google/wiki40b huggingface dataset:
Αθηνά Κακούρη

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1928 στην Πάτρα και ήταν κόρη του Χαρίλαου Κακούρη, ναυτιλιακού πράκτορα με καταγωγή από τα Ποριαράτα Κεφαλλονιάς. Πέρασε τον πόλεμο και την Κατοχή στην Αθήνα. Μετά τον πόλεμο, εργάστηκε σε ναυτικά πρακτορεία στην Πάτρα και στην Αθήνα, στο περιοδικό Ταχυδρόμος, έγραψε ραδιοφωνικές σειρές και μετέφρασε ξένη λογοτεχνία και ιστορία. Αργότερα έζησε στη Βιέννη, όπου και μελέτησε νεότερη ιστορία. Σε όλη της τη ζωή, έχει ασχοληθεί με τα κοινά, υπηρέτησε ως Γραμματέας του Διοικητικού Συμβουλίου του Ερυθρού Σταυρού Πατρών, ως ιδρυτικό μέλος του Τμήματος Αιμοδοσίας Πατρών, ως στέλεχος του Σώματος Ελληνίδων Οδηγών και αργότερα ως μέλος του Διοικητικού του Συμβουλίου. Είναι ιδρυτικό μέλος της  Εταιρείας Προστασίας Σπαστικών και εταίρος της Εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας.
Η συγγραφική της καριέρα άρχισε το 1950, όταν δημοσίευσε μία σειρά χρονογραφημάτων από ένα ταξίδι της στη Μέση Ανατολή στην εφημερίδα Ο Νεολόγος των Πατρών. Το 1952 η Κακούρη μετέφρασε το αμερικάνικο διήγημα Ο διάβολος και ο Ντάνιελ Ουέμπστερ του Στέφεν Βίνσεντ Μπένετ που μετέπειτα δημοσιεύτηκε σε σχετικό τόμο (Ίκαρος, 1953). Αυτή η μετάφραση βραβεύτηκε σε Πανελλήνιο Διαγωνισμό. Στο τέλος της δεκαετίας του 1950, άρχισε να δημοσιεύει αστυνομικά διηγήματα στο περιοδικό Ταχυδρόμος. Πολλά από αυτά τα διηγήματα βρίσκονται στην συλλογή Αλάτι στα φιστίκια. Συγχρόνως συνεργαζόταν με τους εκδοτικούς οίκους Πάπυρος και Πεχλιβανίδης σε μεταφράσεις αγγλικών και γαλλικών μυθιστορημάτων και ιστορικών συγγραμμάτων.
Άρχισε να γράφει ιστορικά μυθιστορήματα στο τέλος της δεκαετίας του 1970, όταν της το πρότεινε ο συγγραφέας Άλκης Αγγέλου. Τα πιο γνωστά της ιστορικά μυθιστορήματα είναι τα Πριμαρόλια (τα οποία κερδίσανε το Βραβείο Νικηφόρου Βρεττάκου το 1999), και η Θέκλη, η οποία τιμήθηκε με το Βραβείο Πεζογραφίας του Ιδρύματος Πέτρου Χάρη της Ακαδημίας Αθηνών 2005 και με το Βραβείο της Δημοτικής Επιχείρησης Πολιτιστικής Ανάπτυξης Πάτρας (ΔΕΠΑΠ).
Έζησε για μεγάλο χρονικό διάστημα στη Βιέννη, όπου μελέτησε Νεότερη Ιστορία.  Στις ΗΠΑ και στη Γερμανία, δημοσίευσε τα πρώτα της κείμενα.  Ενώ, χρονογραφήματα και ταξιδιωτικές εντυπώσεις δημοσίευσε στην εφημερίδα ¨Νεολόγος¨ στην γενέτειρά  της.
Μετατόπιση προς το ιώδες

Η μετατόπιση προς το ιώδες ή κυανή μετατόπιση (blueshift) είναι η ελάττωση του μήκους κύματος (και αντίστοιχα αύξηση της συχνότητας), σε αντιδιαστολή με τη μετατόπιση προς το ερυθρό. Στο ορατό φως η μετάπτωση μεταβάλλει το χρώμα από το κόκκινο σημείο του ορατού φάσματος στο ιώδες. Ο όρος όμως εφαρμόζεται και σε φωτόνια με συχνότητα σε όλο το ηλεκτρομαγνητικό φάσμα, τα οποία μετατοπίζονται σε μικρότερα μήκη κύματος καθώς και σε μείωση του μήκους κύματος de Broglie. Η μετατόπιση προς το ιώδες κυρίως προκαλείται από τη σχετική κίνηση της πηγής από τον παρατηρητή, μέσω του φαινομένου Ντόπλερ. Ένας παρατηρητής σε βαρυτικό πηγάδι βλέπει και αυτός μια μετατόπιση της ακτινοβολίας λόγω βαρυτικής μετατόπισης προς το κυανό, που περιγράφεται από τη γενική θεωρία της σχετικότητας όμοια με τη βαρυτική μετατόπιση προς το ερυθρό. Σε ένα σύμπαν που συστέλλεται θα παρατηρείται κοσμολογική μετατόπιση προς το κυανό, σε αντίθεση με την κοσμολογική μετατόπιση προς το ερυθρό που παρατηρείται σε ένα σύμπαν που διαστέλλεται.

