google/wiki40b huggingface dataset:
Διοίκηση επιχειρησιακής λειτουργικότητας

Σύγκριση με παραδοσικό δίκτυο παρακολούθησης

Το λογισμικό BSM είναι ένα δίκτυο διαχείρισης συστημάτων που παρακολουθεί την απόδοση και τη διαθεσιμότητα των δικτυακών στοιχείων από κέντρο δεδομένων. Τα παραδοσιακά συστήματα διαχείρισης δικτύου εστιάζουν στη μέτρηση και την παρακολούθηση τεχνικών μετρήσεων και στις εφαρμογές πληροφοριακών συστημάτων. Οι πρωτογενείς χρήστες αυτών των συστημάτων είναι τεχνικοί και διαχειριστές πληροφορικών συστημάτων. Παρόλο που τα συστήματα αυτά επιτρέπουν στην ομάδα IT τον εντοπισμό προβλημάτων, υπάρχουν σημαντικά κενά στον προσδιορισμό των επιχειρηματικών προβλημάτων. Για παράδειγμα, εάν ένας router και ένας server αποτύχει την ίδια στιγμή, τα συστήματα αυτά δεν προσφέρουν τρόπο για να περιοριστούν οι αποτυχίες.

Μεθοδολογία επιχειρησιακής λειτουργικότητας

Παρόλο που το BSM είναι γνωστό ως μια μεθοδολογία για τη διαχείριση της τεχνολογίας πληροφοριών που τα πληροφοριακά συστήματα υποστηρίζουν τις υπηρεσίες με τις επιχειρηματικές διαδικασίες, είναι επίσης μια μεθοδολογία για τη διαχείριση επιχειρήσεων βοηθώντας τις επιχειρήσεις, συμπεριλαμβανομένων των υπηρεσιών πληροφορικής, να προβάλουν τις δραστηριότητές τους στους πελάτες. Η διοίκηση επιχειρησιακής λειτουργικότητας συμπληρώνει το business process management (BPM), βοηθώντας την εταιρεία να παραδίδει πιο αποτελεσματικές υπηρεσίες σε επιχειρηματικές διαδικασίες. Μαζί, BSM και BPM αποτελούν τη βάση, για πλήρη διαδικασία και βελτιστοποίηση. Η διοίκηση επιχειρησιακής λιτουργικότητας μπορεί να χρησιμοποιηθεί από κάθε ομάδα σε έναν οργανισμό για τη βελτίωση των επιδόσεων, με βάση την ιδιοκτησία, την υπερηφάνεια, τη δέσμευση και την ομαδική εργασία. Μέσω της BSM, οι ομάδες μπορούν να επισημοποιήσουν τις υπηρεσίες που παρέχουν οι εσωτερικές συμφωνίες επιπέδου υπηρεσιών (SLA).

Που βοηθά η ΒSM

Η BMC Software αντιμετωπίζει την εντυπωσιακή δυναμικότητα της Πληροφορικής όχι μόνο ως μέσο για τη βελτίωση της επιχειρηματικής απόδοσης αλλά και ως έμπνευση καινοτομίας. Το 2003, η BMC παρουσίασε την προσέγγισή της στον τομέα του Business Service Management (BSM ή Διαχείριση Επιχειρηματικών Υπηρεσιών) και η βιομηχανία Πληροφορικής δε δίστασε να την ενστερνιστεί άμεσα.
Το BSM βοηθά την Πληροφορική να επικεντρωθεί και να αξιοποιήσει τα στοιχεία εκείνα που υποστηρίζουν και προωθούν τους επιχειρηματικούς στόχους. Η προσέγγιση BSM μειώνει το κόστος και το ρίσκο διακοπής λειτουργίας λόγω προβλημάτων και οικοδομεί μία σταθερή υποδομή Πληροφορικής, η οποία υποστηρίζει την ανάπτυξη και την ευελιξία της επιχείρησης. Με το BSM οι επιχειρήσεις αποκτούν τη δυνατότητα αυτοματοποίησης του κέντρου δεδομένων τους, βελτιστοποίησης της διαδικασίας υποστήριξης υπηρεσιών και ανταπόκρισης στις απαιτήσεις των ρυθμιστικών αρχών. Μέσω του BSM, η BMC αυξάνει τη σύγκληση Πληροφορικής υποδομής και επιχειρηματικών στόχων και διασφαλίζει τη μέγιστη συμβολή της Πληροφορικής στην επιχειρηματική επιτυχία.
Μικροί δορυφόροι

