google/wiki40b huggingface dataset:
Αρχαίο θέατρο Χαιρώνειας

Περιγραφή Μνημείου

Κατά την κλασική φάση της κατοίκησης της πόλης ανήκει η κατασκευή του θεάτρου, το οποίο ήταν εν μέρει λαξευμένο σε φυσικό βράχο και εν μέρει αποτελούνταν από κτιστά τμήματα. Το θέατρο της Χαιρώνειας ήταν αφιερωμένο στο Απόλλωνα Δαφνηφόρο και την Αρτέμιδα Σοωδίνα, σύμφωνα με μία αναθηματική επιγραφή. 
Από το κτίσμα του θεάτρου, σήμερα σώζεται μόνο το τμήμα του κοίλου, που ήταν λαξευμένο σε φυσικό βράχο, και όχι τα τμήματα που προέρχονταν από κτιστά μέρη. 
Το κοίλο του θεάτρου διέθετε δύο διαζώματα (οριζόντιους διαδρόμους) που το χώριζαν σε τρία μέρη. Το κάτω μέρος διέθετε τρεις σειρές καθισμάτων, το μεσαίο δέκα και το τελευταίο, το ανώτερο τέσσερις. 
Ιδιαίτερα αξιοσημείωτη ήταν η απουσία ακτινωτών κλιμάκων με αποτέλεσμα να μην είναι εύκολη η μετακίνηση στο χώρο. 
Με τη πάροδο των χρόνων, η φθορά στα καθίσματα της προεδρίας, της σκηνής καθώς και των παρασκηνίων οδήγησε στην εξαφάνισή τους. 
Το θέατρο αρχικά αλλά και κατά την κλασική εποχή, διέθετε μάλλον ευθύγραμμο κοίλο, καθώς δεν διακρίνεται κάποιο ασύμμετρο ημικυκλικό σχήμα στο σημείο του κοίλου. 
Οι οκτώ σειρές εδράνων που διέθετε το κοίλο μπορούσαν να φιλοξενήσουν 500 περίπου θεατές. Πιθανολογείται πως εκείνη την περίοδο το θέατρο χρησιμοποιούνταν τόσο για συγκεντρώσεις πολιτών, όσο και για τις θεατρικές παραστάσεις. Το μνημείο συνέχισε να λειτουργεί όλο τον 4ο αι. π.Χ. 
Η διαφοροποίηση στη μορφή του θεάτρου έγινε τον 3ο - 2ο αι π.Χ., κατά τους ελληνιστικούς δηλαδή χρόνους, οπότε το κοίλο απέκτησε ημικυκλική μορφή και οι θέσεις των θεατών αυξήθηκαν σε δεκαπέντε.  
Η μορφή που αντικρίζουμε σήμερα απεικονίζει την τελευταία, ρωμαϊκή φάση του μνημείου (τέλη 1ου αι π.Χ. – αρχές 1ου αι μ.Χ.). Την εποχή εκείνη πραγματοποιήθηκαν αρκετές εργασίες, οι οποίες αύξησαν τη χωρητικότητα του θεάτρου και διαφοροποίησαν ελάχιστα την όψη του.
Την περίοδο εκείνη, η πόλη της Χαιρώνειας άκμαζε και η κατοίκησή της επεκτάθηκε προς το τμήμα της πεδιάδας. Επίσης, πολύ πιθανό ήταν να κατασκευάστηκε μόνιμη σκηνή κατά τα ρωμαϊκά χρόνια.

Ανασκαφές

Στις αρχές του 20ου αι πραγματοποιήθηκε ανασκαφική έρευνα στο χώρο του θεάτρου από τον αρχαιολόγο Γ. Σωτηριάδη. Επίσης, το 2008 επιχειρήθηκαν δοκιμαστικές τομές -στον ίδιο χώρο- μικρής έκτασης από την Θ΄ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων. Η διαδικασία αυτή έγινε με σκοπό την επιβεβαίωση της ύπαρξης ή μη σκηνικού οικοδομήματος, την πιθανή μορφή του στην περίπτωση ύπαρξης, καθώς και τη χρονολόγηση των φάσεων αυτού. 
Από την έρευνα προέκυψε τμήμα ισχυρού τοίχου της ρωμαϊκής περιόδου, στα νοτιοανατολικά του χώρου, σημείο που πιθανολογείται ότι εδραζόταν η σκηνή. Έτσι πιθανόν το τμήμα αυτό του τοίχου να ήταν ο αναλημματικός τοίχος της νότιας παρόδου.
Από μία επιγραφή που τώρα βρίσκεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Χαιρώνειας, μας γίνεται γνωστό πως ένα ζεύγος ιδιωτών χρηματοδότησε την κατασκευή του προσκηνίου.
Καθώς ακόμη δεν υπάρχουν στοιχεία για το κτίσμα της σκηνής, υποθέτουμε πως ήταν κινητή ίσως ξύλινη και τοποθετούνταν ανάλογα με τις ανάγκες των θεατρικών έργων.
Καρνοτίτης

