Python

Η Python είναι διερμηνευόμενη (interprited), γενικού σκοπού (general-purpose) και υψηλού επιπέδου, γλώσσα προγραμματισμού. Ανήκει στις γλώσσες προστακτικού προγραμματισμού (Imperative programming) και υποστηρίζει τόσο το διαδικαστικό (procedural programming) όσο και το αντικειμενοστρεφές (object-oriented programming) προγραμματιστικό υπόδειγμα (programming paradigm). Είναι δυναμική γλώσσα προγραμματισμού ( dynamically typed) και υποστηρίζει συλλογή απορριμμάτων  (garbage collection ή GC).
Δημιουργήθηκε από τον Ολλανδό Γκίντο βαν Ρόσσουμ (Guido van Rossum) στο ερευνιτικό κέντρο Centrum Wiskunde & Informatica (CWI) το 1989 και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1991.
Ο κύριος στόχος της είναι η αναγνωσιμότητα του κώδικά της και η ευκολία χρήσης της. Το συντακτικό της επιτρέπει στους προγραμματιστές να εκφράσουν έννοιες σε λιγότερες γραμμές κώδικα από ότι θα ήταν δυνατόν σε γλώσσες όπως η  C++ ή η Java. Διακρίνεται λόγω του ότι έχει πολλές βιβλιοθήκες που διευκολύνουν ιδιαίτερα αρκετές συνηθισμένες εργασίες και για την ταχύτητα εκμάθησης της. Μειονεκτεί στο ότι επειδή είναι διερμηνευόμενη είναι πιο αργή από τις μεταγλωττιζόμενες (compiled) γλώσσες όπως η C και η C++. Γιαυτό το λόγο δεν είναι κατάλληλη για γραφή λειτουργικών συστημάτων.
Οι διερμηνευτές της Python είναι διαθέσιμοι για εγκατάσταση σε πολλά λειτουργικά συστήματα, επιτρέποντας στην Python την εκτέλεση κώδικα σε ευρεία γκάμα συστημάτων. Χρησιμοποιώντας  εργαλεία τρίτων, όπως το  Py2exe ή το Pyinstaller, ο κώδικας της Python μπορεί να πακεταριστεί σε αυτόνομα εκτελέσιμα προγράμματα για μερικά από τα πιο  δημοφιλή λειτουργικά συστήματα, επιτρέποντας τη διανομή του βασισμένου σε  Python λογισμικού για χρήση σε αυτά τα περιβάλλοντα χωρίς να απαιτείται εγκατάσταση του διερμηνευτή της Python.
Η Python αναπτύσσεται ως ανοιχτό λογισμικό (open source) και η διαχείρισή της γίνεται από τον μη κερδοσκοπικό οργανισμό Python Software Foundation. Ο κώδικας διανέμεται με την άδεια Python Software Foundation License η οποία είναι συμβατή με την GPL. Το όνομα της γλώσσας προέρχεται από την ομάδα των Άγγλων κωμικών Μόντυ Πάιθον και δεν έχει καμιά σχέση με το φίδι πύθωνα, παρότι το λογότυπό της παραπέμπει σε κάτι τέτοιο.

Ιστορικό

Δημιουργήθηκε από τον Ολλανδό Γκίντο βαν Ρόσσουμ (Guido van Rossum) στο ερευνιτικό κέντρο Centrum Wiskunde & Informatica (CWI) το 1989. Αρχικά, η Python ήταν γλώσσα σεναρίων που χρησιμοποιήθηκε στο κατανεμημένο λειτουργικό σύστημα Amoeba, ικανή και για κλήσεις συστήματος. Θεωρείται διάδοχος της γλώσσας προγραμματισμού ABC, μια και αυτή υπήρξε η βασική πηγή έμπνευσης για τον Γκίντο βαν Ρόσσουμ.
Η Python 2.0 κυκλοφόρησε στις 16 Οκτωβρίου του 2000. Στις 3 Δεκεμβρίου 2008 κυκλοφόρησε η έκδοση 3.0 (γνωστή και ως py3k ή python 3000). Πολλά από τα καινούργια χαρακτηριστικά αυτής της έκδοσης έχουν μεταφερθεί στις εκδόσεις 2.6 και 2.7 που είναι προς τα πίσω συμβατές.
Η Python 3.0 είναι ιστορικά η πρώτη γλώσσα προγραμματισμού που σπάει την προς τα πίσω συμβατότητα με προηγούμενες εκδόσεις ώστε να διορθωθούν κάποια λάθη που υπήρχαν σε προγενέστερες εκδόσεις και να καταστεί ακόμα πιο σαφής ο απλός τρόπος με τον οποίο μπορούν να γίνουν κάποια πράγματα.
Η Python 3.0 συνοδεύται με το πρόγραμμα 2to3.py, που επιτρέπει την μετατροπή κώδικα της έκδοσης 2.0 σε 3.0.
O Γκίντο βαν Ρόσσουμ, πρωτοστατούσε στην κοινότητα της Python μέχρι τον Ιούλιο του 2018, οπότε και παραιτήθηκε, για να συνεχίσει μόνο ως μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου.

