google/wiki40b huggingface dataset:
Κονιχαλκίτης

Εμφάνιση, παραγενέσεις

Απαντά ως - όχι σύνηθες - δευτερογενές ορυκτό στις ζώνες οξείδωσης χαλκούχων μεταλλευμάτων, τυπικά ως προϊόν εξαλλοίωσης του εναργίτη. Λόγω της συχνής συνύπαρξής του με τον ερυθροκίτρινο λειμωνίτη δίνει δείγματα με πολύ όμορφα χρώματα, τα οποία είναι περιζήτητα από τους συλλέκτες ορυκτών.
Σχηματίζει παραμικτικές σειρές με τον τανγκελίτη (CaCu(OH|VO₄), τον ωστενίτη, τον κοβαλτωστενίτη (CaCo(OH|AsO₄) και τον Νταφτίτη (PbCu(OH|AsO₄). Σχηματίζει, επίσης, στερεά διαλύματα με τον ασβεστιοβολμπορθίτη' (CaCuVO₄(OH)), όπου το ιόν AsO₄ αντικαθίσταται από το ιόν VO₄.
Σχετίζεται με λειμωνίτη, μαλαχίτη, αδαμίτη, ολιβινίτη, σμιθσονίτη, ωστενίτη, βροσαντίτη, αζουρίτη, ασβεστίτη και ιαροσίτη.
Απαντά σε αρκετά σημεία του πλανήτη. Όμορφα δείγματά του ανευρίσκονται στην Ανδαλουσία της Ισπανίας, την Κορνουάλλη και την Κάμπρια (Αγγλία), τις ΗΠΑ (Πολιτείες Αριζόνα, Γιούτα, Νεβάδα, την περιοχή Mapimi στο Μεξικό, το Tarapaca στη Χιλή, την περιοχή Otavi κοντά στο Τσουμέμπ της Ναμίμπια, τη Γερμανία (πολλές περιοχές), τη Γαλλία, την Πολωνία και το Ζαΐρ.
Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα μεταλλεία Λαυρίου, την περιοχή "Κουταλάς" στη νήσο Σέριφο και την περιοχή "Λιβάδιστα" της Αλιστράτης Σερρών.
Yaki Kadafi

Ανήλικη ζωή

Ο Φούλα γεννήθηκε στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης. Όταν ο Φούλα ήταν τεσσάρων ετών, ο πατέρας του συνελήφθη και κατηγορήθηκε με έξι απειλές για απόπειρα δολοφονίας, για βοήθεια δραπέτευσης κρατουμένου από την φυλακή και βίαιη κλοπή τεθωρακισμένου φορτηγού. Ο Γιάφεου και τα επτά αδέλφια του μεγάλωσαν από τη μητέρα τους, της οποίας υιοθέτησαν το επώνυμο.

Καριέρα

Το 1994, ο Φούλα γνώρισε έναν παιδικό του φίλο, τον Μούταχ "Ναπολέοντα" Μπέαλε στον Τούπακ Σακούρ και οι τρεις δημιούργησαν το Dramacydal, ένα ραπ γκρουπ. Ο Γιάφεου, μόλις 16 ετών, πήρε το ψευδώνυμο Young Hollywood. Η ομάδα ηχογράφησαν το άλμπουμ Me Against the World. 
Όταν ο Τούπακ βρισκόταν στη φυλακή το 1995 για κατηγορίες για σεξουαλική επίθεση, ο Καντάφι τον επισκεπτόταν καθημερινά. Σε μία από αυτές τις επισκέψεις, οι δύο τους αποφάσισαν να σχηματίσουν την ομάδα ραπ Outlawz η οποία θα φέρει πολλά μέλη πίσω από τις προηγούμενες ομάδες τους. Την ίδια χρονιά, όταν ο Τούπακ πήρε εξιτήριο από την φυλακή, ο Καντάφι συναντήθηκε μαζί του για να υπογράψει με την δισκογραφική εταιρία Death Row. Πήρε μέρος σε τρία τραγούδια στο άλμπουμ All Eyez on Me του Τούπακ. Σε αυτό το σημείο ο Φούλα άρχισε να εμφανίζεται δημόσια, σε μουσικά βίντεο (κυρίως με τον Τούπακ) και να εμφανίζεται στη σκηνή. 
Στις 13 Σεπτεμβρίου 1996, ο Τούπακ πέθανε στο νοσοκομείο από εσωτερική αιμορραγία αφού πυροβολήθηκε 4 φορές στις 7 Σεπτεμβρίου ενώ βρισκόταν στην θέση του συνοδηγού σε ένα BMW. Ο Καντάφι βρισκόταν στο αυτοκίνητο ακριβώς πίσω από τον Τούπακ και ισχυρίστηκε ότι πυροβολήθηκε από κάποιους μέσα από ένα λευκό Cadillac.