Βαρυτική μετατόπιση

Σε αντίθεση με τη φαινόμενη μετατόπιση στο κυανό λόγω Ντόπλερ, που εξαρτάται από την κίνηση της πηγής προς τον παρατηρητή και άρα εξαρτάται από τη γωνία με την οποία αυτός λαμβάνει το φωτόνιο, η μετατόπιση στο κυανό λόγω βαρύτητας (βαρυτική μετατόπιση προς το κυανό) είναι πραγματική και ανεξάρτητη από τη γωνία πρόσληψης του φωτονίου.
Είναι ένα φυσικό αποτέλεσμα της αρχής διατήρησης της ενέργειας και της ισοδυναμίας μάζας-ενέργειας που προβλέπει η γενική σχετικότητα του Αϊνστάιν και επιβεβαιώθηκε πειραματικά από το πείρα Pound–Rebka του 1959. Η μετατόπιση προς το κυανό λόγω βαρύτητας συνεισφέρει στην ανισοτροπία της κοσμικής ακτινοβολίας υποβάθρου μέσω του φαινομένου Sachs-Wolfe, στο οποίο όταν ένα πηγάδι βαρύτητας περιστρέφεται ενώ ένα φωτόνιο περνάει, η μετατόπιση στο κυανό θα διαφέρει από τη μετατόπιση προς το ερυθρό λόγω βαρύτητας καθώς αυτό φεύγει.
Γκρέτα Σαλόμε Στεφανσντότιρ

Καριέρα

Η Γκρέτα κυκλοφόρησε το πρώτο της άλμπουμ, με τίτλο "In the Silence", στις 16 Νοεμβρίου 2012. Το άλμπουμ περιέχει το τραγούδι "Never Forget" της Eurovision, τόσο στην αγγλική όσο και στην ισλανδική έκδοση (Mundu Eftir Mér). Τον Αύγουστο του 2012 κυκλοφόρησε τα Everything Around Me. Ανακοινώθηκε ότι η Γκρέτα ήταν από τη λίστα των συμμετεχόντων στην επιλογή της Ισλανδίας για τη Eurovision 2016 με το τραγούδι "Raddirnar". Προκρίθηκε από τον πρώτο ημιτελικό να συμμετάσχει στον τελικό της διαδικασίας επιλογής. Το τραγούδι της το άλλαξε στα αγγλικά για τον τελικό, με τον τίτλο "Hear Them Calling", κερδίζοντας έτσι τον εθνικό τελικό. Εκπροσώπησε την Ισλανδία και ερμήνευσε το τραγούδι στον πρώτο ημιτελικό της Eurovision στις 10 Μαΐου 2016, αλλά απέτυχε να προκριθεί στον τελικό, τερματίζοντας 14η με 51 πόντους. Αυτή τη στιγμή ολοκληρώνει το δεύτερο άλμπουμ της, με τα πιο πρόσφατα σινγκλ της.
Σωκράτης Προκοπίου

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 22 Απριλίου του 1883 στον Μπουρνόβα της Σμύρνης και ήταν νεότερος αδελφός του καλλιτέχνη Γεωργίου Προκοπίου. Σε νεαρή ηλικία πραγματοποίησε ταξίδια σε Αίγυπτο, Αιθιοπία, Μεσοποταμία, Ινδία κ.α, τα οποία περιέγραψε σε περιοδικά και εφημερίδες της Σμύρνης. Παράλληλα κατά την παραμονή του στην Αιθιοπία διετέλεσε ανταποκριτής ελληνικών εφημερίδων της Αθήνας, του Καΐρου και της Σμύρνης.
Μετά την Μικρασιατική καταστροφή εγκαταστάθηκε στην Αθήνα όπου ασχολήθηκε επί σειρά ετών με τη συγγραφή άρθρων και βιβλίων ιστορικού και λαογραφικού περιεχομένου σχετικών με τη Μικρά Ασία έχοντας για επίκεντρο τη, γενέτειρά του, Σμύρνη, ενώ στα κείμενά του είναι έκδηλη η νοσταλγία για την ιδιαίτερη πατρίδα του. Επίσης μετέφρασε το έργο του Ομάρ Καγιάμ, Ρουμπαγιάτ, το οποίο όμως δεν πρόλαβε να εκδώσει. Παράλληλα συμμετείχε ενεργά σε διάφορους μικρασιατικούς πολιτιστικούς συλλόγους.
Απεβίωσε στις 29 Σεπτεμβρίου του 1957 στην Αθήνα.
Ίδρυμα (Ελλάδα)

