google/wiki40b huggingface dataset:
Λεονάρντο Ζαρντίμ

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννημένος στη Βενεζουέλα από Πορτογάλους γονείς οι οποίοι είχαν εγκατασταθεί στη χώρα, ο Λεονάρντο Ζαρντίμ επέστρεψε στην Πορτογαλία σε πολύ νεαρή ηλικία, με σκοπό να μείνει μόνιμα στο νησί της Μαδέρα. Το 2001, στην νεαρή ηλικία των 27 ετών, ξεκίνησε την καριέρα του αρχικά ως διαχειριστής, και αργότερα δουλεύοντας ως βοηθός προπονητή, στο τοπικό κλαμπ Καμάτσα, για δύο χρόνια. 
Εν συνεχεία, ο Ζαρντίμ, προβιβάστηκε σε προπονητή στην τρίτη κατηγορία της Πορτογαλίας, παίρνοντας μετεγγραφή στην Τσάβες, ομάδα της ίδιας κατηγορίας, στη μέση της σεζόν 2007–08, και οδήγησε τους «Βόρειους» σε προβιβασμό στη δεύτερη κατηγορία της Πορτογαλίας, στην πρώτη του ολοκληρωμένη χρονιά. 
Το καλοκαίρι του 2009 μετεγγράφηκε στη Μπέιρα-Μαρ, πετυχαίνοντας ακόμα έναν προβιβασμό, αυτή τη φορά στην κορυφαία κατηγορία. Ο Ζαρντίμ απολύθηκε στη μέση της επόμενης σεζόν, λόγω μιας σειράς συνεχόμενων κακών αποτελεσμάτων, παρ' όλο που η ομάδα του Αβέιρο τελικά κατάφερε να διατηρήσει την παρουσία της στην κορυφαία κατηγορία. 
Το Μάιο του 2011 ο Ζαρντίμ αντικατέστησε τον Ντομίνγκος Πασιένσια στον πάγκο της Μπράγκα, την οποία οδήγησε στην τρίτη θέση την πρώτη του κιόλας χρονιά, καταγράφοντας ένα ρεκόρ 15 συνεχόμενων νικών στο πρωτάθλημα. 
Στις 5 Ιουνίου 2012 συμφώνησε να μετεγγραφεί στον Ολυμπιακό, υπογράφοντας συμβόλαιο για δύο χρόνια, αντικαθιστώντας τον προηγούμενο προπονητή της ομάδας, Ερνέστο Βαλβέρδε. Στις 19 Ιανουαρίου 2013 ο Ζαρντίμ συμφώνησε να αποχωρήσει από τον Ολυμπιακό. Ο λόγος ήταν η κακή αγωνιστική εικόνα της ομάδας, παρά την πρώτη θέση στο πρωτάθλημα και την πρόκριση στους 32 του Europa League.
Στις 10 Μαίου του 2013, ο Λεονάρντο Ζαρντίμ ανέλαβε πόστο προπονητή στην πρώτη ομάδα της Σπόρτινγκ Λισαβόνας, στην οποία παραμένει μέχρι και το 2014.
To καλοκαίρι του 2014, ο Λεονάρντο Ζαρντίμ ανέλαβε χρέη προπονητή της γαλλικής ομάδας Μονακό, από την οποία απολύθηκε τον Οκτώβριο του 2018.
Αρχαία Θήρα

Αρχαία Θήρα ονομάζεται η αρχαία πόλη που βρίσκεται στην κορυφή του Μέσα Βουνού στη Σαντορίνη. Η πόλη ιδρύθηκε τον 8ο αιώνα π.Χ. από τους Λακεδαιμόνιους (Δωριείς) και κατοικήθηκε μέχρι τους πρωτοβυζαντινούς χρόνους.
Η πρόσβαση στην πόλη γίνεται με τα πόδια, με σκάλες στην πλαγιά του βουνού. Η πόλη στη σημερινή της μορφή έχει έντονα τα στοιχεία της ελληνιστικής και ρωμαϊκής εποχής, δεδομένου ότι λόγω της συνεχούς κατοίκησης δεν έχουν μείνει πολλά ίχνη από τους πρώτους αιώνες ύπαρξης της πόλης.
Σημαντικά σημεία της Αρχαίας Θήρας είναι η Αγορά, το ιερό του Αρτεμιδώρου, ο ναός του Διονύσου, το ιερό του Καρνείου Απόλλωνος, το θέατρο και το νεκροταφείο.
Οι πρώτες ανασκαφές της Αρχαίας Θήρας έγιναν από τον γερμανό φιλόλογο-επιγραφολόγο Hiller von Gaertringen την περίοδο 1896-1902 με προσωπικά του έξοδα.
Ξενοφών Παιονίδης

