google/wiki40b huggingface dataset:
Συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια

Η συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια είναι μία από τις κατηγορίες της καρδιακής ανεπάρκειας. Η καρδιακή ανεπάρκεια μπορεί επίσης να εμφανιστεί σε καταστάσεις "υψηλής απόδοσης", όπου η ποσότητα του αντλούμενου αίματος είναι περισσότερο από συνηθισμένη και η καρδιά δεν μπορεί να συμβαδίσει. Αυτό μπορεί να συμβεί σε καταστάσεις υπερφόρτωσης (εγχύσεις αίματος ή ορού), νεφρικές παθήσεις, χρόνια σοβαρή αναιμία, ανεπάρκεια βιταμίνης Β1/θειαμίνης, υπερθυρεοειδισμού, κίρρωσης, ασθένειας Παζέτ, πολλαπλό μυέλωμα, αρτηριοφλεβικά συρίγγια ή αρτηριοφλεβικές δυσπλασίες.
Οι ιογενείς λοιμώξεις της καρδιάς μπορεί να οδηγήσουν σε φλεγμονή του μυϊκού στρώματος της καρδιάς και στη συνέχεια να συμβάλλουν στην ανάπτυξη καρδιακής ανεπάρκειας. Η καρδιακή βλάβη μπορεί να προδιαθέσει ένα άτομο στην ανάπτυξη καρδιακής ανεπάρκειας αργότερα στη ζωή και έχει πολλές αιτίες συμπεριλαμβανομένων των συστηματικών ιογενών λοιμώξεων (π.χ. HIV), χημειοθεραπευτικών παραγόντων όπως η δαουνορουβικίνη, η κυκλοφωσφαμίδη και η τραστουζουμάμπη, καθώς και η κατάχρηση ναρκωτικών όπως το αλκοόλ, η κοκαΐνη και η μεθαμφεταμίνη . Μια ασυνήθιστη αιτία είναι η έκθεση σε ορισμένες τοξίνες όπως ο μόλυβδος και το κοβάλτιο. Επιπροσθέτως, οι διηθητικές διαταραχές όπως η αμυλοείδωση και οι νόσοι του συνδετικού ιστού, όπως ο συστηματικός ερυθηματώδης λύκος, έχουν παρόμοιες συνέπειες. Η αποφρακτική άπνοια του ύπνου (μια κατάσταση ύπνου όπου η διαταραγμένη αναπνοή επικαλύπτει την παχυσαρκία, την υπέρταση και/ή τον διαβήτη) θεωρείται ανεξάρτητη αιτία καρδιακής ανεπάρκειας.
Εζέκιελ Αλεμπούα

Καριέρα

Γεννήθηκε το 1947. Σταθμό για την πολιτική του καριέρα αποτέλεσε ο διορισμός του στο Υπουργείο Εξωτερικών, το 1981. Η θητεία του εκεί τερματίστηκε τον επόμενο χρόνο (1982). Την 1η Δεκεμβρίου του 1986 ανέλαβε πρωθυπουργός, διαδεχόμενος στο αξίωμα τον Άλαν Κεμακέζα. Παρέμεινε πρωθυπουργός ως τις 28 Μαρτίου του 1989. Αργότερα έγινε πρωθυπουργός της επαρχίας Γκουανταλκανάλ, από το 1998 ως το 2003. Ήταν αντίθετος με πολλά άτομα που δεν υποστήριζαν το κίνημα ανεξαρτησίας στην επαρχία. Τραυματίστηκε σε δολοφονική απόπειρα την 1η Ιουνίου του 2001. Τον Αύγουστο του 2005 του απαγγέλθηκαν κατηγορίες για κατάχρηση δημοσίου χρήματος,Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Σόλομον Μαμαλόνι το οποίο προοριζόταν για την αποζημίωση των πληγέντων από τις εθνοτικές συγκρούσεις.
Ερνέστος των Αψβούργων

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Βιέννη και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Μαξιμιλιανού Β΄ και της Μαρίας των Αψβούργων, κόρης του Καρόλου Α΄ της Ισπανίας.
Μαζί με τον πρωτότοκο αδελφό του Ροδόλφο Β΄ εκπαιδεύτηκαν στην Αυλή της Ισπανίας. Το 1573 και 1587 ήταν υποψήφιος για βασιλιάς της Πολωνίας. Από το 1576 ήταν κυβερνήτης της Αυστρίας, όπου προώθησε την Αντιμεταρρύθμιση. Το 1590 έγινε κυβερνήτης της Έσω Αυστρίας, ως αντιβασιλιάς του ανήλικου εξαδέλφου του Φερδινάνδου Β΄. Υπηρέτησε ως κυβερνήτης των Ισπανικών Κάτω Χωρών το διάστημα 1594-95.
Απεβίωσε στις Βρυξέλλες το 1595 σε ηλικία 42 ετών.
Σεγκούντα Ντιβιζάο ντε Όνρα 1993–94

