google/wiki40b huggingface dataset:
Χαμζά Μπέη Τζαμί

Οθωμανική περίοδος

Κτίστηκε το 1468 στη μνήμη του επιφανούς Οθωμανού στρατιωτικού Χαμζά μπέη ( εξ ου και η ονομασία ) με έξοδα της κόρης του, Χαφσά. Σύμφωνα με μια άποψη, κτίστηκε στην ίδια θέση που βρισκόταν παλιότερα βυζαντινό γυναικείο μοναστήρι. Αρχικά προοριζόταν για περιορισμένης έκτασης χρήση, σταδιακά όμως αναπτύχθηκε αποκτώντας μιναρέ αλλά και μεγάλη περιστύλια αυλή.
Τον Αύγουστο του 1569 ο σουλτάνος Σελίμ Β΄ διέταξε την απόσπαση είκοσι κιόνων από τον ναό του Αγίου Μηνά, από τον μητροπολιτικό ναό των Ασωμάτων (Ροτόντα) και το γνωστό από τις πηγές ανδρώο βασιλικό μοναστήρι της Θεοτόκου του Υπομιμνήσκοντος, για να χρησιμοποιηθούν στο τέμενος. Έτσι έως σήμερα υπάρχουν στο περιστύλιο είκοσι δύο μαρμάρινες κολώνες και δεκαπέντε υψηλής τέχνης κιονόκρανα παλαιοχριστιανικών χρόνων (5ος - 6ος αι.).
Το 1620, ύστερα από σεισμό ή πυρκαγιά, έγινε νέα ανακατασκευή του τεμένους, σύμφωνα με επιγραφή που βρίσκεται πάνω από την είσοδο του κτιρίου, από τον Καπί Μεχμέτ μπέη.
Η τοιχοποιία του αρχικού κτίσματος αποτελείται κυρίως από ζώνες πλίνθων, ανάμεσα σε ζώνες λίθων και κατά τόπους πλινθοπερίκλειστο σύστημα. Στο εσωτερικό του τεμένους διατηρείται ο διάκοσμος με σταλακτίτες από γυψοκονίαμα και τοιχογραφίες με φυτικά και γεωμετρικά θέματα.

Στα πλαίσια του ελληνικού κράτους

Μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης από τον ελληνικό στρατό συνέχισε να λειτουργεί ως τζαμί μέχρι το 1925, όταν εγκατέλειψαν την πόλη και οι τελευταίοι μουσουλμάνοι που εξαιρέθηκαν από την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Έκτοτε παρόλο που κρίθηκε διατηρητέο μνημείο, λειτούργησε αρχικά ως τηλεγραφείο ενώ στη συνέχεια πέρασε στην κυριότητα Εβραίου επιχειρηματία και μετατράπηκε σε κινηματογράφο υπό την ονομασία Αλκαζάρ. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, ο επιχειρηματίας εξαναγκάστηκε να μεταβιβάσει την ιδιοκτησία του κτιρίου σε χριστιανό προσφυγικής καταγωγής ενώ μεταπολεμικά στο τζαμί στεγάστηκαν εμπορικά καταστήματα. Αργότερα το κτίριο εγκαταλείφθηκε καθώς κρίθηκε ακατάλληλο και δωρήθηκε το 1977 στον Ερυθρό Σταυρό. Το 2006 πέρασε στην κυριότητα του υπουργείου Πολιτισμού και ξεκίνησαν οι εργασίες συντήρησης και αποκατάστασης του κτιρίου με σκοπό να στεγαστούν στον χώρο τα αρχαιολογικά ευρήματα που αποκαλύπτονται από τις εργασίες για το μετρό της Θεσσαλονίκης.
Τζέκος Μπαλαρίνης

Αγωνιστική σταδιοδρομία

Ο Μπαλαρίνης ξεκίνησε τον αθλητισμό από τα "τσικό" του Αιγάλεω Α.Ο. και το 1957 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην Α΄ Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Αθηνών, ωστόσο η πορεία του είναι ταυτισμένη με την αντίστοιχη της ομάδας του στην Α΄Εθνική κατά τη δεκαετία του '60 όταν και ήταν βασικό της στέλεχος. 
Αγωνίσθηκε με τα χρώματά του Αιγάλεω για 11 σεζόν, κατακτώντας έναν τίτλο Β΄ Εθνικής (1965) και φτάνοντας μέχρι τον ημιτελικό του Κυπέλλου Ελλάδας, το 1970.
Συμπλήρωσε συνολικά 191 συμμετοχές σε επίσημους αγώνες πρωταθλήματος της μεγάλης κατηγορίας. Ξεχώριζε για το πείσμα και το δυναμικό-νευρώδες παιχνίδι του. Έκλεισε την καριέρα του σαν παίκτης του Αχαρναϊκού.
Αρετή Ηλείας

