google/wiki40b huggingface dataset:
Ναός του Ασκληπιού (Επίδαυρος)

Ο ναός του Ασκληπιού ήταν ένα ιερό στην αρχαία Επίδαυρο, αφιερωμένος στον Ασκληπιό. Το μεγάλο Ιερό της Επιδαύρου ήταν εφάμιλλο του Ιερού του Δία στην Ολυμπία και αυτού του Απόλλωνα στους Δελφούς. Ο ναός οικοδομήθηκε στις αρχές του 4ου αι. και αν ήταν σε χρήση ως τον 4ο αι. μΧ, θα έκλεισε κατά τις διώξεις κατά των εθνικών ("ειδωλολατρών"), όταν στο Ρωμαϊκό Κράτος χριστιανοί Αυτοκράτορες εξέδωσαν διατάγματα, απαγορεύοντας τη μη-Χριστιανή λατρεία.

Η δομή του κτηρίου

Ο ναός είναι δωρικός με 6 κίονες στη στενή και 11 (2 Χ 6 - 1) στη μακρά πλευρά του, η οποία είχε μήκος 24,40 μ. περίπου. Διατηρείται μόνο η θεμελίωσή του. Τμήματα της ανωδομής ανακαλύφθηκαν κατά τις εκσκαφές και βρίσκονται στον χώρο του Αρχαιολογικού Μουσείου της Επιδαύρου. Το από χρυσό και ελεφαντοστό λατρευτικό άγαλμα του θεού περιγράφει ο Παυσανίας (Ελλάδος Περιήγησις, Κορινθιακά 27.2). Ο ναός είχε ανατολικό και δυτικό αέτωμα και μορφές ως ακρωτήρια στη στέγη. Τα έργα ήταν δημιουργίες μεγάλων γλυπτών της εποχής και κατέχουν εξέχουσα θέση στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας. 
Μία επιγραφή που βρέθηκε στις ανασκαφές κοντά στον ναό ((Inscriptiones Graecae IV, 2nd ed., no. 102), δίνει μία δημόσια καταγραφή της οικοδόμησης του ναού: αναφέρει ως αρχιτέκτονα τον Θεόδοτο και πως χρειάστηκαν πέντε έτη για την ολοκλήρωση του έργου.

Περιγραφή του Παυσανία

τὸ δὲ ἱερὸν ἄλσος τοῦ Ἀσκληπιοῦ περιέχουσιν ὅροι πανταχόθεν: οὐδὲ ἀποθνήσκουσιν οὐδὲ τίκτουσιν αἱ γυναῖκές σφισιν ἐντὸς τοῦ περιβόλου, καθὰ καὶ ἐπὶ Δήλῳ τῇ νήσῳ τὸν αὐτὸν νόμον. τὰ δὲ θυόμενα, ἤν τέ τις Ἐπιδαυρίων αὐτῶν ἤν τε ξένος ὁ θύων ᾖ, καταναλίσκουσιν ἐντὸς τῶν ὅρων: τὸ δὲ αὐτὸ γινόμενον οἶδα καὶ ἐν Τιτάνῃ.[2] τοῦ δὲ Ἀσκληπιοῦ τὸ ἄγαλμα μεγέθει μὲν τοῦ Ἀθήνῃσιν Ὀλυμπίου Διὸς ἥμισυ ἀποδεῖ, πεποίηται δὲ ἐλέφαντος καὶ χρυσοῦ: μηνύει δὲ ἐπίγραμμα τὸν εἰργασμένον εἶναι Θρασυμήδην Ἀριγνώτου Πάριον. κάθηται δὲ ἐπὶ θρόνου βακτηρίαν κρατῶν, τὴν δὲ ἑτέραν τῶν χειρῶν ὑπὲρ κεφαλῆς ἔχει τοῦ δράκοντος, καί οἱ καὶ κύων παρακατακείμενος πεποίηται. τῷ θρόνῳ δὲ ἡρώων ἐπειργασμένα Ἀργείων ἐστὶν ἔργα, Βελλεροφόντου τὸ ἐς τὴν Χίμαιραν καὶ Περσεὺς ἀφελὼν τὴν Μεδούσης κεφαλήν. τοῦ ναοῦ δέ ἐστι πέραν ἔνθα οἱ ἱκέται τοῦ θεοῦ καθεύδουσιν.  
 [1] Το ιερό άλσος του Ασκληπιού έχει ολόγυρα όρια. Μέσα στον περίβολο δεν πεθαίνουν άνθρωποι ούτε γεννούν γυναίκες, όπως συνηθίζεται και στο νησί Δήλο. Όσα θυσιάζονται, είτε προσφέρει θυσία κάποιος Επιδαύριος είτε κάποιος ξένος, τρώγονται στον οριοθετημένο χώρο. Γνωρίζω ότι το ίδιο γίνεται και στην Τιτάνη. 
[2] Το άγαλμα του Ασκληπιού είναι σε μέγεθος το μισό από του Ολύμπιου Δία στην Αθήνα και είναι κατασκευασμένο από ελεφαντόδοντο και χρυσό. Η επιγραφή του μαρτυρεί πως το κατασκεύασε ο Θρασυμήδης από την Πάρο, γιος του Αριγνώτου. Ο θεός κάθεται σε θρόνο κρατώντας ράβδο και το άλλο του χέρι είναι ακουμπισμένο πάνω στο κεφάλι ενός φιδιού. Δίπλα είναι ξαπλωμένος ένας σκύλος. Στον θρόνο υπάρχουν ανάγλυφες παραστάσεις από τους άθλους Αργείων ηρώων, όπως του Βελλεροφόντη με τη Χίμαιρα και του Περσέα να αποκεφαλίζει τη Μέδουσα. Απέναντι από τον ναό είναι ο χώρος όπου κοιμούνται οι ικέτες του θεού.
Metalhead

