google/wiki40b huggingface dataset:
Βιογραφία

Η βιογραφία είναι η λεπτομερής καταγραφή της ζωής ενός ατόμου. Σε αντίθεση με ένα βιογραφικό σημείωμα, η βιογραφία παρουσιάζει την ιστορία της ζωής ενός ατόμου, συμπεριλαμβανομένων λεπτομερειών των εμπειριών του και ίσως ανάλυση της προσωπικότητας. Συνήθως οι βιογραφίες δεν είναι προϊόν μυθοπλασίας. Έργα σε διάφορα μέσα, από τη λογοτεχνία μέχρι τον κινηματογράφο, αποτελούν το είδος της βιογραφίας. Ένα από τα παλαιότερα έργα βιογραφιών ήταν οι Βίοι Παράλληλοι του Πλούταρχου, το 80 π.Χ.. Η πρώτη σύγχρονη βιογραφία, και η οποία επηρέασε σημαντικά την εξέλιξη του είδους, ήταν το έργο του Τζέιμς Μπόσγουελ Η ζωή του Σάμουελ Τζόνσον (1791), βιογραφία του λεξικογράφου και λογίου Σάμιουελ Τζόνσον.
Αντρέ Νζαπαγιεκέ

Πολιτική σταδιοδρομία

Ο τεχνοκράτης Νζαπαγιεκέ γεννήθηκε στην Μπανγκασού της Γαλλικής Ισημερινής Αφρικής στις 20 Αυγούστου 1951. Έφτασε στη θέση του γενικού γραμματέα της Αφρικανικής Τράπεζας Ανάπτυξης και του αντιπροέδρου της Αναπτυξιακής Τράπεζας των Κρατών της Κεντρικής Αφρικής. Είναι Χριστιανός στο θρήσκευμα.
Τον Ιανουάριο του 2014 έπειτα από την παραίτηση του Νικολά Τιανγκαγιέ, διορίστηκε πρωθυπουργός από την νέα προσωρινή πρόεδρο, Κατρίν Σαμπά-Πανζά. Κοινό τους καθήκον είναι να οδηγήσουν τη χώρα στις εκλογές του 2015. Ως προτεραιότητά του έθεσε να σταματήσει τις κτηνωδίες στη χώρα του και να βοηθήσει τους πρόσφυγες.
Ο Νζαπαγιεκέ παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία στις 5 Αυγούστου 2014, όπως ανακοινώθηκε από το κρατικό ραδιόφωνο. Τον διαδέχθηκε ο Μαχαμάτ Καμούν.
Θεόδωρος Χαβίνης

Βιογραφία

Πολέμησε σε διάφορους πολέμους, όπως οι Βαλκανικοί Πόλεμοι και συνέβαλε στην απελευθέρωση της Πρέβεζας, ως διοικητής της 6ης πεδινής πυροβολαρχίας κατά τη μάχη της Νικοπόλεως.  Πήρε μέρος στο κίνημα της Εθνικής Άμυνας.
Στη Δίκη των Έξι ήταν μέλος στο έκτακτο στρατοδικείο, με το βαθμό του Συνταγματάρχη.
Η κάθοδός του στον πολιτικό στίβο ξεκίνησε στις εκλογές του 1923 με το Κόμμα των Φιλελευθέρων, οπότε εξελέγη για πρώτη φορά στην Δ΄ Εθνοσυνέλευση. Εξελέγη βουλευτής Πρεβέζης-Άρτης με το Αγροτικό Κόμμα Ελλάδος, με 2.222 ψήφους, στις εκλογές του 1926. Επανεξελέγη βουλευτής με το κόμμα των Φιλελευθέρων στις εκλογές του 1928, του 1932, του 1933 και το 1936. Απέτυχε να επανεκλεγεί στις εκλογές του 1946, για να εκλεγεί ξανά το 1950, το 1951, το 1952 και το 1956. Υπήρξε ο μακροβιότερος βουλευτής της Εκλογικής Περιφέρειας Πρέβεζας, με συνολική θητεία 18,5 περίπου ετών, έχοντας κατορθώσει να εκλεγεί σε 10 εκλογικές αναμετρήσεις.
Στην κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου υπηρέτησε ως υπουργός Στρατιωτικών από τις 5 Ιουνίου 1932 μέχρι τις 3 Νοεμβρίου 1932.
Ανέλαβε για πρώτη φορά υπουργός Δημοσίων Έργων στην κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη από τις 22 Νοεμβρίου 1945 ως την παραίτησή του, στις 20 Ιανουαρίου 1946 και στη συνέχεια υπουργός Εσωτερικών και προσωρινά Δημοσίων Έργων ως το Μάρτιο του 1946.
Στην κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου του 1950, ο Χαβίνης χρημάτισε υπουργός Δημοσίων Έργων, Οικισμού και Ανοικοδομήσεως από τις 24 Μαρτίου ως τις 27 Μαρτίου 1950. Λίγο αργότερα ανέλαβε υπουργός Δημοσίων Έργων στην κυβέρνηση Πλαστήρα, από τις 15 Απριλίου 1950 ως τις 21 Αυγούστου 1950. Στο χαρτοφυλάκιο των Δημοσίων Έργων παρέμεινε και στην επόμενη κυβέρνηση, από τις 27 Οκτωβρίου 1951 ως την παραίτησή του, στις 19 Μαρτίου 1952. 
Πέθανε το Φεβρουάριο του 1960 από καρδιακή συγκοπή, ενώ μεταφερόταν στο νοσοκομείο.
Χάινριχ Βίντελσμιτ