Εμφάνιση, παραγενέσεις

Είναι δευτερογενές ορυκτό του ουρανινίτη συνδεόμενο, επίσης, με την εξαλλοίωση των επίσης ουρανιούχων ορυκτών μοντροσεΐτη και δαβιδίτη. Απαντά σε ψαμμιτικές ή ασβεστιτικές αποθέσεις  ή κοντά σε σχηματισμούς εποχιακών λιμνών (playas). Λόγω του περιεχομένου ουρανίου είναι ραδιενεργός, ωστόσο δεν παρατηρείται κανείς φθορισμός σε δείγματά του. Σχετίζεται έντονα με τον τιουγιαμουνίτη (tyuyamunite), Ca(UO₂)₂(VO₄)₂ . 5 - 8H₂O, με τον οποίο σχεδόν πάντα συνυπάρχει, ενώ η διάκρισή τους είναι σχεδόν αδύνατη μακροσκοπικά, αν και ο τελευταίος κρυσταλλώνεται στο ρομβικό σύστημα.
Απαντά σε πολλές περιοχές των ΗΠΑ, κυρίως στο Κολοράντο, το Ουαϊόμινγκ, την Αριζόνα, την Γιούτα και το Νέο Μεξικό. Ανευρίσκεται, επίσης, στο Μαρόκο, στο Ζαΐρ, στην περιοχή Radium Hill της Αυστραλίας και στο Καζακστάν.
Λόγω της ραδιενέργειάς του σπάνια αποκτάται από συλλέκτες, καθώς είναι δυνατό να προκαλέσει βλάβες στους ανθρώπους αλλά και στα δείγματα άλλων ορυκτών που επηρεάζονται από την ραδιενέργεια. Δείγματά του πρέπει να φυλάσσονται σε ειδικές θήκες με επένδυση από μόλυβδο.
Αποτελεί σημαντικό ορυκτό τόσο για την παραγωγή ουρανίου όσο και βαναδίου.
Φρειδερίκος Γ΄ του Μπάντεν

Βιογραφία

Ήταν γιος του Ροδόλφου Δ΄ μαργράβου του Πφόρτσχαϊμ και της Μαρίας του Έττινγκεν.
Το 1353 απεβίωσε σε ηλικία 26 ετών και τον διαδέθηκε ο μόνος γιος του Ροδόλφος ΣΤ΄.
Βιντσέντζο Γκαλλίνα

Η ζωή του

Ο Γκαλλίνα ήταν από τη Ραβέννα και αναφέρεται ως φιλελεύθερος δικηγόρος ή έμπορος («negoziante»). Συμμετείχε στην επανάσταση των Καρμπονάρων στη Ραβέννα και αναφέρεται από τα αρχεία της Αυστριακής Αστυνομίας το 1821 ως ένας από τους τέσσερις που αποτελούσαν το Consiglio Supremo Carbonico nelle Romagne και αργότερα ότι επιτρεπόταν να ξαναμπεί στο κράτος με όρο να εμφανίζεται κάθε 24 ώρες στις αρχές. Ο Λόρδος Βύρων τον αναφέρει σε επιστολή του στις αρχές του 1821 σαν έναν από τους αρχηγούς που συντόνιζε ο Κόμης Πιέτρο Γκάμπα. Μετά τις ταραχές της επανάστασης των Καρμπονάρων το 1821 εξορίστηκε και πήγε στην Ελλάδα με τον Λόρδο Βύρωνα και τον Κόμη Πιέτρο Γκάμπα (Conte Pietro Gamba), φίλο του Λόρδου Βύρωνα και φίλο και συναγωνιστή του ίδιου του Γκαλλίνα ο οποίος είχε και αυτός εξοριστεί. Μετά την Ελλάδα πήγε στην Αίγυπτο και τελικά στη Συρία όπου πέθανε στην πρωτεύουσά της Χαλέπι το 1842, σε ηλικία 47 ετών.

