google/wiki40b huggingface dataset:
Εθνική Ινδονησίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Συμμετοχή σε διεθνείς διοργανώσεις

Μέχρι σήμερα η Ινδονησία δεν έχει ποτέ λάβει μέρος σε κάποια Ολυμπιακή Διοργάνωση, ούτε σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Η πρώτη της συμμετοχή στο Ασιατικό Πρωτάθλημα της FIBA Asia έλαβε χώρα το 1970, ενώ από το 2007 αγωνίζεται και στο Πρωτάθλημα Νοτιοανατολικής Ασίας που διοργανώνει η SEABA, θυγατρική της FIBA Asia.  
Επίσης, η Ινδονησία διαθέτει δικαίωμα συμμετοχής στους Ασιατικούς Αγώνες και στους Αγώνες Νοτιοανατολικής Ασίας υπό τη σκέπη της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής.
Νήσος Κίτσενερ

Η Νήσος Κίτσενερ (αραβικά : جزيرة النباتات, Γκεζιρέτ αλ Ναμπατάτ, νησί των φυτών), είναι νησί του ποταμού Νείλου στην Αίγυπτο. Επεκτείνει κάτω από τον πρώτο καταρράκτη σε μήκος 650 μέτρων στην κατεύθυνση νοτιοδυτικά-βορειοανατολικά και με πλάτος μέχρι 115 μέτρα δυτικά από το μεγαλύτερο νησί του Νείλου Ελεφαντίνη και την πόλη του Ασουάν, κοντά στην ανατολική όχθη του Νείλου. Έχει έκταση 6,5 εκτάρια και είναι εξολοκλήρου σε όλη του τη επιφάνεια ο Βοτανικός Κήπος της πόλης του Ασουάν.

Ιστορία

Το νησί δόθηκε το 1899 στον Λόρδο Οράτιο Χέρμπερτ Κίτσενερ για τις υπηρεσίες του στη Αιγυπτιακή κυβέρνηση. Ο Κίτσενερ διορίσθηκε διοικητής του αιγυπτιακού στρατού τη περίοδο 1892-1899, και ο πρώτος Γενικός Κυβερνήτης του αγγλοαιγυπτιακού Σουδάν το 1899 και αργότερα πρώτος κόμης του Χαρτούμ. Του δόθηκε το νησί το 1899 για τις υπηρεσίες του στην καταστολή της εξέγερσης του Μαχντί στο Σουδάν μετά την Μάχη του Ομντουρμάν. Ήταν στη κατοχή του μέχρι το θάνατό του τον Ιούνιο του 1916.
Ο Κίτσενερ φύτεψε στο νησί πολλά εξωτικά λουλούδια, δέντρα και άλλα φυτά από την Ασία και την Αφρική και έθεσε τη βάση του σημερινού Βοτανικού κήπου. Το νησί αργότερα πέρασε στην ιδιοκτησία της αιγυπτιακής κυβέρνησης, η οποία δημιούργησε ένα βιολογικό σταθμό έρευνας σε αυτό. Σήμερα το νησί Κίτσενερ είναι ένας δημοφιλής προορισμός για τους τουρίστες και ντόπιους.

Περιγραφή

Το νησί είναι σπίτι σε τροπικά και υποτροπικά φυτά της Αφρικής και της Ασίας, τα οποία φυτεύτηκαν εδώ. Αυτά περιλαμβάνουν τα δέντρα μαόνι, αρτόδεντρο, μοσχοκάρυδο, δέντρα τρομπέτα, μάνγκο και Sycamore Συκιές, μπουκαμβίλιες, δενδρομολόχα, πικροδάφνες, ιβίσκους,και Αλεξανδριανά. Η βλάστηση αποτελεί τον ιδανικό χώρο φωλιάσματος για πολλά είδη πουλιών.
Μητροπολίτης Αμαντίας Ναθαναήλ Στεργίου

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1957 στα Τρίκαλα. Πτυχιούχος της Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.
Το 1982 εκάρη Μοναχός στο Αγιο Ορος. Διάκονος και Πρεσβύτερος Χειροτονήθηκε το 1987.
Απο το 1991-2011 Υπηρέτησε Ιεροκήρυκας της Ι.Μ. Αργυροκάστρου.
Στις 21/1/2012 Χειροτονήθηκε Επίσκοπος Αμαντείας, Βοηθός του Μακ. Αρχιεπισκόπου Αλβανίας Κ.Κ. Αναστασίου.
Στις 7 Απριλίου 2016 ἡ Ἐπισκοπή Ἀμαντίας ἀνυψώθη εἰς Μητρόπολιν καί ὁ Ἐπίσκοπος Ναθαναήλ εἰς Τιτουλάριον Μητροπολίτην, ἐκτελεῖ καθήκοντα Ἀρχιγραμματέως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου.
Νέα Μουσιωτίτσα Ιωαννίνων

