google/wiki40b huggingface dataset:
Πέτρος Χάρης

Βιογραφικό

Ο Πέτρος Χάρης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1902. Το πραγματικό όνομα του όνομα ήταν Ιωάννης Μαρμαριάδης, γιος του Νικολάου Μαρμαριάδη με καταγωγή από το χωριό Καμηλάρι της Κάτω Μεσσαράς στην Κρήτη. Στην Αθήνα τέλειωσε το Γυμνάσιο και στη συνέχεια γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών από όπου αποφοίτησε το 1924. Από τα τέλη του 1919 έγινε συνεργάτης του περιοδικού «Η Διάπλασις των Παίδων» στην αρχή με το ψευδώνυμο «Κυανόλευκο λάβαρο» και κατόπιν με το ψευδώνυμο «Πέτρος Χάρης» το οποίο και κράτησε για τα υπόλοιπα χρόνια. Αμέσως μετά άρχισε να συνεργάζεται με αθηναϊκές εφημερίδες και το περιοδικό «Νουμάς» ως συντάκτης και φιλολογικός συνεργάτης. Το 1924 ιδρύει το λογοτεχνικό περιοδικό «Νέα Γράμματα» μαζί με τον Ιωάννη Μ. Παναγιωτόπουλο και Αθανάσιο Κυριαζή το οποίο όμως δεν διατηρήθηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα. Την ίδια χρονιά πραγματοποιήθηκε η έκδοση της πρώτης του συλλογής διηγημάτων με τίτλο «Η τελευταία νύχτα της γης». Τα πρώτα του έργα εντάσσονται στο κλίμα του συμβολισμού, όπως αυτός εκφράστηκε στην Ελλάδα μέσω του Κωνσταντίνου Χατζόπουλου. Η γραφή του χαρακτηρίζεται από δοκιμιακό ύφος με χαμηλούς τόνους και επιμελημένη φόρμα. Το λογοτεχνικό είδος το οποίο καλλιεργεί είναι κυρίως το διήγημα, ενώ έγραψε επίσης ταξιδιωτικά κείμενα και δύο μυθιστορήματα, τις «Ημέρες Οργής» το 1979 και τον «Ανεμοστρόβιλο» το 1992. 
Εργάστηκε στη Σχολή Καλών Τεχνών (Γραμματέας και στη συνέχεια Γενικός Γραμματέας με βαθμό Γενικού Γραμματέα Υπουργείου), από όπου αποχώρησε το 1964 με το βαθμό του Επίτιμου Γενικού Γραμματέα. Το 1930 εκλέχθηκε μέλος της Ενώσεως Συντακτών Αθηναϊκών Εφημερίδων, (Ε.Σ.Α.Ε.) και τον Ιανουάριο του 1933 ανέλαβε από κοινού με τον Γρηγόριο Ξενόπουλο τη διεύθυνση του δεκαπενθήμερου περιοδικού «Νέα Εστία» έως το Δεκέμβριο του 1934. Τον Ιανουάριο του 1935 ο Γρηγόριος Ξενόπουλος αποχώρησε και ο Πέτρος Χάρης ανέλαβε την θέση του διευθυντή όπου και παρέμεινε έως το Δεκέμβριο του 1987.  Το 1946, υπό τη διεύθυνσή του, η «Νέα Εστία» τιμήθηκε με το βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών.
Από το 1947 διατέλεσε μέλος της επιτροπής επάθλου Παλαμά και από το 1951 μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Εθνικού Θεάτρου και μέλος του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός στην κριτική επιτροπή των λογοτεχνικών και θεατρικών Κρατικών Βραβείων καθώς και μέλος της Ομάδας των Δώδεκα, του ιδρύματος Κώστα και Ελένης Ουράνη. Το 1973 εκλέχτηκε πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών, στην Τάξη Γραμμάτων και Καλών Τεχνών και διατέλεσε πρόεδρος της «Ενώσεως Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών κριτικών», αντιπρόεδρος στην «Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών» από την οποία αποχώρησε ιδρύοντας την «Εθνική Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών». Είναι μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και το 1977 εκλέχτηκε πρόεδρός της.
Τιμήθηκε με το Α΄ Κρατικό Βραβείο Ταξιδιωτικής Λογοτεχνίας για το έργο του «Πολιτείες και θάλασσες«, το βραβείο του ταξιάρχη του τάγματος του Γεωργίου Α’, το χρυσό σταυρό της Αγιορείτικης Χιλιετηρίδας και τον Τίμιο Σταυρό του Αποστόλου και Ευαγγελιστή Μάρκου.
Ολυμπιακός Χερσονήσου

