Μπουρβίλ

Ένας καταξιωμένος ηθοποιός

Οι πρώτες του ταινίες τον μονιμοποίησαν στον ρόλο του ως έναν αφελή χαρακτήρα, ωστόσο σύντομα αντιλήφθηκε πως θα έπρεπε να τον εξελίξει. Πράγματι, η δημοτικότητά του άρχισε να πέφτει, ενώ, ταυτόχρονα, γνώρισε την πρώτη του δύσκολη στιγμή στις 9 Δεκεμβρίου 1951: όντας καλεσμένος να δώσει παράσταση ως ειδικός καλεσμένος εμπρός στο κοινό του σε που διεξαγόταν στο τσίρκο της Ρουέν, γιουχαΐστηκε από τους Νορμανδούς οι οποίοι είχαν προσβληθεί με την εικόνα του χαζού αγρότη που ο ηθοποιός έβγαζε γι' αυτούς στις παραστάσεις του. Τότε, αποφάσισε να εγκαταλείψει το μουσικό σκέλος των παραστάσεών του, προτιμώντας να ξεκινήσει την ενασχόληση με το είδος της οπερέτας (κυρίως εμφανιζόμενος με τη στενή του συνεργάτιδα, Πιερέτ Μπρουνό, την οποία, ωστόσο, εγκατέλειψε το 1962, όταν ο Τύπος ανέφερε μεταξύ τους σχέση) και, παρά τις αρχικές επιφυλάξεις που είχαν ο Μαρσέλ Αιμέ καθώς και ο παραγωγός, εντάχθηκε από τον Κλοντ Ωτάν-Λαρά το 1956 στην ομάδα των ηθοποιών, οι οποίοι θα γύριζαν την ταινία Διασχίζοντας Το Παρίσι (La Traversée de Paris), όπου και ο Μπουρβίλ έδειξε στο ευρύ κοινό όλο του το υποκριτικό ταλέντο.
Στις περίπου πενήντα ταινίες στις οποίες συνολικά εμφανίστηκε, ο ρόλος του Μπουρβίλ ήταν κυρίως αυτός του καλού χαρακτήρα, σε ορισμένες περιπτώσεις, μάλιστα, ολίγον χαζού ή αφελούς, όπως οι ρόλοι που είχε στις ταινίες στις οποίες πρωταγωνίστησε μαζί με τον Λουί ντε Φυνές: ο χαρακτήρας τον οποίον έπαιζε ο Μπουρβίλ κατάφερνε πάντοτε, μέσω της καλοσύνης του, όχι μόνον να προκαλέσει το γέλιο του κοινού, αλλά και να γλιτώσει από τις δολοπλοκίες των μακιαβελικών χαρακτήρων τους οποίους έπαιζε ο ντε Φυνές.
Ωστόσο, ο Μπουρβίλ έπαιξε και δραματικότερους ρόλους, όπως εκείνον του ανθρώπου για όλες τις δουλειές στην ταινία L'Arbre de Noël, στην οποία βοηθά ένα νεαρό αγόρι, το οποίο πάσχει από λευχαιμία, να ικανοποιήσει το πάθος του για τους λύκους. Σε αυτή την ταινία, όπως και στις κωμικές ταινίες του, ο θεατής ταυτοποιόταν εύκολα στον ρόλο που υποδυόταν ο Μπουρβίλ, καθώς επρόκειτο για έναν απλό άνθρωπο. Στην ταινία με τίτλο Le Miroir à deux faces, η ερμηνεία του ήταν τελείως διαφορετική: παίζοντας δίπλα στην Μισέλ Μοργκάν, υποδυόταν έναν άνθρωπο ο οποίος χειραγωγούσε μία άσχημη εμφανισιακά γυναίκα, ώστε να την νυμφευθεί, ενώ στη συνέχεια, όταν αυτή έγινε όμορφη χάρη σε χειρουργική επέμβαση, ο ίδιος επέδειξε ελεεινό χαρακτήρα απέναντί της, φτάνοντας μέχρι να την παρενοχλεί και να της αφαιρεί την κηδεμονία των παιδιών της. Τέλος, αξίζει να αναφερθεί και ο ρόλος του ως ο απαίσιος Τεναρντιέ στην κινηματογραφική μεταφορά των Misérables, ή, ακόμη, τον προτελευταίο του ρόλο, ως επιθεωρητής της αστυνομίας στην ταινία Ο Κόκκινος Κύκλος (Le Cercle rouge). Ο μεγάλος αυτός ηθοποιός έφθασε μέχρι να δακρύσει στην διάρκεια της ταινίας Το Πέρασμα Του Σηκουάνα (Fortunat), μαθαίνοντας τον θάνατο μίας καθηγήτριας την οποία ένιωθε ως δεύτερη μητέρα του.
Ο Μπουρβίλ ήταν ένας ιδιαιτέρως καλλιεργημένος άνθρωπος. Στην διάρκεια της δεκαετίας του 1950, αγαπώντας την ησυχία της εξοχής, επέλεξε να εγκατασταθεί στο μικρό χωριό του Μονταινβίλ, καθώς το τελευταίο είχε άρτια οδική σύνδεση με το Παρίσι, μέσω της Autoroute de l'Ouest. Ο φίλος του, Ζωρζ Μπρασάνς, ο οποίος ζούσε σε σχετικά κοντινή απόσταση, και πιο συγκεκριμένα στο Κρεσπιέρ (Υβελίν) στο Moulin de La Bonde, ανέφερε πως επρόκειτο για τον πλέον έντιμο άνθρωπο, στα πρότυπα εκείνων του 17ου αιώνα, ενώ, ταυτόχρονα, του πρότεινε διάφορα αναγνώσματα. Μαζί με τον Μπρασάνς, μοιραζόταν μία εγκυκλοπαιδικού επιπέδου γνώση του γαλλικού τραγουδιού.