Θάνατος

Στις 10 Νοεμβρίου 1996, δύο μήνες μετά το θάνατο του Τούπακ, ο Καντάφι βρέθηκε νεκρός σε μια πολυκατοικία στο Νιου Τζέρσεϊ. Σύμφωνα με εφημερίδα του Λας Βέγκας ο Φούλα δολοφονήθηκε από τον ξάδερφο του Μούταχ, ο οποίος αργότερα παραδόθηκε στην αστυνομία και δήλωσε ότι το δεν το έκανε εσκεμμένα. Υπηρέτησε 7-8 χρόνια στη φυλακή.
Μαρία Πία της Σαβοΐας

Βιογραφία

Ο γάμος της με τον Λουδοβίκο του Οίκου της Μπραγκάντσα έγινε στις 6 Οκτωβρίου 1862 στη Λισαβόνα. Ως βασίλισσα, η Μαρία Πία θεωρήθηκε από κάποιους ως πολυδάπανη, όμως τα φιλανθρωπικά της έργα δεν αμφισβητούνται από κανένα. Έμεινε γνωστή στο λαό ως «άγγελος της φιλανθρωπίας» και «μητέρα των φτωχών», εξαιτίας της συμπόνιας και της αρωγής της σε κοινωνικούς σκοπούς. Εκείνη ήταν σε μεγάλο βαθμό η υπεύθυνη για το εσωτερικό του Βασιλικού Παλατιού Αζούντα στη Λισαβόνα, όπου ακόμη και σήμερα χρησιμοποιείται για δεξιώσεις κατά τη διάρκεια επισκέψεων ξένων αρχηγών κρατών.
Παρότι ο σύζυγός της απεβίωσε στις 19 Οκτωβρίου 1889, η Μαρία Πία παρέμεινε πολύ δραστήρια και συνέχισε τα κοινωνικά της έργα, κατέχοντας ταυτόχρονα δεσπόζουσα θέση στην Αυλή. Κατά την απουσία του νέου βασιλιά και της βασίλισσας στο εξωτερικό, εκείνη αναλάμβανε τα καθήκοντά τους. Κατά τα τελευταία της χρόνια στην Πορτογαλία, είχε αποσυρθεί από τη δημόσια ζωή. Αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα, μαζί με την υπόλοιπη βασιλική οικογένεια, τον Οκτώβριο του 1910, έπειτα από στρατιωτικό κίνημα που κατάργησε τη μοναρχία. Η ίδια απεβίωσε στην Ιταλία στις 5 Ιουλίου 1911 και ενταφιάστηκε στο βασιλικό μαυσωλείο της Βασιλικής της Σουπέργκα στο Τορίνο.
146 Λουκίνα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Λουκίνας υπολογίσθηκε σε 132,2 χλμ., ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 2,4 τετράκις εκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Λουκίνας εκτιμάται σε 3,7 cm/sec² (265 φορές ασθενέστερη από την αντίστοιχη γήινη), ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 70 m/sec (252 χιλιόμετρα την ώρα).
Ο φασματικός τύπος της Λουκίνας είναι C (ανθρακούχος). Το άλβεδό της είναι 0,10, ενώ η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 104 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Είναι άγνωστο το αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Λουκίνα γύρω από τον εαυτό της.
Πεντάλοφος Κοζάνης

Περιγραφή του οικισμού

Ο Πεντάλοφος είναι το σημαντικότερο χωριό από τα Μαστοροχώρια του νομού Κοζάνης. Βρίσκεται πάνω στο πέρασμα από την δυτική Μακεδονία στην Ήπειρο και αυτή η προνομιακή του θέση βοήθησε το χωριό να αναπτυχθεί στο παρελθόν. Η ανάπτυξη του χωριού στο παρελθόν είναι αποτυπωμένη στην εικόνα του. Είναι σχεδόν εξ' ολοκλήρου πετρόχτιστο χωριό: οι κάτοικοί του ήταν ξακουστοί χτίστες, οι οποίοι μάλιστα ανέπτυξαν και δική τους γλώσσα, τα κουδαρίτικα. Λόγω της πανέμορφης και με προσοχή στη λεπτομέρεια αρχιτεκτονικής του, σήμερα έχει ανακηρυχθεί παραδοσιακός οικισμός. 
Στην είσοδο του χωριού βρίσκεται το μνημείο της Γυναίκας της Πίνδου, ενώ η εκκλησία του Αγίου Αχιλλείου αποτελεί το παλαιότερο σωζόμενο κτίσμα στο χωριό (1742).

