Φαρισαίοι

Ετυμολογία

Η αρχαία ελληνική λέξη Φαρισαῖος προέρχεται από την αραμαϊκή Pərīšā (περίσα, פְּרִישָׁא), πληθυντικός Pərīšayyā (περίσαγια, פְּרִישַׁיָּא), που σημαίνει "διαχωρίζω", και την εβραϊκή pārûš (πάρους, פָּרוּשׁ), πληθυντικός pārûš  (περουσέιμ, פְּרוּשִׁים), η απλή μορφή της παθητικής μετοχής του ρήματος pāraš (πάρας, פָּרַשׁ).

Ιστορία (περ. 600 – περ. 160 π.Χ.)

Η απέλαση και εξορία άγνωστου αριθμού Εβραίων από το Βασίλειο του Ιούδα στη Βαβυλώνα, αρχίζοντας από την πρώτη απέλαση το 597 π.Χ. και συνεχίζοντας μετά την πτώση της Ιερουσαλήμ και την καταστροφή του Ναού το 587 π.Χ, είχε ως αποτέλεσμα δραματικές αλλαγές στην Εβραϊκή κουλτούρα και θρησκεία. Κατά την 70ετή εξορία στην Βαβυλώνα, Εβραϊκά σπίτια συγκέντρωσης (γνωστά στα Εβραϊκά ως beit knesset ή στα Ελληνικά ως συναγωγές) και σπίτια προσευχής (Εβραϊκά Beit Tefilah, στα Ελληνικά  προσευχαί), ήταν τα κυριότερα μέρη συγκέντρωσης για προσευχή, και ο οίκος της μελέτης (beth midrash) ήταν το αντίστοιχο της (σημερινής) συναγωγής.   
Το 539 π.Χ. οι Πέρσες κατέκτησαν τη Βαβυλώνα, και το 537 ο Κύρος ο Μέγας επέτρεψε στους Εβραίους να επιστρέψουν στην Ιουδαία και να ξανακτίσουν το Ναό. Όμως, δεν επέτρεψε να συνεχιστεί η Μοναρχία του Ιούδα, κάτι που άφησε τους Ιουδαίους Ιερείς ως την κυρίαρχη εξουσία. Χωρίς την περιοριστική δύναμη της μοναρχίας, η εξουσία του Ναού στης καθημερινή ζωή επεκτάθηκε. Ήταν περίπου αυτή η περίοδος κατά την οποία ανήρθε το κόμμα των Σαδδουκαίων, ως κόμμα ιερέων και άλλων ελιτιστικών συμμάχων. Όμως, ο Δεύτερος Ναός, ο οποίος ολοκληρώθηκε το 515 π.Χ., είχε κατασκευαστεί υπό την αιγίδα μιας ξένης δύναμης, και υπήρχαν ερωτηματικά για την νομιμότητά του. Αυτό παρείχε τις συνθήκες για την ανάπτυξη διαφόρων σεχτών, ή "σχολών (ρευμάτων) σκέψης", καθεμία από τις οποίες επικαλούνταν για τον εαυτό τους την αποκλειστική νομιμοποίηση της αντιπροσώπευσης του "Ιουδαϊσμού",  και που συνήθως απέφευγαν την κοινωνική αλληλεπίδραση μεταξύ τους, και ειδικά τις επιγαμίες με μέλη άλλων σεχτών. Κατά την ίδια περίοδο, το συμβούλιο των σοφών γνωστό ως Σανχεντρίν μπορεί να κωδικοποίησε να κανονικοποίησε την Εβραϊκή Βίβλο (Τανάκ), από την οποία, μετά την επιστροφή από τη Βαβυλώνα, γινόταν η δημόσια ανάγνωση της Τορά τις καθημερινές μέρες.  
Ο Ναός δεν ήταν πλέον ο μόνος θεσμός στην Εβραϊκή θρησκευτική ζωή. Μετά το κτίσιμο του Δεύτερου Ναού την εποχή του Εζρά, ο οίκος της μελέτης και της προσευχής παρέμεινε σημαντικοί δευτερεύοντες θεσμοί στην Ιουδαϊκή ζωή. Έξω από την Ιουδαία, η συναγωγή συνήθως ονομαζόταν οίκος προσευχής. Ενώ οι περισσότεροι Εβραίοι δεν μπορούσαν να παραστούν στη λειτουργία του Ναού συχνά, μπορούσαν να συναντιούνται στην συναγωγή για την πρωινές, μεσημεριανές, και απογευματινές προσευχές. Τις Δευτέρες, Πέμπτες και τα Σάββατα, γινόταν μια δημόσια ανάγνωση ενός εβδομαδιαίου κομματιού στις συναγωγές, ακολουθώντας την παράδοση της δημόσιας ανάγνωσης της Τορά που ξεκίνησε ο Εζρά .
Αν και οι ιερείς έλεγχαν τα τελετουργικά στο Ναό, οι γραμματείς και οι σοφοί, που αργότερα αποκαλέστηκαν ραβίνοι (Εβρ.: "δάσκαλος/ κύριος"), κυριαρχούσαν στη μελέτη της Τορά. Αυτοί οι σοφοί, διατηρούσαν μια προφορική παράδοση η οποία πίστευαν ότι είχε τις απαρχές της στο Όρος Σινά μαζί με τη Τορά του Μωυσή: μια ερμηνεία της Τορά παραδομένη από το Θεό 
Η Ελληνιστική περίοδος της Εβραϊκής ιστορίας άρχισε όταν ο Αλέξανδρος ο Μέγας κατέκτησε την Περσία το 332 π.Χ. Το ρήγμα μεταξύ των ιερέων και των σοφών αναπτύχθηκε σ’ αυτήν την περίοδο, όταν οι Εβραίοι αντιμετώπιζαν καινούργιους πολιτικούς και πολιτιστικούς αγώνες. Μετά το θάνατο του Αλέξανδρου το 323 π.Χ., η Ιουδαία κυβερνιόταν από τους Πτολεμαίους μέχρι το 198 π.Χ., όταν τον έλεγχο πήρε η Αυτοκρατορία των Σελευκιδών με τον Αντίοχο Γ΄. Τότε, το 167 π.Χ. ο Αντίοχος Δ΄ εισέβαλε στην Ιουδαία, μπήκε στο Ναό, και τον άδειασε από λεφτά και τελετουργικά αντικείμενα. Επέβαλε πρόγραμμα υποχρεωτικού εξελληνισμού, που απαιτούσε από τους Εβραίους να εγκαταλείψουν τους νόμους και τα έθιμά τους, επισπεύδοντας έτσι την Επανάσταση των Μακκαβαίων. Η Ιερουσαλήμ απελευθερώθηκε το 165 π.Χ. και ο Ναός αποκαταστάθηκε. Το 141 π.Χ. συμβούλιο ιερέων και άλλων, επικύρωσαν τον Σίμωνα τον Μακκαβαίο ως αρχιερέα και ηγέτη, ιδρύοντας ουσιαστικά την Ασμοναϊκή δυναστεία.

