google/wiki40b huggingface dataset:
Δημήτριος Καπετανάκης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στη Σμύρνη και ήταν γιος του ιατρού Αποστόλου Καπετανάκη. Μετά την Μικρασιατική καταστροφή εγκαταστάθηκε στην Αθήνα φοιτώντας στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εκεί σπούδασε πολιτική επιστήμη και οικονομικά. Συμπλήρωσε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης, του οποίου αναγορεύθη διδάκτωρ με τη διατριβή Έρως και Χρόνος. Στη Γερμανία έδειξε ενδιαφέρον για τις ιδέες του [[Στέφαν Γκέοργκε], τις οποίες τελικά απέρριψε ως πρόδρομο του Ναζισμού. 
Το 1936 επέστρεψε στην Αθήνα, όπου συμμετείχε σε διαφόρους φιλολογικούς κύκλους μεταξύ των οποίων και σε αυτόν του Ιωάννη Συκουτρή. Δημοσίευσε αρκετές φιλοσοφικές μελέτες, συμπεριλαμβανομένων μιας τον «Αγώνα της Μοναχικής Ψυχής» και μιας για τη «Μυθολογία της Ομορφιάς». Επίσης μετέφρασε ποιήματα του Χόλντερλιν. Το 1939 αναχώρησε για την Αγγλία και συγκεκριμένα για το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, όπου πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές με υποτροφία του Βρετανικού Συμβουλίου. Στο Λονδίνο ήρθε σε επαφή με συγγραφείς και εκδότες δημοσιεύοντας δοκίμια και κριτικές και μεταφράζοντας ελληνικά ποιήματα. Γενικά η συνεισφορά του στην προώθηση των ελληνικών γραμμάτων στο εξωτερικό, και ιδιαίτερα την Αγγλία, θεωρείται πολύ σημαντική. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου εργάστηκε στο Γραφείο Τύπου της ελληνικής πρεσβείας. Υπήρξε στενός φίλος του εκδότη και ποιητή, Τζων Λέμαν (John Lehmann). Επιτιμητικά εκφράζονται γι' αυτόν οι Γιώργος Σεφέρης, Παναγιώτης Κανελλόπουλος, Νάνος Βαλαωρίτης κ.α.
Τα τελευταία πέντε χρόνια της ζωής του τα έζησε στη Βρετανία, και συνδέθηκε με την ομάδα Μπλούμσμπερι, γράφοντας ποιήματα στα αγγλικά. 
Απεβίωσε στο Λονδίνο από λευχαιμία. Μετά τον θάνατό του το περιοδικό  "New Writing and Daylight", σημαντικό αγγλικό λογοτεχνικό περιοδικό της εποχής, δημοσίευσε ειδικό αφιέρωμα για τον Καπετανάκη.
Γιάκομπ Λε Μερ

Βιογραφία

Γεννημένος στην Αμβέρσα, περιέπλευσε τη Γη από το 1615 ως το 1616. Ανακάλυψε το στενό μεταξύ της Γης του Πυρός και του Νησιού Στάτεν στην Αργεντινή. Ο πορθμός αυτός φέρει σήμερα το όνομά του. Ήταν ο πρώτος που έκανε τον περίπλου του Κέιπ Χορν, αποδεικνύοντας πως η Γη του Πυρός δεν ήταν ήπειρος.
Το Ιούνιο του 1616 οι Γιάκομπ λε Μερ και Βίλλεμ Σχάουτεν (Willem Schouten) έπλευσαν με δύο πλοία, τα Εεντράχτ (Eendracht) και Χόορν (Hoorn) από το Τέξελ των Ηνωμένων Επαρχιών, διευθύνοντας μια αποστολή που σκοπό είχε να αποφύγει τους εμπορικούς περιορισμούς της Ολλανδικής Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών (VOC) βρίσκοντας μια νέα διαδρομή προς τον Ειρηνικό και τα Νησιά Σπάις. Ακολούθησαν τις βόρειες ακτές της Νέας Ιρλανδίας και της Νέας Γουινέας και επισκέφθηκαν παρακείμενα νησιά, περιλαμβανομένων και αυτών που έγινα γνωστά ως Νησιά Σχάουτεν. Το 1616 έκαναν τον περίπλου το Κέιπ Χορν, το οποίο ονόμασαν από το Hoorn, το οποίο χάθηκε σε μια θύελλα. Η Ολλανδική πόλη του Χόορν ήταν επίσης η γενέτειρα του Σχάουτεν. Αν και είχαν ανοίξει μια άγνωστη διαδρομή, η VOC ισχυρίστηκε παραβίαση του μονοπωλίου της του εμπορίου των Νησιών Σπάις. Οι Λε Μερ και Σχάουτενσυνελήφθησαν και το Εεντράχτ δημεύτηκε στην Ιάβα. Μετά την απελευθέρωσή τους, γύρισαν από την Μπατάβια στο Άμστερνταμ. Ο Λε Μερ πέθανε κατά τη διάρκεια αυτού του ταξιδιού.
Γουλιέλμος Υάκινθος του Νασσάου-Ζήγκεν