Ιστορικά στοιχεία

Η εγκατάσταση ανθρώπων στην περιοχή πρέπει να συνδυαστεί με την Κάθοδο των Δωριέων στα 1000 με 800 π.Χ. Στον απόκρημνο και βραχώδη λόφο «Γκραντίσκα» μαρτυρείται η ύπαρξη αρχαίου φρουρίου, το οποίο είχε ξαναχρησιμοποιηθεί στον 3ο μ.Χ. αιώνα, κατά τις βαρβαρικές επιδρομές, καθώς και στα βυζαντινά χρόνια. Το φρούριο βρισκόταν σε μια πολύ στρατηγική θέση, στα σύνορα  Ελιμιώτιδας - Ηπείρου, απ' όπου ασκούσε έλεγχο στον αρχαίο δρόμο που εξασφάλιζε την επικοινωνία μεταξύ Μακεδονίας, Ηπείρου και Θεσσαλίας. 
Το 1788, το χωριό πέρασε στα χέρια του Αλή πασά. Στα χρόνια του (έως το 1820) οι κάτοικοι υποχρεώθηκαν να πληρώνουν επιπρόσθετο φόρο, το αγαλίκι, δηλαδή φόρο προστασίας.
Το 1856 εξαγόρασαν το χωριό οι κάτοικοι με 10.000 χρυσές λίρες και έγιναν κεφαλοχώρι.
Το παλαιότερο κτίσμα του χωριού είναι ο Άγιος Αχίλλειος, που χτίστηκε το 1742. Είναι τρίκλιτη θολωτή βασιλική και στο εσωτερικό εντυπωσιάζει το ξυλόγλυπτο τέμπλο με θέματα απ'την Παλαιά και Καινή Διαθήκη.
Ο νεότερος οικισμός προέκυψε τη μεταβυζαντινή περίοδο, από πληθυσμούς που κατέφυγαν βορειότερα για να ξεφύγουν από τις επιδρομές των Τουρκαλβανών.

Διοικητικές μεταβολές

Ο Πεντάλοφος από το 1918 αποτέλεσε έδρα κοινότητας. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας, το 1999 η Κοινότητα Πενταλόφου διευρύνθηκε και συμπεριέλαβε τους οικισμούς Αγία Σωτήρα, Βυθός και  Δίλοφο. Έδρα της νέας διευρυμένης κοινότητας ορίστηκε ο Πεντάλοφος. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης, ο Πεντάλοφος εντάχθηκε στον νέο δήμο Βοΐου.
Φρειδερίκος Ερρίκος της Σαξονίας-Τσάιτς-Πέγκαου-Νόιστατ

Βιογραφία

Ήταν ο τρίτος γιος του Μαυρικίου δούκα της Σαξονίας-Τσάιτς και της Δωροθέας-Μαρίας των Βέττιν, κόρης του Γουλιέλμου δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης.
Υδροσελήνιο

Παραγωγή

Βιοχηχανικά παράγεται με ολική σύνθεση, δηλαδή με επίδραση αέριου υδρογόνου σε στοιχειακό σελήνιο, σε θερμοκρασία πάνω από 300°C.:
Ένας αριθμός από μεθόδους παραγωγής υδροσεληνίου έχουν αναφερθεί, κατάλληλες για μεγάλης ή μικρής κλίμακας παραγωγή του. Σε εργαστηριακή κλίμακα χρησιμοποιείται συνήθως η υδρόλυση σεληνιούχου αργιλίου (Al₂Se₃). Μια παρόμοια αντίδραση περιλαμβάνει όξινη υδρόλυση σεληνιούχου σιδήρου (FeSe):
Σύμφωνα με τη μέθοδο Σονοντά (Sonoda), το υδροσελήνιο παράγεται με αντίδραση ύδατος, μονοξειδίου του άνθρακα και στοιχειακού σεληνίου, παρουσία τριαιθυλαμίνης (Et₃N):
Το υδροσελήνιο μπορεί να παραγγελθεί σε ειδικούς κυλίνδρους.

Αντιδράσεις και εφαρμογές

Το υδροσελήνιο θερμολύεται στους 180°C:
Το υδροσελήνιο υφίσταται διάσταση ως ασθενές οξύ, όταν διαλύεται σε νερό:
Η διάσπαση υδροσεληνίου με διοξείδιο του θείου (SO₂) χρησιμοποιείται για την παραγωγή ιδιαίτερα καθαρού στοιχειακού σεληνίου:
Ακόμη, το υδροσελήνιο χρησιμοποιείται συχνά για τη σύνθεση σεληνιούχων ενώσεων, ανόργανων και οργανικών. Δίνει αντιδράσεις προσθήκης σε αλκένια, παράγοντας σεληνόλες (RSeH). Π.χ. για αλκένια τύπου RCH=CH₂, έχουμε:
Ένα άλλο παράδειγμα χρήσης υδροσεληνίου είναι η σύνθεση σεληνουριών από νιτρίλια.:
Τέλος, το υδροσελήνιο χρησιμοποιείται για την παραγωγή ημιαγωγικών προϊόντων με σελήνιο.
Το υδροσελήνιο χρησιμοποιήθηκε ειδικότερα στην εισαγωγή ατόμων σεληνίων για πρόσμειξη σε ημιγωγικά υλικά.

