google/wiki40b huggingface dataset:
Toyota Aygo

Δημιουργία

Η απόφαση για την παραγωγή αυτών των αυτοκινήτων ελήφθη στις 12 Ιουλίου 2001, όταν οι πρόεδροι της Toyota και του Ομίλου PSA (τότε PSA Peugeot Citroen), Fujio Cho και Jean-Martin Folz, αποφάσισαν να παράγουν ένα μικρό αυτοκίνητο μαζί, σε μία κοινοπραξία, για να μοιραστούν κόστος ανάπτυξης και να επιτύχουν βασική τιμή της τάξεως των 8.500 ευρώ.
Τα τρία αυτά οχήματα, που εξελίχθηκαν από κοινού, παρουσιάστηκαν σε παγκόσμια πρεμιέρα στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 2005, αν και η σειρά είχε αρχίσει να παράγεται από τις 28 Φεβρουαρίου 2005. Και τα τρία μοντέλα κατασκευάζονται στο εργοστάσιο της κοινοπραξίας Toyota Peugeot Citroën Automobile (TPCA), στο Κόλιν της Τσεχίας.

Ονομασία

Το όνομα Aygo προήλθε από τη φράση «Ι go» («εγώ πηγαίνω»), αφήνοντας υπονοούμενο ότι πηγαίνει ακόμα και όπου τα άλλα δεν μπορούν και συμβολίζοντας, έτσι, ελευθερία κινήσεων και ευκινησία μέσα στις ασφυκτικές συνθήκες κυκλοφορίας των αστικών κέντρων.

Αισθητική

Το Toyota Aygo πρώτης γενιάς ήταν σχεδόν ίδιο με το C1 πρώτης γενιάς και με το 107, εκτός από τον μπροστινό και προφυλακτήρα και τα εμπρός και πίσω φώτα, ενώ και το πίσω κρύσταλλο-κάλυμμα του χώρου αποσκευών του Aygo είναι ελαφρώς πιο ανασχεδιασμένο, ώστε να προσαρμοστούν τα πίσω φώτα.
Η βασική διαφορά στην αισθητική του Aygo πρώτης γενιάς, είναι ότι τα πίσω φώτα στα 5-πορτα C1 πρώτης γενιάς και 107 εκτείνονταν από το άκρο του πίσω 5-ης πόρτας μέχρι το πίσω παρμπρίζ, με αποτέλεσμα ο εξωτερικός παρατηρητής να μην διακρίνει καμία εξωτερική μεταλλική πίσω κολώνα. Αντιθέτως, τα πίσω φώτα στα 5-πορτα Aygo είχαν ένα πιο συμβατικό ντιζάιν, κοινό με αυτό των 3-πορτων Aygo.
Τον Δεκέμβριο του 2008 και τα τρία μοντέλα υπέστησαν μία μικρή αισθητική ανανέωση, ενώ τον Ιανουάριο του 2012 μία εντονότερη, σε συνδυασμό και με κάποιες αναβαθμίσεις στον εξοπλισμό. Ειδικότερα το Aygo, υιοθέτησε μία σχεδίαση στο μπροστινό μέρος (δείτε το μοντέλο της αρχικής λεζάντας) που του εναρμόνισε την φιλοσοφία με αυτήν του Toyota Yaris τρίτης γενιάς, καθώς και άλλων μεγαλύτερων μοντέλων της εταιρείας.
Βουλευτικές εκλογές στο Κοσσυφοπέδιο 2014

Στο Κόσοβο  διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές στις 8 Ιουνίου 2014, έπειτα από την ανακοίνωση του πρωθυπουργού Χασίμ Θάτσι για τη διεξαγωγή εκλογών.

Πλαίσιο

Στις 7 Μαΐου η Συνέλευση διαλύθηκε και η πρόεδρος Ατιφέτε Γιαχιάγκα επιβεβαίωσε ότι οι εκλογές θα διεξάγονταν στις 8 Ιουνίου 2014.
Στις εκλογές πήραν μέρος συνολικά 30 κόμματα και συνδυασμοί. Οι εκλογές ήταν οι πρώτες που διεξήχθησαν και σε περιοχές με σερβικό στοιχείο και η διεξαγωγή τους έγινε ομαλά χωρίς να σημειωθούν επεισόδια. Ωστόσο, μία εβδομάδα μετά τις εκλογές, σκοτώθηκε από πυρά αγνώστου ένας υποψήφιος του κόμματος του πρωθυπουργού Χασίμ Θάτσι, ο  Έλβις Πίστα, ο οποίος είχε συγκεντρώσει τις περισσότερες ψήφους στην εκλογική του περιφέρεια.

