google/wiki40b huggingface dataset:
Εκτροχιασμός τρένου στο Σαντιάγο ντε Κομποστέλα

Στις 24 Ιουλίου του 2013, στις 20.42 τοπική ώρα, ένα τραίνο, με 218 επιβάτες και το τετραμελές πλήρωμα, που κατευθυνόταν από την Μαδρίτη στο Φερόλ, στη Γαλικία, εκτροχιάστηκε λίγο πριν το Σαντιάγο ντε Κομποστέλα με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους 79 άνθρωποι και να τραυματιστούν 140.
Το τραίνο εκτροχιάστηκε σε μια στροφή, λόγω της υπερβολικής ταχύτητας που είχε αναπτύξει, καθώς φέρεται να κινούνταν με 190 χιλιόμετρα την ώρα, ενώ στο σημείο αυτό η ανώτατη επιτρεπόμενη ταχύτητα είναι μόλις 80 χιλιόμετρα την ώρα. Εκπρόσωπος της κυβέρνησης δήλωσε ότι δεν υπάρχουν στοιχεία ότι πρόκειται για τρομοκρατική ενέργεια.
Πρόκειται για το χειρότερο σιδηροδρομικό δυστύχημα στην Ισπανία από το 1944, όταν τρία τραίνα είχαν συγκρουστεί μέσα σε μια σήραγγα κοντά στο χωριό Torre del Bierzo, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν περισσότεροι από 200 άνθρωποι.
Ο πρωθυπουργός της Ισπανίας Μαριάνο Ραχόι δήλωσε συντετριμμένος από την είδηση του εκτροχιασμού του τραίνου και κήρυξε τριήμερο εθνικό πένθος. Όλες οι εκδηλώσεις για την 25η Ιουλίου, που είναι εθνική εορτή στη Γαλικία (Día Nacional de Galicia), ακυρώθηκαν.
Γεώργιος Α. Κουντουριώτης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Ύδρα και ήταν γιος του Ανδρέα Κουντουριώτη και της Καρλόττας Καλλέργη. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από παλιά οικογένεια της Ύδρας ενώ από την πλευρά της μητέρας του από την οικογένεια Καλλέργη της Κρήτης. Ήταν εγγονός του Δημητρίου Καλλέργη και του Γεωργίου Κουντουριώτη. Αποφοίτησε από το Ναυτικό Σχολείο και εντάχθηκε ως αξιωματικός στο Βασιλικό Ναυτικό. Συμμετείχε στον ελληνοτουρκικό πόλεμο ως κυβερνήτης του "Μυκάλη" και το 1900 τοποθετήθηκε διοικητής της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1903. Στη συνέχεια ανέλαβε αρχιεπιστολέας, αρχηγός της Θωρηκτής Μοίρας και γενικός διευθυντής του Ναυστάθμου. Το 1907 τοποθετήθηκε πρώτος του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού με τον βαθμό του πλοιάρχου. Υπήρξε υπασπιστής του βασιλιά Γεωργίου Α΄.
Απεβίωσε στις 22 Οκτωβρίου 1908 στο Παρίσι από ασθένεια πριν αποστρατευθεί. Ανιψιός του ήταν ο Ανδρέας Λ. Κουντουριώτης.
Ρυζόνερο

Ρυζόνερο (Αγγλικά: Rice water) είναι ένα διάλυμα με άμυλο που λαμβάνεται με τη στράγγιση του βρασμένου ρυζιού ή βράζοντας το ρύζι έως ότου να διαλυθεί εντελώς μέσα στο νερό. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ένας ελαφρύς αραιός χυλός για ασθενείς. Είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικό στη θεραπεία της διάρροιας, όπως αυτή που προκύπτει κατά τη χολέρα ή την γαστρεντερίτιδα.
Kanjivellam είναι η λέξη στα Μαλαγιαλάμ, για το νερό (vellam) που στραγγίζεται από το βρασμένο ρύζι (kanji).

Χρήση

Το ρυζόνερο είναι ένα γαλακτώδες υγρό που απομένει μετά το πλύσιμο του ρυζιού. Έχει χρησιμοποιηθεί παραδοσιακά για τη θεραπεία του δέρματος και των μαλλιών. Το ρυζόνερο έχει Βιταμίνη Β, C, Ε και μέταλλα, τα οποία βοηθούν στη σύσφιξη του δέρματος και τη συρρίκνωση των ανοικτών πόρων στο πρόσωπο. Προωθεί επίσης την ανάπτυξη κυττάρων του δέρματος, διεγείρει τη ροή του αίματος και επιβραδύνει τη διαδικασία γήρανσης.
Το ρυζόνερο ήταν το μυστικό για τα όμορφα μαλλιά από την εθνοτική μειονότητα Yao στη νότια Κίνα, η οποία εδώ και αιώνες το χρησιμοποιεί παραδοσιακά  σαν φυσικό σαμπουάν για το λούσιμο των μακριών μαλλιών.
Ζαν Ρενουάρ