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη-Φραγκίσκου-Δεζιδεράτου κόμη του καθολικού Νασσάου-Ζήγκεν και της Ελεονώρας-Σοφίας της Βάδης. Από το 1695 έμενε στο Ζήγκεν. Το ίδιο έτος στην πόλη έπιασε μεγάλη πυρκαϊά, που έκαψε 350 κτήρια, 2 ναούς και την Αυλή του Νασσάου, το κύριο ενδιαίτημα του Οίκου. Το επόμενο έτος ο πατέρας του άρχισε να κτίζει το νέο κάστρο του Οίκου. 
Το 1699 διαδέχθηκε τον πατέρα του, ο οποίος ήταν 4ος εξάδελφος του Γουλιέλμου Γ΄ πρίγκιπα της Οράγγης και βασιλιά της Αγγλίας, που ήταν άτεκνος. Ο Γουλιέλμος-Υάκινθος ήταν ο επόμενός του στην εξ αρρενογονίας διαδοχή και ήλπιζε να κληρονομήσει τις εκτεταμένες γαίες του στην Ολλανδία και τη Γερμανία. Μάλιστα διεκδίκησε τον τίτλο του πρίγκιπα της Οράγγης.  
Απεβίωσε το 1743. Οι νεότεροι αδελφοί του είχαν αποβιώσει πριν από αυτόν και τον διαδέχθηκε ο 2ος εξάδελφός του Φρειδερίκος-Γουλιέλμος-Αδόλφος.
Πείραμα του Γκρίφιθ

Το πείραμα του Γκρίφιθ, που διεξήχθη το 1928, από τον Φρέντερικ Γκρίφιθ, ήταν ένα από τα πρώτα πειράματα που απέδειξαν ότι τα βακτήρια έχουν τη δυνατότητα μεταφοράς γενετικών πληροφοριών μέσω μιας διαδικασίας που είναι γνωστή σαν μεταμόρφωση .
Ο Γκρίφιθ χρησιμοποίησε δύο στελέχη πνευμονιόκοκκου (που προσβάλλει τα ποντίκια), το στέλεχος III-S (λείο) και το II-R (αδρό). Το στέλεχος III-S είναι καλυμμένο με μία κάψουλα από πολυσακχαρίτη που το προστατεύει από το ανοσοποιητικό σύστημα του ξενιστή, με αποτέλεσμα το θάνατό του τελευταίου, ενώ το II-R δε διαθέτει την προστατευτική κάψουλα και εξουδετερώνεται από το ανοσοποιητικό σύστημα του ξενιστή.
Στο πείραμα αυτό, τα λεία βακτήρια θανατώθηκαν με τη χρήση υψηλής θερμοκρασίας, και τα υπολλείματά τους αναμείχθηκαν με αδρά βακτήρια.  Αν και κανένα από τα δύο βακτήρια δε μπορούσε από μόνό του να θανατώσει τα ποντίκια, ο συνδυασμός τους το κατόρθωσε. Ο Γκρίφιθ είχε ακόμη τη δυνατότητα να απομονώσει ζωντανά στελέχη και των δύο τύπων βακτηρίων πνευμονιόκοκκου από το αίμα των νεκρών ποντικιών. Το συμπέρασμα του ήταν ότι το στέλεχος II-R είχε μετασχηματιστεί σε θανατηφόρο III-S μέσω μιας "αρχής μεταμόρφωσης" που ήταν κατά κάποιο τρόπο μέρος του νεκρών βακτηρίων τύπου III-S.
Σήμερα γνωρίζουμε ότι η "αρχή μεταμόρφωσης" που παρατήρησε ο Γκρίφιθ ήταν το DNA του στελέχους III-S. Αν και τα βακτήρια είχαν θανατωθεί, το DNA τους επιβίωσε κατά την έκθεση τους στην υψηλή θερμοκρασία και απορροφήθηκε από το στέλεχος II-R. Το DNA των III-S περιέχει τα γονίδια για το σχηματισμό της προστατευτικής κάψουλας. Εξοπλισμένα πια με αυτό το γονίδιο, τα αδρά βακτήρια ήταν πλέον προστατευμένα από το ανοσοποιητικό σύστημα του ξενιστή και μπορούσαν να τον σκοτώσουν. Η ακριβής φύση της αρχής μεταμόρφωσης(DNA) εξακριβώθηκε στα πειράματα των Άβερι, ΜακΛόιντ, ΜακΚάρτι και Χέρσεϊ και Τσέις.
Κόπα Μερκοσούρ