Τραγούδια

1. Intro (Glockler) - 1:24

2. Metalhead (Byford, Quinn, Scaratt, Carter) - 4:52

3. Are We Travellers in Time (Byford, Quinn, Scaratt, Carter) - 5:17

4. Conquistador (Byford, Quinn, Scaratt, Carter) - 4:42

5. What Goes Around (Byford, Quinn, Scaratt, Carter) - 4:24

6. Song of Evil (Byford, Quinn, Scaratt, Carter) - 4:12

7. All Guns Blazing (Byford, Quinn, Scaratt, Carter) - 3:53

8. Prisoner (Byford, Quinn, Scaratt, Carter) - 4:12

9. Piss Off (Byford, Quinn, Scaratt, Carter) - 4:04

10. Watching You (Byford, Quinn, Scaratt, Carter) - 5:18

11. Sea of Life (Byford, Quinn, Scaratt, Carter) - 8:11

Τα μέλη των Saxon

Το Metalhead ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Μπιφ Μπάιφορντ - φωνητικά
Νταγκ Σκάρατ - κιθάρα
Πωλ Κουήν - κιθάρα
Νιμπς Κάρτερ - μπάσο
Φριτς Ράντοου - τύμπανα
Νίκος Σταυρίδης

Βιογραφία

Ξεκίνησε την καριέρα του το 1929 στο μουσικό θέατρο, συμμετέχοντας σε επιθεωρήσεις, οπερέτες και παραστάσεις βαριετέ. Καταγόταν από την Σάμο και ήταν νυμφευμένος για δυο χρόνια με την Λαρισαία ηθοποιό του μουσικού θεάτρου Ξένη Δράμαλη.
Απεβίωσε στην Σάμο στις 12 Δεκεμβρίου του 1987 επισκεπτόμενος την αδερφή του. Κηδεύτηκε στην Κηφισιά.

Θίασοί του

Τη δεκαετία του 1940 άρχισε να συγκροτεί δικούς του θιάσους και να συνεργάζεται με σπουδαίους συναδέλφους του, όπως τη Ρένα Βλαχοπούλου, τις αδελφές Καλουτά, την Καίτη Ντιριντάουα και τη Μαρίκα Νέζερ και την Καίτη Μπελίντα (1958: Τεντυμπόυς των Γιαλαμά-Θίσβιου-Πρετεντέρη), τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο και τη Σοφία Βέμπο (1959), τον Κώστα Χατζηχρήστο (1963) κ.ά. Μεσολάβησε ένα διάστημα (1954-55) κατά το οποίο ίδρυσε μαζί με τον Τάκη Μηλιάδη και τη Νανά Σκιαδά το θίασο «Ελληνική Μουσική Κωμωδία», στον οποίο ανέβασε επιθεωρήσεις αλλά και έργα πρόζας, όπως η κωμωδία "Δέκα μέρες στο Παρίσι" (με τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο το 1960).

Κινηματογράφος

Διακρίθηκε ιδιαίτερα και για τις κινηματογραφικές του εμφανίσεις. Έπαιξε για πρώτη φορά στη μεγάλη οθόνη το 1950 στην ταινία του Νίκου Τσιφόρου Έλα στο θείο και συνέχισε να εμφανίζεται σε ταινίες του ίδιου (Η ωραία των Αθηνών, 1953), του Ορέστη Λάσκου (Η φτώχεια θέλει καλοπέραση, 1957, Φτωχαδάκια και λεφτάδες, 1960, Τρίτη και 13, 1963, Ο χαζομπαμπάς, 1967), του Πάνου Γλυκοφρύδη (Δουλειές με φούντες, 1958), του Αλέκου Σακελλάριου (Τα κίτρινα γάντια, 1960), του Γρηγόρη Γρηγορίου (Διαβόλου κάλτσα, 1960), του Κώστα Ανδρίτσου (Ευτυχώς τρελάθηκα, 1961) και σε πολλές άλλες.

