Μάγκι Τζίλενχαλ

Πρώτα χρόνια

Η Τζίλενχαλ γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη. Οι γονείς της είναι ο σκηνοθέτης Στίβεν Τζίλενχαλ και η κινηματογραφική παραγωγός και σεναριογράφος Ναόμι Φόνερ (του γένους Αχς). Ο Τζέικ Τζίλενχαλ, ο νεότερος αδερφός της, είναι επίσης ηθοποιός. Ο πατέρας της, ο οποίος μεγάλωσε σε Σβεντενμποργκιανό περιβάλλον, είναι Σουηδικής και Αγγλικής καταγωγής και είναι μέλος της Οικογένειας Γύλενχολ, μιας Σουηδικής οικογένειας ευγενών. Ο τελευταίος γνήσιος Σουηδός πρόγονός της ήταν ο προπάππους της, απόγονος του Λέοναρντ Γύλενχολ, ο οποίος ήταν ένας από τους κύριους ηγέτες της Σβεντενμποργκιανής θρησκείας και υποστήριζε τη διάδοση και τύπωση των γραπτών του Εμάνουελ Σβέντενμποργκ. Η μητέρα της είναι Εβραία (με προγόνους από την Ρωσία και τη Λιθουανία), από τη Νέα Υόρκη και είναι η πρώην σύζυγος του Έρικ Φόνερ, ο οποίος είναι καθηγητής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια. Η Τζίλενχαλ έχει δηλώσει ότι μεγάλωσε κυρίως ως Εβραία, αν και δεν φοίτησε σε Εβραϊκό σχολείο. Οι γονείς της, οι οποίοι παντρεύτηκαν το 1977, έκαναν αίτηση διαζυγίου τον Οκτώβριο του 2008.
Η Τζίλενχαλ μεγάλωσε στο Λος Άντζελες και φοίτησε στο Λύκειο Χάρβαρντ-Γουέστλεϊκ. Το 1995, αποφοίτησε από το Χάρβαρντ-Γουέστλεϊκ και μετακόμισε στη Νέα Υόρκη για να σπουδάσει Λογοτεχνία και Ανατολικές θρησκείες στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια. Αποφοίτησε το 1999 με πτυχίο Καλών Τεχνών. Στη συνέχεια, σπούδασε στη Βασιλική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης (Royal Academy of Dramatic Art) του Λονδίνου. Μετά το τέλος των σπουδών της εργάστηκε ως σερβιτόρα σε ένα εστιατόριο της Μασαχουσέτης για το καλοκαίρι.

Πρώτα βήματα

Το κινηματογραφικό ντεμπούτο της Τζίλενχαλ έγινε σε ηλικία 15 ετών, όταν συμμετείχε στην ταινία Υδάτινη Χώρα (Waterland) το 1992. Στη συνέχεια συμμετείχε στις ταινίες Επικίνδυνη Γυναίκα (A Dangerous Woman) το 1993 και Homegrown το 1998. Σκηνοθέτης και των τριών ταινιών ήταν ο πατέρας της, ενώ στις δύο τελευταίες συμμετείχε και ο αδερφός της. Με τη μητέρα τους, αυτή και ο Τζέικ, εμφανίστηκαν σε δύο επεισόδια της Ιταλικής εκπομπής μαγειρικής Molto Mario του καναλιού Food Network. Μετά την αποφοίτηση της από το κολέγιο, είχε δευτερεύοντες ρόλους σε ταινίες όπως οι Και γ... το Χόλιγουντ (Cecil B. Demented) το 2000 και Τα Αγόρια της Ζωής μου (Riding in Cars with Boys) το 2001. Η Τζίλεχαλ έγινε γνωστή υποδυόμενη την αδερφή του επίσης εκτός οθόνης αδερφού της, Τζέικ, στην ανεξάρτητη ταινία Ντόνι Ντάρκο (Donnie Darko) το 2001.
Έκανε το θεατρικό της ντεμπούτο στην παραγωγή του Θεάτρου Berkeley Repertory του έργου Closer του Πάτρικ Μάρμπερ. Για την ερμηνεία της στο έργο έλαβε θετικές κριτικές. Οι παραστάσεις ξεκίνησαν το Μάιο του 2000 και τελείωσαν στα μέσα του Ιουλίου της ίδιας χρονιάς. Η Τζίλενχαλ έχει συμμετάσχει σε αρκετά άλλα θεατρικά έργα, συμπεριλαμβανομένου τα: Η Τρικυμία (The Tempest), Αντώνιος και Κλεοπάτρα (Antony and Cleopatra), The Butterfly Project και No Exit.