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1884 στην Κολωνία. Συγγενής του ήταν ο επίσης εξπρεσιονιστής αγιογράφος Πέτερ Χέκερ. Τιμήθηκε με το μετάλλιο του τάγματος του Αγίου Σύλβεστρου από τον Πάπα Ιωάννη ΚΓ΄. Πέθανε στις 4 Ιανουαρίου 1963 στη γενέτειρά του.

Έργα του

Αγιογραφίες του στολίζουν την εκκλησία του αγίου Πέτρου Κανισίου στο Άλτσεναχ, ενώ έχουν χαθεί τα έργα του στην εκκλησία του Αγίου Διονυσίου στην Ράινε, του Αγίου Ένγκελμπερτ στη συνοικία Χούμπολντ της Κολωνίας, του Αγίου Παντελεήμονα στο Πίνγκστορφ, και του Αγίου Κουιρίνιου στη συνοικία Μάουενχάιμ της Κολωνίας.
Πορεία των Φτωχών

H "Πόλη της Αναστάσεως"

Η "Πόλη της Αναστάσεως" ήταν η πρώτη παραγκούπολη που υψώθηκε όχι για να στεγάσει τους άστεγους, αλλά για να αποκαλύψει στο αμερικανικό έθνος το δράμα του μαύρου πληθυσμού. Πρώτοι κάτοικοί της ήταν οι περίπου τρεις χιλιάδες διαδηλωτές που, ακολουθώντας τον διάδοχο του δολοφονημένου Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, Ραλφ Αμπερνάθι, πραγματοποίησαν από τις 7 Μαΐου την Πορεία των Φτωχών από το Μέμφις (Τενεσσί) στην Ουάσινγκτον. Θέαμα παράξενο στην καρδιά της Ουάσινγκτον, η "Πόλη της Αναστάσεως" απλώθηκε κοντά στον οβελίσκο που σηματοδοτεί την πρωτεύουσα των Η.Π.Α., μία ορατή υπόμνηση ότι πολλά έπρεπε ακόμα να γίνουν. Όμως η βροχή έπνιξε τις παράγκες στο νερό και τη λάσπη με αποτέλεσμα, ένα μήνα αργότερα να μην έχουν μείνει στην "πόλη" παρά περίπου εξακόσια άτομα. Η πορεία, προγραμματισμένη από τον ίδιο τον Κινγκ πριν από τη δολοφονία του, ολοκληρώθηκε στις 13 Μαΐου και ο Αμπερνάθι θεμελίωσε αμέσως την πόλη του και στη συνέχεια παρουσίασε στους κατοίκους της, μαύρους, Πορτορικανούς, Ινδιάνους αλλά και εξαθλιωμένους λευκούς από τα Απαλάχια Όρη, τον "δήμαρχο", έναν πάστορα από το Σικάγο και στενό συνεργάτη του Κινγκ: τον Τζέσι Τζάκσον. Ο ίδιος ο Αμπερνάθι δήλωσε ότι στόχος της πορεία ήταν να "απομακρύνει τους μαύρους από τη βία και να τους στρέψει προς πιο δημιουργικές μορφές διαμαρτυρίας". Το μήνυμά του, ωστόσο, δύσκολα έγινε αποδεκτό, όταν η αστυνομία επιτέθηκε με αγριότητα εναντίον των μαύρων που διαδήλωναν ειρηνικά έξω από το Ανώτατο Δικαστήριο των Η.Π.Α. στις 29 Μαΐου. Τα αιτήματα των διαδηλωτών παρουσίασε στο Κογκρέσο και την κυβέρνηση ο ίδιος ο Αμπερνάθι λίγες ημέρες πριν από την έναρξη της πορείας: φτηνά σπίτια, ώστε οι φτωχοί να ξεφύγουν από την αθλιότητα των εργατικών κατοικιών, συλλογικές διαπραγματεύσεις για τους ακτήμονες αγρότες και δημιουργία δύο εκατομμυρίων θέσεων εργασίας μέσα σε τέσσερα χρόνια στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα. Εάν τα αιτήματα φάνταζαν υπερβολικά, τα ίδια τα στοιχεία της κυβέρνησης αποκάλυπταν τη ζοφερή εικόνα. Σε τριάντα εκατομμύρια υπολογίστηκαν οι Αμερικανοί που είχαν τόσο χαμηλό εισόδημα ώστε να μην ήταν σε θέση να τραφούν σωστά, ενώ το ένα πέμπτο των αμερικανικών οικογενειών είχε εισόδημα χαμηλότερο του μισού του εθνικού μέσου όρου. Στις 19 Ιουνίου, πενήντα χιλιάδες διαδηλωτές συμμετείχαν στην "Ημέρα αλληλεγγύης". Οι μισοί από αυτούς ήταν λευκοί, αλλά τέσσερις ημέρες αργότερα τα πάντα τελείωσαν. Η επίσημη άδεια που παρασχέθηκε στην "Πόλη της Αναστάσεως" εξέπνευσε και όταν ο Αμπερνάθι δήλωσε ότι δεν προτίθεται να αποχωρήσει, η αντίδραση των αρχών ήταν αστραπιαία. Ο ίδιος ο μαύρος ηγέτης συνελήφθη και φυλακίστηκε, ενώ η αστυνομία κατεδάφισε την "πόλη" και διέλυσε τους τελευταίους από τους κατοίκους της. Στις 16 Ιουλίου, ο Ραλφ Αμπερνάθι αποφυλακίστηκε και αμέσως ανακοίνωσε τη λήξη της "Πορείας των Φτωχών".
Μιλένκο Γέφτοβιτς

