google/wiki40b huggingface dataset:
Ουδείς εκών κακός

Με τη φράση "ουδείς εκών κακός" (παράφραση των ρητών "οὐδ᾽ ἔστι τοῦτο, ὡς ἔοικεν, ἐν ἀνθρώπου φύσει, ἐπὶ ἃ οἴεται κακὰ εἶναι ἐθέλειν ἰέναι ἀντὶ τῶν ἀγαθῶν" (Πρωταγόρα 358d) και "οὐ γὰρ ἑκὼν ἁμαρτάνει" (Πολιτεία, 589c), που αποδίδονται στο Σωκράτη από τον Πλάτωνα, και του ρητού "κακὸς μὲν γὰρ ἑκὼν οὐδείς" (Τίμαιος 86d–e), που αποδίδεται στον Τίμαιο από τον Πλάτωνα) εκδηλώνεται η πεποίθηση ότι κανένας άνθρωπος δεν πράττει το κακό με τη θέλησή του, υπό την έννοια ότι κανείς, ενώ γνωρίζει ότι κάτι είναι κακό, δεν το πράττει. Αν, κατά τον Σωκράτη, πράττουμε το κακό, είναι διότι εκείνη τη στιγμή πιστεύουμε πως κάνουμε κάτι το αγαθό. Πώς λοιπόν κάποιος μπορεί να σταματήσει να πράττει το κακό; Τι είναι αυτό που θα τον οδηγήσει στην επιλογή του καλού; Ο Σωκράτης υποστήριζε ότι μόνο με τη γνώση του πραγματικά καλού και του πραγματικά κακού (άποψη που συνδέεται με την ιδέα της ύπαρξης μιας αντικειμενικής αλήθειας) μπορεί να αποφεύγει κανείς το κακό, αναγνωρίζοντας τη γνώση αυτή ως αρετή. Βέβαια στον ισχυρισμό αυτό του Σωκράτη μπορούμε να αντιπαραθέσουμε παραδείγματα ανθρώπων που ενώ γνώριζαν πως αυτό που έπρατταν ήταν κακό, το έπρατταν. Κατά τον Ιμμάνουελ Καντ, το αν θα πράξει ο άνθρωπος το καλό ή το κακό δεν εξαρτάται από τη γνώση του καλού και του κακού αλλά από τη βούλησή του να πράξει το καλό για να αποφύγει το κακό.
Μονή Αβγασίδας

Τοποθεσία

Η Μονή Αβγασίδας βρίσκόταν ένα μίλι από το τουρκικό χωριό Σανταλάρι και ανατολικά της Περιστερωνοπηγής της επαρχίας Αμμοχώστου.

Αρχιτεκτονική

Η μονή της Παναγίας της Αβγασίδας αποτελούνταν από το καθολικό, δηλαδή τον κεντρικό ναό (νότιο κλίτος 12ος αιώνας, βόρειο κλίτος 15ος αιώνας) και από δύο παρακείμενα μοναστηριακά κτίσματα, ένα βόρεια (15ος αιώνας) και ένα άλλο ανατολικά (18ος αιώνας). Η πρώτη γραπτή αναφορά για τον ναό γίνεται σε ιταλική περιγραφή της Κύπρου, του τέλους του 15ου αιώνα. Οι Γοτθικές αρχιτεκτονικές επιρροές είναι εμφανείς στις πόρτες του ναού. Το εικονοστάσιο τοποθετέιται τον 17ο αι. και φέρει εικόνες του 18ου αι.  Στον βόρειο τοίχο του ναού βρίσκεται ανάγλυφη μεσαιωνική ταφική πλάκα με άντρα φέροντα δερμάτινο κλειστό ένδυμα μακρύ παντελόνο και πύλο στο κεφάλι. Επίσης υπάρχει επιγραφή αφιερωμένη σε κάποιον Γεώργιο χρονολογημένη στα 1482.
Ο ναός είναι δίκλητος λόγω συνύπαρξης καθολικών και υποτελών ορθοδόξων, ενώ το νότιο κλίτος, το οποιο ανήκε στους ορθοδόξους  ήταν το πιο μεγάλο είχε τρούλλλο.

Η αρχική βυζαντινή μονή

Στη θέση του  ναού πρέπει να βρισκόταν βυζαντινό μοναστήρι, αφιερωμένο πιθανώς στον ΄΄Αγιο Ιλαρίωνα. Τεκμήρια αυτού του μοναστηριού αποτελούν οι μαρμάρινοι κίονες οι οποίοι στηρίζουν τα δύο κλήτοι και βάσεις, επίκρανα και πεσμένοι κίονες. Στην αρχική αυτή βυζαντινή μονή ανήκε η περιοχή Αγρίδια ή Αγροί.

Στην φραγκοκρατία

Κατά τη φραγκοκρατία το όνομα της Μονής παραφθάρθηκε σε Santalaris και περιήλθε σε κάποιον Γάλλο φεουδάρχη μαζί με την κτηματική της περιουσία.

