google/wiki40b huggingface dataset:
Λιβερά Κοζάνης

Γεωγραφία - Ιστορία

Τα Λιβερά βρίσκονται στο κέντρο του νομού και είναι κτισμένα στις νότιες πλαγιές του όρους Κουρούμπα (υψόμετρο 1.257 μ.). Απέχει 20,5 χλμ. Β.-ΒΔ. από την Κοζάνη και 16 χλμ. Ν. από την Πτολεμαΐδα. Οι κάτοικοί του ασχολούνται με τη γεωργία (καλλιέργεια σιτηρών) και την κτηνοτροφία. Καταστράφηκε την κατοχή από τα γερμανικά στρατεύματα αλλά ξανακτίστηκε το 1951-53. 
Η παλιά ονομασία του χωριού, από την τουρκοκρατία, ήταν Γκουρτζιόβα και έτσι αναφέρεται το 1918 στο ΦΕΚ 260Α-31/12/1918 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Μετονομάστηκε σε Λιβερά το 1927. Με την ανταλλαγή των πληθυσμών το 1923, εγκαταστάθηκαν 70 οικογένειες (291 άτομα) προσφύγων από τον Πόντο και τη Μικρά Ασία. Την περίοδο της κατοχής, στις 3 Φεβρουαρίου 1944, Γερμανοί Ναζί μαζί με συνεργάτες τους περικύκλωσαν το χωριό συγκρούστηκαν με τους Έλληνες αντάρτες του ΕΛΑΣ και αποχώρησαν αφού σκότωσαν 63 κατοίκους του και κατέστρεψαν το χωριό. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Λιβερών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δημητρίου Υψηλάντη του δήμου Κοζάνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 29 κατοίκους.
Εθνόσημο της Σάμπα

Το εθνόσημο της Σάμπα θεσμοθετήθηκε το 1985 από το νησιωτικό συμβούλιο της Σάμπα, όταν ακόμη αποτελούσε τμήμα των Ολλανδικών Αντίλλων. Παρέμεινε εθνόσημο και του ειδικού δήμου της Ολλανδίας μετά τη διάλυση των Ολλανδικών Αντίλλων το 2010.

Περιγραφή

Αποτελείται από μία ασπίδα με το τοπικό πτηνό (Audubon's Shearwater) και τα ίδια τα νησιά. Το όπλο συμπεριλαμβάνει ένα ψάρι, ένα πλεούμενο και μία πατάτα, που αποτελούν σύμβολα της αλιείας, των ναυτικών της Σάμπα και της πατάτας της Σάμπα. Ο θυρεός φέρει το σύνθημα Remis velisque στα λατινικά, που σημαίνει στη κυριολεξία "με κουπιά και με πλεούμενα".
Κατερίνα Νοτοπούλου

Προσωπική ζωή και σπουδές

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1988. Σπούδασε Ψυχολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και κατέχει μεταπτυχιακό από το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας στις Ευρωπαϊκές Πολιτικές Νεολαίας. Το 2012 προσλήφθηκε για σύντομο χρονικό διάστημα στην υπηρεσία καθαριότητας του δήμου Θεσσαλονίκης, χωρίς ωστόσο να εργαστεί στη συγκεκριμένη θέση, αλλά στις υπηρεσίες τουρισμού του δήμου. Ακόμη έχει εργαστεί ως πωλήτρια, γραμματέας, ψυχολόγος κ.ά.

Πολιτική σταδιοδρομία

Η Κατερίνα Νοτοπούλου αποτελεί μέλος του ΣΥΡΙΖΑ από το 2010. Έχει διατελέσει, επί σειρά ετών, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος, ενώ στο παρελθόν ήταν υποψήφια στη Α' Θεσσαλονίκης, χωρίς να καταφέρει να εκλεγεί.
Διετέλεσε μέλος της αυτοδιοικητικής παράταξης του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στο δήμο Θεσσαλονίκης, «Θεσσαλονίκη Ανοιχτή Πόλη» και εκπρόσωπος Τύπου της παράταξης για τις δημοτικές εκλογές του 2014.
Από το 2016 έως το 2018 ήταν προϊσταμένη του γραφείου της Γενικής Γραμματείας του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη.
Στο δεύτερο ανασχηματισμό της κυβέρνησης Αλέξη Τσίπρα Σεπτεμβρίου 2015, o οποίoς πραγματοποιήθηκε στις 29 Αυγούστου 2018, διαδέχτηκε τη Μαρία Κόλλια - Τσαρουχά στη θέση της υφυπουργού Μακεδονίας-Θράκης, αξίωμα που διατήρησε μέχρι τις 15 Φεβρουαρίου 2019. Στις δημοτικές εκλογές της 26ης Μαΐου 2019, ήταν υποψήφια δήμαρχος Θεσσαλονίκης με τη στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ και κατέλαβε την τέταρτη θέση και αποκλείστηκε από τις εκλογές του Β' γύρου.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2019 εξελέγη βουλευτής Α΄ Θεσσαλονίκης με τον ΣΥΡΙΖΑ.
Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα

Πολιτική καριέρα

Γεννήθηκε στις 19 Οκτωβρίου του 1962 στην Κοτσαμπάμπα. Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο του Αγίου Αυγουστίνου και στη συνέχεια ξεκίνησε σπουδές στα μαθηματικά στο Αυτόνομο Πανεπιστήμιο του Μεξικού, τις οποίες όμως δεν ολοκλήρωσε. Επιστρέφοντας στην πατρίδα του έγινε μέλος μιας σειράς πειραματικών κοινοτήτων από Μαρξιστές αυτόχθονες, με την ονομασία "Ayllus Rojos", που δραστηριοποιούνταν στα βορειοδυτικά της Βολιβίας. Όταν οι προσπάθειές του αυτές απέτυχαν, ο Γκαρσία Λινέρα στράφηκε προς την οργάνωση ενός αντάρτικου στρατού, με το όνομα  Τούπακ Κατάρι (ισπ. Túpac Katari). Συνελήφθη ενώ έκανε ζημίες σε πύργους διανομής ηλεκτρικού ρεύματος σε αγροτική περιοχή της Λα Πας και φυλακίστηκε, ενώ του απαγγέλθηκαν και κατηγορίες για πρόκληση ταραχών και τρομοκρατία. Ενώ ήταν έγκλειστος στη φυλακή, σπούδασε Κοινωνιολογία. Έπειτα από την αποφυλάκισή του εργάστηκε ως καθηγητής πανεπιστημίου και έγινε γνωστός για την υποστήριξη των αριστερών πολιτικών κινημάτων στη Νότια Αμερική και των κινημάτων υπέρ των αυτοχθόνων (παρότι ο ίδιος είναι λευκός και προέρχεται από ανώτερη κοινωνική τάξη). Εξελέγη αντιπρόεδρος στις προεδρικές εκλογές του 2005. Ανέλαβε καθήκοντα στις 22 Ιανουαρίου του 2006, διαδεχόμενος τον Κάρλος Μέσα. Υποστήριξε θερμά την κρατικοποίηση της βιομηχανίας υδρογονάνθρακα της χώρας του.
Κουνίβο Νακαμούρα

Προφίλ

Γεννήθηκε το 1943 και ο πατέρας του ήταν Ιάπωνας μετανάστης από την επαρχία Μίε
 .
Μητέρα του ήταν η κόρη ενός φυλάρχου.
Προτού ανέλθει στην προεδρία, ο Νακαμούρα υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος το διάστημα από το 1988 ως το 1993. Εξελέγη για πρώτη φορά το 1992 και ανέλαβε επίσημα καθήκοντα στις αρχές του 1993. Προέβη σε τροπολογία του Συντάγματος, με βάση την οποία το καθεστώς της χώρας του μετατράπηκε από εξαρτημένο έδαφος σε ελεύθερα συνδεδεμένη πολιτεία με τις ΗΠΑ. Παρά τις αντιθέσεις από την Αντιπολίτευση, το Παλάου ανακήρυξε την ανεξαρτησία του την 1η Οκτωβρίου του 1994. Επανεξελέγη το 1996 με 62% των ψήφων έναντι 38% για τον Ιμπεντούλ Γιούτακα Γκίμπονς.  Ο Νακαμούρα διατηρήθηκε στην προεδρία ως την 1η Ιανουαρίου του 2001, οπότε τον διαδέχθηκε ο Τόμι Ρεμενγκεσάου.
Άστατο