Γεωγραφία - Ιστορία

Η Νέα Μουσιωτίτσα βρίσκεται στις ανατολικές παρυφές του όρους Τόμαρος ή Ολύτσικας και δίπλα στις δυτικές όχθες του ποταμού Λούρου. Είναι δίπλα στην εθνική οδό Άρτας - Ιωαννίνων και απέχει 31,5 χλμ. Ν. της πόλης των Ιωαννίνων και 49 χλμ. Β.-ΒΔ. της Άρτας. Ο οικισμός δημιουργήθηκε, μετά την Κατοχή και το ολοκαύτωμα της Μουσιωτίτσας (25 και 27 Ιουλίου 1943) από τους Γερμανούς Ναζί, από εναπομείναντες κατοίκους της Κάτω Μουσιωτίτσας. Για τα 153 θύματα της σφαγής αυτής έχει ανεγερθεί στο χωριό μνημείο πεσόντων.

Διοικητικά

Ως οικισμός αναγνωρίστηκε το 1951 και το 1996 μεταφέρθηκε σε αυτήν με το ΦΕΚ 167Α - 24/07/1996, από τη Κάτω Μουσιωτίτσα, η έδρα της κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τα όμορά της χωριά Άνω Μουσιωτίτσα, Κάτω Μουσιωτίτσα και Μεσούρα αποτελούν τη τοπική κοινότητα Μουσιωτίτσας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αγίου Δημητρίου του Δήμου Δωδώνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 287 κατοίκους
Ελβετικό Συμβούλιο των Κρατών

Το Ελβετικό Συμβούλιο των Κρατών (γερμανικά: Ständerat, γαλλικά: Conseil des États, ιταλικά: Consiglio degli Stati) είναι η Άνω Βουλή του κοινοβουλίου της Ελβετίας και αποτελείται από 46 μέλη και εκπροσωπεί τα Καντόνια της Ελβετίας. Μαζί με το Εθνικό Συμβούλιο της Ελβετίας, γνωστό και ως Κάτω Βουλή, αποτελούν την Ομοσπονδιακή Συνέλευση. Η βουλευτική περίοδος του Συμβουλίου των Κρατών είναι τέσσερα χρόνια και η έδρα του βρίσκεται στο Ομοσπονδιακό Μέγαρο της Ελβετίας στην Βέρνη.
Είκοσι καντόνια εκπροσωπούνται από 2 μέλη. Έξι καντόνια, παραδοσιακά γνωστά ως "μισά καντόνια", εκπροσωπούνται από ένα μέλος για ιστορικούς λόγους. Αυτά είναι τα Ομπβάλντεν, Νιντβάλντεν, Μπάζελ-Στατ, Μπάζελ-Λάντστατ, Άπεντσελ Αουζερχόντεν και Άπεντσελ Ινερχόντεν.
Ημέρα των νεκρών

Η Ημέρα των Νεκρών (ισπανικά: Día de Muertos) είναι Μεξικανική εορτή στην οποία εορτάζεται η παροδική επιστροφή στη Γη των νεκρών συγγενών και των αγαπημένων. Εορτάζεται σε όλo το Μεξικό, ιδιαίτερα στις κεντρικές και νότιες περιοχές, καθώς και σε άλλες περιοχές του κόσμου από ανθρώπους μεξικανικής καταγωγής, στο τέλος του Οκτώβρη και στις αρχές Νοεμβρίου, περίοδος η οποία συμπίπτει με την ολοκλήρωση του ετήσιου κύκλου της καλλιέργειας καλαμποκιού. Από το 2008, οι παραδόσεις της Ημέρας των Νεκρών έχουν εγγραφεί στον Αντιπροσωπευτικό κατάλογο της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς της ανθρωπότητας.
Στο Μεξικό η Ημέρα των Νεκρών είναι αργία. Πριν τον αποικισμό των Ισπανών τον 16ο αιώνα, εορταζόταν στην αρχή του καλοκαιριού. Σταδιακά συσχετίστηκε με τις 31 Οκτωβρίου, 1 και 2 Νοεμβρίου, ώστε να συμπίπτει με τον εορτασμό του Χαλοουίν, των Αγίων Πάντων και την ημέρα των Ψυχών στις δυτικές εκκλησίες.Στα κεράσματα της ημέρας την τιμητική τους έχουν τα «Calaveras», ζαχαρωτά σε σχήμα κρανίου, φερέτρου ή σκελετού, μεθυστικά ποτά και το περίφημο «ψωμί των νεκρών» το οποίο είναι πασπαλισμένο με κόκκινη ζάχαρη που συμβολίζει το αίμα, ενώ στους στολισμούς δεσπόζουν τα πορτοκαλί λουλούδια, γνωστά ως «λουλούδια του θανάτου», για να τον ξορκίσουν. Οι παραδόσεις της ημέρας των νεκρών περιλαμβάνουν την κατασκευή ιδιωτικών βωμών, γνωστών ως ofrendas, τιμώντας τους νεκρούς χρησιμοποιώντας καλαβέρα (ομοιώματα κρανίων), κατιφέδες και τα αγαπημένα φαγητά και ποτά των αποβιώσαντων, και επισκέψεις στους τάφους κομίζοντας δώρα.
Ιωάννης Κουντουράς

