google/wiki40b huggingface dataset:
Κάρτα μνήμης

Κάρτα μνήμης ή κάρτα φλας είναι μια συσκευή αποθήκευσης ψηφιακών δεδομένων. Χρησιμοποιείται πολύ συχνά σε συσκευές όπως ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές, κινητά τηλέφωνα, υπολογιστές κλπ. Οι κάρτες μνήμης είναι μικρές σε μέγεθος, επανεγγράψιμες και διατηρούν τα δεδομένα τους χωρίς την ανάγκη για τροφοδοσία με ρεύμα

Ιστορία

Τη δεκαετία του 1990 η PCMCIA ήταν από τους πρώτους τύπους εμπορικής κάρτας μνήμης και ακολουθήθηκε από μικρότερες μορφές κάρτας μνήμης όπως οι CompactFlash, SmartMedia και Miniature Card. Η ανάγκη για ολοένα και μικρότερες υλοποιήσεις για χρήση σε κινητά τηλέφωνα, pda, φωτογραφικές μηχανές κλπ οδήγησε από την παντοκρατορία της SmartMedia το 2001 με 50% της αγοράς, στην κυριαρχία του προτύπου SD/MMC το 2005 το οποίο ανταγωνιζόταν πλέον το Memory Stick και το CompactFlash. Το 2010 η έλευση του micro-SD μείωσε δραστικά το μέγεθος των καρτών μνήμης και είναι πλέον κυρίαρχο σε χρήση στα εξελιγμένα τηλέφωνα και τους τάμπλετ υπολογιστές. Από το 2010, η Sony (που ως τότε επέμενε στο Memory Stick) και η Olympus (με χρήση μόνο XD-Card) περιείχαν στα νέα τους προϊόντα επιπρόσθετη θήκη για κάρτα SD. Η SD θεωρείται πως σήμερα κυριαρχεί.
Νόμος των μεγάλων αριθμών

Ο Ισχυρός Νόμος των Μεγάλων Αριθμών (The Strong Law of Large Numbers) είναι ένα από τα πιο γνωστά αποτελέσματα της Θεωρίας Πιθανοτήτων. Σύμφωνα με το θεώρημα κάτω από κατάλληλες υποθέσεις, ο δειγματικός μέσος μιας ακολουθίας ανεξάρτητων τυχαίων μεταβλητών που ακολουθούν μία κοινή κατανομή συγκλίνει σχεδόν βεβαίως προς τον θεωρητικό μέσο (η μέση τιμή) της κατανομής.
Η βίλλα με τα νούφαρα

Παρατηρήσεις

Δεν μας έχει σωθεί καμία κόπια  αυτής της ταινίας.
Η ταινία  χαρακτηρίστηκε για τη σημαντική πρόοδο, που σημειώθηκε στη φωτογραφία, τα κινηματογραφικά ντεκόρ, τον εξελιγμένο ήχο και κινηματογραφικό ρυθμό. Οι κριτικοί της εποχής του κινηματογράφου συμφώνησαν ότι ήταν η πρώτη φορά που ελληνική ταινία άντεχε στην κριτική.
Αξιοσημείωτο είναι ότι η ερειπωμένη βίλλα, μετά από πυρκαγιά, στην οποία πραγματοποιήθηκαν τα γυρίσματα της ταινίας,  στην περιοχή των Αναβρύτων, αγοράστηκε από τον γνωστό επιχειρηματία Πρόδρομο Εμφιετζόγλου, ο οποίος συντήρησε τα ερείπιά της. Σήμερα, τα ερείπια, ανήκουν στην είσοδο του μεγάλου κτήματός του. Οι λειτουργίες της βίλλας άλλαξαν: είναι πινακοθήκη, στεγάζοντας έργα Ελλήνων καλλιτεχνών.
Audi RS2

Αμάξωμα

Το RS2 διαθέτει το ίδιο αμάξωμα με το 80 Avant. Λόγω όμως της συνεργασίας της Audi με την Porsche, χρησιμοποιήθηκαν ορισμένα στοιχεία από μοντέλα της δεύτερης. Οι ζάντες αλουμινίου 17 ιντσών Carrera Cup προερχόταν από την Porsche 911 και για την ακρίβεια από τη γενιά Porsche 964, με ελαστικά διαστάσεων 245/40, ενώ οι καθρέφτες και οι προφυλακτήρες ήταν στο στιλ της Porsche 993. Στο πίσω μέρος, η θέση για την πινακίδα μεταφέρθηκε χαμηλότερα στον προφυλακτήρα από την πίσω πόρτα, όπου τοποθετήθηκε μία ανακλαστική λωρίδα κατά μήκος της. Το αμάξωμα χαμήλωσε κατά 40 χιλιοστά σε σχέση με το 80 Avant, λόγω της βελτιωμένης ανάρτησης. Στη γριλια και στο πίσω μέρος τοποθετήθηκε νέο σήμα RS2 όπου αναφερόταν και το όνομα «Porsche». Βελτιωμένα ήταν και τα φρένα, τα οποία ήταν τετραπίστονα και προέρχονταν από την Porsche 968 Clubsport.

