google/wiki40b huggingface dataset:
Μάχη Μόροβα-Ιβάν

Η μάχη που οδήγησε στην κατάληψη των ορεινών όγκων Μόροβα (ή Μοράβα)-Ιβάν (13-22 Νοεμβρίου 1940), αποτέλεσε το πρώτο στάδιο της ελληνικής αντεπίθεσης, μετά την απώθηση της ιταλικής εισβολής, κατά τον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο του 1940-1941 και έδωσε το έναυσμα για σταθερή προέλαση στην Βόρειο Ήπειρο σε βάθος 30 έως 80 χιλιομέτρων.

Ιστορικό

Την 28η Οκτωβρίου 1940, ο Ιταλός Πρέσβης στην Αθήνα, Εμανουέλε Γκράτσι επέδωσε ιδιόχειρα στον Έλληνα Πρωθυπουργό Ιωάννη Μεταξά, τελεσίγραφο, με το οποίο απαιτούσε την ελεύθερη διέλευση του Ιταλικού στρατού από την Ελληνοαλβανική μεθόριο. Μετά την αρνητική απάντηση που έλαβε (το περίφημο «όχι»), ιταλικές στρατιωτικές δυνάμεις άρχισαν να προσβάλλουν την μεθόριο από τις πρωινές ώρες της ίδιας ημέρας. Παρόλη την ιταλική αριθμητική υπεροχή, η εισβολή απωθήθηκε στις Μάχες της Πίνδου και Ελαίας-Καλαμά, αναπτερώνοντας το ηθικό της ελληνικής πλευράς. Στις 13 Νοεμβρίου η ιταλική πλευρά μετά την πλήρη αποτυχία των σχεδίων της τηρούσε αμυντική στάση, ενώ οι ελληνικές δυνάμεις ήταν έτοιμες να αναλάβουν επιθετικές πρωτοβουλίες μετατοπίζοντας το θέατρο των επιχειρήσεων προς βορρά.

Η επίθεση

Το ελληνικό στρατηγείο απέβλεπε στην κατάληψη της στρατηγικής τοποθεσίας Μόροβα-Ιβάν που κάλυπτε τον συγκοινωνιακό κόμβο κοντά στην Κορυτσά. Οι ελληνικές δυνάμεις, αποτελούνταν συνολικά από οκτώ μεραρχίες πεζικού, δύο ταξιαρχίες πεζικού και μία μεραρχία ιππικού, ενώ η επιθετική πρωτοβουλία ξεκίνησε με το Γ' Σώμα Στρατού. Οι ιταλικοί σχηματισμοί αμύνθηκαν επίμονα και οι συγκρούσεις διήρκεσαν ως την 21 Νοεμβρίου. Δρώντας παράλληλα από νότο, το Β' Σώμα Στρατού κινήθηκε δια μέσω του Αώου ποταμού, από τον Γράμμο και εισήλθε στην Ερσέκα. 
Από τις 18 Νοεμβρίου είχαν ήδη δημιουργηθεί σημαντικά ρήγματα στις ιταλικές αμυντικές γραμμές και τελικά οι ορεινοί όγκοι Μόροβα-Ιβάν καταλήφθηκαν μετά από έντονες συγκρούσεις στις 21. Την επόμενη ημέρα τάγμα της 9ης μεραρχίας εισέρχεται στην Κορυτσά, που είχαν μόλις εγκαταλείψει οι Ιταλοί.

Απολογισμός

Περισσότεροι από 1.000 Ιταλοί στρατιώτες αιχμαλωτίσθηκαν κατά τη διάρκεια της μάχης, ενώ η κατάληψη της Κορυτσάς χαιρετήθηκε με ιδιαίτερο ενθουσιασμό από την ελληνική κοινή γνώμη. Κατά τις επόμενες μέρες η προέλαση συνεχίστηκε. Ο ελληνικός στρατός προελαύνοντας σταθερά στο Βορειοηπειρωτικό έδαφος στις 6 Δεκεμβρίου εισέρχεται στο λιμάνι των Αγίων Σαράντα και δύο ημέρες αργότερα στο Αργυρόκαστρο.
Ιδιωτισμός

