google/wiki40b huggingface dataset:
Πιπερίδες

Ετυμολογία

Η ονομασία Πιπερίδες (Piperaceae), είναι πιθανό να προέρχεται από τον Σανσκριτικό όρο «pippali», ο οποίος χρησιμοποιείται για να περιγράψει τα μακρά πιπέρια (όπως εκείνα του Πεπέρεως του μακρού (Piper longum)).

Χαρακτηριστικά

Μέλη της οικογένειας του πιπεριού είναι δενδρύλλια, θάμνοι και πολυετή (perennial) ή ετήσια (annual) αρωματικά φυτά.

Ρίζες και μίσχοι

Τα φυτά συχνά είναι ριζωματώδη (rhizome), και μπορούν να είναι επίγεια ή επίφυτα Τα στελέχη  μπορεί να είναι είτε απλά είτε διακλαδισμένα.

Φύλλα

Τα φύλλα είναι απλά με ολόκληρα περιθώρια και τοποθετούνται στη βάση του φυτού είτε κατά μήκος του στελέχους και μπορεί να εναλλάσσονται, απέναντι, είτε σπειροειδή σε διάταξη. Παράφυλλα συνήθως υπάρχουν, όπως είναι οι μίσχοι. Όταν τα φύλλα συνθλιβούν, συνήθως είναι αισθητά αρωματικά.

Άνθη

Ταξιανθίες (υπό τη μορφή αιχμών) είναι ακροδέκτες, απέναντι των φύλλων ή βρίσκονται στις μασχάλες. Τα άνθη είναι αμφιφυλόφιλα άνευ περιανθίου, έκαστο άνθος υποβαστάζεται από ένα ασπιδοειδές βράκτιο (bract). Οι στήμονες είναι 2-6 και υπογύναια με 2-locular ανθήρες. Συνήθως, υπάρχουν 3-4 στίγματα (stigma) που συνδέονται με ένα μόνο ύπερο (pistil) ανά άνθος, το οποίο είναι 1 ή 3-4 carpellate. Η ωοθήκη είναι 1 locular και ανώτερη.

Καρποί και σπόροι

Οι καρποί είναι δρυποειδής, με ένα μόνο κουκούτσι ανά καρπό. Οι σπόροι έχουν ένα λεπτό έμβρυο και αλευρώδες περισπέρμιο.
Ευρυλεωνίς

Χάλκινο άγαλμα

Σύμφωνα με τον γεωγράφο και περιηγητή Παυσανία, περίπου το 368 π.Χ. στήθηκε στη Σπάρτη ένα άγαλμα της Ευρυλεωνίδος. Είναι ένα από τα λίγα χάλκινα αγάλματα της Σπάρτης που διασώθηκε και όπως λέγεται δεν υπήρξαν άλλα αγάλματα αθλητών και στρατιωτικών πριν από το άγαλμα της Ευρυλεωνίδος. Σύμφωνα με τους Λακεδαιμονίους, το άγαλμα της Ευρυλεωνίδος βρισκόταν κοντά σε σκήνωμα. Ένας άλλος συγγραφέας περιέγραψε επίσης το άγαλμα κοντά σε ένα σκήνωμα, το οποίο πιστεύται ότι ήταν το μικρό κτίριο που αναφέρθηκε από τον Θουκυδίδη ως ο τόπος όπου κατέφυγε ο βασιλιάς Παυσανίας της Σπάρτης. Λέγεται ακόμη ότι το άγαλμα βρισκόταν στον ναό της Αφροδίτης στη Σπάρτη.
Λίμινκα

