google/wiki40b huggingface dataset:
Αλ Χουντάιντα

Ιστορία

Σύμφωνα με τα ισλαμικά χρονικά, η ονομασία αναφέρθηκε για πρώτη φορά το έτος 1454/55, και έως την δεκαετία του 1520 είχε αναπτυχθεί σε σημαντική πόλη με τον ερχομό των Οθωμανών. Κατά το χρονικό του 1854 του μαλαϊκής καταγωγής ταξιδιώτη Αμπντουλά μπιν Αμπντούλ Καντίρ το οποίο συνέταξε κατά το ταξίδι του χατζ στην Μέκκα, περιέγραψε πως στην πόλη ήταν ευρεία η συνήθεια της κατανάλωσης του φυτού κατ το οποίο έχει επίδραση ναρκωτικού.
Κατά τα τέλη του 19ου αιώνα υπήρξε σημαντικό κέντρο εξαγωγών με την εμπορική δραστηριότητα να επικεντρώνεται στο εμπόριο καφέ, βαμβακιού, χουρμάδων και δερμάτων. Σταδιακά ωστόσο έχασε τον κεντρικό του ρόλο από την πόλη του Άντεν στις αρχές του 20ού αιώνα η οποία βρισκόταν σε ασφαλέστερη τοποθεσία. Ο καφές που παράγονταν στην Χουντάυντα ωστόσο εξακολουθούσε να φημίζεται για την ποιότητα του.
Κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1914, στην περιοχή είχε την βάση του γερμανικός σταθμός ραδιοσημάτων, ο οποίος χρησιμοποιούνταν ως σημείο αναμετάδοσης επικοινωνιών από την Κωνσταντινούπολη προς την Γερμανική Δυτική Αφρική, καθώς και για την εκπομπή προπαγάνδας έναντι των αγγλικών δυνάμεων στο Σουδάν, Σομαλία και Αβυσσινία.Το 1920 η πόλη θεωρούνταν από τους Βρετανούς ως φτωχή με στοιχειώδεις μόνο λιμενικές υποδομές, ακατάλληλες για μεγάλα πλοία. Η πόλη ωστόσο ήταν γνωστή ως το κέντρο κατασκευής πλοιάριων τύπου ντόου (βάρκες αραβικού τύπου), όπως και για τις βιοτεχνίες βυρσοδεψίας και υποδημάτων σανδαλίων.
Η πόλη καταλήφθηκε για μικρό χρονικό διάστημα κατά τον πόλεμο Σαουδικής Αραβίας-Υεμένης το 1934.
Το 1961 ολοκληρώθηκε η κατασκευή του αυτοκινητοδρόμου προς την Σαναά, την πρωτεύουσα της χώρας. Το ίδιο έτος, σημειώθηκε πυρκαγία μεγάλης έκτασης η οποία κατέστρεψε το μεγαλύτερο τμήμα της Χουντάιντα. Η πόλη ξανακτίστηκε, ειδικά οι υποδομές στο λιμάνι της, με βοήθεια από την ΕΣΣΔ, και αποτέλεσε σοβιετική ναυτική βάση κατά τις δεκαετίες του 1970 και 1980.

Υεμενικός εμφύλιος πόλεμος

Κατά τον υεμενικό εμφύλιο πόλεμο που ξεκίνησε το 2015, το λιμάνι της πόλης έχει κρίσιμο ρόλο στην εισαγωγή ανθρωπιστικής βοήθειας στην χώρα, προς αντιμετώπιση του ευρείας έκτασης λιμού που πλήτει τον πληθυσμό. Έως τον Ιούνιο του 2018, τα 3/4 της ανθρωπιστικής βοήθειας και εμπορευμάτων με κατεύθυνση την Υεμένη κατέφθαναν μέσω του λιμανιού της Χουντάυντα.Η πόλη αποτελεί συχνό πεδίο συγκρούσεων μεταξύ των αντιμαχόμενων δυνάμεων (αντάρτες Χούθι, και φιλοσαουδαραβικές δυνάμεις Χάντι) για την απόκτηση του ελέγχου της. Καθώς το λιμάνι της πόλης διαδραματίζει κεντρικό ρόλο στην λήψη ανθρωπιστικής βοήθειας, τα Ηνωμένα Έθνη ζήτησαν να τεθεί το λιμάνι να τεθεί υπό τον έλεγχο τους, ωστόσο δεν στάθηκε δυνατό να επιτευχθεί συμφωνία με τους Χούθι.
Πλάτανα Τραπεζούντας

Όνομα

Οι πρώτοι άποικοι της πόλης προήλθαν από το Αιγαίο και η πόλη ονομάστηκε "Πλάτανα" λόγω της αφθονίας πλατανιών. Στα τουρκικά, το όνομα παρερμηνεύθηκε ως Πουλατχανέ (γη του σιδήρου) και ύστερα έγινε Ακτσεαμπάντ (αφθονία χρημάτων).

