google/wiki40b huggingface dataset:
Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Όμιλος Πάφου

Ιστορία

Ο Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Όμιλος Πάφου ιδρύθηκε το 1953. Την ίδια χρονιά εντάχθηκε στην Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) ως ομάδα Β΄ κατηγορίας. Χρώματα της ομάδας ήταν το μπλε και το άσπρο. Μέχρι το 1982 έδρα της ομάδας ήταν το στάδιο ΓΣ Κόροιβος. Από το 1982 έως το 2000 έδρα της ομάδας ήταν το Παφιακό Στάδιο.

Διάλυση ποδοσφαιρικού τμήματος

Το καλοκαίρι του 2000 έγινε η ενοποίηση με τον Ευαγόρα Πάφου (ο οποίος αγωνιζόταν στη Β΄ κατηγορία), δημιουργώντας την Αθλητική Ένωση Πάφου, η οποία πήρε τη θέση του ΑΠΟΠ στην Α΄ κατηγορία. Με την ενοποίηση τα δύο σωματεία ήθελαν να σταματήσει η συνεχής πτώση του ΑΠΟΠ και του Ευαγόρα στη Β’ Κατηγορία, αλλά και να αντιμετωπίσουν τα μεγάλα οικονομικά προβλήματα.
Σπύρος Ράλλης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1930 στην Άνω Γαρούνα Κέρκυρας, γιος του Ιωάννη και της Μαρίας Ράλλη. Σπούδασε ιατρική στην Αθήνα και στη Ρώμη, όπου δραστηριοποιήθηκε στο ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα.
Το 1974 υπήρξε ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ, με το οποίο διετέλεσε βουλευτής Κέρκυρας από το 1975 μέχρι το 1989 (το 1974 αρχικά δεν εκλέχθηκε, αλλά τελικά κατέλαβε την έδρα του Σπύρου Θεοτόκη μετά από αναπληρωματική εκλογή στις 20 Απριλίου 1975).
Διετέλεσε υφυπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών από τον Φεβρουάριο του 1987 έως τον Ιούνιο του 1988, στην δεύτερη κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου.
Απεβίωσε στις 8 Οκτωβρίου 2016 στην Κέρκυρα.
Τζανλούκα Τζαμπρότα

Σε συλλόγους

Η επαγγελματική του καριέρα ξεκίνησε το 1994 από την Κάλτσιο Κόμο και εν συνεχεία έπαιξε στην Μπάρι. Το 1999 πήρε μεταγραφή για τη Γιουβέντους, με την οποία κέρδισε δύο φορές το πρωτάθλημα Ιταλίας, δύο φορές το Σούπερ Καπ και ένα Κύπελλο Ιντερτότο το 1999.
Από το 2006 ως το 2008 έπαιξε στην Μπαρτσελόνα, με την οποία κατέκτησε το Σούπερ Καπ Ισπανίας. Το 2006 επελέγη στην καλύτερη ομάδα από την FIFPro και στην καλύτερη ενδεκάδα της ΟΥΕΦΑ.
Το 2008 επέστρεψε στην Ιταλία και υπέγραψε στη Μίλαν και κατέκτησε ένα πρωτάθλημα Ιταλίας και ένα Σούπερ Καπ.
Η τελευταία ομάδα που αγωνίστηκε ως ποδοσφαιριστής ήταν η ελβετική ΦΚ Κιάσο.

Στην Εθνική Ιταλίας

Ξεκίνησε να παίζει στην Εθνική Ιταλίας το 1999. Στο Euro του 2000 έφτασε στον τελικό της διοργάνωσης. Την ίδια χρονιά, ήταν στο ρόστερ της ομάδας στου Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000. Στη συνέχεια, συμμετείχε στο Μουντιάλ του 2002.
Στο Euro του 2004 επελέγη στην καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης. Στο Μουντιάλ του 2006 κατέκτησε το τρόπαιο με την ομάδα και ο ίδιος επελέγη στην καλύτερη ομάδα του τουρνουά.
Ήταν στην αποσταολή της εθνικής στο Euro του 2008, στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών του 2009 και στο Μουντιάλ του 2010.