Η Λίμινκα (Liminka, Limingo στα Σουηδικά) είναι δήμος της Φινλανδίας που ιδρύθηκε το 1477.
Βρίσκεται στο Όουλου, στη Βόρεια Οστροβόθνια και απέχει 25 χιλιόμετρα από το Όουλου (πόλη). Έχει πληθυσμό 8.488 κατοίκων (απογραφή 30 Ιουνίου 2008) και καλύπτει έκταση 640,64 km2 από τα οποία 5,56 καλύπτονται από νερό (μέτρηση 1 Ιανουαρίου 2008). Η πληθυσμιακή πυκνότητα είναι 13,17 κάτοικοι ανα km2 (μέτρηση 30 Ιουνίου 2008).
Ο κολπίσκος της Λίμινκα είναι διάσημος για τα πτηνά που συχνάζουν εκεί.
Σταμάτης Γεωργιάδης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1775 στη Σάμο. Από μικρή ηλικία άρχισε να ασχολείται με το ναυτικό επάγγελμα, και προσελήφθη από τον καταδρομέα Νικόλαο Κεφαλά ο οποίος τον έκανε πλοίαρχο. Στη συνέχεια βρέθηκε σε βρετανικό πλοίο με το οποίο ταξίδεψε μεταξύ άλλων σε Βόρεια Αμερική, Νότια Αφρική και Βραζιλία. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα βρέθηκε στην υπηρεσία του Αντώνιου Ανδρόνικου, στου οποίου το καταδρομικό ορίστηκε υποπλοίαρχος. Ο αρχηγός των Σαμίων κατά την Επανάσταση, Λυκούργος Λογοθέτης, όρισε τον καπετάν-Σταμάτη χίλιαρχο, κάτι που οδήγησε στην απόκτηση φήμης για τον ζήλο του. Στις αρχές του Ιουλίου του 1821, ο καπετάν-Σταμάτης μαζί με λίγους άνδρες πολέμησε εναντίον των Τούρκων στο ακρωτήριο Τζωρτζή της Σάμου. Το αποτέλεσμα της αψιμαχίας ήταν ο θάνατος του αρχηγού των Τούρκων Καπλάν αγά, και ως εκ τούτου το ακρωτήριο ονομάστηκε Κάβο-φονιάς. Στη δεύτερη πολιορκία της Σάμου αγωνίστηκε μέχρι τέλους στο πλευρό του Λογοθέτη, ενώ μετά το 1834 και την καθυπόταξη της Σάμου, μετακόμισε στην Ελλάδα, όπου έζησε τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του. Τιμήθηκε από την ελληνική κυβέρνηση με τον βαθμό του συνταγματάρχη, το μετάλλιο του Αγώνα αλλά και τον χρυσό σταυρό του Σωτήρος. Πέθανε το 1861 στη Χαλκίδα, και η κηδεία του πραγματοποιήθηκε δημοσία δαπάνη.
Τόνικ

Το τόνικ είναι αναψυκτικό ποτό. Αποτελείται από νερό με διαλυμένο διοξείδιο του άνθρακα (ανθρακούχο νερό), στο οποίο είναι διαλυμένη κινίνη. Αρχικά χρησιμοποιούνταν για να προστατεύει από την ελονοσία. Συνήθως έχει χαμηλή περιεκτικότητα σε κινίνη και σήμερα καταναλώνεται για την ξεχωριστά πικρή γεύση του. Συχνά χρησιμοποιείται σε κοκτέιλ και ιδιαίτερα στο τζιν τόνικ.

Ιστορία

Η ονομασία του ποτού οφείλεται στις φαρμακευτικές του ιδιότητες που έχει η πικρή γεύση του. Η κινίνη προστέθηκε για προφύλαξη από την ελονοσία, καθώς αρχικά υπήρχε η πρόθεση να καταναλώνεται σε τροπικές χώρες. 
Από το 2005 έχει παρατηρηθεί αύξηση στην αγορά του εν λόγω ποτού και μεγαλύτερη έμφαση έχει δοθεί στην χρησιμοποίηση αληθινής κινίνης σε αντίθεση με την γεύση κινίνης.
Μερικές εταιρείες παρασκευάζουν τόνικ διαίτης με τεχνητές γλυκαντικές ύλες. 
Στις ΗΠΑ υπάρχει ορισμένο όριο στην ποσότητα κινίνης που προστίθεται στο αναψυκτικό. (83 mg ανά λίτρο). Η κινίνη χρησιμοποιείται επίσης για την θεραπεία στις κράμπες. Ωστόσο, στις ΗΠΑ δεν ενδείκνυται η θεραπεία με κινίνη για τις κράμπες, χωρίς ιατρική συνταγή.

Φθορισμός

Το τόνικ παρουσιάζει το φαινόμενο του φθορισμού υπό την επίδραση υπεριώδους ακτινοβολίας, εξαιτίας της κινίνης που περιέχει. Η κινίνη φθορίζει και στο απευθείας φως του Ηλίου.
Δήμος Αβδήρων

Ενότητες και οικισμοί

Ο Δήμος Αβδήρων διαιρείται σε 3 «δημοτικές ενότητες», οι οποίες αντιστοιχούν στους 3 καταργηθέντες δήμους και κοινότητες. Κάθε δημοτική ενότητα διαιρείται σε «κοινότητες», οι οποίες αντιστοιχούν στα διαμερίσματα των καταργηθέντων ΟΤΑ. Οι σημερινές κοινότητες του Δήμου, ήταν αυτόνομες κοινότητες και δήμοι πριν την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστρια.