Ο ιδιωτισμός είναι πολιτισμική τάση που αποτυπώνεται σε μία εθνική κοινότητα και συνήθως η έκφρασή του αντιστοιχεί σε ιστορικό γεγονός, ευφημισμό, ιδιωματισμό και δεν υπάρχει αντιστοίχηση σε άλλη έκφραση άλλου έθνους. Η λέξη δεν πρέπει να συγχέεται με το «ιδιωματισμός»(βικιλεξικό). Οι ιδιωτισμοί ορίζονται από συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Η χρήση τους έχει καθιερωθεί και πλέον εντοπίζονται στα λεξικά. Η χρήση των ιδιωτισμών, οι τροποποιήσεις τους και οι ποικιλίες μέσα στις οποίες αναπλάθονται, μας παραπέμπουν σε παρετυμολογίες, οι οποίες με τη σειρά τους, αποτελούν αδιάσπαστο στοιχείο συγκεκριμένου πολιτισμού και είναι αδύνατον να κατανοηθούν σε μη φυσικούς ομιλητές της ελληνικής, που δεν κατέχουν κοινό γλωσσικό ένστικτο. Για να προσεγγίσουμε τους ιδιωτισμούς διαπολιτισμικά, υπάρχουν συγκεκριμένες στρατηγικές εκμάθησης, αναγνώρισης, ερμηνείας, κατάκτησης και, τέλος, παραγωγής/επαναεισαγωγής τους.

Πηγές άντλησης

Η ιδιωτισμικότητα πίσω από τις λέξεις φανερώνει περιγραφικά: γεωγραφική θέση, ιστορία, παραδόσεις, τρόπο ζωής, συστήματα αξιών, θρησκεία, πολιτική, κοινωνικές συμβάσεις, ταμπού, συμπεριφορές, χειρονομίες που αποτυπώνονται στους χώρους κοινωνικής διάδρασης, και χαράσσει τη συλλογική μνήμη μιας γλωσσικής κοινότητας. Άλλοι γνωστικοί μηχανισμοί που ευνοούν τους ιδιωτισμούς είναι η μεταφορά και η μετωνυμία. Επίσης, νέοι ιδιωτισμοί γεννούνται διαρκώς, από τα ίχνη και τα υπολείμματα σε διάφορα περιβάλλοντα αλληλεπίδρασης ανθρώπων. Σε κοινότητες που έχουν φορτιστεί πολιτισμικά ενδέχεται να παρουσιαστούν ζώνες σημασιολογικής αδιαφάνειας σε ξένους ομιλητές.

Λογοτεχνία, μετάφραση, συγκριτική γλωσσολογία

Οι ιδιωτισμοί είναι πανταχού παρόντες στην λογοτεχνία και οι χειρισμοί τους από τους συγγραφείς έχουν απασχολήσει την ακαδημαϊκή κοινότητα. Μετάφραση: Για την μετάφραση των ιδιωτισμών χρησιμοποιούμε μεθόδους που απαντούν και στην μετάφραση ιδιωτικών εκφράσεων. Συγκριτική γλωσσολογία: Οι ιδιωτισμοί υπάρχουν σε πολλές γλώσσες και η σύγκριση τους μέσω της μεταφραστικής μετάγγισης, απασχολεί τους γλωσσολόγους.

Δάνεια και αντιδάνεια

Στην Ιταλική: idiotismo Την Γαλλική: Idiotisme Την Αγγλική: Idiotism , idiotic  Την Ισπανική: Idiotismo Την Ολλανδική: (het) Idiotisme
Ψευδόφιλες λέξεις: Για την αγγλική: Idem (idem sonans), Idle .
Φυλλάδα του Μεγαλέξανδρου

Η «Φυλλάδα του Μεγαλέξανδρου» είναι έργο που κυκλοφορούσε μετά το 1680 στην ελληνική δημοτική γλώσσα, πεζή διασκευή παλαιότερων έργων, διασκευών που βασίζονται στο ελληνιστικό μυθιστόρημα του 3ου αιώνα του Ψευδο-Καλλισθένη με τίτλο Βίος Αλεξάνδρου του Μακεδόνος.

Δημοτικότητα του αναγνώσματος

Η πεζή αυτή διασκευή η οποία κυκλοφορούσε με τίτλους όπως «Διήγησις Αλεξάνδρου του Μακεδόνος», «Ιστορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου του Μακεδόνος, Βίοι, πόλεμος και θάνατος αυτού», αλλά και η έμμετρη που κυκλοφορούσε την ίδια εποχή, ήταν λαϊκό ανάγνωσμα το οποίο ήταν αγαπητό στον λαό και περιέχει διηγήσεις και κατορθώματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, με συνδυασμό πραγματικών περιστατικών και γεγονότων και είναι μέρος των κειμένων που περιγράφονται συλλογικά ως ο Μύθος του Αλεξάνδρου.
Το έργο αυτό ανήκει στη γενικότερη οικογένεια των έργων του μύθου του Αλέξανδρου, μεγάλου αριθμού έργων, παραλλαγών, στα ελληνικά, τα λατινικά και άλλες ευρωπαϊκές αλλά και ασιατικές γλώσσες που γράφηκαν την πρώτη και δεύτερη χιλιετία.
Ως έργο, απέχει σημαντικά από την ιστορική πραγματικότητα, αλλά διαμόρφωσε απόψεις που κράτησαν για πολλά χρόνια γιατί ήταν λαϊκό, αγαπημένο ανάγνωσμα-η αύξηση των εκδόσεών του είναι αισθητά μεγαλύτερη από τη μέση αύξηση της ελληνικής βιβλιακής παραγωγής- των ελληνικών πληθυσμών κατά την περίοδο της τουρκοκρατίαςκαι ενθύμιο δόξας και μήνυμα ελπίδων γι' αυτούς.Από τον 16ο αιώνα είναι γνωστές οι πρώτες του εκδόσεις.
Ενδεικτική της απήχησής του ήταν η μαρτυρία του Τερτσέτη πως ο Κανάρης κάθε φορά που ακινητοποιούνταν το πλοίο σε κάποιο λιμάνι διάβαζε την ιστορίαν του Μεγάλου Αλεξάνδρου, και κάθε φύλλο το έβρεχε με τα δάκρυά του.

