google/wiki40b huggingface dataset:
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Φθιωτιδοφωκίδας 1979–80

Το πρωτάθλημα της Α΄ Κατηγορίας της Ε.Π.Σ. Φθιωτιδοφωκίδας/Ευρυτανίας της περιόδου 1979-80 διεξήχθη με τη συμμετοχή 15 ομάδων εκ των οποίων οι 13 προέρχονταν από τη Φθιώτιδα (Παλλαμιακή, Δάφνη Λιβανάτων, Λάρυμνα, Άρης Αγίου Κωνσταντίνου, Οπούντιος Μαρτίνου, Αχιλλέας Δομοκού, Α.Ο. Αταλάντη, Παμμωλιακός, Καμένα Βούρλα, Α.Ο. Στυλίδα, Αγρότης Λιανοκλαδίου, Α.Σ. Κηφισσός, Παγκρατιακός), μια από τη Φωκίδα (Α.Σ. Αστέρας Ιτέας) και μια από την Ευρυτανία (Βελούχι Καρπενησίου). Τον τίτλο διεκδίκησαν η Παλλαμιακή, η Δάφνη και μέχρις ενός σημείου ο Άρης Α.Κ. με τη Λάρυμνα. Η τελευταία είχε μια απρόσμενη απώλεια, στην αρχή του πρωταθλήματος, όταν αρκετοί ποδοσφαιριστές της τραυματίσθηκαν κατά το πολύνεκρο ατύχημα που σημειώθηκε στις εγκαταστάσεις του εργοστασίου "ΛΑΡΚΟ" που έδρευε στην πόλη.

Η εξέλιξη του πρωταθλήματος

Μετά τα πρώτα παιχνίδια ξεχώρισαν οι προαναφερόμενες 3-4 ομάδες, με την Παλλαμιακή να τερματίζει στην πρώτη θέση με 23 βαθμούς στο τέλος του α΄γύρου, ακολουθούμενη από τους αντιπάλους της Άρη και Δάφνη (21 β.), οι οποίοι όμως είχαν ένα ματς περισσότερο.
Την 21η αγωνιστική η Δάφνη έπιασε στην κορυφή την Παλλαμιακή (πάντα με ένα παιχνίδι περισσότερο), αλλά την 22η μέρα έχασε την ευκαιρία να την υποσκελίσει, αναδεικνυόμενη ισόπαλη 2-2 στη Λάρυμνα, παρότι οι γηπεδούχοι αγωνίσθηκαν με 10 ποδοσφαιριστές σε μεγάλο μέρος της αναμέτρησης.
Τελικά, η Παλλαμιακή απέσπασε την τελευταία ημέρα μια ισοπαλία στο Μαρτίνο με 1-1 και παρά τη νίκη της Δάφνης στο Δομοκό (1-0), κατέκτησε τον τίτλο με ένα βαθμό διαφορά (45, έναντι 44 της αντιπάλου της). Στην τρίτη θέση με 38 βαθμούς τερμάτισε η Λάρυμνα που επικράτησε 2-1 της Αταλάντης, ενώ τέταρτος ήταν ο Άρης Α.Κ. με 34 βαθμούς.
Στην τελευταία θέση βρέθηκε ο Αστέρας Ιτέας, που υποβιβάστηκε έτσι στη Β΄ τοπική κατηγορία.

Το Κύπελλο Φθιωτιδοφωκίδας

Στη διοργάνωση πήραν μέρος επιπλέον (πλην των σωματείων Α΄κατηγορίας) οι σύλλογοι Πανδαμαστιακός, Άρης Λαμίας, Θρονιακός, Ευβοϊκός, Φραντζή, Απόλλων Λαμίας, Παλλαμιακός, Πελασγιακός, Νέα Άμπλιανη, Μαγνησιακός και Ηρακλής Ροδίτσας.
Μπιλοχίρσκ

