google/wiki40b huggingface dataset:
N-μεθυλυδροξυλαμίνη

Ισομέρεια

Με βάση το μοριακό της τύπο, η N-μεθυλυδροξυλαμίνη έχει δύο (2) ισομερή θέσης: τη μεθοξυαμίνη (CH₃ONH₂) και την αμινομεθανόλη (H₂NCH₂OH).

Παραγωγή

Η υδροχλωρική N-μεθυλυδροξυλαμίνη παράγεται με ηλεκτροχημική αναγωγή νιτρομεθάνιου, διαλυμένου σε υδροχλωρικό οξύ, χρησιμοποιώντας χαλκό ως άνοδο και γραφίτη ως κάθοδο.

Αυτοδιάσπαση

Η χημικά καθαρή N-μεθυλυδροξυλαμίνη διασπάται σύντομα με εξώθερμη αντίδραση (ΔΗ = -63 kJ/mol) σε μεθάνιο και αζανόνη και γι' αυτό συνήθως φυλάσσεται στη μορφή του υδροχλωρικού της άλατος, όπως άλλωστε είναι εμπορικά διαθέσιμη:

Αντιδράσεις με ηλεκτρονιόφιλα

Η N-μεθυλυδροξυλαμίνη αντιδρά με ηλεκτρονιόφιλα χημικά είδη, όπως τα αλκυλιωτικά μέσα (π.χ. αλαλκάνια, RX), και μάλιστα μπορεί να αντιδράσει μαζί τους τόσο με το οξυγόνο της, όσο και με το άζωτό της. Δηλαδή:

Παραγωγή οξιμών

Η N-μεθυλυδροξυλαμίνη αντιδρά με αλδεΰδες ή κετόνες, σχηματίζοντας οξίμες:
Αυτή η χημική αντίδραση είναι χρήσιμη για τον καθαρισμό κετονών και αλδεϋδών, γιατί είναι κατά κάποιον τρόπο αντιστρέψιμη, αφού αν θερμανθεί η παραγώμενη οξίμη μαζί με ένα ανόργανο οξύ, ανακτάται η αρχική κετόνη ή αλδεΰδη.
Επίσης, οι οξίμες χρησιμοποιούνται ως συναρμωτές σε ενώσεις συναρμογής.

Αντίδραση με χλωροθειονικό οξύ

Η N-μεθυλυδροξυλαμίνη αντιδρά με το χλωροθειονικό οξύ, οπότε παράγεται O-υδροξυμεθυλαμινοθειονικό οξύ:

Αναγωγή σε μεθαναμίνη

Η N-μεθυλυδροξυλαμίνη μπορεί να αναχθεί σε μεθαναμίνη:
Κάρολος Άλοϋς του Λίχτενσταϊν

Βιογραφία

Ήταν ο πέμπτος γιος του Αλφρέδου και της Ενριέττας, κόρης του Άλοϋς Β΄ πρίγκιπα του Λίχτενσταϊν.
Γεννήθηκε στο κάστρο Φράουενταλ. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Άλοϋς ήταν διάδοχος στο πριγκιπάτο του Λίχτενσταϊν. Ο Κάρολος-Άλοϋς απεβίωσε στο κάστρο Φράουενταλ σε ηλικία 77 ετών και τάφηκε στην κρύπτη του καθεδρικού ναού του Βάντουτς.
Λούκιος ή Όνος

Περιεχόμενο

'Ενας Πατρινός με τον υπηρέτη του φτάνει από την Πάτρα στην Υπάτη (Ύπατα). Κι επειδή οι μάγισσες της Θεσσαλίας ήταν πολύ φημισμένες, δε χάνει την ευκαιρία να ικανοποιήσει την επίμονη περιέργειά του. Από καιρό ήθελε να δει πως μεταμορφώνονται αυτές οι μάγισσες, αλλά και μόνος του θα ήθελε να διαπιστώσει εάν μετά τη μεταμόρφωση μεταμορφώνεται και η ψυχή εκτός από το σώμα. Η οικοδέσποινα που τον φιλοξενούσε ήταν μάγισσα. Με τη βοήθεια της υπηρέτριάς της Παλαίστρας μπόρεσε να δει πως μεταμορφώθηκε η κυρία σε κόρακα. Δεν χάνει καιρό, ζητά κι αυτός ν΄αλειφτεί με το ίδιο «φάρμακο» για να γίνει πουλί, αλλά η Παλαίστρα κάνει λάθος και του δίνει άλλο κουτί και ο Λούκιος αντί να γίνει πουλί γίνεται γάιδαρος. Γάιδαρος όμως με ψυχή ανθρώπινη και έτσι αρχίζει το δράμα του. Ρίχνεται σε ανυπόφορες περιπέτειες, τρώει ξύλο αλύπητο, αλλάζει διαρκώς αφεντικά, πέφτει σε χέρια ληστών, στη Βέροια πουλιέται στους κίναιδους αγύρτες που του φορτώνουν το ομοίωμα της «Συρίας θεού» για τις περιοδείες τους και τέλος βρίσκει ανθρώπινη περιποίηση στη Θεσσαλονίκη στο σπίτι ενός πλουσίου. Εδώ τον ερωτεύεται παράφορα για τις γαϊδουρινές του ικανότητες μια πλούσια και όμορφη κυρία. Όταν όμως τον πηγαίνουν στο αμφιθέατρο για να «συνευρεθεί» με μια καταδικασμένη σε θάνατο γυναίκα, βρίσκει και τρώει τριαντάφυλλα και έτσι ξαναγίνεται άνθρωπος. Η όμορφη κυρία τώρα τον διώχνει και ο Λούκιος φεύγει με καράβι για την πατρίδα του.