Ο Γκαλλίνα στην Ελλάδα: Συμμετοχή στη συγγραφή του πρώτου Συντάγματος της Ελλάδος

Είχε έλθει στην Ελλάδα κατά την Επανάσταση του 1821 και συμμετείχε μαζί με τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο και τον Θεόδωρο Νέγρη στη συγγραφή του πρώτου Συντάγματος της Ελλάδας, με τίτλο «Προσωρινόν Πολίτευμα της Ελλάδος», που ψηφίστηκε την 1 Ιανουαρίου 1822 στην Α' Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου, έχοντας μαζί του κείμενα Ευρωπαϊκών Συνταγμάτων
Ο Τόμας Γκόρντον (Thomas Gordon) αναφέρει ότι το Σύνταγμα του 1821 γράφηκε κυρίως από έναν Ιταλό ονόματι Gallina, ενώ ο Ειρηναίος Θείρσιος, δίνει μια περιγραφή του: «ένας τέτοιος» (από τους φιλέλληνες που συμβουλεύονταν οι Έλληνες) «ήταν και ένας Ιταλός ονόματι Γκαλλίνα που είχε φέρει στην Ελλάδα ένα βιβλίο που περιείχε τα πιο μοντέρνα συντάγματα. Ήταν ένας θησαυρός που ο ιδιοκτήτης του δεν τον αποχωριζόταν ποτέ, ένα μαντείο που συμβουλευόταν και με τη βοήθεια του οποίου κατάφεραν να εγκαθιδρύσουν στην Ελλάδα ένα σύστημα που...»
Ο Νικόλαος Σπηλιάδης συγγραφέας και πολιτικός της νεοσύστατης Ελλάδας που πήρε μέρος σε πολλές εθνοσυνελεύσεις, αναφέρει στα απομνημονεύματά του: «Οι συντάξαντες το σύνταγμα αυτό ήσαν ο Αλεξ. Μαυροκορδάτος, Θ. Νέγρης, Π. Πατρών Γερμανός, Αθ. Κανακάρης, Π. Νοταράς, Ιω. Ορλάνδος, Αναγ. Μοναρχίδης, Π.Σ. Ομηρίδης, Γ. Αινειάν, Δρόσος Μανσώλας, Ιω. Κωλλέτης και Φ. Καραπάνος, ωδηγήθησαν δε εις την σύνταξιν αυτού από τον φιλέλληνα Βικέντιον Γαλλίναν» και σε σημείωση λέγει: «άνευ του Γαλλίνα, οι πλειότεροι νομοθέται δεν ήσαν ικανοί να νομοθετήσωσι διότι εστερούντο τοιούτων γνώσεων πολιτείας, και τις εξ'αυτών ηρώτα ποιόν εκ των δύο σωμάτων είναι ο βασιλεύς, και δυσηρεστείτο διότι έγεινεν ο Μαυροκορδάτος βασιλεύς».
Το 1835 έλαβε Αργυρό νόμισμα από το κράτος σε αναγνώριση της συνεργασίας του στη σύνταξη του Συντάγματος της Επιδαύρου.

Άλλες πληροφορίες

Το όνομά του έχει δοθεί σε δρόμο στη Ραβέννα της Ιταλίας.
7η Συμφωνία (Μπετόβεν)

Η 7η Συμφωνία σε Λα μείζονα,  Op. 92 (γερμανικά: 7. Sinfonie in A-Dur op. 92) είναι μία συμφωνία του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν αποτελούμενη από τέσσερα μέρη, γραμμένη μεταξύ των ετών 1811 και 1812, την οποία την έγραψε κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Βοημία, όπου είχε πάει για θεραπεία, για τη σταδιακή κώφωση. Η Συμφωνία είναι αφιερωμένη στον Κόντε Μόρτιζ φον Φρις.
Στην πρεμιέρα της παρουσίασης της Συμφωνίας, ο Μπετόβεν είχε δηλώσει πως αυτό είναι ένα από τα πιο σπουδαία έργα του. Το δεύτερο μέρος, το Allegretto, ήταν το πιο δημοφιλές μέρος της Συμφωνίας και χρησιμοποιούταν για το  κλείσιμο του κονσέρτου. Μάλιστα, ήταν τόσο δημοφιλές, που πολλές φορές παιζόταν μεμονωμένα από το υπόλοιπο έργο.