Ιστορία

Ο χώρος είναι σε χαμηλό υψόμετρο, ωστόσο η πόλη περιβάλλεται από λόφους, που την προστατεύουν από τον βόρειο άνεμο. Η πόλη έχει μια χαρακτηριστική κριμαϊκή Ταταρική ατμόσφαιρα. Τοποθετείται στο δρόμο μεταξύ της Συμφερούπολης και του Κερτς, στη μέση μιας περιοχής πλούσια σε δημητριακά, αμπελώνες και κήπους. Το Καρασουμπαζάρ θεωρούταν έδρα της εμπορικής δραστηριότητας στην Κριμαία και περιείχε τεράστιο σκλαβοπάζαρο,  και μια μεγάλη αγορά μαύρου νερού. Η σημασία της πόλης μειώνεται σταδιακά, ωστόσο παραμένει σημαντικό κέντρο για την εξαγωγή φρούτων. 
Τα σπήλαια της Ακκάγια δίνουν αποδείξεις για κατοίκηση της περιοχής πριν από χιλιάδες χρόνια. Όταν το 1736 ο Χαν Φετίχ Γκιράι οδηγήθηκε από το Μπακτσίσαραϊ στην Ρωσική Αυτοκρατορία, εγκαταστάθηκε στο Καρασουμπαζάρ, αλλά το επόμενο έτος η πόλη κατελήφθη, λεηλατήθηκε και κάηκε από τον ρωσικό στρατό. 
Το Λαϊκό Κομισαριάτο Εσωτερικών Υποθέσεων πυροβόλησε ντόπιους στους δρόμους της πόλης το 1941. Το Μπιλοχίρσκ κατελήφθη από τον γερμανικό στρατό την περίοδο 1941-44 κατά την διάρκεια του Β' Παγκόσμιου Πολέμου. Κατά την κατοχή, οι Γερμανοί εκτέλεσαν τους Εβραίους της πόλης σε αντιαρματική τάφρο.
Τζόρτζο Μπάστα

Βιογραφία

Με διαταγή του, ο σύμμαχός του Μιχαήλ ο Γενναίος, πρώην άρχοντας της Τρανσυλβανίας, της Βλαχίας και της Μοραβίας, δολοφονήθηκε στο στρατόπεδο του Κερεστέμεζο, κοντά στο Κάμπια Τούρζι, καθώς ο Μπάστα πίστευε πως ο πρώτος τον απατούσε. Το γεγονός αυτό έλαβε χώρα την 9η Αυγούστου 1601, μονάχα μερικές μέρες μετά την νίκη τους στην Μάχη του Γκούρουσλαου. 
Κατά την σύντομη περίοδο διοίκησής του στην Τρανσυλβανία, ο Μπάστα επιχείρησε να ξεριζώσει από την περιοχή τον Προτεσταντισμό. Κατά την πολιτική που είχε θεσμοθετήσει ο Πάπας, οι Ούγγροι Καλβινιστές, οι Σίκουλοι, οι Βλάχοι, οι Σέρβοι, καθώς και οι Λουθηρανοί Σάξονες μπορούσαν να διώκονται με οποιονδήποτε τρόπο από τις αρχές. Μετά από χρόνια εμπόλεμης κατάστασης και της πολιτικής λιτότητας που ακολουθούσε, η πείνα και η πανούκλα έκαναν την εμφάνισή τους στην Τρανσυλβανία. Το 1604, ο Μπάστα νίκησε δύο φορές τις δυνάμεις του Στέφεν Μπόξαϊ, ο οποίος επιχείρησε να αποκτήσει τον έλεγχο της περιοχής της Τρανσυλβανίας.
Μετά από τις πολεμικές του εμπειρίες στην Ανατολική Ευρώπη, κατέληξε στην Πράγα, όπου και πέθανε. Ο Μπάστα συνέταξε αρκετά στρατιωτικά εγχειρίδια, με το πλέον γνωστό εξ αυτών να είναι το Il maestro di campo generale...(Βενετία 1606), και το μεταθανάτιο έργο του με τίτλο Il governo della cavalleria leggiera (Βενετία 1612).
Κατερίνα Γιώτα