Ασφάλεια

Το αέριο υδροσελήνιο είναι βλαβερό, όντας μια από τις πιο τοξικές ενώσεις του σεληνίου και πολύ τοξικότερο από το υδρόθειο.
Ωστόσο, έχει τόσο έντονη και απαίσια οσμή, που απομακρύνει τα υποψήφια θύματά του, ακόμη και σε χαμηλές συγκεντρώσεις του, εφόσον φυσικά μπορούν (να απομακρυνθούν). Η αίσθηση της οσμής του αρχίζει (συνήθως) από τη συγκέντρωση των 50 ppb (50 μg/m³). Όταν η συγκέντρωση υδροσεληνίου φθάσει τα 300 ppb (300 μg/m³), το αέριο αυτό αρχίζει να ερεθίζει τα αναπνευστικά όργανα. Από τα 1,5 ppm (1,5 mg/m³), η οσμή του υδροσεληνίου γίνεται ήδη αφόρητη. Σε ακόμη υψηλότερες συγκεντρώσεις, ακόμη και η έκθεση για λιγότερο από 1 λεπτό προσβάλλει τα μάτια, τις βλεννογόνες μεμβράνες, και προκαλεί βλάβες στο αναπνευστικό σύστημα, προκαλώντας συμπτώματα παρόμοια με αυτά του κρυολογήματος, που διαρκούν τουλάχιστον για αρκετές ημέρες μετά το συμβάν της έκθεσης στο αέριο. Παρά την πολύ υψηλή τοξικότητά του, δεν έχουν αναφερθεί ακόμη θάνατοι ανθρώπων εξαιτίας του. Θεωρείται ότι αυτό συμβαίνει εξαιτίας της τάσης του υδροσεληνίου να οξειδώνεται, σχηματίζοντας ερυθρό σελήνιο (αλλότροπο), στις βλεννογόνες μεμβράνες. Το στοιχειακό σελήνιο είναι λιγότερο τοξικό από ότι οι ενώσεις του, και μάλλον αυτή η οξείδωση σε λιγότερο τοξικό χημικό είδος σώζει (προς το παρόν τουλάχιστον) τη ζωή των υποψήφιων θυμάτων του.
Έχει όριο έκθεσης μόλις 0,05 ppm εντός χρονικής περιόδου οκτώ (8) ωρών. Στη Γερμανία το μέγιστο επιτρεπόμενο όριο συγκέντρωσης υδροσεληνίου στο πόσιμο νερό είναι 8 μg/l, ενώ στις ΗΠΑ 10 μg/l.
Στρινύλας Κέρκυρας

Ορθογραφία του ονόματος

Τη γραφή «ο Στρινύλας» την συναντάμε στις απογραφές των τελευταίων δεκαετιών (από 1940), στους σύγχρονους χάρτες, όπως και στις πινακίδες στους δρόμους της Κέρκυρας. Η Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης τον αναφέρει ως «Στρενίλλας», βασισμένη στο «ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912». Πολύ παλαιότερα στο «ΦΕΚ 9Α - 28/01/1866» αναφέρεται ως «Στρινίλας». Στις απογραφές 1879, 1889 ως «Στρενῆλλα», ενώ στις απογραφές 1896, 1907, 1920,, 1928 ως «Στρενίλλας».

Ετυμολογία του ονόματος

Στην ορεινή περιοχή του Στρινύλα αφθονούν οι σκληρές, μεγάλης αντοχής πέτρες από τις οποίες είναι κτισμένα τα οικήματα του χωριού. Οι πέτρες αυτές στην τοπική διάλεκτο λέγονται «στρινάρια», μια λέξη που ενδεχομένως προέρχεται από την αρχαία λέξη «στρηνής» που σημαίνει τραχύς, σκληρός και πιθανολογείται ότι από εκεί προέρχεται το όνομα του χωριού. Ενδέχεται η λέξη «στρινάρια» να είναι παραφθορά της λέξης «στουρνάρια»

Γενικά

Οι αμπελουργοί του χωριού παράγουν κυρίως μοσχάτο σταφύλι από όπου φτιάχνονται υψηλής ποιότητας λευκά κρασιά, που τα χαρακτηρίζει μια ιδιαίτερη αρωματική γεύση.
Χαρακτηριστική είναι η πλατεία του χωριού που καλύπτεται από την σκιά μιας τεράστιας αιωνόβιας φτελιάς.
Το χωριό έχει πανηγύρι στις 5-6 Αυγούστου στην εορτή της Μεταμόρφωσης του Σωτήρας.
Κατερίνα (χαρακτήρας κόμικς)

