google/wiki40b huggingface dataset:
Κυνόγναθος

Περιγραφή

Ο κυνόγναθος ήταν ένα στιβαρό ζώο με μήκος περίπου ένα μέτρο. Είχε ένα ιδιαιτέρως μεγάλο κεφάλι με μήκος 30 εκατοστά, με πλατιά σαγόνια και μυτερά δόντια. Τα πίσω πόδια ήταν κάτω από το σώμα όπως στα θηλαστικά, αλλά τα μπροστινά εκτείνονταν στο πλάι, όπως στα ερπετά.
Η οδοντοστοιχία ήταν εξοπλισμένη με διαφοροποιημένα δόντια, που δείχνουν ότι ο κυνόγναθος μπορούσε να επεξεργαστεί την τροφή του πριν την καταπιεί. Επιπλέον, μπορούσε να αναπνέει και να καταπίνει ταυτόχρονα.
Είναι πιθανό να διέθετε μουστάκια.
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α' εθνικής κατηγορίας ανδρών 1968-1969

Το πρωτάθλημα Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 1968-69 ήταν το πρώτο που διοργανώθηκε υπό τη μορφή εθνικής κατηγορίας, σε αντικατάσταση του έως τότε συστήματος με τελική φάση κατόπιν της διεξαγωγής των τοπικών πρωταθλημάτων. Νικητής αναδείχθηκε εκ νέου ο Ολυμπιακός Πειραιώς για δεύτερη φορά στην ιστορία του και έχοντας εξασφαλίσει ουσιαστικά τον τίτλο από την έναρξη ήδη του β' γύρου, όταν στις 7 Μαΐου 1969 νίκησε εκτός έδρας με 3-1 σετ (9-15, 15-13, 15-2, 15-7) τον κύριο ανταγωνιστή του Παναθηναϊκό.
Λουί Ντε Μας Λατρί

Βιογραφία

Μετά τις σπουδές του στο Εκόλ ντε Σαρτ, ο Λουί Ντε Μας Λατρί έγινε ιστορικός, με κύρια ενασχόληση την Κύπρο των μεσαιωνικών χρόνων. Πραγματοποίησε πολλά ταξίδια στο νησί. Σήμερα θεωρείται από τους ιστορικούς ως ο ιδρυτής της ιστορίας και της αρχαιολογίας στο νησί.
Το 1848, διαδέχθηκε τον Jacques-Joseph Champollion σαν καθηγητής στη διπλωματία στο Εκόλ ντε Σαρτ και διατήρησε τη θέση αυτή μέχρι την αφυπηρέτηση του το 1885. Επέλεξε για διάδοχο του τον βοηθό του, Arthur Giry.
Τζουστινιάνο Παρτετσιπάτσιο

Δόγης της Βενετίας

Ο Τζουστινιάνο εξοργίστηκε με την επιστροφή του και άρχισε να τον πολιορκεί στην εκκλησία του Σαν Σέβερο. Ο Τζουστινιάνο απέκτησε σύντομα την πρωτοβουλία, έστειλε τον μικρότερο αδελφό του εξορία και διαδέχθηκε τον πατέρα του (827), παντρεύτηκε μια γυναίκα με το όνομα Φελίτσιτα.
Ο αυτοκράτορας Μιχαήλ Β´ πρόσφερε στρατιωτική υποστήριξη στην Δημοκρατία της Βενετίας, ο Τζουστινιάνο σε αντάλλαγμα τον βοήθησε με ένα μικρό στρατιωτικό σώμα στην εκστρατεία του εναντίον των Αγλαβίδων στην Σικελία. Η επιτυχία της εκστρατείας ανέβασε σημαντικά το κύρος της πόλης.

Η ίδρυση της Βασιλικής του Αγίου Μάρκου

Οι συγκρούσεις ανάμεσα στους πατριάρχες του Γκράντο και της Ακυληία για την κυριαρχία στις επισκοπές της Ίστρια συνεχίστηκαν αλλά ο Τζουστινιάνο Παρτετσιπάτσιο σκέφτηκε έναν πρωτότυπο τρόπο για να δοξάσει την Βενετσιάνικη εκκλησία. Ο προστάτης της πόλης παραδοσιακά ήταν ο Ευαγγελιστής Μάρκος και πολλοί Βενετσιάνοι ταξίδευαν στην Αλεξάνδρεια για να προσκυνήσουν τα οστά του. Ο Τζουστινιάνο σύμφωνα με την παράδοση διέταξε Βενετούς εμπόρους να δωροδοκήσουν τους φύλακες και μετέφεραν κρυφά τα οστά του Αγίου στην Βενετία μέσα σε χοιρινό κρέας (31 Ιανουαρίου 828). Ο Τζουστινιάνο έκτισε μια εκκλησία στην μνήμη του Αγίου στην οποία τοποθέτησε τα οστά, την πρώτη Βασιλική του Αγίου Μάρκου. Πριν τον θάνατο του ανακάλεσε από την εξορία στην Κωνσταντινούπολη τον αδελφό του Τζιοβάννι να τον διαδεχτεί επειδή δεν είχε ο ίδιος γιους, του έθεσε σαν όρο να ολοκληρώσει την Βασιλική του Αγίου Μάρκου.
Ντίτερ Άρνολντ