Καριέρα

Η Κατερίνα Γιώτα γεννήθηκε το 1990 στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας. Το 2002 σε ηλικία 12 ετών ήρθε με τη μητέρα της στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στα Γρεβενά, όπου και απέκτησε την ελληνική υπηκοότητα. Αρχικά ασχολήθηκε με την κολύμβηση αλλά σύντομα  την ανακάλυψε ο προπονητής Γιώργος Μέμτσας, που την έστρεψε στην πετοσφαίριση. Τα πρώτα της βήματα στο άθλημα τα έκανε στις ακαδημίες του Γ.Σ. Γρεβενών, στις οποίες παρέμεινε μέχρι το 2006.
Έπειτα, ταξίδεψε στη Θεσσαλονίκη για λογαριασμό του Άρη Θεσσαλονίκης, με τον οποίο υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο συνεργασίας διάρκειας δύο ετών.
Το 2008 μετεγγράφη στον Ηρακλή Κηφισιάς, στον οποίο παρέμεινε για πέντε χρόνια και με τον οποίο κατέκτησε δύο φορές την 3η θέση στο Πρωτάθλημα Ελλάδας τις περιόδους 2011-12 και 2012-13.
Το 2013  ο Ολυμπιακός καταφέρνει μετά από τρεις προσπάθειες να την πείσει να κατέβει στον Πειραιά. Μέχρι τότε η Κατερίνα Γιώτα χρησιμοποιούσε το αγαπημένο της Νο 13 στην φανέλα της, αλλά έμαθε ότι τέτοιο νούμερο δεν υπάρχει σε κανένα από τα τμήματα του Ολυμπιακού. Έτσι συμβιβάστηκε με το Νο 1, και κράτησε το 13 για την Εθνική Ελλάδας, στην οποία ήταν από χρόνια μέλος.
Από το 2013 η Κατερίνα Γιώτα αποτελεί αναπόσπαστο μέλος της βασικής ομάδας των ερυθρολεύκων, με την οποία στα πέντε χρόνια της παρουσίας της σ' αυτήν μέχρι το 2018, έχει κατακτήσει όλους τους τίτλους στις εγχώριες διοργανώσεις, ήτοι 5 Πρωταθλήματα και 5 Κύπελλα Ελλάδας.
Κορυφαία στιγμή πάντως στην καριέρα της αποτελεί το χρυσό μετάλλιο του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου Θριάβου (Τσάλεντζ Κάπ) της περιόδου 2017-18, που κατέκτησε με τον Ολυμπιακό Πειραιώς. Στη διοργάνωση αυτή αναδείχθηκε επίσης ως η καλύτερη μπλοκέρ με 33 κερδισμένους πόντους από μπλοκ, και μέσο όρο 0,83 πόντους ανά σετ. Στις διεθνείς επιτυχίες της περιλαμβάνεται επίσης το ασημένιο μετάλλιο του Ολυμπιακού στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο Θριάβου (Τσάλεντζ Κάπ) της περιόδου 2016-17, κατά το οποίο κατετάγη δεύτερη σε κερδισμένους μπλοκ-πόντους με 22 συνολικά, μετά την Ιβάνα Πρόκοπιτς που είχε 23.
Σε ατομικό επίπεδο η Κατερίνα Γιώτα έχει αναδειχθεί Πολυτιμότερη Παίκτρια του  πρωταθλήματος 2015-16, και αρκετές φορές Πολυτιμότερη Παίκτρια αγωνιστικής ημέρας του Πρωταθλήματος Ελλάδας.

Η Κατερίνα Γιώτα επίσης είναι απόφοιτος της Γυμναστικής Ακαδημίας Αθηνών.

Διεθνείς συμμετοχές

Το ταλέντο και οι ικανότητες της Κατερίνας Γιώτα ξεχώρισαν από πολύ μικρή ηλικία. Ήδη το 2006 σε ηλικία 16 ετών, όταν αγωνιζόταν στον Άρη Θεσσαλονίκης, έπαιξε στην Εθνική Κορασίδων, το 2008 στην Εθνική Νεανίδων και από το 2010 αποτελεί βασικό μέλος της Εθνικής Γυναικών, στην οποία έχει πάμπολλες συμμετοχές. Εχει αγωνιστεί σε όλες τις μεγάλες διοργανώσεις, όπως στους Μεσογειακούς του 2013 και του 2018, σε προκριματικούς Παγκόσμιων και Ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων, καθώς και σε αγώνες για την Ευρωπαϊκή Λίγκα.

Η Κατερίνα Γιώτα μέχρι τον Μάιο του 2018 είχε πραγματοποιήσει 93 επίσημες συμμετοχές με την ελληνική εθνική ομάδα πετοσφαίρισης γυναικών.
Φίλιππος Ιούλιος της Πομερανίας

Βιογραφία

Ήταν ο μόνος γιος τού Ερνέστου-Λουδοβίκου δούκα της Πομερανίας και της Σοφίας-Χέντβιχ των Γουέλφων, κόρης τού Ιουλίου δούκα τού Μπρόυνσβαϊκ-Λύνεμπουρκ-Βολφενμπύτελ. 
Διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1592, αλλά ήταν οκτώ ετών και επίτροπος ανέλαβε ο θείος του Μπόγκισλαβ ΙΓ΄. Κατά το διάστημα αυτό σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας και έπειτα ταξίδεψε σε όλες σχεδόν τις Αυλές, από την Ιταλία ως την Αγγλία. Ένα μήνα μετά τον γάμο του ενηλικιώθηκε και ανέλαβε δούκας το 1604. Συνέχισε τα εκτεταμένα ταξίδια του επισκεπτόμενος την Ολλανδία, τη Δανία, το Βερολίνο, το Ντάντσιχ, την Κουρλάνδη κ.ά. Έλειπε για χρόνια.

