Bugatti Veyron

Ονομασία

Το μοντέλο ονομάστηκε Veyron EB 16.4 προς τιμήν του Πιέρ Βεϊρόν (Pierre Veyron), ο οποίος ήταν μηχανικός εξέλιξης και οδηγός δοκιμών των αυτοκινήτων της Bugatti, καθώς και οδηγός αγώνων για την εταιρεία, το διάστημα 1933 έως 1953. Στο αποκορύφωμα της καριέρας του, είχε κερδίσει το ράλλυ 24 Ώρες Le Mans του 1939, οδηγώντας μία Bugatti, με συνοδηγό τον Jean-Pierre Wimille. Το ακρωνύμιο EB σημαίνει τα αρχικά του Έττορε Μπουγκάτι, ιδρυτή της Bugatti, ενώ ο κωδικός 16.4 υποδηλώνει τον 16-κύλινδρο κινητήρα W16 και το τετραπλό turbo.

Εξέλιξη

Μετά από αρκετά χρόνια κλυδωνισμών και αβεβαιότητας για την Bugatti, τον Μάιο του 1998 ο Όμιλος Volkswagen εξαγόρασε τα δικαιώματα χρήσης του ονόματος Bugatti, εξασφαλίζοντας έτσι την σίγουρη επιβίωση της εταιρείας. Μετά την εξαγορά, τα ανώτατα στελέχη του ομίλου άρχισαν να εξετάζουν τρόπους να της ξαναδώσουν το παραδοσιακό της κορυφαίο πρεστίζ, και τότε αντιμετώπισαν το δίλημμα αν αυτό θα μπορούσε να γίνει με την προώθησή της στη Φόρμουλα 1 ή με την παραγωγή ενός σπορ υπεραυτοκινήτου (supercar) πολιτικής έκδοσης. Τελικώς, προκρίθηκε η δεύτερη ιδέα, καθώς θεωρήθηκε ότι η πρώτη θα ήταν μια επένδυση με αμφίβολο τελικό αποτέλεσμα. Καθώς μάλιστα το 1998 ο όμιλος εξαγόρασε επίσης και τις Lamborghini και Bentley (μεταγενέστερα, το 2012, εξαγόρασε και την Porsche), έγινε αντιληπτό ότι η Bugatti χρειαζόταν ένα μοντέλο πολύ ανώτερο τεχνολογικά ακόμα και από αυτές τις εταιρείες, προκειμένου να ξανακερδίσει την αίγλη του παρελθόντος.
Μία πρώτη εντύπωση για το μοντέλο δόθηκε επίσημα στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης τον Σεπτέμβριο του 1999, με το concept car (πρωτότυπο αυτοκίνητο) Bugatti 18/3 Chiron. Όπως υποδηλώνει τό όνομα, έφερε έναν 18-κύλινδρο κινητήρα, διάταξης W18, με 3 σειρές των 6 κυλίνδρων, ενώ ο αρχικός κυβισμός του ήταν 6.250 cm³. Επίσης, όπως και σε όλες τις Veyron, πρωτότυπες και μοντέλα παραγωγής, ο κινητήρας είχε τοποθετηθεί στο κέντρο και πίσω από τα καθίσματα.
Η γενικότερη σχεδιαστική ιδέα του 18/3 Chiron, προκάλεσε μεγάλη αίσθηση στον Τύπο αυτοκινήτου και στο κοινό και αποτέλεσε τη βάση για την αρχική πρωτότυπη Bugatti EB 18/4 Veyron, που εισήγαγε και την ονομασία Veyron. Παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 2000 και είχε εξωτερική και εσωτερική αισθητική σχεδόν πανομοιότυπη με την τελική Veyron παραγωγής. Η ονομασία της υποδήλωνε ότι είχε και πάλι 18-κύλινδρο κινητήρα, επίσης διάταξης W18 και αυτή τη φορά με τετραπλό turbo, δηλαδή με 4 τουρμπίνες. 
Στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Παρισιού τον Οκτώβριο του 2000, παρουσιάστηκε μία νέα εκδοχή, η οποία αντί για τον αρχικό κινητήρα W18, έφερε έναν 16-κύλινδρο διάταξης W16, προϊόν συνένωσης δύο V8, διατηρώντας όμως τις 4 τουρμπίνες και, ως αποτέλεσμα, μετονομάστηκε σε Bugatti Veyron EB 16/4 (αριθμός κυλίνδρων και αριθμός turbo). Ο κυβισμός του, ωστόσο, είχε αυξηθεί στα 7.993 cm³. Η οριστική απόφαση να γίνει μοντέλο παραγωγής ελήφθη το 2001, όταν ο τότε πρόεδρος του Ομίλου Volkswagen Ferdinand Piëch (εγγονός του Φέρντιναντ Πόρσε) ανακοίνωσε ότι η Veyron EB 16/4 θα έμπαινε στην παραγωγή και δεσμεύτηκε ότι θα ήταν το ταχύτερο, ισχυρότερο και ακριβότερο μοντέλο στην ιστορία της παγκόσμιας αυτοκίνησης. Επιπλέον, υποσχέθηκε τότε επίσημα ότι ο κινητήρας της Veyron θα απέδιδε «1.000 συν 1 ίππους», η τελική της ταχύτητα θα ξεπερνούσε τα 400 km/h (248,6 mph) και η εργοστασιακή της τιμή αγοράς, χωρίς τους φόρους, θα ήταν 1 εκατομμύριο ευρώ.
Κατά τη διάρκεια της εξέλιξης, η σχετική ομάδα αντιμετώπισε αρκετές πρωτοφανείς για αυτοκίνητο προκλήσεις, όπως την ανάγκη κατασκευής ενός κιβωτίου ταχυτήτων ικανού να ελέγχει τόσο μεγάλη ιπποδύναμη και ροπή, καθώς και ζητήματα επαρκούς αερισμού και ψύξης ενός κινητήρα με 16 κυλίνδρους και με τόσο μεγάλο κυβισμό και παραγωγή ισχύος, ιδίως σε ταχύτητες της τάξης των 400 km/h. Μεγάλες δυσκολίες συνάντησαν και στην αεροδυναμική της Veyron, καθώς διαμορφώθηκε γύρω από ένα ήδη έτοιμο ντιζάιν, δηλαδή αντίστροφα από την συνήθη διαδικασία, ενώ επιπρόσθετα δεν υπήρχαν έως τότε αεροδυναμικές μετρήσεις για ταχύτητες άνω των 360 km/h (224 mph) από κανέναν - ενδεικτικώς, ακόμα και τα σύγχρονα αγωνιστικά της Φόρμουλα 1 δεν υπερβαίνουν σχεδόν ποτέ αυτό το όριο. Το αρχικό μοντέλο προ-παραγωγής ολοκληρώθηκε τον Αύγουστο του 2003 και διέφερε από το τελικό σε ελάχιστες μόνο λεπτομέρειες, πλην όμως σημειώθηκε μια νέα μετάθεση της έναρξης παραγωγής, προκειμένου να αντιμετωπιστούν κάποια ακόμα τεχνικά ζητήματα.

