Catfish Rising" και "Roots to Branches", με το συγκρότημα να παρουσιάζει φθίνουσα πορεία. Το 2003, κυκλοφόρησαν το τελευταίο στούντιο άλμπουμ τους με τίτλο "The Jethro Tull Christmas Album" και συνέχισαν να περιοδεύουν κατά καιρούς μέχρι το 2011, όταν και ουσιαστικά σταμάτησαν να υφίστανται.
Έχει συμμετάσχει σε δεκάδες δίσκους, συνεργαζόμενος τα τελευταία χρόνια με καλλιτέχνες όπως ο Τζέιμς ΛαΜπρι, η Ρέιτσελ Σουίτ, ο Ντέιβ Πεγκ, η Μισέλ Γιανγκ, κ.α..
Ο Πέρι παντρεύτηκε το 1990 την ηθοποιό Χέδερ Γούντραφ, μαζί με την οποία διαμένουν στο Γούντλαντ Χιλς της Καλιφόρνια.
Κενιντερέ

Το Κενιντερέ είναι ένα χωριό στον δήμο Τσιτσί στην επαρχία Κούμπα στο Αζερμπαϊτζάν.
Ουμάγκα

Καριέρα

Στην καριέρα του, συνεργάστηκε με τον ξάδερφό του Ματ Ανοάι ή Ρόζεϊ, στην πρώτη του περίοδο στο WWE, το 2002-2003 με το όνομα Τζαμάλ. Επέστρεψε στην εταιρεία το 2005 και έμεινε ως το 2009, κάνοντας σόλο καριέρα. Στο σενάριο που τον έκανε γνωστό, παρίστανε έναν παλαιστή από την Σαμόα που δεν ήξερε καλά αγγλικά και προσπαθούσε να προσφέρει πόνο στους αντιπάλους του. Σε αυτή την περίοδο έφτασε στο υψηλότερο επίπεδο της εταιρείας και αντιμετώπιζε τους καλύτερους παλαιστές της εποχής, όπως ο Τζον Σίνα και ο Τριπλ Έιτς.

Ο θάνατός του

Το 2009 και μετά το τέλος της συνεργασίας του με το WWE, επέστρεψε στην ανεξάρτητη σκηνή πάλης. Συμμετείχε σε μια παλαιστική συναυλία στην Αυστραλία, την οποία οργάνωσε ο Χαλκ Χόγκαν. Πάλεψε για τελευταία φορά στις 28 Νοεμβρίου. Στις 4 Δεκεμβρίου βρέθηκε νεκρός, με αίμα στην μύτη του. Είχε υποστεί δύο εμφράγματα, ενώ διαπιστώθηκε πως είχε χρησιμοποιήσει τρεις δυνατές ουσίες που του προκάλεσαν προβλήματα.
Ζεκί Βελιντί Τογκάν

