google/wiki40b huggingface dataset:
Αριστοτέλης Βλαχόπουλος

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1866. Φοίτησε στη Σχολή Ευελπίδων, απ΄ όπου αποφοίτησε στις 12 Αυγούστου 1887 ως ανθυπολοχαγός του Πυροβολικού. Προήχθη σε υπολοχαγό το 1892, και πολέμησε στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897 ως διοικητής πυροβολαρχίας. Ακολούθως τοποθετήθηκε στην "Επιτελική Υπηρεσία Στρατού" (το μετέπειτα Γενικό Επιτελείο Στρατού), όπου υπηρέτησε έως το 1913, έχοντας προαχθεί σε λοχαγό το 1902, ταγματάρχη το 1910 και αντισυνταγματάρχη το 1912. Το Μάιο 1914 τοποθετήθηκε στρατιωτικός ακόλουθος στην ελληνική πρεσβεία της Σερβίας (τότε σε αμυντική συμμαχία με την Ελλάδα), απ΄ όπου επέστρεψε τον Αύγουστο 1915 για ν΄ αναλάβει διοικητής της Σχολής Ευελπίδων. Εξαιτίας της διαταγής επιστράτευσης του Σεπτεμβρίου 1915, όταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος ετοιμάστηκε να προστρέξει σε βοήθεια της Σερβίας ενάντια στην επίθεση της Αυστροουγγαρίας, η Σχολή Ευελπίδων έκλεισε και ο Βλαχόπουλος τοποθετήθηκε στη διοίκηση του Ε΄ Σώματος Στρατού με έδρα την Πάτρα.
Κατά τη διάρκεια του Εθνικού Διχασμού πήρε το μέρος του βασιλέα Κωνσταντίνου Α΄ εναντίον του Βενιζέλου. Παρέμεινε στην Πάτρα μέχρι το Μάιο του 1917, όταν και επέστρεψε στην Αθήνα για να διοικήσει τη Σχολή Ευελπίδων που είχε ανοίξει ξανά. Μετά τον εξαναγκασμό του βασιλιά Κωνσταντίνου σε εξορία τον Ιούνιο του 1917 και την ανάληψη της ηγεσίας του κράτους από τον Βενιζέλο, ο Βλαχόπουλος, ως φιλοβασιλικός, ετέθη σε διαθεσιμότητα και ακολούθως σε αναγκαστική συνταξιοδότηση.
Μετά την ήττα των βενιζελικών στις εκλογές του 1920 ανακλήθηκε στην ενεργό υπηρεσία και τοποθετήθηκε στη θέση του αρχηγού ΓΕΣ. Σύντομα όμως ζήτησε και μετατέθηκε σε επιχειρησιακή διοίκηση στη Μικρά Ασία, όπου διοίκησε το Γ΄ Σώμα Στρατού (Ιανουάριος-Μάιος 1921), και το Β΄ Σώμα Στρατού (Μάιος-Ιούλιος 1921). Κατόπιν τοποθετήθηκε επικεφαλής της Ανωτέρας Γενικής Στρατιωτικής Διοίκησης Μικράς Ασίας, η οποία κάλυπτε τις περιοχές των μετόπισθεν της Στρατιάς Μικράς Ασίας, και τον Ιούνιο 1922 αποσπάστηκε στην Ανατολική Θράκη, όπου ανέλαβε τη διοίκηση του Δ΄ Σώματος Στρατού. Μετά την ήττα του Ελληνικού Στρατού στη Μικρά Ασία από τους Τούρκους τον Αύγουστο 1922, απαλλάχθηκε από την άσκηση ενεργούς διοίκησης και ετέθη σε διαθεσιμότητα το Νοέμβριο του 1923. Τελικώς, συνταξιοδοτήθηκε το Μάρτιο 1928 οπότε έφτασε το καθορισθέν όριο ηλικίας.
Απεβίωσε σε ηλικία 94 ετών το 1960.
Αγία Μαρινούδα

Τοποθεσία

Η Αγία Μαρινούδα είναι κτισμένη σε απόσταση 8 χιλιομέτρων νοτιοανατολικά της Πάφου. Βρίσκεται σε υψόμετρο 125 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα δυτικά και νότια συνορεύει με τη Γεροσκήπου, στα βόρια με τα Κόνια και στα βορειοανατολικά με την Άρμου.

Ονομασία

Το χωριό πήρε το όνομα του από την Αγία Μαρίνα.

Ιστορία

Τα παλιά χρόνια οι κάτοικοι της κοινότητας ασχολούνταν με την γεωργία και τη κτηνοτροφία. Επιπλέον, επειδή οι μεταξοσκώληκες ήταν άφθονοι στην περιοχή λόγω της καλλιέργειας πολλών μουριών, πολλοί κάτοικοι ασχολήθηκαν με την παραγωγή μεταξιού. Επιπλέον, στην περιοχή υπήρχε εργοστάσιο μεταξουργίας. 
Επιπλέον, στο χωριό καλλιεργείτο ή φύτρωνε κάνναβη. Οι ίνες της κάνναβης αποτελούσαν πρώτη ύλη στην υφαντουργία και στην κατασκευή σχοινιού, αλλά και άλλων υλικών. Ωστόσο, απαγορεύτηκε η καλλιέργεια κάνναβης με αποτέλεσμα το εργοστάσιο μεταξιού να κλείσει.