Βιογραφία

Ο Ρενουάρ γεννήθηκε στη Μονμάρτρη του Παρισιού το 1894. Πατέρας του ήταν ο θρυλικός ιμπρεσιονιστής ζωγράφος Πιερ Ωγκύστ Ρενουάρ και αδελφός του ο Πιερ Ρενουάρ, ο οποίος ήταν ηθοποιός. Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο τραυματίστηκε σοβαρότατα στο πόδι του. Αυτό το μοιραίο γεγονός, όμως, του έδωσε και τη δυνατότητα να ασχοληθεί με τον κινηματογράφο, αρχικά βλέποντας και παρατηρώντας ταινίες του Τσάρλι Τσάπλιν και του Γκρίφιθ, αλλά και πολλών άλλων αξιόλογων σκηνοθετών. Έμεινε επίσης έκπληκτος και από τις πρωτοπορίες του σινεμά του Στρόχαϊμ.
Τη δεκαετία του '30 δημιουργεί τις πρώτες του ταινίες, πολλές από τις οποίες έμελλαν να γράψουν ιστορία στην τέχνη του κινηματογράφου. Συγκεκριμένα, "Ο κανόνας του παιχνιδιού" θεωρείται μία από τις δέκα καλύτερες ταινίες στην ιστορία του κινηματογράφου.
Στη συνέχεια στράφηκε προς το Χόλιγουντ, όπου έδωσε κάποιες εξαιρετικές ταινίες, μερικές από τις οποίες ήταν αντιναζιστικές. Συνέχισε να σκηνοθετεί ταινίες μέχρι το τέλος της ζωής του, όταν άρχισε να κλονίζεται σοβαρά η υγεία του. Οι πολιτικές του απόψεις ήταν κομμουνιστικές, κάτι το οποίο μπορεί να διακρίνει κανείς από το σύνολο της φιλμογραφίας του, παρόλο που ο ίδιος δεν είχε ενταχθεί ποτέ σε κάποιο πολιτικό κόμμα.
Σαμιακή Χωροφυλακή

Η Σαμιακή Χωροφυλακή, επισήμως Ηγεμονική Χωροφυλακή, ήταν σώμα ασφαλείας της Ηγεμονίας της Σάμου υπεύθυνο για την τάξη και την πάταξη της ληστείας και γενικά όλες τις αρμοδιότητες μιας αστυνομίας. Η Σάμος έγινε ηγεμονία υπό την κυριαρχία του Σουλτάνου με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου το 1830.
Η χωροφυλακή δημιουργήθηκε με Σουλτανικό φιρμάνι το 1850, αυτό προέβλεπε αρχικά τον αρχηγό του σώματος και 50 άντρες. Η θητεία ήταν διετής αλλά όποιος ήθελε είχε το δικαίωμα να καταταγή ξανά, έπρεπε να είναι από 21 έως 50 ετών με καθαρό ποινικό μητρώο, αρτιμελής και με καλή υγεία. Τον αρχηγό τον διόριζε η διοίκηση της ηγεμονίας και τους υπαξιωματικούς ο αρχηγός. Οι στολές έπρεπε να είναι ομοιόμορφες, μόλις το 1883 τις παρείχε η ηγεμονία.
Το 1913 με την ένωση της Σάμου με την Ελλάδα η Σαμιακή Χωροφυλακή ενώθηκε με την Ελληνική Χωροφυλακή.
Πάπαρι (Μπίχατς)

Γεωγραφία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!

Ιστορία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Κορινθίας 2013–14

Για την περίοδο 2015–16, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Κορινθίας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Κορινθίας.
Το πρωτάθλημα κατέκτησε ο Π.Α.Ο. Λουτράκι. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Παννεμεατικός.
Δάμαρχος ο Παρρασιεύς

