google/wiki40b huggingface dataset:
Openfest

Το Openfest είναι φεστιβάλ Ανοικτού Κώδικα και Ελεύθερου Λογισμικού.
Διοργανώνεται εθελοντικά από σπουδαστές του Τμήματος Ηλεκτρονικών Υπολογιστικών Συστημάτων του Τ.Ε.Ι. Πειραιά με την υποστήριξη του Εργαστηρίου Λειτουργικών Συστημάτων σε μη καθορισμένα χρονικά διαστήματα. Ξεκίνησε το 2001 με την ονομασία Installfest 2001 και την επόμενη χρονιά (2002) πήρε το σημερινό του όνομα. Για όλο το χρονικό διάστημα μέχρι το 2010, έτος κατά το οποίο έγινε η "δυναμική επιστροφή" της διοργάνωσης , το φεστιβάλ δεν είχε διεξαχθεί.
Το 2011 διοργανώθηκε και πάλι στις εγκαταστάσεις του ΤΕΙ Πειραιά το Σαββατοκύριακο 8-9 Απριλίου.
Σαβέλλιος

Βίος

Ο Σαβέλλιος καταγόταν από την Πτολεμαΐδα της Λιβυκής Πενταπόλεως. Βρέθηκε στη Ρώμη όπου έδρασε ως διδάσκαλος θεολογίας. Από τον Κλεομένη, ο οποίος είχε γνωρίσει τον μοναρχιανισμό του Νοητού δι΄ενός μαθητή του τελευταίου, του Επιγόνου, ασπάσθηκε κι αυτός τις μοναρχιανικές αντιλήψεις. Ο Κάλλιστος Ρώμης πριν ανέλθει στον επισκοπικό θρόνο της Ρωμαϊκής πρωτεύουσας, ενθάρρυνε στις απόψεις του αυτές τον Σαβέλλιο, όμως αργότερα τον καταδίκασε υπό την πίεση και του Ιππολύτου. Θα επιστρέψει στην ιδαίτερη πατρίδα του όπου θα διαδώσει κι εκεί τις διδασκαλίες του. Όταν πια περί το 257 είχε οξυνθεί η κρίση που είχε προκαλέσει η διδασκαλία του στην Κυρηναϊκή, είχε πεθάνει.

Η διδασκαλία του

Δίδασκε ότι ο Πατέρας, ο Υιός και το Πνεύμα το Άγιο είναι τρεις φανερώσεις του ενός και μοναδικού Θεού και όχι τρεις ξεχωριστές υποστάσεις της Τριάδας. Για τον Σαβέλλιο τα πρόσωπα της Αγίας Τριάδας δεν αποτελούσαν τρεις διακεκριμένες υποστάσεις αλλά μία ουσία. Η ουσία αυτή προσιδίαζε με την αριστοτελική πρώτη ουσία. Αυτή η μία ουσία εμφανίστηκε με τρία προσωπεία (πρόσωπα) ως ΄΄Πατήρ΄΄ στην εποχή της ΄΄Παλαιάς Διαθήκης΄΄, ως ΄΄Υιός΄΄ στην ΄΄Καινή΄΄ και ως ΄΄΄Αγιο Πνεύμα΄΄ στην ΄΄Εκκλησία΄΄. Το πρόσωπο του πατρός στη σκέψη του Σαβάλλιου γινόταν μια απρόσωπη θεία ουσία, μια αφηρημένη φιλοσοφική ιδέα. Ο ΄΄Υιός΄΄ και το ΄΄Πνεύμα΄΄ ήταν τρόποι έκφρασης της ουσίας. Η διδασκαλία αυτή έχει στοιχεία νεοπλατωνικά καθώς παρουσιάζει την ΄΄Τριάδα΄΄ ως μονάδα διευρυμένη.
Σπουδή Op. 10, No. 2 (Σοπέν)

Η Σπουδή Op. 10, No. 2 σε Λα ελάσσονα είναι σπουδή του Φρεντερίκ Σοπέν, η οποία γράφτηκε το 1829. Πρώτη φορά δημοσιεύτηκε το 1833, σε Γαλλία, Γερμανία και Αγγλία.  Σκοπός της εν λόγω σπουδής είναι η ανεξαρτησία των αδύναμων δαχτύλων του δεξιού χεριού (κοινώς το τρίτο, το τέταρτο και το πέμπτο), παίζοντας γρήγορα τη χρωματική κλίμακα. Παράλληλα τα υπόλοιπα δάχτυλα περισσότερο παίζουν συγχορδίες ή και νότες. Ένας μέσος χρόνος εκτέλεσης της σπουδής διαρκεί περίπου 1 λεπτό και 20 δευτερόλεπτα. Η Σπουδή ονομάζεται αλλιώς και Chromatique.
Άξιον εστίν ως αληθώς

