google/wiki40b huggingface dataset:
Τομ Άποστολ

Ζωή και έργο

Ο Άποστολ γεννήθηκε στην κωμόπολη Χέλπερ της Γιούτα. Οι γονείς του, Εμμανουήλ Αποστολόπουλος και Ευφροσύνη Παπαθανασοπούλου, ήταν Έλληνες μετανάστες. Το ονοματεπώνυμο του Εμμανουήλ συντομεύθηκε σε «Μάικ Άποστολ» όταν απέκτησε την αμερικανική υπηκοότητα και ο Τομ κληρονόμησε αυτό το αμερικανοποιημένο επώνυμο.
Ο Τομ Άποστολ πήρε αρχικά πτυχίο χημικού μηχανικού το 1944 και στη συνέχεια μάστερ στα μαθηματικά από το Πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον το 1946 και διδακτορικό στα μαθηματικά από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϋ το 1948. Η σταδιοδρομία του, εξ ολοκλήρου πανεπιστημιακή, ήταν στο Μπέρκλεϋ, στο MIT και στο Κάλτεκ. Υπήρξε συγγραφέας αρκετών πανεπιστημιακών συγγραμμάτων που άσκησαν μεγάλη επίδραση, τόσο σε προπτυχιακό όσο και σε μεταπτυχιακό επίπεδο.
Ο Άποστολ ήταν ο δημιουργός και διευθυντής του Προγράμματος MATHEMATICS!, το οποίο παράγει κλιπ που παρουσιάζουν βασικά θέματα των μαθηματικών της δευτεροβάθμιας εκπαιδεύσεως. Ο Άποστολ βοήθησε στην εκλαΐκευση του «οπτικού απειροστικού λογισμού» που επινόησε ο Μαμικόν Μνατσακανιάν, με τον οποίο είχει συνεργασθεί στην εκπόνηση πολλών εργασιών. Ο Άποστολ παρείχε επίσης επιστημονικό περιεχόμενο για μία σειρά τηλεοπτικών ντοκιμαντέρ-διαλέξεων εισαγωγικής φυσικής με τίτλο Το μηχανικό Σύμπαν, που επαινέθηκε ιδιαίτερα.
Το 2001 ο Τομ Άποστολ εκλέχθηκε αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, ενώ τιμήθηκε τρεις φορές με Βραβείο Λέστερ Φορντ (το 2005, το 2008 και το 2010). Τέλος, το 2012 έγινε εταίρος της Αμερικανικής Μαθηματικής Εταιρείας.
Courrier de Smyrne

H Courrier de Smyrne ήταν γαλλόφωνη εφημερίδα της Σμύρνης που εκδιδόταν από το 1824 έως το 1905, συνήθως δύο φορές την εβδομάδα. Διαδοχικοί εκδότες της υπήρξαν οι Αλεσάντρ Μπλακ (Alexandre Blacque) (1824), ο Ρετζιό Γκαστόν (Reggio Gaston) το 1893 και αργότερο ο Ζυλ Ρεζιό (Jules Regio) το 1905. Εκτός από πολιτική, η εφημερίδα περιείχε εμπορικά και φιλολογικά θέματα, ορισμένα από τα οποία μπορούν να αναζητηθούν στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας.

Kριτική στον Καποδίστρια

H Courrier de Smyrne καθοδηγούμενη από τον Αλεσάντρ Μπλακ, που αφιέρωσε στη ζωή του προσπαθώντας να αναστρέψει τη κάθοδο της ρωσικής αυτοκρατορίας στα Δαρδανέλια, ασκούσε εχθρική κριτική στον Ιωάννη Καποδίστρια, θεωρώντας τον ουσιαστικά εκπρόσωπο ρωσικών συμφερόντων και κατηγορώντας τον ότι δεν αναζητούσε το πραγματικό συμφέρον της Ελλάδας, ότι ήθελε να γίνει βασιλιάς, ότι φυλάκιζε ανθρώπους χωρίς αιτία κ.ά.

