google/wiki40b huggingface dataset:
Πεντόβολα

Τα πεντόβολα, πεντάλιθα / πεντέλιθα (αρχαία ελληνική), πεντεγούλια, αλεκατρίδες (Δυτική Κρήτη), αλεκαφίδες, πετράδια είναι ένα ομαδικό παιχνίδι, με τις ρίζες του στην αρχαιότητα. Παίζεται σε επίπεδη επιφάνεια  από δύο ή περισσότερους παίκτες που ο καθένας χρησιμοποιεί πέντε βώλους, πετραδάκια ή βοτσαλάκια.

Πώς παίζεται

Οι παίκτες κάθονται αντικριστά, τοποθετούν από τέσσερις βώλους μπροστά τους και κρατούν τον πέμπτο στη χούφτα τους. Ρίχνουν κλήρο ποιος θα ξεκινήσει πρώτος και αυτός που έχει σειρά πετά ψηλά τον βώλο που έχει στο χέρι του. Με το ίδιο χέρι πρέπει να πιάσει έναν από τους βώλους που βρίσκονται στο πάτωμα και μαζί εκείνον που πέφτει. Στη συνέχεια αφήνει στην άκρη τον έναν από τους δύο βώλους, κρατά τον άλλον στη χούφτα του και τον πετά πάλι ψηλά προσπαθώντας να τον πιάσει μαζί με τον επόμενο από τους βώλους που βρίσκονται στο πάτωμα. Αν τα καταφέρει με όλους τους βώλους, ξεκινά και ο άλλος παίκτης κάνοντας το ίδιο. Όποιος πιάσει τους περισσότερους βώλους είναι ο νικητής. Όταν κάποιος κερδίσει ή έρθουν σε ισοπαλία, περνούν στον επόμενο γύρο με πιο δύσκολους κανόνες.
Στον δεύτερο γύρο οι παίκτες προσπαθούν να πιάσουν κάθε φορά δύο βώλους από τους τέσσερις που βρίσκονται στο πάτωμα μαζί με αυτόν που πετούν ψηλά. Στον τρίτο γύρο προσπαθούν να πιάσουν τρεις μαζί από κάτω και έπειτα αυτόν που περισσεύει, ενώ στον τέταρτο γύρο πρέπει να πιάσουν όλους τους βώλους μαζί.

Προϋποθέσεις & ψυχολογικό όφελος

Βασίζεται στην ταχύτητα, γρήγορα αντανακλαστικά, και τη δεξιοτεχνία. Όταν συμμετάσχουν περισσότεροι από δύο παίκτες δηλαδή δημιουργούνται ομάδες, οι παίκτες βάσει της συγκέντρωσης και της σωστής συνεργασίας, ξεπερνούν τον επικείμενο βαθμό δυσκολίας και έτσι προχωρούν στον επόμενο γύρο. Χάρη στην ομαδικότητα κοινωνικοποιούνται και αισθάνονται μέρος του συνόλου.

Ιστορία & λαογραφική αξία

Το παιχνίδι έχει τις ρίζες του στην αρχαιότητα. Στα νεότερα χρόνια παιζόταν στις παλιές γειτονιές (συναντάται ακόμη στο Αμύνταιο της Φλώρινας). Τα παλιά παιχνίδια τα επονομαζόμενα της αυλής ή της γειτονιάς αποτελούν πολιτισμική κληρονομιά και ζωντανό κομμάτι της λαογραφικής παράδοσης. Σκιαγραφούν ιστορικά τον πολιτισμικό δείκτη και τις κοινωνικές συνήθειες, ενώ έχουν συναισθηματική αξία για όσους τα αναπολούν.
Αδαλβέρτος της Πρωσίας (1811-1873)

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γουλιέλμου πρίγκιπα της Πρωσίας και της Μαρίας-Άννας, κόρης του Φρειδερίκου Ε΄ λαντγράβου της Έσσης-Χόμμπουρκ.
Το 1873 απεβίωσε στο Κάρλσμπατ σε ηλικία 62 ετών.
Παναθηναϊκός αμφορέας (Βρετανικό Μουσείο αρ. 133)

Περιγραφή

Η μπροστινή όψη εικονίζει την θεά Αθηνά ανάμεσα σε δύο κίονες με αλέκτορες. Ο χιτώνας είναι διακοσμημένος με σταυρούς, στην Ασπίδα είναι ζωγραφισμένο ένας γενειοφόρος όφις με ανοιχτό το στόμα.
Η πίσω όψη εικονίζει δύο γυμνούς έφηβους ιππείς με μακρυά κόμη που καλπάζουν προς τα δεξιά. Ο δεύτερος από δεξιά φοράει κορδέλα στα μαλλιά. Ο μπροστινός κρατάει το καμουτσίκι του υψωμένο.

