google/wiki40b huggingface dataset:
30ή Συμφωνία (Μότσαρτ)

Η 30ή Συμφωνία σε Ρε μείζονα, K. 202/186b (γερμανικά: Sinfonie D-Dur Köchelverzeichnis 202) είναι συμφωνία του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, που γράφτηκε στο Σάλτσμπουργκ και ολοκληρώθηκε στις 4 Μαΐου 1774. Η Συμφωνία περιελάμβανε και τυμπάνια, αλλά η παρτιτούρα που είχε γραφτεί για το όργανο χάθηκε, και από τότε έχουν γίνει προσπάθειες να γραφτούν τα μέρη με το εν λόγω όργανο.
Λιάνα Σουβαλτζή

Βιογραφία

Το 1989, ενώ πραγματοποιούσε ανασκαφές στην όαση Σίβα, η Σουβαλτζή έκανε μία ανακοίνωση σε συνέδριο Αιγυπτιολογίας ισχυριζόμενη ότι είχε ανακαλύψει ένα μακεδονικό τάφο. Επρόκειτο για έναν ελληνορωμαϊκό ναό του 1ου μ.Χ. αιώνα, που ήταν γνωστός από Ευρωπαίους περιηγητές και είχε ανασκαφεί τη δεκαετία του 1930 από τον Αιγύπτιο αρχαιολόγο Αχμέτ Φάκρυ. Η ανακοίνωσή της δεν έτυχε ευμενούς υποδοχής και την ίδια τύχη είχαν και οι ανακοινώσεις της στον Αιγυπτιακό και τον Ελληνικό τύπο το 1992.
Τρία χρόνια αργότερα, ανακοίνωσε ότι είχε βρει τον τάφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Απέρριψε τις γραμματειακές πηγές της αρχαιότητας που ισχυρίζονται ότι ο Αλέξανδρος είχε ταφεί στην Αλεξάνδρεια, βασισμένη στα ευρήματα της ανασκαφής της, ανάμεσα στα οποία τρεις πλάκες ασβεστόλιθου με επιγραφές στα ελληνικά, από τις οποίες απέδωσε μία στον Πτολεμαίο και μία στον Τραϊανό. Μελετητές από όλο τον κόσμο αντιτάχθηκαν στους ισχυρισμούς της Σουβαλτζή. Η ελληνίδα ειδικός Όλγα Παλαγγιά ισχυρίστηκε ότι η επιγραφή που αποδιδόταν στον Πτολεμαίο είναι πλαστή. Μια ομάδα αρχαιολόγων της ελληνικής κυβέρνησης υπό το γενικό γραμματέα του υπουργείου πολιτισμού επισκέφτηκαν την τοποθεσία. Χωρίς να δώσει κάποιο αιτιολογία, η Σουβαλτζή αρνήθηκε να δείξει στην ομάδα το ημερολόγιο της ανασκαφής και δεν τη συνόδευσε στην επίσκεψή της στην τοποθεσία. Η ομάδα των Ελλήνων αρχαιολόγων κατέληξε ότι δεν υπήρχαν στοιχεία ότι είχε βρεθεί ο τάφος του Αλεξάνδρου: δεν ήταν βέβαιο ότι το κτίσμα ήταν ναός και τα θραύσματα των επιγραφών που τους επιδείχθηκαν χρονολογούνταν από τη Ρωμαϊκή περίοδο. Αργότερα, ειδικοί απέδειξαν ότι και οι τρεις επιγραφές αποτελούσαν μέρος ενός αναθήματος από την εποχή του Τραϊανού. Εξαιτίας του σκανδάλου που δημιουργήθηκε, οι Αιγυπτιακές αρχές αρνήθηκαν να ανανεώσουν την ανασκαφική άδεια της Σουβαλτζή μετά το 1996. Οι υποστηρικτές της ισχυρίζονται ότι στην υπόθεση αναμίχθηκε ο Έλληνας πρωθυπουργός, Κώστας Σημίτης. Η Σουβαλτζή ισχυρίζεται ότι ήταν θύμα μιας ανθελληνικής συνωμοσίας της ελληνικής κυβέρνησης.
Η Σουβαλτζή κατηγορήθηκε ότι έτρεφε ακραία εθνικιστικά συναισθήματα και ότι, ηθελημένα ή όχι, η εργασία της έγινε αφορμή άσκησης πολιτικής στο Μακεδονικό ζήτημα. Ο Βρετανός αρχαιολόγος Νίκολας Σώντερς χαρακτήρισε την υπόθεση «κωμική».
Το 2002 εκδόθηκε από τις εκδόσεις Γεωργιάδη το βιβλίο της  «Ο τάφος του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην όαση Σίουα». Η Σουβαλτζή κατηγορήθηκε ότι στο βιβλίο χρησιμοποιούσε πληροφορίες του Φακρύ, δίχως να το αναγνωρίζει.
Το 2003 η Σουβαλτζή συμμετείχε σε εκδήλωση του ελληνικού ακροδεξιού χώρου για το Μέγα Αλέξανδρο, μαζί με το Μάκη Βορίδη, το Δημοσθένη Λιακόπουλο, τον Κώστα Πλεύρη, το Γιώργο Καρατζαφέρη και τον Άδωνι Γεωργιάδη.
Κωνσταντίνος Β΄ της Βουλγαρίας