Πρόσφατη πορεία

Κατέκτησε την περίοδο 2007-08 την πρώτη θέση στον 10ο όμιλο της Δ' εθνικής, με αποτέλεσμα να βρεθεί για πρώτη φορά στην ιστορία του σε επαγγελματικό πρωτάθλημα.
Το 2008-09 στο νότιο όμιλο της Γ' εθνικής τερμάτισε στην 11η θέση της κατάταξης με απολογισμό 11 νίκες, 9 ισοπαλίες και 14 ήττες με τέρματα 39-36, εξασφαλίζοντας την παραμονή στην κατηγορία και την επόμενη χρονιά (2009-10) υποβιβάστηκε στην Δ' Εθνική. Την αμέσως επόμενη χρονιά τερμάτισε στη 15η θέση και υποβιβάστηκε στο τοπικό πρωτάθλημα Α1' ΕΠΣ Ηρακλείου, όπου τερμάτισε στην τελευταία θεση και υποβιβάστηκε στην Α2' ΕΠΣ Ηρακλείου.

Φίλαθλοι

Οι φίλαθλοι του Ολυμπιακού Χερσονήσου μετά την άνοδο της ομάδας τους στην Γ' Εθνική Κατηγορία ίδρυσαν έναν σύνδεσμο φιλάθλων με το όνομα Σύνδεσμος Φιλάθλων Ολυμπιακού Χερσονήσου "Port Boys Gate 3".
Σαμάριο

Προέλευση

Ανακαλύφθηκε φασματοσκοπικά από ακάθαρτο οξείδιό του στο ορυκτό σαμαρσκίτης, ως νέο χημικό στοιχείο το 1879, από τον Γάλλο χημικό Λεκόκ ντε Μπουαμπωντράν, ενώ ως μέταλλο από τον Μούτμαν. Το στοιχείο αυτό περιέχεται σε ορυκτά που περιέχουν και σπάνιες γαίες, όπως για παράδειγμα είναι ο μοναζίτης, από τον οποίο και, κυρίως, εξάγεται.
Iσότοπα του στοιχείου αυτού περιλαμβάνονται στα προϊόντα της πυρηνικής σχάσης. Γενικά πρόκειται για χημικό στοιχείο μετάπτωσης.
Μαργαρίτα Βαρλάμου

Βιογραφία

Είναι κόρη του χορευτή και χορογράφου Τάκη Βαρλάμου και της ιταλίδος χορεύτριας και δασκάλας χορού Μαρίας Ντε Πετρίλλο. Εχει συμμετάσχει σε πολλές θεατρικές και τηλεοπτικές παραγωγές και σε δύο κινηματογραφικά έργα. Είναι παντρεμένη από το 2008.
Φινέας (γιος του Αγήνορα)