Η ζωή του

Ο Ξενοφών Παιονίδης γεννήθηκε το 1863 στη Φούρκα της Χαλκιδικής αλλά η οικογένειά του καταγόταν από την Έδεσσα.  Σπούδασε στο Μετσόβιο Πολυτεχνειο και στη συνέχεια έκανε  μεταπτυχιακές σπουδές στο Πολυτεχνείo του Μονάχου. Εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλοvίκητο 1892 όπου συνεργάστηκε σχεδόν αποκλειστικά με την ελληνική κοινότητα της πόλης.
Διετέλεσε δημοτικός σύμβουλος επί δημαρχίας Οσμάν Σαΐτ Βέη και Κωνσταντινου Αγγελάκη, γερουσιαστής Χαλκιδικής και έφορος των σχολείων της Θεσσαλονικης και του Παπάφειου Ορφανοτροφείου. Για ορισμένο διάστημα ήταν  διευθυντής της τεxvικής υπηρεσίας του δήμου Θεσσαλονίκης. Επίσης υπήρξε παράγοντας του αθλητικού συλλόγου Ηρακλής.
Στη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα μετέβαινε συχνα στην Λίμνη των Γιαννιτσών όπου σχεδίαζε τα φυλάκεια, τις οχυρώσεις και τις διαβάσεις των Βούλγαρων ανταρτών. Τα σχέδια αυτά, μέσω του ελληνικού προξενίου στη Θεσσαλονίκη, διανέμονταν στους αρχηγούς των ελληνικών στρατιωτικών ομάδων στην Μακεδονία.
Για τη δράση του τιμήθηκε με το παράσημο Γ’ Τάξης.
Πέθανε από καρδιακή προσβολή το Μάιο του 1933 στη Μονή της Αγίας Αναστασίας.  Ο τάφος του σώζεται στο νεκροταφειο της Ευαγγελίστριας στη Θεσσαλονίκη.

Το έργο του

Τα σημαντικότερα έργα του Παιονίδη, εiναι το Παπάφειο Oρφανοτροφείο, αντιπροσωπευτικό δείγμα του κλασικισμού, που χτίστηκε κατά την περίοδο 1894 -1904 με δωρεά του Ιωάννη Παπάφη και το νοσοκομείο της ελληνικής κοινότητας Άγιος Δημήτριος, που ολοκληρώθηκε το 1903. Και τα δύο αυτά έργα ανατέθηκαν στον Παιονίδη απο την Ελληνική Κοινότητα της Θεσσαλονίκης και την Μητρόπολη. Επίσης έργα του Παιονίδη ήταν η Ιωαννiδειος Αστική Σχολή στο Ιπποδρόμιο (το σημερινό 40ό Δημοτικό Σχολεiο), η Αστική Σχολή Ανάληψης, η Κεντρική Αστική Σχολή στην οδό Ιασονίδου, που αργότερα κατεδαφίστηκε και η στοά του Αγίου Μηνά.
Εκτός από δημόσια κτίρια μια σειρά από κατοικίες χτίστηκαν σε σχέδια του Ξενοφώντα Παιονίδη: η έπαυλη Χατζηλαζάρου, η οικία του Χασάν Πρίστινα (σημερινή Σχολή Τυφλών), η Βίλλα Μορντώχ (πρώην Δημοτική Πινακοθήκη), η βίλα του Εβραίου δικηγόρου Εμμανουήλ Ραφαέλ Σαλέμ (όπου στεγαζόταν παλαιότερα το Ιταλικό Προξενείο), η οικία του γιατρού Ιωάννη Νεδέλκου (η σημερινή Αγιορείτικη Εστία στην οδό Εγνατία) και η στοά Πελοσώφ (το παλιό ταχυδρομείο) στην οδό Τσιμισκή.
Η δραστηριότητά του επεκτάθηκε και σε άλλες περιοχές της Μακεδονίας. Με σχέδιά του χτίστηκαν το ημιγυμνάσιο Πολυγύρου, τα δημοτικά σχολεια της Επανωμής, του Σοχού, των Βασιλικών, της Ορμύλιας,της Νικήτης, του Παρθενώνα, των Βραστών, της Κασσανδρείας, της Συκιάς κ. α., η εκκλησιαστική σχολή της Μονής Αγίας Αναστασίας, η εκκλησία του Αγίου Αντωνίου στη Βέροια και τα διοικητήρια των Σερρών και του Μοναστηρίου. Τέλος είχε κάνει τα σχέδια για το νέο Συνοδικό Μέγαρο της μονής Ιβήρων στο Άγιο Όρος, το έργο όμως δεν ολοκληρώθηκε εξαιτίας του Α’ Παγκοσμίου πολέμου. Ακόμη σχεδίασε το 1911 το Παρθεναγωγείο Κοζάνης (σημερινό Δημοτικό Σχολείο Χαρίσιος Μούκας) με την πρωταρχική ονομασία "Εκπαιδευτήρια Θηλέων", όπως αναγράφει επικρεμάμενη επί της κυρίας εισόδου μαρμάρινη επιγραφή.
Δήμητρα Γρεβενών