Βιογραφία

Ο Κωνσταντίνος Β΄ ήταν γιος του Ιβάν Σρατσιμίρ της Βουλγαρίας και της Άννας των Μπασαράμπ, κόρης του Νικολάε Αλεξάντρου βοεβόδα της Βλαχίας. Ανακηρύχθηκε συναυτοκράτορας από τον πατέρα του το 1395 ή πιο πριν, όταν εστάλει σε μία αποστολή στην παλιά βουλγαρική πρωτεύουσα Τάρνοβο.
Δεν είναι σχεδόν τίποτε γνωστό για την κατάσταση του Κωνσταντίνου Β΄, μετά την σύλληψη και φυλάκιση τού πατέρα του από τον σουλτάνο Βαγιαζήτ Α΄ το 1396: ο Ιβάν Σρατσιμίρ είχε συνεισφέρει με στρατιώτες για να συνδράμει τη συμμαχία των Χριστιανικών εθνών να αντισταθούν στην προέλαση των Οθωμανών, όμως μετά τη μάχη της Νικόπολης το 1396, το Βίντιν έπεσε τελικά στην εξουσία των Οθωμανών και του ηγέτη τους Βαγιαζήτ Α΄.
Ορισμένοι Βούλγαροι ιστορικοί υποθέτουν, ότι η επικράτεια του Βίντιν -ή τουλάχιστον ορισμένα της τμήματα- έμειναν υπό τον έλεγχο του Κωνσταντίνου Β΄, σχεδόν μέχρι το θάνατό του το 1422. Μαζί με τον εξάδελφό του Φρουζίν (γιο του Ιβάν Σισμάν), ο Κωνσταντίνος Β΄ εκμεταλλεύτηκε την Οθωμανική Μεσοβασιλεία για να ξεκινήσει μία αντι-Οθωμανική εξέγερση στη βορειοδυτική Βουλγαρία. Ο Κωνσταντίνος Β΄ συμμάχησε επίσης με τον Στέφανο Λαζάρεβιτς δεσπότη της Σερβίας και τον Μίρτσεα Α΄ βοεβόδα της Βλαχίας. Η αντι-Οθωμανική εξέγερση κράτησε για μία πενταετία (1408-1413) και απλώθηκε σε μεγάλο μέρος της Βουλγαρίας, έως ότου οι επαναστάτες νικήθηκαν από τον Μουσά Τσελεμπή, τρίτο γιο του Βαγιαζήτ Α΄.
Οι Βούλγαροι προσπάθησαν να ανασυγκροτηθούν, με το να πάρουν το μέρος του Μεχμέτ Α΄ (τέταρτου γιου του Βαγιαζήτ Α΄), όταν αυτός εξεγέρθηκε· όμως η υπερίσχυση του Μεχμέτ Α΄ ελάχιστα βελτίωσε την κατάστασή τους. Μετά την επικράτηση του Μεχμέτ Α΄ το 1413, ο Κωνσταντίνος Β΄ πέρασε μεγάλο μέρος της ζωής του στην Ουγγαρία και τη Σερβία. Οι τελευταίες κτήσεις του στη Βουλγαρία προσαρτήθηκαν το 1422 από τους Οθωμανούς και λίγο αργότερα ο Κωνσταντίνος Β΄ απεβίωσε στην Αυλή της Σερβίας στις 17 Σεπτεμβρίου 1422.
Ο Κωνσταντίνος Β΄ ήταν ο τελευταίος αυτοκράτορας της Βουλγαρίας και η έξωση και ο θάνατός του το 1422 σηματοδοτεί το τέλος της Β΄ Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας. Η Οθωμανική κατάκτηση, που είχε αρχίσει μισό αιώνα νωρίτερα το 1369 και ολοκληρώθηκε το 1422, κράτησε ως το 1878, οπότε με τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου δημιουργήθηκε το πριγκιπάτο της Βουλγαρίας.