Ιστορικά στοιχεία

Όλες οι προσπάθειες πολλών επιστημόνων από διάφορες χώρες, να ανακαλύψουν με όλες τις δυνατές χημικές και φυσικές μεθόδους, το ογδοηκοστό πέμπτο στοιχείο στη φύση, ήταν ανεπιτυχείς. Το 1940, ο Ε. Σεγκρέ, ο Ντ. Κόρσον και ο Κ. Μακένζι πέτυχαν τη δημιουργία του πρώτου ισοτόπου, ²¹¹At, βομβαρδίζοντας βισμούθιο με σωματίδια α μέσα σε ένα κύκλοτρο, στο Μπέρκλεϊ. Μόνο μετά από αυτήν την τεχνητή δημιουργία αποδείχτηκε ότι τέσσερα από τα ισότοπα της αστατίνης (²¹⁵At, ²¹⁶At, ²¹⁸At και ²¹⁹At) σχηματίζονται σε διάφορες διακλαδώσεις των τριών φυσικών σειρών της ραδιενεργού διάσπασης του ουρανίου και του θορίου, διακλαδώσεις, όμως, που έχουν λίγες πιθανότητες να συμβούν (5x10⁻⁵ - 0,02%). Το άστατο προσροφάται από μέταλλα (άργυρο, χρυσό και πλατίνα) και εξαερώνεται εύκολα υπό κανονικές συνθήκες στο κενό. Εξαιτίας αυτών των ιδιοτήτων του, το άστατο μπορεί να απομονωθεί (μέχρι και 85%) από τα προϊόντα της ακτινοβολίας του βισμούθιου με απόσταξη σε κενό και προσρόφηση του άστατου από άργυρο ή πλατίνα(λευκόχρυσος). Οι χημικές ιδιότητες του άστατου είναι μοναδικές και πολύ ενδιαφέρουσες. Το άστατο συγγενεύει τόσο με το ιώδιο , όσο και με το πολώνιο, παρουσιάζει δηλαδή, ιδιότητες τόσο αμετάλλου, όσο και μετάλλου. Αυτός ο συνδυασμός ιδιοτήτων οφείλεται στη θέση του άστατου στον περιοδικό πίνακα: είναι το βαρύτερο (και κατά συνέπεια το πιο "μεταλλικό") στοιχείο της ομάδας των αλογόνων. Όπως όλα τα αλογόνα, το άστατο δίνει αδιάλυτο άλας, AgAt, και όπως το ιώδιο, γίνεται πεντασθενές με οξείδωση (το άλας AgAtJO₃ είναι ανάλογο προς το AgJO₃). Όμως, όπως τα τυπικά μέταλλα έτσι και το άστατο κατακρημνίζεται με υδρόθειο, ακόμη και σε πολύ όξινο διάλυμα. Ο ψευδάργυρος το εκτοπίζει από διαλύματα θειικού οξέος με αποτέλεσμα να εναποτίθεται στην κάθοδο κατά την ηλεκτρόλυση. Η παρουσία του άστατου καθορίζεται από την εκπομπή σωματιδίων α.
Οι Τρελές Περιπέτειες του Ραμπί Ζακόμπ

Πλοκή

Ο Βίκτορ Πιβέρ (Λουί ντε Φυνές) είναι ένας πετυχημένος επιχειρηματίας , αλλά με δύστροπο χαρακτήρα και λίγο ρατσιστής. Σήμερα όμως είναι πανευτυχής, καθότι είναι στον δρόμο για τον γάμο της κόρης του. 
Για κακή του τύχη, ένα αναπάντεχο τροχαίο θα του χαλάσει τη διάθεση και θα τον μπλέξει με Αράβες τρομοκράτες και κρατικές υπηρεσίες. Άθελα του, ο Πιβέρ θα βοηθήσει έναν από τους Άραβες εξτρεμιστές να γλιτώσει από τους απαγωγείς του και οι δύο άντρες θα αναγκαστούν να μεταμφιεστούν σε ραβίνους για  να ξεφύγουν. Με μια αμφίεση  που περνά τόσο απαρατήρητη, οι δύο τους προσπαθούν τώρα να γλιτώσουν από τους Άραβες, την αστυνομία, τη γυναίκα του Πιβέρ κι από ένα σωρό άλλα μπλεξίματα.
Kara Sevda