Μικρούς δορυφόρους (Moonlets) αποκαλούμε μόνο τους πολύ μικρούς φυσικούς δορυφόρους. Συνήθως, χρησιμοποιείται για μερικούς από τους δορυφόρους του Κρόνου, γιατί είναι πολύ μικροί. Όμως και ο δορυφόρος Δείμος του Άρη θα μπορούσε να χαρακτηριστεί μικρός δορυφόρος. Ο πιο νεοανακλυφθής είναι ο S/2009 S 1, μέσα στον Δακτύλιο Β του Κρόνου (2009). Μετά, αλλά και πριν από αυτόν έχουν ανακαλυφθεί στους δακτυλίους του Κρόνου κάποιοι μικροί δορυφόροι, που ονομάζονται Έλικες.
633 Ζέλιμα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Ζέλιμα εκτιμάται σε 34,37 ± 1,4 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,1918.
Δημήτριος Λάμψας

Ο Δημήτριος Λάμψας ήταν Έλληνας φιλόλογος και παιδαγωγός του 20ού αιώνα.

Βιογραφία

Σπούδασε στην Αθήνα, Γερμανία και Ελβετία με υποτροφία του Ελληνικού κράτους. Επέστρεψε και διορίστηκε διευθυντής του Διδασκαλίου Λαρίσης και αργότερα του Μαρασλείου Διδασκαλείου στην Αθήνα. Διορίστηκε μέλος του Εκπαιδευτικού Συμβουλίου στο Υπουργείο της Παιδείας, πρόεδρος του ανωτάτου Εκπαιδευτικού Συμβουλίου και γενικός Διευθυντής Παιδείας. Διετέλεσε επίσης σύμβουλος της Αρχαιολογικής Εταιρείας.

Συγγράμματα

Δημοσίευσε πολλές παιδαγωγικές μελέτες και έναν τόμο εμμέτρων μεταφράσεων γερμανικών ποιημάτων.
Σαπατέρα

Γεωγραφία

Το Σαπατέρα είναι ηφαιστειογενές νησί με το ομώνυμο ηφαίστειο να είναι η ψηλότερη κορυφή του (629 m). Η μεγαλύτερη λίμνη του είναι η Σαπατέρα.
Στο νησί σχηματίζονται πολλοί μικροί κόλποι.
Τζιμπουτί (πόλη)

Ιστορία

Ιδρύθηκε το 1888 από τον Καταλανό Ελόι Πίνο και έγινε πρωτεύουσα της Γαλλικής Σομαλίας το 1891 αντικαθιστώντας την Τατζουρά. Παρέμεινε πρωτεύουσα και τις επόμενες δεκαετίες αλλά και μετά την ανεξαρτησία της χώρας από τους Γάλλους και τη μετονομασία της σε Τζιμπουτί.
Τον Απρίλιο του 2004 στην πόλη σημειώθηκαν μέσα σε δύο ημέρες βροχοπτώσεις ύψους άνω των 100 χιλιοστών. Ως αποτέλεσμα υπερχείλισε ο ποταμός Αμπουλί και 53 άτομα πνίγηκαν ενώ άλλα 1.500 έμειναν άστεγα. Στα τελευταία συμπεριλαμβάνονται Σομαλοί και Ορόμο πρόσφυγες.

Γεωγραφία και κλίμα

Η πόλη του Τζιμπουτί είναι ένα μοναδικό απάνεμο λιμάνι στη δυτική πλευρά του Κόλπου του Άντεν. Το τοπίο γύρω από την πόλη, μαζί με την παράκτια πεδινά του Τζιμπουτί, είναι έρημο ή ημι-έρημο. Οι αμμώδεις παραλίες της πόλης που αναφέρθηκαν από τους ταξιδιώτες ως ένα από τα πιο όμορφα.
Το Τζιμπουτί είναι γενικά πολύ ζεστό και ξηρό σε όλη τη διάρκεια του έτους. Με ένα ξηρό κλίμα, η πόλη βλέπει κατά μέσο όρο 131 χιλιοστά (5,16 in) των βροχοπτώσεων ετησίως. Οι θερμοκρασίες κυμαίνονται από πολύ ζεστή κατά τους μήνες Δεκέμβριο, Ιανουάριο και Φεβρουάριο σε εξαιρετικά ζεστό τον Ιούλιο. Κατά τους θερινούς μήνες, θερμοκρασία συνήθως υπερβαίνει τους 40 °C, με καταπιεστικό υγρασία προσθέτοντας τις δυσάρεστες συνθήκες.
Η ηλιοφάνεια είναι άφθονη στην πόλη, κατά μέσο όρο 8-10 ώρες την ημέρα όλο το χρόνο. Είναι χαμηλότερη κατά τη διάρκεια της υγρής περιόδου, όταν υπάρχει κάποια παράκτια ομίχλη και μεγαλύτερη νέφος κάλυψη ως θερμός αέρας περνά πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας δροσερό.
Ελισαβέτα Μπίκοβα