Καριέρα ως προπονητής

Το 2013 έγινε βοηθός προπονητή της Κιάσο και στην πορεία έγινε ο βασικός προποντής της ομάδας μέχρι το 2015. Το 2016 ανέλαβε την ινδική Ντέλχι Ντάιναμος ΦΚ και από το 2017 είναι βοηθός προπονητή στην κινεζική Τσιανγκσού Σαϊντί.
Γίνδαρος

Η Γίνδαρος ήταν αρχαία ελληνιστική κωμόπολη της αρχαίας Συρίας, εκεί όπου σήμερα βρίσκεται η κωμόπολη Τζεντιρές της Συρίας.
Ήταν κτισμένη στα νότια μέρη της Κυρρηστικής . O Στέφανος Βυζάντιος την ταύτισε, εσφαλμένα, με την ακρόπολη της αρχαίας Κύρρου. Κατά τον Στράβωνα, η Γίνδαρος ήταν διαβόητο άντρο ληστών.
Ισχυρή ένδειξη της μακεδονικής προέλευσης της Γινδάρου ήλθε για πρώτη φορά στο φως το 1977, με την ανακάλυψη, στην Αραβισσό του Νομού Πέλλας, επιγραφής η οποία αναφέρει οικισμό Γένδερρο, ο οποίος βρισκόταν κοντά στη μακεδονική Κύρρο. Ο Θεοδώρητος Κύρρου περιγράφει τη Γίνδαρο ως μεγάλο χωριό υπό τον έλεγχο της Αντιόχειας. Η αναφορά του Θεοδωρήτου, σε συνδυασμό με επιγραφή του 106/7 μ.Χ. που βρέθηκε στη Τζεντιρές, δείχνει πως, ακόμη κι αν η Γίνδαρος ανήκε αρχικά στην Κυρρηστική, φαίνεται πως κατά τη ρωμαϊκή περίοδο περιήλθε στην επικράτεια της Αντιόχειας.
Εκεί σε μάχη που διεξήχθη το 38 π.Χ. ο Πάρθος πρίγκηπας Πάκορος Α' σκοτώθηκε από τον Ρωμαίο στρατηγό Βεντίδιο Βάσσο. Το 253 ο Σασσανίδης βασιλιάς Σαπώρ Α' κατέλαβε τη Γίνδαρο. Οχυρώθηκε στην εποχή του αυτοκράτορα Θεοδοσίου Α΄.
Στα πρώτα χριστιανικά χρόνια κατέστη έδρα επισκόπου, από τους οποίους ο μόνος γνωστός μάς είναι ο Πέτρος, ο οποίος συμμετείχε στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας (325) και τη Σύνοδο της Αντιόχειας (341). Στις πρώτες δεκαετίες του 5ου αιώνα μόνασε σε στύλο έξω από την Γίνδαρο ο άγιος Συμεών ο Στυλίτης. Προς τιμήν του ιδρύθηκε εκκλησία (σημ. Καλαάτ Σεμαάν, Kal'at Semaan) το 475 από τον αυτοκράτορα Ζήνωνα. Η επισκοπική έδρα της κώμης δεν αναφερόταν ούτε στο Notitia Episcopatuum της Αντιόχειας του 6ου αιώνα, ούτε σε αυτό του 10ου αιώνα. Στα χρόνια του αυτοκράτορα Ιουστινιανού, όταν μεταφέρθηκαν τα οστά του αγίου Μαρίνου από την Γίνδαρο στην Αντιόχεια, η πόλη δεν είχε πια επίσκοπο αλλά περιοδευτή. Επίσης απουσιάζει από τον κατάλογο (Συνέκδημο) των συριακών πόλεων του Ιεροκλέους (αρχές 6ου αιώνα) και του Κυπρίου Γεωργίου (αρχές 7ου αιώνα).
Πρόκειται για τη σημερινή Jendires που υπάγεται στο Πατριαρχείο Αντιοχείας και είναι έδρα ρωμαιοκαθολικού επισκόπου. Ανασκαφές που διεξήχθησαν στην Γίνδαρο έφεραν στο φως πήλινα όστρακα, λυχνάρια, νομίσματα, θραύσματα γυαλιού καθώς και ανάγλυφη προτομή του Διονύσου από τερακότα η οποία χρονολογείται στην ύστερη ελληνιστική περίοδο.
Καρλ Φρίντριχ Άουγκουστ Νόμπε

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 7 Μαΐου 1791 στην Πφόρτα. Σχολείο πήγε στην γενέτειρά του, από το 1804 ως το 1810. Σπούδασε φιλολογία και αναγορεύτηκε διδάκτωρ το 1814. Διορίστηκε δάσκαλος στη Λειψία και προάχθηκε στη θέση του αναπληρωματικού διευθυντή το 1820, και διετέλεσε διευθυντής από το 1820. Παράλληλα έκανε χρέη καθηγητού πανεπιστημίου από το 1817, ενώ από το 1875 διορίστηκε τακτικός καθηγητής της φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας. Τιμήθηκε με το μετάλλιο των ιπποτών της Αυτοκρατορίας της Σαξωνίας το 1864.
Απεβίωσε στις 16 Ιουλίου 1878 στην Λειψία. Παντρεύτηκε την Αντονί Φραντσίσκα Νόμμπε και έκανε ένα γιο, τον ιερώμενο Χάινριχ Φρίντριχ Άουγκουστ Νόμπε.
Θερινή ώρα στα Φίτζι