2002–2005

Ο ρόλος που ανέδειξε την Τζίλενχαλ ως ηθοποιό ήταν στη σαδομαζοχιστική ρομαντική ταινία Η Γραμματέας (Secretary) το 2002, μια ταινία που επικεντρώνεται σε δύο άτομα, που ξεκινούν έναν τρόπο ζωής BDSM. Ο κριτικός Στίβεν Χόλντεν της εφημερίδας The New York Times έγραψε: «Ο ρόλος της Λι, που υποδύεται η Μάγκι Τζίλενχαλ με συγκρατημένη κωμική λεπτότητα και γλυκύτητα, πρέπει να την κάνει αστέρι». Ο Μικ ΛαΣάλ της εφημερίδας San Francisco Chronicle έγραψε: «Η Μάγκι Τζίλενχαλ, ως η αυτοκαταστροφική γραμματέας, είναι αινιγματική και σε μερικές στιγμές συμπαθητική». Η ταινία έλαβε γενικά θετικές κριτικές, και η ερμηνεία της Τζίλενχαλ της χάρισε το Βραβείο Καλύτερης Πρωτοεμφανιζόμενης από το Εθνικό Συμβούλιο Αξιολόγησης Ταινιών (National Board of Review of Motion Pictures), την πρώτη της υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα και μια υποψηφιότητα για το Βραβείο Independent Spirit. Ο πρώτος κινηματογραφικός ρόλος της Τζίλενχαλ, στον οποίο εμφανίζεται εντελώς γυμνή, ήταν σε αυτήν την ταινία. Αν και εντυπωσιάστηκε με το σενάριο, είχε αρχικά ενδοιασμούς, καθώς πίστευε ότι θα μπορούσε να έχει αντι-φεμινιστικό μήνυμα. Ωστόσο, μετά από προσεκτική συζήτηση, όσον αφορά το σενάριο, με τον σκηνοθέτη της ταινίας, Στίβεν Σέινμπεργκ, συμφώνησε να συμμετάσχει. Αν και επιμένει ότι ο Σέινμπεργκ δεν την εκμεταλλεύτηκε, η Τζίλενχαλ έχει δηλώσει ότι ένιωθε «φοβισμένη όταν ξεκίνησαν τα γυρίσματα» και ότι «στα λάθος χέρια... έστω και ελάχιστα λιγότερο έξυπνα χέρια, η ταινία θα μπορούσε να λέει κάτι πραγματικά παράξενο». Από τότε, έχει ξανά αναφερθεί στον ρόλο της στην ταινία λέγοντας μόνο ότι «Παρά την προσωπική προσπάθεια, μερικές φορές η δυναμική που εξερευνείς στη δουλειά σου μπορεί να διαχυθεί και στη ζωή σου».
Στη συνέχεια είχε ένα δευτερεύοντα ρόλο στην κωμωδία-δράμα Adaptation του 2002, μια ταινία που διηγείται την ιστορία του σεναριογράφου Τσάρλι Κάουφμαν και την προσπάθεια που κατέβαλε να γίνει το βιβλίο The Orchid Thief ταινία. Αργότερα, εμφανίστηκε στη βιογραφία Εξομολογήσεις ενός Επικίνδυνου Μυαλού (Confessions of a Dangerous Mind) του 2002, ως μέλος ενός μεγάλου καστ ηθοποιών που περιλάμβανε τους: Σαμ Ρόκγουελ, Ντρου Μπάριμορ, Τζορτζ Κλούνεϊ και Τζούλια Ρόμπερτς. Η ταινία είχε έσοδα 33 εκατομμυρίων δολαρίων, παγκοσμίως. Την ίδια χρονιά, είχε ένα μικρότερο ρόλο στην κωμωδία 40 Μέρες και 40 Νύχτες (40 Days and 40 Nights).