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο χωριό Κουζιάνοβο (μπασκιρικά: Көҙән) του ουγιέζντ του Στερλιταμάκ του κυβερνείου της Ουφά (στην σημερινή επαρχία Ισιμπαΐσκι του Μπασκορτοστάν).
Από το 1912-1915 δίδαξε στον μεντρεσέ (σχολή) του Καζάν (Qasímiä) και από το 1915 έως το 1917 ήταν μέλος του γραφείου, υποστηρίζοντας μουσουλμάνους βουλευτές στην Κρατική Δούμα. Το 1917 εξελέγη στο Μιλλάτ Μετζλεσέ, ενώ με τον Σερίφ Μανάτοφ οργάνωσε το Μπασκιρικό Σούρα (Συμβούλιο). Το μπασκιρικό κογκρέσο στο Ορενμπούργκ τον Νοέμβριο-Δεκέμβριο του 1917, του οποίου ο Βελιντί ήταν πρόεδρος, ανακήρυξε την Ανεξαρτησία του Μπασκστοστόσταν. Ωστόσο, στις 3 Φεβρουαρίου 1918 συνελήφθη από τις σοβιετικές δυνάμεις.
Το 1918 και το 1919 τα μπασκιρικά στρατεύματα του Βελιντί πολέμησαν πρώτα υπό τον Αταμάνο Αλέξανδρο Ντούτοφ και στη συνέχεια υπό τον ναύαρχο Κολτσάκ κατά των μπολσεβίκικων δυνάμεων. Αφού η ΡΣΟΣΔ υποσχέθηκε αυτονομία στους Μπασκίρ, ο Βελιντί άλλαξε πλευρά, αγωνιζόμενος με τους Μπολσεβίκους.
Από τον Φεβρουάριο του 1919 μέχρι τον Ιούνιο του 1920, ήταν πρόεδρος της Μπασρεβκόμ (Επαναστατική Επιτροπή των Μπασκίρ). Παρακολούθησε το Κογκρέσο των Λαών της Ανατολής, το οποίο διεξήχθη στο Μπακού τον Σεπτέμβριο του 1920, όπου συμμετείχε στην κατάρτιση του καταστατικού του ERK, ενός μουσουλμανικού σοσιαλιστικού οργανισμού. Ωστόσο, νιώθοντας ότι οι Μπολσεβίκοι είχαν σπάσει τις υποσχέσεις τους, έγινε πιο επικριτικός σε αυτούς όταν μετακόμισε στην Κεντρική Ασία.
Στο Τουρκιστάν, ο Βελιντί έγινε ηγέτης του κινήματος Μπασμάτσι (Πάκσοϊ 1992). Από το 1920 έως το 1923 ήταν πρόεδρος της «Εθνικής Ένωσης του Τουρκιστάν». Το 1923, ο Βαλιντί μετανάστευσε, αφού ανακάλυψε πρωτότυπα χειρόγραφα του Αχμάντ ιμπν Φαντλάν στο Ιράν.
Από το 1925 ο Βελιντί έζησε στην Τουρκία, όπου έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης. Ωστόσο, η αμφιλεγόμενη κριτική του για την διατριβή για την ιστορία της Τουρκίας τον ανάγκασε να αναζητήσει καταφύγιο στη Βιέννη. Αργότερα το έγινε δόκτορας Φιλοσοφίας 1935 στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης. Αργότερα ήταν καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βόννης (1935-1937) και στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν (1938-1939). Το 1953 διετέλεσε οργανωτής του Ιslam Tetkikleri Enstitüsü (Ινστιτούτο Ισλαμικών Σπουδών) στο πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης. Το 1967 του δόθηκε επίτιμο διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ.
Παράλληλα συνέβαλε στην Εγκυκλοπαίδεια των Τουρκικών Φύλων. Τα άρθρα του σχετικά με τον πολιτισμό, τη γλώσσα και την ιστορία των τουρκικών λαών έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες.
Νάστρο ντ' Αρτζέντο

Ιστορία

Η ένωση δημοσιογράφων Ιταλικού κινηματογράφου ιδρύθηκε το ίδιο έτος κατά το οποίο δημιουργηθηκαν τα βραβεία Νάστρο ντ' Αρτζέντο το 1946, από μια ομάδα δημοσιογράφων και κριτικών ταινιών, μερικοί  από τους οποίους αργότερα έγιναν σκηνοθέτες (ο Στένο και ο Μάριο Σολντάτι, ο οποίος ήταν και ο πρώτος πρόεδρος) και (Μικελάντζελο  Αντονιόνι, Άντονιο Πιετραντζέλι).
Ο πρώτος κανονισμός ήταν που προκάλεσε τη
δημιουργία του Νάστρο ντ' Αρτζέντο για να  «προωθήσει τη συνεχή καλλιτεχνική, τεχνική και βιομηχανική βελτίωση του ιταλικού κινηματογράφου και να τιμήσει  τις σημαντικές ταινίες του».
Η τελετή απονομής των βραβείων πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά στη Ρώμη το 1946, στο Hotel de Russie. Οι επόμενες τελετές πραγματοποιήθηκαν κυρίως μεταξύ της Ρώμης και της Ταορμίνας, με εξαίρεση ορισμένες τελετές (όπως στη Φλωρεντία, μετά την πλημμύρα του 1966, ως ένδειξη αλληλεγγύης) και επίσης στο Σορέντο.
Τα βραβεία απονέμονται: στην καλύτερη ταινία της χρονιάς, στον σκηνοθέτης της καλύτερης ταινίας, στους ηθοποιούς και τεχνικούς. Το Νάστρο ντ' Αρτζέντο είναι μαζί με τα Νταβίντ ντι Ντονατέλο, βραβεία που προωθούνται από την Εθνική Ακαδημία Ιταλικού Κινηματογράφου.
Θεοφανώ η Αθηναία