Προεπισκόπηση

Στη διοργάνωση συμμετείχαν 18 ομάδες με την ΦΚ Τιρσένσε  να κερδίζει το πρωτάθλημα και μαζί με τις ΟΝ Λεϊρία και ΓΝ Τσάβες να προβιβάζονται στην Πριμέιρα Λίγκα. Οι Ακαδέμικο ντε Βιζεού ΦΚ, Λουλετάνο ΝΚ και Λεϊσόες ΣΚ υποβιβάστηκαν στη Σεγκούντα Ντιβιζάο.
Τόμας Έντισον

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Μέιλαν της πολιτείας Οχάιο από πατέρα που εμπορευόταν δημητριακά. Ήδη στα 12 χρόνια του έπρεπε να εργαστεί για να στηρίξει οικονομικά την οικογένειά του. Στα 15 του προσπάθησε να εκδώσει μια εφημερίδα και στη συνέχεια άρχισε να εργάζεται ως τηλεγραφητής στα τραίνα. Από αυτή τη θέση απολύθηκε, γιατί συνελήφθη να στέλνει το αναμενόμενο σήμα ελέγχου στον επόμενο σταθμό, αντί χειροκίνητα και με οπτική επαφή με το διερχόμενο τραίνο, αυτόματα με μια συσκευή δικής του επινοήσεως. Το 1868 υπέβαλε αίτηση για την πρώτη ευρεσιτεχνία του με ένα τηλέγραφο χαρακτήρων. Ακολούθησε μεγάλος αριθμός άλλων ευρεσιτεχνιών.
Δημιούργησε το πρώτο εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας που τροφοδότησε με ηλεκτρισμό τη Νέα Υόρκη και εξελίχθηκε στη γνωστή γιγαντιαία εταιρία General Electric. Η ανακάλυψή του για την εκπομπή ηλεκτρονίων από πυρακτωμένα μέταλλα, «φαινόμενο Edison», απετέλεσε προϋπόθεση για την κατασκευή της ηλεκτρονικής λυχνίας και την απαρχή της ηλεκτρονικής τεχνολογίας. Όταν πέθανε ο Έντισον σε ηλικία 84 ετών, είχε αποκτήσει περισσότερα από 1000 διπλώματα ευρεσιτεχνίας, ανάμεσά τους για μία μέθοδο διαχωρισμού μεταλλευμάτων, ένα για την επεξεργασία και χύτευση του μπετόν, το οποίο απετέλεσε τη βάση για την κατασκευή προκατασκευασμένων οικιών.
Άκοβος Αρκαδίας

Ιστορία

Βόρεια του χωριού, στο ύψωμα Τραπεζόραχη, δόθηκε στις 5 έως 7 Ιουνίου του 1825 η Μάχη της Τραμπάλας (ή Δραμπάλας), κατά την οποία οι Έλληνες αντιμετώπισαν τον Ιμπραήμ πασά της Αιγύπτου και ηττήθηκαν, με αποτέλεσμα ο στρατός του Ιμπραήμ να εισβάλει στο εσωτερικό της Πελοποννήσου και να καταλάβει την Τρίπολη. Στο σημείο της μάχης έχει ανεγερθεί μνημείο και ο ναός της Αγίας Παρασκευής.

Πρόσωπα

Ο μπάρμπας του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και  κλέφτης της εποχής, Αναγνώστης Κολοκοτρώνης, ήταν μόνιμος κάτοικος του Ακόβου. Στη γύρω περιοχή έμενε και ο πατέρας του, Κωσταντής Κολοκοτρώνης, καθώς η περιοχή ήταν καταφύγιο των κλεφτών από τους Τούρκους.
Από τον Άκοβο καταγόταν και η Αικατερίνη Καρούτσου, σύζυγος του Κολοκοτρώνη και κόρη του προεστού και Μορόγιαννη του Άκοβου, Δημητρίου Καρούτσου, καθώς και η Σοφία Δημητρίου Καρούτσου, μητέρα του Νικηταρά. Ο Κολοκοτρώνης έζησε στο χωριό επί δωδεκαετίας, τα εφτά από αυτά μετά το γάμο του, εργαζόμενος σε οικογενειακό μύλο.
Είναι επίσης τόπος καταγωγής της ηθοποιού Μαρία Μενούνος, από την πλευρά του πατέρα της, Κώστα.