Το 2003, συμπρωταγωνίστησε με την Τζούλια Ρόμπερτς στην ταινία Το Χαμόγελο της Μόνα Λίζα (Mona Lisa Smile) στο ρόλο της Ζιζέλ. Σε συνέντευξή της στην εφημερίδα The Daily Telegraph, αποκάλυψε ότι ο λόγος που την έκανε να δεχτεί το ρόλο ήταν για να «υποδυθεί κάποια που νιώθει σίγουρη με τον εαυτό της ως μια σέξι και όμορφη γυναίκα». Η ταινία έλαβε ως επί το πλείστον αρνητικές κριτικές, με τη Μανόλα Ντάργκις της εφημερίδας Los Angeles Times να την περιγράφει ως «αυτάρεσκη και μειωτική». Οι επόμενοι ρόλοι της ήταν σε μικρότερες ανεξάρτητες ταινίες: την Casa de los Babys του 2003, που αφηγείται την ιστορία έξι Αμερικανίδων γυναικών που περιμένουν με αγωνία σε μια χώρα της Λατινικής Αμερικής μέχρι να ολοκληρωθούν οι χρονοβόρες διαδικασίες υιοθεσίας και να μπορέσουν να πάρουν τα μωρά τους και την Εγκληματικά Μυαλά (Criminal) του 2004, που αποτέλεσε ριμέικ της Αργεντίνικης ταινίας Εννιά Βασιλισσες (Nine Queens), με τους Τζον Σ. Ράιλι και Ντιέγκο Λούνα. Η Τζίλενχαλ υποδύεται μια τίμια μάνατζερ ξενοδοχείου, που αναγκάζεται να βοηθήσει τον διεστραμμένο αδερφό της (Ράιλι), ξελογιάζοντας ένα από τα θύματά του. Η Τζίλενχαλ δέχτηκε πρόσκληση για να γίνει μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών το 2004. Πρωταγωνίστησε στην τηλεταινία Strip Search του 2004 του καναλιού HBO, όπου υποδύθηκε μια Αμερικανή μαθήτρια στην Κίνα που είναι ύποπτη για τρομοκρατία.
Το 2004, η Τζίλενχαλ επέστρεψε στο θέατρο με το έργο Homebody/ Kabul του Τόνι Κούσνερστο Λος Άντζελες, υποδυόμενη την Πρισίλα, την κόρη του Χόμμπάντι, η οποία περνά το μεγαλύτερο μέρος του έργου, ψάχνοντας τη μητέρα της στην Καμπούλ του Αφγανιστάν. Ο Κούσνερ της έδωσε τον ρόλο στο έργο Homebody/ Kabul έχοντας λάβει υπόψιν του τη δυναμικότητα που είχε δείξει η Τζίλενχαλ στο θεατρικό έργο Closer. Ο Μπεν Μπράντλεϊ της εφημερίδας The New York Times έγραψε: «Η δεσποινίς Τζίλενχαλ παρέχει την απαραίτητη γέφυρα μεταξύ των τμημάτων του τίτλου της παράστασης». Ο Τζον Χάιλπερν της εφημερίδας The New York Observer σημείωσε ότι η ερμηνεία της Τζίλενχαλ ήταν «αξιοθαύμαστη». Ακόμη, συμπεριλήφθηκε στη λίστα «Hot 100» του περιοδικού Maxim με τις 100 πιο σέξι γυναίκες για το 2004 και το 2005.
Ο επόμενος κινηματογραφικός ρόλος της Τζίλενχαλ ήταν στην κωμωδία-δράμα του 2005, Τα Πάντα για τον Έρωτα (Happy Endings), όπου υποδυόταν μια περιπετειώδη ηθοποιό, που ξελογιάζει ένα νεαρό γκέι μουσικό (Τζέισον Ρίτερ) καθώς και τον πλούσιο πατέρα του (Τομ Άρνολντ). Ηχογράφησε τραγούδια για το σάουντρακ της ταινίας, αποκαλώντας τον ρόλο αυτόν ως τον «δυσκολότερο και τον πιο τρομακτικό» και πρόσθεσε ότι είναι πιο φυσική, όταν τραγουδά στην οθόνη παρά όταν παίζει. H Λίζα Σβάρτζμπαουμ του περιοδικού Entertainment Weekly χαρακτήρισε την ερμηνεία της Τζίλενχαλ ως «υπέροχη, φυσικά σέξι χωρίς να το επιδιώκει πολύ».