Βιογραφία

Όταν ο Νικηφόρος Α΄ έγινε Αυτοκράτορας το 803, παρέλαβε αμέσως και τον γιο του ως συναυτοκράτορα. Η Θεοφανώ, αν και ήταν μνηστευμένη με άλλον, έλαβε μέρος στη συγκέντρωση υποψηφίων συζύγων για τον Σταυράκιο και επελέγη, μάλλον για να νομιμοποιηθεί η νέα δυναστεία τού Νικηφόρου, καθώς η μόνη σύνδεση με την προηγούμενη Δυναστεία των Ισαύρων/Συρίας ήταν αυτή εδώ η επιγαμία. Έτσι στις 20 Δεκεμβρίου 807 η Θεοφανώ παντρεύτηκε τον Σταυράκιο, μόνο γνωστό γιο τού Νικηφόρου Α΄. Την ημερομηνία καταγράφει ο Θεοφάνης. 
Ο Νικηφόρος Α΄ μάλλον ήταν χήρος, όταν έγινε Αυτοκράτορας, έτσι η Θεοφανώ έγινε Αυτοκράτειρα από την ημέρα τού γάμου της. Στις 26 Ιουλίου 811 ο Νικηφόρος Α΄ σκοτώθηκε, καθώς πολεμούσε τους Βούλγαρους τού Κρούμου στη μάχη της Πλίσκας. Μαζί του εξολοθρεύτηκε και πολύς Ρωμαϊκός στρατός· η μάχη θεωρείται από τις χειρότερες στην ιστορία της Ρωμανίας. Μεταξύ των λίγων που επέζησαν ήταν ο Σταυράκιος, που έμεινε μόνος Αυτοκράτορας.
Ωστόσο είχε τραυματιστεί από ένα ξίφος στο λαιμό και ήταν παράλυτος. Μέλη της αυτοκρατορικής φρουράς είχαν καταφέρει να τον μεταφέρουν στην Αδριανούπολη· δεν ανέκαμψε ποτέ πλήρως από τα τραύματά του. Το θέμα της διαδοχής έγινε επείγον και αναφέρεται, ότι η σύζυγός του ζήτησε να τον διαδεχθεί. Μερικοί ευγενείς την υποστήριξαν, όμως μία δεύτερη μερίδα δημιουργήθηκε στην Αυλή, που επικεντρώθηκε στη διαδοχή από την αδελφή του Σταυρακίου, την Προκοπία και τον άνδρα της Μιχαήλ Ραγκαβέ. 
Ο Σταυράκιος επρόκειτο να επιλέξει την Θεοφανώ. Όμως οι ευγενείς, που είχαν πρόσφατο το παράδειγμα της συγγενούς της Αυτοκράτειρας πριν 9 έτη, δεν ήθελαν και επέλεξαν την Προκοπία και τον σύζυγό της για τον θρόνο. Η διαδοχή έπρεπε να γίνει άμεσα, καθώς ο πόλεμος με τον Κρούμο ήταν σε εξέλιξη και ταυτόχρονα συνεχιζόταν οι διαπραγματεύσεις με τον Καρλομάγνο για τη νομιμότητα τού τίτλου του. Ο Σταυράκιος απειλήθηκε· αναγκάστηκε να ονομάσει διάδοχό του τον Μιχαήλ Α΄ Ραγκαβέ και να παραιτηθεί στις 2 Οκτωβρίου 811. Αποσύρθηκε με τη σύζυγό του σε μονή. Ο Θεοφάνης αναφέρει, πως η Θεοφανώ είχε ιδρύσει δική της μονή με το όνομα Τα Εβραϊκά. 
Δεν γνωρίζουμε το έτος, που απεβίωσε. Ο Κωνσταντίνος Ζ΄ αναφέρει τον 10ο αι., ότι ο Σταυράκιος και η Θεοφανώ μοιράστηκαν τον ίδιο τάφο στη μονή της Αγ. Τριάδος, στην Κωνσταντινούπολη.