Ιστορικό του ύμνου

Η ιστορία του ύμνου είναι συνδεδεμένη με το κελί του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στις Καρυές του Πρωτάτου του Αγίου Όρους, και με ένα θαύμα. Ο π. Γαβριήλ, ο μετέπειτα Όσιος ένα βράδυ έψελνε «Τήν Τιμιωτέραν των Χερουβείμ» του Αγίου Κοσμά του Μελωδού, όταν δέχτηκε την επίσκεψη ενός αγνώστου μοναχού. Ο επισκέπτης πρόσθεσε μερικές λέξεις στο κείμενο. Ο Γαβριήλ τον παρακάλεσε να του τις γράψει, και ο ξένος τις χάραξε με το δάχτυλό του σε μια πλάκα, σαν να ήταν πηλός. Μετά εξαφανίστηκε.
Βασιλικά πάρκα του Λονδίνου

Τα βασιλικά πάρκα του Λονδίνου (αγγλικά: Royal Parks of London) είναι εκτάσεις γης οι οποίες αρχικά ανήκαν στην μοναρχία του Ηνωμένου Βασιλείου, και χρησιμοποιούνταν αποκλειστικά για την ψυχαγωγία των μελών της βασιλικής οικογενείας. Εξακολουθούν να αποτελούν ιδιοκτησία του αγγλικού στέμματος, ωστόσο είναι ελεύθερα προσβάσιμα από το κοινό ως δημόσιοι χώροι από το 1851 και διαχειρίζονται από τον κρατικό οργανισμό του The Royal Parks ο οποίος έχει την εποπτεία των βασιλικών πάρκων στο σύνολο του Ηνωμένου Βασιλείου.

Περιγραφή

Τα πάρκα έχουν συνολική έκταση σχεδόν 20 τ. χλμ. (2.000 εκτάρια). Υπάρχουν αρκετά άλλα μεγάλα πάρκα στο Λονδίνο όπως το Χάμπστεντ Χηθ ή το πάρκο του Μπάτερση, ωστόσο τα βασιλικά πάρκα είναι τα πλέον γνωστά.
Σύμφωνα με το ψήφισμα του 1851 σχετικά με τις βασιλικές εκτάσεις, το κοινό δεν έχει κανένα νομικό δικαίωμα χρήσης των πάρκων, και η ελεύθερη πρόσβαση είναι υπό την ευχέρεια του στέμματος. Εντός του πλαισίου αυτού, η είσοδος και παραμονή στα πάρκα επιτρέπεται στο κοινό για ψυχαγωγικούς σκοπούς. Η κύρια μορφή χρηματοδότησης των βασιλικών πάρκων είναι μέσω κρατικών επιχορηγήσεων, σε αντίθεση με τα υπόλοιπα πάρκα της πόλης τα έξοδα των οποίων αναλαμβάνουν τα τοπικά δημοτικά συμβούλια. Επιπλέον έσοδα έρχονται μέσω εμπορικών δραστηριοτήτων, όπως τέλεση συναυλιών.

Άλλα

Το πάρκο του Χάμπτον Κουρτ χαρακτηρίζεται επίσης βασιλικό πάρκο, ωστόσο καθώς εκεί υπάρχει το παλάτι του Χάμπτον Κορτ αυτό διαχειρίζεται απευθείας από τον οργανισμό των ιστορικών βασιλικών παλατιών.
Εκτός από τα πάρκα άλλες εκτάσεις που ανήκουν στις βασιλικές γαίες στο Λονδίνο είναι το κοιμητήριο του Μπρόμπτον, οι κήποι του Γκρόσβενορ Σκουέρ, κήποι της Βικτώρια Γκάρντεν, και οι πρωθυπουργικοί και υπουργικοί κήποι της βρετανικής κυβέρνησης στις διευθύνσεις 10, 11, και 12 της Ντάουνινγκ Στρητ.
Armstrong Whitworth Starling

