google/wiki40b huggingface dataset:
Συνέδριο των Σοβιέτ

Το Συνέδριο των Σοβιέτ ήταν το ανώτατο κυβερνητικό σώμα της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας (ΡΣΟΣΔ) και πολλών άλλων Σοβιετικών Δημοκρατιών από το 1917 – 36 και πάλι από το 1989 – 91. Μετά την δημιουργία της Σοβιετικής Ένωσης, το Συνέδριο των Σοβιέτ της Σοβιετικής Ένωσης λειτουργούσε σαν το νομοθετικό τμήμα της μέχρι την διάλυσή του το 1936. Το αρχικό του πλήρες όνομα ήταν “Συνέδριο των Σοβιέτ των Εργατών, Στρατιωτών και Αγροτών Βουλευτών”. Λεγόταν επίσης “Συνέδριο των Λαϊκών Βουλευτών”.

Ρωσία και Σοβιετική Ένωση

Το Συνέδριο των Σοβιέτ ήταν μια συνέλευση αντιπροσώπων των τοπικών συμβουλίων. Θεωρητικά, ήταν η ανωτάτη εξουσία του Σοβιετικού Κράτους, ένα όργανο της δικτατορίας του προλεταριάτου. Κανείς αστός, κανείς ευγενής, κανείς αριστοκράτης, κανείς ιερέας δεν μπορούσε να ψηφίσει – μόνο οι εργαζόμενοι. Επίσημα, το Συνέδριο των Σοβιέτ έφτιαχνε νόμους και εξέλεγε το Συμβούλιο των Λαϊκών Επιτρόπων, το οποίο ήταν η κυβέρνηση. Στο ενδιάμεσο οι λειτουργίες του εκτελούνταν από εξουσιοδοτημένα εκτελεστικά σώματα, βλέπε VTsIK. Στην πράξη, το Συνέδριο είχε όλο και περισσότερο σεβασμό στους Μπολσεβίκους, μετά την Ρωσική Επανάσταση.
Μέχρι τον θάνατο του Λένιν το 1924 το Συνέδριο των Σοβιέτ ουσιαστικά σφράγιζε μόνο τις αποφάσεις του Κομμουνιστικού Κόμματος και χρησίμευσε σαν βήμα προπαγάνδας. Το 1936 το Σύνταγμα διέλυσε το Συνέδριο των Σοβιέτ, κάνοντας το Ανώτατο Σοβιέτ της ΕΣΣΔ το νομοθετικό όργανο. Στην διάρκεια αυτής της περιόδου η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΣΕ (μπ) είχε de facto τον έλεγχο πάνω στην κυβέρνηση.

Ουκρανία

Οι Μπολσεβίκοι συγκάλεσαν το Παν-Ουκρανικό Συνέδριο των Σοβιέτ Εργατών, Στρατιωτών και Αγροτών Βουλευτών στο Κίεβο, στις 17 Δεκεμβρίου 1917, και στο Χάρκοβο στις 25 Δεκεμβρίου 1917.
Μάχη του Σταυρού

Η εξέλιξη των γεγονότων

Στις 4 Αυγούστου 1821 περίπου πέντε χιλιάδες Τούρκοι εβγήκαν από την Άρτα με στόχο την ανακατάληψη των  Θεοδώριανων. Ο Γώγος Μπακόλας με το πρωτοπαλήκαρό του, τον  Μακρυγιάννη, και περίπου 350 άνδρες οχυρώθηκε στον Σταυρό στα Τζουμέρκα. Την ίδια ημέρα έγινε μάχη, η οποία κράτησε από το πρωί έως το βράδυ. Στο μεταξύ έφθασαν και ενισχύσεις που ανακούφισαν και υποστήριξαν τους Έλληνες και οι Τούρκοι υποχώρησαν με βαριές απώλειες για την Άρτα. Η νικηφόρα για τους Έλληνες, έκβαση της μάχης του Σταυρού ματαίωσε την ανακατάληψη της στρατηγικής θέσης των Θεοδώριανων από τους Τούρκους.
Ρήγμα Αταλάντης

Το ρήγμα της Αταλάντης, είναι κανονικό γεωλογικό ρήγμα, Α-Δ έως ΑΝΑ - ΔΒΔ διεύθυνσης και κλίσης προς τα βόρεια - βορειοανατολικά, μήκους 34 χιλιομέτρων στην περιοχή της Αταλάντης Φθιώτιδας. Διέρχεται από τη νότια πλευρά της πόλης, στους πρόποδες του όρους Χλωμό, και σχεδόν ταυτίζεται με τις σεισμικές διαρρήξεις του Απριλίου του 1894.