Αξιοθέατα

Το χωριό διαθέτει φυσικές πηγές, με γνωστότερη την επονομαζόμενη «Νεραϊδόβρυση».
Στην εκκλησία της Μεταμόρφωσης της Σωτήρος διατηρείται ως σήμερα μια πέτρα χαραγμένη από τον Κολοκοτρώνη με τα αρχικά του ονόματος του. Από το 2008 το σπίτι που διέμενε έχει μετατραπεί σε Πολιτιστικό Κέντρο του χωριού.
Χαρτούμ

Ιστορία

Το 1821 μια στρατιωτική μονάδα των Αιγυπτίων εγκαθίσταται εκεί για τον έλεγχο της ευρύτερης περιοχής. Δύο χρόνια αργότερα, το 1823, ο Μωχάμετ Άλι της Αιγύπτου κτίζει τη Χαρτούμ, η οποία εξελίχθηκε σε μεγάλο εμπορικό κέντρο στη δεκαετία του 1880. Το 1884-1885, όταν η περιοχή περιήλθε στην Αγγλοαιγυπτιακή διοίκηση η πόλη σχεδόν καταστράφηκε κατά την επανάσταση των Μαχδιστών (οπαδών του Μοχάμεντ Άχμαντ, γνωστότερου ως Μάχδι), που για δέκα μήνες κυριάρχησαν στην περιοχή. Ξανακτίστηκε από τον λόρδο Κίτσενερ το 1898. Οι κύριοι δρόμοι της πόλης, στη νέα ρυμοτόμηση, χαράχθηκαν κατά το σχήμα των διασταυρουμένων ταινιών της αγγλικής σημαίας.
Η Χαρτούμ ήταν αρχικά πρωτεύουσα του Αγγλο-Αιγυπτιακού Σουδάν από το 1899 μέχρι την Ανεξαρτησία της χώρας, το 1956. Με την ανεξαρτησία του Σουδάν, η Χαρτούμ έγινε πρωτεύουσα του κράτους.
Τον Μάρτιο του 1973 η πόλη γνώρισε σοβαρές αναταραχές μετά την επίθεση της οργάνωσης Μαύρος Σεπτέμβρης στην πρεσβεία της Σαουδικής Αραβίας, κατά την οποία ένοπλα μέλη της οργάνωσης εισέβαλαν στο κτήριο και κράτησαν 10 όμηρους (5 από τους οποίους ήταν διπλωμάτες), με σκοπό την απελευθέρωση κρατουμένων από φυλακές της Σαουδικής Αραβίας και του Ισραήλ. Τρεις από τους ομήρους σκοτώθηκαν. Οι δύο από αυτούς ήταν Αμερικανοί ενώ ένας ήταν Βέλγος.
Τον Μάιο του 2008 η πόλη δέχθηκε επίθεση από μια από τις μεγαλύτερες ομάδες ανταρτών του Νταρφούρ, το «Κίνημα για την Ισότητα και τη Δικαιοσύνη» (JEM) του Χαλίλ Ιμπραήμ, με σκοπό την ανατροπή του Ομάρ ελ-Μπεσίρ. Στις συμπλοκές που ακολούθησαν εικάζεται πως σκοτώθηκαν περισσότεροι από 200 πολίτες.

Κλίμα

Γενικά η πόλη βρίσκεται σε μια ημιάγονη περιοχή όπου το μεν καλοκαίρι είναι εξαιρετικά θερμό ενώ ο χειμώνας δεν παύει να είναι και αυτός θερμός. Την άνοιξη είναι πολύ συχνές οι αμμοθύελλες που στη τοπική γλώσσα ονομάζονται «ελ χαμπούμπ».

Σύγχρονη πόλη

Η Χαρτούμ αποτελεί σήμερα το μεγαλύτερο διοικητικό, εμπορικό και συγκοινωνιακό κέντρο της χώρας με πλήθος εργοστασίων κυρίως χρωμάτων, τροφίμων, υφασμάτων και υαλουργίας. Ως παραποτάμια πόλη έχει σημαντικό λιμένα που συνδέεται με ατμόπλοια με την Ουάντι Χάλφα, προς βορρά, και με την Μεσα-έρ Ρεγκ, προς νότο, και σιδηροδρομικά με το Πορτ Σουδάν, στην Ερυθρά θάλασσα, την Ουάντι Χάλφα και την Ελ Ομπέιντ, πρωτεύουσα της επαρχίας Κορτοφάν. Δύο γέφυρες συνδέουν την παλιά πόλη με τη Βόρεια Χαρτούμ στη βόρεια όχθη του Κυανού Νείλου και με την Ομντουρμάν, την παλιά πόλη των Ντερβίς στη δυτική όχθη του Λευκού Νείλου.
Ανώτερο εκπαιδευτικό Ίδρυμα του Σουδάν ήταν για πολλά χρόνια το Κολέγιο Γκόρντον στο Χαρτούμ που το όνομά του οφείλεται στον στρατηγό Κάρολο Γκόρντον που είχε σταλεί στη περιοχή προς ρύθμιση του ζητήματος της εκκένωσης του Σουδάν από τους Αιγυπτίους, μετά την εξέγερση των Μαχδιστών το 1884, όπου και φονεύθηκε το 1885. Σημαντικότερα άλλα κτίρια είναι το Πανεπιστήμιο της Χαρτούμ που ιδρύθηκε το 1956, καθώς και ένας μεγάλος σχετικά αριθμός τεχνικών σχολών, το Εθνικό Μουσείο του Σουδάν, το Εθνικό λαογραφικό μουσείο, το άλλοτε διοικητικό μέγαρο και πολλά κυβερνητικά κτίρια.
Κρόκος ο εσχαρωτός