Ιεροί ναοί

Στην κοινότητα υπάρχει μόνο μία εκκλησία, η οποία είναι αφιερωμένη στην Αγία Μαρίνα. Οικοδομήθηκε το 1985.
Βουλγαρική Εθνική Τηλεόραση

Ίδρυση και χρηματοδότηση

Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1959 και άρχισε να εκπέμπει από τις 7 Νοεμβρίου 1959  Η πρώτη μετάδοση του καναλιού έγινε στην επέτειο της Οκτωβριανής Επανάστασης στη Ρωσία. Η μετάδοση έγινε έγχρωμη το 1970. Τα κεντρικά γραφεία βρίσκονται στην πρωτεύουσα της Βουλγαρίας, τη Σόφια. Η BNT χρηματοδοτείται από την κυβέρνηση κατά 60%, το υπόλοιπο 40% της χρηματοδότησης γίνεται από τηλεοπτικές διαφημίσεις.
Ακόμη έλαβε επίσημη πρόσκληση, από την Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU), να φιλοξενήσει τον Διαγωνισμό Παιδικού Τραγουδιού, "Junior Eurovision" του 2015.
Τέρο Πιτκαμάκι

Βιογραφικό

Ο Τέρο Πιτκαμάκι γεννήθηκε στις 19 Δεκεμβρίου του 1982 στο Ilmajoki, της δυτικής Φινλανδίας.
Το 2004 στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας ήταν 8ος και την επόμενη χρονιά, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου που διεξήχθει στο Ελσίνκι, ήταν 4ος.
Το 2006 ήταν δεύτερος στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου στο Γκέτεμποργκ με βολή στα 86μ. και 44 εκ. Έχει κερδίσει άλλες δύο φορές μετάλλια (χάλκινα) σε Πανευρωπαϊκά Πρωταθλήματα: το 2010 στη Βαρκελώνη και το 2014 στη Ζυρίχη.
Το 2007 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου στην Οζάκα με βολή στα 90μ. και 33 εκ. Έξι χρόνια αργότερα, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Μόσχας, ήταν δεύτερος με 87 μ. και 7 εκ.
Έχει κερδίσει μια φορά μετάλλιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες: το 2008 στο Πεκίνο κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο ρίχνοντας το ακόντιο στα 86μ. και 16 εκ.
Στις 13 Ιουλίου του 2007 ο Τέρο Πιτκαμάκι συμμετείχε στο Γκόλντεν Λιγκ (IAAF Golden League), στο στάδιο Ολύμπικο της Ρώμης. Σε μια από τις βολές του, έριξε πολύ πλάγια το ακόντιο, με αποτέλεσμα αυτό να φύγει έξω από τον τομέα ρίψης και να τραυματίσει στα πλευρά τον Γάλλο αθλητή του μήκους Salim Sdiri, ο οποίος μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο.  
Τον Οκτώβριο του 2007 του απονεμήθηκε από την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Στίβου (European Athletics Association -EEA) ο τίτλος του Ευρωπαίου Αθλητή της Χρονιάς.
Πίκρης Ρεθύμνης

Προέλευση ονόματος - ιστορία

Για την προέλευση του ονόματος λένε ότι έμενε εδώ ένας πατέρας με 9 γιούς. Ένα Σάββατο πέθανε ο ένας και το επόμενο ο άλλος μέχρι που έχασε όλα τα παιδιά του. Όσοι πήγαιναν να τον συλληπηθούν έλεγαν πάμε στου πικραμένου. Έτσι έμεινε το όνομα Πίκρι ή Πίκρης.
Το 1583 είχε 170 κατοίκους, το 1881 στο δήμο Αμνάτου με 165 Χριστιανούς και 11 Τούρκους, ενώ το 1900 με 178 κατοίκους.
Το 1920 ήταν έδρα δήμου με 131 κατοίκους, το 1928 στην κοινότητα Αμνάτου με 145 κατοίκους. 1961 (151), 1971 (111), 1981 (121), 1991 (80), 2001 (64).