Κινητήρας και μετάδοση

Το μηχανικό σύνολο του RS2 βασίστηκε σε αυτό του Audi S2. Ο κινητήρας είναι πεντακύλινδρος σε σειρά (I5) 2.2 λίτρων, 20-βάλβιδος με τούρμπο. Η Porsche έκανε τις απαραίτητες βελτιώσεις ώστε να αυξηθεί η απόδοση του κινητήρα. Συγκεκριμένα, τοποθετήθηκαν μεγαλύτερο τούρμπο, μεγαλύτερο intercooler, μπεκ ηλεκτρονικού ψεκασμού καυσίμου μεγαλύτερης παροχής, πιο ελεύθερα συστήματα εισαγωγής και εξαγωγής, ενώ επανασχεδιάστηκαν και οι εκκεντροφόροι. Αποτέλεσμα όλων αυτών των αλλαγών, ήταν η αύξηση της ισχύος στους 315 ίππους, από 230 στο S2.
Σε ότι αφορά τη μετάδοση, γινόταν μέσω ενός μηχανικού κιβωτίου 6 σχέσεων από το S2, με ενισχυμένη την πρώτη σχέση λόγω των αυξημένων απαιτήσεων του κινητήρα. Η κίνηση μεταδίδεται και στους 4 τροχόυς, μέσω της τετρακίνησης quattro.
Μαρία Μερσέντες

Υπόθεση

Η Μαρία Μερσέντες είναι μία φτωχή νέα γυναίκα που πρέπει να μεγαλώσει την οικογένεια της μόνη της. Η μητέρα της τους εγκατέλειψε από μικρή ηλικία ενώ ο πατέρας της είναι αλκοολικός. Έχει τρία αδέρφια: τον Μέμο, τη Ροσάριο και τον Αντρές. Εργάζεται στα φανάρια πουλώντας λαχεία και διάφορα μικροαντικείμενα προκειμένου να επιβιώνει αυτή και η οικογένειά της. 
Μια μέρα γνωρίζει τον γοητευτικό νεαρό Χόρχε Λουίς, έναν πλούσιο άνδρα τον οποίο σύντομα ερωτεύεται. Ο Χόρχε Λουίς ζει μαζί με την αδερφή του και τη μητέρα του, Μαλβίνα, και τον ετοιμοθάνατο, αλλά εκατομμυριούχο, ξάδερφό του Σαντιάγο. 
Η Μαλβίνα ανυπομονεί να πεθάνει ο ανιψιός της, ώστε να λάβει αυτή και τα παιδιά της την περιουσία του, εφόσον είναι οι μοναδικοί εν ζωή συγγενείς του. Ο Χόρχε Λουίς, που υποφέρει ακόμη από τον πόνο που του προκάλεσε η δολοφονία της γυναίκας του τη μέρα του γάμου, είναι απαισιόδοξος και δεν θέλει να ερωτευτεί ξανά. 
Η Μαλβίνα προορίζει τον γιο της για την Μίστικα, μία πλούσια γυναίκα του κύκλου τους, αλλά με βρώμικη ψυχή και χωρίς αισθήματα. Ο Σαντιάγο παράλληλα ζητά από τη Μαρία Μερσέντες να τον παντρευτεί έτσι ώστε να κληρονομήσει αυτή την περιουσία του και να πάρει με αυτό τον τρόπο εκδίκηση από την Μαλβίνα, η οποία περιμένει με ανυπομονησία τον θάνατό του. 
Τελικά ο Σαντιάγο πεθαίνει και η είδηση αποτελεί μεγάλη έκπληξη για την οικογένεια, όμως η Μαρία Μερσέντες τελικά δεν κληρονομεί την περιουσία του Σαντιάγο επειδή όταν παντρεύτηκε τον Σαντιάγο, ήταν ακόμα ανήλικη και ο πατέρας της δεν ήταν παρών, με αποτέλεσμα ο γάμος να θεωρείται νομικά άκυρος.
Ο Χόρχε Λουίς αντιδράει στην εμμονή της μητέρας του να παντρευτεί την Μίστικα. Σαν αντίποινα, παντρεύεται τη Μαρία Μερσέντες, η οποία είναι ερωτευμένη μαζί του όμως αυτός δεν έχει τα ίδια συναισθήματα. Μία ριζική αλλαγή της νεαρής κοπέλας θα δώσει κίνητρο στο Χόρχε Λουίς να δει διαφορετικά τη Μαρία Μερσέντες και σταδιακά να θέλει να είναι μαζί της από πραγματική αγάπη και όχι από εκδίκηση στην μητέρα του. 
Σύντομα όμως δημιουργούνται πολλά προβλήματα στη σχέση τους, όταν η Μαλβίνα αποφασίζει να σκοτώσει την Μαρία Μερσέντες. Το τέλος όμως θα είναι θριαμβευτικό και η Μαρία Μερσέντες θα ζήσει ευτυχισμένη για πάντα με τον Χόρχε Λουίς.
Ναός της Εστίας στη Ρώμη

