Βίλχελμ Όλμπερς Φόκε

Βιογραφία

Ο Βίλχελμ Όλμπερς Φόκε γεννήθηκε στις 5 Απριλίου 1834 στη Βρέμη και ήταν ο γιος του δικαστή Δρ. Βίλχελμ Φόκε (γ:  Wilhelm Focke) (1805-1865), δισέγγονος του γιατρού και αστρονόμου Χάινριχ Βίλχελμ Όλμπερς και αδελφός του ιδρυτή του «Μουσείου Φόκε», Γιόχαν Φόκε. Φοίτησε στο Γυμνάσιο «Altes» («Παλαιό») στη Βρέμη και από το 1853 μέχρι το 1858 σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Βόννης, «Πανεπιστήμιο Βόννης Ρηνανίας Φρίντριχ-Βίλχελμ», καθώς επίσης και στο Πανεπιστήμιο του Βύρτσμπουργκ, το Πανεπιστήμιο της Βιέννης και το Πανεπιστήμιο Χούμπολτ. Ο Φόκε έλαβε το διδακτορικό του στην Ιατρική στο Βίρτσμπουργκ. 
Από το 1858 μέχρι το 1860 εργάστηκε στην ψυχιατρική κλινική «Μπρέμεν-Μίτε» (γ:  «Bremen-Mitte»), που ιδρύθηκε από τον Φρίντριχ Ένγκελκεν (1744-1815), στο προάστιο Ομπερνόιλαντ της Βρέμης. Από το 1861 εργάστηκε σαν γενικός ιατρός στη Βρέμη και από το 1864 μέχρι το 1867 ήταν ο «Διευθυντής Ιατρικής» στο νοσοκομείο της Βρέμης. Ήταν διάδοχος του Καρλ Έντουαρντ Λόρεντ στην συγκεκριμένη θέση και τον ίδιο τον Φόκε, τον διαδέχθηκε ο Φρίντριχ Χόλτς. Από το 1871 μέχρι το 1886 ήταν γιατρός στην αστυνομία και από το 1874 μέχρι το 1901 ήταν ο γιατρός στο σωφρονιστικό ίδρυμα Οσλεμπχάουζεν στην περιοχή Γκρεπέλινγκεν της Βρέμης. Το 1886 διορίστηκε στο «Διοικητικό Συμβούλιο Υγείας» και από το 1901 μέχρι το 1904 αποτέλεσε «Ανώτερος Ιατρικός Διευθυντής» του ιδρύματος.
Από το 1870 έως το 1874, ήταν «ψηφοφόρος 1ης τάξης» της «Οκταμελούς Επιτροπής Ψηφοφορίας» του Κοινοβουλίου της χανσεατικής πόλης της Βρέμης.
Ο Βίλχελμ Όλμπερς Φόκε ήταν, επίσης, πατέρας του επιχειρηματία και λάτρη της τέχνης Γιούλιους Φόκε (1882–1937) και απεβίωσε στις 29 Σεπτεμβρίου 1922 (88 ετών).

Έργο

Το 1881, ο Βίλχελμ Όλμπερς Φόκε, δημοσίευσε ένα σημαντικό έργο για τη βελτίωση των φυτών με τίτλο «Τα υβρίδια των φυτών - Μία συμβολή στη βιολογία των φυτών» (γ:  «Die Pflanzen-Mischlinge, Ein Beitrag zur Biologie der Gewächse»), το οποίο αναφέρθηκε εν συντομία στις ανακαλύψεις των Γκρέγκορ Μέντελ για την υβριδοποίηση. Παρά το γεγονός ότι ο Κάρολος Δαρβίνος είχε ένα αντίγραφο του βιβλίου του Φόκε, το έδωσε σε ένα συνάδελφό του, προφανώς χωρίς να είχε διαβάσει το συγκεκριμένο τμήμα. Η εκ νέου ανακάλυψη του έργου του Μέντελ θεωρείται γενικά ότι είχε λάβει χώρα κατά τα πρώτα χρόνια του 20ου αιώνα, ωστόσο, στο έργο «Τα υβρίδια των φυτών» (γ:  «Die Pflanzen-Mischlinge»), ο Μέντελ αναφέρεται περίπου 18 φορές - αν και ο Φόκε δεν λάμβανε το έργο του Μέντελ πολύ σοβαρά. Μαζί με την υβριδοποίηση, ο Φόκε ανέλυσε τα μη-μενδελιανά φαινόμενα των υβριδίων του μοσχεύματος χίμαιρας, την ψευδογαμία και την ξενία.
Έγινε γνωστός μέσω των δημοσιεύσεών του πάνω στην Ψυχιατρική και την Υγεία. Το 1885 δημοσίευσε μια βοτανική εργασία με τίτλο «Η χλωρίδα της Βρέμης» (πρωτότυπος τίτλος:  «Flora Bremensis»). Επίσης, έγραψε άρθρα σχετικά με τη γεωλογία, την ιστορία, τη γενεαλογία, καθώς και βιογραφίες.
Το 1889, ο Φόκε διεξήγαγε μια έρευνα πάνω στις προηγούμενες εμφανίσεις ελονοσίας στη Βόρεια Γερμανία. Καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του εργαζόταν πάνω στη συστηματική ταξινόμηση του γένους «Βάτος (Rubus)» και δημοσίευσε αρκετές μελέτες πάνω στο αντικείμενο από το 1877 μέχρι το 1914. Επίσης, έγραψε μια σειρά τμημάτων μονογραφιών των Α. Ένγκλερ και Κ. Πραντλ με τίτλο «Οι φυσικές οικογένειες των φυτών» (γ:  «Die natürlichen Pflanzenfamilien») πάνω στο γένος «Βάτος (Rubus)», ιδίως όσον αφορά οπωροφόρα φυτά αυτής της οικογένειας.
Αρκετό από το υπόλοιπο έργο του δημοσιεύτηκε στο περιοδικό της Βρέμης, «Δοκίμια: Φυσικός Επιστημονικός Σύλλογος Βρέμης» (γ:  «Abhandlungen: Naturwissenschaftlicher Verein zu Bremen») και η πλήρης λίστα των δημοσιευμένων άρθρων σε αυτό το περιοδικό είναι διαθέσιμη. Αν εξετάσει κανείς τις καταχωρήσεις του Φόκε σε αυτή τη λίστα των αντικειμένων, μπορεί κανείς να εκτιμήσει το ευρύ φάσμα των θεμάτων που σπούδασε, καθώς και του κλάδου, με την οποία ο ίδιος εφαρμόζεται στην εργασία του.

Απόδοση τιμών

Το γένος «Φοκεανθός» (αυθεντικός τίτλος: «Fockeanthus») της οικογένειας «Καμπανούλα» (αυθεντικός τίτλος: «Campanulaceae») ονομάστηκε προς τιμήν του από τον βοτανολόγο και ταξονόμο Χ.Ρ. Βερ (γ:  «H.R. Wehrh»).