Ωριγένης

Βίος

Πρώτος δάσκαλός του ήταν ο πατέρας του Λεωνίδης. Το 202 στις διώξεις του Σεπτίμιου Σεβήρου ο πατέρας του Ωριγένη έγινε μάρτυρας του Χριστιανισμού. Ο θάνατος του Λεωνίδη άφησε πίσω του μια εννεαμελή οικογένεια σε κατάσταση ακραίας φτώχειας, πολύ περισσότερο μετά τη δήμευση της πατρικής περιουσίας.Ο Ωριγένης πέρασε στην προστασία μιας πλούσιας γυναίκας για σύντομο χρονικό διάστημα, την οποία εγκατέλειψε εξαιτίας του ότι στην οικογένειά της ανήκε κι ένας αιρετικός ονόματι Παύλος. Δεδομένου ότι η διδασκαλία του πατέρα του, του επέτρεπε να διδάσκει, αναβίωσε το 203 το κατηχητικό σχολείο, ο τελευταίος δάσκαλος του οποίου, ο Κλήμης, προφανώς είχε διωχθεί. Ωστόσο οι διώξεις συνεχίζονταν κι έτσι ο νέος δάσκαλος επισκεπτόταν ακατάπαυστα τους φυλακισμένους, παρευρισκόταν στα δικαστήρια και ανακούφιζε τους καταδικασμένους. Το γιατί ο ίδιος δε διώχθηκε, παραμένει άγνωστο.
Η φήμη του και ο αριθμός μαθητών του αυξήθηκαν γρήγορα, έτσι ώστε ο Δημήτριος, επίσκοπος της Αλεξανδρείας, τον περιόρισε στην κατήχηση του χριστιανικού δόγματος και μόνο. Ο Ωριγένης, για να είναι εντελώς ανεξάρτητος, πούλησε τη βιβλιοθήκη του για ένα ποσό που του εξασφάλισε το καθημερινό εισόδημα των 4 οβολών, με τους οποίους έζησε την υπόλοιπη ζωή του. Διδάσκοντας στο μεγαλύτερο τμήμα της, αφιέρωσε το μεγαλύτερο μέρος της νύχτας στη μελέτη της Βίβλου και έζησε μια ζωή άκαμπτου ασκητισμού. Η φλογερή τάση του για ασκητισμό τον έκανε να ακολουθήσει κυριολεκτικά την εντολή του Ιησού Χριστού «εἰσὶν εὐνοῦχοι οἵτινες εὐνούχισαν ἑαυτοὺς διὰ τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν» (Ματθαίος 19:12) και αυτοευνουχίστηκε. Σε τούτη την απόφαση ήταν εν μέρει επηρεασμένος, επίσης, από την πεποίθησή του ότι ο Χριστιανός πρέπει να ακολουθεί τις λέξεις του Κυρίου του δίχως επιφυλάξεις. Ωστόσο αργότερα έκρινε διαφορετικά την ακραία πράξη του.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Καρακάλλα, περίπου το 211-212, ο Ωριγένης έκανε μια σύντομη επίσκεψη στη Ρώμη, αλλά η σχετική χαλαρότητα των χριστιανικών ηθών υπό την αρχιερατική διοίκηση του Ζεφυντίτη φαίνεται πως τον απογοήτευσε. Επιστρέφοντας στην Αλεξάνδρεια άρχισε πάλι να διδάσκει με νέο ζήλο, ενδυναμωμένος από τις αντιθέσεις. Όμως, οι μαθητές του στην Κατηχητική Σχολή αυξήθηκαν τόσο, ώστε δεν αρκούσε ένας άνθρωπος για να τα βγάλει πέρα με τους πολυπληθείς κατηχούμενους που πίεζαν ανυπόμονα για στοιχειώδη εκπαίδευση, και τους βαπτισμένους που αναζητούσαν ερμηνεία της Βίβλου. Υπό αυτές τις περιστάσεις, ο Ωριγένης εμπιστεύτηκε τη διδασκαλία των κατηχουμένων στον Ηρακλά, τον αδελφό του μάρτυρα Πλούταρχου, του πρώτου μαθητή του. Καθώς το ενδιαφέρον του στρεφόταν όλο και περισσότερο προς την εξήγηση, μελέτησε αναλόγως τα Εβραϊκά, αν και δε διαθέτουμε κάποια συγκεκριμένη γνώση για την εκπαιδευτική του δραστηριότητα σε αυτή τη γλώσσα. Περίπου το 212 ή το 213 ο Ωριγένης γνωρίζεται με τον Αμβρόσιο Αλεξανδρείας, τον οποίο μεταστρέφει από τον Βαλεντιανισμό στην Ορθοδοξία. Αργότερα, το 218, ο πλούσιος Αμβρόσιος έκανε μια επίσημη συμφωνία με τον Ωριγένη για την έκδοση των έργων του.
