google/wiki40b huggingface dataset:
Ξενοφών Αντωνιάδης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στη Σκύρο και καταγόταν απο παλιά οικογένεια του νησιού. Μάλιστα η οικογένεια Αντωνιάδη είχε από τον 19ο αιώνα (1860) και ιδιωτικό νησί, την Σκυροπούλα, η οποία τελικά πουλήθηκε το 2001 για περίπου 6.1 εκατομμύρια ευρώ λόγω αδυναμίας καταβολής φόρου κληρονομιάς. Κατετάγη στο Λιμενικό Σώμα, ήταν αρχηγός της τάξης του και ορκίστηκε στις 29 Σεπτεμβρίου του 1937. 
Διετέλεσε το 1940 λιμενάρχης Θεσσαλονίκης καθώς και επικεφαλής της διεύθυνσης ναυτικής εκπαίδευσης (1965). Το 1962 αντιπροσώπευσε την Ελλάδα στην 25η διπλωματική διάσκεψη ναυτικού δικαίου της Διεθνούς Ναυτικής Επιτροπής και το 1958 στη διεθνή διάσκεψη εργασίας στη Γενεύη μαζί με τον πλοίαρχο Γουλιέλμο. Κατα την περίοδο της κατοχής ανέπτυξε αντιστασιακή δράση. Επίσης αρθρογραφούσε στο περιοδικό Δελτίο Ναυτιλιακών Μελετών. Αποστρατεύθηκε και κυνηγήθηκε απο τη Χούντα των Συνταγματαρχών αλλά με προεδρικό διάταγμα του 1975 επανήλθε στην θέση του για να αποστρατευθεί τελικά με τον βαθμό του Αντιναυάρχου ε.α.
Ασχολήθηκε με νομικά και ιστορικά, κυρίως της Σκύρου, θέματα. Έγραψε τα εξής έργα: Εισαγωγή εις το Δημόσιο Ναυτικό Δίκαιο (1943), το ναυτικόν ατύχημα (1953), η ναυτική εκπαίδευσις (1960), η Σκύρος και η θάλλασα (1967), Νεοελληνικά ναυτικά κείμενα (1968), το οποίο εκδόθηκε απο το Ευγενίδειο ίδρυμα σε συνεργασία με τον Κωνσταντίνο Μανάφη, Μαθήματα Ναυτικού Δικαίου (1970), ο πλοίαρχος φορεύς δημοσίας εξουσίας (1972), ο νέος Π.Π.Κ.Ε.Ν. (1973), θέματα ναυτικού δικαίου (1974), περι ναυτιλιακών εγγράφων (1974), στοιχεία ναυτικού δικαίου (1976), το ναυτιλιακό πανεπιστήμιο (1990) και η Σκύρος στους περιηγητές και γεωγράφους 1400-1900. Ο Ξενοφών Αντωνιάδης τιμήθηκε δύο φορές από την Ακαδημία των Αθηνών για τα ιστορικά του έργα. Υπήρξε επίσης πρωτεργάτης για την δημιουργία της εφημερίδας "Σκυριανά Νέα".
Απεβίωσε στην Αθήνα το 2004. Γιος του είναι ο Αντώνης Αντωνιάδης (1946), Αρχηγός ΓΕΝ τα έτη 2002-2005 και Ναύαρχος ε.α του Πολεμικού Ναυτικού.
Τζον Μπαρντίν