Το Κόπα Μερκοσούρ (ισπανικά: Copa Mercosur, πορτογαλικά: Copa Mercosul) ήταν μια βραχύβια ποδοσφαιρική διοργάνωση που διεξήχθη από το 1998 ως το 2001. Δημιουργήθηκε, όταν η Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου της Ν. Αμερικής αποφάσισε, για οικονομικούς λόγους, να σταματήσει τη διεξαγωγή του Κόπα ΚΟΝΜΕΜΠΟΛ. Στη θέση του καθιέρωσε το «Κόπα Mercosur», στο οποίο μετείχαν μόνο δημοφιλείς ομάδες από τις χώρες: Βραζιλία, Αργεντινή, Ουρουγουάη, Παραγουάη και Χιλή, ώστε να υπάρχει οικονομικό ενδιαφέρον. Το Κόπα Mercosur διεξήχθη μόνο τέσσερις σεζόν, από το 1998 ως το 2001. Στη συνέχεια αντικαταστάθηκε από το Κόπα Σουδαμερικάνα.
Στη διοργάνωση μετείχαν 20 ομάδες, χωρισμένες σε πέντε ομίλους. Από τους ομίλους προκρίνονταν οι οκτώ και συνέχιζαν ως τον τελικό με το σύστημα των διπλών αγώνων νοκ-άουτ. Αρχικά για την κατάκτηση του κυπέλλου δεν υπολογιζόταν η διαφορά τερμάτων, παρά μόνον το αποτέλεσμα (νίκη, ισοπαλία, ήττα). Έτσι δυο φορές (1998, 2000) χρειάστηκε και τρίτος τελικός.
Ειρεσίδες

Τοποθεσία των αρχαίων Ειρεσιδών

Ο δήμος των Ειρεσιδών, ήταν δήμος του άστεως. Βρισκόταν περίπου 3 χιλιόμετρα βόρεια από τα τείχη της Αθήνας, στην ανατολική όχθη του ποταμού Κηφισού. Επίσης ήταν δυτικά του Ιππίου Κολωνού, βορειοδυτικά της Ακαδημίας του Πλάτωνα, νοτιοδυτικά του δήμου της Κηφισιάς και κοντά στο δήμο των Ιφιστιαδών. 
Από τους σύγχρονους ερευνητές ο δήμος τοποθετείται σε κάποιο σημείο της ανατολικής όχθης του Κηφισού, από το ύψος του Κολωνού, ως λίγο πριν τους Αχαρνείς, χωρίς να έχει ταυτιστεί επακριβώς με κάποια σημερινή περιοχή. Σύμφωνα με τον John S. Traill το κέντρο του δήμου βρίσκεται σε θέση δυτικά του Κολωνού. 
Ο ερευνητής του 19ου αιώνα Διονύσιος Σουρμελής, θεωρούσε ότι ο δήμος των Ειρεσιδών συνόρευε με τις περιοχές των δήμων της Αμαξαντείας προς τα βόρεια και της Κηφισιάς προς τα ανατολικά, στην περιοχή που βρίσκονταν οι Αδάμες.

Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή

Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος της Ακαμαντίδας φυλής, συμμετείχε με 1 βουλευτή στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη περίοδο (307/306 – 224/223 π.Χ.) ο δήμος αντιπροσωπευόταν από 2 βουλευτές στη Βουλή των 600. Κατά την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.), την τέταρτη περίοδο (201/200 π.Χ. – 126/127) και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου.

Οι κάτοικοι των Ειρεσιδών

Ο δημότης των αρχαίων Ειρεσιδών ονομαζόταν Ειρεσίδης. Διασώζεται επιτάφιο σήμα, του 4ου αιώνα π.Χ., δυο δημοτών από τις Ειρεσίδες το οποίο βρέθηκε στα βορειοδυτικά, μεταξύ της Οδού Λένορμαν (παλαιότερες ονομασίες: οδός Κηφισού και οδός Κολοκυνθούς) και της Λεωφόρου Αθηνών.
Στο δήμο αυτό είχε ιδιόκτητο οικόπεδο ο Πλάτωνας, το οποίο αγόρασε από κάποιον πωλητή, ο οποίος ονομαζόταν Καλλίμαχος και βρισκόταν κοντά σε ιδιοκτησία του Ευρυμέδοντα του Μυρρινουσίου. Ο φιλόσοφος άφησε το ακίνητο αυτό, ως κληρονομιά, στον ανιψιό του, που ήταν παιδί από τον αδελφό του Πλάτωνα, τον Αδείμαντο του Κολλυτού.
Ζήνων (αυτοκράτορας)

