Σταυρός των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού

Κριτήρια απονομής

Για να του απονεμηθεί ο Σταυρός των Ιπποτών, ένας στρατιώτης έπρεπε ήδη να είναι αποδέκτης του Σιδηρού Σταυρού Πρώτης Τάξεως του 1939, αν και σε σπάνιες περιπτώσεις ο Σιδηρούς Σταυρός Πρώτης Τάξεως απενέμετο συγχρόνως με τον Σταυρό των Ιπποτών. Διοικητές μονάδων μπορούσαν επίσης να λάβουν το παράσημο για τις εξαιρετικές επιδόσεις της μονάδας που διοικούσαν. Οι κυβερνήτες των υποβρυχίων (U-Boote) πληρούσαν τα κριτήρια απονομής του Σταυρού των Ιπποτών εάν βύθιζαν 100.000 τόννους εχθρικού φορτίου, ενώ οι πιλότοι της Λουφτβάφε εάν συγκέντρωναν 20 "πόντους" (1 πόντος αποκτάτο για κατάρριψη μονοκινητήριου αεροσκάφους, 2 για κατάρριψη ενός δικινητήριου αεροσκάφους και 3 για κατάρριψη τετρακινητήριου αεροσκάφους, με τους πόντους αυτούς να διπλασιάζονται στις νυχτερινές αποστολές. Το παράσημο απενεμήθη κατά τη διάρκεια του πολέμου, με τα κριτήρια να γίνονται σταδιακά αυστηρότερα όσο ο Πόλεμος προχωρούσε.

Βαθμίδες

Ο Σταυρός των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού χωριζόταν σε 5 τάξεις, χωρίς να υπολογίζεται αυτή του Μεγάλου Σταυρού των Ιπποτών:

Σταυρός των Ιπποτών με Φύλλα Δρυός, Ξίφη και Διαμάντια

(mit Eichenlaub, Schwertern und Brillanten)
Και αυτό βασισμένο στο διάταγμα (Reichsgesetzblatt I S. 613) της 28ης Σεπτεμβρίου 1941 (βλέπε παραπάνω)