Επακόλουθα

Καθώς δεν μπόρεσε να βρει πολιτικούς συμμάχους για σχηματισμό νέας κυβέρνησης, ο νικητής των εκλογών, πρωθυπουργός Χασίμ Θάτσι αποχώρησε από την πρωθυπουργία. Νέος πρωθυπουργός διορίστηκε ο Ραμούς Χαραντινάι από την αντιπολίτευση, πρώην μέλος του Απελευθερωτικού Στρατού του Κοσόβου (UCK). Η νέα Βουλή συνεδριάζει για πρώτη φορά στις 3 Αυγούστου 2014.
1503 Κούοπιο

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Κούοπιο εκτιμάται σε 18,43 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό του είναι 0,2995 ± 0,056. Ο Κούοπιο περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 9 ώρες και 57,4 λεπτά.
Οικογένεια Νεχρού - Γκάντι

Ιστορικά στοιχεία

Γενάρχης της πολιτικής δυναστείας θεωρείται ο Μοτιλάλ Νεχρού, δικηγόρος που διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη του ινδικού εθνικού κινήματος. Τα περισσότερα μέλη της οικογένειας αναδείχθηκαν στην πολιτική μέσω του κόμματος του "Κογκρέσου", κόμμα που ίδρυσε ο Τζαβαχαρλάλ Νεχρού. Όμως τα τελευταία χρόνια ο Βαρούν Γκάντι εκλέγεται βουλευτής με το BJP παρ'όλο που η θεία του είναι πρόεδρος του κόμματος του "Κογκρέσου".
Από τα μέλη της η Ίντιρα Γκάντι και ο Ρατζίβ Γκάντι δολοφονήθηκαν ενώ ο Σαντζάι Γκάντι πέθανε σε αεροπορικό δυστύχημα.
Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1972

Σύμβολα

Υπεύθυνη για την εταιρική ταυτότητα (Corporate Design) και τον σχεδιασμό της οπτικής επικοινωνίας των Ολυμπιακών Αγώνων του Μονάχου, ήταν μια ομάδα υπό τη διεύθυνση του γνωστού σχεδιαστή Οτλ Άιχερ. Τυπικά χαρακτηριστικά ήταν η χρήση τον χρωμάτων του ουρανιου τόξου ως σύμβολο τον εθνών. Το χρώμα γαλάζιο και ανοικτό πράσινο συμβόλισαν και τις άλπεις, ενώ το χρώμα κόκκινο ήταν ταμπού, λόγου ότι μπορούσε να συνδεθεί με τις σύγχρονες δικτατορίες. Το έμβλημα των Ολυμπιακών Αγώνων του Μονάχου, είναι ένα στέμμα με ακτίνες φωτός που συμβολίζει το πνεύμα των Αγώνων: φως, ζωηρότητα και γενναιοδωρία.
Πρωτοποριακά ήταν τα εικονογράμματα για κάθε άθλημα που χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά και είχαν βάση την γεωμετρία και απλοποίηση στην επικοινωνία, αλλά και η μασκότ. Ήταν ο σκύλος Βάλντι (Waldi) από την ράτσα dackel, η τότε πιο δημοφιλής στην Γερμανία.