Ρωσικές και γαλλικές αντιδράσεις

Παρόλο που ο Μπλακ χρησιμοποιούσε σχετικά συγκρατημένη διατύπωση για τις ξένες χώρες, στην περίπτωση της Ελλάδας δεν απέφυγε τη διαρκή και έντονη επίκριση του Κυβερνήτη Καποδίστρια. Η Ρωσία, που θορυβήθηκε από τις δημοσιεύσεις της Courrier de Smyrne κινήθηκε και διαμαρτυρήθηκε επίμονα για την εφημερίδα στην Υψηλή Πύλη. Κάτω από αυτές τις πιέσεις ο Ομέρ Λουτφί Εφέντη, μουτεσελήμ ή μουτεσελίμης του σαντζακίου της Σμύρνης (Ömer Lütfi Efendi, Ismir Mütesellim), διέταξε να διερευνηθούν τα παράπονα του Ρώσου διπλωμάτη.
Η Ρωσία δεν έμεινε ικανοποιημένη από το γεγονός και ο Ομέρ Λουτφί Εφέντη κάλεσε πάλι τον Μπλακ και τού συνέστησε «να εφαρμόσει ρητορική που δεν στρεβλώνει την πολιτική της Γαλλίας για την Ανατολή και να χρησιμοποιεί προσεκτική διατύπωση, εναρμονισμένη με τις ευαισθησίες της Γαλλικής και της Ρωσικής πρεσβείας». Παρόλα αυτά, ο Ρώσος πρεσβευτής M. De Ribaupierre επέμεινε στην τιμωρία του ιδιοκτήτη της εφημερίδας και ζήτησε το κλείσιμό της. Σε απάντηση. ο Ομέρ Λουτφί Εφέντη συνέστησε στον πρέσβη να συνεννοηθεί με τον Γάλλο ομόλογό του. Το αποτέλεσμα αυτών των διαπραγματεύσεων ήταν να εκδώσει ο Ομέρ ειδοποίηση, στην οποία αναφερόταν ότι η εφημερίδα θα έκλεινε, εάν επέμεινε στη ρητορική της ενάντια στη ρωσογαλλοβρετανική συμμαχία, στις 31 Αυγούστου 1828. Ο Μπλακ γνώριζε ότι η Υψηλή Πύλη υποστήριζε και τον ίδιο και την εφημερίδα του, αλλά ήξερε επίσης ότι δεν θα μπορούσε να διατηρήσει την υπεράσπιση της Τουρκίας εναντίον της Ευρώπης για μεγάλο χρονικό διάστημα. Συνέχισε μέχρι τον Ιούνιο του 1829 και κατόπιν εγκατέλειψε τη δημοσίευση και την εφημερίδα σε διάδοχο εκδότη
Α.Ο. Αστραπή Ψαροφαΐου

Ιστορία

Ιδρύθηκε επίσημα το 1982, ενώ υπήρχε ως ανεξάρτητο σωματείο από το 1960 με την ονομασία Ελλάς. Μάλιστα την περίοδο 1981-82 πριν την αναγνώριση της σαν επίσημο σωματείο πήρε μέρος στο Ανεπίσημο πρωτάθλημα της πόλης με το όνομα Αστραπή για πρώτη φορά. Ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Αχαΐας και έχει αριθμό μητρώου Ε.Π.Ο. 3574.
Ξεκίνησε από την Γ΄κατηγορία και το 1987 , μέσα σε πέντε χρόνια, ανέβηκε στην Α΄κατηγορία. Στην Α κατηγορία πρωταγωνίστησε και σε δύο χρόνια ανέβηκε στην Δ΄εθνική όπου και παρέμεινε για τρία χρόνια. Το 1993 υποβιβάστηκε στο τοπικό πρωτάθλημα , και λόγω πολλών προβλημάτων που αντιμετώπισε ο σύλλογος και των συνεχόμενων υποβιβασμών , έφτασε το 1997 να μην συμμετάσχει σε καμία διοργάνωση φτάνοντας στα πρόθυρα της διάλυσης. Τότε την ομάδα ανέλαβαν παλιοί ποδοσφαιριστές και παράγοντες την οποία και κατέβασαν στο πρωτάθλημα της επόμενης περιόδου. Το 2004 κατέκτησε πάλι το πρωτάθλημα Αχαΐας και αγωνίστηκε για δύο συνεχόμενες χρονιές στην Δ εθνική υποβιβαζόμενη στην Α΄κατηγορία το 2006 όπου αγωνίζεται και σήμερα.
Λίσταλ

Γεωγραφική θέση

Το Λίσταλ εκτείνεται γύρω από τις όχθες του ποταμού Έργκολτς, ο οποίος διασχίζει την πόλη από τα νοτιοανατολικά προς τα βόρεια.