Ιστορία

Ιδρύθηκε ως μια εμπορική αποικία της Μιλήτου περίπου στον 7ο αιώνα π.Χ.. Η πόλη τέθηκε υπό περσικό ζυγό γύρω στον 6ο αιώνα π.Χ. Μετά από μια σύντομη υποταγή της πόλης στην αυτοκρατορία του Μεγαλεξάνδρου, τα Πλάτανα ενσωματώθηκαν στο Βασίλειο του Πόντου που ιδρύθηκε από τον Μιθριδάτη του Πόντου γύρω στον 3ο αιώνα Π. χ. Μετά τη διάλυση του Βασιλείου του Πόντου γύρω στο 60 π.Χ., οι Ρωμαίοι κατέλαβαν την περιοχή γύρω από την Τραπεζούντα. Καθώς τα Πλάτανα ήταν επίνειο για την Τραπεζούντα, ήταν μία από τις σημαντικότερες πόλεις της ανατολικής Μαύρης Θάλασσας, και συνεπώς της περιοχής Πόντου της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Αν και τα Πλάτανα ήταν στόχος ξένων επιθέσεων πολλές φορές, η πόλη παρέμεινε υπό Βυζαντινό έλεγχο μέχρι την ανάληψη της εξουσίας στην περιοχή από την οικογένεια Κομνηνού, ενός κλάδου της Βυζαντινής δυναστείας. Οι Κομνηνοί είχαν τη βοήθεια της γεωργιανής βασίλισσας Ταμάρα μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1204. Αυτό το νέο κράτος, η Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας, επέζησε ως υποτελές βασίλειο των Σελτζουκιδών. Το βασίλειο επέζησε για 257 χρόνια, μέχρι την προσάρτηση της στα εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας τον Οκτώβριο του 1461. Η πρώτη μάχη μεταξύ των Οθωμανών και των Κομνηνών δόθηκε δυτικά των Πλατάναων γύρω στο Ακτσάκαλε, όπου οι Τραπεζούντιοι έχασαν 8 πλοία. Καθώς τα Πλάτανα βρίσκονται στα δυτικά της Τραπεζούντας, ο Μεχμέτ Β΄ χρησιμοποίησε τα Πλάτανα ως βάση για την τελική κατάκτηση της Τραπεζούντας. Ο πύργος του Ακτσάκαλε "το Λευκό Κάστρο" κατακτήθηκε το 1468.
Κατά τη διάρκεια αιώνων Τουρκοκρατίας, τα Πλάτανα ήταν σημαντική πόλη, μια από τις σημαντικότερες του Πόντου. Τα Πλάτανα έγιναν δήμος το 1880. 
Το 1810, το ρωσικό ναυτικό αποβιβάστηκε στις ακτές των Πλατάνων γύρω από το Σαλατζίκ. Οι κάτοικοι της πόλης απώθησαν τους Ρώσους μετά από αρκετές ημέρες.
Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, τα ρωσικά στρατεύματα κατέλαβαν τα Πλάτανα στις 20 Απριλίου του 1916. Καθώς οι ρωσικές δυνάμεις αποσύρθηκαν μετά τη Ρωσική Επανάσταση, οι Οθωμανικές δυνάμεις ανακατέλαβαν τα Πλάτανα, στις 17 Φεβρουαρίου του 1918. Μετά την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας το 1923, τα Πλάτανα ήταν μια από τις κωμοπόλεις της Τραπεζούντα, σύμφωνα με τη νέα διοικητική οργάνωση. 
Ο πληθυσμός έχει αυξηθεί ταχύτατα από το 1980 και έπειτα, φτάνοντας τους 50.000 κατοίκους το 2008 από τους 15.000 κατοίκους που είχε στη δεκαετία του 1980. Τον Ιούνιο του 1990, η πόλη επηρεάστηκε από πλημμύρα. Η διάλυση της ΕΣΣΔ το επόμενο έτος επηρέασε τον πληθυσμό της πόλης.
Πάπας Ουρβανός Δ΄

