google/wiki40b huggingface dataset:
Σημαία της Μπιάφρα

Η σημαία της πρώην Δημοκρατίας της Μπιάφρα αποτελείται από μια οριζόντια σημαία κόκκινου, μαύρου, και πράσινου χρώματος, συμπληρωμένο με ένα χρυσό ήλιο που ανατέλλει πάνω από μια χρυσή μπάρα.
Το κόκκινο αντιπροσωπεύει το αίμα εκείνων που σφαγιάστηκαν στη βόρεια Νιγηρία και τον επακόλουθο πόλεμο Νιγηρίας-Μπιάφρα. Το μαύρο συμβολίζει το πένθος τους και τη μνήμη για αυτούς. Το πράσινο συμβολίζει την ευημερία και ο μισός κιτρινοχρυσός ήλιος συμβολίζει ένα λαμπρό μέλλον. Ο ήλιος έχει έντεκα ακτίνες, που αντιπροσωπεύει τις έντεκα επαρχίες της Μπιάφρα.
Ήταν επίσης η έμπνευση για τη σημαία της βραχύβιας Δημοκρατίας του Μπενίν (που αποτελείται από τη Μεσοδυτική περιφέρεια που κατείχε η Μπιάφρα).
Είναι βασισμένη στη παναφρικανική σημαία σχεδιασμένη από τον Παγκόσμιο Σύλλογο Βελτίωσης των Νέγρων του Μάρκους Γκάρβεϊ και την Ομάδα Αφρικανικών Κοινοτήτων. Δεν πρέπει να συγχέεται με την ίδια σημαία του Μαλάουι.
Τέλος, η κίτρινη γραμμή κάτω από τον ήλιο υπόσχεται την εκδίκηση στους βόρειους για τους χαμένους αδελφούς και αδελφές.
Σταφίδα

Ιστορία

Οι παλαιότερες γνωστές μαρτυρίες για καλλιέργεια της σταφιδαμπέλου στην Ελλάδα ανάγονται στον 14ο αιώνα μ.Χ., αλλά είναι βέβαιο ότι από την αρχαιότητα αποξηραίνονταν σταφύλια, προς παρασκευή σταφίδας. Οι σταφίδες, ασταφίδες ή σταφυλίδες, αναφέρονται από πολλούς αρχαίους συγγραφείς, η δε παροιμία «ανθρώπου γέροντος ασταφίς η κεφαλή», που χαρακτηρίζει την ρυτιδώδη κατάσταση της σταφίδας, μαρτυρεί ότι ήταν γνωστή ως προϊόν από πολύ παλαιά.