Βιογραφικά στοιχεία

Η Ελισαβέτα Ιβάνοβνα Μπίκοβα γεννήθηκε στις 4 Νοεμβρίου 1913 σε μια οικογένεια αγροτών στο Μπογκολιούμποβο της τότε Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Η οικογένειά της μετακόμισε στη Μόσχα, όταν η Μπίκοβα ήταν δώδεκα ετών και τότε ήταν που άρχισε να παίζει σκάκι με τον αδελφό της.
Εργάστηκε ως μηχανικός σε ένα μεγάλο τυπογραφείο της Μόσχας, ήταν επίσης συγγραφέας και αρθρογράφος γύρω από τα σκακιστικά θέματα της ΕΣΣΔ. Η Μπίκοβα, παθιασμένη για το σκάκι γυναικών, έγραψε επίσης τρία βιβλία ένα για την πρώτη πρωταθλήτρια γυναικών στο σκάκι Βέρα Μέντσικ, ένα για τις Σοβιετικές παίκτριες σκακιού και ένα για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Γυναικών. Έχει επίσης προωθήσει το σκάκι μέσα από διαλέξεις και με την οργάνωση σκακιστικών τουρνουά.
Πέθανε στις 8 Μαρτίου του 1989 στη Μόσχα της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Σκακιστική καριέρα

Το ταλέντο της έγινε εμφανές το 1927, όταν κέρδισε το πρωτάθλημα σκακιού στο σχολείο της στη Μόσχα. Το 1938 κέρδισε το πρωτάθλημα γυναικών της Μόσχας και μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν τρεις φορές νικήτρια στο Σοβιετικό Σκακιστικό Πρωτάθλημα Γυναικών το 1946, το 1947 και το 1950. Η Διεθνής Σκακιστική Ομοσπονδία την τίμησε με τον τίτλο της διεθνούς μαιτρ γυναικών το 1950.
Μετά τη νίκη της το 1952 στο τουρνουά υποψηφίων για τον τίτλο των γυναικών στη Μόσχα, νίκησε το 1953 στο Λένινγκραντ την τότε πρωταθλήτρια Λουντμίλα Ρουντένκο, με σκορ επτά νίκες, πέντε ήττες και δύο ισοπαλίες. Έτσι, το 1953 τιμήθηκε με τον τίτλο της διεθνούς μαιτρ. Το 1956 έχασε τον τίτλο της πρωταθλήτριας από την συμπατριώτισσά της Όλγα Ρούμπζοβα, αλλά τον πήρε πίσω δύο χρόνια αργότερα και έγινε η πρώτη γυναίκα σκακίστρια που κατάφερε να κάνει κάτι τέτοιο. Διατήρησε τον τίτλο της μέχρι το 1962, που τον έχασε και πάλι από τη μόλις 21 ετών Νόνα Γκαπριντασβίλι (+0 -7 =4). Το 1976 τιμήθηκε από την Διεθνή Σκακιστική Ομοσπονδία με τον τίτλο της διεθνούς γκρανμαίτρ γυναικών.
Μαυρίκιος Γουλιέλμος της Σαξονίας-Τσάιτς

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Μαυρικίου δούκα της Σαξονίας-Τσάιτς και της Δωροθέας-Μαρίας των Βέττιν, κόρης του Γουλιέλμου δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης.
Μπέρνι Σάντερς