Βιογραφία

Ο Ουρβανός Δ' ήταν γιος ενός τσαγκάρη από την Τρουά της Γαλλίας. Γεννήθηκε γύρω στο 1195 και το κοσμικό του όνομα ήταν Ζακ Πανταλεόν. Δεν ήταν καρδινάλιος και έκτοτε πολλοί εξελέγησαν Πάπες χωρίς να είναι καρδινάλιοι. Σπούδασε θεολογία και νομική στο Παρίσι και τοποθετήθηκε αρχιδιάκονος στη Λιέγη. Στην Πρώτη Σύνοδο της Λυών (1245) προσέλκυσε την προσοχή του Πάπα Ιννοκέντιου Δ΄ (1243-1254), ο οποίος τον έστειλε σε δύο αποστολές στη Γερμανία. Μία από αυτές αφορούσε τις διαπραγματεύσεις για Συνθήκη μεταξύ των παγανιστών Πρώσων και των Τευτόνων Ιπποτών. Εξελέγη επίσκοπος Βερντέν το 1253. Το 1255, ο Πάπας Αλέξανδρος Δ΄ (1254-1261) τον έκανε Λατίνο Πατριάρχη Ιεροσολύμων.
Είχε επιστρέψει από τα Ιεροσόλυμα στο Βιτέρμπο, έδρα τότε του Πάπα, αναζητώντας βοήθεια για τους κατατρεγμένους χριστιανούς της Ανατολής, όταν ο Πάπας Αλέξανδρος Δ΄ πέθανε. Μετά από τρίμηνη χηρεία του θρόνου, το οκταμελές Κονκλάβιο εξέλεξε νέο Πάπα στις 29 Αυγούστου του 1261 τον Pantaléon, ο οποίος πήρε το όνομα Ουρβανός Δ΄.
Την παραμονή της εκλογής του, η Λατινική Αυτοκρατορία κατέρρευσε, καθώς η Κωνσταντινούπολη επανακαταλήφθηκε από τον Μιχαήλ Η' Παλαιολόγο. Ως νέος Πάπας, ο Ουρβανός Δ΄ επιχείρησε να ξεκινήσει νέα Σταυροφορία για την επανασύσταση της Λατινικής Αυτοκρατορίας, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Το 1264 εισήγαγε τον εορτασμό του Corpus Christi (σώμα του Χριστού).
Η Παποσύνη του αναλώθηκε στα θέματα της κυριαρχίας της Ιταλίας. Η μακρά αντιπαράθεση με τον Φρειδερίκο Β΄ Χοενστάουφεν είχε εξελιχθεί σε διαμάχες μεταξύ φιλο-αυτοκρατορικών (Γιβελίνων) και φιλο-παπικών (Γουέλφων) φραξιών. Ο Πάπας με τα φιλικά σε αυτόν στρατεύματα κατείχε τότε ένα χαλαρό συνασπισμό πόλεων που περιλάμβανε την Μάντοβα και την Φερράρα, ενώ οι Χοενστάουφεν της Σικελίας είχαν ανέκαθεν βλέψεις στις πόλεις της Λομβαρδίας. Ο Ουρβανός διαπραγματευόταν επί δύο χρόνια με τον Μάνφρεντ της Σικελίας για το εάν αυτός θα ανελάμβανε να βοηθήσει στην ανασύσταση της Λατινικής Αυτοκρατορίας, με αντάλλαγμα την αναγνώριση του Πάπα σε δικαιώματά του επί του βασιλείου. Ταυτόχρονα, ο Ουρβανός ήρθε σε συμφωνία με τον Κάρολο τον Ανδεγαυό, τότε κόμη της Προβηγκίας, σύμφωνα με την οποία ο Πάπας υποσχόταν πλοία και στρατό και ο Κάρολος να μην εγείρει αξιώσεις σε αυτοκρατορικές κτήσεις στη Βόρεια Ιταλία, ούτε σε παπικά εδάφη. Επίσης, ο Κάρολος συμφώνησε να χορηγήσει στον Ουρβανό περί τις 10.000 ουγγιές χρυσό, ως φεουδαρχική εισφορά, με αντάλλαγμα ο Πάπας να μπλοκάρει την εκλογή του Κονραντίνου ως βασιλέα των Γερμανών.
Ο Ουρβανός Δ΄ πέθανε στην Περούτζια στις 2 Οκτωβρίου του 1264.
Ανάλυση διακύμανσης

Ιστορία

Η ανάλυση διακύμανσης εισήχθη για πρώτη φορά από τον Sir Ronald A. Fisher το 1918 στο άρθρο του The Correlation Between Relatives on the Supposition of Mendelian Inheritance. Η ανάλυση διασποράς όμως, έγινε ευρέως γνωστή μετά το 1925 όταν εκδόθηκε το βιβλίο του R. A. Fisher, Statistical Methods for Research Workers, στο οποίο την είχε συμπεριλάβει.
Η ανάλυση της διακυμάνσης προέκυψε από τον Fisher, κατά την προσπάθεια επίλυσης πολύπλοκων προβλημάτων γεωργικού πειραματισμού. Η προσέγγιση της λύσης τέτοιου είδους προβλημάτων που πρότεινε, βασίζεται στην τυχαιοποίηση και στην επανάληψη του πειράματος.
Διατραπεζικά κεφάλαια