Πρώτη εκτέλεση

Η πρώτη δημόσια εκτέλεση του έργου έγινε με τον Μπετόβεν στον ρόλο διευθυντή, στη Βιέννη, στις 8 Δεκεμβρίου του 1813, σε ένα φιλανθρωπικού λόγου κονσέρτου, για τους τραυματισμένους στρατιώτες της Μάχης του Χάναου. Στην ομιλία του Μπετόβεν προς του συμμετέχοντες, τα κίνητρα ήταν σίγουρα: «Είμαστε βαθιά συγκινημένοι από τον καθαρό πατριωτισμό και την προθυμία να θυσιαστούν για χάρη μας».
Το πρόγραμμα περιελάμβανε και το πατριωτικό έργο Wellingtons Sieg oder die Schlacht bei Vittoria, που εκθείαζε τη νίκη των Βρετανών κατά της Γαλλίας του Ναπολέοντα. Η ορχήστρα καθοδηγούταν από τον φίλο του Μπετόβεν Ίγκναζ Σούπανιχ, και περιελάμβανε και μερικούς από τους καλύτερους μουσικούς της εποχής: τον βιολιστή ο Λούντβιχ Σπορ, τους συνθέτες Γιόχαν Νέπομουκ Χούμελ, Τζιάκομο Μάγερμπεερ και τον Αντόνιο Σαλιέρι. Ο βιρτουόζος κιθαριστής Μάουρο Τζουλιάνι, έπαιξε τσέλο στην πρεμιέρα.
Το έργο έγινε δεκτό με θέρμη και το δεύτερο μέρος, το Allegretto, έκλεισε το κονσέρτο. Ο Σπορ, έκανε μία συγκεκριμένη αναφορά στην αστεία κίνηση του Μπετόβεν ενώ διεύθυνε: «καθώς ήμαστε το sforzando, άπλωσε, ξεχωρίζοντας τα χέρια του, με μεγάλη σφοδρότητα, και κατά την είσοδο του forte, πήδηξε ψηλά στον αέρα». Το κονσέρτο επαναλήφθηκε λόγω της μεγάλης του επιτυχίας.
Πλατεία Δημοκρατίας (Θεσσαλονίκη)

Η Πλατεία Δημοκρατίας (γνωστή και ως Πλατεία Βαρδαρίου) της Θεσσαλονίκης αποτελεί παραδοσιακά το κέντρο της πόλης και την αρχή χιλιομέτρησης αποστάσεων για τη Θεσσαλονίκη. Από την πλατεία ξεκινούν οι οδοί Εγνατία, Μοναστηρίου, Λαγκαδά, 26ης Οκτωβρίου, Δωδεκανήσου και Καραολή και Δημητρίου.
Στην Πλατεία κατασκευάζεται ο Σταθμός Δημοκρατίας του Μετρό Θεσσαλονίκης.

Ιστορικά στοιχεία

Ευρήματα ανάγουν την πρώτη εντατική ανθρώπινη δραστηριότητα στα ελληνιστικά χρόνια, όπως μαρτυρούν οι πολυάριθμοι τάφοι που βρέθηκαν σε ανασκαφές που πραγματοποιήθηκαν κατά την ανέγερση πολυκατοικιών αλλά και κατά την κατασκευή του Μετρό Θεσσαλονίκης. Αυτός ο χαρακτήρας συνεχίστηκε στα πρώτα χριστιανικά χρόνια ταυτόχρονα όμως με όλο και περισσότερο αναπτυσσόμενες οικιστικές και εμπορικές δραστηριότητες στην περιοχή της Χρυσής Πύλης των τειχών της πόλης (στο κέντρο της σημερινής Πλατείας Δημοκρατίας ), της Ληταίας Πύλης (στη συμβολή των σύγχρονων οδών Αγίου Δημητρίου, Ειρήνης και Αρκαδιουπόλεως) αλλά και στο Τσερέμπουλον (το βυζαντινό λιμάνι της πόλης που καταλάμβανε την περιοχή όπου σήμερα βρίσκονται τα Δικαστήρια και τα Λαδάδικα). Στην πρωτοχριστιανική και Βυζαντινή περίοδο, ανεγείρονται στην περιοχή σημαντικοί ναοί. Ένας παλαιοχριστιανικός ναός ανακαλύφθηκε στις παρυφές του δυτικού αρχαίου νεκροταφείου λίγο έξω από την πλατεία Δημοκρατίας κτισμένος πάνω σε συγκρότημα αποθηκών της ύστερης αρχαιότητας, καταδεικνύοντας και τον εμπορικό χαρακτήρα του τόπου. Ο ναός αυτός καταστράφηκε τον 7ο μ. Χ. αιώνα ενδεχομένως από τις επιδρομές των Σλάβων. Από πηγές είναι γνωστός και ο ναός του Αγίου Νικολάου που βρισκόταν στην περιοχή επί βυζαντίου.
Η Αγία Κυριακή ήταν βυζαντινός ναός, που μετά την άλωση της Θεσσαλονίκης από τους Οθωμανούς, μετατράπηκε σε τέμενος με την ονομασία Μπουρμαλί Τζαμί. Μετά την απελευθέρωση της πόλης το 1912 ξαναλειτούργησε ως εκκλησία και κάηκε ολοσχερώς στη μεγάλη πυρκαγιά του 1917. Στο σημείο κτίσθηκε το ξενοδοχείο Βιέννη επί της οδού Εγνατία, χαρακτηριστικό δείγμα εκλεκτικισμού. Κατά την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου το κτήριο επιτάχθηκε από τους Γερμανούς και στεγάστηκε εκεί η Κομαντατούρ, ενώ τα υπόγεια του κτηρίου έγιναν τόπος βασανιστηρίων. Μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, την αμέσως επόμενη μέρα, το κτήριο καταλήφθηκε για μικρό διάστημα ως αρχηγείο του ΕΛΑΣ. Ανακαινίσθηκε στο πλαίσιο της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας 1997.
Η Πλατεία Δημοκρατίας είχε καταστεί ήδη από τα χρόνια της Τουρκοκρατίας, πριν από τις διανοίξεις των δρόμων, κέντρο εμπορικών δραστηριοτήτων ενώ στην αρχή της οδού Μοναστηριού βρίσκονταν πολλά χάνια που κατεδαφίστηκαν μετά το 1960. Από την πλατεία περνούσε το τραμ Θεσσαλονίκης. Επίσης, η πλατεία έχει κατά καιρούς αλλάξει πολλά ονόματα (Αξιού, Μεταξά, Βαρδαρίου, Δημοκρατίας).
Λάφρια