Ονομασία

Ο Ξενοφών στην «Κύρου Ανάβαση» αναφέρεται στην «αποξηραμένη σταφυλή», όταν περιγράφει την διάβαση των στρατευμάτων του δια μέσου της Αρμενίας και κάνει λόγο για την αφθονία των αγαθών της χώρας, στα οποία συμπεριλαμβάνει και την σταφίδα. Μάλιστα η μνεία αυτή παρέσυρε πολλούς να υποστηρίξουν ότι «ο μικρός της σταφιδαμπέλου θάμνος είναι αυτόχθων εν Ασία, εν αυτή δήλον ότι το πρώτον εφυτεύθη και εκαλλιεργήθη, είτα δε εξ αυτής μετεφέρθη και ενεκλιματίσθη και εις άλλας χώρας, οίον την Πελοπόννησον». Πάντως οι λέξεις σταφίδες, ασταφίδες στα αρχαία κείμενα, ίσως υπονοεί την σημερινή Κορινθιακή Σταφίδα, η οποία κατέστη είδος εμπορεύσιμο της Πελοποννήσου, των Ιονίων Νήσων και της Στερεάς Ελλάδος προ εξακοσίων περίπου ετών και η οποία οφείλει την ονομασία της στους Γάλλους (Raisin de Corinthe).
(Πηγή: Σ.Καργάκος) Η λέξη currant, που σημαίνει στα αγγλικά την Κορινθιακή Μαύρη Σταφίδα, έχει την αρχή της στην Κόρινθο. Από τα γαλλικά, raisins de Corinthe, ή μάλλον raisins de Corauntz όπως ήταν στα γαλλικά της εποχής, πέρασε τον 14ο αι. και στα αγγλικά, όπου σιγά-σιγά το raisins παραλείφθηκε• στα κείμενα της εποχής τη λέξη τη βρίσκει κανείς γραμμένη σε πάμπολλες παραλλαγές, corentes, corauntz, currents, currence, corans κτλ. Μάλιστα, όταν τον 16ο αιώνα άρχισαν να καλλιεργούνται στην Αγγλία τα φραγκοστάφυλα, ο κόσμος νόμισε ότι αυτός ο καρπός είναι η νωπή μορφή της σταφίδας, και τα είπε κι αυτά currant• το λάθος επισημάνθηκε αμέσως, αλλά όπως συχνά συμβαίνει ρίζωσε, κι έτσι σήμερα currants λέγονται και τα φραγκοστάφυλα και οι σταφίδες.
Στην Αμερική, για να ξεδιαλύνει η σύγχυση, τις σταφίδες τις αποκαλούν Zante currants, δηλαδή ζακυνθινές (η Ζάκυνθος άλλωστε ήταν σημαντική πηγή εξαγωγών σταφίδας στη Βρετανία) Μια λέξη ξεχασμένη σχεδόν για την κορινθιακή σταφίδα είναι κουρεντί, που είναι αντιδάνειο από το currant.
Βέβαια, σταφίδα δεν είναι μόνο η μαύρη αλλά και η ξανθή, που ανήκει στην ποικιλία Σουλτανίνα, κι αυτή χωρίς κουκούτσια (απύρηνη) όπως και η Κορινθιακή. Το όνομα προέρχεται από τα ιταλικά (uva sultanina), και μάλλον οφείλεται στο ότι η σταφίδα αυτή εισαγόταν από την επικράτεια του Σουλτάνου, την οθωμανική αυτοκρατορία. Κατά μια άλλη εκδοχή, πήρε το όνομά της επειδή η καταγωγή της είναι από την επαρχία Σουλτανιέ της Περσίας. (Υπάρχουν και άλλες θεωρίες, πολλές μάλιστα επιστρατεύουν και κάποιον μύθο, επειδή στα αγγλικά η λέξη για τη σταφίδα, sultana, είναι ίδια με τη λέξη για τη σουλτάνα). Στην Ελλάδα η Σουλτανίνα ήρθε το 1838 από τη Σμύρνη.
Χρίστος Κληρίδης

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Χρίστος Κληρίδης γεννήθηκε στη Λευκωσία στις 25 Δεκεμβρίου 1954. Είναι γιος του Φοίβου Κληρίδη και εγγονός του Νέαρχου Κληρίδη. Θείος του ήταν ο Λεύκος Κληρίδης. Ξάδελφος του πατέρα του ήταν ο Γλαύκος Κληρίδης.
Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική, τη γαλλική και την ιταλική γλώσσα. Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Mπρουνέλ. Συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στη νομική στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου. Ακολούθως, απέκτησε διδακτορικό τίτλο στο Ευρωπαϊκό Κοινοτικό Δίκαιο από το ίδιο πανεπιστήμιο. Από το 1981 ασκεί το επάγγελμα του δικηγόρου.
Είναι νυμφευμένος με την Ελένη Γκότση και έχει δύο υιούς και μια κόρη.

Πολιτική διαδρομή

Διετέλεσε μέλος της Επιτροπής Εκσυγχρονισμού και Κωδικοποίησης του Οικογενειακού Δικαίου, συμβάλλοντας στην κατάρτιση νέων νόμων για το Οικογενειακό Δίκαιο. Ήταν μέλος της κυπριακής επιτροπής για την προώθηση της ένταξης της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση και πρόεδρος του Συνδέσμου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στην Κύπρο. Ακόμη, ήταν διευθυντής του Ινστιτούτου Διεθνούς και Ευρωπαϊκού Δικαίου.
Την περίοδο 1997-2002 ήταν αναπληρωτής πρόεδρος των Νέων Οριζόντων.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2001 εκλέχτηκε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με τους Νέους Ορίζοντες. Το 2005 οι Νέοι Ορίζοντες εντάχθηκαν στο Ευρωπαϊκό Κόμμα (ΕΥΡΩΚΟ) και έτσι μέχρι τη λήξη της θητείας του άνηκε στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΕΥΡΩΚΟ. Διεκδίκησε επανεκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 2006 αλλά δεν εξελέγη.
Ως βουλευτής, διετέλεσε μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Νομικών και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Επιπλέον, ήταν μέλος της αντιπροσωπίας της Βουλής στη Μικτή Κοινοβουλευτική Επιτροπή Ευρωπαϊκής Ένωσης - Κύπρου.
Στις προεδρικές εκλογές του 2008 διαφώνησε με την απόφαση του ΕΥΡΩΚΟ στον β΄ γύρο και ο ίδιος υποστήριξε τον Ιωάννη Κασουλίδη, υποψήφιο του ΔΗΣΥ. Αποχώρησε από το ΕΥΡΩΚΟ και εντάχθηκε στον ΔΗΣΥ, στο ψηφοδέλτιο του οποίου ήταν στις βουλευτικές εκλογές του 2011 αλλά δεν εξελέγη. Διετέλεσε μέλος του προεδρικού συμβουλίου του ΔΗΣΥ.
Μαρία Άννα της Αυστρίας, κυβερνήτης