Ίδρυμα είναι ένας οργανισμός, κερδοσκοπικός ή μη, ο οποίος εξυπηρετεί ένα συγκεκριμένο σκοπό. Στο άρθρο 108 του Αστικού Κώδικα αναφέρεται: Αν με ιδρυτική πράξη μια περιουσία ορίστηκε για να εξυπηρετηθεί ορισμένος σκοπός, το ίδρυμα αποκτά προσωπικότητα με διάταγμα που εγκρίνει τη σύστασή του.
Η επομένως, Ίδρυμα είναι η έχουσα νομική προσωπικότητα οργάνωση που επιδιώκει ορισμένο σκοπό με την περιουσία που τάχθηκε για την εξυπηρέτηση του σκοπού. Το ιδιωτικό ίδρυμα, σε αντίθεση με ένα φιλανθρωπικό ίδρυμα, δεν απαιτεί γενικά χρήματα από το κοινό. Και ένα ιδιωτικό ίδρυμα δεν έχει τις νομικές απαιτήσεις και τις ευθύνες αναφοράς ενός εγγεγραμμένου, μη κερδοσκοπικού ή φιλανθρωπικού ιδρύματος. Πολλά ιδρύματα δεν ασχολούνται με τη φιλανθρωπία: ορισμένα ιδιωτικά ιδρύματα χρησιμοποιούνται για σκοπούς προγραμματισμού ακινήτων.
Assassin's Creed IV: Black Flag

Πλοκή

Ο κύριος χαρακτήρας είναι ο Έντουαρτ Κενγουεϊ, ένας Ουαλός έμπορος που έγινε πειρατής και τελικά μέλος του Τάγματος των Ασσασίνων. Ο Έντουαρτ είναι ο πατέρας του Χέιθαμ Κενγουεϊ και παππούς του Κόνορ από το Assassins Creed III. Συναντάς επίσης αληθινά ιστορικά πρόσωπα όπως τον Έντουαρτ "Μαυρογένη" Θατς, τον Μπέντζαμιν Χόρνιγκολντ, την Μαίρη Ριντ, την Ανν Μπόνι και τον Τσαρλς Βέιν.
Α.Π.Ο. Φωστήρας Ταύρου

Στην ΕΠΣΑ - οι πρώτες επιτυχίες

Ο Φωστήρ Νέων Σφαγείων το 1931 εντάχθηκε επίσημα στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Αθηνών ως αναγνωρισμένο σωματείο και ξεκίνησε την επίσημη αγωνιστική του πορεία από το πρωτάθλημα Γ΄ Κατηγορίας τη σεζόν 1931-32. Πρώτος αγώνας επίσημου πρωταθλήματος στην ιστορία του ήταν με αντίπαλο την Α.Ε. Χαλανδρίου στο Χαλάνδρι στις 25 Οκτωβρίου 1931 για την πρεμιέρα του πρωταθλήματος της Γ΄ Κατηγορίας, όπου απέσπασε ισοπαλία με 2-2. Τη σεζόν 1938-39 κέρδισε την άνοδο στη Β΄ Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Αθηνών, όπου αγωνίστηκε μέχρι και την τελευταία προπολεμική σεζόν 1940-41, που διακόπηκε λόγω του πολέμου. Άρχισε να δημιουργεί το θρύλο του στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, όταν εντάχθηκε εξαρχής στην Α΄ κατηγορία της Ε.Π.Σ. Αθηνών, όπου αγωνίστηκε συνεχώς όλη τη δεκαετία 1950-1960 με επιτυχία, με αντιπάλους την ΑΕΚ, τον Παναθηναϊκό, τον Απόλλωνα, τον Πανιώνιο, το Αιγάλεω, τον Αθηναϊκό, τον Ατρόμητο Περιστερίου κ.ά.

Νεότερα χρόνια - σήμερα

Όλα τα επόμενα έτη αγωνίστηκε μεταξύ Γ΄ και Δ΄ Εθνικής, με εξαίρεση τις διετίες 2002-04 και 2013-15 που αγωνίστηκε εκ νέου στη Β΄ Εθνική. Την τριετία 2015-18 αγωνίστηκε στην Γ΄ Εθνική, όπου την περίοδο 2017-18 τερμάτισε στην 8η θέση του 8ου ομίλου και υποβιβάστηκε για πρώτη φορά από την καθιέρωση των εθνικών κατηγοριών στο τοπικό πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Αθηνών. 
Την αμέσως επόμενη περίοδο (2018-19) κατέκτησε το πρωτάθλημα του 2ου ομίλου Ε.Π.Σ. Αθηνών και κέρδισε την επιστροφή του στις εθνικές κατηγορίες.