Γεωγραφία - Ιστορία

Η Δήμητρα βρίσκεται στα νοτιοανατολικά του νομού κοντά στη συμβολή του χείμαρρου Σούτσα με τον Αλιάκμονα ποταμό, δηλαδή την τεχνητή λίμνη Ιλαρίωνα. Το χωριό είναι κτισμένο σε κάμπο με εύφορα εδάφη, ανάμεσα στους οικισμούς Καρπερό (Δ) και Παλιουριά (Α) και μέσα από αυτό περνάει η εθνική οδός Ελασσόνος - Δεσκάτης. Απέχει 18 χλμ. Δ. από τη Δεσκάτη και 37 χλμ. ΝΑ. από τα Γρεβενά.  
Τα ευρήματα από ανασκαφές που έχουν γίνει στην ευρύτερη περιοχή μαρτυρούν κατοίκησή της από την προϊστορική εποχή μέχρι τα βυζαντινά χρόνια. Στην τοποθεσία "Άγιος Κωνσταντίνος" το 2008 - 2009 ανασκάφηκε τρίκλιτη βασιλική που χρονολογείται τον 11ο αιώνα καθώς και εκτεταμένο νεκροταφείο. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, την περίοδο της τουρκοκρατίας, το χωριό υπήρξε τσιφλίκι Τούρκων αγάδων. Το 1924 κατοικήθηκε από πρόσφυγες που ήρθαν από τη Μικρά Ασία και τον Πόντο.

Ονομασία - Διοικητικά

Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν Αράπης και με την ονομασία αυτή αναφέρεται επίσημα το 1918 στο ΦΕΚ 260Α-31/12/1918  ως μέρος της τότε κοινότητας Δημηνίτσης του νομού Κοζάνης. Το 1961 μετονομάζεται σε Δήμητρα και το 1964 αποσπάσθηκε στο νομό Γρεβενών. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Καρπερό αποτελούν την τοπική κοινότητα Τρικοκκιάς που ανήκει στην δημοτική ενότητα Χασίων του Δήμου Δεσκάτης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 357 κατοίκους.
Σταθμός Εθνική Άμυνα (Μετρό Αθήνας)

Πολιτιστικά έργα

Στο σταθμό Εθνικής Αμύνης, εκτίθενται τέσσερις εγκαταστάσεις έργων τέχνης: τρία γλυπτά στο επίπεδο των αποβαθρών, και μια μεγάλη εγκατάσταση στο επίπεδο έκδοσης εισητηρίων. Τα έργα εγκαινιάστηκαν τον Δεκέμβριο του 2000 από τον υπουργό ΠΕΧΩΔΕ Κώστα Λαλιώτη.
Βόιτσεκ (1979)

Πλοκή

Το έργο βασίζεται στην τραγωδία Βόιτσεκ του Γκέοργκ Μπύχνερ. Βρισκόμαστε κάπου στον 19ο, 20ό αιώνα. Ο βασικός ρόλος είναι μια ταλαιπωρημένη ύπαρξη που υπηρετεί στο στρατό και γίνεται σωματικό και ψυχικό παίγνιο των βίτσιων των ανωτέρων του. Το καψόνι δίνει και παίρνει, ενώ οι γιατροί τον αντιμετωπίζουν σαν να είναι πειραματόζωο. Ακόμα και η σύζυγός του τον απατάει. Ο Βόιτσεκ μεταξύ τρόμου και φρενοβλάβειας προσπαθεί να συγκρατήσει την ανθρώπινη φύση του, μάταια.

Βραβεύσεις

Το έργο τιμήθηκε με διάφορα σημαντικά διεθνή βραβεία του κινηματογράφου.
Οργάνιστρο

Το οργάνιστρο είναι μια πρώιμη μορφή του οργάνου βιέλα με μανιβέλλα (hurdy gurdy) και εντάσσεται στα χορδόφωνα μουσικά όργανα, αλλά και στα πληκτροφόρα με την ευρύτερη έννοια. Ως πρόγονος της βιέλας με μανιβέλλα διαφοροποιείται κυρίως στο ότι απαιτεί δύο εκτελεστές, έναν για την κίνηση του τροχού (συνήθως ένας νεαρός μαθητής) και έναν για τον χειρισμό των μοχλών (ή πλήκτρων), οι οποίοι διαφοροποιούν το μήκος της παλλόμενης χορδής και κατά συνέπεια το τονικό ύψος. Στη Γαλλία απαντάται με τον όρο symphonie (από το ελληνικό συμφωνία), παραφθορά του οποίου είναι η λέξη chifonie και στην Αγγλία ως synfan.
Η χρήση του άνθισε κατά τον 10ο μ.Χ. αιώνα με καταγωγή από τη βόρεια Ισπανία, όπου χρησιμοποιούνταν για την διδασκαλία ψαλτικής σε μοναστήρια. Ετυμολογικά προέρχεται από τη λέξη organum (όργανο, εξ ου και ο όρος εκκλησιαστικό όργανο) και instrumentum (η αντίστοιχη στα λατινικά λέξη για το όργανο). Διαθέτει τρεις χορδές, οι οποίες τίθενται σε ταλάντωση μέσω ενός εφαπτόμενου τροχού από δέρμα, ο οποίος έχει προηγουμένως επαλειφθεί με κολοφώνιο (ρετσίνι) για να επιτευχθεί καλύτερη τριβή. Η παραγόμενη τριφωνία έχει ως αποτέλεσμα το λεγόμενο οργκάνουμ, μια μελωδία δηλαδή που ταυτόχρονα ηχεί σε διαστήματα καθαρών τετάρτων και πέμπτων, συχνά με έναν επιπλέον τόνο σε ρόλο ισοκράτη.
Η χρήση του οργάνιστρου εξέπεσε περί τον 13ο αιώνα, οπότε και είχε ήδη παραδώσει τη σκυτάλη σε μικρότερου μεγέθους παρόμοια όργανα. Στις μέρες μας κατασκευάζονται εικοτολογικά αντίγραφα αυτού του οργάνου στα πλαίσια της ιστορικά τεκμηριωμένης εκτέλεσης της μεσαιωνικής μουσικής.
Δημήτριος Γαλάνης (οπλαρχηγός)