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στη Μυτιλήνη και ήταν γιος του Γεώργιου Κουντουρά. Ήταν ιατρός - χειρούργος και διατηρούσε δική του κλινική. Υπήρξε διευθυντής του Σκυλίτσειου Νοσοκομείου Χίου καθώς και ιδρυτικό μέλος του Ιατρικού Συλλόγου Χίου, του οποίου διετέλεσε πρόεδρος.
Στις γερουσιαστικές εκλογές του 1932 εξελέγη γερουσιαστής Χίου, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι και τις 21 Σεπτεμβρίου 1933, οπότε και απεβίωσε. Αντικαταστάθηκε από τον Θεμιστοκλή Μαυρογορδάτο. Ήταν παντρεμένος με την Μαρία Ροδοκανάκη, κόρη του πολιτικού Χριστόφορου Ροδοκανάκη.
Ελένη Κούρκουλα

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 3 Δεκεμβρίου του 1958 και είναι κόρη του Κωνσταντίνου Κούρκουλα, γενικού γραμματέα υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων επί Χούντας. Θεία της, αδελφή της μητέρας της, ήταν η Δήμητρα Μερτικοπούλου, σύζυγος του Θεόδωρου Μερτικόπουλου. Έλκει την καταγωγή της από την Αχαΐα.
Η Ελένη Κούρκουλα είναι απόφοιτος του Αρσακείου Ψυχικού. Ως μαθήτρια τότε, στην διάρκεια της Δικτατορίας, είχε συμμετάσχει στην οργάνωση νεολαίας «Ρήγας Φεραίος». Σπούδασε δημοσιογραφία στο Παρίσι (École Francaise des Attachés de Presse), ενώ  είναι απόφοιτος και της Δραματικής Σχολής Αθηνών. Γνωρίζει αγγλικά και γαλλικά. Αρχικά εργάστηκε ως δημοσιογράφος στην Καθημερινή, υπό τη διεύθυνση της Ελένης Βλάχου και στο περιοδικό Αντί, υπό τον Θεόδωρο Πάγκαλο.
Συνεργάστηκε με μερικούς από τους σημαντικότερους ηθοποιούς και σκηνοθέτες στο θέατρο και την τηλεόραση. Στο ευρύ κοινό έγινε γνωστή με το ρόλο της «Σελήνης» στη Λάμψη, του Νίκου Φώσκολου. Μάλιστα δημιούργησε και δικό της θίασο το 1992, τον οποίο διατήρησε για έξι έτη. 
Ανέβασε έργα κλασσικού ρεπερτορίου όπως: «Το ημερολόγιο της Άννα Φρανκ» με τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ, «Καληνύχτα Μαργαρίτα» με τον Κ. Ρηγόπουλο, «Ψηλά από τη γέφυρα» με τον Νίκο Κούρκουλο κ.ά.
Στον κινηματογράφο, έχει συμμετάσχει στην ταινία Άγγελος (1982) του Γιώργου Κατακουζηνού, στο ρόλο της αδελφής του Άγγελου.
Στις  εκλογές του 2000 εξελέγη βουλευτής Β΄Αθηνών με το ΠΑΣΟΚ. Μάλιστα έλαβε την 4η θέση με 64.328 ψήφους. Ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Σημίτης στις 24 Οκτωβρίου του 2001 της ανέθεσε την θέση της υφυπουργού της Εθνικής Παιδείας και των Θρησκευμάτων, με αρμοδιότητα το πρόγραμμα «Ολυμπιακή Παιδεία» καθώς και την Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς. Η Ελένη Κούρκουλα εξελέγη βουλευτής Β΄ Αθηνών και στις εθνικές εκλογές του 2004. Στην Βουλή διετέλεσε μέλος των επιτροπών Μορφωτικών Υποθέσεων και Ισότητας και Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Παραιτήθηκε από το αξίωμά της στις 17 Απριλίου 2007, γνωστοποιώντας παράλληλα την πρόθεσή της να μην συμμετάσχει ενεργά στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση .
Η Ελένη Κούρκουλα έχει κάνει δύο γάμους. Ο πρώτος με τον σκηνοθέτη Διαγόρα Χρονόπουλο. Είναι παντρεμένη με τον παραγωγό τηλεοπτκών προγραμμάτων Διονύσιο Παναγιωτάκη.
Σφαγή του Ναυαρίνου

Η σφαγή του Ναυαρίνου αφορά σφαγή που συνέβη μετά το ξέσπασμα της Ελληνικής Επανάστασης κατά του άμαχου τουρκικού πληθυσμού πού κατοικούσε στην περιοχή (γνωστή σήμερα ως Πύλος).