Ιστορία

Όλοι οι ναοί της Εστίας ήταν κυκλικοί και είχαν είσοδο στα ανατολικά, για τη σύνδεση της φωτιάς της Εστίας με τον ήλιο, την πηγή της ζωής. Ο ναός της Εστίας αντιπροσωπεύει τη θέση της αρχαίας θρησκευτικής δραστηριότητας αρκετά πίσω, ως τον 7ο αι. πΧ.: τότε ο Νούμα Πομπίλιους 2ος βασιλιάς της Ρώμης πιστεύεται, ότι έκτισε τον ναό μαζί με την αρχική Ρέγκια (ανάκτορο) και τον πρώτο Οίκο των Εστιάδων. Γύρω από τον ναό ήταν το ιερό Άλσος, στο οποίο υπήρχε κοιμητήριο για τους ιερείς και τις Εστιάδες.
Ήταν μία από τις πρωιμότερες κατασκευές της Αγοράς, αν και η τωρινή του εκδοχή είναι αποτέλεσμα διαδοχικών οικοδομήσεων. Στον σηκό, αντί ενός λατρευτικού αγάλματος, υπήρχε εστία με την ιερή φλόγα. Ο ναός ήταν το αρχείο για τις νόμιμες διαθήκες και τα έγγραφα των Ρωμαίων συγκλητικών και θρησκευτικών αντικειμένων, όπως το Παλλάδιον. Αυτό ήταν ένα άγαλμα της Μινέρβας και πιστευόταν, ότι το είχε φέρει ο Αινείας από την Τροία. Το άγαλμα το ένοιωθαν ως μία από τις εγγυήσεις για την Αυτοκρατορία (pignora Imperiii), θείες δεσμεύσεις γι' αυτήν. Οι Ρωμαίοι πίστευαν, ότι το ιερό πυρ της Εστίας ήταν στενά συνδεδεμένο με την τύχη της πόλης και η εξάλειψή του εθεωρείτο, ότι θα επέφερε την καταστροφή της πόλης. Κατά την εκτέλεση των εθνικών τον 4ο αι. ο ναός έκλεισε.

Ανακατασκευές

Ο ναός ξανακτίστηκε πολλές φορές, καθώς είχε πάθει ζημιές πολλάκις. Η πρώτη καταστροφή του ναού ήταν από τους Γαλάτες το 390 πΧ. Σύμφωνα με τον Οβίδιο η δεύτερη φορά ήταν το 241 πΧ: όταν πυρκαϊά έφθειρε το μεγαλύτερο μέρος του ναού, ο Λούκιος Καικίλιος Μέτελλος, που ήταν Μέγιστος Αρχιερέας τότε, έσωσε το Παλλάδιον και σύμφωνα με την παράδοση τυφλώθηκε κατά το συμβάν. Τέτοιες φωτιές συνέβησαν ξανά το 210 πΧ και πάλι στις αρχές του 1ου αι. πΧ· όμως το κτήριο σώθηκε. Ξανακτίστηκε κατά τις βασιλείες του Αυγούστου και του Νέρωνα. Τελικά κάηκε το 191 μΧ και έπειτα κτίστηκε για τελευταία φορά κατά τη βασιλεία του Σεπτίμιου Σεβήρου.
Ο ναός της Εστίας παρέμεινε αξιοσημείωτα άθικτος ως την αναγέννηση. Πάντως το 1549 το κτήριο καταστράφηκε τελείως και τα μάρμαρά του επαναχρησιμοποιήθηκαν σε ναούς και παπικά ανάκτορα. Το τμήμα που στέκεται σήμερα αναστυλώθηκε στη δεκαετία του 1930 κατά τη δικτατορία του Μπενίτο Μουσσολίνι.
Σερβική κουζίνα