Οικογένεια

Παντρεύτηκε τον Σταυράκιο Αυτοκράτορα των Ρωμαίων· δεν απέκτησαν απογόνους.
Φαβορίτα (Όπερα)

Υπόθεση έργου

Ο Νεαρός άρχοντας Φερνάνδος, ερωτευμένος με την ωραία Ελεονόρα ή Λεονόρα ντε Γκούζμαν την νυμφεύεται αγνοώντας ότι είναι ευνοούμενη του Βασιλέως της Καστίλης Αλφόνσου. Όταν όμως αποκαλύπτει την αλήθεια, ο υπερήφανος ευπατρίδης θραύει το ξίφος του, παραιτείται των τίτλων του και καταφεύγει σε Μοναστήρι για να κρύψει τον πόνο του.
Η Λεονόρα τον αναζητά, τον ανακαλύπτει, απολογείται στο σύζυγό της και τελικά αποθνήσκει αφού προηγουμένως είχε λάβει τη συγγνώμη του.
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Γυναικών 1968

Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Γυναικών 1968, που συνήθως ονομάζεται Ευρωμπάσκετ Γυναικών 1968, ήταν το 11ο περιφερειακό πρωτάθλημα που πραγματοποιήθηκε από τη FIBA Europe. Ο διαγωνισμός πραγματοποιήθηκε στην Ιταλία. Η Σοβιετική Ένωση κέρδισε εύκολα το χρυσό μετάλλιο, ενώ η Γιουγκοσλαβία και η Πολωνία κέρδισαν αντίστοιχα το ασημένιο και το χάλκινο μετάλλιο.
Η Κρίσιμη Καμπή

Υπόθεση

Δυο φίλες από τα παλιά η Ντίντι (Σίρλεϊ ΜακΛέιν) και η Έμμα (Ανν Μπάνκροφτ) ξανασυναντιούνται μετά από πολλά χρόνια. Αφορμή της συνάντησής τους είναι η περιοδεία της χορευτικής ομάδας της Έμμα στην αμερικανική ύπαιθρο. Όταν ήταν νέες δούλευαν και οι δυο ως χορεύτριες μπαλέτου για την ίδια ομάδα, υπήρξαν καλύτερες φίλες και σκληρές αντίπαλοι. Η Ντίντι, όμως, σταμάτησε να ασχολείται με το χορό σε νεαρή ηλικία, παντρεύτηκε, απέκτησε τρία παιδιά και άνοιξε σχολή χορού στην Οκλαχόμα, ενώ η Έμμα συνέχισε και έγινε αστέρας στο χώρο του μπαλέτου. Μετά τη συνάντηση η Έμμα καλεί την κόρη της Ντίντι, Εμίλια (Λέσλι Μπράουνι), επίσης χορεύτρια, να γίνει μέλος της χορευτικής της ομάδας. Έτσι μάνα και κόρη βρίσκονται στη Νέα Υόρκη. Όταν η Έμμα ερωτεύεται ένα νεαρό Ρώσο καλλιτέχνη (Μιχαήλ Μπαρίσνικοφ), βάζει σε κίνδυνο την καριέρα της και η Έμμα την βοηθάει να σταθεί στα πόδια της. Το γεγονός αυτό γίνεται αφορμή ώστε η Ντίντι και η Έμμα να ομολογήσουν την αλήθεια που έκρυβαν τόσο καιρό μέσα τους. Η Έμμα έχει μετανιώσει για το γεγονός ότι δεν μπόρεσε να αποκτήσει παιδιά, ενώ η Ντίντι ακόμη δεν έχει ξεπεράσει το γεγονός ότι αναγκάστηκε να παρατήσει το χορό.