Ειδική μνεία

Ειδική μνεία θα πρέπει να γίνει για τη συνεργασία του με την Ελένη Προκοπίου στις ταινίες Ο Παραγυιός μου ο ραλίστας και τα ομορφόπαιδα το έτος 1971, στις οποίες ο εν λόγω μεγάλος κωμικός έπαιζε ρόλους νευρικού ηλικιωμένου, που στο τέλος μαλάκωνε υπό την "πίεση" της όμορφης ηθοποιού και χορεύτριας.
Γενικές εκλογές στο Λεσότο (2015)

Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στο Λεσότο στις 28 Φεβρουαρίου 2015 για όλες τις 120 έδρες στην Εθνοσυνέλευση,που είναι η κάτω βουλή. Οι εκλογές έγιναν περισσότερο από δύο έτη νωρίτερα από τον προγραμματισμό τους, εξαιτίας της πολιτικής κρίσης που ξέσπασε το 2014. Έπειτα από τη μεσολάβηση και με τη βοήθεια της Αναπτυξιακής Κοινότητας Νότιας Αφρικής (SADC), ο Βασιλιάς  Λετσίε Γ΄ έπειτα από τη συμβουλή του πρωθυπουργού Τομ Ταμπάνε, διέλυσε το 8ο Κοινοβούλιο και προκήρυξε πρόωρες εκλογές.
Το Λεσότο χρησιμοποιεί το σύστημα της μικτής αναλογικής. Αυτό σημαίνει ότι το γενικό σύνολο των μελών του κόμματος στο εκλεγμένο σώμα αποσκοπεί στο να αντικατοπτρίζει την αναλογία των ψήφων που συγκέντρωσαν. Συμπεριλαμβάνει ορισμένα μέλη που εκλέγονται από γεωγραφική περιφέρεια και αφαιρούνται από τα σύνολα του κόμματος, έτσι ώστε να διατηρεί την γενική αναλογικότητα.
Περισσότερα από 1,2 εκατ. άτομα ήταν εγγεγραμμένα, σύμφωνα με την Ανεξάρτητη Εφορευτική Επιτροπή. Ο στρατός παρέμεινε στους στρατώνες την ημέρα της ψηφοφορίας. Το Δημοκρατικό Κογκρέσο της αντιπολίτευσης κατάφερε να σχηματίσει κυβέρνηση συνασπισμού, καθώς κανένα κόμμα δεν κατάφερε την αυτοδυναμία. Η συμμετοχή στις εκλογές ήταν 46,61%.

Πολιτική κρίση του 2014

Έπειτα από τις εκλογές του 2012, το Δημοκρατικό Κογκρέσο του Πακαλίτα Μοσισίλι απέτυχε να πλειοψηφήσει και για τον λόγο αυτό σχηματίστηκε κυβέρνηση συνασπισμού με τη συμμετοχή τριών κομμάτων της αντιπολίτευσης: Σύμβαση Όλων των Μπασότο (ABC), Κογκρέσο του Λεσότο για Δημοκρατία (LCD) και το Εθνικό Κόμμα των Μπασότο (BCP). Της κυβέρνησης ηγήθηκε ο Τομ Ταμπάνε, ο οποίος υπηρέτησε ως νέος πρωθυπουργός, ενώ ο ηγέτης του LCD, Μοτετζόα Μετσίνγκ διορίστηκε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης.
Έπειτα από πολιτικές εντάσεις και την αναστολή λειτουργίας της Εθνοσυνέλευσης αναφορικά με την αμφιλεγόμενη αλλαγή του αρχηγού του στρατού , Αντιστράτηγου Κένεντι Τιαλί Καμόλι , με τον Μααπαρανκόε Μαχάο, σημειώθηκε απόπειρα πραξικοπήματος, με αποτέλεσμα να εξαναγκαστεί να φύγει από τη χώρα ο πρωθυπουργός Ταμπάνε. Ο πρωθυπουργός επέστρεψε αργότερα με την κάλυψη της νοτιαφρικανικής και της ναμιμπιανής αστυνομίας. Υπό την αιγίδα της SADC και με τη διαμεσολάβηση του αντιπροέδρου Σιρίλ Ραμαπόζα είχε ως αποτέλεσμα την προκήρυξη πρόωρων εκλογών. Οι εθνικές εκλογές διεξήχθησαν στις 28 Φεβρουαρίου.
Στις 17 Οκτωβρίου η εθνοσυνέλευση συγκλήθηκε ξανά.