Διοικητική ιστορία

Ο Δήμος Αβδήρων του προγράμματος Καποδίστρια δημιουργήθηκε το 1997 από τις κοινότητες: Μάνδρας (συστάθηκε το 1928), Αβδήρων (συστάθηκε το 1924), Μυρωδάτου (συστάθηκε το 1947), Νέας Κεσσάνης (συστάθηκε το 1931 ως Κοινότητα Πλαστηρίων)
Ο Δήμος Σελέρου υπήρξε ως κοινότητα από το 1924 μέχρι το 2006. Συστάθηκε το 1924, αρχικά υπαγόμενη στο Νομό Ροδόπης (Κοινότητα Σελέρου Ροδόπης) και από το 1944 υπαγόμενη στο νομό Ξάνθης (Κοινότητα Σελέρου Ξάνθης). Το 1924 την κοινότητα αποτελούσαν οι οικισμοί Σέλερο (Γκιοκή Σελέρ), Φίλια, Γρήγορον, Βελοχώριον, Λευκόπετρα, Άκαρπον και Σήμαντρα. Το 1928 προσαρτήθηκε στην κοινότητα ο οικισμός Εξοχικαί Κατασκηνώσεις και το 1940 ο οικισμός Μπόκλουτζα (που αργότερα μετονομάστηκε σε Ρύμη) ενώ καταργήθηκε ο οικισμός Εξοχικαί Κατασκηνώσεις. Το 1971 αναγνωρίστηκε και προσαρτήθηκε στην κοινότητα ο οικισμός Άνω Πολύσιτο. Το Σχέδιο Καποδίστριας του 1997 προέβλεπε τη συγχώνευση των περισσότερων κοινοτήτων σε μεγαλύτερους δήμους. Επειδή όμως η κοινότητα Σελέρου είχε πληθυσμό 4502 κατοίκων (απογραφή 2001) κάνοντάς την τη μεγαλύτερη σε όλη την Ελλάδα, δε συγχωνεύθηκε, αλλά έμεινε ως Κοινότητα μέχρι το 2006 και μετατράπηκε σε Δήμο το 2007.
Μαίναλος

Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, ο Μαίναλος ήταν ένας από τους γιους του Λυκάονα.
Πρότεινε στον πατέρα του να ελέγξει την παντογνωσία του Δία προσφέροντάς του ανθρώπινη σάρκα σε ένα γεύμα. Ο Δίας το κατάλαβε και τον χτύπησε με κεραυνό.
Το βουνό Μαίναλο της Αρκαδίας, πήρε το όνομά του από τον Μαίναλο.
Πάπας Πελάγιος Α΄

Η ζωή του

Καταγόταν από αριστοκρατική ρωμαϊκή οικογένεια. Ο πατέρας του, Ιωάννης, φαίνεται να ήταν εφημέριος σε μία από τις δύο πολιτικές "επισκοπές" ή περιφέρειες στις οποίες ήταν τότε χωρισμένη η Ιταλία. Ο Πελάγιος συνόδευσε τον Πάπα Αγαπητό Α΄ στην Κωνσταντινούπολη, ο οποίος τον διόρισε νούντσιο της Ρωμαϊκής Εκκλησίας σε αυτήν την πόλη.
Όταν ο Πάπας Βιγίλιος πήγε στην Κωνσταντινούπολη με διαταγή του αυτοκράτορα Ιουστινιανό Α', ο Πελάγιος έμεινε στη Ρώμη σαν αντιπρόσωπός του. Ο βασιλιάς των Γότθων, Τοτίλας, είχε ήδη αρχίσει να πολιορκεί την πόλη. Ο Πελάγιος μοίρασε την ίδια του την περιουσία για να ανακουφίσει το λαό που υπέφερε από το λιμό, και προσπάθησε να πείσει το βασιλιά να κάνει εκεχειρία. Αν και απέτυχε, αργότερα έπεισε τον Τοτίλα να χαρίσει τις ζωές στους αιχμαλώτους που συνέλαβε όταν μπήκε στην πόλη το Δεκέμβριο του 546. Ο Τοτίλας έστειλε τον Πελάγιο στην Κωνσταντινούπολη για να διαπραγματευτεί ειρήνη με τον Ιουστινιανό, αλλά ο αυτοκράτορας τον έστειλε πίσω λέγοντας ότι ο στρατηγός του Βελισάριος είχε την εξουσία στην Ιταλία.
Παραδοσιακά του αποδίδεται η Βασιλική των Αγίων Δώδεκα Αποστόλων στη Ρώμη, που κτίστηκε για να τιμήσει τη νίκη του στρατηγού Ναρσή κατά των Οστρογότθων.
Ο Πελάγιος εκλέχτηκε Πάπας σαν υποψήφιος υποστηριζόμενος από τον Ιουστινιανό. Ενώ πριν την εκλογή του στάθηκε ενάντια στην προσπάθεια του Ιουστινιανού να καταδικάσει τα «Τρία Κεφάλαια» για να συμβιβάσει τις διάφορες παρατάξεις μέσα στην εκκλησία, αργότερα υιοθέτησε τη θέση του αυτοκράτορα. Αυτό κατέστρεψε τη φήμη του στη Βόρεια Ιταλία, τη Γαλατία και ολόκληρη τη Δυτική Ευρώπη, με αποτέλεσμα οι διάδοχοι του για τα επόμενα 50 χρόνια αφιέρωσαν πολύ κόπο για να αποκαταστήσουν τη ζημιά.
Τρύπα στα Κορνίσια