Τα Φίτζι επανεκκίνησαν τη θερινή ώρα το 2009, αρχίζοντας στις 29 Νοεμβρίου και τελειώνοντας στις 26 Απριλίου 2010, και αυξάνοντας την ζώνη ώρας κατά μια ώρα στην UTC+13. Το καλοκαίρι του 2010-2011, η θερινή ώρα ξεκίνησε την τέταρτη Κυριακή του Οκτωβρίου και τελείωσε την τελευταία Κυριακή του Μαρτίου.
Νοτιοδυτική Περιφερειακή Ποδοσφαιρική Ένωση

Ιστορία

Ο οργανισμός ιδρύθηκε στις 3 Αυγούστου 1950 ως Ποδοσφαιρική Ένωση Ρηνανίας-Παλατινάτου (Fußball-Verband Rheinland-Pfalz) όταν η Νοτιοδυτική Γερμανική Ποδοσφαιρική Ένωση αποχώρησε από τη Νότια Γερμανική Ποδοσφαιρική Ένωση κοινή συναινέσει, εξαιτίας μιας διχογνωμίας σχετικά με το αν θα έπρεπε το πρωτάθλημα της Όμπερλιγκα να διεξάγεται σε μία ή δύο περιφερειακές κατηγορίες. Στις 11 Ιουλίου 1956 μετονομάστηκε σε Ποδοσφαιρική Ένωση Ρηνανίας-Παλατινάτου/Σάαρ (Fußball-Verband Rheinland-Pfalz-Saar) και έπειτα στις 12 Ιουλίου 1958 πήρε την ονομασία Νοτιοδυτική Περιφερειακή Ποδοσφαιρική Ένωση (Fussball-Regional-Verband Südwest).
Αδάμ Δούκας

Βιογραφία

Ο Αδάμ Δούκας γεννήθηκε στην Πρεμετή της τότε Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, τώρα στη νότια Αλβανία (Βόρεια Ήπειρος). Στη συνέχεια μετακόμισε στα Ιωάννινα, όπου αποφοίτησε στην Μαρούτσιο Σχολή. Την εποχή που ξέσπασε η Ελληνική Επανάσταση του 1821 ζούσε στη Λιβαδειά της Κεντρικής Ελλάδας. Έγινε ένας από τους σημαντικότερους πολιτικούς ηγέτες της Ελληνικής Επανάστασης στην Ανατολική Κεντρική Ελλάδα και την Εύβοια. Ο Δούκας συνδέθηκε πολιτικά με τον Ιωάννη Κωλέττη και το Γαλλικό κόμμα του. Ο Δούκας ήταν επίσης σε στενή επαφή με τις σημαντικότερες τοπικές στρατιωτικές προσωπικότητες της επανάστασης. Συμμετείχε στην Πρώτη Εθνική Συνέλευση της Επιδαύρου (1821-1822) ως εκπρόσωπος της Θήβας, καθώς και στην Τέταρτη Εθνοσυνέλευση του Άργους. Συμμετείχε στην απελευθέρωση της Εύβοιας από τις ελληνικές δυνάμεις και ήταν υπεύθυνος για την απελευθέρωση της Καρύστου της νότια Εύβοιας, τον Απρίλιο του 1833.
Μετά την επιτυχία της Ελληνικής Επανάστασης, ο Δούκας έγινε μέλος διαφόρων κυβερνητικών γραφείων από το 1850 έως το 1860, κατά τη βασιλεία του Όθωνα. Πέθανε στην Εύβοια το 1860.
Ονοματοδοσία και βάπτιση στην Ελλάδα

Νομοθεσία

Σύμφωνα με τον Ν. 344/1976 που διέπει την λειτουργία των ληξιαρχείων (και τους νόμους 1438/1984 και 2130/1993 που τον τροποποίησαν), η ονοματοδοσία γίνεται και από τους δύο γονείς (ή από τον ένα εφόσον έχει θεωρημένη εξουσιοδότηση του άλλου). Το όνομα του νεογνού καταχωρίζεται στην ληξιαρχική πράξη γέννησης και είναι δήλωση που δεν ανακαλείται.
Η βάπτιση καταχωρίζεται στο περιθώριο της ληξιαρχικής πράξης γέννησης και μπορεί να γίνει από τον ίδιο τον βαπτισθέντα (εφόσον είναι τουλάχιστον 14 χρόνων) ή οποιονδήποτε από τους γονείς ή από τον νονό ή από συγγενή εξ αίματος μέχρι 3ου βαθμού και δεν απαιτεί εξουσιοδότηση.