Ιστορία

Το όνομα Λίσταλ αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1225, και ο οικισμός χρονολογείται τουλάχιστον από τους ρωμαϊκούς χρόνους. Η μεγάλη ανάπτυξη της πόλης είναι λόγω της στρατηγικής θέσης στο δρόμο που συνδέει την πρώτη γέφυρα πέρα από τον Ρήνο στη Βασιλεία και του περάσματος του Γκόταρντ.
Οι πολίτες του Λίσταλ έχουν συμμετέχει στον πόλεμο της Βουργουνδίας το 1476 και 1477 κατά του Κάρολου της Βουργουνδίας. Το 1501, ο τότε δήμαρχος ορκίστηκε υπακοή προς την Ελβετική Συνομοσπονδία, και αυτό οφείλεται σε ιστορικές συγκρούσεις με το Ραϊνφέλντεν, που ανήκε στον οίκο των Αψβούργων.
Τον 17ο αιώνα, το Λίσταλ επαναστάτησε κατά της Βασιλείας ως μέρος της εξέγερσης των αγροτών και καταλήφθηκε από τα στρατεύματα της Βασιλείας. Οι τρεις ηγέτες της εξέγερσης αποκεφαλίστηκαν στη Βασιλεία. Στις 17 Μαρτίου του 1832 η πόλη επιλέχθηκε ως πρωτεύουσα του καντονιού.

Δημογραφικά στοιχεία

Το Λίσταλ έχει πληθυσμό 14.002 κατοίκους (τον Ιούνιο του 2014). Από το 2008, 23.8% του πληθυσμού είναι αλλοδαποί. Τα τελευταία 10 χρόνια (1997-2007) ο πληθυσμός έχει αλλάξει σε ποσοστό 7.7%. το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού (από το 2000) μιλά γερμανικά (10.759 ή 83.2%), με την ιταλική γλώσσα να είναι δεύτερη συνηθέστερη (660 ή 5.1%) και τρίτη (276 ή 2,1%) τα σερβοκροατικά. Υπάρχουν 122 άνθρωποι που μιλούν γαλλικά και 12 άνθρωποι που μιλούν Ρομανσικά.

Πολιτική

Το 2007 στις ομοσπονδιακές εκλογές της Ελβετίας το πιο δημοφιλές κόμμα ήταν το Σοσιαλιστικό Δημοκρατικό Κόμμα Ελβετίας που έλαβε το 25,95% των ψήφων. Τα επόμενα τρία δημοφιλέστερα κόμματα ήταν το Ελβετικό Λαϊκό Κόμμα (25.05%), το FDP.Οι Φιλελεύθεροι (18.83%) και το Πράσινο Κόμμα της Ελβετίας (17.23%). Στην ομοσπονδιακή εκλογή, ψήφισαν συνολικά 4.243 άνθρωποι, και η προσέλευση των ψηφοφόρων ήταν 49.8%.

Εκπαίδευση

Στο Λίσταλ το 38.0% ή (4.911) του πληθυσμού έχει ολοκληρώσει μη-υποχρεωτική δευτεροβάθμια εκπαίδευση, και 14.7% ή (1.895) έχει ολοκληρώσει επιπλέον τριτοβάθμιας εκπαίδευση (πανεπιστημίου ή μία ανώτερη σχολή). 1.895 άνθρωποι έχουν ολοκληρώσει την τριτοβάθμια εκπαίδευση, το 59.3% ήταν Ελβετοί άνδρες, και 25.1% ήταν γυναίκες, 9.0% ήταν άνδρες αλλοδαποί και το 6.6% ήταν γυναίκες αλλοδαπές.
Το 2000, υπήρχαν 2.096 φοιτητές στο Λίσταλ που ερχόντουσαν από άλλη περιοχή, ενώ 220 κάτοικοι φοιτούσαν σε σχολεία εκτός της πόλης.

Μεταφορές

Ο σιδηροδρομικός σταθμός του Λίσταλ είναι στην κύρια γραμμή (Χάουενσταϊν) του ελβετικού ομοσπονδιακού σιδηροδρόμου, που συνδέει τη Βασιλεία με το Όλτεν. Εξυπηρετείται από πέντε τρένα ανά ώρα προς την Βασιλεία, τέσσερα τρένα ανά ώρα προς το Όλτεν, και ωριαία τρένα προς Βέρνη, Λουκέρνη και Ζυρίχη. Κάθε μισή ώρα φεύγουν τρένα για το Βάλντεμπουργκ μέσω του τοπικού σιδηρόδρομου. Πολλά τρένα ημερησίως λειτουργούν προς στη Φρανκφούρτη και το Βερολίνο.
Η πόλη βρίσκεται δίπλα στον αυτοκινητόδρομο Α3, μεταξύ της Βασιλείας και της Ζυρίχης.

Πολιτισμός

Στην πόλη βρίσκεται το τοπικό μουσείο τέχνης και μόδας της Μπάζελ-Λάντσαφτ.