Λυκάνθρωπος

Η πηγή σχετικά με τον λυκανθρωπισμό του Δαμάρχου είναι ο ιστορικός Αγριόπας, ο οποίος έζησε σε άγνωστη εποχή. Ο γεωγράφος του 2ου αιώνα μ.Χ., Παυσανίας, ερεύνησε τον θρύλο του λυκανθρώπου στο έργο Ελλάδος περιήγησις και ενώ ο ίδιος αναφέρει ότι πράγματι υπήρξε ο πυγμάχος Δάμαρχος, σημειώνει ότι η επιγραφή του Δαμάρχου στην Ολυμπία δεν αναφέρει τίποτα για την υποτιθέμενη μεταμόρφωσή του σε λύκο.
Σύμφωνα με τον θρύλο στα Λύκαια εμπλέκονται ανθρωποθυσίες προς τον Δία, στη συνέχεια το θυσίο τρώγεται εξ ενός από τους συμμετέχοντες και ο Δίας μεταμορφώνει τον κανίβαλο σε λύκο, στην περίπτωση αυτή τον Δάμαρχο. Σύμφωνα με τον Παυσανία ο λυκάνθρωπος θα μπορούσε να γίνει και πάλι άνθρωπος εάν απείχε για εννέα χρόνια από την ανθρώπινη σάρκα, αν όμως έχει γευτεί σάρκα ανθρώπου θα παραμείνει λύκος για πάντα. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος και αργότερα ο Άγιος Αυγουστίνος συμφώνησαν με τις κύριες πτυχές του θρύλου, αλλά ισχυρίζονται ότι η απαιτούμενη περίοδος αναμονής ήταν δέκα χρόνια, και όχι εννέα. Ο θρύλος αναφέρεται και στην Πολιτεία του Πλάτωνα, όμως στην έκδοση του Πλάτωνος δεν υπάρχει κάποια αναφορά ότι η μεταμόρφωση αυτή μπορούσε να αναιρεθεί.
Σάουδαρκροκουρ

Γεωγραφία

Η Σάουδαρκροκουρ βρίσκεται βορειοδυτικά της Ισλανδίας. Βρίσκεται δυτικά της πόλης Σιάφαρμποργκ και βορειοδυτικά της Λίμνης Τιόρν.

Κλίμα

Η μέση θερμοκρασία κάθε χρόνο είναι 3.1°C (37.5°F), ενώ η χαμηλότερη -5°C, κυρίως τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο.
Στη Σάουδαρκροκουρ φυσούν μερικοί άνεμοι. Παρ'όλα αυτά, δεν συμβαίνουν εύκολα καταιγίδες. Η μέση ταχύτητα των ανέμων είναι 6.7 m/s.
Ο μέσος υετός κάθε χρόνο είναι περίπου 514 mm (20 ίντσες) 
Η άνοιξη και οι αρχές του καλοκαιριού είναι η ξυρότερη περίοδος,

Μεταφορές

Το τοπικό αεροδρόμιο είναι το Αεροδρόμιο Σάουδαρκροκουρ.

Αθλητισμός

Η πόλη έχει ένα στάδιο, το Σαουδαρκρόκσβολλουρ, το οποίο χτίστηκε το 2004. Υπάρχει, επίσης, ένα αθλητικό κλαμπ, το UMF Tindastóll.

Σημαντικά πρόσωπα

Η Σάουδαρκροκουρ ήταν η γενέτειρα του ζωγράφου και ποιητή Sigurlaugur Elíasson και του παίκτη της εθνικής ποδοσφαιρικής ομάδας και διευθυντή Eyjólfur Sverrisson.
Αμάλφι

Ιστορία

Το Αμάλφι αναφέρεται για πρώτη φορά τον 6ο αιώνα ως σημαντική ναυτική δύναμη, γνωστή για το εμπόριο δημητριακών, αλατιού, ξυλείας αλλά και το δουλεμπόριο. Σημαντικός εμπορικός εταίρος εκείνη την περίοδο ήταν η Βυζαντινή Αυτοκρατορία, ιδιαίτερα με το εμπόριο του μεταξιού που μέσω του Αμάλφι έφτανε από την Ανατολή στη Δύση. Οι έμποροι του Αμάλφι, εξάλλου, ήταν οι πρώτοι που χρησιμοποίησαν τον χρυσό για την απόκτηση γης, όταν στην υπόλοιπη Ιταλία ως εκείνη την περίοδο υπήρχε ακόμα η ανταλλαγή ειδών ως μέσο συναλλαγής. Κατά τον 8ο και 9ο αιώνα ουσιαστικά κυριαρχούσε στη Μεσόγειο και στο εμπόριο με τη βυζαντινή αυτοκρατορία, όταν ακόμα η Βενετία έκανε τα πρώτα βήματα ανάπτυξης. Το 848 ο στόλος του Αμάλφι συμμετείχε στην εκστρατεία του Πάπα Λέοντα Δ' εναντίον των Σαρακηνών.
Από τον 7ο αιώνα ως το 1075 ήταν ένας άλλος πόλος απέναντι στην Πίζα και τη Γένοβα σε ευημερία και ναυτική δύναμη. Ο πληθυσμός της πόλης τότε έφτανε τους 70.000 κατοίκους.
Το 1073 κατελήφθη από τους Νορμανδούς, που είχαν ήδη υπό την κατοχή τους μεγάλο μέρος της νότιας Ιταλίας. Η πόλη περιέπεσε σε παρακμή μετά την κατάληψή της από την Πίζα, ωστόσο παρέμεινε πυκνοκατοικημένη κατά τον 13ο και 14ο αιώνα.
Κατά τον Μεσαίωνα, το Αμάλφι ήταν γνωστό για τις σχολές Νομικής και Μαθηματικών που υπήρχαν. Λέγεται ότι από το Αμάλφι καταγόταν ο Φλάβιο Τζόγια, εφευρέτης της πυξίδας.
Το 1343, μεγάλο μέρος της πόλης καταστράφηκε από τσουνάμι με αποτέλεσμα να περιέλθει οριστικά σε παρακμή.