Βιογραφία

Καταγόταν από την Ισαυρία. Κλήθηκε από τον αυτοκράτορα Λέοντα Α' στην Κωνσταντινούπολη για να δημιουργήσει στρατό από πολεμιστές της Ισαυρίας, ώστε ν' απαλλαγεί το κράτος από τους Γότθους απ' τους οποίους εξαρτιόταν στρατιωτικά. Το 474 πέθανε ο Λέων Α΄ και όρισε ως διάδοχό του τον εξαετή γιο του Ζήνωνα. Ο Ζήνωνας ανακηρύχτηκε συμβασιλέας και μετά το θάνατο του γιου του έγινε απόλυτος μονάρχης. Όμως η πεθερά του, Βηρίνα, τον ανάγκασε να εγκαταλείψει το θρόνο και να φύγει στην Ισαυρία. Τότε στο θρόνο ανέβηκε ο αδελφός της Βηρίνας Βασιλίσκος. Στην Ισαυρία ο Ζήνων ετοίμασε στρατό και, με τη βοήθεια του στρατηγού Αρμάτου, τον οποίο έστειλαν εναντίον του, έδιωξε τη Βηρίνα και τον Βασιλίσκο και ξαναπήρε τον θρόνο.
Ο Ζήνων ήταν αυτοκράτορας από τις 9 Φεβρουαρίου 474 ως τις 9 Απριλίου 491. Παντρεύτηκε την Αριάδνη. Στη βασιλεία του αντιμετώπισε και άλλες εσωτερικές επαναστάσεις, τις οποίες και κατέπνιξε. Πολέμησε με τον αρχηγό των Οστρογότθων Θευδέριχο, με τον οποίο υπέγραψε ειρήνη, επιτρέποντας σ' αυτόν να κατέχει τις επαρχίες της Δακίας και της Μυσίας. Αργότερα του υπέδειξε να καταλάβει την Ιταλία και έτσι απαλλάχτηκε απ' αυτόν.
Το 478, όταν βρέθηκε στην Κύπρο το λείψανο του Αποστόλου Βαρνάβα, ο Ζήνων επιβεβαίωσε το αυτοκέφαλο της Εκκλησίας της Κύπρου το οποίο είχε ψηφιστεί το 431 στη Σύνοδο της Εφέσου. Επιπρόσθετα, παραχώρησε τρία προνόμια στον Αρχιεπίσκοπο της Κύπρου: Να υπογράφει με κιννάβαρι (κόκκινο μελάνι), να φορά πορφυρό ράσο, και να βαστά βασιλικό σκήπτρο αντί το κανονικό επισκοπικό.
Ο Ζήνων απέφευγε να συναριθμήσει τη σύνοδο της Χαλκηδόνας στις προγενέστερες τρεις Οικουμενικές συνόδους και τελικά παραμέρισε δια διαταγμάτων την Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο η οποία πλέον δεν μνημονευόταν ως υποχρεωτική. Έτσι, προσπάθησε να ενώσει τους Ορθοδόξους και τους Μονοφυσίτες με διάταγμα, το γνωστό ως «Ενωτικόν». Ο Πάπας Φήλιξ όμως δε δέχτηκε και έτσι άρχισαν οι πρώτες αντιθέσεις ανάμεσα στις δυο Εκκλησίες. Ο Φήλιξ μάλιστα αφόρισε τον Πατριάρχη Ακάκιο, θεωρώντας ότι αυτός είχε εμπνεύσει το «Ενωτικόν».
Ο Ζήνων απεβίωσε στις 9 Απριλίου 491 χωρίς να αφήσει διάδοχο.
Άνοιξη Γρεβενών

Γεωγραφία - Ιστορία

Η Άνοιξη βρίσκεται στα όρια της Μακεδονίας με τη Θεσσαλία και πιο συγκεκριμένα με το νομό Τρικάλων. Είναι κτισμένο στους βορειοδυτικούς πρόποδες του βουνού Χάσια και κοντά στον χείμαρρο Σούτσα που καταλήγει στον Αλιάκμονα ποταμό. Μέσα από το χωριό περνάει η εθνική οδός Καλαμπάκας - Γρεβενών. Απέχει 29 χλμ. Δ. από τη Δεσκάτη και 33 χλμ. ΝΑ. από τα Γρεβενά. Ο οικισμός δημιουργήθηκε από πρόσφυγες του Πόντου, που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή μετά τη μετακίνηση των πληθυσμών και κολίγους των τσιφλικιών του Τούρκου αγά που υπήρχε πριν την απελευθέρωση με τους Βαλκανικούς πολέμους. Ενδιαφέρον παρουσιάζει ο Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου που από το 1969 έχει κηρυχθεί αρχαίο μνημείο και είναι διακοσμημένος με τοιχογραφίες του 17ου - 18ου αιώνα.