Ιστορία

Το 1835 αποτέλεσε οικισμό του τότε Δήμου Καλοτυχίας, ενώ το 1841 ενσωματώθηκε στον τότε Δήμο Βουπρασίων. Το 1879 η Ρετούνη προσαρτάται στο Δήμο Μυρτουντίων έως το 1912 που γίνεται η έδρα της νεοσύστατης κοινότητας Ρετούνης μαζί με τα χωριά Μπάστα και Βραχναίικα. Το 1997 προσαρτάται στο Δήμο Λεχαινών και το 2010 στον Δήμο Ανδραβίδας-Κυλλήνης της δημοτικής ενότητας Λεχαινών.
Ο οικισμός απείχε μιάμιση ώρα δρόμο στα 1885 από τα Λεχαινά, την έδρα του τότε Δήμου Μυρτουντίων, στον οποίο ανήκε διοικητικά.
Πρόχωμα Θεσσαλονίκης

Ιστορία

Η παλαιά ονομασία του χωριού ήταν Δογατζί ή Δογατζή (Ντογαντζή) όπου ζούσαν περίπου 200 μουσουλμάνοι τούρκοι και 50 βούλγαροι εξαρχικοί. Με τη Συνθήκη της Λωζάνης και την ανταλλαγής πληθυσμών το 1922 οι μέχρι τότε κάτοικοι του Ντογαντζίου (κυρίως Τούρκοι) έφυγαν. Το ελληνικό κράτος εγκατέστησε στα σπίτια τους χριστιανούς πρόσφυγες.
Ζουπανία Βαράζντιν

Η Ζουπανία Βαράζντιν (κροατικά: Varaždinska županija, ουγγρικά: Varasd vármegye) ήταν διοικητική διαίρεση του Βασιλείου της Σλαβονίας από το 1850 έως το 1868, από το 1868 έως το 1918 στο Βασίλειο της Κροατίας και Σλαβονίας, επαρχίας του Βασιλείου της Ουγγαρίας και της Αυστροουγγαρίας. Από το 1918 έως το 1924 αποτέλεσε διοικητική περιοχή του Βασίλειου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων. Η πρωτεύουσα της περιοχής ήταν η Βαράζντιν, είχε κατοίκους κι έκταση 2.521 τετραγωνικά χλμ.

Ιστορία

Από τον 15ο αιώνα η περιοχή ήταν τμήμα του Βασιλείου της Σλαβονίας και το 1868 έγινε μέρος του Βασιλείου της Κροατίας και Σλαβονίας. Μετά το 1918 και την διάλυση της Αυστροουγγαρίας με απόφαση του Κροατικού κοινοβουλίου η Κροατία και Σλαβονία ενώθηκαν στο Βασίλειο Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων. Καταργήθηκε το 1924 και έγινε τμήμα της Περιφέρειας Ζάγκρεμπ.

Διοικητικές διαιρέσεις

Σύμφωνα με τη διοικητική οργάνωση της Σλαβονίας το 1850 το έδαφος της χωρίζεται σε έξι νομούς, και στην πόλη της Βαράζντιν. Η διοικητική περιοχή χωρίζεται σε επιπλέον διοικητικές περιοχές και επαρχίες (Βαράζντιν, Κλάνιετς, Κράπινα και Τσάκοβετς). Το Τσάκοβετς και η Μετζιμούριε από το 1848 αποτελούσαν ειδική περιοχή. Σύμφωνα με το σύνταγμα του 1854 η Ζουπανία Βαράζντιν είχε 13 διοικητικές περιοχές (Κριζέβατσκι, Κοπρίβνιτσα, Λούντμπρετσκι, Σπα, Βαράζντιν, Ίβανετς, Κράπινα, Ζλάταρσκι, Πρέγκραντσκι, Κλάνιετσκι, Τσακόβετσκι, Πρέλοσκι και Στρόγκιβσκι (Στρόγκιφσκι)) και τρεις αστικές περιοχές την Κρίζεβτσι, την Κοπρίβνιτσα και το Βαράζντιν. Το 1861 καταργήθηκε η περιοχή Μετζιμούριε, και διαιρέθηκε στις περιοχές Τσάκοβετς, Πρέλογκ, Στρίγκοβα.
Από 1875 έως το 1886 η Ζουπανία Βαράζντιν αποτελείτο από τρεις επιμέρους νομούς: Βαράζντιν, Βαραζντίνσκε Κράπινα και Τόπλιτσκα, η Κρίζεβτσι και Κορπίβνιτσα, και Μπιέλοβαρ και Κρίζεβτσι. Από το 1851 έως το 1861 δεν υπήρχε κυβέρνηση οι υποθέσεις διέπονταν από ένα μεγάλο νομάρχη και το διοικητικό συμβούλιο. Από το 1861 διοικούνταν από έναν μεγάλο νομάρχη και δύο Συνέλευσης. Από ό, τι το 1870 έως το 1874 είχε συνέλευση και διοικητικό συμβούλιο.
Ιερά Μητρόπολις Δέρκων

