google/wiki40b huggingface dataset:
Σατσίλε

Γεωγραφία

Το Σατσίλε είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της επαρχίας, μετά το Πορντενόνε, και η έκτη ολόκληρης της περιφέρειας.
Το κέντρο της πόλης βρίσκεται σε δύο νησιά στον ποταμό Λιβέντσα, στις όχθες του οποίου βρίσκονται πολυάριθμα κτίρια από την εποχή της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας.

Ιστορία

Το Σατσίλε αναπτύχθηκε κατά τον 7ο αιώνα. Στο μεγαλύτερο από τα δύο νησιά που είναι χτισμένο, βρισκόταν ο καθεδρικός ναός και ένα κάστρο, ενώ στο μικρότερο η αγορά και το λιμάνι.
Η πόλη έγινε μέρος της Πατριαρχείου της Αχιλληίας (Patriarcato di Aquileia) κατά τη δημιουργία του το 1077 ενώ το 1190 ο Πατριάρχης απένειμε στην πόλη δικαιώματα. Πολιορκήθηκε συχνά από τη Βενετία και το Τρεβίζο.
Το 1420, μαζί με όλη την περιοχή του Φρίουλι περιήλθε στη Δημοκρατία της Βενετίας. Κατά από την ενετική κυριαρχία αναπτύχθηκε το εμπόριο και πολλές οικογένειες ευγενών έχτισαν παλάτια στις όχθες του ποταμού Λιβέντσα.
Η πτώση της Δημοκρατίας το 1797 προκάλεσε οικονομικό μαρασμό στην πόλη. Στις 16 Απριλίου 1809, γαλλικά στρατεύματα νικήθηκαν από τους Αυστριακούς στη μάχη του Σατσίλε. Το 1815, σύμφωνα με τους όρους του Συνεδρίου της Βιέννης, η πόλη περιήλθε στην κατοχή του Βασιλείου της Λομβαρδίας-Βενετίας.
Το 1866 ενώθηκε με το Βασίλειο της Ιταλίας, οπότε και άρχισε να αναπτύσσεται βιομηχανικά, λόγω και της ύπαρξης σιδηροδρόμου.
Κατά τον Α' και Β' Παγκόσμιο Πόλεμο η πόλη βομβαρδίστηκε επανειλημμένα λόγω της στρατηγικής σημασίας του σιδηρόδρομου Βενετίας - Ούντινε. Στις 18 Οκτωβρίου 1936 ένας πολύ ισχυρός σεισμός προκάλεσε σημαντικές ζημιές σε κτήρια αλλά και στην αρχαία οχύρωση της πόλης.
Απρόσκλητος δίκη

Κατά το αρχαίο Αττικό δίκαιο με την ονομασία απρόσκλητος δίκη χαρακτηριζόταν η δίκη εκείνη που διεξαγόταν χωρίς την πρόσκληση του κατηγορουμένου. Τέτοια περίπτωση συνέβαινε όταν για παράδειγμα βεβαιωνόταν στον κατηγορούμενο ψευδής δήλωση διαμονής.
 
Στις περιπτώσεις αυτές ο καταδικασθείς είχε τη δυνατότητα να εγείρει την λεγόμενη «ψευδοκλητείας γραφή» εναντίον των μαρτύρων, του αντιδίκου του, που δήλωναν ή βεβαίωναν στο δικαστήριο αναληθή την διαμονή του.
 
Αν στη συνέχεια το δικαστήριο αποφάσιζε την καταδίκη αυτών αυτομάτως ακύρωνε την προηγούμενη καταδίκη.
Σάντα Λουσία (Πράσινο Ακρωτήριο)

Γεωγραφία

Το Νησί Σάντα Λουσία έχει έκταση 35 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Έχει μήκος 12 χιλιόμετρα και πλάτος 4,3. Το μεγαλύτερο υψόμετρο είναι 397 μέτρα και ψηλότερο σημείο το Τοπόνα (Topona) ή Μόντε Γκράντε (Monte Grande, Μεγάλο όρος). Στα νότια του νησιού βρίσκεται το Νησί Ράζο.
Εμπεδοκλής ο Ακραγαντινός

Δαιμονολογία

Στο έργο του Καθαρμοί ο φιλόσοφος αφηγείται τις περιπέτειες ενός δαίμονα, μιας ψυχής δηλαδή που υπό την επίδραση του νείκους υποπίπτει σε σοβαρό παράπτωμα και χάνει την αρχική του αγνότητα. Μέσω αλλεπάλληλων ενσαρκώσεων  επιστρέφει και πάλι στην κατάσταση του αθάνατου αγαθού δαίμονα, αφού διαβεί όμως όλους τους κουραστικούς δρόμους της ζωής [DK 39B 115].

