google/wiki40b huggingface dataset:
Ελβετικό Ομοσπονδιακό Ινστιτούτο Τεχνολογίας Ζυρίχης

Ιστορία

Το ΕΤΗ ιδρύθηκε το 1854 από την Ελβετική Συνομοσπονδία και άνοιξε τις πύλες του το 1855 ως πολυτεχνικό ινστιτούτο (Eidgenössische Polytechnische Schule). Στην αρχή αποτελείτο από έξι τμήματα: Αρχιτεκτονική, Πολιτική Μηχανική, Μηχανολογία Μηχανική, Χημεία, Δασολογία και ένα γενικό τμήμα για Μαθηματικά, Φυσικές Επιστήμες, Λογοτεχνία και Κοινωνικές και Πολιτικές Επιστήμες.
Το ΕΤΗ είναι ένα ομοσπονδιακό ινστιτούτο, με άλλα λόγια η Ελβετική κυβέρνηση έχει την άμεση διαχείρισή του. Αντίθετα το Πανεπιστήμιο Ζυρίχης (με έτος ίδρυσης το 1833) είναι ένα "επαρχιακό" ινστιτούτο, τη διαχείριση του οποίου έχει αναλάβει το Καντόνι της Ζυρίχης. Η απόφαση για την ίδρυση ενός νέου ομοσπονδιακού πανεπιστημίου αμφισβητήθηκε έντονα εκείνη την εποχή. Οι φιλελεύθεροι πίεζαν υπέρ της ίδρυσης ομοσπονδιακού πανεπιστημίου, ενώ οι συντηρητικοί επιδίωκαν τη διατήρηση του ελέγχου όλων των πανεπιστημίων από τα αντίστοιχα Καντόνια με σκοπό την αποτροπή της διάδοσης φιλελεύθερων ιδεών. Στην αρχή και τα δύο πανεπιστήμια στεγάζονταν στα κτίρια του Πανεπιστημίου της Ζυρίχης.
Το κεντρικό κτίριο του ΕΤΗ κατασκευάστηκε μεταξύ του 1861 και του 1864 όταν διευθυντής ήταν ο Γκούσταβ Τσόινερ. Ο Γκόντφριντ Σέμπερ, καθηγητής αρχιτεκτονικής στο ΕΤΗ εκείνη την εποχή, ήταν υπεύθυνος για τη σχεδίαση του κτιρίου. Μετά την ολοκλήρωσή του, η νότια πτέρυγα δόθηκε στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης μέχρι την κατασκευή του δικού του κεντρικού κτιρίου (1912 – 1914). Την ίδια περίπου περίοδο το κτίριο του ΕΤΗ επεκτάθηκε και απέκτησε τον εντυπωσιακό του θόλο.
Το 1909, το πρόγραμμα μαθημάτων αναδιαρθρώθηκε και το ΕΤΗ κατοχύρωσε το δικαίωμα να παρέχει διδακτορικούς τίτλους. Το 1911 πήρε το τωρινό του όνομα, Ομοσπονδιακό Ινστιτούτο Τεχνολογίας (Eidgenössische Technische Hochschule). Το 1924 ύστερα από μία ακόμη αναδιάρθρωση, το πανεπιστήμιο διαχωρίστηκε σε 12 τμήματα.
Με ένα νέο νόμο που ψηφίστηκε το 1991 και τέθηκε σε εφαρμογή το 1993, το ΕΤΗ της Ζυρίχης, η EPFL της Λωζάνης και ακόμη τέσσερα ερευνητικά ινστιτούτα, ενώθηκαν διαχειριστικά σε μια οντότητα, γνωστή ως ETH Domain.
Σήμερα, το ΕΤΗ ανήκει στα κορυφαία πανεπιστήμια παγκοσμίως, αποκτώντας τη φήμη του κυρίως λόγω των επιτευγμάτων επιστημόνων του στις περιοχές της φυσικής και της χημείας.
Μαρία του Λουζινιάν, βασίλισσα της Νάπολης

Βιογραφία

Ήταν η 3η κόρη του Ιακώβου Α΄ της Κύπρου και της Ελβίς των Γουέλφων, κόρης του Φιλίππου κοντόσταυλου της Ιερουσαλήμ.
Γεννήθηκε στη Γένουα. Ο Λαδίσλαος του Δυρραχίου, στον αγώνα του για τον θρόνο της Νάπολης εναντίον του Λουδοβίκου Β΄ των Βαλουά δούκα του Ανζού, διαζεύχθηκε τη σύζυγό του Κωνσταντία Κιαραμόντε το 1392, από την οποία δεν είχε τέκνα, και νυμφεύτηκε ως 2η σύζυγο τη Μαρία. Αυτή απεβίωσε το επόμενο έτος άτεκνη. Ο Λαδίσλαος νυμφεύτηκε για 3η φορά, τη Μαρία ντ'Ενγκιέν.

