google/wiki40b huggingface dataset:
Τευμησσός (οικισμός)

Ο Τευμησσός ήταν αρχαίος οικισμός της Βοιωτίας, που βρισκόταν ανατολικά της Θήβας, στο δρόμο που κατά την αρχαιότητα ένωνε τη Θήβα με τη Χαλκίδα, κοντά στον σημερινό Ελεώνα. Στον Τευμησσό, κατά την μυθολογία έκρυψε ο Δίας την Ευρώπη. Πίστευαν επίσης ότι εκεί είχε αναθρέψει ο Διόνυσος μια αλεπού για να σπέρνει τον όλεθρο στους Θηβαίους. Αυτή η αλεπού, όταν κινδύνεψε να πιαστεί από ένα σκύλο που έδωσε η Άρτεμις στην Πρόκριδα, την κόρη του Ερεχθέα, τελικά απολιθώθηκε μαζί με το σκύλο. Η πόλη ανήκε στην επικράτεια της Θήβας. Ερείπια της ακρόπολης σώζονται στο όρος Τευμησσός.
Μπαχαρικό

Ιστορία

Το εμπόριο των μπαχαρικών είναι από τα αρχαιότερα και είχαν ανοιχθεί ολόκληρες εμπορικές οδοί για τη μεταφορά τους από την Ασία στην Ευρώπη. Τα μπαχαρικά χρησιμοποιούνταν για την παρασκευή ελαίων, φαρμάκων, αφροδισιακών και διαφόρων τελετουργιών. Αρχαία βιβλία ιατρικής και βοτανολογίας αναφέρουν τα μπαχαρικά ως σπουδαία φάρμακα στην θεραπεία διαφόρων ασθενειών. Τα θεωρούσαν ακριβά ως δώρα και τα εκτιμούσαν ιδιαίτερα.
Το 2000 π.Χ. υπάρχουν αναφορές για εμπόριο μπαχαρικών, ενώ στη Βίβλο αναφέρεται ότι μεγάλο τμήμα της τεράστιας περιουσίας του βασιλιά Σολομώντα οφείλεται στην πώληση μπαχαρικών. Η Αραβία υπήρξε τεράστιο κέντρο διακίνησης μπαχαρικών και οι άραβες έμποροι απέκρυπταν την πηγή παραγωγής τους.
Η Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου κατά την περίοδο της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας έγινε διεθνές εμπορικό κέντρο μπαχαρικών δεχόμενη τα μπαχαρικά από την Ινδία που στη συνέχεια προωθούνταν στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Γύρω στο 10ο μ.Χ. αιώνα η Βενετία έγινε κέντρο εμπορίου και διακίνησης. Στα τέλη του 15ου αιώνα οι Ευρωπαίοι προσπάθησαν να σπάσουν το μονοπώλιο της Βενετίας και να ανοίξουν νέους δρόμους προς τις χώρες παραγωγής μπαχαρικών. Οι Πορτογάλοι θαλασσοπόροι έφεραν μπαχαρικά από την Ινδία περνώντας το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας. Το γεγονός αυτό και η παράκαμψη των μουσουλμανικών χωρών δημιούργησε νέα δυναμική, οδήγησε στην ανακάλυψη νέων χωρών και δημιούργησε τεράστια εμπορική κίνηση μεταξύ Ευρώπης και Άπω Ανατολής.

Χρήσεις, Προέλευση

Οι χρήσεις των μπαχαρικών είναι πολλές. Στη μαγειρική είναι απαραίτητο συστατικό σχεδόν κάθε συνταγής.
Τα αιθέρια έλαια που εξάγονται από τα μπαχαρικά χρησιμοποιούνται στην αρωματοποιία, στην παρασκευή σαπουνιών, καλλυντικών και πολλών άλλων.
Τα φυτά από τα οποία προέρχονται τα μπαχαρικά είναι αυτοφυή ή καλλιεργούνται.
Βασίλειο της Θεσσαλονίκης