Κείμενο

Το κείμενο ήταν σε γλώσσα λαϊκή, σε ελληνικά που ήταν κατανοητά από τον λαό. Δείγμα από το πρωτότυπο κείμενο:
Και εσυναπάντησεν ο Αλέξανδρος δύο πουλία ανθρωποπρόσωπα, κατά πολλά εύμορφα, τα οποία του εμίλησαν με ανθρωπίνην φωνήν και είπαν: Αλέξανδρε, διατί πειράζεις τον Θεόν; Και θέλει σε οργισθεί εις τον έρημον τόπον να χαθείς και εσύ και το φουσάτον σου όλον. Μόνον κάμε ετούτο οπού σου λέγομεν και γύρισε οπίσω δεξιά και σύρε πάλιν να ακολουθήσεις τους συνηθισμένους σου πολέμους, ότι καρτερεί σε και ο βασιλεύς της Ινδίας να πολεμήσετε. Και εγύρισε δεξιά ο Αλέξανδρος και επεριπάτησεν ημέρας οκτώ.
Σπύρος Βιτωρόπουλος

Ο Σπύρος Βιτωρόπουλος (1890-;) ήταν Έλληνας ζωγράφος.

Βίος

Ο Σπύρος Βιτωρόπουλος γεννήθηκε το 1890. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών.Την περίοδο 1922-1928 έζησε και εργάστηκε στο Βόλο. Το 1925 ανέλαβε τη διεύθυνση της σχολής ζωγραφικής που ίδρυσε ο «σύλλογος των Φιλότεχνων». Τα έργα του ακολουθούν έναν ιμπρεσιονιστικό υπαιθρισμό με απηχήσεις ακαδημαϊκού ρεαλισμού.
Κοσμαίικα Αχαΐας

Ονομασία

Το όνομα της περιοχής είναι ανθρωπωνυμικό και έχει προέλθει από το επώνυμο της οικογενείας Κοσμά που κατοικεί εκεί.

Κάτοικοι

Τα Κοσμαίικα κατοικούνται από λιγοστές οικογένειες όπου απασχολούνται κατά κύριο λόγο με τον πρωτογενή τομέα και συγκεκριμένα με την κτηνοτροφία και την γεωργία.
Εθνικά μνημεία του Μπρτσκο

Το συγκεκριμένο λήμμα καταγράφει τα εθνικά μνημεία τα οποία ευρίσκονται επί του εδάφους της πόλεως του Μπρτσκο intra muros, καθώς και εκείνου του διαμερίσματος του Μπρτσκο στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Ο κατάλογος ο οποίος δημιουργήθηκε από την Επιτροπή για την προστασία των εθνικών μνημείων αριθμεί 10 εθνικά μνημεία καταγεγραμμένα στον κυρίως κατάλογο, καθώς και 20 μνημεία καταγεγραμμένα σε προσωρινό κατάλογο.
Γιάννης Βονόρτας

Παναθηναϊκός

Σε ηλικία 17 ετών, ο Γιάννης Βονόρτας, έγινε μέλος της ακαδημίας του Παναθηναϊκού. Έπειτα από 4 χρόνια στην ακαδημία προωθήθηκε στην ανδρική ομάδα το 1981. Ένα χρόνο αργότερα, στάλθηκε στο Αιγάλεω ως δανεικός για ένα χρόνο (1982-83). Επιστρέφοντας από τον δανεισμό του, καθιερώθηκε από τον Γιάτσεκ Γκμοχ. Με τους "πράσινους" κέρδισε το κύπελλο του 1982, το ντάμπλ του 1984 και του 1986, αν και στη δεύτερη περίπτωση δεν είχε επίσημη συμμετοχή στο πρωτάθλημα, λόγω τραυματισμού (ρήξη χιαστών). Στον Παναθηναϊκό, αγωνίσθηκε μέχρι τον Δεκέμβριο του 1987.

Αιγάλεω

Πρωτόπαιξε βασικός στο Αιγάλεω, σαν δανεικός στη Β΄Εθνική, την περίοδο 1982-83.