Διαμεσολάβηση του Συνηγόρου του Πολίτη

Σύμφωνα με διαμεσολάβηση του Συνηγόρου του Πολίτη σε σχετικές υποθέσεις, α) η ονοματοδοσία αποτελεί την αποκλειστική διαδικασία κτήσης ονόματος νεογνού, απαιτείται ακόμη και επί ήδη δηλωθείσας (ή ταυτόχρονα δηλουμένης) βάπτισης και προϋποθέτει εξουσιοδότηση του απόντος γονέος ενώ β) η καταχώριση βάπτισης έχει ως αποκλειστικό αποτέλεσμα την αναγραφή θρησκεύματος δεν επιδρά καθόλου στο ήδη δηλωθέν (ή ταυτοχρόνως δηλούμενο) όνομα και μπορεί να γίνει και χωρίς εξουσιοδότηση από τρίτα άτομα, εφόσον αυτά προσκομίσουν το πιστοποιητικό βάπτισης. Συνεπώς μία δήλωση βάπτισης δεν μπορεί να εκληφθεί ως δήλωση ονοματοδοσίας, εφόσον δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις της δήλωσης ονοματοδοσίας, δηλαδή να γίνεται και από τους δύο γονείς ή να συνοδεύεται από εξουσιοδότηση του απόντος γονέος. Μάλιστα εφόσον η βάπτιση γίνει μετά την ονοματοδοσία και κατά την βάπτιση δοθεί άλλο όνομα από αυτό που δόθηκε στην ονοματοδοσία, το όνομα δεν αλλάζει. Μετά από σύσταση του Συνηγόρου του Πολίτη, το Υπουργείο Εσωτερικών έστειλε σχετική οδηγία προς τα ληξιαρχεία στην οποία τονίζει τα δύο προηγούμενα σημεία.

Σύγχυση στα ληξιαρχεία

Παρά το ότι το Υπουργείο Εσωτερικών απέστειλε σχετική οδηγία στα ληξιαρχεία ήδη από το 2006, αρκετά ληξιαρχεία συνεχίζουν να δίνουν ελλιπείς ή λανθασμένες πληροφορίες, όπως ότι για να γίνει η ονοματοδοσία πρέπει να μην έχει προηγηθεί βάπτιση ή ότι η ονοματοδοσία είναι προαιρετική ενώ είναι ο αποκλειστικός τρόπος κτήσης ονόματος. Άλλοι δήμοι δεν αναφέρουν καν την ονοματοδοσία ανάμεσα στις ληξιαρχικές πράξεις.
Στη διαμεσολάβηση του Συνηγόρου του Πολίτη αναφέρεται περίπτωση κατά την οποία ληξίαρχος πληροφόρησε πολίτη που είχε προσέλθει για να προβεί σε πράξη ονοματοδοσίας ότι εφόσον είχε προηγηθεί βάπτιση δεν έπρεπε να προβεί σε ονοματοδοσία αλλά σε ληξιαρχική καταχώριση βάπτισης. Σύμφωνα με τον Συνήγορο του Πολίτη η εκδοχή αυτή όχι μόνο δεν είναι σύννομη αλλά επιπλέον έχει ως αποτέλεσμα τον καταναγκασμό των πολιτών σε ακούσια ληξιαρχική καταγραφή θρησκεύματος, κάτι που είναι αντίθετο στο Σύνταγμα, σύμφωνα με το Συμβούλιο της Επικρατείας.
Στούπα

Στον Βουδισμό μια Στούπα (στα Σανσκριτικά: स्तूप, προφέρεται ως στούπα, στο Θιβετιανό αλφάβητο γράφεται ως མཆོད་རྟེན་ και προφέρεται τσουέτεν, στη Σιναλεζική γλώσσα γράφεται ως දාගැබ ενώ στην γλώσσα Πάλι: थुप και προφέρεται ως θούπα όπου κατά λέξη σημαίνει σωρός ) είναι μια ημισφαιρική αρχιτεκτονική δομή σαν ανάχωμα η οποία περιεχέι κειμήλια Βουδιστών, συνήθως τις στάχτες των μοναχών που έχουν αποτεφρωθεί και χρησιμοποιείται ως μέρος για περισυλλογή-προσευχή. Σήμερα σήμερα ο όρος απευθύνεται κυρίως στον Βουδισμό αλλά αρχικά η αρχιτεκτονική δομή της χρησιμοποιούνται και στον Τζαϊνισμό.