Ιστορικά Στοιχεία

Η Ιερά Μητρόπολις πρωτοεμφανίζεται εκκλησιαστικά στο χωριό Δέρκος της Θράκης. Την ονομασία αυτή διατηρεί μέχρι και σήμερα.
Η Επισκοπή Δέρκων ιδρύθηκε κατά πάσα πιθανότητα τον 6ο με 7ο αιώνα ως Επισκοπή Δέρκων και Χηλής υπό την Μητρόπολη Ηρακλείας. Αρχές του 8ου αιώνα προήχθη σε αυτοκέφαλη Αρχιεπισκοπή.
Το 1354, λόγω των σεισμών και των ασθενειών πού επικρατούσαν στην περιοχή, η Επισκοπή Δέρκων εμφανίζεται συγχωνευμένη με την Μητρόπολη Βιζύης. Γύρω στα 1380 επί Αυτοκράτορα Ανδρονίκου Παλαιολόγου του Γέροντος ανυψώθηκε σε Μητρόπολη. 
Γύρω στα μέσα του 15ου αιώνα η Μητρόπολη εξέλιπε. Τον Ιούνιο του 1655 επί Πατριάρχου Ιωαννίκιου Β΄ ἐκδίδεται Πατριαρχικός και Συνοδικός Τόμος, σύμφωνα μέ τόν ὁποῖο ἀνασυστήνεται ἡ Μητρόπολη μέ τόν τίτλο «Δέρκων καί Νεοχωρίου», ενώ στη δικαιοδοσία της παραχωρούνται τα πατριαρχικά χωριά Θεραπειά καί Μπουγιούκντερε. Μετά τήν ἀπόφαση αὐτή ὁ Μητροπολίτης Δέρκων Ἀθανάσιος (1655-1660) μετέφερε ἀπό τούς Δέρκους τήν ἕδρα τῆς Μητροπόλεως στά Θεραπειά. 
Τον Οκτώβριο του 1746 επί Πατριάρχου Παϊσίου Β΄ εκδόθηκε Πατριαρχική και Συνοδική Πράξη Προβιβασμού της Μητροπόλεως Δέρκων στον Όγδοο θρόνο μετά την Μητρόπολη Χαλκηδόνος και πριν από την Μητρόπολη Θεσσαλονίκης. Ο Μητροπολίτης Δέρκων κατατάσσεται ως ένας από τους Γέροντες του Οικουμενικού Θρόνου. Η φήμη του ορίζεται «ὑπέρτιμος καί ἔξαρχος Βοσπόρου Θρακικοῦ καί Κυανέων». 
Στις 15 Μαρτίου 1977 η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, χωρίς να προβεί σε νέα έκδοση Πατριαρχικής και Συνοδικής Πράξης, αποφάσισε, μετά την παραίτηση, για λόγους υγείας, του Γέροντος Μητροπολίτου Δέρκων Ιακώβου, να αλλάξει το καθεστώς της μητροπολιτικής τάξεως. Συγκεκριμένα, αποφασίσθηκε ο Μητροπολίτης Δέρκων Κωνσταντίνος να καταλαμβάνει θέση στην τάξη της Ιεραρχίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου, σύμφωνα με την πρεσβεία χειροτονίας. Το καθεστώς αυτό διήρκεσε 30 χρόνια. 
Στις 22 Ιουλίου 2008, με πρόταση του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου, η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου αποκατέστησε την εκκλησιαστική τάξη της ιστορικής Μητροπόλεως Δέρκων, η οποία επανήλθε στον 8ο Θρόνο, την οποία κατείχε στο Συνταγμάτιο του Οικουμενικού Θρόνου των Γεροντικών Μητροπόλεων του Θρόνου. Έτσι εκ νέου ο Μητροπολίτης Δέρκων καλείται Μητροπολίτης Γέρων Δέρκων.
Καισαρισμός