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Δημήτριος Γαλάνης γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στη Σαϊτά (Λαγκάδι) Βισαλτίας Σερρών. Οργάνωσε ένοπλο σώμα προκειμένου να συνδράμει στις προσπάθειες των Ελλήνων της περιοχής να αποκρούσουν τις Βουλγαρικές βιαιότητες. Έδρασε στις περιοχές Βισαλτίας, Σερρών, Κάτω Τζουμαγιάς (Ηρακλείας), Βερτίσκου και Βόρειας Χαλκιδικής. Συνεργάστηκε πολλές φορές σε κοινές επιχειρήσεις με τον οπλαρχηγό Αθανάσιο Χατζηπανταζή και μετά το θάνατό του, με τη σύζυγό του Σοφία Χατζηπανταζή. Κατά τη διάρκεια του Α' και του Β' Βαλκανικών πολέμων συμμετείχε ως εθελοντής, συνδράμοντας ποικιλοτρόπως τον Ελληνικό στρατό. Έχει διασωθεί δημοτικό τραγούδι για τον Δ. Γαλάνη.
Δημήτριος Σειραδάκης

Στρατιωτική καριέρα

Γεννήθηκε στη Λειβάδα Σούγιας Χανίων. Ανέπτυξε πολεμική δράση και συμμετείχε στη Μικρασιατική Εκστρατεία. Όταν έφτασε στο βαθμό του Ταξιάρχου, ανέλαβε Διοικητής της Σχολής Πεζικού από τον Οκτώβριο του 1952 ως το Μάιο του 1953. Το 1958 ως Αντιστράτηγος (είχε προαχθεί το 1955) ανέλαβε αρχηγός του ΓΕΣ για μικρό χρονικό διάστημα, ως το 1959. Πέθανε στην Αθήνα το 1990.
Good Friendly Violent Fun

Τραγούδια

1. Fabulous Disaster (Holt, Souza) - 5:46

2. Chemi-Kill (Holt, Souza) - 6:09

3. 'Til Death Do Us Part (Holt, Souza) - 5:07

4. The Toxic Waltz (Holt, Souza) - 4:39

5. Cajun Hell (Holt, Souza) - 5:55

6. Corruption (Holt, Souza) - 5:37

7. Brain Dead (Baloff, Holt) - 4:31

8. Dirty Deeds Done Dirt Cheap (A. Young, M.Young, Scott) - 4:42
Νέο Βουπράσιο Αχαΐας

Τοποθεσία

Ο οικισμός του Νέου Βουπρασίου βρίσκεται σε πεδινή περιοχή της δυτικής Αχαΐας, πολύ κοντά στα διοικητικά όρια των νομών Αχαΐας και Ηλείας. Εγγύς του οικισμού βρίσκονται: στα νοτιοδυτικά η Νέα Μανολάδα, στα ανατολικά ο Απιδεώνας, στα βορειοανατολικά το κεφαλοχώρι του Λάπα, στα βορειοδυτικά το Βουπράσιο, στα βόρεια το Μετόχι, ενώ στα δυτικά του βρίσκεται η λίμνη-έλος Λάμια. 
Απέχει λιγότερο από 8 χλμ. από το Μετόχι, έδρα της Τ.Κ. Μετοχίου στην οποία υπάγεται, 4 χλμ. από το γειτονικό Λάπα, 2 χλμ. από το Βουπράσιο, ενώ βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 15 μέτρων.