Σχεδιασμός και ανάπτυξη

Η Armstrong Whitworth ανέπτυξε το Starling για να καλύψει την απαίτηση 28/24 του Υπουργείου Αεροπορίας, η οποία αφορούσε την ανάπτυξη μονοθέσιου μαχητικού ικανού να επιχειρεί τόσο την ημέρα όσο και την νύχτα προς αντικατάσταση των υπαρχόντων Armstrong Whitworth Siskin. Οι πτέρυγες του νέου αεροσκάφους είχαν άνισο εκπέτασμα. Οι τοποθετημένες κατά μήκος δοκοί των πτερύγων ήταν ατσάλινες ενώ οι κάθετοι προς αυτές δοκοί ξύλινες. Ailerons υπήρχαν μόνο στην άνω πτέρυγα. Ο σκελετός της ατράκτου ήταν κατασκευασμένος από ατσάλινους σωλήνες βιδωμένους μεταξύ τους. Το Starling ήταν οπλισμένο με δύο συγχρονισμένα πολυβόλα Vickers των 0.303 in.
Παραγγέλθηκαν δύο πρωτότυπα, το πρώτο εκ των οποίων (J8027) προωθούνταν από αστεροειδή κινητήρα Armstrong Siddeley Jaguar VII μέγιστης ισχύος 385 hp. Πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 12 Μαΐου 1927, όμως αποδείχθηκε ότι ο εγκατεστημένος κινητήρας ήταν ανεπαρκής και έτσι αποφασίστηκε η χρήση του ισχυρότερου Jaguar V των 460 hp. Οι επιδόσεις παρέμειναν όμως απογοητευτικές, με το αεροσκάφος να αδυνατεί να ξεπεράσει την ταχύτητα των 260 km/h (όταν η αναμενόμενη ήταν στα 290 km/h),  ενώ παράλληλα ήταν δύσκολο στον χειρισμό σε χαμηλές ταχύτητες. Το πρωτότυπο συμμετείχε αργότερα σε συγκριτικές δοκιμές τον Φεβρουάριο του 1926, όμως απορρίφθηκε από την αεροπορία που επέλεξε το ανώτερο Bristol Bulldog. Το Starling επιστράφηκε στην κατασκευάστρια και στην συνέχεια απέτησε νέες επανασχεδιασμένες πτέρυγες. Τον Μάιο του 1929 έλαβε τον αριθμό μητρώου πολιτικού αεροσκάφους G-AAHC. Διεγράφη από τα μητρώα τον Δεκέμβριο του επόμενου έτους.
Το δεύτερο πρωτότυπο που κατασκευάστηκε (J8028) ήταν ριζικά επανασχεδιασμένο. Διέθετε άτρακτο βελτιωμένη αεροδυναμικά και τροποποιημένες πτέρυγες. Προωθούνταν από κινητήρα Armstrong Siddeley Panther II των 525 hp και βρέθηκε για πρώτη φορά στον αέρα στις 5 Δεκεμβρίου 1929. Αξιολογήθηκε σαν αναχαιτιστικό που θα επιχειρούσε από βάσεις στην ξηρά καθώς και σαν ναυτικό μαχητικό με βάση την απαίτηση N.21/26. Παρόλο που είχε ανώτερες επιδόσεις συγκριτικά με το αρχικό πρωτότυπο, επίσης κρίθηκε ανεπαρκές. Τελικά αξιοποιήθηκε στις εργασίες ανάπτυξης του Armstrong Whitworth A.W.16.
Αυτοδιοικούμενη Διαίρεση Βα

Η Αυτοδιοικούμενη Διαίρεση Βα (Βιρμανικά: ဝ ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရ တိုင်း, προφέρεται wa̰ kòbàɪɴ ʔoʊʔtɕʰoʊʔ kʰwɪ̰ɴja̰ táɪɴ|}}) είναι αυτόνομη αυτοδιοικούμενη διαίρεση στη Μιανμάρ (Βιρμανία). Το επίσημο όνομά της, ανακοινώθηκε από διάταγμα στις 20 Αυγούστου 2010.
Η περιοχή κηρύχθηκε από την κυβέρνηση να αυτοδιοικείται από τους Βα, και είναι επί του παρόντος, διοικείται υπό την κυβέρνηση της de facto ανεξάρτητης Πολιτείας Βα, σύμφωνα με το επίσημο όνομα Ειδική Περιοχή Βα 2.
Αντρέα Ντάντολο

Πρώτα χρόνια

Ο Αντρέα Ντάντολο ασχολήθηκε έντονα με την ιστοριογραφία και την νομική, σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Πάντοβας και διορίστηκε Καθηγητής νομικής μέχρι την εκλογή του στην θέση του δόγη. O Οίκος των Ντάντολο ήταν αρχαία Βενετική οικογένεια ευγενών με έντονο πολιτικό ρόλο στην Δημοκρατία της Βενετίας από τον 12ο μέχρι τον 15ο αιώνα. Οι Ντάντολο εξέλεξαν τέσσερις δόγηδες ο τελευταίος από τους οποίους ήταν ο Αντρέα, αμέτρητους στρατάρχες και επιφανείς Βενετούς πολίτες, οι παλιότεροι δόγηδες ήταν : Ενρίκο Ντάντολο, Τζοβάνι Ντάντολο και Φραντσέσκο Ντάντολο. Ο προ - προ - προπάππους του ήταν ο Πιέτρο Ντάντολο, μεγαλύτερος αδελφός του Βιτάλ Ντάντολο του πατέρα του Ενρίκο Ντάντολο.
Η άνοδος του Αντρέα Ντάντολο ήταν ταχύτατη, σε ηλικία μόλις 25 ετών εξελέγη εφημέριος στην Βασιλική του Αγίου Μάρκου (1331).

