Rapture of the Deep

Ιστορία του δίσκου

Το "Rapture of the Deep" όπως και το "Bananas" έλαβε αρκετά καλές κριτικές ενώ ήταν ο πρώτος δίσκος του συγκροτήματος που κυκλοφόρησε από την "Edel Records" ενώ στην Αμερική εκδόθηκε από την "Eagle Records". Οι πωλήσεις του ήταν ανάλογες του "Bananas", αν και ο Ίαν Γκίλαν δήλωσε ότι το "Rapture of the Deep" πούλησε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο δίσκο του συγκροτήματος, μετά το "Perfect Strangers" του 1984. Ο δίσκος ανέβηκε σε αρκετά Τοp-20, χωρίς να καταφέρει όμως να κάνει ιδιαίτερη επιτυχία στη Μεγάλη Βρετανία, την Ιαπωνία ή τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Το εξώφυλλο του άλμπουμ είναι δημιουργία του Τομ Σουίκ, ένα έγχρωμο καρτούν το οποίο είδε σε αμερικάνικο περιοδικό ο Ρότζερ Γκλόβερ. Στη συνέχεια, ο μπασίστας των Deep Purple δούλεψε πάνω στο υπάρχον σχέδιο μαζί με τον Έλληνα σχεδιαστή Ioannis, ο οποίος στο παρελθόν είχε σχεδιάσει το εξώφυλλο του "Abandon", και δημιούργησαν 17 διαφορετικές εικόνες βασισμένες στο καρτούν του Τομ Σουίκ.
H περιοδεία για την προώθηση του δίσκου ξεκίνησε από την Βραζιλία, με τρεις συναυλίες στις 1 και 2 Νοεμβρίου στο Σάο Πάολο και στις 4 Νοεμβρίου στο Ρίο ντε Τζανέιρο, για να συνεχιστεί από το νέο έτος στην Ευρώπη με 32 συναυλίες, από τις 17 Ιανουαρίου ως και τις 2 Μαρτίου του 2006. Μετά από δύο συναυλίες στην Αργεντινή και τη Χιλή μεταφέρθηκαν στα τέλη Απριλίου στη Νέα Ζηλανδία, για να συνεχίσουν στην Αυστραλία και την Ιαπωνία. Η δεύτερη ευρωπαϊκή περιοδεία ξεκίνησε με το "Monsters of Rock" στη Μεγάλη Βρετανία στις 3 Ιουνίου για να συνεχιστεί μέχρι και τις 12 Αυγούστου όπου έπαιξαν στην Ελβετία. Η τρίτη ευρωπαϊκή περιοδεία του δίσκου ξεκίνησε από τα κράτη της ανατολικής Ευρώπης στις 3 Οκτωβρίου του 2006 και πέρασε από την Σλοβακία, τη Σλοβενία, την Τσεχία, την Πολωνία, την Ουκρανία, το Καζακστάν και τη Ρωσία, για να ολοκληρωθεί με εννιά συναυλίες στη Γαλλία. Σύμφωνα με τον κιμπορντίστα του συγκροτήματος, Ντον Έρεϊ, οι Deep Purple βρίσκονταν σε περιοδεία για την προώθηση του δίσκου μέχρι και το 2011, κάτι που σημαίνει ότι περιόδευαν επί έξι χρόνια για το συγκεκριμένο άλμπουμ.
Το "Rapture of the Deep" πούλησε 3.500 αντίτυπα στη Μεγάλη Βρετανία την πρώτη εβδομάδα της κυκλοφορίας του και 1.200 τη δεύτερη, ανεβαίνοντας στην 81η θέση των βρετανικών τσαρτ. Χαρακτηριστικό είναι ότι κάποιο άλμπουμ των Deep Purple βρέθηκε στα αμερικανικά τσαρτ για πρώτη φορά από το "The Battle Rages On" του 1993, αφού το "Rapture of the Deep" ανέβηκε στη θέση # 43 των "Top Independent Albums" των Ηνωμένων Πολιτειών.