Ο Καισαρισμός είναι πολιτικό καθεστώς εμπνευσμένο από τον μοναρχικό τύπο διακυβέρνησης που επιθυμούσε να επιβάλει ο Ιούλιος Καίσαρ στη Ρώμη, όπου η εξουσία ήταν συγκεντρωμένη στα χέρια ενός ισχυρού άνδρα, χαρισματικού στρατιωτικού ηγέτη, που έχαιρε της στήριξης του λαού.
Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης και μετέπειτα υπό το Διευθυντήριο, την Υπατεία και, στη συνέχεια, την πρώτη και δεύτερη Γαλλική Αυτοκρατορία, έκαναν την εμφάνισή τους στη Γαλλία καθεστώτα χαρακτηριζόμενα ως «δημοκρατικού καισαρισμού». Τα καθεστώτα αυτά σκοπό είχαν τον ορισμό κυβερνήσεων οι οποίες συγκέντρωναν τις εξουσίες προς όφελος του εκτελεστικού, στηριζόμενες, ταυτόχρονα, στον λαό σε κάθε σημαντική πολιτική επιχείρηση, παρακάμπτοντας διαδικασίες ημι-άμεσης δημοκρατίας, όπως το δημοψήφισμα, για την πραγματοποίηση υπερψηφίσεων (ναπολεόντειες υπερψηφίσεις). Η δημοκρατικού χαρακτήρα εμφάνιση κάλυπτε, τότε, την αληθινή φύση του καισαρισμού: την σύγχυση των εξουσιών προς όφελος ενός μη ελεγχόμενου οργάνου, το οποίο και αποτελούσε ακριβή ορισμό του αυταρχισμού.
Ο Ζωρζ Κλεμανσώ συνόψιζε τον καισαρισμό με τα παρακάτω λόγια: Επιστρέψτε στον Καίσαρα ότι ανήκει στον Καίσαρα... και όλα ανήκουν στον Καίσαρα ! .
Μάριο Σιμάρρο

Προσωπική Ζωή

Το πλήρες όνομά του Μάριο Σιμάρρο είναι Mario Antonio Cimarro Paz. Οι γονείς του ονομάζονται Cimarro Luis Antonio Paz και Maria Caridad, ενώ έχει και μια αδελφή που ονομάζεται Maria Antonia. Παντρεύτηκε στις 10 Ιουνίου 1999 την ηθοποιό Natalia Streignard, όμως χώρησαν στις 14 Σεπτεμβρίου 2006.

Επαγγελματική Ζωή

Ο Μάριο Σιμάρρο έφτασε το 1994 στο Μεξικό από την Κούβα με σκοπό να εκπληρώσει το όνειρό του να γίνει ηθοποιός. Σπούδασε και μελέτησε δίπλα σε επαγγελματίες ηθοποιούς, ενώ κατάφερε και απέκτησε δίπλωμα στον τομέα του δράματος. Εντάχθηκε ως μέλος της Televisa, μιας μεγάλης εταιρείας παραγωγής τηλενουβέλων και στην La usurpadora , μια διεθνούς φήμης τηλενουβέλας, εξασφάλισε το χαρακτήρα του Mario Luciano Alcantara, του νέου εραστή Paola Bracho.

Το 1998 πρωταγωνίστησε στη σειρά "Η γυναίκα της ζωής μου" , που γυρίστηκε στο Μαϊάμι, δίπλα στην ηθοποιό Natalia Streignard, την οποία ερωτεύτηκε και παντρεύτηκε. Το 2000, ο Μάριο πήγε στην Αργεντινή για να πρωταγωνιστήσει μαζί με Diego Ramos στο "Amor Latino". Τότε οι φήμες άρχισαν να κυκλοφορούν σχετικά με ενδεχόνο χωρισμό του Μάριο και της συζύγου του, αν και οι δύο δήλωσαν ότι ήταν ακόμα μαζί. Το 2001 συμμετέχει στη σειρά "Más que amor" στην Βενεζουέλα. Το 2002, επέστρεψε στο Μαϊάμι για να πρωταγωνιστήσει στο Κορίνα, η αγριόγατα "Gata Salvage" , μια σαπουνόπερα που είχε διεθνή επιτυχία, παίζοντας τον Mario Luis Arismendi, ένα νεαρό εκατομμυριούχο ο οποίος, αφού έχασε τη σύζυγό του, ερωτεύεται ένα φτωχό κορίτσι.

Ένα χρόνο αργότερα εντάχθηκε στην Telemundo και ταξίδεψε στην Κολομβία για να πρωταγωνιστήσει σε μια ακόμα επιτυχημένη τηλενουβέλα, τα Κρυφά πάθη. Σε αυτήν υποδύεται τον Juan Reyes, έναν ισχυρό άνδρα που ερωτεύεται την όμορφη Norma Elizondo, που ανήκει στην οικογένεια την οποία εκείνος θεωρεί υπεύθυνη για την αυτοκτονία της αδερφής του.

Συμμετείχε επίσης και στις σειρές "El cuerpo del deseo" (2005), "La Traición" (2008), "Mar de amor" (2009-2010) και σε άλλες.