Τιμά

Το παγετώδες αντιστήριγμα Κονσταντίν στην ακτή Νόρντενσκιελντ στην Γη Γκράχαμ της Ανταρκτικής, ονομάστηκε προς τιμήν του Κωνσταντίνου Β΄ της Βουλγαρίας.
Μαξ Ζάουερλαντ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 1880 στο Βερολίνο. Μεγάλωσε στο Αμβούργο, και φοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου. Αναγορεύτηκε διδάκτωρ και εργάστηκε αρχικά ως γραμματέας του Γιούστους Μπρίνκμανν, που κατείχε την θέση του Spiritus rector στο Μουσείο Τέχνης (γερμ. Museum für Kunst und Gewerbe) στο Αμβούργο. Σε ηλικία 28 χρονών διορίστηκε διευθυντής του κρατικού μουσείου της Χάλε. Το 1919 διαδέχτηκε τον Μπρίνκμαν ως διευθυντής του μουσείου Τέχνης στο Αμβούργο. Αναδείχτηκε πρώιμος υποστηρικτής του Εξπρεσιονισμού, και γι' αυτό διώχτηκε από τους Ναζί τον Απρίλιο του 1933, ενώ του απαγορεύτηκε η είσοδος στο Μουσείο. Παράλληλα ήταν καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου, όπου έδινε μαθήματα, και ήταν διευθυντής της κρατικής σχολής τέχνης (γερμ. Landskunstschule). Απολύθηκε και εκεί τον Σεπτέμβριο του 1933 για τον ίδιο λόγο. Απεβίωσε την πρωτοχρονιά του 1934 στο Αμβούργο.
Χαραυγή (εφημερίδα Σάμου)

Εβδομαδιαία δημοκρατική εφημερίδα Σάμου, Ικαρίας, Φούρνων. Περιέχει τοπικές, πολιτικές, πολιτιστικές, αθλητικές ειδήσεις, ρεπορτάζ και ανταποκρίσεις από το Νομό Σάμου.
Λουξεμβούργο (πόλη)

Πολιτισμός

Παρά το συγκριτικά μικρό μέγεθός της, η πόλη διαθέτει πολλά αξιόλογα μουσεία : το πρόσφατα ανακαινισμένο Εθνικό Μουσείο Ιστορίας και Τέχνης (MNHA), το Μουσείο Ιστορίας της Πόλης, το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Μέγα Δούκα Ιωάννη (Mudam) και το Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας (NMHN). Εκτός από τις δύο κύριες αίθουσες, το Μεγάλο Θέατρο του Λουξεμβούργου και το Θέατρο των Καπουτσίνων, υπάρχει μια εντυπωσιακή αίθουσα συναυλιών, η Φιλαρμονία. Η πόλη του Λουξεμβούργου επίσης φημίζεται για την μεγάλη ποικιλία από εστιατόρια και κουζίνες, μεταξύ των οποίων τέσσερα έχουν βραβευθεί με αστέρια Μισελέν (11 σε όλη τη χώρα).

Αξιοθέατα

Η παλιά μεσαιωνική πόλη, που βρίσκεται σε ένα ψηλό οροπέδιο ανάμεσα στα δύο ποτάμια, περιβάλλεται από προάστια και βιομηχανίες. Στην παλιά πόλη σώζονται διάφορα τμήματα των οχυρώσεων από την ρωμαϊκή εποχή έως τον 17ο αι., ο καθεδρικός ναός της Παναγίας (17ος αι.), το δουκικό ανάκτορο (16ος αι.), κ.ά. Το ιστορικό μέρος της πόλης (Κλάουζεν και Γκρουντ/Γκρον) και η οχύρωσή της χαρακτηρίστηκαν το 1994 από την ΟΥΝΕΣΚΟ Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς.
Ελισάβετ της Γαλλίας (1602-1644)