Δόγης της Βενετίας

Εξελέγη δόγης της Βενετίας σε ηλικία 37 ετών (1343). Έμεινε γνωστός σαν προστάτης των γραμμάτων και των τεχνών, πρόσθεσε στην βασιλική του Αγίου Μάρκου το παρεκκλήσι του Αγίου Ισιδώρου, επέβλεψε τις αλλαγές στου Παλά ντ'Όρο και επέκτεινε το Βαπτιστήριον. Αναμόρφωσε το νομικό σύστημα της Βενετίας, διακήρυξε ένα νέο νομικό πλαίσιο (1346) με όλους τους νόμους οι οποίοι είχαν εφαρμοστεί μέχρι τότε στην Δημοκρατία. Ο στενός του φίλος Πετράρχης έγραψε για τον Αντρέα Ντάντολο "είναι εξαιρετικά σοφός, αγαπητός, δίκαιος, γεμάτος με αγάπη, πατριώτης και ανθρώπινος". 
Η κυβέρνηση του συνοδεύτηκε με έντονες καταστροφές ένας ισχυρός σεισμός ισοπέδωσε την Βενετία (25 Ιανουαρίου 1348) με χιλιάδες θύματα. Η Μαύρη πανώλη θέρισε την τριετία 1348 - 1350 το ένα τρίτο του πληθυσμού. Η Βενετία προχώρησε σε καταστροφικό πόλεμο με την Ουγγαρία μετά την έβδομη εξέγερση της Ζάνταρ εναντίον της Δημοκρατίας (1345). Η Γένοβα σε συμμαχία με τους Ούγγρους εξαπέλυσε έναν τεράστιο στόλο στην Αδριατική Θάλασσα υπό την ηγεσία του Παγκανίνο Ντόρια, λεηλάτησε όλες τις Βενετικές περιοχές και απείλησε την ίδια την πόλη. Η Βενετία σώθηκε μόνο χάρη στην μεγάλη της νίκη στην ναυμαχία της Λοτζέρο. Ο Αντρέα Ντάντολο πέθανε σχετικά νέος (1354), ήταν ο τελευταίος δόγης που τάφηκε στην Βασιλική του Αγίου Μάρκου.

Δημοσιεύσεις

Ο Αντρέα Ντάντολο έγραψε στα Λατινικά δυο Χρονικά για την ιστορία της Βενετίας την περίοδο 1344 - 1352 που εκτείνονται από το 46 μέχρι το 1260, αποτελούν τον τόμο ΧΙΙ στο έργο του Λουντοβίκο Αντόνιο Μουρατόρι (1672 - 1750) "Ιταλικές Βασιλικές Πηγές". Ο κλάδος της οικογένειας Ντάντολο που ζει σήμερα στην Γαλλία κατάγεται απ'ευθείας από τον Αντρέα Ντάντολο, ο κλάδος της Πικαρδίας αποτελεί τμήμα της Ιταλικής αριστοκρατίας και φέρει τον τίτλο του κόμη.
Κούρος εν προμάχοις

Ιστορία της εύρεσής του

Βρέθηκε στην Ανάβυσσο το 1937 σε ανασκαφές που έγιναν χωρίς αρχαιολογική άδεια. Ήταν ήδη σπασμένο και υπέστη φθορές από την αρχαιολογική σκαπάνη. Επιπλέον οι αρχαιοκάπηλοι τον έκοψαν με πριόνι σε δύο κομμάτια και τον φυγάδεψαν στο Παρίσι. Ένα χρόνο αργότερα επέστρεψε στην Ελλάδα, συναρμολογήθηκε ξανά και στήθηκε στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο.