Ερμηνεία

Ο αμφορέας είναι έπαθλο των Παναθηναίων, όπως υποδεικνύει η επιγραφή «Των Αθήνεθεν Άθλον», δηλαδή της κρατικής σφραγίδας που εξασφάλιζε το γνήσιο του αγγείου, σε αντίθεση με τα αντίγραφα που ήταν πολύ δημοφιλή, χωρίς όμως την επιγραφή αυτή.

Ιστορική τοποθέτηση

Ο αμφορέας χρονολογείται περίπου στο 515-500 π.Χ. Η τέχνη των ίππων ομοιάζει με την τέχνη του Εξηκία, ενώ η γραμμική διακόσμηση του χιτώνα της Αθηνάς συναντάται στον ύστερο μελανόμορφο ρυθμό.
Ρεζί Μπρουάρ

Βιογραφία

Αγωνίστηκε στις ομάδες του Υλίς, του Μασσί, του Μορανζί (Εσσόν) και της Ροντέζ προτού υπογράψει επαγγελματικό συμβόλαιο με την Μονπελιέ ΣΚ. 
Αγωνίστηκε στη συνέχεια στις ΦΚ Μπουρζ, Νιόρ, Ρεντ Σταρ, ΣΜ Καέν και Νιμ Ολιμπίκ προτού ολοκληρώσει την καριέρα του στην ΑΣ Κάννες. 
Στη συνέχεια παρέμεινε στον χώρο του ποδοσφαίρου, αυτή την φορά από την θέση του προπονητή. Διετέλεσε προπονητής της Ροντέζ, την οποία βοήθησε να ανέβει από το CFA2 στο CFA, και στη συνέχεια της Νιμ Ολιμπίκ (Νασιονάλ).
Στις 30 Μαΐου 2008, ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της ΟΣ Κεβιγί την οποία βοήθησε να ανέβει από την CFA στη Νασιονάλ το 2011.
Αυτός και η ομάδα του προκάλεσαν δύο φορές την μεγάλη έκπληξη για τον θεσμό του Κυπέλλου Γαλλίας, φτάνοντας ως τα ημιτελικά το 2010 έχοντας ξεκινήσει από τα προκριματικά, από τον τέταρτο γύρο, κιόλας, και φτάνοντας ως τον τελικό το 2012 εισερχόμενοι από τον πέμπτο γύρο. Με το πέρας της σεζόν, αποχώρησε από την ομάδα ενώ του απέμεναν άλλα δύο χρόνια συμβολαίου μαζί της.
Στις 7 Ιουνίου 2012, ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της Κλερμόν Φουτ η οποία αγωνιζόταν στη Λιγκ 2.
Γεώργιος Σπ. Ασημακόπουλος

Σταδιοδρομία

Ο Γιώργος Ασημακόπουλος γεννήθηκε το 1936 στο Καστέλλι Καλαβρύτων Αχαΐας. Ο πατέρας του Σπύρος Ασημακόπουλος ήταν ο τοπικός κομματάρχης του Γεωργίου Παπανδρέου. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και έγινε ένας από τους πιο γνωστούς και επιτυχημένους ποινικολόγους της Αθήνας. Έλαβε μέρος στους ανένδοτους αγώνες του Γεωργίου Παπανδρέου. Συνελήφθη και φυλακίστηκε στη διάρκεια της χούντας ως μέλος του ΠΑΚ.
Διετέλεσε μέλος του Προεδρείου της Ένωσης Δημοκρατικών Δικηγόρων Ελλάδος από την κατάρρευση της Χούντας μέχρi το 1976, καθώς και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών (ΔΣΑ) από το 1976 μέχρι τον Οκτώβριο του 1981, επί προεδρίας Ευάγγελου Γιαννόπουλου.
Με την ίδρυση του ΠΑΣΟΚ εντάχθηκε από τους πρώτους στο Κίνημα και στη συνέχεια διετέλεσε γραμματέας της Κλαδικής Δικηγόρων, μέλος του Κλαδικού Γραφείου Επιστημόνων, μέλος του Κέντρου Μελετών και Διαφώτισης (ΚΕΜΕΔΙΑ), γραμματέας της Επιτροπής Σύνταξης και Διάδοσης του Προγράμματος του Κινήματος καθώς και αναπληρωτής γραμματέας του Τομέα Νομικής Κάλυψης.
Διετέλεσε γενικός γραμματέας του υπουργείου Δικαιοσύνης από το 1981 ως το 1989 (ο μακροβιότερος στην ιστορία του υπουργείου). Στις εκλογές του Ιουνίου του 1989 εξελέγη βουλευτής Eπικρατείας με το ΠΑΣΟΚ.
Πέθανε από καρκίνο το 2013, σε ηλικία 77 ετών.
205 Μάρθα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Μάρθας εκτιμάται σε 81 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι C (ανθρακούχος). Το άλβεδό της είναι 0,054. Η Μάρθα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 9 ώρες και 38 λεπτά. 
Προσπάθειες για τον καθορισμό της περιόδου περιστροφής για αυτόν τον αστεροειδή έχουν παραγάγει αρκετά διαφορετικά αποτελέσματα, σε μεγάλο βαθμό επειδή η πραγματική περίοδος είναι κοντά στο ήμισυ μιας γήινης ημέρας. Μια μελέτη που έλαβε χώρα το 2013 έδωσε περίοδο συνοδικής περιστροφής 14.905 ± 0.001 ω.
Γουλιέλμος Ζ΄ της Έσσης-Κάσσελ