Γνωσιοθεωρία

Ο Εμπεδοκλής επεξεργάστηκε μια λεπτομερή θεωρία για την αίσθηση, η οποία άσκησε μεγάλη επίδραση στους συγχρόνους του, αλλά και μεταγενέστερους στοχαστές. Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία τα αντικείμενα παράγουν «απορροές», οι οποίες μέσω των πόρων του σώματος φθάνουν στα αισθητήρια όργανα, όπου και αναγνωρίζονται από όμοιά τους στοιχεία που ενυπάρχουν μέσα μας. Τούτη η ιδέα τον καθιστά 
σημαντικότερο εκπρόσωπο της άποψης ότι «γνωρίζουμε τα όμοια μέσω των ομοίων».
Ο Εμπεδοκλής θεωρείται και σπουδαίος φυσικός, αφού καθόρισε τα αίτια των εκλείψεων, μελέτησε την ανάκλαση του φωτός και τη φύση της σκιάς.
Μαντχάβ Κουμάρ Νεπάλ

Πρώτα χρόνια

Γεννήθηκε στις 6 Μαρτίου του 1953. Γονείς του ήταν ο Μανγκάλ Κουμάρ Ουπαντχάγια και η Ντουργκαντέβι Ουπαντχάγια. Μεγάλωσε στο Ραουταχάτ.

Πολιτική δραστηριότητα

Ο Νεπάλ έγινε μέλος του κομμουνιστικού κινήματος το 1969. Στη διάρκεια του παράνομου αγώνα, χρησιμοποίησε κομματικά ονόματα όπως 'Subodh', 'Sunil', 'Ranjan' και 'Bibek'. Το 1971 έγινε μέλος της τοπικής επιτροπής της Επαναστατικής Οργάνωσης του Νεπάλ (Μ-Λ). Σε συνέδριο που διεξήχθη στο Μπιρατναγκάρ στις 7-8 Ιουνίου 1975 ο Νεπάλ εξελέγη μέλος του Πολιτικού Γραφείου στην Παννεπαλική Κομμουνιστική Επαναστατική Συντονιστική Επιτροπή (Μ-Λ). Μετά την ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος του Νεπάλ (Μ-Λ) το 1978, ο M.K. Νεπάλ εξελέγη μέλος του πολιτμπιρό του νέου κόμματος. 
Στη διάρκεια της κυβέρνησης μειοψηφίας του CPN (UML) ήταν αντιπρόεδρος της κυβέρνησης όπως και ηγέτης της αντιπολίτευσης στην εθνοσυνέλευση. Αντιτάχθηκε στην κινητοποίηση του στρατού για τον τερματισμό του εμφυλίου πολέμου, αντιτάσσοντας το διάλογο.
Συνελήφθη το 2001 στη διάρκεια αντικυβερνητικών διαδηλώσεων. Μετά τη σφαγή στο παλάτι από τον Ντιπέντρα και άλλων μελών της βασιλικής οικογένειας. Ζήτησε την παραίτηση της κυβέρνησης του Γκιρίγια Πρασάντ Κοϊράλα. Έπειτα, ξεκίνησε εκστρατεία εναντίον του νέου βασιλιά, Γκιανέντρα.
Στις 12 Απριλίου του 2008 ο Νεπάλ παραιτήθηκε από γενικός γραμματέας του CPN (UML), μετά την απώλεια της έδρας του υποψηφίου του Κομμουνιστικού Κόμματος στην δεύτερη εκλογική περιφέρεια της Κατμαντού Τζακού Πρασάντ Σουμπέντι (Jhakku Prasad Subedi) στις εκλογές για συντακτική συνέλευση το 2008. Ο Σουμπέτι ήταν συγκριτικά μυστικός υποψήφιος. Ο Νεπάλ ηττήθηκε επίσης στην εκλογική περιφέρεια Ραουταχάτ-6 από τον υποψήφιο του CPN(M) Ντεβέντρα Πατέλ. Τον Ιούνιο του 2008 ο Νεπάλ προτάθηκε από το CPN (UML) για το αξίωμα του πρώτου προέδρου, μετά την ανακήρυξη της δημοκρατίας.