Η σφαγή

Στις 9 Αυγούστου (19 Αυγούστου με το νέο ημερολόγιο) άρχισε η παράδοση των πολιορκημένων. Οι Έλληνες, με πρόφαση τον θάνατο του Κωνσταντίνου Πιερράκου Μαυρομιχάλη, ξεκίνησαν επεισόδια τα οποία κατέληξαν σε γενική άγρια σφαγή των Τούρκων. Οι Έλληνες όρμησαν στην πόλη και το σύνολο του πληθυσμού, αριθμούσε γύρω στις 3.000, σφαγιάστηκε, με εξαίρεση 160 κατοίκους που κατάφεραν να διαφύγουν. 
Ο ιστορικός Τζορτζ Φίνλεϊ σημειώνει ότι ένας Έλληνας ιερέας, που ονομαζόταν Φραντζής, ήταν αυτόπτης μάρτυρας στις σφαγές. Με βάση τις περιγραφές που παρείχε ο Φραντζής, έγραψε πως οι γυναίκες πληγωμένες από τα βόλια ορμούσαν στη θάλασσα για να διαφύγουν, αλλά τις πυροβολούσαν εσκεμμένα ... Το κείμενο του Φραντζή έχει ως εξής:
Τοιαύτη σφαγή τραγική και φόνος δεν εφάνησαν εις κανενός αιώνος ιστορίαν, καθότι όσοι εθανατώνοντο από βολήν πυροβόλου πάραυτα ελυτρούντο, αλλά όσοι επληγώντο, γυναίκες και άνδρες, έτρεχον εις την θάλασσαν ημιθανείς, τους οποίους, πλέοντας εις την θάλασσαν δι’ αλλεπαλλήλων πυροβολισμών εθανάτωναν. Άλλοι δε πάλιν βλέποντες άλλους να θανατώνονται ανηλεώς, δειλιώντες τον θάνατον, μάλιστα αι γυναίκες με τα βρέφη εις τας αγκάλας, ερρίπτοντο εις την θάλασσαν ολόγυμνοι (καθότι τους εξέδυον ολογύμνους), οι δε Έλληνες και εν τη θαλάσση επυροβόλουν κατ’ αυτών, ώστε τα ύδατα της θαλάσσης κατεφοινίσσοντο (κοκκίνισαν) από τα εκχεόμενα αίματα των δυστυχών αυτών ανθρώπων. Πολλοί δε πάλιν Έλληνες ήρπαζον εις χείρας των τα βρέφη και τους τριετείς και πενταετείς παίδας, και άλλα μεν έρριπτον κατά των πετρών και τα εθανάτωναν, άλλα δε ρίπτοντες ζώντα εις ην θάλλασσαν, επυροβόλουν κατ’ αυτών εντός του ύδατος ώστε τα δυστυχή πλάσματα και πνιγόμενα ακόμη υπό των θαλασσίων υδάτων, επυροβολούντο είναι δε απερίγραπτα όλα όσα έγιναν τα οποία τω όντι είναι έργα θηριωδίας μάλλον, ή εκδικήσεως
Αγία Αικατερίνη Ερμιόνης Αργολίδας

Γεωγραφία

Η Αγία Αικατερίνη είναι παραθαλάσσιος οικισμός της ΝΑ. Αργολίδας, στον Κόλπο της Ύδρας, πάνω στην επαρχιακή οδό που συνδέει το Κρανίδι με την Τροιζηνία, από την πλευρά της θάλασσας. Βρίσκεται σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 5 και απέχει από το Ναύπλιο 95 χλμ. περίπου, προς τα ΝΑ.

Πληθυσμιακά στοιχεία

Η εξέλιξη πληθυσμού της Αγίας Αικατερίνης έχει ως εξής: κάτοικοι 32 (1971), 17 (2001), 15 (2011) .
Χααπαγιάρβι