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γουλιέλμου ΣΤ΄ λάντγκραβου της Έσσης-Κάσσελ και της Χέντβιχ-Σοφίας, κόρης του Γεωργίου-Γουλιέλμου εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου.
Ο πατέρας του απεβίωσε το 1663 και τον διαδέχθηκε σε ηλικία 12 ετών.
Αρραβωνιάστηκε την εξαδέλφη του Μαρία-Αμαλία των Κέττλερ, κόρης του Ιακώβου δούκα της Κουρλάνδης & Σεμιγκάλλια. Μετά τον αρραβώνα ξεκίνησε τη Μεγάλη Περιοδεία σε Ολλανδία, Αγγλία, Γαλλία. Στο Παρίσι ασθένησε από πυρετό και οι γιατροί προσπάθησαν να τον θεραπεύσουν με καθαρτικά, εμετικά, κλύσματα και αιμοληψίες που τον σκότωσαν.
Τάφηκε στο ναό Μάρτινσκιρχε του Κάσσελ. Η αρραβωνιαστικιά του τελικά παντρεύτηκε τον επόμενο αδελφό του Κάρολο, που τον διαδέχθηκε.
Ιωάννης Ξανθάκης

Βιογραφία

Σπούδασε Μαθηματικά και Φυσική στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και αναγορεύτηκε διδάκτωρ σε ηλικία 25 ετών. Μετεκπαιδεύτηκε στο Αστεροσκοπείο του Στρασβούργου. Υπηρέτησε ως καθηγητής των Ανωτέρων Μαθηματικών στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και εν συνεχεία, το 1940 καθηγητής Αστρονομίας στη Φυσικομαθηματική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Δίδαξε στην τελευταία επί 16 χρόνια. Το 1955 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και το 1966 εξελέγη μέλος στο πρώτο Δ.Σ. της Εταιρείας Λακωνικών Σπουδών.  Ήταν ο πρώτος επόπτης του γραφείου Ερευνών και Υπολογισμών της Ακαδημίας, στην οποία χρημάτισε πρόεδρος το 1964.  Διετέλεσε πρόεδρος της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρείας (1965-68) και της Εθνικής Αστρονομικής Επιτροπής.
Ο Ξανθάκης ανέλαβε υπουργός Γεωργίας για πρώτη φορά στην υπηρεσιακή κυβέρνηση του Στυλιανού Μαυρομιχάλη. Υπηρέτησε από τις 29 Σεπτεμβρίου 1963 ως τις 8 Νοεμβρίου 1963. Στην υπηρεσιακή κυβέρνηση του Παρασκευόπουλου χρημάτισε ξανά υπουργός Γεωργίας, από τις 30 Δεκεμβρίου 1963 ως τις 18 Φεβρουαρίου 1964.
Πέθανε στις 9 Ιουλίου 1994 σε ηλικία 90 ετών.
Βραβεία Σωματείου Αμερικανών Ηθοποιών του 2014

Η 21η απονομή των Screen Actors Guild Awards θα τιμήσει τις καλύτερες ερμηνείες του 2014 στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση. Η απονομή θα πραγματοποιηθεί στις 25 Ιανουαρίου 2015 και θα μεταδοθεί ζωντανά από τους αμερικανικούς τηλεοπτικούς σταθμούς TNT και TBS.
Οι υποψηφιότητες ανακοινώθηκαν στις 10 Δεκεμβρίου 2014.
Χαραυγή Αχαΐας

Ιστορία

Το χωριό, όπως και τα γειτονικά, ιδρύθηκε σαν μικρός οικισμός βοσκών από την περιοχή των Καλαβρύτων για να ξεχειμωνιάζουν τον χειμώνα στα πεδινά με τα πρόβατα τους. Η περιοχή στους πρόποδες του όρους Σκόλλις ήταν τόπος ξεχειμωνιάσματος ποιμένων, κυρίως από τα χωριά της Βλασίας.
Το 1835 αποτέλεσε δημοτικό διαμέρισμα του δήμου Τριταίας και από το 1861 του δήμου Ωλενίας και έπειτα του Δήμου Δύμης. Ανεξάρτητη κοινότητα το 1961 και από το 1971 έδρα της κοινότητας Χαραυγής μαζί με τους οικισμούς Τζάιλο, Μπολιώτη και Νεοχώρι.