Βιογραφία

Η Ελισάβετ γεννήθηκε στις 22 Νοεμβρίου 1602 στο Παλάτι του Φονταινεμπλώ και ήταν το δεύτερο παιδί και η μεγαλύτερη κόρη του βασιλιά Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας και της δεύτερης συζύγου του Μαρίας των Μεδίκων. 
Η μητέρα της έδειξε μια σκληρή αδιαφορία για αυτήν, επειδή πίστευε τυφλά την προφητεία μιας καλόγριας που τη διαβεβαίωσε ότι θα γεννούσε τρία συνεχόμενα αρσενικά. Ως κόρη του βασιλιά της Γαλλίας, γεννήθηκε ως "Κόρη της Γαλλίας". Ως η μεγαλύτερη κόρη του βασιλιά, ήταν γνωστή στην αυλή με την παραδοσιακή τιμή της Βασιλικής Κυρίας.
Όταν η Ελισάβετ ήταν δέκα ετών, το 1612 άρχισαν διαπραγματεύσεις για διπλό γάμο μεταξύ των βασιλικών οικογενειών της Γαλλίας και της Ισπανίας. Η Ελισάβετ να παντρευτεί τον Πρίγκιπα των Αστουριών (τον μελλοντικό Φίλιππο Δ΄ της Ισπανίας) και τον αδελφό της Λουδοβίκο, η Ινφάντα Άννα της Ισπανίας.
Παντρεύτηκαν στις 25 Νοεμβρίου 1615 στον Καθεδρικό Ναό της Αγίας Μαρίας του Μπούργος. Αυτός ο γάμος ακολούθησε μια παράδοση επιβεβαίωσης στρατιωτικών και πολιτικών συμμαχιών μεταξύ των καθολικών δυνάμεων της Γαλλίας και της Ισπανίας με βασιλικούς γάμους. Η ανταλλαγή των πριγκιπισσών στα ισπανικά σύνορα ζωγράφισε ο Πίτερ Πολ Ρούμπενς ως μέρος του κύκλου της Μαρίας των Μεδίκων.
Η Ελισάβετ ήταν γνωστή για την ομορφιά της, την ευφυΐα της και την ευγενική της προσωπικότητα, γεγονός που την έκανε πολύ δημοφιλής στον ισπανικό λαό.
Φημολογείται ότι η Ελισάβετ είχε σχέσεις με τον ποιητή Περάλτα (Χουάν δε Τάσσις ι Περάλτα, 2ο Κόμη της Βιγιαμεδιάνα), ο οποίος ήταν Κύριος Επί των Τιμών. Στις 14 Μαΐου 1622, ξέσπασε μια πυρκαγιά, η μάσκα Περάλτα Η δόξα της Νιχαίας, ενεργούσε ενώπιον του δικαστηρίου. 
Ο Περάλτα μετέφερε τη βασίλισσα σε έναν ασφαλέστερο μέρος, που προκάλεσε υποψίες για τη βαθύτερη σχέση τους. Ο Περάλτα παραβίασε μια σημαντική προειδοποίηση, η ζωή του ήταν σε κίνδυνο και "δολοφονήθηκε καθώς πήγε στον προπονητή του." 
Σε αντίθεση με τον σύζυγό της και την αδελφή της, δεν θα δει τον γάμο της ως επιβεβαίωση ειρήνης μεταξύ της πατρίδας και της Ισπανίας, καθώς οι χώρες θα βρίσκονται σε πόλεμο μέχρι το 1659.
Η Ελισάβετ πέθανε στις 6 Οκτωβρίου 1644 στο Βασιλικό Αλκασάρ της Μαδρίτης σε ηλικία 41 ετών. Θάφτηκε στο Ελ Εσκοριάλ. Μετά το θάνατό της, ο Φίλιππος παντρεύτηκε την ανιψιά της, Μαριάννα της Αυστρίας.
Συγκρότημα εκτοξεύσεων 34

Το συγκρότημα εκτοξεύσεων πυραύλων με τον αριθμό LC-34 στο ακρωτήριο Κανάβεραλ είναι διαστημική βάση της Πολεμικής Αεροπορίας στην περιοχή του νησιού Merritt στην Φλόριντα.

Ιστορικό

Η ανέγερση του συγκροτήματος ξεκίνησε τον Ιούνιο του 1959. Χτίστηκε μαζί με το συγκρότημα LC-37 και προορίστηκε για το διαστημικό πρόγραμμα Απόλλων και συγκεκριμένα για τους πυραύλους Κρόνος Ι και Κρόνος 1B.
Μεταξύ 1961 και 1968 εκτοξεύθηκαν από την Βάση 34 τέσσερις πύραυλοι τύπου Κρόνος 1 και τρεις τύπου Κρόνος 1Β. Έκτοτε προορίστηκε για εκτοξεύσεις του προγράμματος Skylab, για να κλείσει το 1971, αφού το Skylab πήγε στο LC-39.
Στις 27 Ιανουαρίου 1967 έγινε το τραγικό δυστύχημα της διαστημικής αποστολής AS-204 που αργότερα ονομάστηκε Apollo 1, στο οποίο πέθαναν στην φωτιά οι αστροναύτες Virgil Grissom, Edward White και Roger Chaffee. Εις ανάμνησή τους η βάση αυτή από τον Απρίλιο 1984 ονομάζεται ιστορικό ορόσημο (αγγλ. Historic Landmark).

Περιγραφή του συγκροτήματος

Όταν στις 5 Ιουνίου 1961 το συγκρότημα αποπερατώθηκε, αποτελείτο από μια εξέδρα εκτοξεύσεων, έναν πύργο τροφοδοσίας, έναν κινητό πύργο εργασιών, ένα κτίριο καυσίμων και ένα οχυρό καταφύγιο. Οι αγωγοί καυσαερίων ήταν πάνω σε ράγες για να τους κινούν και να τους τοποθετούν κάτω από τον πύραυλο. Ο πύργος εργασιών ήταν επίσης πάνω σε ράγες και μεταφερόταν 185 μέτρα δυτικά της εξέδρας λίγο πριν την εκτόξευση. Είχε ύψος 95 μέτρα και ήταν η ψηλότερη κατασκευή του συγκροτήματος. Το οχυρό καταφύγιο ήταν 320 μέτρα μακρυά από την εξέδρα και ήταν αντίγραφο του θολωτού οχυρού του συγκροτήματος LC-20. Είχε χωρητικότητα προσωπικού 130 ανθρώπων που κατά την εκτόξευση μαζί με μηχανήματα παρακολουθούσαν τα γεγονότα από περισκόπιο, αφού το κτίριο δεν είχε παράθυρα.
Survivor Series