Κριτική

Η ιδιαιτερότητα του έργου δεν συνίσταται μόνο στη σύλληψη του όλου θέματος, αλλά και στις διάφορες αντικρουόμενες απόψεις που έχουν διατυπωθεί, κατά καιρούς, τόσο για την πατρότητά του όσο και την προέλευσή του καθόσον δεν ανταποκρίνεται γενικά στη γλωσσική υφή του Λουκιάνιου corpus. Το πρόβλημα επιτείνεται με το περίφημο λατινικό μυθιστόρημα του Απουληίου τις Μεταμορφώσεις, γνωστότερο με το τίτλο Asinus aureus (χρυσός όνος), που έχει βασικά την ίδια υπόθεση, αλλά είναι οκτώ φορές μεγαλύτερο από το έργο του Λουκιανού. Ο Φώτιος πρώτος συνδέει τον Λούκιο ή Όνο με το χαμένο σήμερα έργο Μεταμορφώσεις, που έγραψε, κατά τη γνώμη του, ο Λούκιος από την Πάτρα, χωρίς ωστόσο να μπορεί να πει με σιγουριά αν ο Λούκιος αντέγραψε τον Λουκιανό ή ο Λουκιανός τον Λούκιο, αλλά είναι δύσκολο να υποθέσει κάποιος πως ο Λουκιανός θα έκανε αντιγραφή κάποιου πρωτότυπου έργου.
Ολιβιέ Ασαγιάς

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1955 στο Παρίσι και είναι γιος του σεναριογράφου Ζακ Ρεμί. Είναι απόφοιτος της Σχολής Καλών Τεχνών του Παρισιού.
Έχει κερδίσει το βραβείο του καλύτερου σκηνοθέτη στο φεστιβάλ των Καννών του 2016 για την ταινία Personal Shopper (από κοινού με τον Κριστιάν Μουντζίου).
2759 Ιδομενεύς

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Ιδομενέως εκτιμάται σε 61,0 ± 5,3 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,057 ± 0,011. Ο Ιδομενεύς περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 23 ως 42 ώρες περίπου.
Ιωάννης Α΄ της Βουργουνδίας

Πρώτα χρόνια

Νυμφεύτηκε (1385) τη Μαργαρίτα των Βίττελσμπαχ, κόρη του Αλβέρτου Α΄ δούκα της Βαυαρίας, κόμη της Ολλανδίας, του Αινώ & της Ζηλανδίας, ισχυροποιώντας τη θέση του στις Κάτω Χώρες.
Πριν την άνοδο του στο δουκάτο ήταν ένας από τους ισχυρότερους άνδρες: συμμετείχε στην εκστρατεία του Σιγισμούνδου της Γερμανίας κατά του Τούρκου σουλτάνου Βαγιαζήτ Α΄. Στην Μάχη της Νικόπολης (1396) πολέμησε με τόσο πάθος και ενθουσιασμό, που πήρε τον τίτλο του «ισχυρού». Συνελήφθη αιχμάλωτος, αλλά απελευθερώθηκε τον επόμενο χρόνο, αφού ο πατέρας του έδωσε ένα τεράστιο ποσό σαν λύτρα.

Σύγκρουση με το δουκάτο της Ορλεάνης

Αμέσως μετά την άνοδό του στο δουκάτο ήρθε σε σύγκρουση με τον εξάδελφό του Λουδοβίκο της Ορλεάνης, νεότερο αδελφό του τρελού βασιλιά Καρόλου ΣΤ΄, καθώς ήθελαν ο καθένας με την σειρά του να αναλάβει την αντιβασιλεία στην Γαλλία. Πραγματοποίησε σημαντικό γάμο ανταλλάσσοντας την κόρη του Μαργαρίτα με τη Μιχαέλα του Βαλουά, που ήθελε να παντρευτεί τον διάδοχό του Φίλιππο Γ΄ τον Καλό.
Ο Λουδοβίκος προσπάθησε να κερδίσει την εύνοια της βασίλισσας Ισαβέλλας και έγινε ο ερωμένος της. Μετά από ένα κυνηγητό, όπου ο δελφίνος απαγόταν από τις δυο πλευρές, δόθηκε στον Ιωάννη η κηδεμονία των παιδιών του βασιλιά. Σύντομα οι δύο άνδρες ήρθαν ξανά σε σύγκρουση, αλλά με τη μεσολάβηση του κοινού θείου τους Ιωάννη, δούκα του Μπερί κλείστηκε μεταξύ τους ειρήνη. Ωστόσο, τρεις ημέρες αργότερα (23 Νοεμβρίου 1407) ο Λουδοβίκος δολοφονήθηκε μέσα στους δρόμους του Παρισιού από τους άνδρες του Ιωάννη.
Ο Ιωάννης προσπάθησε να κερδίσει την εύνοια του βασιλιά. Με τη Συνθήκη του Σαρτρ (9 Μαρτίου 1409) απαλλάχθηκε το δουκάτο της Βουργουνδίας από το έγκλημα, συμφιλιώθηκε με τον Κάρολο της Ορλεάνης, γιο του Λουδοβίκου και ανανεώθηκε η κηδεμονία του στον δελφίνο.
Ο Κάρολος της Ορλεάνης συγκέντρωνε συμμάχους, προκειμένου να διεκδικήσει από τον Ιωάννη την περιουσία του. Ένας από αυτούς ήταν ο Βερνάνδος Ζ΄ του Αρμανιάκ, που μοιράστηκε το κρεβάτι της βασίλισσας. Μετά από μία σειρά από επιθέσεις, ο Ιωάννης κλήθηκε στο Παρίσι και στάλθηκε πίσω στη Βουργουνδία (1413).