Οικογένεια

Παντρεύτηκε το 1403 τον Λαδίσλαο των Καπετιδών-Ανζού βασιλιά της Νάπολης· δεν απέκτησαν απογόνους.
Μάχη του Ανηφορήτου

Το ιστορικό της μάχης

Μετά την μάχη του Μαρτίνου ο Δημήτριος Υψηλάντης σκέφτηκε να αποκλείσει την Θήβα και την Αττική δια της κατάληψης των κυριοτέρων θέσεων, και να αποκόψει τον ανεφοδιασμό των εχθρών με τρόφιμα. Ο Αυγουστίνος Καποδίστριας ήταν τότε γενικός πληρεξούσιος της εκτός του Ισθμού Ελλάδας. Αυτός, αντίθετα με τα σχέδια του Υψηλάντη, σκόπευε να πολιορκήσει τη Ναύπακτο και να αναγκάσει το Μεσολόγγι να παραδοθεί. Στις δύο χιλιαρχίες με ιππικό που χρωστούσε στον Υψηλάντη υπεξαίρεσε με ραδιούργημα και τις χιλιαρχίες του Νικόλαου Κριεζιώτη και Ιωάννη Στράτου. 
Ο Υψηλάντης με μικρή δύναμη αποφάσισε να πολιορκήσει την Θήβα, την οποία φρουρούσαν 2.000 πεζοί και 300 ιππείς. Έστειλε να καταλάβουν την θέση του Ανηφόρητου έξω από την Θήβα. Πήραν μέρος ο Νικόλαος Γκριζιώτης, Τόλιας Λάζος, Ιωάννης Ράγγος. Έστειλε τον Μήτρο Λιακόπουλο με 400 στρατιώτες να εμποδίσει όλες τις συγκοινωνίες της Εύβοιας και των Θηβών, και τον Βάσο Μαυροβουνιώτη στην Αττική με τον ίδιο σκοπό. 
Ο Υψηλάντης με 700 άνδρες κατέλαβε τα ερείπια της  Θήβας. Ο Ομέρ Πασάς της Καρύστου μόλις έμαθε ότι οι Έλληνες κατέλαβαν τον Ανηφόρητο, εξεστράτευσε με 1.000 άνδρες τακτικού στρατού και 800 Αλβανούς. Οι Έλληνες βλέποντας τον εχθρό κατέβηκαν στους πρόποδες, αλλά βλέποντας τις δυνάμεις του Κριεζώτη να υποχωρούν, διαλύθηκαν αμέσως. Οι Τούρκοι επιχείρησαν να εισβάλουν στα οχυρώματα, αλλά αναχαιτίστηκαν από τον εκαντόνταρχο Ψαροδήμο και τον πεντηκόνταρχο Νικόλαο Λιακόπουλο, ο οποίος μάλιστα σκότωσε τον σημαιοφόρο με μαχαίρι και του άρπαξε την Τουρκική σημαία. Το παράδειγμα ακολούθησαν και άλλοι Έλληνες και σκότωσαν 47 Τούρκους, ενώ τα Ελληνικά θύματα ανέβηκαν στους τρεις. Ο Ομέρ εγκατέλειψε για την Εύβοια, ενώ οι Έλληνες σκορπίστηκαν και αυτοί γιατί δεν είχαν άλλες τροφές, και επειδή έμειναν απλήρωτοι.
Ακτίνες Χ

Παραγωγή ακτίνων Χ

Ο πιο συνηθισμένος τρόπος παραγωγής ακτίνων Χ είναι μέσω της επιτάχυνσης ηλεκτρονίων από δυναμικό τάξης μεγέθους των δεκάδων χιλιάδων βολτ και πρόσπτωσή τους σε στόχο ο οποίος αποτελείται από μεταλλικό υλικό μεγάλου ατομικού αριθμού, συνήθως βολφράμιο ή μολυβδένιο για τις ακτινογραφίες. Τα ηλεκτρόνια προσπίπτοντας στο στόχο χάνουν σταδιακά την ενέργεια τους, εφ' όσον υφίστανται επιβραδύνσεις από τα άτομα του υλικού του στόχου. Εντούτοις η ενέργεια που αποδίδουν στα άτομα του στόχου είναι αρκετή για να διεγείρει και ηλεκτρόνια των εσωτερικών στοιβάδων των ατόμων. Αποτέλεσμα αυτού είναι η συμπλήρωση των στοιβάδων αυτών από ηλεκτρόνια υψηλότερων ενεργειακά στοιβάδων και έτσι παράγονται τα φωτόνια των ακτίνων Χ. Επειδή τα ηλεκτρόνια που έχουν επιταχυνθεί αρχικά εναποθέτουν συγκεκριμένες τιμές ενέργειας στα άτομα του στόχου, το φάσμα που προέρχεται από την αποδιέγερση και συμπλήρωση των στοιβάδων των ατόμων του μεταλλικού στόχου, είναι γραμμικό. Υπάρχει όμως και ένα συνεχές τμήμα του φάσματος των ακτίνων Χ το οποίο προέρχεται από τη λεγόμενη ακτινοβολία πέδησης (Bremsstrahlung) που δίνεται από τα ηλεκτρόνια που επιταχύνονται από το ισχυρό ηλεκτρικό πεδίο που υπάρχει κοντά στον μεγάλου ατομικού αριθμού πυρήνα.
Πόρτο Τόρρες