2006–2009

Μετά την ταινία Τα Πάντα για τον Ερωτα (Happy Endings), πρωταγωνίστησε στις ταινίες του 2006 Απατημένες Σύζυγοι (Trust the Man), Πιο Παράξενο κι από Παράξενο! (Stranger than Fiction), Το Τερατόσπιτο (Monster House), Δίδυμοι Πύργοι (World Trade Center) και SherryBaby. Στην ταινία Απατημένες Σύζυγοι (Trust the Man), όπου συμπρωταγωνιστεί με τους Τζούλιαν Μουρ, Ντέιβιντ Ντουκόβνι και Μπίλι Κράνταπ, υποδύεται την Ελέιν, η οποία βλέπει τον Τόμπεϊ, τον χαρακτήρα του Κράνταπ, για εφτά χρόνια και αρχίζει να αισθάνεται ότι είναι ώρα να παντρευτεί και να ξεκινήσει οικογένεια. Η ταινία αποτέλεσε κριτική και εμπορική αποτυχία. Ο Ίθαν Άλτερ του περιοδικού Premiere ένιωσε ότι οι ερμηνείες των Τζίλενχαλ και Ντουκόβνι ήταν «πολύ πιο άνετες και χωρίς άγχος από άλλες φορές» και κατέληξε ότι «αυτό οφείλεται στο ότι έχουν  παίξει αυτούς τους χαρακτήρες πολλές φορές στο παρελθόν». Στην ταινία Πιο Παράξενο κι από Παράξενο! (Stranger than Fiction), η Τζίλενχαλ υποδυόταν το ερωτικό απωθημένο του χαρακτήρα του Γουίλ Φέρελ. Η ερμηνεία της στην ταινία έλαβε σχετικά θετικές κριτικές. Ο Μάικ Στράτα του καναλιού Fox News έγραψε: «Η Τζίνενχαλ σε αυτήν την ταινία είναι πιο σέξι από ποτέ και η χημεία της με τον Φέρελ θα την ωθήσει σε πιο πρωτοκλασάτες ταινίες, αφήνοντας πίσω της τις ανεξάρτητες ταινίες, χωρίς αμφιβολία». Δάνεισε τη φωνή της στην Ελίζαμπεθ «Ζι» στην ταινία τρόμου που δημιουργήθηκε εξ ολοκλήρου από ηλεκτρονικό υπολογιστή Το Τερατόσπιτο (Monster House). Η Τζίλενχαλ υποδύθηκε την Άλισον Τζίμενο, τη σύζυγο του αστυνομικού του Λιμενικού, Γουίλ Τζίμενο, στην ταινία Δίδυμοι Πύργοι (World Trade Center) του Όλιβερ Στόουν, η οποία ήταν βασισμένη στις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 στη Νέα Υόρκη. Η ίδια θεωρεί την ταινία ως «μία από τις ταινίες των οποίων τα γυρίσματα τα απήλαυσε περισσότερο». Η ταινία έλαβε σχετικά θετικές κριτικές και αποδείχθηκε διεθνής επιτυχία, έχοντας έσοδα 162 εκατομμυρίων δολαρίων παγκοσμίως.
Στην ταινία SherryBaby, η Τζίλενχαλ υποδύεται μια νεαρή κλέφτρα εθισμένη στα ναρκωτικά,  η οποία προσπαθεί να βάλει τη ζωή της σε τάξη μετά την αποφυλάκιση της ώστε να μπορέσει να επανασυνδεθεί με την κόρη της. Κατά τη διάρκεια της προώθησης της ταινίας, δήλωσε για τον χαρακτήρα της: «Νομίζω ότι βρίσκεται σε τόσο δυσμενή κατάσταση, ώστε το μόνο που έχει είναι αυτή η αφελής, μανιώδης ελπίδα. Και καθώς έπαιζα τον ρόλο έψαχνα για ευχαρίστηση και ελπίδα στα πάντα, ακόμη και σε αυτά τα θλιβερά πράγματα, κι έτσι μόλις τελείωσα την ταινία, ένιωσα, κυρίως, πόνο». Η ερμηνεία της στην ταινία έλαβε θετικές κριτικές: Ο Ντέιβιντ Τζερμέιν του Associated Press έγραψε: «Η Τζίλενχαλ την εξανθρωπίζει τόσο βαθιά και πλούσια ... ώστε η Σέρι προκαλεί συμπάθεια ακόμα και στις πιο σκοτεινές και αδύναμες στιγμές της» και ο Ντένις Χάρβεϊ του περιοδικού Variety αποκάλεσε την ερμηνεία της «νατουραλιστική». Για την ερμηνεία της στην ταινία, η Τζίλενχαλ έλαβε τη δεύτερη υποψηφιότητά της για Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού και κέρδισε το Βραβείο Α' Γυναικείου Ρόλου στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Στοκχόλμης του 2006.