Το 2006 χώρισε τη σύζυγό του. Το 2011 πρωταγωνιστεί στην τηλενουβέλα "Los herederos del Monte" δίπλα στην Μαρλένε Φαβέλα για μια ακόμη φορά.
Missa solemnis (Μπετόβεν)

Η Missa solemnis σε ρε μείζονα, Op. 123, είναι η πανηγυρική θεία λειτουργία που συνέθεσε ο Λούντβιχ βαν Μπετόβεν από το 1819 έως το 1823. Παίχτηκε για πρώτη φορά στις 7  Απριλίου 1824 στη Αγία Πετρούπολη στη Ρωσία, υπό την αιγίδα του προστάτη του Μπετόβεν πρίγκιπα Νικολάι Γκαλίτζιν. Μια ελλιπής απόδοση δόθηκε στη Βιέννη στις 7 Μαΐου του 1824, όταν ο συνθέτης έπαιξε τα Κίριε, Κρέντο και Άγκνους Ντέι. Γενικά θεωρείται ως ένα από τα ανώτατα επιτεύγματα του Μπετόβεν, και μαζί με τη λειτουργία σε σι ελάσσονα του Μπαχ, μία από τις πιο σημαντικές λειτουργίες στην κοινή πρακτική περιόδου. 
Παρά την κρίσιμη αναγνώριση ως ένα από τα μεγάλα έργα του Μπετόβεν, η Missa solemnis δεν έχει το ίδιο επίπεδο προσοχής σε σχέση με πολλές από τις συμφωνίες και σονάτες. Γραμμένο περίπου την ίδια ώρα με την Ενάτη Συμφωνία, είναι η δεύτερη λειτουργία του Μπετόβεν, μετά τη Μάζα σε ντο μείζονα, Έργο 86.
Η λειτουργία παίζεται για 2 φλάουτα, 2 όμποε, 2 κλαρινέτα (σε Α, C, και B♭); 2 μπάσα, κοντραμπάσα, 4 κόρνες (σε D, E♭, Β♭ μπάσο, E, και G), 2 τρομπέτες (D, B♭, και C), άλτο, τενόρο και μπάσο τρομπόνι; τύμπανα; όργανο κοντίνουο; έγχορδα (βιολιά ι και ΙΙ, βιόλες, βιολοντσέλα και μπάσα); σοπράνο, άλτο, σολίστες τενόρους και βαθύφωνους αλλά και για μικτή χορωδία.
Άρνχιμ Γιούστας

Πολιτική καριέρα

Γεννήθηκε το 1944 και απέκτησε τίτλους Μπάτσελορ και Μάστερ στις Οικονομικές Επιστήμες. Υπηρέτησε ως διευθυντής της Αναπτυξιακής Τράπεζας για την Καραϊβική. Επίσης, ήταν ανάμεσα στα άλλα πρόεδρος της Αναπτυξιακής και Εξαγωγικής Εταιρείας Μπανάνας των Προσήνεμων Νήσων. Το 1998 αρνήθηκε το διορισμό στο αξίωμα του αναπληρωτή γενικού γραμματέα της Κοινοπολιτείας.
Έγινε πρωθυπουργός στην κυβέρνηση του Νέου Δημοκρατικού Κόμματος του Τζέιμς Φιτς-Άλεν Μίτσελ. Ανέλαβε καθήκοντα στις 27 Οκτωβρίου του 2000, έπειτα από την αποχώρηση του Μίτσελ από την πολιτική. Ωστόσο, η θητεία του στην πρωθυπουργία διήρκεσε μόλις 5 μήνες, καθώς στις βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 28 Μαρτίου του 2001 το Νέο Δημοκρατικό Κόμμα υπέστη σαρωτική ήττα, κερδίζοντας μόνο 3 έδρες επί συνόλου 15 στο κοινοβούλιο. Ο Γιούστας διατήρησε την έδρα του και σήμερα είναι αρχηγός της Αντιπολίτευσης στη Βουλή. Επέκρινε έντονα τον πρωθυπουργό Ραλφ Γκονσάλβες, το 2006, για την επίσκεψή του στην Ταϊβάν. Ο ίδιος αρνήθηκε το 2008 τις καταγγελίες ότι το κόμμα του κατέφευγε στη χρήση βίας με σκοπό να ανατρέψει τη νέα κυβέρνηση. Την ίδια χρονιά ο αρχηγός της Αντιπολίτευσης απέσυρε την υποστήριξη του κόμματός του στο Δικαστήριο της Καραϊβικής (Caribbean Court of Justice - CCJ).
Βασίλειος αρχιμανδρίτης

Βίος

Ο Βασίλειος ήταν διάκονος και έφερε τον τίτλο του αρχιμανδρίτη ενώ ήταν ηγούμενος στην Κωνσταντινούπολη κατά την περίοδο της Νεστοριανικής έριδας. Ζήτησε από τον Θεοδόσιο Β να συγκαλέσει σύνοδο για να αντιμετωπίσει την αίρεση του Νεστορίου.Επίσης συνέταξε κείμενο με αποδέκτη τον Πατριάρχη Πρόκλο με το οποίο τον καλούσε να λάβει μέτρα κατά της διδασκαλίας του ήδη πεθαμένου Θεόδωρου Μοψουεστίας.
Κέλυφος Perl

Χαρακτηριστικά

Το Κέλυφος Perl συνδυάζει χαρακτηριστικά από το bash (και από άλλα κελύφη του Unix) με την ισχύ των σεναρίων της Perl.