Πρωθυπουργός

Ο Νεπάλ έγινε πρωθυπουργός στις 23 Μαΐου του 2009 μετά την παραίτηση του προκατόχου του, Πρατσάντα αναφορικά με τη διαμάχη του τελευταίου με τον πρόεδρο για την απόλυση του αρχηγού του στρατού. Ανέλαβε καθήκοντα στις 23 Μαΐου του 2009.
Τον Ιούνιο του 2010 το Μαοϊκό Κόμμα κατηγόρησε για "προδοσία" τον πρωθυπουργό επειδή αθέτησε την υπόσχεσή του να παραιτηθεί, ώστε να ανοίξει ο δρόμος για το σχηματισμό κυβέρνησης εθνικής ενότητας.
Στις 30 Ιουνίου 2010, σε απευθείας ομιλία του από την τηλεόραση, ο Κουμάρ Νεπάλ ανακοίνωσε την παραίτησή του από την πρωθυπουργία, με σκοπό να ψηφιστεί ένα νέο Σύνταγμα και να τερματιστεί η πολιτική κρίση.
Το 2011 τον διαδέχτηκε στην πρωθυπουργία ο Τζάλα Νατ Κανάλ.
Χάιντελμπεργκ Γιουνάιτεντ

Ιστορία

Ιδρύθηκε το Μάιο 1955 ως εθνικοτοπικός πολιτιστικός σύλλογος Αλεξάντερ δε Γκρέιτ (Alexander the Great) ή Μέγας Αλέξανδρος Μελβούρνης και έγινε επίσημα ποδοσφαιρικός το 1958 στη Μελβούρνη από Έλληνες ομογενείς που κατάγονταν από την Φλώρινα. Ιδρυτικά μέλη ήταν οι Τζορτζ Μπανίσκας, Νίκολας Θεμέλκος, Τρύφων Ρακοβάλης, Τρύφων Αβραμόπουλος, Κρις Σαμαρτζής και Πίτερ Οικονομίδης.
Τα πρώτα χρόνια δεν αγωνιζόταν σε επίσημο πρωτάθλημα. Το 1959 απορρίφθηκε η αίτησή του να ενταχθεί στην Ερασιτεχνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Βικτώριας (Victorian Amateur Soccer Football Association) αλλά το 1960 έγινε δεκτός και στην πρώτη σεζόν πήρε τον τίτλο της μικρής κατηγορίας πετυχαίνοντας 113 γκολ. Τα επόμενα χρόνια πήρε διαδοχικά πρωταθλήματα και ανέβηκε τρεις κατηγορίες ως την Μετροπόλιταν Λιγκ, την ανώτερη της πολιτείας. Το 1965 κατέκτησε τον τίτλο, κάτι που επανέλαβε το 1969 και το 1975 ως Φίτζροϊ Γιουνάιτεντ Αλεξάντερ Σόκερ Κλαμπ (Fitzroy United Alexander Soccer Club).
Το 1977 μετακόμισε στο προάστειο Χάιντελμπεργκ και εγκατάσταθηκε στο Ολίμπικ Παρκ. Ταυτόχρονα έφυγε από το πολιτειακό πρωτάθλημα και από το 1977 μέχρι το 1996 συμμετείχε στο πρωτάθλημα Νάσιοναλ Σόκερ Λιγκ. Αυτή ήταν η "χρυσή εποχή" του συλλόγου. Κατέκτησε τον τίτλο το 1980, ήταν φιναλίστ 4 φορές, ενώ κατέκτησε δύο φορές το Λιγκ Καπ. Την περίοδο αυτή πολλοί παίκτες του συλλόγου μετείχαν στην εθνική ομάδα της Αυστραλίας, όπως ο Τζον Αναστασιάδης. Περιστασιακά αγωνίστηκαν στο σύλλογο και γνωστοί παίκτες από την Ελλάδα, όπως ο Μίμης Παπαϊωάννου, ο Μιχαλης Σιμιγδαλάς, ο Σπύρος Πομώνης κ.ά.
Το 1996 επέστρεψε στην Ομοσπονδία της Βικτώριας με την επωνυμία Χάιντελμπεργκ Γιουνάιτεντ, αγωνιζόμενη στην Πρέμιερ Λιγκ, όπου κατέκτησε τον τίτλο το 2001 και 2004 και ήταν τρεις φορές φιναλίστ.
Ιταλικές γενικές εκλογές 2018

Οι ιταλικές γενικές εκλογές πραγματοποιήθηκαν στις 4 Μαρτίου του 2018, μετά τη διάλυση του ιταλικού Κοινοβουλίου από τον πρόεδρο Σέρτζιο Ματαρέλα, στις 28 Δεκεμβρίου 2017.