Αρχαιότητα

Ο "Πύργος Λιβύσσωνος" ήταν στην αρχαιότητα μία από τις σημαντικότερες πόλεις στην Σαρδηνία, την ίδρυσαν οι Ρωμαίοι πιθανότατα ο Ιούλιος Καίσαρ γι'αυτό είχε τον τίτλο "Αποικία Ιουλία". Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος καταγράφει ότι ήταν η μοναδική αποικία που είχε ιδρύσει στο νησί στην εποχή του η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, δεν υπήρχε πόλη πριν στο σημείο αυτό πάρα μόνο ένα κάστρο. Ο Κλαύδιος Πτολεμαίος και τα Ημερολόγια του Αυτοκράτορα Αντωνίνου καταγράφουν τον Πύργο Λιβύσσωνος αλλά σαν πόλη χωρίς σημασία.
Τα αρχαιολογικά ευρήματα δείχνουν ότι την Ρωμαϊκή περίοδο ήταν μια σημαντική πόλη, ο κύριος δρόμος στην Σαρδηνία ξεκινούσε από το Κάλιαρι και κατέληγε στο Πόρτο Τόρρες. Οι δύο δρόμοι με απόκλιση στην Σάντα Τζούστα έκαναν την σύνδεση απ'ευθείας από την Κάραλις στην Τόρρες, τους δυο σημαντικότερους οικισμούς του νησιού. Τα πρώτα χρόνια του Μεσαίωνα το Πόρτο Τόρρες ήταν επίσης επισκοπική έδρα.

Νεώτερα χρόνια

Το σημερινό λιμάνι του Πόρτο Τόρρες που είναι εξ΄ολοκλήρου τεχνητό βασίζεται σε Ρωμαϊκά θεμέλια, υπάρχουν υπολείμματα ενός ναού αφιερωμένο στην Φορτούνα που αποκατέστησε ο Φίλιππος ο Άραβας. Στην περιοχή υπάρχουν επίσης Ρωμαϊκό λουτρό, βασιλική, υδραγωγείο και μία γέφυρα για την σύνδεση του με τον γειτονικό ποταμό. Η αρχαία πόλη συνέχισε να κατοικείται μέχρι τον 11ο αιώνα, το μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού μετανάστευσε κατόπιν στο Σάσσαρι 15 χιλιόμετρα εσωτερικά πάνω σε έναν λόφο. Η πόλη πέρασε κατόπιν στην Δημοκρατία της Γένοβας και στις αρχές του 15ου αιώνα κατακτήθηκε από το Στέμμα της Αραγωνίας, την εποχή της Ισπανικής κυριαρχίας ανήκε στο Βασίλειο της Σαρδηνίας. Το Πόρτο Τόρρες διαχωρίστηκε από τον Δήμο του Σάσσαρι (1842), η περιοχή γύρω από την βασιλική του Σαν Γκαβίνο ενώθηκε με τον οικισμό των ψαράδων κοντά στο λιμάνι και δημιουργήθηκε το σημερινό Πόρτο Τόρρες.
Σάκον Γιαμαμότο

Σύντομο βιογραφικό

Γεννήθηκε στο Τογιοχάσι της Περιφέριας του Άιτσι. Ξεκίνησε απ' τα καρτ και στη Φόρμουλα 1 εντάχθηκε το 2006 όχι όμως απ' την αρχή του πρωταθλήματος αλλά απ' το Γερμανικό Γκραν Πρι ως οδηγός της
νεοσύστατης εκείνη την εποχή ομάδας Super Aguri. Τότε στο 1ο μονοθέσιο της ομάδας εκείνης ήταν ο συμπατριώτης του ΓιαμαμότοΤακούμα Σάτο όμως το 2ο άλλαξε 3 φορές χέρια. Στα πρώτα 4 Γκραν Πρι το οδηγούσε ο επίσης συμπατριώτης του Γιούτζι Ίντε, στα Γκραν Πρι απ' το Ισπανικό μέχρι και το Γαλλικό ο Γάλλος Φρανκ Μοντανί και σε όλα τα υπόλοιπα εκείνος. Στο επόμενο πρωτάθλημα του 2007 ο Γιαμαμότο εντάχθηκε στο δυναμικό της Ολλανδικής ομάδας Spyker F1 μα και πάλι όχι απ' την αρχή του Πρωταθλήματος αλλά απ το Ουγγρικό Γκραν Πρι. Στα Γκραν πρι απ' το Αυστραλιανό μέχρι το Βρετανικό στη θέση του Γιαμαμότο βρισκόταν ο Ολλανδός Κρίστιαν Άλμπερς όμως μετά το τέλος εκείνου του Γκραν Πρι ο Άλμπερς απολύθηκε απ' την ομάδα επειδή κάποιος απ' τους χορηγούς του δεν είχε πληρώσει τα συμφωνηθέντα χρήματα εντός της ορισμένης προθεσμίας η οποία έληξε το Σάββατο 30 Ιουνίου. Στο επόμενο Γκραν Πρι το οποίο ήταν το Ευρωπαϊκό Γκραν Πριστη θέση του Άλμπερς τοποθετήθηκε ο Γερμανός Μάρκους Βίνκελχοκ και στα υπόλοιπα ο Γιαμαμότο. Το 2010 ο Γιαμαμότο συμμετείχε στα Γκραν Πρι απ' το Βρετανικό μέχρι και το Νοτιοκορεατικό με την ομάδα Hispania Racing Team(HRT). Συνολικά τα Γκραν Πρι Φόρμουλα 1 στα οποία πήρε μέρος ο Γιαμαμότο ήταν 21 και σε κανένα απ' αυτά δε σημείωσε κάποιο αξιόλογο αποτέλεσμα.
Ο Άγιος Βασίλης και οι Τρεις Αρκούδες