Συμμετείχε στην ταινία Ο Σκοτεινός Ιππότης (The Dark Knight) του 2008, το σίκουελ της ταινίας Batman Begins του 2005, στην οποία αντικατέστησε την Κέιτι Χολμς ως η Εισαγγελέας, Ρέιτσελ Ντοζ. Η Τζίλενχαλ αναγνώρισε ότι ο χαρακτήρας της ήταν ως ένα βαθμό αυτός της αβοήθητης κοπέλας που περιμένει τον ήρωα να την σώσει όπως στα παραμύθια, αλλά είπε ότι ο σκηνοθέτης Κρίστοφερ Νόλαν αναζήτησε τρόπους να ενδυναμώσει τον χαρακτήρα της, ώστε «η Ρέιτσελ να ξέρει τι είναι σημαντικό για αυτήν και να διασφαλίζει τις ηθικές της αρχές, κάτι το οποίο αποτέλεσε μια ωραία αλλαγή» από τους πολλούς σε διένεξη χαρακτήρες που είχε δείξει προηγουμένως. Ο Σκοτεινός Ιππότης (The Dark Knight) αποτέλεσε εμπορική και κριτική επιτυχία, θέτοντας καινούριο ρεκόρ ανοίγματος τριημέρου για τη Βόρεια Αμερική. Με έσοδα 1 δισεκατομμυρίων δολαρίων παγκοσμίως, έγινε η 4η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία όλων των εποχών στην Αμερική και παραμένει η πιο επιτυχημένη εισπρακτικά ταινία της Τζίλενχαλ μέχρι και σήμερα. Σε μια κριτική της ταινίας στο διαδικτυακό περιοδικό Salon, η Στέφανι Ζάκαρεκ ανέφερε ότι «αισθάνεσαι ότι η ταινία είναι εξυπνότερη και πιο εύπλαστη, όταν η Τζίλενχαλ είναι στην οθόνη». Ο κριτικός Τοντ Τζιλκράιστ του ιστότοπου IGN έγραψε: «Η Τζίλενχαλ προσθέτει πραγματικό βάθος και ενέργεια στη Ρέιτσελ Ντοζ».
Η Τζίλενχαλ υποδύθηκε τη Γιελένα στην παραγωγή εκτός Μπρόντγουεϊ του Θεάτρου Classic Stage Company του έργου Θείος Βάνια του Αντόν Τσέχωφ στη Νέα Υόρκη το 2009. Στο καστ των ηθοποιών, επίσης, συμπεριλαμβάνονταν οι Πίτερ Σάρσγκαρντ, Μάμι Γκάμερ, Ντένις Ο'Χερ και Τζορτζ Μορφόγκεν. Η παραγωγή, τη σκηνοθεσία της οποίας ανέλαβε ο Όστιν Πέντλτον, έκανε πρεμιέρα στις 17 Ιανουαρίου και έληξε στις 1 Μαρτίου. Ο Τζο Ντζιμιάνοβιτζ της εφημερίδας New York Daily News δεν είδε με ενθουσιασμό την ερμηνεία της γράφοντας: «Η Τζίλενχαλ, η οποία ήταν τόσο δυναμική ως ναρκομανής στην ταινία SherryBaby, υποδύεται τη Γιελένα, όπου απλώς περιφέρεται αργά με ένα μονότονο κολλημένο χαμόγελο στο πρόσωπό της, που σε κάνει να νομίζεις ότι έχει πάρει κάποια από τα ναρκωτικά της Σέρι». Αντίθετα, τα σχόλια του Μάλκολμ Τζόνσον της εφημερίδας του Κονέκτικατ Hartford Courant ήταν κολακευτικά, σχολιάζοντας ότι «τελικά ανθίζει» ως χαρακτήρας.
Η Τζίλενχαλ συμφώνησε να εμφανιστεί στην κωμωδία Πάμε Όπου Θες (Away We Go), όπου υποδύεται την μποέμ καθηγήτρια κολεγίου που είναι παλιά φίλη με τον χαρακτήρα του Τζον Κραζίνσκι. Η ταινία έλαβε μικτές κριτικές, με τον Όουεν Γκλάιμπερμαν του περιοδικού Entertainment Weekly να περιγράφει την ερμηνεία της Τζίλενχαλ ως «υπερβολική». Παρόλα αυτά, ο Α. Ο. Σκοτ της εφημερίδας The New York Times επαίνεσε την Τζίλενχαλ και τη συμπρωταγωνίστριά της, Άλισον Τζάνεϊ, για την ερμηνεία τους, γράφοντας ότι «και οι δύο είναι αρκετά διασκεδαστικές». Ο Σκοτ κατέληξε με το συμπέρασμα ότι «Η ατάκα της δεσποινίδος Τζίλενχαλ σχετικά με τους ρόλους της στο σεξ, είναι το μοναδικό σημείο του σεναρίου, που πετυχαίνει διάνα τη σάτιρα». Ο επόμενος ρόλος της ήταν στο μιούζικαλ-δράμα Crazy Heart. Υποδύεται τη δημοσιογράφο Τζιν Κράντοκ, η οποία ερωτεύεται τον μουσικό Μπαντ Μπλέικ, τον χαρακτήρα του Τζεφ Μπρίτζες. Η ταινία έλαβε θετικές κριτικές, και με την Τζίλενχαλ να λαμβάνει εξαιρετικές κριτικές. Ο Πίτερ Τράβερς του περιοδικού Rolling Stone ανέφερε ότι η Τζίλενχαλ ήταν «αστεία, συγκινητική και ζωντανή» ως Τζιν και ότι ο ρόλος της ήταν «συμβατικά σχεδιασμένος, αλλά η Τζίλενχαλ κατάφερε να του προσδώσει εξυπνάδα και συναίσθημα». Η ερμηνεία της στην ταινία της απέφερε μια υποψηφιότητα για Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου.