Το ασβεστολιθικό πέτρωμα της περιοχής του Ζαγορίου, ευνοεί την δημιουργία σπηλαιοβαράθρων. Σε ολόκληρη την περιοχή του Ζαγορίου εντοπίζονται σπηλαιοβάραθρα. Και στην περιοχή του Βραδέτου υπάρχουν σπηλαιοβάραθρα στα οποία έχουν δοθεί κάποιες ονομασίες είτε μυθοπλαστικές είτε από πραγματικά γεγονότα. Η τρύπα στα Κορνήσια , είναι ένα σπηλαιοβάραθρο λίγο πιο δεξιά από το μονοπάτι για την Μπελόη και επειδή η τοποθεσία εκεί είναι γεμάτη από Κρανιές (λατινικά cornis) πήρε και την ονομασία Κορνίσια
Καλύβια Βαρικού

Ιστορικά στοιχεία

Στα χρόνια μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ' 50, το Βαρικό ήταν έλος και το 1951 αποξηράνθηκε. Η αποξήρανση έγινε για να αποκατασταθούν ακτήμονες αγρότες. Ως το 1953 η περιοχή διανεμήθηκε στα ενδιαφερόμενα χωριά (Λιτόχωρο, Καρίτσα και Μαλαθριά). Η ελώδης αυτή έκταση ήταν μια λιμνοθάλασσα, βιότοπος για άγρια ζώα.
Μεσόφιλος

Ένα μεσόφιλο είναι ένας οργανισμός που μεγαλώνει βέλτιστα σε μέτρια θερμοκρασία, ούτε πολύ θερμή, ούτε πολύ κρύα, συνήθως μεταξύ 20 και 45 °C (68 και 113 °F). Ο όρος εφαρμόζεται κυρίως σε μικροοργανισμούς. Οι οργανισμοί που προτιμούν ακραία περιβάλλοντα είναι γνωστοί ως ακραιόφιλοι.
Τα ενδιαιτήματα αυτών των οργανισμών περιλαμβάνουν το τυρί και το γιαούρτι. Οι μεσόφιλοι οργανισμοί  περιλαμβάνονται συχνά στις διεργασίες παρασκευής μπύρας και κρασιού. Επειδή η κανονική θερμοκρασία του ανθρώπινου σώματος είναι 37 °C, η πλειοψηφία των ανθρώπινων παθογόνων οργανισμών είναι μεσόφιλοι, καθώς είναι οι περισσότεροι των οργανισμών που περιλαμβάνονται στο ανθρώπινο μικροβίωμα.
Οι οργανισμοί που προτιμούν κρύα περιβάλλοντα ονομάζονται ψυχρόφιλοι, αυτοί που προτιμούν πιο υψηλές θερμοκρασίες ονομάζονται θερμόφιλοι ή θερμότροφοι και αυτοί που ακμάζουν σε ακραία θερμά περιβάλλοντα ονομάζονται υπερθερμόφιλοι. Οι υπερθερμόφιλοι είναι ένας τύπος των ακραιόφιλων.
Όλα τα βακτήρια έχουν το δικό τους άριστο περιβάλλον και θερμοκρασία στην οποία ακμάζουν περισσότερο.
Μια υπολογιστική προσέγγιση του ευρέως γονιδιώματος έχει σχεδιαστεί από τον Zheng,κ.α. για τη ταξινόμηση των βακτηρίων σε μεσόφιλα και θερμόφιλα.
Βουλευτικές εκλογές στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ 2015

Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στην μη αναγνωρισμένη δημοκρατία του Ναγκόρνο-Καραμπάχ στις 3 Μαΐου 2015.

Πλαίσιο

Το Ναγκόρνο-Καραμπάχ κήρυξε την ανεξαρτησία του από το Αζερμπαϊτζάν το 1991. Από το 1988 ως το 1994 έγινε ο Πόλεμος του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, με αποτέλεσμα την ανεξαρτητοποίηση του θύλακα, με την υποστήριξη της Αρμενίας. Έτσι, έγινε ντε φάκτο ανεξάρτητο από το Αζερμπαϊτζάν. Ωστόσο, η ανεξαρτησία δεν αναγνωρίστηκε από άλλες χώρες και το Αζερμπαϊτζάν ακόμα διεκδικεί την περιοχή ως τμήμα του.