Γήπεδο

Έδρα του Φωστήρα αποτελεί το Δημοτικό Γήπεδο Ταύρου «Σπύρος Γιαλαμπίδης», χωρητικότητας 4.000 θεατών (καθήμενων). Ανήκει στο Δήμο Ταύρου και βρίσκεται κοντά στις γραμμές του τρένου. Ονομάστηκε "Σπύρος Γιαλαμπίδης" προς τιμήν του παλιού παίκτη του Φωστήρα.
Χτίστηκε το 1969 και το επίσημο ρεκόρ θεατών είναι 11.000 στον αγώνα Φωστήρα - Ολυμπιακού το 1971. Ανεπίσημα ο αριθμός πιθανολογείται πως είναι μεγαλύτερος, καθώς σε πολλά παιχνίδια ο κόσμος συνήθιζε να μπαίνει από τους φράχτες του γηπέδου. Διαθέτει δύο ξύλινες λυόμενες κερκίδες, οι οποίες τοποθετήθηκαν το 2002, αντικαθιστώντας παλαιότερες αντίστοιχες. Παρά τη διαρρύθμισή του, που θυμίζει δεκαετία του '60, διαθέτει μπουτίκ, καφετέρια και λέσχη της ομάδας.
Οκτώηχος της Τσετίνιε

Ο 'Οκτώηχος της Τσετίνιε (στη σερβική γλώσσα: Цетињски октоих ή Cetinjski oktoih) είναι ορθόδοξο λειτουργικό βιβλίο, που τυπώθηκε το 1494, στο τυπογραφείο Τσερνόγιεβιτς  στην πόλη Τσετίνιε, την πρωτεύουσα του Πριγκιπάτου της Ζέτα, από τον Ιερομόναχο Μακάριο (στα σέρβικα: Јеромонах Макарије). Πρόκειται για το πρώτο αρχέτυπο που είναι γραμμένο στη  Serbian recension of Church Slavonic και για το πρώτο βιβλίο που τυπώθηκε στο κυριλλικό αλφάβητο στην Νοτιοανατολική Ευρώπη. 
Ο Οκτώηχος της Τσετίνιε αποτελείται από δύο τόμους: ο πρώτος, ο Οκτώηχος του Πρώτου Τόνου (Oktoih prvoglasnik) ολοκληρώθηκε στις 4 Ιανουαρίου 1494 και έχει 270 φύλλα διαστάσεων 29 x 21,6 εκ. Περιλαμβάνει το ύμνους που ψέλνονται στους τέσσερις πρώτους τόνους του Οκτώηχου συστήματος και σήμερα διασώζονται 108 αντίτυπά του. Χαρακτηρίζεται από την υψηλή ποιότητα και την καθαρότητα της εκτύπωσης, σε κόκκινο και μαύρο, και τα κομψά τυπογραφικά στοιχεία του. Τα επίτιτλα, που είναι τυπωμένα με σκαλιστό ξύλο, είναι φτιαγμένα στο πνεύμα της Αναγέννησης αλλά έχουν και στοιχεία που συναντώνται σε παλαιότερα χειρόγραφα. Η ποιότητα της εκτύπωσης και της διακόσμησης του Οκτώηχου του Πρώτου Τόνου θεωρείται ότι είναι στο ίδιο επίπεδο με τις εκτυπώσεις στη Βενετία της ίδιας χρονικής περιόδου. Το 1987 η Εθνική Βιβλιοθήκη του Μαυροβουνίου Djurdje Crnojevic εξέδωσε 600 αντίτυπα (facsimiles)του Οκτώηχου του Πρώτου Τόνου.
Ο δεύτερος τόμος ονομάζεται Οκτώηχος του Πέμπτου Τόνου (Oktoih petoglasnik) και περιλαμβάνει τους ύμνους που ψέλνονται στους υπόλοιπους οκτώ τόνους του Οκτώηχου συστήματος. Πρόκειται για το πρώτο εικονογραφημένο αρχέτυπο σε νοτιοσλαβική γλώσσα. Έχει διασωθεί σε τμήματα το μεγαλύτερο από τα οποία αποτελείται από 37 φύλλα. Έχει έξι εικόνες, που είναι τυπωμένες με σκαλιστό ξύλο, στις οποίες ο καλλιτέχνης κατάφερε να αποδώσει περίπλοκες συνθέσεις σε σχετικά μικρό χώρο.
Νίκος Κούρος

Βιογραφία

Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, πιάνο και τραγούδι στο "Ωδείο Αθηνών" και θέατρο στη δραματική σχολή του "Ελληνικού Ωδείου". Στο θέατρο εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1957 με το θίασο Άννας Λώρη - Άλκη Παπά (θέατρο "Διονύσια", Καλλιθέα). 
Ήταν για αρκετά χρόνια μέλος του Θεάτρου Τέχνης - Καρόλου Κουν και αργότερα μεταπήδησε σε άλλους θιάσους. Εκτός από το θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, εργάστηκε ως εκφωνητής θεατρικών και λογοτεχνικών εκπομπών και ως πολιτικός σχολιαστής στο Ελληνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας (1954-1957), ενώ ασχολήθηκε με τη σκηνοθεσία και τη λογοτεχνία.
Επεισόδιο της Φασόντα