Αθλητισμός

Στην πόλη υπάρχει η ποδοσφαιρική ομάδα ΦΚ Λίσταλ η οποία βρίσκεται στο 2ο διηπειρωτικό πρωτάθλημα.
Ηρακλής Τσάλλης

Βιογραφικά στοιχεία

Ήταν γιος του Χρήστου Τσάλλη από την Κορυτσά της Ηπείρου. Ο πατέρας του μαζί με άλλους συγγενείς του είχε αγοράσει τεράστιες εκτάσεις στην Ανθήλη, στις οποίες εργάζονταν χιλιάδες κολλήγοι. Σπούδασε γεωπόνος και ασχολήθηκε με την καλλιέργεια των κτημάτων του.
Στις εκλογές του 1885 εξελέγη βουλευτής Φθιώτιδος με το κόμμα του Χαρίλαου Τρικούπη. 
Ήταν παντρεμένος και είχε αποκτήσει παιδιά. Ανηψιά του, κόρη της αδελφής του Κλεοπάτρας, ήταν η Μαρία Αντωνιάδη, σύζυγος του Κωνσταντίνου Τρικούπη.
Αναγνώστης Στριφτόμπολας

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Κέρτεζη Καλαβρύτων το 1778. Το 1800 ήταν διδάσκαλος στην Τριπολιτσά, αλλά αντί να μαθαίνει τα παιδιά γράμματα τα μάθαινε την τέχνη του πολέμου, και ειδικά πως να χειρίζονται το μαχαίρι. Ήταν άσπονδος εχθρός των Τούρκων και φιλονικούσε συνέχεια μαζί τους, ώσπου μία μέρα σκότωσε κάποιον Τούρκο. Κυνηγημένος, κατέφυγε στην Ζάκυνθο, όπου κατατάχτηκε στον Αγγλικό στρατό. Το 1818 επέστρεψε στην Τριπολιτσά σαν σωματοφύλακας του Ασημάκη Ζαΐμη. Εκεί αρρώστησε βαριά και φοβούμενος τους Τούρκους κατέφυγε στο σπίτι του Ιωάννη Στεφανόπουλου, ωρολογοποιού στο επάγγελμα, ο οποίος έχαιρε ιδιαίτερης εκτίμησης από τους Τούρκους, έως ότου ανάρρωσε. Το 1821 συγκρότησε επαναστατικό σώμα από 15 άντρες, με το οποίο πήρε μέρος στην πολιορκία και την κατάληψη των Καλαβρύτων στις 21 Μαρτίου 1821. Στη συνέχεια πολέμησε με τα παλληκάρια του στην Μάχη του Λεβιδίου όπου και σκοτώθηκε.
Ανώνυμος συγγραφέας του 1850 που αφηγείται λεπτομέρειες της δράσης της οικογένειας Στριφτόμπολα, αναφέρει την παρουσία της ομάδας του Αναγνώστη Στριφτόμπολα στην δοξολογία και ορκωμοσία αγωνιστών στην Αγία Λαύρα την 17 Μαρτίου 1821 (εορτή του Αγ. Αλεξίου, πολιούχου των Καλαβρύτων). Αναφέρει μάλιστα ότι μέλος της εν λόγω ομάδας ήταν ο σημαιοφόρος της σημαίας με τον Φοίνικα. Η παρουσία του Αν. Στριφτόμπολα στις πρώτες πολεμικές ενέργειες στα Καλάβρυτα και μετέπειτα στο Λεβίδι πιστοποιείται από έγγραφο που υπογράφουν το 1827 ο Π. Μαυρομιχάλης και άλλοι ήρωες της Επανάστασης. Ως αγωνιστής αναφέρεται και ο γιος του Γεώργιος.
Πορφύριο Ρουμπιρόζα

Βιογραφία

Ο Πορφύριο Ρουμπιρόζα γεννήθηκε στο Σαν Φρανσίσκο ντε Μακόρις της Δομινικανής Δημοκρατίας και ήταν ο νεώτερος από τα τρία παιδιά του Πέντρο Μαρία Ρουμπιρόζα και της Άνας Αρίζα Αλμανζάρ. Η μεγαλύτερη αδερφη του ήταν η Άννα και ο άλλος αδερφός του ο Καίσαρ. Ο Ντον Πέντρο υπηρξε επικεφαλής μια ενοπλής ομαδάς του καθεστώτος του Σιμπάο και συνεργάστηκε στενά με την κυβερνήση.Το 1915 ανελάβε επικεφαλής της Δομινικανής Δημοκρατίας στο Παρίσι.
Ο Πορφύριο μεγαλώσε στο Παρίσι μέχρι και την ηλικία των 17 ετών, όπου επεστρέψε στην πατρίδα του για να σπουδάσει νομικά.Συντόμα όμως αλλάξε γνώμη και καταταγεί στο στράτο.

