Βέρνερ φον Μπλόμπεργκ

Τα πρώτα χρόνια

Ο Μπλόμπεργκ γεννήθηκε στο Στάργκαρντ (Stargard) της Πρωσίας στις 2 Σεπτεμβρίου 1878. Πατέρας του ήταν ο Εμίλ φον Μπλόμπεργκ και μητέρα του η Έμμα (πατρικό Τσέπε (Tschepe)). Όταν ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του, κατατάχθηκε στον Γερμανικό Στρατό ως Ανθυπολοχαγός (73ο Σύνταγμα Τυφεκιοφόρων) και, το 1904, φοίτησε στην Ακαδημία Πολέμου (Kriegsakademie). Το ίδιο έτος νυμφεύθηκε την Σαρλότ Χέλλμιχ (Charlotte Hellmich), με την οποία απέκτησαν πέντε παιδιά.
Το 1907 αποφοίτησε από την Ακαδημία και, το 1908 τοποθετήθηκε στο Γενικό Επιτελείο. Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο υπηρέτησε στο Δυτικό μέτωπο, όπου και διακρίθηκε ιδιαίτερα, τιμώμενος για την δράση του με το παράσημο "Pour la Merite". Με το τέλος του Πολέμου έφερε ήδη τον βαθμό του Ταγματάρχη. Στον Πόλεμο έχασε και τους δύο του αδελφούς.

Μετά τον Α´ Παγκόσμιο πόλεμο

Όταν ο Πόλεμος έληξε, ο Μπλόμπεργκ παρέμεινε στον Στρατό (Ράιχσβερ) και το 1920 προάχθηκε σε Αντισυνταγματάρχη και τοποθετήθηκε επικεφαλής του Επιτελείου της Ταξιαρχίας Ντέμπεριτζ (Döberitz). Το 1925 ο Στρατηγός Χανς φον Ζέεκτ (Hans von Seeckt) τον διόρισε επικεφαλής της Στρατιωτικής Εκπαίδευσης. Δύο χρόνια αργότερα, {1927) έλαβε τον βαθμό του Υποστρατήγου και τοποθετήθηκε επικεφαλής του Γραφείου Στρατεύματος (Truppenamt). Από αυτή τη θέση ήλθε σε σύγκρουση με τον Στρατηγό Κουρτ φον Σλάιχερ (Kurt von Schleicher) και, ως συνέπεια, το 1929 μετατέθηκε από αυτήν και ανέλαβε στρατιωτική διοίκηση στην Ανατολική Πρωσία, υπό τις διαταγές του Βάλτερ φον Ράιχεναου (Walther von Reichenau). Το 1931 σε αυτοκινητιστικό ατύχημα ο Μπλόμπεργκ τραυματίζεται και υφίσταται σοβαρή εγκεφαλική διάσειση.

Ο διορισμός του στην κυβέρνηση Χίτλερ

Το 1932 ο Μπλόμπεργκ, έχοντας αναρρώσει από το ατύχημά του, αποτελεί μέλος της γερμανικής αντιπροσωπείας στη Διάσκεψη Αφοπλισμού που πραγματοποιήθηκε στη Γενεύη. Το ίδιο έτος υφίσταται μια σημαντική οικογενειακή απώλεια, με τον θάνατο της συζύγου του. Τον Ιανουάριο του 1933 ο Χίτλερ αναλαμβάνει την εξουσία και, λίγο αργότερα, διορίζει τον Μπλόμπεργκ Υπουργό Άμυνας. Η θέση που παίρνει, το 1934, απέναντι στα γεγονότα της Νύχτας των Μεγάλων Μαχαιριών είναι θετική απέναντι στον Χίτλερ, καθώς πιστεύει ότι ο Ερνστ Ρεμ και τα 2 εκατομμύρια των SA αποτελούν σαφέστατο κίνδυνο για τον Φύρερ και το μέλλον της Εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας. Το 1935 ο Μπλόμπεργκ τοποθετείται Υπουργός Πολέμου, όταν ο Χίτλερ διακηρύσσει την απόφασή του να αγνοήσει τους όρους της Συνθήκης των Βερσαλλιών και να εξοπλίσει τις Γερμανικές Ένοπλες Δυνάμεις. Θερμός συμπαραστάτης του σε αυτό το εγχείρημα είναι ο Μπλόμπεργκ, τον οποίο ο Χίτλερ διορίζει και επικεφαλής του Στρατού. Ο Μπλόμπεργκ αναπτύσσει οργανωτικές δραστηριότητες που θα καταλήξουν στην εξέλιξη της Βέρμαχτ σε σημαντική στρατιωτική δύναμη. Ήταν ιδέα και διαταγή του Μπλόμπεργκ η υποβολή όρκου πίστης και αφοσίωσης του Γερμανού Στρατιώτη (Reichswehreid) όχι πλέον προς την Πατρίδα και τον Λαό (Vaterland und Volk) αλλά προσωπικά προς τον Χίτλερ. Ο όρκος αυτός είχε ως συνέπεια την ελαχιστοποίηση των αντιδράσεων εκ μέρους των στρατιωτικών στις μελλοντικές αποφάσεις του Χίτλερ. Η αφοσίωση που επεδείκνυε στο πρόσωπο του Χίτλερ του απέδωσε αφενός μεν τον τίτλο του Στρατάρχη - του τον επέδωσε προσωπικά ο Φύρερ στις 20 Απριλίου 1936, την ημέρα των γενεθλίων του - και αφετέρου το προσωνύμιο "λαστιχένιο λιοντάρι" από τους υφισταμένους του. Είναι ο πρώτος Στρατάρχης του Γερμανικού Στρατού ύστερα από πολλά χρόνια και ο ισχυρότερος στρατιωτικός ηγέτης στην γερμανική στρατιωτική ιστορία σε καιρό ειρήνης. Παρόλ' αυτά εξέφρασε την αντίθεσή του, όταν ο Χίτλερ έστειλε στρατεύματα στην αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη της Ρηνανίας. Νέα προστριβή του Στρατάρχη με τον Φύρερ επέρχεται όταν ο τελευταίος αποφασίζει, τον Ιούλιο του 1937, να αποστείλει ένα σώμα "εθελοντών" για να πολεμήσουν στο πλευρό του Φρανθίσκο Φράνκο στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο, ενέργεια με την οποία ο Στρατάρχης διαφωνεί.