Πληροφορίες

Ο σεναριογράφος της ταινίας Άρθουρ Λόρεντς, έγραψε το σενάριο, έχοντας ως σκοπό να φέρει ξανά στη μεγάλη οθόνη την Γκρέις Κέλι, η οποία όντας πριγκίπισσα του Μονακό απείχε από τα κινηματογραφικά δρώμενα από το 1956. Η Κέλι, όταν ο Λόρεντς της προσέφερε το ρόλο της Ντίντι αναγκάστηκε να τον απορρίψει. Δεύτερη επιλογή για το ρόλο της Ντίντι ήταν η Ντόρις Ντέι, η οποία τον απέρριψε επίσης, αναγκάζοντας τον σεναριογράφο να στραφεί προς τη Σίρλεϊ Μακ Λέιν, η οποία πριν αρχίσει να εργάζεται ως ηθοποιός ήταν επαγγελματίας χορεύτρια μπαλέτου. Πρώτη επιλογή του Λόρεντς για το ρόλο της Έμμα, που τελικά δόθηκε στην Ανν Μπάνκροφτ, ήταν η Όντρεϊ Χέπμπορν, η οποία τον απέρριψε. Η Χέπμπορν, χρόνια αργότερα, μιλώντας για την ταινία, είπε ότι μετάνιωσε που απέρριψε το ρόλο. Το τιμόνι της σκηνοθεσίας ανέλαβε ο Χέρμπερτ Ρος, ο οποίος σκηνοθέτησε την ίδια χρονιά, Το Κορίτσι του Αποχαιρετισμού (The Goodbye Girl). Η ταινία σημάδεψε επίσης την πρώτη κινηματογραφική εμφάνιση του Μιχαήλ Μπαρίσνικοφ, το όνομα του οποίου αποτελεί θρύλο για το χώρο του μπαλέτου. Για το ρόλο της κόρης της Ντίντι, Εμίλια, επελέγη μια νεαρή χορεύτρια, η Λέσλι Μπράουνι, η οποία το 1986 έγινε κύρια χορεύτρια του American Ballet Theatre.
Ανωγειατά Άρτας

Διοικητικές μεταβολές

Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Παντάνασσας. Το 1997 ο οικισμός εντάχθηκε στο δήμο Ξηροβουνίου και το 2010 στο Δήμο Αρταίων.