Η σεισμική δυναμικότητα

Η σεισμική δυναμικότητα της ρηξιγενούς ζώνης όταν ενεργοποιηθεί στο συνολικό της μήκος (34 χλμ), είναι της τάξης των σεισμών του 1894 (Μs=6,7-7,0), ωστόσο τα επιμέρους τμήματά της όταν ενεργοποιούνται ανεξάρτητα εκτιμάται ότι παράγουν σεισμούς μεταξύ Μ 5,5-6,6, ειδικότερα μόνο το τμήμα της Αταλάντης μπορεί να συνδέεται με σεισμούς της τάξης του Μ 6,0.

Το ρήγμα και ο υδροφόρος ορίζοντας

Σε μια περιοχή με ενεργά ρήγματα τα ποτάμια αναγκάζονται να προσαρμόσουν τη ροή τους στις ξαφνικές, κατακόρυφες μεταβολές του εδάφους. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν δύο περιοχές, το Ασπρόρεμα και η Μαλεσίνα αντίστοιχα. Ανατολικά από το Ασπρόρεμα φαίνεται ότι τρία ρέματα «αναγκάστηκαν» να στραφούν προς τα αριστερά, επειδή η ροή προς τη θάλασσα εμποδίστηκε τα τελευταία μερικές χιλιάδες χρόνια, λόγω της ανάπτυξης του ρήγματος.
Στη Μαλεσίνα δεν υπάρχει ομοιογενής ροή προς τη θάλασσα, αλλά τα νερά ακολουθούν δύο γενικές κατευθύνσεις προς τα ανατολικά και προς τα δυτικά, αντίστοιχα. Αυτό οφείλεται στο ότι στην περιοχή αυτή τελειώνει το ρήγμα, δηλαδή η καταβύθιση της περιοχής είναι μικρή.

Σεισμοί του 1894

Το 1894 σημειώθηκαν δύο ισχυροί σεισμοί. Ο πρώτος συνέβη στις 20 Απριλίου με επίκεντρο Μαλεσίνα-Μαρτίνο και ο δεύτερος τις 27 Απριλίου με επίκεντρο τη περιοχή  Αταλάντης και προς Άγιο Κωνσταντίνο. Σύμφωνα με το σεισμολόγο καθηγητή Κ. Μητσόπουλο που έφτασε στην περιοχή αμέσως μετά, σεισμοί αυτοί έγιναν αισθητοί σε ολόκληρη την Ελλάδα.
Ολόκληρες κατοικημένες περιοχές της Αταλάντης και του Μαρτίνου υπέστησαν σοβαρότατες ζημιές και ορισμένα σημεία τους κατεστράφησαν ολοσχερώς. Οι ανθρώπινες απώλειες έφτασαν συνολικά τα 253 θύματα. Το μέγεθος του πρώτου σεισμού, που ενδέχεται να ήταν και προσεισμός εκτιμάται από 6,4 έως 7,0 βαθμούς της κλίμακας Ρίχτερ, ενώ του δευτέρου από 7,0 έως 7,2 και έδωσε ουσιαστικά το τελειωτικό χτύπημα στην περιοχή, αν και το επίκεντρο του ήταν μάλλον πιο βορειοδυτικά προς Άγιο Κωνσταντίνο. 
Ερείπια του σεισμού είναι ακόμη και σήμερα ορατά στην παραλία «Παλιομάγαζα» στο Κυπαρίσσι. Ενδεικτικό επίσης του μεγέθους του φαινομένου αποτελεί και η αναφορά του στην αγγλική εφημερίδα «The Illustrated London News» στο φύλλο του της 2ας Ιουνίου 1894.
Η σημαντικότερη γεωλογική συνέπεια των σεισμών του 1894 ήταν η δημιουργία του “μεγάλου χάσματος της Λοκρίδας” που αρχικά υπολογίσθηκε στα 60 χιλιόμετρα, ενώ σήμερα ύστερα από εκτεταμένες γεωσεισμικές έρευνες, γνωρίζουμε ότι η μεγάλη αυτή διάρρηξη δεν ξεπερνά τα 35 χλμ.
Ρυζόγαλο

Το ρυζόγαλο είναι κρεμώδες γλύκισμα το οποίο παρασκευάζεται από ρύζι που έχει βράσει σε γάλα, ζάχαρη και κορν φλάουερ. Συνηθίζεται σε πολλές χώρες του κόσμου με διαφοροποιήσεις στη συνταγή. Σε ορισμένες Ευρωπαϊκές χώρες όπως η Σουηδία, η Νορβηγία και η Δανία είναι τυπικό Χριστουγεννιάτικο γλύκισμα.