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1935 στο χωριό Μπουρλά κοντά στο Κολασίν. Μεγάλωσε στο βουνό Μπουρλάτα Ρογκόνζα και τα παιδικά του χρόνια μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο τα πέρασε στο Μραμόρακ στο Κόβινα. Φοίτησε στο δημοτικό σχολείο στη γενέτειρά του, γυμνάσιο πήγε στην πόλη Κόσοβσκα Μιτρόβιτσα, και σπούδασε μελέτη της γιουγκοσλαβικής λογοτεχνίας και φιλολογίας στο Βελιγράδι και στην Πρίστινα.
Το 1961 ασχολήθηκε πρώτη φορά ως δημοσιογράφος για το ραδιόφωνο της Πρίστινα. Ήταν πρόεδρος του συλλόγου συγγραφέων του Κοσσυφοπεδίου. Μέχρι το 1999 έζησε στην Πρίστινα και σήμερα ζει στην Ντραγκομπράτσα κοντά στο Κραγούγεβατς.
Εμφανίστηκε νωρίς ως ποιητής, δημοσιεύοντας μια σειρά από ποιήματα σε εφημερίδες και περιοδικά και στη συνέχεια έκδωσε τρία βιβλία με διηγήματα και παραμύθια. Οι σύντομες ιστορίες έχουν μεταφραστεί σε ξένες γλώσσες αλλά και στην αλβανική την τουρκική στην Πρίστινα. Το 1976 τιμήθηκε με το βραβείο "Јединства".
Ηρακλής (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο)

Περιγραφή

Ο Ηρακλής παρουσιάζεται όρθιος σε παιδική ηλικία. Φοράει λεοντή που είναι ριγμένη στο κεφάλι και τους ώμους και είναι δεμένη σταυρωτά στο στήθος, ενώ φοράει την λεοντοκεφαλή σαν κουκούλα στο κεφάλι. Το δεξί χέρι είναι ακουμπισμένο στον μηρό. Στο αριστερό προτεταμένο χέρι που έχει χαθεί ίσως να κρατούσε μήλα. Μια οπή στην πλάτη βοηθούσε μάλλον την ανάρτηση σε κάποιο τοπίο.