Ιστορία

Όταν έφτασε η ώρα να ορίσουν αυτοκράτορα, φάνηκε ότι ο Βονιφάτιος ο Μομφερρατικός θα ήταν αυτός, αφού ήταν ο αρχηγός της σταυροφορίας, αλλά οι Βενετοί είχαν αντιρρήσεις. Πίστευαν ότι θα ήταν αρκετά δύσκολο να τον ελέγξουν. Πρώτος Λατίνος αυτοκράτορας ανακηρύχθηκε ο Βαλδουίνος της Φλάνδρας. Ο Βονιφάτιος συνέχισε την εκστρατεία για την κατάληψη και των επαρχιών της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και κατέλαβε τη Θεσσαλονίκη αργότερα το 1204 και ίδρυσε τη δική του ηγεμονία. Δεν ήταν ανεξάρτητο κράτος, αλλά υποτελές στη Λατινική Αυτοκρατορία. Επίσημα, ο Βονιφάτιος δεν χρησιμοποίησε ποτέ τον τίτλο του βασιλιά. Τον επόμενο χρόνο έφτασε μέχρι την Πελοπόννησο ιδρύοντας υποτελείς ηγεμονίες στο Βασίλειο της Θεσσαλονίκης, το Δουκάτο των Αθηνών, το Πριγκηπάτο της Αχαΐας και τις τριαρχίες της Εύβοιας. 
Στην αρχή όλα πήγαιναν καλά για αυτό το καινούριο κράτος. Τα εδάφη του είχαν κατακτηθεί σχετικά εύκολα και υπήρχε ειρήνη, τόσο με τους Βουλγάρους, όσο και με τον Μιχαήλ Δούκα που με έδρα την Άρτα επεξέτεινε την εξουσία του στην Ήπειρο και στην Αλβανία. Η ειρήνη δεν κράτησε πολύ. Το 1207 ο Βονιφάτιος σκοτώθηκε σε ενέδρα του τσάρου των Βουλγάρων, Καλογιάννη. Η επιθετικότητα του Δεσποτάτου της Ηπείρου αυξήθηκε και έγινε η κύρια απειλή για την επιβίωση του Βασιλείου της Θεσσαλονίκης. Μέχρι το 1224 μόνο η πόλη της Θεσσαλονίκης είχε μείνει στο Βασίλειο. Εκείνη την χρονιά ο Θεόδωρος της Ηπείρου κατέλαβε και τη Θεσσαλονίκη και κατέλυσε αυτό το σταυροφορικό κράτος. Το Βασίλειο της Θεσσαλονίκης είχε ζωή μόνον είκοσι χρόνων. Στην μεγαλύτερη έκτασή του απλωνόταν από την Μοσυνόπολη, στη Θράκη, μέχρι τις Θερμοπύλες κατά μήκος των ακτών, αλλά ποτέ δεν απέκτησε ισχυρό έλεγχο στην ενδοχώρα, καθώς απειλούνταν συνεχώς από τα βόρεια και τα δυτικά, δηλαδή σε όλο σχεδόν το μήκος των χερσαίων συνόρων του. Ο οίκος του Μονφερρά συνέχισε να έχει διεκδικήσεις στη Θεσσαλονίκη και μέλη του έφεραν τον τίτλο του Βασιλιά της Θεσσαλονίκης μέχρι το 1284.
Χέρμαν του Βερντέν

Βιογραφία

Ήταν γιος του Γοδεφρείδου Α΄ κόμη του Βερντέν & Έναμε και της Ματίλντα των Μπίλουνκ, κόρης του Χέρμαν δούκα της Σαξονίας. Ο πατέρας του αιχμαλωτίστηκε τρεις φορές και γι' αυτό είχε το προσωνύμιο ο αιχμάλωτος.
Διαδέχθηκε το 1022 τον αδελφό του Φρειδερίκο κόμη του Βερντέν. Πολέμησε γενναία στο πλευρό του πατέρα του, όταν ο Λοθάριος των Καρολιδών της Δυτικής Φραγκίας επιτέθηκε στο Βερντέν. Ο Λοθάριος αιχμαλώτισε τον Γοδεφρείδο Α΄ και τον γιο του Φρειδερίκο. Ο Χέρμαν και ο αδελφός του Αντάλμπερο ανέλαβαν το να απωθήσουν περαιτέρω εισβολή του Λοθαρίου.
Ο πατέρας του ήταν κόμης του Έναμε και χορήγησε στον Χέρμαν τον τίτλο του κόμη του Έναμε. Ο Χέρμαν έγινε επίσης κόμης της Βραβάντης. Αποσύρθηκε στο αββαείο του Σαιν Βαν το 1024, όπου απεβίωσε το ίδιο έτος. Τον διαδέχθηκε ο Λουδοβίκος ως κόμης του Βερντέν, πατέρας του Λουδοβίκου Β΄ κόμη του Σινύ, ο οποίος είχε νυμφευτεί την ανιψιά του Σοφία, κόρη του αδελφού του Φρειδερίκου.
Πάνος Γαβαλάς