Ελλάδα

Στην Ελλάδα συνηθίζεται να πασπαλίζεται με κανέλα. Αναφέρεται ότι το ρυζόγαλο ήταν ένα προσφιλές γλύκισμα για τους Έλληνες επί Τουρκοκρατίας. Δεδομένου ότι είναι εύκολο στην παρασκευή του φτιάχνεται και από μικρές βιοτεχνικές εταιρείες. Τις τελευταίες δεκαετίες, παρασκευάζεται και σε τυποποιημένες συσκευασίες από μεγάλες γαλακτοκομικές εταιρείες.
Γλώσσες Ντενέ-Γιενισέι

Παλαιοεκσιμώοι και Να-Δενέοι

Μια μελέτη του 2017 εντοπίζει την παλαιοεσκιμωική γενετική καταγωγή των Αθαβασκανών, καθώς και άλλων πληθυσμών που μιλούν Να-Δενεϊκές γλώσσες. Οι Παλαιοεσκιμώοι κατοικούσαν στην περιοχή της Αρκτικής από την Τσουκότκα στη Γροιλανδία το 2500 π.Χ. Οι συγγραφείς υποστηρίζουν ότι οι Παλαιόεσκιμώοι ζούσαν μαζί με τους προγόνους των Να-Δενέων για χιλιετίες. Αυτό αποδεικνύει μια γενετική σύνδεση μεταξύ των πληθυσμών της Σιβηρίας και τους Να-Δενέους με τη μεσολάβηση των Παλαιοεσκιμώων.
Η κρύπτη των Καπουτσίνων (μυθιστόρημα)

Σύνοψη

Ο ήρωας του μυθιστορήματος, ο Φραγκίσκος Φερδινάνδος Τρόττα, (ή Σέρβους, για τους φίλους) γεννημένος το 1891 - (ο πατέρας του ήταν αδερφός του πρώτου Τρόττα, του Ιωσήφ) ζει στην Βιέννη την ανέμελη ζωή των νεαρών αριστοκρατών, μια ζωή με διασκεδάσεις. Με το ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου πολέμου, ο Τρόττα, όπως όλοι οι γόνοι της αριστοκρατίας, υπηρετεί σαν αξιωματικός τον πολυαγαπημένο του αυτοκράτορα, Φραγκίσκο Ιωσήφ, στο μέτωπο της Γαλικίας (σημ. Ουκρανία).

Με το τέλος του πολέμου, την ήττα της Αυστριακής Αυτοκρατορίας και τον διαμελισμό της σε εθνικά πλέον κράτη, η ζωή όλων έχει αλλάξει για πάντα. Η οικογένεια έχει χάσει την περιουσία της, το μεγάλο ιστορικό σπίτι των Τρόττα, μετατρέπεται σε πανσιόν και ο νεαρός Φραγκίσκος Ιωσήφ, διαλυμένος και αυτός, καλείται να συνεχίσει τον δρόμο του, πάνω στα καινούρια μονοπάτια.

Το μυθιστόρημα τελειώνει ακριβώς τον μήνα που το τελείωσε ο Ροτ, τον Μάρτιο του 1938, και τελειώνει με την θλιβερή ανακοίνωση της προσάρτησης της αγαπημένης Αυστρίας, στο ναζιστικό καθεστώς του Χίτλερ. Ο νεαρός Τρόττα, κάνει ένα τελευταίο, σχεδόν κρυφό προσκύνημα, στην κρύπτη των Καπουτσίνων, στο ταριχευμένο σώμα του αυτοκράτορά του,αναρωτώμενος: «Πού να πάω τώρα εγώ, ένας Τρόττα;»
Μάχη του Σάλσου

Παρασκήνιο

Το 612 ο αυτοκράτορας Γιανγκ των Σούι εισέβαλε στο Goguryeo με πάνω από ένα εκατομμύριο άνδρες. Δεν κατάφερε να ξεπεράσει την άμυνα των Goguryeo στο Λιαογιάνγκ/Γιογιάνγκ, και έτσι απέστειλε 300.000 στρατεύματα στην Πιονγιάνγκ, την πρωτεύουσα του Goguryeo.
Ο στρατηγός του Goguryeo, Eulji Mundeok αμυνόταν ενάντια στις δυνάμεις των Σούι επί μήνες, προκαλώντας ζημιές, ενώ αργότερα υποχώρησε βαθιά στο έδαφος του Goguryeo, όπου προετοιμάστηκε και περίμενε επίθεση στον ποταμό Σάλσου (ποταμός Τσόνγκτσον). Ο Eulji Mundeok είχε διακόψει την ροή του νερού προηγουμένως, με ένα φράγμα και όταν τα στρατεύματα των Σούι έφτασαν στον ποταμό, η στάθμη του νερού ήταν ρηχή. Όταν οι ανυποψίαστοι στρατιώτες του Σούι βρίσκονταν στα μισά του ποταμού, ο Eulji Mundeok άνοιξε το φράγμα, με την φονική ορμή του νερού να προκαλεί χιλιάδες πνιγμούς στους εχθρούς. Το ιππικό του Goguryeo επιτέθηκε τότε στις υπόλοιπες δυνάμεις των Σούι, προκαλώντας τεράστιες απώλειες.
Τα επιζόντα στρατεύματα των Κινέζων αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν με ταχύτατο ρυθμό στη χερσόνησο Λιαοντόνγκ για να αποφύγουν να σκοτωθούν ή να συλληφθούν. Πολλοί στρατιώτες που αποχώρησαν, πέθαναν από ασθένεια ή πείνα, καθώς ο στρατός τους είχε εξαντλήσει τις προμήθειες τροφίμων. Από από τους 300.000 άνδρες της εκστρατείας μόνο 2.700 Σούι κατάφεραν να επιζήσουν. Η μάχη του Σάλσου κατατάσσεται ανάμεσα στις πιο θανατηφόρες μάχες "κλασικής διαμόρφωσης" στην παγκόσμια ιστορία.
Με τη νίκη επί των Σούι στον ποταμό Σάλσου, το Goguryeo κέρδισε τελικά τον Πόλεμο 'Goguryeo-Σούι', ενώ η Κινέζικη δυναστεία, που πλήττονταν σοβαρά από τις τεράστιες απώλειες ανθρώπινου δυναμικού και των πόρων ως αποτέλεσμα της Κορεάτικης εκστρατείας, άρχισε να παρακμάζει ταχύτατα και τελικά κατέρρευσε λόγω εσωτερικής σύγκρουσης, όπου αντικαταστάθηκαν σύντομα από την Δυναστεία των Τανγκ.
Περιοχή Ιγκούνγκα