Εκλογικό σύστημα

Τα 120 μέλη της Εθνοσυνέλευσης εξελέγησαν σε 2 ομάδες:τα 80 εξελέγησαν σε μονοεδρικές περιφέρειες με το πλειοψηφικό σύστημα (first-past-the-post voting), και άλλα 40 εξελέγησαν με απλή αναλογική. Οι ψηφοφόροι έριξαν στην κάλπη ένα ψηφοδέλτιο. Οι 40 αναλογικές έδρες κατανέμονται με ένα σύστημα ώστε να αντανακλάται ο αριθμός των ψήφων που συγκέντρωσε κάθε κόμμα.
Λέυλα Μαμμαντμπέγιοβα

Νεανικά χρόνια

Ο πατέρας της Μαμμαντμπέγιοβα, ο Αλασγκάρ Ζεϋνάλοβ, ήταν ξάδερφος του Χουσεΐν Αραμπλίνσκι, ενός από τους πρώτους ηθοποιούς του Αζερμπαϊτζάν. Η οικογένειά της είχε μεγάλη σχέση με τις τέχνες και ως έφηβη έπαιζε πιάνο και ταρ. Στην ηλικία των 14 ετών, παντρεύτηκε τον πρώην γαιοκτήμονα Μπαχράμ Μαμμαντμπέγιοβ από το Κουρνταχάνι, ο οποίος μετέπειτα θα εξελισσόταν στον διευθυντή της Επαγγελματικής Τράπεζας Συνεταιρισμών του Μπακού.

Καριέρα

Η Μαμμαντμπέγιοβα εκπαιδεύτηκε ως επαγγελματίας αεροπόρος στην αερολέσχη του Μπακού και πραγματοποίησε την παρθενική της πτήση το 1931. Συνέχισε την εκπαίδευση της σε σχολή πιλότων στη Μόσχα το 1932. Στις 17 Μαρτίου 1933, η Μαμμαντμπέγιοβα έγινε η δεύτερη αλεξιπτωτίστρια της Σοβιετικής Ένωσης (μετά την Νίνα Κάμνεβα), εκτελώντας άλμα από ένα αεροπλάνο τύπου Πολυκάρποβ Πο-2 (U-2) στο αεροδρόμιο του Τουσίνο στη Μόσχα. Το 1934 κέρδισε τον διαγωνισμό αλεξιπτωτιστριών μεταξύ εκπροσώπων από τα έθνη της νότιας Καυκασίας. Μέχρι το 1941 είχε εξελιχθεί στο βαθμό του Επισμηναγού του Σοβιετικού στρατού.
Η Μαμμαντμπέγιοβα συνέχισε την επαγγελματική της καριέρα ως πιλότου και εκπαιδεύτριας στην αερολέσχη του Μπακού. Δεν της επετράπη η συμμετοχή στα θέατρα των επιχειρήσεων του Β' Παγκοσμίου Πολέμου καθώς ανέτρεφε τέσσερα ανήλικα τέκνα (συνολικά απέκτησε έξι). Παρά το γεγονός ότι λόγω των πολεμικών συνθηκών η αερολέσχη του Μπακού ανέστειλε τη λειτουργία της, η Μαμμαντμπέγιοβα κατόρθωσε να διοργανώσει από μόνη της μαθήματα πτήσεων με ανεμοπλάνα και εκτέλεσης αλμάτων με αλεξίπτωτο. Σε αυτά κατόρθωσε να εκπαιδεύσει εκατοντάδες μετέπειτα πιλότους μαχητικών και σχεδόν 4.000 αλεξιπτωτιστές. Δύο εκπαιδευόμενοι της τιμήθηκαν με το μετάλλιο του Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης. Η Μαμμαντμπέγιοβα πραγματοποίησε την τελευταία της πτήση το 1949 και μέχρι το 1961 εργαζόταν ως αντιπρόεδρος της ΝΤΟΣΑΑΦ (Κοινωνία εθελοντών για τη συνεργασία στρατού, αεροπορίας και ναυτικού).

Προσωπική ζωή

Τόσο ο πρωτότοκος γιος της Μαμμαντμπέγιοβα, Φιρούντιν, πολέμησε στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο όσο και ο νεότερος γιος της, Χανλάρ, έλαβε μέρος στον πόλεμο του Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Και οι δυο τους πολέμησαν ως πιλότοι μαχητικών αεροσκαφών.