Στις αγορές χρήματος και κεφαλαίου, διατραπεζικά κεφάλαια (αγγλικά: federal funds) είναι τα κεφάλαια τα οποία διακινούνται σε μια αγορά που συμμετέχουν μόνο τα πιστωτικά ιδρύματα και γι' αυτό λέγεται διατραπεζική αγορά (interbank market).
Όλα τα πιστωτικά ιδρύματα είναι υποχρεωμένα να διατηρούν ορισμένες καταθέσεις στην Κεντρική Τράπεζα. Ορισμένα, όμως, πιστωτικά ιδρύματα έχουν περισσότερα διαθέσιμα κεφάλαια απ' όσα είναι υποχρεωμένα να καταθέσουν στην Κεντρική Τράπεζα, ενώ άλλα πιστωτικά ιδρύματα έχουν λιγότερα. Στην περίπτωση αυτή, τα ιδρύματα με έλλειψη ρευστότητας μπορούν να αντλήσουν κεφάλαια από τα ιδρύματα που έχουν πλεονάζουσα ρευστότητα. Οι συναλλαγές αυτές γίνονται στη διατραπεζική αγορά και έχουν διάρκεια η οποία κυμαίνεται από μία ημέρα έως και 12 μήνες.
Αγία Φύλα

Τοποθεσία

Στα νότια συνορεύει με τις συνοικίες Αγίου Γεωργίου, Αποστόλων Πέτρου και Παύλου και Καψάλου, στα δυτικά με τη συνοικία Παναγίας Ευαγγελίστριας Λεμεσού, με τα Πάνω Πολεμίδια και με τα Κάτω Πολεμίδια (συνοικία Παναγίας Ευαγγελίστριας Πολεμιδιών), στα βόρεια με την Παλώδια, στα βορειοανατολικά με τη Φασούλα και στα ανατολικά με τη Μέσα Γειτονιά (συνοικία Πάνθεα).

Ιστορία

Το 1977 η Αγία Φύλα ενσωματώθηκε στον Δήμο Λεμεσού.
Λούζανι Νόβι

Γεωγραφία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!

Ιστορία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!
Βλαντίμιρ Μασκόφ

Παιδική ηλικία

Ο Μασκόφ γεννήθηκε στο Νοβοκουζνέτσκ της Τούλας στη Ρωσία. Η μητέρα του ήταν διευθύντρια σε κουκλοθέατρο και ο πατέρας του ήταν ηθοποιός. Ο Μασκόφ έκανε έργα για το θέατρο Ολέγκ Ταμπακόφ ως ηθοποιός και ο κύριος σκηνοθέτης, αντικαθιστώντας τον Ταμπακόφ. Έχει εμφανιστεί σε μια σειρά από έργα, συμπεριλαμβανομένων "My Big Land", "Biloxi Blues" και "The inspector general". Το 1970, ο Μασκόφ μετακόμισε στο Νοβοσιμπίρσκ, όπου σύντομα εκδιώχθηκε από το σχολείο. Το 1990, αποφοίτησε από την Σχολή Θεάτρου και Τέχνης της Μόσχας.

Προσωπική Ζωή

Ο Μασκόφ έχει μία κόρη από το γάμο του με την Γιελένα Σεφτσένκο, τώρα και οι δύο είναι χωρισμένοι. Ο Μασκόφ είναι υποστηρικτής της Ενωμένης Ρωσίας.
Μέτσοβο (Οροσειρά)

Ο P. Sustal αναφέρει ότι, σύμφωνα με τον Ιωάννη Τζέτζη (βυζαντινό συγγραφέα του 12ου αιώνα), Μέτζοβον αποκαλούσαν εκείνη την εποχή την οροσειρά της Πίνδου. Δεν γνωρίζουμε κατά πόσο ισχύει αυτή η μαρτυρία σίγουρα όμως υποδεικνύει μία λαϊκή ονομασία της οροσειράς η οποία επιβεβαιώνεται και σε νεώτερες πηγές. Ο Αναστάσιος Γόρδιος παραφράζοντας (μεταξύ των ετών 1682/83 και 1689) σε δημώδη γλώσσα το αρχικό εγκώμιο του αγίου Βησσαρίωνος, το οποίο είχε συντάξει στα 1552 ο Παχώμιος Ρουσάνος, μεταξύ άλλων, αναφέρει: «Ένα βουνί είναι, οπού ονoμάζεται από τους Έλληνες Πίνδος, και τούτο είναι εκείνο, οπού λέγεται βαρβαρικά Μέτζοβον·» και παρακάτω στο ίδιο κείμενο αναφέρει «χωρίζει το βουνί τούτο το Μέτζοβον, τα μέρη των Ιωαννίνων και τα μέρη της Θεσσαλονίκης».

Ταύτιση με Πίνδο

Η ταύτιση της ονομασίας Μέτσοβο με την οροσειρά της Πίνδου αναπαράγεται και σε γαλλική εγκυκλοπαιδικά του 1756.Την ίδια άποψη συμμερίζεται το 1810 ο περιηγητής Hobhouse, o οποίος αναφέρει ότι «…τα βουνά, που τώρα είναι γνωστά με το όνομα  Μέτσοβο δεν μπορεί να είναι άλλα από την ίδια την Πίνδο…» ενώ σε πατριαρχικό σιγίλιο του 1818, μεταξύ άλλων, διαβάζουμε «Επειδή τοίνυν και το κατ’ Ήπειρον κείμενον υπερύψηλον όρος της Πίνδου, όπερ κοινότερον Μέσσοβον εκλήθη…».