Εμφάνιση των Φαρισαίων

Μετά την ήττα των δυνάμεων των Σελευκιδών, ο ανιψιός του Ιούδα του Μακκαβαίου Ιωάννης Υρκανός εγκαθίδρυσε το 152 π.Χ. μια νέα μοναρχία με τη μορφή της ιερατικής Ασμοναϊκής δυναστείας, καθιστώντας έτσι τους ιερείς εκτός από τη θρησκευτική και πολιτική εξουσία. Αν και Ασμοναίοι ήταν ήρωες λόγω της αντίστασής τους στους Σελευκίδες, δεν είχαν την νομιμοποίηση που παρείχε η καταγωγή από τη Δαβιδική Δυναστεία της εποχής του Πρώτου Ναού.    
Το Φαρισαϊκό ("σχισματικό") κόμμα αναδείχθηκε κυρίως από την ομάδα των γραμματέων και τον σοφών. Το όνομά τους από το εβραϊκό και αραμαϊκό parush ή parushi, σημαίνει "αυτός που έχει χωριστεί". Μπορεί να αναφέρεται στο διαχωρισμό τους από τους μη Εβραίους, τις πηγές τελετουργικής ανηθικότητας ή από άπιστους Εβραίους. Οι Φαρισαίοι, μεταξύ άλλων σεχτών, ήταν ενεργοί από τα μέσα του 2ου αιώνα π.Χ. μέχρι την καταστροφή του Ναού το 70 μ.Χ. Ο Ιώσηπος τους αναφέρει πρώτη φορά σε σχέση με τον Ιωνάθαν, το διάδοχο του Ιούδα του Μακκαβαίου ("Αρχ." xiii. 5, § 9). Ένας παράγοντας που ξεχώριζε τους Φαρισαίους από τις άλλες ομάδες πριν την καταστροφή του Ναού ήταν η πεποίθησή τους ότι όλοι οι Εβραίοι έπρεπε να τηρούν τους νόμους της καθαρότητας (που ίσχυαν στο Ναό) έξω από το Ναό. Η μεγαλύτερη διαφορά όμως ήταν η συνεχής τήρηση από τους Φαρισαίους των νόμων και των παραδόσεων του Εβραϊκού λαού μπροστά στην προοπτική της αφομοίωσης. Όπως σημειώνει ο Ιώσηπος, οι Φαρισαίοι θεωρούνταν οι πιο ειδήμονες και ακριβείς ερμηνευτές του Εβραϊκού νόμου.    
Ο Ιώσηπος σημειώνει επίσης ότι οι Φαρισαίοι είχαν την υποστήριξη και την καλή θέληση των κοινών ανθρώπων, προφανώς σε αντίθεση στους πιο ελιτιστικούς Σαδδουκαίους που σχετίζονταν με τις άρχουσες τάξεις. Γενικά, ενώ οι τελευταίοι ήταν αριστοκρατική μοναρχικοί, οι Φαρισαίοι ήταν ετερόκλητοι, δημοφιλείς, και πιο δημοκρατικοί (Roth 1970: 84). Παράδειγμα των Φαρισαϊκών απόψεων είναι η ρήση ότι "Ένας πολυμαθής mamzer προηγείται από έναν αδαή Αρχιερέα" (Σύμφωνα με το Φαρισαϊκό ορισμό, ένας mamzer, είναι απόκληρο παιδί παράνομης σχέσης, όπως μοιχείας ή αιμομιξίας, ο γάμος των γονέων του οποίου δεν μπορούσε να γίνει νόμιμα. Η λέξη μεταφράζεται συχνά, αλλά λανθασμένα, ως "νόθος").
Οι Σαδδουκαίοι απέρριπταν το Φαρισαϊκό αξίωμα της Προφορικής Τορά. Στην προσωπική τους ζωή αυτό συχνά σήμαινε μία ιδιαίτερα αυστηρή καθημερινή ζωή από εβραϊκή προοπτική, καθώς απέρριπταν την προφορική Τορά, και συνεπώς την κατανόηση των Φαρισαίων της Τορά, δημιουργώντας έτσι δύο τρόπους με τους οποίους οι Εβραίοι αντιλαμβάνονταν την Τορά. Ένα παράδειγμα αυτής της διαφορετικής προσέγγισης είναι η ερμηνεία του "οφθαλμόν αντί οφθαλμού". Η κατανόηση των Φαρισαίων ήταν ότι έπρεπε να πληρωθεί από το δράστη η αξία του ματιού. Από την άποψη των Σαδδουκαίων, οι λέξεις είχαν πιο κυριολεκτική ερμηνεία, κατά την οποία το μάτι του δράστη έπρεπε να βγει. Όπως το βλέπανε οι Φαρισαίοι, οι Σαδδουκαίοι ήθελαν να αλλάξουν την εβραϊκή κατανόηση της Τορά σε ελληνική κατανόηση της Τορά. Οι Φαρισαίοι διατήρησαν το Φαρισαϊκό προφορικό νόμο με τη μορφή του Ταλμούδ.  
Οι σοφοί του Ταλμούδ είδαν άμεση σύνδεση μεταξύ αυτών και των Φαρισαίων, και οι ιστορικοί γενικά θεωρούν τον Φαρισαϊκό Ιουδαϊσμό πρόδρομο του Ραβινικού Ιουδαϊσμού, δηλαδή η θεσμοθετημένη επικρατούσα τάση του Ιουδαϊσμού μετά την καταστροφη του Δεύτερου Ναού. Όλες οι συμβατικές μορφές του Ιουδαϊσμού σήμερα θεωρούν τον εαυτό τους διαδόχους του Ραβινικού Ιουδαϊσμού, και τελικά των Φαρισαίων.