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1936 και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου, όπου αναγορεύτηκε διδάκτωρ στις 31 Ιανουαρίου 1961 με μια εργασία πάνω στα ανάγλυφα των αιγυπτιακών ιερών της εποχής του Νέου Βασιλείου. Εργάστηκε για το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο στο Κάιρο σε ανασκαφές. Από το 1979 ως το 1984 διετέλεσε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης και μετά έφορος του Αιγυπτιακού τμήματος στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης στη Νέα Υόρκη.
Τρία Βασίλεια

Το ξέσπασμα της διαίρεσης

Το έτος 189, μετά τον θάνατο του Αυτοκράτορα των Χάν Λίνγκ παρέλαβε τον θρόνο ένας έφηβος και άπειρος Αυτοκράτορας, ο Σάο. Το γεγονός ότι τον επηρέαζαν πάρα πολύ οι αποφάσεις των Ευνούχων δεν ήταν καθόλου αποδεκτό από τους στρατηγούς του. Δύο από αυτούς, ο Γουάν και ο Τζίν συνωμότησαν προκειμένου να δολοφονήσουν όλους τους ευνούχους. Κατά αυτόν τον τρόπο άρχισε μια μεγάλη διαμάχη μεταξύ των Ευνούχων και του Στρατού. Αυτές τις συνθήκες εκμεταλλεύτηκε αξιωματούχος των Χαν και στρατοπέδευσε επίτηδες για να εξαπατήσει τον Αυτοκράτορα τον στρατό του στο Λυογιάνγκ. Σταδιακά απέκτησε πολλή εξουσία και στο τέλος αποθρόνησε τον Σάο και έβαλε τον Ξιάν στην θέση του Αυτοκράτορα. Έτσι άρχισε μια μεγάλων διαστάσεων και εύρους εμφύλια διαμάχη.
Συνθήκη του Βερολίνου (1742)

Η συνθήκη του Βερολίνου υπογράφηκε ανάμεσα στην Μαρία Θηρεσία και τον Φρειδερίκο Β΄ της Πρωσίας, στις 28 Ιουλίου 1742 στο Βερολίνο. Αποτέλεσε την επίσημη συνθήκη ειρήνης του Α΄ Σιλεσιανού πολέμου και επικύρωσε την προκαταρκτική Συνθήκη του Μπρέσλαου.
Σύμφωνα με το άρθρο 5 της συνθήκης:
Για να αποφευχθούν περαιτέρω εδαφικές διαμάχες, η αυτού μεγαλειότητα της, η βασίλισσα της Βοημίας και της Ουγγαρίας με την παρούσα συνθήκη για όλη την αιωνιότητα και με όλη την κυριαρχία και την ανεξαρτησία, παραχωρεί από τα εδάφη του στέμματος της Βοημίας, την Άνω και Κάτω Σιλεσία, στην αυτού μεγαλειότητα του τον βασιλιά της Πρωσίας, εκτός από το πριγκιπάτο του Τέσσεν (Teschen) και την πόλη του Τροππάου (Troppau)
Η αυτοκράτειρα παραχώρησε το μεγαλύτερο μέρος της Σιλεσίας, εκτός από τα εδάφη του δουκάτου του Τροππάου (Duchy of Troppau) συμπεριλαμβανομένου και του νότιου μέρους του πρώην δουκάτου του Γέγκερντορφ (Jägerndorf), η κυριαρχία του οποίου είχε αποτελέσει την αφορμή για την εισβολή των Πρώσων. Το δουκάτο της Νάισσε (Duchy of Neisse) διαιρέθηκε και αυτό, με την πόλη της Νίσα (Nysa) και το μεγαλύτερο τμήμα του βόρειου μέρους να εισέρχεται στην Πρωσία. Η Αυστρία διατήρησε την κυριαρχία ολόκληρου δουκάτου του Τέσσεν. Οι υπόλοιπες περιοχές ενσωματώθηκαν στην αυστριακή Σιλεσία.
Με την σειρά του το βασίλειο της Πρωσίας, αποχώρησε από τον συνασπισμό εναντίον των Αψβούργων στον οποίο συμμετείχαν η Γαλλία, η Ισπανία, η Σουηδία, το Βασίλειο της Νάπολης μαζί με τα ελεκτοράτα της Βαυαρίας, της Σαξωνίας και της Κολωνίας. Επίσης ανέλαβε τα χρέη περίπου 1.7 εκατομμυρίων αυστριακών νομισμάτων, που είχε συμφωνήσει η Αυστρία με την σύμμαχο της Μεγάλη Βρετανία. Ο βασιλιάς Γεώργιος Β΄ της Μεγάλης Βρετανίας αποτέλεσε τον εγγυητή.
Με την προσθήκη της Σιλεσίας, ο Φρειδερίκος αύξησε την επικράτεια του κατά ένα τρίτο, κάνοντας το βασίλειο του ευρωπαϊκή δύναμη. Η ειρήνη που ακολούθησε ουσιαστικά ήταν μια σύντομη πολεμική προετοιμασία, καθώς τον Αύγουστο του 1744 ξεκίνησε ο Β΄ Σιλεσιανός πόλεμος.
Αλβέρτος Γ΄ της Βαυαρίας