Χαρακτηριστικά

Η Κατερίνα είναι ένθερμη πατριώτισσα, δυναμική αγωνίστρια με γνώση πολεμικών τεχνών, ευαίσθητη και μάλλον ερωτευμένη με το βασικό πρωταγωνιστή της σειράς. Η πένα του σχεδιαστή εμφανίζει, αρχικά, την Κατερίνα σαν μικρό κορίτσι που έχει τα μαλλιά του πλεγμένα σε κοτσίδες, για να την μεταμορφώσει, μέσα σε λίγα τεύχη, σε μια καλοσχηματισμένη κοπέλα. Με την Κατερίνα, ο σεναριογράφος Στ. Ανεμοδουράς, φρόντισε να δημιουργήσει έναν αμόλυντο και αγνό χαρακτήρα, αφού γνώριζε ότι το διήγημά του απευθυνόταν, κυρίως, σε νεαρά παιδιά. Έτσι, περιορίσθηκε στο να αφήνει μόνο κάποια αμυδρά υπονοούμενα για τη μεγάλη συμπάθεια που αναπτύχθηκε μέσα στα κείμενά του) ανάμεσα στο ζεύγος Γιώργου-Κατερίνας, μη θέλοντας να εκτρέψει το έργο του από τη βασική κατεύθυνση (αγώνας για την ελευθερία), μετατρέποντάς το σε αισθηματικό μυθιστόρημα. Η παρουσία της, έχει υποστηριχθεί, ότι αποτελούσε ένα θετικό εμπορικό εύρημα, προκειμένου το περιοδικό να διαβάζεται και από κορίτσια. Φυσιογνωμικά, δοσμένη μέσα από την πένα του Βύρωνα Απτόσογλου που από το τεύχος 17 της είχε προσδώσει σωματότυπο θελκτικής δεσποινίδας Το ρόλο της έχει ερμηνεύσει σε θεατρική παράσταση η Κατερίνα Παπουτσάκη.
Ματθαίος Παλαιολόγος Ασάνης

Βιογραφία

Ήταν γιος του Παύλου Ασάνη και μίας Παλαιολογίνας. Αδέλφια του ήταν η Σιμωνίς Ασανίνα και η Θεοδώρα Ασανίνα. Το 1441 η Θεοδώρα παντρεύτηκε τον Δημήτριο Παλαιολόγο μετέπειτα δεσπότη του Μωρέως, με του οποίου τη σταδιοδρομία διαπλέχθηκε η ζωή τού Ματθαίου. Ο Βούλγαρος ιστορικός Ιβάν Μποζίλοβ εικάζει, ότι γεννήθηκε τα πρώτα έτη του 15ου αι., αλλά πριν το 1405.
Εμφανίζεται για πρώτη φορά τον Σεπτέμβριο του 1423, όταν εστάλη με τον αδελφό του ως απεσταλμένος προς τον Σιγισμούνδο της Ουγγαρίας, Βοημίας (μετά και της Γερμανίας). Το 1442 οι Τούρκοι πολιόρκησαν ανεπιτυχώς την Κωνσταντινούπολη και ο Δημήτριος με τον Ματθαίο έπρεπε να ακολουθήσουν. Οι δύο συνελήφθησαν με διαταγή του Ιωάννη Η΄ Παλαιολόγου, μεγαλύτερου αδελφού του Δημητρίου, αλλά δραπεύτευσαν, βρίσκοντας καταφύγιο στον Γαλατά των Γενουατών.
Έπειτα συνόδευσε τον Δημήτριο στη νέα θέση τού δεσπότη της Λήμνου και μετά τού Μωρέως. Το 1452 παρέσυρε τον Οθωμανικό στρατό τού Αχμέτ μπέη από το Λεοντάρι σε ένα στενό πέρασμα, όπου έπεσαν οι περισσότεροι Τούρκοι και αιχμαλώτισε τον αρχηγό τους.
Από το 1454 ήταν κυβερνήτης της Κορίνθου, ώσπου παρέδωσε την πόλη το 1458 στον Μωάμεθ Β΄. Στα μέσα Μαΐου 1460 ο σουλτάνος ζήτησε να συναντήσει τον υποτελή του Δημήτριο. Αυτός φοβήθηκε και έστειλε αντιπρόσωπο τον Ματθαίο, που ήξερε ότι ο Μωάμεθ Β΄ τον σεβόταν, με πλούσια δώρα. Ο σουλτάνος θύμωσε και συνέλαβε τον Ματθαίο, ενώ βάδισε εναντίον του Μυστρά. Ο Δημήτριος παρέδωσε την πρωτεύουσα του Μωρέως στις 29 Μαΐου 1460· αυτό ήταν το τέλος του δεσποτάτου. Σε αποζημίωση ο Δημήτριος έλαβε την Αίνο της Θράκης ως εισόδημα και πέρασε εκεί τα επόμενα επτά έτη με τη σύζυγό του Θεοδώρα και τον Ματθαίο. Έπειτα έπεσαν στη δυσμένεια του Μωάμεθ Β΄, που τους έδιωξε. Ο Γεώργιος Σφραντζής ιστορεί την εξήγηση: ο Ματθαίος, υπεύθυνος για το μονοπώλιο άλατος, επέτρεπε στους υφισταμένους του να εξαπατούν τους φορολογικούς υπαλλήλους του σουλτάνου. 
Από εκεί μετέβησαν στο Διδυμότειχο, όπου έζησαν με μεγάλη πενία. Ο Ματθαίος απεβίωσε στις 29 Μαρτίου 1467. Ο Μωάμεθ Β΄ λυπήθηκε τον Δημήτριο και τη Θεοδώρα και τους επέτρεψε να εγκατασταθούν κοντά στην κόρη τους Ελένη στην Αδριανούπολη, προσφέροντάς τους μία μικρή επιδότηση ως το 1470, που απεβίωσαν.
Κατερίνα Δαλάκα

