Μαρί-Κατρίν ντε Βιλντιέ

βιογραφία

Η Μαρί-Κατρίν Ντεζαρντάν καταγόταν από οικογένεια ευγενών κατόχων γης. Κόρη ενός ζευγαριού που ήταν στην υπηρεσία της γνωστής οικογενείας των Rohan-Montbazon, το μόνο που είχε να θυμάται από τον πατέρα της, Γκιγιόμ Ντεζαρντάν ήταν οι βίαιοι καβγάδες. Οι γονείς της χωρίζουν όταν εκείνη ήταν ακόμα πολύ νέα, γεγονός που της έδωσε μια ανεξαρτησία και μια ελευθερία αρκετά σπάνιες για την εποχή της. Εγκαθίσταται στο Παρίσι μετά την εξέγερση της Σφενδόνης ενώ ο Ταλμάν ντε Ρο δηλώνει για την ίδια ότι «ζει εκεί λόγω της καλής της θέλησης». Εκεί θα αντισταθμίσει γρήγορα τη φτωχή κοινωνική της θέση και την έλλειψη πλούτου αλλά και την ασχήμια της με την εξάσκηση του πνεύματος της, το οποίο σύμφωνα με την ομολογία του ίδιου, είναι εκπληκτικό. Αυτό το αποδεικνύει κυρίως από τα πρώτα κιόλας ποιήματα που συνθέτει αλλά και από τα πορτραίτα της. Κερδίζει το θαυμασμό στα σαλόνια του Παρισιού όπου τυγχάνει μεγάλης φροντίδας (Anne-Marie-Louise d'Orléans, Marie de Nemours, δούκας του Saint-Aignan, Hugues de Lionne…). 
Στα 18 της χρόνια, η Μαρί Κατρίν θα έχει μια καθοριστική για τη ζωή της γνωριμία με τον [./https://fr.wikipedia.org/wiki/Antoine_Bo%C3%ABsset Antoine de Boësset], άρχοντα στο Βιλντιέ και γιο ενός διάσημου μουσικού του βασιλιά Λουδοβίκου 13ου. Έτσι, ξεκινά μια ταραχώδης σχέση την οποία ύμνησε η συγγραφέας στο σονέτο της με τίτλο Ευτυχία το οποίο κρίθηκε ως σκανδαλωδώς φιλελεύθερο: «Πεθαίνω καθώς βρίσκομαι στην αγκαλιά του πιστού μου εραστή, / Και είναι μέσα σε αυτόν τον θάνατο που βρίσκω τη ζωή.» 
Μετά την επίσημη υπόσχεση γάμου ενώπιον ιερέα και συμβολαιογράφου, η οποία υπογράφηκε στην Προβάνς στις 21 Ιουνίου 1664, επήλθε η οριστική ρήξη το 1667. Κατά τη διάρκεια του «τραγικού καλοκαιριού» τον ίδιο χρόνο, η Μαρί-Κατρίν Ντεζαρντάν θα δει τον εραστή της να πεθαίνει στην έδρα της Λίλ και την ερωτική αλληλογραφία ανάμεσα τους να δημοσιεύεται χωρίς την συγκατάθεση της από τον βιβλιοπώλη και εκδότη [./https://fr.wikipedia.org/wiki/Claude_Barbin_(libraire) Claude Barbin]. Κατόπιν αυτής της υπόσχεσης, η Μαρί Κατρίν πήρε το προσωνύμιο «ντε Βιλντιέ» και θεωρήθηκε μετά και την έγκριση της οικογένειας του εραστή της ως η χήρα του.  