Παραδείγματα κώδικα

ls | s/y/k/                    # Αντικατάσταση μέσω PCRE.
ls | { print ++$i, ": $_"; }q  # Επεξεργάζεται διαδοχικές γραμμές.
netstat | { $_[1]>2; }g        # Όμοια με την Grep.
Μαρτέν Μαγιά

Βιογραφία

Καταγόμενος από την Ντουαλά του Καμερούν, αγωνίστηκε με την τοπική ομάδα της πόλης, την Ντιναμό Κλαμπ Ντουαλά. Το 1975, ακολούθησε τον αδερφό του, Ζοζέφ Γιεγκμπά Μαγιά, πρώην εμβληματικό παίκτη της Ολιμπίκ Μαρσέιγ στην Ασοσιασιόν Σπορτίβ ντε Μπεζιέ. Αγωνίστηκε συνολικά έξι σεζόν, εκ των οποίων οι τρεις τελευταίες ήταν οι πλέον επιτυχημένες με 18 τέρματα την σεζόν 1978-1979, 14 την σεζόν 1979-1980 και 11 την σεζόν 1980-1981. Ως αποτέλεσμα, κλήθηκε προκειμένου να αγωνιστεί στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1982. Αγωνίστηκε ως βασικός στην επαναληπτική αναμέτρηση απέναντι στο Μαρόκο. Στην συνέχεια μετακόμισε στην Άνω Σαβοΐα και την Κλαμπ Σπορτίφ ντε Τονόν, όπου η ομάδα, υπό την ηγεσία του επιθετικού Κριστιάν Κοστ και του παίκτη-προπονητή Ζαν-Πιέρ Καραγιόν, πραγματοποίησε μια καλή σεζόν, τερματίζοντας στην δεύτερη θέση του ομίλου της στην δεύτερη κατηγορία, παίρνοντας την πρόκριση για τα μπαράζ ανόδου στην Ντιβιζιόν 1, όπου, ωστόσο, ηττήθηκε απέναντι στην Τουλούζ ΦΚ. Ο Μαγιά ήταν ο δεύτερος καλύτερος σκόρερ της ομάδας εκείνη την σεζόν, πίσω από τον Κοστ, έχοντας πετύχει 8 τέρματα σε 21 συμμετοχές.
Ο Μαρτέν Μαγιά κλήθηκε, τότε, στην αποστολή της Εθνικής Καμερούν ενόψει του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1982. Εν μέσω προετοιμασίας με την ομάδα του, υπέστη σοβαρό τραυματισμό, ο οποίος τον έθεσε εκτός αγωνιστικής δράσης έως τον Δεκέμβριο του 1983. Ο ξαφνικός αυτός τραυματισμός, σε συνδυασμό με το μακρύ διάστημα απουσίας του, οδήγησαν στην δημιουργία ενός αστικού μύθου στο Καμερούν, σύμφωνα με τον οποίο « ο συγκεκριμένος τραυματισμός δεν ήταν τυχαίο γεγονός, αλλά μια κακοηθής πράξη και η οποία είχε παραγγελθεί από ανταγωνιστές », ενώ ήταν αποτέλεσμα μιας « μαγικής μάχης », δηλαδή της χρήσης « μυστικιστικών-θρησκευτικών πεποιθήσεων μεθόδων ». Παρά το γεγονός πως οι συγκεκριμένες κατηγορίες απορήφθηκαν από τους ιθύνοντες του καμερουνέζικου ποδοσφαίρου και τους ίδιους τους παίκτες, ωστόσο παρέμειναν υπό την μορφή αστικού μύθου στην συνείδηση των κατοίκων.
Αγωνίστηκε κατά το δεύτερο μισό της σεζόν 1983-1984 με την Τονόν, σημειώνοντας δύο τέρματα σε οκτώ αναμετρήσεις, ενώ, στην συνέχεια, ο Μαγιά ολοκλήρωσε την καριέρα του αγωνιζόμενος με τα χρώματα της Ρασίνγκ Κλαμπ ντε Φονταινεμπλώ.
Ο Μαρτέν Μαγιά αναφέρθηκε από τον Βενσάν-Σοστέν Φουντά, υποψήφιο στις καμερουνέζικες προεδρικές εκλογές του 2011, στο εκλογικό πρόγραμμά του με τίτλο « Cameroun Generation 2011 », ως παράδειγμα ενός Καμερουνέζου ποδοσφαιριστή, ο οποίος πέτυχε να αναπτύξει το ταλέντο του στο ποδόσφαιρο, παρά την απουσία ποιτικών αθλητικών εγκαταστάσεων στο Καμερούν εκείνη την περίοδο.
Φερνάν Σαπουτιέ