Τα Λάφρια ήταν αρχαία ελληνική θρησκευτική εορτή που την τελούσαν μία φορά τον χρόνο στην Πάτρα προς τιμή της θεάς Λαφρίας ή «Λαφρίας Αρτέμιδος». Ο Παυσανίας περιγράφει λεπτομερώς την εορτή αυτή. Κατά τον περιηγητή, η λατρεία της Λαφρίας Αρτέμιδος είχε έρθει εκεί από την Καλυδώνα, πράγμα πιθανό, καθώς η Λαφρία επονομαζόταν και «Αιτωλή» ή «Αιτωλίς». Η λατρεία μεταφέρθηκε στην Πάτρα οπωσδήποτε πριν από την αποστολή του λατρευτικού αγάλματος.
Τα Λάφρια διαρκούσαν δύο ημέρες. Κατά την πρώτη ημέρα της εορτής, η ιέρεια, που ενσάρκωνε τη θεότητα, ερχόταν με πομπή επάνω σε άρμα που το έσερναν ελάφια. Παράσταση του άρματος αυτού με την ιέρεια σώζεται σε νομίσματα της εποχής του Μάρκου Αυρηλίου. Τη δεύτερη ημέρα γινόταν η θυσία: Συγκέντρωναν γύρω από τον βωμό «σε κύκλο» ξύλα χλωρά και πάνω τους θυσίαζαν ήμερα και άγρια ζώα, ακόμα και λύκους και μικρές αρκούδες. Επίσης έβαζαν πάνω στον βωμό καρπούς από ήμερα δέντρα. Μόλις άναβαν τη φωτιά, τα ζώα προσπαθούσαν να φύγουν, αλλά τα έφερναν πάλι από την αρχή.
Η εορτή χαρακτηρίζει τη Λαφρία ως μία μορφή της παλαιότερης «Ποτνίας θηρών», δηλαδή της αφέντρας των άγριων ζώων, η οποία λατρευόταν από τα πολύ παλιά χρόνια σε ολόκληρη την Ελλάδα και πολύ αργότερα την παρομοίασαν με την Άρτεμι.
Προεδρικές εκλογές στην Κένυα Οκτωβρίου 2017

Νέες προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στην Κένυα , στις 26 Οκτωβρίου 2017, έπειτα από την ακύρωση από το Ανώτατο Δικαστήριο των αποτελεσμάτων από τις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν στο πλαίσιο των γενικών εκλογών του Αυγούστου του 2017.

Πλαίσιο

Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στην Κένυα, στις 8 Αυγούστου 2017. Ο κάτοχος της προεδρίας Ουχούρου Κενυάτα ανακηρύχθηκε νικητής των προεδρικών εκλογών με ποσοστό 54,17% των ψήφων, ενώ ο κύριος αντίπαλος του Ράιλα Οντίνγκα τερμάτισε δεύτερος με 44,94% των ψήφων. Η αντιπολίτευση ισχυρίστηκε ότι είχε κερδίσει και ότι η κυβέρνηση είχε κάνει εκλογική νοθεία. Η αντιπολίτευση προσέφυγε στο Ανώτατο Δικαστήριο. Επικαλούμενο παραβίαση των τεχνικών διαδικασιών που απαιτούνταν από το σύνταγμα και το νόμο, το δικαστήριο εξέδωσε μια ετυμηγορία (με διαφορά 4-2) ότι οι εκλογές "δεν είχαν διεξαχθεί σύμφωνα με το σύνταγμα", ακυρώνοντας τα αποτελέσματα και διατάσσοντας να επαναληφθούν οι εκλογές εντός 60 ημερών. Σε τηλεοπτικό του διάγγελμα ο Κενυάτα κατήγγειλε ότι η απόφαση ισοδυναμούσε με ανατροπή της "βούλησης του λαού". Ο ίδιος, ωστόσο, δήλωσε ότι αν και ο ίδιος διαφώνησε με την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου, θα συμμορφωνόταν με αυτήν την απόφαση. Ο Ράιλα Οντίνγκα από την άλλη πλευρά χαιρέτισε την απόφαση του δικαστηρίου, λέγοντας ότι "Αυτή ήταν πράγματι μια πολύ ιστορική μέρα για το λαό της Κένυας και κατ' επέκταση για τον λαό της ηπείρου, της Αφρικής."