Ονομασία - Διοικητικά

Η παλιά ονομασία του χωριού είναι Γκρέση και με την ονομασία αυτή αναφέρεται επίσημα το 1918 στο ΦΕΚ 260Α-31/12/1918  ως μέρος της τότε κοινότητας Τσαπουρνιάς του νομού Κοζάνης. Το 1927 μετονομάστηκε σε Γριά και το 1961 σε Άνοιξις. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Τρικοκκιά και το Τριφύλλι αποτελούν την τοπική κοινότητα Τρικοκκιάς που ανήκει στην δημοτική ενότητα Χασίων του Δήμου Δεσκάτης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 93 μόνιμους κατοίκους.
Άνα Χάρα

Βιογραφία και πολιτική καριέρα

Γεννήθηκε στην περιοχή Ίκα του Περού. Σπούδασε νομικά και πολιτικές επιστήμες στο Εθνικό Πανεπιστήμιο Σέντ Αλοΐσιους Γκονζάγκα  που βρίσκεται στην ομώνυμη πόλη. Στην Ανώτατη Σχολή των πανεπιστημιακών σπουδών ασχολήθηκε με την φιλοσοφία  με ειδίκευση σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις και ξεκίνησε το διδακτορικό της στη Νομική. Το 1998, άρχισε να εργάζεται ως συμβολαιογράφος στην Ίκα.
Το 2011 εξελέγη μέλος του Κογκρέσου του Περού, με το Εθνικιστικό Κόμμα του Περού για την Ίκα .
Στις 11 Δεκεμβρίου 2011 ορκίστηκε Υπουργός Γυναικών και Κοινωνικής Ανάπτυξης. Παρέμεινε στην ανώτατη θέση του Υπουργείου μέχρι τις 24 Φεβρουαρίου 2014, όταν ορκίστηκε Υπουργός Εργασίας και Απασχόλησης. Μετά την παραίτηση του Ρενέ Κορνέχο ανέλαβε πρωθυπουργός της χώρας.
Το Κογκρέσο του Περού στις 31 Μαρτίου 2015 αποφάσισε την καθαίρεσή της με 72 ψήφους υπέρ έναντι 42 κατά, με τις κατηγορίες της κατασκοπίας στους αντιπάλους της.
 Την διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Πέδρο Κατεριάνο.
Εγγραφή (υπολογιστές)

Μια εγγραφή (record) είναι ένας πολυπληθυσμιακός τύπος δεδομένων, ο οποίος απαρτίζεται από δύο ή περισσότερα πεδία (fields) ή μέλη (members) της δομής.
Σε αντίθεση με έναν πίνακα, στον οποίο κάθε στοιχείο έχει τον ίδιο τύπο δεδομένων, κάθε μέλος μιας δομής μπορεί να έχει τον δικό του τύπο, ο οποίος μπορεί να διαφέρει από τους άλλους τύπους.
Στη C ο όρος δομή (structure) χρησιμοποιείται αντί του όρου εγγραφή.
Ας Σουγουαΐντα

Γεωγραφία

Η Ας Σουγουαΐντα βρίσκεται νοτιοδυτικά της Συρίας, κεντρικά του κυβερνείου και κεντρο-δυτικά της επαρχίας. Βρίσκεται βόρεια της Αλ Μασλάχ, δυτικά της Αλ Μακουάς, βορειοδυτικά της Μσαντ, νοτιοδυτικά της Ουάλγκα και ανατολικά της Ατ Τα'άλι.

Δημογραφία

Η Ας Σουγουαΐντα έχει, σύμφωνα με την απογραφή του 2004, 73.641 κατοίκους. Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της πόλης είναι Δρούζοι.

Ιστορία

Η πόλη της Ας Σουγουαΐντα βρέθηκε από τους Ναβαταίους με το όνομα Σουάδα. Κατά την ελληνιστική και ρωμαϊκή περίοδο ήταν γνωστή ως Διονυσιάς από τον Διόνυσο, τον θεό του κρασιού. Το όνομα Διονύσιας αντικατέστησε το Σουάδα το 14 μ.Χ. Η Διονυσιάς ήταν μέρος της ρωμαϊκής επαρχίας της Πετραίας Αραβίας (Arabia Petraea). Το όνομα Διονυσιάς χρησιμοποιείτο και κατά τη Βυζαντινή περίοδο. Αργότερα, ονομάστηκε Σουέιδα από τον Γουίλλιαμ Χένρυ Γουόντιγκτον (William Henry Waddington).
Οικογένεια Πετιμεζά