Η σερβική κουζίνα (σερβικά: српска кухиња)είναι η παραδοσιακή κουζίνα της βαλκανικής χώρας της Σερβίας, η οποία μοιράζεται χαρακτηριστικά με τα υπόλοιπα βαλκανικά έθνη (κυρίως αυτά που εντάσσονταν στην πρώην Γιουγκοσλαβία). Τις τελευταίες δεκαετίες η σερβική διασπορά έχει διασπείρει την κουζίνα αυτή σε πολλά μέρη του κόσμου.

Επισκόπηση

Στα εθνικά πιάτα περιλαμβάνονται το πλιεσκαβίτσα (αλεσμένο μοσχάρι και χοιρινό κρέας), το τσεβάπι (ψιλοκομμένο κρέας) και η σνίτσελ καρατζόρτζεβα. Εθνικό ποτό είναι το μπράντι δαμάσκηνου ή η σπιτική ρακί.
Το σερβικό φαγητό χαρακτηρίζεται από ένα μείγμα Μεσογειακής, Κεντροευρωπαϊκής, Τουρκικής, καθώς και αρχαίας Σλαβικής επιρροής. Με τη Σερβία να βρίσκεται στο σταυροδρόμι Ανατολής και Δύσης, η κουζίνα της έχει συγκεντρώσει στοιχεία από διαφορετικά στοιχεία μαγειρικής από τη Μέση Ανατολή και την Ευρώπη και έχει αναπτύξει τη δική της πλούσια γαστρονομία με πολύπλοκη ισορροπία κρεάτων, λαχανικών, τυριών, φρέσκων αρτοσκευασμάτων και επιδορπίων. Έχει πολλά κοινά με τις κουζίνες των γειτονικών βαλκανικών χωρών, καθώς και, σε μικρότερο βαθμό, με τις κουζίνες των χωρών που βρίσκονται στα βόρειά της, όπως η Γερμανία, και στα ανατολικά της, όπως το Ιράν και το Πακιστάν. Οι γεύσεις της είναι ήπιες, φρέσκες και φυσικές. Τα καρυκεύματα είναι ελαφριά, ενώ τα συστατικά που χρησιμοποιούνται είναι φρέσκα και καλής ποιότητας. Η κατανάλωση εποχιακών τροφών είναι πολύ διαδεδομένη και πολλά πιάτα συνδέονται στενά με μια συγκεκριμένη εποχή του χρόνου.
Τα άφθονα ποτάμια της Σερβίας, τα εύφορα εδάφη και το ήπιο κλίμα αποτελούν ένα καλό περιβάλλον για μια ανθηρή γεωργία, που παρέχει στην κουζίνα ποιοτικά τρόφιμα.
Οι περισσότεροι άνθρωποι στη Σερβία λαμβάνουν τρία γεύματα καθημερινά, πρωινό, μεσημεριανό και βραδινό, με το μεσημεριανό γεύμα να είναι το κυριότερο αυτών. Ωστόσο, μόνο το μεσημεριανό και το βραδινό υπήρχαν ιστορικά, με το πρωινό να εισάγεται στη χώρα κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα.
Ορισμένα τρόφιμα που εισάγονται από τη Δύση, συχνά δημιουργούνται και σε σπίτια της Σερβίας. Αυτά περιλαμβάνουν τη ρακί (μπράντι φρούτων), το σλάτκο, μαρμελάδα, ζελέ, διάφορα μπισκότα, βασικά καρυκεύματα, άιβαρ ή λουκάνικα. Αυτές οι επιρροές οφείλονται είτε σε οικονομικούς είτε σε πολιτιστικούς λόγους. Η προετοιμασία των φαγητών είναι αποτελεί ένα ισχυρό μέρος της σερβικής οικογενειακής παράδοσης.
Γιολάνδη Βισκόντι