Με την ονομασία επεισόδιο της Φασόντα, ή ζήτημα της Φασόντα, ή κρίση της Φασόντα, φέρεται ένα στρατιωτικό επεισόδιο που συνέβη στο ομώνυμο χωριό, του σημερινού νοτίου Σουδάν, το 1898, που αποτέλεσε το αποκορύφωμα της σύγκρουσης του Βρετανικού και Γαλλικού αποικιοκρατικού ιμπεριαλισμού στην Αφρική. Τούτο εξελίχθηκε σε έντονο διπλωματικό ζήτημα με άμεσο κίνδυνο της κήρυξης πολέμου μεταξύ των δύο Αυτοκρατοριών.

Τελικά η υπόθεση κατέληξε, χωρίς πόλεμο, σε διπλωματική νίκη της Βρετανίας, στιγματίζοντας όμως για αρκετά χρόνια την εξωτερική πολιτική της Γαλλίας με το λεγόμενο "σύνδρομο Φασόντα"

Ιστορικό

Την εποχή εκείνη η Γαλλία ασκώντας αποικιοκρατικό ιμπεριαλισμό είχε δημιουργήσει πολλές αποικίες στην Αφρική και ιδιαίτερα στη Δυτική Αφρική (Σενεγάλη, Νίγηρα, Τσαντ, νότια Σαχάρα) και στην Ανατολική (Γαλλική Σομαλία, ή Σομαλιλάνδη, όπου και το Τζιμπουτί). Παράλληλα και η Βρετανία είχε ομοίως δημιουργήσει αποικίες, στην ίδια ήπειρό, κατέχοντας την Αίγυπτο από το 1882 καθώς και στη Νότια Αφρική (Καίηπ Τάουν, Μποτσουάνα, Ζιμπάμπουε, Ζάμπια). Βέβαια και άλλες χώρες είχαν ομοίως δημιουργήσει αποικίες, όπως: η Γερμανία, το Βέλγιο, η Ισπανία, η Ιταλία και η Πορτογαλία σε πολύ όμως μικρότερο βαθμό.

Με την παράλληλη ανάπτυξη του σιδηροδρόμου αποφάσισαν οι δύο πρώτες δυνάμεις να συνδέσουν τις αποικίες που κατείχε η κάθε μία, η μεν Γαλλία κατά Δύση - Ανατολή, η δε Βρετανία κατά Βορά - Νότο. Οι δύο αυτές γραμμές φέρονταν στο σχεδιασμό τους να διασταυρώνονταν σ΄ ένα χωριό νότια της Χαρτούμ λεγόμενο Φασόντα, στον Άνω Νείλο, σημερινό Κόντοκ. Έτσι οι Γάλλοι, αντιλαμβανόμενοι τη στρατηγική σημασία που θα είχε η περιοχή, αποφάσισαν να σπεύσουν να την καταλάβουν, δημιουργώντας εκεί νέο προτεκτοράτο από το οποίο θα μπορούσαν να ελέγχουν και το μεταξύ των βρετανικών κτήσεων εμπόριο. Την επιχείρηση αυτή ανέλαβε ο Γάλλος ταγματάρχης Ιωάννης-Βαπτιστής Μαρσάν, κινούμενος από δυτικά, με μία μικρή εκστρατευτική δύναμη 130 ανδρών μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονταν και περίπου δέκα αξιωματικοί. Την ομάδα αυτή θα ενίσχυε και έτερη που θα ξεκινούσε από ανατολικά.
Τελικά μετά από πολύμηνη ταλαιπωρία ο Μαρσάν έφθασε στις 10 Ιουλίου του 1898 και κατέλαβε την περιοχή. Του γεγονότος αυτού ακολούθησαν έντονα βρετανικά διαβήματα, αποστέλλοντας και κανονιοφόρους και απειλώντας κήρυξη πολέμου κατά της Γαλλίας. Η κρίση που ξέσπασε κράτησε περίπου τρεις μήνες. Διαβλέποντας το γαλλικό υπουργείο Εξωτερικών την τότε ναυτική υπεροχή της Βρετανίας έναντι της Γαλλίας υποχώρησε και ο Μαρσάν υποχρεώθηκε στις 3 Νοεμβρίου (1898) σε αναγκαστικη αποχώρηση από την περιοχή. Στη συνέχεια, τον επόμενο χρόνο, ακολούθησαν συνομολογήσεις μιας σειράς συμφωνιών μεταξύ της Βρετανίας από τη μία πλευρά και της Γαλλίας, του Βελγίου και της Ιταλίας από την άλλη με τις οποίες και καθορίστηκαν τα σύνορα του Αγγλοαιγυπτιακού Σουδάν.
Πανελλήνιοι κολυμβητικοί αγώνες 1932

Οι Πανελλήνιοι Κολυμβητικοί αγώνες του 1932, έγιναν στις 10-11 Σεπτεμβρίου στο Μικρολίμανο. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. ενώ το πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης κατέκτησε ο Άρης Θεσσαλονίκης.