Οι ψηφοφόροι εξέλεξαν τα 630 μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων και τα 315 εκλόγιμα μέλη της Ιταλικής Γερουσίας  για τη 18η βουλή της Ιταλίας από το 1948. Οι εκλογές έγιναν ταυτόχρονα με τις περιφερειακές εκλογές στη Λομβαρδία και στο Λάτσιο.
Ο κεντροδεξιός συνασπισμός, με επικεφαλής την δεξιά Λίγκα του Ματέο Σαλβίνι, αναδείχθηκε πρώτος σε έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων και στη Γερουσία, ενώ το Κίνημα Πέντε Αστέρων με επικεφαλής τον Λουίτζι ντι Μάγιο έγινε το κόμμα με τον μεγαλύτερο αριθμό ψήφων. Ο κεντροαριστερός συνασπισμός με επικεφαλής τον πρώην πρωθυπουργό Ματέο Ρέντσι, ήρθε 3ος.  Όμως, καμιά πολιτική ομάδα ή κόμμα δεν κέρδισε την απόλυτη πλειοψηφία, με αποτέλεσμα ένα κοινοβούλιο αποτελούμενο από κόμματα χωρίς αυτοδυναμία.

Έπειτα από συνομιλίες που διήρκεσαν τρεις μήνες, τελικά σχηματίστηκε μια κυβέρνηση συνασπισμού την 1η Ιουνίου ανάμεσα στο M5S και τη Λίγκα, με τους ηγέτες και των δύο να γίνονται αντιπρόεδροι σε μια κυβέρνηση υπό τον ανεξάρτητο υποστηριζόμενο από το M5S Τζουζέπε Κόντε.
Σταύρος Κανελλόπουλος

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Αλέα Τεγέας τον Μάρτιο του 1904 και ακολούθησε νομικές σπουδές. Ήταν από τους ιδρυτές της ΕΛΔ (Ένωση Λαϊκής Δημοκρατίας) και υπήρξε μέλος της γραμματείας της κεντρικής επιτροπής του ΕΑΜ και μέλος του Εθνικού Συμβουλίου στις Κορυσχάδες Ευρυτανίας, στέλεχος της ΠΕΕΑ. Το 1951 έγινε βουλευτής Αθηνών (ΣΚ/ΕΛΔ) σε αντικατάσταση του Ι. Σοφιανόπουλου. Χρημάτισε πρόεδρος και αντιπρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, της Ελληνικής Επιτροπής για τη Διεθνή Ύφεση και την Ειρήνη και του Ελληνοσοβιετικού Συνδέσμου.
Πολιτεύτηκε προδικτατορικά με την Ένωση Κέντρου και μετά τη Μεταπολίτευση με την ΕΔΗΚ.
Πέθανε στις 31 Αυγούστου 1991 και κηδεύτηκε έπειτα από δύο ημέρες στο νεκροταφείο της Νέας Ερυθραίας.
Αμύνταιο

Ιστορική Αναδρομή

Δεν έχει καταστεί ακριβές πότε κατοικήθηκε για πρώτη φορά η περιοχή. Η αρχαιολογική σκαπάνη επιβεβαιώνει ύπαρξη οικισμού στα βόρεια της λίμνης των Πετρών που ανάγεται στην  εποχή του σιδήρου, ενώ στη νοτιοδυτική πλευρά της ίδιας λίμνης και σε λόφο με την επωνυμία «Γκραντίστα» άνθισε πόλη κατά τους ελληνιστικούς και ρωμαϊκούς χρόνους. Η πόλη ήλεγχε το πέρασμα από τη Λυγκιστίδα στην Εορδαία δηλαδή την δίοδο από την άνω στην κάτω Μακεδονία. Πάντως στα μέσα του 18ου αιώνα δημιουργείται ο πρώτος οργανωμένος οικιστικός πυρήνας του Αμυνταίου, όταν οικογένειες  από τις γύρω ορεινές περιοχές κατέβηκαν στην εύφορη κοιλάδα δίπλα στις λίμνες.
Κατά τους Ρωμαϊκούς χρόνους ανθεί στην περιοχή πόλη με την επωνυμία Κέλλα χωρίς να έχει προσδιορισθεί η θέση της. Στα τέλη του 18ου αιώνα ο Αλί πασάς των Ιωαννίνων γίνεται κύριος της περιοχής. Μετά το θάνατο του Τουρκαλβανού περνά στα χέρια ενός υπασπιστή του σουλτάνου και προς το τέλος του 19ου αιώνα γίνεται τσιφλίκι του Ρεούφ πασά. Οι κάτοικοί της περιοχής έλαβαν μέρος στον Μακεδονικό αγώνα και την είδαν να ελευθερώνεται από την προέλαση του Ελληνικού στρατού προς το Μοναστήρι το Νοέμβριο του 1912. Σπουδαίος Μακεδονομάχος από το Αμύνταιο ήταν ο Αλέξανδρος Χατζής. Ο δημογραφικός χάρτης της περιοχής αλλάζει στα τέλη της δεκαετίας του 1910 οπότε οι Τούρκοι κάτοικοι αποχωρούν και αντικαθίστανται από Έλληνες του Πόντου.
Η μοίρα της περιοχής αλλάζει με την έλευση του σιδηροδρόμου. Το 1892 ο σουλτάνος αποφασίζει την επέκταση της σιδηροδρομικής γραμμής Κωνσταντινούπολης Θεσσαλονίκης μέχρι το Μοναστήρι. Η γαλλική εταιρεία που αναλαμβάνει το έργο χαράσσει την γραμμή να περνά από το Αμύνταιο. Ο σιδηρόδρομος καθιστά την πόλη ως ένα από τα μεγαλύτερα οικονομικά κέντρα της Δυτικής Μακεδονίας. Η άνθηση αυτή κρατά μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα.