Βιογραφία

Από μικρή ηλικία, ασχολήθηκε με τον αθλητισμό καθώς μεγάλωσε σε αθλητική οικογένεια με γονείς γυμναστές και ιδιοκτήτες σχολής ταε κβο ντο. Από μικρή ηλικία πέτυχε πολλές διακρίσεις στο ταε κβο ντο και συγκεκριμένα κατέκτησε μαύρη ζώνη. Ωστόσο την κέρδισε ο στίβος και συγκεκριμένα το αγώνισμα των 400 μέτρων με εμπόδια.
Η πρώτη της συμμετοχή σε πανελλήνιο πρωτάθλημα ηταν το 2006 σε αγώνα 300 μέτρα μετ' εμποδίων όπου κατέκτησε την πέμπτη θέση. Το 2007 έκανε πανελλήνιο ρεκόρ παγκορασίδων α' στους Πανελλήνιους Σχολικούς Αγώνες Στίβου Γυμνασίων-Λυκείων Ελλάδας και Κύπρου στα 300 εμπόδια με επίδοση 45.02, ρεκόρ το οποίο καταρρίφθηκε το 2013.
Είναι ενεργό μέλος της εθνικής ομάδας στίβου από το 2008 έως σήμερα σε όλες τις αγωνιστικές κατηγορίες (Κορασίδες, Νεανίδες, Νέες Γυναίκες, Γυναίκες), εκπροσωπώντας την Ελλάδα σε Βαλκανικούς και Ευρωπαϊκούς αγώνες με αποκορύφωμα τη συμμετοχή της στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ομάδων στην Λιλ της Γαλλίας στα 400 μέτρα μετ' εμποδίων, όπου κατέκτησε την 8η θέση, και στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ανοικτού στίβου 2016 στο Άμστερνταμ με την σκυτάλη 4x400 γυναικών.

Ελληνικά πρωταθλήματα

Πανελλήνιοι Αγώνες 2014 
400 μ. με εμπόδια: 59.61 δεύτερα - 1η θέση
Πανελλήνιοι Αγώνες 2015 
400 μ. με εμπόδια : 59.34 δεύτερα - 2η θέση
Πανελλήνιοι Αγώνες 2016
200 μ (indoor): 24.83 δεύτερα - 3η θέση 
100 μ. : 11.70 δεύτερα - 1η θέση 
400 μ. με εμπόδια : 58.43 δεύτερα - 1η θέση
Πανελλήνιοι Αγώνες 2017
60 μ (indoor): 7.50 δεύτερα - 5η θέση 
200 μ (indoor): 24.57 δεύτερα - 2η θέση 
100 μ. : 11.57 δεύτερα - 3η θέση 
400 μ. με εμπόδια : 59.47 δεύτερα - 1η θέση
Πανελλήνιοι Αγώνες 2019
4×400 μ σκυταλοδρομία (indoor): 3:46.69 - 1η θέση (Σ.Δ.Υ. ΑΡΓΟΛΙΔΑΣ)
100 μ. : 12.17 - 8η θέση
4x400 μ σκυταλοδρομια: 3:42.06 - 1η θέση (Σ.Δ.Υ. ΑΡΓΟΛΙΔΑΣ)

Διακρίσεις

1η θέση στους Βαλκανικούς Αγώνες στα 200 μέτρα
1η θέση στους Βαλκανικούς Αγώνες στα 100 μέτρα
1η θέση στους Βαλκανικούς Αγώνες στα 400 μέτρα εμπόδια
1η θέση στους Βαλκανικούς Αγώνες στα 4×100 
2η θέση στους Βαλκανικούς Αγώνες στα 4×400
2η θέση στους Βαλκανικούς Αγώνες στα 400 μέτρα εμπόδια
1η θέση στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα γυναικών στα 100 μέτρα
1η θέση στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα γυναικών στα 400 μέτρα εμπόδια
1η θέση στο Πανελλήνιο κορασίδων στα 400 εμπόδια,
1η θέση στο Πανελλήνιο επτάθλου στην κατηγορία νεανίδων,
1η θέση στο Πανελλήνιο νεων γυναικών στα 400 εμπόδια,
1η θέση στο Πανελλήνιο γυναικών στα 400 εμπόδια,
2η θέση στο Πανελλήνιο νεανίδων στα 400 εμπόδια,
6η θέση στις Ολυμπιακές ημέρες νεότητας,
7η θέση στην Παγκόσμια γυμνασιάδα,
7η θέση στο Πανευρωπαϊκό κύπελλο ομάδων,
10η θέση Πανευρωπαϊκό 2016 στο Άμστερνταμ, σκυτάλη 4×100
Ιωάννης Ζαφειρόπουλος (αγωνιστής)