2010 - έως σήμερα

Το 2010, η Τζίλενχαλ πρωταγωνίστησε στην ταινία Η Νάννι ΜακΦι και ο Μεγάλος Σαματάς (Nanny McPhee and the Big Bang), το σίκουελ της ταινίας του 2005 Νάνι ΜακΦι: Η Μαγική Νταντά (Nanny McPhee). Ο ρόλος απαιτούσε η Τζίλενχαλ να μιλά με αγγλική προφορά. Η ταινία έλαβε μικτές κριτικές και είχε έσοδα 93 εκατομμυρίων δολαρίων παγκοσμίως. Μακριά από τον χώρο της υποκριτικής, διετέλεσε για ένα διάστημα παρουσιάστρια της τηλεοπτικής σειράς ντοκιμαντέρ Independent Lens. Η Τζίλενχαλ, επίσης, πρωταγωνίστησε στην ανεξάρτητη ταινία Η Μηχανή της Χαράς (Hysteria), η οποία επικεντρωνόταν στα γεγονότα που οδήγησαν στη δημιουργία του δονητή.
Τον Φεβρουάριο του 2011, η Τζίλενχαλ πρωταγωνίστησε στο έργο Τρεις Αδερφές (Three Sisters) του Αντόν Τσέχωφ, υποδυόμενη τη Μάσα στο Θέατρο Classic Stage Company. Το έργο επικεντρώνεται στις αδερφές Προζόροβ (Τζίλενχαλ, Τζέσικα Χεκτ και Τζούλιετ Ράιλανς), οι οποίες χαρακτηρίστηκαν από τον Τζέρεμι Τζέραρντ του Bloomberg «άτυχες στην αγάπη, δυστυχισμένες στην επαρχία και με λαχτάρα να επιστρέψουν στη Μόσχα». Η παραγωγή off- Μπρόντγουεϊ ξεκίνησε τις παραστάσεις τις, στις 12 Ιανουαρίου και ολοκληρώθηκαν στις 6 Μαρτίου.
Στην ταινία του 2012, Won't Back Down, υποδύθηκε μια μητέρα που προσπαθεί να αλλάξει τον τρόπο λειτουργίας του σχολείου του παιδιού της.