Βιογραφία

Ήταν γιος του Ερνέστου δούκα της Βαυαρίας-Μονάχου και της Ελισάβετ Βισκόντι, κόρης του Μπερναμπό κυβερνήτη του Μιλάνου. 
Αρχικά είχε αρραβωνιαστεί με την Ελισάβετ της Βυρτεμβέργης, αλλά αυτή κλέφτηκε με έναν αυλικό του πατέρα της, τον κόμη του Βέρντενμπεργκ. Ο πατέρας του κληρονόμησε την περιοχή της Βαυαρίας-Στάουμπινγκ και τον έστειλε διοικητή. Εκεί το 1432 νυμφεύτηκε μυστικά την Αγνή Μπερνάουερ, μία κοπέλα από το Άουγκσμπουργκ, αλλά ο πατέρας του ήταν εναντίον του γάμου αυτού. Το 1435, ενώ ο Αλβέρτος Γ΄ ήταν σε κυνήγι, ο Ερνέστος την κατηγόρησε για μαγεία και διέταξε να την πετάξουν στον Δούναβη, όπου πνίγηκε. Μετά από αυτό ο Αλβέρτος Γ΄ μετέβη στον εχθρό του Ερνέστου, τον Λουδοβίκο Ζ΄ δούκα της Βαυαρίας-Ίνγκολστατ, αλλά τελικά συμφιλιώθηκε με τον πατέρα του.
Το 1437 νυμφεύτηκε την Άννα των Γουέλφων-Μπράουνσβαϊγκ και έκανε πολλά τέκνα. Το 1438 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ως δούκας της Βαυαρίας-Μονάχου. Έπειτα από δύο έτη του προσφέρθηκε το στέμμα της Βοημίας, αλλά αρνήθηκε. Το 1444-45 πολέμησε εναντίον των βαρόνων που λήστευαν στην επικράτειά τους. Όταν το 1447 εξέλειπε ο κλάδος της Βαυαρίας-Ίνγκολστατ, το δουκάτο κληρονόμησε ο Ερρίκος ΙΣΤ΄ δούκας της Βαυαρίας-Λάντσουτ.
Το 1442 διέταξε την εκτόπιση των Εβραίων από την Άνω Βαυαρία· μόνο έπειτα από 250 έτη επετράπη σε Εβραίους να εγκατασταθούν. Το 1455 ίδρυσε τη μονή Βενεδικτίνων στο Άντεχς. Απεβίωσε στο Μόναχο το 1460 και τάφηκε στο Άντεχς.
1062 Λιούμπα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Λιούμπα εκτιμάται σε 55,10 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,067. Η Λιούμπα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 33 ώρες και 48 λεπτά, μία πολύ αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Χάλανδρα Χίου