Ταξινόμηση

Περιγράφηκε σαν είδος για πρώτη φορά από τον Γουίλιαμ Χέρμπερτ (William Herbert) το 1841. Η ειδική του ονομασία cancellatus (= εσχαρωτός) οφείλεται στους δικτυωτούς χιτώνες του βολβού του. 
Το είδος περιλαμβάνει πέντε υποείδη:

Περιγραφή

Ο κρόκος ο εσχαρωτός είναι πόα με άνθη σε πολύ ανοιχτό ιώδες ή λευκό χρώμα και σωλήνα μακρύ. Είναι χρωματικά πολύμορφο είδος (βλ. Υποείδη). Κάνει 2-10 πολύ στενά φύλλα που βγαίνουν μετά την άνθηση και βολβό σφαιρικό, διαμέτρου 0,1 μ. που περιβάλλεται από μεμβρανώδεις, δικτυωτές-νηματώδεις ίνες. Χρωματικά πολύμορφο. Περιάνθιο συνήθως λευκό αλλά και λευκό με μπλε δικτυωτές ραβδώσεις, ορισμένες φορές ρόδινο. Στίγματα στύλου χρυσοκίτρινα ή πορτοκαλόχρωμα, διακλαδισμένα σε πολλούς βραχίονες. Οι ανθήρες είναι κίτρινοι. Ο στύλος μπορεί να έχει 3-6 διακλαδώσεις ή και περισσότερες και είναι στοιχείο αναγνώρισης του είδους. Τα φύλλα του κρόκου μπορεί να εμφανίζονται κατά την ανθοφορία ή και μετά από αυτή. 
Είναι το πρώτο είδος κρόκου που ανθίζει το φθινόπωρο, από το Σεπτέμβριο μέχρι το Νοέμβριο. Οι σπόροι ωριμάζουν από τον Μάρτιο μέχρι τον Μάιο.

Εξάπλωση και βιότοπος

Ο κρόκος ο εσχαρωτός είναι είδος με μεγάλη εξάπλωση  στα νότια Βαλκάνια, στη δυτική, κεντρική και νότια Τουρκία, στη βόρεια και δυτική Συρία, στο βόρειο Ισραήλ, στο Λίβανο, στην Ιορδανία, στο βόρειο Ιράκ και στο δυτικό Ιράν (βλ. Υποείδη). Ζει σε πετρώδεις πλαγιές, πετρώδεις και βραχώδεις θαμνότοπους (κυρίως σε ασβεστόλιθο), ξέφωτα δασών και φρύγανα, στο κατώτερο μέρος της ορεινής ζώνης, μέχρι τα 1500 μ.
Στην Ελλάδα τον βρίσκουμε στα περισσότερα μέρη της ηπειρωτικής χώρας, την Πελοπόννησο, τα νησιά του Ιονίου, την Εύβοια, την Σάμο και σε ορισμένα νησιά των Κυκλάδων, όπως την Νάξο, την Κέα και την Ηρακλειά.

Χρήσεις

Ο κρόκος ο εσχαρωτός σπάνια χρησιμοποιείται ως διακοσμητικό φυτό για βράχια και εκπτώσεις. Το είδος καλλιεργείται από το 1841 το αργότερο.
Ρούσος Α. Κούνδουρος