Λεβαδειακός

Τον Δεκέμβριο του 1987, έπειτα από 9 χρόνια στον Παναθηναϊκό, πήρε μεταγραφή στον Λεβαδειακό, παραμένοντας στον σύλλογο εώς το 1989.

Παναργειακός

Έκλεισε την καριέρα του στον Παναργειακό το 1992, έπειτα από σοβαρό τραυματισμό.

Προπονητική σταδιοδρομία

Ένα χρόνο μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής σταδιοδρομίας, ξεκίνησε να εργάζεται ως προπονητής στις ακαδημίες ποδοσφαίρου του Χουάν Ραμόν Ρότσα. Από το 2005 εώς και σήμερα, εργάζεται ως προπονητής στις ακαδημίες του Παναθηναϊκού. Στις 14 Νοεμβρίου του 2012 ανακοινώθηκε η πρόσληψή του ως βοηθού προπονητή της ομάδας. Στις 31 Μαρτίου του 2013 ανέλαβε την θέση του πρώτου προπονητή στον σύλλογο.  Από τις 14 Μαΐου του 2013, είναι βοηθός προπονητή του Γιάννη Αναστασίου στον Παναθηναϊκό.
Γιώργος Μαυρογορδάτος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Αθήνα και είναι γιος του Θεμιστοκλή Ι. Μαυρογορδάτου, τακτικού καθηγητή της Οδοντιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ήταν μαθητής στο Κολλέγιο Αθηνών. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και έλαβε πτυχίο Πολιτικών και Οικονομικών Επιστημών το 1967 και πτυχίο Νομικής το 1969. Ήταν ένας από τους τότε ηγέτες του φοιτητικού κινήματος, ως στέλεχος της ΕΔΗΝ, και χρημάτισε Αντιπρόεδρος Διεθνών Σχέσεων της Εθνικής Φοιτητικής Ένωσης Ελλάδας (ΕΦΕΕ). Όταν το 1970 του χορηγήθηκε διαβατήριο και υποτροφία του ιδρύματος Fulbright ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές Πολιτικής Επιστήμης στις ΗΠΑ και το 1979 αναγορεύθηκε διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϋ. Το διδακτορικό του έγινε βιβλίο με τίτλο Stillborn Republic: Social Coalitions and Party Strategies in Greece, 1922-1936 που τιμήθηκε με το βραβείο "Woodrow Wilson Foundation Award", ανώτατη διάκριση της Αμερικανικής Εταιρείας Πολιτικής Επιστήμης και θεωρείται βασικό εργαλείο για την μελέτη της εποχής εκείνης.
Μετά την πτώση της δικτατορίας, υπήρξε ενεργό μέλος της «Ομάδας Επιστημόνων για ένα Δημοκρατικό Σύνταγμα» και επιμελήθηκε τη δημοσίευση των προτάσεών της. Στη συνέχεια, ήταν σύμβουλος της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης κατά τη συζήτηση του Συντάγματος το 1975. Μετά την οριστική επιστροφή του στην Ελλάδα διορίστηκε ειδικός επιστήμων στο τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης της Σχολής Νομικών, Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1985 εξελέγη επίκουρος καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης με γνωστικό αντικείμενο την ιστορία της πολιτικής ζωής, τη συγκριτική πολιτική και την πολιτική κοινωνιολογία, το 1989 αναπληρωτής καθηγητής και το 1997 τακτικός καθηγητής, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι και το 2012, οπότε και συνταξιοδοτήθηκε. Έχει υπάρξει, επίσης, επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϋ, στο Πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς στη Μπολόνια, στο Πανεπιστήμιο Ταφτς της Βοστώνης και στο Πανεπιστήμιο του Σάλτσμπουργκ. 
Το 1982 εισηγήθηκε τη συγκρότηση της Επιστημονικής Υπηρεσίας της Βουλής, μετά από πρόσκληση του τότε Προέδρου της. Διετέλεσε μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Έρευνας και Τεχνολογίας (2005 - 2008). Κατοικεί στην Αθήνα.
3155 Λη

Φυσικά χαρακτηριστικά

Ο φασματικός τύπος του Λη είναι V (όμοιος με του αστεροειδή 4 Εστία). Ο Λη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 8 ώρες και 19 λεπτά.
Μάικλ Σομάρε

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 9 Απριλίου 1936 στην Ραμπούλ. Μεγάλωσε στο χωριό Καράου και πήγε σε ένα ιαπωνικό σχολείο, αφού την εποχή εκείνη η Παπούα ήταν υπό ιαπωνική κατοχή. Αργότερα σπούδασε και άσκησε το επάγγελμα του δασκάλου, ενώ για ένα διάστημα ήταν και εκφωνητής σε ραδιοφωνικό σταθμό. Συμμετείχε στο κίνημα ανεξαρτησίας των Παπούα και ήταν ο πρώτος πρωθυπουργός το 1975. Στο Κοινοβούλιο φοράει συνήθως την τοπική παραδοσιακή ενδυμασία ενώ έχει και το τίτλο του sana ή (ειρηνοποιός) στο χωριό του, ο οποίος είναι κληρονομικός και περνάει από πατέρα σε γιο.