Διερμηνευτής

Για να εκτελεστούν διαδραστικά (interactively) μεμονομένες εντολές ή προγράμματα είναι απαραίτητη η εγκατάσταση του διερμηνευτή της Python, ο οποίος είναι ελεύθερα διαθέσιμος για «κατέβασμα» (download) από τον επίσημο ιστότοπο της (www.python.org). Για Microsoft Windows υπάρχουν εκδόσεις των 32 ή 64 bits. Στα λειτουργικά συστήματα Linux και Mac OS X συνηθίζεται να είναι προεγκατεστημένη, πιθανότατα όμως να είναι μια παλαιότερη έκδοσή της.

Δομή και σύνταξη

Η γλώσσα χρησιμοποιεί μεταγλωττιστή (compiler) για την δημιουργία του εκτελέσιμου κώδικα και σχετίζεται με τις γλώσσες προγραμματισμού Tcl, Perl, Scheme, Java και Ruby, καθώς και με την ABC η οποία υπήρξε η αρχική πηγή έμπνευσης για τη δημιουργία της.

Τύποι δεδομένων

Οι τύποι δεδομένων της Python διακρίνονται στους αρχέγονους (primitive data type), στις πιο σύνθετες δομές δεδομένων (λίστες, πλειάδες, σύνολα, λεξικά) και, λόγω των αντικειμενοστρεφών δυνατοτήτων της, στις κλάσεις (classes). Λόγω του ότι η Python είναι δυναμική γλώσσα δεν δηλώνονται οι τύποι των μεταβλητών πριν χρησιμοποιηθούν. Ο τύπος που τους αποδίδεται εξαρτάται από την τιμή που θα πάρουν κατά την διάρκεια της εκτέλεσης του προγράμματος. Όταν χρησιμοποιηθεί (πχ. σε έκφραση ή συνάρτηση) πρέπει να έχει πάρει τιμή γιατί ο διερμηνευτής (interpreter) δίνει λάθος που το ονομάζει NameError. Γιαυτό το λόγο η Python υποστηρίζει τον ιδιαίτερο τύπο NoneType (βλ. παρακάτω).

Ενσωματωμένες δομές δεδομένων

Οι ενσωματωμένες δομές δεδομένων στην Python είναι η Λίστα (List), η Πλειάδα (Tuple), τo Σύνολo (Set) και το Λεξικό (Dictionary).

Λίστα (list)

Η λίστα υλοποιεί τον γνωστό αφηρημένο τύπο δεδομένων. Μοιάζει με την δομή του πίνακα (array), αλλά σε αντίθεση με αυτόν μπορεί να περιέχει ανομοιογενή αντικείμενα (items) ή αλλιώς στοιχεία (elements), τα οποία μπορεί να είναι οποιαδήποτε δομή δεδομένων (ακόμα και λίστα). Όπως στους πίνακες τα στοιχεία είναι διατεταγμένα σε συγκεκριμένη σειρά, προσπελάσιμα με δείκτες και επιτρέπεται η επανάληψη τους. Ορίζεται με ένα ζευγάρι τετραγωνισμένων αγκύλων [] και με τα στοιχεία να χωρίζονται μεταξύ τους με κόμμα, πχ. η ακολουθεία [ <στοιχείο1>, ..., <στοιχείοΝ> ] ορίζει μια λίστα Ν στοιχείων. Μπορεί να οριστεί μια κενή λίστα μόνο με τις αγκύλες και χωρίς περιεχόμενο.
Επειδή η συμβολοσειρά (string) αποτελεί μια διατεταγμένη ακολουθία χαρακτήρων μοιάζει με λίστα και χρησιμοποιεί παρόμοιους τελεστές (operators) και συναρτήσεις (methods). Η μεγάλη διαφορά τους είναι ότι η λίστα είναι δυναμικός ή αλλιώς μεταβλητός (mutable) τύπος δεδομένων, ενώ η συμβολοσειρά στατικός ή αλλιώς αμετάβλητος (immutable) τύπος δεδομένων. Στη λίστα μπορούμε να αλλάξουμε τα στοιχεία που περιέχει. Στη συμβολοσειρά η αλλαγή των χαρακτήρων που περιέχει γίνεται μόνο με αντικατάσταση (overwriting) μέσω ανάθεσης (assignment) από νέα συμβολοσειρά.

