Ερ-ε-Λουάρ

Γεωγραφία

Ο νομός Ερ-ε-Λουάρ είναι ένας από τους 6 νομούς (Ερ-ε-Λουάρ, Σερ, Αντρ, Αντρ-ε-Λουάρ, Λουάρ-ε-Σερ και Λουαρέ) της διοικητικής περιοχής Σαντρ-Βαλ-ντε Λουάρ. Συνορεύει στα βόρεια με το νομό Ερ, στα βορειοανατολικά με το νομό Υβελίν, ανατολικά με το νομό Εσόν, στα νοτιοανατολικά από το νομό Λουαρέ, στα νότια από το νομό Λουάρ-ε-Σερ και δυτικά με τους νομούς Σαρτ και Ορν. Καλύπτει έκταση 5.880 τετραγωνικών χιλιομέτρων.
Οι κύριοι ποταμοί του νομού είναι ο Ερ, παραπόταμος του Σηκουάνα και ο Λουάρ, παραπόταμος του Σαρτ, από τους οποίους προήλθε η ονομασία του. Την περιοχή διαρρέουν επίσης πολλοί παραπόταμοι.
Το μεγαλύτερο τμήμα του νομού καταλαμβάνει η εύφορη πεδιάδα της Μπως και στα δυτικά οι λόφοι του Περς. 
Οι κάτοικοι ονομάζονται Ερελιάν.

Ιστορία

Ο Ερ-ε-Λουάρ είναι ένας από τους αρχικά 83 νομούς (σήμερα 101) που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης στις 4 Μαρτίου 1790 σύμφωνα με την πράξη της 22ας Δεκεμβρίου 1789. Δημιουργήθηκε κυρίως από τμήματα των πρώην επαρχιών Ορλεάνης (Μπως) και Mαιν ( Περς), αλλά και τμήματα της Ιλ-ντε-Φρανς. Από το 1960 ανήκει στην περιοχή Σαντρ, η οποία μετονομάστηκε το 2016 σε Σαντρ-Βαλ ντε Λουάρ.
Ο σημερινός νομός αντιστοιχεί στο κεντρικό τμήμα της περιοχής όπου κατοικούσαν οι Καρνούτες, γαλατική φυλή, που είχαν την πρωτεύουσά τους στο Autricum (σημερινή Σαρτρ). Οι Καρνούτες είναι γνωστοί για την προσήλωσή τους, πραγματική ή φανταστική, στην αρχαία δρυϊδική θρησκεία. Μια ιερή τοποθεσία στο «Δάσος των Καρνούτων»  φιλοξενούσε την ετήσια συνέλευση των Δρυΐδων. Στα βόρεια του τμήματος ένας άλλος προρωμαϊκός λαός, οι Durocasses, είχε την πρωτεύουσά του στο σημερινό Ντρε.
Στον Μεσαίωνα, η σημερινή επικράτεια του νομού κυριαρχούνταν από την πόλη Σαρτρ. Η πόλη αναπτύχθηκε χάρη στα πλούσια εδάφη της πεδιάδας Μπως και στον θρησκευτικό προσανατολισμό της, ιδίως λόγω του κειμηλίου του πέπλου της Παναγίας, που δώρισε στον καθεδρικό ναό της Σαρτρ ο Κάρολος ο Φαλακρός το 876, καθιστώντας την πόλη σημαντικό κέντρο προσκυνήματος όλης της Γαλλίας.  Με την υποστήριξη του επισκόπου Φυλμπέρ της Σαρτρ, η πόλη έγινε το λίκνο μιας πνευματικής αναγέννησης με την ίδρυση της Σχολής της Σαρτρ. Στα βόρεια, το Ντρε, η κοιλάδα του ποταμού Αβρ και το Τιμεραί, καθώς και η επαρχία Περς προς τα δυτικά, αποτελούσαν προκεχωρημένες θέσεις των βασιλέων της Γαλλίας ενάντια στους δούκες της Νορμανδίας. Τα εδάφη του Eρ-ε-Λουάρ, λόγω του στρατηγικού τους ενδιαφέροντος, περιήλθαν νωρίς στις βασιλικές κτήσεις και σταδιακά προσαρτήθηκαν στις πρώην επαρχίες της Ορλεάνης και του Ιλ-ντε-Φρανς.
Κατά τη διάρκεια του εκατονταετούς πολέμου, το έδαφος του νομού βρέθηκε στο επίκεντρο πολλών συγκρούσεων, λόγω της εγγύτητάς του με το Παρίσι και την Ορλεάνη. Η συνθήκη του Μπρετινύ (1360), η οποία τερμάτισε προσωρινά τον πόλεμο, υπογράφηκε κοντά στη Σαρτρ.
Κατά τη διάρκεια της Αναγέννησης, είναι επίσης μια περιοχή  που επισκέπτονται συχνά ο Φραγκίσκος Α΄ και ιδιαίτερα ο Ερρίκος Β΄ διαμένοντας στον πύργο της Ανέτ, που ανήκε σε μια κυρία της βασιλικής Αυλής, την ευνοούμενή του Ντιάν ντε Πουατιέ.
Η περιοχή χαρακτηρίζεται επίσης από την παρουσία της Μαντάμ ντε Μαιντενόν, της Μαρκησίας ντε Πομπαντούρ στο Κρεσύ, του Μαξιμιλιάν ντε Μπετύν, δούκα του Συλλύ, ο οποίος πέθανε το κάστρο του στην Βιλμπόν.