Η διοργάνωση

Η μεγάλη ανάπτυξη των κολυμβητικών αγωνισμάτων οδήγησε την ΕΚΟΦ να καθιερώσει τοπικά πρωταθλήματα μικρών ηλικιών, Βόρειο στη Θεσσαλονίκη και νότιο στον Πειραιά, τα οποία έγιναν στις 16-17 Ιουλίου. Σε αυτά κάθε σύλλογος μετείχε με πέντε το πολύ αθλητές αρχάριους, παίδες, εφήβους και κορασίδες σε διάφορα αγωνίσματα από 25 ως 100μ.
Στους πανελλήνιους αγώνες κάνει για πρώτη φορά την εμφάνιση του ο Παναθηναϊκός, ανήκωντας πλέον στην δύναμη της ΕΚΟΦ, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κερδίσει βαθμούς. Στα αξιοσημείωτα είναι τα σοβαρά επεισόδια που διαδραματίστηκαν με το τέλος του ημιτελικού αγώνα ουότερ πόλο ανάμεσα στον Ολυμπιακό και τον ΕΘνικό (3-1), κάτι που οδηγεί την ομοσπονδία να τιμωρήσει τις 2 ομάδες με αποκλεισμό και να ανακηρύξει, άνευ τελικού αγώνος, πρωταθλητή τον Άρη Θεσσαλονίκης και 2ο τον Ν.Ο Μυτιλήνης, βασιζόμενη στον μεταξύ τους ημιτελικό αγώνα (5-1 υπέρ του Άρη).
Λεονάρντο Μπονούτσι

Σε συλλόγους

Αγωνίζεται επαγγελματικά από το 2005 ξεκινώντας την καριέρα του από τη Βιτερμπέζε και στη συνέχεια έπαιξε σε διάφορους ιταλικούς συλλόγους. 
Tο 2010 υπέγραψε στη Γιουβέντους με την οποία κέρδισε έξι πρωταθλήματα και αγωνίστηκε σε δύο τελικούς του Champions League (2015 και 2017).
Το καλοκαίρι του 2017 πήρε μεταγραφή για τη Μίλαν, καθώς, όπως δήλωσε, χάθηκε ο δεσμός του με τη Γιουβέντους. Έναν χρονο αργότερα, τον Αύγουστο του 2018, επέστρεψε στη Γιουβέντους.

Στην εθνική ομάδα

Παίζει από το 2010 στην εθνική ομάδα, με την οποία έφτασε στον τελικό του Euro το 2012 και κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών του 2013.
Ήταν στο ρόστερ της ομάδας στο Μουντιάλ του 2010 και του 2014 και στο Euro του 2012 και του 2016.
Κορράδος της Βαυαρίας

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο κάστρο Ράβενσμπουργκ στη Σουηβία (ή στο Ρέγκενσμπουργκ της Βαυαρίας) και ήταν γιος του Ερρίκου Θ΄ δούκα της Βαυαρίας και της Βουλφχίλντε των Μπίλουνγκ, κόρη του Μάγκνους Α΄ δούκα της Βαυαρίας. Ήταν, μέσω της αδελφής του Ιουδήθ, θείος του Φρειδερίκου Α΄ Χοενστάουφεν, βασιλιά της Γερμανίας.
Πέρασε κάποια χρόνια στο αβαείο του Βαϊνγκάρντεν, οικογενειακό των Γουέλφων και έπειτα σπούδασε θεολογία στην Κολωνία υπό την προστασία του συγγενούς του αρχιεπισκόπου, με την πρόθεση της οικογένειάς του να τον διαδεχθεί. Τελικά έγινε μαθητής του Βερνάρδου, ηγουμένου του Κλερβώ και εντάχθηκε στη μονή του ως Κιστερκιανός μοναχός. Θέλησε να ταξιδέψει στους Αγίους Τόπους, αλλά στη διαδρομή, εγκαταβίωσε στην Απουλία κοντά στο Μπάρι σε σπήλαιο ως ερημίτης.
Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, έγινε μαθητής του Άρνολντ, ηγουμένου του Μοριμόντ και έγινε μοναχός στη μονή εκεί. Ο Άρνολντ ήθελε να ιδρύσει μονή Κινστερκιανών στην Παλαιστίνη, αλλά απεβίωσε το 1125. Ο Κορράδος συνέχισε μόνος του ως το Μπάρι και εκεί, αντί να μπει σε πλοίο, έμεινε ερημίτης στο σπήλαιο της Αγίας Μαρίας της κρύπτης, προσευχόμενος και κοιμώμενος σε έναν γυμνό βράχο.
Από την αρετή και την αγία ζωή του απέκτησε ακολούθους από τους εκεί κατοίκους και απεβίωσε το 1126.
Κατά μία διαφορετική άποψη, έκανε δύο ταξίδια στους Αγίους Τόπους, το πρώτο κατά τη Β΄ Σταυροφορία ακολουθώντας τον Κορράδο Γ΄ βασιλιά της Γερμανίας. Απεβίωσε το 1154.
Τα λείψανά του διατηρούνται στον Καθεδρικό της Μολφέτα. Ο Πάπας Γρηγόριος ΙΣΤ΄ τον οσιοποίησε το 1831, όμως αναφέρεται ως άγιος. Η μνήμη του εορτάζεται στις 9 Φεβρουαρίου, όπου γίνεται περιφορά της κάρας του στην πόλη.
Blackburn Botha