Όνομα

Η ονομασία της κωμόπολης το 15ο αιώνα ήταν Συροβίτσεβο. Η ονομασία αυτή με διάφορες παραλλαγές απαντάται έως την απελευθέρωση από τους Τούρκους. Εμφανίζεται και ως Σουροβίτσεβο, Σούροβιτς και τελικά Σόροβιτς. Μετονομάστηκε το 1928 σε Αμύνταιο, προς τιμήν του τοπικού άρχοντα της Λυγκηστίδας, Αμύντα, παππού του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Κλάιβ Μπαρ

Πρώιμα χρόνια

Γεννημένος το 1957, ο Μπαρ μεγάλωσε στο Manor Park στο ανατολικό Λονδίνο. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 ήλθε σε επαφή με τη μουσική των Deep Purple, έχοντας ως είδωλο το ντράμερ τους, Ίαν Πέις. Οι γονείς του εντυπωσιάστηκαν από το παίξιμο του σε ένα αυτοσχέδιο σετ τυμπάνων και του αγόρασαν ένα κανονικό σετ.

Καριέρα

Έγινε μέλος των Maya και στη συνέχεια των Samson, κυκλοφορώντας μαζί τους τα σινγκλ Telephone και Mr Rock'n'Roll, το 1978. Το συγκρότημα εμφανιζόταν σε τοπικές παμπ, όπου γνώρισε τον Στιβ Χάρις, ιδρυτικό στέλεχος των Iron Maiden.
Τον Δεκέμβριο του 1979, ο ντράμερ Νταγκ Σάμπσον απολύθηκε από τους Iron Maiden μετά την ηχογράφηση ενός τραγουδιού και ο Χάρις κάλεσε τον Μπαρ για να τον αντικαταστήσει. Μαζί, κυκλοφόρησαν το ομώνυμο άλμπουμ τους με την επιτυχία Running Free, αποτελώντας μεγάλη επιρροή για το heavy και thrash metal της δεκαετίας του 1980. Μετά το Killers του 1981 και το The Number of the Beast του 1982, ο Μπαρ αντικαταστάθηκε κατά την περιοδεία Beast on the Road. Κατά το διάστημα της συνεργασίας του με τους Iron Maiden συνέγραψε δύο τραγούδια, τα Gangland και Total Eclipse.
Μετά τους Iron Maiden, ο Μπαρ συνεργάστηκε με το γαλλικό συγκρότημα Trust, όπως και με τους Αμερικανούς Alcatrazz του Ίνγκβεϊ Μάλμστιν. Το 1985, έγινε μέλος των Gogmagog με τους οποίους ηχογράφησε το ΕΡ I Will Be There, ενώ δημιούργησε το προσωπικό του σχήμα με την ονομασία Escape, οι οποίοι αργότερα πήραν το όνομα Stratus. Μετά την κυκλοφορία του δίσκου Throwing Shapes το συγκρότημα διαλύθηκε και ο Μπαρ εντάχθηκε στους Desperado του Ντι Σνάιντερ με τους οποίους ηχογράφησε το Bloodied But Unbowed το 1988, που κυκλοφόρησε οκτώ χρόνια αργότερα.
Κατά τη δεκαετία του 1990 συνεργάστηκε με τα συγκροτήματα Elixir και Praying Mantis.

Προσωπική ζωή και θάνατος

Ο Μπαρ διαγνώστηκε με σκλήρυνση κατά πλάκας, κατά την αντιμετώπιση της οποίας έφθασε να έχει σοβαρά οικονομικά προβλήματα. Οι Iron Maiden έδωσαν αρκετές συναυλίες με σκοπό να μαζέψουν χρήματα προς βοήθεια του πρώην ντράμερ τους, ενώ συμμετείχαν στη δημιουργία του Clive Burr MS Trust Fund. Ο Μπαρ υπήρξε ιδρυτής του Clive Aid συγκεντρώνοντας έσοδα για την χρηματοδότηση προγραμμάτων αντιμετώπισης του καρκίνου και της πολλαπλής σκλήρυνσης. Η κοπέλα του, Μίμι, έχει επίσης διαγνωστεί με σκλήρυνση κατά πλάκας.
Ο Κλάιβ Μπαρ πέθανε κατά τη διάρκεια του ύπνου του, στις 12 Μαρτίου του 2013, λόγω επιπλοκών της πάθησης που αντιμετώπιζε. Η κηδεία του έγινε στις 25 Μαρτίου του 2013 στο κρεματόριο του Λονδίνου.
Πλατανάκια Πιερίας