Εκλογικό σύστημα

Ο Πρόεδρος της Κένυας εκλέγεται χρησιμοποιώντας μια τροποποιημένη έκδοση του συστήματος των δύο γύρων. : Για να κερδίσει στον πρώτο γύρο, ένας υποψήφιος πρέπει να λάβει πάνω από το 50% των ψήφων σε εθνικό επίπεδο και το 25% των ψήφων σε τουλάχιστον 24 από τις 47 κομητείες της Κένυας.
Έμβλημα της Περιφέρειας Βλαντίμιρ

To έμβλημα της Περιφέρειας Βλαντίμιρ απεικονίζεται και στη σημαία του ομοσπονδιακού υποκειμένου. Υπάρχουν μαρτυρίες για ύπαρξη του συμβόλου με το λιοντάρι που φορά στέμμα από το 1781.
Το λιοντάρι που απεικονίζεται σε πρώτο πλάνο στο έμβλημα είναι ελεύθερο και κρατά Πατριαρχικό λευκό σταυρό. Το σημερινό έμβλημα συμπεριλαμβάνει το τσαρικό στέμμα και την μπλε κορδέλα του Αλέξανδρου. Γύρω γύρω υπάρχει ένα στεφάνι.
Μανώλης Σκουλάκης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1944 στον Πλάτανο Κισσάμου Χανίων. Αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και εργάστηκε ως ιατρός στην περιοχή του Κισσάμου.
Κατά τη διάρκεια των σπουδών του, υπήρξε μέλος της νεολαίας της Ένωσης Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου (Ελληνική Δημοκρατική Νεολαία, ΕΔΗΝ) και εξελέγη γραμματέας του Συλλόγου Φοιτητών της Ιατρικής Σχολής Αθηνών. Μέλος του ΠΑΣΟΚ από την ίδρυσή του το 1974, ήταν γραμματέας της κομματικής οργάνωσης Κισσάμου από το 1977 έως και το 1981.
Εξελέγη βουλευτής Χανίων με το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 1981, του 1985, του 1989 (Ιουνίου και Νοεμβρίου), του 1990, του 1993, του 1996 του 2000, του 2004 και του 2007. Διετέλεσε υφυπουργός Υγείας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων από τον Ιούνιο του 1988 έως το Μάρτιο του 1989 και στη συνέχεια αναπληρωτής υπουργός Υγείας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων από το Μάρτιο μέχρι τον Ιούλιο του 1989. Με την επιστροφή του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία χρημάτισε υφυπουργός Υγείας και Πρόνοιας από τον Οκτώβριο του 1993 έως τον Ιανουάριο του 1996 και ξανά από το Σεπτέμβριο του 1996 έως το Νοέμβριο του 1998.
Από το 2010 μέχρι το 2014 ήταν δήμαρχος Χανίων.
Δήμος Βόρειας Κέρκυρας

Δημοτικές Ενότητες

Σε αγκύλες σημειώνεται ο πληθυσμός, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011:
Βάσος Η. Βογιατζόγλου

Ποίηση

Στα γράμματα εμφανίζεται με την ποιητική συλλογή Δανάη (1966). Ακολουθούν οι συλλογές Στον αστερισμό της Παρθένου και Οι εξόριστοι (1969), Ο αναμενόμενος (1972), Ο φόνος του πολεμιστή (1974), Οι επιζώντες (1975), Ιχνηλασία (1977), Το στίγμα (1988), Οι λόγοι του Αρχάγγελου (1995) και Τα ποιήματα: 1966-1996 (1996).

Ιστορία και λαογραφία του μικρασιατικού ελληνισμού

Παράλληλα με την ποίηση μελετά την ιστορία και τη λαογραφία του μικρασιάτικου ελληνισμού και δημοσιεύει τις μελέτες Πισιδία της Μικράς Ασίας (1978), Παρουσίες (1979), Γειτονιές των απίστων (1981), Σπάρτη της Μικράς Ασίας (1986), Επώνυμα της Μικρασίας: Τουρκικά και Τουρκογενή επώνυμα στην Ελλάδα (1992), Γιάννηδες και Γιώργηδες (1994), Η Αλάια της Μικράς Ασίας (1995) και Τα πισίδικα βαφτιστικά και επώνυμα (1998).