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Ιωάννης Ζαφειρόπουλος καταγόταν από τον Αγιάννη της επαρχίας Αγίου Πέτρου Πελοποννήσου. Ο Ιωάννης εμπορευόταν στην Μασσαλία και όταν άρχισε η επανάσταση εγκαταστάθηκε μαζί με τους αδερφούς του στην πατρίδα του. Ήταν ο μικρότερος από τους τρεις και ήταν Φιλικός. Συνεργάστηκε με τα αδέρφια του -και ηγήθηκε μαζί τους- του στρατιωτικού σώματος του Αγίου Ιωάννη. Συμμετείχε σε πολλές μάχες, μεταξύ των οποίων στην Άλωση της Τριπολιτσάς και στην Μάχη του Ναυπλίου, στο οποίο ορίστηκε και διοικητής. Με την εισβολή όμως του Δράμαλη στην Πελοπόννησο αιχμαλωτίστηκε και ελευθερώθηκε με την κατάληψη του Ναυπλίου, στις 30 Νοεμβρίου 1822.
Επιπλέον, συμμετείχε στην Β΄ Εθνοσυνέλευση Άστρους το 1823. Το 1825 έδωσε χρήματα για να απελευθερωθούν τα αδέρφια του, που είχαν αιχμαλωτιστεί στην Μάχη του Κρεμμυδίου. Την ίδια χρονιά εγκαταστάθηκε μαζί με τα αδέρφια του στο Κάστρο Παραλίου Άστρους.
Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας διετέλεσε δήμαρχος Θυρέας (Άστρους) κατά τα έτη 1837-1847. Το 1847 ασχολήθηκε με την πολιτική και εξελέγη βουλευτής και γερουσιαστής. Πέθανε εν ενεργεία στην Αθήνα το 1854 κατά τη μεγάλη χολέρα της Αθήνας. Ήταν παντρεμένος και είχε τρεις κόρες.
Μάλμε ΦΦ

Τίτλοι

Η Μάλμε ΦΦ είναι η ομάδα που έχει κατακτήσει τους περισσότερους τίτλους στη Σουηδία, 20 φορές το Πρωτάθλημα και 14 το Κύπελλο Σουηδίας. Στις Ευρωπαϊκές διοργανώσεις η μεγαλύτερη επιτυχία της είναι η παρουσία της στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1979, όπου ηττήθηκε από την Νότιγχαμ Φόρεστ με 1-0.
Πρωταθλήματα Σουηδίας
1943–44, 1948–49, 1949–50, 1950–51, 1952–53, 1965, 1967, 1970, 1971, 1974, 1975, 1977, 1986, 1988, 2004, 2010, 2013, 2014, 2016, 2017
Κύπελλα Σουηδίας
1944, 1946, 1947, 1951, 1953, 1967, 1972–73, 1973–74, 1974–75, 1977–78, 1979–80, 1983–84, 1985–86, 1988–89
Στυλιανός Πετροπουλάκης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Ράχη Γυθείου Μάνης το 1895. 
Καταγόταν από ισχυρή και πολυμελή οικογένεια της Μάνης με μέλη πολιτικούς και στρατιωτικούς.
Το 1912 αποφοίτησε από το Βαρβάκειο Πρακτικό Λύκειο. 
Το 1916 φοίτησε από την Σχολή Ευελπίδων ως Ανθυπολοχαγός Πυροβολικού. 
Πήρε μέρος στην επιστράτευση του 1915 και μετά την επάνοδό του στη σχολή στασίασε με άλλους Ευέλπιδες, με αιτία την κατάργηση της αρχαιότητας. 
Το 1918 θα έγινε απόπειρα δολοφονίας από οπαδούς του Ελευθέριου Βενιζέλου, λόγω των Βασιλικών του φιλοφρονημάτων.
Το 1920 συμμετείχε στην Μικρασιατική εκστρατεία με τον βαθμό του Λοχαγού ως αξιωματικός επί του οπλισμού και πυρομαχικών του Αρχηγείου Πυροβολικού της Στρατιάς Μικράς Ασίας, θέση που κατείχε μέχρι το τέλος των επιχειρήσεων. 
Την περίοδο 1925 - 1933 παντρεύτηκε με την ανηψιά του πρωθυπουργού Παναγή Τσαλδάρη, Μαρία Αναστασοπούλου. Μετά τις εκλογές του 1933 αποσπάστηκε στο Γενικό Επιτελείο Στρατού ως υπασπιστής του υπουργού Στρατιωτικών. 
Από τη θέση αυτή συμμετείχε στην καταστολή του κινήματος του 1935 ως συντονιστής των στρατιωτικών επιχειρήσεων του Ναυτικού Επιτελείου .
Το 1937 ως αντισυνταγματάρχης, υποδιοικητής στο 3ο Σύνταγμα Ορειβατικού Πυροβολικού, συνέβαλε στην μεταστάθμευση του Συντάγματος από την Πάτρα στην Κόρινθο. Τον ίδιο χρόνο έγινε και διοικητής του.