Αποδέκτες

Συνολικά, απονεμήθηκαν 7.318 Σταυροί των Ιπποτών, αλλά μόνο σε 882 απονεμήθηκαν Φύλλα Δρυός (μεταξύ αυτών υπήρχαν και 8 μη-Γερμανοί αποδέκτες)˙ 159 έλαβαν Φύλλα Δρυός και Ξίφη (συν μία τιμητική απονομή στον Ιάπωνα ναύαρχο Ισορόκου Γιαμαμότο). Μόνο 27 άνδρες έλαβαν τα Διαμάντια (3 στρατάρχες, 10 στρατηγοί, 3 συνταγματάρχες, 9 άσσοι της Αεροπορίας και 2 κυβερνήτες U-Boote)˙ Ο άσσος Χανς-Ούλριχ Ρούντελ ήταν ο μόνος που έλαβε τον Σταυρό των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού με Χρυσά Φύλλα Δρυός, Ξίφη και Διαμάντια.
Ανάμεσα στους 159 αποδεκτούς κατόχους του Σταυρού των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού με Φύλλα Δρυός και Ξίφη βρίσκονται 13 των οποίων η διεμβολή των Ξιφών δεν πληρούσε τα τυπικά κριτήρια απονομής του Σιδηρού Σταυρού. 24 κάτοχοι των Φύλλων Δρυός δεν έχουν επαρκείς αποδείξεις για το ότι η απονομή τους ήταν δικαιολογημένη. Οι Όττο Βάιντλινγκερ, Γκύντερ-Έμπερχαρντ Βισλιτσένυ, Συλβέστερ Στάντλερ και Βίλχελμ Μπίτριχ έλαβαν τα Ξίφη από τον Obergruppenführer των SS Γιόζεφ Ντίτριχ, ο οποίος δεν είχε νομική εξουσιοδότηση να τα απονέμει.
Ο Χέρμαν Φέγκελαϊν, ο οποίος είχε νυμφευθεί την αδερφή της ερωμένης του Χίτλερ Εύας Μπράουν, εκτελέστηκε τις τελευταίες μέρες του πολέμου για λιποταξία, αφού αποκαλύφθηκαν "ύποπτες" δραστηριότητές του για διαφυγή από το πολιορκημένο Βερολίνο και συνεργασία με τον Χάινριχ Χίμλερ, ο οποίος διαπραγματευόταν την παράδοση της Γερμανίας. Νομικά, κάτι τέτοιο του στερούσε το βαθμό και τις διακρίσεις του, συμπεριλαμβανομένου και του Σταυρού των Ιπποτών. Η εκτέλεση αυτή όμως μπορεί εν πολλοίς να θεωρηθεί παράνομη. Σύμφωνα με τις αναμνήσεις του υποστράτηγου των SS Βίλχελμ Μόνκε, ζητήθηκε από τον ίδιο και από άλλους τρεις αξιωματικούς να συστήσουν έκτακτο στρατοδικείο για τον Φέγκελαϊν, ωστόσο, ο τελευταίος φαίνεται ότι δεν είχε πλέον σώας τας φρένας και έτσι δεν μπορούσε να δικαστεί, σύμφωνα με τους στρατιωτικούς νόμους. Οι ναζί όμως ποτέ δε στέκονταν σε τέτοιου είδους τυπικότητες, πόσο μάλλον στο τέλος του πολέμου. Παρά τις παρακλήσεις της Εύας Μπράουν, ο Φέγκελαϊν παραδόθηκε στα χέρια του Γιόχαν Ράτενχουμπερ, ενός από τα μέλη του στρατοδικείου και αρχηγού του αποσπάσματος ασφαλείας της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Ράιχ (Reichssicherheitsdienst) στο Καταφύγιο του Χίτλερ. Κανείς δεν τον ξαναείδε από τότε. Η επικρατέστερη άποψη ωστόσο είναι ότι ο άτυχος Φέγκελαϊν εκτελέστηκε λίγο αργότερα. Ανάμεσα στους Συνωμότες της 20ής Ιουλίου (τους ανθρώπους που αποπειράθηκαν να δολοφονήσουν τον Χίτλερ στη Φωλιά του Λύκου το 1944, υπήρχαν και 13 κάτοχοι του Σταυρού των Ιπποτών, κάτι που μετά την εκτέλεσή τους νομικά θα τους στερούσε βαθμό και διακρίσεις. 711 κάτοχοι του Σταυρού των Ιπποτών υπηρέτησαν στη Μπούντεσβερ μετά τη λήξη του πολέμου, και μάλιστα 114 από αυτούς έφτασαν στο βαθμό του στρατηγού. Κάποιοι οι οποίοι ισχυρίζονται ότι ειναι κάτοχοι του Σταυρού των Ιπποτών μπορεί να μην έλαβαν ποτέ πιστοποιητικό απονομής, πράγμα συνηθισμένο την τελευταία περίοδο του πολέμου, όπως ο ελεύθερος σκοπευτής Γιόζεφ "Ζεπ" Αλλερμπέργκερ.

Ανύπαρκτοι κάτοχοι

Μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, πολλοί είναι αυτοί που ισχυρίστηκαν ότι είναι κάτοχοι του Σταυρού των Ιπποτών που δεν είχαν αναγνωριστεί ποτέ. Η πλειοψηφία τους δεν διαθέτει καμία απόδειξη για να επαληθεύσει τον ισχυρισμό αυτό και έτσι στερούνται το δικαίωμα να θεωρούνται "νόμιμοι κάτοχοι". Υπάρχουν δύο περιπτώσεις όπου υπάρχει απονομή αλλά όχι αποδέκτης. Αυτοί είναι ο Γκύντερ Νόβακ (Günther Nowak) και ο Χάινριχ Σέρχορν.