Αθλητικές εγκαταστάσεις

Περισσότερα από 481 εκατομμύρια ευρώ επενδύθηκαν στην κατασκευή των νέων αθλητικών εγκαταστάσεων και του Ολυμπιακού χωριού. Οι εργασίες διήρκεσαν από το 1968 μέχρι το 1972. Το «Ολυμπιακό πάρκο» εκτείνεται σε 300 εκτάρια και σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Γκύντερ Μπένις. Περιλαμβάνει το Ολυμπιακό χωριό, το κέντρο τύπου αλλά και τις αθλητικές εγκαταστάσεις. Κατασκευάστηκε ακόμα ο πύργος της τηλεόρασης, ύψους 280 μέτρων. Άλλα χαρακτηριστικά του πάρκου είναι τα 43 χλμ. δρόμων και οι 32 λίμνες.
Η καρδιά των Ολυμπιακών Αγώνων του Μονάχου είναι το Ολυμπιακό Στάδιο (Olympiastadion). Χωρητικότητας 77.000 θεατών, φιλοξένησε τα αγωνίσματα του στίβου, ποδοσφαιρικούς αγώνες, αγωνίσματα της ιππασίας αλλά και τις τελετές έναρξης και λήξης. Το κολυμβητήριο (Schwimmhalle), 9.182 θεατών φιλοξένησε την κολύμβηση, τις καταδύσεις και την υδατοσφαίριση. Οι υπόλοιπες εγκαταστάσεις, το ποδηλατοδρόμιο (Radstadion), η αίθουσα της πυγμαχίας (Boxhalle), η αίθουσα ολυμπιακών αθλημάτων (Sporthalle), το γήπεδο του χόκεϊ (Hockeyanlange) και η αίθουσα της πετοσφαίρισης (Volleyballhalle).
Εκτός του ολυμπιακού πάρκου βρίσκονται η αίθουσα καλαθοσφαίρισης στο «Messegelände», το εκθεσιακό κέντρο της πόλης (για ξιφασκία, άρση βαρών και πάλη), η πισίνα «Dantebad» για την υδατοσφαίριση, το κέντρο σκοποβολής «Hochbrück» και τοξοβολίας «Englischer Garten». Τα κέντρα του «Riem» και «Nymphenburg», φιλοξένησαν την ιππασία, η κοινότητα του Schleissheim την κωπηλασία και το Κίελο την ιστιοπλοΐα. Το ποδόσφαιρο διοργανώθηκε στις πόλεις Νυρεμβέργη, Ρέγκενσμπουργκ, Πάσσαου, Ίνγκολστατ και Άουγκσμπουργκ ενώ κάποιοι αγώνες χειροσφαίρσης στις, Ουλμ, Γκέπινγκεν και Μπέμπλινγκεν.
Δημοτικό Γήπεδο Ταύρου «Σπύρος Γιαλαμπίδης»

Ιστορία

Το γήπεδο κατασκευάστηκε το 1969 και έχει το όνομα ενός παλαιού ποδοσφαιριστή και ιδρυτή του Φωστήρα, του Σπύρου Γιαλαμπίδη, ο οποίος απεβίωσε το 1994. Το 2002 ανακατασκευάστηκαν όλες οι εξέδρες του γηπέδου λόγω παλαιότητας. Η χωρητικότητα του γηπέδου ανέρχεται στις 4.000 θέσεις.
Μ.Γ.Σ. Ορφέας Ελευθερούπολης

Ιστορία

Ο Μουσικός Γυμναστικός Σύλλογος «Ορφέας» Ελευθερούπολης ιδρύθηκε το 1925. Έχει αγωνιστεί κατά το παρελθόν στη Δ΄ Εθνική κατηγορία. Από την περίοδο 2013–14 μετείχε στη Γ΄ Εθνική Ερασιτεχνική κατηγορία. Την περίοδο 2014–15 υποβιβάστηκε στις τοπικές κατηγορίες της Ε.Π.Σ. Καβάλας.
Γρηγόριος Δ΄ Στραβοαμασείας

βίος

Εξελέγη αρχικά Μητροπολίτης Αμασείας και ήταν τυφλός από το ένα μάτι, εξ'ού και το παρατσούκλι του «Στραβοαμασείας». Εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης στις 17 Απριλίου 1623 με την υποστήριξη δύο καθαιρεθέντων επισκόπων, των Ιησουιτών και του πρεσβευτή της Γαλλίας. Όμως ο Γάλλος πρέσβης Cesy υποστήριξε τον Γρηγόριο πιο πολυ συμπτωματικά και χωρίς ιδιαίτερο προσωπικό ενδιαφέρον και ίσως επειδή ήταν γνωστός ως αντίπαλος του Κύριλλου Λούκαρι ή επειδή τον εκτιμούσαν οι ιησουίτες.
Τάχθηκε υπέρ της ένωσης με τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Η Πατριαρχία του συνάντησε τη γενική περιφρόνηση κλήρου και λαού, καθώς θεωρήθηκε «ληστρική», δηλαδή αντικανονική. Έτσι η Σύνοδος εξέλεξε για διάδοχό του τον Αδριανουπόλεως Άνθιμο, καθαιρώντας το Γρηγόριο και εξορίζοντάς τον στη Ρόδο. Κατηγορήθηκε για κακοδοξίες και συνεννοήσεις με ετερόδοξους.
Στις 12 Μαρτίου 1623 ο Λούκαρις αφόρισε παρουσία τεσσάρων μητροπολιτών τον Γρηγόριο και ενημέρωσε το ποίμνιο σε κήρυγμά του για τη δράση του.Η πληροφορία πως ο Λούκαρις επιχείρησε να σχεδιάσει τον στραγγαλισμό του Γρηγορίου στην εξορία, είναι αναξιόπιστη, γιατί ο Cesy αναφέρει ότι έπεισε τον σουλτάνο να τον αφήσει ελεύθερο.
Στρατηγίς Μαύρου όρους

