Αμπού Μούσα

Το Αμπού Μούσα (Περσικά: ابوموسی‎‎, Αραβικά: أبو موسى‎‎) είναι ένα νησί με έκταση 12.8 τ.χλμ στον ανατολικό Περσικό Κόλπο κοντά στην είσοδο των Στενών του Ορμούζ. Λόγω του βάθους της θάλασσας, τα πετρελαιοφόρα και τα μεγάλα σκάφη πρέπει να περάσουν μεταξύ του Αμπού Μούσα και του Μεγάλου και Μικρού Τουνμπς και αυτό κάνει αυτά τα νησιά ένα από τα πιο στρατηγικά σημεία στον Περσικό Κόλπο. Το νησί διοικείται από το Ιράν ως μέρος της επαρχίας Χορμοζγκάν, και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα διεκδικούν το νησί ως μέρος του εμιράτου της Σαριά.

Γεωγραφία

Το νησί Αμπού Μούσα βρίσκεται 70 χιλιόμετρα νότια του Μπαντάρ-ε Σενάς και 65 χιλιόμετρα βόρεια-βορειοδυτικά της Σαριά. Από τα 14 νησιά της επαρχίας Χορμοζγκάν, είναι το πιο απομακρυσμένο νησί από τις Ιρανικές ακτές. Το υψηλότερο σημείο είναι το Όρος Χαλβά με υψόμετρο 110 μέτρα. Η πόλη Αμπού Μούσα βρίσκεται στο κέντρο του νησιού. Ο καιρός στο Αμπού Μούσα είναι ζεστός και υγρός και σε σύγκριση με την θέση του στον Περσικό Κόλπο το Αμπού Μούσα έχει ένα καλύτερο κλίμα και πιο ποίκιλο οικοσύστημα, αλλά δεν υπάρχει κατάλληλο έδαφος και νερό για την γεωργία αφήνοντας την αλιεία ως η κύρια βιομηχανία για τους ντόπιους. Είναι ένα από τα κύρια λιμάνια εξαγωγής πετρελαίου από το Ιράν.