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο Βατραχονήσι, που είναι γνωστό σήμερα ως τη συνοικία της Αθήνας Μετς. Ο πατέρας του ήταν από τη Φολέγανδρο και η μητέρα του από την Ικαρία. Σε παιδική ηλικία πρωτοασχολήθηκε με τη φυσαρμόνικα στους προσκόπους και αργότερα με τις χαβάγιες με τις οποίες έκανε καντάδες. Στη διάρκεια της κατοχής εντάχθηκε στον ΕΛΑΣ. 
Ερμήνευσε γνωστά τραγούδια όπως: «Σήκω πάνω κάτσε κάτω», «Στο σταυροδρόμι», «Δε με πονάς», «Φύγε κι άσε με», «Πήρε φωτιά μια καρδιά», «Άσε με πια», «Λαϊκό τσα-τσα», «Κάθε λιμάνι και καημός», «Όνειρο δεμένο», «Οι Γλάροι», «Άμα θες να φύγεις φύγε», «Γλυκέ μου τύραννε», «Εγώ είμαι ένα παλιόπαιδο». Ίδρυσε τη δισκογραφική εταιρία "Σονάτα".
Κιμάμπα 'Β'

Προφορά - συλλαβισμός - ετυμολογία

Η ονομασία Κιμάμπα (Kimamba), στα Ελληνικά προφέρεται Κι-μάμ-μπα. Αντιθέτως, στα Σουαχίλι, συλλαβίζεται Ki-ma-mᵘ-ba.
Σουλτάν Κιοσέν

Βιογραφία

Το 2009 ο Κιοσέν, Κούρδος, ζούσε με τους γονείς του, τρεις αδελφούς και την αδελφή του που έχουν κανονικό ύψος. Δεν κατάφερε να ολοκληρώσει όλες τις σχολικές τάξεις λόγω του ύψους του και αντί γι'αυτό εργάστηκε ως αγρότης. Περιγράφει τα πλεονεκτήματα του να είναι ψηλός λέγοντας ότι μπορεί να δει από μεγάλη απόσταση και να βοηθήσει την οικογένειά του με σπιτικές εργασίες όπως αλλαγή λαμπτήρων και κουρτινών. Αναφέρει ως μειονεκτήματα το ότι δεν μπορεί να βρει ρούχα για το ύψος του ή παπούτσια που ταιριάζουν και ότι είναι δύσκολο να χωρέσει σε αυτοκίνητο μεσαίου μεγέθους.
Ξεκινώντας το 2010, ο Κιοσέν έλαβε θεραπεία Gamma-Knife για τον όγκο υπόφυσής του στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Βιρτζίνια και έλαβε φαρμακευτική αγωγή για τον έλεγχο των υπερβολικών επιπέδων της αυξητικής ορμόνης. Τον Μάρτιο του 2012 επιβεβαιώθηκε ότι η θεραπεία ήταν αποτελεσματική στην ανάσχεση της ανάπτυξης του Κιοσέν.
Τον Οκτώβριο του 2013 παντρεύτηκε την γεννημένη στη Συρία Μερβέ Ντιμπό, η οποία είναι δέκα χρόνια μικρότερη του. Σε μια συνέντευξη δήλωσε ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα με τη γυναίκα του είναι η επικοινωνία. Αυτός μιλάει κουρδικά και τουρκικά αλλά η γυναίκα ομιλούσε μόνο αραβικά.
Στις 13 Νοεμβρίου 2014 ως μέρος της Ημέρας Ρεκόρ Γκίνες ο Κιοσέν συναντήθηκε για πρώτη φορά με τον Τσάντρα Μπαχαντούρ Ντάνγκι, τον κοντότερο ζωντανό άντρα του κόσμου εκείνη την εποχή σε εκδήλωση στο Λονδίνο.
Το 2014 ο Κιοσέν εντάχθηκε στο Μαγικό Τσίρκο της Σαμόας και συμμετείχε σε διάφορες παραστάσεις σε όλο τον κόσμο. Ο διευθυντής του τσίρκου Μπρούνο Λουαγιάλ τον προσέγγισε προσωπικά και τον έπεισε να ενταχθεί στο τσίρκο.