Λαογραφία

Σύμφωνα με μια λαϊκή παράδοση, στον σημερινό οικισμό του Βασιλικού στο Καλέντζι κατοικούσε ένας βασιλιάς και η βασιλοπούλα του πνίγηκε σε κοντινή πηγή. Ο βασιλιάς, τότε, διέταξε και βούλωσαν την πηγή με μαλλιά και το νερό βγήκε στο Χατζούρι, στη θέση "Άβυσσος".

Πρόσφατα γεγονότα

Το 2008 με τον σεισμό της Ανδραβίδας, που βρίσκεται σε κοντινή απόσταση, η Χαραυγή και τα γύρω χωριά επλήγησαν από κατολισθήσεις βράχων από το όρος Σκόλλις. Με εντολή του περιφερειάρχη εκκενώθηκαν προσωρινά η Χαραυγή, το Σαντομέρι και οι Πόρτες.

Αθλητισμός

Στα όρια του χωριού υπάρχουν δύο αναρριχητικά πεδία, από τα σημαντικότερα της Πελοποννήσου. Το ένα πεδίο έχει 80 μέτρα ύψος σε σκληρό βράχο και το δεύτερο είναι σε σπηλιά με 45 περίπου μοίρες αρνητική κλίση που αποκαλείται και «ναός της αναρρίχησης» στην Ελλάδα.

Αξιοθέατα

Κοντά στο Χατζούρι βρίσκονται ερείπια του Φράγκικου κάστρου του Σαντομερίου ή Κάστρου των Παλαιολόγων, του οποίου διασώζονται λίγα ερείπια και δεν είναι επισκέψιμο. Διασώζεται ο τάφος της Θεοδώρας Τόκκου, που ήταν η πρώτη σύζυγος του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου. Στα όρια της Χαραυγής με το χωριό Πόρτες έχει βρεθεί και ανασκάπτεται αρχαία πόλη.
Παραλία Ποροβίτσης Αχαΐας

Γενικά στοιχεία

Πρόκειται για σχετικά καινούριο οικισμό καθότι αναγνωρίστηκε ως τέτοιος στις 07/04/1951. Δημιουργήθηκε από κατοίκους της ορεινής Ποροβίτσας, που κατέβαιναν στα παραλιακά εδάφη, και όταν απέκτησε τη μορφή μόνιμης εγκατάστασης απογράφηκε αυτοτελώς για πρώτη φορά το 1951. Με το ΦΕΚ 96Α της 13/06/1967 ο οικισμός αποτέλεσε την έδρα της τότε Κοινότητας Ποροβίτσας, όπου και μεταφέρθηκε από τον οικισμό της ορεινής Ποροβίτσας.
Γιάκομπ Ινγκεμπρίγκτσεν

Αθλητική καριέρα

Στα 17 του χρόνια, ο Ινγκεμπρίγκτσεν έχει κατακτήσει δύο Ευρωπαϊκούς τίτλους. Συγκεκριμένα, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 στο Βερολίνο κατάφερε να κερδίσει στα 1500 μέτρα με επίδοση 3:38.10. Στα 5000 μέτρα, με επίδοση 13:17.06 κατάφερε να επαναλάβει την νίκη του και να κερδίσει το χρυσό μετάλλιο. 
Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Κ-20 2018 στην Τάμπερε ο 17ος Νορβηγός κέρδισε αργυρό στα 1500 μέτρα και χάλκινο στα 5000 μέτρα.
Φλώρος Γρίβας

Βιογραφικά στοιχεία

Ήταν γιος του Δράκου Γρίβα, γόνου της οικογένειας Γρίβα. Αδέρφια του ήταν οι Θεόδωρος και Γαρδικιώτης Γρίβας. Συμμετείχε στην επανάσταση του 1821 και μετά την απελευθέρωση διετέλεσε δήμαρχος Βόνιτσας. Στις εκλογές του 1843 εξελέγη βουλευτής Βόνιτσας.
Απεβίωσε στις 10 Ιανουαρίου 1844 εν ενεργεία βουλευτής.
Νίκος Μιχόπουλος

Σε συλλογικό επίπεδο

Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο το 1989 (και σε επαγγελματικό επίπεδο από το 1991) στον Απόλλωνα Λάρισας και τον Δεκέμβριο του 1992 εντάχθηκε στο δυναμικό του ΠΑΟΚ όπου και παρέμεινε μέχρι το 2000, έχοντας συνολικά 185 συμμετοχές στο πρωτάθλημα με την ομάδα του "Δικεφάλου του Βορρά".
Το 2000 μεταπήδησε στην αγγλική Μπέρνλεϊ για να ακολουθήσει το 2002 η Κρίσταλ Πάλας και την επόμενη περίοδο η Ομόνοια Λευκωσίας, με τη φανέλα της οποίας το 2004, σε ηλικία 34 ετών, αποσύρθηκε από την ενεργό δράση.