Βιογραφία

Ήταν η δεύτερη κόρη του Καρόλου ΣΤ΄ αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας και της Ελισάβετ-Χριστίνας των Γουέλφων, κόρης του Λουδοβίκου-Ροδόλφου δούκα του Μπράουνσβαϊκ-Λύνεμπουργκ-Βόλφενμπυτελ.
Η μεγαλύτερη αδελφή της Μαρία Θηρεσία είχε παντρευτεί τον Φραγκίσκο Γ΄ δούκα της Λωρραίνης, μεγαλύτερο αδελφό του Καρόλου-Αλεξάνδρου πρίγκιπα της Λωρραίνης. Η ΜΑρία-Θηρεσία την έθεσε κυβερνήτη, με τον σύζυγό της, των Αυστριακών Κάτω Χωρών.

Οικογένεια

Παντρεύτηκε το 1744 τον Κάρολο-Αλέξανδρο πρίγκιπα της Λωρραίνης. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Goin' Through

Ιστορία

Οι Goin' Through ήταν από τα πρώτα urban συγκροτήματα που υπέγραψαν με μεγάλη δισκογραφική εταιρεία, το 1994. Έγιναν αμέσως γνωστοί διασκευάζοντας το γνωστό τραγούδι των Πελόμα Μποκίου "Γαρύφαλλε Γαρύφαλλε" με τη συμμετοχή του Βλάσση Μπονάτσου.
Το πρώτο τους άλμπουμ κυκλοφόρησε το 1995 από την FM Records ενώ ακολούθησαν άλλα 2 άλμπουμ μέχρι το 1998, όταν αποχώρησαν και υπέγραψαν με τη Universal Music και τη Def Jam Recordings.
Το Μάρτιο του 2004 οι Goin' Through κυκλοφόρησαν το άλμπουμ ''La Sagrada Familia'' και τον Φεβρουάριο του 2006 τους απονεμήθηκε ο χρυσός δίσκος.
Το 2006 κυκλοφόρησε το άλμπουμ ''VENDETTA'', το οποίο έγινε χρυσό.
Το 2007 κυκλοφόρησαν το άλμπουμ ''VETO'', ενώ το Μάρτιο του 2008 τους απονεμήθηκε ο χρυσός δίσκος. 
Το 2009 κυκλοφόρησε το άλμπουμ Ι-4.
Συνολικά έχουν 4 χρυσούς δίσκους για προσωπικές τους δουλειές και 1 πλατινένιο με τον Γιώργο Μαζωνάκη, και αριθμούν δεκάδες ακόμα συνεργασίες με άλλους γνωστούς καλλιτέχνες.
Οι Goin' Through έχουν συνεργαστεί μεταξύ άλλων με τους: Άλκηστη Πρωτοψάλτη, Άννα Βίσση, Δέσποινα Βανδή, Γιώργο Μαζωνάκη, Αντώνη Ρέμο, Στέλιο Ρόκκο, Πάνο Κιάμο, Κώστα Χατζή, Λάκη Παπαδόπουλο, Βασίλη Σαλέα, Πασχάλη Αρβανιτίδη (Olympians), Μαριάντα Πιερίδη, Ελευθερία Ελευθερίου, Guru (Gangstarr), 7L & Esoteric, Terror X Crew, Ημισκούμπρια, Ταραξία, Υποχθόνιο, Μαρίνα Σκιαδαρέση, Κατερίνα Μουτσάτσου, Θηρίο, ΝΕΒΜΑ, TNS, DJ S, Μιχάλη Τζουγανάκη και άλλους.