Βιογραφικό

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης και αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Σικάγου το 1964. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του, δραστηριοποιήθηκε ως οργανωτής διαμαρτυριών για το Κογκρέσο για τη Φυλετική Ισότητα και τη Μη-βίαιη Συντονιστική Επιτροπή Φοιτητών στα πλαίσια του κινήματος πολιτικών δικαιωμάτων.
Ύστερα από την εγκατάστασή του στο Βερμόντ το 1968, ο Σάντερς κατήλθε υποψήφιος σε εκλογές διεκδικώντας τη θέση του κυβερνήτη του Βερμόντ και του γερουσιαστή των ΗΠΑ ως υποψήφιος του Κόμματος Ένωσης Ελευθερίας, χωρίς να σημειώσει επιτυχία. Αργότερα, έθεσε υποψηφιότητα για τη δημαρχία του Μπέρλινγκτον, της πολυπληθέστερης πόλης του Βερμόντ, θέση στην οποία εξελέγη το 1981. Το 1990, εξελέγη μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ για την Μονοεδρική περιφέρεια του Βερμόντ, ενώ το 1991 συμμετείχε στην ίδρυση της Προοδευτικής Παράταξης του Κογκρέσου, στην οποία συμμετέχουν τα πιο αριστερά μέλη του Δημοκρατικού Κόμματος. Διετέλεσε μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων μέχρι το 2006, οπότε και εξελέγη γερουσιαστής. Επανεξελέγη το 2012 συγκεντρώνοντας περίπου το 71% των ψήφων.
Ο Σάντερς έγινε ευρύτερα γνωστός το 2010, όταν συμμετείχε σε διαδικασία παρεμπόδισης ψήφου σχετικά με την επέκταση των περικοπών φόρων της προεδρίας Μπους. Ο Σάντερς υποστηρίζει πολιτικές παρόμοιες με εκείνες των ευρωπαϊκών σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων, ειδικότερα εκείνες των σκανδιναβικών χωρών. Θεωρείται ως μία από τις ηγετικές προοδευτικές προσωπικότητες του Κογκρέσου, ειδικά σε θέματα ανισότητας εισοδημάτων, καθολικής υγειονομικής περίθαλψης, γονεϊκής αδείας, κλιματικής αλλαγής, δικαιωμάτων ΛΟΑΤ και μεταρρύθμισης χρηματοδότησης προεκλογικών εκστρατειών. Επίσης, ο Σάντερς άσκησε κριτική στην εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών και αντιτάχθηκε από νωρίς στον πόλεμο του Ιράκ, ενώ συχνά τοποθετείται και σε θέματα πολιτικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, ασκώντας ιδιαίτερη κριτική στις φυλετικές διακρίσεις στο σύστημα δικαιοσύνης, καθώς και στις πολιτικές μαζικής επιτήρησης όπως ο νόμος ΠΑΤΡΙΟΤ και το πρόγραμμα επιτήρησης της NSA.

Εκλογές 2016 και 2020

Ύστερα από τη μη επιτυχή υποψηφιότητα του το 2016 για το χρίσμα των Δημοκρατικών, ανακοίνωσε στις 19 Φεβρουαρίου εκ νέου τη προσπάθεια του να εκλεγεί πρόεδρος των ΗΠΑ.
Βάμμα (εραλδική)

Ορισμός

Τα χρώματα και τα σχέδια της εραλδικής παλέτας χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες, συνήθως γνωστές ως «μεταλλικά χρώματα» (metals), «κανονικά χρώματα» (colours) και τα «δευτερεύοντα χρώματα» ή «γούνες» (furs). Στην αρχική του έννοια, το «βάμμα» αναφέρεται μόνο στην ομάδα του «μεταλλικού χρώματος». Όμως, καθώς η λέξη «χρώμα» φαίνεται ανεφάρμοστη στα εραλδικά χρώματα και κανένας άλλος όρος δεν καλύπτει σαφώς και τις τρεις κατηγορίες, η λέξη «βάμμα» έχει χρησιμοποιηθεί με αυτή την ευρύτερη έννοια, ενώ το «χρώμα» όχι.

Ανάπτυξη και ιστορία

Οι κανόνες εφαρμογής των εραλδικών βαμμάτων χρονολογούνται από τον τον 12ο και 13ο αιώνα. Μέχρι τις πρώτες έγχρωμες εραλδικές απεικονίσεις, στα μέσα του 13ου αιώνα, η χρήση των βαμμάτων είχε τυποποιηθεί και από τότε η μεγάλη πλειοψηφία της εραλδικής τέχνης έχει χρησιμοποιήσει εννέα βάμματα.
Με την πάροδο του χρόνου αναπτύχθηκαν παραλλαγές στα βασικά βάμματα, ιδιαίτερα αυτά που είχαν σχέση με τις γούνες, αν και οι απόψεις διίστανται ως προς το αν πρέπει να θεωρούνται ξεχωριστά βάμματα ή απλά ποικιλίες των υφιστάμενων. Δύο πρόσθετα χρώματα εμφανίστηκαν και έγιναν γενικά αποδεκτά από τους εραλδικούς καλλιτέχνες, και τελικά ονομάστηκαν «λεκέδες» (stains), με την πεποίθηση ότι είχαν χρησιμοποιηθεί για να δηλώσουν κάποια ατιμία από την πλευρά του κομιστή. Η πρακτική της απεικόνισης των «σωστών» (proper) βαμμάτων, καθιερώθηκε τον 17ο αιώνα. Άλλα χρώματα εμφανίζονται περιστασιακά από τον 18ο αιώνα, αλλά η χρήση τους είναι σπάνια.