Γάμοι

Σε ηλικία 13 ετών παντρεύτηκε με μια τεράστια προίκα τον Λάιονελ της Αμβέρσας δεύτερο γιο του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας και της Φιλίππης του Αινώ, o γάμος έγινε στην Σάντα Μαρία Ματζιόρε που έγινε αργότερα η Ντουόμο του Μιλάνου (28 Μαΐου 1368).[3] Οι εορταστικές εκδηλώσεις που ακολούθησαν ήταν τεράστιες και επιβλητικές. Το δείπνο περιείχε 30 μερίδες από κρέας και ψάρι όλα επιχρυσωμένα, οι προσκεκλημένοι έφεραν δώρα όπως πανοπλίες, χρυσά υφάσματα, άλογα, όπλα και κυνηγετικά σκυλιά. Στους ψηλούς προσκεκλημένους βρέθηκαν ο Τζόφρι Σώσερ, ο Πετράρχης, ο Τζων Φρουαζάρτ και ο Τζον Χοκγουντ. Ο γάμος κράτησε πολύ λίγο, σε πέντε μόλις μήνες ο Λάιονελ πέθανε αιφνίδια στην Άλμπα (17 Οκτωβρίου 1368) με υποψίες ότι δηλητηριάστηκε. Ο δούκας και η δούκισσα του Κλάρενς δεν απέκτησαν παιδιά.
Η Γιολάνδη παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Όθων Γ΄ του Μομφερράτου (2 Αυγούστου 1377) αλλά και ο δεύτερος σύζυγος της θανατώθηκε σε 16 μήνες στην μάχη της Πιατσέντσα χωρίς να αποκτήσουν παιδιά. Η Γιολάνδη παντρεύτηκε σε τρίτο γάμο τον ξάδελφο της Λουντοβίκο Βισκόντι, κύριο του Λόντι και της Πάρμας, γιο του θείου της Μπερναμπό Βισκόντι και της συζύγου του Βεατρίκη-Ρεγκίνα ντελα Σκάλα, απέκτησαν έναν γιο τον Τζιοβάνι Βισκόντι που γεννήθηκε μετά το 1382. Η ιστορικός Μπάρμπαρα Τούχμαν αναφέρει ότι ο τρίτος της σύζυγος πολύ πιθανό να δολοφονήθηκε από τον αδελφό της.
Η Γιολάνδη πέθανε στην Παβία σε ηλικία 32 ετών (1386).
Άλαν Μπολ

Ομάδες

Άρχισε την ποδοσφαιρική του καριέρα στην Μπλάκπουλ Φ.Κ. το 1962. Οι εμφανίσεις του στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1966 τράβηξαν την προσοχή αρκετών συλλόγων. Τελικά κατέληξε στην Έβερτον που δαπάνησε το ποσό των 112.000 στερλινών για να τον αποκτήσει. Με την Έβερτον κατέκτησε ένα Πρωτάθλημα Αγγλίας το 1970, ενώ έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου Αγγλίας το 1968, όπου ηττήθηκε από την Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον. Στις 22 Δεκεμβρίου 1971, η Άρσεναλ κατέβαλε το ποσό ρεκόρ των 220.000 στερλινών για να αποκτήσει από την Έβερτον τον Μπολ. Στόχος της ήταν να υπερασπιστεί τον τίτλο της πρωταθλήτριας που είχε κατακτήσει την προηγούμενη σεζόν. Εντούτοις, τερμάτισε δεύτερη μετά την Ντέρμπι Κάουντι. Ο Μπολ αγωνίστηκε ακόμα στη Σαουθάμπτον ΦΚ. Μετακόμισε για ένα διάστημα στη Βόρεια Αμερική, όπου αγωνίστηκε στο σύλλογο Φιλαδέλφεια Φιούρι ως παίκτης-προπονητής. Κατόπιν πήγε στην ομάδα του Βανκούβερ, τους Βανκούβερ Γουάιτκάπς, την οποία βοήθησε να κατακτήσει τον τίτλο. Το 1980 επέστρεψε στην Μπλάκπουλ ως παίκτης-προπονητής. Τον Μάρτιο του 1981 ο Μπολ ξαναγύρισε στη Σαουθάμπτον για να παίξει μαζί με τους συμπαίκτες του στην Εθνική ομάδα Μικ Τσάνον και Κέβιν Κίγκαν. Έφυγε τον Οκτώβριο του 1982 για να παίξει στο Χονγκ Κονγκ με την ομάδα Ίστερν ΑΑ. Έκλεισε την καριέρα του στην Μπρίστολ Ρόβερς το 1984.

Εθνική Αγγλίας

Με τα χρώματα της Εθνικής Αγγλίας αγωνίστηκε από το 1965 έως το 1975 λαμβάνοντας μέρος σε δύο Παγκόσμια Κύπελλα Ποδοσφαίρου: του 1966 και του 1970. Ο Άλαν Μπολ είχε 72 συμμετοχές και πέτυχε 8 γκολ με την Εθνική Ομάδα, ενώ φόρεσε και το περιβραχιόνιο του αρχηγού.