Πλοκή

Ο Κεμάλ (Burak Özçivit) είναι ένας νεαρός άνδρας που ζει σε μια φτωχογειτονιά. Ο πατέρας του, Χουσεΐν (Orhan Güner), είναι κουρέας και η μητέρα του, Φεχιμέ (Zeyno Eracar) εύχεται στον Κεμάλ, τον μεγαλύτερο του αδερφό, Ταρίκ (Rüzgar Aksoy) και στην μικρότερη αδερφή του, Ζεϊνέπ (Hazal Filiz Küçükköse) να είναι χαρούμενοι. Η Νιχάν (Neslihan Atagül) Σιζεν είναι μια νεαρή κοπέλα που ζει σε ένα άλλο μέρος της Πόλης με την πλούσια οικογένειά της. Έχει ένα δίδυμο αδερφό, ονόματι Οζάν (Barış Alpaykut). Η Νιχάν αγαπάει τον πατέρα της, Οντέρ (Kürşat Alnıaçık), ο οποίος πάντα την ακούει. Η μητέρα της, Βιλντάν (Neşe Baykent), πιστεύει πως το καλυτερο για την Νιχάν είναι να παντρευτεί έναν νεαρό, τον Εμίρ (Kaan Urgancıoğlu), τον οποίο όμως η Νιχάν δεν θέλει να τον παντρευτεί. Ο Κεμάλ και η Νιχάν θα γνωριστούν σε ένα λεωφορείο, και η Νιχάν θα σχεδιάσει μια εικόνα του Κεμάλ. Ένα μήνα μετά, στα γενέθλια της Νιχάν, ο Κεμάλ και ο φίλος του, Σαλίχ (Gökay Müftüoglü),θα βρουν τον πίνακα του Κεμάλ σε ένα εμπορικό. Η Νιχάν θα κάνει πάρτι, στο οποίο θα προσκαλέσει τους φίλους της - Γιασεμίν (Nihan Aşıcı).Κατά τη διάρκεια του πάρτι, ο Εμίρ εισέρχεται μέσα και βλέπει εναν άντρα που χορεύει με την Νιχαν,τοτε θα ζηλέψει και θα τον χτυπήσει.Έπειτα, η Νιχάν θα θυμώσει και θα φύγει. Θα μπει στο σκάφος της και θα προσπαθήσει να λύσει τα σχοινιά, αλλά αυτά έχουν κολλήσει. Προσπαθώντας να τα λύσει, ξαφνικά πέφτει στη θάλασσα όπου σώζεται από τον Κεμάλ. Αυτή θα είναι και η αρχή της σχέσης τους. Μια μέρα, ο Εμίρ, θα βάλει σε λειτουργία ένα σχέδιο όπου ο Οζάν σκοτώνει μια κοπέλα, ώστε να τον παντρευτεί η Νιχάν,το σχέδιο του πετυχαίνει...Ο Κεμάλ μέτα απο αρκετό καιρό σχέσης θα κανει πρόταση γάμου στη Νιχάν, αλλά αυτή θα αρνηθεί για να σώσει τον αδελφό της απο τη φυλακη. Ο Κεμάλ θα απογοητευτεί και έπειτα θα φύγει στο Ζόνγκουλντακ. Τέσσερα χρόνια αργότερα, ένα ατύχημα θα συμβεί στο ορυχείο που δουλέυει. Εκεί, ο Κεμάλ σώζει τη ζωή του αφεντικού του, κ. Χάακι (Metin Coşkun), ο οποίος έπειτα του προτείνει να γίνει βοηθός του,στην εταιρία του. Ένα χρόνο μετά, ο Κεμάλ θα επιστρέψει στην Κωνσταντινούπολη και θα γίνει αντίπαλος του Εμίρ.
Δημοτικό Στάδιο Ρόδου «Διαγόρας»

Ιστορία

Το γήπεδο κατασκευάστηκε το 1932 από τις Ιταλικές Αρχές με αρχιτέκτονα τον Armando Bernabiti, βασισμένο στα πλαίσια αρχαίου ελληνικού σταδίου σχήματος U, με κερκίδες στις τρεις πλευρές του, και είχε τότε το όνομα Arena Del Sole (Ηλιόλουστη Αρένα). Μετά το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, πήρε το όνομα «Διαγόρας» από το όνομα του αρχαίου Ολυμπιονίκη, Διαγόρα και χρησιμοποιήθηκε ως έδρα του Γ.Σ. Διαγόρα. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, το εξωτερικό τοίχος του σταδίου που ήταν περίπου 250εκ. διπλασιάστηκε από τον Δήμο Ρόδου, κι έτσι έχασε την αρχική Ιταλική μορφή του εξωτερικά, όχι όμως και στο βοηθητικό κέντρο. Η χωρητικότητα-ρεκόρ του σταδίου είναι 8.500 άτομα. Η χωρητικότητα του γηπέδου είναι 3.693 θέσεις. Μέχρι τις αρχές της νέας χιλιετίας, δεν υπήρχαν καθίσματα, εκτός από την σκεπαστή κερκίδα, ώσπου τοποθετήθηκαν και στο υπόλοιπο γήπεδο, στα χρώματα των δύο ομάδων. Το 2019 το τοιχίο από την θύρα 4 ως 5 υπέστη κλίση και γκρεμίστηκε για να επιδιορθωθεί, οι εργασίες βρίσκονται σε εξέλιξη. Το 2016 με εντολή της Γ' Εθνικής κατηγορίας τα καθίσματα αφαιρέθηκαν. Το 2019 ο Δήμος Ρόδου με εντολή της Football League θα επαναφέρει και πάλι τα καθίσματα, αυτή τη φορά, χρώματος λευκού.
Κυβέρνηση της Ρωσίας

Σύνοψη

Μετά την διοικητική μεταρρύθμιση του 2004 τα κυβερνητικά καθήκοντα μοιράζονται ανάμεσα σε 17 υπουργία, 5 ομοσπονδιακές υπηρεσίες και περίπου 30 κυβερνητικούς φορείς. Ο Πρωθυπουργός διορίζεται από τον Πρόεδρο της χώρας, ενώ επικυρώνεται ο διορισμός του από τη Δούμα. Ο Πρωθυπουργός μπορεί να ανέλθει στην προεδρική θέση αν ο εκλεγμένος πρόεδρος πεθάνει, είναι ανίκανος να εκτελέσει τα καθήκοντά του ή παραιτηθεί. Ο σημερινός Πρωθυπουργός είναι ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ.
Έμβλημα της Παπούα Νέας Γουινέας