Τα εραλδικά χρώματα

Στον αγγλόφωνο κόσμο, η εραλδική ορολογία βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε εκείνη της Βρετανίας, η οποία με τη σειρά του βασίζεται στη νορμανδο-γαλλική. Όσον αφορά τα εραλδικά βάμματα, η γαλλική εραλδική, η οποία συχνά αναφέρεται από τους εραλδικούς καλλιτέχνες, χρησιμοποιεί παρόμοια ορολογία. Αντίθετα, η γερμανική εραλδική, που έχει επίσης μεγάλη επιρροή, χρησιμοποιεί διαφορετικό λεξιλόγιο, δηλαδή ονοματίζει τα χρώματα με τα καθημερινά τους ονόματα.
Βασίλης Πριόβολος

Βιογραφικό

Ο Βασίλης Πριόβολος γεννήθηκε το 1918 στην Χρύσω Ευρυτανίας, στα Άγραφα. Σπούδασε στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και έλαβε πτυχίο πολιτικού μηχανικού. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του εντάχθηκε στο ΚΚΕ.

Κατοχή - Αντίσταση

Κατά την Κατοχή ήταν από τους πρώτους που στελέχωσαν τα ένοπλα τμήματα του ΕΛΑΣ, γρήγορα κέρδισε την εμπιστοσύνη του Άρη Βελουχιώτη και εντάχθηκε στον έφιππο ουλαμό, τους αποκαλούμενους μαυροσκούφηδες. Στο ένοπλο αντάρτικο έγινε γνωστός ως Ερμής. Ο Βελουχιώτης του ανέθεσε πολλές αποστολές, ενώ χαρακτηριστικό της στενής σχέσης τους είναι το γεγονός ότι τον είχε ορίσει επικεφαλής της ένοπλης ομάδας ασφαλείας στη Βίνιανη, έδρα της «Κυβέρνησης του Βουνού» και αρχηγείο του ΕΛΑΣ. Κατά την κάθοδο του Άρη στην Πελοπόννησο μετέβη και ο Ερμής, όπου αργότερα έγινε καπετάνιος της 3ης Μεραρχίας του ΕΛΑΣ.

Βάρκιζα - Εμφύλιος

Μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας, πειθάρχησε την επίσημη γραμμή του ΚΚΕ και δεν ακολούθησε τον Άρη Βελουχιώτη (παρά την στενή φιλία τους) στην κίνησή του που αποσκοπούσε στην καταγγελία της συμφωνίας και στην δημιουργία νέου αντάρτικου ενάντια στις κυβερνήσεις της Δεξιάς και τους Άγγλους.
Στα χρόνια του εμφυλίου πολέμου διατέλεσε διοικητής του Αρχηγείου Παρνασσίδας του ΔΣΕ και συμμετείχε σε πολλές μάχες στο πλευρό του Γιάννη Αλεξάνδρου (καπετάν Διαμαντή). Με τακτική ανταρτοπολέμου κατόρθωσε να αναχαιτίσει τις επιχειρήσεις «Τέρμινους» και «Λαίλαψ» του ελληνικού Στρατού που στόχευαν στην εξόντωση του τοπικού ΔΣΕ.
Μετά την ήττα του ΔΣΕ, διέφυγε στην Γιουγκοσλαβία και έπειτα στην Ρουμανία, όπου έζησε ως πολιτικός πρόσφυγας, επιστρέφοντας τελικά στην Ελλάδα με την αμνηστία του 1978.

Μεταπολίτευση

Μεταπολιτευτικά προσχώρησε στο ΠΑΣΟΚ, και ήταν υποψήφιος βουλευτής Α΄ Αθηνών στις εκλογές του 1981, χωρίς να εκλεγεί. Τον Οκτώβριο του 1981, όταν το ΠΑΣΟΚ ανήλθε στην εξουσία, ο Ευάγγελος Γιαννόπουλος που ανέλαβε το Υπουργείο Συγκοινωνιών, διόρισε τον Πριόβολο αντιπρόεδρο στην τότε Επιχείρηση Αστικών Συγκοινωνιών (ΕΑΣ), όπου παρέμεινε μέχρι το 1989. Επίσης διατέλεσε πρόεδρος της Πανελλήνιας Οργάνωσης Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης (ΠΟΑΕΑ) και του Πανελλήνιου Συλλόγου Μνήμης Άρη Βελουχιώτη.
Το 1992, η κυβέρνηση Μητσοτάκη ανακοίνωσε την κατάργηση και ιδιωτικοποίηση της ΕΑΣ, και την αντικατάστασή της από τις Συγκοινωνιακές Επιχειρήσεις (ΣΕΠ), μέλη των οποίων ήταν φυσικά πρόσωπα (ιδιώτες, γνωστοί ως «ΣΕΠίτες») στα οποία παραχωρήθηκε η άδεια κυκλοφορίας των λεωφορείων. Ο Πριόβολος μαζί με συνδικαλιστές του ΠΑΣΟΚ ηγήθηκε της αντίδρασης στην ιδιωτικοποίηση με δυναμικές μεθόδους, και χαρακτηριστικά ήταν τα «ξεβρακώματα» των ΣΕΠιτών από ομάδες συνδικαλιστών του ΠΑΣΟΚ με αρχηγό τον Ανδρέα Κολλά, «πρωτοπαλλήκαρο» του Πριόβολου. Τελικά το 1993, με την επιστροφή του Ανδρέα Παπανδρέου στην εξουσία, οι αστικές συγκοινωνίες της πρωτεύουσας περιέρχονται ξανά στο ελληνικό Δημόσιο. Με τον Νόμο 2175/93 διαλύονται και θέτονται υπό εκκαθάριση οι ΣΕΠ και ιδρύεται η ανώνυμη εταιρεία Οργανισμός Αστικών Συγκοινωνιών Αθηνών (ΟΑΣΑ Α.Ε.) ως νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου (ΝΠΙΔ), και ως εξ ολοκλήρου κρατική επιχείρηση.
Ο Βασίλης Πριόβολος πέθανε σε ηλικία 100 ετών στις 10 Απριλίου 2018.
Έρκολε Γκοντζάγκα, καρδινάλιος