Βιογραφία

Γεννήθηκε στον Άγιο Νικόλαο Κρήτης το 1891 από γονείς Σφακιανούς. Έμαθε τα πρώτα του γράμματα στο Γυμνάσιο Νεάπολης (μοναδικό στην περιοχή την εποχή εκείνη) και στη συνέχεια έκανε νομικές σπουδές στην Αθήνα. Διακρίθηκε ως μαχητικός δικηγόρος και δεινός ρήτορας. 
Εξελέγη δημοτικός σύμβουλος και πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου του Αγίου Νικολάου και αργότερα βουλευτής Λασιθίου το 1926 με το κόμμα των Φιλελευθέρων. Ως βουλευτής συνέβαλε στην εκτέλεση σημαντικών έργων στον Άγιο Νικόλαο, όπως ο ηλεκτροφωτισμός και η έναρξη λειτουργίας του Νοσοκομείου και το δίκτυο ύδρευσης της πόλης. Ήταν επίσης υποψήφιος βουλευτής στις εκλογές του 1936, χωρίς να εκλεγεί.
Ήταν παντρεμένος με τη δασκάλα Μαρία Παντερμαράκη από τη Νεάπολη και είχαν 5 παιδιά. Ως το τέλος της ζωής του έμενε στη Νεάπολη. Κατά την Κατοχή ανέπτυξε αντιστασιακή δράση εναντίον των Γερμανών, σώζοντας πολλούς συναγωνιστές του από τους κατακτητές. Ήταν ιδρυτικό μέλος του ΕΑΜ στο Λασίθι.
Συνελήφθη στην οικία του από τους Ναζί και εκτελέστηκε στο Ηράκλειο (στην Αγυιά) έπειτα από βασανιστήρια. Στη μνήμη του ιδρύθηκε η Κουνδούρειος Δημοτική Βιβλιοθήκη στον Άγιο Νικόλαο.
Ελίζαμπετ Μπερνάρντι

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 8 Αυγούστου 1768 στο Φράιμπεργκ (Freiberg). Ήταν η μικρότερη από τα επτά παιδιά. Πατέρας της ήταν ο Γκότφριντ Μπέτμαν Μπερνάρντι, δήμαρχος και δικηγόρος το επάγγελμα. Ίδρυσε το 1800 στο Φράιμπεργκ ιδιωτικό Παρθεναγωγείο. Έγραψε και δημοσίευσε πολλά έργα επί της «μόρφωσης των θηλέων», αλλά προτιμούσε πάντα την ανωνυμία, ή χρησιμοποιούσε το λογοτεχνικό ψευδώνυμο «Φιλογύν» (Philogyn). Το 1814 άρχισε να κυκλοφορεί την εβδομαδιαία εφημερίδα Wochenblatt für die mitleidige Jugend, η οποία μέχρι το έτος 1818 κυκλοφόρησε σε δεκαοκτώ τόμους, και δώριζε τα έσοδα εισπράξεως για αγαθοεργούς σκοπούς. Αντιτάχτηκε στις ιδέες του Γιοάχιμ Χάινριχ Κάμπε, ο οποίος θεωρούσε την μόρφωση των θηλέων απαραίτητη μόνο ως προς την εκπλήρωση των μητρικών και οικοκυρικών υποχρεώσεων. Το κύριο επιχείρημά της ήταν ότι με το σκεπτικό αυτό, άγαμες, άτεκνες γυναίκες θα έπρεπε να μένουν αμόρφωτες. Απεβίωσε στις 4 Μαρτίου 1849 στην ιδιαίτερη πατρίδα της.
NordStar

Ιστορία

Η NordStar ιδρύθηκε από τη Norilsk Nickel και ξεκίνησε στις 17 Δεκεμβρίου 2008, με βάση τις τοπικές αεροπορικές εταιρείες της Peninsula Taimyr . Η Nordstar αντικατέστησε την KrasAir ως η μεγαλύτερη αεροπορική εταιρεία της Krasnoyarsky kray . 
Η NordStar πραγματοποίησε την πρώτη της πτήση στις 17 Ιουνίου 2009, από το Norilsk στη Μόσχα Domodedovo και στο Krasnoyarsk . 
Το 2010 και το 2011,η Nordstar ξεκίνησε πτήσεις από τη Μόσχα,το Κρασνογιάρσκ και το Norilsk προς Αγία Πετρούπολη, Σότσι, Κρασνοντάρ, Μινεράλνιε Βόντι, το Βλαδιβοστόκ, Khabarovsk, Νοβοσιμπίρσκ, Yekatrinburg, Τομσκ, Nizhnevartovsk, Σουργκούτ, Τσίτα, Ulan-Ude, Ιρκούτσκ, Baykit, Vanavara, Tungunsk, Turukhansk, Severo-Eniseisk, Igarka, Dushanbe και Τασκένδη . 
Ο στόλος της NordStar αποτελείται από 9 αεροσκάφοι Boeing 737-800 και 4 αεραγωγούς ATR 42-500 για περιφερειακές υπηρεσίες. Η NordStar σχεδιάζει να επεκτείνει κι άλλο το δίκτυό της.
Λουπερκάλια

Τα Λουπερκάλια ήταν μια από τις παλαιότερες ρωμαϊκές γιορτές που τελούνταν κάθε χρόνο προς τιμήν του Λούπερκους, πρώιμου θεού της γονιμότητας στη ρωμαϊκή μυθολογία. Τα Λουπερκάλια γιορτάζονταν σε πολλές πόλεις της Ιταλίας και της Γαλατίας.