Πρωθυπουργός

Ήταν ο πρωθυπουργός της Παπούα-Νέας Γουινέας από την ανεξαρτησία της το 1975 έως το 1980, από το 1982 έως το 1985, και πάλι από το 2002 έως σήμερα. Έχει επίσης διατελέσει υπουργός Εξωτερικών από το 1988 ως το 1992, το 1999 και πάλι τον Ιούλιο του 2006. 
Τον Αύγουστο του 2007 ανακοίνωσε το σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού με συμμετοχή 6 κομμάτων, έπειτα από τις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές. Ο Σομάρε επανεξελέγη επίσημα στην πρωθυπουργία από το Εθνικό Κοινοβούλιο, με 86 υπέρ επί συνόλου 109 βουλευτών, στις 13 Αυγούστου του 2007.

Απόφαση για παραίτηση

Το Μάρτιο του 2008 σε ηλικία 71 ετών ανακοίνωσε την απόφασή του να παραιτηθεί από την πρωθυπουργία σύντομα και να τερματίσει την πολιτική του καριέρα. Το Σεπτέμβριο του ιδίου έτους για μία ακόμη φορά άφησε να εννοηθεί ότι θα παραιτηθεί.
Τον Ιούλιο του 2010 έγινε γνωστό στον Τύπο ότι ο Σομάρε είχε απειλήσει να σκοτώσει έναν βουλευτή της αντιπολίτευσης.
'
Ο πρώην υπουργός εξωτερικών Σάμιουελ Άμπαλ διορίστηκε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης στις 7 Δεκεμβρίου 2010 από τον Μάικλ Σομάρε, στα πλαίσια ανασχηματισμού. Ο Σομάρε κατηγορήθηκε την περίοδο αυτήν για οικονομικές ατασθαλίες και κακοδιαχείριση, με αποτέλεσμα την παραπομπή του σε δίκη. Έτσι, παραιτήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 2010 και ο Άμπαλ έγινε προσωρινός πρωθυπουργός μέχρι τον Ιανουάριο του 2011.

Επαναφορά στην πρωθυπουργία

Στις 17 Ιανουαρίου 2011 ο Σομάρε επανήλθε στην πρωθυπουργία. Η θητεία του όμως διήρκεσε λιγότερο από 4 μήνες, καθώς στις 24 Μαρτίου τέθηκε σε παύση καθώς κρίθηκε ένοχος για κακοδιαχείριση. Η ισχύς της αναστολής ξεκίνησε στις 4 Απριλίου και ήταν για 14 ημέρες. Ο Σομάρε δεν επέστρεψε στην πρωθυπουργία και στις 19 Απριλίου 2011 ανακοίνωσε ότι ήταν σε αόριστη άδεια για λόγους υγείας. Προσωρινός πρωθυπουργός ανέλαβε ο Σαμ Άμπαλ.

Οριστική αποχώρηση από τα κοινά

Στις 28 Ιουνίου 2011 η οικογένεια του Σομάρε ανακοίνωσε την αποχώρηση του πολιτικού από την πρωθυπουργία αλλά και από τα κοινά. Την περίοδο εκείνη ο Σομάρε νοσηλευόταν στην μονάδα εντατικής παρακολούθησης του νοσοκομείου Ράφλες στην Σιγκαπούρη, περισσότερο από 3 μήνες μετά την επέμβαση καρδιάς στην οποία είχε υποβληθεί τον Απρίλιο του 2011. Η αποχώρησή του οριστικοποιήθηκε το 2017, οπότε δεν ήταν υποψήφιος στις βουλευτικές εκλογές, κλείνοντας 49 χρόνια πολιτικού βίου.
Ελεονώρα της Σουηδίας