Η Στρατηγίς Μαύρου όρους (Στρατηγίς τὸ Μαῦρον Ὄρος) ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ήταν από τα μικρά σε έκταση αλλά και συνοριακά Θέματα που αποκαλούντο στρατηγίδες. 
Περιλάμβανε το Κάστρο του Μαύρου όρους και τα γειτονικά κάστρα, επίσης την πεδιάδα μπροστά στο κάστρο. Σύμφωνα με την Αλεξιάδα  ο αυτοκράτορας αργότερα είχε παραχωρήσει στην πεδιάδα εδάφη στους Αρμένιους Ρουπενίδες υποτελείς του Λέων και Θεόδωρο. Το Μαύρον όρος είναι σήμερα γνωστό σαν "Γκαμπάλ αλ Λουκάμ" (Jabal al Lukkam ή Tura Ukama) τα βυζαντινά όρη Αμανού κοντά στο σημερινό Αμμάν της Ιορδανίας.
Το κάστρο κατασκευάστηκε από τον αυτοκράτορα Νικηφόρο Φωκά, κάπου ανάμεσα στο 963 και 969, και διόρισε πρώτο διοικητή τον Μιχαήλ Βούρτζη.
Η Άννα Κομνηνή την αναφέρει στην Αλεξιάδα σαν στρατηγίς και μία από τις περιοχές που δόθηκαν στον Βαλδουίνο της Βουλώνης με την Συνθήκη της Δεαβόλεως. Βάση αυτού η στρατηγίδα παρέμεινε τμήμα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας έως τον 11ο αιώνα που υπογράφηκε η εν λόγω συνθήκη.
Εθνική βιβλιοθήκη

Με τον όρο Εθνική Βιβλιοθήκη φέρεται συνήθως η σημαντικότερη ή μεγαλύτερη βιβλιοθήκη μιας χώρας, η οποία χρηματοδοτείται από το κράτος και σύμφωνα με την UNESCO, είναι υπεύθυνη για τη συγκέντρωση και διατήρηση της εθνικής πνευματικής, κυρίως εκδοτικής, παραγωγής προς όφελος των μελλοντικών γενιών. Ο θεσμός της ελεύθερης προς πρόσβαση Εθνικής Βιβλιοθήκης, με την υποχρέωση να συγκεντρώνει την εθνική παραγωγή, έχει τις ρίζες του στο 17ο αιώνα, με πυρήνα βασιλικές και ιδιωτικές συλλογές, κυρίως σπάνιων εκδόσεων και χειρογράφων. 
Μια Εθνική Βιβλιοθήκη λειτουργεί, συνήθως, ως βιβλιοθήκη παρακαταθήκης με σκοπό να συγκεντρώσει όλες τις εκδόσεις και τον πνευματικό πλούτο που εκδίδεται σε κάθε χώρα (διαδικασία που στις περισσότερες χώρες ρυθμίζεται με σχετική νομοθεσία), καθώς και τις ξένες εκδόσεις που αφορούν την χώρα. Είναι επίσης υπεύθυνη για τη δημοσίευση Εθνικής Βιβλιογραφίας - τρέχουσας και αναδρομικής-, τη συγκρότηση Συλλογικών Καταλόγων και την έκδοση των αριθμών ISBN (International Standard Book Number) για τα βιβλία που εκδίδονται στη χώρα. Τέλος λειτουργεί και ως το Εθνικό Κέντρο Βιβλιογραφικής Πληροφόρησης. Χρήστες μιας Εθνικής Βιβλιοθήκης μπορούν να είναι όλοι ανεξαιρέτως οι πολίτες αλλά και οι επισκέπτες μιας χώρας,
 
Είναι πιθανόν σε μια χώρα να υπάρχουν περισσότερες από μια Εθνικές Βιβλιοθήκες, όπως για παράδειγμα στη Μεγάλη Βρετανία όπου υπάρχουν οι η British Library, η National Library of Scotland, η National Library of Wales κ.λπ.
Επίσης μπορεί μια Εθνική Βιβλιοθήκη να έχει ταυτόχρονα και μια άλλη ιδιότητα και να εξυπηρετεί και κάποιους άλλους σκοπούς, όπως η Library of Congress των ΗΠΑ και η National and University Library της Κροατίας.
Φώκια μοναχός

Φώκια της Καραϊβικής

Η φώκια μοναχός της Καραϊβικής θεωρείται εξαφανισμένο είδος. Ήταν το πρώτο θηλαστικό που ανακάλυψαν οι Ισπανοί στον Νέο Κόσμο, όπως καταγράφηκε κατά το δεύτερο ταξίδι του Κολόμβου, τον Αύγουστο του 1494. Η περιοχή εξάπλωσης της ήταν, όπως φαίνεται και από την ονομασία της, ολόκληρη η Καραϊβική αλλά και ο Κόλπος του Μεξικού. Τελευταία θέαση της φώκιας της Καραϊβικής έγινε το 1952 στον ύφαλο Σερανίλα, νοτίως της Τζαμάικας. Από τότε δεν έχει υπάρξει ξανά επιβεβαιωμένη θέαση και η κυβέρνηση των ΗΠΑ την κήρυξε το 2008 εξαφανισμένο είδος.