Κληρονομιά

Η Λέυλα Μαμμαντμπέγιοβα είχε γίνει ζωντανό πρότυπο πριν κλείσει τα τριάντα της. Το θάρρος και οι ικανότητές της δοξάστηκαν μέσω των μέσων ενημέρωσης και των τεχνών. Ο χαρακτήρας της ενέπνευσε τα λογοτεχνικά έργα του Μιχαήλ Μούσφιγκ (Αφσάν το 1933 και Σόυλα το 1934) και του Σαμάντ Βουργκούν (Λέυλα, το 1935) όπως και την ταινία Ισμάτ του 1934 (υπό τη σκηνοθεσία του Μιχαήλ Μιχαήλοβ). Μάλιστα, η Μαμμαντμπέγιοβα εμφανίστηκε στην ταινία εκτελώντας ως σταντγούμαν τις σκηνές πτήσης αεροσκαφών. Το 1995 ο οργανισμός Αζερμπαϊτζάντελεφιλμ διένειμε το ντοκιμαντέρ Λέυλα, σε σκηνοθεσία Ναζίμ Ρζα Ισραφίλογλου με θέμα τη ζωή και την καριέρα της αεροπόρου.
Στράτος Γιδόπουλος

Βιογραφικό

Ως ποδοσφαιριστής αγωνιζόταν στην θέση του τερματοφύλακα. Από τις κορυφαίες στιγμές στην καριέρα του ήταν η συμμετοχή του στην μεγάλη ομάδα του Απόλλωνα Αθηνών που έπαιξε στο πρώτο πρωτάθλημα της Α΄ Εθνικής κατηγορίας (αγωνιστική περίοδος 1959 - 1960) και τερμάτισε στην 4η θέση πίσω από τον πρωταθλητή Παναθηναϊκό, την ΑΕΚ και τον Ολυμπιακό.
Μεσουράνησε επιχειρηματικά την δεκαετία του 1980 ως ιδιοκτήτης μεγάλων παραλιακών νυχτερινών κέντρων στα νότια προάστια της Αθήνας (οι εφημερίδες τον αποκαλούσαν «ο άρχοντας της νύχτας»), το πιο διάσημο εκ των οποίων ήταν το «Αρχιπέλαγος», όπου σύχναζαν και πολλά κυβερνητικά στελέχη.
Ασχολήθηκε ως παράγοντας με πολλές ποδοσφαιρικές ομάδες κατά καιρούς (Πανιώνιος, ΠΑΟΚ, Νίκη Βόλου και πρόσφατα, από το 2014, Απόλλων Σμύρνης) αλλά κυρίως είναι γνωστός για την θητεία του ως διοικητικός ηγέτης και πρόεδρος της ΑΕΚ την τριετία 1988 - 1991. Ήταν αυτός που έφερε στην Ελλάδα τον Ντούσαν Μπάγεβιτς για δεύτερη φορά, ως προπονητή, και ουσιαστικά ξεκίνησε την δεύτερη χρυσή εποχή της Ένωσης. Με τον Γιδόπουλο στο τιμόνι, η ΑΕΚ επέστρεψε στους τίτλους, κατακτώντας το πρωτάθλημα της περiόδου 1988 - 1989, ενώ ο ίδιος ήταν (στην αρχή τουλάχιστον) πολύ αγαπητός στους φιλάθλους της Ένωσης και τον υπολόγιζαν σοβαρά οι αντίπαλοι ως παράγοντα, αφού έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην αλλαγή του κλίματος στον διοικητικό - παραγοντικό τομέα. Τα οικονομικά προβλήματα της τελευταίας σεζόν (1990 - 1991) όμως, είχαν σαν αποτέλεσμα να αποχωρήσει με απαίτηση των οργανωμένων οπαδών.
Ο Γιδόπουλος ήταν γνωστός και για την πολιτική του δράση ως στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, καθώς υπήρξε στενός φίλος του βουλευτή και υπουργού Ευάγγελου Γιαννόπουλου, που σύχναζε και στα νυχτερινά μαγαζιά του. Ο Γιαννόπουλος του είχε υποσχεθεί ότι θα τον βάλει στο ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ στην Β΄ Αθηνών για τις δεύτερες εκλογές του 1989, τον Νοέμβριο, αλλά συνάντησε την έντονη αντίδραση των μελών του Εκτελεστικού Γραφείου του ΠΑΣΟΚ, και ο Γιδόπουλος τελικά «κόπηκε» από τις λίστες των υποψηφίων βουλευτών. Ο ίδιος ο Γιδόπουλος δήλωσε για το θέμα στις 6 Νοεμβρίου, αμέσως μετά τις εκλογές: «Εγώ τους είπα στο Εκτελεστικό Γραφείο: βάλτε με στο ψηφοδέλτιο να φέρω δύο έδρες παραπάνω στον Αντρέα, και σας υπογράφω χαρτί ότι την άλλη μέρα παραιτούμαι! Δεν θέλω να είμαι βουλευτής, μου φτάνει να είμαι πρόεδρος της ΑΕΚ. Δεν ήθελαν. Τι να κάνουμε, δεν πειράζει, φτάνει που πήγαμε καλά. Η ΑΕΚ πάει καλά, το ΠΑΣΟΚ το ίδιο.»
Λουκιανός Βοναπάρτης (καρδινάλιος)