Πλοκή

Δύο μικρές αρκούδες, οι Νικόμι και Τσινούκ, δεν ξέρουν τίποα για τα Χριστούγεννα μέχρι που ο τοπικός δασοφύλακας τους μιλά για αυτόν τον θρύλο γεννώντας τους την επιθυμία να συναντήσουν τον Άγιο Βασίλη από κοντά. Η μητέρα τους, η Νάνα, προετοιμάζεται για την χειμερία νάρκη και κυνικά λέει στα παιδιά της ότι δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης, αλλά τα δύο είναι αποφασισμένα να πιστέψουν. Η μητέρα αδυνατεί να τα βάλει για ύπνο, αφού τα αρκουδάκια επιθυμούν να μείνουν ξύπνια μέχρι να έρθει ο Άγιος.

Ιστορικό

Η κινηματογραφική κυκλοφορία της ταινίας περιέχει σκηνές live-action σκηνοθετημένες από τον σκηνοθέτη πορνογραφικών ταινιών Μπάρρυ Μαχόν, που διαρκούν περίπου τέσσερα λεπτά συνολικά. Αυτές οι σκηνές περιλαμβάνουν τον ηθοποιό Χαλ Σμιθ και δύο μικρά παιδιά (Μπεθ Γκόλντφαρμπ και Μπράιαν Χομπς) που κάθονται σε μια καμπίνα και συνομιλούν με το τζάκι και το χριστουγεννιάτικο δέντρο και μια σύντομη συναρμολόγηση μηχανικών παιχνιδιών, χριστουγεννιάτικων διακοσμήσεων και κλείσιμο πιστώσεων. Η ταινία κυκλοφόρησε επίσης από την Modern Sound Pictures Inc. με την αποκοπή των εν λόγω σκηνών. Οι Μπιλ Χάτεν και Τόνι Λοβ, οι animators της ταινίας, αργότερα θα δημιουργήσουν το 1983 ένα άλλο Χριστουγεννιάτικο τηλεοπτικό σπέσιαλ με το όνομα The Christmas Tree Train, στο οποίο επίσης πρωταγωνιστούν ένα αρκουδάκι και ένας δασοφύλακας, το οποίο εξελίχθηκε στην σειρά τηλεοπτικών σπέσιαλ Μπάτονς και Ράστυ.
Ιωσήφ Κάρολος του Ζούλτσμπαχ

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Θεοδώρου-Ευσταθίου κόμη του Ζούλτσμπαχ και της Μαρίας-Ελεονώρας των Έσσε, κόρης του Γουλιέλμου λαντγκράβου του Ρότενμπουργκ.
Ο Ιωσήφ-Κάρολος ανήκε στον κλάδο Ζούλτσμπαχ. Ο πρεσβύτερος κλάδος του Νόιμπουργκ είχε κληρονομήσει το Παλατινάτο και ο τελευταίος εκπρόσωπός του, ο Κάρολος Γ΄ Φίλιππος εκλέκτορας του Παλατινάτου, δεν είχε (επιζώντες) γιους, ούτε οι επτά αδελφοί του. Ο Ιωσήφ-Κάρολος ήταν ο επόμενος στη διαδοχή και για να αποφευχθεί αμφισβήτηση και πόλεμος διαδοχής, ο Ιωσήφ-Κάρολος νυμφεύτηκε την κόρη του Καρόλου Γ΄ Φιλίππου.
Ωστόσο δεν είχαν επιζώντες γιους και ο Ιωσήφ-Κάρολος απεβίωσε το 1729 στο Όγγερσχαϊμ. Τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Ιωάννης-Χριστιανός ως κόμης του Ζούλτσμπαχ, του οποίου ο γιος Κάρολος Δ΄ Θεόδωρος θα διαδεχθεί το 1742 και τον Κάρολο Γ¨ Φίλιππο.
Μάρκος Αυρήλιος Χρύσιππος