Τοπωνυμικά-ιστορικά

Η ονομασία του χωριού ετυμολογείται από τον Άμαντο ως προερχόμενη από το μεσαιωνική λέξη χαλάδριον/χαράδριον = κρεβάτι, μοναχικός κοιτώνας, καλύβα. Επομένως «τα χάλανδρα» παραπέμπουν σε καλύβες. Επί της Χίου το τοπωνύμιο «Χάλανδρα» απαντάται σε δύο μόνο άλλα μέρη: στις Διδύμες στον νότο (όπου και η Μονή Αγίας Ματρώνης Χαλάνδρων) και στον Βροντάδο. Η παλαιότερη αναφορά στο χωριό της Αμανής ανάγεται στον 17ο αιώνα και είναι του περιηγητή Πιατσέντσα (Francesco Piacenza), ο οποίος το αναφέρει ως «Χαλάντρε». Τα Χάλανδρα εμφανίζονται στον χειρόγραφο χάρτη του Francesco Lupazolo το 1638 με την ονομασία Calandra, ο ίδιος όμως στο κείμενο των σημειώσεών του ως περιηγητή τα αναφέρει Calandia. Οι κάτοικοι των Χαλάνδρων ονομάζονται Χαλανδρούσοι (θηλ. Χαλανδρούσαινες) στο τοπικό γλωσσικό ιδίωμα.
Το χωριό είναι χτισμένο στο εσωτερικό παλαιού φρουρίου, τα ίχνη του οποίου είναι ορατά και σήμερα. Τα Χάλανδρα διακρίνονται βασικά σε Επάνω και Κάτω Χάλανδρα, με τα Κάτω να είναι πλέον ερειπωμένα, και παλαιές γειτονιές τα Επάνω και Κάτω Νεμούρια (από το «Ανεμούρια») ψηλά στο βουνό, και τον Πύργο. Τοποθεσίες γύρω από το χωριό είναι το Πετροκοπειό (από το λατομείο της σκληρής μαύρης-μπλε πέτρας της περιοχής), η Φλέ(β)α, η Σελλάδα, η Εμπολή, η Δραγατησιά, ο Φτερεάς (τοπωνύμιο που απαντάται και στη Σάμο), τα Λιόορα, οι Σωροί, το Κρύο Νερό, του Ξυλικού, τα Μεγιάννικα, η Απλωταριά (ο τόπος όπου απλώνουν σύκα και σταφύλια προς αποξήρανση), και άλλα.
Παλαιοί χριστιανικοί ναοί και εξωκκλήσια των Χαλάνδρων είναι του Αγίου Κυπριανού, της Αγίας Μαρίνας, των Αγίων Σαράντα, του Σταυρού, της Θεοτόκου Δεσποίνης, του Αγίου Ιωάννου, του Αγίου Γεωργίου (Κάτω Χάλανδρα) και του Αγίου Δημητρίου (ήταν ο ναός του νεκροταφείου των Κάτω Χαλάνδρων). Ο ναός του Αγίου Μηνά στο σημερινό νεκροταφείο γιορτάζει στις 11 Νοέμβριου, επέτειο απελευθερώσεως της Χίου, όπως και άλλο εξωκκλήσι, των Αγίων Βικτώρων. Ο ενοριακός ναός (η «χωριοεκκλησιά») των Χαλάνδρων τιμάται στο όνομα της Αγίας Παρασκευής και έχει αξιόλογο τέμπλο, αριστούργημα ξυλογλυπτικής του 18ου αιώνα από τον καλύτερο Τηνιακό ξυλογλύπτη της εποχής, τον Νικόλαο Κουράντζο. Σύμφωνα με Τούρκικο έγγραφο ο ναός επισκευάστηκε το 1754, όμως δεν πρόκειται για το σημερινό κτίσμα, αλλά για παλαιότερο μικρότερων διαστάσεων. Κατά τον εορτασμό του ναού στις 26 Ιουλίου γίνεται μεγάλο λαϊκό πανηγύρι, αλλά και σε περιορισμένη έκταση και στις 14 Οκτωβρίου, οπότε τιμάται τοπικό θαύμα της Αγίας Παρασκευής. Το χωριό υπάγεται εκκλησιαστικώς στην αρχιερατική επιτροπεία Κουρουνίων της Ιεράς Μητροπόλεως Χίου, Ψαρών και Οινουσσών.
Στην Αθήνα υπάρχει ο Σύλλογος των απανταχού Χαλανδρούσων–Καμινιωτών Χίου «Η Αγία Παρασκευή» από το 1985, ενώ αντίστοιχος σύλλογος υπάρχει και στις ΗΠΑ.
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α2 εθνικής κατηγορίας ανδρών 2009-2010

Το πρωτάθλημα βόλεϊ της Α2 κατηγορίας της περιόδου 2009−2010 έγινε με τη συμμετοχή 12 ομάδων. Διεξήχθη σε δύο φάσεις, την κανονική περίοδο και τα πλέι οφ. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Επίκουρος Πολίχνης, ο οποίος μαζί με τον νικητή των πλέι οφ Εθνικό Αλεξανδρούπολης, προβιβάστηκαν στην Α1, ενώ Γ.Ε. Μεσσηνίας και ΑΓΕ Κορίνθου υποβιβάστηκαν στη Β' Εθνική.
Σελεύκεια Καρίας