Βιογραφία

Ο Λουιανός-Ιωσήφ-Ναπολέων γεννήθηκε στη Ρώμη και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Καρόλου-Λουκιανού 2ου πρίγκιπα του Κανίνο & Μουζινιάνο και της Ζηναΐδας, κόρης του Ιωσήφ της Ισπανίας, εξαδέλφης του Καρόλου-Λουκιανού. 
Ανάδοχός του έγινε ο Ναπολέων Γ΄ αυτοκράτορας της Γαλλίας, εξάδελφος των γονέων του. Το 1856 διαδέχθηκε τον μεγαλύτερο αδελφό του Ιωσήφ-Λουκιανό ως 4ος πρίγκιπας του Κανίνο & Μουζινιάνο. Το ίδιο έτος χειροτονήθηκε ιερέας από τον πάπα Πίο Θ΄, απεκδυόμενος του πριγκιπικού τίτλου του. Υπηρέτησε σε πολλές θέσεις στην Ιταλία και τη Γαλλία. Το 1868 έγινε καρδινάλιος του ναού της Σάντα Πουντεντσιάνα και το 1879 του αποδόθηκε ο τίτλος του καρδινάλιου-ιερέα του Σαν Λορέντσο ιν Λουτσίνα. 
Συμμετείχε στην Α΄ Σύνοδο του Βατικανού. Συμμετείχε στον Σύλλογο των Καρδιναλίων του 1878, που εξέλεξαν τον πάπα Λέοντα ΙΓ΄. Το 1895 απεβίωσε και τάφηκε στη Ρώμη. Τον διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός του Ναπολέων-Κάρολος ως 5ος πρίγκιπας του Κανίνο & Μουζινιάνο.
Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο

Ιστορικό

Το Βαφοπούλειο ιδρύθηκε με πρωτοβουλία του ζεύγους Γεωργίου και Αναστασίας Βαφοπούλου, οι οποίοι το Νοέμβριο του 1979 με κοινοποίηση τους στο δημοτικό συμβούλιο της Θεσσαλονίκης αποφάσισαν να διαθέσουν την περιουσία τους για τη δημιουργία ενός πολιτιστικού κέντρου. Τον Δεκέμβριο του 1982 εγκρίθηκε από το τοπικό δημοτικό συμβούλιο ο εσωτερικός κανονισμός του ιδρύματος. Η κατασκευή των κτιρίων που στεγάζουν τον οργανισμό ξεκίνησε τμηματικά το 1981 (έναρξη εργασιών ανέγερσης του Α' Κτιρίου) και ολοκληρώθηκε τον Ιούνιο του 1989 (εγκαίνια του Β' Κτιρίου).

Εγκαταστάσεις

Το Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο αποτελείται από δύο κτίρια συνολικής έκτασης 4000 τ.μ. και χρησιμοποιείται για διάφορες πνευματικές, καλλιτεχνικές, εκθεσιακές και εικαστικές δραστηριότητες. Διαθέτει θέατρο χωρητικότητας 180 ατόμων, αίθουσα πολιτιστικών εκδηλώσεων που φιλοξενεί μέχρι 150 άτομα, τρεις εκθεσιακούς χώρους καθώς και ισάριθμες βιβλιοθήκες (παιδική δανειστική βιβλιοθήκη, πληροφοριακό τμήμα, αναγνωστήριο και δανειστική βιβλιοθήκη) που διαθέτουν συνολικά 51000 τόμους βιβλίων. Επίσης από το 2012 λειτουργεί στο κέντρο, Κοινωνικό Φροντιστήριο.

Συλλογή έργων τέχνης

Χάρη στις δωρεές που ακολούθησαν από καλλιτέχνες που παρουσίαζαν διάφορα έργα τους στους χώρους του Βαφοπούλειου δημιουργήθηκε μια αξιόλογη συλλογή έργων τέχνης που είχε ως επακόλουθο τη δημιουργία μόνιμης συλλογής, η οποία συμπεριλαμβάνει διάφορες τάσεις της σύγχρονης εικαστικής τέχνης. Η συλλογή περιλαμβάνει μεταξύ άλλων έργα των Γουναρόπουλου, Χαλεπά, Ανδρέου, Ζογλοπίτη, Τέτση, Λούστα, Μπότσογλου και άλλων.
Καλύβια Σκιάθου