Ο μύθος

Ο Φινέας πήρε αρχικά ως σύζυγό του την Κλεοπάτρα, κόρη του Βορέα και της Ωρειθυίας. Αργότερα παντρεύτηκε την Ιδαία, κόρη του Δαρδάνου (ή αλλιώς Ειδοθέα ή Ευρυτία). Από τους δύο αυτούς γάμους είχε πολλούς γιους, τους Φινείδες, οι οποίοι έδωσαν τα ονόματά τους σε σειρά πόλεων και λαών στη δυτική ακτή της Μικράς Ασίας. Ανάμεσά τους ήταν, από μεν την Κλεοπάτρα οι Πλέξιππος και Πανδίων, ή οι Γερύμβας και Άσπονδος, ή οι Πολυδέκτορας και Πολύδοφος, ή οι Παρθένιος και Κράμβος, από δε την Ιδαία (που με δόλο τον έκανε να τυφλώσει τους προηγούμενους γιους) οι Μαριανδυνός και Θύνος, αλλά και δύο θυγατέρες: η Ερασεία και η Αρπυρεία (κατά τον Τζέτζη). Σύμφωνα με τον μύθο, ο Φινέας ήταν τυφλός μάντης και βασιλιάς στην περιοχή του Βοσπόρου, ή στη Σαλμυδησσό της Θράκης. Είχε τυφλωθεί από τον θεό Δία επειδή αποκάλυπτε τις προθέσεις του στους ανθρώπους, ή από τον Τιτάνα Ήλιο. Σαν να μην έφθανε αυτό, ο Δίας του έστειλε τις Άρπυιες, 5 πουλιά με κεφάλι γυναίκας, που του άρπαζαν την τροφή ή τη λέρωναν με τις κουτσουλιές τους, ώστε ο Φινέας να είναι πάντα πεινασμένος. Από αυτό το βάσανο τον απάλλαξαν οι Αργοναύτες όταν πέρασαν από το μέρος εκείνο και σταμάτησαν, για να τον συμβουλευθούν ως μάντη (Απολλωνίου Αργοναυτικά, 2, 178 κ.ε.). Ο ίδιος ο Φινέας τους είπε ότι το πεπρωμένο ήταν να τον ελευθερώσουν από τις Άρπυιες οι δύο φτεροπόδαροι «Βορεάδες», ο Καλάις και ο Ζήτης, οι οποίοι συγκαταλέγονταν μεταξύ των Αργοναυτών. Πραγματικά, οι Βορεάδες καταδίωξαν τις Άρπυιες μέχρι τις Στροφάδες. Σε αντάλλαγμα, ο Φινέας απεκάλυψε στους Αργοναύτες το δρόμο για τον προορισμό τους και το πώς θα περνούσαν από τις Συμπληγάδες Πέτρες με ασφάλεια.
Ο Αισχύλος είχε γράψει το χαμένο σήμερα δράμα Φινεύς σχετικά με το μύθο του Φινέα, το οποίο αποτελούσε το πρώτο της τριλογίας ή τετραλογίας που περιελάμβανε τους Πέρσες (472 π.Χ.).
Τζοβάννι Ντολφίν (δόγης)

Άνοδος στην εξουσία

Γεννημένος στην Βενετία καταγόταν από τις παλιότερες, πλουσιότερες και ευγενέστερες οικογένειες της πόλης, ήταν γιος του Γκρεγκόριο Ντολφίν, η οικογένεια Ντολφίν ήταν σύμμαχοι με τους Γκραντενίγκο και είχαν κοινή καταγωγή. Από την εποχή του αριστοκρατικού πραξικοπήματος (1297) οι οικογένειες Ντολφίν και Γκραντενίγκο ήταν οι επικρατέστερες για την εξουσία, προκάτοχος του Τζοβάννι Ντολφίν ήταν ο κουνιάδος του Τζοβάννι Γκραντενίγκο. Ο Τζοβάννι Ντολφίν εξελέγη Δόγης της Βενετίας την εποχή που η Δημοκρατία της Βενετίας υπερασπιζόταν το Τρεβίζο από τα Ουγγρικά στρατεύματα που είχαν αρνηθεί την ασφαλή διέλευση των εχθρών τους, ο ίδιος όμως έσπασε τον κλοιό και έφτασε στην Βενετία για την στέψη του.

Η Συνθήκη της Ζαντάρ

Στον πόλεμο που είχε ξεσπάσει ανάμεσα στον προκάτοχο του και την Ουγγαρία ο Λουδοβίκος Α΄ της Ουγγαρίας κατέλαβε την Δαλματία και πίεζε τις αποικίες της Βενετίας να επαναστατήσουν, μετά την ήττα των Βενετών στην Νερβέζα τον Φεβρουάριο του 1358 η Δημοκρατία της Βενετίας ζήτησε ειρήνη. Ακολούθησε η Συνθήκη του Ζαντάρ στην οποία η Βενετία έχασε την Δαλματία, την Ζάρα και το Σπλιτ αλλά διατήρησε την ναυτική πρωτοβουλία στην Αδριατική θάλασσα αφού ο Λουδοβίκος Α΄ του υποσχέθηκε να μην δημιουργήσει δικό του στόλο. Η Πάντοβα άρχισε να απειλεί ξανά τους Βενετούς εμπόρους στον ποταμό Μπρέντα (1358 - 1359) και να τους πιέζει να σταματήσουν το εμπόριο με την Αίγυπτο. Τα γεγονότα αυτά έφεραν οικονομική κρίση στην Βενετία που τερματίστηκε μετά τον πόλεμο της Κιότζα (1382)