Μνημεία και αξιοθέατα

Στο Αμάλφι δεσπόζει ο Καθεδρικός Ναός του Αγίου Ανδρέα, όπου φυλάσσεται μέρος των λείψανων του σε κρύπτη, τα οποία μεταφέρθηκαν το 1210 από την Κωνσταντινούπολη. Επίσης, φυλάσσεται και μία χρυσή λάρνακα με την κάρα του Αγίου.

Σήμερα

Σήμερα το Αμάλφι είναι μία μικρή πόλη που δεσπόζει στον ομώνυμο κόλπο, ο οποίος προστατεύεται ως μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς από την UNESCO. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους τουριστικούς προορισμούς τόσο της Καμπανίας, όσο και ολόκληρης της Ιταλίας.
Η περιοχή είναι γνωστή για το ονομαστό τοπικό λικέρ από λεμόνι, το "λιμοντσέλο" (limoncello), καθώς επίσης και για το χειροποίητο χαρτί της, που χρησιμοποιείται για προσκλητήρια γάμων, ευχετήριες κάρτες κ.ά.
Γλυπτοθήκη του Μονάχου

Ιστορία

Η γλυπτοθήκη υπήρξε ένα από τα έργα των οποίων την κατασκευή παρήγγειλε ο Λουδοβίκος Α´, ανάμεσα στα οποία ήταν και το γειτονικό κτήριο του Κένιχσπλατς (Königsplatz) στο οποίο βρίσκεται η κρατική αρχαιολογική συλλογή Μονάχου με ελληνικές και ρωμαϊκές αρχαιότητες.  
Κατά την περίοδο μεταξύ 1806 και 1830, έτος κατά το οποίο λειτούργησε για πρώτη φορά το μουσείο, ο Λουδοβίκος είχε συγκεντρώσει μια αξιοσημείωτη συλλογή αρχαίων γλυπτών, η οποία περιελάμβανε την Μέδουσα του Ροντανίνι, τον Φαύνο του Μπαρμπερίνι και τα γλυπτά από τον ναό της Αφαίας στην Αίγινα.
Το κτήριο χτίστηκε αρχικά εξ ολοκλήρου από μάρμαρο, ωστόσο κατά τη διάρκεια του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου υπέστη περιορισμένες φθορές, και οι τοιχογραφίες του δεν διασώζονταν πλέον όταν το μουσείο επαναλειτούργησε το 1972. Το μουσείο σχεδιάστηκε κατά τα πρότυπα της κλασικής ελληνορωμαϊκής τεχνοτροπίας. Η στοά έχει Ιωνικό ρυθμό και οι εξωτερικοί τοίχοι διακοσμούνται περιμετρικά από ανάγλυφα και 18 αρχαία γλυπτά ελληνικής και ρωμαϊκής κατασκευής.  Στο κτήριο υπάρχουν 13 αίθουσες οι οποίες βρίσκονται περιμετρικά του εσωτερικού αίθριου ενώ σε όλους τους χώρους του υπάρχει πλήθος γλυπτικών διακοσμήσεων και πινάκων.
Ματθαίος Παπαθεοδούλου

Βιογραφία

Ο Ματθαίος Παπαθεοδούλου γεννήθηκε στον Πειραιά το 1903. Σπούδασε με επιτυχία στη Σχολή Καλών Τεχνών με δασκάλους τον Ιακωβίδη και τον Παρθένη. Κατά την διάρκεια της ζωής του το έργο του έμεινε άγνωστο στο πλατύ κοινό, αφού η μόνη του παρουσία ήταν η συμμετοχή του σε μια ομαδική έκθεση Πειραιωτών ζωγράφων στο φουαγιέ του Δημοτικού Θεάτρου το 1938.
Στην κατοχή η σωματική του και ψυχική του υγεία κλονίσθηκε. Πέθανε στο Τζάννειο Νοσοκομείο το 1943.
Το έργο του περιλαμβάνει ελαιογραφίες και σχέδια. Οι πρώτες, κλασσικής τεχνοτροπίας, διακρίνονται για την συναισθηματικότητά τους, τον χρωματικό τους πλούτο και την σταθερή αρχιτεκτονική τους. Τά σχέδιά του αποτελούν μικρά έργα τέχνης. Έγραψε επίσης αρκετά ποιήματα καθώς και ενδιαφέρουσες απόψεις για την Τέχνη. Αναδρομική έκθεση των πινάκων του έγινε τον Απρίλιο του 1962 στο φουαγιέ του Δημοτικού Θεάτρου (υπό την οργάνωση του Λυκείου "Πλάτων" και Ομίλου "Πλάτων").
Ο Χιτών

