Γεώργιος Πούλος

Πρώιμος βίος

Ο Γεώργιος Πούλος γεννήθηκε το 1889 στη Ρουμανία, αλλά είχε καταγωγή από τον Πλάτανο Ναυπακτίας. Φέρεται να συμμετείχε στη Μικρασιατική Εκστρατεία, ενώ το 1935 ως αντισυνταγματάρχης συμμετείχε στο Βενιζελικό κίνημα, μετά την αποτυχία του οποίου αποτάχθηκε και αποστρατεύτηκε.

ΕΕΕ

Αμέσως μετά την κατάληψη της Θεσσαλονίκης εμφανίστηκε ως αρχηγός του σωματείου "Εθνική Ένωσις Ελλάς" (ΕΕΕ) το οποίο μετονομάστηκε σε "Εθνικόν και Σοσιαλιστικόν Κόμμα της Ελλάδος". Η οργάνωση δραστηριοποιήθηκε αμέσως με προκηρύξεις και ανακοινώσεις στις εφημερίδες, ενώ έξω από τα γραφεία της είχε αναρτήσει σημαία με τον βυζαντινό δικέφαλο αετό. Οι Γερμανοί ωστόσο αντέδρασαν σε αυτή την πρωτοβουλία και το Γερμανικό Φρουραρχείο Θεσσαλονίκης ζήτησε την απαγόρευση της δραστηριότητας αυτής της οργάνωσης. Στις 31 Μαΐου 1941 η Αστυνομία Θεσσαλονίκης σταμάτησε τη δημοσίευση των ανακοινώσεων της στις εφημερίδες, αλλά το Σεπτέμβριο οι Γερμανικές αρχές επανέλαβαν αίτημα για άμεση διάλυση της οργάνωσης που εξακολουθούσε να λειτουργεί παράνομα. Ο Γεώργιος Πούλος εξακολουθούσε της δραστηριότητα του κόμματος και εξέδιδε πιστοποιητικά γραμμένα στα γερμανικά, τα οποία ήταν απλή πιστοποίηση ένταξης στο Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα, αλλά τα παρέδιδε στους κομιστές λέγοντας ότι έδιναν το δικαίωμα οπλοφορίας και κυκλοφορίας στις ώρες απαγόρευσης, χωρίς να ισχύει πραγματικά. Η Ασφάλεια Θεσσαλονίκης ζήτησε από το Υπουργείο Δημοσίας Τάξεως τη διάλυση της οργάνωσης και στις 6 Οκτωβρίου 1941 το Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης διέταξε την διάλυση του σωματείου "Εθνική Ένωσις Η Ελλάς". Μετά τη δικαστική απόφαση η πολιτική οργάνωση του Πούλου σταμάτησε να λειτουργεί επίσημα.Ο Πούλος αρχικά έλαβε πόστο στη γερμανική υπηρεσία Sonderkommando 2000. H υπηρεσία αυτή ήταν ουσιαστικά η γερμανική αντικατασκοπεία στην Ελλάδα και κύρια δράση της είχε την ανάπτυξη χαφιεδίστικων μηχανισμών στα μετόπισθεν. Παράλληλα ο Πούλος επιδίδετο και στην φιλοναζιστική προπαγάνδα, αναλαμβάνοντας υψηλό πόστο και στην αρτίως αναβιωθείσα ΕΕΕ στη Θεσσαλονίκη. Η ΕΕΕ δραστηριοποιήθηκε χάρη στη γερμανική υπηρεσία ασαφαλείας SD (Sicherheitsdienst) και τους χαφιέδες Ζωγράφο, Μαρινάκη, Σκανδάλη και Κοσμίδη.