Η καταστροφή της

Το 1968 το Τμήμα Αρχαιοτήτων της Κυπριακής Δημοκρατίας ανέλαβε την συντήρηση των δυο κοντινών  μοναστηριακών κτισμάτων, που βρίσκονταν σε κακή κατάσταση. Σχετικά διατηρημένο, χάρη στη συντήρηση που έγινε το 1968, παραμένει ακόμα και σήμερα το σε σχήμα Γ βόρεια ευρισκόμενο μοναστηριακό κτίσμα με τις τοξωτές καμάρες. Σχεδόν αμέσως μετά την κατάληψη της περιοχής από τα τουρκικά στρατεύματα το 1974, κατεδαφίστηκε με διαταγή του Tούρκου στρατιωτικού διοικητή της περιοχής για λόγους εκδίκησης για  τον σφαγιασμό  106 Τουρκοκύπριων γυναικόπαιδων από τα χωριά Σανταλάρης, Αλόα και Μάραθα, από Περιστερωνοπηγιώτες μέλη της ΕΟΚΑ Β’, στις 14 Αυγούστου 1974, ημέρα έναρξης της δεύτερης φάσης της τουρκικής εισβολής και λίγες ώρες πριν την κατάληψη της περιοχής.
Σάο Βισέντε (νησί)

Γεωγραφία

Το Νησί Σάο Βισέντε έχει έκταση 227 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Έχει μήκος 24 χιλιόμετρα και πλάτος 16. Το μεγαλύτερο υψόμετρο είναι 725 μέτρα και ψηλότερο σημείο το Πράσινο Βουνό. Άλλα μεγάλα βουνά είναι το Κάρα, 490 μέτρα και το Τοπόνα.

Κλίμα

Το κλίμα είναι τροπικό. Η μέση θερμοκρασία είναι 24 °C (75 °F) στην ξηρά και μεταξύ 22 °C (72 °F) και 25 °C (77 °F) στην θάλασσα. Υπάρχουν δύο περίοδοι: ξηρή, που διαρκεί από το Νοέμβριο έως τον Ιούλιο, και η βροχερή, που διαρκεί από τον Αύγουστο έως τον Δεκέμβριο.

Διοικητική διαίρεση

Το Νησί Σάο Βισέντε αποτελεί μαζί με τα νησιά Ράζο, Σάντα Λουσία και Μπράνκο τον Δήμο Σάο Βισέντε, ο οποίος συμπεριλαμβάνει μόνο μία ενορία, την Νόσσα Σενιόρα ντα Κρουζ.

Ιστορία

Ο Δήμος Σάο Βισέντε ήταν ανήκε στο Δήμο του Σάντο Αντάο, αλά χωρίστηκε στις αρχές του εικοστού αιώνα. Λίγο αργότερα, το Νησί Σάντα Λουσία, που ανήκε στον δήμο Σάο Νικολάου, χωρίστηκε και έγινε νησί του δήμου του Σάο Βισέντε.
Ζώνη του Κάιπερ