Βίος

Ο Φερνάν Σαπουτιέ γεννήθηκε στο Μπορντό το 1899. Το 1919 αρχίζει τις σπουδές του στην École Normale Supérieure. Το 1922 έγινε μέλος της Γαλλικής Αρχαιολογικής Σχολής Αθηνών. Το 1926 έληξε η θητεία του στη Σχολή ενώ διδαξε έως το 1929  στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών. Στο διάστημα αυτό ανέσκαψε αρχαιολογικούς χώρους στους Φιλίππους, στη Σαμοθράκη, στη Δήλο, στα Μάλια. Το 1929 έγινε υφηγητής της ελληνικής και λατινικής φιλολογίας στο Ντιζόν. Το 1931 μετατέθηκε στο Μπορντώ. Το 1935 έγινε docteur es Lettres με διατριβή του Les Dioscures au Service  d'une Deesse και Exploration archaeologique a Delos: Le sanctuaire des Dieux de Samothrace . To 1937 μετατέθηκε στο Παρίσι και δίδαξε αρχαία ιστορία και από το 1941 ελληνική  φιλολογία και ελληνικό πολιτισμό. Το 1948 έγινε συνδιευθυντής στην École Normale Supérieure.
Ομάχα Πόκερ

Το  Ομάχα Πόκερ (αγγλικά: Omaha Poker) είναι ένα παιχνίδι το οποίο είναι παρόμοιο με το Τέξας Χόλντ'εμ. Στον κάθε παίκτη μοιράζονται τέσσερα χαρτιά από τα οποία θα πρέπει να χρησιμοποιήσει τα δύο από αυτά και να κάνει το καλύτερο δυνατό συνδυασμό με τρία από τα πέντε χαρτιά που είναι ανοιχτά στο τραπέζι για όλους τους παίκτες. Το γεγονός ότι ο παίκτης έχει 4 χαρτιά στην κατοχή του κρυφά από το πρώτο μοίρασμα σημαίνει ότι μπορεί να έχει ένα καλό συνδυασμό φύλλων από την πρώτη στιγμή χωρίς να περιμένει να εμφανιστούνε τα ανοιχτά χαρτιά στο τραπέζι.
Κανένας δεν γνωρίζει ακριβώς για το πότε ξεκίνησε το Όμαχα πόκερ αλλά θεωρείται η δεύτερη πιο διάσημη παραλλαγή του  πόκερ μετά το Texas Hold’em και παίζετε και αυτό σε όλα τα καζίνο.  Αν και από το όνομα του κάποιος θα μπορούσε να υποθέσει ότι ξεκίνησε να παίζετε στην Όμαχα των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής , κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Τα πρώτα παιχνίδια ξεκίνησαν να παίζονται στο Λας Βέγκας στις αρχές της δεκαετίας του 1980.
Thunar

Χαρακτηριστικά

Το πρόγραμμα σχεδιάστηκε εξ αρχής με κύριους στόχους να είναι γρήγορο και εύχρηστο. Παρέχει λειτουργικότητα παρόμοια με αυτή των περισσοτέρων προγραμμάτων της κατηγορίας του. Ο χρήστης μπορεί, μέσω σχετικού παραθύρου, να ρυθμίσει διάφορες παραμέτρους, όπως τον τρόπο που προβάλλονται τα αρχεία και οι φάκελοι ή τον τρόπο χρήσης του ποντικιού όταν κάνει κλικ σε κάποιο στοιχείο. Το Thunar επιτρέπει την ασφαλή χρήση στο σύστημα αρχείων καθώς και την ασφαλή αφαίρεση των αφαιρούμενων μέσω αποθήκευσης, όπως για παράδειγμα δισκέτες, USB ή CD-ROM. Ο χρήστης μπορεί να ρυθμίσει τον τρόπο που το πρόγραμμα διαχειρίζεται τα μέσα αυτά.
Η λειτουργικότητα του μπορεί να επεκταθεί με την χρήση προσθέτων (αγγλ. plugins). Κάποια από αυτά αναπτύσσονται από τρίτους, ανεξάρτητους προγραμματιστές.
Βομβιστική επίθεση στο Ναραγιανγκάντζ (2001)

Η βομβιστική επίθεση στο Ναραγιανγκάντζ συνέβη στις 16 Ιουνίου 2001 κατά τη διάρκεια συγκέντρωσης της Ομάδας Αουάμι στο Ναραγιανγκάντζ στο Μπαγκλαντές, με αποτέλεσμα το θάνατο 22 ανθρώπων. Ο λόγος που αναφέρθηκε από τους ερευνητές για την επίθεση ήταν ότι ο τοπικός βουλευτής είχε απαγορεύσει ανώτερους ηγέτες του Ισλαμιστικού κόμματος Τζαμαάτ-ε-Ισλάμι Μπαγκλαντές. Η Χαρκάτ-ουλ-Τζιχάντ αλ-Ισλάμι, η οποία υποστηριζόταν από το Τζαμαάτ, αποφάσισε να επιτεθεί στον Σαμίμ Οσμάν, τον τοπικό βουλευτή που συμμετείχε στη συνεδρίαση.