Αγροτική γιορτή

Αναφέρεται ότι επρόκειτο αρχικά για ποιμενική γιορτή, καθώς ο Λούπερκους ήταν προστάτης των βοσκών και συνδεόταν με το θηλασμό και την ανατροφή του Ρωμύλου από τη Λύκαινα. Οι αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς, μάλιστα, και οι συνεχιστές τους θεωρούσαν τη γιορτή αφιερωμένη στο θεό Πάνα και ως πρώτο εισηγητή της τον Αρκάδα Εύανδρο, στην προσπάθειά τους να ταυτίσουν ρωμαϊκές θεότητες με αντίστοιχες ελληνικές.
Η γιορτή πραγματοποιούνταν κάθε χρόνο στις 15 Φεβρουαρίου στο Λουπερκάλιο, τη σπηλιά στον Παλατίνο Λόφο που λέγεται ότι ανατράφηκαν τα αδέρφια Ρωμύλος και Ρώμος, από τους Λουπέρκους, ιερατικό σωματείο. Στο ιερό θυσιάζονταν κριάρια και κατσίκια. Ένας από τους ιερείς βύθιζε ένα σπαθί στο αίμα των θυσιασμένων ζώων και το ακουμπούσε στο κεφάλι δυο ευγενών νέων, οι οποίοι μετά ξεσπούσαν σε γέλια, συμβολίζοντας έτσι τον εξαγνισμό των βοσκών.
Μετά τη θυσία, οργανωνόταν κοινή συνεστίαση μεταξύ των Λουπέρκων, όπου έρρεε άφθονος οίνος. Έπειτα, έπαιρναν τα δέρματα των ζώων που είχαν θυσιαστεί, τα φορούσαν ως ενδύματα που κάλυπταν το μισό τους σώμα και έτρεχαν ημίγυμνοι στην πόλη κρατώντας λουριά από το δέρμα των θυσιασμένων ζώων και χτυπούσαν στα χέρια όσους κατοίκους συναντούσαν, ιδίως γυναίκες, καθώς πίστευαν ότι ευνοούνταν στη γονιμότητα και στην ευτοκία.
Κύριοι άξονες της γιορτής, λοιπόν, ήταν η γονιμότητα και ο εξαγνισμός, februare στα λατινικά, εξ ου και το όνομα του μήνα κατά τον οποίο γινόταν η γιορτή (Φεβρουάριος).

Εξέλιξη της γιορτής

Τα Λουπερκάλια έχασαν τον αρχικό ποιμενικό θρησκευτικό τους χαρακτήρα, όταν οι Ρωμαίοι δεν αποτελούσαν πλέον μια φυλή βοσκών, ωστόσο η γιορτή συνεχίστηκε εις ανάμνησιν των ιδρυτών της πόλης και αποτελούσε καθαρά λαϊκή διασκέδαση που ικανοποιούσε και τα δεισιδαιμονικά ένστικτα των πιστών της. Ο ίδιος ο ύπατος Μάρκος Αντώνιος ήταν ένας από τους Λούπερκους και τριγύριζε ημίγυμνος στην πόλη με ένα στεφάνι στα μαλλιά, απευθυνόμενος στους πολίτες στη Ρωμαϊκή Αγορά. Για κάποιο χρονικό διάστημα η γιορτή ξεχάστηκε, μέχρι την επαναφορά της από τον Αύγουστο, ο οποίος όμως, λόγω ακροτήτων που είχαν συμβεί στο παρελθόν κατά τη γιορτή, απαγόρευσε την συμμετοχή των εφήβων σε αυτήν και διέταξε τη συνοδεία της πομπής των Λουπέρκων από σώμα ιππέων.

Αναφορές στη γιορτή

Στο έργο του Σαίξπηρ Ιούλιος Καίσαρ, η δράση τοποθετείται κατά τη διάρκεια των Λουπερκαλίων, οπότε ο Καίσαρας αρνήθηκε τρεις φορές το «βασιλικό στέμμα», όπως αναφέρεται από το Μάρκο Αντώνιο.
Καθολικός Καθεδρικός Ναός Αγίου Διονυσίου Αρεοπαγίτη