Η Ζώνη του Κάιπερ (ΔΦΑ: /ˈkʌɪpə bɛlt/, αγγλικά: Kuiper belt) ή Ζώνη του Κούιπερ, είναι μεγάλο σύνολο μικρών σωμάτων στην περιοχή του εξωτερικού Ηλιακού συστήματος. Είναι ένας δίσκος στο επίπεδο της κίνησης των πλανητών και σε απόσταση από 30 μέχρι 50 περίπου αστρονομικές μονάδες από τον Ήλιο.
Αποτελείται από δύο ειδών αντικείμενα: μικρά σώματα, παρόμοια με τον πλανήτη νάνο Πλούτωνα, σε αργή τροχιά γύρω από τον Ήλιο, και πυρήνες κομητών. Θεωρείται και ως μία δεύτερη ζώνη αστεροειδών, πέρα από την «κύρια ζώνη των αστεροειδών». Αυτοί οι αστεροειδείς και κομητικοί πυρήνες, τα Αντικείμενα Διασκορπισμένου Δίσκου και το Νέφος του Όορτ είναι γνωστοί ως Μεταποσειδώνια αντικείμενα (TransNeptunian Objects, TNOs).
Με βάση την τροχιά τους, τα αντικείμενα της ζώνης του Κάιπερ χωρίζονται σε δύο κύριες κατηγορίες: α) Αν η τροχιά τους δεν επηρεάζεται από τον Ποσειδώνα, τότε λέμε πως αποτελούν «Κλασικά αντικείμενα της Ζώνης του Κάιπερ» («Classical KBOs» ή «cubewanos»). (Παράδειγμα τέτοιου αντικειμένου αποτελεί ο Μακεμάκε). β) Αντίθετα, αν παρουσιάζουν τροχιακό συντονισμό με τον Ποσειδώνα, τότε αναφέρονται με τον όρο «Resonant KBOs». Στην περίπτωση που αυτός ο τροχιακός συντονισμός έχει λόγο 2:3 (δηλαδή για κάθε 2 περιφορές του αντικειμένου, ο Ποσειδώνας περιφέρεται 3 φορές, όπως ακριβώς συμβαίνει με τον Πλούτωνα) τότε τα αντικείμενα ονομάζονται «plutinos». Εκτός από τον Πλούτωνα, παράδειγμα plutino αποτελεί ο 90482 Όρκος.
Η βασική υποψία για την ύπαρξη μιας τέτοιας ζώνης γύρω από το Ηλιακό σύστημα ήταν οι τροχιές των κομητών με μικρές περιόδους, που έδειχναν ότι πρέπει να προέρχονται από μια τέτοια περιοχή. Η ύπαρξή της προτάθηκε για πρώτη φορά το 1951 από τον αστρονόμο Γκέραρντ Κάιπερ (Gerard P. Kuiper) και επιβεβαιώθηκε παρατηρησιακά το 1992 με τον εντοπισμό του σώματος 1992 QB₁.
Από τότε έχουν αναγνωριστεί πολλές εκατοντάδες σώματα στη ζώνη, μερικά από τα οποία φτάνουν σε διάμετρο τα χίλια χιλιόμετρα. Πρόκειται για παγωμένους κόσμους με κόκκινο χρώμα (λόγω της διάσπασης των υλικών της επιφάνειάς τους από την ακτινοβολία) και τροχιές που έχουν περίοδο εκατοντάδες έως χιλιάδες χρόνια. Μερικές φορές η βαρύτητα των μεγάλων πλανητών αποσπά ένα σώμα από τη ζώνη προς το εσωτερικό του Ηλιακού συστήματος. Αυτά τα αντικείμενα λέγονται Κένταυροι και πρόσφατα διαπιστώθηκε ότι ο δορυφόρος του Κρόνου, Φοίβη είναι πιθανότατα ένα τέτοιο σώμα.
Η Ζώνη του Κάιπερ θα εξερευνηθεί για πρώτη φορά γύρω το 2015, όταν η αμερικανική διαστημοσυσκευή «Νέοι Ορίζοντες» (New Horizons), αφού μελετήσει τον Πλούτωνα και το δορυφόρο του Χάροντα, θα προσεγγίσει ένα ή περισσότερα σώματα της ζώνης.
Μπεντιάνι

Φυσικό περιβάλλον

Το Μπεντιάνι λόγο της τοποθεσίας του διακρίνεται από κρύους χειμώνες (η θερμοκρασία πέφτει μερικές φορές στους -20° C τον Ιανουάριο) και σχετικά ζεστά καλοκαίρια. Τα περίχωρά του καλύπτονται ως επί το πλείστον με δάση από δρυς, καρύδι, κάρπινο, σημύδα και αειθαλές πεύκο στην ψηλή ζώνη του δάσους. Είναι φημισμένο για την πλούσια πανίδα. Αποτελεί ένα από τα καλύτερα τοπία παρατήρησης των ελαφιών, αγριόχοιρων, λαγών, αλεπούδων, σκαντζόχοιρων, αρκούδων, λύκων κλπ ζώων.

Ιστορία

Στο παρελθόν το χωριό ονομαζόταν "Βάρντης Τσάλα" (σε μετάφραση από τα γεωργιανά - το ροζ άλσος) όπου λειτουργούσε ένα μοναστήρι με το ίδιο όνομα, η ιστορία του οποίου ξεκινά από τους πρώτους μεσαιωνικούς αιώνες. Το μοναστήρι λειτουργούσε πριν από την ένταξη της Γεωργίας στη Σοβιετική Ένωση. Ο σημερινός οικισμός ιδρύθηκε το 1954 ως μέρος της κατοικίας εργαζομένων του φράγματος Χράμι. Από το 1963 άρχισε να λειτουργεί το Ψυχιατρικό νοσοκομείο.

Κάτοικοι

Η πλειοψηφία (90%) των κατοίκων μέχρι τη δεκαετία του 1990 στο Μπεντιάνι ήταν Έλληνες. Στα τέλη του Σεπτέμβρη του 1999 εμφανίστηκαν νέοι κάτοικοι τα ορφανά παιδιά και δάσκαλοι του Παιδικού Κέντρου, που κατοικούν κοντά στο μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου. Με τη βοήθεια των ξένων οργανώσεων οι νέοι κάτοικοι άλλαξαν τη δομή του χωριού. Αποκαταστάθηκε το παλιό Μοναστήρι όπου πλέον μονάζουν οι μοναχές. Σήμερα το Μπεντιάνι αριθμεί πάνω από 200 κατοίκους.
1880 Μακκρόσκυ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Μακκρόσκυ εκτιμάται σε 15,78 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,1025 ± 0,022.
Διώξεις Χριστιανών υπό ισλαμική διοίκηση έως τον 14ο αιώνα