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Μάρκος Αυρήλιος Χρύσιππος κατέκτησε τον κότινο στην πάλη το 2ο αιώνα μ.Χ., σε μια εποχή που συμμετείχαν και εξελληνισμένοι Ρωμαίοι πολίτες στους αγώνες. Εκτός από ολυμπιονίκης, υπήρξε και "περιοδονίκης", δηλαδή αναδείχθηκε νικητής και στους τέσσερις μεγάλους πανελλήνιους αγώνες της αρχαιότητας: Ολύμπια, Ίσθμια, Νέμεα και Πύθια, σύμφωνα με ρωμαϊκή επιγραφή (citatum) που ανακαλύφθηκε στο Λονδίνο. Σε αυτή σημειώνεται ως: "παλαιστής περιοδονείκης παράδοξος". 
Δεν φαίνεται να έχει σχέση με την οικογένεια ολυμπιονικών βαρέων αθλημάτων του επίσης Σμυρναίου Τίτου Κλαύδιου Ρούφου, που είχε νικήσει στη 215η Ολυμπιάδα ογδόντα χρόνια νωρίτερα, το 81 μ.Χ.
Αλέξιος (1821)

Ο Αλέξιος άγνωστου λοιπού ονόματος ήταν Έλληνας αγωνιστής της Επαναστάσεως του 1821. Ήταν από την Καλαμάτα και ασχολείτο με το εμπόριο στην Μόσχα. Εκεί μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία. Πούλησε όλα του τα υπάρχοντα και επέστρεψε στην Ελλάδα, όπου διέθεσε πεντακόσιες χιλιάδες γρόσια για την επανάσταση. Τέθηκε επικεφαλής σώματος, το οποίο συντηρούσε με δικές του δαπάνες. Χρησιμοποίησε τις γνώσεις του για τις σχέσεις της Κυβερνήσεως με τους ξένους ναυάρχους.
Αρμενοχώρι (Κύπρος)

Τοποθεσία

Το Αρμενοχώρι βρίσκεται 10 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Λεμεσού. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 290 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα νότια συνορεύει με τον Άγιο Τύχωνα, στα νοτιοδυτικά με τη Μουτταγιάκα, στα δυτικά με τα Φοινικάρια, στα βόρεια με το Πραστειό Κελλακίου και στα ανατολικά με την Παρεκκλησιά.

Ιστορία

Αρχικοί κάτοικοι του χωριού ήταν Αρμένιοι. Την περίοδο της Φραγκοκρατίας, όταν στην Κύπρο έδρευε το Τάγμα των Ιωαννιτών, το Αρμενοχώρι περιλαμβανόταν στα χωριά της Μεγάλης Κομμανταρίας.
Την περίοδο της Τουρκοκρατίας το χωριό κατοίκησαν Τουρκοκύπριοι, χωρίς να είναι γνωστό πώς και γιατί επήλθε η αλλαγή στη σύνθεση του πληθυσμού. Μέχρι τη δεκαετία του 1940 στο χωριό κατοικούσαν και μερικοί Ελληνοκύπριοι, οι οποίοι όμως το εγκατέλειψαν πριν το 1960. 
Την περίοδο των δικοινοτικών διαταραχών (1963-64) το Αρμενοχώρι λειτούργησε σαν κέντρο υποδοχής Τουρκοκυπρίων από το κοντινό χωριό Μαθικολώνη. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι του Αρμενοχωρίου μετεγκαταστάθηκαν στις κατεχόμενες περιοχές της Κύπρου, στα πλαίσια της ανταλλαγής πληθυσμού. Οι περισσότεροι εγκαταστάθηκαν στο Δίκωμο.
Στο Αρμενοχώρι εγκαταστάθηκαν Ελληνοκύπριοι πρόσφυγες από το κατεχόμενο μέρος της Κύπρου. Σήμερα το χωριό έχει αναπτυχθεί τουριστικά και έχουν οικοδομηθεί καινούριες κατοικίες.
Άρης Καρασαββίδης

Σε συλλογικό επίπεδο

Ο Καρασαββίδης ξεκίνησε το ποδόσφαιρο σε μικρή ηλικία στη Γερμανία, όπου διέμενε με τους γονείς του που ήταν μετανάστες. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα το 1977, εντάχθηκε στον Αετό Σκύδρας, μέχρι το 1984, οπότε και πήρε μεταγραφή για τον ΠΑΟΚ. Αγωνίστηκε στον Δικέφαλο του Βορρά έως το 1989, με τον οποίο κατέκτησε το πρωτάθλημα της περιόδου 1984-85.
Το 1989 μεταγράφηκε στον Απόλλωνα Αθηνών όπου και αγωνίστηκε έως το 1993 οπότε και επέστρεψε στον ΠΑΟΚ για να αγωνιστεί με τα χρώματά του έως το 1995. Στη συνέχεια αγωνίστηκε με τα χρώματα των Τρικάλων,  κατόπιν έπαιξε στον Απόλλωνα Καλαμαριάς (1996-97), στη Λαμία (1997-98) και τέλος στον Εδεσσαϊκό (1998-99). Μετά το τέλος της καριέρας του μετέβη στο Μόναχο, όπου ζει μέχρι σήμερα.