Θρύλοι

Ο δόγης Τζοβάννι Ντολφίν πέθανε από την επιδημία πανώλης (1361) και τάφηκε στον Ναό των Αγίων Ιωάννου και Παύλου έναν από τους παραδοσιακούς τόπους ταφής των δόγηδων, το ταφικό του μνημείο με τα σύμβολα της οικογένειας Ντολφίν είναι ορατό και σήμερα. Το μυθιστόρημα της Ντόνα Λεόν "Φίλοι σε υψηλές θέσεις" (2000) διαδραματίζεται στην σύγχρονη Βενετία ανάμεσα στους σημερινούς απογόνους της Οικογένειας Ντολφίν που είναι υπερήφανοι για την καταγωγή τους από τον δόγη του 14ου αιώνα.
Σακελλάριος εξ Ανδρίτσαινας

Βιογραφικά στοιχεία

Η καταγωγή του ήταν από το Φανάρι Ηλείας και υπηρετούσε ως ορθόδοξος κληρικός στην περιοχή της ιστορικής επαρχίας Ολυμπίας. Όντας μέλος της Φιλικής Εταιρίας, λειτουργούσε ως σύνδεσμος και συνεργαζόταν με άλλους Φιλικούς μέλη της μυστικής οργάνωσης, προκειμένου να προετοιμαστεί και να υποστηριχθεί η ελληνική εξέγερση εναντίον των οθωμανικών αρχών. Κατά την διάρκεια της επανάστασης, κατάφερε να πείσει τις οθωμανικές δυνάμεις να αποχωρήσουν από την ύπαιθρο και να κλειστούν στην Τριπολιτσά. Λόγω της βεβιασμένης αποχώρησης των οθωμανικών στρατευμάτων, πολλά υλικά είχαν εγκαταλειφθεί. Για αυτό τον λόγο και μέσα σε ένα τεταμένο κλίμα, κατάφερε να μοιράσει στους κατοίκους της Ανδρίτσαινας και άλλων γειτονικών χωριών τις προμήθειες του οθωμανικού στρατού. Συμμετείχε με τα ελληνικά σώματα στις πολεμικές επιχειρήσεις, ενώ μαζί του είχε ως συμπολεμιστές τους γιούς του και άλλους συγγενείς του.
Κόρη (Κρατική Αρχαιολογική Συλλογή Μονάχου αρ. SL 108)

Περιγραφή

Παριστάνει όμορφη κόρη που στέκει όρθια επάνω σε τετράγωνο στιβαρό βάθρο. Στηρίζει το βάρος του σώματος στο αριστερό πόδι, ενώ έχει το δεξί να αναπαύεται στο πλάι, δίνοντας μοναδική χάρη στην στάση. Στα δυο χέρια κρατάει φαρδιά κορδέλα, η οποία καταλήγει σε κρόσσια. Φοράει όμορφο ένδυμα. Η κόμη είναι πλούσια και στέφεται από φαρδύ και ψηλό ψάθινο καλαθοειδή πίλο. Το έργο τέχνης είναι ζωγραφισμένο με ζωηρά χρώματα, κίτρινα σανδάλια, κόκκινες ρίγες στο φόρεμα, κόκκινο βραχιόλι στο χέρι, κόκκινο κολιέ στο λαιμό. Επίσης κόκκινα μαλλιά, μάγουλα και κόκκινο κραγιόν στα χείλη. Οι κόρες των ματιών είναι μελαχρινές.

Ερμηνεία και ιστορική τοποθέτηση

Πρόκειται για τερακότα, σε χαρακτηριστικό τύπο βοιωτικού εργαστηρίου της μετάβασης από τον 5ο στον 4ο αιώνα π.Χ..
Αδριανός της Σαξονίας-Κόμπουρκ & Γκότα

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φρειδερίκου-Ιωσία τιτουλάριου δούκα της Σαξονίας-Κόμπουρκ & Γκότα και της Βικτωρίας-Λουίζας, κόρης του Χανς κόμη του Ζολμς-Μπάρουτ.
Ο Αδριανός-Βικέντιος-Εδουάρδος το 2011 απεβίωσε στη Βέρνη της Ελβετίας σε ηλικία 56 ετών.
Τόνι Γκαρέα

Εκτός WWWF/WWF

Ξεκίνησε την καριέρα του, το 1971 στην πατρίδα του, την Νέα Ζηλανδία. Λόγω του ότι δεν υπήρχαν πολλές προοπτικές, σύντομα, μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και αγωνίστηκε σε εταιρεία του Σαν Φρανσίσκο για έναν χρόνο. Σε μικρότερες εταιρείες ξανά εμφανίστηκε από το 1982 έως το 1986, όταν ανακοίνωσε την απόσυρσή του από την ενεργό δράση.