Περιγραφή

Το άγαλμα είναι από μάρμαρο της Πάρου. Έχει ύψος 1,95 μέτρα και παριστάνει έναν έφηβο που κάνει ένα βήμα μπροστά. Χαρακτηριστικό της έκφρασης του προσώπου είναι το «αρχαϊκό μειδίαμα». Φέρει φθορές στους μηρούς, βραχίονες, στα πόδια και τα γόνατα. Λείπουν κομμάτια από το αριστερό κάτω πόδι και τις πατούσες. Γενικά όμως διατηρεί την όλη εμφάνισή του, την οποία αποδίδει με άριστο τρόπο. Μπροστά μας παρουσιάζεται ένας γυμνός έφηβος στην χαρακτηριστική στάση του κούρου. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου είναι ήρεμα, η όλη σωματική διάθεση είναι ειρηνική, αλλά και γεμάτη δύναμη, σφρίγος και μεγαλειότητα. Οι βραχίονες κρέμονται προς τα κάτω με τα χέρια σφιγμένα να σχηματίζουν ανοιχτές γροθιές, με τους αντίχειρες μπροστά. Ο κούρος βαδίζει με το αριστερό πόδι μπροστά. Οι μύες του σώματος είναι καλά αποδοσμένοι, ιδίως στους μηρούς, στα γόνατα και στον κορμό. Η κόμη είναι δεμένη με ταινία και πέφτει με λεπτούς βοστρύχους από τη χωρίστρα μέχρι τους ώμους. Τα αμυγδαλωτά μάτια είναι του αρχαϊκού ρυθμού, το σχήμα του στόματος και των χειλιών σχηματίζει το χαρακτηριστικό αρχαϊκό μειδίαμα. Από την βάση του αγάλματος σώζεται μόνο το μεσαίο τμήμα με την επιγραφή.

Ιστορική τοποθέτηση

Το άγαλμα είναι έργο του 540 - 515 π.Χ. (πιθανόν του 530 π.Χ.) και θεωρείται ότι είναι πρωτοπόρο της ύστερης αρχαϊκής τέχνης.
Γ.Σ. Ερμής Αγιάς

Τμήμα πετοσφαίρισης γυναικών

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!
Νόρα Κατσέλη

Βιογραφία

Είχε μητέρα την ηθοποιό Αλέκα Κατσέλη, πατέρα το σκηνοθέτη Πέλο Κατσέλη και αδελφή την πολιτικό και οικονομολόγο Λούκα Κατσέλη. Ασχολήθηκε με την πολιτική και υπήρξε εκλεγμένη βουλευτής στην Β' Αθήνας. Μετά ασχολήθηκε με το θέατρο και την ηθοποιία. Έχει μία κόρη τη Σάντρα.
NGC 38

O NGC 38 (άλλες ονομασίες: MCG-1-1-47, Stephan XII, PGC 818) είναι σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Ιχθύες. Απέχει περίπου 350 εκατομμύρια έτη φωτός.
Φυλακωπή

Η Φυλακωπή, που βρίσκεται στη βόρεια ακτή της Μήλου, είναι ένας από τους σημαντικότερους οικισμούς της εποχής του Χαλκού στο Αιγαίο και ιδιαίτερα στις Κυκλάδες. Η σπουδαιότητα της Φυλακωπης συνεχίζεται σε όλη τη διάρκεια της Εποχής του Χαλκού (δηλαδή από το ήμισυ της 3ης χιλιετίας π.Χ. μέχρι τον 12ο αιώνα π.Χ.) και γι 'αυτό είναι ο τύπος για την διερεύνηση αρκετών χρονολογικών περιόδων του Αιγαίου της Εποχής του Χαλκού.

Ανασκαφές

Η Φυλακωπή ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά από το 1896, και οι ανασκαφές συνεχίστηκαν έως το 1899, υπό τη Βρετανική Σχολή Αθηνών. Η ανασκαφή ήταν εντυπωσιακά μπροστά από την εποχή του, με τον Ντούκαν Μακκένζ (τον τελευταίο εργοδηγό του Άρθουρ Έβανς στην Κνωσό) να καταγράφει λεπτομερείς στρωματογραφικές πληροφορίες. Η ανασκαφή αποκάλυψε έναν μέχρι σήμερα άγνωστο κυκλαδικό οικισμό της Εποχής του Χαλκού με συνέχεια σε όλη την Πρώιμη Εποχή του Χαλκού μέχρι τα τέλη της Ύστερης Εποχής του Χαλκού. Από την ανασκαφή αυτή προτάθηκε η στρωματογραφία τριών φάσεων, η δεύτερη και η τρίτη φάση που αφορούσαν περιόδους μινωικής και μυκηναϊκής επιρροής αντίστοιχα. Ο οικισμός ανασκάφηκε το 1910-11 με επίκεντρο τη διύλιση της κεραμικής χρονολογίας. Η πιο πρόσφατη ανασκαφή στην περιοχή πραγματοποιήθηκε από τον καθηγητή Κόλιν Ρένφρεου. Οι ανασκαφές καλύφθηκαν σε δύο μονογραφίες και αποκάλυψαν ένα άγνωστο προηγουμένως Ιερό.