Με την εθνική Ελλάδας

Το ντεμπούτο του με την Ελλάδα πραγματοποιήθηκε στις 25 Ιανουαρίου 1995, στη νικηφόρα με 3-2 εκτός έδρας φιλική αναμέτρηση εναντίον της Κύπρου, υπό τις οδηγίες του Κώστα Πολυχρονίου. Με τη γαλανόλευκη φανέλα αγωνίστηκε από το 1995 μέχρι και το 2002, καταγράφοντας 15 συνολικά παρουσίες.
Μπόμπι Ροντινέλι

Βιογραφία

Ο Ροντινέλι γεννήθηκε στις 27 Ιουλίου 1955 στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης.
Σε ηλικία έντεκα ετών ξεκίνησε να παίζει τύμπανα και δύο χρόνια αργότερα εντάχθηκε στο πρώτο του συγκρότημα, τους Wanders. Κατά την εφηβεία του, σχημάτισε τους Tusk μαζί με τον αδερφό του Τεντ, ενώ αργότερα συμμετείχε στο συγκρότημα Samantha, όταν ο Ρίτσι Μπλάκμορ του πρότεινε να αντικαταστήσει τον Κόζι Πάουελ στους Rainbow.
Με τους Rainbow ο Ροντινέλι ηχογράφησε τους δίσκους "Difficult to Cure" και "Straight Between the Eyes", το 1981 και 1982. Μετά την αποχώρηση του από τους Rainbow, σχημάτισε τους Rondinelli με τον αδερφό του Τεντ και τον μετέπειτα τραγουδιστή των Black Sabbath Ρέι Γκίλεν, κυκλοφορώντας το δίσκο "War Dance", το 1985. Το 1989, έπαιξε τύμπανα για το δίσκο "Force Majeure" της Ντόρο Πες, ενώ το 1993 συμμετείχε στο "Terrified" των Quiet Riot.
Το 1993, εντάχθηκε στο ιστορικό συγκρότημα των Black Sabbath με τους οποίους κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 1994 το δίσκο "Cross Purposes" (# 41 στη Μεγάλη Βρετανία) και το ζωντανά ηχογραφημένο "Cross Purposes Live", ηχογραφημένο στις 13 Απριλίου 1994 στο "Hammersmith Odeon" του Λονδίνου. To 1995, συμμετείχε στο πρώτο, ομώνυμο άλμπουμ των Sun Red Sun, ενώ τρία χρόνια αργότερα, έπαιξε στο Heaven Forbid των Blue Öyster Cult. Επίσης, συμμετείχε στους δίσκους "Just ad Nauseam" και "Confessions of a Spooky Kid" των Dali Gaggers.
Το 1999, ηχογράφησε τα "Lost Tracks" και "Sunset" με τους Sun Red Sun και το 2001 έπαιξε στο "Curse of the Hidden Mirror" των Blue Öyster Cult και το ζωντανά ηχογραφημένο "A Long Day's Night". Το 2003 εντάχθηκε στους Lizards, με τους οποίους κυκλοφόρησε τα άλμπουμ "Rule", "Cold Blooded Kings", "Against Αll Οdds" και "Archeology".
Έχει γράψει το βιβλίο "The Encyclopedia of Double Bass Drumming" παραθέτοντας ένα ιστορικό και ασκήσεις πάνω στη χρήση των διπλών μπάσων τυμπάνων.
Ύμνος των Αζορών

Ο Hino dos Açores (Ύμνος των Αζορών) είναι ο επίσημος ύμνος των Αζορών στην Πορτογαλία. Καθιερώθηκε το 1979. Οι στίχοι είναι της Νατάλια Κορέια (Natália Correia) και η μουσική του Τεόφιλο Φραζάο (Teófilo Frazão).
Δεύτερη μάχη του Ελ Αλαμέιν