Προπονητική Καριέρα

Ο Μπολ ανέλαβε αρκετές ομάδες ως προπονητής, αρχής γενομένης από τη Φιλαδέλφεια Φιούρι. Ανέλαβε ακόμα τις Μπλάκπουλ Φ.Κ., Πόρτσμουθ ΦΚ, Στόουκ Σίτι Φ.Κ, Εξέτερ Σίτι, Σαουθάμπτον ΦΚ, Μάντσεστερ Σίτι και ξανά την Πόρτσμουθ ΦΚ Οι μεγαλύτερες επιτυχίες του ως προπονητή ήταν η άνοδος της Πόρτσμουθ ΦΚ στην Πρέμιερ Λιγκ αλλά και η αποφυγή του υποβιβασμού από την Σαουθάμπτον ΦΚ το 1994. Την οποία ανέλαβε σε μια περίοδο που φαινόταν καταδικασμένη.
2320 Μπλάρνεϋ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Μπλάρνεϋ εκτιμάται σε 38,81 ± 2,9 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,074 ± 0,012. Ο Μπλάρνεϋ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 5 ώρες και 6 λεπτά.
Τζένιφερ Άνιστον

Πρώτα χρόνια

Γεννήθηκε στις  11 Φεβρουαρίου 1969 στο Σέρμαν Οκς της Καλιφόρνια των Η.Π.Α με γονείς τον Έλληνα ηθοποιό Γιάννη Αναστασάκη, που κατάγεται από τα Χανιά και μητέρα την επίσης ηθοποιό Νάνσυ Ντόου (1936-2016) που έχει Ιρλανδική και Σκωτσέζικη καταγωγή. Το ελληνικό της όνομα είναι Γενοβέφα Ιωάννα Αναστασάκη. Οι γονείς της χώρισαν όταν εκείνη ήταν μόλις έντεκα χρονών. Επίσης, έχει δύο ετεροθαλείς αδερφούς: τον Τζον Μέλικ (John Melick) από την πλευρά της μητέρας της και τον Άλεξ Άνιστον (Alex Aniston) από την πλευρά του πατέρα της. Αν και δεν είναι ευρέως γνωστό, η Άνιστον, έζησε για ένα χρόνο στην Ελλάδα, ωστόσο, τα περισσότερα παιδικά της χρόνια τα έζησε στην Νέα Υόρκη. Ο νονός της, ήταν ο Ελληνοαμερικανός ηθοποιός και τραγουδιστής, Τέλι Σαβάλας.

Προσωπική ζωή

Το 1998, άρχισε να βγαίνει με τον ηθοποιό Μπραντ Πιτ και σύντομα, οι δυο τους, έγιναν το αγαπημένο ζευγάρι της Αμερικής. Στις 29 Ιουλίου 2000, παντρεύτηκαν στο Μαλιμπού και ενώ αρχικά, όλοι μιλούσαν για ένα πολύ ευτυχισμένο ζευγάρι που επρόκειτο να αποκτούσε παιδιά, τον Οκτώβριο του 2005, ήρθε το διαζύγιο. Τότε, ο Πιτ πρωταγωνιστούσε στην ταινία Ο Κύριος και η Κυρία Σμιθ μαζί με την Αντζελίνα Τζολί, και οι φήμες ήθελαν τους δύο ηθοποιούς να έχουν δεσμό, εν αγνοία της Άνιστον. 
Έπειτα από χρόνια η Άνιστον ήταν πληγωμένη από την απιστία του Πιτ και χρειάστηκε την βοήθεια ψυχολόγων για να το ξεπεράσει. Δήλωσε σε συνέντευξη της για τη σχέση τους: "Επτά ολόκληρα και πολύ σημαντικά χρόνια μαζί. Ήταν μια πολύ όμορφη, αλλά περίπλοκη σχέση..."
Το 2011, η Άνιστον έδειχνε και πάλι ευτυχισμένη ενώ φήμες την ήθελαν ζευγάρι με τον επίσης ηθοποιό Τζάστιν Θερού. Τελικά, οι φήμες επιβεβαιώθηκαν και στις αρχές του 2012, το ζευγάρι μετακόμισε σε ένα υπερπολυτελές σπίτι στο Μπελ Ερ του Λος Άντζελες, που αγόρασαν έναντι 22 εκατομμυρίων δολαρίων. Αρραβωνιάστηκαν στις 10 Αυγούστου 2012 και παντρεύτηκαν στις 5 Αυγούστου 2015.
Λεοπόλδος Λουδοβίκος, αρχιδούκας της Αυστρίας