Στις εθνικές ομάδες

Μεγάλη υπήρξε η προσφορά του στην εθνική Ελπίδων καθώς ήταν το μεγάλο αστέρι της ομάδας που το 1988 αγωνίστηκε στον τελικό του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος Ελπίδων, εναντίον της Γαλλίας.
Τον Μάρτιο του 1988 στα ημιτελικά της παραπάνω διοργάνωσης σημείωσε τέσσερα τέρματα στη νίκη με 5-0 επί της Ολλανδίας, οδηγώντας την ελληνική ομάδα στην πρόκριση και θεωρείται ως μια από τις κορυφαίες στιγμές στην καριέρα του.
Στις 15 Νοεμβρίου 1988 αγωνίστηκε για πρώτη φορά με την εθνική Ανδρών, με την οποία είχε 5 συμμετοχές συνολικά. Στις 29 Ιανουαρίου 1992 σε αγώνα με την Αλβανία, συνέπεσε να αγωνιστούν μαζί με τον αδερφό του Θεόφιλο.
Επίσης, το 1984 αγωνίστηκε με την εθνική Νέων στην τελική φάση του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος Νέων πετυχαίνοντας δύο γκολ, ενώ είχε πετύχει και το γκολ της πρόκρισης στον προκριματικό γύρο.
Ελληνοτουρκική σύμβαση της Λωζάνης

Η Ελληνοτουρκική σύμβαση της Λωζάνης (γνωστή επίσημα ως Σύμβαση για την Ανταλλαγή των ελληνικών και τουρκικών Πληθυσμών, επίσης γνωστή ως Σύμβαση της Λωζάνης), ήταν μια συμφωνία μεταξύ των ελληνικών και τουρκικών κυβερνήσεων η οποία υπεγράφη από τους Έλληνες και Τούρκους εκπροσώπους στην Λωζάνη στις 30 Ιανουαρίου 1923, μετά τον ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1919-1922. Η συμφωνία προβλέπει την ταυτόχρονη ανταλλαγή των Ορθοδόξων Χριστιανών (οι οποίοι θα μεταφερθούν στην Ελλάδα) και των Μουσουλμάνων (οι οποίοι θα μεταφερθούν στην Τουρκία). Τα άτομα που μεταφέρθηκαν λόγω της συμφωνίας έφτασαν στα περίπου δύο εκατομμύρια (περίπου 1,5 εκατομμύριο Έλληνες της Ανατολίας και 500.000 Μουσουλμάνοι στην Ελλάδα).

Ανταλλαγές πληθυσμών

Όσον αφορά τους Μουσουλμάνους της Ελλάδας, η συνθήκη αντανακλούσε τις Οθωμανικές αντιλήψεις της "ιθαγένειας" και η πραγματική καταγωγή αντικαταστάθηκε από θρησκευτικές πεποιθήσεις. Αυτό σήμαινε ότι πολλοί Έλληνες Μουσουλμάνοι από την ελληνική Μακεδονία και την Ήπειρο ταξινομήθηκαν ως Τούρκοι παρόλο που πολλοί από αυτούς μιλούσαν ελάχιστα ή πολύ λίγα τουρκικά και κατάγονταν από έλληνες προσήλυτους στο Ισλάμ. Ομοίως, πολλοί τούρκοι χριστιανοί από τη βορειοανατολική Ανατολία και Καππαδοκία χαρακτηρίστηκαν επίσης ως Έλληνες και απελάθηκαν στην Ελλάδα, παρόλο που μίλησαν ελάχιστα ή καθόλου ελληνικά. Αυτές οι ομάδες περιλαμβάνουν τους Καραμανλήδες, οι οποίοι μιλούσαν Καραμανλήδεια τουρκικά. Επειδή η Σύμβαση ταξινομούσε τους Έλληνες και τους Τούρκους σύμφωνα με το θρήσκευμα, αυτοί επίσης απελάθηκαν στην Ελλάδα μαζί με τους ελληνόφωνους Χριστιανούς της Ανατολίας.
Για τον ίδιο λόγο, πολλοί Πόντιοι από την βορειοανατολική Ανατολία και τη περιοχή του Καυκάσου που είχαν μεταστραφεί στο Ισλάμ και υιοθέτησαν την τουρκική γλώσσα και εθνική ταυτότητα θεωρήθηκαν από τη σύμβαση ως Τούρκοι. Ωστόσο, μεγάλος αριθμός Ποντίων ήταν Κρυπτο-Χριστιανοί στην ύστερη Οθωμανική περίοδο, πριν επιστρέψουν στην Ορθοδοξία μετά την κατάληψη του Ερζερούμ και της Αργυρούπολης (Γκιουμούσχανε) από τη Ρωσία το 1828, ενώ ενώθηκαν με τους Ρώσους εισβολείς και ακολούθησαν τα στρατεύματα του ρωσικού αυτοκρατορικού στρατού στην Γεωργία και την νότια Ρωσία μετά την απόσυρση του. 
Η σύμβαση επικυρώθηκε από την τουρκική κυβέρνηση στις 23 Αυγούστου 1923 και από την ελληνική κυβέρνηση στις 25 Αυγούστου του 1923, μετά τη σύναψη της Συνθήκης της Λωζάνης. Η συμφωνία εγγράφηκε στην σειρά συνθηκών της Κοινωνίας των Εθνών στις 27 Ιανουαρίου 1925.
Βαλεντίνα Βισκόντι, δούκισσα της Ορλεάνης