Αντιδράσεις

Το Αζερμπαϊτζάν δεν αναγνώρισε τις εκλογές. Η Ευρωπαϊκή Ένωση , οι ΗΠΑ και η Τουρκία επίσης δεν αναγνώρισαν τις εκλογές.
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2001-2002

Το πρωτάθλημα Ελλάδας πετοσφαίρισης γυναικών 2001−2002, ήταν το 14ο πρωτάθλημα της Α1 κατηγορίας. Το πρωτάθλημα διεξήχθη σε δύο φάσεις, την κανονική περίοδο και τα play off/out. Συμμετείχαν 12 ομάδες. Το πρωτάθλημα κατέκτησε για δεύτερη συνεχή χρονιά ο Πανελλήνιος. Στην Α2 υποβιβάστηκαν, μετά από αγώνες πλέι άουτ, η Καβάλα και ο Ηρακλής

Αγώνες κατάταξης 1−6

Οι σειρές μέχρι τα ημιτελικά κρίθηκαν στις 2 νίκες, ενώ ο τελικός κρίθηκε στις 3 νίκες.
Μανουήλ Λάσκαρης

Βιογραφία

Γεννήθηκε π. το 1140 και ανήκε σε ευγενή οικογένεια.
Κατά την πολιορκία της Κωνσταντινούπολης το 1204 από τους Σταυροφόρους της 4ης Σταυροφορίας, ο Αλέξιος Ε΄ Δούκας ο μούρτζουφλος βλέποντας ότι όλα είχαν χαθεί, εγκατέλειψε την Πόλη το βράδυ της 12ης Απριλίου. Καθώς οι Σταυροφόροι θα έμπαιναν το πρωί στην Πόλη, ο λαός μαζεύτηκε στην Αγία Σοφία για να εκλέξει νέο Αυτοκράτορα. Υποψήφιοι ήταν ο Κωνσταντίνος Λάσκαρης, που είχε συμμετάσχει γενναία στην άμυνα της Πόλης και κάποιος Κωνσταντίνος Δούκας, επίσης ικανός στρατιωτικός. Με κλήρο επιλέχθηκε ο πρώτος, που προσπάθησε να εμψυχώσει τους πολίτες για άμυνα και να χρησιμοποιήσει τη Φρουρά των Βαράγγων. Αλλά όλοι τον εγκατέλειψαν· έτσι έφυγε στις 13 Απριλίου με πλοίο για τη Βιθυνία. Εκεί ο αδελφός του Θεόδωρος Α΄ συγκέντρωσε στρατό και έστειλε τον Κωνσταντίνο να καταλάβει το Αδραμύττιο από τον Ερρίκο λατίνο αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης. Στη μάχη που έγινε στις 19 Μαρτίου 1205, ο Ρωμαϊκός στρατός ηττήθηκε. Έκτοτε δεν αναφέρεται ο Κωνσταντίνος, ίσως λοιπόν σκοτώθηκε ή αιχμαλωτίστηκε. Τα γεγονότα περιγράφει ο ιστορικός Νικήτας Χωνιάτης. Αν ο Κωνσταντίνος Λάσκαρης αριθμηθεί ως ΙΑ', τότε ο επόμενος Κωνσταντίνος Παλαιολόγος θα είναι ο ΙΒ'.
Ο Θεόδωρος το 1205 αξίωσε το δικαίωμα να είναι Αυτοκράτορας και έδωσε στα αδέλφια του τον τίτλο του σεβαστοκράτορος, όπως συνηθιζόταν. Όταν απεβίωσε το 1222, τον διαδέχθηκε ο Ιωάννης Γ΄ Βατάτζης, σύζυγος της κόρης του Ειρήνης. Αυτό δυσαρέστησε τα μικρότερα αδέλφια του Θεοδώρου Α΄, τον Αλέξιο και τον Ισαάκιο. Πήγαν στον Ροβέρτο λατίνο αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης, που ήταν αδελφός της Μαρίας του Κουρτεναί (συζύγου του Θεοδώρου Α΄) και ζήτησαν τη βοήθειά του. Αυτός τους δέχθηκε και τους έστειλε ως αρχηγούς τού στρατού του να αντιπαρατεθούν στον Ιωάννη Γ΄ στο Ποιμανηνό το 1224. Στη μάχη ο Ιωάννης Γ΄ νίκησε, αιχμαλώτισε τους δύο αδελφούς και τους τύφλωσε.
Οι δύο μεγαλύτεροι αδελφοί Μανουήλ και Μιχαήλ ήταν παρόντες το 1256 στη στέψη τού Θεοδώρου Β΄ Βατάτζη, γιού του Ιωάννη Γ΄ .
Ο ιστορικός Γουίλλιαμ Μύλλερ συνάγει, ότι υπήρχε και μία κόρη, που παντρεύτηκε τον Μάρκο Σανούδο δούκα της Νάξου (του Αρχιπελάγους), πληροφορία που αμφισβητεί ο M. Δ. Στούρτζας.
Internet Encyclopedia of Philosophy

Ιστορία

Η IEP ιδρύθηκε από τον φιλόσοφο James Fieser το 1995 και λειτουργεί μέσω μιας μη κερδοσκοπικής οργάνωσης η οποία στόχο έχει να παρέχει πρόσβαση σε ακαδημαϊκές πληροφορίες σχετικά με την φιλοσοφία. Τώρα, οι κύριοι εκδότες είναι οι φιλόσοφοι James Fieser και Bradley Dowden, ενώ εργάζονται και αρκετοί εθελοντές. Όλη η ιστοσελίδα ανακαινίστηκε το καλοκαίρι του 2009, αφού μετακινήθηκε από στατικές HTML σελίδες στην ανοιχτή πλατφόρμα WordPress.