Προσωπική ζωή

Η Τζίλενχαλ έχει σχέση με τον ηθοποιό Πίτερ Σάρσγκαρντ, στενό φίλο του αδερφού της Τζέικ, από το 2002. Οι δυο τους ανακοίνωσαν τον αρραβώνα τους τον Απρίλιο του 2006 και παντρεύτηκαν στις 2 Μαΐου  2009 σε ένα μικρό παρεκκλήσι στο Μπρίντιζι της Ιταλίας. Το ζευγάρι έχει δύο κόρες: τη Ραμόνα (γεννημένη στις 3 Οκτωβρίου 2006) και τη Γκλόρια Ρέι (γεννημένη στις 19 Απριλίου 2012). Η οικογένεια κατοικεί στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης.

Πολιτική

Η Τζίλενχαλ είναι πολιτικά ενεργή. Στην 18η Απονομή των Βραβείων Independent Spirit το 2002, τάχθηκε κατά του Πολέμου του Ιράκ, δηλώνοντας ότι ο λόγος της εισβολής ήταν «το πετρέλαιο και ο ιμπεριαλισμός». Η Τζίλενχαλ συμμετείχε στην καμπάνια «Καλλιτέχνες Ενωμένοι για τη Νίκη χωρίς Πόλεμο (Artists United to Win Without War)», η οποία ξεκίνησε από τον Ρόμπερτ Γκρίνγουολντ με σκοπό την προώθηση του προοδευτισμού και την εναντίωση στον Πόλεμο του Ιράκ. Αυτή και ο αδερφός της γύρισαν μια διαφήμιση για τη μη κυβερνητική οργάνωση Rock the Vote, η οποία έχει ως στόχο την ενδυνάμωση της πολιτικής δύναμης των νέων. Ακόμη, οι δυο τους επισκέφθηκαν το Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνια για να ενθαρρύνουν τους μαθητές να ψηφίσουν στις Αμερικανικές Προεδρικές Εκλογές του 2004, στις οποίες η ίδια υποστήριζε το Δημοκράτη Τζον Κέρι. Η Τζίλενχαλ υποστήριζε, επίσης, τον Μπαράκ Ομπάμα στις Εκλογές του 2008. Ακόμη, υποστηρίζει την Αμερικανική Ένωση Πολιτικών Ελευθεριών (American Civil Liberties Union), μια μη κυβερνητική οργάνωση που έχει ως στόχο την υπεράσπιση των δικαιωμάτων και ελευθεριών των πολιτών στις Ηνωμένες Πολιτείες. Την ίδια οργάνωση υποστηρίζει και η οικογένειά της.

Φιλανθρωπία

Εκτός από την υποκριτική, έχει υπάρξει μοντέλο των εταιρειών Miu Miu Reebok, και Agent Provocateur, ενώ έχει ακόμη ηχογραφήσει σε μορφή audiobook το μυθιστόρημα The Bell Jar της Σύλβια Πλαθ. Η Τζίλενχαλ υποστηρίζει τη μη κυβερνητική οργάνωση Witness, η οποία χρησιμοποιεί βίντεο και διαδικτυακές τεχνολογίες για να γίνουν γνωστές στο κοινό οι παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Συμπαρουσίασε ένα φιλανθρωπικό δείπνο με τον ιδρυτή Πίτερ Γκάμπριελ το Νοέμβριο του 2007. Η Τζίλενχαλ βοήθησε να μαζευτούν χρήματα για τη μη κυβερνητική οργάνωση TrickleUp.org, η οποία βοηθά φτωχούς ανθρώπους να ξεκινήσουν μια μικρο-επιχείρηση. Για έναν από τους εράνους, η Τζίλενχαλ, βοήθησε στον σχεδιασμό και στην προώθηση ενός κολιέ που πουλήθηκε για 100 δολάρια. Όλα τα έσοδα από τις πωλήσεις πήγαν στον φιλανθρωπικό σκοπό. Τον Οκτώβριο του 2008, παρουσίασε μια επίδειξη μόδας ονόματι "Fashionably Natural", την οποία διοργάνωσαν οι οργανώσεις Gen Art και SoyJoy στο Λος Άντζελες. Στην επίδειξη παρουσίασαν δημιουργίες τους τέσσερις ανερχόμενοι σχεδιαστές, οι οποίοι χρησιμοποίησαν μόνο φυσικά και φιλικά προς το περιβάλλον υφάσματα και υλικά.