Διακήρυξη της Πράγας για την Ευρωπαϊκή Συνείδηση και τον Κομμουνισμό

Συζήτηση

Από τη στιγμή που υπεγράφη το 2008, η διακήρυξη της Πράγας εκφράστηκαν αντιρρήσεις από διάφορες ομάδες. Ο  Economist έγραψε: "Έχει προσελκύσει υποστήριξη σε όργανα όπως το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο . Αλλά έχει εξοργίσει μερικούς, αν όχι όλους, τυς Εβραίους ακτιβιστές, αριστερούς πολιτικούς (κυρίως από τη Δυτική Ευρώπη) · και αναπόφευκτα, τη Ρωσία. "  
Η Ρωσία διαμαρτυρήθηκε κατά του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπης για την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Ημέρας Μνήμης για τα Θύματα Σταλινισμού και Ναζισμού . Η αντιπροσωπεία της προσπάθησε, αλλά δεν απέτυχε να αποσύρει το ψήφισμα .  Αρκετοί εκπρόσωποι της ρωσικής οργάνωσης Κόσμος χωρίς ναζισμό έχουν επικρίνει τη Δήλωση της Πράγας. Ο ιδρυτής και πρόεδρος της οργάνωσης, Μπόρις Σπέγκελ, ισχυρίστηκε ότι η Δήλωση της Πράγας υποστηρίζεται από «υποστηρικτές των Ναζί» και κατηγόρησε τις χώρες που ήταν παλαιότερα μέλη του Κομμουνιστικού Συνασπισμού (εκτός της Ρωσίας και της Λευκορωσίας) για «ταχεία ναζιστοποίηση». Επέκρινε τον ρόλο των δημοκρατιών της Δυτικής Ευρώπης κατά την έναρξη του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου.  
Ο Efraim Zuroff του Κέντρου Simon Wiesenthal επέκρινε επανειλημμένα τη Διακήρυξη της Πράγας, χαρακτηρίζοντάς την ως "το κύριο μανιφέστο του κινήματος ψευδούς ισοδυναμίας".  
Στις 20 Ιανουαρίου 2012, εκδόθηκε μια δήλωση που ξεκίνησε από τον Dovid Katz  σε συνεργασία με τον καθηγητή Danny Ben-Moshe του πανεπιστημίου Deakin, Μελβούρνη της Αυστραλίας και υπογράφηκε από 70 βουλευτές, με τίτλο "Δήλωση των Εβδομήντα Ετών"  απέρριπτε "τις προσπάθειες να υπονομευθεί το Ολοκαύτωμα μειώνοντας τη μοναδικότητά του και θεωρώντας ότι είναι ισότιμο, παρόμοιο ή ισοδύναμο με τον κομμουνισμό, όπως πρότεινε η Δήλωση της Πράγας του 2008".  Ο υπουργός Εξωτερικών της Λιθουανίας, Audronius Ažubalis, χαρακτήρισε τη Δήλωση των Εβδομήντα Ετών "αξιοθρήνητη" και "απεχθή" και δήλωσε ότι απηχεί "τους ιδεολόγους του Κρεμλίνου" και έρχεται σε αντίθεση με τη θέση της ΕΕ. Πρόσθεσε ότι "δεν είναι δυνατόν να βρεθούν διαφορές μεταξύ του Χίτλερ και του Στάλιν, εκτός από τα μουστάκια τους (του Χίτλερ ήταν μικρότερο)".  Ο Πρωθυπουργός της Λιθουανίας Αντριου Κούμπλιου υποστήριξε ότι τόσο τα ναζιστικά όσο και τα σοβιετικά εγκλήματα είναι "μοναδικά" και ο πόνος που προκάλεσαν ήταν  "ανυπολόγιστος".  
Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας αντιτίθεται στη Διακήρυξη της Πράγας και έχει επικρίνει την «νέα κλιμάκωση της αντικομμουνιστικής υστερίας υπό την ηγεσία του Συμβουλίου της ΕΕ, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του πολιτικού προσωπικού της αστικής τάξης στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο».  Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Βρετανίας έχει την άποψη ότι η Διακήρυξη της Πράγας είναι μια επανάληψη των επίμονων προσπαθειών αντιδραστικών ιστορικών για την εξίσωση του σοβιετικού κομμουνισμού και του χιτλερικού φασισμού, απηχώντας παλιές συκοφαντίες των Βρετανών συγγραφέων George Orwell και Robert Conquest .  
Τον Ιούνιο του 2008, ο Shimon Samuels του Κέντρου Simon Wiesenthal κατηγόρησε τους υπογράφοντες Václav Havel και Vytautas Landsbergis ότι είχαν «κίνητρα αντισημιτικά, ρατσιστικά και παραμορφωτικά του Ολοκαυτώματος».  Ο Λιθουανός πολιτικός Leonidas Donskis κατηγόρησε τη διακήρυξη ότι εξισώνει τα σοβιετικά και ναζιστικά εγκλήματα .   Στις 29 Οκτωβρίου 2009, ο βρετανός βουλευτής των Εργατικών John Mann χαρακτήρισε επίσης τη δήλωση ότι εξισώνει τον κομμουνισμό και το ναζισμό .  
Ο Barry Rubin υποστηρίζει ότι «είναι προς το συμφέρον των Εβραίων και των Ισραηλινών να υποστηρίξουν τη Διακήρυξη της Πράγας που επιδιώκει να συζητήσει, να εκθέσει και να αναγνωρίσει τα κομουνιστικά εγκλήματα πολέμου με τον ίδιο τρόπο που έγινε και για τα ναζιστικά εγκλήματα». Ο Ρούμπιν επικρίνει "μια μικρή ομάδα ανθρώπων" να διεξάγουν "μια αμείλικτη εκστρατεία" εναντίον της διακήρυξης και "[κάνουν] τους Εβραίους υπερασπιστές του κομμουνιστικού ολοκληρωτικού συστήματος που δολοφόνησε και βασάνισε εκατομμύρια ανθρώπων, συμπεριλαμβανομένων εκατοντάδων χιλιάδων Εβραίων".  Ο Efraim Zuroff απάντησε: "Η αντίθεση στη Διακήρυξη της Πράγας δεν βασίστηκε ποτέ στην επιθυμία να κρυφτούν τα κομμουνιστικά εγκλήματα, ούτε είμαστε αντίθετοι σε καμία πρωτοβουλία για να τιμήσουμε και να ενθυμούμαστε τα θύματά του ή να τιμωρηθούν οι ένοχοι για τη διάπραξη αυτών των εγκλημάτων".

Παράγωγα κείμενα και δράσεις

Τα αιτήματα για ένα ευρωπαϊκό ινστιτούτο μνήμης και μια ημέρα μνήμης έγιναν αποδεκτά από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το οποίο εξέδωσε το ψήφισμα για την ευρωπαϊκή συνείδηση και τον ολοκληρωτισμό της  2ας Απριλίου 2009.