Οι θέσεις του για την προπαρασκευή του πολέμου

Στις 5 Νοεμβρίου 1937 ο Χίτλερ συγκαλεί μυστική σύσκεψη των ανώτατων στρατιωτικών και πολιτικών ηγετών. Όπως αναφέρεται στο μνημόνιο του Χόσμπαχ (Hossbach)), συμμετείχαν οι φον Μπλόμπεργκ, φον Φριτς, (Βέρμαχτ, Στρατός Ξηράς αντίστοιχα), Γκέρινγκ (Luftwaffe), Κόνσταντιν φον Νόιρατ (Υπουργός Εξωτερικών) και Αρχιναύαρχος Έριχ Ρέντερ (Kriegsmarine). Πιστεύει ότι τόσο η οικονομική όσο και η στρατιωτική - στρατηγική κατάσταση της Γερμανίας σύντομα θα της επιτρέψει να αναλάβει πολεμικές πρωτοβουλίες με επιτυχία. Στη σύσκεψη εκθέτει αυτές του τις απόψεις αλλά οι φον Μπλόμπεργκ, Βέρνερ φον Φριτς (Werner von Fritsch), επικεφαλής του Στρατού και Κόνσταντιν φον Νόιρατ (Konstantin von Neurath), τότε Υπουργός Εξωτερικών, αντιμετωπίζουν τις απόψεις του Φύρερ με σκεπτικισμό και όχι με ενθουσιασμό. 
Εκφράζουν την γνώμη ότι τα πολεμικά σχέδια του Χίτλερ είναι επικίνδυνα πρόωρα. Εκφράζουν, επίσης, την άποψη, αντίθετη με του Χίτλερ, ότι τόσο η Βρετανία όσο και η Γαλλία δεν θα παραμείνουν εκτός πολεμικής δράσης και η Γερμανία δεν διαθέτει ακόμη ούτε τους πόρους ούτε τη στρατιωτική ισχύ για πολυμέτωπο αγώνα, πόσο μάλλον αν σε αυτόν πρόκειται να συμμετάσχει η Σοβιετική Ένωση. Ο Χίτλερ, όμως, έχει ήδη το σχέδιό του για την "κατάκτηση του ζωτικού χώρου" (Lebensraumeroberung), που χρειάζεται ο Γερμανός Εθνικοσοσιαλιστής για να μεγαλουργήσει, και αποκρούει τον σκεπτικισμό των συνεργατών του. Η ιστορική πραγματικότητα έδειξε ότι η άποψη του φον Μπλόμπεργκ δεν ήταν συντηρητική αλλά απόλυτα δικαιολογημένη.

Μετά την εξορία

Ο Χίτλερ είχε υποσχεθεί στον Μπλόμπεργκ να τον επαναφέρει στην ενεργό υπηρεσία μόλις ξεσπούσε ο Πόλεμος. Δεν τήρησε την υπόσχεσή του. 
Εντούτοις ο Στρατάρχης διατήρησε το αξίωμά του (εν αποστρατεία), τα προνόμια και τον μισθό του, ενώ ο Χϊτλερ, το 1940, αναγνώρισε την πολύτιμη συνεισφορά του Μπλόμπεργκ στην ανασυγκρότηση της Βέρμαχτ.
Ο Στρατάρχης πέρασε ολόκληρο τον Πόλεμο σε αποστρατεία. Μέχρι την παράδοση της Γερμανίας δήλωνε πεπεισμένος για την τελική νίκη, παρά το γεγονός πως έχασε και τους δύο του γιους. Με τη λήξη του Πολέμου συνελήφθη από τους Συμμάχους και κλήθηκε ως μάρτυρας στην Δίκη της Νυρεμβέργης. Δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει τις καταθέσεις του, καθώς απεβίωσε από καρκίνο στις 13 Μαρτίου 1946 στη Νυρεμβέργη όπου ανακρινόταν. Τάφηκε χωρίς τελετή σε ανώνυμο τάφο. Αργότερα τα λείψανά του αποτεφρώθηκαν και κατόπιν μεταφέρθηκαν στην κατοικία του στο Μπαντ Βίζεε της Βαυαρίας, όπου και ενταφιάστηκαν.