Ετυμολογία

Η λέξη και στούπα στα स्तूप στα Σανσκριτικά μεταφράζεται ως κόμπος ή τούφα από μαλλιά ή το ανώτερο μέρος της κεφαλής ή κορυφή. Ο όρος στούπα όπως και ο όρος τσαϊτγιά (έτσι ονομάζονται οι βουδιστικοί ναοί) προέρχονται από το όρο "τσίτα" που σημαίνει νεκρικός σωρός. Και οι δύο όροι χρησιμοποιούνται για να περιγραφεί το ανάχωμα όπου αποτεφρώθηκε κάποια σημαντική προσωπικότητα (περιέχει στάχτες κάποιου αποτεφρωμένου ιερού προσώπου) και γύρω του έχει ένα ξύλινο διάδρομο. Ο όρος τσαϊτγιά αναφέρεται και στις τελετές που σχετίζονται με αυτό το ανάχωμα ενώ ό όρος στούπα περιγράφει το ανάχωμα.
Τούρα, Αίγυπτος

Αρχαία πόλη εξόρυξης

Ο ασβεστόλιθος από την Τούρα ήταν ο πιο λευκός και καλύτερης ποιότητας από όλα τα αιγυπτιακά ορυχεία, και γι' αυτό χρησιμοποιούνταν για το εξωτερικό των πιο πλούσιων τάφων, όπως και για τα πατώματα και τις οροφές των Μασταμπάδων, οι οποίοι ήταν κατά τ' άλλα κατασκευασμένοι από άψητες πλίνθους. Η Τούρα ήταν μέρος εξόρυξης κατά την περίοδο του Παλαιού βασιλείου, και από εκεί προήρθε ο ασβεστόλιθος για την Ρομβοειδή Πυραμίδα του Σνεφρού, την Πυραμίδα του Χέοπα, τις σαρκοφάγους πολλών ευγενών του Παλαιού βασιλείου, τις πυραμίδες του Μέσου βασιλείου, και για κάποιους ναούς του Νέου βασιλείου, που έγιναν τουλάχιστον από τον φαραώ Άμωσι, ο οποίος μπορεί να χρησιμοποίησε ασβεστόλιθο από την Τούρα για να αρχίσει την κατασκευή του ναού του Πτα στην Μέμφιδα.
Ο ασβεστόλιθος στην Τούρα ήταν σε μεγάλο βάθος, και έτσι για την εξόρυξή του σκάβανε στοές σε μεγάλος βάθος, και αποκόπτανε μεγάλα κομμάτια, αφήνοντας μέρος του πετρώματος για να στηρίζει τα κενά. Οι στοές χρησιμοποιήθηκαν από τους Βρετανούς κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο για την αποθήκευση πυρομαχικών, βομβών αεροπλάνων και άλλων εκρηκτικών. Οι στοές εξερευνήθηκαν το 1941, και στο ορυχείο νούμερο 35, εργάτες βρήκαν χειρόγραφα από τα βιβλία των Αλεξανδρινών Πατέρων της εκκλησίας Ωριγένη και Δίδυμου. Οι εργάτες που τα βρήκανε τα κλέψανε, και παρόλο που οι αρχές κατασχέσανε κάποια, άλλα δεν έχουν ακόμα βρεθεί, και κατά καιρούς εμφανίζονται στην αγορά αρχαιοτήτων. Εικάζεται ότι τα αρχικά βιβλία μπορεί να περιείχαν μέχρι και 480 σελίδες.
Σονάτα για πιάνο, WoO. 51 (Μπετόβεν)

Η Σονάτα για Πιάνο σε Ντο μείζονα, WoO. 51, γνωστή και ως Sonatina σε Ντο μείζονα, WoO. 51, είναι μία ανολοκλήρωτη σύνθεση για πιάνο του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, η οποία πιστεύεται ότι γράφτηκε πριν φύγει από τη Βόνη. Οι σημειώσεις για αυτήν τη σονάτα βρέθηκαν μετά τον θάνατό του. Πρώτη φορά εκδόθηκαν το 1830, από τον F. P. Dunst στην Φρανκφούρτη, μαζί με τις συνθέσεις WoO. 38 και WoO. 39, με αφιέρωση στην Ελεονόρα φον Μπρέουνινγκ.

Υπόβαθρο

Πιστεύεται ότι ο Μπετόβεν είχε ξεκινήσει τη σύνθεση της σονάτας κάπου γύρω στα 1790 και 1791, για την Ελεονόρα φον Μπρέουνινγκ, βάσει ενός γράμματος που της έστειλε το 1896, στο οποίο της ανακοινώνει ότι η σονάτα που της είχε υποσχεθεί πριν λίγο καιρό, σύντομα θα της σταλεί. Μία πρόσφατη αξιολόγηση δείχνει ότι η σονάτα αποφαίνεται να έχει κοινά χαρακτηριστικά με τις σονάτες για πιάνο WoO 47.
Ο Αλεξάντερ Τάιερ πίστευε ότι η σονάτα ήταν ολοκληρωμένη ήδη από το 1796 και αποτελούμενη από τρία μέρη, αλλά το χειρόγραφο που βρέθηκε μετά τον θάνατό του Μπετόβεν, περιέχει ολοκληρωμένο το πρώτο μέρος αλλά όχι και το δεύτερο, χωρίς να βρεθεί τρίτο. Ωστόσο, για την δημοσίευσή της το 1830, τα μέτρα που έλειπαν τα συνέθεσε ο Φέρντιναντ Ρις, συγκεκριμένα συνέθεσε 11 μέτρα.
Γιώργος Καζαντζής (ποδοσφαιριστής)