Βιογραφία

Ο Τζον Μπαρντίν γεννήθηκε στο Μάντισον του Ουισκόνσιν, ως ο δεύτερος γιος του Δρα. Τσαρλς Ρ. Μπαρντίν και της Αλθαία Χάρμερ-Μπαρντίν (Althea Harmer-Bardeen). Είχε 4 αδέλφια. Ο πατέρας του ήταν καθηγητής της ανατομίας και κοσμήτορας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Γουισκόνσιν στο Μάντισον. Η μητέρα του είχε διδάξει στο Dewey Laboratory School και διοικούσε μια επιχείρηση εσωτερικών διακοσμήσεων, ενεργός στην καλλιτεχνική ζωή μετά τον γάμο της.
Το ταλέντο του Τζον για τα Μαθηματικά αναγνωρίσθηκε από νωρίς και ο διδάσκων το αντικείμενο στην Α΄ γυμνασίου τον ενεθάρρυνε για προχωρημένες σπουδές. Ο Μπαρντίν απεφοίτησε από το σχολείο σε ηλικία 15 ετών, και θα το έκανε ακόμα νωρίτερα αν δεν μεσολαβούσε ο θάνατος της μητέρας του. Εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο του Γουισκόνσιν στο Μάντισον το 1923, από όπου πήρε το πτυχίο του ηλεκτρολόγου μηχανικού το 1928 και συνέχισε με μάστερ στο ίδιο πεδίο (1929). Είχε ως κύριο καθηγητή του στη Φυσική τον Τζον βαν Βλεκ.
Στη συνέχεια ο Μπαρντίν εργάσθηκε επί τριετία στα Gulf Research Laboratories, τον ερευνητικό κλάδο της εταιρείας Gulf Oil, στο Πίτσμπουργκ. Μόλις το ενδιαφέρον του για την εργασία εκεί έπεσε, έκανε αίτηση και έγινε δεκτός στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα Μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον. Εκεί μελέτησε και Φυσική, και κατέληξε να εκπονήσει το διδακτορικό του πάνω σε πρόβλημα της Φυσικής Στερεάς Καταστάσεως υπό την επίβλεψη του Γιουτζίν Γουίγκνερ. Πριν ολοκληρώσει τη διατριβή του, του είχε ήδη προσφερθεί θέση Junior Fellow στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ το 1935. Εκεί πέρασε τα επόμενα 3 χρόνια συνεργαζόμενος με τον παλιό του δάσκαλο, τον Τζον βαν Βλεκ. Πήρε το διδακτορικό του στη Μαθηματική Φυσική από το Πρίνστον το 1936.
Πρωτάθλημα χειροσφαίρισης Α' εθνικής κατηγορίας ανδρών 1984-1985

Το πρωτάθλημα Α' Εθνικής χάντμπολ ανδρών της περιόδου 1984–85 ήταν το τρίτο στην ιστορία της διοργάνωσης, και το εκτό συνολικά πρωτάθλημα που διοργάνωσε η ΟΧΕ. Μετείχαν δώδεκα ομάδες που αγωνίστηκαν σε δύο γύρους των έντεκα αγώνων. Μετά το τέλος του πρωταθλήματος, οι ομάδες που κατέλαβαν τις θέσεις 7, 8 και 9 έδωσαν αγώνες διαβάθμισης με τις δευτεραθλήτριες ομάδες των τριών ομίλων της Β' Εθνικής. Οι τρεις τελευταίες υποβιβάστηκαν απευθείας στη Β΄ Εθνική. 
Πρωταθλητής αναδείχθηκε και πάλι ο Ιωνικός Νέας Φιλαδέλφειας κερδίζοντας έτσι τη συμμετοχή στο Κύπελλο πρωταθλητριών. Την έξοδο στο κύπελλο ομοσπονδίας κέρδισε αρχικά ο δεύτερος της βαθμολογίας Φίλιππος, όμως αργότερα κατέκτησε το κύπελλο Έλλαδας και μαζί και την πρόκριση στο κύπελλο κυπελλούχων. Το εισιτήριο για το κύπελλο ομοσπονδίας πήγε στον τρίτο  Αθηναϊκό.
Φλοράν ντε Βιλ

Οικογενειακή καταγωγή

Ήταν υιός του Ζαν ντε Βιλ και της συζύγου του, Αλίξ, αρχόντων της Βιλ. Το 1200, ανέλαβε την εξουσία του φέουδου της Βιλ, το οποίο και κληροδότησε στον υιό του, Ζαν Β΄ ντε Βιλ προ του 1245.

Ανδραγαθήματα

Σύντροφος του Αλαίν ντε Ρουσί, θεωρείται πως οι δυο τους μεγάλωσαν μαζί και πολέμησαν μαζί για αρκετά χρόνια.
Πολέμησε στο πλευρό του στην μάχη του Μυρέ το 1213, στην διάρκεια της Σταυροφορίας των Αλβιγηνών, όπου συγκρούστηκαν τα σταυροφορικά στρατεύματα, υπό την ηγεσία του Σιμόν Δ΄ ντε Μονφόρ και τα στρατεύματα της Αραγωνίας και της Τουλούζης, υπό την ηγεσία του βασιλέα Πέτρου Β΄ της Αραγωνίας, στην διάρκεια της οποίας και ο ίδιος διακρίθηκε. Σύμφωνα με τις διηγήσεις της Σταυροφορίας των Αλβιγηνών, οι δυο τους ορκίστηκαν στον Σιμόν ντε Μονφόρ, προ της μάχης, να σκοτώσουν τον βασιλέα Πέτρο της Αραγωνίας. Στην διάρκεια αυτής, πέτυχαν να περικυκλώσουν τον βασιλέα με ένα στρατιωτικό απόσπασμα Σταυροφόρων ιπποτών, ωστόσο το πρόσωπο το οποίο σκότωσαν και το οποίο έφερε την βασιλική πανοπλία δεν ήταν ο Πέτρος της Αραγωνίας, αλλά ένας ιππότης με τον οποίο ο ίδιος είχε ανταλλάξει πανοπλία. Όμως ο βασιλέας αποκαλύφθηκε, προκειμένου να αποδείξει πως δεν είχε σκοτωθεί, με αποτέλεσμα οι δύο ιππότες, Ρουσί και Βιλ, να κατευθυνθούν προς το μέρος του, σκοτώνοντάς τον, τελικά, και προκαλώντας την υποχώρηση του εχθρού και την νίκη των Σταυροφόρων.
Σύμφωνα με έτερη πηγή της εποχής εκείνης, ήταν μαζί με έναν άλλον ιππότη, τον Αλαίν ντε Ραντί, που ο Φλοράν ντε Βιλ πέτυχε να σκοτώσει τον βασιλέα της Αραγωνίας.
Στην συνέχεια, οι πηγές τον αναφέρουν ως παρόντα το 1214 στις τάξεις των Γάλλων στην διάρκεια της μάχης της Μπουβίν, πάντοτε στο πλευρό του Αλαίν ντε Ρουσί.
Τουνιέσταλα