Ιστορία

Τα αρχικά ονόματα της πόλης ήταν Ανθέα και Ευανθία, ενώ η πόλη αναφέρεται επίσης και ως Ερυνίνα.
Κατά την εκστρατεία που πραγματοποίησε ο Μέγας Αλέξανδρος η Ανθέα του Μαιάνδρου και η Μαγνησία του Μαιάνδρου (αρχαία πόλη της Μικράς Ασίας, επίσης στις όχθες του ποταμού Μαίανδρου), παραδόθηκαν στο στρατηγό Παρμενίωνα το 333 π.Χ. Η ευρύτερη περιοχή αυτή του Μαιάνδρου είχε πολλές ανεπτυγμένες πολιτείες σύμφωνα και με τις αναφορές που έκανε και ο Ευστάθιος Θεσσαλονίκης.
Μετά το θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου η πόλη πέρασε στη Δυναστεία των Σελευκιδών, που τη μετονόμασαν σε Σελεύκεια. Στους ρωμαϊκούς χρόνους η πόλη καταστράφηκε από σεισμό, αλλά ξαναχτίστηκε και ονομάστηκε Καισάρεια Καρίας. Σύμφωνα με τον Στράβωνα, τα τείχη και η ακρόπολη της πρώτης πόλης κατασκευάστηκαν από Θράκες, συγκεκριμένα τη φυλή Τράλλεις ή Τραλλίους (που ήταν και ο πρώτος πληθυσμός της περιοχής). Από αυτούς προέρχεται και το συνηθέστερο βυζαντινό όνομα τις πόλης, Τράλλεις, ενώ ως Σελεύκεια ήταν πιο γνωστή η Σελεύκεια Ισαυρίας, έδρα του ομώνυμου θέματος. Λεηλατήθηκε πολλές φορές από επιθέσεις που έκαναν οι Σελτζούκοι Τούρκοι και το 1310 καταλήφθηκε οριστικά από αυτούς και μετονομάστηκε σε Γκιουζελχισάρ (Güzelhisar, «όμορφο κάστρο»).

Αρχαιολογία

Από την αρχαία πόλη σώζονται σήμερα μόλις λίγα ερείπια. Υπάρχουν επίσης νομίσματα που κόπηκαν σε διάφορες ιστορικές περιόδους της πόλης, καθώς και πολλά αρχαιολογικά ευρήματα, όπως η Αφροδίτη των Τράλλεων που βρίσκεται στο Μουσείο της Βιέννης και η κεφαλή Αφροδίτης, γνωστή ως κεφαλή Kaufmann επίσης από τις Τράλλεις της Μικράς Ασίας, που είναι αντίγραφο ελληνιστικής εποχής της Αφροδίτης της Κνίδου, έργο που έκανε ο Πραξιτέλης, γύρω στα 150 π.Χ. και που βρίσκεται στο Μουσείο του Λούβρου, στο Παρίσι.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1984

Το 49ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1984 διεξήχθη στο Καυτανζόγλειο Στάδιο Θεσσαλονίκης, από 31 Μαΐου ως 3 Ιουνίου, μαζί με το αντίστοιχο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1984. Υπήρξε μεγάλη συμμετοχή αλλά για πρώτη φορά μετά από πολλές δεκαετίες δεν βαθμολογήθηκαν οι κυπριακοί σύλλογοι, με αποτέλεσμα το επίπεδο των επιδόσεων να πέσει πολύ. Όσες Κύπριες έλαβαν μέρος ήταν εκτός συναγωνισμού. Το πρωτάθλημα μαραθωνίου διεξήχθη στις 24 Μαρτίου στα Ιωάννινα ταυτόχρονα με το πρωτάθλημα μαραθωνίου ανδρών και σε αυτό η νικήτρια Γεωργία Παπαναστασίου έκανε νέο πανελλήνιο ρεκόρ τρέχοντας για πρώτη φορά κάτω από 2 ώρες. Το πρωτάθλημα επτάθλου διεξήχθη κατά το τετραήμερο των αγώνων. Τα αποτελέσματά τους υπολογίστηκαν στη βαθμολογία.
Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος Γ.Σ. με πολύ μεγάλη διαφορά από τους υπόλοιπους συλλόγους, για πρώτη φορά ύστερα από 32 χρόνια, αφού την προηγούμενη φορά που είχε κατακτήσει τον τίτλο στις γυναίκες ήταν στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1952.
Μαργαρίτης Σχοινάς