Ανάλυση τραγουδιών

Το "Rapture of the Deep" ξεκινάει με το "Money Talks", του οποίου η εισαγωγή έρχεται από το "Hammond" του Ντον Έρεϊ για να μπουν τα υπόλοιπα όργανα σε ένα σκοτεινό και βαρύ κομμάτι με ελαφρά ανατολίτικη αισθητική στις κιθάρες, παρόμοια με αυτή του "Perfect Strangers".
Ακολουθεί το "Girls Like That" το οποίο ανοίγει με μία μπλουζ εισαγωγή από την κιθάρα του Στηβ Μορς, ενώ είναι χαρακτηριστική η βαριά γραμμή μπάσου του Γκλόβερ. Το ρεφρέν είναι μελωδικό με τις φωνητικές αρμονίες να βοηθούν στις ζωντανές εκτελέσεις του ώστε να τραγουδάει το κοινό μαζί με το συγκρότημα.
Τρίτο τραγούδι του άλμπουμ είναι το "Wrong Man" ένα βαρύ κομμάτι το οποίο θυμίζει το "Silver Tongue" από το "Bananas", επίσης με μελωδικό ρεφρέν.
Το ομώνυμο τραγούδι ξεκινάει με ένα παράξενο ανατολίτικο ριφ από τα πλήκτρα και την κιθάρα, για να κινηθεί σε progressive μελωδίες με την τεχνική των μελών των Deep Purple να ξεχωρίζει.
Πέμπτο τραγούδι του δίσκου είναι η μπαλάντα "Clearly Quite Absurd", της οποίας το ριφ θυμίζει αυτό του "Sometimes I Feel Like Screaming". Μία πιο "σκοτεινή" γέφυρα επαναλαμβάνεται δύο φορές μέσα στο κομμάτι και ένα απόμακρο "Hammond" οδηγεί σε ένα σόλο πλήκτρων στο τέλος του κομματιού.
Ακολουθεί το "Don't Let Go", ένα μέσου ρυθμού ροκ τραγούδι με εισαγωγή από την κιθάρα του Μορς και πολύ καλά ενορχηστρωμένα σόλο από την κιθάρα και το πιάνο του Έρεϊ, ενώ αξιόλογες είναι οι φωνητικές αρμονίες στο ρεφρέν.
Το "Back to Back" θυμίζει το "Vavoom: Ted the Mechanic" από το άλμπουμ "Purpendicular" σε ελάχιστα πιο αργούς ρυθμούς. Στη μέση του κομματιού υπάρχει σόλο πλήκτρων από το "MiniMoog" του Έρεϊ.
Το "Kiss Tomorrow Goodbye" ξεκινάει με τα τύμπανα του Ίαν Πέις για να εξελιχθεί σε ένα δυνατό και γρήγορο χαρντ ροκ κομμάτι το οποίο συμπεριλήφθηκε αμέσως στο set list των ζωντανών τους εμφανίσεων. Ο ήχος των πλήκτρων του Έρεϊ θυμίζει αυτόν του Τζον Λορντ, κάτι που ο ίδιος δήλωσε ότι προσπάθησε να επαναφέρει στο συγκρότημα μελετώντας τον.
Προτελευταίο τραγούδι του άλμπουμ είναι το "Junkyard Blues", ένα κλασικό ροκ τραγούδι στο ηχητικό ύφος των σύγχρονων Deep Purple, με εύηχο ριφ κιθάρας και το πιάνο να ξεχωρίζει, ενώ περιέχει επίσης, ένα δυνατό ρεφρέν.
Ο δίσκος ολοκληρώνεται με το "Before Time Began", ένα μέσου ρυθμού κομμάτι με ψυχεδελικές τάσεις, επηρεασμένο από τον ήχο του Ντέιβιντ Μπόουι. Οι progressive αναφορές είναι φανερές ενώ μετά τα δύο λεπτά, ο ήχος γίνεται πιο βαρύς.