Όλα τα επόμενα έργα του Ωριγένη (εκτός από τα κηρύγματά του) ήταν αφιερωμένα στον Αμβρόσιο. Κατά το 213 ή 214 ο Ωριγένης επισκέφθηκε την Αραβία κατά παράκληση του έπαρχου, ο οποίος ήθελε να συζητήσει μαζί του. Έμεινε για σύντομο χρονικό διάστημα στην Πέτρα και κατόπιν επέστρεψε στην Αλεξάνδρεια. Την επόμενη χρονιά, το 215, εξαιτίας μιας εξέγερσης ο Καρακάλλας εξαπέλυσε τους στρατιώτες του να λεηλατήσουν την πόλη, έκλεισε τα σχολεία και έδιωξε όλους τους αλλοδαπούς. Το τελευταίο μέτρο ανάγκασε το Αμβρόσιο να καταφύγει στην Καισάρεια, όπου εγκαταστάθηκε πλέον μόνιμα. Ακολούθησε ο Ωριγένης, καθώς η αναταραχή σταμάτησε τη δραστηριότητά του ως δασκάλου και έθεσε την ασφάλειά του σε κίνδυνο. Έφυγε από την Αίγυπτο, πηγαίνοντας προφανώς με τον Αμβρόσιο στην Καισάρεια, όπου έμεινε για κάποιο χρονικό διάστημα. Εκεί, άρχισε να διδάσκει την ερμηνεία των Γραφών, κατά παράκληση του επισκόπου της Ιερουσαλήμ Αλέξανδρου και του Θεόκτιστου Καισαρείας. Όταν η σύγχυση στην Αλεξάνδρεια σταμάτησε, ο Δημήτριος ανακάλεσε τον Ωριγένη, πιθανώς το 216.
Από τη δραστηριότητά του Ωριγένη κατά τη διάρκεια της επόμενης δεκαετίας λίγα είναι γνωστά, αλλά αφιερώθηκαν προφανώς στη διδασκαλία και το γράψιμο. Το τελευταίο έγινε ευκολότερο με τη βοήθεια του Αμβρόσιου, ο οποίος του παρείχε επτά στενογράφους για υπαγόρευση πολλούς γραφείς για να ετοιμάζουν τα αντίγραφα και διάφορα κορίτσια για να πολλαπλασιάζουν αυτά τα αντίγραφα. Κατά παράκληση του Αμβρόσιου άρχισε έναν εκτενή σχολιασμό της Βίβλου, αρχίζοντας με τον Ιωάννη. Συνέχισε με τη Γένεση, τους Ψαλμούς και τους Θρήνους, εκτός από τις συνοπτικές εξηγήσεις των επιλεγμένων κειμένων (που διαμορφώνουν τα δέκα βιβλία του, τους Στρωματείς). Έγραψε επίσης δύο βιβλία για την Ανάσταση και το έργο του Περί των Πρώτων Αρχών.
Περίπου 230 ο Ωριγένης έκανε ένα ταξίδι, που επρόκειτο να τον αναγκάσει να σταματήσει το έργο του στην Αλεξάνδρεια για τα επόμενα χρόνια της ζωής του. Όντας στην Ελλάδα, σε κάποια εκκλησιαστική αποστολή, έκανε μια επίσκεψη στην Καισάρεια, όπου χειροτονήθηκε πρεσβύτερος. Ο Δημήτριος, που θεώρησε αυτή την πράξη ως παράβαση των δικαιωμάτων του, εξαγριώθηκε όχι μόνο γιατί ο Ωριγένης ήταν υπό την αρμοδιότητά του, αλλά και γιατί ο Δημήτριος ήταν ο πρώτος που εισήγαγε την επισκοπική χειροτονία στην Αίγυπτο. Συγκάλεσε, λοιπόν, επισκοπική σύνοδο, η οποία κήρυξε τη χειροτονία του άκυρη και εξόρισε τον Ωριγένη από την Αλεξάνδρεια το 231.
Ο Ωριγένης έφυγε από την Αλεξάνδρεια και εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Καισάρεια. Ακολούθησε μια σειρά από κατηγορίες εναντίον του, που φαίνεται ότι προέρχονταν από την Αλεξάνδρεια, είτε για τον ευνουχισμό του (έγκλημα, σύμφωνα με το ρωμαϊκό δίκαιο) είτε για την ετεροδοξία του. Ωστόσο, όλα αυτά μόνον η Ρώμη τα πρόσεξε. Η Παλαιστίνη, η Φοινίκη, η Αραβία και η Αχαΐα δεν έδωσαν καμία προσοχή στις κατηγορίες. Στην Αλεξάνδρεια ο Ηρακλάς τέθηκε επικεφαλής του σχολείου του Ωριγένη και σύντομα, μετά το θάνατο του Δημήτριου, έγινε επίσκοπος. Στην Καισάρεια ο Ωριγένης έγινε δεκτός, ενώ φιλοξενήθηκε επίσης στην Καππαδοκία και την Αντιόχεια. Αγαπήθηκε πολύ από τους μαθητές του για τα κηρύγματα, τη διαλεκτική, τη φυσική, την ηθική και τη μεταφυσική του, θέτοντας κατά συνέπεια τα θεμέλιά του για το θέμα της θεολογίας. Προσπάθησε να καταγράψει την επιστήμη από τη χριστιανική άποψη και να ανυψώσει τον Χριστιανισμό σε μια κοσμική θεωρία συμβατή με τον Ελληνισμό.
Λίγα είναι γνωστά για τα τελευταία είκοσι χρόνια της ζωής του Ωριγένη. Κήρυττε τακτικά τις Τετάρτες και τις Παρασκευές και αργότερα καθημερινά. Προφανώς ανέπτυξε μια εξαιρετική λογοτεχνική παραγωγικότητα, ενώ τα περιστασιακά ταξίδια του γίνονταν κυρίως για λόγους έρευνας. Κατά τη διάρκεια των διωγμό του Δέκιου το 249/250 συνελήφθη, φυλακίστηκε, βασανίσθηκε σκληρά δίχως να λυγίσει. Προφανώς τα βασανιστήρια τον κατέβαλαν ιδιαίτερα και τον οδήγησαν τελικά στο θάνατο. Σύμφωνα με την παράδοση ο θάνατος και η ταφή του έγιναν στην Τύρο ή, σύμφωνα με άλλη εκδοχή, στην Καισάρεια της Παλαιστίνης.