Το Survivor Series (ελλ.: σειρές επιβίωσης) είναι ετήσιο Pay Per View που διοργανώνεται κάθε Νοέμβριο από την εταιρεία επαγγελματικής πάλης, WWE. Μαζί με τα: WrestleMania, SummerSlam και Royal Rumble, ονομάζονται Big Four (Μεγάλα Τέσσερα), διότι είναι τα πιο ιστορικά PPV της εταιρείας.

Ιστορία

Πρόκειται για το πιο ιστορικό Pay Per View του WWE, μετά την WrestleMania. Το πρώτο που διεξήχθη, ήταν το 1987 και από τότε διοργανώνεται κάθε χρονιά, με τεράστια επιτυχία. Το 2010 ανακοινώθηκε στις αρχές του έτους πως δεν θα ξανά διοργανωθεί, αλλά κάτι τέτοιο δεν συνέβη και έγινε κανονικά τον Νοέμβριο της χρονιάς. Αυτό συνέβη γιατί είχε χάσει την αίγλη του, αφού το αρχικό πλάνο είχε διαφοροποιηθεί.

Αρχικό πλάνο

Αρχικά, το Survivor Series είχε ως βάση του της ομάδες και την ομαδική κατηγορία του WWE, καθώς και τους ομαδικούς τίτλους. Παράλληλα, κάθε χρονιά, διοργανώνονταν αντιπαλότητες μεταξύ πολλών ατόμων που έφτιαχναν δύο ομάδες, και η ομάδα που θα απέκλειε όλα τα μέλη της αντίπαλης, κέρδιζε. Αργότερα ήρθαν να προστεθούν τα ρόστερ του Raw και του SmackDown, που έδωσαν άλλο ενδιαφέρον. Σιγά -σιγά όμως, το πλάνο αυτό χάθηκε και το Survivor Series έχασε την λάμψη και την ουσία του.

Άλλοι αγώνες

Εκτός από την ομαδική κατηγορία, το WWE, πρώτο ξεκίνησε το συγκεκριμένο γεγονός, για να έχουν μια δεύτερη WrestleMania τα αστέρια της εταιρείας και να μην περιμένουν οι θεατές έναν χρόνο να τους παρακολουθήσουν. Παλαιστές όπως οι: Χαλκ Χόγκαν, Αντρέ ο Γίγαντας, Αντερτέικερ και άλλοι, έφτιαξαν τα ονόματά τους σε αγώνες της συγκεκριμένης βραδιάς. Πάντα οι αγώνες τίτλου και οι μεγάλες κόντρες, είχαν μεγάλη σημασία στο Survivor Series.
Μιχαήλ Βαρδάκας

Πολιτική σταδιοδρομία

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και σπούδασε νομικά στο ΑΠΘ. Άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου.
Εξελέγη βουλευτής στην περιφέρεια Υπόλοιπου Θεσσαλονίκης με τη Νέα Δημοκρατία στις εκλογές του 1974 συγκεντρώνοντας  6.275 σταυρούς. Επανεξελέγη με το ίδιο κόμμα στις εκλογές του 1977 στην περιφέρεια Β΄ Θεσσαλονίκης.
Έγινε ένας από τους πρώτους Έλληνες βουλευτές στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, όπου υπηρέτησε από τον Ιανουάριο του 1981 ως τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου. Ως ευρωβουλευτής  μετείχε στην Επιτροπή Ανάπτυξης και Συνεργασίας από τις 8 Φεβρουαρίου ως τις 18 Οκτωβρίου 1981.
Απεβίωσε σε ηλικία 77 ετών το 1998 στη Θεσσαλονίκη και κηδεύτηκε εκεί. Ήταν παντρεμένος με τη Μαίρη Βαρδάκα και είχαν έναν γιο.
Internet Explorer 10