Τοποθεσία και Πρόσβαση

Τα Ανωγειατά γειτνιάζουν με τον Υδροηλεκτρικό Σταθμό Λούρου, την Παντάνασσα και τον Άγιο Γεώργιο Φιλιππιάδας.
Αθανάσιος Χαστούπης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1921 στη Στεμνίτσα Αρκαδίας. Σπούδασε θεολογία, ελληνική και λατινική φιλολογία και φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έπειτα από την ολοκλήρωση των σπουδών του μετέβη στο Σικάγο των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής για μεταπτυχιακές σπουδές, εστιάζοντας στους σημιτικούς, προχριστιανικούς ανατολικούς και κλασικούς πολιτισμούς, στο Βιβλικό Ινστιτούτο του Γκάρετ. Εκπόνησε τη διδακτορική διατριβή του γύρω από τη βιβλική εβραιολογία, στο Πανεπιστήμιο Νορθγουέστερν.
Επέστρεψε στην Ελλάδα και το 1952 εξελέγη υφηγητής στην έδρα της «Εβραϊκής γλώσσας και Ερμηνείας της Παλαιάς Διαθήκης εκ του πρωτοτύπου κειμένου και της Εβραϊκής αρχαιολογίας» στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. To 1953 εκλέχτηκε και διορίστηκε έκτακτος καθηγητής της «Εισαγωγής και Ερμηνείας της Παλαιάς Διαθήκης εκ του πρωτοτύπου και της μεταφράσεως των Ο΄», στη Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Το 1956 έγινε τακτικός καθηγητής στην ίδια έδρα, στην οποία δίδαξε επί δεκατέσσερα χρόνια. Από το 1966 υπήρξε μετακλητός καθηγητής στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, στην έδρα της «Εβραϊκής γλώσσας και Ερμηνείας της Παλαιάς Διαθήκης εκ του πρωτοτύπου κειμένου και της Εβραϊκής αρχαιολογίας» έως το 1989.
Διετέλεσε δυο φορές κοσμήτορας (1968-1969 και 1970-1973), επίσης δυο φορές συγκλητικός στην ίδια Σχολή, χρημάτισε Γενικός Διευθυντής Θρησκευμάτων του Υπουργείου Παιδείας το 1970 και πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών κατά το ακαδημαϊκό έτος 1973-1974,  Για την πρυτανική θητεία του κατά την ταραχώδη, τελευταία περίοδο της Χούντας των Συνταγματαρχών, του αποδόθηκε το προσωνύμιο Πρύτανις των τανκς.
Ο Αθανάσιος Χαστούπης πέθανε στην Αθήνα,στις 18 Ιανουαρίου 1993.
Ρεολογία

Η Ρεολογία, (διεθνής ελληνικός όρος), αποτελεί ιδιαίτερο επιστημονικό κλάδο της Μηχανικής με κύριο αντικείμενο έρευνας και μελέτης τη ροή της ύλης, κυρίως σε υγρή κατάσταση, καθώς επίσης και τη συμπεριφορά των «μαλακών στερεών» ή στερεών υπό συνθήκες πλαστικής ροής που παρουσιάζουν ελαστικές παραμορφώσεις σε εφαρμοζόμενη δύναμη, όπως π.χ. οι λάσπες, το υγρό μπετό, τα εναιωρήματα, οι μπογιές, οι σάλτσες, το αίμα, κ.λπ.
Έχοντας υπόψη τη διάκριση των ρευστών σε νευτώνεια ρευστά, (εκείνα που διατηρούν σταθερό ιξώδες στο ρυθμό ροής), και τα μη-νευτώνεια ρευστά, (εκείνα που αλλάζουν το ιξώδες αναλόγως του ρυθμού ροής), γίνεται αντιληπτό ότι η Ρεολογία εξετάζει κυρίως τη συμπεριφορά των μη-νευτώνείων ρευστών όπου δια της πειραματικής εφαρμογής της ρεομετρίας, προσδιορίζει τον ελάχιστο αριθμό ή ποσό διεργασιών που συνδέονται με τους ρυθμούς παραμόρφωσης, ή απλούστερα τη σχέση "ροής /παραμόρφωσης", καθώς και την εσωτερική δομή των ρευστών κατά τη προηγούμενη σχέση.

Γενικότερα η Ρεολογία και η Ρεομετρία, αν και πολλές φορές φέρονται ως συνώνυμες καλύπτουν όλο εκείνο το πεδίο που αφήνει ακάλυπτο η κλασσική Μηχανική των ρευστών.
Ο όρος φέρεται να επινοήθηκε το 1920, από τον Ευγένιο Μπίνγχαμ (Eugene Γ. Bingham), από το γενικευμένο γνωστό γνωμικό  του αρχαίου Έλληνα φιλόσοφου Ηράκλειτου "Τα πάντα ρει".
Τιλιτσίκι