Τα Καλύβια είναι ο μεγαλύτερος οικισμός της Σκιάθου μετά την πόλη της Σκιάθου, με 312 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Τα Καλύβια αναγνωρίστηκαν ως οικισμός το 1961 αλλά καταργήθηκαν το 1971, για να ξαναδημιουργηθούν το 2001, όταν είχαν 179 κατοίκους. Σήμερα διοικητικά υπάγεται στο δήμο Σκιάθου της περιφερειακής ενότητας Σποράδων της περιφέρειας Θεσσαλίας. Κοντά στα Καλύβια βρίσκεται η παραλία Λεχούνι. Στα Καλύβια σήμερα λειτουργούν αρκετά ενοικιαζόμενα δωμάτια.
Μιχάλης Λούντζης

Καριέρα

Την σαιζόν 2013-2014 φορούσε τη φανέλα του Κρόνου Αγίου Δημητρίου στο πρωτάθλημα της Γ’ Εθνικής με την οποία ξεχώρισε και προκάλεσε το ενδιαφέρον των ανθρώπων του Παναθηναϊκού. Έτσι το καλοκαίρι του 2014 υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο με τον Παναθηναϊκό. Αγωνίστηκε με την ομάδα εφήβων του Παναθηναϊκού με την οποία κατάκτησε τον Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Εφήβων στην Καστοριά και στην Πτολεμαΐδα αντίστοιχα. Βρέθηκε για πρώτη φορά στην αποστολή του Παναθηναϊκού στο ματς Κυπέλλου με τον Ολυμπιακό, χωρίς όμως να αγωνιστεί, αλλά η ευκαιρία του ήρθε στο παιχνίδι κόντρα στον Πανελευσινιακό. Στη συνέχεια πήρε περισσότερα λεπτά συμμετοχής και απέδειξε το σπάνιο ταλέντο και το τρομερό του μπασκετικό θράσος, δικαιώνοντας τους πράσινους για την επιλογή που έκαναν. Στον τελικό κυπέλλου Ελλάδος του 2015 ο Λούντζης,έγινε ο νεότερος παίκτης, σε ηλικία 16 ετών και 247 ημερών, που έχει αγωνιστεί σε τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος, κατακτώντας παράλληλα το τρόπαιο. Το 2015 επίσης, έγινε ο νεαρότερος παίκτης που έχει αγωνιστεί ποτέ στα Playoffs της Euroleague. Το έπραξε όντας 16 χρονών και 8 μηνών.
Στις 21 Αυγούστου 2017 ανακοινώθηκε ο δανεισμός του στην ομάδα των Τρικάλων για την σεζόν 2017-18. Με τα Τρίκαλα είχε κατά μέσο όρο 8,9 πόντους, 4 ριμπάουντ, 1,8 ασίστ και 1,5 κλεψίματα σε 23 αγώνες.
Στις 27 Ιουλίου 2018 ανακοινώθηκε ο δανεισμός του στην ομάδα του Λαυρίου για την σεζόν 2018-19. Στις 4 Απριλίου υπέστη υπέστη ρήξη πρόσθιου χιαστού, η οποία αντιμετωπίστηκε με χειρουργική επέμβαση και θα τον κρατήσει εκτός δράσης για μήνες. Στις 2 Ιουλίου 2019, ο Λούντζης αποδεσμεύτηκε από τον Παναθηναϊκό. Στις 5 Αυγούστου, ανακοινώθηκε από το Λαύριο.

Εθνική Ομάδα

Ο Λούντζης πρωτοεμφανίστηκε με το εθνόσημο ως αρχηγός της Εθνικής Ομάδας Παίδων το καλοκαίρι του 2014. Πλέον, αποτελεί μέλος τόσο της Εθνικής Ομάδας Εφήβων Κ19 όσο και της Εθνικής Ομάδας Εφήβων Κ18. Το καλοκαίρι του 2015 συμμετείχε με το εθνόσημο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Κ19 που διεξήχθη στο Ηράκλειο της Κρήτης, όπου έφτασε μέχρι τον ημιτελικό κατακτώντας την 4η θέση. Επίσης, το καλοκαίρι του 2015 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ18 στο Βόλο. Τον Ιούνιο του 2017 κλήθηκε στην τελική 12άδα της Εθνικής Νέων Ανδρών για το Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων Ανδρών που πραγματοποιήθηκε στην Κρήτη στις 15-23 Ιουλίου. Εκεί η εθνική κατάφερε να τερματίσει πρώτη κατακτώντας το χρυσό μετάλλιο.
Ντάρμα

Απόδοση του όρου στην αρχαιότητα

Ο ελληνικός όρος που επέλεξε τον 3ο αιώνα π.Χ. ο Βασιλιάς Ασόκα σε τμήμα του 13ου ηδίκτου του, όπως εμφανίζεται σε δίγλωσση επιγραφή (ελληνικά και αραμαϊκά) απευθυνόμενη και στους Έλληνες της Βακτρίας που βρέθηκε στην Κανταχάρ του Πακιστάν, για τον όρο Ντάρμα είναι «ΕΥΣΕΒΕΙΑ». Αντίστοιχα ο Βασιλιάς της Βακτρίας Μένανδρος ο Δίκαιος (γύρω στο 100 π.Χ.), μετάφρασε στο νόμισμά του τον όρο «ΔΙΚΑΙΟΥ» (ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΔΙΚΑΙΟΥ ΜΕΝΑΝΔΡΟΥ) σε «DHARMIKASA» (ακολούθου / υποστηρικτή του Ντάρμα). Υπάρχουν λοιπόν δυο μεταφράσεις του όρου Ντάρμα, προερχόμενες από σύγχρονους κατά τους πρώτους αιώνες της χρήσης του: Ευσέβεια και Δικαιοσύνη.