Βιογραφικά Στοιχεία

Ο Μαργαρίτης Σχοινάς γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1962 και κατάγεται από τη Φούρκα Χαλκιδικής.
Σπούδασε Νομική στο Τμήμα Νομικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, από όπου έλαβε το πτυχίου του το 1985. Συνέχισε τις σπουδές του, λαμβάνοντας Δίπλωμα Ειδικών Ευρωπαϊκών Σπουδών, στην Ευρωπαϊκή Δημόσια Διοίκηση, από το Κολλέγιο της Ευρώπης, το 1986. Τέλος, το 1987, έλαβε Μεταπτυχιακό Τίτλο στη Δημόσια Διοίκηση και Πολιτική, από τη Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου (London School of Economics). Τον Οκτώβριο του 2011, αποφοίτησε από το Πρόγραμμα "High Potential Leadership", της Σχολής Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, με χρηματοδότηση από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
Το 1989, συμμετέχει στις εξετάσεις για υπαλλήλους της ΕΕ, πετυχαίνοντας και άρχισε να εργάζεται στην Γενική Διεύθυνση Μεταφορών και ακολούθως στο Γραφείο της Αντιπροσωπείας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Αθήνα. Από το 1999 έως το 2004, διετέλεσε Αναπληρωτής Επικεφαλής στο γραφείο της αντιπροέδρου της Λογιόλα Ντε Παλάθιο, αρμόδιος για θέματα Μεταφορών, Ενέργειας και Σχέσεων με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Από το 2004 έως το 2007 και Επικεφαλής του γραφείου του Ευρωπαίου Επιτρόπου της Κύπρου Μάρκου Κυπριανού (2004-2007). 
Έγινε ευρωβουλευτής το 2007, όταν πήρε τη θέση του Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος έφυγε από την Ευρωβουλή προκειμένου να επιστρέψει στην κεντρική πολιτική σκηνή. Το 2009 ο Κώστας Καραμανλής δεν τον τοποθέτησε εκ νέου στο ευρωψηφοδέλτιο.
Το 2010, διορίστηκε αναπληρωτής διευθυντής του Γραφείου Συμβούλων Ευρωπαϊκής Πολιτικής από τον τότε πρόεδρο της Κομισιόν Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο.
Τον Απρίλιο του 2013, ανέλαβε Γενικός Διευθυντής της Γενικής Διεύθυνσης Οικονομικών και Χρηματοδοτικών Υποθέσεων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Το 2013 και το 2014 επέστρεψε στην Αθήνα, όπου ανέλαβε συντονιστής, εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, όλων των ομάδων που παρείχαν τεχνική βοήθεια στην Ελλάδα.
Από τον Νοέμβριο του 2014 ανέλαβε καθήκοντα Επικεφαλής Εκπροσώπου Τύπου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, μετά από πρόταση του Προέδρου της Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ. Από τις 16 Δεκεμβρίου 2015, ανέλαβε Αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής της Διεύθυνσης Επικοινωνίας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
Στις 18 Ιουλίου 2019, ανακοινώθηκε η πρόθεση του Πρωθυπουργού της Ελλάδας Κυριάκου Μητσοτάκη να προτείνει τον Μαργαρίτη Σχοινά για τη θέση του Έλληνα Ευρωπαίου Επιτρόπου, στην νέα Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν.
Στις 10 Σεπτεμβρίου 2019, ανακοινώθηκε από την εκλεγμένη Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, η ανάθεση της θέσης του Αντιπροέδρου της Κομισιόν και υπεύθυνο για την προστασία του ευρωπαϊκού τρόπου ζωής, στον Μαργαρίτη Σχοινά.
Είναι παντρεμένος με την Ισπανίδα Μερθέδες Αλβαργονθάλεθ, η οποία εργάζεται στην Γραμματεία της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος και του Προέδρου της Μάνφρεντ Βέμπερ. Έχουν αποκτήσει δύο γιους, τον Στέργιο και τον Γιάννη.
Ομιλεί αγγλικά, γαλλικά και ισπανικά.
Είναι υποστηρικτής του Άρη Θεσσαλονίκης.
Ακτή (Ρωμαία)

Ο χαρακτήρας της στην τέχνη

Η Ακτή εμφανίζεται ως χαρακτήρας στο μυθιστόρημα του Χένρικ Σιενκιέβιτς Κβο Βάντις και στο Myself My Sepulcher της Μέρι Τερέζα Ρόναλντς. Και στα δύο απεικονίζεται σαν κρυπτοχριστιανή. Εμφανίζεται επίσης στην ταινία Νέρων. Η Ακτή είναι επίσης ο κύριος χαρακτήρας του μυθιστορήματος Ακτή του Αλέξανδρου Δουμά.
Μυγδονία (η Μακεδονική)

Η Μυγδονία ή Μυγδονίς ήταν περιοχή της Μακεδονίας, ανάμεσα στον Αξιό και στον Στρυμώνα  κατοικημένη παλαιότερα από τους Ήδωνες που μετά τη μακεδονική κατάκτηση από τον Αλέξανδρο Α' μετανάστευσαν πέρα του Στρυμονικού. Εκτεινόταν ανατολικά της Βοττιαίας και του Αξιού μέχρι του Εχέδωρου ποταμού (σημ. Γαλλικός) και της κοιλάδας του Ανθεμούντος (σημ. Καλαμαριά) οριζόμενη προς Ν. από τη Χαλκιδική χερσόνησο και προς Β. από τη Κρηστωνία και τη Βισαλτία. Ήταν μια εύφορη περιοχή, με κυριότερες πόλεις τη Θέρμη, την Απολλωνία, την Αρέθουσα και τη Θεσσαλονίκη. Σύμφωνα με την παράδοση, οι κάτοικοί της ονομάζονταν Μύγδονες, από τον γενάρχη Μύγδονα, γιο του Άρη και της νύμφης Καλλιόπης. Απόγονοί τους εγκαταστάθηκαν αργότερα στη Μικρά Ασία, κοντά στο Βιθυνικό Όλυμπο, σε μια περιοχή που ονομάστηκε επίσης Μυγδονία.