Βιογραφικό

Ο Γιώργος Καζαντζής έχει αγωνιστεί κατά σειρά με τη φανέλα των Α.Ο. Χαλκίδας, Προοδευτικής, Άρη Θεσσαλονίκης, Ο.Φ.Η. και Γ.Σ. Καλλιθέα, σε όλες τις Εθνικές κατηγορίες. Επίσης, αγωνίστηκε στους Α.Ο. Γλυφάδας,  Αστέρα Βάρης, Α.Ο.Τ. Αλίμου, Θύελλα Ραφήνας και Α.Σ. Σουρμένων, όπου και έκλεισε την καριέρα του το 2017 αγωνιζόμενος στο τοπικό πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Αθηνών.
Επίσης, έχει αγωνιστεί με τη φανέλα της Εθνική Ελλάδας ελπίδων.
Το 2017 ξεκίνησε να εργάζεται ως προπονητής στον Α.Σ. Σουρμένων, ξεκινώντας παράλληλα και την προπονητική του καριέρα.
Αμβρόσιος Πλυτάς

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Μετά το πέρας των γυμνασιακών του σπουδών, εργάστηκε ως ασφαλιστικός υπάλληλος με σημαντική εξέλιξη. Διετέλεσε επί σειρά ετών Πρόεδρος των Ελλήνων ασφαλιστών και αντιπρόεδρος και γενικός γραμματέας του Εμπορικού Συλλόγου Αθηνών, αντιπροσωπεύοντας κυρίως αγγλικές ασφαλιστικές εταιρείες. Ίδρυσε και τέσσερις ελληνικές ασφαλιστικές εταιρίες.
Στις δημοτικές εκλογές του 1934 εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων και τον Σεπτέμβριο του 1936 εκλέχθηκε από το δημοτικό συμβούλιο παμψηφεί Δήμαρχος Αθηναίων αναλαμβάνοντας τη θέση του ως τότε δημάρχου Κ. Κοτζιά που ανέλαβε το Υφυπουργείο Διοίκησης Πρωτευούσης. Ο Αμβρόσιος Πλυτάς εργάσθηκε με ζωηρό ενδιαφέρον για την πόλη. Δύο εβδομάδες μετά τη κάθοδο των Γερμανοϊταλών στην Αθήνα παραιτήθηκε του αξιώματος συμμετέχοντας ως μέλος της επιτροπής παράδοσης της Αθήνας όπου και συνέχισε να ιδιωτεύει παρόλο ότι οι Ιταλοί του πρότειναν να αναλάβει ξανά δήμαρχος. Τελικά παύθηκε επίσημα από Δήμαρχος με το ΝΔ 132/6-6-1941. 
Ο Αμβρόσιος Πλυτάς ήταν από τους πρώτους ιδρυτές της κατασκοπευτικής οργάνωσης ΕΜΕ (Ελευθέρα Μεγάλη Ελλάς), για την οποία οι Ιταλοί δήμευσαν τη περιουσία του. Παρά ταύτα, ο Πλυτάς με την οργάνωση που είχε δημιουργήσει δεν σταμάτησε την παροχή πολύτιμων πληροφοριών αλλά και την αναζήτηση νοσοκομειακής και επισιτιστικής βοήθειας προς τους Συμμάχους. Επί δημαρχίας του γιορτάσθηκε η 100ετηρίδα του Πανεπιστημίου Αθηνών (1937) και επίσης ανεγέρθηκε ο δεύτερος όροφος του Δημαρχείου της Αθήνας. Πρωτοστάτησε στη δημιουργία Μουσείου Αθήνας των νεωτέρων χρόνων και όταν ανακήρυξε τον Φραγκλίνο Ρούσβελτ επίτιμο δημότη της Αθήνας, μετονόμασε τη λεωφόρο Ακαδημίας σε λεωφόρο Φραγκλίνου Δελάνου Ρούσβελτ (28-3-1941).
Γενικά ο Αμβρόσιος Πλυτάς ως δήμαρχος Αθηναίων υπήρξε υπόδειγμα φιλεργίας, δημιουργικότητας και τυπικότητας. Πέθανε από καρδιακή προσβολή στην πρότυπη κλινική των Αθηνών, στις 15 Σεπτεμβρίου 1964.
2411 Ζέλνερ

Φυσικά χαρακτηριστικά

O φασματικός τύπος του Ζέλνερ είναι S (λιθώδης). Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά του είναι άγνωστα.
Γουαϊτάνγκι (νησιά Τσάταμ)