Η υπόθεση

Η υπόθεση του έργου ξετυλίγεται την εποχή της κατάπτωσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με τους φοβερούς διωγμούς των χριστιανών και τις ραδιουργίες των Ρωμαίων αριστοκρατών. Ο νεαρός Ρωμαίος χιλίαρχος Μάρκελλος Γαλλίων, γόνος μιας τέτοιας αριστοκρατικής οικογένειας, σταυρώνει το Χριστό κι ύστερα παίζει στα ζάρια τον Χιτώνα Του, τον οποίο και κερδίζει. Ξαφνικά όμως, νιώθει κάτι να αλλάζει μέσα του και ο Μάρκελλος γίνεται χριστιανός. Τίθεται στην υπηρεσία του Ναζωραίου έχοντας σύντροφό του τον Κορίνθιο σκλάβο του, Δημήτριο, που η δυνατή πίστη τους στο Χριστό εξισώνει τον άρχοντα με τον δούλο, για να τους κάνει δυο καλούς φίλους-αδερφούς.
Vought XSB3U

Σχεδιασμός και ανάπτυξη

Στα τέλη του 1934 το Ναυτικό εξέδωσε απαίτησεις για την ανάπτυξη νέου αναγνωριστικού-βομβαρδιστικού καθώς και νέου τορπιλοπλάνου-βομβαρδιστικού. Προτάσεις υπέβαλαν οκτώ εταιρείες ανάπτυξης και κατασκευής αεροσκαφών, εκ των οποίων τα μισά ήταν μονοπλάνα και τα υπόλοιπα διπλάνα.
Το Γραφείο Αεροναυτικής (Bureau of Aeronautics, BuAer) εξέφραζε εκείνη την περίοδο σοβαρές ενστάσεις για το κατά πόσον ήταν δόκιμη η επιχειρησιακή αξιοποίηση των μονοπλάνων με τα αεροπλανοφόρα του. Συνέπεια της στάσης αυτής ήταν να αναπτυχθεί το διπλάνο XSB3U-1 ως συμβατική εναλλακτική για το σύγχρονο μονοπλάνο XSB2U-1 που ανέπτυσσε παράλληλα η Vought. Το μοναδικό XSB3U που κατασκευάστηκε ποτέ προέκυψε από την μετατροπή του τελευταίου Vought SBU Corsair παραγωγής. Ήταν δε επί της ουσίας πανομοιότυπο με αυτό, αφού είχε γενική δομή, συμπεριλαμβανομένου του κλειστού πιλοτηρίου και του αστεροειδούς κινητήρα Pratt & Whitney R-1535. Οι επιφάνειες καθώς και το κάλυμμα του κινητήρα ήταν βελτιωμένα ως προς την αεροδυναμική. Επιπλέον το XSB3U είχε πλήρως ανασυρόμενο σύστημα προσγείωσης.

Επιχειρησιακή ιστορία

Το Απρίλιο του 1936 το πρωτότυπο παραδόθηκε στον αεροναύσταθμο της Anacostia προκειμένου να γίνει η αξιολόγησή του από το Ναυτικό. εκείνη την περίοδο πραγματοποιήθηκε και η αξιολόγηση του κυριότερου ανταγωνιστικού σχεδίου, του XSB2U-1. Κατά την διάρκεια των πτητικών δοκιμών κατέστη σαφής η ανωτερότητα του μονοπλάνου έναντι του διπλάνου σε όλες τις παραμέτρους. Παρόλα αυτά οι εντυπώσεις για το σύστημα προσγείωσης του XSB3U ήταν ιδιαίτερα θετικές, με την όλη διάταξη να κρίνεται ανώτερη των περισσοτέρων σύγχρονών της.
Μετά το πέρας της αξιολόγησης, το XSB3U παρέμεινε στην κατοχή του Ναυτικού και αξιοποιήθηκε για την διεξαγωγή δοκιμών καθώς και σαν αεροσκάφος συνδέσμου. Η NACA επίσης χρησιμοποίησε το αεροσκάφος σε δοκιμές στο διάστημα Αυγούστου 1938-Ιανουαρίου 1939, ενώ στην συνέχεια επιστράφηκε στο Ναυτικό.
Βραχοχώρι Δράμας

Ιστορία

Η περιοχή ήταν κατά την αρχαιότητα η περιοχή που ζούσαν οι Δίοι, πανάρχαιο ελληνο-πελασγικό φύλο που αργότερα ταξινομήθηκε ως θρακικό. Κατά την Οθωμανική περίοδο, στο χωριό κατοικούσαν ως επί το πλείστον, μουσουλμάνοι, οι οποίοι προσέφυγαν στην Τουρκία το 1923 και το χωριό ερήμωσε.