Ιστορία

Το Τιλίτσικι ιδρύθηκε το 1898, και το 1930 έγινε το διοικητικό κέντρο της επαρχίας. Τον Απρίλιο του 2006, χτυπήθηκε από μια σειρά από σεισμών που προκάλεσαν σημαντικές ζημιές. Ο πρώτος σεισμός σημειώθηκε στις 21 Απριλίου με ένταση 7.6 Ρίχτερ. Το επίκεντρο βρισκόταν σχεδόν 90 χιλιόμετρα βορειοανατολικά, με βάθος 22 χιλιόμετρα κάτω από τις περισσότερες μη κατοικημένες περιοχές. Ακολούθησαν αρκετοί μετασεισμοί, ενώ ο ισχυρότερος καταγράφηκε στις 29 Απριλίου με ένταση 6.6 Ρίχτερ. Ήταν ο ισχυρότερος σεισμός στην περιοχή για πάνω από εκατό χρόνια, και παρόλο που δεν υπήρξαν θύματα, τρεις από τις μικρότερες κοινότητες καταστράφηκαν ολοσχερώς. Επίσης, το 2007 χτίστηκε το Βέρχνιε Τιλιτσίκι, το οποίο βρίσκεται σε λόφους, καθώς και σε περιοχή ασφαλή από σεισμούς.
Μετά τον σεισμό, το Τιλιτσίκι ανακατασκευάστηκε, ενώ σήμερα είναι το σημαντικότερο κατοικημένο σημείο μεταξύ του Ανάντιρ στα βόρεια και Ουστ-Καμτσάτσκ στο νότο.

Οικονομία και υποδομές

Στις βιομηχανίες περιλαμβάνεται η αλιεία και η καλλιέργεια πατάτας και λαχανικών, μερικές φορές σε θερμοκήπια. Επίσης, το χωριό διαθέτει καταστήματα, βιβλιοθήκη, σχολείο, νοσοκομείο, ταχυδρομείο, κέντρο υγείας και λουτρό. Καθώς το Τιλιτσίκι είναι οικισμός αστικού τύπου, εκτός από τις διοικητικές αρχές, το χωριό διαθέτει εισαγγελία και αστυνομία.

Μεταφορά

Το Αεροδρόμιο του Τιλίτσικι βρίσκεται νότια του Τιλιτσίκι. Επίσης, συνδέεται μέσω πορθμείου με το Κορφ. 

Δημοτικό καθεστώς

Το Τιλιτσίκι αποτελεί μέρος της Δημοτικής Επαρχίας Ολγιουτόρσκι. Επίσης, αποτελεί μέρος του Αγροτικού Οικισμού Τιλιτσίκι, του οποίου είναι και διοικητικό κέντρο.
Γιόζεφ Γιόχλερ

Βίος και ορειβασία

Ο Γιόχλερ γεννήθηκε στο Λάντεκ, όπου και έμαθε την τέχνη του οικοδόμου. Με τον αδελφό του Χανς πραγματοποίησε την ανάβαση της ανατολικής όψης του Ραγκλεσπίτσε το 1951, πρώτη ανάβαση μιας διαδρομής με δυσκολία VI στις Άλπεις Βέργουολ (Alps Verwall). Το 1952 μαζί με τον Χέρμαν Μπουλ σε εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες πραγματοποίησε την όγδοη ανάβαση της βόρειας όψης του Άιγκερ. Ένα χρόνο αργότερα πραγματοποίησε την όγδοη ανάβαση στη βόρεια πλευρά του Μάτερχορν.
Στις 19 Οκτωβρίου 1954 μαζί με τον Χέρμπερτ Τίσι και τον Σέρπα Πάσανγκ Ντάγουα Λάμα πραγματοποίησε την πρώτη ανάβαση στο έκτο ψηλότερο βουνό στον κόσμο, στην στο Τσο Ογιού 8.188 μ. Η συνολική δυσκολία της διαδρομής και η απουσία εφεδρικού οξυγόνου θεωρήθηκε ορόσημο για την ορειβασία μεγάλου υψομέτρου.
Τσιμέντο

Το τσιμέντο,  είναι υδραυλικό συνδετικό υλικό. Δηλαδή είναι λεπτά διαμερισμένο ανόργανο υλικό (σκόνη) που σε ανάμειξη με νερό σχηματίζει παχύρρευστο μείγμα, το οποίο σταδιακά στερεοποιείται μέσω αντιδράσεων και διεργασιών ενυδάτωσης.