Κριτική

Οι Goin' Through έχουν καταξιωθεί από την αγορά και οι δουλειές τους έχουν παρουσιαστεί σε όλα τα σχετικά μέσα. Τους έχουν απονεμηθεί 4 χρυσοί δίσκοι και ένα πλατινένιος για την συνεργασία τους με τον Γιώργο Μαζωνάκη. Έχουν βραβευτεί επανειλημμένως και σε πολλαπλές κατηγορίες στα MAD Music Awards και στα Μουσικά Βραβεία Αρίων. Θεωρείται πως εκείνοι πρώτοι έφεραν το Ελληνικό Hip hop στο mainstream, ανοίγοντας τον δρόμο και για πολλούς καλλιτέχνες οι οποίοι ακολούθησαν.  Στην υποκουλτούρα του Ελληνικού Hip Hop, οι Goin' Through έχουν συχνά κατακριθεί λόγω της μεγάλης εμπορικής επιτυχίας και των ετερόκλητων συνεργασιών τους.

Πολιτική άποψη

Οι Goin' Through χαρακτηρίζονται και από ρεπερτόριο και τραγούδια με έντονο πολιτικό λόγο, παίρνοντας κατά καιρούς θέση για θέματα που απασχόλησαν την πολιτική επικαιρότητα, ενώ επίσης έχουν δηλώσει πως ιδεολογικά και πολιτικά ανήκουν στον χώρο της αριστεράς. Το καλοκαίρι του 2012 μαζί με τους ΝΕΒΜΑ συμμετείχαν αφιλοκερδώς στο ετήσιο φεστιβάλ της Κομμουνιστικής Νεολαίας Ελλάδας στην Αθήνα, κίνηση για την οποία ασκήθηκε κριτική τόσο στους ίδιους όσο και στο ΚΚΕ κυρίως από κινήσεις της ευρύτερης αριστεράς και ιδιαίτερα από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α, με την αιτιολογία πως οι συγκεκριμένοι καλλιτέχνες είναι εκφραστές μίας κουλτούρας στον χώρο της μουσικής και του θεάματος η οποία έρχεται σε αντίθεση με τις αξίες και τα πρότυπα της αριστεράς. Ωστόσο οι ίδιοι αντικρούουν τα επιχειρήματά αυτά, καθώς όπως δηλώνουν πρόκειται για μουσικά σχήματα που προέρχονται από τα λαϊκά στρώματα και την εργατική τάξη, πράγμα που το έχουν εκφράσει ανοιχτά και μέσα από την μουσική τους με πολιτικό στοίχο.
Κολακεία

Η κολακεία είναι η συμπεριφορά ή λόγος υπερβολικά φιλοφρονητικός, με ιδιοτελείς σκοπούς. Το άτομο που κολακεύει (ο κόλακας), επαινεί με τρόπο υπερβολικό κάποιον, συνήθως ανώτερό του, προκειμένου να αποκτήσει και να διατηρήσει την εύνοιά του. Ο Πλάτων θεωρεί την ρητορική, όπως και άλλα είδη τέχνης, ως μέρος της κολακείας, ο Θεόφραστος την συμπεριλαμβάνει στην ανάλυση των χαρακτήρων ενώ o Ταλλεϋράνδος πιστεύοντας ότι ο έπαινος βγαίνει από την καρδιά και η κολακεία από τα χείλη διακηρύττει: «υπήρξαν ελάχιστοι που αρνήθηκαν την δόξα και την φιλοχρηματία, αλλά την κολακεία ουδείς».

Η χρήση της κολακείας

Οι κόλακες προσδίδουν τιμή και χάρη σε αρετές ανύπαρκτες και αποσιωπούν σε αδυναμίες υπαρκτές. Είναι υποκριτές και δουλόφρονες, ικανοί ακόμα και να ταπεινωθούν και να εξευτελιστούν, προκειμένου να αποκτήσουν την εύνοια αυτού που κολακεύουν, και να κερδίσουν κάποιο όφελος.

Συνέπειες

Η κολακεία έχει αρνητικές επιπτώσεις τόσο στο άτομο όσο και στην κοινωνία:
Α) για το άτομο που δέχεται την κολακεία, επειδή του δημιουργείται η ψευδαίσθηση ότι είναι άνθρωπος σπουδαίος ή μοναδικός. Η ψευδαίσθηση αυτή, όμως, μπορεί να τον οδηγήσει σε ενέργειες που θα τον γελοιοποιήσουν μπροστά στους άλλους. Η κολακεία δεν θα υπήρχε όχι αν δεν υπήρχαν κόλακες, αλλά αν δεν υπήρχαν άνθρωπο ματαιόδοξοι. Όμως η ματαιοδοξία είναι ανθρώπινη αδυναμία και αυτήν ακριβώς εκμεταλλεύονται οι κόλακες. Δυστυχώς, το <άπιστον θυμίαμα της κολακείας> . όπως το λέει ο Κάλβος, είναι τόσο δυνατό, ώστε δεν έχουν όλοι οι άνθρωπο τη δύναμη να του αντισταθούν.
Β) Για την κοινωνία, επειδή οι αρεσκόμενοι στην κολακεία προωθούν σε υψηλές θέσεις ανάξιους. Αλλά και η αναξιοκρατία είναι σχεδόν ο χειρότερος εχθρός της δημοκρατίας και της κοινωνίας. Η πίστη στους κόλακες έχει ως αποτέλεσμα την απουσία της δικαιοσύνης, αφού ζημιώνονται οι τίμιοι και οι δίκαιοι και αμείβονται οι άτιμοι και οι απατεώνες.
Απο την άλλη πλευρά, το κολακευόμενο άτομο νιώθει ευχαρίστηση και ικανοποίηση και συνεπώς αποκτά καλύτερη ψυχική διάθεση.
Αφηρημένη τέχνη