Βιογραφία

Ήταν η μόνη κόρη (και το μόνο επιζόν τέκνο) του Τζαν Γκαλεάτσο Βισκόντι δούκα του Μιλάνου και της Ισαβέλλας των Βαλουά, κόρης του Ιωάννη Β΄ της Γαλλίας.
Γεννήθηκε στο Μιλάνο και μάλλον έλαβε το όνομα της Βαλεντίνας Ντόρια, γιαγιάς τού Τζιαν Γκαλεάτσο Βισκόντι. Δύο έτη μετά η μητέρα της απεβίωσε κατά τον τοκετό και η Βαλεντίνα με τους αδελφούς της ανατράφηκαν από τη μεγάλη θεία τους Λευκή της Σαβοΐας και τη θεία τους Βιολάντη Βισκόντι. Όταν απεβίωσαν οι αδελφοί της, το 1374 ο αδελφός της Κάρλο, το 1376 ο Τζαν Γκαλεάτσο και το 1381 ο Ατσόνε, η Βαλεντίνα έμεινε το μόνο τέκνο των γονέων της. Διαδέχθηκε τη μητέρα της ως κόμισσα του Βερτύ.
Το 1380 μνηστεύθηκε με τον εξάδελφό της Κάρλο Βισκόντι κύριο της Πάρμα, 4ο γιο του Μπερναμπό Βισκόντι, μάλιστα δόθηκε και η ειδική -λόγω της συγγένειας- άδεια από τον πάπα για τον γάμο. Όμως τελικά ο Μπερναμπό ακύρωσε τον αρραβώνα και νύμφευσε τον γιο του με τη Βεατρίκη του Αρμανιάκ.
Τζεφ Νίκολς

Βιογραφία

Ο Τζεφ Νίκολς γεννήθηκε στο Μπέρμιγχαμ της Αγγλίας τον Φεβρουάριο του 1948.
Το 1974 έγινε μέλος των Bandy Legs οι οποίοι δύο χρόνια αργότερα μετονομάστηκαν σε Quartz. Το 1976 υπέγραψαν συμβόλαιο με την "Jet Records" και το 1977 κυκλοφόρησαν το ομώνυμο άλμπουμ τους, σε παραγωγή του κιθαρίστα των Black Sabbath, Τόνι Αϊόμι, ενώ στο δίσκο συμμετείχε ο κιθαρίστας των Queen, Μπράιαν Μέι και ο τότε τραγουδιστής των Black Sabbath, Όζι Όσμπορν. Το συγκρότημα βρισκόταν συνεχώς σε περιοδεία, παίζοντας στο φεστιβάλ του Ρέντινγκ το 1976 και το 1977.
To 1979, ο Νίκολς αποχώρησε για να γίνει δεύτερος κιθαρίστας των Black Sabbath και ανέλαβε το μπάσο για ένα μικρό χρονικό διάστημα κατά το οποίο είχε φύγει ο Γκίζερ Μπάτλερ. Μετά την επιστροφή του Μπάτλερ, ο Νίκολς ανέλαβε τα πλήκτρα, ως γκεστ μουσικός στο άλμπουμ "Heaven and Hell" και συνέχισε έτσι μέχρι το 1985. Από το "The Seventh Star" του 1986 μέχρι το "Reunion" του 1998 ηχογραφούσε ως βασικό στέλεχος του συγκροτήματος, λαμβάνοντας μέρος και στην συνθετική διαδικασία των τραγουδιών. Ο Νίκολς παρέμεινε επίσημο μέλος των Black Sabbath μέχρι το 2004.
Έχει συμμετάσχει στα άλμπουμ "Back Where I Belong" και "Scream" του παλιού τραγουδιστή των Black Sabbath, Τόνι Μάρτιν, με τον οποίο συνεργάζεται στο συγκρότημα Headless Cross.
Το 2011, επανενώθηκαν οι Quartz, οι οποίοι είχαν διαλυθεί το 1983. Η πρώτη τους συναυλία πραγματοποιήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου εκείνης της χρονιάς στο "The Asylum" του Μπέρμιγχαμ, με το συγκρότημα να κυκλοφορεί το ζωντανά ηχογραφημένο "LIVE And Revisited", τον Μάιο του 2013.
Ο Νίκολς πέθανε από καρκίνο του πνεύμονα στις 28 Ιανουαρίου 2017 σε ηλικία 68 ετών.
Ζήσης Βράκας