Διπλωματική Καριέρα

Το 1931 ο Ρουμπιρόζα γνώρισε τον Ραφαέλ Τρουχίγιο σε ένα κλάμπ της πόλης. Ο Τρουχίγιο του ζήτησε να τον συναντήσει το επομένο πρώι όπου και τον έχρισε Ταγματάρχη της Προεδρικής Φρουράς.
Οι σχέσεις των δύο αντρών είχαν πάντα σκαμπανεβασματα και δεν ήταν ποτέ χωρίς επεισοδια και κινδύνους για τον Ρουμπιρόζα, και ήταν κάτι που όρισε και την μετέπειτα επαγγέλματική καριέρα του, που ξεκίνησε ως Διπλωμάτης το  
1936.
Στην καριέρα του υπηρέτησε σε διαφορές χωρες ξεκινώντας από το Βερολίνο το 1936 και μετά στο Παρίσι οπου περάσε και το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του. Επίσης είχε πάει στο Μπουένος Άιρες, Ρώμη, Αβάνα (ως παρατηρητής της Κουβανικής Επαναστάσης).
Ήταν συχνός επισκέπτης στη Νέα Υόρκη, στη  Ουάσινγκτον στη Φλόριντα και στην Καλιφόρνια.

Κοσμική Ζωή

Ο Πορφύριο Ρουμπιρόζα είχε πολλές επιτυχίες στο γυναικειο φύλο του διεθνούς Τζετ σετ . Ενδεικτικά ήταν η Έρθα Κιτ, η Ρίτα Χέιγουορθ, η Μέριλιν Μονρόε, η Κιμ Νόβακ, η Τζόαν Κρόφορντ, η Βερόνικα Λέικ, και η Άβα Γκάρντνερ,

Πόλο και Αγώνες αυτοκινήτων

Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Ρουμπίροζα άρχισε να ασχολείται με δύο μεγάλα του πάθη, το Πόλο και τα αγωνιστικά 
αυτοκινήτα, και  τα δύο ακριβά αθλήματα που θα τα υποστήριζε τα επόμενα χρόνια  από τις συζύγους του.
Οργάνωσε και προπονούσε τη δική του ομάδα πόλο "Cibao- La Pampa" που ήταν μια πολύ επιτυχημένη και υποψήφια για το Coupe de France. Ο Ρουμπιρόζα έπαιξε πόλο μέχρι το τέλος της ζωής του. 
Παραλλήλα  την ίδια περίοδο, άρχισε  να αποκτά γρήγορα αυτοκίνητα και να σχηματίζει φιλίες με τους οδηγούς αυτοκινήτων.
Ήταν κάτοχος αρκετών Φερράρι. Ο πρώτος αγώνας  του στο Λε Μαν 24 ώρες πραγματοποιήθηκε τον Ιούνιο του 1950 με τον συνεργάτη Pierre Leygonie και ο δεύτερος αγώνας του, με τον Innocente Baggio, που ήταν  τέσσερα χρόνια αργότερα, και στους δύο αγώνες το αυτοκίνητό του δεν τερμάτισε. Ο Ρουμπιρόζα συμμετείχε σε αρκετούς αγώνες στο Σέμπρινγκ, όλες ως οδηγός, εκτός από μία φορά που ήταν ως καλεσμένος.
Ο Ρουμπιρόζα πήρε μέρος σε έναν αγώνα το 1955 της Φόρμουλα Ένα στο Γκραν Πρι του Μπορντώ στις 25 Απριλίου. Προγραμμάτισε να οδηγήσει το δικό του Φερράρι 500, που ήταν ίδιο με αυτό που  έφερε τον Αλμπέρτο Ασκάρι στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα οδηγών 1952 και 1953. Ωστόσο, αρρώστησε πριν από τον αγώνα και δεν οδήγησε.
Θέμα Καππαδοκίας

Το Θέμα Καππαδοκίας ήταν διοικητική διαίρεση του Βυζαντίου. Η γεωγραφική του έκταση κάλυπτε τα νότια της ιστορικής περιοχής της Καππαδοκίας. Ιδρύθηκε στις αρχές του 9ου αιώνα και συνέχισε να υπάρχει μέχρι τα τέλη του 11ου αιώνα.