Ορισμός

Ο όρος τσιμέντο αναφέρεται στη συνδετική σκόνη, συνήθως προ της ανάμιξης με νερό, χωρίς άλλα αδρανή πρόσθετα όπως άμμος και χαλίκι. Ενώ το σκυρόδεμα αναφέρεται είτε στο μείγμα τσιμέντου με ποσότητα από άλλα αδρανή υλικά.
Η χημική αντίδραση του τσιμέντου με το νερό (ενυδάτωση τσιμέντου) παράγει προϊόντα που έχουν χαρακτηριστικά πήξης και σκλήρυνσης. Η κύρια χρήση του τσιμέντου είναι στην αντίδραση μεταξύ αυτού και του νερού. Έχει αποδειχθεί πειραματικά ότι όσο περισσότερο τσιμέντο (μέχρις ενός ορισμένου ορίου βέβαια) περιέχεται στην μονάδα όγκου του σκυροδέματος, εφόσον και οι λοιποί παράγοντες (ποιότητα και κοκκομετρική σύνθεση των αδρανών, ποσότητα νερού, μέθοδος διάστρωσης και συμπύκνωσης, κλπ.) παραμένουν σταθεροί, τόσο μεγαλύτερη αντοχή εμφανίζει το σκυρόδεμα. Φυσικά η αύξηση αυτής της αντοχής δεν είναι απεριόριστη, αλλά σταματά στην αντοχή του λιγότερο ανθεκτικού υλικού του σκυροδέματος.

Ιδιότητες τσιμεντοπολτού

Μια πρώτη ιδιότητα του τσιμεντοπολτού που βρίσκεται σε πλαστική μορφή, η μείωση της ρευστότητας, σχετίζεται με το φαινόμενο μείωσης της . Σημειώνεται ότι η πλαστικότητα του τσιμεντοπολτού οφείλεται σε ελεύθερο νερό,η σταδιακή απώλεια του οποίου,λόγω των αρχικών αντιδράσεων ενυδάτωσης,της προσρόφησης του στις επιφάνειες των ελάχιστα κρυσταλλικών προϊόντων ενυδάτωσης (όπως ο ετρινγκίτης και το C-H-S) και της εξάτμισης, προκαλεί μείωση της ρευστότητας ,και,τελικά πήξη και σκλήρυνση. Μία δεύτερη ιδιότητα είναι η πήξη,που σημαίνει στερεοποίηση του πλαστικού τσιμεντοπολτού. Η αρχική στερεοποίηση ονομάζεται αρχική πήξη (ή αρχή πήξης) και συμπίπτει χρονικά με το σημείο που ο τσιμεντοπολτός παύει να είναι επεξεργάσιμος. Το τελευταίο στάδιο της στερεοποίησης ονομάζεται τελική πήξη.Οι χρόνοι αρχικής και τελικής πήξης είναι περίπου 2-4 ώρες και 5-8 ώρες,αντίστοιχα και προσδιορίζονται με τη συσκευή Vicat, σύμφωνα με το πρότυπο ΕΝ 196-3.Η συσκευή αυτή μετράει την αντίσταση τσιμεντοπολτού ορισμένης ρευστότητας στη διείσδυση τυποποιημένης βελόνας που φέρει βάρος 300 g. Η αρχική πήξη θεωρείται (αυθαίρετα) ότι έχει επέλθει όταν η διείσδυση σε στρώση τσιμεντοπολτού πάχους 40 mm φθάσει τα 35 mm. H τελική πήξη ταυτίζεται με τη χρονική στιγμή κατά την οποία η βελόνα σημαδεύει την άνω επιφάνεια της στρώσης χωρίς όμως να διεισδύει. Μια τρίτη ιδιότητα είναι η σκλήρυνση,που σχετίζεται με το φαινόμενο της αύξησης της αντοχής με το χρόνο λόγω της σταδιακής πλήρωσης των πόρων του τσιμεντοπολτού με προϊόντα ενυδάτωσης.