Ανάπτυξη

Η Προεπισκόπηση Πλατφόρμας του Windows Internet Explorer δεν υποστηρίζει λειτουργικά συστήματα προγενέστερα των Windows 7.
Ο Internet Explorer 10 ανακοινώθηκε για πρώτη φορά στις 12 Απριλίου του 2011 στο συνέδριο MIX11 στο Λας Βέγκας. Σε αυτό το συνέδριο η Microsoft έκανε επίδειξη μιας δοκιμαστικής έκδοσης του Internet Explorer 10 μέσα σε μία επίσης δοκιμαστική έκδοση των Windows 8. Την ίδια ημέρα κυκλοφόρησε η πρώτη προεπισκόπηση πλατφόρμας του προγράμματος.
Η πρώτη προεπισκόπηση πλατφόρμας του Internet Explorer 10 υποστηρίζει επιμέρους πρότυπα του CSS3 για πλέγματα, πλαίσια, πολλές στήλες, ντεγκραντέ και πλήρη επιτάχυνση υλικού.
Οι απόψεις των αναλυτών για την έκδοση αυτή ήταν ποικίλες, όλοι όμως συμφώνησαν στο ότι η Microsoft παρουσίασε τον Internet Explorer 10 σχεδόν αμέσως μετά την κυκλοφορία του προκατόχου του (29 ημέρες). Σε τεστ που έγιναν για τον έλεγχο της απόδοσης του προγράμματος βρέθηκε ότι η πρώτη προεπισκόπηση πλατφόρμας ήταν καλύτερη από τον Internet Explorer 9, όχι όμως καλύτερη από άλλα προγράμματα περιήγησης διαδικτύου. Η δεύτερη προεπισκόπηση πλατφόρμας του προγράμματος κυκλοφόρησε στις 29 Ιουνίου του 2011.
God Save the South

Το God save the South θεωρείται, αν και ανεπίσημα, ως ο εθνικός ύμνος των Συνομοσπόνδων Πολιτειών της Αμερικής. Τον ύμνο έγραψε ο Τζορτζ Χένρι Μάιλς (με το ψευδώνυμο Έρνεστ Χάλφιν). Την πιο γνωστή εκδοχή της μουσικής του συνέθεσε ο Τσαρλς Έλερμπρουκ.
Αντώνιος Μιχελιδάκης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο Ηράκλειο το 1844. Όταν ξέσπασε η Κρητική Επανάσταση (1866-1869) διέκοψε τις φιλολογικές του σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών προκειμένου να γυρίσει στην πατρίδα του και να συμμετάσχει ενεργά στην επανάσταση. Έτσι επιστρέφοντας ανέλαβε ως πληρεξούσιος της Γενικής Επαναστατικής Συνέλευσης, την οργάνωση και τον συντονισμό της επαναστατικής δράσης στις ανατολικές επαρχίες της Κρήτης. Δέκα χρόνια αργότερα, όταν ξέσπασε η νέα Κρητική Επανάσταση του 1878, συμμετείχε από τους πρώτους, αναλαμβάνοντας αυτή τη φορά πρόεδρος της Επαναστατικής Συνέλευσης όπου με την ιδιότητα αυτή υπέβαλε στο Συνέδριο του Βερολίνου που συνήλθε τον Ιούνιο του έτους εκείνου σχετικό υπόμνημα, ζητώντας την προσάρτηση της νήσου με το Βασίλειο της Ελλάδος, διαπραγματευόμενος μαζί με άλλα μέλη της Επαναστατικής Συνέλευσης τον καταστατικό χάρτη της Κρήτης, που έμεινε γνωστός στην ιστορία με την ονομασία "Σύμβαση της Χαλέπας".
Μετά από τα γεγονότα αυτά, το 1879 εξελέγη πληρεξούσιος του Ηρακλείου στη Γενική Συνέλευση και ακολούθως εξελέγη αρχηγός του Εθνικού Κόμματος της Κρήτης, αναλαμβάνοντας πρόεδρος της Κρητικής Βουλής, τα έτη 1901, 1903, 1905 και της Β΄ Συντακτικής Συνέλευσης του 1906, καθώς και της Βουλής το 1907. Αργότερα το 1910, εξελέγη "τιμής ένεκεν", μαζί με άλλους 4 Κρητικούς βουλευτής του ελληνικού χώρου. Ο ίδιος εξελέγη τότε βουλευτής Αττικοβοιωτίας. Οι υπόλοιποι 4 ήταν οι Ελευθέριος Βενιζέλος, Γεώργιος Ι. Παπαμαστοράκης, Μανούσος Κούνδουρος και Χαράλαμπος Πολογεώργης. Τότε παρενέβη η Οθωμανική Αυτοκρατορία, ζητώντας την ακύρωση της εκλογής των Κρητικών, με το αιτιολογικό ότι ήταν Οθωμανοί υπήκοοι. Η Ελληνική Κυβέρνηση υπαναχώρησε. Τον επόμενο χρόνο που άρχισε πάλι επαναστατική δραστηριότητα στη Κρήτη, επανεκλέχθηκε για ακόμα μια φορά πρόεδρος της επαναστατικής συνέλευσης. Το 1912, όταν διορίστηκε από την ελληνική κυβέρνηση διοικητής της Κρήτης ο Στέφανος Δραγούμης, ο Αντώνιος Μιχελιδάκης ήταν αυτός που του παρέδωσε, ως πρόεδρος της Προσωρινής Επαναστατικής Κυβέρνησης, τη διοίκηση της νήσου. Μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και την Ένωση της Κρήτης με το Βασίλειο της Ελλάδος, διορίστηκε στη κυβέρνηση Στέφανου Σκουλούδη 1915 υπουργός των Εκκλησιαστικών και Δημόσιας Εκπαίδευσης. Το 1916, όταν η Αντάντ επέβαλε στην Ελλάδα δικό της Αρμοστή, καθιστώντας δηλαδή τη χώρα προτεκτοράτο κατάσχοντας ταυτόχρονα και τον ελληνικό στόλο, ο Μιχελιδάκης συνελήφθη ως βασιλόφρονας και καταδικάστηκε από ειδικό δικαστήριο μαζί με τα υπόλοιπα μέλη της κυβέρνησης Σκουλούδη σε εκτοπισμό στη Μυτιλήνη. Απελευθερώθηκε αμέσως μετά τις εκλογές του 1920, όταν καταψηφίστηκε ο Ελευθέριος Βενιζέλος από τις ενωμένες δυνάμεις της αντιπολίτευσης. Παρά ταύτα, διάγοντας ήδη το 76 έτος της ηλικίας του, δεν αναμίχθηκε ξανά στην πολιτική. Πέθανε τρία χρόνια αργότερα στη γενέτειρά του, το 1923.
Αραράτ (πόλη)