Γεωγραφική θέση

Το θέμα Καππαδοκίας κάλυπτε το μεγαλύτερο μέρος της ρωμαϊκής επαρχίας της Καππαδοκίας. Στις αρχές του 10ου αιώνα συνόρευε προς βορειοδυτικά με το θέμα Βουκελλαρίων κατά μήκος της αλμυρής λίμνης Τουζ, και του Κιρσεχίρ. Προς βορά συνόρευε με το θέμα Αρμενιακών και αργότερα με το Χαρσιανόν, κατά μήκος του ποταμού Άλυ. Στα βορειανατολικά συνόρευε με την Καισάρεια και το φρούριο του Ροδεντού. Στα νότια σύνορα υψώνονταν η οροσειρά του Ταύρου και τα σύνορα του Χαλιφάτου των Μωαμεθανών της Κιλικίας. Προς ανατολάς συνόρευε με το θέμα Ανατολικών κατά μήκος της Λυκαονίας, από την περιοχή της Ηράκλειας μέχρι τη λίμνη Τουζ.

Ιστορία

Η γεωγραφική θέση του θέματος της Καππαδοκίας βρίσκονταν ακριβώς επάνω στη διαδρομή των Αράβων που μέσα από τις Κιλίκιες πύλες εισέβαλαν στη Μικρά Ασία. Η περιοχή της Καππαδοκίας υπέφερε από τις αλλεπάλληλες επιδρομές των ξένων. Οι πόλεις και τα φρούρια καταλήφθηκαν πολλές φορές, ενώ η ύπαιθρος καταστράφηκε και ο πληθυσμός εξολοθρεύτηκε. Τα Τύανα, η Ηράκλεια, και η Φαουστινόπολη είχαν ήδη ισοπεδωθεί από τους Άραβες τον 9ο αιώνα. Η Ηράκλεια επανιδρύθηκε, αλλά ο πληθυσμός των δύο άλλων πόλεων κατέφυγε στα φρούρια της Νίγδης και του Λουλόν αντίστοιχα.
Αρχικά το θέμα ανήκε στο θέμα Ανατολικών, αποσπάσθηκε όμως και έγινε αυτόνομο θέμα για την αντιμετώπιση του αραβικού κινδύνου. Αναφέρεται επίσημα το έτος 830. Σύμφωνα με τους μουσουλμάνους γεωγράφους Ιμπν Κορδαβδέ και Ιμπν αλ-Φακί, το θέμα Καππαδοκίας ήταν οχυρωμένο με περισσότερα από είκοσι πόλεις και φρούρια, και διέθετε φρουρά δύναμης 4.000 ανδρών τον 9ο αιώνα. Στην επικράτειά του βρίσκονταν τουλάχιστον τρία αυτοκρατορικά άπληκτα, μεγάλα στρατόπεδα για την συγκρότηση του θεματικού στρατού κατά τις επιστρατεύσεις. Αυτά ήταν η Κολωνεία (το σημερινό Ακσαράι), η Καισάρεια και ο Βαθύς Ρύαξ. Ο στρατηγός του είχε το αρχηγείο του μάλλον στο φρούριο της Κορώνης και αργότερα ίσως στα Τύανα, έπαιρνε ετήσιο μισθό είκοσι λίβρες χρυσό, και συνήθως είχε τον βαθμό του πρωτοσπαθάριου, ή και του πατρικίου.
Βασιλικό Ταϊλανδικό Νομισματοκοπείο

Το Προεδρείο του Βασιλικού Ταϊλανδικού Νομισματοκοπείου (ταϊλανδικά: สำนักกษาปณ์) βρίσκεται στο Πατούμ Θανί στην Ταϊλάνδη. Είναι μια υποδιαίρεση του Τμήματος Θησαυροφυλακίου του Υπουργείου Οικονομικών.
Ο σημερινός διευθυντής είναι ο Σομλούκ Τουνγκναϊκουνάθαμ.