Διοικητική εξέλιξη

Το Νέο Βουπράσιο είναι σχετικά καινούριος οικισμός καθώς αναγνωρίστηκε ως τέτοιος στις 19/03/1961, όταν και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Μετοχίου. Δημιουργήθηκε από κατοίκους του γειτονικού Βουπρασίου. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Λαρισσού (Λαρίσου) ως τμήμα του πρώην Δημοτικού Διαμερίσματος Μετοχίου.
Άμυλο

Το άμυλο είναι ένας από τους πολυσακχαρίτες. Αποτελείται από δεκάδες χιλιάδες μόρια γλυκόζης, που ενώνονται με τον αποκαλούμενο "γλυκοζιτικό δεσμό" και σχηματίζουν σπειροειδή και διακλαδισμένη αλυσίδα. Συναντάται σε μορφή αμυλοκόκκων οι οποίοι περιλαμβάνουν την αμυλόζη (πολλά μόρια γλυκόζης σε ευθεία διάταξη) και την αμυλοπηκτίνη (πολλά μόρια γλυκόζης σε διακλαδισμένη διάταξη). Το άμυλο αποτελεί αποταμιευτικό πολυσακχαρίτη των φυτών, και διασπώμενο αποδίδει μόρια γλυκόζης τα οποία το φυτό χρησιμοποιεί ως μόρια για την παραγωγή ενέργειας.

Οι τροφές που περιέχουν άμυλο

Τροφές που περιέχουν άμυλο είναι οι τροφές φυτικής προέλευσης που δεν περιέχουν υψηλά ποσοστά νερού, όπως η πατάτα - ιδιαίτερα για την Ευρώπη - , το καρότο, το παντζάρι, το ρύζι, τα δημητριακά και κατ' επέκταση το αλεύρι, το ψωμί και τα μακαρόνια.

Ιδιότητες

Μια από τις κυριότερες ιδιότητες του αμύλου είναι η ζελατινοποίηση, όπου ένα αιώρημα αμύλου όταν θερμανθεί σε νερό ορισμένης θερμοκρασίας (56-60 °C) το νερό εισδύει στα μόρια της αμυλόζης και της αμυλοπηκτίνης με αποτέλεσμα την απότομη αύξηση του ιξώδους και τη μετατροπή του αιωρήματος σε γέλη (gel). Το φαινόμενο αυτό έχει σημασία στην αρτοποίηση, διότι κατά το ψήσιμο (ειδικότερα στα πρώτα στάδια του κλιβανισμού) το άμυλο ζελατινοποιείται.
Το τροποποιημένο άμυλο, το οποίο δεν είναι γενετικά τροποποιημένο τρόφιμο, προέρχεται από επεξεργασία του αρχικού αμύλου είτε με φυσικές είτε με ενζυματικές είτε με χημικές μεθόδους, με στόχο την αλλαγή των ιδιοτήτων της αρχικής πρώτης ύλης. Το τροποποιημένο άμυλο χρησιμοποιείται σχεδόν εξ ίσου με το αρχικό σε πολλές εφαρμογές, ως παράγοντας διόγκωσης, ως σταθεροποιητής ή γαλακτωματοποιητής. Χρησιμοποιείται, επίσης, σε φαρμακευτικά σκευάσματα ως έκδοχο, κυρίως σε δισκία ή ταμπλέτες, και ως παράγοντας δέσμευσης σε τύπους χαρτιού με ειδικές επικαλύψεις.
Συμπόσιον ή Λαπίθαι

Γενικά

Το Συμπόσιον ή Λαπίθαι του Λουκιανού, το έβδομα σωζόμενο, είναι αντάξιο του σατιρικού ταλέντου του και γι΄αυτό το πιο ρεαλιστικό και το πιο απολαυστικό απ΄ όλα τα άλλα. Εκείνα είναι ένα καθωσπρέπει δείπνο, όπου οι συνδαιτυμόνες με όλη την κοσμιότητα και την εμβρίθειά τους συζητούν για φιλοσοφικά και άλλα θέματα. Οι φιλόσοφοι κρίνονται συναμεταξύ τους και όχι στην αντιδικία τους με τους θεούς. Ο Αρισταίνετος πάντρευε την κόρη του με το γιο ένος τοκογλύφου και στο γαμήλιο ύπνο έχει καλέσει πολλούς φίλους του. Ανάμεσα σ΄ αυτούς παρόντες ήσαν διακεκριμένοι φιλόσοφοι: οι στωϊκοί Ζηνόθεμις και Δίφιλος, ο περιπατητικός Κλεόδημος, ο επικούρειος Έρμων, ο πλατωνικός Ίων, ο κυνικός Αλκιδάμας. Κι΄ακόμα, ένας γραμματικός, ένας ρήτορας, ένας γιατρός και ο Λυκίνος, που περιγράφει στο φίλο του Φίλωνα πως γλέντησαν. Ήταν μια λαμπρότατη συνεστίαση. Η νύφη και οι φίλες της είχαν πιάσει κι αυτές τη θέση τους, αλλά οι φιλόσοφοι ρίχτηκαν στο φαγοπότι με μεγάλη βουλιμία και έγιναν σκνίπα στο μεθύσι προτού ν΄αρχίσουν τη φιλοσοφική συζήτηση. Την αφορμή για να γίνουν μαλλιά-κουβάρια την έδωσε το γράμμα ενός στωϊκού που δεν προσκλήθηκε. Γινόταν η αποκάλυψη ότι ο γιος του οικοδεσπότη είχε εραστή του το δάσκαλο του Δίφιλο. Ο στωϊκός όρμησε στον επικούρειο, γιατί του φάνηκε παχύτερη η κότα του άλλου. Χτυπιόνταν με τις ίδιες τις κότες κι ύστερα πιάστηκαν από τις γενειάδες τους. Η σύρραξη γενικεύτηκε. Αναποδογυρίστηκαν τα πάντα και οι φιλόσοφοι κυλιόνταν χάμω. Καλά που βρέθηκε και ο γιατρός για να περιποιηθεί τους τραυματίες. Και ο Λυκίνος συνοψίζει: «Αυτό δεν ήταν συμπόσιο, ήταν η μάχη των Λαπιθών και των κενταύρων στο γάμο του Πειρίθου με την Ιπποδάμεια».