Γνώριζε, επίσης, τον Ζαν-Πωλ Σαρτρ, ενώ το όνομά του είχε ακουστεί, για κάποιο διάστημα, για την στελέχωση της Comédie-Française.
Αποτελεί, έως σήμερα, πρότυπο για αριθμό καλλιτεχνών. Οι Φρανσουά Μορέλ και Αντουάν ντε Κων παρουσίασαν, μάλιστα, ντοκιμαντέρ με θέμα τον ίδιο, τον Μάρτιο του 2005, στα πλαίσια τηλεοπτικής εκπομπής με απώτερο στόχο την ανάδειξη του δημοφιλέστερου Γάλλου όλων των εποχών, μία κατάταξη στην οποία ο Μπουρβίλ τελείωσε στην έβδομη θέση, καταδεικνύοντας την ιδιαίτερη δημοτικότητά του, ακόμη και 35 χρόνια μετά τον θάνατό του. Μιλούσε γαλλικά, αγγλικά, καθώς και λίγα ισπανικά στις ταινίες στις οποίες έπαιξε.

Τελευταίες ταινίες και θάνατος

Το 1968, στην διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας Η Πιο Μεγάλη Κούρσα Του Αιώνος (Les Cracks), ο Μπουρβίλ είχε μία άτσαλη πτώση με το ποδήλατό του. Νοσηλευόμενος, εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία, προκειμένου να προχωρήσει στην αφαίρεση μίας απλής κύστης στο ύψος του αυτιού, η οποία τον ενοχλούσε για διάστημα δύο ετών. Ο χειρουργός πραγματοποίησε, τότε, βιοψία, μέσω της οποίας και προχώρησε στη διάγνωση πως έπασχε από την ασθένεια του Κάλερ (πολλαπλό μυέλωμα). Όταν ο γιατρός του τον ενημέρωσε σχετικά, ο Μπουρβίλ αποφάσισε να μην μοιραστεί την είδηση αυτή με τους συναδέλφους του, ωστόσο κυκλοφορούσαν φήμες ότι έπασχε από καρκίνο, με αποτέλεσμα οι ασφαλιστές του να αρχίσουν να ανησυχούν. Οι ημέρες του ήταν, πλέον, μετρημένες, κι ενώ ο ίδιος βρισκόταν στο απόγειο της δόξας του. Προκειμένου να αποδείξει πως η υγεία του ήταν καλή, δέχθηκε να παίξει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία L'Étalon, ταινία η οποία γυρίστηκε εντός χρονικού διαστήματος δεκαέξι ημερών με ημερήσιας διάρκειας συμβόλαια, καθώς οι ασφαλιστικές εταιρείες τον κάλυπταν παρά μόνον για διάστημα δεκαεπτά ημερών (ο σκηνοθέτης Ζαν-Πιέρ Μοκί είχε ξυρίσει το κρανίο του Μπουρβίλ, ώστε να κρύψει την αλωπεκίασή του, η οποία αποτελούσε παρενέργεια της χημειοθεραπείας την οποία ο ίδιος ακολουθούσε.