Κατάληψη του Παρισιού και δολοφονία του

Τον ίδιο καιρό επιτέθηκε στη βόρεια Γαλλία ο Ερρίκος Ε΄ της Αγγλίας με τα στρατεύματά του. Ζητήθηκε η βοήθειά του Ιωάννη αλλά αρνήθηκε να συμμετάσχει στην μάχη του Αζινκούρ (1415) όπου σκοτώθηκαν ο Αντώνιος της Βραβάντης και ο αδελφός του Φίλιππος Β΄ του Νεβέρ. 
Δύο χρόνια αργότερα τα στρατεύματα του Ιωάννη επιχείρησαν να καταλάβουν το Παρίσι. Τον Μάιο του 1418 κατόρθωσε να κυριεύσει την πόλη, αλλά πριν ο δελφίνος Κάρολος Ζ΄ της Γαλλίας είχε κατορθώσει να δραπετεύσει. Αν και δεν ήταν ανοικτά σύμμαχος των Άγγλων με τη στάση του επέτρεψε σε αυτούς και τον βασιλιά τους Ερρίκο Ε΄ να καταλάβουν σχεδόν όλη τη βόρεια Γαλλία. Ο δελφίνος πανικόβλητος προσπάθησε να συμφιλιωθεί με τον Ιωάννη, συναντήθηκε μαζί του στη γέφυρα του ποταμού Πουιγί, κοντά στο Μελίν. Η πρώτη συνάντηση δεν έφερε ικανοποιητικά αποτελέσματα και ο δελφίνος ζήτησε νέα συνάντηση στις 10 Σεπτεμβρίου 1419 στη γέφυρα του Μοντερώ, εκεί ο Ιωάννης δολοφονήθηκε από τους άνδρες του δελφίνου.
Ντεμπρέ Μπιζέν

Το Ντεμπρέ Μπιζέν (Debre Bizen) είναι το πιο γνωστό μοναστήρι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Ταουαχιντό (Tawāhidō) της Ερυθραίας. Βρίσκεται στην κορυφή του όρους Ντεμπρέ Μπιζέν (825 μέτρα), κοντά στην πόλη Νεφασίτ (Nefasit) στην Ερυθραία. Η βιβλιοθήκη της, περιέχει πολλά σημαντικά χειρόγραφα στη γλώσσα Γκέ'εζ (Ge'ez).

Ιστορία

Το Ντεμπρέ Μπιζέν ιδρύθηκε κατά το 1350 από τον Αββά Φίλιππο (Abba Filipos), ο οποίος ήταν μαθητής του Αββά Αμπσάντι (Abba Absadi). Κατά το 1400, η Μονή ακολούθησε τον κανόνα του Οίκου Ιουστάτεβος (Ewosṭatewos) (Άγιος Ευστάθιος της Αιθιοπίας)  και ένα γκαντλ (gadl) των Ιουστάτεβος, συντάχθηκε αργότερα εκεί. Σύμφωνα με τον Τομ Κίλλιον (Tom Killion), παρέμεινε ανεξάρτητο από την Αιθιοπική Ορθόδοξη Εκκλησία ενώ ο Ρίτσαρντ Πάνκχερστ (Richard Pankhurst) δηλώνει, ότι εξακολουθούσε να εξαρτάται από την Αιθιοπική Ορθόδοξη Εκκλησία με κέντρο το Αξούμ.
Σε κάθε περίπτωση, επιβιώνει ένα κεφάλαιο του αυτοκράτορα Ζαρά Γιακόμπ (Zara Yaqob), το οποίο χορηγούσε εδάφη στο Ντεμπρέ Μπιζέν.
Το μοναστήρι ήταν ένας από τους πολλούς οικισμούς που καταστράφηκαν τον 16ο αιώνα, από τους Οθωμανούς σε μια από τις εκστρατείες τους, για τη δημιουργία της επαρχίας του Χαμπές (Habesh).
Όταν ο Αμπούνα Γιοχάνες ΙΔ (Abuna Yohannes XIV), ο οποίος ήρθε στην Αιθιοπία από το Κάιρο, για να υπηρετήσει ως επικεφαλής της Αιθιοπικής Εκκλησίας, κρατήθηκε στο Αρκίκο (Arqiqo), από την τοπική Naib, για λύτρα. Ο ηγούμενος του Ντεμπρέ Μπιζέν, τον βοήθησε να δραπετεύσει.
Τρίο (ταινία)