Το μήλο της έριδος

Έπειτα αναρωτήθηκα μήπως δεν είναι αλήθεια αυτό που λένε οι περισσότεροι και μήπως η μόρφωση τελικά απομακρύνει από τους ορθούς συλλογισμούς τους άνδρες που περιορίζονται να εντρυφούν μόνο στα βιβλία και στις σκέψεις που υπάρχουν σε αυτά. Μου φαίνεται λοιπόν ότι ο Ετοιμοκλής, ρίχνοντας ανάμεσά μας την επιστολή, όπως το μήλο, προξένησε εξίσου μεγάλες συμφορές με αυτές της Τροίας.
Κύβος

Γεωμετρικά χαρακτηριστικά

Ο κύβος (ή κανονικό εξάεδρο) είναι ένα από τα Πλατωνικά στερεά. Έχει έξι έδρες, οι οποίες είναι ίσες, οκτώ κορυφές και δώδεκα ακμές. Οι δίεδρες γωνίες του είναι ορθές και οι στερεές ίσες και τρισορθογώνιες.
Ένα από τα αναπτύγματα του κύβου είναι έξι τετράγωνα σε σχήμα σταυρού. Ο κύβος συνολικά έχει 11 αναπτύγματα.
Το εμβαδόν επιφάνειας του κύβου είναι .
Ο όγκος του κύβου ισούται προς την τρίτη δύναμη της πλευράς του (ακμής του), δηλαδή αν α είναι η ακμή του, τότε ο όγκος ισούται με V = α³.
Ο κύβος θεωρείται το τριδιάστατο ανάλογο του τετραγώνου, ενώ το τετραδιάστατο ανάλογο θεωρείται ο υπερκύβος.

Ιστορία

Ο διπλασιασμός του κύβου με κανόνα και διαβήτη ήταν ένα από τα άλυτα προβλήματα της αρχαιότητας, γνωστό ως Δήλιο πρόβλημα. Από τον τύπο του όγκου προκύπτει ότι, αν διπλασιασθεί η ακμή του, ο όγκος αυτού οκταπλασιάζεται. Συνεπώς, για να διπλασιασθεί ο όγκος θα πρέπει η ακμή του να πολλαπλασιασθεί με την κυβική ρίζα του 2.
Ο κύβος, ένα από τα πέντε στερεά του Πλάτωνα, θεωρήθηκε ως ένα από τα στοιχεία της φύσης από τους αλχημιστές, οι οποίοι πίστευαν ότι αντιπροσώπευε τη γη, λόγω της γεωμετρίας του. Υποστήριζαν ότι μόνο ο κύβος από όλα τα γεωμετρικά θα μπορούσε να δομήσει στερεά σώματα, γιατί είναι το μόνο γεωμετρικό στερεό το οποίο μπορεί να δομήσει ένα σώμα χωρίς εσωτερικά κενά ταυτίζοντάς τον με τη γη και τα στερεά σώματα γενικά.
Ο κύβος μαζί με τη σφαίρα ήταν τα δύο βασικά σχήματα που χρησιμοποιήθηκαν στην αρχιτεκτονική του ναού της Αγίας Σοφίας της Κωνσταντινούπολης. Το κυρίως κτίριο έχει κυβικό σχήμα που συμβολίζει τον επίγειο κόσμο, σε αντίθεση με τη σφαίρα, για την ακρίβεια το ημισφαίριο που είναι ο τρούλος, που συμβολίζει τον ουράνιο κόσμο ή τον κόσμο του Θεού.
Επίσης, κυβικό είναι το σχήμα του Κάαμπα (αραβ. ο Κύβος), του ιερού χώρου της Ισλαμικής θρησκείας, το οποίο πιστεύεται ότι είναι σημείο πρόσπτωσης μετεωρίτη.
Στη σύγχρονη εποχή, ο κύβος ως σχήμα έδωσε το έναυσμα για μια νέα καλλιτεχνική τάση, τον κυβισμό, της οποίας τα πρώτα έργα χαρακτηρίζονταν από την απεικόνιση της εικόνας ως συνδυασμός κύβων, εξ ού και το όνομα της τάσης. Αργότερα, αυτή η τάση ενέταξε και πολλά άλλα γεωμετρικά σχήματα. Σημαντικότερος εκπρόσωπος ήταν ο Πάμπλο Πικάσο.
Στον κύβο στηρίζεται και ένα μαθηματικό παιχνίδι του 20ού αιώνα, ο κύβος του Ρούμπικ ο οποίος αποτελείται από 26 κυβάκια τα οποία στο παιχνίδι χρειάζεται να μπουν στη σωστή θέση.
Η γεωμετρική απεικόνιση ενός τρισδιάστατου πίνακα είναι ένας κύβος που αποτελείται από πολλούς μικρότερους κύβους.
Αγαπημένη μου Σολεδάδ