Βιογραφία

Ο Λεοπόλδος-Λουδοβίκος-Μαρία-Φραγκίσκος-Ιούλιος-Ευστόργιος-Γκέρχαρτ ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ράινερ-Ιωσήφ αρχιδούκα της Αυστρίας και της Ελισάβετ της Σαβοΐας, κόρης του Καρόλου-Εμμανουήλ πρίγκιπα του Καρινιάνο. 
Γεννήθηκε στο Μιλάνο, όπου ο πατέρας του ήταν αντιβασιλιάς της Λομβαρδο-Βενετίας (1818-48). Όπως και ο πατέρας του, έκανε στρατιωτική σταδιοδρομία και προήχθη ως το βαθμό του υποστράτηγου του Αυστριακού στρατού.
Το 1864 γιος του εξαδέλφου του, ο Μαξιμιλιανός ετοιμαζόταν να δεχθεί τον θρόνο του Μεξικού. Ο μεγαλύτερος αδελφός αυτού Φραγκίσκος-Ιωσήφ αυτοκράτορας της Αυστρο-Ουγγαρίας έστειλε τον Λεοπόλδο-Λουδοβίκο στο Μιραμάρ για να αποτρέψει τον Μαξιμιλιανό να υπογράψει την πράξη Αποκήρυξης. Οι σχέσεις του Λεοπόλδου-Λουδοβίκου με τον Μαξιμιλιανό δεν ήταν καλές. Τελικά ο Μαξιμιλιανός καθυστέρησε την υπογραφή της Οικογενειακής Πράξης, όπως την ονόμασε, ως την έλευση του Φραγκίσκου-Ιωσήφ στο Μιραμάρ το 1864.
Ο Λεοπόλδος-Λουδοβίκος προήχθη σε αντιναύαρχο και έγινε επιθεωρητής των Ναυτικών πληρωμάτων και του στόλου (1865-68), κάτι που θα εξόργισε και ερέθισε τον Μαξιμιλιανό.
Δεν νυμφεύτηκε και όταν έπαυσε από αντιναύαρχος, έπεσε στην αφάνεια. Απεβίωσε το 1898 στο Χέρνσταϊν, σε ηλικία 75 ετών.
Κύπελλο Ιντερτότο 1985

Στο Κύπελλο Ιντερτότο 1985 δεν υπήρχαν νοκ-άουτ γύροι και έτσι δεν υπήρξε τελικός νικητής.

Ομίλοι

Οι ομάδες διαχωρίστηκαν σε 11 ομίλους των 4 ομάδων ο κάθε ένας.
Φαχρελνισά Ζεΐντ

Βιογραφία

Γεννημένη στην Πρίγκηπο της Κωνσταντινούπολης το 1901, υπήρξε κόρη του Τούρκου διπλωμάτη και ιστορικού Σακίρ Πασά, μέλος επιφανούς οικογένειας διανοουμένων και πολιτικών. Η ενασχόλησή της με τη ζωγραφική ξεκίνησε όταν ήταν σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών και υπήρξε από τις πρώτες γυναίκες που φοίτησαν στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Κωνσταντινούπολης. Ξεκίνησε τις σπουδές της το 1920 και το 1927 ταξίδεψε στο Παρίσι όπου σπούδασε στην Académie Ranson με δάσκαλο τον Ροζέρ Μπισιέρ (Roger Bissière). Επιστρέφοντας στη γενέτειρά της φοίτησε υπό την επίβλεψη του Ναμκ Ισμαΐλ (Namık Ismail) στην Ακαδημία Καλών Τεχνών και το 1942 προσχώρησε στην ομάδα καλλιτεχνών D Group που είχε ιδρυθεί το 1933 και αποτελούνταν από νέους Τούρκους ζωγράφους. Από το 1934, υπήρξε σύζυγος του πρίγκιπα Ζεΐντ Ιμπν Χουσεΐν, ο οποίος διαδέχτηκε τον βασιλιά Φαϊσάλ Β', αν και ο ίδιος δεν βασίλεψε αλλά ανέλαβε ρόλο πρεσβευτή της Δημοκρατίας του Ιράκ.