Την εποχή της Αραβικής Ισλαμικής κατάκτησης στα μέσα του 7ου αιώνα,  οι πληθυσμοί της Μεσοποταμίας και της Ασσυρίας (περίπου όπου το σημερινό Ιράκ,  βορειοανατολική Συρία, νοτιοανατολική Τουρκία και Κουβέιτ), της Συρίας, της Φοινίκης (σύγχρονος Λίβανος και παράκτια Συρία), της  Αιγύπτου, της Ιορδανίας, τη Βόρειας Αφρικής (σύγχρονο Σουδάν, Τυνησία,  Μαρόκο, Λιβύη και την Αλγερία), Μικράς Ασίας (σημερινή Τουρκία),Κωνσταντινούπολης και Αρμενίας ήταν κυρίως Χριστιανιοί και μη-Άραβες. 
Στους Χριστιανούς αναγνωρίστηκε το καθεστώς του  dhimmi, όπως και στους Εβραίους, τους Σαμαρείτες, τους  Γνωστικούς και τους  Μαδιανίτες, επειδή ήταν “ Άνθρωποι του Βιβλίου” κατά το Κοράνιο. Σύμφωνα με το καθεστώς αυτό, είχαν μειωμένα δικαιώματα σε σχέση με τους Μουσουλμάνους. Έτσι οι Χριστιανοί υπέστησαν  Θρησκευτικές διακρίσεις και Θρησκευτικές διώξεις. Αυτό περιλάμβανε την απαγόρευση να διαδίδουν και να προωθούν τον Χριστιανισμό,  απαγόρευση να φέρουν όπλα και να ασκούν  ορισμένα επαγγέλματα. Βάσει του Ισλαμικού Δικαίου (σαρία), οι μη Μουσουλμάνοι ήταν υποχρεωμένοι να πληρώνουν τους φόρους jizya και al-kharaj , και κατά περιόδους άλλες βαριές εισφορές που επιβάλλονταν από Μουσουλμάνους ηγεμόνες προκειμένου να χρηματοδοτηθούν στρατιωτικές εκστρατείες ή άλλες δαπάνες. Αυτοί οι φόροι έφεραν οικονομικές και κοινωνικές δυσκολίες στους Χριστιανούς και πολλοί αναγκάζονταν να γίνουν Μουσουλμάνοι. Όσοι δεν μπορούν να πληρώσουν αυτούς τους φόρους αναγκάζονταν να παραδίδουν τα παιδιά τους σε  Μουσουλμάνους ηγεμόνες οι οποίοι τα πωλούσαν ως σκλάβους σε μουσουλμανικά νοικοκυριά όπου τα παιδιά εξισλαμίζονταν. 
Σύμφωνα με ορισμένες σχολές της σαρία, η μαρτυρία των μη-Μουσουλμάνων (όπως Χριστιανών) δεν θεωρείτο έγκυρη κατά της μαρτυρίας ενός Μουσουλμάνου σε νομικές ή αστικές υποθέσεις. Ο ισλαμικός νόμος απαγορεύει σε Μουσουλμάνες γυναίκες να παντρευτούν Χριστιανούς, αλλά Μουσουλμάνοι άντρες επιτρεπόταν να παντρευτούν Χριστιανές. 
Οι Χριστιανοί υπό τον Ισλαμικό νόμο είχαν το δικαίωμα να προσηλυτιστούν στο Ισλάμ ή οποιαδήποτε άλλη θρησκεία, ενώ αντίθετα οι Μουσουλμάνοι δεν μπορούσαν να αλλάξουν θρήσκευμα, κάτι το οποίο τιμωρείτο με βαριές ποινές ή και θάνατο. Γενικά,  οι Χριστιανοί είχαν το δικαίωμα να ασκούν τη θρησκεία τους, με ορισμένους σημαντικούς περιορισμούς που απορρέουν από τη Συνθήκη του Ομάρ. Η συνθήκη αυτή, που θεσπίστηκε το έτος 717, απαγόρευε στους Χριστιανούς να εμφανίζουν δημόσια το σταυρό σε εκκλησίες, να χτυπούν καμπάνες, να οικοδομούν νέες εκκλησίες, να κάνουν μεγαλόφωνα τις λειτουργείες κλπ. Κατεστραμμένες εκκλησίες και μοναστήρια επισκευάζονταν κατόπιν ειδικής άδειας. Περιορισμοί υπήρχαν και στην ενδυμασία, στην ίππευση αλόγων και σε άλλες καθημερινές πρακτικές.
Ο Ταμερλάνος διέπραξε μεγάλης κλίμακας σφαγές των Χριστιανών στη Μεσοποταμία, την Περσία, Μικρά Ασία και τη Συρία κατά τον 14ο αιώνα. Τα περισσότερα από τα θύματα ήταν αυτόχθονες  Ασσύριοι και Αρμένιοι, μέλη της Ασσυριακής Εκκλησίας της Ανατολής και άλλων Ορθόδοξων Εκκλησιών. Αυτό οδήγησε σε αποδεκατισμό του Χριστιανικού πληθυσμού στη βόρεια Μεσοποταμία και την εγκατάλειψη της αρχαίας Ασσυριακής πόλης Άσουρ.
Απάμεια (Ορόντου)