Ιστορική τοποθέτηση

Το έργο είναι της ρωμαϊκής εποχής.
Καζάς

Ο καζάς (αραβικά: قضاء, qaḍāʾ, πληθυντικός: أقضية, aqḍiyah, οθωμανικά τουρκικά: kazâ, τουρκικά: kaza) ή το καϊμακαμλίκι (τουρκικά Kaymakamlığı) αποτελεί μια διοικητική διαίρεση που χρησιμοποιήθηκε αρχικά στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και έπειτα από τα διάδοχα κράτη της αυτοκρατορίας. Η λέξη προέρχεται από οθωμανική τουρκική γλώσσα και σημαίνει "διοίκηση" και συχνά μεταφράζεται ως "επαρχία", "υπο-επαρχία" (επίσης αναφέρεται έτσι και ο "ναχιγές") ή "δικαστική περιφέρεια". Στην ελληνική ιστοριογραφία μεταφράζεται και ως "νομός" μιμούμενος την μεταγενέστερη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας. Σήμερα ο "καζάς" ή "καδάς" αποτελεί την δεύτερου επιπέδου διοικητική διαίρεση του Ιράκ και του Λιβάνου, ενώ αποτελεί την τρίτου επιπέδου διοικητική διαίρεση της Ιορδανίας.
Στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, ο καζάς ήταν «μια γεωγραφική περιοχή που υπόκειται σε νομική και διοικητική δικαιοδοσία ενός δικαστή, του καδή». Με τις πρώτες μεταρρυθμίσεις, που είναι γνωστές ως τανζιμάτ, του 1839 οι διοικητικές αρμοδιότητες του καδή μεταφέρθηκαν σε έναν υποδιοικητή, τον καϊμακάμη, με τον καδή να περιορίζεται στην άσκηση των δικαστικών του αρμοδιοτήτων στα πλαίσια του ισλαμικού νόμου. Αργότερα την εποχή των τανζιμάτ, ο καζάς γίνεται διοικητική διαίρεση με το «Σχέδιο Επαρχιακής Μεταρρύθμισης» του 1864, το οποίο υλοποιήθηκε κατά την επόμενη δεκαετία. Ο καζάς ενοποιούσε τις αρμοδιότητες του διοικητή (καϊμακάμη) που διοριζόταν από το Υπουργείο Εσωτερικών της αυτοκρατορίας, έναν ταμία (διευθύνοντα σύμβουλο των χρηματοδοτήσεων) και έναν δικαστή (καδή) σε μία ενιαία διοικητική μονάδα. Η διοικητική μεταρρύθμιση αποτελούσε μέρος των προσπαθειών της Υψηλής Πύλης για τη δημιουργία ενιαίας ορθολογικής διαχείρισης σε όλη την αυτοκρατορία.
Ο καζάς αποτελούσε υποδιαίρεση μιας διοικητικής περιφέρειας, του σαντζακίου, που αυτό αυτό αποτελούσε διαίρεση του βιλαετίου, και αντιστοιχούσε περίπου σε μια πόλη με τα γύρω χωριά της. Με την σειρά τους, ο καζάς διαιρούνταν σε άλλες υπο-επαρχίες, τον ναχιγέ, που διοικούνταν από έναν διοικητικό τοποτηρητή, τον "μουντούρη", και την κοινότητα, το "καριέ", που διοικούνταν από τον "μουχτάρη". Σύμφωνα με την αναθεώρηση του διοικητικού δικαίου το 1871, ο ναχιγές, που συνέχιζε να διοικείται από τον μουχτάρη, αποτελούσε το ενδιάμεσο επίπεδο μεταξύ του καζά και του χωριού, που διοικείται από τον "κιόι μουχτάρ".
Ο καζάς αποτελούσε κατά το παρελθόν το δεύτερο επίπεδο διοικητικής διαίρεσης της Συρίας, που έχει αντικατασταθεί με την επαρχία, που ονομάζεται "μιντακάχ". Τα πρώτα χρόνια μετά την ίδρυση του τουρκικού κράτους, εξακολουθεί να χρησιμοποιείται ο όρος καζάς μέχρι την αντικατάστασή με τον "ίλσε" την δεκαετία του 1920.
Μάρω Δούκα

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1947 στα Χανιά και από το 1966 είναι μόνιμος κάτοικος της Αθήνας. Είναι απόφοιτος του Ιστορικού και Αρχαιολογικού Τμήματος της Φιλοσοφικής σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Η Μάρω Δούκα έχει τιμηθεί με το «Βραβείο Νίκος Καζαντζάκης» του Δήμου Ηρακλείου Κρήτης για το συγγραφικό έργο της Η αρχαία σκουριά. Επίσης έλαβε το Β΄ Κρατικό Βραβείο για το μυθιστόρημά της Πλωτή πόλη (1983). Για το μυθιστόρημά της Αθώοι και φταίχτες τιμήθηκε με το Βραβείο Πεζογραφίας «Κώστα Ουράνη» της Ακαδημίας Αθηνών και με το Βραβείο Balkanika (2005).
Πολλά από τα διηγήματα και μυθιστορήματα της Μ. Δούκα έχουν μεταφραστεί σε άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες.
Είναι ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Συγγραφέων. Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2014, εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων με τη παράταξη Ανοιχτή Πόλη, του Γαβριήλ Σακελλαρίδη, με υποστήριξη από τον ΣΥΡΙΖΑ.
Χειρογαλέος