Χαρακτηριστικά

Στις αρχές του 20ού αιώνα ο όρος χρησιμοποιήθηκε κατά κύριο λόγο ως αναφορά σε έργα του κυβισμού και του φουτουρισμού, τα οποία προσπάθησαν να περιγράψουν την πραγματικότητα, όχι όμως μέσω της μίμησης ή της πιστής αναπαράστασης των εξωτερικών χαρακτηριστικών της, αλλά με έναν αντισυμβατικό και αφηρημένο τρόπο μέσω των αμετάβλητων εγγενών ιδιοτήτων της.
Ιστορικά, σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση μιας αφηρημένης αντίληψης γύρω από το καλλιτεχνικό έργο, θεωρείται πως διαδραμάτισε η ανάπτυξη της φωτογραφίας, καθώς κατέστησε σε ένα βαθμό περιττή την πιστή αντιγραφή των αντικειμένων στις υπόλοιπες εικαστικές τέχνες.
Σύγχρονοι καλλιτέχνες, όπως ο Βασίλι Καντίνσκι υποστήριξαν πως σε αντίθεση με τη σύγχρονη επιστήμη, η οποία αποκαλύπτει τον υλικό κόσμο και τη δομή του, ο ρόλος της τέχνης θα έπρεπε να είναι η ανάδειξη του πνευματικού χαρακτήρα της. Ο Καντίνσκι θεωρείται ένας από τους πατέρες της αφηρημένης τέχνης, ενώ επηρέασε σημαντικά και το μεταγενέστερο κίνημα του Αφηρημένου Εξπρεσιονισμού κατά τη δεκαετία του 1950. Όμως η μουσική, ήδη απ'τη γέννησή της, είχε δείξει αυτό το δρόμο. Εκεί μπερδεύτηκε και ο μεγάλος Καντίνσκι προσπαθώντας να συνδυάσει τους ήχους με τα χρώματα, κάτι που μάλλον απέτυχε. Όμως έδωσε μια μεγάλη ιδέα. Η ζωγραφική είχε πλέον το προνόμιο να συμπεριφέρεται χωρίς να είναι υποχρεωμένη να εξηγεί. Η ζωγραφική μπόρεσε να καθίσει στον πολύ κόσμο, που αρχέγονα άκουγε μουσική, και να μην εξαρτάται από την εξουσία. Ακριβώς τόσο αφηρημένη όσο τα γράμματα και οι ήχοι και τόσα άλλα.
Πωλ Ρέιμοντ