Υπόθεση

Ο Σίμον και η Χάνα είναι εδώ και πολλά χρόνια ένα ευτυχισμένο ζευγάρι. Τα πράγματα αλλάζουν όταν ερωτεύονται ταυτόχρονα τον ίδιο άντρα, τον Άνταμ. Η κατάσταση, όμως, περιπλέκεται περισσότερο όταν μαθαίνουν την αλήθεια και όταν η Χάνα τους ανακοινώνει πως είναι έγκυος.
Σέρχιο Μορένο

Διεθνής καριέρα

Συμμετείχε για πρώτη φορά στην Εθνική Ανδόρρας το 2004. Αγωνίστηκε σε προκριματικά παγκοσμίου κυπέλλου και σε προκριματικά ευρωπαϊκού πρωταθλήματος. Το πρώτο του παιχνίδι ήταν με την Πολωνία (ήττα 3-0).
Αλέξανδρος Καλλιδόπουλος

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1926 στην Αθήνα. Ήταν γιος του στρατηγού Περικλή Καλλιδόπουλου(1872-1950) και της Αικατερίνης Φωτιάδου (1899-1986). 
Σπούδασε νομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και άσκησε τη δικηγορία στη συμπρωτεύουσα. Από νεαρή ηλικία πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση. Πολιτεύτηκε στη Θεσσαλονίκη, αρχικά με την ΕΔΑ και στη συνέχεια με την Ένωση Κέντρου. Εξελέγη βουλευτής Α΄ Θεσσαλονίκης το 1958 με την ΕΔΑ. 
Το 1974 πολιτεύτηκε ξανά με την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις, λαμβάνοντας 5.656 ψήφους. Αργότερα ήταν υποψήφιος βουλευτής και με το ΠΑΣΟΚ.
Τιμήθηκε με το ανώτατο μετάλλιο του τίτλου των προστατών των Δικαίων των Εθνών Yad Washem, Ιερουσαλήμ (the title of the Righteous among the Nations, Yad Washem, Jerusalem) της κυβέρνησης του Ισραήλ, για την διάσωση Εβραίων της Θεσσαλονίκης κατά τη διάρκεια της Ναζιστικής Κατοχής.
Πέθανε από καρκίνο σε ηλικία 67 ετών στη Θεσσαλονίκη το 1993 και κηδεύτηκε στις 16 Σεπτεμβρίου από τον ιερό ναό της Αναλήψεως. Ήταν παντρεμένος με τη Μαρία Καλλιδοπούλου και απέκτησαν έναν γιο και μία κόρη.
Θεριανό Αχαΐας

Ιστορία

Το όνομα προέρχεται από τους πρώτους κατοίκους οικιστές του χωριού ή ιδιοκτήτες έκτασης με το επώνυμο "Θερειανού". Ο Κώστας Τριανταφύλλου αναφέρει οικογένεια με αυτό το όνομα στην Ζάκυνθο και 2 κάτοικους στην Πάτρα τον 15ο αιώνα με αυτό το όνομα.
Στην αρχαιότητα η περιοχή αποτελούσε τμήμα της Δυμαίας χώρας, στην ευρύτερη περιοχή πιστεύεται ότι βρίσκεται η αρχαία Ώλενος. Τα τελευταία χρόνια η αρχαία πόλη αναζητείται ανάμεσα στα χωριά Θεριανό και Τσουκαλαίικα. Αρχαιολογικά κατάλοιπα έφερε πρόσφατα στο φως η αρχαιολογική σκαπάνη στη θέση "Κανελαίικα".
Αναφέρεται πρώτη φορά σε ενετική απογραφή του 1700 με 70 κατοίκους, είχε 86 κατοίκους το 1830, 88 το 1835, 144 το 1861, 200 το 1896. Στα τέλη του 19ου αιώνα στου Θεριανού εγκαταστάθηκαν οικογένειες από το Βραχνί Καλαβρύτων. Το 1933 είχε 200 κατοίκους και δημοτικό σχολείο.
Με το ΦΕΚ 130Α - 12/06/1919 αποσπάται από την κοινότητα Τσουκαλαίικων και γίνεται ανεξάρτητη κοινότητα. Το 1954 αποσπάστηκε από την κοινότητα Βραχναίικων ο οικισμός Μοιραίικα και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Θεριανού. Το 1997, με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997 γνωστό σαν Σχέδιο Καποδίστριας καταργείται, η κοινότητα και γίνεται δημοτικό διαμέρισμα του τότε Δήμου Βραχναίικων.