Πληροφορίες

Είναι ο βασικός καταυλισμός του αρχιπελάγους Τσάταμ και έχει 200 κατοίκους. Τα δύο δημοτικά σχολεία βρίσκονται στο Καινγκαρόα και εκεί έχει την έδρα του το Δικαστήριο του Γουαιτάνγκι, με εξουσιοδότηση να δίνει αποζημιώσεις σε Μοριορί κατοίκους που έχασαν τα αγροκτήματα του την δεκαετία του 1840.
Μετακινήσεις πληθυσμών

Μετακίνηση πληθυσμού καλείται μετακίνηση μιας μεγάλης ομάδας ανθρώπων από μια περιοχή σε μια άλλη εντός της ίδιας επικράτειας. Συχνά κατά τον Μεσαίωνα επιβαλλόταν από το κράτος με κριτήρια συνήθως  την εθνικότητα και την θρησκεία. Η Εξορία είναι μια παρόμοια διαδικασία, αλλά ο όρος χρησιμοποιείται για μικρότερες ομάδες ανθρώπων ή μεμονωμένα άτομα και με προορισμό συνήθως εκτός επικράτειας.

Αναγκαστικές μετακινήσεις πληθυσμών της Οθωμανικής αυτοκρατορίας

Η πρώιμη Οθωμανική πολιτεία χρησιμοποίησε της αναγκαστικές μετακινήσεις πληθυσμών ως εργαλείο για να σκορπίσει το αντιοθωμανικό αίσθημα στα εδάφη της  και να ελέγξει το οικονομικό τοπίο. Ο όρος που χρησιμοποιείται σε Οθωμανικά έγγραφα είναι sürgün, από το ρήμα sürmek που σημαίνει εκτοπίζω. 
Επί βασιλείας του Μεχμέτ I (1421) μετακινήθηκαν αναγκαστικά φυλές Τουρκομάνων και Τατάρων από τα ασιατικά εδάφη του οθωμανικού κράτους στα Βαλκάνια. Πολλές από αυτές τις ομάδες εντάχθηκαν στις τάξεις των παραστρατιωτικών δυνάμεων κατά μήκος των συνόρων με τη χριστιανική Ευρώπη. Ταυτόχρονα, χριστιανικές κοινότητες μεταφερθήκαν από τα πρόσφατα κατακτημένα εδάφη της Βαλκανικής χερσονήσου στην Ανατολία. Μεγάλου μεγέθους αλλά και μικρότερης κλίμακας μετακινήσεις από ανατολή προς δύσης και το αντίστροφο θα συνεχιστούν στα στενά των Δαρδανελίων και επί βασιλείας   Μουράτ Β΄ (1451) και Μωάμεθ Β΄ (1481) που επικεντρώθηκαν στη δημογραφική αναδιαρθρωση των αστικών κέντρων της αυτοκρατορίας. Την Κατάκτηση της Θεσσαλονίκης από τον Μουράτ Β ακολούθησε αναγκαστική μετακίνηση μουσουλμάνων από την Ανατολία στην περιοχή του βαρδάρη. Οι μετακινήσεις πληθυσμών του Μωάμεθ Β΄ επικεντρώθηκαν στην εκ νέου αναδιάρθρωση  του πληθυσμού της πόλης της Κωνσταντινούπολης, μετά την κατάκτηση της το 1453, με προσθήκη πληθυσμών Μουσουλμάνων και Εβραίων από όλη την αυτοκρατορία. 
Επί Βαγιαζίτ  Β΄ († 1512), το οθωμανικό κράτος χρησιμοποιεί την τακτική της μετακίνησης  για να διαχειριστεί τους ετεροδόξους Qizilbash (kizilbas) μετακινώντας τους στην ανατολική Ανατολία. Η αναγκαστική μετεγκατάσταση των Qizilbash συνεχίστηκε τουλάχιστον μέχρι τα τέλη του 16ου αιώνα. Επί Σελίμ Α (1520), μεταφέρθηκαν συστηματικά έμποροι, βιοτέχνες, και επιστήμονες στην Κωνσταντινούπολη από την Ταυρίδα και το Κάιρο ενώ επιβλήθηκε η μαζική μετανάστευση μουσουλμάνων στη Ρόδο και την Κύπρο μετά την κατάκτηση τους το 1522 και το 1571, αντίστοιχα, και ταυτόχρονα την μετακίνηση ελληνοφώνων Κυπρίων στην Ανατολία. 
Η χρήση του sürgün στην οθωμανική γραφειοκρατία του 17ου, 18ου και 19ου αιώνα (1600 μ.Χ. και μετά), είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Το οθωμανικό κράτος δεν επέβαλε αναγκαστικές μετακινήσεις πληθυσμών κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, καθώς οι πολιτικές του επεκτατισμού είχαν αλλάξει.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1956