Το Χααπαγιάρβι είναι δήμος τής Φινλανδίας.
Βρίσκεται στο διοικητικό διαμέρισμα Όουλου, στη Βόρεια Οστροβόθνια. Έχει πληθυσμό 8.083 κατοίκων και καλύπτει έκταση 789,71 τετραγωνικών χιλιομέτρων από τα οποία 8,18 καλύπτονται από νερό. Η πληθυσμιακή πυκνότητα είναι 10,2 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο, ενώ μοναδική γλώσσα στο δήμο είναι η Φινλανδική.
Αντουάν Φυρετιέρ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Παρίσι σε μια αστική οικογένεια στις 28 Δεκεμβρίου 1619. Σπούδασε νομικά και αρχικά προορίζονταν για δικαστική καριέρα, ενώ συγχρόνως ενδιαφέρονταν έντονα για την αρχαία ιστορία και τις ανατολικές γλώσσες.
Αργότερα έγινε Καθολικός κληρικός και μετά από διάφορες προωθήσεις, ηγούμενος του Chalivoy στη μητρόπολη της Μπουρζ το 1662. Χάρη στον ελεύθερο χρόνο που είχε σαν κληρικός ήταν σε θέση να αφιερώσει τον εαυτό του στα γράμματα. Έγινε δεκτός στη Γαλλική Ακαδημία το 1662 χάρη στη σάτιρά του Νέο αλληγορικό ή ιστορία των τελευταίων ταραχών στο βασίλειο της ευγλωττίας (Nouvelle allégorique, ou histoire des derniers troubles arrivés au royaume d'éloquence,1658), μεταξύ άλλων έργων του.
Ένα από τα σημαντικότερα λογοτεχνικά έργα του Φυρετιέρ ήταν το Αστικό μυθιστόρημα (Le Roman bourgeois,1666). Αυτό το σατιρικό μυθιστόρημα περιγράφει την καθημερινή ζωή της εποχής του, ειδικά στα πλαίσια του δικηγορικού επαγγέλματος, και γελοιοποιεί τα μυθιστορήματα της μόδας της εποχής, όπως της Μαντλέν ντε Σκυντερί  και του Γκωτιέ ντε Κοστ. Λόγω της ομοιότητάς του με το Κωμικό μυθιστόρημα του Πωλ Σκαρόν, μεταφράστηκε στα αγγλικά ως Scarron City Romance το 1671. 

Το Λεξικό

Από τη στιγμή της ίδρυσής της, η Γαλλική Ακαδημία είχε αναλάβει την υποχρέωση να δημιουργήσει ένα πλήρες λεξικό της γαλλικής γλώσσας. Αρχικά, ο Φυρετιέρ με ενθουσιασμό συμμετείχε στο συνεργατικό έργο αλλά τελικά απογοητεύθηκε από την προσέγγιση και την αργή πρόοδο των συναδέλφων του καθώς και από την έλλειψη ενδιαφέροντος για επιστημονικούς, τεχνικούς και καλλιτεχνικούς όρους. Ζήτησε τότε και έλαβε από τον Λουδοβίκο ΙΔ΄ το προνόμιο να δημοσιεύσει το δικό του Λεξικό, το οποίο είχε ξεκινήσει να γράφει από τις αρχές της δεκαετίας του 1650. Αυτό δεν άρεσε στους συναδέλφους του ακαδημαϊκούς και καθώς οι κατηγορίες ήταν όλο και πιο οξείς ο Φυρετιέρ κατέφυγε σε δίκη, που θα την είχε μάλλον χάσει αν ο θάνατός του δεν έβαζε τέλος στη διαμάχη.
Έχοντας δημοσιεύσει το 1684 ένα απόσπασμα του Λεξικού του, αποκλείσθηκε από την Ακαδημία, στις 22 Ιανουαρίου 1685, κατά πλειοψηφία. Ωστόσο, ο βασιλιάς, προστάτης της Ακαδημίας, παρενέβη και αντιτάχθηκε στην εκλογή διαδόχου του όσο ο Φυρετιέρ ζούσε, όμως η γαλλική κυβέρνηση ανακάλεσε την άδειά του να δημοσιεύσει το λεξικό. Εξ αιτίας αυτής της διαμάχης χάλασε τη φιλία που είχε από πολλά χρόνια με τον Ζαν ντε Λα Φονταίν, μάλωσε μόνιμα μαζί του, όταν ο ποιητής αρνήθηκε να λάβει θέση στη διένεξη. Ενοχλημένος από τη συμπεριφορά των Ακαδημαϊκών, άρχισε να δημοσιεύει βίαια φυλλάδια εναντίον της Ακαδημίας και των ακαδημαϊκών, το πιο διάσημο από τα οποία είναι τα Στρώματα της Ακαδημίας (Couches de l'Académie, 1687).
Δεν είχε την ικανοποίηση να δει το αριστούργημα του να δημοσιεύεται στη διάρκεια της ζωής του, αυτό συνέβη το 1690, δύο χρόνια μετά το θάνατό του, στην Ολλανδία, με ένα πρόλογο που έγραψε ο φίλος του Πιέρ Μπαιλ. Όμως, για περισσότερο από τρεις αιώνες μετά τη δημοσίευσή του το Λεξικό του Φυρετιέρ γνωρίζει επιτυχία, που δεν έχει ατονήσει, όπως αποδεικνύεται από τις πολυάριθμες επανεκδόσεις που έχει  μέχρι τις μέρες μας.
Γενετικά τροποποιημένοι οργανισμοί