Κανελαίικα

Στην είσοδο του χωριού, πάνω στον τοπικό επαρχιακό δρόμο που συνδέει τη Βιομηχανική Περιοχή Πατρών με την Εθνική Οδό Πατρών-Πύργου, βρίσκεται η συνοικία Κανελαίικα, που ανήκει στο χωριό. Η ονομασία της συνοικίας είναι ανθρωπωνυμικό και έχει προέλθει από το επώνυμο της οικογενείας που ζει εκεί.
Ζλάτογκραντ

Γεωγραφία

Το Ζλάτογκραντ βρίσκεται σε μια κοιλάδα μεταξύ του ανατολικού και κεντρικού ορεινού όγκου της Ροδόπης.
Το κλίμα του δήμου ανήκει στην κλιματική περιοχή του μεταβατικού-μεσογειακού. Οι ορυκτοί πόροι περιλαμβάνουν μεταλλεύματα μολύβδου-ψευδαργύρου.
Η περιοχή του δήμου διασχίζεται από τον ποταμό Βάρμπιτσα, που έχει μήκος 98,1 χιλιόμετρα και η λεκάνη απορροής του είναι 1.202,8 τετ. χιλ. Οι Νεντέλινσκα και Κούσλενσκα είναι παραπόταμοι του Βάρμπιτσα. Υπάρχει δύο τεχνιτές λίμνες με φράγματα, η  «Ζλάτογκραντ» με χωρητικότητα 4,4 εκατομ. κ.μ. νερού και η «Χασίντερε» με 0,4 εκατομ. κ.μ.
Τα δάση καταλαμβάνουν έκταση 144,60 τετρ. χιλ. Είδη όπως οξιά, γαύρος, βελανιδιά, σημύδα και κρανιά είναι περισσότερο διαδεδομένα στα δάση πλατύφυλλων. Κωνοφόρα δέντρα που επικρατούν είναι η ερυθρελάτη, η ελάτη, η λευκή και η μαύρη πεύκη. Η γεωργία καταλαμβάνει 25 τετρ. χιλ. και η καλλιεργήσιμη γη είναι 12 τετρ. χιλ.. Οι καλλιέργειες που αναπτύσσονται στο δήμο είναι καπνός, πατάτες, λαχανικά και φράουλες (αντιπρόσωποι πολυετών φυτών). Υπάρχει μια μικρή λίμνη που ονομάζεται «Ερμα Ρέκα» που απέχει 8 χιλιόμετρα από την πόλη του Ζλάτογκραντ και 5 χιλιόμετρα από το χωριό Ερμα Ρέκα. Ο δήμος είναι πλούσιος σε υπόγειους πόρους. Στην περιοχή του Ερμα Ρέκα υπάρχει γεωθερμική πηγή ζεστού μεταλλικού νερού.

Ο βράχος του Ζλάτογκραντ

Ο βράχος-κορυφή ύψους 250 μέτρα στο Νησί Λίβινγκστον 62°36′39″S 60°05′52″W της Ανταρτικής έχει ονομαστεί Ζλάτογκραντ προς τιμή της βουλγάρικης ομάδας που έκανε εκεί την τοπογραφική έρευνα Tangra 2004/05.
Ναχαγιέ Βαλιέβσκα

Το Ναχαγιέ Βαλιέβσκα ή του Βάλιεβο (σερβικά : Ваљевска нахија) ήταν Ναχαγιέ - επαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και του Πριγκιπάτου της Σερβίας. Έδρα του ήταν η πόλη Βάλιεβο.
Το ναχαγιέ στα πλαίσια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας δημιουργήθηκε το 1459 μετά την κατάληψη του Δεσποτάτου της Σερβίας και ανήκε στο Σαντζάκι του Σμεντέρεβο. Το 1819 με την αυτονόμηση του Πριγκιπάτου της Σερβίας παρέμεινε διοικητική διαίρεση του και διατηρήθηκε έως το 1833 όπου καταργήθηκε. Διοικητικά χωριζόταν στις Κνεζίνες Ποντγκόρα, Κολουμπάρα και Ταμνάβσκα και 189 χωριά. 
Κατά την διάρκεια της Σερβικής επανάστασης το Νεχαγιέ ήταν από τις πρώτες περιοχές που ξεσηκώθηκαν κατά των Οθωμανών κι ήταν το επίκεντρο πολλών πολεμικών συγκρούσεων.
Γκυ του Ιμπελέν (απεβ. 1304)