Γκύντερ Νόβακ

Ο Γκύντερ Νόβακ, μέλος (Hitlerjunge) της Χιτλερικής Νεολαίας, έλαβε το Σταυρό των Ιπποτών στις 14 Φεβρουαρίου 1945 για την καταστροφή 11 σοβιετικών αρμάτων στον Χίντεμπουργκ της Άνω Σιλεσίας. Πάντοτε πιστευόταν ότι ο Νόβακ ήταν ο νεότερος σε ηλικία κάτοχος του Σταυρού των Ιπποτών, αλλά υπήρχε μία μικρή λεπτομέρεια: ο "Γκύντερ Νόβακ" δεν υπήρξε ποτέ. Ήταν το αποκύημα της φαντασίας ενός λιποτάκτη διοικητή της ελλιπώς εκπαιδευμένης, εξοπλισμένης και γενικά αυτοκτονικής Volkssturm (Λαϊκής Θύελλας), ονόματι Ζαχς (Sachs). Ο διοικητής αυτός συνελήφθη και ισχυρίστηκε ότι μετά τη υποχώρηση της Βέρμαχτ από την περιοχή κατέστρεψε 5 εχθρικά τεθωρακισμένα μόνος του. Εξαιτίας αυτού, διατάχθηκε να παρουσιαστεί σε έναν Γκαουλάιτερ (Διοικητή Επαρχίας). Δεδομένου του ότι εκείνη την περίοδο πρακτικά οποιοσδήποτε μπορούσε να απαγχονιστεί ακόμα και αν δυσανασχετούσε για εντολές διοικητών, πόσο μάλλον για λιποταξία, ο Νόβακ εφηύρε την ιστορία αυτή για να μειώσει το "κατόρθωμά" του. Κατά έναν κωμικό τρόπο, η ανάλογη αναφορά εστάλη στον Ραιχσλάιτερ (Reichsleiter) Μάρτιν Μπόρμαν, ο οποίος εντυπωσιάστηκε και απένειμε τον Χρυσό Γερμανικό Σταυρό στον Ζαχς και τον Σταυρό των Ιπποτών στον ανύπαρκτο Νόβακ.

Ένωση των Κατόχων του Σταυρού των Ιπποτών

Η Ένωση των Κατόχων του Σταυρού των Ιπποτών (AKCR) (γερμ. Ordensgemeinschaft der Ritterkreuzträger des Eisernen Kreuzes e.V. (OdR)') είναι μία ένωση παρασημοφορημένων βετεράνων της πρώτης γραμμής των δύο Παγκοσμίων Πολέμων. Η Ένωση ιδρύθηκε το 1955 στην Κολονία. Ο Στρατηγός Άλφρεντ Κέλλερ (Alfred Keller), Ιππότης της Τάξης του ανώτατου Pour le Merite (του Α' Παγκοσμίου Πολέμου) και κάτοχος του Σταυρού των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού, κάλεσε τους κατόχους των ανώτατων στρατιωτικών διακρίσεων για ανδρεία προκειμένου να οργανώσει μία παραδοσιακή ένωση. Αργότερα, συμπεριλήφθηκαν οι κάτοχοι του Πρωσικού Χρυσού Σταυρού Στρατιωτικής Τιμής. Το AKCR κάνει λόγο για συνολική απονομή 7.318 Σταυρών των Ιπποτών, 882 Φύλλων Δρυός, 159 Ξιφών, 27 Διαμαντιών, 1 Χρυσών Φύλλων Δρυός και 1 Μεγάλου Σταυρού του Σιδηρού Σταυρού για όλους τους κλάδους της Βέρμαχτ και των Waffen-SS.

Νόμος περί Τίτλων, Τάξεων και Τιμητικών Σημάτων

Ο γερμανικός Νόμος περί Τίτλων, Τάξεων και Τιμητικών Σημάτων (γερμ. Gesetz über Titel, Orden und Ehrenzeichen) (BGBl. I S. 334)  ρυθμίζει την δυνατότητα κάποιου κατόχου να φέρει το Σταυρό των Ιπποτών στη μεταπολεμική Γερμανία. Ο λόγος της ψήφισης του νόμου είναι το ότι ο γερμανικός νόμος απαγορεύει αυστηρότατα την σβάστικα, και έτσι στις 26 Ιουλίου 1957 η κυβέρνηση της Δυτικής Γερμανίας όρισε την αντικατάσταση των Σταυρών των Ιπποτών με παρόμοιους του 1813, 1870 και 1914, οι οποίοι όμως είχαν ένα κλαδί βελανιδιάς στη θέση της σβάστικας και θα μπορούσαν να φέρονται από αυτούς στους οποίους ο Σταυρός των Ιπποτών είχε απονεμηθεί κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Στη στρατιωτική αργκό

Στη στρατιωτική αργκό του γερμανικού στρατού, ο Σταυρός των Ιπποτών αναφέρεται συνήθως σαν Blechkrawatte (τενεκεδένια γραβάτα). Οι στρατιώτες που διψούν για δόξα λένε ότι έχουν "εξάνθημα στο λαιμό", "φαγούρα στο λαιμό" ή "πονόλαιμο". Η φράση Ritterkreuz-Auftrag (Αποστολή του Σταυρού των Ιπποτών) χρησιμοποιείται για να περιγράψει μία αγγαρεία ή δυσάρεστο καθήκον, αλλά και μία κατάσταση στην οποία δεν υπάρχει πιθανότητα νίκης.