Βουνά Μετσόβου

Επίσης σε μία σειρά πηγών η Πίνδος αναφέρεται και ως «βουνά του Μετσόβου». Παρατηρούμε, λοιπόν, ότι η λέξη Πίνδος αποτελεί κληρονομιά της λόγιας παράδοσης, ενώ η λαϊκή ονομασία της οροσειράς από τα μεσαιωνικά χρόνια έως και τον 19o αιώνα ήταν, είτε «Μέτσοβο» είτε η περιγραφική «βουνά του Μετσόβου». Πιθανόν αυτή η ονομασία δεν πρέπει να συμπεριλάμβανε όλη την σημερινή οροσειρά, αλλά το κεντρικό της τμήμα μεταξύ της περιοχής του Ασπροποτάμου και των πηγών του Αώου. Είναι δε αξιοπαρατήρητο ότι αυτό το τμήμα συμπίπτει με την ορεινή ζώνη που προσδιόριζαν οι αρχαίοι έλληνες ως Πίνδο.
Ανθηδών

Η Ανθηδόνα ήταν ομηρική Βοιωτική πόλη στα παράλια του βορείου Ευβοϊκού κόλπου. Τα ερείπιά της βρίσκονται περίπου 15 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Χαλκίδας. Υπάρχουν δύο εκδοχές για την ονομασία της πόλης σύμφωνα με τον Παυσανία τον περιηγητή. Ονομάστηκε έτσι από μια νύμφη με το όνομα Ανθηδόνα ή από τον Άνθα τον γιο του θεού Ποσειδώνα και της Αλκυόνης, της κόρης του τιτάνα Άτλαντα.

Ιστορία

Πρώτη αναφορά για την πόλη κάνει ο Όμηρος στην Ιλιάδα και συγκεκριμένα στην ραψωδία Β', στον κατάλογο των πλοίων. Μάλιστα ο Όμηρος της δίνει το προσωνύμιο "εσχατόωσαν" που σημαίνει η πιο απομακρυσμένη από γεωγραφικής άποψης πόλη των Βοιωτών προς τον βόρειο Ευβοϊκό κόλπο. Η Ανθηδόνα αποτελούσε το λιμάνι (επίνειον) των Θηβών στον βόρειο Ευβοϊκό. Σημαντικό μυθολογικό πρόσωπο από την Ανθηδόνα ήταν ο Γλαύκος ο Ανθηδόνιος, ο οποίος ήταν θαλασσινή θεότητα. Ήταν ένα είδος Τρίτωνα, από την μέση και πάνω άνδρας και από την μέση και κάτω ψάρι.Σώζεται αρχαίο νόμισμα που φέρει στη μία όψη του τη μυθολογική παράσταση του Γλαύκου στο αρχαιολογικό Μουσείο Χαλκίδας.
Σημαντικός αρχαιολογικός οδηγός για τη πόλη της Ανθηδόνας αποτελεί ο αρχαίος Έλληνας περιηγητής Παυσανίας με έργο του "Ελλάδος Περιήγησις" και συγκεκριμένα τον τόμο "Βοιωτικά". Με τις ανασκαφές που έχουν πραγματοποιηθεί έχουν βρεθεί σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα, μεταξύ των οποίων ναοί των Καβείρων, της θεάς Δήμητρας και της Περσεφόνης. Επίσης κοντά στο λιμάνι της πόλης έχει βρεθεί και παλαιοχριστιανική βασιλική εκκλησία, των υστερορρωμαϊκών χρόνων. Το λιμάνι της Ανθηδόνας ήταν ευρύχωρο για τα δεδομένα της εποχής, διέθετε ακόμα και δύο λιμενοβραχίονες, το στόμιο των οποίων μπορούσε να κλείνει με αλυσίδα με σκοπό τη προστασία του λιμένος από εχθρικές επιδρομές, όπως επίσης και από τους ισχυρούς βοριάδες. Η πόλις επήλθε σε παρακμή κατά τη διάρκεια της Βυζαντινής περιόδου, λόγω των επιδρομών πειρατών. Αυτό ανάγκασε τους κατοίκους της να αποτραβηχτούν προς το εσωτερικό και συγκεκριμένα στις βόρειες υπώρειες του όρους Μεσσάπιο (σημερινή ονομασία Κτυπάς) και να ιδρύσουν έναν κτηνοτροφικό οικισμό που αποτέλεσε τον πυρήνα της σημερινής κοινότητας των Λουκισίων. Κατά τη μετάβασή τους από την παραλία στις υπώρειες του όρους μετέφεραν οικοδομικό υλικό από τα προγενέστερα κτίσματα με το οποίο εν μέρει χτιστηκε ο μικρός ναός του Αγ. Γεωργίου ευρισκόμενος σήμερα έξω από το χωριό Λουκίσια. Το ναικό αυτό οικοδόμημα παρέχει πολύτιμα στοιχεία για τη μελέτη της βυζαντινής αρχιτεκτονικής και έχει αποκαταστάθεί από το ΥΠΠΟ (Ιούλιος 2010). Ανασκαφές στο χώρο του αρχαίου λιμένος έχουν παραγματοποιηθεί από Έλληνες, αλλά και από Γερμανούς και Αμερικάνους ανασκαφείς.
Φαμπρίς Φιορέζ