Ρεκόρ

Στις 25 Αυγούστου 2009 το όρθιο ύψος του Κιοσέν καταγράφηκε στα 2.46 μέτρα στην πατρίδα του από το Βιβλίο Γκίνες, ξεπερνώντας τον πρώην κάτοχο του παγκόσμιου ρεκόρ Μπάο Σισούν με ύψος 2.36 μέτρων. Ο Κιοσέν κατέχει επίσης το τρέχον ρεκόρ Γκίνες για τα μεγαλύτερο χέρια με ύψος 27.5 εκατοστά και τα δεύτερα μεγαλύτερο πόδια με ύψος 36.5 εκατοστά (αριστερό πόδι) και 35.5 εκατοστά (δεξί πόδι).
Στις 25 Αυγούστου 2010, σύμφωνα με το Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια, οι γιατροί επιβεβαίωσαν ύψος μέχρι και 2.54 μέτρα και δήλωσαν ότι αυτό είναι πιθανώς το πραγματικό ύψος του Κιοσέν, μειωμένο τεχνητά από τη σκολίωση και τη κακή στάση του σώματος.
Στις 9 Φεβρουαρίου 2011 ο Κιοσέν μετρήθηκε από το Βιβλίο Γκίνες στα 2.51 μέτρα και τα χέρια του μετρήθηκαν εκ νέου, φτάνοντας τα 28 εκατοστά και ξεπερνώντας το προηγούμενο ρεκόρ του.
Παύλος Νεράντζης (μακεδονομάχος)

Πρώιμη δράση

Ο Παύλος Νεράντζης ή Μέρμυγκας γεννήθηκε στη Σιάτιστα κατά τα μέσα του 19ου αιώνα. Ονομάζονταν και "Κόκκινος" λόγω του χρώματος της κόμης και της γενειάδας του. Αρχικά φοίτησε σε σχολείο της πατρίδας του και αργότερα εγκαταστάθηκε σε νεαρή ηλικία, στη Θεσσαλονίκη όπου εργαζόταν ως δερματέμπορος στο κατάστημα του Γεώργιου Μπόμπουρα. Την περίοδο εκείνη, βρισκόταν εκεί σε εξέλιξη η ιεραποστολική δράση των προτεσταντών μισιονάριων που επιχειρούσαν να προσελκύσουν τους κατοίκους της πόλης. Ο Νεράντζης, όντας φανατικός ορθόδοξος, οργάνωσε επίθεση με πέτρες στο οίκημα των προτεσταντών, με αποτέλεσμα να προξενηθούν υλικές ζημιές. Οι προτεστάντες από την πλευρά τους διαμαρτυρήθηκαν στις οθωμανικές αρχές και τότε, ο Νεράντζης αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Θεσσαλονίκη και να καταφύγει στα Τρίκαλα όπου συνέχισε τις εμπορικές του δραστηριότητες. Αργότερα, με το ξέσπασμα του Ελληνοτουρκικού πολέμου το 1897, κατατάχθηκε ως εθελοντής και έλαβε μέρος στις πολεμικές επιχειρήσεις του μετώπου της Ηπείρου.

Στον Μακεδονικό Αγώνα

Την άνοιξη του 1905 εντάχθηκε στο Μακεδονικό Αγώνα συγκροτώντας δεκαμελές σώμα Σιατιστινών με τομέα δράσης το βιλαέτι του Μοναστηρίου και συγκεκριμένα τα Κορέστια και τα Καστανοχώρια.
Στις 6 Αυγούστου του 1905 συμμετείχε με το σώμα του από κοινού με τους οπλαρχηγούς Ηλία Κουντουρά και Τρομάρα σε μάχη με Οθωμανικές δυνάμεις στο Μουρίκι, κοντά στη Βλάστη. Στη συνέχεια οι συνασπισμένοι αντάρτες συγκρούστηκαν από κοινού με το σώμα του Κωνσταντίνου Ντόγρα με βουλγαρική ένοπλη ομάδα, στο δάσος της Μικρομπλάτσας (Οξυάς) στο Βέρνο καθώς και με οθωμανικό απόσπασμα που έσπευσε στην περιοχή όταν έγινε αντιληπτή η σύγκρουση. Μετά από αυτές τις μάχες, ο Νεράντζης αλλά και οι υπόλοιποι οπλαρχηγοί βρήκαν καταφύγιο στην περιοχή του Μοριχόβου.
Ο Μάρτιος του 1906 βρίσκει τον Νεράντζη εκ νέου στο Μορίχοβο μαζί με τα ένοπλα σώματα των Νικολούδη, Έσσλιν και Φιωτάκη. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, το σώμα του είχε περιοριστεί στους τρεις ενόπλους. Στις αρχές του 1907 αναδείχτηκε ως υπαρχηγός του Παπαβιέρου ενώ κατά τα μέσα του ίδιου έτους είχε βρει για ένα διάστημα καταφύγιο στο Καϊμακτσαλάν, από κοινού με τους οπλαρχηγούς Κατσίγαρη και Παπαβιέρο. Στις αρχές του 1908 έδρασε στην περιοχή του Μοριχόβου. Συμμετείχε μάλιστα στη σφοδρή μάχη των Ελλήνων ανταρτών με οθωμανικό στρατό στη Μπέσιστα, την 6η Φεβρουαρίου.
Μετά την επανάσταση των Νεοτούρκων και τη χορήγηση γενικής αμνηστίας στους αντάρτες, παρέδωσε τα όπλα στο Μοναστήρι και εγκαταστάθηκε στη Χρούπιστα, όπου άνοιξε κατάστημα δερμάτων, όμως οι οθωμανικές αρχές τον ανάγκασαν να επιστρέψει στη Σιάτιστα όπου και τον περιόρισαν. Εκεί, το βράδυ της 1ης Οκτωβρίου του 1911 ο Νεράντζης δολοφονήθηκε από δύο Τούρκους αστυνομικούς τη στιγμή που επέστρεφε στην οικία του.
Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα Αθήνας