Ιστορικά στοιχεία

Ο οικισμός ιδρύθηκε το 1954 από πρόσφυγες προερχόμενους από τον Πόντο (Ρωσία και Τουρκία).
Αρχικά οι πρόσφυγες αυτοί είχαν εγκατασταθεί στα Αλώνια. Από εκεί, μετακινήθηκαν το 1951 στο σημερινό Δίον, που ονομαζόταν Μαλαθριά. Ένας δάσκαλος από τη Ρωσία, ο Κωνσταντίνος Σπυριδόπουλος, πρωτοστάτησε στην ίδρυση του χωριού.
Στο χωριό εγκαταστάθηκαν επίσης και άλλοι πρόσφυγες, από το Παλαιό Ελευθεροχώρι. Μερικές από τις οικογένειες που ήρθαν στη Μαλαθριά, εγκαταστάθηκαν στον Κορινό.
Τα πρώτα χρόνια ήσαν ιδιαίτερα δύσκολα για τη διαβίωση των προσφύγων, οι οποίοι ζούσαν σε πρόχειρες παράγκες και στρατιωτικά αντίσκηνα. Στις 21 Μαΐου 1954 διενεμήθησαν τα πρώτα οικόπεδα. Η οικοπεδική αποκατάσταση έγινε με ενέργειες του Κατερινιώτη και Βλάχου στην καταγωγή βουλευτή Κωνσταντίνου Παπαγεωργίου, ο οποίος ήταν τότε Γενικός Γραμματέας της Διοικήσεως Βορείου Ελλάδος.

Όπως και σήμερα, έτσι και από τα πρώτα χρόνια, η βασική ασχολία στο χωριό ήταν η καλλιέργεια καπνού. Ο πρώτος αγροτικός συνεταιρισμός ιδρύθηκε το 1961 και μετά το 1967 συγχωνεύτηκε σε αυτόν της Μαλαθριάς. Ακολούθησε η ίδρυση δευτέρου συνεταιρισμού, που πήρε το όνομα «ΦΡΑΟΥ-ΤΟΜ», δηλ. συνεταιρισμός ΦραουλοΤοματοπιπεριάς, διότι στο χωριό εκείνη την εποχή καλλιεργούνταν η ντοματοπιπεριά και οι φράουλες. Ο συνεταιρισμός αυτός διαλύθηκε το 1990.
Από αθλητική άποψη, στο χωριό δημιουργήθηκε ποδοσφαιρική ομάδα , με το όνομα «Πράσινη Θύελλα». Στη συνέχεια έγινε η ομάδα Δίας Δίου.

Ονομασία

Τα Πλατανάκια ήταν γνωστά τα πρώτα χρόνια με τα ονόματα συνοικισμός Μαλαθριάς Νέα Ζωή ή Καλύβια Μαλαθριάς. Το όνομα Πλατανάκια δόθηκε στο χωριό έπειτα από συμφωνία των κατοίκων, επειδή κάτω από το χωριό, ανατολικά και σε απόσταση 60-70μ. (στο εξωκλήσι του Αγίου Διονυσίου, προστάτη του χωριού) υπάρχουν περίπου 10 μεγάλα πλατάνια, τα οποία φύτεψε κάποιος Σαρακατσάνος κτηνοτρόφος πολύ πιο πριν. Μάλιστα, τα χρησιμοποιούσε ως θερινή στάνη για τα αιγοπρόβατα.
Μιχάλης Γκαζές

Νεανικά χρόνια

Ο Μιχάλης Γκαζές γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη (κατ΄ άλλους στην Καστοριά) το 1905. Το επάγγελμά του ήταν τυπογράφος και από νεαρή ηλικία εντάχθηκε στο ΚΚΕ.
Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 1932 εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης με το Ενιαίο Μέτωπο Εργατών Αγροτών από τις ξεχωριστές λίστες της Ισραηλιτικής κοινότητας.
Το 1933 μετέβη στη Σοβιετική Ένωση και σπούδασε στο Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο Εθνικών Μειονοτήτων Δύσης (KUNMZ)
Τον Ιούλιο του 1934 ο Γκαζές συνελήφθη με το Ιδιώνυμο και εκτοπίστηκε στην Ανάφη.