Ένας γενετικά τροποποιημένος οργανισμός (ΓΤΟ) είναι οποιοσδήποτε οργανισμός του οποίου το γενετικό υλικό έχει τροποποιηθεί με τη χρήση τεχνικών γενετικής μηχανικής (δηλ. ένας γενετικά επεξεργασμένος οργανισμός). Οι ΓΤΟ χρησιμοποιούνται για την παραγωγή πολλών φαρμάκων και γενετικώς τροποποιημένων τροφίμων και χρησιμοποιούνται ευρέως στην επιστημονική έρευνα και την παραγωγή άλλων αγαθών. Ο όρος ΓΤΟ είναι πολύ κοντά στον τεχνικό νομικό όρο "ζωντανός τροποποιημένος οργανισμός", ο οποίος ορίζεται στο πρωτόκολλο της Καρθαγένης για τη βιοασφάλεια, το οποίο ρυθμίζει το διεθνές εμπόριο των ζώντων ΓΤΟ (συγκεκριμένα, "οποιοσδήποτε ζωντανός οργανισμός που διαθέτει νέο συνδυασμό γενετικού υλικού που λαμβάνεται μέσω της χρήσης της σύγχρονης βιοτεχνολογίας").
Ένας πιο συγκεκριμένος τύπος ΓΤΟ είναι ο "διαγονιδιακός οργανισμός". Αυτός είναι ένας οργανισμός του οποίου η γενετική σύνθεση έχει τροποποιηθεί με την προσθήκη γενετικού υλικού από έναν μη σχετιζόμενο οργανισμό. Αυτό δεν πρέπει να συγχέεται με τον γενικότερο τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιείται η ταμπέλα «ΓΤΟ» για την ταξινόμηση γενετικά τροποποιημένων οργανισμών, καθώς συνήθως οι ΓΤΟ είναι οργανισμοί των οποίων η γενετική σύνθεση έχει τροποποιηθεί χωρίς την προσθήκη γενετικού υλικού από άσχετο οργανισμό.
Ο πρώτος γενετικά τροποποιημένος ποντικός δημιουργήθηκε το 1974 και το πρώτο φυτό παρήχθη το 1983.
Λεοπόλδος Β΄ Μπάμπενμπερκ της Αυστρίας

Βιογραφία

Ήταν ο γιος του Ερνέστου μαργράβου της Αυστρίας και της Αδελαΐδας του Άιλενμπουργκ, κόρης του Ντέντι Α΄ Βέττιν μαργράβου της Κ. Λουσατίας.
Κατά την Έριδα της Περιβολής ακολούθησε αρχικά τον Ερρίκο Δ΄ Σάλιο, αλλά το 1081 άλλαξε πλευρά επηρεαζόμενος από τη σύζυγό του Ίντα και τον Άλτμαν επίσκοπο του Πασάου. Τότε ο Ερρίκος Δ΄ τον εκτόπισε και έδωσε το μαργραβάτο του στον Βλαδίσλαο Β΄ ΠΡεμυσλιδών της Βοημίας, που τον νίκησε στη μάχη του Μάιλμπεργκ. Τελικά ο Λεοπόλδος Β΄ κατάφερε να ανακτήσει τη θέση του, αν και έχασε κάποιο έδαφος στη Ν. Μοραβία. Πάντρεψε την κόρη του με τον εξάδελφο του Βλαδίσλαου Β΄, τον Λεοπόλδο δούκα της Μοραβίας.
Διέμενε στο Γκαρς αμ Καμπ. Η θερινή του κατοικία ήταν στο κάστρο Τουνάου α Καμπ, που τώρα είναι ερείπια. Το 1089 βοήθησε στην κατασκευή του αββαείου στο Μελκ της Α. Αυστρίας με τη δωρεά γης.
Ασημάκης Χριστόπουλος

Βιογραφικά στοιχεία

Ήταν γιος του πολιτικού Τζαννέτου Χριστόπουλου και μέλος της πολιτικής οικογένειας Χριστόπουλου. Αδέρφια του ήταν οι Αγαμέμνων και Νικόλαος Χριστόπουλος. 
Εξελέγη βουλευτής Ολυμπίας στις εκλογές του 1879 και επανεξελέγη στις εκλογές του 1881, του 1885, ως βουλευτής Μεσσηνίας στις εκλογές του 1887 και του 1890, και πάλι ως βουλευτής Ολυμπίας του 1892, του 1895, του 1899, του 1905 και του 1906.
Απεβίωσε στις 28 Σεπτεμβρίου 1909 εν ενεργεία βουλευτής.
Φρειδερίκος Α΄ του Σαλούτσο