Περιγραφή

Οι χειρογαλέοι έχουν μήκος σώματος 19-27 cm και ουρά μήκους 16-17 cm, είναι έτσι μεγαλύτεροι από τους μικροκήβους αλλά μικρότεροι από τους απαλεμούριους. Το κεφάλι τους είναι πιο σφαιρικό εν συγκρίσει με τα αλεπουδοειδή κεφάλια των άλλων λεμούριων, ωστόσο το ρύγχος τους είναι πιο μυτερό από αυτό των απαλεμούριων. Τα οπίσθια άκρα τους είναι ελαφρώς μεγαλύτερα από τα πρόσθια, αλλά όχι τόσο επιμηκυμένα όπως των λεπιλεμουρίδων ή των ιντριίδων. Έχουν δείκτη άκρων κατά μέσο όρο 71. Εν αντιθέσει με τα περισσότερα άλλα πρωτεύοντα, το άρπαγμά τους μοιάζει περισσότερο με αυτό των μαϊμούδων της Νότιας Αμερικής, καθώς αρπάζουν αντικείμενα ή κλαδιά μεταξύ του δεύτερου και του τρίτου δακτύλου, παρά μεταξύ του δείκτη και του αντίχειρα. 
Οι χειρογαλέοι διαβιούν στα κατώτερα στρώματα του φυλλώματος στα παράκτια δάση της ανατολικής Μαδαγασκάρης. Είναι νυκτόβια ζώα και τετράποδα. Έχουν μία περίοδο νάρκης κατά την χειμερινή περίοδο η οποία διαρκεί τέσσερεις με πέντε μήνες. Η ουρά τους λειτουργεί ως αποθήκη λίπους, το περισσότερο από το οποίο καταναλώνεται τις περιόδους που η τροφή είναι ανεπαρκής. Όπως οι περισσότεροι νυκτόβιοι προπίθηκοι, οι χειρογαλέοι αναφέρεται ότι ζουν μοναχικά είτε σε ζεύγη. Φωλιάζουν σε κοιλότητες δέντρων όπου συχνά κοιμούνται μαζί σε ελικοειδή στάση. Σημαδεύουν τις περιοχές τους με κόπρανα και οσμές. Η δίαιτά τους αποτελείται κυρίως από φρούτα και λουλούδια ενώ φαίνεται ότι συμμετέχουν στη γονιμοποίηση συγκεκριμένων φυτών.
Kawasaki C-1

Εξέλιξη

Το 1966 ο στόλος μεταγωγικών της Ιαπωνικής αεροπορίας αποτελούνταν κυρίως από Curtiss C-46 Commando, ένα Αμερικανικό αεροσκάφος, σχεδίασης του μεσοπολέμου, το οποίο κατασκευάστηκε σε μεγάλους αριθμούς μέχρι τα τέλη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Αν και ήταν σχετικά ικανό για την εποχή του, το C-46 δεν μπορούσε να ανταγωνιστεί νεώτερα αεροσκάφη όπως το Lockheed C-130 Hercules. Υπό αυτό το πρίσμα η Ιαπωνική αεροπορία επέλεξε να το αντικαταστήσει με ένα τοπικά σχεδιασμένο και κατασκευασμένο μεταφορικό αεροσκάφος.
Για το σκοπό αυτό, η Ιαπωνική αεροπορία στράφηκε προς τη Nihon Aircraft Manufacturing Corporation, ένα όμιλο αποτελούμενο από αρκετές μεγάλες επιχειρήσεις και ο οποίος είχε αρχίσει να κατασκευάζει το επιβατικό YS-11 τέσσερα χρόνια νωρίτερα. Η NAMC αποφάσισε ότι η Kawasaki Heavy Industries θα ήταν ο κύριος ανάδοχος της κατασκευής και για το λόγο αυτό το αεροσκάφος φέρει το όνομα αυτής της εταιρίας. Σχεδιασμένο πλήρως από την Kawasaki το αεροσκάφος χρησιμοποιείται από την Ιαπωνική αεροπορία ως στρατιωτικό μεταγωγικό από την παρθενική του πτήση, στις 12 Νοεμβρίου του 1970.
Η περιορισμοί που είχαν επιβληθεί στους Ιάπωνες μετά το τέλος του πολέμου αναφορικά με το στρατιωτικό υλικό ήταν αρκετά αυστηροί και επιτάσσανε αυτός ο εξοπλισμός να μην έχει επιθετικές ικανότητες. Έτσι η μέγιστη αυτονομία του αεροσκάφους περιορίστηκε ώστε η επιχειρησιακή ακτίνα δράσης του να περιλαμβάνει μόνο την Ιαπωνική ενδοχώρα. Το γεγονός αυτό όμως δημιούργησε προβλήματα με την επιστροφή της Οκινάβα από της ΗΠΑ στην Ιαπωνία, καθώς το αεροσκάφος δεν μπορούσε να προσεγγίσει το νησί από απομακρυσμένες περιοχές. Για το λόγο αυτό η παραγωγή του τερματίστηκε και αποκτήθηκε αριθμός μεταγωγικών C-130.
Παρκ Ριτζ (Ιλινόις)