Γεωγραφία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!

Ιστορία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!

Κατανομή του πληθυσμού ανά εθνότητα (1991)

Το 1991, το χωριό αριθμούσε 163 κατοίκους, οι οποίοι ήσαν όλοι τους Κροάτες · .
Στανισλάο Κανιτζάρο

Βιογραφία

Ο Cannizzaro γεννήθηκε στο Παλέρμο. Το 1841 μπήκε στο πανεπιστήμιο εκεί με αρχική πρόθεση την ιατρική, αλλά γύρισε σύντομα στη μελέτη της χημείας. Το 1845 και το 1846 εργάστηκε ως βοηθός στη Raffaele Piria (1815 – 1865), γνωστός για την εργασία του στη σαλικίνη, και έπειτα ως καθηγητής της χημείας στην Πίζα και στη συνέχεια στο Τορίνο.
Κατά τη διάρκεια της Σικελικής Επανάστασης του 1848, ο Cannizzaro επιστρατεύθηκε ως ένας ανώτερος αξιωματικός πυροβολικού στη Μεσσήνη της Σικελίας. Ήταν επίσης εκλεγμένος αντιπρόσωπος της Francavilla στο Σικελικό Κοινοβούλιο. Μετά από την πτώση της Μεσσήνης το Σεπτέμβριο 1848 τοποθετήθηκε στην Ταορμίνα.
Μετά την κατάρρευση των στασιαστών, ο Cannizzaro διέφυγε στη Μασσαλία το Μάιο 1849. Μετά επισκέφθηκε διάφορες γαλλικές πόλεις καταλήγοντας στο Παρίσι τον Οκτώβριο του ίδιου έτους. Εκεί προσλήφθηκε στο Εργαστήριο Michel-Eugene Chevreul και από κοινού με τον F. S. Cloz (1817 – 1883) είχαν την πρώτη συμβολή του στη χημική έρευνα, το 1851, όταν παρασκεύασαν κυαναμίδιο με επίδραση αμμωνίας σε χλωροκυάνιο σε αιθερικό διάλυμα. Στο ίδιο έτος ο Cannizzaro αποδέχτηκε έναν διορισμό στο εθνικό κολλέγιο Alessandria, ως καθηγητής της φυσικής χημείας.
Στo (κολλέγιο) Alessandria ανακάλυψε πως οι αρωματικές αλδεΰδες διασπούνται από αλκοολικό διάλυμα KOH σε ένα μίγμα αντίστοιχης αλκοόλης και καρβονικού κάλιου.
Για παράδειγμα η βενζαλδεΰδη (φαινυλμεθανάλη κατά IUPAC) διασπάται σε βενζυλική αλκοόλη (φαινυλμεθανόλη) και βενζοϊκό κάλιο , όπως η δείχνει η παρακάτω «αντίδραση Cannizzaro»:
Το φθινόπωρο του 1855, Cannizzaro έγινε καθηγητής της Χημείας στο Πανεπιστήμιο της Γένοβας, και μετά από τις περαιτέρω καθηγεσίες στην Πίζα και Νάπολη, δέχτηκε την έδρα της Ανόργανης και Οργανικής Χημείας στο Παλέρμο. Εκεί πέρασε δέκα έτη μελέτης στις αρωματικές ενώσεις και συνέχισε να εργάζεται με τις αμίνες, μέχρι το 1871 όταν διορίστηκε στην έδρα της Χημείας στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης.
Εκτός από την εργασία του για την Οργανική Χημεία, που περιλαμβάνει επίσης μια έρευνα για τη σαντονίνη ο Cannizzaro παρείχε τη μεγάλη υπηρεσία στη Χημεία με το «Chimica Di Filosofia corso Sunto Di Η.Ε 1858» φύλλο του, ή το «Sketch of a course of chemical philosophy», στην οποία επέμεινε στη διάκριση, υποτιθέμενη προηγουμένως από τον Avogadro, μεταξύ των ατομικών και [[μοριακό βάρος}μοριακών βαρών]]. Ο Cannizzaro επέδειξε πως τα ατομικά βάρη των στοιχείων που περιλαμβάνονται στις πτητικές ενώσεις μπορούν να συναχθούν από τα μοριακά βάρη εκείνων των ενώσεων, και πώς τα ατομικά βάρη των στοιχείων των όποιων ενώσεων οι πυκνότητες ατμού είναι άγνωστες μπορούν να καθοριστούν από τη γνώση των συγκεκριμένων θερμοτήτων τους. Για αυτά τα επιτεύγματα, θεμελιώδους σπουδαιότητας για την ατομική θεωρία, του απονεμήθηκε το Μετάλλιο Copley από Βασιλική κοινωνία μέσα 1891.
Το 1871, το επιστημονικό επίπεδο του Cannizzaro του εξασφάλισε αποδοχή στην ιταλική Σύγκλητο, της οποίας ήταν αντιπρόεδρος, και στο Συμβούλιο της δημόσιας οδηγίας και με άλλους τρόπους παρείχε σημαντικές υπηρεσίες στην επιστημονική εκπαίδευση στην Ιταλία.
Σύλλογος Μηχανημάτων Υπολογισμού