Η κληρονομιά των Φαρισαίων

Στην αρχή οι αξίες των Φαρισαίων αναπτύχθηκαν μέσα από τις διαμάχες μεταξύ των σεχτών με τους Σαδδουκαίους. Κατόπιν μέσω εσωτερικών διαμαχών για το νόμο προσαρμοσμένο στη ζωή χωρίς το Ναό, και τη ζωή στην εξορία, και τελικά, σε μικρότερο βαθμό, τη ζωή σε αντίθεση και σύγκρουση με το Χριστιανισμό. Αυτές οι αλλαγές εστίασης των θέσεων σηματοδοτούν την μεταμόρφωση του Φαρισαϊκού στον Ραβινικό Ιουδαϊσμό.

Πιστεύω

Ούτε το παραμικρό ίχνος από τα κύρια Ραβινικά κείμενα, το Μισνά και το Ταλμούδ δεν είναι αφιερωμένο σε θεολογικά ζητήματα. Αυτά τα κείμενα έχουν να κάνουν κυρίως με τις ερμηνείες του Εβραϊκού νόμου, και ανέκδοτο υλικό για τους σοφούς και τις αξίες τους. Μόνο ένα κεφάλαιο του Μισνά ασχολείται με θεολογικά ζητήματα. Αναφέρει ότι τριών ειδών άνθρωποι δεν θα έχουν καμία θέση στον "κόσμο που θα έρθει": αυτοί που αρνούνται την ανάσταση των νεκρών, αυτοί που αρνούνται τη θεοπνευστία της Τορά, και οι Επικουριστές (οι οποίοι αρνούνται την ύπαρξη θείας παρέμβασης στα ανθρώπινα). Άλλο απόσπασμα υποδηλώνει μια διαφορετικέ σειρά κεντρικών αξιών: κανονικά, ένας Εβραίος μπορεί να παραβιάσει οποιοδήποτε νόμο για να σώσει μια ζωή, αλλά στο Σανχεντρίν 74a, μια γνωμοδότηση διατάσει τους Εβραίους να αποδεχτούν το μαρτύριο παρά να παραβιάσουν τους νόμους εναντίον της ειδωλολατρίας, του φόνου και της μοιχείας (ο Γεουντά Ανασί όμως είπε ότι οι Εβραίοι πρέπει "να είναι επιμελείς και προσεκτικοί σε μικρά θρησκευτικά καθήκοντα όσο και σε μεγάλα, γιατί δεν ξέρουμε τη ανταπόδοση θα έχουμε για οποιοδήποτε θρησκευτικό καθήκον", υπονοώντας ότι όλοι οι νόμοι είναι το ίδιοι σημαντικοί). Σε σύγκριση με το Χριστιανισμό τους Ραβίνους δεν τους απασχολούσε ιδιαίτερα ο Μεσσίας, ή τους ισχυρισμούς για το Μεσσία, ή για την κατάταξη των νόμων ανάλογα με την σημαντικότητά τους.

Μονοθεϊσμός

Ένα πιστεύω κεντρικό για τους Φαρισαίους το οποίο συμμερίζονταν όλοι οι Εβραίοι της εποχής ήταν ο μονοθεϊσμός. Αυτό είναι εμφανές από την πρακτική της απαγγελίας του Shema, μιας προσευχής από επιλεγμένους στίχους της Τορά, στο Ναό και στις συναγωγές. Το Shema αρχίζει με τους στίχους, "Άκου ω Ισραήλ, ο Κύριος είναι ο Θεός μας. Ο Κύριος είναι ένας".  Σύμφωνα με το Μισνά, τα αποσπάσματα αυτά απαγγέλλονταν στον Ναό μαζί με την προσφορά Tamid (ταμίντ), η οποία προσφερόταν δύο φορές την ημέρα. Η Εβραίοι της διασποράς που δεν μπορούσαν να πάνε στο ναό, απήγγειλαν τα αποσπάσματα αυτά στα σπίτια συγκέντρωσης. Σύμφωνα με το Μισνά και το Ταλμούδ, Οι Άνθρωποι της Μεγάλης Συναγωγής θεσμοθέτησαν την υποχρέωση κάθε Εβραίου και στην Ιουδαία και στη διασπορά να προσεύχεται τρεις φορές την ημέρα, και να περιλαμβάνει στις προσευχές την απαγγελία αυτών των αποσπασμάτων στην πρωινή ("Shacharit", σαχαρίτ) και την απογευματινή ("Ma'ariv", μααρίβ) προσευχή.