Εκθέσεις

Ατομικές εκθέσεις της πραγματοποιήθηκαν αρχικά στην Τουρκία, την περίοδο 1944-46, καθώς και στη δυτική Ευρώπη, όταν εγκαταστάθηκε εκεί εκ νέου. Το 1951, 1953 και 1954 συμμετείχε στο Salon des Réalités Nouvelles του Παρισιού, ενώ μεγάλη έκθεση έργων της πραγματοποιήθηκε στην Άγκυρα το 1964. Το 1975 εγκαταστάθηκε στο Αμάν της Ιορδανίας, όπου και ανέλαβε να διδάσκει στο Βασιλικό Ινστιτούτο Τέχνης. Στο Αμάν πραγματοποιήθηκε επίσης σημαντική αναδρομική έκθεσή της, στο Βασιλικό Κέντρο Τέχνης της πόλης.

Το έργο της

Το έργο της περιλαμβάνει κυρίως ελαιογραφίες και υδατογραφίες, καθώς και λιθογραφίες και χαρακτικά. Οι πρώιμοι πίνακές της, με επιδράσεις από τη γαλλική ζωγραφική, απεικονίζουν πορτρέτα και σκηνές σε εσωτερικούς χώρους, ωστόσο κατά τη δεκαετία του 1940 στράφηκε περισσότερο στην αφηρημένη τέχνη. Στο Παρίσι, το έργο της επαινέθηκε από τον Αντρέ Μπρετόν. Επινόησε τη μέθοδο που ονόμασε παλαιοκρύσταλλο, κατά την οποία τοποθετούσε χρωματιστές πέτρες, σμάλτο και άλλα υλικά σε μείγμα γυάλινου πολτού και ρητίνης, το οποίο έθεταν σε κίνηση ηλεκτροκινητήρες. Συλλογές έργων της εκτίθενται σε μουσεία μοντέρνας τέχνης στο Παρίσι, στη Νέα Υόρκη, στο Σινσινάτι, στο Εδιμβούργο, στην Κωνσταντινούπολη και στην Άγκυρα, ενώ αρκετά έργα της ανήκουν επίσης σε ιδιωτικές συλλογές.
Β΄ κατηγορία πετοσφαίρισης γυναικών Κύπρου 2010-11

Σύστημα διεξαγωγής

Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 2010-11 συμμετείχαν 6 ομάδες. Διεξήχθη σε δύο φάσεις. Στην πρώτη φάση, όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας.
Σύμφωνα με τη σειρά κατάταξη της πρώτης φάσης, οι πρώτες τέσσερις ομάδες έδωσαν μεταξύ τους αγώνες play off για την ανάδειξη του πρωταθλητής. Οι ομάδες αναμετριόνταν ως εξής: 1η-4η και 2η-3η. Για την πρόκριση στον επόμενο γύρο έπρεπε μία ομάδα από κάθε ζευγάρι να πετύχει 3 νίκες.
Οι νικήτριες των δύο ζευγαριών της ημιτελική φάσης αναμετρήθηκαν μεταξύ τους για την ανάδειξη της πρωταθλήτριας. Για να ανακηρυχθεί μια ομάδα πρωταθλήτρια έπρεπε να πετύχει 3 νίκες. Οι δύο ηττημένες αναμετρήθηκαν για την κατάκτηση της τρίτης θέσης σε μονό αγώνα στην έδρα της ομάδας που είχε τερματίσει πιο ψηλά στην πρώτη φάση.
Σε όλους τους γύρους μετρούσαν οι νίκες που είχαν πετύχει οι ομάδες στην Α΄ φάση του πρωταθλήματος. Η σειρά των αγώνων κάθε ζευγαριού ξεκινούσε στην έδρα της ομάδας που τερμάτισε πιο ψηλά στη λήξη της Α΄ φάσης του πρωταθλήματος και συνεχίζονταν εναλλάξ στις έδρες των δύο ομάδων μέχρι την ολοκλήρωση της φάσης. 
Οι ομάδες που είχαν τις θέσεις 5 και 6 στη λήξη της Α΄ φάσης του πρωταθλήματος διατήρησαν τις θέσεις τους.

Σύστημα βαθμολόγησης

Κάθε νίκης βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και κάθε ήττα με 1 βαθμό.

Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 2009-10

Στο πρωτάθλημα της περιόδου 2010-11 δεν συμμετείχε η πρωταθλήτρια Β΄ κατηγορίας 2009-10, ΑΠΕΝ Αγίου Αθανασίου, η οποία είχε προβιβαστεί στην Α΄ κατηγορία 2010-11. 
Επίσης, στο πρωτάθλημα συμμετείχε ο Φοίνικας Πύλας ενώ δεν συμμετείχε ο Εθνικός Λατσιών.