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Μάντουα και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φραγκίσκου Β΄ μαρκήσιου της Μάντουα και της Ισαβέλλας των Έστε, κόρης του Έρκολε Α΄ δούκα της Φερράρα. Αδελφός του ήταν ο Φερράντε Α΄ κόμης της Γκουαστάλα.
Ήταν ανιψιός του καρδινάλιου Σιγισμούνδου Γκοντζάγκα. Σπούδασε φιλοσοφία στη Μπολόνια με καθηγητή τον Πιέτρο Πομπονάτσι και αργότερα θεολογία. Το 1520/25 ο Σιγισμούνδος παραχώρησε την επισκοπή της Μάντουα στον Έρκολε. Μετά από την επιτυχημένη διπλωματία της μητέρας του, εκλέχθηκε το 1525 καρδινάλιος. Η Ισαβέλλα του έφερε τον κόκκινο πίλο από τη Ρώμη.
Αν και νέος, έδειξε ζήλο αναμόρφωσης της επισκοπής του. Τον ενθάρρυνε ο καρδινάλιος Γκιλμπέρτι, επίσκοπος της Βερόνα. Ζούσε ατσάλινη ζωή και το έργο του Εκπαίδευση χριστιανικών ζωών (vitae christianae Iinstitutio) μαρτυρεί την ευσέβειά του. Εξέδωσε μία Κατήχηση για χρήση από τους ιερείς και έκτισε ιεροδιδασκαλείο, συμμορφούμενος με τις επιταγές της Συνόδου του Τρέντο (Τριδέντου). Ήδη οι επίσκοποι Κονταρίνι και Καράφφα είχαν δραστηριοποιηθεί.
Απεριόριστα φιλάνθρωπος, πλήρωνε τα πανεπιστημιακά έξοδα ταλαντούχων νέων. Το 1530 ο πάπας τον έστειλε σε πρεσβεία στον Κάρολο Ε΄ των Αψβούργων. Ήταν συνετός και μεθοδικός και είχε τη συμπάθεια των παπών, του Καρόλου Ε΄, του Φερδινάνδου Β΄ της Ισπανίας, του Φραγκίσκου Α΄ της Γαλλίας και του γιου του Ερρίκου Β΄.
Το 1540 απεβίωσε ο αδελφός του Φρειδερίκος Β΄ δούκας της Μάντοβας και ο Έρκολε έγινε επίτροπος των τεσσάρων γιων εκείνου, που ήταν επτά ετών, δύο ετών, ενός έτους και ο τέταρτος ήταν υστερότοκος. Ο πρώτος από αυτούς, ο Φραγκίσκος Γ΄ απεβίωσε το 1550 και τον διαδέχθηκε ο δεύτερος Γουλιέλμος. Ο Έρκολε κυβέρνησε τη Μάντουα ως το 1556, οπότε ο Γουλιέλμος ενηλικιώθηκε.
Στο Σύλλογο των καρδιναλίων (Conclavium) για την εκλογή νέου πάπα, όλοι πίστεψαν ότι θα εκλεγόταν εκείνος, αλλά οι καρδινάλιοι απέφευγαν να εκλέξουν έναν από δυναστικό Οίκο. Ο νέος πάπας Πίος Δ΄ τον ονόμασε παπικό αντιπρόσωπο (legatus) στη Σύνοδο του Τρέντο. Σε αυτήν κοπίασε από την αρχή με ό,τι ηθικό και υλικό μέσο διέθετε και αντιμετώπισε πολλές δυσκολίες. Ασθένησε από πυρετό και απεβίωσε το 1563.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης γυναικών 1969-1970