Εκκλησιαστική υπαγωγή

Η εκκλησία του χωριού, η ενοριακή, είναι αφιερωμένη στην Αγία Παρασκευή. Υπάρχουν και άλλες όμως εκκλησίες όπως της Αγίας Κυριακής, της Αγίας Φωτεινής. Εκκλησιαστικά υπάγεται στην Στ΄ Αρχιερατική Περιφέρεια της Ιεράς Μητροπόλεως Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου, της Εκκλησίας της Κρήτης.
Mitsubishi F-2

Ανάπτυξη αεροσκάφους

Η Ιαπωνία ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 80' άρχισε να αναζητεί το διάδοχο του εγχώριας ανάπτυξης μαχητικού F-1 αλλά και του F-4 Phantom II. Μεταξύ διάφορων επιλογών (F-16, F/A-18 και Tornado) η Ιαπωνία τελικά αποφάσισε την λύση της εγχώριας ανάπτυξης αεροσκάφους. Η επιλογή όμως αυτή προκάλεσε την αντίδραση των ΗΠΑ και τελικά οι δύο πλευρές κατέληξαν στην περαιτέρω ανάπτυξη του F-16 Block C/D. Όμως ούτε αυτή η συμφωνία καρποφόρησε. Οι βασικές ενστάσεις μελών του Κογκρέσου που ματαίωσαν την συμφωνία ήταν η απώλεια βασικών τεχνολογιών και ο κίνδυνος εμπορευματοποίησης της αμερικανικής τεχνολογίας εις βάρος των ΗΠΑ καθώς και τα ανεπαρκή μερίδια για τις αμερικανικές επιχειρήσεις. Τελικά στις αρχές του 1990 οι ΗΠΑ πέτυχαν αναθεώρηση της συμφωνίας  με τους ιάπωνες περιορίζοντας την μεταφορά τεχνολογίας και εξασφαλίζοντας ικανοποιητικό μερίδιο για τις αμερικανικές επιχειρήσεις. Στην ανάπτυξη του F-2 συμμετέχουν η ιαπωνική Mitsubishi και η αμερικανική Lockheed Martin με ποσοστά 60% και 40% αντίστοιχα. Η άρνηση των ΗΠΑ να παράσχουν ολόκληρη την τεχνολογία που απαιτείται οδήγησε σε θεαματική αύξηση του κόστους. Η τιμή μονάδας διαμορφώθηκε στα $127 εκατομμύρια.

Σχεδιασμός

Οι βασικοί συμμετέχοντες στο πρόγραμμα του Mitsubishi F-2 είναι οι εξής: General Electric, Kawasaki, Honeywell, Raytheon, NEC, Hazeltine και η Kokusai Electric. Αν και το F-2 αποτελεί ουσιαστικά μία παραλλαγή του F-16 είναι πιο εξελιγμένο. Η άτρακτος του F-2 είναι μεγαλύτερη και ενισχυμένη με ανθρακονήματα, ενώ τα φτερά είναι κατά 25% μεγαλύτερα, σχεδιασμένα σε τραπεζοειδή μορφή. Το F-2 σε σύγκριση με το F-16 έχει μεγαλύτερη επιφάνεια πτέρυγας και επιπλέον το πλήρως κινούμενο πηδάλιο ύψους είναι μεγαλύτερο. Το αεροσκάφος έχει εγκατεστημένο τον αμερικανικό κινητήρα F110-GE-129 και η ταχύτητά του είναι Mach 2. Υπάρχει δυνατότητα μεταφοράς μεγάλης γκάμας όπλων σε συνολικά 13 σημεία ανάρτησης.
Μαρίνος Χαρμπούρης

Καταγωγή και οικογενειακά στοιχεία

Γεννήθηκε στο ενετοκρατούμενο Αργοστόλι το 1729. Ήταν γόνος αριστοκρατικής οικογένειας (στα ιταλικά εμφανίζεται ως Carburi), με απώτερη καταγωγή από την Κρήτη. Είχε τρεις αδελφούς, τους Τζοβαμπατίστα ή Τζαμπατίστα (Giovanni Battista, Κεφαλονιά 1722 - Πάδοβα 1804), Μάρκο (Κεφαλονιά 1731 - Πάδοβα 1808) και Πάολο (Κεφαλονιά 1740 - Ζάκυνθος 1813), καθώς και μια αδελφή, τη Μαρία (Κεφαλονιά 1735 -;), σύζ. Χωραφά (Corafa).

Σπουδές. Μετάβαση στη Ρωσία

Σπούδασε μαθηματικά στην Μπολόνια και μηχανικός στη Βόννη, όπου πήρε το δίπλωμά του. Παράνομη πράξη τον ανάγκασε να καταφύγει στην Τεργέστη, αλλάζοντας ταυτόχρονα το όνομά του σε Αλέξανδρος Λάσκαρις. Το 1761 κατετάγη στο στρατό της Μαρίας Θηρεσίας και το 1763 εγκαταστάθηκε στη Ρωσία, όπου τον πήρε υπό την προστασία του ο Κεφαλονίτης στρατηγός Πέτρος Μελισσηνός. Το 1770 έγινε αξιωματικός στο Σώμα Μηχανικών της Μεγάλης Αικατερίνης της Ρωσίας.

