Σεγόβια

Ετυμολογία

To όνομά της Σεγόβια είναι Κελτιβεριανής προέλευσης. Οι πρώτοι κάτοικοι ονόμασαν την πόλη Σεγομπρίγκα (Segobriga). Αυτό το όνομα προέρχεται από δύο όρους της Κελτιβεριανής γλώσσας του Κέλτικου παρακλαδιού της Ινδοευρωπαϊκής γλώσσας.Ο όρος sego σημαίνει "νίκη" ενώ η κατάληξη -briga θα μπορούσε να σημαίνει "πόλη" ή "δύναμη". Έτσι το όνομα μπορεί να μεταφραστεί ως "Πόλη της νίκης" ή "Νικηφόρος πόλη".
Κάτω από το ζυγό των Ρωμαίων και των Αράβων, η πόλη ονομάζονταν Σεγουβία (Πτολεμαίος ii. 6. § 56) και Šiqūbiyyah (Αράβικα شقوبية) αντίστοιχα.

Τοποθεσία

Η Σεγόβια βρίσκεται στην Ιβηρική Χερσόνησο, κοντά στην πόλη Βαγιαδολίδ και την πρωτεύουσα Μαδρίτη.
Η Σεγόβια είναι μία από τις εννιά επαρχίες που αποτελούν την αυτόνομη περιοχή Καστίλλη και Λεόν. Γειτνιάζει με τις πόλεις Μπούργος και Βαγιαδολίδ στα βόρεια,με την πόλη Άβιλα στα δυτικά,με την Μαδρίτη και την Γουαδαλαχάρα στα νότια και με την πόλη Σόρια στα ανατολικά. Το υψόμετρο της επαρχίας ξεκινά από τα 750 μέτρα και φτάνει στα βορειοδυτικά μέχρι και 2.430 μέτρα στην κορυφή Πενιαλάρα.
Η πόλη βρίσκεται πάνω στον κύριο δρόμο της διαδρομής του Αγίου Ιακώβου της Κομποστέλα.

Κλίμα

Το κλίμα είναι ηπειρωτικό μεσογειακό,κρύο και ξερό,το οποίο προέρχεται από το υψηλό υψόμετρο και την μεγάλη απόσταση από την ακτή.Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι 11,5 βαθμοί κελσίου με την χαμηλότερη θερμοκρασία που έχει καταγραφεί να είναι οι -14 βαθμοί κελσίου και η υψηλότερη οι 39 βαθμοί κελσίου. H ετήσια βροχόπτωση είναι 520 χιλιοστόμετρα το χρόνο, κάνοντας την επαρχία μία υγρή γωνία στην ξηρότητα της περιοχής.

Iστορία

Η Σεγόβια αρχικά καταγράφεται ως Κέλτικη κτήση,με τον έλεγχο της πόλης να πέφτει τελικά στα χέρια των Ρωμαίων. Η πόλη είναι πιθανό να ήταν τοποθεσία μάχης το 75 π.χ όπου ο Μέτελος νίκησε τον στρατηγό του Σερτόριου, Χερτούλιο.
Κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής περιόδου η αποικία ανήκε σε ένα από τα πολλά μοναστήρια των Λατίνων. Πιστεύεται πως η πόλη εγκαταλείφθηκε μετά την Ισλαμική εισβολή στην Ισπανία αιώνες αργότερα. Μετά την κατάκτηση του Τολέδο από τον Αλφόνσο ΣΤ' της Καστίλλης και Λεόν, τον γιο του Αλφόνσου ΣΤ', η Σεγόβια ξεκίνησε να ξαναγεμίζει με Χριστιανούς από τα βόρεια της χερσονήσου και πέρα από τα Πυρηναία Όρη, παρέχοντας την με μια πολύ σημαντική σφαίρα επιρροής που τα όρια της διέσχιζαν την Σιέρα ντε Γκουανταράμα και τον Τάγο.
Η θέση της Σεγόβια στους δρόμους του εμπορίου την έκανε ένα σημαντικό κέντρο εμποριού μαλλιού και κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων. Το τέλος του Μεσαίωνα βρήκε την πόλη στην απόλυτη ακμή της, με τον εβραϊκό πληθυσμό σταδιακά να αυξάνεται και την δημιουργία μιας πανίσχυρης βιομηχανίας υφασμάτων. Μερικά εκπληκτικά έργα της Γοτθικής αρχιτεκτονικής ολοκληρώθηκαν εκείνη την περίοδο. Αξιοσημείωτο το γεγονός πως η Ισαβέλλα Α' ανακηρύχθηκε βασίλισσα της Καστίλης στην εκκλησία του Σαν Μιγκέλ της Σεγόβια στις 13 Δεκεμβρίου 1474.
Όπως τα περισσότερα κλωστοϋφαντουργικά κέντρα της Καστίλλης, έτσι και η Σεγόβια συμμετείχε στην Επανάσταση των Κομουνέρος κάτω από τις διαταγές του Χουάν Μπράβο. Παρά την ήττα των Κομουνέρος, η οικονομική άνθιση της πόλης συνεχίστηκε και τον 16ο αιώνα. Ο πληθυσμός της αυξήθηκε σε 27.000 κατοίκους το 1594. Έπειτα,όπως όλες οι πόλεις της Καστίλλης, έτσι και η Σεγόβια μπήκε σε περίοδο παρακμής. Μόνο έναν αιώνα αργότερα,το 1694, ο πληθυσμός της είχε μειωθεί σε 8.000 κάτοικους. Στις αρχές του 18ου αιώνα,η πόλη προσπάθησε να αναζωογονήσει την βιομηχανία υφασμάτων της, με μικρή επιτυχία ωστόσο. Στο δεύτερο μισό του αιώνα, ο Κάρολος Γ' της Ισπανίας έκανε ακόμη μία προσπάθεια να αναγεννήσει το εμπόριο της περιοχής. Πήρε τη μορφή της βασιλικής Σεγοβιανής εταιρείας κατασκευής μαλλιού. Παρ' όλα αυτά, η έλλειψη ανταγωνιστικότητας στην παραγωγή προκάλεσε την βασιλική οικογένεια να αποσύρει την χορηγία της το 1779. Το 1764 άνοιξε η βασιλική σχολή πυροβολικού, η πρώτη στρατιωτική ακαδημία στην Ισπανία, . Η ακαδημία υπάρχει ακόμη και σήμερα στην πόλη. Το 1808, η πόλη λεηλατήθηκε από Γαλλικά στρατεύματα κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Ανεξαρτησίας. Κατά την διάρκεια του πρώτου Καρολικού πολέμου, στρατεύματα κάτω από τις διαταγές του Δον Κάρλος επιτέθηκαν στην πόλη ανεπιτυχώς. Κατά τη διάρκεια του 19ου και του πρώτου μισού του 20ου αιώνα, η Σεγόβια βίωσε μια δημογραφική ανόρθωση που ήταν το αποτέλεσμα μιας σχετικής οικονομικής σταθερότητας.

Δημογραφικά στοιχεία

Η αύξηση του πληθυσμού άρχισε να επιταχύνεται σταθερά από το 1920, που η πόλη αριθμούσε 16.013 κάτοικους. Το 1960 οι κάτοικοι ανέρχονταν σε 33.360, σε 53.237 το 1981. Μετά το 1980 ο ρυθμός αύξησης μειώθηκε σημαντικά: 55.586 κάτοικοι το 2004 και 56.047 το 2007.