Εποχή του Χαλκού

Η πρώτη φάση του χώρου (Φυλακωπή Ι: 2300-2000 π.Χ.) χρονολογείται από τα μέσα της Πρώιμης Εποχής του Χαλκού μέχρι τα μέσα της Μέσης Εποχής του Χαλκού. Η Αρχιτεκτονική βρίσκεται αρχικά στην Φυλακωπή Ι και ο οικισμός αναπτύχθηκε σε όλη τη φάση της Φυλακωπης Ι. Κατά τη διάρκεια της δεύτερης φάσης (Φυλακωπή ΙΙ: 2000-1550 π.Χ.) ο οικισμός ευδοκιμεί και γίνεται σημαντικός παίκτης στις κυκλάδες. Η Φυλακωπή Β ήταν ποιό πυκνοκατοικημένη, με τετράγωνα σπίτια χωρισμένα από μακριές και ευθείες οδούς. Αυτή η φάση είναι γνωστή για την κυκλαδίτικη καλλιτεχνική αίσθηση. Τα αγγεία περιέχουν συχνά στυλιζαρισμένα φυτικά και ζωικά μοτίβα σε μαύρο και κόκκινο ματ χρώμα. Προς το τέλος της περιόδου εντοπίστηκαν στην περιοχή αυξανόμενες ποσότητες μινωικής κεραμικής, σημειώνοντας την έναρξη μιας περιόδου "μινωικοποίησης", η οποία είναι πιο ορατή στην αρχή της Φυλακωπης ΙΙΙ. Η Φυλακωπή ΙΙΙ (1550-1100 π.Χ) κατασκευάστηκε μετά την πλήρη καταστροφή της Φυλακωπή ΙΙ, πιθανότατα λόγω της σεισμικής δραστηριότητας. Η φάση μπορεί να χωριστεί σε τρεις υπο-φάσεις.
Ο οικισμός εγκαταλείφθηκε στο τέλος της Ύστερης Εποχής του Χαλκού και δεν ξανακατοικήθηκε. Σήμερα η θάλασσα έχει διαβρώσει πολύ μεγάλο μέρος της πόλης. Λίγο πριν από τις πρώτες ανασκαφές, υπήρξαν αναφορές λεηλασίας αρχαιοτήτων στο χώρο.
Πανελλήνιο ομαδικό κύπελλο σκακιού

Το Πανελλήνιο ομαδικό κύπελλο στο σκάκι διοργανώνεται από την Ελληνική Σκακιστική Ομοσπονδία. Η διοργάνωση είναι κοινή για άνδρες και γυναίκες.
Γιουντζίν Κιμ

Πρώιμη ζωή

Η Κιμ γεννήθηκε στη Σεούλ της Νότιας Κορέας στις 7 Νοεμβρίου 1973. Μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες με την οικογένειά της το 1980. Έζησαν στο Στάτεν Άιλαντ της Νέας Υόρκης. Εντάχθηκε στη θεατρική ομάδα του σχολείου στην 7η τάξη και εμφανίστηκε στο μιούζικαλ My Fair Lady. 
Η Κιμ πήγε σχολείο στο υψηλού κύρους λύκειο Fiorello H. LaGuardia High School, ένα δημόσιο λύκειο στο Μανχάταν. Από εκεί, πήγε για να σπουδάσει δραματική τέχνη στην Ακαδημία Παραστατικών Τεχνών του Λονδίνου (London Academy of Performing Arts) και αργότερα απέκτησε το πτυχίο Μπάτσελορ Καλών Τεχνών (BFA) στη δραματική τέχνη στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης. Επίσης, είναι εκπαιδευμένη χορεύτρια και μαχήτρια πολεμικών τεχνών.