Σοφία

Οι Φαρισαϊκή σοφία είχε συγκεντρωθεί σε ένα βιβλίο το Μισνά, το Pirkei Avot (Πιρκέι Αβότ, Γνωμικά (ή Λόγοι) των Πατέρων). Η Φαρισαϊκή νοοτροπία μπορεί ίσως να καταδειχτεί καλύτερα με μια ιστορία με τους σοφούς Χιλέλ και Σαμάι, οι οποίοι έζησαν στο δεύτερο μισό του 1ου αιώνα π.Χ. Ένας εθνικός μια φορά προκάλεσε τον Σαμάι να του μάθει τη σοφία της Τορά ενώ στεκόταν σε ένα πόδι. Ο Σαμάι τον έδιωξε. Ο ίδιος εθνικός πήγε στον Χιλέλ και το ζήτησε το ίδιο πράγμα. Εκείνος τον επιτίμησε όχι αυστηρά λέγοντας του "Αυτό που εσύ απεχθάνεσαι, μην το κάνεις στο συνάνθρωπό σου. Αυτή είναι όλη η Τορά. Τα υπόλοιπα είναι εξηγήσεις– τώρα, πήγαινε να μελετήσεις".

Ελεύθερη βούληση και πεπρωμένο

Σύμφωνα με τον Ιώσηπο, ενώ οι Σαδδουκαίοι πίστευαν ότι οι άνθρωποι έχουν πλήρη ελεύθερη βούληση και οι Εσσαίοι ότι όλη η ζωή κάποιου είναι προκαθορισμένη, οι Φαρισαίοι πίστευαν ότι οι άνθρωποι έχουν ελεύθερη βούληση, αλλά και ότι ο Θεός έχει γνώση εκ των προτέρων για το πεπρωμένο των ανθρώπων. Αυτό είναι επίσης σε συμφωνία με τη θέση στο Πιρκέι Αβότ 3:19, "Ο Ραβίνος Ακίβα είπε: Όλα είναι προ-εγνωσμένα, αλλά έχει δωθεί ελευθερία της επιλογής".

Η μετά θάνατον ζωή

Αντίθετα με τους Σαδδουκαίους, οι οποίοι γενικά θεωρούνταν ότι απέρριπταν κάθε ύπαρξη μετά το θάνατο, οι πηγές ποικίλουν ως προς τις απόψεις των Φαρισαίων για τη μετά θάνατον ζωή. Σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη οι Φαρισαίοι πίστευαν στην ανάσταση των νεκρών , αλλά δεν διευκρινίζει αν αυτή η ανάσταση περιλαμβάνει ή όχι το σώμα . Σύμφωνα με των Ιώσηπο, που ήταν ο ίδιος Φαρισαίος, οι Φαρισαίοι πίστευαν ότι μόνο η ψυχή είναι αθάνατη, και οι ψυχές των καλών ανθρώπων θα  μετενσαρκώνονταν και "θα περνούσαν σε άλλα σώματα", ενώ "οι ψυχές των αμαρτωλών θα υπέμεναν αιώνια τιμωρία.". Ο Παύλος, που έλεγε ότι ήταν Φαρισαίος πριν τη μεταστροφή του στο Χριστιανισμό, μπορεί να πίστευε στην ανάσταση μόνο του πνευματικού σώματος, αρνούμενος ότι η ανάσταση περιλαμβάνει αίμα και σώμα.