Ιστορία

Η κυριαρχία του Ιράν στο Αμπού Μούσα έχει αμφισβητηθεί από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα τα οποία κληρονόμησαν την διεκδίκηση το 1971. Με κοινή συναίνεση, το νησί ήταν υπό τον έλεγχο του κυβερνήτη της Σαριά Κασίμι. Το 1906, ο θείος του κυβερνήτη της περιοχής υπέγραψε σύμβαση παραχώρησης για τα αποθέματα οξειδίου του σιδήρου του Αμπού Μούσα σε τρεις Άραβες, των οποίων οι εργάτες εξήγαγαν το ορυκτό και συμφώνησαν να πουλήσουν την Wonckhaus, μια γερμανική επιχείρηση. Ωστόσο, όταν ο κυβερνήτης της περιοχής το ανακάλυψε, ακύρωσε τη σύμβαση παραχώρησης και οι εργαζόμενοι απομακρύνθηκαν από το νησί με τη βοήθεια των Βρετανών, με αποτέλεσμα ένα διεθνές ατύχημα.
Μετά το 1908, το Ηνωμένο Βασίλειο είχε τον έλεγχο της περιοχής που σήμερα αποτελούν τα ΗΑΕ. Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, το Ηνωμένο Βασίλειο μετέφερε την διοίκηση του νησιού στην Σαριά, ένα από τα επτά σεϊχάτα που αργότερα θα σχηματίσουν τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Μετά την ανακοίνωση του Ηνωμένου Βασιλείου το 1968 ότι θα εγκαταλείψει τις διοικητικές και στρατιωτικές θέσεις στον Περσικό Κόλπο, το Ιράν κινήθηκε προς την πολιτική επανατοποθέτηση του νησιού με την ηπειρωτική χώρα. Στις 30 Νοεμβρίου 1971 (δύο ημέρες πριν από την επίσημη ίδρυση των ΗΑΕ), το Ιράν και η Σαριά υπέγραψαν ένα Μνημόνιο Κατανόησης. Συμφώνησαν να επιτρέψουν στη Σαριά να έχει ένα τοπικό αστυνομικό σταθμό και το Ιράν να σταθμεύσει στρατεύματα στο νησί, σύμφωνα με το χάρτη που επισυνάπτεται στο Μνημόνιο Κατανόησης. Η συμφωνία επίσης χώρισε τους ενεργειακούς πόρους μεταξύ των δύο συμβαλλόμενων μερών. "Συμφωνώντας με το σύμφωνο, το μικροσκοπικό εμιράτο πρόλαβε μια εισβολή από το Ιράν, το οποίο δύο μέρες πριν είχε πάρει άλλα δύο νησιά, το Μεγαλύτερο και Μικρότερο Τουνμπ, τα οποία ήταν ακόμη μικρότερα και ακατοίκητα."
Μία ημέρα πριν την επίσημη εγκατάλειψη της περιοχής από το Ηνωμένο Βασίλειο, στρατεύματα του Ιράν στάθμευσαν στο νησί και έγινε επίσημη υποδοχή από τον αδερφό του Σεΐχη της Σαριά, τον Σεΐχη Σαγκάρ.
Τα ΗΑΕ ανακοίνωσαν την απαίτηση κυριαρχίας πάνω από το Αμπού Μούσα και τα δύο νησιά Τουνμπ στην συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών στις 9 Δεκεμβρίου 1971. Στη συνάντηση, αποφασίστηκε η "αναβολή της εξέτασης του θέματος σε μια μεταγενέστερη ημερομηνία". Το Ιράκ (εποχή του Αχμέντ Χασάν αλ-Μπακρ), το Κουβέιτ, η Αλγερία, η Νότια Υεμένη και η Λιβύη δήλωσαν ότι τα νησιά ανήκουν δικαιωματικά στα ΗΑΕ. Από τότε, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα έχουν ζητήσει επανειλημμένως σε δημόσιες δηλώσεις είτε διμερείς διαπραγματεύσεις ή παραπομπή του ζητήματος στο Διεθνές Δικαστήριο (ή σε άλλη μορφή διεθνούς διαιτησίας).
Ο Σαντάμ Χουσεΐν προσπάθησε να δικαιολογήσει τον Πόλεμο Ιράν–Ιράκ , υποστηρίζοντας ότι ένας από τους στόχους ήταν να "απελευθερώσουν" το Αμπού Μούσα και το Μεγάλο και Μικρό Τουνμπς στο Περσικό Κόλπο. Το 1992, το Ιράν απέβαλε αλλοδαπούς εργαζόμενους που λειτουργούσαν το σχολείο χορηγούμενο από τα ΗΑΕ, την ιατρική κλινική, και τον σταθμό παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος. Η αμφισβήτηση του νησιού έχει επίσης προκαλέσει σοβαρές τριβές μεταξύ του Ρας αλ-Χαϊμά και της Σαριά από την μία πλευρά και από κάποια άλλα εμιράτα των ΗΑΕ από την άλλη πλευρά. Το Ρας αλ-Χαϊμά υποστηρίζει σκληρά μέτρα κατά του Ιράν. Το Ντουμπάι, από την άλλη πλευρά, πιστεύει ότι η σύγκρουση είναι περιττή. Ο παρόν κυβερνήτης του Ντουμπάι (ο οποίος είναι επίσης Αντιπρόεδρος, Πρωθυπουργός και Υπουργός Άμυνας των ΗΑΕ), Μοχάμεντ μπιν Ρασίντ αλ Μακτούμ, έχει προηγουμένως δηλώσει δημοσίως ότι "πιστεύει πως η ένταση πάνω από τα νησιά έχει κατασκευαστεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες".
Η επίσκεψη του προέδρου Αχμεντινετζάντ στο νησί το 2012, προκάλεσε διπλωματικό επεισόδιο. Η ιστορική απαίτηση του Ιράν για την ιδιοκτησία του πάνω από τα νησιά ανάγεται στην Παρθιανή Αυτοκρατορία και την Αυτοκρατορία των Σασσανιδών, μεταξύ άλλων. Το Ιράν θεωρεί το νησί έχει καταληφθεί από το Ηνωμένο Βασίλειο και αναφέρεται στη συμφωνία μεταξύ του Ιράν και του Εμιράτου της Σαριά το 1971.

Δημογραφικά στοιχεία

Το 2012 το νησί είχε περίπου 2,131 κατοίκους, και είναι η μικρότερη κομητεία στην χώρα. Η πόλη του Αμπού Μούσα είχε 1.953 κατοίκους το 2012, σημειώνοντας αύξηση από τους 248 κατοίκους του 2006.
Οι περισσότεροι κάτοικοι του νησιού μιλούν την περσική διάλεκτο "Μπαντάρι".
Οι μητρικοί πολίτες των ΗΑΕ που ζουν στο νησί αντιμετωπίζουν μεγάλες δυσκολίες με έλλειψη σωστών κλινικών και σχολείων στο νησί. Το μόνο σχολείο στο νησί έχει 150 μαθητές. Επιπλέον, οι ασθενείς πρέπει να μεταφερθούν στην Σαριά για να λάβουν θεραπεία, αλλά μερικές φορές αυτό δεν είναι εφικτό λόγω των Ιρανικών αρχών. Επιπλέον, το Ιράν καθυστερεί ή μπλοκάρει την είσοδο στο νησί σε ιατρικές προμήθειες και σχολεία των ΗΑΕ.