Το συγγραφικό έργο

Σύμφωνα με τον Επιφάνειο, ο Ωριγένης έγραψε περίπου 6.000 έργα (ή κεφάλαια). Ένας κατάλογος δόθηκε από τον Ευσέβιο στη χαμένη ζωή του Πάμφιλου, η οποία ήταν γνωστή προφανώς στον Ιερώνυμο. Τα έργα του χωρίζονται σε τέσσερις κατηγορίες: κριτική κειμένων, εξήγηση συστηματική, πρακτική και απολογητική θεολογία και επιστολές, εκτός από ορισμένα ψευδεπίγραφα. Το σημαντικότερο έργο του Ωριγένη στην κριτική κειμένων ήταν το έργο Εξαπλά, μια πολύτομη και πολυγλωσσική έκδοση των Εβραϊκών Γραφών. Τα εξηγητικά έργα του Ωριγένη χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες:  τα σχόλια ή συνοπτικές περιλήψεις της έννοιας των δύσκολων εδαφίων, τις ομιλίες ή κηρύγματα και τα "βιβλία" ή σχόλια υπό την ακριβή έννοια του όρου. Οι Ομιλίες για όλη σχεδόν τη Βίβλο που γράφτηκαν από αυτόν τον μεγάλο δάσκαλο, είναι στην πραγματικότητα το απόσταγμα μιας εξηντάχρονης πορείας κατήχησης. Είναι πιθανό ότι Ωριγένης δεν έδωσε καμία προσοχή στην εποπτεία της δημοσίευσης των ομιλιών του, γεγονός που ερμηνεύει εν μέρει τα πολυάριθμα λάθη της υπαγόρευσης. Η εξήγηση των ομιλιών ήταν απλούστερη από αυτή των επιστημονικών σχολίων, αλλά εντούτοις απαιτούσε κάποιο βαθμό νοημοσύνης από μέρους του ακροατηρίου. Ο κύριος στόχος του Ωριγένη ήταν η πρακτική έκθεση του κειμένου, στίχο προς στίχο. Αυτό ήταν ακριβώς που τον οδήγησε στην επιδίωξη βαθύτερων εννοιών σε άγονα και ξερά βιβλία όπως οι Αριθμοί και το Λευϊτικόν. Τώρα, αν τα κηρύγματά του ακολουθούσαν κάποια χρονολογική σειρά ή συλλέχθηκαν από διάφορες σειρές, μας είναι άγνωστο. Το αντικείμενο των σχολίων του Ωριγένη ήταν να δοθεί μια εξήγηση που στόχευε στη βαθύτερη, κρυμμένη πνευματική αλήθεια. Συγχρόνως, δεν παραμέλησε το φιλολογικό, το γεωγραφικό, το ιστορικό, ούτε το αρχαιογνωστικό υλικό, στο οποίο αφιέρωσε πολυάριθμα ερμηνευτικά σχόλια. Μεταξύ των συστηματικών, πρακτικών και απολογητικών έργων του Ωριγένη, ιδιαίτερη αναφορά χρειάζεται το έργο του Περί των Πρώτων Αρχών, μια πραγματεία που γράφτηκε  πιθανώς για τους προχωρημένους μαθητές του στην Αλεξάνδρεια, ίσως μεταξύ του 212 και του 215. Έφθασε ως εμάς μόνο ως ελεύθερη μετάφραση του Ρουφίνου, εκτός από σπαράγματα του 3ου και 4ου βιβλίου του. Μετά από την εξορία του στην Καισάρεια, ο Ωριγένης έγραψε τα Περί Προσευχής, Περί Μαρτυρίου και Κατά Κέλσου, με αριστοτεχνική επιχειρηματολογία και διαλεκτική δύναμη.

Θεολογικές απόψεις

Αλεξάνδρεια (185, ο πατήρ ― μάρτυς Λεωνίδης). Χαλκέντερος και «Αδαμάντιος». Κατηχητική Σχολή της Αλεξάνδρειας (δίωξη υπό επισκόπου Αλεξανδρείας Δημητρίου), νέα Σχολή (Καισάρεια Παλαιστίνης).
Εμμονή στο βαπτιστήριο σύμβολο, δηλ. τον «κανόνα της Εκκλησίας» (regula Ecclesiae), που συνιστά αλληλοεμπεριχώρηση Αγ. Γραφής και Αποστολικής Παράδοσης, αν και, κατά την Αλεξανδρινή Παράδοση, το βάρος πέφτει στην Αγ. Γραφή, η οποία ερμηνεύεται τριπλά: σωματικά (ιστορικογραμματικά), ψυχικά (ηθικά) και πνευματικά (αλληγορικά). Όλα, πρόσωπα και πράγματα, έχουν, σύμφωνα με τις Πλατωνικές απόψεις, διπλή όψη: 
α) σωματική / αισθητή (ορατή) ― υλική (για το απλοϊκό πλήθος ― νήπιους)
και
β) πνευματική / αόρατη ― μυστική (για τους τέλειους, πνευματικούς).
Οι πρώτοι (Λωτ), τρεφόμενοι με «γάλα» και «άρτο», στηρίζονται στην άλογη και ψιλή πίστη, και παραμένουν έξω από το άδυτο (εβραϊκός λαός), ενώ οι δεύτεροι (Αβραάμ), τρεφόμενοι με «κρέας» και «οίνο», στηρίζονται στη γνώση / Θ. Αποκαλύψεις (πρβλ. Θεοτόκος) και εισέρχονται στο άδυτο των Θείων μυστηρίων (Ααρών και Αρχ-ιερείς).