Δικτατορία Μεταξά

Κατά τη δικτατορία του Μεταξά πέρασε στην παρανομία και ήταν από τους υπεύθυνους του παράνομου εκδοτικού μηχανισμού του Ριζοσπάστη στην Αθήνα. Συνελήφθη τον Οκτώβριο του 1939, φυλακίστηκε στην Ακροναυπλία και αργότερα στην Κέρκυρα στην Ακτίνα Θ΄. Εκεί έγραψε αναλυτική έκθεση για την ανακάλυψη από την Ασφάλεια των δύο παράνομων τυπογραφείων του ΚΚΕ στην Αθήνα, στην οδό Μιχαήλ Βόδα 227 και στην Ηλιούπολη.
Αυτή την έκθεση χρησιμοποίησε ο Νίκος Ζαχαριάδης το 1950 για να ενοχοποιήσει τον Γιώργη Σιάντο. 
Ο Γκαζές καταγγέλθηκε από την Παλιά Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ ως ο χαφιές για τη σύλληψη  από την Ασφάλεια του Σιάντου και του Σκαφίδα τον Νοέμβριο του 1939, ένα μήνα μετά τη σύλληψή του. Η καταγγελία αυτή δημοσιεύτηκε στον Ριζοσπάστη στις 25-12-1939

Κατοχή και εκτέλεση

Στις αρχές του 1940 υπέγραψε δήλωση μετανοίας και αποφυλακίστηκε. Ο Γκαζές φέρεται ότι έκανε τη δήλωση για να αποφυλακιστεί και να ανατρέψει τις κατηγορίες των συντρόφων του ως "χαφιέ της Ασφάλειας". Μετά την αποφυλάκισή του επέστρεψε στην Αθήνα, αλλά δεν κατάφερε να ανατρέψει τις εις βάρος του καταγγελίες και στην Κατοχή που επακολούθησε εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη. 
Στα τέλη του 1941 συνελλήφθη από τους Γερμανούς και κλείστηκε σε φυλακές της Θεσσαλονίκης.
Στις 30-12-1942 εκτελέστηκε στη Θεσσαλονίκη από τους Γερμανούς ως αντίποινα σε αντιστασιακή ενέργεια.
Κωνσταντίνος Αδοσίδης πασάς

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Κωνσταντινούπολη το 1818 και καταγόταν από την Καισάρεια. Σπούδασε στη Κωνσταντινούπολη καθώς και στην Ελλάδα (Σύρο και Αίγινα) τελειοποιώντας τις γνώσεις του στην ελληνική γλώσσα και διοίκηση. Στη συνέχεια αφού ανέλαβε καθηγητής στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, εισήλθε αργότερα στη αυτοκρατορική διπλωματία όπου διορίστηκε σύμβουλος της τουρκικής πρεσβείας στην Αθήνα επί βασιλείας Όθωνα, από το 1846 μέχρι το 1854, όταν διακόπηκαν τότε οι ελληνοτουρκικές σχέσεις.
Επιστρέφοντας στη Κωνσταντινούπολη, μετέβη, το 1856 στο Παρίσι ως σύμβουλος της τουρκικής αντιπροσωπείας στο συνέδριο για τη συνομολόγηση της σχετικής ειρήνης με τη Ρωσία, μετά τον Κριμαϊκό πόλεμο, όπου και αναδείχθηκε επιδέξιος ειρηνοποιός.
Το 1858 στάλθηκε από την Υψηλή Πύλη στην Κρήτη προκειμένου να κατευνάσει τα πνεύματα και στη συνέχεια το 1860 ομοίως στο Μαυροβούνιο, τη Βοσνία και την Ερζεγοβίνη. Ίδια ειρηνευτική αποστολή ανέλαβε και το 1867 όταν με την ιδιότητα του συμβούλου της Μεγάλης Βεζιρείας συνόδευσε στη Κρήτη τον Μέγα Βεζίρη Ααλή Πασά και προσπάθησε να επιτύχει συνεννόηση με τους επαναστάτες Κρήτες. Στη Κρήτη παρέμεινε μέχρι το 1874 όταν ανακλήθηκε στη Κωνσταντινούπολη όπου ο Σουλτάνος Αμπντούλ Αζίζ τον διόρισε Ηγεμόνα της Σάμου, προκειμένου να κατευνάσει και εκεί κάποια ένταση, αντικαθιστώντας τον Παύλο Μουσούρο.
Στη Σάμο αν και ξεκίνησε έντονη δραστηριότητα παρέμεινε λίγους μήνες όταν ανακλήθηκε και πάλι στη Κωνσταντινούπολη προκειμένου αυτή τη φορά ν΄ αναλάβει υφυπουργός των Εξωτερικών, θέση που διατήρησε μέχρι το 1877. Μετά τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο διορίσθηκε, επί Σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄, με τον βαθμό του Βεζίρη και Μουσίρη πρώτος Έλληνας Βαλής της Κρήτης επιτυγχάνοντας όχι μόνο την ειρήνευση στη νήσο αλλά και θέτοντας τα θεμέλια της αυτονομίας με τη προπαρασκευή της Σύμβασης της Χαλέπας.