Ένα βασίλειο ιερέων

Βασικά, οι Φαρισαίοι συνέχισαν μια μορφή του Ιουδαϊσμού η οποία εκτινόταν ολερα από το Ναό,  εφαρμόζοντας τον Εβραϊκό νόμο στα τετριμμένα καθημερινά ζητήματα, προκειμένου να εξαγνιστεί ο καθημερινός κόσμος. Αυτή είναι μια πιο συμμετοχική (ή "δημοκρατική") μορφή του Ιουδαϊσμού, στην οποία το μονοπώλιο των τελετουργικών δεν το είχε μόνο το κληρονομικό ιερατείο, αλλά αντίθετα, μπορούσε να τα εφαρμόσουν όλοι οι ενήλικες Ιουδαίοι ατομικά ή συλλογικά, και που οι ηγέτες των οποίων δεν καθορίζονταν από τη γέννηση (καταγωγή, κληρονομικότητα της ιδιότητας), αλλά από τα επιτεύγματα στην φιλομάθεια και τη μελέτη.    
Πολλοί, μεταξύ των οποίων μελετητές, έχουν χαρακτηρίσει τους Σαδδουκαίους ως σέχτα η οποία ερμήνευε τη Τορά κυριολεκτικά, και τους Φαρισαίους ως μία που την ερμήνευε ελευθέρα. Ο ραβίνος και ιστορικός Yitzhak Isaac Halevi πιστεύει ότι στην πραγματικότητα αυτόν δεν ήταν θρησκευτικό θέμα. Ισχυρίζεται ότι η πλήρης απόρριψη του Ιουδαϊσμού δεν θα μπορούσε να ήταν ανεκτή υπό την Ασμοναϊκή εξουσία, και συνεπώς οι Ελληνιστές θεωρούσαν ότι απέρριπταν όχι τον Ιουδαϊσμό, αλλά το Φαρισαϊκό νόμο. Έτσι, οι Σαδδουκαίοι ήταν στην πραγματικότητα πολιτική και όχι θρησκευτική σέχτα. Όμως, σύμφωνα με τον Jacob Neusner, αυτή η άποψη αποτελεί λάθος ερμηνεία. Υποστηρίζει ότι δύο πράγματα διαχώριζαν θεμελιωδώς τη προσέγγιση της Τορά των Φαρισαίων από αυτή των Σαδδουκαίων. Το πρώτο, οι Φαρισαίοι πίστευαν σε μια ευρύτερη και κυριολεκτική ερμηνεία της Εξόδου (19:3–6), " θα είσθε για μένα λαός εκλεκτός μεταξύ όλων των άλλων εθνών, διότι δική μου είναι όλη η γη, … εσείς όμως θα είσθε δικό μου βασίλειο ιερέων και έθνος άγιων", και τα λόγια στο Μακκαβαίων Β΄ (2:17) "Ο δε Θεός, ο οποίος έσωσε όλον τον λαό του και απέδωσε εις όλους την ιερά κληρονομία της χώρας μας, το βασίλειό μας, την Ιεροσύνη και τον ναό."
Οι Φαρισαίοι πίστευαν ότι η ιδέα πως όλα τα Παιδιά του Ισραήλ έπρεπε να είναι σαν τους ιερείς εκφραζόταν και αλλού στη Τορά, για παράδειγμα, ότι ο ίδιος ο Νόμος μεταφερόταν από τη σφαίρα των ιερέων σε κάθε έναν στο Ισραήλ (Βιβλίου της Εξόδου 19: 29–24, Δευτερονόμιο 6: 7, 11: 19, σε συνδυασμό με 31: 9, Ιερεμίας 2: 8, 18:18). Παραπέρα, η Τορά παρείχε κάποιους τρόπους για όλους τους Εβραίους να διάγουν ζωή ιερέων: οι κανόνες για το ακάθαρτο φαγητό στην αρχή ίσως προοριζόταν για ιερείς αλλά επεκτάθηκαν σε όλους (Λευϊτικό 11, Δευτερονόμιο 14:3–21). Η απαγόρευση του κοψίματος του κρέατος για πένθος για τους νεκρούς (Δευτερονόμιο  14: 1–2, Λευϊτικό 19: 28 σε συνδυασμό με Λεβ. 21: 5).  Οι Φαρισαίοι πίστευαν ότι όλοι οι Εβραίοι στην καθημερινή τους ζωή, και όχι μόνο το ιερατείο ή οι Εβραίοι που επισκέπτονταν το Ναό, μπορούσαν να τηρούν τους κανόνες και τα τελετουργικά που αφορούν στον εξαγνισμό.

Καινοτόμοι και τηρητές της παράδοσης

Το Μισνά στην αρχή του Αβότ και (σε πιο λεπτομερώς) ο Μαϊμωνίδης στην Εισαγωγή του στη Μίσνε Τόρα αναφέρει μια αλυσίδα της παράδοσης (μεσόρα), από τον Μωυσή στο Όρος Σινά ως τον R' Ashi, επιμελητή του Ταλμούδ και τελευταίο των Αμοραίων. Η αλυσίδα αυτή περιλαμβάνει την ερμηνεία ασαφών διατυπώσεων της Βίβλου (π.χ. ότι ο "καρπός ενός όμορφου δέντρου" αναφέρεται σε ένα κίτρο σε αντίθεση με κάθε άλλο καρπό), τις μεθόδους της εξήγησης (ερμηνείας) του κειμένου (οι διαφωνίες που καταγράφονται στο Μισνά και στο Ταλμούδ γενικά επικεντρώνονται σε μεθόδους εξήγησης), και σε Νόμους με Μωσαϊκή αυθεντία οι οποίοι δεν μπορούν να προκύψουν από το Βιβλικό κείμενο (π.χ. τη ποσότητα μη κόσερ φαγητού πρέπει να φάει κανείς για να είναι υπόλογος), ο αριθμός και οι σειρά των γραφών που πρέπει να τοποθετηθούν στα φυλακτήρια, κ.τ.λ.).    
Οι Φαρισαίοι ήταν επίσης καινοτόμοι στο ότι εφάρμοσαν συγκεκριμένους νόμους όπως είδαν απαραίτητο σύμφωνα με τις ανάγκες του καιρού. Αυτοί περιελάμβαναν απαγορεύσεις για να προληφθεί η παραβίαση κάποιας βιβλικής απαγορεύσεως κατά λάθος (π.χ. κάποιος δεν μπορεί να πάρει ένα lulav το Σάββατο "Εκτός αν το μεταφέρει σε δημόσιο χώρο") που ονομάζονται μεταξύ άλλων gezeirot. Η εντόλη να διαβάζεται η Μεγκιλά (Βιβλίο της Εσθήρ) κατά τη γιορτή του Πουρίμ και το άναμμα της Μενόρα και τη γιορτή του Χάνουκα είναι ραβινικές καινοτομίες. Το μεγαλύτερο μέρος του νομικού συστήματος βασίζεται "σε αυτό που κατασκεύασαν οι σοφοί μέσω λογικής συλλογιστικής και της καθιερωμένης πρακτικής". Επίσης, η ευλογίες πριν τα γεύματα και οι λέξεις του Αμιντά. Τα παραπάνω είναι γνωστά ως Takanot. Οι Φαρισαίοι βάσιζαν την "εξουσιοδότηση" τους να καινοτομούν στους στίχους: "....σύμφωνα με τα λόγια που σας λένε [οι ιερείς]…σύμφωνα με όλα όσα σας δίνουν οδηγίες. Σας δίνουν οδηγίες σύμφωνα με το νόμο και σύμφωνα με την απόφαση που θα σας αναγγείλουν, θα τα κάνετε. Δεν θα παρεκκλίνετε από το λόγο που σας λένε, ούτε δεξιά ούτε αριστερά" (Δευτερονόμιο 17:10–11) (βλ. Encyclopedia Talmudit λήμμα "Divrei Soferim").

