Πιάτο

Υλικά

Πιάτα συνήθως κατασκευάζονται από κεραμικά υλικά, όπως πορσελάνη, κινέζικη πορσελάνη, πήλινα, καθώς και άλλα υλικά, όπως πλαστικό, γυαλί, ή μέταλλο. Περιστασιακά, χρησιμοποιείται ξύλο ή λαξευμένη πέτρα. Μιας χρήσεως πιάτα, τα οποία είναι συχνά φτιαγμένα από χαρτοπολτό, εφευρέθηκαν το 1904. Επίσης, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ρητίνη μελαμίνης ή κράμμα γυαλιού, όπως χρησιμοποιεί η Corelle.

Ιστορία

Οι Κινέζοι ανακάλυψαν τη μέθοδο κατασκευής πορσελάνης περίπου το 600 μ.Χ.. Η ευρωπαϊκή αγγειοπλαστική τέθηκε σε λειτουργία το 1708, όταν ένας Γερμανός αγγειοπλάστης στο Meissen ανακάλυψε την κινεζική μέθοδο. Πολλά από τα πιο γνωστά κεραμοποιεία του κόσμου εμφανίστηκαν κατά την περίοδο αυτή:Royal Saxon το 1710, Wedgwood το 1839, Royal Copenhagen το 1772, Spade το 1732 στην Αγγλία.

Πιάτα μιας χρήσεως

Αυτά τα πιάτα είναι κατασκευασμένα από χαρτόνι, χαρτί ή καθαρά οργανικό υλικό και προορίζονται να χρησιμοποιηθούν μόνο μία φορά.

Τα πιάτα ως συλλεκτικά αντικείμενα

Όταν εμπορικοί δρόμοι άνοιξαν προς την Κίνα τον 14ο αιώνα, αντικείμενα πορσελάνης, συμπεριλαμβανομένων των πιάτων για  δείπνο, έγιναν πολυπόθητα στην ευρωπαϊκή αριστοκρατία. Αφού και οι Ευρωπαίοι άρχισαν να κατασκευάζουν πορσελάνες, μονάρχες και βασιλικοί κύκλοι συνέχισαν την παραδοσιακή τους συνήθεια να συλλέγουν και να εκθέτουν πορσελάνινα πιάτα, πλέον κατασκευασμένα εγχώρια. Όμως η πορσελάνη ήταν ακόμα πέρα από τις δυνατότητες του μέσου πολίτη.
Η πρακτική της συλλογής πιάτων ως σουβενίρ διαδόθηκε κατά τον 19ο αιώνα από τον Patrick Palmer-Thomas, έναν Ολλανδο-Άγγλο ευγενή που εντυπωσίασε τα βικτοριανά ακροατήρια με τις δημόσιες επιδείξεις των πιάτων του. Αυτά μεταφέρουν χαρακτηριστικά σχέδια, τα οποία τιμούν ειδικές εκδηλώσεις ή γραφικές τοποθεσίες, κυρίως σε μπλε και άσπρο. Ήταν ένα φθηνό hobby και η ποικιλία σχημάτων και σχεδίων τροφοδότησε ένα ευρύ φάσμα συλλεκτών. Η πρώτη περιορισμένη έκδοση πιάτων για συλλέκτες είναι η "Πίσω από το παγωμένο παράθυρο" και πιστώνεται στη δανική εταιρεία Bing και Grondahl το 1895. Χριστουγεννιάτικα πιάτα έγιναν πολύ δημοφιλή, με πολλές ευρωπαϊκές εταιρείες παραγωγής αυτών και ιδιαίτερα η Royal Copenhagen το 1910, και η διάσημη σειρά Rosenthal, που ξεκίνησε το 1910.