Γεωγραφία

Το Βραχοχώρι βρίσκεται στις νοτιοδυτικές πλαγιές της Ροδόπης, και συγκεκριμένα στο όρος Ελατιά, στην ιστορική και γεωγραφική περιοχή Τσετς κοντά στα σύνορα με τη Βουλγαρία. Στα νότια βρίσκεται το χωριό Εκκλησάκι, στα ανατολικά του το χωριό Πότσανα, και στα βόρεια, μέσα στα σύνορα της Βουλγαρίας, το χωριό Μπράστεν. Το Βραχοχώρι βρίσκεται σε μια απότομη και βραχώδη πλαγιά στη δεξιά πλευρά του ποταμού του Μαυροχωρίου. Στα δυτικά του χωριού ρέει ο Δεσπάτης και στα ανατολικά του χωριού βρίσκονται τα οθωμανικά ερείπια. Κοντά στο Βραχοχώρι υπάρχει μια παλιά γέφυρα. Δεν υπάρχει δρόμος προς το χωριό και σήμερα υπάρχουν μόνο μάνδρες στην περιοχή του.
Ρεπουμπλικανικό Τουρκικό Κόμμα (ΤΔΒΚ)

Πολιτική και ιδεολογία

Το CTP είναι σοσιαλδημοκρατικό κόμμα και βρίσκεται στα κεντροαριστερά του πολιτικού χάρτη. Το κόμμα ήταν φιλο-σοβιετικό κατά την περίοδο του ψυχρού πολέμου, ιδίως υπό την ηγεσία του Οζγκιέρ Οζγκιούρ. Πάντως, το κόμμα δεν αυτοχαρακτηρίστηκε ποτέ ως κομμουνιστικό. Υπό τον Οζγκιούρ, το κόμμα είχε συναντήσεις επαναπροσέγγισης με το αριστερό κόμμα της Κύπρου, ΑΚΕΛ. Υπό τον Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, το κόμμα μετακινήθηκε προς τη σημερινή ήπια αριστερή του θέση.  
Στο κυπριακό ζήτημα, το CTP υποστηρίζει μια πραγματιστική προσέγγιση, υπέρ της επανένωσης του νησιού. Κατά την προεδρία του Ταλάτ, πραγματοποιήθηκαν επαναπροσεγγιστικές συναντήσεις.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2018, το κόμμα επέστρεψε στην εξουσία, παρότι έπεσε από το 38% στο 21% (δεύτερη θέση). Κατάφερε να σχηματίσει κυβέρνηση με μια συμμαχία τεσσάρων κομμάτων. Ο ηγέτης του CTP Τουφάν Ερχουρμάν, έγινε πρωθυπουργός της Βόρειας Κύπρου (Prime Minister of Northern Cyprus) στις 2 Φεβρουαρίου 2018.
Τζοβάνι Καντιόλι

Βίος και έργο

Ήταν μαθητής του Τζοβάνι Τσάντι (Giovanni Canti), μαζί με τους Τζουζέπε Μπατσάνι (Giuseppe Bazzani) και Φραντσέσκο Μαρία Ραϊνέρι (Francesco Maria Raineri). Αποδείχθηκε ταλαντούχος στη ζωγραφική τοπίων, ενώ μεταξύ άλλων ζωγράφισε την ελεημοσύνη του San Guerrino για την εκκλησία Sant’Egidio στη Μάντουα και το 1746 ολοκλήρωσε σειρά έργων με θέμα την ζωή του αγίου Ιππόλυτου για το ναό Gazoldo degli Ippoliti. Στα 1750-1760 ζωγράφισε επίσης νωπογραφίες για το αββαείο του αγίου Βενέδικτου στο Πολιρόνε. Το 1748 ορίσθηκε ζωγράφος και αρχιτέκτονας του Θεάτρου της Μάντουα και το 1752 ίδρυσε την Ακαδημία Καλών Τεχνών της πόλης αυτής, στην οποία αργότερα ανέλαβε καθήκοντα Διευθυντή. Ανάμεσα στους αξιόλογους μαθητές του ήταν ο Τζάκομο Γκάττι (Giacomo Gatti).
2729 Ουρούμκι

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Ουρούμκι εκτιμάται σε 18,96 ± 1,8 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,135 ± 0,030. Ο Ουρούμκι περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 3 ώρες και 8 λεπτά, μία ταχεία περιστροφή για αστεροειδή.
Μάχη της Γιαλούσας