Βιογραφία

Ήταν ο τρίτος γιος του Ιωάννη κυρίου της Γιάφφας & Ασκαλώνος, διαπρεπούς νομικού και της Μαρίας των Χετουμιδών, κόρης του Κωνσταντίνου κυρίου του Μπαρμπαρόν.
Το 1266 διαδέχθηκε τον πατέρα του μάλλον ο πρωτότοκος Ιάκωβος, όμως η εύθραυστη ειρήνη με τους Μαμελούκους κατέρρευσε και το 1268 ο σουλτάνος τους Μπαϊμπάρς κατέλαβε τη Γιάφφα. Το 1276 απεβίωσε ο Ιάκωβος και επειδή ο δευτερότοκος Φίλιππος είχε αποβιώσει από το 1263, ανέλαβε ο Γκυ ως τιτουλάριος κύριος της Γιάφφα.
Το 1299/1300 με τη συνδρομή Γενουατικού στόλου κατάφερε να καταλάβει το Ζιμπλέ/Βύβλο, αλλά το κράτησε μόνο για λίγο. Συναντήθηκε το 1301 με τον ηγέτη των Μογγόλων Κουτλουσάχ, προσπαθώντας ανεπιτυχώς να συντονίσει μία στρατιωτική επίθεση ενάντια στους Μουσουλμάνους. Καθώς διέμενε στο προγονικό φέουδο της Επισκοπής στη Κύπρο, πειρατές τον συνέλαβαν με την οικογένειά του.
Το 1304 απεβίωσε και τάφηκε στη Νικοζία/Λευκωσία σε έναν πενιχρό τάφο σύμφωνα με τους όρκους του. Πρέπει να ήταν σε μεγάλη υπόληψη στο νησί, διότι μετά από αυτόν επήλθε αναστάτωση, όπως περιγράφει ο χρονογράφος Αμάντι.
Es gibt kein Bier auf Hawaii

Es gibt kein Bier auf Hawaii (γερμ. «δεν πίνουν μπύρα στη Χαβάη») είναι δημοφιλές τραγούδι σε στίχους και εκτέλεση του Πάουλ Κουν από το 1963. Πρωτοκυκλοφόρησε στον δίσκο «Το χρώμα της αγάπης». Το τραγούδι έφτασε το νούμερο 5 στα γερμανικά Charts. Η EMI-Columbia κυκλοφόρησε το τραγούδι ως Single.
Φωτοβολταϊκό φαινόμενο

Το Φωτοβολταϊκό φαινόμενο περιγράφεται ως η πόλωση των ηλεκτρικών φορτίων που συμβαίνει σε συγκεκριμένα υλικά όταν αυτά εκτεθούν σε φωτεινή ακτινοβολία. Κάτι τέτοιο παρατηρείται στα φυσικά στοιχεία που ανήκουν στην ομάδα των ημιαγωγών καθώς και στις τεχνητές ημιαγωγικές διατάξεις. Η πόλωση των ηλεκτρικών φορτίων μεταφράζεται ως δημιουργία διαφοράς δυναμικού μεταξύ των δημιουργούμενων πόλων, δηλαδή έχουμε μια υποτυπώδη ηλεκτρική γεννήτρια.

Παραστατική περιγραφή του φαινομένου

Θα μπορούσαμε να παρομοιάσουμε την φωτοβολταϊκή ηλεκτρική γεννήτρια σαν μια ανεπίστροφη βαλβίδα ηλεκτρονίων, δια της οποίας τα ηλεκτρόνια μπορούν να διέρχονται μόνο προς την μια κατεύθυνση. Όταν λοιπόν συμβεί κάποιο φωτόνιο να προσκρούσει πάνω σε ηλεκτρόνιο του υλικού, τότε θα του μεταδώσει μέρος της ενέργειάς του, αναγκάζοντάς το να «εκσφενδονιστεί» από την θέση ηρεμίας του. Εάν τώρα, η κατεύθυνση που θα λάβει το «εκσφενδονισμένο» ηλεκτρόνιο συμπέσει με την φορά της βαλβίδας ηλεκτρονίων τότε αυτό θα μετατοπισθεί σε σχέση με την αρχική του θέση και θα παγιδευτεί εκεί αφού η βαλβίδα αποτρέπει την επαναφορά του στην αρχική θέση. Κατόπιν τούτου, διαπιστώνουμε ότι, σε μία «πλευρά» του υλικού (πλευρά παγίδευσης) θα έχουμε περίσσεια ενός ηλεκτρονίου ενώ στην άλλη πλευρά (πλευρά εκσφενδονισμού) θα έχουμε έλλειμμα ενός ηλεκτρονίου, που συνεπάγεται διαφορά ηλεκτρικού δυναμικού.
Σημαία της Νήσου του Μαν

Η σημαία της Νήσου του Μαν αποτελείται από το κελτικό σύμβολο (για τον ήλιο) με τα τρία ανθρώπινα πόδια, σε κόκκινο φόντο. Τα τρία πόδια ενώνονται στο μηρό και δένονται στο γόνατο. Για να δείχνουν οι φτέρνες και στις δύο πλευρές της σημαίας, χρησιμοποιείται ένα έμβλημα με δύο πλευρές. Το κελτικό σύμβολο χρησιμοποιήθηκε και από τους κατοίκους των Μυκηνών και της Λυκίας στην αρχαιότητα.
Η σημαία αυτή βασίζεται στο εθνόσημο του τελευταίου αναγνωρισμένου βασιλέα της περιοχής, του Μάγκνους Γ΄. Οι απόγονοι του Μάγκνους βρίσκονται στη σημερινή Νορβηγία. Η σημαία αυτή είναι παρόμοια με τη σημαία της Σικελίας.
Η σημαία για τους πολίτες είναι κόκκινη με τη σημαία του Ηνωμένου Βασιλείου επάνω αριστερά.
Griphus ut has angit, sic hostes Ianua frangit