Αξιοθέατα

Από τα σπουδαιότερα αξιοθέατα της πόλης είναι το παλαιό  "Πικ Γουίκ θήατερ", κινηματοθέατρο και χώρος συναυλιών, κατασκευής 1928, σε στυλ «αρτ ντεκό», μονόπυργο, 1400 θέσεων, που αποτελεί και το σήμα κατατεθέν της πόλης, καθώς και η Δημοτική Βιβλιοθήκη που ιδρύθηκε και εγκαινιάσθηκε  το 1913 με επιχορήγηση του ιδρύματος Καρνέτζι
Από την πόλη αυτή κατάγεται η Χίλαρι Κλίντον, άλλοτε πρώτη κυρία των ΗΠΑ.
Ξιφασκία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900 – Ατομικό ξίφους μονομαχίας ανδρών

Σύνοψη αγωνίσματος

Στον προκριματικό αγώνα έλαβαν μέρος 104 ξιφομάχοι, 36 εκ των οποίων πέρασαν στον προημιτελικό αγώνα όπου οι 18 πέρασαν στον ημιτελικό. Έγιναν τρεις όμιλοι των έξι ξιφομάχων και οι τρεις κορυφαίοι ξιφομάχοι του κάθε ομίλου πέρασαν στον τελικό. Ένας εξ αυτών ήταν Κουβανός, ένας άλλος Αργεντινός και οι υπόλοιποι επτά ήταν όλοι Γάλλοι. Στον τελικό ο κάθε ξιφομάχος έκανε πέντε αγώνες και όσοι ξιφομάχοι ισοβάθμισαν σε νίκες έδωσαν και έκτο αγώνα ως μπαράζ.
Ο δεκαεξάχρονος Κουβανός Ραμόν Φονστ πήρε την πρώτη θέση πετυχαίνοντας 4 νίκες, στη δεύτερη θέση ακολούθησε ο Γάλλος Λουί Περέ επίσης με 4 νίκες και στην τρίτη ο Γάλλος Λεόν Σε με 3 νίκες.
Βισβανάθαν Άναντ

Τα πρώτα χρόνια

Ο Βισβανάθαν Άναντ γεννήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου του 1969 στο Ταμίλ Ναντού (στην πόλη Mayiladuthurai). Λίγο αργότερα, η οικογένειά του μετακόμισε στο Τσεννάι (πρώην Μαντράς), όπου και μεγάλωσε. Ο πατέρας του, Βισβανάθαν Ιιέρ (Iyer), είναι συνταξιούχος Γενικός Διευθυντής του Νότιου Σιδηρόδρομου και η μητέρα του Σουσίλα (Susheela), ήταν νοικοκυρά και ερασιτέχνις σκακίστρια. Έχει έναν μεγαλύτερο αδελφό, τον Σιβακούμαρ (Shivakumar) ο οποίος είναι διευθυντής στην πολυεθνική ινδική ενεργειακή εταιρεία Κρόμπτον Γκρηβς (Crompton Greaves) και μια μεγαλύτερη αδελφή, την Ανουράντχα (Anuradha), η οποία είναι καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν. Ο Άναντ είναι 11 χρόνια νεότερος από την αδελφή του και 13 χρόνια νεότερος από τον αδελφό του.
Σκάκι διδάχτηκε από τη μητέρα του και έναν στενό οικογενειακό φίλο, τον Ντέπα Ραμακρίσχναν (Deepa Ramakrishnan). Περιέγραψε το ξεκίνημά του στο σκάκι ως εξής:
Ξεκίνησα όταν ήμουν έξι χρονών. Η μητέρα μου με δίδαξε πώς να παίζω. Μάλιστα η μητέρα μου έκανε πολλά για να αναπτύξω τις ικανότητές μου στο σκάκι. Λίγο καιρό αφότου ξεκίνησα μετακομίσαμε στις Φιλιππίνες. Έγινα μέλος στη λέσχη σκακιού στην Ινδία και μετά πήγαμε στις Φιλιππίνες για έναν χρόνο. Και εκεί υπήρχε ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα που μεταδιδόταν το απόγευμα, από τις μία έως τις δύο ή κάτι τέτοιο, την ώρα που εγώ ήμουν στο σχολείο. Η μητέρα μου κατέγραφε τα παιχνίδια και τα προβλήματα και το απόγευμα τα λύναμε μαζί.
Ερίκ Ελί