Βιογραφία

Προερχόμενος από την Ολιμπίκ Λυών, εντάχθηκε στην Αν Αβάν ντε Γκανγκάμπ το 1997, όπου σημείωσε 37 τέρματα σε 111 αναμετρήσεις. Τον Δεκέμβριο του 2001, υπέγραψε με την Παρί Σεν Ζερμέν. Παρά την θέση του ως αγαπημένου της εξέδρας στο Παρκ ντε Πρενς, έγινε ένας από τους πιο μισητούς παίκτες στο γαλλικό πρωτάθλημα λόγω αριθμού αντιαθλητικών συμπεριφορών του, και λόγω της ιδιαίτερα θερμής συμπεριφοράς του. Τον Αύγουστο του 2005, μεταγράφηκε στην Ολιμπίκ Μαρσέιγ (OM) υπό ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες, λίγες ώρες πριν από το πέρας της θερινής μεταγραφικής περιόδου, με αποτέλεσμα να γίνει μισητός από τους Παριζιάνους οπαδούς που αισθάνθηκαν προδομένοι και προσβεβλημένοι, και οι οποίοι δεν ξέχασαν ποτέ τους αυτή την συμπεριφορά του παίκτη.
Έπειτα από αυτά τα γεγονότα θα ψηφιστεί από τους αναγνώστες του περιοδικού cahiers du football, ως ballon de plomb του 2004. Η προδοσία που αισθάνονταν οι Παριζιάνοι οπαδοί και η επιφυλακτικότητα των αντίστοιχων της Μαρσέιγ θα σφραγίσουν την μέρα του.
Καθώς δεν κατάφερε να προσαρμοστεί στην Μαρσέιγ και χωρίς να καταφέρει να γίνει αγαπητός από τους οπαδούς της, παραχωρήθηκε δανεικός την σεζόν 2005-2006 στους Καταριανούς της Αλ-Ραγιάν, προτού επιστρέψει στην Γαλλία ως δανεικός αυτή την φορά στην ΦΚ Λοριάν. Κατάφερε να διακριθεί στη διάρκεια της πρώτης αγωνιστικής του πρωταθλήματος της Λιγκ 1 εκείνης της σεζόν, πετυχαίνοντας δύο τέρματα απέναντι στην παλιά του ομάδα, στα πλαίσια της νίκης της Λοριάν με 3-2 επί της ΠΣΖ στο Παρκ ντε Πρενς, αγωνίστηκε όμως ελάχιστα στο υπόλοιπο της σεζόν μέχρι την επιστροφή του στην ΟΜ.
Κατά την χειμερινή μεταγραφική περίοδο της σεζόν 2007-2008, τράβηξε το ενδιαφέρον αρκετών ομάδων της Λιγκ 2 όπως η Αμιάν ΣΚ και η ΣΚ Μπαστιά. Στις 31 Δεκεμβρίου 2007, έλυσε την συνεργασία του με την Ολιμπίκ Μαρσέιγ. Από εκείνη την στιγμή κι έπειτα, ήταν ελεύθερος να διαπραγματευτεί την μεταγραφή του με την ομάδα της αρεσκείας του. Τελικώς, στις 2 Ιανουαρίου 2008, ήρθε σε συμφωνία με την ομάδα από την περιοχή της Πικαρδίας, Αμιάν ΣΚ για την υπογραφή συμβολαίου διάρκειας 1,5 έτους. Αποχώρησε στις 18 Μαΐου 2008 αφού είχε δηλώσει μετά την αναμέτρηση μεταξύ Αμιάν και Γκενιόν (4/4) ότι ο ομάδα στερούνταν φιλοδοξιών.
Στις 12 Ιουνίου 2008, ο Φαμπρίς Φιορέζ εντάχθηκε στο δυναμικό της ΕΣ Τρουά ΑΚ (Τρουά) για διάρκεια 2 ετών. Ξανασυναντήθηκε, εκεί, με τον προπονητή του στην Αμιάν, Λυντοβίκ Μπατελί.
Ο Φαμπρίς Φιορέζ βρέθηκε ως μεγάλος χαμένος από την τραγική χρονιά της ομάδας του, ΕΣ Τρουά ΑΚ, με αποτέλεσμα τον υποβιβασμό της στην Νασιονάλ, έπειτα από την σεζόν 2008/2009.
Στις 10 Αυγούστου 2009 ανακοίνωσε μέσω μιας σύντομης ανακοίνωσης τύπου στην επίσημη ιστοσελίδα της ομάδας του την απόσυρσή του από την ενεργό δράση.
Ο Φαμπρίος Φιορέζ εμφανιζόταν περιστασιακά μετά την αποχώρησή του από την αγωνιστική δράση ως αναλυτής για την αθλητική εκπομπή της βελγικής τηλεόρασης Foot Passion και αφιερώθηκε κυρίως στην διαχείριση και προώθηση του μπλογκ του.
Διετέλεσε πρόεδρος της ποδοσφαιρικής ομάδας του Σαιν-Τροπέ έως τις 3 Σεπτεμβρίου 2011.
Τον Οκτώβριο του 2012, δέχτηκε επίθεση στην οικία του, στη διάρκεια της οποίας απαγάγηκε από 3 άτομα, προτού καταφέρει να διαφύγει.
Η ψυχή και το σώμα