Ιστορικό ανέγερσης

Ο ναός είναι χτισμένος σε ρυθμό τρίκλιτης νεοαναγενησιακής βασιλικής. Τα σχέδια επιφορτίστηκε να κάνει ο διάσημος Γερμανός αρχιτέκτονας Λέο φον Κλέντσε κατ’ εντολή του βασιλιά Όθωνα. Κατά την εκτέλεση του έργου, τα σχέδια τροποποιήθηκαν από τον Έλληνα αρχιτέκτονα Λύσανδρο Καυτανζόγλου, ο οποίος και προσφέρθηκε να διευθύνει τις εργασίες του ναού, μέχρι την αποπεράτωσή του, δίχως καμιά αμοιβή.
Το οικόπεδο για την ανέγερση του ναού αγοράστηκε το 1847 με χρήματα των Καθολικών της Ελλάδας, ενώ το κτίριο οικοδομήθηκε από εράνους μεταξύ των Καθολικών του εσωτερικού και του εξωτερικού. Ο κυρίως ναός άρχισε να χτίζεται το 1853, ενώ τα εγκαίνια έγιναν στις 4 Αυγούστου 1865.
Ο ναός έχει στο εσωτερικό του μήκος 38 μέτρα, ύψος 15 και πλάτος 24 μέτρα. Το εσωτερικό του ναού διακοσμείται με θαυμάσιες τοιχογραφίες. Από τις ωραιότερες είναι η τοιχογραφία του ημιθολίου της θριαμβευτικής αψίδας, που παριστάνει την «Αποθέωση του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτη» (1890) και είναι έργο του Ιταλού ζωγράφου από τη Ρώμη Γουλιέλμου Μπιλαντσιόνι (Bilancioni).
Στους στύλους, που υποβαστάζουν την θριαμβευτική αψίδα, παριστάνονται σε φυσικό μέγεθος οι τέσσερις ευαγγελιστές. Στην πρόσοψη της θριαμβευτικής αψίδας εικονίζεται ο Χριστός Παντοκράτωρ με το Ευαγγέλιο στο χέρι. Στις πιο κάτω γωνίες, δεξιά ο Μωυσής που κρατά σε περγαμηνή το κείμενο του Νόμου, αριστερά ο Προφήτης Δαβίδ που παίζει άρπα. Πιο κάτω, ο Άγιος Γρηγόριος ο Μέγας και ο Άγιος Αυγουστίνος.
Το δάπεδο του ναού είναι στρωμένο με πεντελικό μάρμαρο. Το κεντρικό κλίτος στηρίζεται σε 12 κολόνες ύψους 5 μέτρων από πράσινο μάρμαρο της Τήνου. Η εξέδρα του χορού πάνω από την κεντρική είσοδο του ναού, όπου βρίσκεται και το εκκλησιαστικό όργανο, κατασκευάστηκε το 1888 σε σχέδια του αρχιτέκτονα Πωλ Σαμπώ (Paul Chambaut). Δεξιά και αριστερά του Ιερού υπάρχουν δύο μαρμάρινοι άμβωνες, δωρεά του αυτοκράτορα της Αυστρίας Φραγκίσκου Ιωσήφ, όταν επισκέφτηκε την Αθήνα το 1869.

Τα βιτρώ του ναού

Οι υαλογραφίες ("βιτρώ"), οι οποίες κοσμούν τα οκτώ παράθυρα στις δυο πλευρές του κάτω τμήματος του ναού, φιλοτεχνήθηκαν από το διευθυντή του βασιλικού εργαστηρίου του Μονάχου Καρλ ντε Μπουσέ (Karl de Bouchet) και είναι δωρεά του βασιλιά της Βαυαρίας Λουδοβίκου.
Τα τέσσερα παράθυρα του δεξιού κλίτους του ναού κοσμούν αντιστοίχως υαλογραφίες της Αγίας Αμαλίας, του Αγίου Ξύστου, του Αγίου Τελεσφόρου, μάρτυρα και Πάπα Ρώμης, καθώς του Αγίου Αθανασίου, ενώ οι υαλογραφίες των παραθύρων του αριστερού κλίτους απεικονίζουν τον Άγιο Όθωνα, τον Άγιο Ανθηρό, τον Αθηναίο μάρτυρα και Πάπα Ρώμης Άγιο Ανάκλητο καθώς και τον Άγιο Ιωάννη Χρυσόστομο, εκκλησιαστικό Πατέρα και Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως.
Παθαργκάτα

Γεωγραφία

Η Παθαργκάτα βρίσκεται στις γεωγραφικές συντεταγμένες 22.0458°N 89.9689°E. Έχει 25.610 νοικοκυριά και  συνολική έκταση 387.36 τ.χλμ.

Δημογραφικά στοιχεία

Στην μπανγκλαντεσιανή απογραφή του 1991, η Παθαργκάτα έχει πληθυσμό 134.635 κατοίκων. Οι άνδρες αποτελούν το 50.56% του πληθυσμού, και οι γυναίκες το 49.44%. Ο αριθμός ατόμων έως την ηλικία των 18 ήταν 68.751. Η Παθαργκάτα έχει μέσο όρο αλφαβητισμού 46.4% (7 χρονών και πάνω), ξεπερνώντας σημαντικά τον εθνικό μέσο όρο 32.4%.