Ως παίκτης

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!
Ο Ερίκ Ελί εντοπίστηκε σε ηλικία 14 ετών από την ΦΚ Σοσό και εντάχθηκε στα τμήματα υποδομής της. Εκεί, κατάκτησε μεταξύ άλλων το Κύπελλο Γκαμπαρντελά και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ-18 του 1983. Καθώς όμως δεν κατάφερε να καθιερωθεί, αποχώρησε από τον σύλλογο έπειτα από μόλις δύο εμφανίσεις στο πρωτάθλημα.
Αγωνίστηκε στη συνέχεια σε διάφορες ομάδες της δεύτερης κατηγορίας, όπου είχε γεμάτες σεζόν, αλλά και συνάντησε αρκετές δυσκολίες. Αγωνίστηκε διαδοχικά με τις Σταντ Μπρεστουά, Σαμουά Νιορταί, Ολιμπίκ Αλές, ΣΟ Σατελερώ, ΚΣ Λουάν-Κουισό, προτού επιστρέψει εκ νέου στην ΣΟ Σατελερώ το διάστημα μεταξύ 1983 και 1993.

Ως προπονητής

Ο Ερίκ Ελί ξεκίνησε να περνά τα απαραίτητα διπλώματα προπονητικής από την ηλικία των 29 ετών. Ανακάλυψε για πρώτη φορά το επάγγελμα του προπονητή κατά τη διάρκεια της δεύτερης θητείας του στην ΣΟ Σατελερώ στη διάρκεια της οποίας, παράλληλα με την καριέρα του ως παίκτης, προπονούσε την ηλικιακή κατηγορία Κ-19 του συλλόγου. Ανέλαβε στη συνέχεια την τεχνική ηγεσία της ΚΑ Σαιν-Ζαν-ντε-Μωριέν και στην πορεία την διοίκηση των τμημάτων υποδομής της ΑΣ Μπωβαί.
Επέστρεψε το 2003 στην ομάδα που τον ανέδειξε ποδοσφαιρικά, την ΦΚ Σοσό, όπου και ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της ηλικιακής κατηγορίας Κ-19 του συλλόγου. Ήταν, μάλιστα, αυτός που ανέδειξε τους Μαρβίν Μαρτέν και Ριάντ Μπουντεμπούζ, ενώ κατέκτησε το Κύπελλο Γκαμπαρντελά του 2007. Ανέλαβε, στη συνέχεια, μετά το 2008, την τεχνική ηγεσία των ρεζερβών της Σοσό και έφτασε με αυτές ως τον τελικό του γαλλικού πρωταθλήματος ρεζερβών το 2009.
Στις 6 Μαρτίου 2012, ο Μέσα Μπαζντάρεβιτς απολύθηκε λόγω των κακών αποτελεσμάτων (20ή στην Λιγκ 1 με 8 βαθμούς διαφορά από την πρώτη ομάδα εντός της ζώνης του υποβιβασμού)  και ο Ερίκ Ελί πήρε την θέση του με στόχο την σωτηρία της ομάδας από τον υποβιβασμό. Επελέγη γι'αυτή την θέση κυρίως γιατί ήταν αυτός που είχε αναδείξει σημαντικό αριθμό παικτών του υπάρχοντος, τότε, ρόστερ. Ο Μπερνάρ Ζενγκινί ανέλαβε χρέη βοηθού του.
Για τον πρώτο του αγώνα στον πάγκο της ομάδας, οδήγησε την Σοσό στη νίκη απέναντι στην Εβιάν-Τονόν-Γκαγιάρ (3-1), χάρη σε δύο τέρματα από τον Εντουάρ Μπυτέν και ένα άλλο από τον Βενσάν Νογκεϊρά. Είχαν περάσει τέσσερις μήνες από την τελευταία φορά που οι Doubistes είχαν πανηγυρίσει την νίκη σε αγώνα πρωταθλήματος. Στις αρχές Απριλίου, μετρούσε τρεις νίκες και μια ήττα, απέναντι στην Ολιμπίκ Λυών, δίνοντας, έτσι, νέα ώθηση στα Lionceaux στην μάχη για την παραμονή στην κατηγορία. Με τελικό απολογισμό 7 νικών σε 12 αγώνες, βοήθησε την ομάδα της Σοσό να τερματίσει στην 14η θέση του πρωταθλήματος και να παραμείνει στην Λιγκ 1.
Τον Σεπτέμβριο του 2013, παραιτήθηκε από την θέση του στην τεχνική ηγεσία της ΦΚ Σοσό, έπειτα από μια πολύ κακή εκκίνηση στην σεζόν για την ομάδα.
Αργία