Το μεγάλο κατόρθωμα

Το 1770, εκτέλεσε φιλόδοξο μηχανικό σχέδιο μεταφέροντας συμπαγή βράχο 2.000 τόνων, από απόσταση 20 χιλιομέτρων, από τους βάλτους της Φινλανδίας, στο κέντρο της Αγίας Πετρούπολης, μετατρέποντάς τον σε βάση του αγάλματος του τσάρου Μεγάλου Πέτρου, έργο του ροκοκό Γάλλου γλύπτη Étienne Maurice Falconet. Για να τα καταφέρει, ο Χαρμπούρης σχεδίασε έναν ιδιότυπο μηχανισμό ρουλεμάν και χρειάστηκε να στήσει ένα ολόκληρο χωριό, ικανό να στεγάσει 400 εργάτες και τεχικούς, προκειμένου να ξεκινήσει τη διαδικασία της μεταφοράς (χειμώνας 1769-70), η οποία στο τελικό στάδιό της ολοκληρώθηκε με τη συνδρομή του ρωσικού ναυτικού. Το έργο κόστισε συνολικά 300.000 γαλλικά φράγκα. Για το κατόθρωμά του, ο Χαρμπούρης έλαβε το βαθμό του αντισυνταγματάρχη, ορίστηκε διεθυντής στη Σχολή Αξιωματικών του ρωσικού στρατού και έλαβε ως αμοιβή 7.000 ρούβλια.

Αναχώρηση από Ρωσία. Εγκατάσταση στην Κεφαλονιά

Μετά το θάνατο της συζύγου του, το 1777, πήγε στο Παρίσι. Στη συνέχεια περιπλανήθηκε σε Πετρούπολη, Βενετία και Βιέννη, για να καταλήξει στην Κεφαλονιά την επόμενη χρονιά. Οι Βενετικές αρχές του παραχώρησαν μια μεγάλη, αλλά βαλτώδη, έκταση στην περιοχή του Λιβαδιού, στη χερσόνησο της Παλικής. Με τη συνδρομή της δεύτερης συζύγου του, Στεφανί, και δυο συνεργατών του επιχείρησε, με αρδευτικά μέσα (ανοίγοντας χαντάκια που υπάρχουν έως σήμερα) και τη χρήση νέων μεθόδων εκμετάλλευσης, να καλλιεργήσει και να επεξεργαστεί αποικιακά φυτά. Εκεί, ο Χαρμπούρης και ένας από τους δυο συνεργάτες του, δολοφονήθηκαν κάτω από αδιευκρίνηστες συνθήκες το 1782. Για την πράξη κατηγορήθηκαν κάποιοι εργάτες του κτήματος από τη Λακωνία, στους οποίους αποδόθηκε η πρόθεση της ληστείας.
Κυπριακή κουζίνα

Η κυπριακή κουζίνα είναι η κουζίνα της Κύπρου και ανήκει στις μεσογειακές κουζίνες.  Όπως και οι μεσογειακες Ελληνικές κουζίνες, επηρεάστηκε σε κάποιο βαθμό από τις κουζίνες της Ανατολίας και της Εγγύς Ανατολής. Έχει επηρεαστεί επίσης από τις βυζαντινές, γαλλικές, ιταλικές, καταλανικές, οθωμανικές και μεσογειακές κουζίνες. Είναι μεσογειακού τύπου, είναι σχετικά κοντά στην ελληνική κουζίνα και την τουρκική κουζίνα.
Τζάνα Γκάνα Μάνα

Με τη θρησκευτική φράση Τζάνα Γκάνα Μάνα (στα βεγγαλικά: জন গণ মন Jôno Gôno Mono) ονομάζεται ο εθνικός ύμνος της Ινδίας. Πρόκειται για τον πρώτο από τους πέντε στίχους ενός βραχμανικού ύμνου, γραμμένου στη σανσκριτική της Βεγγάλης, που συνέθεσε ο τιμημένος με Νόμπελ, Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ,  
Για πρώτη φορά εψάλει στη συνεδρίαση του Εθνικού Κογκρέσου της Ινδίας στην Καλκούτα, στις 27 Δεκεμβρίου του 1911. Ο Jana Gana Mana που σημαίνει "κυβερνήτης διανοίας ανθρώπων" (και ως κλητική "Κυβερνήτα διανοίας ανθρώπων", καθιερώθηκε επίσημα από την Συντακτική Συνέλευση ως εθνικός ύμνος της Ινδίας στις 24 Ιανουαρίου του 1950.
Η μουσική για την τρέχουσα έκδοση του ύμνου λέγεται ότι προέρχεται από τη σύνθεση ενός τραγουδιού του Ραμ Σινγκ Θακούρ  (Ram Singh Thakur), παρότι κάποιοι άλλοι το αμφισβητούν.
Για να ψάλλει κανείς επίσημα τον εθνικό ύμνο χρειάζεται 52 δευτερόλεπτα.  Μία πιο σύντομη εκδοχή τω πρώτων και των τελευταίων στίχων χρησιμοποιείται περιστασιακά και διαρκεί σχεδόν 20 δευτερόλεπτα.