Σταδιοδρομία

Μετά την αποφοίτησή της, η Κιμ αφοσιώθηκε πλήρως στην υποκριτική. Κέρδισε πολλούς μικρούς ρόλους στο MTV, σε δραματικές σαπουνόπερες του ABC και στη σκηνή του off-Broadway. Το 1997, πρωταγωνίστησε στο Splendid Holiday, ένα δράμα της κορεατικής τηλεόρασης που γυρίστηκε στη Νέα Υόρκη. Η Κιμ αποφάσισε να επιστρέψει στην Κορέα, όπου επιλέχθηκε για ρόλο στη δραματική ταινία Wedding Dress και επίσης προσκλήθηκε να συμμετάσχει στη ταινία του Lee Kwangmo Spring in My Hometown, αν και κατέληξε να μην πάρει αυτό το ρόλο.     Το ρηξικέλευθο ντεμπούτο της ήρθε στην κινηματογραφική ταινία Shiri του 1999, την πρώτη blockbuster κινηματογραφική ταινία της Νότιας Κορέας. Η Shiri έγινε η ταινία με τις υψηλότερες απολαβές στην ιστορία της Κορέας την εποχή εκείνη. Το Νοέμβριο του 2000 συνέχισε τη συνεργασία της με τον Κανγκ Ζε-γκιου (Kang Je-gyu) στο The Legend of Gingko. 
Αφού συμμετείχε σε μία ιαπωνική ταινία και σε μία ταινία μεγάλου μήκους στο Λος Άντζελες, η Κιμ εμφανίστηκε στη sci-fi ταινία Yesterday. Στη συνέχεια, το 2002, πήρε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο Ardor, μία ταινία-ντεμπούτο του ντοκιμαντερίστα Byun Young-ju. Η ταινία προσκλήθηκε να προβληθεί σε μη ανταγωνιστική ενότητα στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου το 2003. 
Το 2004, άρχισε να εμφανίζεται στην αμερικανική τηλεοπτική σειρά Οι Αγνοούμενοι, η οποία έτρεξε για έξι σεζόν. 
Το Μάιο του 2006, το Maxim ονόμασε την Κιμ στο νούμερο 98 του ετήσιου Καταλόγου Hot 100. Τον Οκτώβριο του 2006, παρουσιάστηκε στο εξώφυλλο του Stuff, καθώς και σε εσωτερικό άρθρο. 
Το 2013, είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στη δραματική τηλεοπτική σειρά του ABC, Mistresses. 
Το 2018, επέστρεψε στην κορεατική τηλεόραση όπου έγινε το πρώτο όνομα στην τηλεοπτική σειρά Ms. Ma, Nemesis.

Προσωπική ζωή

Η Κιμ παντρεύτηκε τον πρώην μάνατζερ της Τζίονγκ Χιέοκ Παρκ (Jeong Hyeok Park) το Μάρτιο του 2010 στο νησί Οάχου, αφού γύρισε τις τελευταίες σκηνές για τη σειρά Οι Αγνοούμενοι.
Δαρεικός

Οι δαρεικοί ήταν χρυσά περσικά νομίσματα,που μαζί με τον αργυρό σίκλο ήταν το διμεταλικό νομισματικό σύστημα της αυτοκρατορίας των Αχαιμενιδών.