Πλειάδα (tuple)

Η πλειάδα υλοποιεί την αντίστοιχη μαθηματική έννοια της πλειάδας. Είναι μια πεπερασμένη ακολουθία στοιχείων διατεταγμένων σε συγκεκριμένη σειρά και μοιάζει πολύ με την λίστα (list). Ορίζεται με ένα ζευγάρι παρενθέσεων () και με τα στοιχεία να χωρίζονται μεταξύ τους με κόμμα, πχ. η ακολουθεία ( <στοιχείο1>, ..., <στοιχείοΝ> ) ορίζει μια πλειάδα Ν στοιχείων. Αν το επιτρέπουν τα συμφραζόμενα μπορούν να παραληφθούν οι παρενθέσεις. Διαφέρει από την δομή της λίστας στο ότι η πλειάδα είναι στατική ή αλλιώς αμετάβλητη (immutable) δομή δεδομένων. Αφού δημιουργηθεί δεν μπορεί να μεταβληθεί. Η χρήση της πλειάδας είναι προτιμότερη από της λίστας όταν δεν χρειάζεται να αλλάξουμε τα στοιχεία της γιατί θεωρητικά είναι αποτελεσματικότερη σε ταχύτητα στις διάφορες λειτουργίες της. Η πλειάδα που περιέχει ένα στοιχείο ορίζεται πάντα με ένα κόμμα μετά το στοιχείο, πχ. ( <στοιχείο>, ), διότι οι παρενθέσεις χρησιμοποιούνται και στην ομαδοποίηση των εκφράσεων (expressions) και η γραφή χωρίς κόμμα, πχ. = ( <στοιχείο> ) λαμβάνεται από τον διερμηνευτής (interpreter) ως ανάθεση (assignment), δηλαδή = <στοιχείο>.

Λεξικό (dictionary)

To λεξικό (dictionary) είναι μια δομή δεδομένων για την αποθήκευση ζευγαριών τιμών της μορφής κλειδί : τιμή (key : value). Ορίζεται με ένα ζευγάρι αγκύλων {} και με τα ζευγάρια να χωρίζονται μεταξύ τους με κόμμα, πχ. η ακολουθεία { κλειδί1 : τιμή1, ..., κλειδίΝ : τιμήΝ } ορίζει ένα λεξικό Ν ζευγαριών. Ανάμεσα στο κλειδί και την τιμή υπάρχει η άνω-κάτω τελεία (:). Τα κλειδιά πρέπει να είναι μοναδικά γιατί χρησιμεύουν στην προσπέλαση της αντίστοιχης τιμής. Τα κλειδιά πρέπει να είναι στατικοί ή αλλιώς αμετάβλητοι (immutable) τύποι δεδομένων, όπως ακέραιοι αριθμοί, συμβολοσειρές, αμετάβλητες πλειάδες (όταν όλα τα στοιχεία της πλειάδας είναι αμετάβλητα).