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Μαμφρέδου Δ΄ μαρκήσιου τού Σαλούτσο και της 1ης συζύγου του Βεατρίκης των Χοενστάουφεν, κόρης τού Μαμφρέδο της Σικελίας και της Ελένης Αγγελίνας της Ηπείρου. Ο πατέρας του από 2ο γάμο του είχε γιο τον Μαμφρέδο Ε΄.
Η 2η σύζυγος τού Μαμφρέδου Δ΄, η Ισαβέλλα Ντόρια, τον έπεισε να ορίσει διάδοχο τον Μαμφρέδο Ε΄, έτσι όταν το 1330 απεβίωσε ο Μαμφρέδος Δ΄, ξεκίνησε εμφύλιος πόλεμος. Για δύο έτη οι δύο ετεροθαλείς αδελφοί πολεμούσαν ο ένας εναντίον τού άλλου για τον θρόνο της μαρκιωνίας. Με την παρέμβαση τού εξαδέλφου τού Φρειδερίκου Α΄, τού Αμεδαίου ΣΤ΄ κόμη της Σαβοΐας, ο Φρειδερίκος Α΄ αναγνωρίστηκε ως ο μόνος μαρκήσιος στις 29 Ιουλίου 1332. 
Τέσσερα έτη μετά απεβίωσε και τον διαδέχθηε ο γιος του Θωμάς Β΄.
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1980-81

Σύστημα διεξαγωγής

Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορία την περίοδο 1980-81 συμμετείχαν 14 ομάδες. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα και η ομάδα που τερμάτισε στη δεύτερη θέση προβιβάστηκαν στην Α΄ κατηγορία 1981-82. Οι δύο τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στη Γ΄ κατηγορία 1981-82.

Σύστημα βαθμολόγησης

Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Αγαμέμνων Μουρτζόπουλος

Βιογραφικό σημείωμα

Ο Μένιος Μουρτζόπουλος γεννήθηκε στον Βόλο, όπου και έζησε τα πενήντα τελευταία χρόνια της ζωής του στο σπίτι του στον Άνω Βόλο. Ο πατέρας του ήταν γιατρός με σπουδές στην Ελλάδα, στη Γερμανία και στη Γαλλία. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του (Δημοτικό και Γυμνάσιο στον Βόλο), ο Μένιος κατέβηκε στην Αθήνα, όπου και σπούδασε, μέσα στα χρόνια της Κατοχής, στη Νομική Σχολή, απ' όπου πήρε το πτυχίο του και άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου στην ιδιαίτερη πατρίδα του. Ανήσυχο πνεύμα, παρακολούθησε τη Φιλολογία του ΑΠΘ, απ' όπου πήρε πτυχίο· εγγράφτηκε επίσης στη Θεολογία του ίδιου πανεπιστημίου, δίχως όμως να λάβει πτυχίο.
Δι αλληλογραφίας παρακολούθησε μαθήματα Συνθέσεως Μουσικής στο Τρίνιτι Κόλετζ του Λονδίνου, ενώ ήδη ως μαθητής απέσπασε βραβείο «Διὰ τὴν ἐπίδοσίν του εἰς τὰ θεωρητικὰ μαθήματα» από το Εθνικόν Ωδείον με Διευθυντή τον Μανώλη Καλομοίρη. Επίσης, έλαβε Τιμητική Μνεία «σε αναγνώριση της προσφοράς του στη μουσική-καλλιτεχνική ιστορία του Βόλου» από τη ΧΕΝ Βόλου (1988), από τον Σύνδεσμο «Οι φίλοι του Πηλίου» «για την προσφορά του στη Μουσική και τη Μουσικολογία» κ.ά.

Μουσικό έργο

Ο Αγαμέμνων Μουρτζόπουλος έγραψε δεκαεννέα μουσικά έργα, εκ των οποίων τα περισσότερα είναι συνθετικά ως προς το περιεχόμενο. Διάφορα έργα του παίχτηκαν και παίζονται κατά καιρούς σε διάφορους χώρους και αίθουσες· η πρώτη δημόσια παρουσίαση έργων του έγινε την άνοιξη του 1997, με έργα μουσικής δωματίου. Στο Μέγαρο Μουσικής παίχτηκαν τρία έργα του, μεταθανάτια, δύο υπό τη διεύθυνση Βύρωνα Φιδετζή και ένα από το Κουαρτέτο Εγχόρδων με τον Γιώργο Δεμερτζή.

Ποίηση

Πολύ αξιόλογο είναι και το ποιητικό έργο του Μένιου Μουρτζόπουλου. Από τα ποιήματά του, το 2011 εκδόθηκε από την Εκτυπωτική Καρδίτσας η ποιητική συλλογή «Ήχος Πλάγιος», επιμελημένη από τον Β. Αναγνωστόπουλο, ομότιμο καθηγητή του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Ίσως, ως ένα από τα καλύτερα ποιήματα της συλλογής αυτής θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί «Ο βασιλιάς της Αρίσβης».
Μια άλλη συλλογή του Μουρτζόπουλου από ποιήματα, αφιερωμένα στην πρώτη του αγαπημένη, δυστυχώς έχει χαθεί. Σκόρπια, τέλος, παραμένουν πολλά άλλα ποιήματα που περιμένουν κι αυτά την έκδοση.