Ιστορία

Το πρώτο νομισματοκοπείο ιδρύθηκε το 1860 μέσα στο Μεγάλο Παλάτι ως "โรงกระสาปน์สิทธิการ" στα ταϊλανδικά. Λόγω του περιορισμένου χώρου, το νομισματοκοπείου μεταφέρθηκε στο νέο κτίριο του 1875 (όπου βρίσκεται σήμερα το μουσείο Ουάτ Φρα Κέου). Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο δρόμο Τσαοφάχ το 1902 (όπου βρίσκεται σήμερα η Εθνική Πινακοθήκη), στο δρόμο Παντιπάτ το 1972 και στο τρέχων νομισματοκοπείο το 2002. Το νομισματοκοπείο στο Πατούμ Θανί εγκαινιάστηκε επίσημα από την Πριγκίπισσα Μάχα Τσάκρι Σιριντχόρν στις 2 Ιουλίου 2003.
Το Βασιλικό Ταϊλανδικό Νομισματοκοπείο είναι υπεύθυνο για την παραγωγή των Ταϊλανδέζικων νομισμάτων, μεταλλίων και Βασιλικών Ταϊλανδικών ταγμάτων και παρασήμων.
Ο διανομέας νομισμάτων είναι υπεύθυνος του Προεδρείου της Νομισματικής Διαχείρισης.
Λαμπτρές

Η συμμετοχή των δήμων στην αρχαία Βουλή

Με ενιαία μορφή ο δήμος των Λαμπτρών, που ανήκε στην Ερεχθηίδα φυλή, συμετείχε στη Βουλή των 500 με συνολικά 14 βουλευτές. Οι Παράλιαι Λαμπτραί είχαν 9 βουλευτές και οι Καθύπερθεν Λαμπτραί 5 βουλευτές. Ήταν ο 3ος σε μέγεθος δήμος της Αττικής (με πρώτον αυτόν των Αχαρνών που είχε 22 βουλευτές).
Το 307/306 π.Χ. όταν οι φυλές έγιναν 12, οι Καθύπερθεν Λαμπτραί μεταφέθηκαν στην Αντιγονίδα φυλή και είχαν 7 βουλευτές. Το 201/200 π.Χ., μετά από έναν περίπου αιώνα με την κατάργηση των "μακεδονικών φυλών" επιστρέφουν και πάλι στην αρχική τους φυλή.

Οι κάτοικοι των Λαμπτρών

O δημότης  των αρχαίων Λαμπτρών ή Λαμπρών ονομαζόταν Λαμπτρεύς ή Λαμπρεύς.  Σύμφωνα με τον Παυσανία, στον δήμο των Λαμπτρών βρισκόταν ο τάφος του Κραναού, του μυθικού βασιλιά της Αθήνας και επίσης πρωτογενούς θεότητας του κύκλου της Αθηνάς για αυτό και αρχικά λατρευόταν ιδιαίτερα στον δήμο αυτό. Στη συνέχεια η λατρεία του επεκτάθηκε σε ολόκληρη την αρχαία Αθήνα. Οι Αθηναίοι λάτρευαν πλέον τον Κραναό ως ήρωα με ιδιαίτερο ιερέα. 
Σύμφωνα με τη Ελληνική μυθολογία, όταν ο Αμφικτύονας έδιωξε από την εξουσία τον Κραναό, ο δεύτερος κατέφυγε στον δήμο των Λαμπτρών, όπου και πέθανε. Εκεί βρισκόταν και ο τάφος του μέχρι τα μεταγενέστερα χρόνια, όπως αναφέρει ο Παυσανίας, πιθανόν κάπου μέσα στην αρχαία μυκηναϊκή νεκρόπολη, στο Θήτι.
Προγενέστερα επίσης από τη λατρεία του Κραναού, στην περιοχή του δήμου, όλοι οι κάτοικοι της Αττικής ονομάζονταν «Κραναοί» ή «παιδιά του Κραναού», θεωρούμενοι ως απόγονοί του. Η Αθήνα ονομαζόταν Κραναάπολις και η Ακρόπολη Κραναά, ενώ χρησιμοποιούσαν επίσης το επίθετο «Κραναία» για τη θεά Αθηνά, ενώ το ιερό της στην Ελάτεια ονομαζόταν «Κραναί».
Στις Λαμπτρές υπήρχε επίσης μια πηγή αφιερωμένη στις νύμφες και οι κάτοικοι έπρεπε να αφιερώνουν ετησίως έναν οβολό προς τους θεούς για να είναι σε θέση να υδρεύονται από το νερό αυτό, συν ένα ακόμα οβολό για κάθε αντίστοιχη ποσότητα, η οποία προοριζόταν για άλλες χρήσεις. Σε όποιες περιπτώσεις ανακαλύφθηκε να υπάρχουν παραβάτες, χωρίς να πληρώνουν, επιβαλλόταν πρόστιμο πέντε δραχμών και αφαίρεση της ύδρευσης. Επίσης υπήρχε πρόστιμο και πρόσθετο τέλος, για το οποίο ο παραβάτης έπρεπε να πληρώσει επιπλέον πενήντα δραχμές.
Νομάρχης

Ελλάδα

Το αξίωμα του νομάρχη στην Ελλάδα έπαυσε να υφίσταται, μετά την κατάργηση των νομαρχιών με την διοικητική μεταρρύθμιση του σχεδίου Καλλικράτης.