Ιστορία

Την έχτισε στα ερείπια αρχαιότερης περσικής πόλης Φαρνάκης (την οποία επανίδρυσε ο Αντίγονος Α΄ Μονόφθαλμος το 307 π.Χ. σε Πέλλα) δίπλα στον ποταμό Ορόντη ο Σέλευκος Νικάτωρ, γύρω στο 300 π.Χ., με το όνομα Απάμεια, τιμώντας έτσι τη γυναίκα του Απάμα. Κατά την Σελευκιδική περίοδο απετέλεσε το στρατιωτικό κέντρο του ελληνιστικού κράτους της Συρίας, με ιπποφορβείο και 500 ινδικούς ελέφαντες (δώρο του Ινδού ηγεμόνα Σανδρακόττου στον Σέλευκο Α΄). Αποτέλεσε τη δεύτερη πρωτεύουσα του βασιλείου. Εκτεινόταν πάνω σε ένα ομαλό οροπέδιο και στο μέσο της δυτικής πλευράς υψωνόταν η ακρόπολη. Το σχέδιό της ήταν ορθογώνιο και μια κύρια αρτηρία, με κατεύθυνση από Βορρά προς Νότο, το χώριζε σε δύο τμήματα. Η πόλη τέλος προστατευόταν από ισχυρό τείχος σε σχήμα ακανόνιστου τετραπλεύρου που είχε διαστάσεις 2.100 Χ 1600 μ. περίπου. Η πόλη άκμασε κατά τη Ρωμαϊκή και τη Βυζαντινή περίοδο. Έπαιξε ρόλο στην κατάκτηση της Συρίας από τους Μωαμεθανούς και στους πολέμους των Σταυροφοριών. Η Απάμεια είναι κυρίως γνωστή ως γενέτειρα του πολυμαθούς Μέσου Στωικού Ποσειδώνιου (135-51 π.Χ.).
Το σημερινό της όνομα είναι Qalaat al Madiq ή Afamiyya.
Ζαχλωρίτικα Αχαΐας

Ιστορικά στοιχεία

Στα Ζαχλωρίτικα υπάρχει, στις όχθες του Βουραϊκού ποταμού, σπήλαιο που κατά την μυθολογία ήταν μαντείο αφιερωμένο στον  Ηρακλή. Εκεί οι προσκυνητές έριχναν τους αστραγάλους και διάβαζαν τους χρησμούς στους Πίνακες της Γνώσης, όπως τους αποκαλούσαν.
Μαξιμιλιανός Γουλιέλμος του Μπράουνσβαϊκ-Λύνεμπουρκ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο ανάκτορο Ίμπουρκ, κοντά στο Οσναμπρύκ και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ερνέστου-Αυγούστου των Γουέλφων εκλέκτορα του Αννοβέρου και της Σοφίας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Φρειδερίκου Ε΄ εκλέκτορα του Παλατινάτου.

Παιδική ηλικία

Γεννήθηκε δίδυμος με έναν αδελφό, ο οποίος ήταν θνησιγενής. Η γέννα ήταν δύσκολη και φοβήθηκαν μήπως δεν ζήσει η Σοφία. Του έδωσαν το όνομα του Μαξιμιλιανού-Ερρίκου των Βίττελσμαχ αρχιεπισκόπου της Κολωνίας και του Φρειδερίκου-Γουλιέλμου εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου. Ο Μαξιμιλιανός-Ερρίκος σε κυνήγι έχασε δύο δάκτυλά του και η Σοφία του έδειχνε εύνοια.
Επίθεση στο σχολείο Σάντι Χουκ