Γέννηση

Η Πριγκίπισσα Ελεονώρα γεννήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 2014 και ώρα 22:41 μ.μ. (ώρα Νέας Υόρκης) στο Βελ Κορνέλ Ιατρικό Κέντρο της Νέας Υόρκης. Η γέννηση της έγινε δεκτή, με ένα χαιρετισμό των 21 πυροβόλων όπλων, στην πρωτεύουσα της Στοκχόλμης. Πριν από την γέννησή της ανακοινώθηκε ότι τα μελλοντικά παιδιά της πριγκίπισσας Μαγδαληνής θα έχουν τον τίτλο της Βασιλικής Υψηλότητας και θα εισέλθουν στην γραμμή της διαδοχής. 
Τα ονόματά της και ο τίτλος της ανακοινώθηκαν από τον παππού της, τον βασιλιά Κάρολο ΙΣΤ΄ Γουσταύο, στην συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου στις 26 Φεβρουαρίου 2014. Ωστόσο, για να είναι ικανή να ανέλθει, η Ελεονώρα πρέπει να ανατραφεί ως μέλος της Εκκλησίας της Σουηδίας και να κατοικήσει στη Σουηδία κατά την διάρκεια της ανατροφής της.
Το πρώτο της όνομα Ελεονώρα επιλέχθηκε από τους γονείς της καθώς του άρεσε πάρα πολύ, αφού εξέτασαν ένα πολύ μεγάλο αριθμό άλλων ονομάτων. Το δεύτερο της όνομα Λιλιάνα, επιλέχθηκε για να τιμήσουν την Πριγκίπισσα Λιλιάνα, Δούκισσα του Χάλαντ (θεία του παππού της) και το Μαρία επιλέχθηκε προς τιμήν της γιαγιάς της Εύα Μαρία Γουόλτερ (μητέρα του πατέρα της). Η Ελεονώρα καταχωρήθηκε με το επώνυμο Μπερναντότε στο σουηδικό μητρώο. 
Μια ευχαριστήρια δοξολογία πραγματοποιήθηκε στο βασιλικό παρεκκλήσι του παλατιού, στις 2 Μαρτίου 2014 για να γιορταστεί η γέννησή της.
Στις 8 Ιουνίου 2014 (πρώτη επέτειος γάμου των γονιών της), η Ελεονώρα βαφτίστηκε στο βασιλικό παρεκκλήσι του παλατιού Ντρότνινγκχολμ.  Νονοί της ήταν η θεία της Διάδοχος Πριγκίπισσα Βικτώρια, η Τατιάνα Ντ'Αμπό και ο Κόμης Ερνέστος Αμπενσπέργκ-Τράουν (θείοι του πατέρα της), ο Πάτρικ Σόμμερλαθ (εξάδελφος της μητέρας της), η Αλίκη Μπάμφορντ και η Λουΐζα Γκότλιμπ (φίλες των γονιών της).
Βραχάσι Λασιθίου

Τοποθεσία

Το χωριό είναι κτισμένο αμφιθεατρικά στη νότια πλαγιά του βουνού Ανάβλοχος, σε υψόμετρο 360 μέτρων, στο 46ο χιλιόμετρο της εθνικής οδού Ηρακλείου - Αγ. Νικολάου.

Γενικά στοιχεία

Η ονομασία του χωριού φαίνεται να αποτελεί υποκοριστικό του βράχου. Λόγω θέσης αποτελούσε συχνά κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα θέατρο συγκρούσεων ανάμεσα στους Κρητικούς επαναστάτες και τις οθωμανικές δυνάμεις. Αποτελεί γενέτειρα του, οπλαρχηγού της επανάστασης του 1866, Κωνσταντίνου Σφακιανάκη και του Ιωάννη Σφακιανάκη, ιατρού και πολιτικού που διετέλεσε επικεφαλής της πρώτης Εκτελεστικής Επιτροπής της Κρητικής Πολιτείας.
Το 1913 προσαρτήθηκε - από κοινού με την υπόλοιπη Κρήτη - στην Ελλάδα και η πρώτη απογραφή του ελληνικών αρχών που διενεργήθηκε το ίδιο έτος, βρήκε στον οικισμό 1586 κατοίκους. Διοικητικά υπήχθη αρχικά στην επαρχία Μιραμπέλλου ως έδρα κοινότητας που περιλάμβανε και τα χωριά Σίσι, Επάνω Σίσι, Καρτσινιανός, Πύργος και Αγία Βαρβάρα ενώ από το 1998 μέχρι το 2006 υπαγόταν στο δήμο Νεάπολης. Μετά από αντιδράσεις των κατοίκων στη συγχώνευση της τοπικής αυτοδιοίκησης με βάση το σχέδιο Καποδίστρια, με το Νόμο 3448/15-3-2006, το Βραχάσι (μαζί με τα Ζωνιανά Ρεθύμνου και την Τσαριτσάνη Λάρισας) αναγνωρίστηκαν επίσημα ως ξεχωριστές Κοινότητες. Από το 2011, μετά την την εφαρμογή του Προγράμματος «Καλλικράτη», ανήκει στον διευρυμένο δήμο Αγίου Νικολάου.
Κοντά στο Βραχάσι βρίσκονται τα απομεινάρια του μοναστηρίου του Αγίου Γεωργίου Βραχασιώτη, από το οποίο σώζεται μόνο ο κύριος ναός.
Cicadetta montana

Περιοχές αναπαραγωγής

Το τζιτζίκι του βουνού κατοικεί στην Κεντρική Ευρώπη, στη Γερμανία και σε άλλες γύρω περιοχές.
Κατοικεί σε πλαγιές, ηλιόλουστα ξέφωτα και κατάφυτο ξηρό χορτάρι.