Άλλα έργα

Έχει δημοσιεύσει επίσης την αισθητική μελέτη Τα πρόσωπα του Ιανού (1991), τη μετάφραση των ψαλμών του Δαβίδ Βίβλος Ψαλμών (1992), το οδοιπορικό στο Άγιον Όρος Οι καμπάνες του Παντοκράτορα (1992) και Το βιβλίο του Ιώβ (2007)· ενώ διηγήματα, χρονικά, μελέτες και δοκίμιά του δημοσιεύτηκαν σε περιοδικά της Αθήνας και της Λευκωσίας, και ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα ρουμάνικα και τα πολωνέζικα.

Τιμητικές διακρίσεις

Έχει συμμετάσχει σε ημερίδες και συνέδρια για την ιστορία και το λαϊκό πολιτισμό των Ελλήνων της Μικράς Ασίας και έχει τιμηθεί με διακρίσεις και βραβεία, μεταξύ των οποίων για τη συμβολή του στη μελέτη του μικρασιατικού ελληνισμού το 1986 από την Ακαδημία Αθηνών.
Είναι μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, της Ελληνικής Εταιρείας Ιατρών Λογοτεχνών, της Ελληνικής Εταιρείας Χριστιανικών Γραμμάτων, της Ελληνικής Ονοματολογικής Εταιρείας και της Μη κυβερνητικής οργάνωσης Γιατροί του Κόσμου.
Αχιλλέας Ι. Παπαλουκάς

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στη Λαμία το 1915 και ήταν γιος του Ιωάννη (Γιάγκου) Παπαλουκά, δικηγόρου και πολιτικού, και της Αγλαΐας Περιβολιώτου. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από την Οικογένεια Παπαλουκά και ήταν εγγονός του Αχιλλέα Παπαλουκά και δισέγγονος του Ιωάννη Παπαλουκόπουλου ενώ από την πλευρά της μητέρας του ήταν ανηψιός του Κωνσταντίνου Περιβολιώτη και εγγονός του Νικολάου Περιβολιώτη, δημάρχου Μώλου. Σπούδασε νομικά και πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ιδιώτευσε ως δικηγόρος ειδικευόμενος στο Αστικό Δίκαιο. 
Υπήρξε υποψήφιος στις εκλογές του 1956 και του 1958 με το Κόμμα Προοδευτικών και με την ΕΡΕ χωρίς, όμως, επιτυχία. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Φθιώτιδας με την υποστήριξη της ΕΡΕ στις εκλογές του 1961, η εκλογή του, όμως, ακυρώθηκε στις 18 Μαΐου 1962, επανερχόμενος στις 27 Μαΐου 1963 όταν και κατέλαβε την έδρα του αποβιώσαντος Στέφανου Μακρόπουλου. Επανεξελέγη βουλευτής Φθιώτιδας στις εκλογές του 1963 και του 1964. Μετά την πτώση της Χούντας των Συνταγματαρχών συντάχθηκε με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και την Νέα Δημοκρατία εκλεγόμενος βουλευτής αυτής στις εκλογές του 1974. Στις εκλογές του 1977 απέτυχε να επανεκλεγεί αποχωρώντας οριστικά από την ενεργό πολιτική. Διετέλεσε αντιπρόεδρος της Βουλής και επίτιμος πρόξενος της Γαλλίας.
Απεβίωσε το 2000 στην Αθήνα.
Βασίλειος Αργυρός

Βιογραφία

Σύμφωνα με την Σύνοψη Ιστοριών του Ιωάννη Σκυλίτζη, ο Βασίλειος Αργυρός ήταν στρατηγός της Σάμου και εξεστράτευσε εναντίον του Μέλη του Μπάρι περί τα 1010-1011. Πιθανόν όμως ο Σκυλίτζης να τον συγχέει με τον σύγχρονό του Βασίλειο Μεσαρδονίτη, που ήταν κατεπάνος της Ιταλίας. Πιθανώς όμως και να ήταν διοικητής στο Βυζαντινό ναυτικό, που έσπευσε να ενισχύσει τον Βασίλειο Μεσαρδονίτη. Επέστρεψε από την Ιταλία το 1017 περίπου. Ορισμένοι σύγχρονοι μελετητές ταυτίζουν τους δύο Βασιλείους, αλλά η γνώμη αυτή αμφισβητείται. Αργότερα ίσως να ανέλαβε το αξίωμα του πατρικίου και στρατηγού της Θράκης, όπως υποθέτουμε από μια σφραγίδα που βρέθηκε στη Βουλγαρία. Τον Βασίλειο τον συναντάμε πάλι το 1021-1022 ως διοικητή της επαρχίας του Βασπουρακάν στην Αρμενία, η διοίκηση της οποίας του αφαιρέθηκε το 1023 λόγω ανικανότητας.
Κόρη του Βασιλείου ήταν η Ελένη Αργυρή, η οποία παντρεύτηκε τον Γεωργιανό βασιλιά Βαγράτη Δ'. Μια άλλη θυγατέρα του παντρεύτηκε τον στρατηγό Κωνσταντίνο Διογένη και ήταν μητέρα του Ρωμανού Δ' Διογένη. Ένας άλλος γιος του Βασιλείου αναφέρεται ως στρατηγός του Θέματος Ανατολικών στα μέσα του 11ου αιώνα.
Χρυσό σκεύος (Βρετανικό Μουσείο, αρ. 768)