Ο Θεός είναι Φως, Μονάς και Ενάς, ακατάληπτος και ακατανόητος (κατά των: Κέλσου, Ευνόμιου, Βαρλαάμ). Ο Πατήρ, ως αγέννητος και «αυτόθεος», κατ’ ανάγκη «αεί γεννά» τον Υιό (Παροιμ. 8, 25, Πλωτίνος), όπως το ύδωρ τον ατμό ή το φως την ακτίνα. Ο Ωριγένης, σύμφωνα με τη νεοπλατωνική θεωρία των απορροών, δέχεται ένα είδος «υποταγής» (Subordinationismus), θεωρώντας τον Υιό ως «ατμίδα» (Vapor) τής δυνάμεως τού Πατρός και «απόρροια» της παντοκρατορικής Του δόξας: «Ημείς μεν τοι γε τρεις υποστάσεις πειθόμενοι τυγχάνειν, τον Πατέρα και τον Υιόν και το Άγιον Πνεύμα, και αγέννητον μηδέν έτερον του Πατρός είναι πιστεύοντες». Η ενέργεια τού Πατρός κατευθύνεται προς όλα τα όντα, τού Υιού προς μόνο τα λογικά και τού Αγ. Πνεύματος προς μόνο τους (αληθείς) Χριστιανούς (πνευματικούς). Ο Χριστός ως Θεάνθρωπος [1] ενώνει μέσα Του τις δυο φύσεις (Θεία και ανθρώπινη), κατά το παράδειγμα του πυρακτωμένου σιδήρου. Το σώμα Του διέθετε ένα είδος υπερφυσικής ποιότητας, μεταβαλλόμενο κατά τη βούλησή Του (Δοκητισμός). Μετά την Ανάστασή Του αρχίζει η θεοποίηση της ανθρωπότητας του Κυρίου, κατά ένα είδος ανάχυσης (απορρόφησης) της ανθρώπινης φύσης μέσα στη Θεία (πανθεϊστική αντίληψη). Έτσι ο Σωτήρ παρίσταται: α) ως διδάσκαλος και νομοθέτης της ανθρωπότητας (ηθική θεωρία της απολύτρωσης), β) ως Αρχιερεύς ― (εξ)ιλαστήριο θύμα (αντιπροσωπευτική η θυσία του Χριστού, προσφέροντας το σώμα του στο Θ. Πατέρα) [πραγματική θεωρία της απολύτρωσης] [2] και γ) ως «αντίλυτρον» της ψυχής του στο Σατανά (περί δικαιωμάτων του Σατανά θεωρία της απολύτρωσης).
Λόγω της αιώνιας δημιουργικής δραστηριότητας του Θεού υπάρχει η «απ’ αιώνος» δημιουργία (των αόρατων «νοητών», αν και όχι απόλυτα άϋλων / ασώματων, αλλά λεπτών και αιθέριων, όντων) και η έγχρονη δημιουργία (του ορατού φυσικού κόσμου), που, λόγω του προκόσμιου (και όχι προπατορικού) αμαρτήματος, έγινε τόπος τιμωρίας και καθάρσεως των νόων. Προ του παρόντος κόσμου υπήρχαν άλλοι και μετά από αυτόν θα επακολουθήσουν άλλοι (Γνωστικισμός). Ως δημιουργικό όργανο χρησιμοποίησε ο Θεός το Λόγο, «δι’ ού τα πάντα εγένετο». Αρχικά, ο Θεός δημιούργησε μέγα αριθμό πνευματικών όντων, που ήταν λογικά και ελεύθερα. Κάνοντας κακή χρήση της ελευθερίας τους (η δυνατότητα της ελευθερίας αποτελεί την ένδειξη του δημιουργημένου) τα Πνεύματα στερήθηκαν το αγαθό και εξέπεσαν (ανάλογα με το βαθμό της αμαρτίας τους) σε τρεις καταστάσεις: α) στα ουράνια / αιθέρια (ήλιος, σελήνη, αστέρες) σώματα (οι Άγγελοι), β) στις ψυχές των ανθρώπων (δια αποψύξεως), και γ) στα σκοτεινά και δύσμορφα σώματα (δαίμονες). Ο άνθρωπος δεν εμφανίστηκε ως τέτοιος αρχικά πάνω στη γη, αλλά είχε ως πνεύμα μια προγενέστερη ζωή στους ουρανούς λόγω, όμως, της Πτώσεώς του εξέπεσε (ενσαρκωμένος σε υλικό σώμα) σ’ αυτή τη γη. έτσι, μέσα στους δερμάτινους χιτώνες κλείστηκαν οι ανθρώπινες ψυχές.
Η Εκκλησία, όντας σε πνευματικό σύνδεσμο με την επουράνια, είναι αγία. Την αληθινή Εκκλησία απαρτίζει μόνο το σύνολο πάντων των αγίων. Οι επίσκοποι θεωρητικώς πρέπει να είναι άγιοι. Στην πραγματικότητα όμως πολλοί από αυτούς είναι ανάξιοι. Τους ανάξιους κληρικούς ο Ωριγένης παραβάλλει προς τους Φαρισαίους. Ο λαός ― «λαϊκοί» (πνευματικοί και  σαρκικοί) ― φέρει την καθολική ιεροσύνη. Με έξι φάρμακα μπορεί να επιτευχθεί η μετάνοια: μαρτύριο, ελεημοσύνη, συγγνώμη, ζήλος για τη μεταστροφή των αμαρτωλών, αγάπη προς το Θεό και εκκλησιαστική μετάνοια (είτε ατομικά, είτε δημόσια). Υπάρχουν «βαριά» ― θανάσιμα αμαρτήματα (ειδωλολατρία, μοιχεία, πορνεία, φόνος), που συγχωρούνται για μία μόνο φορά μετά το βάπτισμα, και μη θανάσιμα αμαρτήματα. Συγχώρηση μπορούν να παράσχουν μόνο οι άγιοι (Πνευματικοί), είτε Κληρικοί, είτε λαϊκοί είναι αυτοί.