Έννοια και θρησκευτικές επιδράσεις

Το ντάρμα βρίσκεται στο επίκεντρο των θρησκευτικών και φιλοσοφικών αντιλήψεων που προέρχονται από την Ινδία. Οι κυριότερες «νταρμικές» θρησκείες είναι ο Ινδουισμός (Σανατάνα Ντάρμα), ο Βουδισμός (Μπούντανταρμα), ο Ζαϊνισμός (Τζαΐν Ντάρμα) και ο Σιχισμός, καθώς οι διδασκαλίες όλων αυτών των θρησκειών επικεντρώνεται στο ντάρμα. Σε αυτές τις παραδόσεις, τα πλάσματα που ζουν σε αρμονία με το ντάρμα προχωρούν ταχύτερα προς την Ντάρμα Γιούκαμ, τη Μόκσα ή την Νιρβάνα (δηλαδή, την ατομική απελευθέρωση). Το ντάρμα αναφέρεται επίσης στις διδασκαλίες και τα δόγματα των ιδρυτών αυτών των παραδόσεων, όπως του Γκαουτάμα Βούδα και του Μαχαβίρα. Στην παραδοσιακή ινδουιστική κοινωνία με την δομή των καστών, το ντάρμα αποτελεί τη θρησκευτική και ηθική διδασκαλία των δικαιωμάτων και των καθηκόντων του κάθε ατόμου.
Το ντάρμα πιστεύεται ότι έχει θεία καταγωγή κι αφορά τόσο στη δομή και λειτουργία του κόσμου, όσο και της κοινωνίας. Όσον αφορά την κοινωνία, ήταν χωρισμένη πριν από την εγκατάσταση των Αρίων σε τρεις τάξεις, τις βάρνες ή κάστες όπως τις ονόμασαν αργότερα οι Πορτογάλοι άποικοι: α) τους ιερείς ή βραχμάνους, β) τους αριστοκράτες πολεμιστές και γ) τους καλλιεργητές, στους οποίους προστέθηκαν αργότερα οι χειρώνακτες δηλαδή οι κατακτημένοι ντόπιοι λαοί. Σύμφωνα με αυτό το σύστημα των καστών, από τη στιγμή που γεννιέται το άτομο είναι ήδη καθορισμένο σε ποια κάστα θα ανήκει για όλη του τη ζωή, χωρίς καμιά δυνατότητα αλλαγής (έλλειψη κοινωνικής κινητικότητας). Οι κάστες εντάσσονται στην ιδέα του ντάρμα, καθώς ως ντάρμα έχει οριστεί επίσης το σύνολο των κανόνων της κάθε κάστας. Στο τέλος της βεδικής εποχής διαμορφώνεται η αντίληψη ότι στο βάθος του κόσμου βρίσκεται μια θεϊκή πραγματικότητα, ενώ ο κόσμος στον οποίο ζούμε είναι το εξωτερικό-επιφανειακό στρώμα αυτής της θεϊκής πραγματικότητας. Έτσι ο κόσμος χωρίζεται σε δυο μέρη: α) τη θεμελιώδη πραγματικότητα και β) τον φαινόμενο κόσμο.
Τριαντάφυλλος Μηταφίδης

Πολιτική σταδιοδρομία

Η πολιτική του δράση ξεκίνησε στα μαθητικά του χρόνια. Ως φοιτητής καταδικάστηκε σε ισόβια φυλάκιση από το δικτατορικό καθεστώς.
Ως μέλος του Συνασπισμού και κατόπιν του ΣΥΡΙΖΑ είχε εκλεγεί στην Κεντρική Επιτροπή.
Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2014 ήταν υποψήφιος δήμαρχος Θεσσαλονίκης με τον συνδυασμό Θεσσαλονίκη Ανοιχτή Πόλη. Βγήκε τρίτος με ποσοστό 10,53% και δεν κατάφερε να περάσει στον δεύτερο γύρο.
Στις εκλογές του Ιανουαρίου και του Σεπτεμβρίου του 2015 εξελέγη βουλευτής Α' Θεσσαλονίκης με τον ΣΥΡΙΖΑ.