Σχέδιο μάχης

Μετά την πρώτη μάχη του Ελ Αλαμέιν, η προέλαση των δυνάμεων του Άξονα ανακόπηκε και δημιουργήθηκε στασιμότητα στο μέτωπο. Αμέσως μετά ο Άγγλος στρατηγός Μπέρναρντ Μοντγκόμερυ ανέλαβε τη διοίκηση των συμμαχικών δυνάμεων και οργάνωσε την αντεπίθεση που θα οδηγήσει στην οριστική υποχώρηση του εχθρού. Το σχέδιο των Συμμάχων απέβλεπε στην εξαπάτηση του εχθρού σχετικά με τις πραγματικές προθέσεις τους και στη συντριβή του αντιπάλου με επιθετικές ενέργειες στην τοποθεσία Ελ Αλαμέιν. Την επιχείρηση ανέλαβε η 8η βρετανική Στρατιά, υπό τον ίδιο τον Μοντγκόμερι, αποτελούμενη από το 30ό Σώμα Στρατού στον βόρειο τομέα και το 13ο Σώμα Στρατού στον νότιο τομέα.
Το σχέδιο των επιχειρήσεων των Γερμανών προέβλεπε άμυνα στην κατεχόμενη τοποθεσία Ελ Αλαμέιν, με ιδιαίτερη βαρύτητα στον βόρειο τομέα. Οι δυνάμεις του Άξονα διέθεταν στην περιοχή υπό τον στρατηγό Έρβιν Ρόμελ, το 21ο Σώμα Στρατού στον βόρειο τομέα και το 10ο στον νότιο τομέα.

Η επίθεση

Η συμμαχική επίθεση εκδηλώθηκε στις 22.00 το βράδυ της 23ης Οκτωβρίου 1942. Η αντίσταση των γερμανοϊταλικών στρατευμάτων ήταν ιδιαίτερα σθεναρή, αποτρέποντας τη δυνατότητα στους Συμμάχους να διασπάσουν την αμυντική τους γραμμή. 
Τη νύχτα της 2ης προς 3ης Νοεμβρίου δημιουργήθηκε ρήγμα στον βόρειο τομέα και στον νότιο στις 3 Νοεμβρίου. Από την επόμενη μέρα, άρχισε η καταδίωξη των υποχωρούντων δυνάμεων του Άξονα. Οι ιταλικές μεραρχίες, εγκαταλελειμμένες στην έρημο χωρίς εφόδια και τροφή, είτε διαλύθηκαν είτε παραδόθηκαν στους Συμμάχους. Τα γερμανικά στρατεύματα συνέχισαν να υποχωρούν, εγκαταλείποντας την Κυρηναϊκή και τελικά εγκαταστάθηκαν στη γραμμή Μπάρετ στην Τυνησία.

Η ελληνική συμμετοχή

Στις επιχειρήσεις συμμετείχε και τμήμα του ελληνικού εκστρατευτικού σώματος της Μέσης Ανατολής με την 1η Ταξιαρχία υπό τον συνταγματάρχη Παυσανία Κατσώτα, η οποία υπαγόταν στη βρετανική 50ή Μεραρχία. Από τις 19 ως τις 23 Οκτωβρίου συμμετείχε σε εικονικές επιθέσεις στον νότιο τομέα, εντεταγμένες στο σχέδιο παραπλάνησης του αντιπάλου. Επίσης, εκτέλεσε πολλές περιπολίες και νυχτερινές επιχειρήσεις προξενώντας σημαντικές απώλειες στον εχθρό.
Το διάστημα 23 Οκτωβρίου - 3 Νοεμβρίου εκτέλεσε πολλές επιδρομές εναντίον των εχθρικών γραμμών. Μετά την έναρξη της γερμανικής υποχώρησης, η 1η ελληνική Ταξιαρχία ανέλαβε την καταδίωξη του εχθρού στον τομέα της, προελαύνοντας σε βάθος 100 χιλιομέτρων.

Απολογισμός

Η μάχη του Ελ Αλαμέιν υπήρξε η πρώτη αποφασιστική νίκη των Συμμάχων και σημείωσε την αρχή της απομάκρυνσης των δυνάμεων του Άξονα από τη Βόρεια Αφρική. 
Οι απώλειες των Συμμάχων ανήλθαν σε 3.500 νεκρούς και 10.000 τραυματίες. Οι απώλειες των ελληνικών δυνάμεων ανήλθαν σε 6 αξιωματικούς και 83 οπλίτες νεκρούς και 26 αξιωματικούς και 202 οπλίτες τραυματίες. Επειδή η νίκη αυτή συνδέθηκε με το όνομα του Αγίου Μηνά, παραχωρήθηκε από τους Συμμάχους στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας ο τόπος όπου βρίσκονταν τα ερείπια αρχαίου Ναού του για επανοικοδόμηση του Ναού.
Ματσούκι Αιτωλοακαρνανίας