Οικονομική κρίση

Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του είχε οικονομικά προβλήματα. Αν και δεν μπορούσε να περιστείλει τις δικές του δαπάνες, έκοψε τα ταξίδια των αξιωματούχων της Αυλής. Πολλές περιοχές ενοικιάστηκαν σε τρίτους, έτσι χειροτέρεψε η κατάσταση των αγροτών. Η υποχρεωτική εργασία τους διπλασιάστηκε. Για παράδειγμα στη νήσο Ρύγκεν οι αγρότες πτώχευσαν και χρεώθηκαν. Προσπάθησε να καταλάβει τις Χανσεατικές πόλεις Γκράιφσβαλτ και Στράλσουντ για να ξεχρεώσει, αλλά αυτό προκάλεσε συγκρούσεις. Το 1612 εισέβαλε σε αυτές με μισθοφόρους. Χορήγησε αστικό δίκαιο στην πόλη Μπέργκεν αντί ετήσιας πληρωμής 8000 μάρκων.

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε το 1604 την Αγνή των Χοεντσόλερν, κόρη τού Ιωάννη-Γεωργίου εκλέκτορα τού Βρανδεμβούργου.
Κουχίν

Το Κουχίν (ή Γκουχίν) (Ιαπωνικα: 狗賓 ή ぐひん) είναι ένα είδος τένγκου. Είναι φιγούρα λύκου και λέγεται ότι έχει στόμα σκύλου.

Περιγραφή

Τα Κουχίν είναι είδος τένγκου με ανθρωπομορφική εμφάνιση λύκου/σκύλου. Θεωρούνται ως οι αγγελιοφόροι των κάμι (θεοί, φυσικά αντικείμενα, πνεύματα που ζουν στα δέντρα ή δυνάμεις της φύσης) και η δουλειά τους φέρεται ότι είναι να διατηρούν την επίσημη σχέση ύπαρξης μεταξύ βουνών και ανθρώπων. Έτσι, βασικά, είναι πλάσματα ειρηνικής φύσεως, αλλά αν υπάρξει ανθρώπινη ασέβεια σε αυτή τη σχέση, πιστεύεται ότι ένα κουχίν μπορεί να βλάψει τον άνθρωπο αυτόν. Βρίσκονται στο κατώτατο σημείο κατάταξης των τένγκου, αλλά έχουν περισσότερες ευκαιρίες να επικοινωνούν με τους ανθρώπους. Κοινό με τους λυκανθρώπους έχουν μόνο την άγρια εμφάνιση.
Άιχαχ

Γενικά

Είναι παρόχθια πόλη επί του ποταμού Πάαρ, παραπόταμου του Δούναβη. Βρίσκεται σε αγροτική περιοχή με μέσο υψόμετρο 500 μ. Ο συνολικός πληθυσμός της με τις γύρω υπαγόμενες στο δήμο περιοχές το 2006 αριθμούσε περίπου τους 20.800 κατοίκους. Στη πόλη αυτή, που αποτελεί διοικητικό κέντρο της ευρύτερης περιοχής, με ανεπτυγμένη βιομηχανία μεταλλουργίας, μεταξύ άλλων υπάρχουν τα ερείπια του παλαιού κάστρου του Οίκου Βίττελσμπαχ καθώς επίσης και γυναικείες φυλακές της Βαυαρίας.
Λίρα της Βρετανικής Δυτικής Αφρικής

Η λίρα ήταν το νόμισμα της Βρετανικής Δυτικής Αφρικής. Υποδιαιρούταν σε 20 σελίνια και κάθε σελίνι σε 12 πένες (1 λίρα = 240 πένες). Το νόμισμα αυτό δεν είναι πλέον σε χρήση.
Τόμας Χόλλαντ, 2ος κόμης του Κεντ

