Αριστοτέλης Καλύβας

Βιογραφία

Ο Αριστοτέλης Καλύβας, γιος του Νικολάου και της Ελένης Καλύβα το γένος Γεωργίου Γεραντώνη, γεννήθηκε στις 2.9.1911 στα Μάρμαρα Φθιώτιδας. Ο πατέρας του εργάσθηκε στην Αθήνα και στο εξωτερικό ως οικονόμος του ζεύγους Ερρίκου και Σοφίας Σλήμαν, μετά δε την εγκατάστασή του στη Λαμία ήταν υπεύθυνος του εκεί καταστήματος του κρατικού μονοπωλίου. 
Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, γνώριζε γαλλικά και γερμανικά και έπαιζε βιολί.
Μετά από άσκηση δικηγορίας στη Λαμία έδωσε εξετάσεις για το δικαστικό σώμα και στις 2.8.1940 διορίστηκε πάρεδρος του Πρωτοδικείου Πειραιά. Στο τέλος του ίδιου μήνα και λόγω του επερχόμενου πολέμου (Β’ Παγκόσμιος) επιστρατεύτηκε και υπηρέτησε στην πρώτη γραμμή του πυρός μέχρι την κατάρρευση του μετώπου το 1941. Το 1948, όντας πρωτοδίκης Πρέβεζας, επιστρατεύτηκε πάλι (Εμφύλιος Πόλεμος) και υπηρέτησε για σχεδόν πέντε μήνες στη Στυλίδα. 
Με εξαίρεση τα παραπάνω διαστήματα υπηρέτησε τη Δικαιοσύνη από το 1940 μέχρι το 1978. Κατά τη θητεία του ως πρωτοδίκης στην Πρέβεζα (1945-1952) διετέλεσε υπηρεσιακός της δήμαρχος (1950-1951) και φρόντισε μεταξύ άλλων για την υδροδότηση της πόλης. Για το έργο του ανακηρύχθηκε επίτιμος δημότης Πρέβεζας. 
Μετά την αποχώρησή του από την υπηρεσία και μέχρι ενενήντα ετών αρθρογραφούσε περιστασιακά στον αθηναϊκό τύπο. Στις 5 Νοεμβρίου 1986, μετά από πρόσκληση της επιτροπής εκδηλώσεων για τα πενηντάχρονα από τον θάνατο του Ελευθερίου Βενιζέλου, μίλησε για τον μεγάλο Έλληνα πολιτικό στην Αρχαιολογική Εταιρεία Αθηνών. Μέχρι το τέλος της ζωής του διάβαζε ιστορία, ενημερωνόταν για τις διεθνείς εξελίξεις και ενδιαφερόταν για τις επιστημονικές έρευνες αναφορικά με το σύμπαν. 
Είχε παντρευτεί την Παρασκευή (Βούλα) το γένος Γεωργίου Στεργίου, θετή κόρη της Δέσποινας Κουτσοπούλου. Η κόρη τους Έλενα έγινε δικηγόρος.
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 9.7.2006, σε ηλικία 95 ετών.

Στην υπηρεσία της Δικαιοσύνης. Πρωτοδίκης - Αρεοπαγίτης

Ο Αριστοτέλης Καλύβας, μετά τη θητεία του ως πάρεδρος στον Πειραιά, έγινε πρωτοδίκης το 1942 και υπηρέτησε στα Γρεβενά, την Πρέβεζα και την Αθήνα.
Το 1957 προήχθη παμψηψεί σε πρόεδρο πρωτοδικών και υπηρέτησε στην Κατερίνη και τη Χαλκίδα. Το 1963 προήχθη παμψηφεί και κατ΄ απόλυτη εκλογή σε εφέτη και υπηρέτησε στην Πάτρα και την Αθήνα.
Οι επόμενες προαγωγές του σε πρόεδρο εφετών και αρεοπαγίτη ήταν περιπετειώδεις, καθώς συνέπεσαν με την επταετία 1967-1974, ο ίδιος δε δεν ήταν αρεστός στο τότε καθεστώς. Διώχθηκε πειθαρχικά και επιδιώχθηκε η απόλυσή του από το δικαστικό σώμα αλλά και η ποινική δίωξή του. Τελικά, παρά τις παρεμβάσεις τόσο του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου όσο και του υπουργού δικαιοσύνης, τo ανώτατο δικαστικό συμβούλιο απεφάσισε την προαγωγή του σε πρόεδρο εφετών και τοποθετήθηκε στα Ιωάννινα τον Φεβρουάριο του 1972. Εννέα μήνες αργότερα, τον Νοέμβριο του 1972, προήχθη σε αρεοπαγίτη. Η τελευταία προαγωγή ολοκληρώθηκε τυπικά όταν, με απόφαση της ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας, υποχρεώθηκε ο υπουργός δικαιοσύνης, ο οποίος ανεπιτυχώς είχε ασκήσει διαφωνία και κατά των δύο προαγωγών, να δημοσιεύσει στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως το σχετικό διάταγμα προαγωγής, πράγμα που ως τότε κατά παράβαση του νόμου αλλά και του Συντάγματος παρέλειπε.
Ως αρεοπαγίτης υπηρέτησε στην Αθήνα μέχρι το 1978. Λόγω της μη προαγωγής του σε αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου από το Υπουργικό Συμβούλιο στις 3.7.1978 υπέβαλε αμέσως την παραίτησή του και αποχώρησε από την υπηρεσία. Με απόφαση του τότε Υπουργού Δικαιοσύνης διατήρησε, επί τιμή, το βαθμό του αρεοπαγίτη. 
Ο Τύπος της εποχής, συμπολιτευόμενος και αντιπολιτευόμενος, βρίθει επικριτικών σχολίων για τη μη προαγωγή του και επαίνων για την επιστημονική του κατάρτιση, την ακεραιότητα της δικαστικής του συνείδησης και την «ευψυχία» του στη διάρκεια της δικτατορίας.