Στις 14 Δεκεμβρίου του 2012 ένοπλος εισέβαλε στο δημοτικό σχολείο Σάντι Χουκ, στο Νιουτάουν της πολιτείας Κονέκτικατ των ΗΠΑ, σκότωσε 20 μαθητές και 6 μέλη του διδακτικού προσωπικού και στη συνέχεια αυτοκτόνησε. Το περιστατικό προκάλεσε διεθνές ενδιαφέρον και αναζωπύρωσε στις ΗΠΑ τη συζήτηση για το νομικό καθεστώς της οπλοκατοχής.
Το πρωί της 14ης Δεκεμβρίου ο εικοσάχρονος Άνταμ Λάντζα σκότωσε τη μητέρα του Νάνσι και στη συνέχεια κατευθύνθηκε με αυτοκίνητο στο δημοτικό σχολείο. Λίγο μετά τις 9:35 π.μ. εφοδιασμένος με τρία ημιαυτόματα όπλα, τα οποία είχε νόμιμα στην κατοχή της η μητέρα του, παρέκαμψε την κλειδωμένη πόρτα του σχολείου πυροβολώντας έναν υαλοπίνακα και στη συνέχεια άνοιξε πυρ αδιακρίτως σε όποιον έβρισκε μπροστά του. Τα περισσότερα από τα θύματά του είχαν πυροβοληθεί πολλές φορές. Ο τελευταίος πυροβολισμός ακούστηκε στις 9:40 π.μ. όταν ο Λάντζα αυτοκτόνησε.
Μόλις πληροφορήθηκε το συμβάν, ο πρόεδρος των ΗΠΑ, ο Μπάρακ Ομπάμα, εξέφρασε τη θλίψη του και έδωσε εντολή για τετραήμερο πένθος σ΄ όλη τη χώρα με μεσίστιες σημαίες σ΄ όλα τα δημόσια κτίρια, υπογραμμίζοντας "Τα περασμένα χρόνια περάσαμε πολλές ανάλογες τραγωδίες, είτε στο δημοτικό σχολείο του Nιουτάουν, στον εμπορικό κέντρο στο Όρεγκον, σε ναό στο Ουισκόνσιν, σε κινηματογράφο στο Κολοράντο ή στη γωνία του δρόμου στο Σικάγο. Αυτές οι γειτονιές είναι γειτονιές μας κι αυτά τα παιδιά δικά μας παιδιά. Θα πρέπει λοιπόν να συσπειρωθούμε και να προχωρήσουμε σε ενέργειες για να προλάβουμε περισσότερες τραγωδίες ανεξαρτήτως πολιτικής", εκφράζοντας παράλληλα και τη μεγάλη του συμπάθεια στις οικογένειες των θυμάτων.
Ο δήμος του Νιουτάουν αποφάσισε την κατεδάφιση του σχολείου και την κατασκευή νέου στον ίδιο χώρο, επειδή πολλοί γονείς αρνήθηκαν να στείλουν τα παιδιά τους εκεί.
Σημαία της Βόρειας Μακεδονίας

Προηγούμενες σημαίες

Η πρώτη σημαία που χρησιμοποιήθηκε στη χώρα ήταν κόκκινη με ένα κόκκινο πεντάκτινο αστέρι στο κέντρο με κίτρινο περίγραμμα. Η σημαία αυτή χρησιμοποιήθηκε, μετά την ανακήρυξη της Λαϊκής Δημοκρατίας της Μακεδονίας στα πλαίσια της Λαϊκής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας, από τον Αύγουστο του 1944 έως τον Δεκέμβριο του 1946.
Η δεύτερη και μακροβιότερη σημαία ήταν κόκκινη με ένα κόκκινο αστέρι με κίτρινο περίγραμμα στην πάνω γωνία δίπλα στο μέρος όπου κυματίζει η σημαία, παρόμοια με αυτή της Ε.Σ.Σ.Δ. και της Λ.Δ. Κίνας. Βρίσκονταν σε χρήση από το 1946 έως τον Αύγουστο του 1992. Ξεκίνησε την πορεία της ως σημαία της Λαϊκής Δημοκρατίας , συνέχισε ως σημαία της Σοσιαλιστικής  Δημοκρατίας της Μακεδονίας (όπως μετονομάστηκε η Λ.Δ. το 1963)  και τελείωσε την ιστορία της ως σημαία της ΠΓΔΜ το 1992, 11 μήνες μετά την απόσχιση της χώρας (Σεπτέμβριος 1991) από την Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας.
Σχεδόν 1 χρόνο μετά την απόσχιση της χώρας από τη Γιουγκοσλαβία από τον Αύγουστο του 1992 και μέχρι τον Οκτώβριο του 1995, στη σημαία της Βόρειας Μακεδονίας ήταν ο Ήλιος της Βεργίνας σε κόκκινο φόντο, γεγονός που πυροδότησε κύμα διαμαρτυριών από την Ελλάδα, εξαιτίας της προέλευσης του συμβόλου, το οποίο ήταν σύμβολο της Μακεδονικής Δυναστείας του Φιλίππου Β΄ . Η Ελλάδα έχει το σύμβολο του Ηλίου της Βεργίνας στη σημαία της Μακεδονίας, που υιοθετείται στην ίδια περίοδο. Με τη Συμφωνία των Πρεσπών, η Βόρεια Μακεδονία παραιτείται κάθε χρήσης του Ηλίου της Βεργίνας (με εξαίρεση αρχαιολογικά ευρήματα που υπάγονται στην αρχαία μακεδονική κληρονομιά) και υποχρεούται να αφαιρέσει το σύμβολο από κάθε απεικόνισή του σε φορείς της χώρας έως και τον Αύγουστο 2019.

Ο προτεινόμενος σχεδιασμός για τη σημαία

Πριν από την υπάρχουσα κρατική σημαία που υιοθετήθηκε επίσημα το 1995, είχαν προταθεί οι παρακάτω σημαίες:
Μάχη του Στέρλινγκ

Η μάχη της γέφυρας Στέρλινγκ ήταν μάχη του πρώτου πολέμου της σκωτσέζικης ανεξαρτησίας. Στις 11 Σεπτεμβρίου 1297, οι δυνάμεις των Άντριου ντε Μάρεϊ και Γουίλιαμ Γουάλας νίκησαν τις συνδυασμένες αγγλικές δυνάμεις των Τζων ντε Βάρεν, του κόμητος του Σάρεϊ και του Χιου ντε Κρέσινχαμ κοντά στο Στέρλινγκ, στον ποταμό Φορθ.