Έρευνα

Το Τ.Ε.Ι. Αθήνας στοχεύει στην ανάπτυξη ερευνητικής προσπάθειας διεθνούς επιπέδου.

Ακαδημαϊκή Αξιολόγηση

Το 2015 το Τ.Ε.Ι. Αθήνας αξιολογήθηκε από την Αρχή Διασφάλισης και Πιστοποίησης της Ποιότητας στην Ανώτατη Εκπαίδευση (ΑΔΙΠ) ως Worthy of merit.

Εγκαταστάσεις

Οι κεντρικές εγκαταστάσεις του ιδρύματος είναι στο Αιγάλεω Αττικής στην Περιφερειακή Ενότητα Δυτικού Τομέα Αθηνών. Περιστοιχίζονται από τις οδούς Μήλου, Αγίου Σπυρίδωνος, Δημητσάνας και Εδέσσης ενώ η κεντρική πύλη είναι επί της Αγίου Σπυρίδωνος, που είναι παράλληλη στη λεωφόρο Αθηνών. Η ανατολική πύλη είναι στην προέκταση της Μήλου από Αγίου Σπυρίδωνος, ενώ η δυτική πύλη είναι επί της Δημητσάνας.
Νυμφαία Ροδόπης

Περιγραφή

Τα σπίτια του χωριού είναι εγκαταλειμμένα και παλιά. Η Νυμφαία είναι χτισμένη στη νότια έξοδο του φυσικού περάσματος της Ροδόπης που ενώνει την πεδιάδα της Κομοτηνής νότια, με την κοιλάδα του Άρδα και τη Φιλιππούπολη στο βορρά. Δυτικά του χωριού (1,5χλμ) υπάρχουν δύο παλιοί νερόμυλοι. Η Νυμφαία χωρίζεται σε τέσσερεις γειτονιές που οριοθετούνται από το ανάγλυφο και τις κλίσεις του εδάφους. Αυτές είναι ο Ορτά Μαχαλάς (μεσαία γειτονιά) στο κέντρο, ο Γιουκαρκί Μαχαλάς (πέρα γειτονιά) ανατολικά, ο Καρσί Μαχαλάς (απέναντι γειτονιά) στα νότια και ο Πρίνκα Μαχαλάς στα δυτικά. Στην πλατεία του χωριού βρίσκεται το χτιστό βάθρο του ιμάμη. Είναι μια μοναδική κατασκευή για το νομό Ροδόπης και χρησιμοποιείται για να υποκαταστήσει το μιναρέ. Δίπλα από το χωριό, περνάει ο νέος δρόμος που  συνδέει την Κομοτηνή με την πόλη Κάρτζαλι της Βουλγαρίας .
Μαρκία (μητέρα του Τραϊανού)