Παρουσίαση και διακρίσεις

Τελικώς, μετά από 4 έτη διαρκούς εξέλιξης και αρκετές αναβολές, λόγω κάποιων μηχανικών προβλημάτων που εμφανίστηκαν στην πορεία, το οριστικό μοντέλο παραγωγής αποκαλύφθηκε επίσημα στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Παρισιού στις 25 Σεπτεμβρίου 2004, ως Veyron EB 16.4 πλέον, αντί της προηγούμενης ονομασίας Veyron EB 16/4. Η παραγωγή της αρχικής έκδοσης Veyron EB 16.4 ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 2005 και γινόταν αποκλειστικά στο χέρι και σε περιορισμένα αντίτυπα, όπως συνέβη και με όλες τις μεταγενέστερες εκδοχές της. Με εξαίρεση κάποιες ειδικές εκδόσεις, οι περισσότερες Veyron διατέθηκαν σε διχρωμία βαφής αμαξώματος, ως ρετρό αναφορά στις Bugatti της δεκαετίας του 1930. Ο κυβισμός του κινητήρα των Veyron παραγωγής είχε διατηρηθεί στα 7.993 cm³ και φυσικά ήταν 16-κύλινδρος βενζίνης, διάταξης W16, προϊόν συνένωσης δύο V8, και με 4 τουρμπίνες.
Από την πρώτη στιγμή, το μοντέλο προκάλεσε εξαιρετικά μεγάλη αίσθηση στον Τύπο αυτοκινήτου και στο ευρύ κοινό, σε παγκόσμια κλίμακα, και απέσπασε άκρως εγκωμιαστικά σχόλια εντυπωσιασμού. Μάλιστα κέρδισε το βραβείο Best Car Driven All Year της γνωστής βρετανικής τηλεοπτικής εκπομπής Top Gear του BBC για το έτος 2005. Επίσης, το 2010 η ίδια εκπομπή ανακήρυξε επίσημα την Bugatti Veyron ως το Αυτοκίνητο της Δεκαετίας (Car of the Decade) 2000 - 2009.