WWWF/WWF

Το 1972, υπέγραψε συμβόλαιο με το σημερινό WWE. Έμεινε εκεί, μια δεκαετίας ακριβώς, ως το 1982 δηλαδή. Στην διάρκεια της καριέρας του εκεί, κατέκτησε πέντε φορές το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ομάδων, δύο φορές με τον Ρικ Μαρτέλ και από μια με τους Χέιστακς Καλχούν, Ντιν Χο και Λάρι Ζμπίσκο. Επέστρεψε μετά το τέλος της καριέρας του, στην εταιρεία, όπου είναι μέχρι σήμερα παραγωγός και ανιχνευτής ταλέντων.
Σοβιετική Δημοκρατία του Κουμπάν

Η Σοβιετική Δημοκρατία του Κουμπάν (13 Απριλίου – 30 Μαΐου 1918) ήταν μέρος της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας στην γενική επικράτεια του Κουμπάν. Η πρωτεύουσα ήταν το Αικατερινοντάρ. Ο πρόεδρος της δημοκρατίας ήταν ο Γιαν Πολουγιάν.
Συγχωνεύτηκε με την Σοβιετική Δημοκρατία της Μαύρης Θάλασσας δημιουργώντας την Σοβιετική Δημοκρατία του Κουμπάν-Μαύρης Θάλασσας στις 30 Μαΐου 1918.
Μυρσίνη Ζορμπά

Σπουδές και διδασκαλία

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1949, σπούδασε νομικά και πολιτικές επιστήμες στο πανεπιστήμιο Αθηνών (1968-1972)  και  Φιλοσοφία του Δικαίου, Πανεπιστήμιο Ρώμης La Sapienza (υπότροφος της Ιταλικής Κυβέρνησης). Η διδακτορική της διατριβή έχει τίτλο «Η κρατική πολιτική για το βιβλίο» (Πάντειον Πανεπιστήμιο, 1992). Δίδαξε θεωρία και πολιτική του πολιτισμού στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (1992-1995 και 2005-2007) και στο Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο (2006-2012) και  διετέλεσε διευθύντρια του Βιομηχανικού Μουσείου Σύρου (2008-2009).

Πολιτική σταδιοδρομία

Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας υπήρξε μέλος του ΠΑΜ, της Ελληνοευρωπαϊκής Κίνησης Νέων (1970-1973). Μέλος του ΚΚΕ Εσωτερικού μετά τη μεταπολίτευση, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της Ελληνικής Αριστεράς (ΕΑΡ 1987), και της κίνησης πολιτών «Πολιτεία». Το 2000-2004 διορίστηκε μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου απο τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ και συμμετείχε στην Ευρωπαϊκή Σοσιαλιστική Ομάδα. Το χρονικό διάστημα 2009-2015 διετέλεσε διευθύντρια του πολιτικού γραφείου του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη.

Εκδοτική δραστηριότητα

Υπήρξε συνεκδότρια του  εκδοτικού οίκου Οδυσσέας (1973), διηύθυνε την μαρξιστική και πανεπιστημιακή σειρά βιβλίων και, στη συνέχεια, τη λογοτεχνική και τη σειρά βιβλίων για παιδιά. Στη δεκαετία 1970-80 μετέφρασε  μεγάλο αριθμό έργων των θεωρητικών του δυτικού μαρξισμού στα ελληνικά (μεταξύ των οποίων  A. Gramsci,  P. Togliatti,  κ.ά.) καθώς και την μνημειώδη Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας του Mario Vitti (Οδυσσέας 1978).
696 Λεονόρα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Λεονόρας εκτιμάται σε 75,76 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι XD, ενώ το άλβεδό της είναι 0,077. Η Λεονόρα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 17 ώρες και 59 λεπτά, μία μάλλον αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Παναγής Μπενετάτος

Βιογραφικό

Γεννήθηκε το 1931 στην Κεφαλλονιά. Σπούδασε οικονομικά και οικονομικά μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο Νοτίου Ιλλινόις στις ΗΠΑ, του οποίου αναγορεύθηκε διδάκτορας. Διετέλεσε καθηγητής οικονομικών στο Καθολικό Πανεπιστήμιο της Αμερικής στην Ουάσινγκτον.
Το 1983, όταν ο τότε υπουργός Εθνικής Οικονομίας Γεράσιμος Αρσένης προχώρησε στην επιθετική κρατικοποίηση της τσιμεντοβιομηχανίας ΑΓΕΤ-ΗΡΑΚΛΗΣ, με καθαίρεση και δικαστική δίωξη των μελών της οικογένειας Τσάτσου, ο Παναγής Μπενετάτος τοποθετήθηκε πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της εταιρείας. Επίσης, διετέλεσε και πρόεδρος του Οργανισμού Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων (ΟΑΕ).
Εκλέχθηκε βουλευτής Κεφαλλονιάς το 1990 με την υποστήριξη του ΠΑΣΟΚ και του ενιαίου Συνασπισμού, και επανεκλέχθηκε το 1993.
Εθνική Ιράν (καλαθοσφαίριση ανδρών)