Ιστορικό υπόβαθρο

Από το 1833 έως το 1994 ο νομάρχης διοριζόταν από την εκάστοτε κυβέρνηση και δεν είχε συγκεκριμένη θητεία. Κατά παράδοση υπέβαλλε την παραίτησή του όταν άλλαζε η κυβέρνηση ή του το ζητούσε ο υπουργός Εσωτερικών.

Η νομαρχία ως ΟΤΑ

Το 1994 η νομαρχία καθιερώθηκε ως δευτεροβάθμιος οργανισμός τοπικής αυτοδιοίκησης (Ν.2218/1994) και τα εκτελεστικά όργανά της που αποτελούνταν από τον νομάρχης και το νομαρχιακό συμβούλιο, έγιναν αιρετά με τετραετή θητεία, εκλεγόμενα την ίδια ημέρα με τα όργανα των δήμων και κοινοτήτων. Οι πρώτες νομαρχιακές εκλογές έλαβαν χώρα στις 16/23 Οκτωβρίου 1994 και οι πρώτοι αιρετοί νομάρχες ανέλαβαν καθήκοντα με την έναρξη του 1995. Η ιδιότητα του νομάρχη ήταν ασυμβίβαστη με όποιο άλλο δημόσιο αξίωμα, τοπικό ή εθνικό.
Σερβικές βουλευτικές εκλογές 2000

Οι πρόωρες κοινοβουλευτικές εκλογές της Σερβίας έγιναν στις 23 Δεκεμβρίου του 2000. Από τους 6.493.672 εγγεγραμμένους ψηφοφόρους προσήλθαν στην κάλπη 3.748.623 ή 57,72%. Τα άκυρα ψηφοδέλτια ήταν 89.738 ή 2,39%.
Ζάμπουλ (περιοχή)

Επαρχίες

Οι 11 υπαγόμενες επαρχίες στο νομό Ζάμπουλ, κατ΄ αλφαβητική σειρά, είναι: η Αργαχαντάμπ, η Ατγκάρ, η Νέα Μπαχάρ, η Νταϊχοπάν, η Κακάρ, η Μιζάν, η Καλάτ όπου και η ομώνυμη πρωτεύσουσα του νομού, η Σαχτζόη, η Σαμουλτζάγι, η Σινκάη και η Ταρνάκ Βατζαλντάκ.
Κρεολικά της Ανγκουίλας

Τα Κρεολικά της Ανγκουίλας είναι μια διάλεκτος των Κρεολικών Αγγλικών της Υπήνεμης Καραϊβικής που ομιλείται στην Ανγκουίλα, ένα νησί και Βρετανικό Υπερπόντιο Έδαφος στην Καραϊβική. Παρόλο που ταξινομείται ως μια διάλεκτος των Κρεολικών Αγγλικών της Υπήνεμης Καραϊβικής που ομιλούνται στον Άγιο Χριστόφορο και Νέβις, την Αντίγκουα και και το Μοντσερράτ λόγω της κοινής Βρετανικής αποικιακής ιστορίας, στην πραγματικότητα βρίσκεται πιο κοντά στις ποικιλίες των Κρεολικών των Παρθένων Νήσων που ομιλούνται στις Βρετανικές Παρθένες Νήσους και τον Άγιο Μαρτίνο. Ο αριθμός των ομιλητών της γλώσσας δεν υπερβαίνει τους 10.000 και δεν έχει το καθεστώς επίσημης γλώσσας.
Το 2001 ομιλούταν από 12.000 άτομα.
Μπεζιμγιάννι (δημοκρατία των Σαχά)

Ιστορία

Το χωριό απέκτησε καθεστώς οικισμού αστικού τύπου το 1981.

Διοικητικές και δημοτικής κατάστασης

Εντός του πλαισίου των διοικητικών διαιρέσεων,ο οικισμός αστικού τύπου του Μπεζιμγιάννι είναι ενσωματωμένη στην επαρχία Αλντάνσκι, ως οικισμός του Μπεζιμγιάννι. Ως δημοτική διαίρεση, τα εδάφη του οικισμού του Μπεζιμγιάννι και της πόλης Τομμότ είναι ενσωματωμένα στην δημοτική επαρχία Αλντάνσκι ως αστικός οικισμός Τομμότ.