Οργάνωση

Το κοινό στο οποίο στοχεύει η IEP είναι φοιτητές της φιλοσοφίας και ακαδημαϊκοί οι οποίοι δεν είναι ειδικοί στον συγκεκριμένο τομέα, άρα τα άρθρα γράφονται με το ανάλογο στιλ. Articles consist of a brief survey or overview, followed by the body of the article, and an annotated bibliography. Τα άρθρα είναι ταξινομημένα κατά αλφαβητική σειρά ενώ μπορεί κάποιος να τα αναζητήσει με την βοήθεια μιας μηχανής αναζήτησης με την βοήθεια του Google.

Χρήση

Σύμφωνα με το Similarweb, η IEP δέχεται 2 με 3 εκατομμύρια επισκέψεις τον μήνα. Περίπου το 75% είναι μέσω  μηχανές αναζήτησης, το 18% από κατευθείαν πρόσβαση και το 5% της επισκεψιμότητας το λαμβάνει ως παραπομπή από άλλες ιστοσελίδες.

Αναγνώριση

Η IEP περιλαμβάνεται από την Αμερικανική Ένωση Βιβλιοθηκών (American Library Association) στους καταλόγους για τους καλύτερους δωρεάν ιστότοπους τεκμηρίωσης, επίσης, σαν διαδικτυακή πηγή για φιλοσοφία από τηνFederation of Australasian Philosophy in Schools Associations; , έχει ταξινομηθεί από το EpistemeLinks ως  "εξαιρετική πηγή" για την φιλοσοφία στο ίντερνετ; καθώς εχει αξιολογηθεί σαν αξιόπιστη πηγή από πολλούς ακαδημαϊκούς οδηγούς για την φιλοσοφία.
Φρειδερίκος Λουδοβίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόνντερμπουρκ-Μπεκ

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Αυγούστου-Φιλίππου δούκα του Σ.Χ.Σ.Μπεκ και της Μαρίας-Σιβύλλας, κόρης του Γουλιέλμου-Λουδοβίκου κόμη του Νασσάου-Ζάαρμπρυκεν.
Γεννήθηκε στο Μπεκ. Ο πατέρας του απεβίωσε το 1675 και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος Αύγουστος, ο οποίος απεβίωσε το 1689. Αυτόν διαδέχθηκε ο μόνο γιος του Φρειδερίκος-Γουλιέλμος Α΄, που σκοτώθηκε το 1719 στη μάχη του Φρανκαβίλλα της Σικελίας. Άφησε δύο κόρες, έτσι τον διαδέχθηκε ο θείος του Φρειδερίκος-Λουδοβίκος. 
Το 1671 ήταν σαλπιγκτής του Ιππικού στο Σύνταγμα φον Έλλερ στο στατό του Βρανδεμβούργου. Το 1675 συμμετείχε στη μάχη του Φέχρμπελλιν ως ίλαρχος και το επόμενο έτος ήταν συνταγματάρχης των Δραγόνων του Χόλσταϊν. Διορίστηκε αντιστράτηγος και κυβερνήτης του Βέζελ το 1690. Τρία έτη μετά διορίστηκε γενικός διοικητής στο δουκάτο της Πρωσίας. 
Το 1701 έλαβε τη διάκριση του Τάγματος του Μέλανος Αετού από τον Φρειδερίκο Α΄ της Πρωσίας και σύντομα ορίστηκε κυβερνήτης της Ανατολικής Πρωσίας και κυβερνήτης του Κένιγκσμπερκ. Κατά τη δάρκεια του Πολέμου της Ισπανικής Διαδοχής συμμετείχε στη μάχη του Ουντενάρντε (1708), στη μάχη του Μαλπλακέ (1709) και στις πολιορκίες του Λιλ, Μον και Τουρναί. Προήχθη σε στρατάρχη (1713). Κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Βορείου Πολέμου κράτησε ουδετερότητα στην Ανατολική Πρωσία. Απεβίωσε το 1728 στο Κένιγκσμπερκ σε ηλικία 75 ετών και τάφηκε στον καθεδρικό της πόλης, δίπλα στη σύζυγό του.
Τον διαδέχθηκαν οι γιοί του: ο Φρειδερίκος-Γουλιέλμος Β΄ (και μετά ο γιος του Φρειδερίκος-Γουλιέλμος Γ΄), ο Κάρολος-Λουδοβίκος και ο Πέτρος-Αύγουστος.
Το 1732 ο πρώτος γιος του αγόρασε το Μπεκ από τη Μαρία-Αντωνία και έτσι ενώθηκε ο τίτλος του δούκα του Μπεκ με τα εδάφη του Μπεκ, αλλά το 1745 πωλήθηκε πάλι.
2698 Αζερμπαϊτζάν