Mετάφραση στα ελληνικά

Ω! Διαχειριστή του πεπρωμένου της Ινδίας, εσύ είσαι ο κυβερνήτης των μυαλών όλων των ανθρώπων
Το όνομά σου αφυπνίζει τις καρδιές του Πουντζάπ, Σιντ, Γκουτζαράτ και της χώρας Μαράθα
Στη χώρα των Δραβίδων, στην Ουτκάλα και στη Βεγγάλη
Αντηχεί στους λόφους των Βίντγιας και των Ιμαλαΐων,
συμφύρεται στις ραψωδίες των γάργαρων νερών του Γιαμούνα και του Γάγγη
Τραγουδούν μόνο το όνομά σου.
Επιζητούν μόνο τις ελπιδοφόρες σου ευλογίες.
Τραγουδούν μόνο τη δόξα της νίκης σου.
Η σωτηρία όλων των ανθρώπων περιμένει στα χέρια σου,
Ω! Διαχειριστή του πεπρωμένου της Ινδίας, εσύ είσαι ο κυβερνήτης των μυαλών όλων των ανθρώπων
Νίκη σε σένα, Νίκη σε σένα, Νίκη σε σένα,
Νίκη, Νίκη, Νίκη σε σένα!
Μηνάς Δημάκης

Πρώτα βήματα

Ο Μηνάς Δημάκης γεννήθηκε στις 20 Απριλίου 1913 στο Ηράκλειο της Κρήτης. Ήταν γιος του εμπόρου Γεωργίου Δημάκη και της Μαρίας το γένος Μεταξάκη. Την περίοδο 1919-1924 φοίτησε στο ιδιωτικό δημοτικό σχολείο «Λύκειον Ο Κοραής». Το 1930 αποφοίτησε από το Πρώτο εξατάξιο Γυμνάσιο Ηρακλείου.

Στο Ηράκλειο του Μεσοπολέμου

Συμμετείχε στην «Πνευματική Κοινότητα» (1930-1934), μια λογοτεχνική συντροφιά, τα μέλη της οποίας, επιστήμονες αλλά και άτομα χωρίς τυπική μόρφωση, μαζεύονταν σε ένα πατάρι της οδού Μαρτύρων όπου κάθε Κυριακή γίνονταν λογοτεχνικές συζητήσεις, Μέλη μεταξύ άλλων η Έλλη Αλεξίου, ο Γιάννης Σφακιανάκης, η Ριρή Μιγάδη. 

Από το 1934 έως το 1940 σύχναζε σε μια άλλη πνευματική συντροφιά μαζί με τον Άρη Δικταίο, τη Θάλεια Καλλιγιάννη από τα Χανιά, το «Στούντιο» που είχε εμψυχωτή τον Λευτέρη Αλεξίου, στο σπίτι του οποίου μαζεύονταν τα μέλη της. Εργάστηκε σε επιχείρηση σταφίδας που την είχαν τα αδέλφια του πατέρα του έως το 1936 και κατόπιν στο Γραφείο Τουρισμού του Ηρακλείου. Από το 1937 έως το 1959 εργάστηκε στην Τράπεζα της Ελλάδος (μέχρι το 1943 στο Ηράκλειο, μετά στην Αθήνα). Πολέμησε στην Κρήτη, ενώ κατά τη διάρκεια της Κατοχής εντάχθηκε στο ΕΑΜ.

Ποιητής, δοκιμιογράφος, μεταφραστής

Στη λογοτεχνία παρουσιάστηκε το 1935 με το περιοδικό «Φύλλα Τέχνης», το οποίο κυκλοφόρησε σε 4 τεύχη με ποιήματα μέχρι το 1937, και την ύλη την έγραφε ο ίδιος. Συμμετείχε στην ομάδα που εξέδιδε το περιοδικό «Κρητικές σελίδες» στο Ηράκλειο Το διηύθυνε η Θάλεια Καλλιγιάννη). Επίσης, συνεργάστηκε με τα περιοδικά «Ο Κύκλος» (2η περίοδος), «Ποιητική Τέχνη», «Ευθύνη», «Καινούρια Εποχή», «Ποιητική τέχνη», «Νέα Εστία», και με τις εφημερίδες «Κρητικά Νέα» και «Μεσημβρινή». Διετέλεσε επί μακρόν αιρετό μέλος της διοικούσας επιτροπής της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων λογοτεχνών, καθώς και μέλος της Επιτροπής Βραβείων Μαρίας Π. Ράλλη.

Ποιήματα του Μ. Δημάκη έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, γαλλικά, ρωσικά, γερμανικά και σε άλλες γλώσσες.

Του απονεμήθηκαν το 2ο Κρατικό Βραβείο Ποίησης το 1957 («Σκοτεινό πέρασμα»), το 1ο Κρατικό Βραβείο Ποίησης το 1961 («Το ταξίδι») και το 1ο Κρατικό Βραβείο Δοκιμίου το 1975 («Η ποίηση του Σεφέρη»).