Ανάθεση τιμών (assignment)

Επειδή η Python είναι δυναμική γλώσσα προγραμματισμού (dynamically typed) διαφέρει από τις άλλες παραδοσιακές γλώσσες προστακτικού προγραμματισμού (Imperative programming) στον τρόπο που γίνεται η ανάθεση τιμών στις μεταβλητές της. Συνήθως οι μεταβλητές δηλώνονται πριν τους ανατεθούν τιμές και μαζί δηλώνεται και ο τύπος τους (interer, floating point, character, κλπ.). Στην Python οι μεταβλητές δηλώνονται μαζί με την ανάθεση των τιμών σε αυτές (ακόμα και όταν τους δοθεί η τιμή None) και δεν είναι δεσμευμένες σε κάποιο συγκεκριμένο τύπο δεδομένων. Μία μεταβλητή μπορεί να είναι ακεραία (integer) και η ίδια στη συνέχεια να γίνει συμβολοσειρά (string) αν της ανατεθεί τιμή συμβολοσειράς.
Στην Python, όταν κατά την εκτέλεση ενός προγράμματος, αναθέτουμε τιμή σε μια μεταβλητή x, πχ. x = 2, η τιμή 2 αντιγράφεται σε χώρο μνήμης πού δεσμεύεται (memory allocation), μαζί με άλλες ιδιότητες, όπως πχ. ότι ο τύπος της είναι ακέραιος (integer). Στην μεταβλητή x αποδίδεται η διεύθυνση (memory address) αυτής της θέσης στην μνήμη. Η μεταβλητή λειτουργεί σαν δείκτης (pointer). Η ίδια η μεταβλητή δεν έχει κάποια τιμή ή τύπο δεδομένων, αλλά έχει τη θέση της μνήμης που «αντιπροσωπεύει». Σε ένα πρόγραμμα μετά την ανάθεση x = 2 (η μεταβλητή είναι τύπου integer), στην συνέχεια της εκτέλεσης μπορεί να εκτελεστεί η ανάθεση x = "hellow world", οπότε η μεταβλητή «αντιπροσωπεύει» την συμβολοσειρά "hellow world"  (είναι τύπου string). Στην δεύτερη ανάθεση η τιμή 2 δεν «αντιπροσωπεύεται» από κάποια μεταβλητή (δεν χρειάζεται πλέον στο πρόγραμμα) και ο συλλέκτης απορριμμάτων (garbage collector), της Python, αναλαμβάνει «αυτόματα» να αποδεσμεύσει (memory de-allocation) τον χώρο της μνήμης που αυτή κατέχει.

Εσοχές (indentation)

Η στοίχιση στα αριστερά ή αλλιώς οι αριστερές εσοχές (indentation) έχουν μεγάλη σημασία γιατί ορίζουν τα block (ομαδοποίηση) του κώδικα. Αυτό σε άλλες γλώσσες, όπως C και Java επιτυγχάνεται με την χρήση των αγκύλων { }. Στην Python το block κώδικα αρχίζει εκεί που η αριστερή εσοχή αυξάνεται προς τα δεξιά και τελειώνει εκεί που καταργείται η εσοχή. Εσοχή μέσα σε εσοχή σημαίνει block μέσα σε block (nested blocks). Η εσοχή μπορεί να είναι οσοδήποτε μεγάλη ή μικρή - του ίδιου πάντα μεγέθους - αλλά συνίσταται η χρήση 4 κενών χαρακτήρων (spacebars) για ευκολότερη αναγνωσιμότητα του κώδικα.

Για παράδειγμα μια εμφωλιασμένη εντολή if ορίζεται ως εξής:
if <λογική έκφραση1> :
    εντολή1
    εντολή2
    if <λογική έκφραση2> :
        εντολή3
        εντολή4
    ενολή5εντολή6
Το block της πρώτης if περιέχει τις εντολή1, εντολή2, την δεύτερη if και τελειώνει με την εντολή5. Η εντολή6 είναι εκτώς block (δεν ανήκει στην εξωτερική if). Η εσωτερική if (εμφωλιασμένη) με την δική της εσοχή ορίζει ένα block (που περιέχει την εντολή3 και εντολή4) μέσα στο block της εξωτερικής if.

Τελεστές πράξεων

Υποστηρίζει τους γνωστούς, με τις άλλες γλώσσες προγραμματισμού, τελεστές (operators), όπως τους +, -, *, /,**, %, που όμως έχουν κάποιες διαφοροποιήσεις ανάλογα με τους τελεστέους (operands), δηλαδή τον τύπο των μεταβλητών, όπου εφαρμόζονται (πολυμορφισμός).
Ο τελεστής της πρόσθεσης + όταν οι τελεστέοι είναι Strings εκτελεί την πράξη της συνένωσης (concatenation) και ο πολλαπλασιασμός * την πράξη της αναπαραγωγής (replication) του String όταν αυτό πολλαπλασιάζεται με ακέραιο (integer). Δηλαδή η έκφραση (expression): "abc" + "def" έχει ως αποτέλεσμα "abcdef" και η "abc" * 3 ή 3 * "abc" έχει ως αποτέλεσμα "abcabcabc" αντίστοιχα.