Τίτλοι

Ο πατέρας του πέθανε (1360) και στις 28 Δεκεμβρίου της ίδιας χρονιάς ο Τόμας τον διαδέχθηκε ως βαρόνος του Κεντ, η μητέρα του διατήρησε την κομητεία του Κεντ που παντρεύτηκε σε τρίτο γάμο τον Εδουάρδου τον μαύρο πρίγκιπα μεγαλύτερο γιο του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας και της Φιλίππης του Αινώ.
Σε ηλικία 16 ετών (1366) ο Τόμας διορίστηκε Καπετάνιος των Αγγλικών δυνάμεων στην Ακουιτανία. Την επόμενη χρονιά συμμετείχε σε πολλές εκστρατείες όπως την μάχη του Ναζέρα υπό τις εντολές του θετού του πατέρα Εδουάρδου του μαύρου πρίγκιπα, έγινε μέλος του Τάγματος της Περικνημίδας (1375). Ο μικρότερος ετεροθαλής αδελφός του Ριχάρδος Β΄ διαδέχθηκε τον παππού του Εδουάρδο Γ΄ στον Αγγλικό θρόνο και ο Τόμας είχε μεγάλη επίδραση πάνω του. Ο Τόμας διορίστηκε λίγο πριν τον θάνατο του κυβερνήτης στο κάστρο του Κάρισμπρουκ, πέθανε (25 Απριλίου 1397) στο κάστρο του Αρουντέλ στο Σάσσεξ.
Αδαμσίτης

Το αέριο adamsite, επίσης αδαμσίτης (DM) (αρσενική διφαινυλαμίνη χλωροαρσίνη, ή διφαινυλοαμινοχλωροαρσίνη) είναι δυνάμει θανατηφόρο πταρνιστικό αέριο καταστολής, που αναπτύχθηκε στις Η.Π.Α. και χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του Α' Π.Π.. Για καταστολή χρησιμοποιήθηκε κατά της διαδήλωσης του Bonus Army στην Ουάσινγκτον, την άνοιξη και το καλοκαίρι του 1932.

Περιγραφή

Πρόκειται για άοσμη κρυσταλλική οργανική ένωση που χρησιμοποιείται στην ατμώδη μορφή της ως ερεθιστικό των πνευμόνων. Με τη μορφή κίτρινου καπνού ερεθίζει τα μάτια, τους πνεύμονες και προκαλεί πτάρνισμα, έμετο και αίσθηση δυσφορίας στη μύτη, τον λάρυγγα και το στήθος. Η παρατεταμένη επαφή με το αέριο προκαλεί ζαλάδα, πονοκέφαλο, γενική φυσική αδυναμία και απελπισία. Οι επιδράσεις του διαρκούν συνήθως 12 ώρες και η μόνη προστασία κατά της εισπνοής του αερίου είναι μία καλή μάσκα με καλό μηχανικό φίλτρο.

Ασφάλεια

Όταν χρησιμοποιείται ως χημικό όπλο απαιτείται αρχικά απόσταση ασφαλείας ή απομόνωση της περιοχής σε περιφέρεια 60 περίπου μέτρων για μικρές κηλίδες από το σημείο διάχυσης του αερίου και σε περίπτωση αντίθετου ανέμου 400 μέτρα το πρωί και 1,2 χλμ το βράδυ. Στην περίπτωση μεγάλων κηλίδων, δηλαδή εκτεταμένης χρήσης του αερίου και αντίθετου ανέμου απαιτείται απόσταση ασφαλείας 2,3 χλμ το πρωί και 5,2 το βράδυ.
Αναστάσειο Τείχος

Ιστορική αναδρομή

Η κατασκευή του οχυρού ανέρχεται ήδη στο 469 μ.Χ. την εποχή που αυτοκράτορας ήταν ο Λέων Α' (457 - 474 μ.Χ.) καθώς και στο 478 την εποχή του Ζήνωνα (476 - 491 μ.Χ.).
Το όνομα του όμως προέρχεται από τον αυτοκράτορα Αναστάσιο Α΄ (491 - 518 μ.Χ.), ο οποίος το συντήρησε και το ανοικοδόμησε τα έτη 507 - 512 μ.Χ. Σκοπός του ήταν η προστασία της Κωνσταντινούπολης από τις απειλές της Δύσης, ιδιαίτερα από τους Ούννους, τους Σλάβους και τους Βουλγάρους. Λόγω του μεγάλου μήκους του, η υπεράσπισή του απαιτούσε πολύ στρατό, και γι' αυτό οι επιδρομείς το διαπέρασαν πολλές φορές.
Εγκαταλείφθηκε μετά τον 7ο αι. και κατέρρευσε, ενώ λεηλατήθηκε για τα οικοδομικά του υλικά, που χρησιμοποιήθηκαν με τη σειρά τους για άλλα οικοδομήματα. Σήμερα διατηρείται μέρος του, κυρίως στις δύσβατες δασώδεις περιοχές του βορρά.