Επιθέσεις

Στις 16 Ιουνίου 2001 υπήρξε βομβιστική επίθεση σε συνεδρίαση της Μπαγκλαντές Ομάδας Αουάμι στο τοπικό γραφείο του κόμματος στο Ναραγιανγκάντζ του Μπαγκλαντές. Ο τοπικός βουλευτής Σαμίμ Οσμάν τραυματίστηκε στην επίθεση. Η στέγη από λαμαρίνες καταστράφηκε κατά την έκρηξη. Η βόμβα ήταν κάτω από ένα τραπέζι στο γραφείο.

Δίκη

Τον Απρίλιο του 2001, 27 άνθρωποι είχαν κατηγορηθεί σε υποθέσεις που κατατέθηκαν για βομβιστική επίθεση. Η υπόθεση έκλεισε υπό τη κυβέρνηση του Εθνικιστικού Κόμματος του Μπαγκλαντές. Η υπόθεση άνοιξε εκ νέου το 2009, αφότου ανήλθε στην εξουσία η Ομάδα Αουάμι του Μπανγκλαντές. Η δίκη έχει σταματήσει, επειδή η κατηγορούσα αρχή δεν κατάφερε να φέρει το κατηγορούμενο στο δικαστήριο. Ο μουφτής Χαννάν, ο αρχηγός της Χαρκάτ-ουλ-Τζιχάντ αλ-Ισλάμι είναι υπό κράτηση, αλλά δεν μπορεί να παρουσιαστεί στις ημερομηνίες του δικαστηρίου γιατί είναι κατηγορούμενος σε 51 υποθέσεις σε όλο το Μπαγκλαντές. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να αναβληθεί η δίκη. Δύο από τους κατηγορούμενους είναι στη φυλακή στο Νέο Δελχί της Ινδίας και άλλοι δύο αφέθηκαν ελεύθεροι με εγγύηση.
Αζίζα Μουσταφά Ζαντέ

Βιογραφία

Η Αζίζα Μουσταφά Ζαντέ γεννήθηκε στο Μπακού, της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν, της Σοβιετικής Ένωσης (σημερινό Αζερμπαϊτζάν), από γονείς που ασχολούνταν με τη μουσική. Ο πατέρας της  είναι ο γνωστός στη χώρα του, Βαγκίφ Μουσταφαζαντέ και η μητέρα της είναι η Ελίζα Μουσταφά Ζαντέ (το γένος Μπαντελάτζε). Ο πατέρας της ήταν γνωστός για το πειραματικό είδος μουσικής του, ενώνοντας αζέρικους ήχους με τζαζ, πράγμα το οποίο κάνει και η κόρη του στην καριέρα της. Η Ελίζα, η μητέρα της, είναι κλασική τραγουδίστρια, γεννημένη στη Γεωργία.  Οι γονείς της Άζιζα, της έχουν πει μία ιστορία, κατά την οποία από την ηλικία των 8 μηνών, έδειχνε μία ευαισθησία στη μουσική, όταν επηρεαζόταν συναισθηματικά, ανάλογα με την κλίμακα που έπαιζε ο πατέρας της στο πιάνο.
Η Αζίζα ευχαριστιέται πολλά ήδη τέχνης, όπως η ζωγραφική και ο χορός. Την πρώτη της επαφή με τη σκηνή την είχε στα 3 της, όταν με τον πατέρα της αυτοσχεδίαζαν φωνητικά. Από μικρή ηλικία άρχισε να σπουδάζει πιάνο, δείχνοντας ιδιαίτερο ενδιαφέρον στους συνθέτες Μπαχ και Σοπέν. Όσο προχώραγαν οι σπουδές της, έδειξε πως είναι ταλαντούχα στον αυτοσχεδιασμό. Στις 16 Δεκεμβρίου του 1979, χάνει τον πατέρα της, ο οποίος απεβίωσε στην Τασκένδη, μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο, σε ηλικία 39 ετών. Τότε, η μητέρα της, για να βοηθήσει την κόρη της να ξεπεράσει αυτό το γεγονός, παράτησε την καριέρα της και αφιέρωσε τη ζωή της στη μουσική διαπαιδαγώγηση της κόρη της. Το 1988, κέρδισε έναν διαγωνισμό πιάνου στην Ουάσινγκτον. Και περίπου αυτήν την περίοδο μετακόμισε στη Γερμανία. Το 1991, κυκλοφόρησε το πρώτο της άλμπουμ. Έως και το 2007, είχε κυκλοφορήσει εφτά δίσκους.
Εν κατακλείδι, ξεκινώντας από το -μουσουλμανικό- Αζερμπαϊτζάν, η Αζίζα Μουσταφά Ζαντέ συνάντησε τη μεγάλη παράδοση της τζαζ και έσμιξε με την κλασική μουσική της Δύσης.