Η οικογένεια Πετιμεζά ή Πετμεζά είναι σπουδαία Καλαβρυτινή οικογένεια, μέλη της οποίας διακρίθηκαν στην πολιτική, τον στρατό, τα γράμματα κ.α. Οι γόνοι αυτής διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στα Ορλωφικά και την επανάσταση του 1821.
Η απώτερη καταγωγή των Πετιμεζάδων ήταν από τα Σουδενά Ηπείρου και το αρχικό επώνυμό τους ήταν Βλάσσης (κατά την παράδοση πήραν το όνομα, όταν ένας από την οικογένεια σκότωσε τον Τούρκο τύραννο Πετιμέζη). Αναγκάστηκαν όμως να εγκαταλείψουν το χωριό τους και να εγκατασταθούν τον 17ο αιώνα αρχικά στην Επαρχία Ολυμπίας και έπειτα κοντά στα Καλάβρυτα, όπου ίδρυσαν το χωριό Σουδενά Καλαβρύτων εις ανάμνηση του παλιού χωριού τους. Στο χωριό αυτό που ονομάστηκε αργότερα Κάτω Λουσοί, έκτισαν τον οικογενειακό τους πύργο ο οποίος σήμερα είναι ιδιοκτησία του Αντωνίου Πετιμεζά, γιου του Γκολφίνου, αντιναυάρχου ε.α. 
Στα Ορλωφικά συμμετείχαν ενεργά, ενώ κατά τη διάρκεια των διώξεων των κλεφτών κυνηγήθηκαν άγρια από τους Τούρκους και τους κοτζαμπάσηδες. Συγκρούστηκαν δε σφόδρα με την οικογένεια Χαραλάμπη, μέλη της οποίας αλληλοσκοτώθηκαν. Με το ξεκίνημα της επανάστασης του 1821 οι Πετιμεζάδες ανασυγκρότησαν το στρατιωτικό τους σώμα και έλαβαν μέρος σε αρκετές μάχες με επιτυχία. Μετά την επανάσταση οι Πετιμεζάδες ασχολήθηκαν με την πολιτική και εκλεγόταν βουλευτές συνήθως στην επαρχία Καλαβρύτων. Οι περισσότεροι εξ αυτών ακολουθούσαν μέχρι πρόσφατα στρατιωτική καριέρα, φτάνοντας τις περισσότερες φορές σε αρκετά υψηλόβαθμες θέσεις.
Ντρις Ζετού

Καριέρα

Γεννήθηκε στην Ελ-Ζαντίντα (El-Jadida) στις 24 Μαΐου του 1945. Σπούδασε Μαθηματικά, Φυσική και Χημεία στη χώρα του και συμπλήρωσε τις σπουδές του στο Λονδίνο. Την περίοδο 1968-1993 είχε αναλάβει διευθυντικές θέσεις σε διάφορες μαροκινές εταιρείες.
Το 1997-98 ήταν Υπουργός Οικονομικών και το 2001-2002 Εσωτερικών. Διορίστηκε από το βασιλιά Μοχάμετ ΣΤ΄ στις 9 Οκτωβρίου του 2002 και είναι υπερκομματικός, αν και τέθηκε επικεφαλής κυβερνήσεως συνασπισμού. Στα τέλη του 2004 οδήγησε με επιτυχία το Μαρόκο στην υπογραφή της ιστορικής εμπορικής συμφωνίας για ελεύθερο εμπόριο με τις ΗΠΑ.
Έπειτα από τη διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών το Σεπτέμβριο του 2007, ο Ζετού αντικαταστάθηκε στην πρωθυπουργία από τον ηγέτη του κόμματος Ιστικλάλ, Αμπάς Ελ Φασί, στις 19 Σεπτεμβρίου.
Γουέλφος Α΄ της Βαυαρίας

Δούκας της Βαυαρίας

Ο πεθερός του Όθων ήρθε σε σύγκρουση με τον Ερρίκο Δ΄ αλλά ο ίδιος ο Γουέλφος Α΄ παρέμεινε πιστός στον αυτοκράτορα. Ο Γουέλφος Α΄ χώρισε την σύζυγο του Εθελίνδη του Νόρτχαϊμ με εντολή του Ερρίκου Δ΄ και πήρε την περιουσία του Όθων Β΄ που είχε κάνει κατάσχεση ο αυτοκράτορας. Ο Γουέλφος Α΄ διορίστηκε στην συνέχεια από τον Ερρίκο Δ΄ δούκας της Βαυαρίας στην θέση του πρώην πεθερού του. Το γεγονός έγινε στο Γκόσλαρ, οι κάτοικοι υποτάχθηκαν ήσυχα στον Γουέλφο που η οικογένεια του ήταν από τις αρχαιότερες στην Βαυαρία. Το διαζύγιο με την Εθελίνδη αν και ήταν πράξη έντονα κατακριτέα δεν φαίνεται να έστρεψε τους κατοίκους εναντίον του.
Όταν ξέσπασε η "Έριδα της περιβολής" ο Γουέλφος Α΄ άλλαξε στρατόπεδο, υποστήριξε τον πάπα Γρηγόριο Ζ΄ που είχε έρθει σε σύγκρουση με τον Ερρίκο Δ΄ και τον υποψήφιό του για βασιλιά της Γερμανίας Ροδόλφο Ραϊνφέλντεν. Ο πάπας και ο αυτοκράτορας συμφιλιώθηκαν προσωρινά (1076) αλλά την επόμενη χρονιά ξεκίνησαν ξανά οι εχθροπραξίες, ο Ερρίκος Δ΄ κήρυξε τον Γουέλφο Α΄ έκπτωτο από το δουκάτο.