Αρχιτεκτονική δομή

Το τείχος είχε πάχος 3,30 μ και ύψος άνω των 5 μ.
Ήταν πλήρως εξοπλισμένο με οχυρούς πύργους, πύλες, οχυρά φρούρια και τάφρους, ενώ η πρόσβασή του από την Κωνσταντινούπολη γίνονταν από έναν ιδιαίτερο δρόμο, ο οποίος χρησιμοιούνταν ειδικά για στρατιωτικούς σκοπούς. Στο μέσο του τείχους ήταν χτισμένο ένα κάστρο διαστάσεων 250 επί 300 μ.
Ελισάβετ Σενιέ

Βιογραφία

Lettres grecques de Madame Chénier, Charavay Frères, Παρίσι 1879
Σέβερους Εντελέχιους

Βίος

Ο Σέβερους Εντελέχιους σταδιοδρόμησε στην Ρώμη και είναι συντάκτης του ποιήματος Carmen de mortibus boum (Ποίημα περί του θανάτου των βοών). Πρόκειται για διάλογο 132 στίχων,σε 33 στροφές, όπου καταγράφεται μια επιδημία η οποία θανατώνει τα ζώα.
Η συγγραφή του τοποθετείται περί το 394/395. Θεωρείται ότι ανανεώνει την βιργιλιανή βουκολική ποίηση. Υπάρχουν κάποια επιφανειακά χριστιανικά στοιχεία, όπως η παρουσίαση του Χριστού ως θεραπευτή θεού. Έχει χαρακτήρα προτρεπτικό και απολογητικό.
Γεώργιος Βλάνγκαλης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε από Έλληνες γονείς στην Κωνσταντινούπολη. Ήταν γνώστης της τουρκικής και περσικής γλώσσας. Ο γιος του Αλέξανδρος Βλάνγαλης (1823-1908), υπήρξε διάσημος γεωγράφος, εξερευνητής, διπλωμάτης, πρέσβης στην Κίνα και την Ιταλία, μέλος του Συμβουλίου της Επικρατείας της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και υποστράτηγος.
Τον Ιούλιο του 1820 διορίστηκε στην ρωσική υπηρεσία μεταφράσεων, όπου ανέλαβε την θέση του πρώτου μεταφραστή στις ασιατικές γλώσσες και έπειτα στο στρατηγείο του στρατηγού Αλεξέι Πέτροβιτς Γερμόλοβ στην σημερινή Γεωργία.
Το Μάιο του 1823, διορίστηκε καθηγητής της τουρκικής γλώσσας και επικεφαλής του νεοσύστατου Εκπαιδευτικού Τμήματος Ανατολικών Γλωσσών στο Ασιατικό Τμήμα του Υπουργείου Εξωτερικών, θέση που διατήρησε μέχρι τον Αύγουστο του 1825. Το τμήμα είχε λάβει ταχύτατα διεθνή αναγνώριση, καθότι στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες δεν υπήρξε διδασκαλία της τουρκικής και περσικής. Στο συγκεκριμένο τμήμα είχαν παρακολουθήσει μαθήματα σπουδαστές ακόμα και από την Γαλλία.
Το 1826 αποσπάται στο στρατηγείο του Καυκάσου, ενώ το 1827 ήταν στην υπηρεσία του στρατηγού Ιβάν Πασκέβιτς. Πήρε μέρος στον Ρωσοπερσικό (1826-1828) και στον Ρωσοτουρκικό πόλεμο (1828-1829). Έχει συμμετάσχει με την πλευρά της Ρωσικής Αυτοκρατορίας στη διαπραγμάτευση για τη Συνθήκη της Αδριανούπολης, που δρομολόγησε την αυτονομία της Ελλάδας, καθώς και στην συνθήκη ειρήνης του Τουρκμαντσάι.
Περικλής Σκέφερις