Η μάχη της Γιαλούσας ήταν μια σύγκρουση στον απελευθερωτικό αγώνα της Κύπρου, όταν αντάρτες της ΕΟΚΑ επιτέθηκαν στο αστυνομικό τμήμα στη Γιαλούσα, με αποτέλεσμα να γίνει μια μάχη που διήρκεσε 15 λεπτά. Η ΕΟΚΑ είχε 12 αντάρτες με επικεφαλής τον Λοΐζο Χατζηλοΐζου. Οι Άγγλοι είχαν 25 στρατιώτες μαζί με την αστυνομία, ενώ σκοτώθηκε 1 Άγγλος στρατιώτης.
Φλάβιος Φιλόστρατος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στη Λήμνο, και έζησε στα τέλη του 2ου αι. και στο α΄ μισό του 3ο αι. μ.Χ., εν συνεχεία πήγε στην Αθήνα για να σπουδάσει και αργότερα εγκαταστάθηκε στη Ρώμη, την εποχή που βασίλευε ο Σεπτίμιος Σεβήρος, όπου απέκτησε την εύνοια της γυναίκας του αυτοκράτορα και μητέρας του Καρακάλλα Ιουλίας Δόμνας. Μετά το 217, οπότε βρήκαν τραγικό τέλος η Ιουλία Δόμνα και ο Καρακάλλας, γύρισε στην Αθήνα (κατά άλλη όμως εκδοχή πήγε στην Τύρο, όπου του δόθηκαν πολιτικά δικαιώματα) για να δραστηριοποιηθεί ως δάσκαλος της σοφιστικής. Πατέρας του ήταν ο σοφιστής και δραματικός ποιητής Φιλόστρατος ο Βέρος.
Μαρία Βιττόρια νταλ Πότσο ντε λα Κιστέρνα

Βιογραφία

Η Μαρία Βιττόρια γεννήθηκε στις 9 Αυγούστου 1847 στο Παρίσι και ήταν τo πρώτο παιδί και κόρη του Καρόλου Εμμανουήλ νταλ Πότσο, 5ου Πρίγκιπα της ντε λα Κιστέρνα και της Κόμισσας Λουίζας του Μέροντ.
Μετά το θάνατο του πατέρα της το 1864, κληρονόμησε τους ευγενείς τίτλους του και έτσι έγινε Πριγκίπισσα της ντε λα Κιστέρνα, Πριγκίπισσα του Μπερλιγουάρντο, Μαρκησία ντι Βόγκερα και Κόμισσα ντι Ποντερτάνο, μεταξύ και άλλων τίτλων.
Στις 30 Μαΐου 1867 τον πρίγκιπα Αμεδαίο της Σαβοΐας, Δούκα της Αόστης στο Τορίνο. Είναι πρόγονος του σημερινού Δούκα της Aόστης. 
Ένα αστικός μύθος κυκλοφορεί ισχυριζόμενος ότι πολλές τραγωδίες έφεραν το γάμο της Μαρίας Βιττόριας και του δούκα του Αόστης. Έζησε μια διακριτική ζωή ως βασίλισσα, συμμετέχοντας μόνο σε φιλανθρωπίες. Ο Βασιλιάς Αμεδαίος παραιτήθηκε από το ισπανικό θρόνο στις 11 Φεβρουαρίου 1873, και μαζί με την Μαρία επέστρεψαν στην Ιταλία.
Η υγεία της χειροτέρεψε από τα ταξίδια και τον τελευταίο τοκετό. Πέθανε από φυματίωσης στις 8 Νοεμβρίου 1876 στο Σαν Ρέμο σε ηλικία 29 ετών. Θάφτηκε στην Βασιλική της Σουπέργκα του Τορίνο.
Κρατητήρια Κοκκινοτριμιθιάς