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Αζερμπαϊτζάν είναι άγνωστα. Ο Αζερμπαϊτζάν περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 27 ώρες και 12 λεπτά (Moravec κ.ά. 2012), μία αρκετά αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Παναμερικανικός Αυτοκινητόδρομος

Διαδρομή

Ο Παναμερικανικός Αυτοκινητόδρομος εκτείνεται από το Φέρμπανκς της Αλάσκα στη Βόρεια Αμερική μέχρι τη Χιλή στην Νότια Αμερική, αν και το κομμάτι του δρόμου το οποίο βρίσκεται στον Καναδά και στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι επισήμως τμήμα του. Μεταξύ της Διώρυγας του Παναμά και της βορειοδυτικής Κολομβίας υπάρχει ένα χάσμα το οποίο ονομάζεται Χάσμα Darin και σε αυτό οφείλεται η διακοπή του δρόμου. Είναι ένα χάσμα 54 μιλίων με ορεινή ζούγκλα. Το «χάσμα» έχει διασχιστεί από τους τυχοδιώκτες με ποδήλατο, μοτοσικλέτα και περπατώντας, διανύοντας ζούγκλα, κινούμενη άμμο και έλη.

Περιβαλλοντικές ανησυχίες

Πολλοί αντιτάσσονται στην ολοκλήρωση της μερίδας Dariιn του Αυτοκινητοδρόμου, για ποικίλους λόγους: για να προστατευθεί το τροπικό δάσος, να περιοριστεί η εξάπλωση τροπικών ασθενειών, για την προστασία των οικονομικών πόρων των γηγενών λαών στην περιοχή και για να αποτραπεί η είσοδος του αφθώδους πυρετού στη Βόρεια Αμερική. 
Ο Παναμερικανικός Αυτοκινητόδρομος περνά μέσω πολλών διαφορετικών κλιμάτων και οικολογικών τύπων, από τις πυκνές ζούγκλες στα κρύα περάσματα βουνών. Δεδομένου ότι ο αυτοκινητόδρομος περνά μέσω πολλών χωρών, είναι μακριά από ομοιόμορφο. Μερικά τεντώματα του αυτοκινητοδρόμου είναι μέτρια μόνο κατά τη διάρκεια της ξηρασίας περιόδου, και σε πολλές περιοχές η οδήγηση είναι περιστασιακά επικίνδυνη.

Τμήματα

Τα διάσημα τμήματα του Παναμερικανικού Αυτοκινητοδρόμου περιλαμβάνουν τον Αυτοκινητόδρομο της Αλάσκας και τον Διαμερικανικό Αυτοκινητόδρομο, που είναι το τμήμα μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και του καναλιού του Παναμά. Αυτό το μέρος είναι αρκετά δημοφιλές μεταξύ των αμερικανικών τουριστών που οδηγούν προς το Μεξικό.
Κάρλος Βέιγκα

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Μιντέλο του νησιού Σάο Βισέντε στις 21 Οκτωβρίου του 1949. Ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές στην Πράια. Στη συνέχεια συνέχισε την εκπαίδευσή του στη Λισαβώνα. Το 1971 απέκτησε ντοκτορά στις Νομικές Επιστήμες από το Πανεπιστήμιο Κλασικών Σπουδών της πορτογαλικής πρωτεύουσας.

Πορεία προ την πρωθυπουργία

Την περίοδο 1972-74 εργάστηκε ως δημόσιος υπάλληλος στην Αγκόλα. Επέστρεψε στην πατρίδα του το 1975 και ανέλαβε διάφορες δικαστικές θέσεις. Το 1982 εξαιτίας διαφωνιών με την κυβέρνηση επέστρεψε στην εργασία στον ιδιωτικό τομέα. Το 1985 εξελέγη βουλευτής και επανεξελέγη το 1988. Την περίοδο αυτή ζήτησε σθεναρά τη διεξαγωγή πολυκομματικών εκλογών και τον τερματισμό του μονοκομματισμού. Έτσι, δύο χρόνια αργότερα, το 1990 , ιδρύθηκε το Κόμμα της Αντιπολίτευσης, που ονομάστηκε MpD (Κίνημα για τη Δημοκρατία). Τον Οκτώβριο του 1990 ο Βέιγκα εξελέγη πρόεδρος του κόμματος αυτού, κατά το πρώτο συνέδριό του.