Ετυμολογία

Η πόλη ονομάστηκε επίσημα Αραράτ το 1947 από τα κοντινά βιβλικά Όρη του Αραράτ. Αραράτ (εβραϊκά: אֲרָרָט‬· αρμενικά: Արարատ‎, Αραράτ· δυτικά αρμενικά: Αραράντ).
Μαίρη Κάσατ

Πρώιμα χρόνια

Η Κάσατ γεννήθηκε στο Αλεγκέινι Σίτι της  Πενσυλβάνια, που πια ανήκει στο Πίτσμπουργκ. Γεννήθηκε σε οικογένεια της ανώτερης μεσαίας τάξης: Ο πατέρας της, Ρόμπερτ Σίμπσον Κάσατ, ήταν επιτυχημένος χρηματιστής και κερδοσκόπος γης. Καταγόταν από τον Γάλλο Ουγενότο Ζακ Κόσαρτ, ο οποίος ήρθε στο Νέο Άμστερνταμ το 1662. Η μητέρα της, Κάθριν Κέλσο Τζόνσον, προερχόταν από οικογένεια τραπεζιτών. Η Κάθριν Κάσατ που ήταν μορφωμένη και πολύ καλά διαβασμένη, είχε μια βαθιά επίδραση στην κόρη της. Εξαιτίας αυτού η δια βίου φίλη της Κάσατ, Λουιζίν Χαβμάιερ έγραψε στα απομνημονεύματά της: «Όποιος είχε το προνόμιο να γνωρίσει τη μητέρα της Μαίρη Κάσατ, θα καταλάβαινε αμέσως ότι από αυτήν και μόνο η (Μαίρη) κληρονόμησε την ικανότητά της». Το πατρογονικό επώνυμο ήταν Cossart. Η Κάσατ ήταν μακρινή ξαδέλφη του καλλιτέχνη Ρόμπερτ Χένρι. Η Κάσατ ήταν ένα από τα επτά παιδιά της οικογένειας, εκ των οποίων τα δύο πέθαναν σε νηπιακή ηλικία. Ο ένας αδελφός της, Αλεξάντερ Τζόνσον Κάσατ, αργότερα έγινε πρόεδρος της Εταιρείας Σιδηροδρόμων της Πενσυλβάνια. Η οικογένειά της μετακόμισε ανατολικά, πρώτα στο Λάνκαστερ της Πενσυλβάνια και έπειτα στην περιοχή της Φιλαδέλφεια, όπου πήγε σχολείο σε ηλικία έξι ετών.
Η Κάσατ μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον που πίστευε πως τα ταξίδια ήταν αναπόσπαστο μέρος της  εκπαίδευσης. Πέρασε πέντε χρόνια στην Ευρώπη και επισκέφθηκε πολλές από τις πρωτεύουσες, συμπεριλαμβανομένου του Λονδίνου, του Παρισιού και του Βερολίνου. Ενώ ήταν στο εξωτερικό, έμαθε γερμανικά και γαλλικά και έκανε τα πρώτα της μαθήματα στη ζωγραφική και τη μουσική. Είναι πιθανό ότι η πρώτη επαφή της με τους Γάλλους καλλιτέχνες Ζαν Ωγκύστ Ντομινίκ Ενγκρ, Ευγένιος Ντελακρουά, Ζαν-Μπατίστ Καμίλ Κορό, Γκυστάβ Κουρμπέ ήταν στη Διεθνή Έκθεση του Παρισιού το 1855. Επίσης στην έκθεση ήταν ο Ντεγκά και ο Πισαρό, που αργότερα και οι δύο υπήρξαν συνάδελφοι και μέντορές της.