Η Εμπλοκή

Στις 11 Σεπτεμβρίου 1297 ο στρατός του Μάρεϊ και του Γουάλας, ενώθηκαν με αυτές των JΤζων ντε Βάρεν, του Κόμητα του Σάρεϊ, του Λόρδου Θησαυροφύλακα και του Χιου ντε Κρέσινχαμ έξω από το Στέρλινγκ. Από εκεί οι στρατιές των Σκωτσέζων προχώρησαν και συγκεντρώθηκαν στο Abbey Craig βόρεια του ποταμού Φορθ. Εκεί οι άνδρες κατατάχθηκαν σε στρογγυλούς σχεδιασμούς προστατευόμενοι από τις ασπίδες τους και οπλισμένοι με σπαθιά και ακόντια. Οι σχηματισμοί αυτοί ήταν άγνωστοι και πρωτοπόροι για την εποχή εκείνη και ήταν μάλλον ιδέα του εφευρετικού μυαλού τού Γουάλας.
Ο Αγγλικός στρατός είχε παραταχθεί στην νότια όχθη του ποταμού. Με το μέρος των Εγγλέζων ήταν πολλοί Σκωτσέζοι ιππότες και ακόλουθοι τους, υποταγμένοι του Εδουάρδου. Ένοιωθαν υπεροχή επειδή την εποχή εκείνη ο κόσμος πίστευε ότι ένας στρατός από αρματωμένους ιππότες ήταν αδύνατον να ηττηθεί από το πεζικό. Εκτός αυτού ήταν περίπου τετραπλάσιοι του αριθμού των Σκωτσέζων και ήταν πιο καλά οργανωμένοι και εκγυμνασμένοι. Τις δυο στρατιές χώριζε μόνο ο ποταμός και μια μικρή ξύλινη γέφυρα. Έτσι ο Σάρεϊ, νοιώθοντας ασφαλής επειδή οι άλλοι δεν είχαν ιππικό, ξεκίνησε να διασχίσει το γεφυράκι.
Οι δυνάμεις του Γουάλας δεν επιτέθηκαν αμέσως, αλλά ούτε όμως περίμεναν πολύ. Άφησαν μερικούς από τους Εγγλέζους να περάσουν τη γέφυρα και τους επιτέθηκαν με δυο τμήματα στρατού, ένα για να τους χτυπά κατά μέτωπο και ένα άλλο αποκόπτοντάς τους από τους υπολοίπους.
Οι Εγγλέζοι κατ αυτόν τον τρόπο διαμελίστηκαν ενώ στο βαλτώδες έδαφος στις όχθες του ποταμού δεν μπορούσαν να ελιχθούν και γι' αυτό τον λόγο ήταν ανίσχυροι. Στον πανικό που επικράτησε μεταξύ των Άγγλων φάνηκε η υπεροχή του Γουάλας και του στρατηγικού του μυαλού. Από την πλευρά των Σκωτσέζων οι απώλειες ήταν ελάχιστες. Ο Μάρεϊ πληγώθηκε βαριά και πέθανε λίγο αργότερα μετά από την μάχη. Οι Εγγλέζοι όμως ηττήθηκαν με μεγάλες απώλειες. Ο Σάρεϊ κατέφυγε στο Μπέργουικ (Berwick), ο Κρέσινχαμ σκοτώθηκε.

Η ιστορική σημασία της μάχης του Στέρλινγκ

Η μάχη του Στέρλινγκ έμεινε στην ιστορία όχι μόνο ως απελευθερωτικός αγώνας της Σκωτίας, αλλά και επειδή για πρώτη φορά ένα μικρό πεζικό σώμα νίκησε ισχυρότερο ιππικό σώμα.
Γουίλιαμ Πάτρικ Χίτλερ

Βιογραφία

Ο γιος του Αλοΐς Χίτλερ και της Ιρλανδής Μπρίτζετ Ντάουλινγκ (Bridget Dowling) γεννήθηκε στο Λίβερπουλ του Ηνωμένου Βασιλείου. Ο πατέρας του εγκατέλειψε σύντομα την οικογένεια και επέστρεψε στην Γερμανία.
Ο Αλοΐς ξαναπαντρεύτηκε, προσπάθησε όμως γύρω στο 1925 να αναπτύξει γραπτώς ξανά σχέση με την Μπρίτζετ και τον γιο του. Την παρακάλεσε να στείλει τον Γουίλιαμ στην Γερμανία και η Μπρίτζετ τελικά συμφώνησε. Στην ηλικία των 18, ο Γουίλιαμ Πάτρικ Χίτλερ πήγε για πρώτη στην Γερμανία για να επισκεφτεί τον πατέρα του. 
Αφού το 1933 ο θείος του Αδόλφος Χίτλερ έγινε καγκελάριος της Ναζιστικής Γερμανίας, ο Γουίλιαμ επέστρεψε στην Γερμανία, ελπίζοντας να τον βοηθήσει ο θείος του. Αυτός όμως δεν ήταν καθόλου ευχαριστημένος με τον ερχομό του ανιψιού, αφού προσπαθούσε με κάθε τρόπο εδώ και χρόνια να εξαφανίσει κάθε ίχνος της καταγωγής του (αργότερα κατέστρεψε το χωριό των γονέων του γι' αυτό τον λόγο). 