Συστηματική

Στο παρελθόν είχε διατυπωθεί η άποψη πως οι μοναχοί είναι ιδιαίτερα «πρωτόγονες» φώκιες αλλά και η υποψία πως το γένος Monachus είναι παραφυλετικό τάξο. Ωστόσο η κλαδιστική ανάλυση των φωκιδών από τους Μπινίντα-Έμοντς και Ράσελ το 1996 παρουσιάζει το γένος μονοφυλετικό και απορρίπτει την εικόνα των πρωτόγονων χαρακτηριστικών.
UGC 12591

Ο UGC 12591 είναι γαλαξίας με μορφολογία ανάμεσα σε αυτή ενός φακοειδή και ενός σπειροειδή γαλαξία στον αστερισμό του Πήγασου. Βρίσκεται περίπου 400 εκατομμύρια έτη φωτός μακριά από τη Γη, στο υπερσμήνος Πήγασου-Ιχθύων. Έχει μάζα η οποία υπολογίζεται τέσσερις φορές μεγαλύτερη από αυτή του Γαλαξία μας. Είναι ο δεύτερος πιο μαζικός, μετά τον ISOHDFS 27. Επιπλέον, είναι ο σπειροειδής γαλαξίας με την υψηλότερη γνωστή ταχύτητα περιστροφής, περίπου 490 km/s, σχεδόν διπλάσια από αυτή του Γαλαξία μας.
Τέρψη Πάτρας

Η Τέρψη είναι παραλιακή συνοικία της Πάτρας στο μεσημβρινό τμήμα της πόλης.  Η συνοικία δημιουργήθηκε μετά το 1945 λίγο πιο πάνω από τη συνοικία Χαλκωματά· η περιοχή τότε ήταν αμπέλια. Τις δύο συνοικίες σήμερα οριοθετεί η οδός Βορείου Ηπείρου. Πήρε το όνομά της από την ομώνυμη οδό που υπήρχε εκεί. 
Μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα ήταν ημιαστική περιοχή με εξοχικές κατοικίες και αγρούς. Με τη δημιουργία στην περιοχή πολλών βιομηχανιών, πριν αλλά και μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο εγκαταστάθηκαν κυρίως εργαζόμενοι των βιομηχανιών αυτών.
Αλφόνσος Γ΄ των Έστε

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Φερράρα και ήταν γιος του Τσέζαρε δούκα της Μόντενα και του Ρέτζο και της Βιρτζίνια των Μεδίκων, κόρης του Κόζιμο Α΄ μεγάλου δούκα της Τοσκάνης.
Το 1613 πήρε μέρος στον πόλεμο εναντίον της Λούκα και είχε πρωτεύοντα ρόλο στη δολοφονία, το 1617 στη Φερράρα, του κόμη Έρκολε Πέπολι, που διαπληκτιζόταν με τον Τσέζαρε για την περιοχή της Γκαρφανιάνα.
Ήταν βαθιά ερωτευμένος με τη σύζυγό του Ισαβέλλα και όταν αυτή απεβίωσε το 1626, σκέφτηκε να γίνει μοναχός. Το 1628 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ως δούκας της Μόντενα και του Ρέτζο. Το 1629 διακήρυξε την παραίτησή του· τον διαδέχθηκε ο γιος του Φραντσέσκο Α΄. Δύο μήνες μετά την παραίτηση έγινε Καπουτσίνος μοναχός στο Μεράνο με το όνομα αδελφός Τζαμπατίστα ντα Μόντενα.
Διακρίθηκε ως ιεροκήρυκας και βοήθησε τους ανθρώπους που απέθνησκαν κατά τον λοιμό που ενέσκηψε στο δουκάτο το 1630-31. Το επόμενο έτος επέστρεψε στη Μόντενα, αλλά οι ομιλίες του εναντίον των ενδυμάτων της Αυλής τον έκαναν ανεπιθύμητο. Αποσύρθηκε σε μονή στο Καστελνουόβο της Γκαρφανιάνα, που είχε κτίσει ο γιος του Φραντσέσκο Α΄, όπου και απεβίωσε.
Μαρσέλο Βεριντιάνο