Δραστηριότητες

Ο σύλλογος χωρίζεται σε 171 τοπικά τμήματα και 37 τμήματα ειδικού ενδιαφέροντος (Special Interest Groups, SIGs). Μέσω των τμημάτων εκτελούνται οι περισσότερες δραστηριότητες. Παράλληλα με τα τμήματα του συλλόγου υπάρχουν και παραπάνω απο 500 φοιτητικά τμήματα. Το πρώτο φοιτητικό τμήμα ιδρύθηκε το 1961 στο Πανεπιστήμιο της Λουιζιάνα.
Αδεία

Βιογραφία

Δεν γνωρίζουμε την καταγωγή της και είναι γνωστή μόνο από αρχαιολογικές μαρτυρίες. Ο αδελφός τού Αυτοδίκου, ο Λυσίμαχος έγινε το 306 βασιλιάς της Θράκης, το 301 της Μ. Ασίας και το 288 της Μακεδονίας. Η Αδεία και ο Αυτόδικος κατείχαν εξέχουσα θέση στην Αυλή τού βασιλιά και ήταν από εκείνους που τού έμειναν πιστοί. 
Σε κάποια στιγμή της βασιλείας τού Λυσιμάχου, αυτός αφιέρωσε ένα άγαλμα της Αδείας στο ιερό τού Αμφιαράρειου στον Ωρωπό. Το γλυπτό έχει τώρα χαθεί. Πρέπει να ήταν των τελευταίων ετών της ζωής του (απεβ. το 281) και ο Λυσίμαχος το αφιέρωσε σε αναγνώριση της Αρετής και της Εύνοιας, που είχε η Αδεία.
755 Κουιντίλλα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Κουιντίλλας εκτιμάται σε 36,04 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι M (μεταλλικός), ενώ το άλβεδό της είναι 0,1621.
Γεώργιος Στρέιτ