Ιστορία

Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών του Ιράν έχει περιορισμένες διακρίσεις σε διεθνές επίπεδο. Η πρώτη επιτυχία της ομάδας ήταν η συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1948, στους οποίους αποκλείστηκε στη φάση των ομίλων.

Στατιστικά

Για το 2015, η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών του Ιράν βρισκόταν στη 17η θέση της Παγκόσμιας Κατάταξης της FIBA.
Σημαία της Ρουάντα

Η νέα σημαία της Ρουάντα καθιερώθηκε στις 25 Οκτωβρίου του 2001 και υψώθηκε για πρώτη φορά στις 31 Δεκεμβρίου του 2001. Η σημαία έχει τέσσερα χρώματα: μπλε, πράσινο και δύο τύπους από κίτρινο (στη μεσαία λωρίδα έχει το απλό κίτρινο και στη δεξιά μεριά της μπλε λωρίδας έναν ήλιο (σύμβολο του διαφωτισμού) που έχει χρώμα το κίτρινο του ήλιου).

Πρώτη σημαία

Στις 28 Ιανουαρίου του 1961 ανακηρύχθηκε η δημοκρατία της Ρουάντα και χρησιμοποιήθηκε ως σημαία η τρίχρωμη με κάθετες λωρίδες, χρώματος κόκκινου, κίτρινου και πράσινου (τα λεγόμενα παναφρικανικά χρώματα), η οποία χρησιμοποιούνταν από το 1959.

Σημαία της περιόδου 1962-2001

Τα χρώματα της προηγούμενης σημαίας ήταν το κόκκινο, το κίτρινο και το πράσινο και στη μέση υπήρχε ένα αγγλικό R, με μαύρο χρώμα, ώστε να ξεχωρίζει από την πανομοιότυπη σημαία της Γουινέας. Η σημαία άλλαξε το 2001, λόγω του ότι συνδέθηκε με τις κτηνωδίες της γενοκτονίας στη χώρα.
Κίουι

Αναπαραγωγή

Όλα τα είδη είναι μονογαμικά και αναζητούν νέο ταίρι μόνο όταν ένα από τα δύο πεθάνει. Έχουν παρατηρηθεί ζευγάρια που ήταν και έως 20 χρόνια μαζί. Η εποχή αναπαραγωγής είναι μεταξύ Αυγούστου και Οκτωβρίου. Τις περισσότερες φορές, το θηλυκό γεννά 1 αυγό, το οποίο είναι ιδιαίτερα μεγάλο σε σχέση με το σώμα του. Ανάλογα με το είδος, την επώαση μπορεί να την αναλάβει το αρσενικό, το θηλυκό ή και οι δύο γονείς.Η επώαση διαρκεί από 63 έως 92 ημέρες!
Ερυθρόμορφος αμφορέας Πέλοπα και Οινομάου

Ιστορία του ευρήματος

Είναι έργο απουλιανού εργαστηρίου. Βρέθηκε στο Ρούβο της Απουλίας και αγοράστηκε για το Βρετανικό Μουσείο.

Περιγραφή

Πρόκειται για πολύχρωμο αμφορέα ερυθρόμορφου ρυθμού με επιπλέον λευκό και κίτρινο χρώμα. Το χείλος του αμφορέα είναι διακοσμημένο με κληματόφυλλα. Στο λαιμό και στις δύο όψεις βλέπουμε φύλλα φοινικιάς και γραμμή από στιγμές. Κάτω από τις λαβές επίσης φύλλα φοινικιάς. Οι ώμοι είναι διακοσμημένοι με άνθη, ρόδακες και στιγμές. Μια όμορφη προτομή γυναίκας προς τα αριστερά σε κάθε όψη. Από κάτω μια ταινία ωοειδών διακοσμητικών στοιχείων.