Καριέρα ποδοσφαιριστή

Αγωνιζόταν στην πατρίδα του και συγκεκριμένα στο Σάο Πάολο, όταν το Δεκέμβριο του 1989 αποκτήθηκε από τη Skoda Ξάνθη . Με 11 γκολ σε 21 αγώνες καθώς και με τη ζεστή σχέση που ανέπτυξε με την κερκίδα έγινε ιδιαιτέρα αγαπητός στους φίλους της Ξάνθης. Στις 10 Ιανουαρίου 1993 σκοράροντας στο 8ο, 17ο, 40ο και 70ο λεπτό έγινε ο πρώτος ποδοσφαιριστής που σημείωσε 4 γκολ στο ελληνικό πρωτάθλημα (8-2 απέναντι στον Πιερικό. Συνολικά σκόραρε 24 φορές τη σεζόν εκείνη. Σημείωσε το 100ο γκολ της Ξάνθης στις 24 Μαΐου 1992 (Ξάνθη – Άρης2-0) αλλά και το 200ο γκολ στις 13 Φεβρουαρίου 1994  (Ξάνθη – Παναθηναϊκός 2-1).
Το 1996 μεταγράφηκε στην ΑΕΚ, με την οποία έκανε καλές εμφανίσεις στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη. Τα επόμενα δύο χρόνια αγωνίστηκε στην Κύπρο στον ΑΠΟΕΛ. Τέλειωσε την καριέρα του αγωνιζόμενος στην ομάδα της Κοζάνης.

Καριέρα προπονητή

Εργάστηκε ως βοηθός προπονητή στον Άρη και στη συνέχεια βοηθός προπονητή στην ΑΕΛ Λεμεσού. Το 2004 επέστρεψε στη Σκόντα Ξάνθη ως υπεύθυνος των τμημάτων υποδομής για τρία χρόνια. Ξαναγύρισε στην Κύπρο για να εργαστεί ως βοηθός προπονητή στην Ομόνοια.
Νικόλαος Φερεκείδης

Βιογραφία

Σπούδασε ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας (1888-1892) και από το 1893 συνέχισε τις σπουδές του στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου, κοντά στον Νικόλαο Γύζη. Μετα την ολοκλήρωση των σπουδών του παρέμεινε στο Μόναχο όπου εργαζόταν. Το 1901 έπειτα από παραγγελία του διοικητή της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος Στέφανου Στρέιτ φιλοτέχνησε αντίγραφο του έργου του Πετερ Φον Ες Η άφιξη του Όθωνα στο Ναύπλιο, το οποίο τοποθετήθηκε στο νεότευκτο κτίριο της τράπεζας. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1909 και αργότερα έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς πολέμους με την ιδιότητα του πολεμικού ζωγράφου. Πέθανε στην Αθήνα το 1929.

Τεχνοτροπία & έργο

Έχοντας έρθει σε επαφή με τις πρωτοποριακές καλλιτεχνικές τάσεις που κυριαρχούσαν στο Μόναχο ασχολήθηκε με την τοπιογραφία, τη νεκρή φύση και την απεικόνιση πολεμικών σκηνών ενώ κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Γερμανία είχε ασχοληθεί εκτεταμένα με τη δημιουργία αντιγράφων παλιότερων έργων που σχετίζονταν με την Ελληνική Επανάσταση. Πραγματοποίησε την πρώτη του ατομική έκθεση το 1913 όπου παρουσίασε πίνακες εμπνευσμένους από την εμπειρία του στα πολεμικά μέτωπα των Βαλκανικών πολέμων ενώ συμμετείχε από το 1909 σε διάφορους διαγωνισμούς αλλά και ομαδικές εκθέσεις. Οι τοπιογραφίες του Φερεκείδη διακρίνονται για τον ιδιαίτερο τρόπο με τον οποίο απεικονίζεται η φύση και για τα χρώματα τους που ανταποκρίνονται σε όλες τις δυνατές τονικές διαβαθμίσεις.
2536 Κόζυρεφ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Κόζυρεφ είναι άγνωστα. Ο Κόζυρεφ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 5 ως 9,5 ώρες περίπου.
NGC 6256

Το NGC 6256 είναι σφαιρωτό σμήνος στον αστερισμό Σκορπιό. Ταξινομείται ως GCL και ανακαλύφθηκε από τον Σκωτσέζο αστρονόμο Τζέιμς Ντάνλοπ (James Dunlop) στις 24 Ιουνίου 1834. Απέχει περίπου 33.600 έτη φωτός από την Γη.
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1975-76

Σύστημα διεξαγωγής

Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1975-76 συμμετείχαν 15 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Δεν υποβιβάστηκε καμία ομάδα.
Η πρωταθλήτρια ομάδα εξασφάλιζε τη συμμετοχή της στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης 1976-77. Επιπλέον, η ομάδα που τερμάτισε στη δεύτερη θέση εξασφάλιζε τη συμμετοχή της στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1976-1977.