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Ζήσης Βράκας γεννήθηκε το 1857 στο Περιβόλι Γρεβενών. Έδρασε στην περιοχή της Πίνδου και της Δυτικής Μακεδονίας, αρχικά ως κλέφτης. Λόγω της καταδίωξής του από τις Οθωμανικές αρχές αναγκάστηκε να καταφύγει στη Λάρισα. Στη συνέχεια, επικεφαλής σώματος συμμετείχε στη Μακεδονική Επανάσταση του 1896 και το 1897 εισήλθε εκ νέου στη Μακεδονία επιτιθέμενος κατά Οθωμανικών στόχων. Κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα έδρασε με το σώμα του στις περιοχές Γρεβενών, Βοΐου και Καστανοχωρίων κατά Οθωμανικών αποσπασμάτων στρατού και Βουλγαρικών ένιοπλων ομάδων, αλλά και κατά της Ρουμανικής προπαγάνδας που προσπαθούσε να προσεταιριστεί τους βλάχόφωνους Ελληνικούς πληθυσμούς.
Στρεζεβόι

Ιστορία

Ιδρύθηκε το 1966 ως οικισμός κοντά στο χωριό Στρεζεβόι και το καθεστώς πόλης χορηγήθηκε το 1978.

Διοικητική και δημοτική κατάσταση

Εντός του πλαισίου των διοικητικών διαιρέσεων, ενσωματώνεται ως πόλη υπό περιφερειακή δικαιοδοσία του Στρεζεβόι—διοικητική μονάδα με καθεστώς ίσο με αυτό των επαρχιών. Ως δημοτική διαίρεση, η πόλη υπό περιφερειακή δικαιοδοσία του Στρεζεβόι έχει ενσωματωθεί ως Αστικός Θύλακας του Στρεζεβόι.

Οικονομία και υποδομές

Η ΟΑΟ Τόμσκνεφτ, μια εταιρεία παραγωγής πετρελαίου που ανήκει στην Ρόσνεφτ, δραστηριοποιείται στο Στρεζεβόι και η πόλη ιδρύθηκε για την εξυπηρέτηση των αναγκών της εταιρείας. Το μεγαλύτερο μέρος των κατοικιών και όλες οι δημόσιες εγκαταστάσεις κατασκευάστηκαν για τις ανάγκες της εταιρείας το 1960 και το 1970.

Μεταφορές

Εξυπηρετείται από το αεροδρόμιο του Στρεζεβόι.
Οίκος του Χόενλοε

Ο Οίκος του Χόενλοε, γερμ. Haus der Hohenlohe είναι το όνομα μίας Γερμανικής δυναστείας, που κατάγεται από μία παλαιά ευγενή οικογένεια από τη Φραγκονία, που υπαγόταν απευθείας (reichsfreiheit ή reichsunmittelbarkeit) στον αυτοκράτορα (βασιλιά της Γερμανίας). Ο Οίκος ανήκε στους Ανώτερους Ευγενείς (Hoher Adel) της Γερμανίας. Το 1450 στον Οίκο δόθηκε ο τίτλος τού "κόμη" και αργότερα τού "πρίγκιπα". Το 1806 οι πρίγκιπες τού Χόενλοε έχασαν την ανεξαρτησία τους και οι γαίες τους έγιναν μέρος των βασιλείων της Βαυαρίας και της Βυρτεμβέργης με την πράξη της Συνομοσπονδίας τού Ρήνου. Την εποχή της εξάρτησης αυτής (1806) η περιοχή τού Χόενλοε ήταν έκτασης 1760 τετρ. χλμ. και ο εκτιμώμενος πληθυσμός ήταν 108.000. Η Πράξη της Συνομοσπονδίας τού Ρήνου στέρησε τους πρίγκιπες από το να υπάγονται απευθείας στον αυτοκράτορα (που τώρα ήταν ο αρχιδούκας της Αυστρίας)· δεν κατάσχεσε όμως τις ιδιοκτησίες τους. Ως τη Γερμανική Επανάσταση τού 1918-19, οι πρίγκιπες Χόενλοε και άλλοι εξαρτημένοι Οίκοι είχαν σημαντικά πολιτικά προνόμια. Εθεωρούντο με τη γέννησή τους ισότιμοι (ebenbürtigkeit) με τους βασιλικούς Οίκους της Ευρώπης. Στη Βαυαρία, την Πρωσία και τη Βυρτεμβέργη οι πρίγκιπες Χόενλοε είχαν κληρονομικό δικαίωμα να παρευρίσκονται στην Άνω Βουλή των Ευγενών. Το 1825 η Συνέλευση (Dieta) της Γερμανικής Συνομοσπονδίας αναγνώρισε την επίκληση Υψηλή Γαληνότης (Durchlaucht) για τους επικεφαλείς των κλάδων τού Οίκου Χόενλοε.
Πύργος του Ωρολογίου (Σελεστά)

Τοποθεσία

Το συγκεκριμένο κτίριο ευρίσκεται επί της Οδού των Ιπποτών (γαλλικά: Rue des Chevaliers), στο Σελεστά.

Ιστορία

Το κτίριο κατεγράφη ως ιστορικό μνημείο το 1929.

Αρχιτεκτονική

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!