Πλοκή

Ως ένα νεαρό κορίτσι, η Ισαδόρα ψηφίστηκε να γίνει η Ασημένια Βασίλισσα στο Τάσκο, ένα μεξικάνικο χωριό γνωστό για το ασημένιες χειροτεχνίες του. Την νύχτα πριν από τη στέψη, σε μια πράξη ζηλοτυπίας, ο πρώην φίλος της Ισαδόρα, ο Χεράρδο την βιάζει. Για εβδομάδες η Ισαδόρα αρνείται να μιλήσει σε οποιονδήποτε, αλλά λόγω της ισχυρής της αγάπης και εμπιστοσύνης που αισθάνεται για τον αρραβωνιαστικό της Χοσέ Λουίς, αποφασίζει να του πει τα πάντα.
Λίγο πριν από το γάμο, ο Χεράρδο αντιμετωπίζει τον Χοσέ Λουίς και τον προκαλεί σε μάχη. Ο Χοσέ Λουίς δεν φτάνει ποτέ στην εκκλησία για το γάμο του, και αργότερα βρίσκεται μαχαιρωμένος μέχρι θανάτου. Η Ισαδόρα περιμένει το παιδι του Χεράρδο, και η θετή μητέρα της Πιεδάδ είναι τρομοκρατημένη, και την αναγκάζει να παντρευτεί τον Χεράρδο.
Η Πιεδάδ είναι ζηλιάρα λόγω της Ισαδόρα, και αποφασίζει να ξεφορτωθεί το παιδί με την πρώτη ευκαιρία. Η Ισαδόρα αφήνει την οικογένειά της και μετακομίζει προς την πόλη. Αρκετά χρόνια αργότερα, η Σολεδάδ έχει εξελιχθεί σε μια ευγενική και όμορφη γυναίκα, μετακομίζει προς την πόλη όπου αυτή και η Ισαδόρα συναντιούνται.
Ντουρουνέβ Καντινεφέντι

Βιογραφία

Η Ντουρουνέβ Καντινεφέντι γεννήθηκε στις 15 Μαρτίου 1835 στο Μπατούμι, και ήταν κόρη του Μαχμούτ Ντζιαπς-Ιπά και της συζύγου του Χαλιμέ Τσικοτουά. Το πραγματικό της όνομα ήταν Μελέκ. Είχε δυο αδελφές την Αϊσέ Κεμαλιφέρ Χανίμ (μητέρα της Τζαβιντάν Χανίμ, συζύγου του Ηγεμόνα Γιουσούφ Ιζζεντίν Εφέντι, ο οποίος ήταν γιος της Ντουρουνέβ) και την Αλιγιέ Χανίμ. Ήταν θεία της Ναζπερβέρ Καντινεφέντι, της τέταρτης συζύγου του σουλτάνου Μωάμεθ Ε΄, μέσω της αδελφής της Αλιγιέ. Η Ντουρουνέβ είχε μακριά ξανθά μαλλιά και μελί μάτια.
Σε ηλικία τριών ετών η Μελέκ και η μικρότερη αδελφή της, Αϊσέ μεταφέρθηκαν στην Κωνσταντινούπολη, όπου παραδόθηκαν στο αυτοκρατορικό χαρέμι. Εκεί η Σερβετσεζά Καντινεφέντι πήρε στην φροντίδα της τα δυο κορίτσια. Σύμφωνα με την παράδοση του παλατιού, η Μελέκ και η Αϊσέ μετονομάστηκαν σε Ντουρουνέβ και Κεμαλιφέρ και τους δόθηκε εξ ολοκλήρου τουρκική, μουσουλμανική και γαλλική εκπαίδευση στο χαρέμι του παλατιού Τοπ Καπί, σύμφωνα με το έθιμο της εποχής. Λαμβάνοντας την εκπαίδευσή της στο παλάτι, η Ντουρουνέβ, ήρθε σε επαφή με την τέχνη και γι' αυτό άρχισε να ζωγραφίζει σε σχετικά νεαρή ηλικία.
Η Ντουρουνέβ μεγάλωσε ως μια νεαρή κόπελα στο παλάτι Τοπ Καπί, και στην ηλικία των είκοσι ετών ο Ηγεμόνας Αμπντούλ Αζίζ, την πρόσεξε κατά την επίσκεψή του στο παλάτι Ντολμαμπαχτσέ. Ο Αμπντούλ Αζίζ ζήτησε το χέρι της Ντουρουνέβ από την Σερβετσεζά Καντινεφέντι. Αρχικά, αρνήθηκε να δώσει το χέρι της Ντουρουνέβ στον Αμπντούλ Αζίζ, αλλά τελικά η Σερβετσεζά συναίνεσε, και ο γάμος έγινε στις 20 Μαΐου 1856 στο παλάτι Ντολμαμπαχτσέ. Η Ντουρουνέβ γέννησε τρία παιδιά, τον Ηγεμόνα Γιουσούφ Ιζζεντίν Εφέντι, την Φατμά Σουλτάν και την Σαλιχά Σουλτάν. 
Ο Αμπντούλ Αζίζ καθαιρέθηκε από τους υπουργούς του στις 30 Μαΐου 1876 και πέθανε λίγες μέρες αργότερα, ενώ ολόκληρη η συνοδεία του φυλακίστηκε στο Παλάτι Φεριγιέ. Ο ανιψιός του Αμπντούλ Αζίζ, Μουράτ Ε΄ έγινε ο σουλτάνος και η οικογένειά του απελευθερώθηκε από φυλάκιση, αλλά συνέχισε να ζει στο παλάτι Φεριγιέ.
Η Ντουρουνέβ Καντινεφέντι πέθανε στις 4 Δεκεμβρίου 1895 στο Παλάτι Φεριγιέ. Είναι θαμμένη στο τάφο του Μαχμούτ Β΄ στην Κωνσταντινούπολη.
Σλοβάκοι στην Σερβία