Περιγραφή

Έχει κοίλο σχήμα κούπας ή πιατέλας. Είναι διακοσμημένο εσωτερικά με ανάγλυφα αποτυπώματα τεσσάρων σπειρών, οι οποίες περικλείουν ένα άνθος με δεκαέξι πέταλα. Σε ένα σημείο φέρει τρεις οπές, οι οποίες πιθανόν να είναι κατάλοιπο της λαβής που έχει χαθεί.

Ερμηνεία

Μεταλλικά σκεύη της Μινωικής εποχής είναι δυσεύρετα, διότι λίγα έχουν σωθεί. Πήλινα αγγεία που βρέθηκαν και τα οποία είναι διακοσμημένα με τον ίδιο τρόπο, μαρτυρούν, ότι τα μεταλλικά, χρυσά και αργυρά σκεύη χρησιμοποιούνταν στο παλάτι και σε οίκους ευκατάστατων πολιτών. Ευρήματα μεταλλικών σκευών σε τάφους, όπως στην περίπτωση του θησαυρού της Αίγινας, υποδεικνύουν ότι στον τάφο αυτό πρέπει να τοποθετήθηκε κάποιος σημαντικός νεκρός.
Διδακτικό και Ερευνητικό Προσωπικό

Πρόσθετες πληροφορίες για τα μέλη Δ.Ε.Π.

Όλα τα μέλη Δ.Ε.Π. κρίνονται με βάση το διδακτικό και ερευνητικό τους έργο, προκειμένου να εκλεγούν στην επόμενη βαθμίδα.
Τα μέλη Δ.Ε.Π. αποχωρούν υποχρεωτικά στο τέλος του ακαδημαϊκού έτους, στο οποίο έχουν συμπληρώσει το εξηκοστό έβδομο έτος της ηλικίας τους. Οι Καθηγητές πρώτης βαθμίδας που έχουν διακριθεί διεθνώς ως επιστήμονες, λαμβάνουν τον τίτλο του Ομότιμου Καθηγητή, κατόπιν απόφασης της Συγκλήτου.
Το συνδικαλιστικό όργανο των Δ.Ε.Π. της χώρας είναι η Π.Ο.Σ.Δ.Ε.Π.
Transformers: Η εκδίκηση των ηττημένων

Περίληψη

Δύο έτη μετά τα γεγονότα της πρώτης ταινίας,ο πόλεμος μεταξύ των Ότομπορτ με τους Ντισέπτικονς συνεχίζεται στην Γη αυτήν την φορά. Ο Σάμ Γουιντγουίκι μαθαίνοντας την αλήθεια για την προέλευση των Transformers, θα ξεκινήσει ένα ταξίδι μαζί με την Μικαέλα και τον Λέο με σκοπό να υπερασπιστεί τον πλανήτη Γη απο τους Ντισέπτικονς.

Ανάπτυξη

Ο σκηνοθέτης Μάικλ Μπέι εμπνευσμένος από τη χρήση στην ταινία Ο Σκοτεινός Ιππότης, αποφάσισε να γυρίσει τρεις σκηνές δράσης χρησιμοποιώντας κάμερα τύπου IMAX, αν και ο σεναριογράφος Ρομπέρτο Όρκι εξέφρασε την πρόθεσή του να να χρησιμοποιήσει IMAX 3D. Τα γυρίσματα ολοκληρώθηκαν στις 2 Νοεμβρίου 2008.

Κριτικές

Η ταινία έλαβε αρνητικές κριτικές για την πλοκή της, τη δράση της και το χιούμορ.".
Ματίας Καρδάσιο

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Ματίας γεννημένος στο Μοντεβιδέο είναι επίσης του Ουρουγουανού παλιού ποδοσφαιριστή Χόρχε Ντάνιελ Καρδάσιο, που έχει παίξει στην Νασιονάλ Μοντεβιδέο.