Έκπτωση και δεύτερη θητεία

Ο Γουέλφος Α΄ διατήρησε την θέση του δούκα χάρη στην υποστήριξη που είχε από τον πατέρα του και τους κατοίκους της Βαυαρίας αλλά τον Μάιο του 1077 αποκλείστηκε οριστικά. Ο Γουέλφος Α΄ ενώθηκε με τους δυσαρεστημένους πρίγκιπες που υποστήριζαν τον Ροδόλφο, την εποχή εκείνη η εκκλησία ήταν απόλυτος κυρίαρχος και οποιοσδήποτε δήλωνε άρνηση να υπακούσει στις εντολές του πάπα βρισκόταν άμεσα υπό την απειλή αφορισμού. Ο Γρηγόριος Γ΄ πέθανε (1085) και οι διάδοχοι του έδειχναν απρόθυμοι να ασχοληθούν με τις Γερμανικές υποθέσεις, ο Γουέλφος σταδιακά υποχρεώθηκε να διακόψει την στήριξη του στον Ροδόλφο του Ραϊνφέλντεν.
Μετά το διαζύγιο του ο Γουέλφος Α΄ παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο την Ιουδήθ της Φλάνδρας κόρη του Βαλδουΐνου Δ΄ της Φλάνδρας και χήρα του Τόστικ Γκόντουινσον. Ο γιος του Γουέλφος παντρεύτηκε την Ματθίλδη της Κανόσα μαρκησία της Τοσκάνης (1089), αυτό οδήγησε σε στενότερες σχέσεις με τον πάπα αλλά μετά το διαζύγιο του γιου του κέρδισε την εμπιστοσύνη του Ερρίκου Δ΄ και διορίστηκε ξανά δούκας της Βαυαρίας (1095). Με τον θάνατο του πατέρα του Άτσο Β΄ (1097) τον διαδέχθηκε στα εδάφη του νότια από τις Άλπεις αλλά απέτυχε να αντιμετωπίσει τον μικρότερο ετεροθαλή αδελφό του Φούλκων Α΄ του Μιλάνου που κληρονόμησε το Δουκάτο του Μιλάνου.

Η Μικρή Σταυροφορία

Το 1099 ο Γουέλφος ενώθηκε στην "Μικρή Σταυροφορία του 1101", μαζί του συμμετείχαν ο Γουλιέλμος Θ΄ της Ακουιτανίας, ο Ούγος του Βερμαντουά και ο Ίδα της Αυστρίας. Ο στόχος της Σταυροφορίας ήταν να αποτραπεί η σύγκρουση ανάμεσα στους Σταυροφόρους που λεηλατούσαν εδάφη στην Βυζαντινή αυτοκρατορία του αυτοκράτορα Ιωάννη Β΄ Κομνηνού και τους Πετσενέγους μισθοφόρους του αυτοκράτορα. 
Η Σταυροφορία είχε ωστόσο καταστροφικά αποτελέσματα, περνώντας τον Σεπτέμβριο από την Ηράκλεια-Κύβιστρα κοντά στο Ικόνιο έπεσε στην παγίδα των Σελτζούκων του Κιλίτζ Αρσλάν Α΄ από το Σουλτανάτο του Ρουμ. Τα στρατεύματα του συνετρίβησαν και σφαγιάστηκαν αλλά ο ίδιος μπόρεσε να δραπετεύσει. Ο Γουέλφος Α΄ πέθανε στην Πάφο της Κύπρου (1101) και τάφηκε στο "αβαείο του Βαινγκάρτεν", τον διαδέχθηκε ο γιος του Γουέλφος Β΄.
Έφιππος (επίκληση)

Το επίθετο Έφιππος ήταν μία αρχαία ελληνική θρησκευτική επίκληση, και συγκεκριμένα μία ονομασία της θεάς Αφροδίτης.
Αναφέρεται ότι ο Αινείας, όταν αποβιβάσθηκε στην Ιταλία, αφιέρωσε στη μητέρα του, τη θεά Αφροδίτη, ένα άγαλμα που την παρίστανε να ιππεύει ένα άλογο. Η `Εφιππος Αφροδίτη λατρευόταν και στην αρχαία Ερέτρια, όπου βρέθηκε έναςχάλκινος καθρέφτης, στον οποίο η θεά του έρωτα απεικονίζεται με αυτό τον τρόπο. Στην επίκληση αυτή αναφέρονται και τα επιθετα Χρυσάνιος και Ιπποδάμεια Αφροδίτη.
Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1944-45

Σύστημα διεξαγωγής

Στο κύπελλο Κύπρου 1944-45 συμμετείχαν οι 6 ομάδες του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 1944-45. Διεξήχθη σε 3 γύρους με το σύστημα νοκ-άουτ. Οι αγώνες ήταν μονοί και διεξάγονταν στην έδρα της ομάδας που είχε κληρωθεί ως γηπεδούχος. Σε περίπτωση ισοπαλίας διεξαγόταν επαναληπτικός στην έδρα της άλλης ομάδας.
Ολυμπιάδα Νεάπολης

Πετόσφαιρα

Η Ολυμπιάδα αποτελεί ιδρυτικό μέλος της Κυπριακής Ομοσπονδίας Πετοσφαίρισης (ΚΟΠΕ). Διαθέτει ομάδες πετόσφαιρας στους άνδρες και στις γυναίκες οι οποίες κατά την φετινή περίοδο αγωνίζονται στην Β' Κατηγορία της ΚΟΠΕ. Η γυναικεία ομάδα το 1992 κατέκτησε το πρωτάθλημα πετοσφαίρισης γυναικών στην Κύπρο, ενώ υπήρξε τρεις φορές φιναλίστ στο κύπελλο.