Η Μαρί Κατρίν Ντεζαρντάν έγραψε τρία θεατρικά έργα: την τραγωδία-κωμωδία Μανλιούς, η οποία παίχτηκε με μεγάλη επιτυχία από τους ηθοποιούς του hôtel de Bourgogne το 1662 και η οποία προκάλεσε διαμάχη ανάμεσα στον  Donneau de Visé και τον αβά του Aubignac σχετικά με την ιστορική αυθεντικότητα του έργου˙ την τραγωδία Νιτετίς, η οποία παίχτηκε στις 27 Απριλίου 1663˙ και την τραγωδία-κωμωδία Ο εκλεκτός, η οποία παίχτηκε στις 25 Απριλίου 1665 από τον θίασο του Monsieur στην σκηνή  του Παλαί Ρουαγιάλ κι έπειτα στις Βερσαλλίες το απόγευμα της 13ης Ιουνίου μπροστά στη βασιλική οικογένεια και τους προσκεκλημένους της. Αυτό το τελευταίο έργο είχε στην αρχή τον τίτλο Η κοκέτα, ή ο Εκλεκτός. Κατά την παρουσίαση του στις Βερσαλλίες, ο Μολιέρος έγραψε έναν πρόλογο, ο οποίος σήμερα έχει χαθεί, που παρουσίαζε στην σκηνή ανάμεσα στο κοινό μια μαρκησία κι έναν γελοίο μαρκήσιο. Την μουσική υπέγραψε ο  Lully και τα σκηνικά ο Vigarani. Παρά την ευρεία αποδοχή του έργου, το οποίο αφιέρωσε στον υπουργό  Hugues de Lionne, η Μαρί- Κατρίν Ντεζαρντάν εγκατέλειψε στη συνέχεια την δραστηριότητα της ως δραματουργός για να αφοσιωθεί αποκλειστικά στην συγγραφή μυθιστορημάτων.  
Οι επιτυχίες διαδέχονται η μία την άλλη ως αποτέλεσμα μεγάλου κόπου: από το 1669 μέχρι το 1675, υπό το βάρος σοβαρών οικονομικών δυσκολιών, η μυθιστοριογράφος δε σταματά να γράφει και να εκδίδει. Με το Αναμνήσεις της ζωής της Ενριέτ- Συλβί του Μολιέρου, που κυκλοφόρησε το 1671, γίνεται η δημιουργός του λογοτεχνικού είδους του μυθιστορήματος των αναμνήσεων. Το διάσημο Διαταραχές της αγάπης (1675) σηματοδοτεί την επίσημη αποχώρηση της από την λογοτεχνική σκηνή. Ένα χρόνο αργότερα, ο Λουδοβίκος 14ος  της απέδωσε τελικά την βασιλική σύνταξη που τόσο επιθυμούσε˙ ωστόσο ήταν ακόμα πολύ μικρή αφού δε ξεπερνούσε τις 600 λίβρες.  
Το 1677 η Μαντάμ ντε Βιλντιέ παντρεύεται τον Κλώντ-Νικολά ντε Σάστ, ιππότη και άρχοντα του Σαλόν. Σχέση εφήμερη, αφού ο αξιωματικός θα πεθάνει μόλις δύο χρόνια αργότερα έχοντας, ωστόσο, δώσει την ευκαιρία στην Μαρί-Κατρίν να γίνει μητέρα για πρώτη φορά στην ηλικία των 38 ετών. Έχοντας αποσυρθεί στην οικογενειακή κατοικία στο Κλινσμόρ, μαζί με την μητέρα, τον αδελφό και την αδελφή της, η Μαντάμ ντε Σάστ πεθαίνει εκεί το 1683. Ο Claude Barbin θα πάρει τότε τις τελευταίες δημιουργίες της συγγραφέως (Το πορτραίτο των ανθρώπινων αδυναμιών, μετά θάνατον 1685˙ Τα μεγάλα χρονικά της Ελλάδος, μετά θάνατον 1687).  
Η λογοτεχνική επιτυχία της Μαρί-Κατρίν ντε Βιλντιέ εξηγεί τις πολυάριθμες τιμές που της αποδόθηκαν τον 17ο αιώνα καθώς και την φήμη ότι έγινε δεκτή στην Ακαδημία Ricovrati της Πάντοβα.