Bradford Exchange

Φυσικά, όταν οι περιορισμένες εκδόσεις προέκυψαν από την αγορά, υπήρξε μεγάλη κερδοσκοπία σχετικά με το πώς ο περιορισμός των ποσοτήτων των προσφερόμενων πιάτων θα επηρεάσει την αξία τους.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1900 η Bradford Exchange ξεκίνησε επιθετικά το εμπόριο περιορισμένων εκδόσεων συλλεκτικών πιάτων ως μια κερδοφόρα επένδυση. Η Bradford Exchange βοήθησε τους ιδιοκτήτες συλλεκτικών πιάτων περιορισμένης έκδοσης να τα ανταλλάσσουν μέσω δημοπρασιών. Επίσης διατήρησαν αρχείο των τιμών πώλησης ανά δημοπρασία και εκτίμησαν τις τρέχουσες αξίες πιάτων, που παρατίθενται στην ιστοσελίδα τους.
Ως αποτέλεσμα, χιλιάδες περιορισμένης έκδοσης πιάτα κατέκλυσαν την αγορά και αγοράστηκαν από συλλέκτες, μερικοί από τους οποίους ουδέποτε εξέθεσαν τα πιάτα, αλλά τα διατήρησαν σε άριστη κατάσταση με την αποθήκευση τους.
Οι περισσότερες από τις περιορισμένες εκδόσεις συλλεκτικών πιάτων που δημιουργήθηκαν παρουσίασαν έργα τέχνης διάσημων καλλιτεχνών, οι οποίοι επέτρεψαν στους παραγωγούς πιάτων να αναπαράγουν το έργο τους σε πορσελάνη, κινέζικη πορσελάνη, κεραμικά, μέταλλα, αλάβαστρο, κ.λπ.
Ο παραγωγός πιάτων στη συνέχεια θα χρησιμοποιήσει έναν κατασκευαστή πιάτων, για να δημιουργήσει το πιάτο, και επίσης έναν μεταφορέα, για να δημιουργήσει ένα πρότυπο και να κάνει τα αυτοκόλλητα, τα οποία θα μεταφέρουν το πρωτότυπο έργο τέχνης πάνω στα πιάτα. Φυσικά αυτό καλύφθηκε από ένα σκληρό λούστρο και πυρώθηκε, ούτως ώστε η μεταβίβαση έγινε μόνιμη.
Χρησιμοποιήθηκαν διάφορα σχέδια στο περιθώριο, μερικά από τα οποία συμπεριλαμβάνουν χρυσό 14 ή 24 καρατίων. Υπήρχαν ακόμη και μερικά πιάτα όπου τοποθέτησαν φύλλα χρυσού πάνω από το αυτοκόλλητο του έργου τέχνης και πριν από το λούστρο με το οποίο ψήθηκε .

Έκθεση συλλεκτικών πιάτων

Πολλοί από τους συλλέκτες πιάτων απολαμβάνουν να τα εκθέτουν αντί να τα διατηρούν στα κουτιά με τα οποία διατέθηκαν. Ακόμα πιο συχνά, οι  συλλέκτες, που έχουν πολλά πιάτα, τα εκθέτουν εποχιακά. Είναι πάντα καλύτερο να διατηρήσουν τη συσκευασία κάθε συλλεκτικού πιάτου, και σε περίπτωση προβολής τους, να το κάνουν με ασφάλεια.
Κρεμάστρες πιάτων , ορθοστάτες πιάτων και κορνίζες πιάτων είναι όλες διαφορετικές μέθοδοι που χρησιμοποιούνται για να εκθέτονται με ασφάλεια. Ένα ράφι, όπου κρέμονται πιάτα, στερεώνεται κατάλληλα σε έναν τοίχο, ανάλογα με το υλικό της επιφάνειάς του. Στη συνέχεια, τα πιάτα τοποθετούνται πάνω στο ράφι. Οι ορθοστάτες πιάτων είναι καβαλέτα προβολής και στέκονται επάνω σε ράφια, τραπέζια, πάγκους κ.λπ, ενώ συγκρατούν ένα συλλεκτικό πιάτο. Είναι διαθέσιμα σε πολλά διαφορετικά μεγέθη για να φιλοξενήσουν πιάτα από 2" σε διάμετρο μέχρι τις μεγαλύτερες πιατέλες. Οι κορνίζες πιάτων είναι παρόμοιες με τις κορνίζες για φωτογραφίες, με τη διαφορά ότι είναι στρογγυλές. Συνήθως κατασκευάζονται από ξύλο ή σύνθετα υλικά προσομοιάζοντα με ξύλο. Κάποιες κορνίζες πιάτων περιλαμβάνουν γυαλί, το οποίο προσφέρει τη μέγιστη προστασία στο προβαλλόμενο πιάτο. Περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την χρήση των κρεμαστρών πιάτων , των καβαλέτων πιάτων και των κορνιζών στην προβολή των συλλεκτικών πιάτων μπορούν να βρεθούν στο blog "Display Days" και ειδικά στο θέμα που ονομάζεται "Collectible Plates...How Do You Display Them?" http://www.displaydays.com/2013/03/collectible-plateshow-do-you-display.html