Σωματική διάπλαση

Τα ενήλικα τζιτζίκια φθάνουν σε μέγεθος από 23 έως 28 χιλιοστά, έχουν σκούρο θώρακα και φωτεινή κοιλιακή χώρα. Έχει σύνθετα μάτια και σε νεαρά ζώα το χρώμα είναι ανοιχτό πράσινο σε κόκκινο ενώ στα ενήλικα ζώα αλλάζει σε κόκκινο, σκούρο πράσινο και μαύρο.
Άνω Βόλος Μαγνησίας

Αξιοθέατα

Ολόκληρος ο οικισμός έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός. Από τα σπίτια του χωριού, το πυργόσπιτο κληρονόμων Αθ. και Θρασ. Μαργαρίτη έχει χαρακτηριστεί έργο τέχνης γιατί αποτελεί αξιόλογο δείγμα πηλιορείτικης αρχιτεκτονικής και βρίσκεται μέσα σε περιοχή που έχει χαρακτηρισθεί ως ιδιαιτέρου φυσικού κάλλους.
Στην πλατεία του χωριού βρίσκεται ο ναός των Εισοδίων της Θεοτόκου (Παναγίτσα). Είναι τρίκλιτη βασιλική χωρίς εξωνάρθηκα. Στο εσωτερικό έχει ξύλινο τέμπλο χωρίς πολλά διακοσμητικά σκαλίσματα. Στην εξωτερική πλευρά της κόγχης του ιερού είναι εντοιχισμένα λαϊκά λιθανάγλυφα σε πωρόλιθο και δύο μαρμάρινα ανάγλυφα του 13ου αιώνα τα οποία προέρχονται από την κατεστραμμένη μονή Οξείας Επισκέψεως στην Μακρινίτσα. Επίσης, δύο μαρμάρινες επιγραφές με βυζαντινούς χαρακτήρες είναι αριστερά από τη βρύση της εκκλησίας. Στο παρελθόν ο ναός είχε κωδωνοστάσιο, κοντά στη βορεινή του θύρα, το οποίο γκρεμίστηκε στις αρχές του 20ού αιώνα.
Σε λόφο κοντά στο χωριό βρίσκεται ο ναός της Κοίμησις της Θεοτόκου (Παλαιά Επισκοπή). Είναι τρίκλιτη βασιλική. Η σημερινή μορφή του ναού χρονολογείται από το 1638/1639, όταν ο ναός ανακαινίστηκε ριζικά. Υπάρχει επιγραφή στο υπέρθυρο του ναού η οποία αναφέρεται στην ανακαίνιση: Ο ΔΗΜΗΤΡΙΑΔ OC KAA(A)ICT(0)C / ΚΑΙ ΚΤΗΤΟΡ THC EKKAHCIAC ΕΤ(Ε)Ι,ΖΡΜΖ. Από τον αρχικό ναό, του 13ου αιώνα, σώζεται μόνο ο ανατολικός τοίχος, ο οποίος περιλαμβάνει τις κόγχες του ιερού. Ο ναός πυρπολήθηκε το 1821, χωρίς να καταστραφεί τελείως, και ανακαινίστηκε το 1849. Στο ναό έχουν εντοιχιστεί γλυπτά τα οποία προέρχονται από ναούς της γύρω περιοχής και της Δημητριάδας.
Ντρεστ Α΄ των Πίκτων

Ο Ντρεστ ή Ντρουστ, γιος του Ερπ, ήταν θρυλικός βασιλιάς των Πικτών από το 412 έως το 452.
Το Χρονικό των Πικτών λέει ότι ο Ντρεστ βασίλεψε για 100 χρόνια και θριάμβευσε σε 100 μάχες. Αντιμέτωπος με την καταπίεση από τους Άγγλους, τους Βρετανούς και τους Σκωτσέζους, εγκατέστησε τον έλεγχο σε μεγάλο μέρος της Βόρειας Βρετανίας μετά τη αναστάτωση μετά την αποχώρηση των Ρωμαίων. Αναφέρει επίσης ότι ο Άγιος Πατρίκιος πήγε στην Ιρλανδία κατά το δέκατο ένατο έτος της βασιλείας του, που θα τον τοποθετούσε στα μέσα του 5ου αιώνα. Το Χρονικό ισχυρίζεται ότι εξόρισε τον αδερφό του Νέκταν στην Ιρλανδία. Ο Ιωάννης του Φόρντουν ισχυρίζεται ότι ο Ντρεστ βασίλεψε για 45 χρόνια στην εποχή του Παλλαδίου και όχι στην εποχή του Πατρίκιου και συνδυάζεται με τον αδερφό του Νέκταν.
Ο βασιλιάς καταγράφει ότι τον διαδέχθηκε ένας Ταλόρκ γιος του Ανιέλ.
Ηράκλεια Κυρρηστικής