Σύστημα βαθμολόγησης

Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.

Αλλαγές σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο

Σε σχέση με το πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1974-75, στο πρωτάθλημα της περιόδου 1975-76 συμμετείχε ο ΑΠΟΕΛ που την περίοδο 1974-75 συμμετείχε ανεπίσημα στο πρωτάθλημα.
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1990

Οι 48οι Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1990 έγιναν στην Κωνσταντινούπολη. Μετείχαν και οι έξι βαλκανικές χώρες. Νικήτρια ήταν η Ρουμανία στους άνδρες, σε 23 αγωνίσματα, και η Βουλγαρία στις γυναίκες, σε 18 αγωνίσματα. Διεξήχθη για πρώτη φορά και ο μαραθώνιος δρόμος γυναικών εκτός βαθμολογίας, στον οποίο επικράτησαν δύο Ελληνίδες. Νικήτριες ήταν: 1) Πολύζου 2:55.25, 2) Καστρίτη 3:02.40 3) Μπούγια (Ρ) 3:04.15.

Γυναικών

*Ο μαραθώνιος διεξήχθη εκτός βαθμολογίας.
Λοντρίζιο Βισκόντι

βιογραφία

Ήταν γιος του Πιέτρο Βισκόντι από το Μιλάνο και της Αντιόχειας Κριβέλι. Έπειτα παό τη στρατιωτική εκπαίδευση που είχε από τον πατέρα του, βοήθησε τον θείο του Ματτέο Α΄ Βισκόντι και τον γιο αυτού Γκαλεάτσο Α΄ για την ανακατάληψη του Μιλάνου από τον αντίπαλο Οίκο των Τορριάνι. Αργότερα όμως βοήθησε τον Μάρκο, αδελφό του Γκαλεάτσο Α΄ και ήταν επιδέξιος στο να φυλακίσουν τον Γκαλεάτσο Α΄ και τον γιο αυτού Ατσόνε στη Μόντσα. Όταν μετά ελευθερώθηκαν, διέφυγε στην περιοχή του στο Σέπριο.
Ο Ατσόνε τον καταδίωξε και αφού πολιόρκησε το κάστρο του, το κατεδάφισε. Ο Λοντρίζιο διέφυγε στη Βιτσέντσα, όπου μπήκε ως μισθοφόρος στην υπηρεσία του Μαστρίνο Β΄ κυρίου της Βερόνας. To 1339 συγκέντρωσε στρατό, κυρίως από τη Γερμανία: 2500 ιππείς, 800 πεζικάριους και 200 τοξότες και με το όνομα Εταιρεία του Αγ. Γεωργίου έφτιαξε την πρώτη Εταιρεία μισθοφόρων που είχε Ιταλός κοντοτιέρος.
Εισέβαλε στα περίχωρα του Μιλάνου, αλλά μετά ηττήθηκε στη μάχη του Παραμπιάγκο. Αιχμαλωτίστηκε και μαζί με τον γιο του Αμπρότζιο φυλακίστηκε σε σιδερένιο κλουβί στο κάστρο του Αγ. Κολομπάνο. Έμεινε έτσι για δέκα έτη και ελευθερώθηκε από τον Τζοβάννι Βισκόντι νέο κυβερνήτη του Μιλάνου. Ο ανιψιός του τελευταίου Γκαλεάτσο Β΄ Βισκόντι τον έθεσε διοικητή του στρατού και υπερασπίστηκε το Πιεμόντε. Διακρίθηκε εκεί στη μεγάλη νίκη του 1356 εναντίον της αντίθετης με τους Βισκόντι Ένωσης, που είχε προσλάβει τον μισθοφόρο Κόνραντ φον Λαντάου της Μεγάλης Εταιρείας.
Έζησε στην Αυλή του Γκαλεάτσο Β΄ ώσπου απεβίωσε το 1364.
Ιωάννης Ερνέστος της Σαξονίας-Κόμπουργκ

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ιωάννη εκλέκτορα της Σαξονίας και της Μαργαρίτας των Ασκάνια, κόρης του Βάλντεμαρ ΣΤ΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Κέτεν.
Το 1553 απεβίωσε στο Κόμπουρκ σε ηλικία 32 ετών, άγαμος.
Αρχαία Αγορά Κω