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1884 και ήταν γιος του Δημητρίου Σκέφερη (1848-1921), δημογέροντα και υποπροξένου της Ρωσίας στην Πρέβεζα, και της Πηνελόπης Κονεμένου, κόρη παλιάς οικογένειας της Πρέβεζας. Αδερφός του ήταν ο Ανδρέας Σκέφερης. Από την πλευρά του πατέρα του ήταν εγγονός του Πέτρου Σκέφερη, πλούσιου εμπόρου, και της Αγγελικής Μπάλκου. Από την πλευρά της μητέρας του ήταν εγγονός του Περικλή Κονεμένου και της Κλεοπάτρας Παρούση. Η απώτερη καταγωγή της οικογένειας Σκέφερη ήταν από την Σκέφερη της Τσαμουριάς, κατήλθαν δε τα μέλη της οικογένειας στην Πρέβεζα στα μέσα του 18ου αιώνα. 
Έζησε για κάποιο διάστημα στην Λευκάδα, όπου πήγε  και σχολείο. Υπηρέτησε στο διπλωματικό σώμα διατελώντας μεταξύ άλλων πρέσβης της Ελλάδας στο Κάϊρο (1927 - 1933), γενικός πρόξενος στη Μασσαλία, πρέσβης στο Βουκουρέστι και πρέσβης στα Τίρανα. Την περίοδο της Κατοχής διέφυγε στην Αίγυπτο, όπου υπηρέτησε ως γενικός διευθυντής του υπουργείου εξωτερικών στην Μέση Ανατολή στον Κάϊρο. Το 1946 διορίστηκε πρέσβης της Ελλάδας στην Άγκυρα, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1950. Από τη θέση αυτή διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην εκλογή του Αθηναγόρα στον πατριαρχικό θρόνο. Αναφέρεται ότι συμμετείχε σε συνάντηση στην Αθήνα μεταξύ των διπλωματών Γεωργίου Σεφέρη, Δεληβάνη, Ηρακλείδη, του υπουργού Ευάγγελου Αβέρωφ και του Ανδρέα Αζίνα, σύνδεσμο του Γρίβα με την ελληνική κυβέρνηση προκειμένου να μεταπειστεί ο Αζίνας και να μην στείλει στον Γρίβα δηλητηριώδεις ουσίες για να μολύνει το νερό με το οποίο υδρεύονταν τα βρετανικά στρατόπεδα.
Στην κυβέρνηση Κωνσταντίνου Καραμανλή (1956) διορίστηκε μόνιμος υφυπουργός εξωτερικών, θέση την οποία διατήρησε και στην επόμενη κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή μέχρι το 1960, οπότε και παραιτήθηκε. Είχε συγγράψει το άρθρο Η παράδοσις της Πρεβέζης (21.10.1912). Μία σχετική ανέκδοτος έκθεσις του τότε υποπροξένου της Ρωσσίας εις Πρέβεζαν Δ. Σκέφερι (Αθήνα, 1962).
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 26 Μαρτίου 1970 και ενταφιάστηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.
Γκαρμπίνιε Μουγουρούθα

Προσωπική ζωή

Η Μουγουρούθα γεννήθηκε στο Καράκας της Βενεζουέλας στις 8 Οκτωβρίου του 1993 από Ισπανό πατέρα, τον Χοσέ Αντόνιο Μουγουρούθα και Βενεζουλάνα μητέρα, την Σκάρλετ Μπλάνκο, και έχει δύο μεγαλύτερα αδέλφια με το όνομα Asier και Ιγκορ. Έχει διπλή, ισπανική και βενεζουλάνικη ιθαγένεια . Άρχισε να παίζει τένις σε ηλικία τριών ετών και, μετά τη μετανάστευση στην Ισπανία με την οικογένειά της το 1999, όταν ήταν έξι χρονών, η Μουγουρούθα εκπαιδεύτηκε στην Ακαδημία Αντισφαίρισης Bruguera κοντά στη Βαρκελώνη.
Σφαγή των νηπίων

Κατά την Καινή Διαθήκη, η Σφαγή των νηπίων είναι το περιστατικό στο οποίο ο Ηρώδης ο Μέγας, βασιλιάς της Ιουδαίας, διατάζει την εκτέλεση όλων των αρσενικών παιδιών ηλικίας δύο ετών και κάτω που ζουν στην Βηθλεέμ και περίχωρα. Αυτό το γεγονός εξιστορείται στο Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο Β’ 1-18 αλλά και στο πρωτευαγγέλιο του Ιάκωβου.