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Πάτρα στις 25 Σεπτεμβρίου 1868 και ήταν γιος του νομικού Στέφανου Στρέιτ και της Βικτωρίας Λόντου. Από την πλευρά της μητέρας του καταγόταν από την οικογένεια Λόντου και ήταν εγγονός του Ανδρέα Χ. Λόντου καθώς και πρώτος ξάδερφος του Δημήτριου Μάξιμου. Σπούδασε νομική στην Αθήνα και τη Γερμανία και σύντομα έγινε διδάκτορας της Νομικής στη Λειψία με την εναίσιμο διατριβή Περί αντιστάσεως κατά της Αρχής. Το 1893 διορίστηκε υφηγητής του Διεθνούς Δικαίου στη Νομική Σχολή του πανεπιστημίου Αθηνών και το 1898 έγινε καθηγητής. Με προτάσεις και υπομνήματα, επισήμανε την εθνική ανάγκη ιδρύσεως Πανεπιστημίου στη Θεσσαλονίκη, που θα συντελούσε στην εξέλιξή της σε εθνικό και πολιτισμικό κέντρο, συμβάλλοντας έτσι στην ίδρυση του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Εργάστηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών ως νομικός σύμβουλος και διευθυντής του και το 1910 διορίστηκε πρεσβευτής της Ελλάδας στη Βιέννη επί τριετία. Το 1913 χρημάτισε υπουργός εξωτερικών (από 22 Δεκεμβρίου 1913 έως 31 Αυγούστου 1914), ενώ το 1927 αναγορεύτηκε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και ήταν πρόεδρος της το 1931, χωρίς να ασκήσει ποτέ τα καθήκοντά του. Από το 1929 ήταν μέλος του διεθνούς δικαστηρίου της Χάγης, και το 1933 εξελέγη τιμητικά γερουσιαστής. 
Υπήρξε στενός φίλος του βασιλιά Κωνσταντίνου και διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο ως σύμβουλός του στα γεγονότα του Εθνικού Διχασμού. Τον ακολούθησε στην εξορία του το 1917 για να προβάλλει τις βασιλικές θέσεις στο εξωτερικό, ενώ το 1922 ανέλαβε πρωτοβουλίες για τους πρόσφυγες στην Κοινωνία των Εθνών. Από τότε δεν ασχολήθηκε ενεργά με την πολιτική.
Πέραν των δημοσίων αξιωμάτων που κατείχε, ήταν ακόμη μέλος επιτροπών και συμβουλίων σε διάφορα υπουργεία. Ακόμη, ήταν μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ναυτικών, νομικός σύμβουλος της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδας, της Εταιρείας Υδάτων Αθηνών-Πειραιώς-Περιχώρων και της εταιρείας εκμετάλλευσης της Κωπαΐδας. Επιπλέον, μεταξύ 1896 και 1906 υπήρξε μέλος των επιτροπών των Ολυμπιακών Αγώνων.
Απεβίωσε στις 27 Δεκεμβρίου 1948 στην Αθήνα. Ήταν παντρεμένος με την Ιουλία Καραθεοδωρή και είχε μια κόρη την Δέσποινα, σύζυγο Ιωάννη Γερουλάνου, και ένα γιο, τον Στέφανο.
Λέτσε (επαρχία)

Γενικά

Η επαρχία του Λέτσε εκτείνεται σε μία έκταση 2.759,39 τ.χμ. (που αντιπροσωπεύουν το 14,3% της Απουλίας), με μέγιστο υψόμετρο τα 201 μ. και περιλαμβάνει το δυτικότερο άκρο της Ιταλίας στη χερσόνησο του Σαλέντο. Οι 809.129 αντιπροσωπεύουν το 19,86% του πληθυσμού της Απουλίας.
Το "σημείο Παλάσα ή ακρωτήρι του Οτράντο" είναι το ανατολικότερο σημείο της Ιταλίας, στην "άκρη του τακουνιού της μπότας", ενώ σύμφωνα και με τις διεθνείς ναυτικές συνθήκες είναι το σημείο που χωρίζει την Αδριατική από το Ιόνιο.
Το πολιτικό και πολιτιστικό κέντρο της επαρχίας είναι το Λέτσε, που βρίσκεται 11χμ. από την ακτή της Αδριατικής και 23χμ. από την ακτή του Ιονίου, σε μία έντονα αστικοποιημένη περιοχή. Σύμφωνα με μία έρευνα του δήμου του Λέτσε, στην ευρύτερη περιοχή της πόλης του Λέτσε διαμένουν περισσότεροι από 450.000 κάτοικοι.
Στην περιοχή διατηρείται ένας γλωσσικός θύλακας όπου ομιλείται η κατωιταλική ή γραικάνικη διάλεκτος. Σε αυτήν την περιοχή έχει δημιουργηθεί μία ένωση 11 δήμων, η Γκρέτσια Σαλεντίνα (Grecìa Salentina), από 9 ελληνόφωνους (Καλημέρα, Μαρτάνο, Καστρινιάνο ντε Γκρέτσι, Κοριλιάνο ντ' Οτράντο, Μαλπινιάνο, Σολέτο, Στερνάτια, Ζολίνο, Μαρτινιάνο) και 2 μη ελληνόφωνους (Καρπινιάνο Σαλεντίνο, Κουτροφιάνο) δήμους με συνολικό πληθυσμό περίπου 54.000 κατοίκους, που έχει σαν σκοπό τη διατήρηση της γραικανικής διαλέκτου αλλά και τη διοικητική συνεργασία μεταξύ αυτής της γλωσσικής μειονότητας στο ιταλικό έδαφος. Εξάλλου, η μειονότητα αυτή έχει αναγνωριστεί και από το επίσημο ιταλικό κράτος. Έδρα της ένωσης είναι η πόλη Καλημέρα.
Λουδοβίκος Β΄ του Σαλούτσο