Δυστυχώς όμως, η αντίδραση όχι βέβαια των χριστιανών κατοίκων, όσο του Τούρκου στρατιωτικού διοικητή και των μουσουλμάνων κατοίκων εξανάγκασαν τον Αδοσίδη Πασά να υποβάλει την παραίτησή του. Τότε οι πρέσβεις των Μεγάλων Δυνάμεων στη Κωνσταντινούπολη απαίτησαν από την Υψηλή Πύλη τον διορισμό του για 2η φορά Ηγεμόνα της Σάμου όπου και ανέλαβε το 1879 και διατήρησε μέχρι το 1885.
Επί Ηγεμονίας Αδοσίδη έγιναν στη Σάμο πολλά κοινωφελή έργα, όπως δρόμοι, κρήνες νερού, γεφύρια, κλπ. Τα τελευταία του χρόνια πέρασε στην Πρίγκηπο όπου και πέθανε το 1895.
Γκάρι Λίνεκερ

Ποδοσφαιρική καριέρα

Ο Γκάρι Λίνεκερ ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα από την ομάδα της πόλης του, την Λέστερ Σίτι το 1978. Έμεινε στο σύλλογο επτά χρόνια ως επαγγελματίας και βοήθησε την ομάδα του να κερδίσει δύο φορές την άνοδο στην κορυφαία κατηγορία του Αγγλικού ποδοσφαίρου, την Πρέμιερ Λιγκ, το 1980 και ξανά το 1983. Τη σεζόν 1984-85 ήταν ο πρώτος σκόρερ στο αγγλικό πρωτάθλημα μαζί με τον Κέρι Ντίξον με 24 γκολ. Η εκτελεστική του δεινότητα αλλά και η κλήση του στην Εθνική άρχισε να προξενεί το ενδιαφέρον μεγαλύτερων ομάδων.
Ο Λίνεκερ πωλείται το 1985 στην τότε πρωταθλήτρια Έβερτον για 800.000 στερλίνες. Πετυχαίνει 30 γκολ σε 41 εμφανίσεις την σεζόν 1985-86 για την ομάδα του, η οποία χάνει, ωστόσο, στο τέλος τόσο το πρωτάθλημα για 2 βαθμούς από τη Λίβερπουλ, όσο και το Κύπελλο, χάνοντας 3-1 στον τελικό από την ίδια ομάδα.
Οι εξαιρετικές εμφανίσεις του Λίνεκερ στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986, όπου και αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης με 6 γκολ είχε ως επακόλουθο την μεταγραφή του στην Μπαρτσελόνα, η οποία δαπάνησε 2.200.000 στερλίνες για να τον εντάξει στο δυναμικό της. Ο Λίνεκερ έμεινε στην Μπαρτσελόνα τρία χρόνια.Κατά τον πρώτο χρόνο του στη Βαρκελώνη πέτυχε 21 γκολ σε 41 αγώνες. Σε μια από της καλύτερες βραδιές στην καρίερα του στην Ισπανία, πέτυχε ένα χατ-τρίκ εναντίον της Ρεάλ Μαδρίτης. Τις επόμενες σεζόν κατέκτησε ένα Κύπελλο Ισπανίας, το 1988, και ένα Κυπελλο Κυπελλούχων, το 1989, με την ομάδα του. Το 1989 αποχώρησε από την Ισπανία, όταν ο Γιόχαν Κρόιφ άρχισε να τον χρησιμοποιεί ως δεξιό μέσο και τον Ιούλιο επέστρεψε στην Αγγλία για λογαριασμό της Τότεναμ Χότσπερ. Έμεινε στην ομάδα τρεις σεζόν και την βοήθησε να κατακτήσει το Κύπελλο Αγγλίας το 1991, κερδίζοντας στον τελικό με 2-1 την Νότιγχαμ Φόρεστ. Έκλεισε την πλούσια καριέρα του στην Ιαπωνία, όπου αγωνίστηκε για δύο σεζόν, από το 1992 έως το 1994 με την φανέλα της Ναγκόγια Γκράμπους, για λογαριασμό της οποίας πέτυχε 9 γκολ σε 23 συμμετοχές.