Πλοκή

Η Μαρία και ο Έντρε εργάζονται στην ίδια εταιρεία, σε ένα σφαγείο. Μετά από μία εξέταση από ψυχολόγο, ανακαλύπτουν ότι βλέπουν το ίδιο όνειρο κάθε βραδυ: συναντιούνται ως ελάφια σε ένα χιονισμένο δάσος.
Μετά από αυτό, συζητούν το γεγονός και ένα βράδυ αποφασίζουν να κοιμηθούν στο ίδιο δωμάτιο, ωστόσο αυτό δεν είναι εφικτό. Την επόμενη μέρα, ο Έντρε της λέει να μη συνεχίσουν. Η Μαρία απογοητεύεται και προσπαθεί με διάφορους τρόπους να το ξεπεράσει. Ο Έντρε ξεκινά να έχει ερωτικές σχέσεις με μία γυναίκα, ωστόσο δεν μπορεί να ανταποκριθεί. 
Μία νύχτα, η Μαρία κάνει απόπειρα αυτοκτονίας και μετά από λίγο ο Έντρε την καλεί στο σπίτι του. Εκείνη πηγαίνει και έρχονται σε ερωτική επαφή. Την επόμενη μέρα, εκείνος την ρωτάει τη ονειρεύτηκε το προηγούμενο βράδυ, καθώς ο ίδιος δεν μπορεί να θυμηθεί, και εκείνη του απαντά το ίδιο.

Βραβεία/Διακρίσεις

Η ταινία κέρδισε τη Χρυσή Άρκτο, το FIPRESCI και το Βραβείο της Οικουμενικής Επιτροπής στο φεστιβάλ του Βερολίνου.
Είναι υποψήφια για το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας στα 90ά βραβεία Όσκαρ. 
Στα Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου κέρδισε στην κατηγορία καλύτερης ηθοποιού (Αλεξάντρα Μπορμπέλι) και ήταν υποψήφια στις κατηγορίες: καλύτερης ταινίας, σκηνοθέτη και σεναριογράφου.
Στον αγώνα!

Το Στον αγώνα! (γαλλικά: En lutte !) ήταν καναδική μαρξιστική-λενινιστική, δηλ. μαοϊκή, ομάδα (η οποία, ωστόσο, αναπτύχθηκε κυρίως στο Κεμπέκ) η οποία υφίστατο από το 1972, έτος έκδοσης της μπροσούρας Για το προλεταριακό κόμμα (γαλλικά: Pour le parti prolétarien) από τον Σαρλ Γκανιόν (1939-2005) και τη συντακτική ομάδα της εφημερίδας της οργάνωσης, έως το 1982, οπότε και διέκοψε απότομα τη λειτουργία της.

Ιστορία

Η ομάδα ιδρύθηκε από τον Γκανιόν, πρώην μέλος του Μετώπου Απελευθέρωσης του Κεμπέκ, κεμπεκιώτικης αποσχιστικής ομάδας. Όταν ο μακροχρόνιος συνεργάτης του, Πιερ Βαλιέρ, αποφάσισε να ενταχθεί στο Παρτί Κεμπεκουά, σταματώντας, ως αποτέλεσμα, τον ένοπλο αγώνα με στόχο της επίτευξη της ανεξαρτησίας και του σοσιαλισμού, μέσω της επιλογής της εκλογικής οδού, ο Γκανιόν αποφάσισε να εγκαταλείψει την στράτευσή του υπέρ του εθνικού αγώνα, προκειμένου να αφοσιωθεί στον αγώνα της πανκαναδικής προλεταριακής επανάστασης.
Η νέα οργάνωση, της οποίας ο Γκανιόν ήταν γενικός γραμματέας, είχε ως πηγή έμπνευσης την κινεζική Πολιτιστική Επανάσταση. Μαχόταν ενάντια στον αναθεωρητισμό, τον αναρχισμό, καθώς και άλλες μαρξιστικές οργανώσεις, όπως η Κομμουνιστική Ένωση (Μαρξιστική-Λενινιστική) του Καναδά (LC(m-l)C). Η ομάδα εξέδιδε, επίσης, εφημερίδα, η οποία, στο απόγειό της, κυκλοφορούσε 10.000 αντίτυπα, την En lutte!.