Σημασία της συζήτησης και της μελέτης του νόμου

Εξίσου όσο σημαντικός (αν όχι πιο σημαντική) ήταν κάθε νόμος, ήταν η αξία που δίνανε οι ραβίνοι στη μελέτη και τη συζήτηση για νομικό σύστημα. Οι σοφοί του Ταλμούδ πιστεύανε ότι όταν δίδασκαν την Προφορική Τορά στους μαθητές τους, μιμούνταν τον Μωυσή, ο οποίος δίδαξε το νόμο στα παιδιά του Ισραήλ. Παραπέρα, οι ραβίνοι πίστευαν ότι "ότι τα επουράνια μελετάνε τη Τορά ακριβώς όπως τα επίγεια, επιχειρηματολογώντας μάλιστα ακόμα για τα ίδια ερωτήματα.". Έτσι, με τη συζήτηση και τη διαφωνία για την ερμηνεία της Τορά και πώς μπορεί καλύτερα να εφαρμοστεί, κανένας ραβίνος (ή ο αντίπαλός του) δεν πίστευε ότι απέρριπτε με κάποιο τρόπο το Θεό ή απειλούσε τον Ιουδαϊσμό. Αντίθετα, ήταν ακριβώς μέσω τέτοιων επιχειρημάτων για τη Τορά που οι ραβίνοι πίστευαν ότι μιμούνταν και τιμούσαν το Θεό.   
Μια ένδειξη της έμφασης των Φαρισαίων στην συζήτηση και τη διαφορετικότητα των απόψεων, είναι ότι το Μισνά και το Ταλμούδ σηματοδοτούν διαφορετικές γενιές λογίων όσον αφορά στις "αντίπαλες" σχολές σκέψης. Για παράδειγμα, στον πρώτο αιώνα, οι δύο μεγάλες Φαρισαϊκές σχολές ήταν αυτές του Χιλέλ και του Σαμάι. Μετά το θάνατο του Χιλέλ το 20 μ.Χ. ο Σαμάι πήρε τη θέση του προέδρου στο Σανχεντρίν μέχρι το θάνατό του το 30 μ.Χ. Οι υποστηριχτές των δύο αυτών σοφών κυριάρχησαν τις επόμενες δεκαετίες στην "ακαδημαϊκή" διαμάχη. Αν και το Τελμούδ καταγράφει τα επιχειρήματα και τις θέσης της σχολής του Σαμάι, τελικά έγκυρες και "επίσημες" τελικά θεωρήθηκαν οι διδαχές της σχολής του Χιλέλ.