Διακρίσεις

Τιμήθηκε με το Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας (1933), το Γ' Τάξεως (1935) και το Χρυσό Σταυρό του Τάγματος του Γεωργίου του Α' (1936)
Νάνι ντι Μπάνκο

Βιογραφικά στοιχεία

Ελάχιστες είναι οι πληροφορίες που διαθέτουμε για τη νεανική ηλικία και την εκπαίδευση του ντι Μπάνκο. Στην πραγματικότητα επικρατεί μεγάλη σύγχυση σχετικά με το έτος που γεννήθηκε. Κάποιες πηγές υποστηρίζουν το 1375, άλλες το 1384 κι άλλες ακόμη και το 1390. Το γεγονός πως υπήρξε ένας από τους καλύτερους μαθητές και φίλους του Ντονατέλλο αφήνει να εννοηθεί πως ήταν κοντά στην ηλικία, πιθανώς όχι μεγαλύτερος του σπουδαίου Ντονάτο ντι Νικκολό ντι Μπέττο Μπάρντι με τον οποίο συνεργάστηκε συχνά.
Τα περισσότερα από τα έργα του ντι Μπάνκο δημιουργήθηκαν για δύο συγκεκριμένες αρχιτεκτονικές κατασκευές της πόλεως της Φλωρεντίας: τον Καθεδρικό Ναό και την Εκκλησία του Ορσανμικέλε. Τα δύο αυτά κτίσματα αποτέλεσαν την κύρια πηγή παραγγελιών στην πόλη κατά το πρώτο τέταρτο του 15ου αιώνα.
Ο ντι Μπάνκο δημιούργησε μερικά από τα σπουδαιότερα δημόσια έργα τέχνης της Πρώιμης Αναγεννησιακής περιόδου, αξιοσημείωτα το άγαλμα του Αποστόλου Φιλίππου και το σύμπλεγμα αγαλμάτων των «Τεσσάρων Εστεμμένων Αγίων» για την Ορσανμικέλε (1410-15) - το δεύτερο έχει δεχτεί βαθειά επιρροή από την κλασική παράδοση - και την «Ανάληψη της Παρθένου» για την Πόρτα ντέλλα Μάντορλα του Καθεδρικού Ναού της Φλωρεντίας. Η Ανάληψη ξεκίνησε το 1414, αποτελεί το τελευταίο από τα μεγάλα του έργα και ίσως να ολοκληρώθηκε μετά το θάνατο του καλλιτέχνη από το Λούκα ντέλα Ρόμπια (1399/1400–1482), για τον οποίο πιστεύεται πως υπήρξε μαθητής του ντι Μπάνκο.
Τα γλυπτά του ντι Μπάνκο διακρίνονται για τη γοτθική τους κομψότητα, αλλά παρουσιάζουν και επιρροές από την αρχαιότητα. Το σύμπλεγμα των «Τεσσάρων Εστεμμένων Αγίων» για παράδειγμα περιλαμβάνει αυστηρές και αξιοπρεπείς μορφές που σαν πρότυπο είχαν τα αγάλματα Ρωμαίων συγκλητικών. Η ενότητα των μορφών στηρίζεται στη σχέση τους ενός με τον άλλο στο χώρο και από το βουβό διάλογο στον οποίο μοιάζουν να είναι απορροφημένοι. Αξιοσημείωτα, επειδή τα έργα του καλλιτέχνη δεν έχουν χρονολογηθεί με ακρίβεια, δεν είναι ξεκάθαρο του κατά πόσο ή όχι χρησιμοποίησε κλασικά μοντέλα πριν το Ντονατέλλο.
Παρόλο που ο Ιταλός ζωγράφος, αρχιτέκτων και ιστορικός τέχνης της Αναγέννησης, Τζόρτζιο Βαζάρι (1511-74) συμπεριέλαβε τη βιογραφία του Νάνι ντι Μπάνκο στο έργο «Βίοι των εξοχότερων Ιταλών αρχιτεκτόνων, ζωγράφων και γλυπτών» (1550), ο ντι Μπάνκο αντιμετωπίστηκε ως παραδοσιακός λαξευτής πέτρας που γνώρισε την επιτυχία χάρις στις μιμήσεις της αρχαίας τέχνης, χωρίς ιδιαίτερα ανεπτυγμένη προσωπική φαντασία. Πρόσφατη έρευνα της Μαίρη Μπέργκσταϊν φέρνει σαν αντεπιχείρημα τον ηγετικό ρόλο του καλλιτέχνη στη συντεχνία των λαξευτών πέτρας (σημειώνεται πως οι Τέσσερις Εστεμμένοι Άγιοι είναι και οι προστάτες του επαγγέλματος αυτού), ενώ παράλληλα υπογραμμίζει τη βαρύτητα του χαρακτήρα και φυσικής παρουσίας στα σημαντικότερα έργα του.
Με την ιδιότητα του αρχιτέκτονα, ο ντι Μπάνκο συνέβαλε στο σχεδιασμό του μοντέλου που νίκησε στο διαγωνισμό για τη Θόλο (Duomo) του Καθεδρικού Ναού της Σάντα Μαρία ντελ Φιόρε στη Φλωρεντία (1418), υπό την καθοδήγηση του Φιλίππο Μπρουνελέσκι, όπου επίσης φιλοτέχνησε ένα άγαλμα του Αγίου Λουκά, το οποίο και ολοκληρώθηκε το 1408.