Μια αποτίμηση

Ανήκει στην πρώτη μεταπολεμική γενιά.

Γράφει ο Θανάσης Παπαθανασόπουλος: «Τραγούδησε τα αδιέξοδα του λυρισμού σε συνάρτηση με τα προσωπικά του αδιέξοδα, και μάλιστα με τους καινοφανείς τρόπους της νεωτερικής γραφής. Ήταν ποιητής λογοκρατούμενος και ο υπερρεαλισμός φαινομενικά τον έβρισκε αδιάφορο, χωρίς όμως ν' αφήσει ανεκμετάλλευτες και τις όποιες θετικές συνεισφορές του, ιδίως στους τρόπους ξεσκεπάσματος των κόσμων του υποσυνείδητου … Ξεκίνησε από τον συμβολισμό … Ο λυρισμός του συγκροτεί ποίηση διεξόδων και αναζητήσεων. Έτσι σταδιακά στην ποίηση αυτή βλέπουμε να περιορίζεται ο ρόλος του συναισθήματος».

Θάνατος

Πέθανε τη 13η Ιουλίου 1980. Αυτοκτόνησε πέφτοντας από το δώμα της πολυκατοικίας, όπου κατοικούσε από το 1960, επί της οδού Αναγνωστοπούλου 69.
Πολύδωρος (γιος του Κάδμου)

Ο μύθος

Ονομάστηκε «Πολύδωρος», επειδή στον γάμο του δέχτηκε πολλά δώρα από τους θεούς. Μετά τον θάνατο του Κάδμου, ο Πενθέας, γιος του Εχίονα και η Αγαύη, κόρη του Κάδμου, βασίλεψαν στις Θήβες για λίγο καιρό μέχρι που ο Διόνυσος προέτρεψε την Αγαύη και τις μαινάδες να σκοτώσουν τον Πενθέα. Κατόπιν, ο Πολύδωρος διαδέχτηκε τον Πενθέα ως βασιλιάς, και παντρεύτηκε τη Νυκτηίδα, κόρη του Νυκτέα. Όταν ο γιος τους, Λάβδακος ήταν ακόμα μικρός, ο Πολύδωρος πέθανε από άγνωστη αιτία, αφήνοντας τον Νυκτέα ως αντιβασιλέα.
Στην ιστορία του Παυσανία, η βασιλεία του Πολύδωρου άρχισε όταν ο πατέρας του παραιτήθηκε από το θρόνο και με τη μητέρα του Αρμονία μετοίκησαν στην Ιλλυρική φυλή Εγχελείς, αλλά αυτή είναι η μόνη πηγή για μια τέτοια περιγραφή χρονικής ιστορικής σειράς.
Σκιαδικά

Ως Σκιαδικά έμειναν στην ιστορία τα σοβαρά επεισόδια που έγιναν στο Πεδίο του Άρεως στην Αθήνα στις 10 και 11 Μαΐου του 1859.

Τα γεγονότα

Ο Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής, υπουργός Εξωτερικών εκείνη την εποχή, είχε διατυπώσει πολλές φορές σε οικογενειακές συζητήσεις την άποψη ότι οι πιο εύπορες τάξεις έπρεπε να στραφούν στην αγορά ελληνικών προϊόντων, προκειμένου να ενισχυθεί η εγχώρια παραγωγή, που η ενίσχυσή της για τον Ραγκαβή αποτελούσε εθνική ανάγκη. Ο γιος του Κλέων διέδωσε την ιδέα σε μαθητές και φοιτητές οι οποίοι στις 10 Μαΐου του 1859 βγήκαν περίπατο στο Πεδίο του Άρεως φορώντας ψάθινα καπέλα από τη Σίφνο, που ονομάζονταν σκιάδια. Όμως οι εισαγωγείς καπέλων από το εξωτερικό που πλήττονταν από αυτήν την πρωτοβουλία, έστειλαν στο Πεδίο του Άρεως υπαλλήλους τους που φορούσαν αστεία και κουρελιασμένα σκιάδια για να διακωμωδήσουν τους νέους, με αποτέλεσμα να γίνουν επεισόδια. Κλήθηκε η αστυνομία η οποία στράφηκε κατά των φοιτητών και των μαθητών και συνέλαβε ορισμένους εξ αυτών.
Την επόμενη ημέρα φοιτητές και πλήθος λαού συγκεντρώθηκαν μπροστά στα προπύλαια του Πανεπιστημίου. Ακολούθησε διαδήλωση η οποία κατέληξε στο Υπουργείο Εσωτερικών. Εκεί οι διαδηλωτές απαίτησαν από τον υπουργό την παύση του διευθυντή της αστυνομίας Δημητριάδη. Η απάντηση του υπουργού ότι το θέμα θα εξεταζόταν δεν ικανοποίησε τους συγκεντρωμένους που ζήτησαν να εμφανισθούν και ενώπιον του Όθωνα για το ίδιο θέμα, ο βασιλιάς όμως αρνήθηκε προβάλλοντας ορισμένες δικαιολογίες, γεγονός που εξερέθισε ακόμα περισσότερο τα πνεύματα. Ο κόσμος επέστρεψε στο Πανεπιστήμιο και καθώς η συγκέντρωση άρχισε να παίρνει απειλητικότερο χαρακτήρα ο φρούραρχος της Αθήνας, Μιχαήλ Σούτσος έδιωξε τους συγκεντρωμένους με στρατιωτική δύναμη. Την ίδια μέρα παύθηκε ο Δημητριάδης και αποφυλακίσθηκαν οι συλληφθέντες.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1908