Φαρισαίοι και Χριστιανισμός

Οι Φαρισαίοι εμφανίζονται στην Καινή Διαθήκη, σε διαμάχες με τον Ιωάννη τον Πρόδρομο και με τον Ιησού, και επειδή ο Νικόδημος ο Φαρισαίος (Κατά Ιωάννη 3:1) μαζί με τον Ιωσήφ ενταφίασαν τον Ιησού. Ο Γαμαλιήλ, ο πολύ σεβάσμιος ραβίνος και υπερασπιστής των Αποστόλων, ήταν επίσης Φαρισαίος, και σύμφωνα με κάποιες χριστιανικές παραδόσεις, κρυπτοχριστιανός
Υπάρχουν πολλές αναφορές στην Καινή Διαθήκη ότι ο Απόστολος Παύλος ήταν Φαρισαίος πριν μεταστραφεί στο Χριστιανισμό, καθώς και άλλα μέλη των Φαρισαίων ήταν γνωστά ότι έγινα Χριστιανοί (Πράξεις 15:5). Ήταν μέλη της ομάδας αυτής που υποστήριζαν ότι οι εθνικοί προσήλυτοι έπρεπε να περιτμηθούν και ήταν υποχρεωμένοι να ακολουθούν το Μωσαϊκό Νόμο, που οδήγησε στην διαμάχη για την περιτομή στους κόλπους της Πρωτοχριστιανικής Εκκλησίας, με την οποία ασχολήθηκε η Αποστολική Σύνοδος της Ιερουσαλήμ.
Η Καινή Διαθήκη, και ειδικά τα Συνοπτικά Ευαγγέλια, παρουσιάζουν την ηγεσία των Φαρισαίων έχοντας εμμονή με τους ανθρώπινους νόμους (ειδικά αυτούς που αφορούν την καθαρότητα και τον εξαγνισμό) ενώ τον Ιησού τον απασχολεί περισσότερο με την αγάπη του Θεού. Οι Φαρισαίοι περιφρονούν τους αμαρτωλούς, ενώ ο Ιησούς του αναζητεί (το Κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο, το οποίο είναι το μόνο που αναφέρει τον Νικόδημο, παρουσιάζει ειδικότερα τη σέχτα ως διχασμένη και διατεθειμένη να συζητήσει). Εξαιτίας της συχνής παρουσίασης στην Καινή Διαθήκη των Φαρισαίων ως αυτάρεσκων τηρητών του νόμου (βλέπε επίσης έλεγχος των Φαρισαίων και τυπολατρία), η λέξη "φαρισαίος" (και τα παράγωγά της, "φαρισαϊκός", κ.τ.λ.) έχει καταλήξει να είναι συνώνυμη του υποκριτή και αλαζόνα που βάζει το γράμμα του νόμου πάνω από την ουσία του. Οι σημερινοί Εβραίοι που ακολουθούν τον Φαρισαϊκό Ιουδαϊσμό γενικά θεωρούν το παραπάνω προσβλητικό και μερικοί θεωρούν τη χρήση της λέξης αντισημιτική 
Κάποιοι έχουν διατυπώσει την άποψη ότι ο ίδιος ο Ιησούς ήταν Φαρισαίος, και ότι η διαμάχη με τους Φαρισαίους είναι σημάδι ότι ήταν ενσωματωμένους σ’ αυτούς, παρά σημάδι θεμελιώδους σύγκρουσης (όντας η διαφωνία η κύρια περιγραφική μέθοδος που εφαρμόζεται στο Ταλμούδ για την αναζήτηση της αλήθειας, και όχι απαραίτητα σημάδι αντίθεσης). Η έμφαση του Ιησού στην αγάπη για τον πλησίον για παράδειγμα, αντηχεί τα διδάγματα της σχολής του Χιλέλ, ενώ η απόψεις του για το διαζύγιο (πρβ. Κατά Ματθαίον 5:31-32), είναι πιο κοντά σε αυτά της σχολής του Σαμάι, επίσης Φαρισαίου.     
Άλλοι έχουν υποστηρίξει ότι η παρουσίαση των Φαρισαίων στην Καινή Διαθήκη είναι αναχρονιστικά κατασκευασμένη. Αν και μια μειονότητα μελετητών ακολουθούν την υπόθεση του Αυγουστίνου, οι περισσότεροι χρονολογούν τα Χριστιανικά Ευαγγέλια μεταξύ του 70 και 100 μ.Χ., περίοδο μετά το σχίσμα του Χριστιανισμού από τον Ιουδαϊσμό (και μετά που ο Φαρισαϊσμός αναδείχτηκε ως η κυρίαρχη μορφή του Ιουδαϊσμού). Αντί μιας ακριβούς αναφοράς της σχέσης του Ιησού με τους Φαρισαίους και άλλους Εβραίους ηγέτες, αυτή η άποψη υποστηρίζει ότι τα Ευαγγέλια αντικατοπτρίζουν τον ανταγωνισμό και τη σύγκρουση των πρώτων Χριστιανών και των Φαρισαίων για την ηγεσία των Εβραίων, ή την προσπάθεια των Χριστιανών να αποστασιοποιηθούν από τους Εβραίους, προκειμένου να παρουσιαστούν υπό πιο ευνοϊκό πρίσμα στους Ρωμαίους και άλλους Εθνικούς — καθιστώντας τους έτσι προκατειλημμένη πηγή όσον αφορά τη συμπεριφορά των Φαρισαίων.
Τα παραδείγματα της σύγκρουσης περιλαμβάνουν την περίπτωση της θεραπείας του παραλυτικού (Μάρκος 2) τον οποίο ο Ιησούς θεράπευσε αφού πρώτα συγχώρεσε τις αμαρτίες του, πράξη που οι Φαρισαίοι αποκάλεσαν βλασφημία. Κάποιοι ιστορικοί όμως, έχουν παρατηρήσει ότι η πράξεις του Ιησού είναι παρόμοιες και σύμφωνες με τα Εβραϊκά πιστεύω και πρακτικές της εποχής, όπως αυτά είχαν καταγραφεί από τους ραβίνους, που συχνά συνέδεαν την αρρώστια με την αμαρτία και τη θεραπεία με τη συγχώρεση. Οι Εβραίοι, σύμφωνα με τον E.P. Sanders, απορρίπτουν αυτό που υποδηλώνει η Καινή Διαθήκη ότι η θεραπεία ήταν κριτική προς ή την είχαν κριτικάρει οι Φαρισαίοι, καθώς δεν υπάρχει κάποια σωζόμενη Ραβινική πηγή η οποία να ασκεί κριτική σ’ αυτή την πρακτικήr. Ένα άλλο επιχείρημα είναι ότι σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη, οι Φαρισαίοι ήθελαν να τιμωρήσουν τον Ιησού για τη θεραπεία ενός χωλού κατά το Σάββατο (Κατά Μάρκον 3:1-6). Δεν υπάρχει Ραβινικός κανόνας σύμφωνα με τον οποίο ο Ιησούς είχε παραβιάσει με αυτή την πράξη το Σάββατο.
Κάποιοι μελετητές πιστεύουν ότι αυτά τα αποσπάσματα στην Καινή Διαθήκη τα οποία είναι τα πιο εχθρικά προς τους Φαρισαίους γράφτηκαν μετά την καταστροφή του Δεύτερου Ναού το 70 μ.Χ. Μετά την καταστροφή του, επιβίωσαν μόνο ο Χριστιανισμός και ο Φαρισαϊσμός, και οι δύο ανταγωνίστηκαν για λίγο μέχρι να ανέλθει ο δεύτερος ως η επικρατούσα μορφή του Ιουδαϊσμού. Όταν πολλοί Εβραίοι δεν μεταστράφηκαν σε Χριστιανοί, οι τελευταίοι αναζήτησαν νέους προσήλυτους μεταξύ των Εθνικών. Οι Χριστιανοί έπρεπε να εξηγήσουν γιατί οι προσήλυτοι να ακούσουν αυτούς και όχι τους άλλους Εβραίους όσον αφορά την Εβραϊκή Βίβλο, καθώς και έπρεπε να αποστασιοποιηθούν από τους Εβραίους που επαναστατούσαν ενάντια στην Ρωμαϊκή εξουσία και στην εξουσία γενικότερα. Έτσι, θεωρούνται ότι μπορεί να είχαν παρουσιάσει ότι ο Ιησούς ήταν πιο συμπαθών στους Ρωμαίους απ’ ότι στους Εβραίους.