Τελεστές λογικής

Υποστηρίζει τους λογικούς τελεστές and, or και not για μεταβλητές τύπου Boolean. Τα εμφωλιασμένα (nested) not αποδίδονται ως διπλή άρνηση (άρνηση στην άρνηση). Η σειρά (προτεραιότητα) εκτέλεσης είναι not, and, or.

Εμβέλεια ονομάτων οντοτήτων (scope)

Στις οντότητες ή αντικείμενα (μεταβλητές, συναρτήσεις, κλάσεις, κλπ), που δημιουργούνται σε ένα πρόγραμμα, για να μπορούν να χρησιμοποιηθούν (προσπελαστούν), αποδίδονται ονόματα (name binding). Για παράδειγμα στην Python μια οντότητα, όπως είναι μια μεταβλητή, δεν δηλώνεται, αλλά δημιουργείται και ονοματίζεται όταν της γίνει ανάθεση (assignment) κάποιας τιμής. Οντότητες που δημιουργούνται μέσα σε ένα block κώδικα, όπως το σώμα μιάς συνάρτησης, μιάς εντολής if ή for, κλπ, έχουν περιορισμένη εμβέλεια και μπορούν να χρησιμοποιηθούν μόνο μέσα στο block που έχουν ονομαστεί. Ένα τέτοιο όνομα δεν είναι προσπελάσιμο εκτώς του block ακόμα και αν έχει την ίδια ονομασία και λέγεται ότι είναι τοπικής εμβέλειας (local scope). Ένα όνομα που δηλώνεται στο κύριο σώμα (block) του προγράμματος μπορεί να προσπελαστούν σε ολόκληρο το πρόγραμμα, ακόμα και στα block που έχουν οριστεί μέσα στο πρόγραμμα και λέγεται ότι είναι καθολικής εμβέλειας (global scope).
Μέσα σε ένα block ο διερμηνευτής (interpreter) χρησιμοποιεί την τοπική ονομασία μιας οντότητας ακόμα και αν υπάρχει άλλη με την ίδια ονομασία και καθολική εμβέλεια. Συγκεκριμένα ο διερμηνευτής όταν συναντήσει ένα όνομα (πχ. μεταβλητής) μέσα σε ένα block ελέγχει πρώτα αν έχει δημιουργηθεί αυτό το όνομα μέσα στο block (οπότε είναι τοπικής εμβέλειας) και το χρησιμοποιεί, έστω και αν υπάρχει ίδια ονομασία εκτώς του block (καθολικής εμβέλειας). Αν δεν το βρει μέσα στο block τότε και μόνο τότε ελέγχει αν υπάρχει τέτοια ονομασία που να έχει δημιουργηθεί στο κύριο μέρος του προγράμματος (είναι καθολικής εμβέλειας) και χρησιμοποιεί αυτήν. Δηλαδή μια καθολικής εμβέλειας μεταβλητή χρησιμοποιείται μέσα σε ένα block, μόνο αν δεν υπάρχει τοπικής εμβέλειας μεταβλητή με το ίδιο όνομα, μέσα στο block.

Δήλωση global

Όταν μέσα σε ένα block γίνει η ανάθεση num = 123, τότε δημιουργείται (αναγκαστικά) η τοπικής εμβέλειας μεταβλητή num ακόμα και αν υπάρχει καθολικής εμβέλειας num. Στην περίπτωση που δεν είναι επιθυμητό να δημιουργηθεί η τοπική num, αλλά η τιμή 123 να ανατεθεί στην καθολική num γίνεται χρήση της δήλωσης global. Δηλώνοντας global num, πριν από την num = 123, ο διερμηνευτής δεν δημιουργεί τοπική num, αλλά δίνει την τιμή 123, στην καθολική που ήδη υπάρχει.