Ιστορία και θεολογία

Οι περισσότεροι σύγχρονοι βιογράφοι του Ηρώδη απορρίπτουν το γεγονός. Ο κλασσικός ιστορικός Michael Grant, για παράδειγμα, δήλωσε ότι «το γεγονός δεν είναι αληθές αλλά μύθος ή λαϊκή παράδοση».  Η ιστορία της σφαγής των νηπίων παίζει επομένως μέρος στην ευρύτερη ιστορία της γέννησης του Ματθαίου, στην οποία η κήρυξη του ερχομού του Μεσσία (γέννηση) ακολουθείται από την απόρριψή του από τους Εβραίους (τον Ηρώδη και τους Φαρισαίους του και τον λαό της Ιερουσαλήμ) και την αποδοχή από τους εθνικούς (πχ οι τρεις Μάγοι εκ της Περσίας).  
Άλλοι παραδέχονται και θεωρούν ότι η ιστορία της σφαγής πρέπει να είχε κάποια ιστορική βάση.  Μερικοί μελετητές, όπως ο Everett Ferguson, έγραψε ότι η ιστορία έχει νόημα στο πλαίσιο της βασιλείας του Ηρώδη και ότι στα τελευταία χρόνια της κυριαρχίας του ο αριθμός των βρεφών στη Βηθλεέμ που θα είχαν σκοτωθεί - όχι περισσότερο από δώδεκα περίπου - ήταν κάτι ασήμαντο για να καταγραφεί.
Φορεσιά της Αταλάντης

Η φορεσιά της Αταλάντης ή φουστάνα είναι η παραδοσιακή ενδυμασία που της κωμόπολης της Αταλάντης στη Φθιώτιδα. Η συγκεκριμένη ενδυμασία, εκτός από την Αταλάντη εμφανίζεται σε πολλά χωριά της γύρω περιοχής, από τον Άγιο Κωνσταντίνο και τις Λιβανάτες μέχρι τα πρόθυρα της Λειβαδιάς. Την νυφική εκδοχή αυτής της ενδυμασίας, περιέγραψε σε βιβλίο της η περιηγήτρια Αγνή Σμιθ, στα τέλη του 19ου αιώνα.

Περιγραφή

Η νεότερη φορεσιά, στην οποία έχουν καταργηθεί το πουκάμισο και ο τζάκος, αποτελείται από: τη μεταξωτή μπλούζα, τη φουστάνα (από την οποία έλαβε η φορεσιά και την ονομασία της), το σιγκούνι, το ζουνάρι και την ποδιά. Στο κεφάλι παρατηρείται το τσεμπέρι και η γάζα για τις νέες και το βυσσινί μαντήλι για τις  παντρεμένες. Για κοσμήματα διατηρήθηκαν το μικρό και το μεγάλο γιορντάνι, το αρμάθι με τα φλουριά και τα φλουρένια σκουλαρίκια.
Η μεταξωτή μπλούζα, αντικατέστησε τον τζάκο και η φουστάνα το πουκάμισο. Η φουστάνα είναι μια φούστα με βολάν, πιέτες και δαντέλες, από την οποία πήρε στη συνέχεια και το όνομά της η φορεσιά. Το σιγκούνι είναι ένας σκούρος γαλάζιος επενδύτης από μάλλινο ύφασμα. Το νυφικό ήταν μάλιστα ολοκέντητο με πολύχρωμα μεταξωτά κορδόνια. Το ζουνάρι, είναι η μαύρη ζώνη που σφίγγει στη μέση το σιγκούνι ενώ η ποδιά, φτιαγμένη από τσόχα, συνήθως σε κόκκινο χρώμα και πιο σπάνια σε πράσινο, είναι κεντημένη με κίτρινα μεταξωτά σχέδια. Οι νεότερες μάλιστα ποδιές, συνήθιζαν να περιέχουν διάφορα σχέδια.

Κεφαλόδεσμος και κοσμήματα

Ο παλιότερος κεφαλόδεσμος με το φέσι, το καπιτσάλι , τη μπόλια και τα πεσκούλια, αντικαταστάθηκε από το τσεμπέρι και τη γάζα. Το τσεμπέρι είναι βαμβακερό λευκό ή κρεμεζί μαντήλι με λουλούδια, το οποίο αντικαθίσταται με κίτρινο στο πένθος.  Η γάζα είναι άσπρο μεταξωτό μαντήλι, γιορτινό, με μικρές άσπρες φούντες που στολίζουν το πρόσωπο. Συνηθίζεται στις νέες κοπέλες, ενώ οι παντρεμένες με παιδιά φορούν βυσσινί μαντήλι. Σχετικά με τα κοσμήματα, το μικρό γιορντάνι, στολίζει το μέτωπο στη γιορτινή φορεσιά και το γιορντάνι στολίζει το λαιμό ή το στήθος. Η αρμάθα με τα φλουριά είναι το δικτυωτό πλέγμα με τις χάντρες και τις σειρές νομισμάτων που καλύπτουν τόσο το στήθος, όσο και την κοιλιά, ενώ στα αυτιά τους φορούσαν φλουρένια σκουλαρίκια.