Μεταφορές

Ο ασφάλτινος οδικός Κορμός T3, από το Μορογκόρο (Morogoro) προς την Ρουάντα (Rwanda), διαπερνά από ανατολάς προς δυσμάς την περιοχή.

Τμήματα

Από το 2012, η Περιοχή Ιγκούνγκα διαιρείται διοικητικά σε 35 Τμήματα:
Επαρχία Μίντλσεξ

Γεωγραφία

Η Μίντλσεξ καλύπτει όλη την κεντρική πλευρά της Τζαμάικα. Συνορεύει στα ανατολικά με την Επαρχία Σούρεϊ και στα δυτικά με την Επαρχία Κορνουάλλη. Οι κυριότεροι κόλποι είναι ο Λονγκ, ο Κόλον, ο Πηκ, ο Σωλτ Ρίβερ, ο Κόλμανς, ο Ρίντλεϋς, ο Κοκουάρ, ο Μανατί, ο Ρεκ, ο Ανότο, ο Μαοέ και ο Σωλτ. Οι κυριότερες λίμνες είναι οι Καϋμάνας Ποντς, Μονάγκ και WINDALCO Residual.
Καδμεία της Ηπείρου

Βιογραφία

Πατέρας της ήταν ο Αλέξανδρος Α΄ και μητέρα της η Κλεοπάτρα, πριγκίπισσα της Μακεδονίας, αδελφή του Αλεξάνδρου του Μέγα. 
Ο πατέρας της, Αλέξανδρος, έχασε τη ζωή του το 331 π.Χ. κατά τη διάρκεια μιας εκστρατείας στην Ιταλία. Το 302 π.Χ. οι Μολοσσοί ανατρέπουν το δεκαεπτάχρονο βασιλιά τους, Πύρρο, ανεβάζοντας στο θρόνο τον αδελφό της Καδμείας, Νεοπτόλεμο. Ωστόσο το 296 π.Χ. ο Πύρρος επιστρέφει στην Ήπειρο, με την υποστήριξη του ηγεμόνα της Αιγύπτου, Πτολεμαίου Α' του Σωτήρος. Πύρρος και Νεοπτόλεμος συμφωνούν να συμβασιλέψουν, ωστόσο η σχέση τους είναι κάθε άλλο παρά αρμονική. Γύρω στο 295 π.Χ. ο Νεοπτόλεμος καταστρώνει σχέδιο εξόντωσης του Πύρρου, το οποίο αφηγείται ενθουσιασμένος στο σπίτι της αδελφής του Καδμείας . Εκεί το σχέδιο κρυφακούει μια υπηρέτρια, η Φαιναρέτη, η οποία μεταφέρει τις πληροφορίες στη σύζυγο του Πύρρου, Αντιγόνη. Τελικά ο Νεοπτόλεμος βρίσκει πρώτος το θάνατο από τον Πύρρο την ίδια χρονιά. Για τη μεταγενέστερη ζωή της Καδμείας δεν γνωρίζουμε κάτι περισσότερο.
Μάκρωνες