Το πανελλήνιο πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης γυναικών 1970 έγινε από 10 Ιουλίου έως 12 Ιουλίου στο γήπεδο της ΧΑΝΘ. Λόγω ένστασης υπήρξε επανάληψη αγώνα που έγινε στις 27 Ιουλίου στο γήπεδο του ΜΕΤΣ χωρίς να αλλάξει το τελικό αποτέλεσμα. Συμμετείχαν τέσσερις ομάδες, από το πρωτάθλημα Κέντρου ο Πειραϊκός Σύνδεσμος και το Αμερικανικό Κολλέγιο Θηλέων Αθηνών, και από το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης ο Ηρακλής και ο Π.Α.Ο.Κ. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Πειραϊκός.
Παλάτι του Πορφυρογέννητου

Ιστορία

Το παλάτι κατασκευάστηκε στα τέλη του 13ου ή στις αρχές του 14ου αιώνα ως μέρος του συγκροτήματος του ανακτόρου των Βλαχερνών, στο σημείο όπου τα Θεοδοσιανά Τείχη ενώνονται με τους μεταγενέστερους τοίχους του προαστίου των Βλαχερνών. Παρόλο που το ανάκτορο δίνει την εντύπωση να  πήρε το όνομά του από τον αυτοκράτορα του 10ου αιώνα, Κωνσταντίνο Ζ' Πορφυρογέννητο χτίστηκε πολύ μετά τη βασιλεία το και στην πραγματικότητα ονομάστηκε προς τιμήν του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, γιου του αυτοκράτορα Μιχαήλ Η' Παλαιολόγου.  «Πορφυρογέννητος»  σημαίνει κυριολεκτικά «γεννημένος στην Πορφύρα», υποδεικνύει έναν διάδοχο γιο βασιλεύοντα αυτοκράτορα. Το παλάτι χρησίμευε ως αυτοκρατορική κατοικία κατά τα τελευταία χρόνια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Το παλάτι υπέστη εκτεταμένες ζημιές κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής πολιορκίας της Κωνσταντινούπολης το 1453, λόγω της εγγύτητάς του προς τα εξωτερικά τείχη. Στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε για διάφορους σκοπούς. Κατά τον 16ο και 17ο αιώνα στεγάζεται εκεί μέρος του θηριοτροφείου του Σουλτάνου. Τα ζώα μεταφέρθηκα αλλού κατά τα τέλη του 17ου αιώνα οπότε το κτίριο μετατράπηκε σε οίκο ανοχής. Από το 1719 ιδρύθηκε εκεί το εργαστήριο αγγειοπλαστικής «Tekfur Sarayı» και άρχισε να παράγει κεραμικά πλακάκια σε στυλ παρόμοιο με εκείνο της κεραμικής İznik, αλλά επηρεασμένο από ευρωπαϊκά σχέδια και χρώματα. Το εργαστήριο είχε πέντε κλιβάνους και επίσης παρήγαγε αγγεία και πιάτα.  Πέρασε περίπου ένας αιώνας πριν η επιχείρηση κλείσει και από το πρώτο μισό του 19ου αιώνα, το κτίριο έγινε φτωχοκομείο για Εβραίους της Πόλης. Στις αρχές του 20ού αιώνα, χρησιμοποιήθηκε για λίγο ως εργοστάσιο μπουκαλιών, πριν εγκαταλειφθεί.  Ως αποτέλεσμα, μόνο η περίτεχνη εξωτερική πρόσοψη από τούβλα και πέτρα σώζεται σήμερα ως ένα από τα ελάχιστα διασωθέντα παραδείγματα της κοσμικής Βυζαντινής Αρχιτεκτονικής. Από τον Ιούλιο του 2010, το παλάτι υφίσταται εκτεταμένη αποκατάσταση και παραμένει κλειστό για το κοινό. Από τον Μάρτιο του 2015, το κτίριο αποκτά  οροφή και γυάλινα παράθυρα.