Πρωθυπουργός

Στις πρώτες πολυκομματικές εκλογές, οι οποίες διεξήχθησαν στις 13 Ιανουαρίου του 1991 το MpD κατήγαγε μεγάλη εκλογική νίκη, εξασφαλίζοντας τις 56 επί συνόλου 79 εδρών στην Εθνοσυνέλευση. Έτσι, εξελέγη πρωθυπουργός και σχημάτισε την πρώτη δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση στη χώρα. Το 1995 κέρδισε και νέα εκλογική νίκη και παρέμεινε στην πρωθυπουργία.
Κυβέρνησε από τις 4 Απριλίου του 1991 ως τις 29 Ιουλίου του 2000. Το 2000 παραιτήθηκε από πρωθυπουργός, για να είναι υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 2001.  Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Γκουαλμπέρτο ντο Ροζάριο.

Προεδρικός υποψήφιος

Στις προεδρικές εκλογές του 2001 ο Βέιγκα έχαε με διαφορά 17 ψήφων στον 2ο γύρο από τον Πέντρο Πίρες. Στις επόμενες εκλογές, ήταν ξανά υποψήφιος και ηττήθηκε πάλι από τον Πίρες.
Γραμμική οξυγραφία

Η γραμμική οξυγραφία είναι ειδική μέθοδος χαρακτικής σε μέταλλο με τη βοήθεια οξέος· ο όρος αποτελεί απόδοση στην ελληνική αντιστοίχων ξενικών (ιταλ. acquaforte,  γαλλ. eau-forte). Ονομάζεται επίσης έτσι και το έργο που έχει εκτελεστεί με τη μέθοδο αυτή. Με την απαρχή της οξυγραφίας την περίοδο 1515-19 συνδέεται το όνομα του μεγαλύτερου Γερμανού ζωγράφου και χαράκτη Άλμπρεχτ Ντύρερ, ο οποίος χάραξε επτά οξυγραφίες σε πλάκες σιδήρου.

Η τεχνική

Στην τεχνική αυτή χρησιμοποιείται πλάκα από χαλκό, τσίγκο ή ατσάλι η οποία βάφεται με ειδικό βερνίκι. Ο χαράκτης ξύνει την επιφάνεια της πλάκας με βελόνες, κάτι που έχει ως αποτέλεσμα την απομάκρυνση του βερνικιού. Η πλάκα βυθίζεται στη συνέχεια σε οξύ και οι απογυμνωμένες επιφάνειες που δεν προστατεύονται από το βερνίκι αντιδρούν με το οξύ και χαράσσονται. Ανάλογα με τις επαναλήψεις και τη διάρκεια της οξείδωσης, γίνονται και βαθύτερες οι χαράξεις, κάτι που έχει σαν αποτέλεσμα να τυπώνονται πιο μαύρες. Όταν επιθυμεί ο χαράκτης να σταματήσει την οξείδωση σε κάποια περιοχή, καλύπτει τα οξειδωμένα σημεία της περιοχής αυτής με βερνίκι. Τελικό στάδιο προετοιμασίας της πλάκας είναι ο καθαρισμός της από το βερνίκι. Για να γίνει η εκτύπωση, προστίθεται μελάνι.

'Ελληνες χαράκτες

Από τους Έλληνες χαράκτες ο Δημήτριος Γαλάνης γνώρισε διεθνή φήμη. Εργάστηκε στο Παρίσι και αναγνωρίζεται ως ο αναμορφωτής της χαρακτικής του 20ου αι. Αξιόλογα επίσης έργα με οξυγραφίες δημιούργησαν ο Άγγελος Θεοδωρόπουλος ο οποίος διακρίθηκε κυρίως ως ξυλογράφος κι ο Γιάννης Κεφαλληνός.
Ράκιος

Στην ελληνική μυθολογία ο Ράκιος ήταν ήρωας της Κρήτης, που πήρε ως σύζυγό του την κόρη του μάντη Τειρεσία, τη μάντισσα Μαντώ, όταν εκείνη πήγε κατά διαταγή του θεού Απόλλωνα στην Κλάρο ή στην Κολοφώνα της Μικράς Ασίας. Ο Ράκιος ήταν αρχηγός των Κρητών που είχαν εγκατασταθεί εκεί.
Ο Ράκιος και η Μαντώ απέκτησαν ένα παιδί, τον κορυφαίο μάντη Μόψο. Ωστόσο, ως σύζυγος της Μαντώς αναφέρεται, εκτός από τον Ράκιο, και κάποιος Ζωγραίος, πιθανώς Κορίνθιος. Μια άλλη παράδοση τέλος αναφέρει ότι η Μαντώ γέννησε τον Μόψο από τον ίδιο τον Απόλλωνα.
Σύμφωνα με μάλλον τοπικό θρύλο, ο Ράκιος είχε και μία κόρη, την Παμφυλία, ηρωίδα που έδωσε το όνομά της στην ομώνυμη περιοχή της Μικράς Ασίας.