Ιστορία

Ο Κύρος Β΄ της Περσίας (βασ. 550-530 πΧ) εισήγαγε νόμισμα στο κράτος του μετά το 546 πΧ, έπειτα από την κατάκτηση της Λυδίας και την ήττα τού βασιλιά της Κροίσου, ο οποίος έκοψε το πρώτο νόμισμα στην ιστορία. Φαίνεται πως ο Κύρος, αρχικά υιοθέτησε το Λυδικό νόμισμα, όπως είχε και συνέχισε να κόβει τέτοια με τις μορφές τού λέοντα και τού ταύρου.
Ο Δαρείος Α΄ της Περσίας (βασ. 521-486 πΧ) εισήγαγε ένα νέο παχύ, χρυσό νόμισμα σταθερού βάρους 8,4 γραμμ., ίσο σε αξία με 20 αργυρά. Ο χρυσός που χρησιμοποιούσαν, ήταν πολύ καλής ποιότητας, με καθαρότητα 95,83% και έφερε την εικόνα τού Πέρση βασιλιά με τόξο και βέλος, γονατιστού σε θέση εκτόξευσης. Η χρήση των δαρεικών έπαυσε με την κατάκτηση τού Αλεξάνδρου Γ΄ τού Μεγάλου το 330 πΧ, έπειτα από την οποία οι περισσότεροι λιώθηκαν για την κοπή νομισμάτων τού Μακεδόνα στρατηλάτη. Αυτή πιστεύεται, ότι είναι η αιτία για την σπανιότητά τους, παρά τη μεγάλη χρήση στην εποχή τους.
Περί το τέλος τού 5ου αι. πΧ οι Πέρσες σατράπες της Μ. Ασίας αποφάσισαν να κόβουν δικά τους νομίσματα. Ο Δαρείος Α΄ θεωρούσε την καταπάτηση τού δικαιώματός του ως πράξη με ποινή την εκτέλεση, καθώς μόνο ο βασιλιάς είχε το προνόμιο να κόπτει νομίσματα. Τα νομισματικά τεκμήρια των δαρεικών και των σίκλων δεν μας επιτρέπουν την ταύτιση της εικόνας, καθώς δείχνουν την ίδια βασιλική μορφή. 
Ο δαρεικός αναφέρεται δύο φορές στη Βίβλο με την εβραϊκή λέξη αδαρκονίμ, καθώς οι Βαβυλώνιοι που κατάλαβαν το Ισραήλ, κατακτήθηκαν από την Περσία. Το Α΄ βιβλίο των Χρονικών αναφέρει, ότι ο βασιλιάς Δαβίδ ζήτησε σε μία συγκέντρωση τού λαού να συνεισφέρει το πλήθος για το κτίσιμο τού ναού. Ο λαός έδωσε γενναιόδωρα "για την οικοδόμηση τού ναού τού Θεού 5.000 τάλαντα, 10.000 δαρεικούς, 10.000 τάλαντα αργύρου, 8.000 τάλαντα ορείχαλκου και 100.000 τάλαντα σιδήρου." Ο Δαβίδ βασίλευσε το διάστημα π. 1048-1007 πΧ σύμφωνα με τη χρονολόγηση της Π. Διαθήκης. Έτσι η χρήση δαρεικών είναι αναχρονισμός, ή μετατροπή από τον συγγραφέα σε μονάδες της εποχής του. Η άλλη μνεία είναι στο βιβλίο τού Έζδρα 8:27, ενώ στο ίδιο βιβλίο 2:69 αναφέρεται η από τα Ελληνικά παραγόμενη λέξη δαρκεμόνιον, καθώς επίσης και τρεις φορές στο βιβλίο τού Νεεμία 7:70-72.
Την επιτυχημένη εκστρατεία τού Αγησιλάου Β΄ της Σπάρτης στη Μ. Ασία έπαυσε ένας σατράπης, που με τις δωροδοκίες που μοίρασε στην κυρίως Ελλάδα, ξεκίνησε ο Κορινθιακός Πόλεμος, με αποτέλεσμα την ανάκληση τού Αγησιλάου Β΄. Έλεγαν τότε, ότι τον έκαναν να επιστρέψει οι 10.000 "τοξότες", εννοώντας τις παραστάσεις των δαρεικών.
Οι αρχαίοι Έλληνες ερμήνευαν το όνομα δαρεικός από τον εισηγητή τού νομίσματος, τον Δαρείο Α΄ τον Μεγάλο. Μερικοί ερευνητές το πιστεύουν και έφτιαξαν την λέξη *dārayaka- σύμφωνη με τα αρχαία περσικά. Άλλοι πιστεύουν, ότι η λέξη προέρχεται από το *dari- (= χρυσούς, λέξη από την οποία μάλλον προέρχεται η λέξη زر [zar] στα σύγχρονα περσικά) και πως σχετίστηκε με το όνομα τού Δαρείου Α΄ μόνο σε μετέπειτα λαϊκή ετυμολογία.
Γιώργος Κουλακιώτης

Σε συλλογικό επίπεδο

Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τους ερασιτέχνες της Βέροιας και το καλοκαίρι του 1994 προωθήθηκε στην επαγγελματική ομάδα, με την οποία πανηγύρισε το 1996 την άνοδο στην Α' Εθνική. Κατά τη χειμερινή μεταγραφική περίοδο του 1997/98 έκανε το μεγάλο βήμα στην καριέρα του παίρνοντας μεταγραφή για τον ΠΑΟΚ.
Στον "Δικέφαλο του Βορρά" έμεινε μέχρι το καλοκαίρι του 2002 όταν και αποδεσμεύτηκε, μετρώντας συνολικά 90 συμμετοχές (61 αγώνες στο Πρωτάθλημα, 22 στο Κύπελλο και 7 στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ) και 5 τέρματα (2 στο Πρωτάθλημα και 3 στο Κύπελλο) με την ομάδα της Θεσσαλονίκης, ενώ το 2001 πανηγύρισε και την κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδος μετά τον νικηφόρο τελικό με τον Ολυμπιακό στην Αθήνα (4-2).
Επόμενος σταθμός της καριέρας του ήταν η Καλλιθέα όπου αγωνίστηκε μέχρι το 2006 όταν η ομάδα υποβιβάστηκε στη Β' Εθνική. Ακολούθησαν περάσματα από τον Πανθρακικό και τον Αγροτικό Αστέρα (αμφότερες ομάδες Β' Εθνικής), ενώ τελευταίος σταθμός στην καριέρα του υπήρξε ο Μακεδονικός, στον οποίο αγωνίστηκε στην Γ' Εθνική, από το καλοκαίρι του 2008 μέχρι το 2010, όταν και αποσύρθηκε από την ενεργό δράση.

Στις εθνικές ομάδες

Υπήρξε μέλος της Εθνικής Ελπίδων που έλαβε μέρος στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ελπίδων (Κ-21) το 1998, εναντίον της Ισπανίας.