Σπονδή του Οινομάου

Στην πρόσθια όψη παριστάνεται ο μύθος του Πέλοπα με επιγραφές. Βρισκόμαστε μπροστά στο παλάτι του Οινομάου. Στο κέντρο βλέπουμε έναν βωμό με κίονα. Ο κίονας είναι επιγεγραμμένος από επάνω προς τα κάτω (δηλ. «κιονιδών») με το όνομα του θεού «ΔΙΟΣ». Δεξιά του κίονα στέκει ο γενειοφόρος Οινόμαος, με κράνος, θώρακα, σπαθί, ακόντιο, χιτώνα, χλαμύδα και πολεμικές μπότες. Κρατάει ομφαλικό κύλικα σπονδής στο δεξί χέρι. Από δεξιά του βωμού στέκει ο Πέλοπας στηριζόμενος σε δύο ακόντια. Φοράει κράνος της Φρυγίας, μακρυμάνικο κεντητό χιτώνα, χλαμύδα, μπότες και σπαθί. Πιο αριστερά στέκει μια ηλικιωμένη γυναίκα με ευγενικό παρουσιαστικό, που φοράει υποδήματα, μακρύ ιονικό χιτώνα και πολύπτυχο πέπλο. Κρατάει φύλλο φοινικιάς στο αριστερό, ενώ με το δεξί κρατάει από το χέρι την κόρη της, Ιπποδάμεια.
Στην δεξιά μεριά της εικόνας εικονίζεται ο Μυρτίλος με τη χλαμύδα κουμπωμένη στο λαιμό. Στο δεξί χέρι κρατάει το ραβδί και στο αριστερό το στεφάνι με το οποίο πρόκειται να αυτοστεφανωθεί μετά τον αγώνα που πρόκειται να γίνει σε λίγο. Με ένοχο βλέμμα όμως παρακολουθεί την τελετή της σπονδής. Ακολουθεί ένας ιπτάμενος Έρως που κρατάει ταινία στο δεξί, ενώ με το αριστερό προσφέρει έναν κύλικα στην καθιστή θεά Αφροδίτη. Μια άλλη πιατέλα σπονδής βρίσκεται στο έδαφος.
Εκτός από τους παρευρισκομένους χαρακτήρες αναφέρονται και δύο άλλα πρόσωπα, ο Περίφας και ο Πελάγων, όπως βλέπουμε από τις κεφαλές τους, ενώ μια σκούφια και ένα σπαθί που κρέμονται θυμίζουν το βάρβαρο έθιμο της δολοφονίας των προηγούμενων μνηστήρων της Ιπποδάμειας.

Σκηνή με κίονα

Στο κέντρο στέκει μια γυναίκα όρθια, με το αριστερό πόδι σταυρωτό επάνω από το δεξί. Ακουμπάει σε λευκό κίονα. Ένας στεφανωμένος έφηβος κάθεται προς τα δεξιά επάνω στην χλαμύδα του. Κρατάει ράβδο στο δεξί, και δίσκο με φρούτο στο αριστερό. Η Ίυγξ πετάει ψηλά προς τα δεξιά κρατώντας ταινία που ανεμίζει στα πόδια της. Μια γυναίκα βηματίζει προς τα δεξιά, κρατώντας σταφύλι στο δεξί και μεγάλο άνθος στο αριστερό.

Αναθήματα σε τύμβο

Η κάτω ζωφόρος της πίσω όψεως είναι αφιερωμένη στα αναθήματα. Στο κέντρο βλέπουμε έναν βωμό με κιονόκρανο ιωνικού ρυθμού, στον οποίο είναι τοποθετημένη μια υδρία, ενώ στον τοίχο κρέμεται μια ταινία. Από δεξιά πλησιάζει μια γυναίκα για να στεφανώσει την υδρία με ταινία. Φοράει βραχιόλια στα χέρια. Ένας έφηβος κάθεται προς τα δεξιά κοιτώντας πίσω. Ένας άλλος έφηβος προς τα αριστερά. Δύο γυναίκες με ταινία και βεντάλια στα χέρια αντίστοιχα. Πιο δεξιά μια ομάδα τεσσάρων γυναικών προς τα αριστερά. Ένας Έρως τρέχει κοιτώντας πίσω του.
Βιομηχανικά ορυκτά