Νέα Γυναίκα

Η Μαίρη Κάσατ απεικονίζει τη Νέα Γυναίκα του 19ου αιώνα, από την πλευρά της γυναίκας. Ως μια επιτυχημένη, άρτια εκπαιδευμένη καλλιτέχνης που ποτέ δεν παντρεύτηκε, η Κάσατ-όπως και η Έλεν Ντέι Χέιλ, η Ελίζαμπεθ Κόφιν, η Ελίζαμπεθ Νως και η Σεσίλια Μπώ— προσωποποιείται στη Νέα Γυναίκα. Αυτή «ξεκίνησε τις αρχικές βάσεις ανάπλασης της εικόνας της Νέας Γυναίκας, που προερχόταν από την επίδραση της έξυπνης και δραστήριας μητέρας της, Κάθριν Κάσατ που πίστευε στην μόρφωση των γυναικών ώστε να είναι καταρτισμένες και κοινωνικά ενεργές. Αυτή απεικονίζεται στο έργο "Διαβάζοντας τη “Le Figaro”» (1878).
Σημαία των Ώλαντ

Η σημαία των Ώλαντ αναφέρεται στη γεωπολιτική θέση των φινλανδικών νησιών Ώλαντ στα ανοικτά των ακτών της Σουηδίας: είναι η σημαία της Σουηδίας με έναν κόκκινο σταυρό που συμβολίζει τη Φινλανδία.
Η σημαία είναι επίσημη στην αυτόνομη επαρχία των Ώλαντ (Åland) από το 1954. Υψώθηκε για πρώτη φορά στην πρωτεύουσα Μάριεχαμν στις 3 Απριλίου του 1954.
Πριν από την αυτονομία, χρησιμοποιούνταν μια δίχρωμη οριζόντια σημαία με τρεις λωρίδες χρωμάτων μπλε-κίτρινου-μπλε.
Τζακ Γκλίσον

Τα πρώτα χρόνια

Ο Τζάκ Γκλίσον γεννήθηκε στο Κορκ στην Ιρλανδία. Από το 2004 μέχρι το 2010 φοίτησε στο κολλέγιο Γκονζάγκα (Αγγλικά: Gonzaga College) στο Δουβλίνο. Μετά φοίτησε στο κολλέγιο Τρίνιτι (Αγγλικά: Trinity College) στο Δουβλίνο και αποτέλεσε μέλος της θεατρικής ομάδας του κολλεγίου με όνομα DU PLAYERS.

Ταινίες και Θέατρο

Ο Γκλίσον ασχολήθηκε για πρώτη φορά με την ηθοποιία σε ηλικία επτά ετών στο «Independent Theatre Workshop». Οι πρώτοι του ρόλοι ήταν ταινίες όπως τα «Batman Begins» (2005), «Shrooms» (2007), και «A shine of Rainbows» (2009). Το 2010 απέκτησε πρωταγωνιστικό ρόλο στο «All Good Children», όπου ο κριτικός ταινιών του περιοδικού «Βαράιετι» (Αγγλικά: «Variety Magazine») περιέγραψε τον Γκλίσον ως «τη μεγάλη ανακάλυψη της ταινίας». Επίσης, είναι ιδρυτής και καλλιτεχνικός διευθυντής της θεατρικής ομάδας «Collapsing Horse Theatre Company»  με έδρα το Δουβλίνο.

Game of Thrones

Ο Γκλίσον είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στους τέσσερις πρώτους κύκλους της τηλεοπτικής σειράς «Το Παιχνίδι του Στέμματος» (Αγγλικά: «Game of Thrones») του καναλιού HBO, στο ρόλο του Τζόφρυ Μπαράθηον (Αγγλικά: Joffrey Baratheon). Ο ίδιος έχει αναφέρει ότι για την απόδοση του ρόλου επηρεάστηκε από την εκτέλεση του ρόλου του Κόμμοδου από τον Χοακίν Φίνιξ (Αγγλικά: Joaquin Phoenix) στην ταινία «Μονομάχος» (Αγγλικά: «Gladiator») του 2000.
Το 2012 ο Γκλίσον δημοσιοποίησε την απόφασή του να αποσυρθεί από την ηθοποιία όταν θα τελείωνε η δουλειά του στο «Game of Thrones» για να ασχοληθεί με την ακαδημαϊκή του καριέρα. Μετά την προβολή του δεύτερου επεισοδίου της τέταρτης σαιζόν της σειράς, με τίτλο «Το Λιοντάρι και το Ρόδο» (Αγγλικά: «The Lion and the Rose»), ο Γκλίσον επιβεβαίωσε την απόσυρσή του από την ηθοποιία.