To έμβλημα της Παπούα-Νέας Γουινέας καθιερώθηκε το 1971, όπως και η σημαία της χώρας. Αποτελείται από ένα πουλί του παραδείσου, το οποίο ζει στο νησί και είναι αντιπροσωπευτικό της άγριας πανίδας. Το πτηνό αυτό εμφανίζεται στο έμβλημα να βρίσκεται πάνω από ένα παραδοσιακό δόρυ και ένα τύμπανοkundu. Το χρώμα που επικρατεί είναι το καφέ του πτηνού (πράσινο και πορτοκαλί στο στήθος) και το κίτρινο, ενώ τα όπλα έχουν χρώμα γκρι, άσπρο και μαύρο.
Καλές τέχνες

Στις ευρωπαϊκές ακαδημαϊκές παραδόσεις, καλή τέχνη είναι η τέχνη που αναπτύσσεται κυρίως για την αισθητική ή την ομορφιά, η οποία ξεχωρίζει από την από την εφαρμοσμένη τέχνη η οποία πρέπει επίσης να εξυπηρετεί κάποια πρακτική λειτουργία, όπως η αγγειοπλαστική ή τα περισσότερα μεταλλικά έργα.
Ιστορικά, οι πέντε μεγάλες καλές τέχνες ήταν η ζωγραφική, η γλυπτική, η αρχιτεκτονική, η μουσική και η ποίηση καθώς και τέχνες του θεάματος, συμπεριλαμβανομένου του θεάτρου και του χορού. Σήμερα, οι καλές τέχνες περιλαμβάνουν συνήθως επιπλέον μορφές, όπως ο κινηματογράφος, η φωτογραφία, η παραγωγή / επεξεργασία βίντεο, η σχεδίαση, η χαρακτική και άλλες.
Ένας ορισμός της καλής τέχνης είναι ότι: Η καλή τέχνη είναι «μια εικαστική τέχνη που θεωρείται ότι έχει δημιουργηθεί κυρίως για αισθητικούς και πνευματικούς σκοπούς και κρίνεται για την ομορφιά και τη σημασία της, συγκεκριμένα, τη ζωγραφική, τη γλυπτική, το σχέδιο, την ακουαρέλα, τα γραφικά και την αρχιτεκτονική» Με αυτή την έννοια, υπάρχουν εννοιολογικές διαφορές μεταξύ των καλών τεχνών και των εφαρμοσμένων τεχνών. Όπως αντιλήφθηκε αρχικά και όπως κατανοήθηκε για μεγάλο μέρος της σύγχρονης εποχής, η αντίληψη των αισθητικών ιδιοτήτων απαιτούσε μια εκλεπτυσμένη κρίση που συνήθως αναφέρεται ως καλό γούστο, η οποία διαφοροποίησε την τέχνη από τη λαϊκή τέχνη και την ψυχαγωγία.
Η λέξη "καλή" δεν υποδηλώνει τόσο την ποιότητα του εν λόγω έργου τέχνης, αλλά την καθαρότητα του επιστημονικού κλάδου σύμφωνα με τους παραδοσιακούς κανόνες της Δυτικής Ευρώπης. Αυτός ο ορισμός αποκλείει αρχικά τις εφαρμοσμένες ή διακοσμητικές τέχνες και τα προϊόντα που θεωρούνταν βιοτεχνίες. Στη σύγχρονη πρακτική αυτές οι διακρίσεις και οι περιορισμοί έχουν καταστεί ουσιαστικά χωρίς νόημα, δεδομένου ότι η έννοια ή η πρόθεση του καλλιτέχνη δίνεται σε υπεροχή, ανεξάρτητα από τα μέσα μέσω των οποίων εκφράζεται αυτός.
Ανδρέας Λασκαράτος

Βιογραφία

Ο Ανδρέας Λασκαράτος γεννήθηκε το 1811 στο Ληξούρι και συγκεκριμένα στην εξοχική τοποθεσία Ριτσάτα, σε μία περίοδο που τα Επτάνησα περνούσαν από τη γαλλική στην αγγλική προστασία.Τα πρώτα του γράμματα τα έμαθε κοντά στον Νεόφυτο Βάμβα στη Σχολή του Κάστρου. Σε ηλικία εικοσιενός ετών ο θείος του Δελαδέτσιμας τον διόρισε γραφέα στη Γερουσία στην Κέρκυρα και τον έγραψε στη Νομική Σχολή του Ιονίου Πανεπιστημίου επειδή τον προόριζε για δικαστή αν και ο ίδιος ο Λασκαράτος επιθυμούσε να σπουδάσει ιατρική. Από την Κέρκυρα γύρισε στην Κεφαλονιά και εργάστηκε για κάποιο χρονικό διάστημα πρωτοκολλητής του Ειρηνοδικείου. Στη συνέχεια παραιτήθηκε και πήγε στην Πίζα και στο Παρίσι για νομικές σπουδές. Το 1839 επέστρεψε  ασκώντας μόλις για τρία χρόνια το επάγγελμα του νομικού.Όμως ο θάνατος του πατέρα του, τον έκανε να ξαναασχοληθεί με τη δικηγορία λόγω κάποιων οικογενειακών υποθέσεών του, όμως η Γερουσία του αρνήθηκε να του χορηγήσει την άδεια. Την περίοδο αυτή ταξιδεύει στην Κρήτη για να μελετήσει το κρητικό γλωσσικό ιδίωμα και τα λαϊκά τραγούδια της. Ταξιδεύει επίσης στην Αθήνα, στη Σύρο, στην Κόρινθο, στην Πάτρα, στο Μεσολόγγι. Υπήρξε μαθητής του Ανδρέα Κάλβου, ενώ γνώρισε και τον Διονύσιο Σολωμό, κάτι που ασφαλώς επηρέασε τη μετέπειτα πορεία του. Ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία, την ποίηση, ενώ είναι πιο γνωστός ως λιβελογράφος. Ήταν παντρεμένος με την Πηνελόπη Κοργιαλένειου, από γνωστή και εύπορη οικογένεια του νησιού, με την οποία απέκτησε δύο γιους και εφτά κόρες.
Εξέδωσε αρκετές σατιρικές εφημερίδες όπως ο «Λύχνος», καυτηριάζοντας αδιακρίτως την ανηθικότητα, την αδικία, την υποκρισία. Πολλές φορές καταφέρθηκε εναντίον των πολιτικών και της ανικανότητάς τους, ενώ πολέμησε σκληρά τις θρησκευτικές προλήψεις και δοξασίες, κυρίως δε την αυθαιρεσία της θρησκευτικής αρχής. Στις 2 Μαρτίου 1856, ο μητροπολίτης Κεφαλονιάς Σπυρίδωνας Κοντομίχαλος, στην αγγλοκρατούμενη τότε Κεφαλονιά, αφορίζει τον Ανδρέα Λασκαράτο λόγω του βιβλίου του «Τα μυστήρια της Κεφαλλονιάς» και φυσικά το βιβλίο. Ο αφορισμός είχε προαποφασιστεί και συνταχτεί νωρίτερα (φέρει την ημερομηνία 16 Φεβρουαρίου 1856). Ο Λασκαράτος καταφεύγει κυνηγημένος στη Ζάκυνθο, αλλά στις 16 Μαρτίου 1856 αφορίζεται και εκεί, από τον μητροπολίτη της, Νικόλαο Κοκκίνη.
Πορτογαλικά κέρματα ευρώ

To ευρώ (EUR ή €) είναι το κοινό νόμισμα 17 κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα οποία αποτελούν την Ευρωζώνη, μεταξύ των οποίων είναι και η Πορτογαλία. Τα κέρματα έχουν μια κοινή όψη και για τις 17 χώρες και μια εθνική όψη που περιλαμβάνει ένα σχέδιο επιλεγμένο από το κράτος-μέλος για λογαριασμό του οποίου γίνεται η κοπή.
Τα πορτογαλικά κέρματα ευρώ απεικονίζουν τρεις διαφορετικές παραλλαγές του ίδιου θέματος για κάθε σειρά κερμάτων. Κοινό σημείο των παραλλαγών αυτών είναι ότι πρόκειται για βασιλική κεσαιωνική σφραγίδα του κράτους, μέσα σε έναν κύκλο αποτελούμενο από επτά κάστρα και πέντε οικόσημα, μαζί με τη λέξη «Portugal» (Πορτογαλία). Και οι τρεις συνθέσεις είναι δημιουργία του Vitor Manuel Fernandes dos Santos και φέρουν επιπλέον τα 12 αστέρια της Ευρωπαϊκής Ένωσης και το έτος κοπής.
Eu-LISA

Ο Eu-LISA (European Union Agency for the Operational Management of Large-Scale IT Systems in the Area of Freedom, Security and Justice που αναφέρεται απλούστερα σαν Eu-LISA· στα ελληνικά μπορεί να αποδοθεί ως Υπηρεσία της ΕΕ για τη Λειτουργική Διαχείριση Συστημάτων ΤΠ Μεγάλης Κλίμακας στον Χώρο Ελευθερίας, Ασφάλειας και Δικαιοσύνης) είναι ένας οργανισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης που ιδρύθηκε το 2011 για να εξασφαλίσει την αδιάλειπτη λειτουργία μεγάλων συστημάτων πληροφορικής εντός του χώρου ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης (ΧΕΑΔ).  Ξεκίνησε τις επιχειρησιακές του δραστηριότητες τον Δεκέμβριο του 2012.  
Η έδρα του EU-LISA βρίσκεται στο Ταλίν της Εσθονίας, ενώ το επιχειρησιακό του κέντρο βρίσκεται στο Στρασβούργο της Γαλλίας .  Ο σημερινός εκτελεστικός διευθυντής είναι ο Krum Garkov, ο οποίος ανέλαβε το ρόλο του τον Νοέμβριο του 2012.

Διοικητικό Συμβούλιο

Το διοικητικό συμβούλιο που απαρτίζεται από τα κράτη μέλη της ΕΕ και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή επιβλέπει τις δραστηριότητες του οργανισμού.  Το καθεστώς του παρατηρητή στο διοικητικό συμβούλιο έχουν οι Ελβετία, Ισλανδία, Νορβηγία και Λιχτενστάιν, καθώς και εκπρόσωποι της Eurojust και της Europol.  Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου, από τον Ιούνιο του 2018, είναι ο Ούγγρος Zsolt Szolnoki.

Εντολή

O eu-LISA είναι υπεύθυνος για την επιχειρησιακή διαχείριση των συστημάτων πληροφορικής EURODAC, SIS II και VIS, διασφαλίζοντας παράλληλα την ασφάλεια των πληροφοριών και την προστασία των δεδομένων.  Με αυτό τον τρόπο, επιτρέπει την άμεση ανταλλαγή δεδομένων μεταξύ των κρατών μελών.  Επιπλέον, ο eu-LISA εξελίσσεται και αναπτύσσει νέα συστήματα πληροφορικής παράλληλα με την οικοδόμηση ενός Κέντρου Αριστείας και τη διενέργεια κατάρτισης, παρακολούθησης και υποβολής εκθέσεων. Η υπηρεσία περιγράφει τον εαυτό της ως "έναν από τους παράγοντες που επιτρέπουν την ολοκληρωμένη αντιμετώπιση των υφιστάμενων και αναδυόμενων απειλών κατά της ευρωπαϊκής ασφάλειας". Ως εκ τούτου, διευκολύνει την πρακτική εφαρμογή των πολιτικών προτεραιοτήτων και των νομικών μέσων.
Βλάσης Κανιάρης

Βιογραφικό

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1928 και αρχικά φοίτησε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών όμως το 1950 παράτησε τις σπουδές του στην ιατρική για να ασχοληθεί με τις εικαστικές τέχνες. Αφού πρώτα έλαβε κάποια προπαρασκευαστικά μαθήματα από τον Πάνο Σαραφιανό εισήχθη στην ΑΣΚΤ από την οποία αποφοίτησε το 1955  έχοντας μαθητεύσει υπό τις οδηγίες των Ουμβέρτου Αργυρού, Γιάννη Μόραλη και Γιάννη Παππά. Παράλληλα με τις σπουδές του εργαζόταν ως βοηθός του Γιάννη Τσαρούχη, εκτελώντας σκηνογραφικές εργασίες. Από το 1956 ως το 1966 έζησε πρώτα στη Ρώμη και έπειτα στο Παρίσι. Το 1969, λόγω της πολιτικής κατάστασης που επικρατούσε μετά την εγκαθίδρυση στρατιωτικής δικτατορίας από το 1967 και της συμμετοχής του στην αντιδικτακτορική οργάνωση Δημοκρατική Άμυνα, αναγκάστηκε να επιστρέψει στη Γαλλία. Τη διετία 1973/75 εργάστηκε με υποτροφία της D.A.A.D. στο Βερολίνο ενώ το 1976 επέστρεψε στην Ελλάδα και εξελέγη καθηγητής ζωγραφικής στο ΕΜΠ όπου δίδαξε ως το 1996.
Το 1952 εγκαινίασε την εκθεσιακή του δραστηριότητα με τη συμμετοχή του στην Πανελλήνια Έκθεση του 1952 ενώ το 1958 διοργάνωσε την παρθενική του ατομική έκθεση στην γκαλερί Ζυγός, η οποία ήταν και η πρώτη ατομική έκθεση αφηρημένης ζωγραφικής στην Ελλάδα. Τα επόμενα χρόνια ακολούθησαν δεκάδες ατομικές και ομαδικές εκθέσεις τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό (Σουηδία, Ολλανδία, Γερμανία, Ιταλία κλπ) ενώ ξεχωρίζουν οι συμμετοχές του στην Documenta του Κάσσελ το 1977, στα Ευρωπάλια των Βρυξελλών το 1982 και στη Μπιεννάλε της Βενετίας το 1988.
Ήταν από το 1953 παντρεμένος με την Μαρία Λίνα. Απεβίωσε στις 2 Μαρτίου 2011 στην Αθήνα, έπειτα από πολύμηνη νοσηλεία.

Τεχνοτροπία

Στηριζόμενος στις γνώσεις που αποκόμισε από τον νέο ρεαλισμό εγκατέλειψε αρκετά νωρίς την παραδοσιακή ζωγραφική και δημιούργησε το δικό του προσωπικό ύφος και δημιουργώντας κατασκευές από πραγματικά υλικά. Πηγή έμπνευσης για τα έργα του Κανιάρη αποτέλεσαν οι κοινωνικοπολιτικές συνθήκες της εποχής του.
Έμβλημα της Γαλλικής Πολυνησίας

Στο έμβλημα της Γαλλικής Πολυνησίας κυρίαρχα σύμβολα είναι ο Ήλιος, η θάλασσα και το κατ΄ εξοχήν μέσο επικοινωνίας η σχεδία καταμαράν. Υιοθετήθηκε με απόφαση της Συνέλευσης της Γαλλικής Πολυνησίας, στις 23 Νοεμβρίου 1984.
Συγκεκριμένα αυτά φέρονται επί δίσκου που χωρίζεται οριζόντια λίγο χαμηλότερα του μέσου σε δύο ημικύκλια. Στο κάτω ημικύκλιο φέρονται εναλλάξ πέντε λευκές και πέντε γαλάζιες κυματοειδείς λωρίδες αντίστροφα μεταξύ τους ξεκινώντας από πάνω προς τα κάτω με λευκή και καταλήγοντας σε μπλε. Στο άνω ημικύκλιο φέρονται δέκα πεπλατυσμένες ομόκεντρες κίτρινες ακτίνες που καλύπτουν όλο το επίπεδο. Στο κέντρο του εθνοσήμου φέρεται ερυθρόμορφη καλλιτεχνική ορθόπλωρη απεικόνιση σχεδίας καταμαράν όπου μεταξύ των δύο πλωτήρων φέρονται πέντε καφέ ανθρωπόσχημες παραστάσεις των ερετών που συμβολίζουν τις ισάριθμες διοικητικές περιφέρειες του νησιωτικού κράτους. Υπεράνω αυτών και μέχρι της περιφέρειας απεικονίζεται το ερυθρόμορφο πηδάλιο του σκάφους ως σύμβολο ενότητας.
Το έμβλημα αυτό φέρεται επίσης και στο κέντρο της σημαίας του κράτους.
Κρατικό Πανεπιστήμιο Αεροναυπηγικής της Σιβηρίας

Ιστορία

Ιδρύθηκε το 1960 ως προέκταση του Τεχνικού Ινστιτούτου του Κρασνογιάρσκ. Την περίοδο από το 1960 ως το 1980 το πανεπιστήμιο υπήρξε στενά συνδεδεμένο με το πυρηνικό πρόγραμμα που λάμβανε χώρα στις εγκαταστάσεις της μυστικής πόλης Κρασνογιάρσκ-24. Ως το 1989 το πανεπιστήμιο ονομαζόταν "Ινστιτούτο κοσμικής τεχνολογίας"  (ρωσ.:Красноярский институт космической техники, КИКТ) και από το 1989 εώς το 1992, ονομαζόταν "Ακαδημία Αεροναυπηγικής της Σιβηρίας" (ρωσ.:Сибирская аэрокосмическая академия, САА). Το 1996 μετονομάστηκε σε Ακαδημία "Mikhail Fyodorovich Reshetnyov" ενώ το 2002 έπαψε να λειτουργεί ως ακαδημία και αναβαθμίστηκε σε πανεπιστήμιο.

Εκπαιδευτικό πρόγραμμα και έρευνα

Το εκπαιδευτικό ίδρυμα έχει ως κύριο αντικείμενο την εκπαίδευση φοιτητών στον τομέα της αεροναυπηγικής και της διαστημικής τεχνολογίας αλλά διαθέτει επίσης σχολές των οποίων το αντικείμενο σπουδών είναι σχετικό με την οικονομία, τις δημόσιες σχέσεις και την φυσική αγωγή. 
Το ερευνητικό πρόγραμμα του πανεπιστημίου διεξάγεται σε συνεργασία με διάφορες εταιρείες όπως η Krasmash, η οποία έχει ως αντικείμενο την κατασκευή βαλλιστικών πυραύλων για υποβρύχια και την αεροπορική εταιρεία KrasAir. Σήμερα, στο πανεπιστήμιο φοιτούν περίπου 11.500 φοιτητές. Το εκπαιδευτικό ίδρυμα έχει αναλάβει δραστηριότητες σε πολλά κράτη του κόσμου και συνεργάζεται με περισσότερα από 50 πανεπιστήμια σε 25 χώρες, όπως η Γερμανία, η Γαλλία, η Τσεχία, η Σλοβενία, ΗΠΑ και η  Κίνα.