Βιογραφία

Ήταν κόρη τού Κουίντου Μάρκιου Βάρεα Σούρα συγκλητικού και της Αντωνίας Φουρνίλλας. Η οικογένειά της ήταν πληβείοι ευγενείς με πολιτική επιρροή. Ο πατέρας της ήταν φίλος τού Βεσπασιανού, μετέπειτα Αυτοκράτορα. Η μικρότερη αδελφή της Μαρκία Φουρνίλλα παντρεύτηκε τον γιο τού Βεσπασιανού, τον Τίτο και είχαν κόρη την Ιουλία Φλαβία.
Αδελφός τού πατέρα της Μαρκίας ήταν ο Κουίντος Μάρκιος Βάρεα Σοράνος συγκλητικός, πατέρας της Μαρκίας Σερβιλίας Σοράνας. Εκ πατρός πάππος της ήταν ο Κουίντος Μάρκιος Βάρεα Σοράνος αντικαταστάτης ύπατος (consul suffectus) το 34 και ανθύπατος (proconsul) της επαρχίας της Αφρικής το 41-43, ενώ εκ μητρός πάππος της θα μπορούσε να είναι ο Άουλος Αντώνιος Ρούφος αντικαταστάτης ύπατος το 45. Η οικογένεια της Μαρκίας συνδεόταν με τους αντιπάλους τού Νέρωνα· όταν το 65 αποκαλύφθηκε η συνωμοσία τού Πίσωνα, οι συγγενείς της έχασαν την εύνοια τού Αυτοκράτορα.
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Ρώμη. Κατά τη βασιλεία τού Κλαυδίου (41-54) παντρεύτηκε τον Μάρκο Ούλπιο Τραϊανό τον Πρεσβύτερο, Ρωμαίο στρατηγό και συγκλητικό από την Ισπανία. Αυτός καταγόταν από την Ιτάλικα (πόλη κοντά στη σημερινή Σεβίλλη), που βρισκόταν στην επαρχία της Βαιτικής (Νότιας Ισπανίας). Έπειτα από τον γάμο τους, έζησαν στην Ιτάλικα. Η Μαρκία κατείχε αργιλοφόρα εδάφη (Figlinae Marcianae) στη βόρειο Ιταλία. Όταν η Μαρκία απεβίωσε, ο Τραϊανός κληρονόμησε αυτές τις ιδιοκτησίες από τη μητέρα του. Δεν γνωρίζουμε αν η Μαρκία έζησε μετά το 98 για να δει τον γιο της Αυτοκράτορα.

Υστεροφημία

Περί το 100 ο γιος της Τραϊανός ίδρυσε την αποικία στη βόρειο Αφρική με το όνομα Colonia Marciana Ulpia Traiana Thamugadi, νυν Τίμγκαντ της Αλγερίας. Ο Αυτοκράτορας ονόμασε την πόλη προς τιμήν της μητέρας του και τού πατέρα του.
Ολυμπιακός Ε.Α.Σ. Αντίς Αμπέμπα

Ο Ολυμπιακός Ελληνικός Αθλητικός Σύλλογος (Olympiacos Hellenic Athletic Association), επίσημα Ελληνική Αθλητική Ένωση "Ολυμπιακός", είναι αθλητικό σωματείο στην Αντίς Αμπέμπα, πρωτεύουσα της Αιθιοπίας. Με γαλανόλευκα χρώματα, εκπροσωπεί στη χώρα την παροικία Ελλήνων της πόλης, παράλληλα σε πεδία και εκτός αθλητισμού. Το 2013 περιόριζε τη δραστηριότητά του στο μπάσκετ, ενώ από το 1960 διαθέτει ιδιόκτητες εγκαταστάσεις.

Σημασία και δράση εκτός αθλητισμού

Η παροικία των Ελλήνων ήταν το 1910 η πολυπληθέστερη της Αντίς Αμπέμπα με 334 άτομα, κυρίως από Αιγαίο, Επτάνησα και Κύπρο (Βρετανοί υπήκοοι), ενώ το 1918 ιδρύθηκε η πρώτη κοινωνική συλλογικότητα. Το 1935 αριθμούσε 3.140 (σύνολο 4.000 οι Άραβες, βασικά της Υεμένης), προσελκύοντας έπειτα τη Μικρασιατική καταστροφή έποικους και άλλων περιοχών (Πελοπόννησος, Ήπειρος), ανερχόμενη σε σχεδόν 4.000 στην ακμή της τη δεκαετία του '60. 
Ο σύλλογος αποτελεί το σημείο αναφοράς της κοινότητας μαζί με τα ελληνικά νηπιαγωγείο, δημοτικό, γυμνάσιο (ιδιόκτητα από δωρεές) και οικοτροφείο, οι δε εγκαταστάσεις του τον τόπο μαζικής τους συγκέντρωσης με το ναό του αγίου Φρουμεντίου (ανέγερσης 1926-1928). Ενδεικτικά, στην αυτοβιογραφία του ο Δημήτρης Καλογερόπουλος κάνει αρκετές φορές λόγο περί Ολυμπιακού για θέματα ανεξάρτητα των αθλητικών και σε δικό της βιβλίο η –επίσης ομογενής– Αθηνά Μαραβέγια τον χαρακτηρίζει ως "το σπίτι του Έλληνα".
Γεράσιμος Γ. Νοταράς