Οι διακλαδώσεις του όρους της Κερκίνης και ο ποταμός Εχέδωρος (σημ. Γαλλικός) που διέρρεε τη χώρα καθιστούσαν αυτή εύφορη και πολυάνθρωπη. Αριθμούσε περί τις 14 πόλεις και χωριά μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονταν η Απολλωνία πλησίον της Βόλβης, η Αρέθουσα παρά τον Ρήχιο ποταμό, η  Θέρμη που αργότερα ονομάστηκε Θεσσαλονίκη και που εξ αυτής έλαβε το όνομα ο Θερμαϊκός, η Λήτη ή Λιτή, η Σίνδος, η  Χαλάστρα  κ.ά.
Η μυγδονία αντιστοιχεί σήμερα στη βορειοδυτική περιοχή του νομού Θεσσαλονίκης, με ένα μικρό τμήμα του νομού Χαλκιδικής και ένα άλλο μικρό τμήμα του  νομού Κιλκίς, μέχρι τα σύννορα της Βόρειας Μακεδονίας.
Σήμερα στην περιοχή της Μυγδονίας υπάρχει μία διοικητική ενότητα του δήμου Ωραιοκάστρου που περιλαμβάνει τρία δημοτικά διαμερίσματα τον Δρυμό, την  Λητή και το Μελισσοχώρι.
Συκιά Αμφίπολης Σερρών

Σημείωση

Στην ίδια περιφερειακή ενότητα υπάρχει και ο οικισμός Συκιά (ή Συκέα) του Δήμου Εμμανουήλ Παππά.
Βρετανικές Ινδίες

Γεωγραφική έκταση

Οι Βρετανικές Ινδίες είχαν επεκταθεί σχεδόν σε όλη την σημερινή Ινδία, το Πακιστάν και το Μπαγκλαντές, εκτός από τις μικρές εκμεταλλεύσεις άλλων ευρωπαϊκών εθνών όπως η Γκόα και η Ποντίτσερυ. Επιπλέον, σε διάφορες χρονικές περιόδους, συμπεριλάμβανε τον Άντεν (από το 1858 έως το 1937), την Κάτω Βιρμανία (από το 1858 έως το 1937), την Άνω Βιρμανία (από το 1886 έως το 1937), τη Βρετανική Σομαλιλάνδη, από το 1858 έως το 1867 και από το 1884 έως το 1898. Η Βιρμανία διαχωρίστηκε από την Ινδία και διοικείτο άμεσα από το Βρετανικό Στέμμα από το 1937 έως την ανεξαρτησία της το 1948. Τα Κρουστικά Κράτη του Περσικού Κόλπου και τα κράτη που βρίσκονταν στον Περσικό Κόλπο ήταν θεωρητικά πριγκιπικά κράτη καθώς και επαρχίες της Βρετανικής Ινδίας μέχρι το 1947.
Η Κεϋλάνη ήταν μέρος της Προεδρίας του Μαντράς μεταξύ 1793 και 1798. Τα βασίλεια του Νεπάλ και του Μπουτάν, που πολέμησαν με τους Βρετανούς, υπέγραψαν στη συνέχεια συνθήκες μαζί τους και αναγνωρίστηκαν από τους Βρετανούς ως ανεξάρτητα κράτη. Το βασίλειο του Σικκίμ ιδρύθηκε ως πριγκιπάτο κράτος μετά τη συνθήκη Αγγλο-Σικεμιέ του 1861. Ωστόσο, το ζήτημα της κυριαρχίας έμεινε απεριόριστο. Οι Μαλδίβες ήταν ένα βρετανικό προτεκτοράτο από το 1887 έως το 1965, αλλά όχι μέρος της Βρετανικής Ινδίας.
Επισωρευσιγενές ηφαίστειο

Στη Γεωλογία και ειδικότερα στην Ηφαιστειολογία ως επισωρευσιγενές ηφαίστειο χαρακτηρίζεται οποιοδήποτε εκρηξιγενές από το οποίο εκτινάσσονται ηφαιστειακά αναβλήματα, τα οποία στη συνέχεια επαναπίπτουν και συσσωρεύονται πέριξ του κρατήρα δημιουργώντας κατά τη ψύξη τους ηφαιστειακό περιτείχισμα σε κωνοειδή μορφή.