Tο Β΄ Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών του 1908 διεξήχθη στις 6 Απριλίου 1908, στην Αθήνα με την εκκίνηση και τον τερματισμό να γίνονται στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Μετείχαν τρεις αθλητικές ομάδες στον ομαδικό αγώνα: Εθνικός Γ.Σ., Πανελλήνιος Γ.Σ. και Πειραϊκός Σύνδεσμος. Νικητής αναδείχθηκε ο Εθνικός Γ.Σ. και κατέκτησε το επαμειβόμενο κύπελλο του Βασιλιά της Ιταλίας Βιτόριο Εμμανουήλ.

Χρονικό του αγώνα

Η διαδρομή στην οποία διεξήχθη ο ανώμαλος δρόμος είχε συνολικό μήκος 12.000μ. Η εκκίνηση δόθηκε στο Παναθηναϊκό Στάδιο στις 4:00μμ. Οι δρομείς έτρεξαν προς το λόφο του Κοκκιναρά και επέστρεψαν στο Στάδιο στις 4:45 περίπου. Στη νικήτρια ομάδα των αγώνων απονεμήθηκε το βαρύτιμο ασημένιο Κύπελλο, επίχρυσο εσωτερικά, που είχε προσφέρει ο Ιταλός βασιλέας Βιτόριο Εμμανουέλε την προηγούμενη χρονιά. Το κατέκτησε ο Εθνικός Γ.Σ. και αμέσως μετά τη λήξη του αγώνα ο πρίγκηπας Γεώργιος ανήγγειλε το αποτέλεσμα τηλεγραφικά στον βασιλιά της Ιταλίας.
Καφέ Λουβρ

Ιστορία του Καφέ Λουβρ

Το Καφέ Λουβρ χρονολογείται από την εποχή που η Πράγα και ολόκληρη η Βοημία αποτελούσε ενσωματωμένο τμήμα της Αυστρο-ουγγρικής Αυτοκρατορίας. Ιδρύθηκε το 1902 και ήταν τόπος συνάντησης της κοινωνικής, πολιτικής και λογοτεχνικής αριστοκρατίας της Πράγας. Το 1948, όταν επικράτησε το κομμουνιστικό καθεστώς στην Πράγα, το Καφέ Λουβρ έκλεισε ως εκλεκτικιστικό σύμβολο της κοινωνικής μπουρζουαζίας.

Διάσημοι θαμώνες

Στο Καφέ Λουβρ σύχναζε η κοινωνία της ελίτ της Πράγας, όπου συζητούνταν φιλοσοφία, πολιτική και λογοτεχνία. Εδώ είχε συγκροτηθεί ένας φιλοσοφικός κύκλος, όπου συγκεντρώνονταν οπαδοί του πολύ δημοφιλούς στην Πράγα Γερμανού φιλοσόφου Φραντς Μπρετάνο (Franz Bretano, 1838 - 1917), αρκετοί μαθητές του οποίου, όπως π.χ. ο Ελβετός φιλόσοφος Άντον Μάρτι (Anton Marty, 1847 - 1914), ήταν καθηγητές του Πανεπιστημίου της Πράγας. Ο Φραντς Κάφκα, όπως και ο φίλος και βιογράφος του Μαξ Μπροντ, ήταν τακτικοί θαμώνες στο Καφέ Λουβρ. Όπως σημειώνει ο Άγγλος βιογράφος του Κάφκα Nicholas Murray, "ο Κάφκα άκουσε εκεί τις διαλέξεις του Μάρτυ και ήταν τακτικός θαμώνας στα συμπόσια του Louvre. Η φιλοσοφία του Μπρετάνο με την έμφασή της στην ηθική, βασιζόμενη πάνω σε αυστηρή αυτοανάλυση, θα πρέπει να ασκούσε σαφώς έλξη στον Κάφκα". Το 1925, οι αδελφοί Κάρελ και Γιόσεφ Τσάπεκ, διάσημοι Τσέχοι θεατρικοί συγγραφείς, ίδρυσαν στο Καφέ Λουβρ το τσέχικο "Pen Club". Αλλά και ο Άλμπερτ Αϊνστάιν σύχναζε στο Καφέ Λουβρ, κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Πράγα στα 1911 - 1912.
Ελληνικές δημοτικές εκλογές 1870