Ο Ωριγένης, παρά το ότι καταπολέμησε τις θεωρίες του Χιλιασμού και της μετενσωμάτωσης των ψυχών, δέχτηκε την αποκατάσταση των πάντων [3] (ακόμη και του Σατανά) κατόπιν μακράς και βαθμιαίας καθάρσεως (πρβλ. συνειδησιακό «καθάρσιο πυρ»). Ο Ωριγένης (και ως πρόσωπο και ως διδασκαλία) καταδικάστηκε αλλεπάλληλα ἀπό τούς: Επιφάνιο [4] και Θεόφιλο Αλεξανδρείας (400), «Δέκα αναθεματισμούς» Ιουστινιανού (543), «Δέκα πέντε αναθεματισμούς» (553), Ε’ Οικουμενική Σύνοδο (που καταδίκασε μαζί και τον χριστιανό Μυστικιστή Ευάγριο Ποντικό [5]).
[1] Πρώτος ο Ωριγένης χρησιμοποιεί αυτό τον όρο.
[2] Ο Ωριγένης ήταν οπαδός της εμπροϋπόθετης θεωρίας περί της Σαρκώσεως του Λόγου (αν, δηλ., ο άνθρωπος δεν αμάρτανε, ο Λόγος δεν θα σαρκωνόταν).
[3] Βλ. Α. Ν ι κ ο λ α ΐ δ η, Εξηγήσεις και Παρεξηγήσεις, σ. 220-222. Δίδυμος ὁ Τυφλός δεχόταν ὁμοίως τήν προῢπαρξη τῶν ψυχῶν καί τήν ἀποκατάσταση τῶν πάντων, ἐνῶ ὁ Γρηγόριος Νύσσης τήν ἀποκατάσταση.
[4] Ὁ Ἐπιφάνιος, σφοδρός ἀντιωριγενιστής, στράφηκε μαζί μέ τούς Ἱερώνυμο καί Ἀναστάσιο Α' (πάπα Ρώμης) ἐναντίον τῶν ὠριγενιστῶν Ἰωάννη Ἱεροσολύμων καί Ρουφίνου (Β' φάση ὠριγενιστικῶν ἐρίδων).
[5] Ἀκολουθώντας τόν Εὐάγριο, ὁ μονοφυσίτης μοναχός Στέφανος δίδαξε μιά αἱρετική Θεοσοφία, σύμφωνα μέ τήν ὁποία ὅλοι, ἀκόμα καί οἱ καταδικασμένοι στήν Κόλαση, θά συμπεριλαμβάνονταν τελικά στή Θεία φύση τοῦ Χριστοῦ (ἰσόχριστοι), διαθέτοντας ἕνα οὐράνιο (αἰθέριο) φωτεινό σῶμα μέ σφαιροειδές σχῆμα· ἄλλοι, πάλι, ἀπ' αὐτούς δέχονταν ὅτι ἡ ψυχή τοῦ Χριστοῦ ἦταν τό πρῶτο δημιούργημα (πρωτοκτιστῖτες) τοῦ Θεοῦ (Γ' φάση ὠριγενιστικῶν ἐρίδων). Πρβλ. Β. Σ τ α υ ρ ί δ ο υ, Αἱ ὠριγενιστικαί ἔριδες, Ἀθῆναι 1958 (ἀνάτυπο Θεολογια).

Ο Λόγος και η Κοσμολογία

Η δραστηριότητα του Λόγου έγινε αντιληπτή από τον Ωριγένη ως παγκόσμια ψυχή, σύμφωνα με το πλατωνικό παράδειγμα. Είναι ένα θεωρητικό σημείο στο οποίο ο Θεός αποκαλύπτει την παντοδυναμία του. Η πρώτη δημιουργική πράξη του ήταν το θείο πνεύμα, ως ανεξάρτητη ύπαρξη. Οι επιμέρους αντανακλάσεις του Λόγου είναι τα δημιουργημένα λογικά όντα, τα οποία πρέπει να επανέλθουν στο δρόμο της θέωσης. Ωστόσο, ακόμη και στην τελειότητά τους δεν μπορούν να φτάσουν στα ύψιστα επίπεδα του Λόγου ή του Θεού.
Τα λογοϊκά αρχέτυπα, αιώνια δημιουργικά, διαμορφώνουν μια ατελείωτη σειρά πεπερασμένων, κατανοητών κόσμων, οι οποίοι είναι αμοιβαία εναλλακτικοί. Συνδυάζοντας το στωικό δόγμα ενός κόσμου χωρίς έναρξη, συνέλαβε τον ορατό κόσμο ως στάδια μιας αιώνιας κοσμικής διαδικασίας, παρέχοντας επίσης μια εξήγηση της ποικιλομορφίας των ανθρώπινων τυχών, των ανταμοιβών και των τιμωριών. Ο υλικός κόσμος, που δεν είχε πρώτα καμία θέση σε αυτήν την αιώνια πνευματική πρόοδο, οφειλόταν στην πτώση των πνευμάτων από το Θεό. Ο απώτερος στόχος του Θεού στη δημιουργία της ύλης εκ του μη όντος δεν ήταν τιμωρία, αλλά τα πεπτωκότα πνεύματα. Η παραμονή του ανθρώπου στην ύλη είναι παροδική και φευγαλέα, αλλά η υψηλότερη φύση του διαμορφώνεται στην εικόνα του δημιουργού.