Οι Μάκρωνες ήταν αρχαίος λαός της Μικράς Ασίας, η χώρα που ζούσαν, η Μακρωνία, βρισκόταν στα ορεινά του Πόντου νότια της Τραπεζούντας. Συνόρευαν με τους Κόλχους με φυσικό σύνορο τον Παρθένιο ποταμό και τους Σκυθήνες. 
Ο Ησίοδος τους αποκαλεί Μακροκέφαλους, Πυγμαίους και Ημίκυνας, ενώ από τη χώρα τους πέρασαν και οι Αργοναύτες. 
Από τη χώρα τους πέρασε ο Ξενοφών με τους Μυρίους στον δρόμο του για την χώρα των Κόλχων. Φτάνοντας στη χώρα τους ο στρατός του Ξενοφώντα συνάντησε δάσος με πυκνή βλάστηση που έκανε αδύνατη τη διάβασή του. Στην άλλη άκρη του δάσους βρίσκονταν οι Μάκρωνες που πέρασαν τους Μύριους για εισβολείς και παρατάχθηκαν για μάχη. Ο Ξενοφών με την βοήθεια ενός στρατιώτη που ήξερε τη γλώσσα τους τους εξήγησε ότι δεν είχαν σκοπό να εισβάλουν αλλά να περάσουν από την χώρα τους. Οι Μάκρωνες πείσθηκαν και βοήθησαν στον καθαρισμό του δάσους για να περάσουν τα υποζύγια αλλά βοήθησαν με τρόφιμα και στην ομαλή διάβασή τους από τη χώρα τους.
Σταύρος Η. Κωνσταντόπουλος

Σπουδές-Σταδιοδρομία

Σπούδασε Ιατρική στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Μετεκπαιδεύτηκε στο Einstein Medical Centre στη Φιλαδέφεια των ΗΠΑ, όπου απέκτησε την ειδικότητα Πνευμονολογίας. Μετά την επιστροφή του στη Ελλάδα το 1978 και μέχρι το 1980 ήταν Πανεπιστημιακός Επιμελητής στην Πνευμονολογική Κλινική του Πανεπιστημίου Αθηνών, οπότε εισήγαγε την χρήση του Ευκάμπτου Βρογχοσκοπίου στην Ελλάδα. Το 1981 μετοίκησε στα Ιωάννινα όπου οργάνωσε το τμήμα Πνευμονολογίας/Βρογχοσκόπησης της Πανεπιστημιακής Παθολογικής Κλινικής στην νεοσύστατη Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και το οποίο το 1990, μετεξελίχθη στην αυτόνομη Πνευμονολογική Κλινική του Παθολογικού Τομέα, της οποίας προΐστατο μέχρι το 2013 οπότε και συνταξιοδοτήθηκε. Διετέλεσε δύο φορές Διευθυντής Ιατρικής Υπηρεσίας του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ιωαννίνων και επί σειράν ετών συντονιστής της Επιτροπής κατά της Φυματίωσης του Υπουργείου Υγείας [ΚΕΕΛΠΝΟ].

Επιστημονικό-Ερευνητικό έργο

Το σημαντικότερο έργο του είναι ο συσχετισμός του υψηλού ποσοστού εμφάνισης Μεσοθηλιώματος στους κατοίκους 3 χωριών της περιοχής Μετσόβου, συνεπεία μη επαγγελματικής έκθεσης σε Αμίαντο. Η έκθεση σε αμίαντο οφείλετο στην χρήση υλικού για το άσπρισμα των σπιτιών που περιείχε αμίαντο, εν αγνοία φυσικά των χρηστών. Η ερευνητική αυτή εργασία καθιέρωσε παγκοσμίως τον όρο «Πνεύμων Μετσόβου» (Metsovo Lung). Το 2014 το επιστημονικό περιοδικό [«Πνεύμων»] δημοσίευσε μονογραφία σε ειδικό τεύχος όπου παρουσιάζεται μια σύνοψη του ερευνητικού προγράμματος στη μορφή ιστορικής αναδρομής. Δημοσίευσε πληθώρα επιστημονικών άρθρων σε έγκυρα διεθνή περιοδικά και πολλές ανακοινώσεις σε Διεθνή και Ελληνικά Πνευμονολογικά συνέδρια. Αποτελεί διακεκριμένο μέλος της European Respiratory Society και της Ελληνικής Πνευμονολογικής Εταιρείας. Διοργανώνει ανά διετίαν από το 1991 μέχρι σήμερα τα Σεμινάρια της Πνευμονολογικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, με την συμμετοχή διακεκριμένων Πνευμονολόγων από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Ιδρυσε μαζί με την Γιωτάννα Δαλαβάγκα στο Εργαστήριο Ανατομίας-Ιστολογίας-Εμβρυολογίας, το πρώτο στην Ελλάδα, Κέντρο BAL για την ανάλυση και αξιολόγηση των κυτταρικών και βιοχημικών παραμέτρων του βρογχοκυψελιδικού εκπλύματος. Ως Ομότιμος Καθηγητής εξακολουθεί να συνεισφέρει στο διδακτικό και ερευνητικό έργο της Πανεπιστημιακής Πνευμονολογικής Κλινικής.
NGC 2244