Έπειτα από μία μακρά αγωνιώδη περίοδο, ο Μπουρβίλ απεβίωσε σε ηλικία 53 ετών στις 23 Σεπτεμβρίου 1970, περιτριγυρισμένος από τους συγγενείς του, στο παριζιάνικο διαμέρισμά του επί του boulevard Suchet. Είχε μόλις ολοκληρώσει τα γυρίσματα της ταινίας Ο Κόκκινος Κύκλος, όπου πρωταγωνιστούσε δίπλα στους Αλαίν Ντελόν και Υβ Μοντάν. Η τελευταία του περίοδος γυρισμάτων για την ταινία Το Τείχος Του Ατλαντικού (Le Mur de l'Atlantique) απέβη ιδιαιτέρως επίπονη, με τον ηθοποιό να δείχνει ιδιαίτερο πόνο. Οι δύο παραπάνω ταινίες κυκλοφόρησαν σε διάστημα λίγων εβδομάδων μετά τον θάνατό του.
Ο Μπουρβίλ αναπαύεται στο Μονταινβίλ (Υβελίν), χωριό όπου είχε την εξοχική του κατοικία. Ο θάνατος του Μπουρβίλ έθεσε ένα τέλος σε διάφορα θεατρικά και κινηματογραφικά σχέδια στα οποία ο ίδιος θα λάμβανε μέρος: το L'Albatros του Ζαν-Πιέρ Μοκί, το Guerre des Gaules, καθώς και οι περιπλανήσεις δύο frenchies στις ΗΠΑ, όπου θα έπαιζε μαζί με τον Λουί ντε Φυνές, πάντοτε σε σκηνοθεσία του Ζεράρ Ουρί, οι περιπέτειες ενός ενεργητικότατου επαρχιώτη ιερέα στην Χώρα του Κω, εμπνευσμένες από τον αββά Αλεξάντρ. Στο θέατρο, θα συνεργαζόταν εκ νέου με τον Ντε Φυνές στο Le Contrat, παράσταση σε σενάριο του Φρανσίς Βεμπέρ και σκηνοθεσία του Ζαν Λε Πουλαίν).
Μόνον το L'Albatros, το Η Τρέλα Του Μεγαλείου (La Folie des grandeurs), ταινία εμπνεόμενη από το έργο Ruy Blas (με τον Υβ Μοντάν να παίρνει την θέση του), καθώς και το Ο Κακός Μπελάς (L'Emmerdeur), εμπνεόμενο από το έργο Contrat (με τον Ζακ Μπρελ ως πρώτο Φρανσουά Πινιόν) τελικώς ολοκληρώθηκαν ως παραγωγές.
Η σύζυγός του, Ζαν Λεφρίκ, γεννηθείσα το 1918, απεβίωσε στις 26 Ιανουαρίου 1986 στην διάρκεια τροχαίου ατυχήματος, ενώ μετέβαινε από το Παρίσι στο Μονταινβίλ, προκειμένου να επισκεφθεί το μνήμα του συζύγου της.

Ρόλοι και έργα

Ο Μπουρβίλ έλαβε το βραβείο του καλύτερου ηθοποιού στο Φεστιβάλ Βενετίας (το Κύπελλο Βόλπι) για τον ρόλο που υποδύθηκε στην ταινία Διασχίζοντας Το Παρίσι (La Traversée de Paris, 1956, εμπνευσμένη από το ομώνυμο έργο του Μαρσέλ Αιμέ). Με το μακρύ του πρόσωπο, το διαρκώς κατάπληκτο ύφος του, την έκφραση του ανθρώπου που δεν καταλαβαίνει τίποτα, ο Μπουρβίλ υπήρξε από τους λαοφιλέστερους Γάλλους κωμικούς. Ολοκληρωμένος ηθοποιός, επέλεξε επανειλημμένα ρόλους οι οποίοι πραγματεύονταν κοινωνικής φύσεως ζητήματα, ενώ, ταυτόχρονα, συνεργάστηκε για την παραγωγή ταινιών με τον Ζαν-Πιέρ Μοκί (La Cité de l'indicible Peur ou La Grande Frousse, Δεν Κάνω Πόλεμο, Κάνω Γέλιο...). Επίσης, ανέλαβε ο ίδιος την μεταγλώττιση των ταινιών του στα αγγλικά.