Οι βασανιστές και τα βασανιστήρια

Αναφερόμενος στους Άγγλους βασανιστές και σε ορισμένα από τα βασανιστήρια που υπέβαλλαν στους Αγωνιστές της ΕΟΚΑ, ο αγωνιστής Γιάννης Σπανός είπε ότι,  «οι Άγγλοι βασανιστές -Μέρλιν, Μακλόκλαν, Σέιβορι, Λιντς, Γουίλαρντ, Μπερτζ, ΜακΚάουαν, Γκριν, Μάθιου, Μπάρλοου, Κεβόι, ΜακΚόρμικ, Σίμψον, Γουέμπ, Πρέτικαστ - αποδείχτηκαν με τη βαναυσότητά τους μορφές αποτρόπαιης βαρβαρότητας, η δε αγριότητά τους θα παραμείνει στίγμα μελανό στο διηνεκές, που θα καταδικάζει στην ιστορία του πολιτισμού τη χώρα τους. Τα χέρια τους είχαν μετατραπεί σε τανάλιες θανάτου. Η απανθρωπιά τους υπερέβη κάθε φαντασία σκληρότητας».
Εφιαλτικές ήταν οι μέθοδοι βασανισμών, όπως διηγείται ο Γιάννης Σπανός και όπως καταγράφονται στους τρεις τόμους του έργου του «ΕΟΚΑ έτσι πολεμούν οι Έλληνες».
«Πέρα από τα γρονθοκοπήματα "υποδοχής", τις κλοτσιές και τις ξυλιές, εφάρμοσαν κτηνώδη μαρτυρία. Ο Μπερτζ, ο Λιντς, ο Γουίλαρντ, εμφανίζονταν αιφνίδια στην πόλη, απέκοπταν την κυκλοφορία, συνελάμβαναν πολίτες, τους μετέφεραν στο κακόφημο Special Branch (ειδικός κλάδος της αστυνομίας) και μετέτρεπαν τα κορμιά τους σε ματωμένες σάρκες με σπασμένα κόκαλα. Στην Ομορφίτα οι αποτρόπαιοι Μέρλιν και Μακλόκλαν γύμνωναν τους αγωνιστές, τους έδεναν με χειροπέδες μ’ ανοιχτά χέρια και πόδια, τους έδερναν, τους έβαζαν ρούχο στο πρόσωπο και τους έπνιγαν με ούρα, πετρέλαιο, νερωμένα πριονίδια, όπως επίσης τους διαπερνούσαν ηλεκτρικό ρεύμα στα σώματά τους, τους χτυπούσαν στα γεννητικά όργανα, τους βύθιζαν τα κεφάλια σε κουβάδες, τους φορούσαν ανάποδη σακούλα που γέμιζε σιγά-σιγά νερό, τους κρέμαγαν από ψηλά με βρόχο. Στο Ξερό και στις Πλάτρες ο Σέιβορι πετούσε στο παγωμένο νερό επί ώρες τους ανθρώπους, τους ανάγκαζε να τρώνε αλάτι, να πίνουν νερό με χωνί από τη μύτη κι ύστερα τους γρονθοκοπούσε στο στομάχι να κάνουν εμετό. Έκλειναν το κεφάλι σε τενεκέ και χτυπούσαν με πλήκτρα να τρελάνουν τον ανακρινόμενο. Βύθιζαν γυαλιά σπασμένων ποτηριών στα νύχια, ξερίζωναν δόντια, έμπηγαν ξύλα στο κορμί».
Σεληνιακό ημερολόγιο

Το σεληνιακό ημερολόγιο είναι είδος ημερολογίου που βασίζεται στους κύκλους των φάσεων της Σελήνης. Το πιο διαδεδομένο ημερολόγιο αυτού του τύπου είναι το Ισλαμικό, όπου το έτος του αποτελείται πάντα από 12 σεληνιακούς μήνες. Το κύριο χαρακτηριστικό σε ένα αμιγώς σεληνιακό έτος, είναι ότι το ημερολόγιο δεν συνδέεται με τις εποχές αλλά μετακινείται κάθε έτος 11 με 12 ημέρες, για να επανέρθει στην θέση που είχε σε σχέση με το ηλιακό έτος κάθε 33 ή 34 σεληνικά έτη. Η χρήση του περιορίζεται σε κυρίως θρησκευτικούς σκοπούς, ενώ στην Σαουδική Αραβία έχει και εμπορική χρήση.

Ηλιοσεληνιακά ημερολόγια

Η πλειονότητα των σεληνιακών ημερολογίων είναι στην πραγματικότητα ηλιοσεληνιακά, όπου οι μήνες υπολογίζονται σύμφωνα με τις φάσεις της Σελήνης και προστίθενται ενδιάμεσοι μήνες για να συγχρονίσουν το ημερολόγιο με το ηλιακό έτος.
Επειδή υπάρχουν 12 σεληνιακοί κύκλοι (συνοδικοί μήνες) σε ένα ηλιακό έτος, αυτή η περίοδος (354.37 ημέρες) αποκαλείται και σεληνιακό έτος, σε αντιστοίχιση με τους 13 ελλειπτικούς μήνες (355.18 ημέρες).
Οι Έλληνες κατά την αρχαιότητα είχαν σεληνιακά ημερολόγια, σεληνοηλιακά, όπως επίσης και ηλιακό ημερολόγιο. Κάθε πόλη κράτος είχε το δικό της τοπικό ημερολόγιο, κυρίως για πολιτικούς και θρησκευτικούς λόγους και συγχρόνως ένα ηλιακό ημερολόγιο. Ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων, που είναι ένα πολύπλοκο αστρονομικό όργανο του δεύτερου αιώνα π.Χ. και συγχρόνως ένας αστρονομικός υπολογιστής, τηρούσε διάφορα ημερολόγια, ηλιακό, και δυο σεληνοηλιακά διάρκειας 19 ετών, 76 ετών και 18 ετών και 54 ετών τα οποία βασίζονταν στις φάσεις της Σελήνης και τις εκλείψεις Ηλίου και Σελήνης.
Παράδειγμα ηλιοσεληνιακού ημερολογίου αποτελεί το εβραϊκό ημερολόγιο.