H Ηράκλεια ήταν αρχαία ελληνική πόλη της επαρχίας Κυρρηστικής της βορείου Συρίας.
Την πόλη αναφέρει ο Στράβων (XVI,7). Απείχε περί τα 20 στάδια (4 χλμ.) από το ιερό της Αθηνάς Κυρρηστίδος -μιας επικλήσεως της Αθηνάς που προήλθε από την Κύρρο της Μακεδονίας και μεταλαμπαδεύτηκε στην βόρεια Συρία- και βρισκόταν στα βορειοδυτικά της Ιεραπόλεως. Αυτή η Ηράκλεια ανήκε στην επικράτεια του τυράννου Διονυσίου, γιου του Ηρακλέωνος (επίσης τυράννου). Οι τύραννοι αυτοί έδρασαν περίπου κατά το τέλος της αυτοκρατορίας των Σελευκιδών (1ος αιώνας π.Χ.).
Άγνωστο ποιος έκτισε την Ηράκλεια. Θα μπορούσε να κτίστηκε από τους Σελευκίδες θέλοντας να τιμήσουν τον Ηρακλή πρόγονο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ή από τον τελευταίο, ή ακόμα από τον ανωτέρο τύραννο Ηρακλέωνα. Πιθανόν να βρισκόταν στη βόρεια Συρία στα σύνορα με την Τουρκία.
Σατώ-Πορσιάν

Γεωγραφία

Το Σατώ-Πορσιάν, ευρισκόμενο στην κοιλάδα της Αιν επιβλέπεται από έναν απότομο βράχο στην κορυφή του οποίου εντοπίζονται ακόμη τα ερείπια κάστρου.

Ιστορία

Μία ρωμαϊκή οδός, της οποίας τα ίχνη είναι ακόμη ορατά, εκκινούσε από την Ρενς με κατεύθυνση τα βόρεια, και διέσχιζε την ΑΙν σε κοντινή απόσταση από το Σατώ-Πορσιάν. Είναι, λογικά, σε κοντή απόσταση από την κοινότητα που ένα πλωτό πέρασμα, ένα "portus", έδωσε την ονομασία του στο Πορσιάν, την αγροτική αυτή περιοχή των γαλλικών Αρδεννών.
Κατά τον 14ο αιώνα, το Σατώ-Πορσιάν αναδείχτηκε σε κομητεία από τον Κάρολο Ζ΄ για να ανταμείψει τον Αντουάν Α΄ τον Μέγα του Κρόι, με τον τίτλο του κόμη να μεταδίδεται μέσω της οικογένειας των Κρόι.
Κατά την Σφενδόνη, η πόλη ανακαταλήφθηκε την άνοιξη του 1654 από το γαλλικό βασιλικό στρατό.
Στη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, η κοινότητα έφερε προσωρινά την ονομασία Marat-Fruvaine ή Marat-sur-Aisne.
Ορύξ Ντουαλά

Ιστορία

Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1907.
Σύνταγμα της Εσθονίας

Το Σύνταγμα αποτελεί τη θεμελιώδη νομοθεσία της Δημοκρατίας της Εσθονίας και καθορίζει τις βασικές αρχές λειτουργίας του κράτους, όπως το πολίτευμα. Το πρώτο σύνταγμα εγκρίθηκε από το ελεύθερα εκλεγμένο κοινοβούλιο στις 15 Ιουνίου 1920 και τέθηκε σε ισχύ στις 21 Δεκεμβρίου 1920. Το δεύτερο σύνταγμα εγκρίθηκε στις 24 Ιανουαρίου 1934, μέσω δημοψηφίσματος, και ήταν σε ισχύ μέχρι την 1η Ιανουαρίου 1938, όταν και ξεκίνησε να ισχύει το τρίτο σύνταγμα. Εκείνο παρέμεινε σε ισχύ μέχρι τις 16 Ιουνίου του 1940, όταν η Σοβιετική Ένωση κατέλαβε την Εσθονία. Το τέταρτο και σημερινό σύνταγμα της Εσθονίας ισχύει από τις 28 Ιουνίου του 1992.
Έρενφρητ Α΄

Βιογραφία

Είναι ο προπάτορας του Οίκου που, από τον τρισεγγονό του Έτσο, ονομάστηκε των Ετσονιδών. Ήταν κόμης του Μπλήσγκαου (Bliesgau), του Κέλνταχγκαου (Keldachgau) και του Μπόννγκαου (Bonngau). To -gau δηλώνει παραποτάμιο περιοχή· ο Μπλης είναι παραπόταμος του Σάαρ, παραπόταμου του Μοζέλε, παραπόταμου του Ρήνου. Επίσης κόμης του Σαρμουά (Charmois).