Το Griphus ut has angit, sic hostes Ianua frangit (στα λατινικά, απόδοση στα ελληνικά: «Όπως ο γρύπας με τα νύχια του, έτσι η Γένοβα προκαλεί τον αφανισμό των εχθρών της») ήταν μία από τις παλαιότερες ρήσεις της Δημοκρατίας της Γένοβας. Η μεταγραφή της, συχνά, συνοδευόταν με την αναπαράσταση ενός γρύπα (μυθολογικό πλάσμα το οποίο συμβόλιζε την πόλη της Γένοβας κατά την πλέον λαμπρή περίοδο της ιστορίας της) να αρπάζει έναν αετό (ή, κατ'άλλους, έναν κόκκορα) και μία αλεπού.

Σύμφωνα με την πλέον αποδεκτή ερμηνεία, ο αετός συμβόλιζε την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ενώ η αλεπού την πόλη της Πίζας (η οποία είχε ηττηθεί από την Γένοβα κατά την μάχη της Μελόρια), ενώ η πρώτη χρήση της υπολογίζεται στον 12ο αιώνα-13ο αιώνα (σύμφωνα με ορισμένους, το 1193).
Die Lösung

Το «Die Lösung» (Η Λύση) είναι ένα γνωστό γερμανικό ποίημα του Μπέρτολτ Μπρεχτ για την εξέγερση του 1953 στην Ανατολική Γερμανία. Γραμμένο στα μέσα του 1953, είναι επικριτικό προς την κυβέρνηση και δεν δημοσιεύθηκε τότε. Εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1959, στην δυτική γερμανική εφημερίδα Die Welt.
Σιδηροδρομικός Σταθμός Κερπινής

Ιστορία

Ονομάστηκε από το παρακείμενο χωριό της Κερπινής, στα βορειοδυτικά αυτού, το οποίο εξυπηρετούσε. Ο σταθμός άνοιξε το 1896, ως σταθμός του Σιδηρόδρομου που συνδέει το Διακοπτό με τα Καλάβρυτα. Σήμερα ο σταθμός δεν λειτουργεί.
Βαγγέλης Καούνος

Καριέρα

Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τους Φιλέλληνες Πέτα σε ηλικία 14 ετών και τη σεζόν 1995/96 αναδείχτηκε πρώτος σκόρερ του ομίλου στην Δ' Εθνική. Επόμενος σταθμός της καριέρας του ήταν η Αναγέννηση Άρτας και η Γ' Εθνική όπου σε δύο χρόνια παρουσίας πέτυχε 9 γκολ σε 47 αγώνες. Ακολούθησε η Φ.Σ Κοζάνη με την οποία πέτυχε σε 56 συμμετοχές 21 τέρματα. Οι καλές παρουσίες του εκείνη τη σεζόν στο θεσμό του Κυπέλλου εναντίον της ΑΕΚ και του ΠΑΟ είχαν ως αποτέλεσμα τη μεταγραφή του τον Δεκέμβριο του 2000 στην Σκόντα Ξάνθη έναντι 80 εκ δραχμών και δύο δανεικών.
Κατά τη διάρκεια της θητείας του στους Θρακιώτες βρήκε δίκτυα μόλις 4 φορές σε 32 συμμετοχές ενώ επόμενος σταθμός της καριέρας του ήταν η Καλλιθέα όπου τη σεζόν 2002/03 είχε 19 συμμετοχές δίχως να καταφέρει να βρει το δρόμο προς τα δίκτυα. Ακολούθησε μια χρονιά στην Β' Εθνική και τον Εθνικό Αστέρα όπου είχε 24 συμμετοχές και 5 γκολ και στην συνέχεια ένα διετές πέρασμα από τον ΠΑΣ Γιάννινα με τη φανέλα του οποίου σκόραρε 28 φορές σε 49 ματς της Γ' Εθνικής. Το καλοκαίρι του 2006 συμφώνησε με την Καλαμάτα όπου σε 2,5 χρόνια παρουσίας είχε 35 γκολ σε 73 αγώνες.
Οι καλές του εμφανίσεις με την ομάδα της Μεσσηνίας στην Β' Εθνική προσέλκυσαν το ενδιαφέρον του Αστέρα Τρίπολης,ο οποίος και τον ενέταξε στο δυναμικό του κατά τη χειμερινή μεταγραφική περίοδο της σεζόν 2008/09.Αν και ήρθε στα μισά της περιόδου στην ομάδα πρόλαβε να σκοράρει 6 φορές σε 14 παιχνίδια κάνοντας αισθητή την παρουσία του.Η επόμενη χρονιά του δεν ήταν το ίδιο παραγωγική αφού σε 14 συμμετοχές σκόραρε μόλις 1 φορά με αποτέλεσμα το καλοκαίρι να μείνει ελεύθερος. Τη σεζόν 2010/11 ο Καούνος αγωνίστηκε  στον Παναιτωλικό  που αναδείχτηκε πρωταθλητής Football League 2010/11.
Τον Ιανουάριο του 2012 μετακόμισε στην ομάδα της ΑΕΛ όπου σημείωσε 16 συμμετοχές πετυχαίνοντας 5 γκολ.
Καλλιτεχνική Ένωσις