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Λουδοβίκου Α΄ μαρκησίου τού Σαλούτσο και της Ιωάννας Παλαιολογίνας, κόρης τού Ιωάννη-Ιακώβου μαρκησίου τού Μομφερράτου.
Διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1475. Συνέχισε τον πόλεμο τού Λουδοβίκου Α΄ εναντίον τού Καρόλου Α΄ δούκα της Σαβοΐας και έτσι εξάντλησε τον πλούτο τού Σαλούτσο, αλλά πάλι χωρίς αξιοσημείωτα αποτελέσματα.
Νυμφεύτηκε πρώτα την εξαδέλφη του Ιωάννα Παλαιολογίνα· αυτή απεβίωσε το 1490 και δύο έτη μετά ο Λουδοβίκος Β΄ έκανε δεύτερο γάμο με τη Μαργαρίτα των Φουά.
Κατά τον Β΄ Ιταλικό Πόλεμο ο Λουδοβίκος Β΄ υποστήριξε τον Κάρολο Η΄ της Γαλλίας στην εισβολή του στην Ιταλία, πολεμώντας στο πλάι του στη μάχη τού Φορνόβο το 1495. Όταν ο Λουδοβίκος ΙΒ΄ της Γαλλίας εισέβαλε στο δουκάτο τού Μιλάνου, ο Λουδοβίκος Β΄ ήταν πάλι στην πλευρά των Γάλλων· η τελική σύγκρουση έγινε στο Γκαριλιάνο το 1503 εναντίον των Ισπανικών δυνάμεων. Οι στρατιωτικές δαπάνες δεν επέτρεψαν την ανόρθωση στην εξαντλημένη μαρκιωνία. 
Τον διαδέχθηκαν οι τέσσερις γιοί του: πρώτα ο Μιχαήλ-Αντώνιος το 1504. Στον ναό τού Σαν Τζιοβάννι στο Σαλούτσο υπάρχει επιτύμβιο μνημείο του, που παραγγέλθηκε από τη σύζυγό του Μαργαρίτα και εκτελέστηκε από τον Μπενεντέττο Μπριόσκο το 1508. Ο Λουδοβίκος Β΄ ήταν επίσης ο εμπνευστής τού νεο-γοτθικού Καθεδρικού τού Σαλούτσο και της πρώτης σύραγγας των Άλπεων, της "Buco di Viso" (σε 2.880 μ. υψόμετρο).
Γιούρι Λόσμαν

Αθλητική καριέρα

Γεννήθηκε το 1891 στον οικισμό Καμπάλα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας (εντός των ορίων της σημερινής εσθονικής επαρχίας Γιέρβα) και αποφοίτησε από γυμνάσιο του Ταλίν. Το 1909 ξεκίνησε τον αθλητισμό ως ποδοσφαιριστής στην ομάδα Μερκούρ αλλά το 1913 μεταπήδησε στον στίβο, εντασσόμενος στον σύλλογο Κάλεβ Ταλίν. Εμφανίστηκε στο προσκήνιο το 1916 όταν αναδείχτηκε νικητής στον μαραθώνιο του Ταλίν και στο ρωσικό πρωτάθλημα των 5000 μέτρων, ενώ ακολούθησαν διακρίσεις και στο αγώνισμα των 10000 μέτρων. 
Πολέμησε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο κατά τη διάρκεια του οποίου τραυματίστηκε, χωρίς όμως να επηρεαστεί η μετέπειτα καριέρα του, καθώς μεταπολεμικά κυριάρχησε στα εσθονικά πρωταθλήματα των μεσαίων και μεγάλων αποστάσεων. Το 1920 έλαβε μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αμβέρσας τρέχοντας στα 10000 μέτρα και στον μαραθώνιο: στο αγώνισμα των 10000 μέτρων έμεινε εκτός τελικού εγκαταλείποντας στην κούρσα της πρώτης προκριματικής σειράς, ενώ στον μαραθώνιο έκανε χρόνο 2:32:48 τερματίζοντας δεύτερος, 12,8 δευτερόλεπτα πίσω από τον Φινλανδό Χάνες Κολεμάινεν, κατακτώντας έτσι το ασημένιο μετάλλιο. Το 1923 τερμάτισε πρώτος στον διεθνή μαραθώνιο του Γκέτεμποργκ και το επόμενο έτος ορίστηκε σημαιοφόρος της εσθονικής αποστολής στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού. Στην ίδια διοργάνωση συμμετείχε εκ νέου στον μαραθώνιο καταλαμβάνοντας αυτή τη φορά τη δέκατη θέση. Τέσσερα χρόνια αργότερα έτρεξε στον Αμερικανικό υπερμαραθώνιο και το 1929 έλαβε μέρος στον μαραθώνιο της Αμβέρσας.