Διοίκηση

Η Παθαργκάτα έχει 7 Ενώσεις/Θαλάμους, 43 Μάουζα/Μαχάλλα, και 67 χωριά. Βρίσκεται κοντά στον κόλπο της Βεγγάλης.
Βαρυμπόμπη Αττικής

Ιστορικά στοιχεία

Το όνομά Βαρυμπόμπη θεωρείται πως έχει αρβανίτικη προέλευση και προέρχεται είτε από το επώνυμο της οικογένειας των οικιστών της, είτε από σχετική αρβανίτικη λέξη που περιγράφει το έδαφος της τοποθεσίας. Το τοπωνύμιο αναφέρεται από τον περιηγητή Τζελ στις αρχές του 19ου αιώνα. Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας, αναφέρεται ως οικισμός που αρχικά εντάχθηκε στον Δήμο Αχαρνών και αργότερα στον δήμο Φυλής. Στην απογραφή του 1907, αναφέρεται ως οικισμός του δήμου Αχαρνών και είχε πληθυσμό 48 κατοίκους. Η Βαρυμπόμπη παρέμενε μικρός οικισμός μέχρι το 1940, όταν ένας οικοδομικός συνεταιρισμός δημιούργησε σε μία έκταση της περιοχής έναν νέο οικισμό. Με την δημιουργία νέων κατοικιών ο πληθυσμός άρχισε να αυξάνεται. Η ανοικοδόμηση της περιοχής συνεχίστηκε και τις υπόλοιπες δεκαετίες με αποτέλεσμα ο πληθυσμός να φτάσει τους 1.354 κατοίκους κατά την απογραφή του 1991. Το 2001 ο οικισμός της Βαρυμπόμπης καταργήθηκε καθώς θεωρήθηκε πως είχε ενωθεί οικιστικά με τις Αχαρνές και αποτελεί πλέον συνοικία των Αχαρνών.

Περιγραφή του οικισμού

Αρχικά έγινε γνωστή για τις ταβέρνες στην ομώνυμη πλατεία, ενώ σήμερα αποτελεί τόπο μόνιμης κατοικίας για τους προνομιούχους κατοίκους του λεκανοπεδίου που εγκαταλείπουν το κέντρο. Οι αντικειμενικές αξίες το 2006 αγγίζουν τα 1.300 ευρώ/τ.μ. δόμησης. Επιπλέον έχει ανακοινωθεί μελέτη επέκτασης του ηλεκτρικού σιδηρόδρομου από την Κηφισιά προς τον Άγιο Στέφανο με παράκαμψη και στάση στη Βαρυμπόμπη. Μετά την ολοκλήρωση της μελέτης δεν κρίνεται σκόπιμη η παράκαμψη στην Βαρυμπόμπη.
Σημαντικές εγκαταστάσεις στην περιοχή της Βαρυμπόπης είναι: το Αεροδρόμιο Τατοΐου, που βρίσκεται στα νότια του οικισμού, τα Μοντεσσοριανά σχολεία της Αθήνας και οι εγκαταστάσεις του Ιππικού Ομίλου Βαρυμπόμπης και του Ιππικού Ομίλου Βόρειων Προαστίων. Κοντά στον οικισμό βρίσκονται τα παλαιά βασιλικά ανάκτορα του Τατοΐου, ενώ το κτήμα Τατοΐου φτάνει μέχρι τα όρια του οικισμού. Επίσης κοντά στην Βαρυμπόμπη βρίσκεται ο Τύμβος του Σοφοκλή. Ανακαλύφθηκε τον 19ο αιώνα και βρέθηκε στο σημείο που σύμφωνα με αρχαίες πηγές βρισκόταν ο τάφος του Σοφοκλή. Ο Σοφοκλής αν και ήταν δημότης του αρχαίου Κολωνού καταγόταν από τον αρχαίο δήμο της περιοχής, τον δήμο Δεκέλειας. Παραμένουν πάντως αμφιβολίες μεταξύ των αρχαιολόγων αν πραγματικά το μνημείο είναι ο τάφος του Σοφοκλή.
Επίσης στην περιοχή βρίσκονται και οι μεγαλύτερες κλειστές λέσχες της Αθήνας στις οποίες οι κάτοικοι των βόρειων προαστίων συχνάζουν. Ιστορικότερα είναι το Tatoi club, το Jockey club και το κτήμα Αριάδνη.
139 Τζουέιγουα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Τζουέιγουα είναι 151 ως 156,6 χλμ. Η μάζα του εκτιμάται σε 4 τετράκις εκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό του Τζουέιγουα εκτιμάται σε 4,38 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 224 φορές ασθενέστερη από τη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 82,8 m/sec (298 χιλιόμετρα την ώρα).
Ο φασματικός τύπος του Τζουέιγουα είναι CP (κατά Tholen) ή X (κατά SMASSII). Το γεωμετρικό άλβεδό του είναι περίπου 0,055. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά του εκτιμάται σε 106 περίπου βαθμούς C κάτω από το μηδέν. Περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 20 ώρες και 59,5 λεπτά.