Ίδρυση και δραστηριότητα

Η «Καλλιτεχνική Ένωσις» ιδρύθηκε στα τέλη του 1895 με πρωτοβουλία του ζωγράφου Νικηφόρου Λύτρα με σκοπό τον συνδικαλισμό των επαγγελματιών καλλιτεχνών που ζούσαν στην Αθήνα και την κοινή συλλογική δράση. Το διοικητικό της συμβούλιο αποτελούνταν από τους Νικηφόρο Λύτρα (πρόεδρος), Γ. Κατσελίδη (αντιπρόεδρος), Κ. Μάνο (γραμματέας) και τους καλλιτέχνες Θέμο Άννινο, Γεώργιο Βρούτο, Εμμανουήλ Λαμπάκη και Γεώργιο Ροϊλό ως συμβούλους. Τον Ιανουάριο του 1896, ο πρίγκιπας Νικόλαος ανακηρύχθηκε τακτικός πρόεδρος και ο Νικηφόρος Λύτρας κατέλαβε τη θέση του αντιπροέδρου.
Η «Καλλιτεχνική Ένωσις» είχε ανταγωνιστικό χαρακτήρα έναντι του νεοσύστατου «Συλλόγου των Φιλοτέχνων» (1894), που στη συνέχεια μετεξελίχθηκε στην «Εταιρεία των Φιλοτέχνων». Μία από τις άμεσες προτεραιότητες που έθεσε η «Καλλιτεχνική Ένωσις» ήταν η θεσμοθέτηση μια καλλιτεχνικής έκθεσης σε ετήσια βάση. Η πρώτη όμως «Καλλιτεχνική Έκθεσις Αθηνών», οργανωμένη από ομάδα φιλότεχνων, θα πρέπει να λειτούργησε καταλυτικά για την πορεία της «Καλλιτεχνικής Ενώσεως», η οποία έπαψε να δραστηριοποιείται, ενώ μια προσπάθεια ανασύστασής θα γίνει λίγα χρόνια αργότερα (1900-1902) με την «Ένωσιν των Ελλήνων Καλλιτεχνών».
Η «Καλλιτεχνική Ένωσις» εντάσσεται σε μια σειρά πρωτοβουλιών οργάνωσης των Ελλήνων καλλιτεχνών στα τέλη του 19ου αιώνα και τις πρώτες δεκαετίες του 20ού, οι οποίες θα κορυφωθούν με την ίδρυση του Επιμελητήριου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (Ε.Ε.Τ.Ε.).
Δημήτριος Ταλαγάνης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Τρίπολη το 1945 και έζησε στην Αρκαδία τα παιδικά του χρόνια· μετά μετακόμισε στην Αθήνα, όπου έζησε μέχρι το 1964, οπότε και έφυγε στο εξωτερικό. Σπούδασε με υποτροφία στο Αρχιτεκτονικό Ινστιτούτο της Μόσχας και το 1971 πήρε δίπλωμα και μάστερ αρχιτεκτονικής. Επίσης έλαβε το πρώτο βραβείο για το σχεδιασμό του Νέου Μουσείου Λένιν. Η μελέτη αυτή εκτέθηκε για ένα χρόνο στην έκθεση των επιτευγμάτων της Σοβιετικής Τεχνολογίας και Επιστήμης, στην οποία κέρδισε το χρυσό μετάλλιο. Το 1970 επίσης διακρίθηκε στην παγκόσμια έκθεση OSAKA EXPO 1970 για το σχεδιασμό μιας πόλης 40.000 κατοίκων. Το 1971 πραγματοποίησε μια μελέτη εκμετάλλευσης του Φαληρικού όρμου, όπου πρότεινε την κατασκευή του Νέου Αθηναϊκού Θεάτρου.
Το 1971 άρχισε επίσης να ζωγραφίζει. Η πρώτη του έκθεση ζωγραφικής ήταν στο στο salon d'automne του Grand Palais des Champs Élysées στο Παρίσι το 1973. Η δουλειά αυτή ήταν εμπνευσμένη από τον Γιώργο Σεφέρη. Συνεργάστηκε με τον Γάλλο συγγραφέα και σκηνοθέτη Ζακ Λακαριέρ για να ανεβάσουν το έργο Ρωμιοσύνη του Γιάννη Ρίτσου. Επίσης πραγματοποιήθηκε έκθεση με έργα του το 1974 στο Foyer Royal de l' Odéon. Τον Αύγουστο του 1974 γύρισε στην Ελλάδα, όπου συνέχισε να εργάζεται ως αρχιτέκτονας. Επίσης, άρχισε να εκθέτει έργα του σε διάφορες εκθέσεις στην Ελλάδα. Το 1987 εκθέτει τα έργα του στο Μητροπολιτικό Μουσείο του Τόκιο.
Το 1998 διεκδίκησε την δημαρχία της Τρίπολης, όταν αναδείχθηκε αντιδήμαρχος πολιτισμού.