Σχεδιασμός και ανάπτυξη

Τον Σεπτέμβριο του 1935 το Υπουργείο Αεροπορίας εξέδωσε την απαίτηση Μ.15/35 για ένα τριθέσιο δικινητήριο αναγνωριστικό/τορπιλοπλάνο βομβαρδιστικό. Κατατέθηκαν προτάσεις εκ των οποίων δύο, το Botha της Blackburn και το Beaufort της Bristol έγιναν δεκτές από την αεροπορία. Και τα δύο προωθούνταν από κινητήρες Bristol Perseus των 850 hp. Το Υπουργείο με αναθεωρημένη απαίτησή του (Μ.10/36) ζήτησε το πλήρωμα να είναι τετραμελές, με συνέπεια να αυξηθεί το βάρος και των δύο αεροσκαφών.Συνέπεια αυτού ήταν η ανάγκη εγκατάστασης ισχυρότερων κινητήρων. Ενώ η Bristol εγκατέστησε τους ισχυρούς κινητήρες Taurus των 1130 hp, στην Blackburn δόθηκαν οι ανεπαρκείς κινητήρες Perseus X των 880 hp.
Το Υπουργείο Αεροπορίας παρήγγειλε 442 Botha το 1936 καθώς και σημαντικό αριθμό Beaufort. Το πρωτότυπο πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 28 Δεκεμβρίου 1938. Η παραγωγή του ξεκίνησε στο εργοστάσιο της Blackburn στο Brough καθώς και στο νέο εργοστάσιο της εταιρίας στο Dumbarton. Η συνολική παραγωγή ανήλθε στις 382 και 200 μονάδες αντίστοιχα.

Επιχειρησιακή ιστορία

Οι επιχειρησιακές δοκιμές έδειξαν ότι το αεροσκάφος αντιμετώπιζε πολλά σημαντικά προβλήματα: δεν είχε καλή πλευρική σταθερότητα και το πλήρωμα δεν μπορούσε να δει πίσω ή στα πλάγια εξ αιτίας της θέσης των κινητήρων, γεγονός που το καθιστούσε ακατάλληλο σαν αναγνωριστικό. Το σημαντικότερο ίσως ζήτημα ήταν ίσως οι ανεπαρκείς επιδόσεις του, που οφείλονταν στους κινητήρες Perseus που δεν παρείχαν επαρκή ισχύ. Παρόλο που το αεροσκάφος πέρασε με επιτυχία τις δοκιμές αεροτορπιλισμού και πόντισης ναρκών, αποφασίστηκε τελικά να εξοπλιστούν με τον τύπο μονάχα τέσσερις σμηανρχίες τακτικής αναγνώρισης, που μέχρι τότε επιχειρούσαν με Avro Anson, αντί οι μονάδες τορπιλοπλάνων όπως προέβλεπε ο αρχικός σχεδιασμός.
Τον Ιούνιο του 1940 παρέλαβε τον τύπο η πρώτη μονάδα, το Νο. 608 Σμήνος της RAF (No. 608 Squadron RAF). Το Νο. 608 ήταν τελικά το μόνο που χρησιμοποίησε τον τύπο επιχειρησιακά. Σε αυτές τις αποστολές, που έλαβαν χώρα τον Αύγουστο του 1940, μετέφεραν συνήθως τρεις ανθυποβρυχιακές βόμβες των 50 kg καθώς και δύο βόμβες γενικής χρήσης των 100 kg. Τα Botha είχαν ανεπαρκείς επιδόσεις και ήταν ασταθή. Πολλά χάθηκαν σε ατυχήματα, ενώ ήταν εμφανές ότι η αεροδυναμική και το προωστικό σύστημα του αεροσκάφους απαιτούσαν επανασχεδιασμό. Σύντομα αποφασίστηκε η απόσυρση του τύπου από τις μονάδες πρώτης γραμμής και η χρήση του σαν εκπαιδευτικό, κάτι που είχε σαν συνέπεια να συμβούν πολλά ακόμα ατυχήματα.
Μερικά χρησιμοποιήθηκαν για την ρυμούλκηση ιπτάμενων στόχων. Τελικά όσα είχαν απομείνει αποσύρθηκαν τον Σεπτέμβριο του 1944.
Αντώνης Μαυρομιχάλης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Μάνη και ήταν γιος του Πιέρρου Μαυρομιχάλη. Στάλθηκε με σώμα 300 Μανιατών εναντίον του Αλή Πασά ενώ παρέμεινε για χρόνια στην Κωνσταντινούπολη ως όμηρος του Σουλτάνου. Δραπέτευσε όμως λίγο πριν ξεσπάσει η επανάσταση του ΄21 και έλαβε μέρος σε διάφορες μάχες.
Πολέμησε στην Καλαμάτα, το Βαλτέτσι και το 1823 έλαβε τον τίτλο του στρατηγού. Το 1830 ήταν επικεφαλής εξέγερσης των Μανιατών. Στη συνέχεια κατατάχθηκε στη χωροφυλακή και μετά στον στρατό φτάνοντας μέχρι τον βαθμό του στρατηγού. Διετέλεσε υπασπιστής του Όθωνα και την περίοδο 1847-1861 ήταν γερουσιαστής. Το 1862 εκπροσώπησε ως πληρεξούσιος την Καλαμάτα.
Απεβίωσε το 1873 στην Καλαμάτα. Γιος του ήταν ο Περικλής Πιερράκος Μαυρομιχάλης και εγγονός του ο Γεώργιος Π. Μαυρομιχάλης.
Public Enemy