Γεωγραφία - Ιστορία

Το Ματσούκι βρίσκεται στις δυτικές όχθες της τεχνητής λίμνης Στράτου. Απέχει 15 χλμ. ΒΔ. από το Αγρίνιο και στα βορειοανατολικά του υπάρχει η σιδερένια γέφυρα Ματσουκίου που ενώνει τις δυτικές με ανατολικές όχθες της λίμνης (Σπολάϊτα). Το χωριό ιδρύθηκε από Πόντιους πρόσφυγες του Τσαγράκ Κερασούντας που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή το 1923 μετά  τη Μικρασιατική καταστροφή και την ανταλλαγή πληθυσμών. Την περίοδο της  κατοχής είχε δημιουργηθεί υποδειγματικός ποντιακός οικισμός με 50 σπίτια και 290 κατοίκους, ο οποίος κάηκε από τους Γερμανούς ως αντίποινα για την απόπειρα ανατίναξης της γέφυρας του Αχελώου και το θάνατο Ιταλών στρατιωτών, από δυνάμεις ανταρτών της περιοχής. Ο οικισμός ξαναφτιάχτηκε και το 1961 αριθμούσε 431 κατοίκους. Το 1971 μεγάλο μέρος του και των χωραφιών της περιοχής απαλλοτριώθηκε από τη ΔΕΗ, για την κατασκευή του υδροηλεκτρικού φράγματος Στράτου.

Διοικητικά

Το Ματσούκι αναφέρεται επίσημα το 1836 να  προσαρτάται στον τότε δήμο Στράτου και το 1841 να καταργείται. Το 1928 αναφέρεται ξανά να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Λεπενούς και το 1929 με το ΦΕΚ 395Α - 06/11/1929 να ορίζεται έδρα της νεοϊδρυθείσας κοινότητας Ματσουκίου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει στην τοπική κοινότητα Ματσουκίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Στράτου του δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 224 κατοίκους.
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1991

Το 32ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης διοργανώθηκε από τις 30 Σεπτεμβρίου 1991 έως τις 6 Οκτωβρίου 1991.

Βραβευμένες ταινίες μεγάλου μήκους

Ισημερία: 4 βραβεία (β’ ανδρικού ρόλου, φωτογραφίας, σκηνογραφίας και ενδυματολογίας)
Ο δραπέτης: 3 βραβεία (β’ ανδρικού ρόλου, φωτογραφίας και μουσικής)
Η άλλη όψη: 1 βραβείο (α’ γυναικείου ρόλου)
Κλειστή στροφή: 1 βραβείο (α’ ανδρικού ρόλου)
Τα κοράκια: 1 βραβείο (β’ γυναικείου ρόλου)
Φανουρόπιτα: 1 βραβείο (πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη)
Αυτό είναι χειρότερο

Αυτό είναι χειρότερο (Ισπανικά: Esto es peor) είναι ένα χαρακτικό του Ισπανού ζωγράφου και χαράκτη Φρανθίσκο Γκόγια (1746–1828). Φιλοτεχνήθηκε κατά την περίοδο 1812 - 1815, ωστόσο, δεν δημοσιεύθηκε μέχρι το 1863. Είναι το έργο Νο. 37 της σειράς χαρακτικών Οι Συμφορές του Πολέμου, την οποία ο Γκόγια δημιούργησε ως εικαστική διαμαρτυρία ενάντια στη βία της Εξέγερσης της 2ας Μαΐου του 1808 και του Πολέμου της Ιβηρικής Χερσονήσου (1808 - 1804) που ακολούθησε.
Η εικόνα του έργου βασίζεται σε μία σκηνή που έλαβε χώρα στο Chinchón τον Δεκέμβριο του 1808, την περίοδο που ο αδερφός του Γκόγια κατοικούσε εκεί ως ιερέας. Όταν Ισπανοί επαναστάτες σκότωσαν δύο Γάλλους στρατιώτες, οι Γάλλοι ανταπέδωσαν σφαγιάζοντας άντρες κατοικούσαν στην περιοχή. Ο Γκόγια παρουσιάζει το ακρωτηριασμένο σώμα ενός επαναστάτη ανασκολοπισμένο πάνω στα κλαδιά ενός δένδρου, να έχει διατρυπηθεί σε δύο σημεία - στον πρωκτό και την ωμοπλάτη. Το κεφάλι του θύματος έχει στραφεί προς τον θεατή, κατά τρόπο που παραπέμπει στον τίτλο ενός άλλου έργου της σειράς Οι Συμφορές του Πολέμου - Νο. 26: Δεν μπορείς να το δεις αυτό. Το χέρι του είναι κομμένο πάνω από τον ώμο. Στο φόντο, Γάλλοι στρατιώτες πανηγυρίζουν και χλευάζουν. Η εικόνα συμπεριλαμβάνει σεξουαλικά υπαινιγμούς, υπονοώντας πως το θύμα έχει υποστεί βιασμό.
Η απεικόνιση του σώματος του νεκρού άντρα βασίζεται εν μέρει σε ένα θραύσμα Ελληνιστικού αντρικού γυμνού ενός Αθηναίου γλύπτη, το Belvedere Torso. Ο Γκόγια είχε κάνει μια μελέτη του αγάλματος με την τεχνική wash σε μαύρες αποχρώσεις κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψής του στη Ρώμη. Ωστόσο, ανατρέπει τα κλασικά μοτίβα που χρησιμοποιούνταν στην πολεμική τέχνη προσθέτοντας θεατρικά στοιχεία - το κλαδί που διαπερνά τον πρωκτό, οι κινούμενοι ώμοι και το κοντινό πλάνο. Ο άντρας είναι γυμνός, κάτι που από μόνο του αποτελεί μια τολμηρή κίνηση για την Ισπανική τέχνη του 19ου αιώνα. Ένα αντίτυπο του έργου Αυτό είναι χειρότερο της έκδοσης του 1863 αγοράστηκε από την Εθνική Πινακοθήκη της Σκωτίας το 1967.
Μαμούσα