Βιογραφικά στοιχεία

Ήταν γιος του Γιάννη Νοταρά, μέλους της οικογένειας Νοταρά. Ήταν αξιωματικός του στρατού.
Εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής Αργολίδας και Κορινθίας στις εκλογές του Νοεμβρίου 1910 και επανεξελέγη σε αυτές του Μαΐου 1915.
Σταύρος Ασπραδάκης

Καταγωγή και σπουδές

Γεννήθηκε στους Αρμένους Σητείας, με καταγωγή από τα Ασπραδιανά, στον οικισμό του Αγίου Ιωάννη Λασιθίου. Ολοκλήρωσε το Σχολαρχείο της Σητείας και σπούδασε στην Παιδαγωγική Ακαδημία της Νεάπολης. Πολέμησε κατά την Μικρασιατική Εκστρατεία σε διάφορα μέτωπα σαν αξιωματικός του στρατού. Εργάστηκε ως δάσκαλος σε διάφορα σχολεία (Ρούσα Εκκλησιά, Αγία Τριάδα, Μετόχια, Ζήρο).

Αντιστασιακή δράση

Πέρα από το παιδαγωγικό και φιλανθρωπικό του έργο, ο Σταύρος Ασπραδάκης ανέπτυξε και αντιστασιακή δράση εναντίον των Ιταλών.Όταν μαίνονταν οι μάχες στο αλβανικό μέτωπο, βοηθούσε τους στρατευμένους με τη σύνταξη επιστολών προς τα αγαπημένα τους πρόσωπα, και την οργάνωση των πρώτων πυρήνων για τη επερχόμενη αντίσταση.  Έπειτα από την κατάληψη της Κρήτης (Μάχη της Κρήτης) από τους Γερμανούς, δραστηριοποιήθηκε ενεργά στην Εθνική Αντίσταση Κρήτης. Την περίοδο της Κατοχής βοήθησε τον επισιτισμό των κατοίκων στην περιοχή της Σητείας, φέρνοντας αρνιά από τη Σκόπελο και εκτρέφοντας κουνέλια. Είχε διοριστεί από τη νομαρχία ως ζυγιστής σιτηρών. Στη συνέχεια ανέλαβε την ομάδα των ασυρματιστών. Παρά τις γενικές απαγορεύσεις είχε τη δυνατότητα να κυκλοφορεί τα βράδια συλλέγοντας πολύτιμες πληροφορίες οι οποίες μεταβιβαζόταν στο αρχηγείο Μέσης Ανατολής.

Θάνατος και μνήμη

Τον Ιούνιο του 1942 έπειτα από προδοσία, συνελήφθη από τους Ιταλούς και εκτελέστηκε την 1η Ιουλίου 1942 , μετά από βασανιστήρια.  Το τέλος του  ήλθε με φρικτό τρόπο, αφού τον "πέτρωσαν με βράχους" έως ότου διαμελισμένος εξέπνευσε, χωρίς να προδώσει κανένα συναγωνιστή του.  Έπειτα από πέντε ημέρες, δύο παιδιά από τον Χανδρά είχαν πάει για κυνήγι με τα σκυλιά τους οπότε και αποκάλυψαν το πτώμα του δασκάλου, το οποίο δεν ήταν αναγνωρίσιμο από φρικτά βασανιστήρια αλλά με τη βοήθεια ενός τσαγκάρη, ο οποίος αναγνώρισε το παπούτσι του αντιστασιακού και από τη βέρα του που βρέθηκε. Στο χώρο όπου εκτελέστηκε ανεγέρθηκε μνημείο στον επονομαζόμενο πλέον "Λόφο του Δασκάλου". Μπροστά από το μνημείο, στο χώρο της θυσίας του, υπάρχουν οι βράχοι με τους οποίους τον θανάτωσαν οι εκτελεστές του.
Τον Μάιο του 2016 έγινε στο Χανδρά εκδήλωση μνήμης για τον Σταύρο Ασπραδάκη, με πρωτοβουλία του Δήμου Σητείας και του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Σητείας "Ο Μύσων".