Ο NGC 2244 ή Caldwell 50 είναι ανοικτό σμήνος στο Νεφέλωμα Ροζέτα, 5.200 έτη φωτός μακριά, το οποίο βρίσκεται στον αστερισμό Μονόκερως. Υπάρχουν πολυάριθμα άστρα τύπου O, δηλαδή πολύ θερμοί αστέρες που εκπέμπουν μεγάλες ποσότητες ακτινοβολίας και αστρικού ανέμου.
Υπολογίζεται πως η ηλικία του NGC 2244 είναι μικρότερη των πέντε εκατομμυρίων ετών. Τα δύο λαμπρότερα άστρα του είναι το HD 46223 (φασματικής κλάσης O4V, είναι 400.000 φορές λαμπρότερο από τον Ήλιο και έχει περίπου 50 φορές την μάζα του), καθώς και το HD 46150 (φασματικού τύπου O5V, 450.000 φορές λαμπρότερο από τον Ήλο και με 60 περίπου φορές την μάζα του). Το HD 46150 ενδέχεται να είναι διπλός αστέρας.
To ανακάλυψε ο Τζον Φλάμστηντ το 1690, ενώ παρατηρήθηκε ξανά από τον Ουίλιαμ Χέρσελ.
Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορίνο

Ιστορία

Ιδρύθηκε από τον κριτικό κινηματογράφου και καθηγητή Τζάννι Ροντολίνο ως "Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Τζιοβάννι" ή ως "Φεστιβάλ Κινηματογράφου Νέων". το 1982 στο Τορίνο, μια  πόλη που ήταν σε οικονομική παρακμή. Το φεστιβάλ, που προσέλκυσε μεγάλα ονόματα του ιταλικού και διεθνούς κινηματογράφου, συνέβαλε στην αναζωογόνηση της πόλης τόσο οικονομικά όσο και πολιτιστικά. 
Οι πρώτοι διευθυντές ήταν οι Τζιάνι Ροντολίνο και Ανσάνο Τζιαναρέλι. Το 1998, το όνομα του φεστιβάλ άλλαξε σε Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορίνο. 
Το 2007 διορίστηκε καλλιτεχνικός διευθυντής του φεστιβάλ ο σκηνοθέτης Νάνι Μορέτι, με στόχο να καταστεί πιο γνωστό σε διεθνές επίπεδο.  Ο Μορέτι έφυγε  από τη θέση το  2008, μετά από δύο φεστιβάλ, για να επικεντρωθεί στη δική του κινηματογραφική παραγωγή. Τον διαδέχθηκε ο σκηνοθέτης Τζιάννι Αμέλιο.
And Thou Shalt Trust... the Seer (μουσικό άλμπουμ)

Το And Thou Shalt Trust... the Seer είναι το πρώτο ολοκληρωμένο άλμπουμ του γερμανικού συμφωνικής μέταλ συγκροτήματος Haggard. Κυκλοφόρησε στις 15 Οκτωβρίου το 1997 από το Last Episode. Το σχέδιο του εξωφύλλου ανήκει στον ζωγράφο Άλμπρεχτ Ντύρερ με την ονομασία Μελαγχολία. Η κυκλοφορία του άλμπουμ επαναλήφθηκε σε δίσκο βινυλίου αυτή την φορά το 2008 από την Nattvind Records.
Μάρκος Πένια

Πρώτα χρόνια

Ο Μάρκος Πένια γεννήθηκε στις 15 Μαρτίου του 1977, στο Μπουένος Άιρες. Είναι ο γιος του Φέλιξ Πένια, ο οποίος εργαζόταν στο Διαμερικανική Τράπεζα Ανάπτυξης, και της ακαδημαϊκού Κλάρα Μπραούν Καντίλο. Είναι, επίσης, εγγονός της Αργεντινού φυσιολόγου, Εδουάρδο Μπραούν-Μενέντες.
Παρακολούθησε τα πρώτα χρόνια της πρωτοβάθμιας στο Δημοτικό Σχολείο Γουεϊσάιντ στο Ποτόμακ των Ηνωμένων Πολιτειών, καθώς ζούσε με τους γονείς του στο εξωτερικό. Αργότερα επέστρεψε στην Αργεντινή και ολοκλήρωσε το γυμνάσιο στο Μπουένος Άιρες. Αποφοίτησε με πτυχίο στις πολιτικές επιστήμες από το Πανεπιστήμιο Τορκουάτο ντι Τέγια.