Οργάνωση

Στο απόγειό της, προς το 1980, η Στον αγώνα! φέρεται να διέθετε περίπου 400 μέλη.  Ήταν πολύ καλά οργανωμένη, καθώς διέθετε τέσσερα βιβλιοπωλεία (σε Μόντρεαλ, Κεμπέκ, Τορόντο και Βανκούβερ). Το 1980, φέρεται να διέθετε ετήσιο προϋπολογισμό της τάξεως των 800.000 δολαρίων. H οργάνωση διαλύθηκε το Μάιο του 1982, κατά τη διάρκεια ενός συνεδρίου με συμμετοχή 224 ατόμων. Το γεγονός αιφνιδίασε τον Γκανιόν, ο οποίος προανήγγειλε τη δημοσίευση κειμένων για την αναδημιουργία της οργάνωσης, κάτι που ωστόσο δε δυνέβη ποτέ.
Σμέρτος Θεσπρωτίας

Γεωγραφία - Ιστορία

Ο Σμέρτος βρίσκεται προς τα σύνορα της Ελλάδας με την Αλβανία και τα παράλια του Ιονίου πελάγους. Απέχει 10 χλμ. δυτικά από τους Φιλιάτες και 13 χλμ. βόρεια από την Ηγουμενίτσα. Το χωριό είναι κτισμένο βόρεια του ποταμού Καλαμά στην κοιλάδα της Σαγιάδας, όπου οι κάτοικοί του καλλιεργούν εσπεριδοειδή (μανταρίνια και πορτοκάλια), ανάμεσα στο Ασπροκκλήσι (ΒΔ.) και το Φράγμα Καλαμά (ΝΑ.). Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Άγιο Σπυρίδωνα και εκκλησιαστικά υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας. Αναφέρεται επίσημα ως οικισμός το 1919 στο ΦΕΚ 184Α-19/08/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Σκέφαρης του νομού Ιωαννίνων. Με το ΦΕΚ 119Α-01/04/1937 αποσπάστηκε από το νομό Ιωαννίνων στο νομό Θεσπρωτίας και το 1963 ορίζεται έδρα της τότε κοινότητας Μύλων. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Σμέρτου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Φιλιατών του δήμου Φιλιατών και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 209 μόνιμους κατοίκους.
Διοκλής ο Αλεξανδρεύς

Βίος και έργο

Ο Διοκλής έζησε την εποχή του Απολλώνιου και άκμασε στο τέλος του 3ου αιώνα π.Χ. και την αρχή του 2ου αιώνα π.Χ. Είναι ο πρώτος γνωστός επιστήμονας που απόδειξε την εστιακή ιδιότητα του παραβολικού κατόπτρου. Χρησιμοποίησε τη γεωμετρική καμπύλη αποκαλούμενη κισσοειδές του Διοκλή για να λύσει το πρόβλημα της Δήλου, όπως αναφέρει ο Πρόκλος στα σχόλιά του περί του Ευκλείδη και αποδόθηκε στον Διοκλή από τον Γεμίνο.
Αποσπάσματα μιας εργασίας του Διοκλή περί εστίασης των κατόπτρων διασώθηκαν στα σχόλια του Ευτόκιου γύρω από το σύγγραμμα του Αρχιμήδη «Περί Σφαίρας και κύλινδρου» Η εστίαση των κατόπτρων είχε μεγάλη επιρροή στους Άραβες μαθηματικούς, ιδιαίτερα στον Αλαζηνό. Η πραγματεία περιέχει δέκα έξι θεωρήματα που αποδεικνύονται με κωνικές τομές. Ένα από τα αποσπάσματα περιέχει τα θεωρήματα επτά και οκτώ, τα οποία δίνουν λύση στο πρόβλημα της τομής μιας σφαίρας και ένα επίπεδο έτσι ώστε οι προκύπτοντες δύο όγκοι να είναι σε μια δεδομένη αναλογία. Το θεώρημα δέκα δίνει λύση στο πρόβλημα του διπλασιασμού του κύβου και ισοδυναμεί με την επίλυση μιας ορισμένης κυβικής εξίσωσης. Ένα άλλο απόσπασμα περιέχει τις προτάσεις ένδεκα και δώδεκα, που χρησιμοποιούνται κισσοειδή για να λύσουν το πρόβλημα της εύρεσης δύο μεσαίων αναλογιών ανάμεσα σε δύο μεγέθη. Δεδομένου ότι αυτή η πραγματεία καλύπτει περισσότερα θέματα από την εστίαση των κατόπτρων, ίσως το έργο «Περί εστίασης των Κατόπτρων» να είναι επακόλουθο τριών πιο σύντομων εργασιών του Διοκλή.