Βιομηχανικά ορυκτά είναι υλικά τα οποία εξορύσσονται για την εμπορική τους αξία και τα οποία δεν είναι καύσιμα («ορυκτά καύσιμα») ούτε πρώτες ύλες για μέταλλα. Χρησιμοποιούνται στη φυσική τους μορφή, ή μετά από εμπλουτισμό, είτε σαν πρώτες ύλες είτε σαν πρόσθετα σε μεγάλη ποικιλία εφαρμογών.
Σημειώνεται ότι τα βιομηχανικά ορυκτά συνήθως είναι μίγματα ορυκτών και σπάνια είναι καθαρά ορυκτά.
Σύμφωνα με τα άρθρα 1 και 2 του Ν. 669/77: Στην κατηγορία των βιομηχανικών ορυκτών μπορούν να υπαχθούν όλα τα λατομικά ορυκτά εκτός των κατηγοριών των μαρμάρων και των αδρανών υλικών . Αναφέρονται ιδιαιτέρως ως βιομηχανικά ορυκτά ο καολίνης, ο μπεντονίτης, η κιμωλία, ο γύψος, ο περλίτης, η κίσσηρις, η θηραϊκή, γη, ο χαλαζίας, η χαλαζιακή άμμος, αι άργιλοι και οι μάργες πλινθοποιίας, κεραμοποιίας, τσιμεντοβιομηχανίας, ως και εν γένει τα αργιλικά και μαργαϊκά πετρώματα που χρησιμοποιούνται στην τσιμεντοβιομηχανία. 
Τα λατομεία βιομηχανικών ορυκτών, τόσο η αδειοδότησή τους όσο και η λειτουργία τους, διέπονται από ειδικό νομοθετικό καθεστώς, ανάλογο με εκείνο των λατομείων μαρμάρων. 

Βιομηχανικά ορυκτά στην Ελλάδα

Η Ελλάδα είναι σημαντική παραγωγός βιομηχανικών ορυκτών, ορισμένων με μεγέθη αποθεμάτων και ύψη παραγωγής που κατέχουν υψηλότατη θέση στη παγκόσμια κατάταξη. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι η Ελλάδα, σε παγκόσμια κλίμακα, είναι η μοναδική χώρα παραγωγής χουντίτη-υδρομαγνησίτη, πρώτη χώρα παραγωγής περλίτη, δεύτερη χώρα παραγωγής κίσσηρης (ελαφρόπετρας) και μπεντονίτη καθώς και πρώτη στην εξαγωγή προϊόντων λευκόλιθου/μαγνησίτη στην ΕΕ. Όλα τα παραπάνω ορυκτά είναι μοναδικά σε ποιότητα, με ευρεία χρήση σε πολλές βιομηχανικές εφαρμογές. Πολλά από τα ελληνικά βιομηχανικά ορυκτά αξιοποιούνται σε καινοτόμες εφαρμογές, εξειδικευμένες χρήσεις με υψηλή προστιθέμενη αξία και ακόμη έχουν περιβαλλοντικό προσανατολισμό δηλ. χρησιμοποιούνται με σκοπό την προστασία του περιβάλλοντος (πχ. ατταπουλγίτης, αμφιβολίτης, ολιβινίτης, μπεντονίτης, περλίτης, ζεόλιθος, διατομίτης, ελαφρόπετρα, ανθρακικό ασβέστιο, βιομηχανικοί άργιλοι ειδικών χρήσεων κλπ).
1306 Σκυθία

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Σκυθίας εκτιμάται σε 67,14 ± 4,4 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0512 ± 0,007. Η Σκυθία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 7 ώρες και 31,5 λεπτά.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα κωπηλασίας 1972

Κάτοχοι μεταλλίων

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!

Πίνακας μεταλλίων

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!
Τζιμπουτί

Διακυβέρνηση

Η χώρα είναι ημιπροεδρική δημοκρατία, με Αρχηγό Κράτους τον εκάστοτε Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Η θητεία του Προέδρου είναι εξαετής.

Πρόσφατη Ιστορία

Τον Ιούνιο του 2008 κορυφώθηκε η πολύμηνη ένταση του Τζιμπουτί με την Ερυθραία στη μεθόριο των 2 χωρών.
Το Σεπτέμβριο του 2008 το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο χορήγησε δάνειο ύψους 14 εκατομ. ευρώ προς την αφρικανική χώρα, για να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που της δημιουργήθηκαν από τις αυξανόμενες τιμές των τροφίμων και του πετρελαίου.

Δημογραφία

Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2016 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 63,8 χρόνια (62,2 χρόνια οι άνδρες και 65,5 οι γυναίκες).

Μεταφορές

Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά.