google/wiki40b huggingface dataset:
Κυδώνι (ζώο)

Περιγραφή

Το χρώμα των κυδωνιών είναι σταχτί με μελανές ή πράσινες αποχρώσεις. Τα στρογγυλά όστρακα των κυδωνιών έχουν ιδιαίτερη μορφή: είναι συμμετρικά, σε σχήμα καρδιάς όταν τα δει κανείς από την άκρη και στα περισσότερα γένη έχουν ραβδώσεις. Κάθετα σε αυτές βρίσκονται ημικυκλικές γραμμές αύξησης.Ο μανδύας τους έχει τρία στρώματα  για την έξοδο του νερού. Η τροφή τους προσλαμβάνεται με την αναρρόφηση νερού, το οποίο το εκβάλλουν με τη βοήθεια του μανδύα και μένει το πλαγκτόν .  Αναπαράγονται πολύ γρήγορα και είναι ζώα ερμαφρόδιτα.

Είδη

Υπάρχουν σήμερα πάνω από 200 είδη κυδωνιών. 
Το κοινό κυδώνι, (Cerastoderma edule), είναι διαδεδομένο στις ακτές της Βόρειας Ευρώπης, στη Θάλασσα του Μπάρεντς, στην Ιρλανδία, στη Νορβηγία και στη Σενεγάλη.
Σε παρόμοιους τόπους ζει και το είδος Glycymeris glycymeris, που όμως δε σχετίζεται με το κοινό κυδώνι. Το είδος αυτό δεν είναι εδώδιμο εξαιτίας της σκληρότητάς του όταν μαγειρευτεί.
Στη Νότια Κορέα και στη Μαλαισία καλλιεργείται ευρέως το είδος Anadara granosa.
Κυδώνια που στερούνται ραβδώσεων είναι αυτά του γένους Laevicardium.
Στην Ελλάδα, ως κυδώνι συνήθως αναφέρεται το είδος Venus verrucosa

Γαστρονομική αξία

Στην κουζίνα της Ανατολής αλλά και της Δύσης, τα κυδώνια κατέχουν θέση ανάμεσα στα θαλάσσια εδέσματα.  Συλλέγονται συνήθως σκάβοντας στην άμμο κατά την άμπωτη. Ωστόσο, η διαδικασία συλλογής κυδωνιών μπορεί να αποβεί μοιραία αν δε ληφθούν υπόψη οι επικίνδυνες καιρικές συνθήκες. Ενδεικτική είναι η τραγωδία στον Όρμο Μορκέιμπ το 2004, όταν 21 παράνομοι μετανάστες βρήκαν το θάνατο, στην προσπάθειά τους να συλλέξουν κυδώνια.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο πωλούνται φρέσκα και μαγειρεμένα ως μεζές και συχνά τρώγονται με ξίδι. Διατίθενται σε καταστήματα θαλασσινών, μαζί με μύδια, ζώα μπουρού και χέλια. Επίσης, πωλούνται και σε τουρσί σε βαζάκια ή πιο πρόσφατα σε κλειστά πακέτα (με ξίδι), που περιέχουν και ένα πιρούνι με δύο δόντια.
Τα βραστά ή ψημένα στη σχάρα κυδώνια διατίθενται σε ειδικά κέντρα στη νοτιοανατολική Ασία. Η κατανάλωση ωμών – αμφίβολης προέλευσης - κυδωνιών έχει συνδεθεί με την ηπατίτιδα
18 Λιανοτράγουδα της Πικρής Πατρίδας

Ιστορικό

Πρόκειται για 18 τετράστιχα του Γιάννη Ρίτσου, εκ των οποίων τα 16 ο ποιητής τα έγραψε στο Παρθένι της Λέρου στις 16/9/1968, ύστερα από κρυφή έκκληση του Μίκη Θεοδωράκη. Τα άλλα δύο τα έγραψε στη Σάμο την Πρωτομαγιά του 1970. Τα ποιήματα είναι γραμμένα στη φόρμα των δημοτικών λιανοτράγουδων, σε ιαμβικούς δεκαπεντασύλλαβους στίχους, με πυκνό αλλά λιτό ύφος. Η σύνθεση του δίσκου έγινε στο Παρίσι τη διετία 1971-1973 από τον Μίκη Θεοδωράκη, και η πρώτη εκτέλεση στις 17 Ιανουαρίου 1973 στο Albert Hall με τραγουδιστές τους: Μαρία Φαραντούρη, Πέτρο Πανδή, Αφροδίτη Μάνου, Αχιλλέα Κωστούλη και τον ίδιο το συνθέτη. Η πρώτη ηχογράφηση του έργου έγινε το 1973 στο Παρίσι με τους ίδιους τραγουδιστές και κυκλοφόρησε στην Γαλλία την ίδια χρονιά από την EMI France. Παράλληλα ηχογραφήθηκε και στην Ελλάδα, κρυφά κατά τη διάρκεια της Χούντας, με τον Γιώργο Νταλάρα και την Άννα Βίσση. Με την πτώση της χούντας κυκλοφόρησαν στην Ελλάδα πρώτα η έκδοση με τον Νταλάρα και μετά η έκδοση με Φαραντούρη, Πανδή, Μάνου και Κωστούλη. Λίγους μήνες αργότερα κυκλοφόρησε και τρίτη έκδοση του έργου με την Μ.Δημητριάδη, Ε.Βιτάλη, Κ.Καμένο, Σ.Πασπαράκη και Σ.Κρυστάλη.
Παπαδάτου Αιτωλοακαρνανίας

Ονομασία

Το όνομα του χωριού δεν είναι απόλυτα εξακριβωμένο από που προήλθε. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τη χρονολόγηση της ίδρυσής του. Σύμφωνα με την τοπική προφορική παράδοση, το χωριό πήρε το όνομά του από τον πρώτο κάτοικο που εγκαταστάθηκε μόνιμα στη σημερινή τοποθεσία του χωριού το 1400 περίπου, ο οποίος ονομάζονταν Παπαδάτος και καταγόταν από την Κεφαλλονιά.

Ίδρυση

Δεν υπάρχουν ακριβείς πληροφορίες για τη χρονολογία ίδρυσης του χωριού. Είναι όμως απόλυτα εξακριβωμένο ότι υπήρχε πριν το 1761. Πριν από την εποχή αυτή υπήρχαν και οι οικισμοί Αννίνου και Γαρδί κοντά στην περιοχή του χωριού, ενώ κάποιοι άλλοι γειτονικοί οικισμοί, όπως του Αγίου Στεφάνου, της Παναγιάς είναι παλαιότεροι, ίσως της εποχής του Δεσποτάτου της Ηπείρου. Ένα προικοσύμφωνο του 1551 ενθαρρύνει στο συμπέρασμα ότι το χωριό συγκροτήθηκε γύρω στο 1400. Δύο ξένοι περιηγητές που πέρασαν από το το χωριό, οι  Πουκεβίλ και Ληκ, αναφέρουν, ο μεν πρώτος, ότι προεπαναστατικά (πριν το 1821) η Παπαδάτου είχε μόνο 20 οικογένειες, ο δε δεύτερος, ότι η Παπαδάτου το 1809 περιελάμβανε λίγα σπίτια.
Ξενοδοχείο Μπαρόν

Ιστορία

Στα 1870, ένα μέλος της Αρμενικής οικογένειας των Μαζλουμιάν (Mazloumian), προπάππους του σημερινού διευθυντή του ξενοδοχείου Armen Mazloumian, που κατευθυνόταν για προσκύνημα στην Ιερουσαλήμ, πέρασε από το Χαλέπι, που εκείνο τον καιρό ήταν κοσμοπολίτικο εμπορικό κέντρο. Διαπίστωσε όμως ότι ήταν άβολο πολύ για τους Ευρωπαίους ταξιδευτές να διανυκτερεύουν στα παραδοσιακά καραβάν-σεράγια της πόλης.
Με το σκεπτικό αυτό, ο Αρμένιος επισκέπτης του Χαλεπιού αποφάσισε να ανεγείρει στην πόλη ένα κατάλυμα με σύγχρονες ανέσεις, το ξενοδοχείο Αραράτ, που ήταν το πρώτο ξενοδοχείο στην περιοχή στα τέλη του 19ου αιώνα.
Λίγα χρόνια αργότερα, οι Αδελφοί Μαζλουμιάν επέκτειναν την ξενοδοχειακή επιχείρησή τους, ανεγείροντας το 1909 το «Ξενοδοχείο Μπαρόν» στα περίχωρα της παλαιάς πόλης του Χαλεπιού.

Διάσημοι επισκέπτες

Μέχρι το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι περισσότεροι επισκέπτες του ξενοδοχείου ήταν Βρετανοί ή Γερμανοί. Βρετανοί πράκτορες, που εμφανίζονταν ως αρχαιολόγοι, κατασκόπευαν τους Γερμανούς αξιωματούχους, οι οποίοι διοργάνωναν λαμπρές δεξιώσεις για τους Οθωμανούς συμμάχους τους, ενώ Γερμανοί μηχανικοί εργάζονταν για την κατασκευή της σιδηροδρομικής γραμμής από το Βερολίνο στη Βαγδάτη.
Ο Κρικόρ Ζοχράμπ (1861 – 1915), ο διάσημος Αρμένιος μυθιστοριογράφος και θύμα της Αρμενικής Γενοκτονίας, ήταν από τους πρώτους επισκέπτες του ξενοδοχείου «Μπαρόν».
Στο δεύτερο όροφο του ξενοδοχείου έχουν διαμείνει πολιτικοί, ηγέτες κρατών και προσωπικότητες των γραμμάτων και της τέχνης: Ο Λώρενς της Αραβίας κοιμήθηκε τον Απρίλιο του 1914 στο δωμάτιο 202, ο βασιλιάς Φεϋζάλ ανακήρυξε την ανεξαρτησία της Συρίας από το μπαλκόνι του δωματίου 215, η Αγκάθα Κρίστι (που υπάρχει η υπογραφή της στο βιβλίο επισκεπτών το έτος 1934) έγραψε το πρώτο μέρος του μυθιστορήματός της «Έγκλημα στο Όριεντ Εξπρές» στο δωμάτιο 203.
Στην Προεδρική Σουΐτα έχουν διαμείνει ο βασιλιάς Γουσταύος ΣΤ΄ της Σουηδίας, ο Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ της Αιγύπτου, ο πρώην πρόεδρος της Συρίας Χαφέζ Αλ Άσαντ, ο Σεϊχης Ζαϊντ μπιν Σουλτάν Αλ Ναγιάν, ιδρυτής των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, και ο Αμερικανός δισεκατομμυριούχος Ντέιβιντ Ροκφέλερ.
Ανάμεσα σ’ άλλους διάσημους επισκέπτες περιλαμβάνονται: ο πρόεδρος των Η.Π.Α. Θίοντορ Ρούζβελτ με τη σύζυγό του, ο Κεμάλ Ατατούρκ, ο Αμερικανός αεροπόρος  Τσαρλς Λίντμπεργκ, ο Βρετανός κατάσκοπος Κιμ Φίλμπυ, η Αγγλίδα συγγραφέας ταξιδιωτικής λογοτεχνίας Φρέγια Σταρκ, ο Σαρλ ντε Γκωλ, η Αγγλίδα ηθοποιός Τζούλι Κρίστι και ο κοσμοναύτης Γιούρι Γκαγκάριν.
Στη μεγάλη τραπεζαρία στο ισόγειο του ξενοδοχείου δίνονταν περίφημες δεξιώσεις προς τιμήν των επίσημων επισκεπτών του. Στον προθάλαμο είναι αναρτημένος μέσα σε γυάλινη θήκη ο υπογραμμένος από τον ίδιο - και απλήρωτος -  λογαριασμός του Λώρενς της Αραβίας.
Dodge Durango

Βασικά στοιχεία

Οι δύο πρώτες γενιές του Durango βασίστηκαν στις αντίστοιχων ετών γενιές του pick-up Dodge Dakota, έχοντας μάλιστα κοινή εξωτερική αισθητική, εκτός βέβαια από την πίσω καρότσα, ενώ είχαν επίσης και κοινό σαλόνι. Και οι δύο, επίσης, είχαν αμάξωμα τύπου σκάλας, κοινώς «χτιστό», και παράγονταν στο εργοστάσιο του Νιούαρκ, Ντέλαγουερ, ΗΠΑ.
Η τρίτη και σημερινή γενιά του Durango, ωστόσο, κατασκευάζεται σε κοινή πλατφόρμα με το Jeep Grand Cherokee τέταρτης γενιάς, με αποτέλεσμα να βασίζεται σε αυτοφερόμενο πλαίσιο, ενώ και τα δύο παράγονται σε κοινό εργοστάσιο στο Ντιτρόιτ, Μίσιγκαν, ΗΠΑ. Από την άλλη, το Durango έχει μεγαλύτερο μεταξόνιο και συνολικό μήκος από το Grand Cherokee, και έχει μια εντελώς διαφορετική εξωτερική αισθητική, με αποτέλεσμα ο εξωτερικός παρατηρητής να μην μπορεί να αντιληφθεί την συγγένεια με την πρώτη ματιά.  
Όλες πάντως οι γενιές του Durango μοιράζονταν κοινούς κινητήρες και κιβώτια ταχυτήτων με τα εκάστοτε Jeep Grand Cherokee, καθώς και αρκετά ακόμα τεχνολογικά στοιχεία, καθιστώντας εφικτή την τεχνική υποστήριξη και στα κράτη της Ευρώπης. Ως αποτέλεσμα, μολονότι το Durango δεν διατέθηκε ποτέ επίσημα στις ευρωπαϊκές αγορές, ωστόσο έχουν κυκλοφορήσει σε αυτές αρκετά αντίτυπα από παράλληλες εισαγωγές.
Δημήτρης Ντάσκας

Το ξεκίνημα

Ξεκίνησε τον αθλητισμό σε ηλικία 13 ετών και στα 16 του χρόνια ήταν ήδη βασικός στον Αντικυρέα, ομάδα που αγωνίζονταν στην τότε ενιαία Α΄τοπική κατηγορία Βοιωτίας/Εύβοιας. Το 1969 είχε ήδη κληθεί και αγωνισθεί στη Μικτή Βοιωτίας, όπου και παρέμεινε έως και το 1971. Η φήμη του νεαρού που "μάγευε" με το αριστερό πόδι είχε αρχίσει να ξεπερνάει τα όρια της ευρύτερης περιφέρειας. Δεν υπήρχαν άλλωστε πολλοί στην ηλικία του που μπορούσαν να σκοράρουν μέχρι και τέσσερα γκολ σε ένα παιχνίδι, όπως εκείνος. Δεν άργησαν να τον ανακαλύψουν τα "λαγωνικά" του Παναθηναϊκού στα 1971, ειδοποιημένοι από τους ποδοσφαιριστές Αθανασόπουλο και Ελευθεράκη που εκείνη την εποχή βρίσκονταν συχνά στην περιοχή για κυνήγι. Ο Ντάσκας εντάχθηκε στο εφηβικό τμήμα των "πρασίνων", με προπονητές τους Αντ. Μηγιάκη και Βαγ. Πανάκη και συμπαίκτες τους Θ. Βάγγη, Σπ. Λιβαθηνό, Παλαμάρα κ.α.,  ωστόσο η διοίκηση τους ήταν απασχολημένη με τη συμμετοχή της πρώτης ομάδας στο Κύπελλο Πρωταθλητριών και ελάχιστη σημασία έδινε στα τμήματα υποδομής τα οποία και σύντομα κατάργησε. Τον επόμενο χρόνο ο Λεβαδειακός εκδήλωσε ενδιαφέρον για την απόκτησή του, αλλά η μετεγγραφή δεν ολοκληρώθηκε για εξωαγωνιστικούς λόγους.

Ποδοσφαιριστής

Ως ποδοσφαιριστής αγωνίσθηκε (κύρια) σε Φωκικό Άμφισσας και Αστέρα Ιτέας στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα και στο Περιφερειακό Πρωτάθλημα, τις δεκαετίες του ΄70 και του '80. Αναλυτικά έπαιξε στον Ολ. Βόλου (1976, Β΄Εθνική) με προπονητή τον Θανάση Σούλη και συμπαίκτες τους Κ. Τριχιά, Γιακάκογλου, Μαυρίδη κ.α., στο Φωκικό (από το 1976-77 έως και το 1981-82), στον Αστέρα Ιτέας (από το 1982-83 έως και το 1986-87). Το 1979 η μετακίνησή του στον Παναιτωλικό ματαιώνεται, λόγω υπέρογκων οικονομικών απαιτήσεων του Φωκικού. Εν συνεχεία αναλαμβάνει σαν παίκτης-προπονητής τον Αντικυρέα (1987-88, τον οδηγεί στη 2η θέση της Β΄ κατηγορίας Ε.Π.Σ. Βοιωτίας), ενώ τη διετία 1990-1991 βρίσκεται στην τεχνική ηγεσία του Ησαΐα Δεσφίνας, με τον οποίο τη δεύτερη χρονιά κατακτά το νταμπλ, την άνοδο στη Δ΄Εθνική και φτάνει έως τη φάση των "8" του Κυπέλλου Ελλάδας Ερασιτεχνών, καθώς ηττήθηκε με 2-1 στο Λεωνίδιο. Παράλληλα, για 4 μήνες είναι προπονητής του Αστέρα Ιτέας, τον οποίο διατηρεί στη Δ΄Εθνική. Το 1991-92 ξεκινά στη Δόξα Δεσφίνας (τοπικό Ε.Π.Σ. Φωκίδας) αλλά ένας σοβαρός τραυματισμός στον αχίλλειο τένοντα τον υποχρεώνει να σταματήσει το ποδόσφαιρο.

Προπονητής

Εργάσθηκε σε πολλές ομάδες του νομού Φωκίδας. Η μεγαλύτερή του επιτυχία ήταν όταν το 1991 κατάκτησε το νταμπλ τοπικών τίτλων στην Ε.Π.Σ. Φωκίδας με τον Ησαΐα Δεσφίνας και ανέβασε την ομάδα του στη Δ΄Εθνική.
Καρπενήσι

Ιστορία

Στην περιοχή υπήρχαν από τα αρχαία χρόνια διάφοροι οικισμοί στα περίχωρα της σημερινής πόλης. Σε έναν από αυτούς, στους βόρειους πρόποδες του «Παλιόκαστρου» (λόφος του Αγίου Δημητρίου), βρέθηκε ο περίφημος «Θησαυρός του Καρπενησίου», μία συλλογή από 35 αριστουργήματα της ελληνιστικής χρυσοχοΐας .  
Εμφανίζεται ως οικισμός από τα Βυζαντινά χρόνια. Την εποχή της Τουρκοκρατίας κατέχει δεσπόζουσα θέση στην περιοχή από πλευράς αγροτοκτηνοτροφικής ανάπτυξης. Κάτοικοι της περιοχής, πήραν μέρος στην εξέγερση του 1600 και του 1611, από τον Μητροπολίτη Τρικάλων και Λαρίσης Διονύσιο το Φιλόσοφο. Το 1645, ο διδάσκαλος του γένους Ευγένιος Γιαννούλης, ίδρυσε Σχολή όπου δίδαξε και ο ίδιος κατά διαστήματα. Την περίοδο 1684 - 1699, στην περιοχή του Καρπενησίου, ο αρματωλός Λιβίνης επαναστατεί κατά των Τούρκων. Κατάφερε μία σημαντική νίκη κοντά στο χωριό Γόλιανη, το 1684 (ο λόφος στον οποίο έγινε η μάχη πήρε το όνομά του), ενώ ένα χρόνο μετά σκοτώθηκε σε μάχη στο χωριό Αράχωβα. Αργότερα στην περιοχή εγκαθίστανται Σκλαβούνοι που λιποτάκτησαν, από την Πελοπόννησο. Οι Ενετοί, για την καλύτερη οργάνωση των επαναστατημένων αρματωλών εγκαθιστούν στην πόλη ένα κεντρικό στρατόπεδο με διοικητές τους Μποσίνα και Λουμποζόβιτς. Στην πόλη θα εγκατασταθεί και ο Λιμπεράκης Γερακάρης, όταν θα αποφασίσει να εκστρατεύσει κατά της Στερεάς Ελλάδας. Για να γίνει αρεστός στους κατοίκους της περιοχής, αρχίζει να χτίζει διάφορες εκκλησίες. Ανάμεσα σε αυτές, και της Αγίας Τριάδας στο Καρπενήσι. Όταν θα αποφασίσει να επιτεθεί εκ νέου στην Πελοπόννησο, οι Ενετοί θα επιτεθούν στο Καρπενήσι και θα το λεηλατήσουν. Μετά την Συνθήκη του Κάρλοβιτς, το Καρπενήσι θα περάσει ξανά στα χέρια των Οθωμανών. 
Το Καρπενήσι έλαβε μέρος στην επανάσταση του 1821. Την Επανάσταση κήρυξαν στο Καρπενήσι οι τοπικοί οπλαρχηγοί Γιολδασαίοι και Βράσκας αλλά υπέρτερες τούρκικες δυνάμεις από τη Λαμία εξουδετέρωσαν τους πολιορκητές. Σύντομα όμως οι επαναστάτες ανασυντάχθηκαν και έδιωξαν τους Τούρκους από την πόλη. Κοντά στο Καρπενήσι, στη θέση Κεφαλόβρυσο, σκοτώθηκε σε μάχη με τους Τούρκους, ο Σουλιώτης αγωνιστής Μάρκος Μπότσαρης, στις 9 Αυγούστου 1823. 
Το Καρπενήσι και άλλα εκατό χωριά της Νότιας Ευρυτανίας, πυρπολήθηκαν από τρία γερμανικά τάγματα στις 10 Αυγούστου 1944 και μέχρι της 17 Αυγούστου του ίδιου χρόνου.

Αξιοθέατα

Το Καρπενήσι, όπως και όλος ο νομός, βρίσκεται σε ορεινή περιοχή εξαιρετικού φυσικού κάλλους, πλούσια σε βλάστηση. Η παραδοσιακή αρχιτεκτονική έχει διατηρηθεί σε αρκετό βαθμό, τόσο στα γύρω χωριά όσο και μέσα στην πόλη, με πλήθος καλοδιατηρημένων κτιρίων. Στην πόλη λειτουργεί το «Μουσείο Καρπενησίου» ενώ στα γύρω χωριά υπάρχει πλήθος από λαογραφικά μουσεία. 
Σε απόσταση 11 χλμ. βρίσκεται και το χιονοδρομικό κέντρο του Βελουχιού.
Σατράπης

Με τον όρο Σατράπης αποδόθηκε στην ελληνική γλώσσα η αρχαία περσική λέξη "χσαντράπ" (khshatra-pa). Ο Σατράπης ήταν ο διοικητής της Σατραπείας, ενός μεγάλου διοικητικού χώρου εντός του Βασιλείου των αρχαίων Περσών. Ορίζετο από τον Βασιλέα και συνήθως ήταν μέλος της βασιλικής οικογένειας ή μέλος της περσικής αριστοκρατίας, πάντα της απολύτου εμπιστοσύνης του. Ο χρόνος άσκησης της εξουσίας των διοικητών αυτών ήταν αόριστος. Διοικητικά, θα μπορούσε να θεωρηθεί αντίστοιχος με το σημερινό όρο "Περιφερειάρχης". Ο Ισοκράτης στον "Πανηγυρικό" του ονομάζει τον Σατράπη με την ελληνική λέξη "επίσταθμος".
Στα καθήκοντα του Σατράπη προς τον Μεγάλο Βασιλέα, ήταν η στρατολόγηση οπλιτών, στρατιωτικές εκπαιδεύσεις, ετοιμότητα στρατιωτικών μονάδων της περιφέρειάς του, η συγκέντρωση και αποστολή φόρων κλπ. Επίσης ο Σατράπης ασκούσε εντός της Σατραπείας του και δικαστική εξουσία επί αστικών και ποινικών υποθέσεων. Συνήθως οι Σατράπες επιλέγονταν από τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα της περιοχής τους. Την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου ο θεσμός του σατράπη χρησιμοποίηθηκε στην οργάνωση της ανατολικής αυτοκρατορίας του ενώ την ρωμαϊκή περίοδο χαρακτήριζε τον Αρμένιο κυβερνήτη  του αντίστοιχου κλίματος εντός της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.

Έκφραση

Σήμερα με τον όρο "σατράπη" χαρακτηρίζεται κυρίως άτομο που διαχειρίζεται κάποια εξουσία κατά τρόπο όμως έκδηλα αυθαίρετο και καταπιεστικό, π.χ. "αυτός ο εργολάβος είναι σκέτος σατράπης". Με πιο ευρεία έννοια "σατράπης" σημαίνει άτομο αυταρχικό, σκληρό και βίαιο.
Σημαία του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε

Η σημαία του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε καθιερώθηκε στις 5 Νοεμβρίου 1975.
Το κόκκινο τρίγωνο συμβολίζει το σκληρό αγώνα για την ανεξαρτησία, ενώ τα δύο μαύρα αστέρια εκπροσωπούν τα δύο κύρια νησιά του κράτους, τον Άγιο Θωμά (Σάο Τομέ) και τον Πρίγκιπα (Πρίνσιπε). Το πράσινο, το κίτρινο και το μαύρο είναι τα λεγόμενα Παναφρικανικά χρώματα.
Κουουπίκ Κλάιστ

Πρώτα χρόνια, εκπαίδευση και επαγγελματική δραστηριότητα

Γεννήθηκε στο Κουλισάτ στις 31 Μαρτίου] του 1958 και ολοκλήρωσε την πρωτοβάθμια εκπαίδευση στη γενέτειρά του το 1972. Συνέχισε τις σπουδές του στο γυμνάσιο του Σισιμιούτ και μετά στο Κρατικό Σχολείο του Μπίρκερεντ (Birkerød) από το 1975 ως το 1978. Το 1983 έλαβε δίπλωμα κοινωνικής εργασίας από το πανεπιστήμιο Ρόσκιλντε.
Δίδαξε δημοσιογραφία στο Νουούκ από το 1988 ως το 1991. Έχει έναν γιο.

Πολιτική καριέρα

To 1996 o Κλάιστ ορίστηκε διευθυντής του Υπουργείου Εξωτερικών της Αυτόνομης Κυβέρνησης της Γροιλανδίας (Direktør for hjemmestyrets udenrigskontor) .  Ήταν μέλος του Κοινοβουλίου της Δανίας (Folketingsmedlem) για το κόμμα Κοινότητα των Ινουίτ από τις 20 Νοεμβρίου του 2001 ως τις 13 Νοεμβρίου του 2007.
Το κόμμα του (IA) έγινε το πρώτο κόμμα που διοικεί το ημιαυτόνομο δανικό έδαφος υπό μια συμφωνία για ενισχυμένη αυτοκυβέρνηση.

Πρωθυπουργός

Από το 2007 είναι πρόεδρος του αριστερού πολιτικού κόμματος Κοινότητα των Ινουίτ (IA), το οποίο τάσσεται υπέρ της πλήρους αυτονομίας από τη Δανία.  Στις βουλευτικές εκλογές, οι οποίες διεξήχθησαν στις 2 Ιουνίου του 2009 το κόμμα του έλαβε τις περισσότερες ψήφους. Ορίστηκε ο πέμπτος πρωθυπουργός της Γροιλανδίας και στις εκλογές κέρδισε 5.461 προσωπικές ψήφους έναντι 1.413 για τον πρωθυπουργό Χανς Ενόκσεν. Ανέλαβε πρωθυπουργός της Γροιλανδίας στις 21 Ιουνίου του 2009, οπότε η χώρα απέκτησε αυτοδιάθεση.
Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία η Αλέκα Χάμοντ.
Πανελλήνιες εκθέσεις

Οι Πανελλήνιες Εκθέσεις είναι καλλιτεχνικός θεσμός που καθιερώθηκε το 1938, επί καθεστώτος Ιωάννη Μεταξά, και αποσκοπούσε στην αντιπροσωπευτική  παρουσίαση της σύγχρονης εικαστικής παραγωγής στην Ελλάδα.

Οργάνωση Εκθέσεων

Την οργάνωση των εκθέσεων αναλάμβανε το υπουργείο Θρησκευμάτων και Εθνικής Παιδείας με τη συνεργασία της «Ενώσεως Σωματείων Εικαστικών Τεχνών». Προβλεπόταν η σύσταση οργανωτικής και κριτικής επιτροπής, η οποία διοριζόταν από τον υπουργό και αποτελούνταν από τρεις εκπροσώπους του κράτους, τρεις καλλιτέχνες μέλη της «Ενώσεως Σωματείων Εικαστικών Τεχνών» και έξι καλλιτέχνες εκλεγόμενους από τα σωματεία της Ε.Σ.Ε.Τ.  Διαφορετική επιτροπή, αποτελούμενη καθηγητές της Α.Σ.Κ.Τ, τον πρόεδρο της Ε.Σ.Ε.Τ και έναν καλλιτέχνη προοριζόταν για την κρίση των καλλιτεχνών που δεν ήταν μέλη των παραπάνω σωματείων. Μια τρίτη επιτροπή, η οποία θα διοριζόταν με Β.Δ και θα αποτελούνταν από δυο εκπροσώπους του υπουργείου, έναν ακαδημαϊκό, τον διευθυντή της Α.Σ.Κ.Τ, τον διευθυντή της Εθνικής Πινακοθήκης και δυο καλλιτέχνες, προοριζόταν για την αγορά και την βράβευση έργων. Στην Πανελλήνιο του 1940 η κριτική-οργανωτική επιτροπή περιορίστηκε σε εννέα μέλη, ενώ στην πρώτη μεταπολεμική Πανελλήνιο, το 1948 διαφοροποιήθηκε η οργανωτική (δεκαμελής) από την κριτική (ενδεκαμελή) επιτροπή και προβλέφθηκε μια τρίτη επιτροπή για την απονομή των βραβείων. Η έκθεση του 1948 οργανώθηκε από το Εθνικό Ίδρυμα  με την συνεργασία του υπουργείου Παιδείας και του Καλλιτεχνικού Επιμελητηρίου. Έως το 1967 την διοργάνωση των εκθέσεων αναλάμβανε το υπουργείο Παιδείας, ενώ από το 1969 ανέλαβαν διαδοχικά το υπουργείο Προεδρίας της Κυβερνήσεως (1969,1971) και το  Υπουργείο Πολιτισμού και Επιστημών (1973, 1975).

Διάρθρωση-περιεχόμενο εκθέσεων

Οι εκθέσεις διαρθρώνονταν συνήθως σε τέσσερις ενότητες. Στο ΤΜΗΜΑ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ παρουσιάζονταν ελαιογραφίες, σχέδια, κρητιδογραφίες, υδατογραφίες, μικρογραφίες και φορητές νωπογραφίες. Το ΤΜΗΜΑ ΓΛΥΠΤΙΚΗΣ περιελάμβανε έργα γλυπτικής, μεταλλιοτεχνίας και λιθοχαρακτικής, το ΤΜΗΜΑ ΧΑΡΑΚΤΙΚΗΣ ξυλογραφίες, χαλκογραφίες και λιθογραφίες, ενώ το ΤΜΗΜΑ ΔΙΑΚΟΣΜΗΤΙΚΗΣ έργα μεταλλοτεχνίας, χρυσοχοϊκής, κεραμικής, υαλουργίας, σμάλτα και φορητά μωσαϊκά.
Οι Πανελλήνιες πραγματοποιούνταν στο Ζάππειο Μέγαρο. Για κάθε έκθεση τυπωνόταν κατάλογος με τους τίτλους και τις τιμές των έργων ανά τμήμα.
Η πρώτη ετήσια Πανελλήνιος Έκθεση έγινε το 1938. Ο πόλεμος είχε ως συνέπεια την διακοπή του θεσμού και η πρώτη μεταπολεμική Πανελλήνιος διοργανώθηκε καθυστερημένα το 1948. Πανελλήνιες εκθέσεις διοργανώνονταν έως το 1975 (1948, 1952, 1957, 1960, 1963, 1965, 1967, 1969, 1971, 1973). Ακολούθησε μια μεμονωμένη Πανελλήνια Καλλιτεχνική Έκθεση το 1987 υπό τη αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και του Εικαστικού Επιμελητηρίου.
Κωνσταντίνος Σβολόπουλος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1938 και σπούδασε ιστορία και αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και πολιτικές επιστήμες - διεθνείς σχέσεις στο Παρίσι. Το 1978 εξελέγη υφηγητής στη Νομική σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και το 1981 καθηγητής της ιστορίας των Διεθνών Σχέσεων της νομικής σχολής Θεσσαλονίκης, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1989, όταν και παραιτήθηκε για να αναλάβει την έδρα του καθηγητή ιστορίας του νεωτέρου ελληνισμού στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Διετέλεσε πρόεδρος του τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Μαζί με τους Kωνσταντίνο Tσάτσο και Κωνσταντίνο Tρυπάνη ίδρυσε το ίδρυμα «Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής», του οποίου το 1990 ανέλαβε διευθυντής. Την περίοδο 1962-65 επιμελήθηκε το αρχείο του Ελευθερίου Βενιζέλου στο Μουσείο Μπενάκη. Το 2003 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Το 2009 χρημάτισε αντιπρόεδρος αυτής και το 2010 πρόεδρος.
Ήταν σύζυγος της ηθοποιού Κατερίνας Χέλμη.
Απεβίωσε στις 13 Αυγούστου 2019.
Τριστάν Τζαρά

Βιογραφία

Ο Τζαρά γεννήθηκε στη Ρουμανία σε μiα εβραϊκή oικoγένεια αλλά έζησε και έδρασε κυρίως στο Παρίσι. Στα τέλη του 1929 εγκατέλειψε τον Ντανταϊσμό και μεταπήδησε στην ομάδα των υπερρεαλιστών. Προσπάθεια του ήταν να συνενώσει τον υπερρεαλισμό με τον Μαρξισμό.
Στη διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου έλαβε μέρος στην Γαλλική αντίσταση ενώ το 1947 προσχώρησε και στο Κομμουνιστικό κόμμα.
Πέθανε στο Παρίσι το 1963.
Ντομένικο Α΄ Κονταρίνι

Πολιτική ανάκαμψη

Την εποχή του η Βενετία ανακατέλαβε την Ζαντάρ και τμήματα της Δαλματίας που είχαν χαθεί τις περασμένες δεκαετίες από την Κροατία. Το Βενετσιάνικο ναυτικό ανασυγκροτήθηκε, η οικονομία γνώρισε ευημερία και η Δημοκρατία της Βενετίας απέκτησε τον έλεγχο στην Μεσόγειο.
Μετά την κατάληψη της Ζαντάρ η Βενετία θα μπει σε περίοδο ειρήνης και ευημερίας, ο Ντομένικο θα έχει φιλικές σχέσεις με την Βυζαντινή Αυτοκρατορία, την Αγία Έδρα και τον αυτοκράτορα Ερρίκο Γ΄. Ο Ντομένικο Κονταρίνι οικοδόμησε πολλές εκκλησίες και μοναστήρια όπως το Σαν Νίκολο ντι Λίντο στο Λίντο και το Σαντ Άντζελο ντι Κονκόρντια, λίγο πριν τον θάνατο του (1071) ανέθεσε σε εργάτες να οικοδομηθεί ξανά η Βασιλική του Αγίου Μάρκου.

Οικογένεια

Τάφηκε όπως όρισε στην διαθήκη του στην εκκλησία του Σαν Νίκολο ντι Λίντο, στην κύρια είσοδο του τάφου του βρισκόταν η προτομή του που τον παρουσίαζε με το χαρακτηριστικό καπέλο του δόγη. Ο γιος του Ενρίκο Κονταρίνι έγινε επίσκοπος του Καστέλλο (1074 - 1108) και ήταν ο πνευματικός ηγέτης στην εκστρατεία στους Αγίους Τόπους που έφερε τα οστά του Αγίου Νικολάου και του Θεοδώρου του Μάρτυρα.