Ιστορία

Οι σύγχρονοι Σλοβάκοι στη Βοϊβοντίνα είναι απόγονοι των εποίκων του 18ου και του 19ου αιώνα, οι οποίοι μετανάστευσαν από την επικράτεια της σημερινής Σλοβακίας. Οι πρώτοι Σλοβάκοι έποικοι από την περιοχή γύρω από την Τάτρα μετανάστευσαν στη Μπάτσκα κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Κάρλο Α΄. Το 1720 Σλοβάκοι εγκαταστάθηκαν στη Μπάισα, το 1740 στο Πέτροβατς και το Φούτογκ, και το 1742 (κατά τη διάρκεια της Μαρίας Θηρεσίας) στο Μπέζνταν. Κάποιοι από αυτούς αργότερα μετακόμισαν στο Σρεμ. Το 1760 εγκαταστάθηκαν στην Σέλεντσα 120 σλοβακικές οικογένειες, αλλά αργότερα μετακόμισαν στην Στάρα Πάζοβα στο Σρεμ.
Το 1783, οι Σλοβάκοι εγκαταστάθηκαν στο Κίσατς, το Βέπροβατς, το Γκλοζάν και την Τόπολα. Μέρος αυτών εγκαταστάθηκε επίσης στη Μπάισα. Το 1790-1791, Σλοβάκοι εγκαταστάθηκαν στο Πίβνιτσε, το 1792 στην Στάρα Παλάνκα, και το 1793 στο Νόβι Σλανκαμέν. Το 1784-1787, οι Σλοβάκοι εγκαταστάθηκαν στο Σλοβάνσκι Μπαρντάν. Το 1792 οι Σλοβάκοι εγκαταστάθηκαν στη Μπάτσκα Παλάνκα. Μερικοί από αυτούς μετακόμισαν το 1788 στο Άραντατς και την Έτσκα, και μερικοί από αυτούς αργότερα μετακόμισαν επίσης στο Λάλιτς.
Το 1800 εγκαταστάθηκαν οι Σλοβάκοι στην Κοβάτσιτσα και το 1806 και το 1809 στην Πάντινα. Το 1806, μια ομάδα Σλοβάκων εγκαταστάθηκε στην Τσόκα, και το 1809 στο Σουπλιάια. Το 1825 Σλοβάκοι εγκαταστάθηκαν στο Ντουσάνοβατς και το 1830 στο Στάρι Λετς. Το 1850 εγκαταστάθηκαν στο Γκρκ 20 σλοβακικές οικογένειες. Το 1868, οι Σλοβάκοι εγκαταστάθηκαν στο Μάριενφελντ, από όπου αργότερα μετακόμισαν στη Βοϊλόβιτσα. Την ίδια στιγμή, ορισμένοι Σλοβάκοι εγκαταστάθηκαν επίσης στο Ιβάνοβο. Το 1887, Σλοβάκοι εγκαταστάθηκαν στο Ελίζενχαϊμ, και το 1899 στην αποικία Σιλάτζι κοντά στο Απατίν.
Σύμφωνα με την απογραφή του 1880, οι Σλοβάκοι ήταν η έκτη μεγαλύτερη εθνική ομάδα στην σημερινή Βοϊβοντίνα και ο αριθμός τους ήταν 43.318 άτομα. Μέχρι το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, πολλοί από τους Σλοβάκους Ουγγροποιήθηκαν. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, αριθμώντας 52.750 άτομα, οι Σλοβάκοι είναι η έκτη μεγαλύτερη εθνική ομάδα στη Σερβία.