Καριέρα

Ο Ρέιμοντ έκανε το δισκογραφικό του ντεμπούτο με το ποπ συγκρότημα Plastic Penny, το 1967. Το συγκρότημα γνώρισε επιτυχία με το σινγκλ "Everything I Am", μία διασκευή στους Box Tops, το οποίο ανέβηκε στο Top-10 Της πατρίδας τους. Οι Plastic Penny διαλύθηκαν μετά την εμφάνιση τους στο φεστιβάλ του Isle of Wight, τον Αύγουστο του 1968.
Στην συνέχεια, εντάχθηκε στους Chicken Shack μετά από επιτυχημένη οντισιόν, στην οποία βρέθηκε όταν απάντησε σε αγγελία τους στο "Melody Maker". Το συγκρότημα αποτελούνταν από τον Σταν Γουέμπ στην κιθάρα, τον Άντι Σιλβέστερ στο μπάσο και τον Ντέιβ Μπίντγουελ στα τύμπανα και ηχογράφησαν το άλμπουμ "100 Ton Chicken". Ακολούθησε το "Accept", το οποίο λόγω της εμπορικής του αποτυχίας οδήγησε στην απόρριψη του συγκροτήματος από την δισκογραφική τους εταιρεία "Blue Horizon".
Ο Ρέιμοντ, μαζί με τους Σιλβέστερ και Μπίντγουελ εντάχθηκαν στους Savoy Brown, στους οποίους ο Ρέιμοντ παρέμεινε για πέντε χρόνια, ηχογραφώντας έξι δίσκους με πιο επιτυχημένους τους "Street Corner Talking" και "Hellbound Train".
Μετά από μία συναυλία όπου άνοιγαν την εμφάνιση των UFO, ο Φιλ Μογκ του πρότεινε την θέση του κιθαρίστα και κιμπορντίστα λόγω της ικανότητας του και στα δύο όργανα. Ο Ρέιμοντ αντικατέστησε τον Ντάνι Πέιρονελ και έδωσε τις πρώτες του συναυλίες στην Γερμανία, όπου οι UFO έπαιζαν σαν support των Rainbow. Το συγκρότημα γνώρισε την εμπορική του άνοδο με άλμπουμ όπως το "Lights Out" (1977), το "Obsession" (1978) και το ζωντανά ηχογραφημένο "Strangers in the Night" (1979).
Μετά από αυτές τις επιτυχίες, ο κιθαρίστας Μίκαελ Σένκερ αποχώρησε από το συγκρότημα, με τον Ρέιμοντ να ακολουθεί έναν χρόνο αργότερα, για να ενταχθεί στους Michael Schenker Group. Με τους MSG κυκλοφόρησε δύο χρυσούς και έναν ασημένιο δίσκο, ενώ το 1983 συμμετείχε στο πρότζεκτ Waysted του Πιτ Γουέι. Έναν χρόνο αργότερα, επέστρεψε στους UFO και ηχογράφησε μαζί τους τον δίσκο "Misdemeanor". Το συγκρότημα περιόδευσε για δύο χρόνια, αλλά οι σχέσεις μεταξύ των μελών των UFO οδηγήθηκαν σε τέλμα και ο Ρέιμοντ αποφάσισε να αποχωρήσει και πάλι.
Μετακόμισε στην Ιαπωνία και δημιούργησε τους Paul Raymond Project με τον τραγουδιστή Φρανκ ΝτιΜίνο, τον μπασίστα Μασαγιόσι Γιαμασίτα και τον κιθαρίστα Ρέιμπουμ Οτάνι, κυκλοφορώντας το "Under the Rising Sun" μέσω της "Teichi Ku Records".
Το 1993, επέστρεψε και πάλι στους UFO, για την επανένωση της κλασικής σύνθεσης του συγκροτήματος, η οποία οδήγησε στην κυκλοφορία του "Walk on Water". Μετά από άλλη μία διαμάχη μεταξύ των μελών των UFO, ο Ρέιμοντ αποχώρησε εκ νέου, ηχογραφώντας το προσωπικό του άλμπουμ "Man on a Mission", με την βοήθεια του κιθαρίστα Άντι Σίμονς.
Το 2003, επέστρεψε στους UFO για άλλη μια φορά, έχοντας ηχογραφήσει μέχρι σήμερα μία σειρά δίσκων οι οποίοι τους επανέφεραν στους βρετανικούς καταλόγους επιτυχιών. Παράλληλα, κυκλοφόρησε δύο προσωπικά άλμπουμ, τα "Virtual Insanity" (2008) και "Terms and Conditions Apply" (2013).
Στις 13 Απριλίου 2019 ο Βρετανός καλλιτέχνης έφυγε από την ζωή από έμφραγμα. Ήταν 73 ετών.
Μπλέικ Λάιβλι

Προσωπική ζωή

Η Λάιβλι το 2012 παντρεύτηκε με τον ηθοποιό Ράιαν Ρέινολντς. Γνωρίστηκαν στα γυρίσματα της ταινίας Green Lantern. Έχουν μαζί δύο κόρες. Η πρώτη γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 2014 και ονομάζεται Τζέιμς Ρέινολντς κι η δεύτερη τον Σεπτέμβριο του 2016 και λέγεται Ίνεζ Ρέινολντς.
Μια θέση στον ήλιο