Το ΚΑ΄ Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1956 διεξήχθη από τις 30 Ιουνίου ως τις 1 Ιουλίου 1956 στο γυμναστήριο του Εθνικού Γ.Σ. της Αθήνας και περιλάμβανε έντεκα αγωνίσματα. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Πανιώνιος για τέταρτη συνεχόμενη φορά. Τη χρονιά αυτή η συμμετοχή ήταν μικρότερη από τις προηγούμενες, διότι δεν προσήλθαν αθλήτριες από την επαρχία, ενώ δεν μετείχε η ΕΑΣΑ. Το 6ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα πεντάθλου διεξήχθη χωριστά, στις 17-18 Νοεμβρίου, στο ίδιο στάδιο αλλά τα αποτελέσματα δεν υπολογίστηκαν στη βαθμολογία του πανελλήνιου πρωταθλήματος.
Θωμάς Β΄ του Σαλούτσο

Βιογραφία

Ήταν ο μόνος γιος τού Φρειδερίκου Α΄ μαρκησίου τού Σαλούτσο και της πρώτης συζύγου του Μαργαρίτας ντε Λα Τουρ ντυ Παν, κόρης τού Ουμβέρτου Α΄ κόμη τού Βιεννουά. Ο πατέρας του από 2ο γάμο είχε γιο τον Μαμφρέδο Ε΄.
Ο θείος του Μαμφρέδος Ε΄ είχε προσπαθήσει να σφετεριστεί τη μαρκιωνία από τον μεγαλύτερο αδελφό Φρειδερίκο Α΄, αλλά αναγκάστηκε να την εγκαταλείψει. Όταν το 1336 απεβίωσε ο Φρειδερίκος Α΄, τον διαδέχθηκε ο Θωμάς Β΄, αλλά ο Μαμφρέδος Ε΄ διεκδίκησε πάλι τη μαρκιωνία. Ο Θωμάς Β΄ νυμφεύτηκε μία των Βισκόντι και ήταν με τους Γιβελλίνους (του βασιλιά της Γερμανίας), ενώ ο Μαμφρέδος Ε΄ ήταν με τους Γουέλφους (τού πάπα) και την υποστήριξη τού Ροβέρτου των Καπετιδών-Ανζού της Νάπολης, έτσι ο πόλεμος έγινε μέρος της ευρύτερης διένεξης. Ο Ροβέρτος, για να μειώσει τη δύναμη των Γιβελλίνων (και των Βισκόντι) στον βορρά, προωθήθηκε στο Σαλούτσο και το πολιόρκησε. Όταν το κατέλαβε, ο στρατός του το λεηλάτησε, βάζοντας φωτιά στην πόλη· φυλάκισε τον Θωμά Β΄ και ζήτησε λύτρα για να τον ελευθερώσει. Όλα τα δραματικά γεγονότα καταγράφτηκαν από τον Σίλβιο Πέλλικο. Όταν ο Ροβέρτος ηττήθηκε στη μάχη τού Γκαμενάριο, οι Βισκόντι τού Μιλάνου τον ανάγκασαν να εγκαταλείψει το Σαλούτσο το 1342.
Όταν ο Ροβέρτος απεβίωσε το 1343, τον Αύγουστο τού 1347 ο Θωμάς Β΄ μαζί με τον Ιωάννη Β΄ μαρκήσιο τού Μομφερράτου και τον Ουμβέρτο Β΄ κόμη τού Βιεννουά επιτέθηκαν στη Σαβοΐα και κατέλαβαν εδάφη των Ανζού στο βορρά. Το 1348 ο πόλεμος έληξε με συνθήκη, που όμως δεν ικανοποίησε κανέναν από τους συμμετέχοντες. Ο Θωμάς Β΄ όφειλε τώρα συμμαχία στο Μιλάνο, όπως επίσης και στον πρότερο σύμμαχό του, τη Σαβοΐα. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Φρειδερίκος Β΄.
Αλέξανδρος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόνντερμπουρκ

Βιογραφία

Ήταν ο τρίτος γιος του Ιωάννη Β΄ του νεότερου δούκα του Σ.Χ.Σόνντερμπουρκ και της Ελισάβετ των Γουέλφων, κόρης του Ερνέστου Γ΄ δούκα του Μπράουνσβαϊκ-Γκρούμπενχαγκεν. 
Γεννήθηκε στο Σόνντερμπουρκ, κύρια πόλη του Σλέσβιχ. Το 1622 απεβίωσε ο πατέρας του και ο πρωτότοκος αδελφός του Χριστιανός επέλεξε τη νήσο Έρο ως έδρα του. Ο δευτερότοκος Ερνέστος είχε αποβιώσει από το 1596 και ο Αλέξανδρος διάλεξε το Σόνντερμπουρκ. Τρεις μικρότεροι αδελφοί έλαβαν το Νόρντμπουρκ, το Γκλύκσμπουρκ και το Πλεν. 
Απεβίωσε το 1627 στο Σόνντερμπουρκ σε ηλικία 54 ετών.