Περιγραφή

Ως αρχαιολογικός χώρος, η αγορά εντάσσεται στην ευρύτερη αρχαιολογική ζώνη του λιμανιού, το ορατό σήμερα τμήμα της οποίας καλύπτει μια έκταση 152 μ μήκους και 82μ. πλάτους. Στη ζώνη αυτή, εκτός από το ορατό τμήμα της αγοράς, ορατό είναι τμήμα της οχύρωσης της πόλης, τα ιερά της Αφροδίτης και του Ηρακλή, οικοδομικές νησίδες με τα λείψανα ιδιωτικών κατοικιών, αλλά και τμήμα του αρχαίου λιμένα της πόλης.
Η αρχαία αγορά αποτελούνταν από τρεις κύριες στοές, Ανατολική, Δυτική και Βόρεια, που στο κέντρο τους συναντιόνταν σε μια μεγάλη εσωτερική αυλή. Η βόρεια στοά ένωνε την αγορά με τα τείχη της πόλης, ενώ οι άλλες δύο είχαν διάφορα εμπορικά καταστήματα που εξυπηρετούσαν τις καθημερινές ανάγκες των πολιτών. Η ανασκαφή της Ελληνικής αρχαιολογικής υπηρεσίας στη νότια πλευρά προσδιόρισε το μήκος του κτίσματος στα 300 περίπου μέτρα. Ανατολικότερα από την αρχαία αγορά οι ανασκαφές ανακάλυψαν μέρος του ρυμοτομικού σχεδίου της πόλης (ιπποδάμειο) με πλατείς δρόμους (4 έως 6 μέτρα) και 4 οικοδομικές νησίδες με σπίτια και καταστήματα.
Το μεγαλύτερο τμήμα της αρχαίας αγοράς βρίσκεται θαμμένο κάτω από την σύγχρονη πόλη. Μάλιστα, το νότιο τμήμα της ήρθε στο φως με πρόσφατες ανασκαφές απέναντι από τον βωμό του Διονύσου, οι οποίες οδήγησαν στην αναστήλωση δύο κιόνων οι οποίοι ανήκουν στην αρχαία αγορά.

Ιστορία

Οι συχνοί σεισμοί που έπληξαν το νησί έδιναν αφορμή για συνεχείς ανοικοδομήσεις της πόλης. Τα διαφορετικά υλικά που χρησιμοποιούνταν βοηθούν στη διάκριση των οικοδομικών φάσεων. Ο σεισμός του 6ου ή 5ου αι. π.X. δεν άφησε ίχνη στην οικοδομική ιστορία της πόλης. Το 366 π.X. και όλο τον 3ο αι., τα κτήρια κατασκευάζονται με «αμυγδαλόπετρα» (είδος ασβεστόλιθου) και πρασινωπό πωρόλιθο για τη θεμελίωση. Σπανιότερο είναι το μάρμαρο. Αυτή την περίοδο η πόλη της Κω αναγνωρίστηκε ως σημαντικό διοικητικό κέντρο, οικοδομήθηκαν στην περιοχή του λιμανιού και της αγοράς σπουδαία διοικητικά κτίρια αλλά και ιερά. Η αγορά ήταν η "καρδιά" του οικονομικού κέντρου του νησιού με δρόμους, εργαστήρια καταστήματα και βωμούς που συνθέτουν την 'παραδοσιακή' εικόνα μιας αρχαίας αγοράς.
Την επόμενη περίοδο γίνεται ευρεία χρήση του μαρμάρου. Αυτή την εποχή (2ος αι. π.X.) κατασκευάζονται τα μνημειώδη κτηριακά συγκροτήματα που έδωσαν μεγαλοπρεπή όψη στην πόλη. Η ανοικοδόμηση που ακολούθησε το σεισμό του 142 μ.X. (επί αυτοκράτορα Αντωνίνου του Eυσεβούς) άλλαξε την όψη της πόλης. Στα κτήρια έγινε χρήση της χυτής τοιχοποιίας, ενώ αυτή την περίοδο οικοδομούνται οι θέρμες, το θέατρο, το στάδιο και γίνεται ανακατασκευή της αγοράς και των οικοδομικών τετραγώνων. Καθοριστικός ήταν ο σεισμός του 469 μ.Χ. (επί αυτοκράτορα Λέοντος I) που σημαίνει το τέλος της αρχαίας πόλης και την αρχή της παλαιοχριστιανικής περιόδου.
Ο αρχαιολογικός χώρος ανασκάφτηκε από την Ιταλική Αρχαιολογική Σχολή κατά την περίοδο της ανοικοδόμησης της πόλης, μετά τον καταστρεπτικό σεισμό του 1933.