Μελέτες και κριτικές

Σημαντικός είναι ο αριθμός μελετών, κριτικών και αναλύσεων έργων του Μουρτζόπουλου. Ορισμένα από αυτά έχουν δημοσιευτεί, όσο τα περισσότερα μένουν στην αφάνεια, ενώ άλλα είναι μισοτελειωμένα.

Εργογραφία

Ακολουθεί κατάλογος των έργων του Μουρτζόπουλου:
Τατιάνα Παπαμόσχου

Βιογραφία

Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου ενώ παράλληλα παρακολούθησε μαθήματα πιάνου στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών. Σε ηλικία μόλις 13 ετών έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο στην ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη, Ιφιγένεια, ρόλος που της χάρισε και το Βραβείο Α' Γυναικείου Ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 1977. Ενώ και η ταινία βραβεύθηκε με το βραβείο Α' Καλύτερης Ταινίας. Στα χρόνια που ακολούθησαν συμμετείχε σε μερικές ακόμα μεγάλου μήκους ταινίες: Γενέθλια πόλη, Γαλάζια εξορία και Τεστοστερόνη κ.ά. Επίσης, συμμετείχε και σε μικρού μήκους ταινίες, αλλά και σε τηλεταινίες. Η ταινία Γενέθλια πόλη της χάρισε κι ένα κρατικό βραβείο Β' γυναικείου ρόλου.
Η ενασχόληση της με το θέατρο ξεκινά από το 1986, όπου συμμετείχε στο Θέατρο της οδού Κυκλάδων, στην παράσταση Συμφορά από το πολύ μυαλό, αργότερα στην παράσταση Εκάβη σε συνεργασία με το Προσκήνιο του Αλέξη Σολομού. Έχει συνεργαστεί και με το Θεσσαλικό Θέατρο, αρχής γενομένης από το 1991, συνεργασία που συνεχίστηκε για αρκετά χρόνια. Ενώ, από το 1992 έως το 1995 συνεργάστηκε και με το Εθνικό Θέατρο.  Aπό το 2000 έως το 2008 είχε το δικό της θεατρικό εργαστήρι και συνεργαζόταν με το 2ο δημοτικό σχολείο Βούλας, σκηνοθετώντας κιόλας και τέσσερις παραστάσεις έως τώρα. Τέλος, από το 2009, είχε για έναν χρόνο εργαστήρι ενηλίκων στον Μικρό Χώρο Τέχνης στη Γλυφάδα.
Περί το 1987, άρχισε να ασχολείται και με την τηλεόραση, συμμετέχοντας στη σειρά Μπουρίνι, της ΕΡΤ2. Μεταξύ αρκετών τηλεοπτικών της συμμετοχών, συμμετείχε σε σειρές όπως Το σπίτι της θείας, Η παρέλαση, Οι Φρουροί της Αχαΐας, Ανατομία ενός εγκλήματος, Κρυφά μονοπάτια, Η αίθουσα του θρόνου, Γιούνγκερμαν κ.ά.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα πυγμαχίας ανδρών

Η διοργάνωση

Στο πανελλήνιο πρωτάθλημα ανδρών κατηγορίας elite έχουν δικαίωμα συμμετοχής πυγμάχοι ηλικίας 19 ως 40 ετών που έχουν αγωνιστεί σε τουλάχιστον 35 αγώνες.
Χωρίζονται σε δέκα κατηγορίες βάρους: 49, 52, 56, 60, 64, 69, 75, 81, 91 και 91+ κιλά. Οι αγώνες είναι διάρκειας τριών γύρων των τριών λεπτών. Σε κάθε κατηγορία βάρους επιτρέπεται η συμμετοχή έως δεκαέξι το ανώτερο πυγμάχων.

Βαθμολογικό σύστημα

Το βαθμολογικό σύστημα εφαρμόζεται για την ανάδειξη του πρωταθλητή συλλόγου. 
Ο κάθε πυγμάχος λαμβάνει βαθμούς για τις νίκες του, και συγκεκριμένα: 1η νίκη: 1 βαθμός, 2η νίκη: 2 βαθμοί, 3η και 4η νίκη: 3 βαθμοί.
Βαθμοί απονέμονται για την κατάκτηση μεταλλίου με νίκη: χρυσό: 5 βαθμοί, αργυρό: 3 βαθμοί, χάλκινο: 1 βαθμός. Πυγμάχοι που αγωνίζονται και χάνουν ή κατακτούν μετάλλιο δίχως νίκη, λαμβάνουν ένα βαθμό συμμετοχής. 
Ο σύλλογος που συγκεντρώνει τους περισσότερους βαθμούς, αναδεικνύεται πρωταθλητής Ελλάδας ανδρών. Εκτός από τον πρωταθλητή, αναδεικνύεται και πολυνίκης σύλλογος με βάση τα συνολικά μετάλλια, και κατά σειρά προτεραιότητας: χρυσά-αργυρά-χάλκινα.