Η ψυχή διαιρείται σε λογική και παράλογη. Η τελευταία είναι υλική και παροδική, ενώ η πρώτη είναι άυλη και ασώματη και κατέχει την ελευθερία της θέλησης και τη δύναμη της επανύψωσης σε μια αγνότερη μορφή ζωής. Η ισχυρή ηθική θέση αυτής της κοσμικής διαδικασίας δεν μπορεί να παραμείνει απαρατήρητη. Η επιστροφή στην αρχική ύπαρξη μέσω του θείου λόγου είναι το αντικείμενο ολόκληρης της κοσμικής διαδικασίας. Μέσω των κόσμων που ακολουθούν ο ένας τον άλλον στην αιώνια διαδοχή, τα πνεύματα είναι σε θέση να επιστρέψουν στον παράδεισο.

Χριστολογία και Εσχατολογία

Το αποκορύφωμα αυτής της βαθμιαίας αποκάλυψης είναι η καθολική αποκάλυψη του Χριστού. Στο Χριστό ο Θεός εμφανίστηκε ως πατέρας. Η ενσάρκωση του Λόγου ήταν μια απαραίτητη διαδικασία, προκειμένου να γίνει καταληπτός από την αισθητήρια φύση του ενσαρκωμένου ανθρώπου. Σε διαφορετική περίπτωση ο Λόγος θα παρέμενε ένα μυστήριο, το οποίο θα μπορούσε να ερμηνευθεί αναλογικά μόνον στους Αγίους και φυσικά ο Ωριγένης δε θα μπορούσε καν να τον σχολιάσει. Όσον αφορά στο θνητό σώμα του Χριστού, ο Ωριγένης διατυπώνει την άποψη –άποψη που πιθανώς προσεγγίζει το Δοκητισμό- πως μετασχηματίστηκε από το Θεό σε ένα αιθερικό και θείο σώμα. Αργότερα βέβαια δηλώνει πως η υλική φύση του κόσμου είναι μόνο ένα επεισόδιο στην πνευματική διαδικασία της ανάπτυξης, το τέλος της οποίας πρέπει να είναι η εκμηδένιση της ύλης και η επιστροφή στο Θεό. Σε ό,τι αφορά στο δόγμα της ανάστασης του σώματος υποστηρίζει την ερμηνεία ότι ο Λόγος διατηρεί την ενότητα της ανθρώπινης ύπαρξης αλλάζοντας το σώμα σε νέες μορφές, συντηρώντας κατά συνέπεια τη μοναδικότητα και την ταυτότητα της προσωπικότητας σε αρμονία με την αρχή μιας ατελείωτης κοσμικής διαδικασίας. Η αντίληψη του Ωριγένη για το Λόγο του επέτρεψε να μην κάνει καμία συγκεκριμένη δήλωση για το λυτρωτικό έργο του Ιησού. Δεδομένου ότι η αμαρτία είναι μόνον αρνητική, ως έλλειψη καθαρής γνώσης, η δραστηριότητα του Ιησού ήταν ουσιαστικά παράδειγμα και οδηγία, και η ανθρώπινη ζωή του ήταν μόνο τυχαία, αντιπαραβαλλόμενη με την αιώνια κοσμική δραστηριότητα του Λόγου. Ο Ωριγένης θεώρησε το θάνατο του Ιησού ως θυσία, παραλληλίζοντάς τον με άλλες αυτοθυσιαστικές πράξεις για το γενικό αγαθό. Φυσικά, σε αυτό το σημείο η συμφωνία του Ωριγένη με τις δογματικές διδασκαλίες της εκκλησίας ήταν μόνο επιφανειακή.
Η εξιδανικευτική τάση του να θεωρεί το πνεύμα ως τη μόνη πραγματική ύπαρξη είναι θεμελιώδης σε ολόκληρο το σύστημά του και τον οδήγησε για να καταπολεμήσει τις εκκλησιαστικές παραδόσεις περί κόλασης και παράδεισου. Η άποψή του στόχευε σε έναν προοδευτικό εξαγνισμό των ψυχών, έτσι ώστε να αντικρίσουν το Θεό τους πρόσωπο με πρόσωπο και να ενωθούν πλήρως μαζί Του. Τα μέσα για την επίτευξη αυτού του τέλους, αυτής της εσχατιάς, περιγράφηκαν από τον Ωριγένη με αρκετούς διαφορετικούς τρόπους, ο σημαντικότερος των οποίων ήταν η πλατωνική έννοια της εξαγνιστικής πυράς που καθαρίζει τον κόσμο του κακού και οδηγεί στην κοσμική ανανέωση. Σε μια περαιτέρω πνευματοποίηση της ιδέας ο Ωριγένης θα αποκαλέσει το Θεό αναλωτική πυρά. Καθώς οι ψυχές απελευθερώνονται από την αμαρτία και την άγνοια, ο υλικός κόσμος θα αναλωθεί μέσα από αμέτρητους αιώνες και στην έσχατη στιγμή ο Θεός θα βρεθεί μέσα σε όλα, ενώ οι κόσμοι και τα πνεύματα θα επιστρέψουν εις γνώσιν Θεού.
Επίσης η τάση του να θεωρεί το πνεύμα ως τη μόνη πραγματική ύπαρξη τον οδήγησε να καταπολεμήσει τις χιλιαστικές αντιλήψεις της εποχής του για μια χιλιετή επίγεια βασιλεία του Χριστού, απορρίπτοντας την κυριολεκτική απόδοση των χωρίων 20-21 της Αποκάλυψης, και δίνοντας σ' αυτά μια μεταφορική ερμηνεία, ώστε να αναφέρεται ως ο ισχυρότερος πολέμιος του Χιλιασμού.