Ενεργητική και παθητική ασφάλεια

Μια ξεχωριστή καινοτομία της Bugatti Veyron είναι ότι εκτός του γνωστού ABS στα φρένα και των 4 τροχών, φέρει στάνταρ και ένα επιπρόσθετο ABS στο ηλεκτρικό χειρόφρενο, για το ακραίο σενάριο αστοχίας των φρένων και συνεπακόλουθης ανάγκης φρεναρίσματος με το ηλεκτρικό χειρόφρενο. Φυσικά διαθέτει στάνταρ και Σύστημα Ελέγχου Πρόσφυσης, Σύστημα Ελέγχου Ευστάθειας (ESP), προβολείς υψηλής έντασης και στις δύο σκάλες, σύστημα ελέγχου πίεσης ελαστικών και πυροτεχνικούς προεντατήρες στις ζώνες ασφαλείας. Το εντυπωσιακό όμως για όχημα τόσο υψηλής τιμής, είναι ότι έχει μόνο 2 μπροστινούς αερόσακους, χωρίς να έχει ποτέ προσφέρει πλευρικούς. Αυτό συνέβη διότι λόγω του μεγάλου πλάτους του αυτοκινήτου, στα 2 μέτρα ακριβώς, και του εξαιρετικά ισχυρού πλαισίου της κατασκευής του, καθώς και της επίστρωσης στο σαλόνι με άφθονα αφρώδη υλικά, κρίθηκε επίσημα ότι δεν χρειαζόταν πλευρικούς αερόσακους.
Tο κυριότερο πλεονέκτημα, ωστόσο, που έχει κάνει την Bugatti Veyron να θεωρείται μοναδική και ξεχωριστή, ακόμα και ανάμεσα σε όλα τα εξωτικά υπεραυτοκίνητα, είναι η ικανότητά της να διατηρεί μια αξιοσημείωτη ευστάθεια και να εμπνέει εμπιστοσύνη στον οδηγό σε κάθε ταχύτητα, ακόμα και πλησιάζοντας στο μέγιστο των επιδόσεών της. Σύμφωνα με ένα σχετικό δημοφιλές σχόλιο των δοκιμαστών της: «η Veyron είναι το μοναδικό αυτοκίνητο που ακόμα και μετά τα 350 km/h (218 mph) μπορείς να κουβεντιάζεις με τον συνοδηγό». Φυσικά υπάρχει πληθώρα άλλων μοντέλων που έχουν καταφέρει στα νεότερα χρόνια τελικές ταχύτητες στα επίπεδα των 350 – 400 km/h ή και ακόμα μεγαλύτερες, αλλά γενικώς δεν εμπνέουν αντίστοιχο αίσθημα ασφάλειας σε αυτές, και πρακτικώς ο οδηγός χρειάζεται να φοράει κράνος στα περισσότερα από αυτά για να τις προσεγγίσει.

Αντικατάσταση της Veyron

Ο διάδοχος της Bugatti Veyron είναι η Bugatti Chiron, επαναφέροντας έτσι την ονομασία του αρχικού πρωτότυπου Bugatti 18/3 Chiron του 1999. Το όνομα αποτίει φόρο τιμής στον Louis Alexandre Chiron (1899 - 1979), τον εργοστασιακό οδηγό της Bugatti κατά τις δεκαετίες του 1920 και του 1930, που σύμφωνα με σχετική ανακοίνωση της Bugatti ήταν ο καλύτερος οδηγός αγώνων παγκοσμίως στην εποχή του, και το όνομά του έχει συνδεθεί με την ιστορία της Bugatti όσο κανενός άλλου οδηγού αγώνων. Αρχικά η Chiron επρόκειτο να παρουσιαστεί στα τέλη του 2015, όμως η παραίτηση του Ferdinand Piech μετέφερε τα σχέδια για το 2016. Τελικώς, η Chiron παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης στις 1 Μαρτίου 2016 και οι πρώτες παραδόσεις έγιναν τον Αύγουστο.
Το σημερινό μοντέλο βασίζεται σε μια ανανεωμένη έκδοση της ανθρακονημάτινης πλατφόρμας της Veyron, όπου το 92% των εξαρτημάτων της είναι νέα ή βελτιωμένα, έτσι ώστε να αυξηθεί η ακαμψία και να μειωθεί το βάρος. Επίσης και η αισθητική της Chiron είναι μια έντονη μετεξέλιξη της Veyron, που την θυμίζει, ενώ διατήρησε τον γνωστό W16 κινητήρα 8.0 λίτρων με τα 4 turbo, με σημαντικές όμως βελτιώσεις, ανεβάζοντας έτσι την συνολική ισχύ της στους 1.500 ίππους και την ροπή στα 1.600 N·m. Αντίθετα με τα 450 αντίτυπα της Veyron, η Chiron θα παραχθεί σε 500 αντίτυπα και μάλιστα τα 150 είχαν ήδη προ-πωληθεί με προκαταβολή 200.000 € από τον Δεκέμβριο του 2015, ενώ η εμπορική της τιμή ανέρχεται στα 2,4 εκατομμύρια €.