Υπόθεση

Ένας φτωχός νέος, ο Τζορτζ Ίστμαν (Μοντγκόμερι Κλιφτ), είναι αποφασισμένος ανέβει τόσο οικονομικά όσο και κοινωνικά και ζητά τη βοήθεια του πλούσιου θείου του (Χέρμπερτ Χέιζ), ο οποίος τον προσλαμβάνει στην εταιρία του. Ο Τζορτζ ξεκινά με μιά μικρή θέση στην εταιρία και γνωρίζεται με την Άλις "Αλ" Τριπ (Σέλλεϊ Γουίντερς), μιά εργάτρια με την οποία συνάπτει σχέσεις, παρόλο που ο κανονισμός της εταιρίας απαγορεύει τη συναναστροφή μεταξύ των εργατών. Ο Τζορτζ αρχικά, νομίζοντας ότι ο θείος του δεν πρόκειται να τον βοηθήσει παραπάνω, φαίνεται ευτυχισμένος με την Άλις. Όταν όμως παίρνει την επιθυμητή προαγωγή και γνωρίζει τον έρωτα της ζωής του στο πρόσωπο της πλούσιας Άντζελα Βίκερς (Ελίζαμπεθ Τέιλορ) χάνει κάθε ενδιαφέρον για την Άλις. Η Άλις όμως κρατά ένα μυστικό, με το οποίο μπορεί να καταστρέψει τη ζωή του Τζορτζ. Έχοντας τον στο χέρι η Άλις τον εκβιάζει να την παντρευτεί. Τότε ο Τζορτζ προσπαθώντας να αποδεσμευτεί απ'την Άλις, κάνει μια πράξη απελπισίας, η οποία θα του σημαδέψει τη ζωή και την ύπαρξη του για πάντα.

Πληροφορίες παραγωγής

Η ταινία που αποτελεί τη δεύτερη και πιο επιτυχημένη μεταφορά του μυθιστορήματος Αμερικανική Τραγωδία του Θίοντορ Ντάιζερ αποτέλεσε σταθμό για την καριέρα των πρωταγωνιστών της. Έφερε την καταξίωση στο Μοντγκόμερι Κλιφτ και ήταν η πρώτη ενήλικη ταινία της δεκαεννιάχρονης Ελιζαμπεθ Τέιλορ, που μέχρι εκείνη την περίοδο συμμετείχε σε ταινίες για όλη την οικογένεια. Στα γυρίσματα της ταινίας η Τέιλορ και ο Κλιφτ συνδέθηκαν με φιλία που διήρκεσε μέχρι και το θάνατό του το 1966. Οι δυο τους συμπρωταγωνίστησαν άλλες δυο φορές: το 1957 στην ταινία Όσα Δε σβήνει ο χρόνος (Raintree County) και το 1959 στο Ξαφνικά, Πέρυσι το Καλοκαίρι (Suddenly Last Summer). Ο ρόλος της Άλις Τριπ, ήταν ο πρώτος σοβαρός ρόλος της Σέλλεϊ Γουίντερς, η οποία ύστερα από μια σειρά συμμετοχών σε ταινίες ως ενζενί έλαβε την πρώτη της υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου. Πρώτη επιλογή του Στίβενς για το ρόλο της Άλις ήταν όμως η Γκλόρια Γκράχαμ, η οποία είχε συμβόλαιο με την εταιρία R.K.O. και ο διευθυντής της εταιρίας Χάουαρντ Χιουζ δεν της επέτρεψε να συμμετάσχει στην ταινία. Άλλη ηθοποιός που προσέγγισε ο Στίβενς για το ρόλο της Άλις ήταν η Όντρεϊ Τότερ, που είχε συμβόλαιο με την Metro-Goldwyn-Mayer και γι' αυτό το λόγο δεν μπόρεσε ούτε εκείνη να συμμετάσχει στην ταινία. Η Σέλλεϊ Γουίντερς, που μέχρι εκείνη την περίοδο προωθούνταν ως σύμβολο του σεξ από τον τύπο αποφάσισε να βάψει τα μαλλιά της καστανά και να φορέσει φτωχικά ρούχα προκειμένου να συναντηθεί με το σκηνοθέτη. Όταν ο Στίβενς έφτασε στο μέρος όπου είχαν δώσει ραντεβού δεν τη γνώρισε κι έχοντας την εντύπωση ότι δεν ήταν εκεί αποφάσισε να φύγει, όταν διαπίστωσε ότι στη γωνία απέναντί του βρισκόταν μια απλοϊκή κοπέλα, η οποία απεδείχθη ότι ήταν η Γουίντερς. Τότε ο σκηνοθέτης αποφάσισε να της παραχωρήσει το ρόλο.