Η Μαμούσα (Αλβανικά: Mamushë ή Mamusha; τουρκικά: Mamuşa, Σερβικά Κυριλλικά: Мамуша) είναι δήμος στο Κοσσυφοπέδιο. Το 2008, αναβαθμίστηκε σε δήμο. Πριν από αυτό, αποτελούσε μέρος του δήμου Πρίζρεν. Σε σύγκριση με όλες τις δημοτικές ενότητες του Κοσσυφοπεδίου, είναι με διαφορά η μικρότερη σε έκταση, έχοντας έκταση 11 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός ανερχόταν στους 2011. Δήμαρχος είναι ο Αρίφ Μπουτούτς.

Τοποθεσία

Η πόλη βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του Πρίζρεν. Συνορεύει με την Τζακόβιτσα και την Σούβα Ρέκα.
Νεβαρέ Χανιμεφέντι

Βιογραφία

Η Νεβαρέ Χανιμεφέντι γεννήθηκε στις 4 Μαΐου 1901 στο Ντερμπέντ, και ήταν κόρη του Μουσταφά Μπέη Τσιχτσί και της συζύγου του Χαφιζέ Καπ. Το πραγματικό όνομα ήταν Αϊσέ Λεϊλά Τσιχτσί. Μέσω του παππού της, Σουλεϊμάν Μπέη, ήταν συγγενής με την Σαντιγιέ Μουβεντέτ Καντινεφέντι, τρίτη σύζυγο του σουλτάνου Μωάμεθ ΣΤ΄, της οποίας ο παππούς ήταν ο αδελφός του Σουλεϊμάν Μπέη.
Είχε τρεις αδελφούς, τον Αχμέτ Σουκρού Μπέη, τον Χασάν Μπέη και τον Φικρί Μπέη, και τρεις αδελφές, την Σεφικά Χανίμ, την Χαλιμέ Χανίμ και την Χατζέρ Νουβίτ Χανίμ. Ήταν ψηλή, με πράσινα μάτια, μαύρα μακριά μαλλιά και λευκό δέρμα. Η Αϊσέ μεταφέρθηκε από τη Ρωσία στην Κωνσταντινούπολη, όπου παραδόθηκε στην αυλή του ηγεμόνα Μεχμέτ Βαχιντεντίν. Η Μουβεντέτ Καντινεφέντι, πήρε στη φροντίδα της, την Αϊσέ. Μετονομάστηκε σε Νεβαρέ και της δόθηκε πλήρης τουρκική και μουσουλμανική εκπαίδευση στο χαρέμι του παλατιού Τσεγκέλκιοϊ.
Παρόλο που ο σουλτάνος Μωάμεθ ΣΤ΄ ήταν 40 χρόνια μεγαλύτερος από την Νεβαρέ, οι γονείς της δέχτηκαν την πρόταση γάμου από τον σουλτάνο. Ο γάμος έγινε στις 20 Ιουλίου 1918 στο Παλάτι Ντολμαμπαχτσέ. Ωστόσο, από αυτό το γάμο δεν υπήρξαν παιδιά. Οτάν ο σουλτάνος ανέβηκε στο θρόνο η Νεβαρέ έλαβε τον τίτλο της "Üçüncü Kadınefendi" (δηλ. Τρίτη σύζυγος).
Όταν ο σουλτάνος Μωάμεθ ΣΤ΄ καθαιρέθηκε, ακολούθησε τον έκπτωτο σουλτάνο στην εξορία. Στις 20 Μαΐου 1924 η Νεβαρέ και ο Μωάμεθ ΣΤ΄ πήραν διαζύγιο. Το 1926 παντρεύτηκε για δεύτερη φορά, τον Μεβλούτ Μπέη και πήρε το όνομα Λεϊλά Σονμεζλέρ, λίγο μετά εγκαταστάθηκαν στο Σισλί. Στις αρχές της δεκαετίας του '70 αγόρασαν ένα σπίτι στο Ντερμπέντ όπου έζησε μέχρι το θάνατό της.
Η Νεβαρέ Χανιμεφέντι πέθανε στις 22 Απριλίου 1992 στο Ντερμπέντ σε ηλικία 90 ετών. Είναι θαμμένη Κοιμητήριο Ντερμπέντ.