Παρόλα αυτά φρόντισε και βρήκε θέση εργασίας για τον ανιψιό του. Στην αρχή ο Γουίλιαμ δούλευε σε τράπεζα, αργότερα στην Opel. Δεν ήταν όμως ευτυχισμένος με την ζωή του στην Γερμανία. 
Όταν ο θείος του το 1938 του πρότεινε για καλύτερη θέση εργασίας να πάρει την γερμανική υπηκοότητα, ο Γουίλιαμ υποψιάστηκε παγίδα. Πανικοβλημένος εγκατέλειψε την Γερμανία και επέστρεψε στο Λονδίνο, όπου έγραψε άρθρο για το Look magazine με τίτλο "Why I hate my uncle" (Γιατί μισώ τον θείο μου).
Όταν, το 1939, ξέσπασε ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Γουίλιαμ βρισκόταν με την μητέρα του στις ΗΠΑ, όπου έμεινε οριστικά. Από το 1944 μέχρι το 1947 υπηρέτησε στο πολεμικό ναυτικό των Ηνωμένων Πολιτειών. 
Το 1947 παντρεύτηκε την Φύλις (γενν. 1925), με την οποία είχε τέσσερα παιδιά: τον Αλεξάντερ Άντολφ (γενν. 1949), τον Λούις (γενν. 1951), τον Χάουαρντ (1957 - 1989 σε τροχαίο) και τον Μπράιαν (γενν. 1965). Οι γιοι του Γουίλιαμ Πάτρικ Χίτλερ είναι ανύπαντροι και δεν έχουν παιδιά.
Ντέγιαν Μιλοβάνοβιτς

Οικογένεια

Ο Ντέγιαν προέρχεται από ποδοσφαιρική οικογένεια. Είναι γιος του ποδοσφαιριστή Δόρδε Μιλοβάνοβιτς (Ђорђе Миловановић) (1956-2009) -του αποκαλούμενου "Đoka bomba" για το δυνατό του σουτ-, ο οποίος έκανε σπουδαία καριέρα στον Ερυθρό Αστέρα από το 1978 ως το 1985 (166 ματς - 12 γκολ). Επίσης, είναι ξάδερφος του Μπράνισλαβ Ιβάνοβιτς της Τσέλσι.

Αγωνιστική πορεία

Ο Ντέγιαν ανήκει στην σπουδαία ποδοσφαιρική γενιά του '84 και ήταν ο πρώτος της γενιάς του που έκανε ντεμπούτο στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Σερβίας στις 17 Νοεμβρίου 2001 με τον Ερυθρό Αστέρα, σε ηλικία 17 ετών. Την ίδια σεζόν πέτυχε το πρώτο του γκολ στο τοπικό ντέρμπι με την Παρτιζάν Βελιγραδίου κάνοντας αίσθηση. Στο Ερυθρό Αστέρα αγωνίστηκε ως το 2008 και από το 2006 ήταν αρχηγός του συλλόγου. Με τη σερβική ομάδα κατέκτησε τρεις φορές το νταμπλ: 2004, 2006 και 2007.
Στη συνέχεια παραχωρήθηκε στη γαλλική ΡΚ Λανς με τετραετές συμβόλαιο, από την οποία το 2010-11 παραχωρήθηκε δανεικός στον Ερυθρό Αστέρα και το 2011-12 στον Πανιώνιο, στον οποίο αγωνίστηκε ως το Νοέμβριο του 2012.

Διεθνής

Ο Μιλοβάνοβιτς υπήρξε βασικό στέλεχος της εθνικής ελπίδων Σερβίας-Μαυροβουνίου σε τρία ευρωπαϊκά πρωταθλήματα: του 2004, του 2006 και του 2007 (ως αρχηγός της Εθνικής Ελπίδων Σερβίας). Με τις ομάδες αυτές έφτασε δυο φορές στον τελικό της διοργάνωσης το 2004 και το 2007, ενώ το 2006 η ομάδα αποκλείστηκε στον ημιτελικό στα πέναλτι. Το 2004 πέτυχε το νικητήριο γκολ στο 2-1 επί της Λευκορωσίας με το οποίο εξασφαλίστηκε η πρόκιση στα ημιτελικά, ενώ άλλο ένα γκολ πέτυχε στη διαδικασία των πέναλτι στον αγώνα κατά της Σουηδίας που προκρίθηκε στον τελικό. Το 2007 πέτυχε άλλο ένα γκολ στην τελική φάση.
Επίσης, το 2004 μετείχε με την ολυμπιακή ομάδα της Σερβίας-Μαυροβουνίου στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας. Το 2008 αγωνίστηκε δυο φορές στην εθνική ομάδα της Σερβίας.