Η αργία είναι μια συγκεκριμένη ημέρα ή μια περίοδος μερικών ημερών κατά την οποία σταματούν εσκεμμένα οι περισσότερες παραγωγικές δραστηριότητες, όπως η λειτουργία των καταστημάτων και επιχειρήσεων και των δημόσιων υπηρεσιών. Οι αργίες μπορεί να έχουν θρησκευτικό χαρακτήρα ή να καθιερώνονται σε ανάμνηση σημαντικών στιγμών στην ιστορία ενός κράτους ή μιας πόλης, όπως επαναστάσεων, νικών σε πολέμους κ.α. Μια αργία συνήθως αφορά την επικράτεια μιας χώρας αλλά υπάρχουν και τοπικές αργίες που αφορούν μια πόλη που γιορτάζει τον πολιούχο της ή την απελευθέρωσή της από ξένη κατοχή.
Η πιο γνωστή αργία, που τηρείται σε πολλές, χριστιανικές κυρίως, χώρες, είναι η ημέρα Κυριακή. Το αντίστοιχό της για το Ισραήλ είναι το Σάββατο και για τις ισλαμικές χώρες η Παρασκευή. Άλλη γνωστή αργία είναι η Πρωτοχρονιά που γιορτάζεται σχεδόν παντού. Στις χώρες όπου ο χριστιανισμός είναι κύρια θρησκεία, αργία θεωρούνται τα Χριστούγεννα, ενώ σε μουσουλμανικές αργία αποτελεί το μπαϊράμι. Η ημέρα της Πρωτομαγιάς, αν και επίσημα θεσμοθετημένη αργία σε πολλές χώρες, από το εργατικό κίνημα θεωρείται απεργία.
Στην Ελλάδα, οι αργίες στις δημόσιες υπηρεσίες αλλά και για τις ιδιωτικές επιχειρήσεις είναι δώδεκα. Οκτώ σταθερές, η Πρωτοχρονιά (1 Ιανουαρίου), τα Θεοφάνια (6 Ιανουαρίου), η Εθνική Επέτειος της Επανάστασης του 1821 (25 Μαρτίου), η Εργατική Πρωτομαγιά (1 Μαΐου), η Κοίμηση της Θεοτόκου (15 Αυγούστου), η Επέτειος του ΟΧΙ (28 Οκτωβρίου), τα Χριστούγεννα ( 25 Δεκεμβρίου) και η δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων (26 Δεκεμβρίου) και τέσσερις κινητές, η Καθαρά Δευτέρα, η Μεγάλη Παρασκευή, η Δευτέρα μετά το Πάσχα και η Δευτέρα του Αγίου Πνεύματος. Το Πάσχα δεν υπολογίζεται ως αργία στο Δημόσιο και στις περισσότερες ιδιωτικές επιχειρήσεις γιατί, ούτως ή άλλως ως Κυριακή είναι αργία.
Ιωάννης Σισίνης

Βιογραφικά στοιχεία

Ήταν γιος του Νικολάου Σισίνη, αξιωματικού του στρατού και βουλευτή. Από την πλευρά του πατέρα του ήταν απόγονος των οικογενειών Σισίνη και Αυγερινού και ήταν εγγονός του Γιαννάκη Σισίνη και δισέγγονος του Γεώργιου Αυγερινού. Αδέρφια του ήταν οι Γεώργιος Σισήνης, δήμαρχος Ήλιδος, και Δημήτριος Σισίνης, αντιστράτηγος του ελληνικού στρατού. Εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής Ηλείας στις εκλογές του 1895 και επανεξελέγη σε αυτές του 1902, του 1905 και του 1906. Στις εκλογές του Αυγούστου 1910 επανεξελέγη βουλευτής Αχαΐας και Ηλείας καθώς και σε αυτές  του Δεκεμβρίου 1915, του 1920 και του 1926. Υπήρξε επίσης πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου Ήλιδος.
Το 1911 πραγματοποιήθηκε συνάντηση στην οικία του στην Γαστούνη μεταξύ του Δημητρίου Γούναρη, του Παναγή Τσαλδάρη και του Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη για την δημιουργία κόμματος με κοινή ιδεολογία.