Γενικά

Τα ηφαίστεια του τύπου αυτού προκαλούνται από την υπέρ την επιφάνεια του γεωφλοιού εκρηξιγενή δράση διακρινόμενα σε ηπειρωτικά και υποθαλάσσια ή ωκεάνια. Βασική διαφορά των δύο επιμέρους αυτών τύπων είναι ότι οι πλαγιές των ωκεάνιων είναι ομαλότερες από των ομοίων της κατηγορίας ηπειρωτικών. Ειδικότερα στο σχηματισμό των ηπειρωτικών επισωρευσιγενών ηφαιστείων σπουδαίος παράγοντας είναι η κατάσταση του καιρού και ειδικότερα η ύπαρξη ανέμου.

Αν δηλαδή κατά την έκρηξη υφίσταται άπνοια και η ποσότητα των αναβλημάτων είναι μικρή τότε η επισώρευση αυτών θα διαρκέσει για λίγο σχετικά χρόνο δημιουργώντας το λεγόμενο ηφαιστειακό όρος με ένα δακτυλιοειδές περιτείχισμα μικρού σχετικά ύψους αλλά μεγάλης διαμέτρου. Αν αντίθετα η ποσότητα των αναβλημάτων είναι μεγάλη τότε η επισώρευση είναι περισσότερο ταχεία όπου και δημιουργείται ο λεγόμενος ηφαιστειακός κώνος, (ή "κωνίδα" κατά Σνάιντερ), με μεγαλύτερο ύψος του προηγουμένου και απότομες πλαγιές, φέροντας κορυφαίο κρατήρα μικρότερης διαμέτρου του προηγουμένου.
Αν αντίθετα, κατά την έκρηξη πνέουν στη περιοχή δυνατοί άνεμοι, τότε η επισώρευση θα διαρκέσει τοπικά πολύ λίγο ενώ θα συνεχίσει σε πολύ μεγαλύτερη έκταση. Τα δε βαρύτερα υλικά των αναβλημάτων αντί δακτυλιοειδές θα δημιουργήσουν πεταλοειδές ή δρεπανοειδές περιτείχισμα (ως ανοικτό δακτυλιοειδές), ή άλλης ακανόνιστης μορφής, προς την προσήνεμη πλευρά, δηλαδή του πνέοντος ανέμου. Στη περίπτωση δε που πνέουν άνεμοι ιδιαίτερα ισχυροί και συνεχίζουν να διατηρούνται επί μακρόν, τότε η επισώρευση στη περιοχή θα είναι ελάχιστη με δεδομένο ότι ο μεγαλύτερος όγκος των αναβλημάτων θα μεταφερθούν ως αιωρήματα σε άλλες μακρύτερες περιοχές κατά διεύθυνση των ανέμων όπου κατά την πτώση τους δημιουργούν επισωρευσιγενή καλύμματα. Στη θέση δε της έκρηξης απομένει μόνο ο εκρηξιγενής κρατήρας υπό μορφή κοιλότητας.
Τεργέστη

Ιστορία

Η Τεργέστη κτίστηκε από τους Ρωμαίους το 177 π.Χ., αρχικά υπήρχε ως φρούριο κι αργότερα ως κοινότητα. Σε μεγάλη ακμή έφτασε στα χρόνια του Αυγούστου και των διαδόχων του. Αργότερα την κατέλαβαν οι Γότθοι και οι Λογγοβάρδοι και την κατέστρεψαν. Κατά τα τέλη του 13ου αιώνα κυριεύτηκε από τους Ενετούς.
Το 1719 κηρύχτηκε ελεύθερο λιμάνι από τον Κάρολο ΣΤ΄. Κατά τον 18ο αιώνα ανάπτυξε γρήγορα το εξωτερικό εμπόριο και το εμπορικό ναυτικό και γνώρισε μεγάλη ακμή. Η επί τρεις φορές όμως κατοχή της πόλης από τους Γάλλους, στην εποχή του Ναπολέοντα, προξένησε σημαντικές ζημιές στην πόλη και στο εμπόριο. Το μεγαλύτερο λιμάνι της Αυστροουγρικής Αυτοκρατορίας στις 30 Οκτωβρίου 1918 ενώθηκε με την Ιταλία και το 1923 η Τεργέστη έγινε πρωτεύουσα του νομού Τεργέστης. Κατά το Β' Παγκόσμιο πόλεμο την κατέλαβαν οι Γερμανοί και το 1945 την απελευθέρωσαν οι γιουγκοσλαβικές δυνάμεις του στρατάρχη Τίτο. Στη συνέχεια βρέθηκε κάτω από γιουγκοσλαβική κυριαρχία, αλλά τελικά, μετά από συνεννοήσεις, επανήλθε στην Ιταλία.