Εμφάνιση στην Καινή Διαθήκη

Στην Καινή Διαθήκη το όνομα των Φαρισαίων εμφανίζεται πολλές φορές. Με μια προσεκτική καταγραφή φανερώνεται ότι πολλά περιστατικά είναι τα ίδια, ενώ πολλές φορές αναφέρονται μαζί με άλλες (Σαδδουκαίους, γραμματείς και νομοδιδάσκαλους, άρχοντες και αρχιερείς) σέχτες ή ομάδες των Εβραίων που αποτελούσαν μέλη του Σανχεντρίν και κυρίαρχα στοιχεία της κοινωνίας και του Ιουδαϊσμού. Συγκεκριμένα, από τα Συνοπτικά, στο Κατά Ματθαίον αναφέρονται 15 ξεχωριστά περιστατικά, εκ των οποίων στα 7 αναφέρονται μόνο οι Φαρισαίοι και στα 8 μαζί με άλλους. Στο Κατά Μάρκον περιλαμβάνεται μόνο μία ξεχωριστή αναφορά, μόνο στους Φαρισαίους, ενώ στο Κατά Λουκά εκτός από 6 περιστατικά ίδια με των άλλων δύο, αναφέρονται άλλα 9, 6 από τα οποία αναφέρονται μόνο οι Φαρισαίοι και 3 μαζί με άλλους. Τέλος, στο Κατά Ιωάννη, δεν υπάρχει καμία ίδια αναφορά με τα Συνοπτικά, αλλά 12 άλλες αναφορές, 6 εκ των οποίων μόνο στους Φαρισαίους και 6 μαζί με άλλους. Συνολικά, οι Φαρισαίοι αναφέρονται στα Ευαγγέλια σε 37 ξεχωριστά περιστατικά, εκ των οποίων 19 μόνοι τους και 18 μαζί με άλλους. Εκτός από τα παραπάνω που αφορούν τις σχέσεις με τον Ιησού και τους μαθητές του, υπάρχουν δύο αναφορές από τον Ιωάννη τον Πρόδρομο, μία στον Κατά Ματθαίον όπου κατακρίνει τους Φαρισαίους και Σαδδουκαίους, και μία στο Κατά Ιωάννη, όπου απαντάει σε απεσταλμένους των Φαρισαίων περί της αποστολής του.  
Όσον αφορά στο χαρακτήρα των παραπάνω αναφορών, το Κατά Ματθαίον περιλαμβάνει τα περισσότερα αρνητικά και περιστατικά αντιπαράθεσης, όπως και το κατά Μάρκον, καθώς παραθέτει τα ίδια αποσπάσματα. Στο Κατά Λουκά όμως υπάρχουν, εκτός από τα κοινά περιστατικά, και κάποια που υποδηλώνουν ανεκτική αν όχι καλή σχέση του Ιησού με (τουλάχιστον κάποιους από) τους Φαρισαίους. Σε δύο από αυτά προσκαλείται και εστιάζει σε σπίτι Φαρισαίων, ο ένας από τους οποίους μάλιστα είναι άρχοντας, και όπου ρωτάει τους νομοδιδάσκαλους και τους Φαρισαίους αν μπορεί να θεραπεύσει το Σάββατο, και εκείνοι δεν φέρνουν αντίρρηση σιωπώντας. Πιο χαρακτηριστικό είναι άλλο περιστατικό, όπου Φαρισαίοι των προειδοποιούν να φύγει από το μέρος που βρισκόταν, γιατί ο Ηρώδης ήθελε να τον σκοτώσει. 
Στο Κατά Ιωάννη η αναφορά στους Φαρισαίους δεν είναι τόσο κριτική και αρνητική, ενώ βρίσκουμε και μία αναφορά όπου πολλά μέλη των αρχόντων (άρα και μέσα στο Σανχεντρίν) είχαν πιστέψει, αλλά δεν το φανέρωναν από το φόβο των Φαρισαίων, κάτι που φανερώνει την επιρροή που ασκούσαν.
Τέλος, στις Πράξεις και στις Επιστολές οι Φαρισαίοι αναφέρονται μόνο 6 φορές, εκ των οποίων οι 3 αφορούν το γεγονός ότι ο Παύλος ήταν Φαρισαίος πριν μεταστραφεί στο Χριστιανισμό (Πράξεις 23:6, 26:5, Προς Φιλιππησίους 3:5), μία για την ευνοϊκή στάση του Γαμαλιήλ (Πράξεις 34:40), και μία που μας πληροφορεί ότι είχαν προσηλυτιστεί Φαρισαίοι, οι οποίοι ζητούσαν να εφαρμοστεί σε όλους η περιτομή και ο Εβραϊκός Νόμος (Πράξεις 15:5).