Οι Public Enemy είναι ένα γνωστό αμερικάνικο hip-hop συγκρότημα γνωστό για την πολιτικού περιεχομένου στιχουργική του, την κριτική του κατά των Μ.Μ.Ε. και το ενεργό του ενδιαφέρον για την αφρο-αμερικάνικη κοινότητα. Ηγέτης του συγκροτήματος είναι ο ράπερ Chuck D.
Τον Ιούνιο του 1992 οι Public Enemy ήρθαν στην Ελλάδα και διοργάνωσαν συναυλία στο Κατράκειο θέατρο της Νίκαιας, αποτελώντας σημαντικό ρόλο στα πρώτα χρόνια του ελληνικού hip hop, καθώς ήταν η πρώτη φορά που ένα τόσο μεγάλο hip hop συγκρότημα ερχόταν στη χώρα.
Γερτρούδη της Σαξονίας

Βιογραφία

Ήταν κόρη του Βερνάρδου Β΄ δούκα της Σαξονίας και της Ειλίκας του Σβάινφουρτ.  Παντρεύτηκε στον πρώτο της γάμο (1050) τον Φλόρις Α΄ κόμη της Ολλανδίας και όταν ο Φλόρις Α΄ σκοτώθηκε σε μάχη (1061) έγινε επίτροπος της Ολλανδίας για λογαριασμό του ανήλικου γιου της Ντιρκ Ε΄. 
Όταν ο Ντίρκ Ε΄ ενηλικιώθηκε, ο Γουλιέλμος Α΄ επίσκοπος της Ουτρέχτης, εκμεταλλεύτηκε την κατάσταση για να διεκδικήσει περιοχές, που ανήκαν στην Ολλανδία. Η Γερτρούδη με τον γιο της κατέφυγαν στα νησιά της Φριζίας, επιτρέποντας στον επίσκοπο Γουλιέλμο να καταλάβει τις αμφισβητούμενες περιοχές.  
Η Γερτρούδη παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο της (1063) τον Ροβέρτο, δεύτερο γιο του Βαλδουίνου Ε΄ κόμη της Φλάνδρας, ο οποίος έγινε κόμης ως Ροβέρτος Α΄ της Φλάνδρας (1071). Η Γερτρούδη και ο νέος της σύζυγος έγιναν κηδεμόνες του ανήλικου Ντιρκ. Ο γάμος αυτός έφερε στον Ντιρκ Ε΄ δώρο την Φλάνδρα μαζί με τα νησιά της Φριζίας και την περιοχή του Σκάλδη.
Γ.Α.Σ. Παμβοχαϊκός

Τμήμα πετοσφαίρισης γυναικών

Το τμήμα πετοσφαίρισης γυναικών του Παμβοχαϊκού μετέχει στη Β΄ Εθνική κατηγορία.

Τμήμα ποδηλασίας

Το τμήμα ποδηλασίας του συλλόγου μετέχει σε αγώνες που διοργανώνουν διάφορα αθλητικά σωματεία.