Παράδειγμα προγράμματος

Ένα από τα πιο απλά προγράμματα στην γλώσσα Python είναι η εμφάνιση ενός γραπτού αποτελέσματος (π.χ. Γεια σου, κόσμε!):
>>> print("Γεια σου, κόσμε!")
Γεια σου, κόσμε!
Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της γλώσσας είναι η χρήση κενών διαστημάτων σαν εσοχές (whitespace) για τον διαχωρισμό των συντακτικών δομών (block of code) του προγράμματος, σε αντίθεση με την πρακτική σε άλλες γλώσσες όπου για τον ίδιο σκοπό χρησιμοποιούνται ειδικά σύμβολα (πχ αγκύλες). Αυτό, σε συνδυασμό με το ότι χρησιμοποιεί πλήρεις αγγλικές λέξεις στη θέση συμβόλων, καθιστούν τον κώδικα της Python ευανάγνωστο από όσους έχουν βασική γνώση των αγγλικών.
age = 21if age >= 18:
    print("You vote")else:
    print("You don't vote")

Διαδικαστικός προγραμματισμός

Για παράδειγμα, ο παρακάτω γεννήτορας (generator) generate_primes παράγει πρώτους αριθμούς:
from itertools import countdef generate_primes(stop_at=None):
  primes = []
  for n in count(2):
    if stop_at is not None and n > stop_at:
      return
    composite = False
    for p in primes:
      if not n % p:
        composite = True
        break
      elif p**2 > n: 
        break
    if not composite:
      primes.append(n)
      yield n
Και για να καλέσουμε τη συνάρτηση, υπολογίζοντας τους πρώτους αριθμούς από το 1 στο 100:
for i in generate_primes(): 
  if i > 100: break
  print(i)

Αντικειμενοστρεφής προγραμματισμός

Παράδειγμα αντικειμενοστρεφούς προγράμματος γραμμένο σε Python, το οποίο παρουσιάζει μια κλάση Υπάλληλος:
class Employee:
    def __init__(self, id, name, position):
        self.id = id;
        self.name = name;
        self.position = position;
    def printEmployee(self):
        print(self.id, "|", self.name, "|", self.position);e1 = Employee(1230, "Νικόλαος Παπαγεωργού", "Βοηθός Προγραμματιστή");e1.printEmployee();

Πηγές για διδασκαλία της Python

H Python ενδείκνυται ως γλώσσα εισαγωγική στον προγραμματισμό και στην επιστήμη των υπολογιστών γενικότερα, με δεδομένη την απλότητα στη σύνταξή της. Διεθνώς πολλά πανεπιστήμια αλλά και η δευτεροβάθμια εκπαίδευση σε πολλές χώρες, υιοθετούν μια python first προσέγγιση εισαγωγής στον προγραμματισμό. Στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση της χώρας μας το πρώτο βήμα έγινε με τα Επαγγελματικά Λύκεια στα οποία έχει εισαχθεί στο σχετικό μάθημα (πηγή: Αράπογλου, κ.α.2017). Η Python  χρησιμοποιείται επίσης ως εργαλείο για εισαγωγή σε βασικές έννοιες των υπολογιστών, (βλέπε για παράδειγμα: Avouris et al. 2017), ενώ η Python έχει με επιτυχία υποστηρίξει οικοδομιστικές προσεγγίσεις στη μάθηση, σε επί μέρους αντικείμενα, όπως σε media studies (βλέπε Guzdial, 2004). Άλλες προτεινόμενες προσεγγίσεις είναι η χρήση της Python για διαχείριση δεδομένων, για μελέτες σε ανθρωπιστικές σπουδές, για γεωγραφικά συστήματα πληροφοριών, κλπ.
Υπάρχει διαθέσιμο πλούσιο υλικό και στην Ελληνική γλώσσα, πέραν της διεθνούς βιβλιογραφίας και πηγών. Για παράδειγμα στις ιστοσελίδες διαδικτυακών μαθημάτων mathesis.cup.gr και coursity.gr υπάρχουν διαδικτυακά μαθήματα εισαγωγής στον προγραμματισμό με Python, το περιεχόμενο των οποίων διατίθεται ελεύθερα. Στο mathesis.cup.gr υπάρχει μάθημα προχωρημένου προγραμματισμού με Python.
Επίσης οργανώνονται από σύμπραξη Ελληνικών Πανεπιστημίων και την υποστήριξη της ΕΛΛΑΚ θερινά σχολεία στην Python.