Πέρα από τον αθλητισμό

Μετά την απόσυρσή του από την ενεργό δράση υπήρξε για ένα διάστημα προπονητής δρομέων μεγάλων αποστάσεων. Παράλληλα εργάστηκε σε εργοστάσιο σοκολατοποιίας αλλά και σε κοσμηματοπωλείο. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής ενεπλάκη στην κρατική υπηρεσία αθλητισμού, ενώ το 1944, λίγο πριν την κατάληψη της χώρας από τα σοβιετικά στρατεύματα, εγκατέλειψε την Εσθονία βρίσκοντας καταφύγιο στη Σουηδία, όπου πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του εργαζόμενος ως αργυροχρυσοχόος. Απεβίωσε την 1η Μαΐου του 1984 στη Στοκχόλμη όπου και θάφτηκε.
Λεωνίδας Ανδρούτσος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1824 στην σπηλιά της Βελίτσας που ηταν γνωστή ως "Μαύρη Τρούπα" από τον Οδυσσέα Ανδρούτσο και την γυναίκα του, Ελένη Καρέλη. Βαφτίστηκε Λεωνίδας προς τιμή του ήρωα της Μάχης στο Χάνι της Γραβιάς. Έμεινε ορφανός από πατέρα σε ηλικία ενός έτους. Η μητέρα του τον έκρυβε σε φίλους και σπηλιές για να τον σώσει από τους ανθρώπους του Κωλέττη που είχε δώσει διαταγή να τον βρουν και να τον σκοτώσουν. Ο πατέρας του, Οδυσσέας δεν τους είχε αφήσει άλλη περιουσία, αφού είχε προσφέρει όλα τα υπάρχοντά του για τον Ιερό Αγώνα και με δικά του χρήματα είχε οχυρωθεί η Ακρόπολη της Αθήνας. Με την έλευση του Όθωνα, ο μικρός Λεωνίδας στάλθηκε στο Μόναχο της Βαυαρίας, όπου ήτανε να μεγαλώσει στο περιβάλλον του βασιλιά Λουδοβίκου Α΄. Δυστυχώς όμως αρρώστησε βαριά το 1836 όταν ξέσπασε επιδημία χολέρας και πέθανε στις 11 Δεκεμβρίου σε ηλικία δώδεκα ετών. Ο βασιλιάς Λουδοβίκος που τον αγαπούσε σαν παιδί του τον έθαψε με τιμές και κατέθεσε ένα ποσό στην τράπεζα, με την εντολή, να γίνεται η συντήρηση του τάφου, από τους τόκους των χρημάτων.
Ο τάφος του υπάρχει ακόμα και σήμερα στο παλιό νεκροταφείο της πόλης του Μονάχου, απέναντι στον τάφο ενός άλλου μεγάλου αγωνιστή της ελληνικής επανάστασης, του Ηλία Κατσάκου Μαυρομιχάλη.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Άρτας 2019–20

Για την περίοδο 2019–20, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Άρτας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Άρτας.
Η πρωταθλήτρια ομάδα της ΕΠΣ Άρτας κερδίζει την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.
Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Άρτας, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ελλάδας της επόμενης περιόδου

Α' Κατηγορία

Ο ΑΟ Φλωριάδας που σταμάτησε να κατεβαίνει πέρυσι στην Γ εθνική,φέτος δεν δήλωσε συμμετοχή σε καμιά κατηγορία.Για να καλυφθεί το κενό ανέβηκε ο Δίας Κωστακιών.

Β' Κατηγορία

Δεν δήλωσε συμμετοχή σε σχέση με πέρυσι ο ΑΟ Μενιδίου και ο ΑΟ Φιλιππιάδας.Αντίθετα κατεβαίνει ξανά η ΑΕ Κιρκιζατών Πλησιών και η Άρτα 2004 που είναι νέα παρουσία.

Κύπελλο

Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Άρτας.Υποχρεωτική είναι η συμμετοχή για τις ομάδες της Γ΄ Εθνικής και Α ερασιτεχνικής ενώ προαιρετική για τις ομάδες της Β ερασιτεχνικής.