Η υπεράσπιση του Ωριγένη

Όπως αναφέρθηκε, ο Ωριγένης καταδικάστηκε κατά την Ε΄ οικουμενική σύνοδο το 553 μ.Χ. και τα έργα του έπαυσαν να μελετώνται. Σε ολόκληρη την χιλιετή Βυζαντινή περίοδο, ελάχιστος λόγος γίνεται για τον Αλεξανδρινό θεολόγο, λόγω της υφιστάμενης καταδίκης του. Εν τούτοις από τον 19ο και κυρίως κατά τον 20ό αιώνα άρχισε να αναζωπυρώνεται το θεολογικό ενδιαφέρον για τον Ωριγένη, σε ολόκληρο τον κόσμο. Τα τελευταία 40 χρόνια πραγματοποιείται κάθε 4 χρόνια διεθνές συνέδριο (Origeniana). 
Εκτός από τη μελέτη και διερεύνηση της θεολογικής και εσωτερικής διδασκαλίας του, έχει γίνει προσπάθεια και για την αποκατάσταση του Ωριγένη από τις δύο μεγαλύτερες κατηγορίες που τον βαραίνουν, δηλαδή το ότι αυτοευνουχίστηκε και το ότι καταδικάστηκε σαν αιρετικός.
Α) Η φήμη του αυτοευνουχισμού.
Μερικοί νεώτεροι ερευνητές, μελετώντας τα ιστορικά δεδομένα, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι δεν είναι δυνατόν ο Ωριγένης να έχει κάνει αυτοευνουχισμό, όπως γενικά πιστεύεται σήμερα. Το συμπέρασμα αυτό βασίζεται σε τρία σημαντικά στοιχεία:
1) Ο Ωριγένης χειροτονήθηκε πρεσβύτερος σε ανδρική ηλικία. Αυτό όμως δεν θα μπορούσε να συμβεί εάν ήταν ευνουχισμένος, διότι οι Αποστολικοί Κανόνες απαγόρευαν αυστηρά να χειροτονούνται ως κληρικοί οι ευνούχοι. 
2) Η φήμη περί αυτοευνουχισμού ξεκίνησε από την φράση του Ευσέβιου ότι ο Ωριγένης «παρακινήθηκε να επιτελέσει με έργα την σωτήρια ρήση», (Ευσεβίου, Εκκλησιαστική Ισορία, κεφ. ΣΤ΄ 8). Εν τούτοις ούτε ο Ευσέβιος, ούτε κάποιος άλλος από τους αρχαίους συγγραφείς αναφέρεται ρητά σε πράξη «αυτοευνουχισμού». Εάν αυτή είχε συμβεί πραγματικά, τότε ασφαλώς θα την ανέφεραν άμεσα οι εχθροί και κατήγοροι του Ωριγένη, οι λεγόμενοι αντιωριγενιστές και θα την χρησιμοποιούσαν σαν όπλο εναντίον του. Η πρώτη ρητή αναφορά αυτής της φήμης γίνεται στο «Χρονικόν» του Ιωάννου Ζωναρά κατά τον ΙΒ΄ αιώνα, δηλαδή περίπου 900 χρόνια μετά τον θάνατό του.
3) Ο ίδιος ο Ωριγένης, στην εκτενή ανάλυση του επίμαχου εδαφίου (Ματθ. 19,12), καταφέρεται εντονότατα εναντίον των αυτοευνουχισθέντων, κατηγορώντας αμείλικτα την πράξη αυτή.  Ασφαλώς, όμως, δεν θα μιλούσε τόσο έντονα εναντίον τους, εάν και ό ίδιος είχε διαπράξει το ίδιο σφάλμα.
Β) Η καταδίκη του Ωριγένη.
Μετά τον θάνατο του Ωριγένη, το έτος 253, δημιουργήθηκαν μέσα στην Εκκλησία δύο αντίθετα ρεύματα, ήτοι εκείνων που τον θαύμαζαν και μελετούσαν συστηματικά τα έργα του (οι ωριγενιστές), και εκείνων που απέρριπταν τις διδασκαλίες του (οι αντιωριγενιστές).
Μεταξύ των δύο παρατάξεων έλαβαν χώρα αρκετές συγκρούσεις, οι λεγόμενες «ωριγενιστικές έριδες», μία αντιπαράθεση που επικράτησε μέχρι τον ΣΤ΄ αιώνα. 