Διαχρονικότητα

Το 1998 η ταινία έλαβε την 92η θέση στη λίστα με τις 100 καλύτερες ταινίες όλων των εποχών που θεσπίστηκε από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου. Έλαβε επίσης την 53η θέση στη λίστα 100 Χρόνια... 100 Πάθη.
Έπαυλη του Ηρώδη του Αττικού

Ιστορία ερευνών - ανασκαφών

Η Έπαυλη του Ηρώδη του Αττικού χτίστηκε τον 2ο αιώνα μ.Χ. από τον διάσημο πολιτικό και σοφιστή Ηρώδη τον Αττικό, στην περιοχή της αρχαίας πόλης Εύας. Η έπαυλη εντοπίστηκε το 1809 από τον Βρετανό (Άγγλο) περιηγητή Ουίλιαμ Μάρτιν Ληκ (William Martin Leake), ενώ ταυτίστηκε με την έπαυλη στις αρχές του 20ου αιώνα από τον αρχαιολόγο και καθηγητή Κωνσταντίνο Ρωμαίο. 
Οι ανασκαφές για την έπαυλη ξεκίνησαν από την Ε΄ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων (Ε΄ ΕΠΚΑ) το 1978 από τον Γεώργιο Σταϊνχάουερ και τον Παναγιώτη Φάκλαρη, ο οποίος δημοσίευσε τα πρώτα ευρήματα. Από το 1984 ως το 1987 και το 1989 η ανασκαφή συνεχίστηκε από την Αλκμήνη Σταυρίδη. Κατά τη δεκαετία του 1990 η Εφορεία συνέχισε τη σωστική ανασκαφή υπό την εποπτεία του Θεόδωρου Σπυρόπουλου.

Το κτίριο

Η έπαυλη του Ηρώδη αποτελείται από το κεντρικό αίθριο (αυλή) και από ένα τεράστιο ποταμό (που μιμείται την αιγυπτιακή κάνωπο και τις εγκαταστάσεις της βίλας του Αδριανού στο Τιβόλι της Ρώμης), από στοές και διαδρόμους συνολικού εμβαδού άνω των 1000 τ.μ. που είναι διακοσμημένες με μοναδικές ψηφιδωτές συνθέσεις. Στο βόρειο μέρος έχει χτιστεί το μέγαρο του Ηρώδη του Αττικού, ενώ στο νότιο ανακαλύφθηκε το λουτρικό συγκρότημα και μνημειώδες Μαυσωλείο ή Ηρώο προς τιμήν του Αντίνοου του οποίου βρέθηκε το 1991 καθήμενο άγαλμα υπερφυσικού μεγέθους.

Ευρήματα

Το 1995 ανακαλύφθηκαν εκεί τα ελληνιστικά συμπλέγματα του Μενέλαου με τον Πάτροκλο και του Αχιλλέα με την Πενθεσίλεια. Ένα άλλο πρωτότυπο αριστούργημα είναι η περίφημη νηρηίδα του Ξάνθου, έργο του 5ου αιώνα π.Χ. Εξαιρετικά γλυπτά είναι επίσης το άγαλμα του Σάτυρου, το ανάγλυφο της Κυβέλης με τους λατρευτές της, το ανάγλυφο με τις μούσες με τον Απόλλωνα και αναρίθμητα άλλα γλυπτά και πορτραίτα της εποχής του Ηρώδη με ξεχωριστό το αναθηματικό ανάγλυφο των θεών Απόλλωνα και Πάνα που παρακολουθούν σκηνή θυσίας ταύρου μέσα στο άλσος.

Εξέδρα

Στην εξέδρα που έκλεινε την δυτική πλευρά της έπαυλης υπήρχε ολόκληρη πινακοθήκη εικονιστικών προτομών Ρωμαίων αυτοκρατόρων, φιλοσόφων και ρητόρων.Όλα αυτά τα γλυπτά αποτελούν σήμερα μία από τις μεγαλύτερες συλλογές γλυπτών του 2ο αιώνα μ.Χ. σε όλο τον κόσμο. Την νότια πλευρά της έπαυλης διακοσμούσαν οι δώδεκα άθλοι του Ηρακλή. Ο ανασκαφέας Θεόδωρος Σπυρόπουλος χαρακτηρίζει την έπαυλη του Ηρώδη του Αττικού όχι μόνο ως ένα μοναδικό μουσείο της αρχαίας τέχνης αλλά κι ένα ενεργό καλλιτεχνικό, επιστημονικό και παιδαγωγικό κέντρο του όψιμου Ελληνισμού. Πολλά εκθέματα βρίσκονται στο αρχαιολογικό μουσείο του Άστρους.