Α φάση

Οι αγώνες έγιναν στις 21,22 και 25 Σεπτεμβρίου 2019.
ΑΕ Κιρκιζάτων Πλησιών-Αχιλλέας Νεοχωρίου 2-3
ΠΑΣ Ανέζα-Δίας Κωστακιών 0-3
ΑΟ Κλειδίου-ΑΕ Καμπής 0-0 (0-0 παρ. 3-4 πεν.)
Δόξα Άρτας-ΑΕΜ Μέλισσα Άρτας 1-0
Παναγροτικός Αγ. Σπυρίδωνα-Ολυμπιακός Καλοβάτου 2-4
ΠΑΣ Κομμένου 1943-Σκουφάς Κομποτίου 0-1
ΓΑΣ Αναγέννηση Άρτας-ΑΟ Φιλοθέης 6-0
ΑΕ Ξηροβουνίου-Απόλλων Γλυκορίζου 2-4
Φιλέλληνες Πέτα-Προοδευτική Γραμμενίτσας 6-4

Β φάση

Ο αγώνας έγινε στις 25 Σεπτεμβρίου 2019
Ολυμπιακός Καλοβάτου-Σκουφάς Κομποτίου 0-4
Χωρίς αγώνα:Αχιλλέας Νεοχωρίου,Δίας Κωστακιών,ΑΕ Καμπής,Δόξα Άρτας,ΓΑΣ Αναγέννηση Άρτας,Απόλλων Γλυκορίζου,Φιλέλληνες Πέτα
Κώστας Φλέγκας

Βιογραφικό

Ο Κώστας Φλέγκας είναι από τους πιο ταλαντούχους νέους τερματοφύλακες του ελληνικού πόλο. Έχει αγωνιστεί στις μικρές εθνικές ομάδες και στην Εθνική ανδρών.
Είναι γέννημα θρέμμα των υποδομών του Πανιωνίου, στον οποίο ξεκίνησε από το τμήμα κολύμβησης το 1993 σε ηλικία πέντε ετών. Το 2001-02, σε ηλικία 13-14 ετών, μεταπήδησε στην υδατοσφαίριση. Τα επόμενα χρόνια καθιερώθηκε διαδοχικά στην παιδική, εφηβική και ομάδα νέων του συλλόγου, κατακτώντας πρώτες και δεύτερες στα αντίστοιχα πανελλήνια πρωταθλήματα. Παράλληλα κλήθηκε στις αντίστοιχες εθνικές ομάδες. 
Με τον Πανιώνιο αγωνίζεται στην Α1 από τη σεζόν 2005-06. Τότε γνώρισε την πρώτη του ατομική διάκριση, αφού αναδείχθηκε καλύτερος τερματοφύλακας της χρονιάς. Ήταν μέλος της ομάδας του Πανιωνίου, που έφτασε ως τον τελικό του Λεν Τρόφι του 2009 και από τη σεζόν 2009-10 είναι ο βασικός τερματοφύλακας του συλλόγου!

Στις Εθνικές ομάδες

Το 2003 κλήθηκε στην Εθνική παίδων και ακολούθησαν οι κλήσεις στις εθνικές εφήβων και νέων ανδρών. Το 2005 κλήθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική ανδρών, με την οποία μετείχε στους Μεσογειακούς Αγώνες της Αλμερία. Επίσης έλαβε μέρος στους Μεσογειακούς Αγώνες 2009 στην Ιταλία. 
Με την Εθνική νέων έχει πάρει μέρος το 2005 στο Παγκόσμιο και το 2006 στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων Ανδρών, παίρνοντας και στα δύο την 6η θέση.
Τραπεζικός τομέας στην Ελλάδα

Ο τραπεζικός τομέας στην Ελλάδα είναι μια βιομηχανία που έχει βραχυπρόθεσμες υποχρεώσεις ίσες με το 35% του ελληνικού ΑΕΠ ή το 38% του ελληνικού εθνικού χρέους, σύμφωνα με δεδομένα για τις 11 Οκτωβρίου 2008. Στις 29 Ιουνίου 2015 οι τράπεζες έκλεισαν και εισήχθησαν έλεγχοι κεφαλαίων (κάπιταλ κοντρόλς). Τον Οκτώβριο του 2018 οι έλεγχοι άρθηκαν ενώ είχαν προηγηθεί μεγάλες αυξήσεις στο μέγιστο ποσό για ανάληψη
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1951-52

Σύστημα διεξαγωγής

Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1951-52 συμμετείχαν 8 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Δεν ίσχυσε η διαβάθμιση στη Β΄ κατηγορία (στην οποία συμμετείχαν οι αναπληρωματικές ομάδες των ομάδων της Α΄ κατηγορίας).

Σύστημα βαθμολόγησης

Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.