Εθελοντικό τάγμα Πούλου

Μετά την αποτυχία του στο πολιτικό επίπεδο, ο Πούλος ξεκίνησε στο παρασκήνιο προετοιμασίες για στρατιωτική δράση, επιδιώκοντας μέσω αυτής να αναρριχηθεί σε ανώτατα αξιώματα. Το 1943, όταν ο ΕΛΑΣ επανεμφανίστηκε στην Κεντρική και Δυτική Μακεδονία, ωρίμασαν οι συνθήκες για συνεργασία μεταξύ του ιδίου και των Γερμανών, οι οποίοι πλέον χρειάζονταν βοήθεια αντιμετώπισης της Εθνικής Αντίστασης. Παρά την επιφυλακτικότητα των Γερμανών να εξοπλίσουν Έλληνες, τελικά ο Πούλος κέρδισε την εμπιστοσύνη τους και ανέλαβε να συγκροτήσει ελληνικό τάγμα υπό την αρχηγεία του και υπό τις διαταγές του Στρατιωτικού Διοικητή Θεσσαλονίκης-Αιγαίου. Το 1943 ίδρυσε μια δική του ένοπλη δωσιλογική οργάνωση με την ονομασία «Εθελοντικό Τάγμα Πούλου» ή «Poulos Verband». Το «Εθελοντικό Τάγμα Πούλου» εξοπλίστηκε από τους Γερμανούς, απέκτησε γερμανικές στολές με τα διακριτικά ΕΕΣ («Ελληνικόν Εθελοντικόν Σώμα») και συμμετείχε σε διάφορες εκκαθαριστικές επιχειρήσεις του γερμανικού στρατού κατοχής στη Μακεδονία. Η επάνδρωση του σώματός του προήλθε τόσο από εθελοντική όσο και από αναγκαστική στρατολόγηση, ενώ οι άνδρες του φέρεται να κατέφευγαν σε εκτεταμένη χρήση ναρκωτικών ουσιών. Σημειώνεται ότι η επιφυλακτικότητα των Γερμανών είχε προηγουμένως σταματήσει τα σχέδια συγκρότησης ευζωνικών ταγμάτων ασφαλείας υπό την δωσιλογική κυβέρνηση στη Θεσσαλονίκη. Τον Ιανουάριο του 1944 το τάγμα του Πούλου δέχθηκε 90-100 άνδρες από την Κρήτη (από το τάγμα του Φριτς Σούμπερτ, Γερμανού Επιλοχία που μετατέθηκε από την Κρήτη στη Θεσσαλονίκη).

Εγκληματική δράση

Στα τέλη του 1943 και καθ' όλο το διάστημα του 1944 μέχρι την αποχώρηση των Γερμανών από την Ελλάδα, ο Πούλος με το τάγμα του πρωτοστάτησε σε βιαιοπραγίες, λεηλασίες, εμπρησμούς και δολοφονίες κατά Ελλήνων, δρώντας μόνος του ή σε συνεργασία με γερμανικές δυνάμεις. Για τη δράση του έλαβε και το ψευδώνυμο "Φον Πούλος". Μικρός αριθμός ενόπλων του Πούλου παρέμενε εντός της Θεσσαλονίκης, όπου συνελάμβανε και βασάνιζε «κομμουνιστάς», οι οποίοι στη συνέχεια οδηγούνταν στο στρατόπεδο «Παύλος Μελάς» και εκτελούνταν. Την άνοιξη του 1944 ο Πούλος εγκαταστάθηκε στην Κρύα Βρύση του νομού Πέλλας, την οποία μετέτρεψε σε προπύργιό του.
Τον Απρίλιο του 1944 γερμανικές δυνάμεις σε συνεργασία με το Σώμα Πούλου προέβησαν σε πυρπολήσεις, λεηλασίες και θηριωδίες εναντίον των κατοίκων των χωριών Πύργοι, Μεσόβουνο και Ερμακιά Εορδαίας. Εκτέλεσαν πάνω από 600 άνδρες, γυναίκες και παιδιά.
Στις 14 Σεπτεμβρίου του 1944 οι άντρες του Πούλου περικύκλωσαν τα Γιαννιτσά. Μαζί ήταν και μονάδα των "Σουμπερτιανών", πλαισιωμένη από τουρκόφωνους χωρικούς της γύρω περιοχής. Εισήλθαν στην πόλη και προέβησαν σε σφαγές αμάχων. Περίπου 120 άνθρωποι βρήκαν τραγικό θάνατο. Πολλές γυναίκες κακοποιήθηκαν, πολλά σπίτια κάηκαν, ενώ τραγικό τέλος περίμενε τους άνδρες που ξεψύχησαν μέσα στο λάκκο που άνοιξαν, υπό την απειλή των όπλων, τα ίδια τους τα παιδιά.
Τον Νοέμβριο του 1944 ο Πούλος και οι άντρες του ακολούθησαν συντεταγμένοι τους αποχωρούντες Γερμανούς και πολέμησαν για λογαριασμό του Τρίτου Ράιχ σε βορειότερα κλίματα. Τελικά ο Πούλος δεν κατάφερε να αποφύγει τη σύλληψη. Συνελήφθη στο Κίτσμπιλ (Kitzbühel) της Αυστρίας στις 19-5-1945 από τους Αμερικανούς. Κρατήθηκε σε στρατιωτικές φυλακές έξω από τη Στουτγκάρδη. Στις 22 Μαΐου 1947 άρχισε στο Διαρκές Στρατοδικείο Θεσσαλονίκης η δίκη του Πούλου και των συνεργατών του. Κατηγορούμενοι ήταν ο Γ. Πούλος, η Μ. Πούλου, ο Αν. Καναβάτζογλου, ο Αρ. Ζαρταλούδης, ο Ν. Πανταζής, ο Θ. Λαζαρίδης, ο Π. Θεοδωρίδης, ο Διογ. Καρακάσογλου, ο Ηλίας Συκαμιώτης και άλλοι. Εκτελέστηκε στις 11 Ιουνίου 1949 στο Γουδή.