Πετοσφαίριση ανδρών

Η πετοσφαιρική ομάδα ανδρών ιδρύθηκε το Μάρτιο του 1974. Έχει αρκετές συμμετοχές στην Α΄ κατηγορία. Παρόλο που δεν έχει κάποια διάκριση στην ανώτατη κατηγορία, εντούτοις έχει κατακτήσει αρκετές φορές το πρωτάθλημα και το κύπελλο Β΄ κατηγορίας.

Πετοσφαίριση γυναικών

Η πετοσφαιρική ομάδα γυναικών της Ολυμπιάδας ιδρύθηκε το 1976. Έχει αναδειχθεί μία φορά πρωταθλήτρια Κύπρου (1991-92), ενώ συμμετείχε άλλες τρεις φορές στον τελικό του κυπέλλου (1986-87, 1987-88, 1990-91) αποτυγχάνοντας να κατακτήσει το τρόπαιο.
Ηράκλειο Αθλητική Ένωση

Προϊστορία

Το 1929 ιδρύθηκε ο Γυμναστικός Σύλλογος Ηρακλείου, το πρώτο αθλητικό σωματείο στη συνοικία. Αναφέρεται πως το 1930 ο ποδοσφαιριστής του Ηρακλείου Αθηνών Ανδρέας Ανδρεάδης πήρε μεταγραφή για την ΑΕΚ.   Ακολούθησαν κι άλλοι σύλλογοι: ο Ερμής, ο Α.Ο.Π. Ηρακλείου, ο Αστέρας και ο Ηρακλής. Απο  το  1962  οι σύλλογοι αυτοί αγωνίζονταν στα τοπικά πρωταθλήματα της ΕΠΣΑ και έδιναν την ευκαιρία στους νέους της περιοχής να παίζουν ποδόσφαιρο.

Ίδρυση-Πορεία

Το 1996 ο Σύνδεσμος Παλαιμάχων Ποδοσφαιριστών Ηρακλείου πήρε την πρωτοβουλία και με τη βοήθεια του Δήμου και των τότε ποδοσφαιρικών παραγόντων πέτυχε τη συγχώνευση των σωματείων Γ.Σ. Ηρακλείου, Αστέρα Ηρακλείου και Ηρακλή Ηρακλείου σε μία ομάδα που ονομάστηκε "Ο.Φ. Ηρακλείου". Το 2001 ο ΟΦΗ μετονομάστηκε σε Αθλητική Ένωση "Ηράκλειο".
Ως το 2001 το Ηράκλειο αγωνιζόταν στο πρωτάθλημα της ΕΠΣΑ έχοντας περάσει από όλες τις κατηγορίες. Το 2001 κατάφερε για πρώτη φορά την άνοδο στη Δ΄ Εθνική, στην οποία αγωνίστηκε τέσσερις συνεχόμενες σεζόν: 2001-02 ως το 2004-05.
Από το 2005 η Ηράκλειο Α.Ε  αγωνίζεται στην Α΄ κατηγορία της ΕΠΣΑ. Εκτός από την ανδρική ομάδα, διατηρεί επίσης ομάδες εφήβων, παίδων, παμπαίδων και ακαδημίες (τζούνιορ).

2011-2012

Την σεζόν 2011-2012 το Ηράκλειο επιχείρησε κάτι που λίγοι σύλλογοι θα τολμούσαν. Άφησε τα "μεγάλα" μπάτζετ και τους ακριβοπληρωμένους παίκτες και ξεκίνησε να χτίζει μια ομάδα που θα είχε ως βάση παίκτες που προέρχονται από τις υποδομές της ομάδας. Έτσι μόνο με τις προσθήκες των Σπύρου Ζαμπαρά, Αντώνη Κωσταντινίδη και Γιώργου Λέκκα, αλλά και με τις επιστροφές των Παναγιώτη Χριστοδούλου και Παναγιώτη Περτσά έκανε πολύ καλή πορεία, τερματίζοντας στην τέταρτη θέση του βαθμολογικού πίνακα.

Στην Γ' Εθνική (Football League 2)

2014-15 (4ος όμιλος).
2015-16 (4ος όμιλος)

Γηπεδο

Ως έδρα η .Ηράκλειο Α.Ε χρησιμοποιεί το "Γήπεδο Ηρακλείου", στον Πράσινο Λόφο, ένα σύγχρονο ποδοσφαιρικό γήπεδο 1.650 θέσεων με μία σκεπαστή κερκίδα, το οποίο αποτελεί την αθλητική κυψέλη της πόλης.