Πολιτική καριέρα

Το 2003 εξελέγη νομοθέτης για την Πόλη του Μπουένος Άιρες με την παράταξη Δέσμευση για την Αλλαγή. Ο ίδιος βρέθηκε στην ηγετική ομάδα της παράταξης, η οποία αργότερα θα μετασχηματιστεί στο πολιτικό κόμμα Προπουέστα Ρεπουμπλικάνα, ευρύτερα γνωστό και ως ΠΡΟ, ένα νέο κόμμα που θα ωθήσει τον Μαουρίσιο Μάκρι στο δημοτικό συμβούλιο της πόλης.
Όταν ο Μαουρίσιο Μάκρι έγινε Δήμαρχος της Πόλης του Μπουένος Άιρες, το 2007, ο Πένια διορίστηκε ως Γενικός Γραμματέας του Δήμου. Από εκεί ήταν υπεύθυνος για τον τομέα επικοινωνίας της πόλης. Τον Νοέμβριο του 2015, μετά την εκλογή του Μάκρι στην προεδρία της χώρας, ο Πένια διορίστηκε στη θέση του Επικεφαλής του Υπουργικού Συμβουλίου της Αργεντινής. Η ανάληψη των καθηκόντων του έγινε στις 10 Δεκεμβρίου 2015 στο Προεδρικό Μέγαρο.
Μιχάλης Τιμοσίδης

Βιογραφικό

Γεννήθηκε το 1951 στο Κοκκινόχωμα Καβάλας. Σπούδασε Ιατρική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Υπήρξε Αντινομάρχης Καβάλας στο διάστημα 1994-1998. Ήταν υποψήφιος δήμαρχος Καβάλας το 1998 και υποψήφιος Νομάρχης Καβάλας το 2002. Εξελέγη Βουλευτής Καβάλας με το ΠΑΣΟΚ το 2007 και επανεξελέγη το 2009.
Συμμετέχει μεταξύ άλλων στην Ελληνική Διαβητολογική Εταιρεία και είναι πρόεδρος του Δημόσιου Θεραπευτηρίου Χρόνιων Παθήσεων Καβάλας. Είναι παντρεμένος με την Ελένη Αλεξανδράκη, με την οποία απέκτησε 2 παιδιά. Επί κυβερνήσεως του Γιώργου Παπανδρέου, διετέλεσε υφυπουργός Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, θέση που διατήρησε και επί κυβερνήσεως Λουκά Παπαδήμου.
Μαουρίσιο Μάκρι

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 1959, γιος του Φρανσίσκο Μάκρι, διακεκριμένου Ιταλού επιχειρηματία στον βιομηχανικό και κατασκευαστικό τομέα. Το 1991 έπεσε θύμα απαγωγής από την αργεντίνικη ομοσπονδιακή αστυνομία και η περιπέτειά του εκείνη τον ώθησε να ασχοληθεί με την πολιτική.
Εκπροσώπησε το Φρανσίσκο Μάκρι στην Κάτω Βουλή της χώρας και διατήρησε αυτό το αξίωμα από τις 10 Δεκεμβρίου 2007.
Θεωρούνταν πιθανός υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 2011, αλλά αρνήθηκε την υποψηφιότητα αυτή και υπήρξε υποψήφιος για την δημαρχία της πρωτεύουσας. Στον πρώτο γύρο πήρε 47% των ψήφων.
Έγινε επίσης γνωστός και ως πρόεδρος της δημοφιλούς ποδοσφαιρικής ομάδας Μπόκα Τζούνιορς, εκλεγείς το 1995 και επανεκλεγείς το 1999 και το 2003.
Πρόεδρος εξελέγη στον δεύτερο γύρο, τον Νοέμβριο του 2015, κερδίζοντας τον αντίπαλό του, Ντανιέλ Σιόλι με οριακή πλειοψηφία. Η ορκωμοσία του έγινε στις 10 Δεκεμβρίου και δεν παρέστη στην τελετή η απερχόμενη πρόεδρος, Κριστίνα Φερνάντες, εξαιτίας της μεταξύ τους διαμάχης.
Παβία