Αρχικά αμφισβητήθηκε η περί ψυχής και περί αναστάσεως διδασκαλία του Ωριγένη από τον Πέτρο Α’ Αλεξανδρείας και τον Μεθόδιο Ολύμπου στα τέλη του Γ’ αιώνα. Η απήχηση της διδασκαλίας του Ωριγένη στους μετριοπαθείς αρειανόφρονους με κύριο εκφραστή τον Ευσέβιο Καισαρείας της Παλαιστίνης και τους συν αυτώ επισκόπους, στα μέσα του Δ’ αιώνα, οδήγησε σε νέα αμφισβήτηση της εν λόγω διδασκαλίας. Η αρχικά μετριοπαθής αντιμετώπιση του ωριγενισμού οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι ακόμα και οι αντιωριγενιστές χρησιμοποιούν εκλεκτικά τα έργα του Ωριγένη ως σημαντική πηγή ερμηνευτικής και θεολογικής αναφοράς, παρά τις ξεκάθαρες επιφυλάξεις που διατύπωναν για συγκεκριμένες θεωρίες του. Οι αντιθέσεις αυτές δημιούργησαν νέες έντονες διαμάχες ανάμεσα στους ωριγενιστές μοναχούς της ερήμου της Νιτρίας και στους αντιωριγενιστές μοναχούς της Σκήτεως στην Αίγυπτο, που οδήγησαν τις δύο ομάδες στη διατύπωση ακραίων θεολογικών τοποθετήσεων. Οι ωριγενιστικές θέσεις βρήκαν απήχηση και στις μοναστικές κοινότητες της Παλαιστίνης λόγω των στοιχείων εσωτερισμού που εμπεριείχαν, γεγονός που έδωσε νέα ώθηση στη θεολογική αντιπαράθεση. Κύριοι εκφραστές της πολεμικής εναντίον του ωριγενισμού αναδεικνύονται ο Μάρκελλος Αγκύρας, ο μοναχός Ατάρβιος, ο Επιφάνιος Κωνσταντίας Κύπρου και ο Θεόφιλος Αλεξανδρείας. Μάλιστα ο τελευταίος συγκρότησε στην Αλεξάνδρεια το 400 μ.Χ. Σύνοδο που καταδικάζει τις ωριγενιστικές θέσεις. Την ίδια περίοδο η συμμετοχή στη διαμάχη των λατίνων Ρουφίνου (ωριγενιστής) και Ιερωνύμου (αντιωριγενιστής) μετέφερε αναπόφευκτα τις συνέπειες και στη Δυτική χριστιανοσύνη. Στις αρχές του Ε’ αιώνα έστω και αν η υπόθεση του ωριγενισμού δεν βρίσκεται στο θεολογικό προσκήνιο, το οποίο μονοπωλείται από τις Χριστολογικές έριδες, εντούτοις οδηγεί σε κρίση τους θρόνους της Κωνσταντινουπόλεως και της Αλεξάνδρειας. 
Μετά από μια περίοδο ύφεσης οι ωριγενιστικές έριδες ξαναέρχονται στο επίκεντρο των θεολογικών ζυμώσεων στις αρχές του ΣΤ’ αιώνα. Τη συγκεκριμένη περίοδο ο θρόνος των Ιεροσολύμων απηχεί τις θέσεις της πανίσχυρης ομάδας των ωριγενιστών μοναχών της Παλαιστίνης και οι μοναχοί Λεόντιος Βυζάντιος ή Ιεροσολυμίτης, Θεόδωρος Ασκιδάς και Δομετιανός μεταβαίνουν στην Κωνσταντινούπολη για να πετύχουν την αποκατάσταση των ιδεών του Ωριγένη. Μάλιστα ο μοναχός Θεόδωρος εκλέγεται μητροπολίτης Καισαρείας της Καππαδοκίας και ο Διομετιανός εκλέγεται επίσκοπος Αγκύρας με τη βοήθεια του πανίσχυρου ωριγενιστή πρεσβυτέρου Ευσέβιου, κειμηλιάρχου της εν Κωνσταντινουπόλει Εκκλησίας, και συμβούλου του αυτοκράτορα Ιουστινιανού. Η θεώρηση του Ωριγένη απασχολούσε κυρίως τους ασκητές της Παλαιστίνης, οι οποίοι και βρέθηκαν σε δύο αντίπαλες παρατάξεις, οι μεν ωριγενιστές με επίκεντρο τη Νέα Λαύρα και οι αντιωριγενιστές με σημείο αναφοράς τη Μεγάλη Λαύρα. Η ενεργοποίηση και εμπλοκή πλειάδας εκκλησιαστικών ταγών κατά του ωριγενισμού, όπως του πατριάρχη Αντιοχείας Εφραιμίου, του πατριάρχη Ιεροσολύμων Πέτρου, του Πατριάρχη Αλεξανδρείας Ζωίλου, του πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Μηνά, του παπικού αποκρισιάριου Πελάγιου, του ηγουμένου Σάββα της ομώνυμης μονής της Παλαιστίνης αποδεικνύει τη γεωγραφική έκταση των ωριγενιστικών ερίδων. Η εκρηκτική κατάσταση που ακουμπούσε πλέον το σύνολο της εκκλησιαστικής πραγματικότητας οδήγησε τον Ιουστινιανό στο να αναζητήσει φόρμουλες προσέγγισης και να επινοήσει λύσεις με κύρια χαρακτηριστικά άλλοτε τις διαδικασίες πελατειακών εξυπηρετήσεων και άλλοτε την επίδειξη αυτοκρατορικής πυγμής. 
Το έτος 553 ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός συγκάλεσε την Ε΄ οικουμενική σύνοδο με σκοπό να εξετάσει ένα άλλο θέμα (τα λεγόμενα «Τρία Κεφάλαια»), το οποίο δεν είχε καμία σχέση με τον Ωριγένη. Μετά την έκδοση της απόφασης για τα «Τρία Κεφάλαια», ο Ιουστινιανός έστειλε ένα γράμμα στη σύνοδο, με το οποίο ζητούσε κατηγορηματικά να καταδικάσουν και την διδασκαλία του Ωριγένη.
Ο σκοπός αυτής της ενέργειας του Ιουστινιανού ήταν να σταματήσουν οι ωριγενιστικές έριδες, όπως πράγματι σταμάτησαν μετά την απόφαση αυτή. Αρκετά από τα μέλη της συνόδου ήσαν ωριγενιστές και αντέδρασαν έντονα στην λήψη τέτοιας απόφασης. Όμως η πλειοψηφία των μελών ήσαν αντιωριγενιστές και με την υποστήριξη της ισχυρής αυτοκρατορικής εξουσίας εξέδωσαν 15 «αναθεματισμούς» κατά της διδασκαλίας του Ωριγένη.