Οι δημοτικές εκλογές του 1870 άρχισαν στις 12 και τελείωσαν στις 15 Μαρτίου 1870. Πραγματοποιήθηκαν με μεγάλη ησυχία και τάξη.
Ατλέτικο Νασιονάλ

Αντιπαλότητες

Η Ατλέτικο Νασιονάλ είχε μακρά αντιπαλότητα με την τοπική ομάδα Ιντεπεντιέντε Μεδεγίν. Θεωρείται μία από τις σημαντικότερες αντιπαλότητες στην Κολομβία. Το ντέρμπι είναι γνωστό με την ονομασία Clásico Paisa και αναγνωρίζεται από τη FIFA ως ένα σημαντικό παιχνίδι στη χώρα. Επί του παρόντος, οι δύο ομάδες θεωρούνται μεταξύ των κορυφαίων ομάδων στην Κολομβία.
Αλάγνι Ηρακλείου

Ναοί

Η εκκλησία του Αγίου Βλάσση είναι κοντά στη μεγάλη εκκλησία στο τέλος του χωριού κι έχει τοιχογραφίες. Επίσης, αξιόλογοι ναοί είναι και ο ναός του Σωτήρος, όπως και του Αγίου Γεωργίου, επίσης με τοιχογραφίες. Στην περιοχή Ρούμα βρίσκεται η εκκλησία της Παναγίας στο Ρούμα, όπου βρέθηκαν, στη διάρκεια εργασιών για την αναστήλωσή της, διάφορα παλαιά σκεύη. Άλλη μια εκκλησία αφιερωμένη στη Παναγία έχει ιστορική και θρησκευτική αξία στην νότια άκρη του χωριού.

Ιστορικά στοιχεία

Η ονομασία του χωριού πιθανότατα προήλθε από τη νύμφη Αλαγονία, κόρη του Δία και της Ευρώπης, της οποίας ο ναός βρισκόταν στο ύψωμα Θόλοι, όπου σώζονται, όπως λένε, τα ερείπιά του.
Επίσης, στο Αλάγνι εντοπίστηκαν τα ερείπια μινωικής αγροικίας.Το 1583 το χωριό αναφέρεται ως Alagni με 162 κατοίκους
 . Η περιοχή Ρούμα ήταν χωριό άλλοτε κατάφυτο από πεύκα και βελανιδιές, το οποίο αναφέρεται στην απογραφή του 1630 .
Στενογραφία

Η στενογραφία είναι μέθοδος ταχύτατης γραφής με ειδικό αλφάβητο, που δίνει την ευκαιρία να παρασταθεί ολόκληρη λέξη με απλή μονοκοντυλιά και έτσι να μπορεί αυτός που γράφει να παρακολουθεί τον προφορικό λόγο. Ως παράδοση οι στενογράφοι εργάζονται σε κοινοβούλια και δικαστήρια ενώ σε άλλους χώρους είναι πλέον σπάνιοι.

Ιστορία

Πρώτο το εφευρετικό πνεύμα των αρχαίων Ελλήνων άρχισε να απλοποιεί διάφορα γράμματα ή να παραλείπει άλλα στις επιγραφές από τον 4ο αι. π.Χ. Πριν να καθιερωθεί ο όρος στενογραφία, υπήρχαν οι ονομασίες σημειογραφία, ταχυγραφία και σπάνια οξυγραφία. Από την αρχαία Ελλάδα πήραν τη σημειογραφία οι Ρωμαίοι κι ασχολήθηκαν μ' αυτήν κύρια ο Κικέρωνας κι ο φίλος του Τύλιος Τίρωνας. Από κει μεταδόθηκε στο Βυζάντιο και από τον 6ο μ.Χ. αι. άρχισε η σταδιακή εμφάνιση της σημειογραφίας. 
Μετά το 15ο αι. στην Αγγλία ασχολήθηκαν με την εφεύρεση στενογραφικών συστημάτων ο Πλίμουθ, ο Μπράιτ, ο Ουίλις, ο Σέλτον, ο Τέιλορ και ο Ισαάκ Πίτμαν του οποίου το σύστημά ήταν αυτό που τελικά επικράτησε. Στη Γερμανία η στενογραφική κίνηση αρχίζει από το 1796 ώσπου τελικά καθιερώθηκε η ενοποιημένη γερμανική στενογραφία επίσημα από το κράτος. 
Στην Ελλάδα επικράτησε περισσότερο το γερμανικό σύστημα του Γκαμπελσμπέργκερ που προσαρμόστηκε στα ελληνικά από τον Ιωσήφ Μίνδλερ.
Στη στενογραφία ισχύει ο κανόνας "γράφε όπως ακούς", δηλαδή δεν τηρείται η ορθογραφία. Τα κεφαλαία, οι τόνοι, τα πνεύματα και τα σημεία στίξης εκτός από το ερωτηματικό καταργούνται.