Αρχιτεκτονική

Το Παλάτι ήταν ένα μεγάλο τριώροφο κτίριο που βρισκόταν ανάμεσα στην εσωτερική και την εξωτερική οχύρωση της βόρειας γωνίας των Θεοδοσιανών Τειχών. Το ισόγειο είναι μια στοά με τέσσερις αψίδες που οδηγούν σε μια αυλή, στην οποία βλέπουν πέντε μεγάλα παράθυρα του πρώτου ορόφου. Ο τελευταίος όροφος του κτίσματος προβάλλει πάνω από τα τείχη και έχει παράθυρα και στις τέσσερις πλευρές. Στα ανατολικά σώζεται το υπόλοιπο ενός μπαλκονιού. Η στέγη και όλοι οι όροφοι της κατασκευής έχουν εξαφανιστεί. Οι υπόλοιποι τοίχοι είναι περίτεχνα διακοσμημένοι με γεωμετρικά σχέδια από κόκκινο τούβλο και λευκό μάρμαρο, χαρακτηριστικά της ύστερης βυζαντινής περιόδου.
Γκετζέλ Κοέν

Βιογραφικό–εκπαίδευση

Ο Γκετζέλ Κοέν  γεννήθηκε το 1942. Μετά την ολοκλήρωση των βασικών του σπουδών σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβανίας και συνέχισε παίρνοντας μάστερ από το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Ειδικεύτηκε στους ελληνιστικούς οικισμούς, οι οποίοι δημιουργήθηκαν μετά την κατάκτηση της Ανατολής από τον Μέγα Αλέξανδρο. Άλλωστε αυτό ήταν και το θέμα της διατριβής του στο Πανεπιστήμιο του Πρίνσετον το 1970, («Hellenistic settlements after the conquest of the East by Alexander the Great», με επιβλέποντα καθηγητή τον John Fine). Ο Γκιζέλ Κοέν απεβίωσε την Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου του 2015, μετά από σοβαρή και οδυνηρή ασθένεια (λευχαιμία).

Καριέρα–προσφορά

Ο Γκετζέλ Κοέν εντάχθηκε στο Τμήμα Κλασικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Σινσινάτι το 1970. Το 1976 εξελέγη αναπληρωτής καθηγητής και το 1982 τακτικός καθηγητής. Δίδαξε αρχαία ελληνικά και ιδιαίτερα την ελληνική ιστορία σε περισσότερες από μια γενιά φοιτητών. Υπηρέτησε ως επικεφαλής του Τμήματος Κλασικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Σινσινάτι, από το 1981 έως το 1987. Εκείνη την εποχή ο ίδιος προέβη στη διάσωση των δημοσιεύσεων για τις ανασκαφές στην Κέα και προετοίμασε το έδαφος για την επιστροφή των αρχαιολόγων του Τμήματος στην Τροία, μετά την πάροδο περίπου πενήντα χρόνων. 
Είχε επίσης συνεργαστεί με τους διαχειριστές του Ταμείου "Semple Fund", προκειμένου να δημιουργήσει «ταμείο ενίσχυσης», το οποίο θα επέτρεπε τη δημιουργία επιπλέον θέσεων στο Τμήμα Κλασικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Σινσινάτι. Οι ενέργειες αυτές απέδωσαν και ήδη σήμερα τρία μέλη ΔΕΠ (διδακτικού επιστημονικού προσωπικού) καλύπτονται από τέτοιες δωρεές. Το 2001 δημιούργησε το πρόγραμμα "Tytus Visiting Scholars", στο οποίο διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο από την ίδρυσή του. Περίπου 175 επιστήμονες, από όλο τον κόσμο, απόφοιτοι του Προγράμματος Tytus έχουν ως σήμερα βιώσει τη φιλοξενία του προγράμματος στο Σινσινάτι.
Τον Δεκέμβριο του 1983 ο Γκετζέλ Κοέν φιλοξένησε την ετήσια συνάντηση του AIA/APA (Archaeological Institute of America) στο Σινσινάτι. Ήταν μέλος-διαχειριστής του Αρχαιολογικού Ινστιτούτου της Αμερικής, στη δεκαετία του 1990 και υπηρέτησε στην εξωτερική επιτροπή αναθεώρησης του Ινστιτούτου Προηγμένων Μελετών  (Institute for Advanced Studies) για πολλά χρόνια. Ήταν επίσης ο ιδρυτής–διευθυντής του "Ινστιτούτου Μεσογειακών Σπουδών" (Institute of Mediterranean Studies), μέσω του οποίου εξέδωσε εκπαιδευτικά βίντεο και άντλησε χρηματοδοτικά κεφάλαια για διάφορα αρχαιολογικά έργα-προγράμματα.

Εργογραφία

Ο Γκετζέλ, εκτός από την εκτεταμένη αρθρογραφία του σε εξειδικευμένα περιοδικά και τη συμμετοχή του σε διάφορα επιστημονικά συνέδρια, την έκδοση επιστημονικών βιβλίων και συγγραμμάτων, πραγματοποίησε επίσης σημαντική εργασία σχετικά με τους ελληνιστικούς οικισμούς, την οποία δημοσίευσε σε τρεις τόμους, μεταξύ των ετών 1995 και 2013, η οποία ήταν σημαντικό επίτευγμα ζωής.