Ιστορία

Κατά την προρωμαϊκή περίοδο η σημερινή Παβία, που τότε λεγόταν "Τικίνουμ" (Ticinum), ήταν μια μικρή πόλη με στρατηγική σημασία, υποτελής στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.
Το 476, ο Οδόακρος νίκησε τον Φλάβιο Ορέστη μετά από πολιορκία. Για τιμωρία στους κατοίκους της πόλης που βοήθησαν το Φλάβιο Ορέστη, ο Οδόακρος την κατέστρεψε ολοκληρωτικά. Ωστόσο, ο Φλάβιος Ορέστης διέφυγε στην Πιατσέντσα, αλλά ο Οδόακρος τον κυνήγησε και τον σκότωσε εκθρονίζοντας και τον γιο του Φλάβιου Ορέστη, Ρωμύλο Αυγουστύλο, διαλύοντας έτσι τη Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.
Άλλη ονομασία της πόλης είναι η λατινική "Παπία" (πιθανώς σχετιζόμενη με τον Πάπα), η οποία ίσως εξελίχθηκε στο σημερινό Παβία. Αναφέρεται και ως "Τικίνιο Παπία".
Υπήρξε το τελευταίο οχυρό των Γότθων στον αγώνα τους εναντίον του Βελισάριου.
Μετά την κατάκτηση από τους Λογγοβάρδους, η Παβία έγινε πρωτεύουσα του βασιλείου τους. Το 774 η πόλη υπέφερε από πολιορκία από τον Καρλομάγνο και τελικά περιέπεσε στην κυριαρχία του και ο Καρλομάγνος αυτοανακηρύχθηκε βασιλιάς των Λογγοβάρδων. Η Παβία παρέμεινε πρωτεύουσα του Βασιλείου της Ιταλίας και παρέμεινε σημαντικό κέντρο ως την υποβάθμιση τον 12ο αιώνα.
Κατά τον 12ο αιώνα η πόλη απέκτησε σχετική αυτονομία ενώ η παρέμεινε ισχυρό κέντρο και κατά τους επόμενους αιώνες. Ο Λουδοβίκος Δ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας δώρισε την πόλη στους απογόνους του αδελφού του Δούκα Ροδόλφου. Τελικά, η πόλη παραχωρήθηκε στον οίκο των Βισκόντι το 1359 και έγινε σημαντικό πολιτιστικό και πνευματικό κέντρο. Το 1361 ιδρύθηκε και το Πανεπιστήμιο της Παβία, προσελκύοντας φοιτητές από πολλές χώρες της εποχής.
Η μάχη της Παβία (1525) οριοθέτησε τις τύχες της πόλης, μεταξύ των υποστηρικτών που Πάπα και της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Οι πρώτοι εκφράζονταν από ένα γαλλικό κόμμα (που είχε συμμαχήσει με τον Πάπα) και οι δεύτεροι υποστηρίζοντας τον Βασιλιά της Ισπανίας Κάρολο Ε'. Τελικά, η πόλη περιήλθε στην κατοχή των Ισπανών ως το 1713, οπότε και καταλήφθηκε από τους Αυστριακούς ως το 1796, οπότε και την κατέλαβαν οι Γάλλοι με τον Ναπολέοντα Α΄.
Το 1815 πέρασε πάλι σε αυστριακή διοίκηση ως την ιταλική ανεξαρτησία (1859) και την ένωση της Ιταλίας ένα χρόνο αργότερα.
Όλγα της Ελλάδας (1903-1997)

Γέννηση

Η Πριγκίπισσα Όλγα γεννήθηκε στην Αθήνα, στις 11 Ιουνίου 1903. Πατέρας της ήταν ο Νικόλαος, τρίτος γιος του βασιλιά Γεωργίου Α΄ της Ελλάδας και μητέρα της ήταν η Ελένη Βλαδιμήροβνα μεγάλη δούκισσα της Ρωσίας, εγγονή του Αλέξανδρου Β΄ αυτοκράτορα της Ρωσίας.
Η οικογένεια της δεν ήταν πλούσια και αναγκάστηκε σε εξορία, όταν εκείνη ήταν 11 ετών, μετά την ανατροπή της ελληνικής μοναρχίας. Η οικογένεια ύστερα μετακόμισε στο Παρίσι, ενώ η πριγκίπισσα έμεινε σε διάφορα μέρη της Ευρώπης μαζί με την ευρύτερη βασιλική οικογένεια.
Ιωάννης Μενάγιας

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Αργοστόλι και πέθανε στο Μπάντεν της Αυστρίας. Σπούδασε στην Ιόνιο Ακαδημία και έκανε περαιτέρω σπουδές στην Πίζα, το Μόναχο, το Βερολίνο και τη Λειψία. Το 1833 αναγορεύθηκε διδάκτορας νομικής του Πανεπιστημίου της Πίζας και το 1839 διδάκτορας φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου της Λειψίας. Μετά την επιστροφή του στα Επτάνησα, εργάστηκε ως καθηγητής στο Αργοστόλι. Αν και ο Μενάγιας δεν άφησε γραπτά κείμενα, είχε σχηματίσει στην Κεφαλονιά ομάδα διανοουμένων που ασχολούνταν με τον φιλοσοφικό στοχασμό υπό την επίδραση των εγελιανών ιδεών. Μεταξύ αυτών αναφέρονται ο Παύλος Γρατσιάτος, ο Παναγιώτης Βεργωτής και ο Ηλίας Τσιτσέλης.

Πηγή

Βιογραφική Εγκυκλοπαίδεια του Νεωτέρου Ελληνισμού 1830-2010 - Αρχεία Ελληνικής Βιογραφίας, Εκδόσεις Μέτρον, τόμος Β΄, σελ. 542
Βιβλιογραφία
Γεωργία Αποστολοπούλου, O Εγελιανός φιλόσοφος Iωάννης Mενάγιας. Eισαγωγή – Kείμενα - Mαρτυρίες. Πανεπιστήμιο Iωαννίνων. Eπιστημονική Eπετηρίδα της Φιλοσοφικής Σχολής "Δωδώνη". Παράρτημα αριθ. 38. Iωάννινα, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, 1988.