Οικογένεια

Παντρεύτηκε την Φαίδρα Αεράκη του Νικολάου και απέκτησαν 3 παιδιά. Από αυτά, ο  Στέφανος (1927-2017 ) ήταν προϊστάμενος στο Ταχυδρομείο του Χανδρά και ακολούθως στην Ιεράπετρα, ο Ελπιδοφόρος (1932 - 28 Δεκεμβρίου 2015) υπηρέτησε ως Δήμαρχος Σητείας. Η κόρη του, Ευτυχία, είχε δει ένα όνειρο (έναν μεγάλο λάκκο πάνω σε ένα βουνό με τον πατέρα της στη μέση και πολύ κόσμο τριγύρω) που αποδείχθηκε προφητικό για την εκτέλεση του πατέρα της.
Άγιοι Αδριανός και Ναταλία

Βίος Αγίων

Οι Άγιοι Αδριανός και Ναταλία έζησαν στη Νικομήδεια κατά την εποχή του αυτοκράτορα του Μαξιμιανού στις αρχές του τετάρτου αιώνα. Ο 28χρονος τότε Αδριανός ήταν επικεφαλής του πραιτωρίου.
Λέγεται ότι ενώ περνούσαν από μπροστά του Χριστιανοί έτοιμοι για να μαρτυρήσουν, τους ρώτησε την ανταμοιβή που αναμένεται να λάβουν από τον Θεό. Αυτοί απάντησαν τα μάτια δεν έχουν δει, ούτε ακούσει το αυτί, ούτε έχουν εισέλθει στην καρδιά του ανθρώπου, τα πράγματα που έχει ο Θεός προετοιμάσει γι 'αυτούς που τον αγαπούν(1η προς Κορινθίους 2:09). Ήταν τόσο έκπληκτος με το θάρρος τους που ομολόγησε δημοσίως την πίστη του, αν και δεν είχε ο ίδιος ακόμη βαπτισθεί. Τότε φυλακίστηκε και ο ίδιος αμέσως. Εκεί πήγε η Ναταλία να του συμπαρασταθεί και να του πει να μην λυγίσει. Στην συνέχεια, αφού υπέμεινε πολλά και φρικτά βασανιστήρια παρέδωσε το πνεύμα του. 
Οι δήμιοι ήθελαν να κάψουν τα σώματα των νεκρών, αλλά μια θύελλα ξέσπασε και σβήστηκε η φωτιά. Η Ναταλία ανακάλυψε ένα από τα χέρια του Αδριανού. Αργότερα, οι χριστιανοί πήραν το σώμα του Αδριανού και το έθαψαν στα προάστια του Βυζαντίου, στην Αργυρούπολη. Η Ναταλία πήγε να ζήσει εκεί, και όταν η ίδια πέθανε, θάφτηκε μαζί με τους μάρτυρες.
Αναστάσιος Μαυρομιχάλης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Μάνη και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη. Στάλθηκε ως όμηρος στην Κωνσταντινούπολη, όπου το 1818 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία. Λίγο πριν την έκρηξη της επανάστασης επέστρεψε στη Μάνη για να λάβει μέρος στις συγκρούσεις αλλά σχεδόν αμέσως στάλθηκε από τον πατέρα του στην Τρίπολη ως όμηρος. Το Σεπτέμβριο του 1821, με την άλωση της Τρίπολης, απελευθερώθηκε και επέστρεψε στη Μάνη. Στη συνέχεια πήρε μέρος στις μάχες κατά του Ιμπραήμ στη Βέργα και στο Διρό.
Διακρίθηκε για τον φιλειρηνικό και μετριοπαθή χαρακτήρα του και εργάστηκε επί Αυγουστίνου Καποδίστρια για την κατάπαυση του διωγμού της οικογένειάς του. Αργότερα εντάχθηκε στο ναυτικό και ανήλθε μέχρι το αξίωμα του υποναύαρχου. Διατέλεσε υπασπιστής του Όθωνα ενώ το 1844 και το 1847 εκλέχθηκε βουλευτής Οιτύλου. Την περίοδο 1850-1861 χρημάτισε γερουσιαστής ενώ στις κυβερνήσεις Κουντουριώτη και Κανάρη είχε αναλάβει το χαρτοφυλάκιο του Υπουργείου Παιδείας και των Στρατιωτικών αντίστοιχα.
Απεβίωσε στην Αθήνα το 1870 και είχε τέσσερα παιδιά, τη Φωτεινή, το Γιαννούκο, τον Κωνσταντίνο και τον Πέτρο.