google/wiki40b huggingface dataset:
Σταροτσερκάσσκαγια

Η Σταροτσερκάσσκαγια (ρωσικά: Старочерка́сская‎), πρώην γνωστή ως Τσερκάσσκ (Черка́сск), είναι μια αγροτική περιοχή (στάνιτσα) στην επαρχία Ακσάισκι στην Περιφέρεια Ροστόφ στη Ρωσία, με ρίζες που χρονολογούνται από τα τέλη του 16ου αιώνα. Βρίσκεται στη δεξιά όχθη του Ποταμού Ντον, περίπου 35 χιλιόμετρα από τη μεγάλη ρωσική πόλη-λιμάνι Ροστόφ επί του Ντον.
Είναι διάσημη για το γεγονός ότι ήταν η έδρα του πολιτισμού και της πολιτικής των Κοζάκων του Ντον για σχεδόν δύο αιώνες ως η πρωτεύουσα της Περιφέρειας Εστίας του Ντον. Λόγω τακτικών ανοιξιάτικων πλημμυρών που κατέκλυζαν την πόλη σε αρκετές χρονιές, οι Κοζάκοι μετακίνησαν την πρωτεύουσα σε υψηλότερο έδαφος στο Νοβοτσερκάσσκ το 1805.
Μέσα και γύρω από τη Σταροτσερκάσσκαγια υπάρχουν πάνω από σαράντα αξιόλογα ιστορικά και πολιτιστικά μνημεία, όπως ο Καθεδρικός ναός της Ανάστασης (Βοσκρεσένσκι) που ολοκληρώθηκε το 1719, και το περίφημο επίχρυσο ξυλόγλυπτο τέμπλο.

Ιστορία

Το Κοζακικό φρούριο στο νησί που αργότερα ονομάστηκε Μοναστίρσκι στον ποταμό Ντον πιθανότατα κτίστηκε πριν από το 1570 αν και αναφέρεται για πρώτη φορά στα χρονικά το 1593. Μετά από πενήντα χρόνια έγινε η πρωτεύουσα των Κοζάκων των Ντον, για πρώτη φορά ως ανεξάρτητη οντότητα ανάμεσα στη Ρωσία, τη Τουρκία και τη Πολωνία, μετά ως υποτελής των ρωσικών τσάρων και στη συνέχεια, ως διοικητική περιοχή, ως επαρχία Ντον Βόισκο της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.
Στο απόγειό της τον 18ο αιώνα, το Τσερκάσσκ ήταν μια πολυάσχολη πόλη με ένα ισχυρό φρούριο. Η πόλη ήταν η κύρια κατοικία αρκετών διάσημων Κοζάκων του Ντον του 17ου και 18ου αιώνα, συμπεριλαμβανομένων των Στεπάν Ραζίν, Γιερμάκ Τιμοφέγιεβιτς, Κοντράτι Μπουλάβιν και Ματβέι Πλάτοφ. Ήταν επίσης η θέση σκληρών μαχών μεταξύ των δυνάμεων της Ρωσίας, της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, της Κριμαίας και των Κοζάκων.
Η θέση της πόλης στο νησί ήταν πολύ βολικό για το φρούριο και το στρατόπεδο, αλλά ήταν άβολο για ένα διοικητικό και εμπορικό κέντρο, καθώς την άνοιξη το νησί πλημμύριζε από τον ποταμό Ντον και η γεμάτη ξυλόκτιστη πόλη υπόκειταν σε καταστροφικές πυρκαγιές.
Το 1805, ο αταμάνος της επαρχίας Ντον Βόισκο Ματβέι Πλάτοφ μετέφερε την πρωτεύουσα στην πρόσφατα και ειδικά κατασκευασμένη πόλη για αυτό το σκοπό Νοβοτσερκάσσκ (κυριολεκτικά Νέο-Τσερκάσσκ), το οποίο βρισκόταν σε ένα λόφο, περίπου 40 χιλιόμετρα από το Τσερκάσσκ. Οι περισσότεροι κάτοικοι του Τσερκάσσκ μετακόμισαν στην νέα πρωτεύουσα. Τα απομεινάρια της παλιάς πόλης έχουν πάρει το όνομα του στάνιτσα (χωριό) της Νοβοτσερκάσσκαγια (κυριολεκτικά Παλιό Τσερκάσσκ). Τώρα η πόλη είναι χώρος ενός σημαντικού μουσείου, τουριστικού κέντρου και ορθόδοξης ανδρικής μονής. Ο Μιχαήλ Αλεξάντροβιτς Σόλοχοφ συνέβαλε σημαντικά στην οργάνωση του μουσείου.
Μύκητας

Οι μύκητες αποτελούν ένα από τα πέντε βασίλεια των έμβιων όντων, το οποίο περιλαμβάνει μονοκύτταρους ή πολυκύτταρους ευκαρυωτικούς οργανισμούς. Οι μύκητες εμφανίζουν τεράστια ποικιλία και υπάρχουν παντού. Οι περισσότεροι ανευρίσκονται στο έδαφος και τα φυτά και διατρέφονται από οργανικά συστατικά ζώντων ή νεκρών οργανισμών γι' αυτό και θεωρούνται το "βιολογικό εργαστήριο αποδόμησης των οργανικών ουσιών".

Βιοποικιλότητα

Τα διάφορα είδη μυκήτων ποικίλλουν από τους χρήσιμους για τον άνθρωπο ζυμομύκητες έως τους παθογόνους μικρομύκητες έως και τα γνωστά εδώδιμα μανιτάρια. Πάντως, από τα 50.000 - 250.000 είδη μυκήτων που έχουν περιγραφεί, λιγότερα από 300 έχουν συσχετισθεί με νόσο στον άνθρωπο.

Άνθρωπος και μύκητες

Ο μύκητας Penicillium notatum παράγει μια ουσία, την πενικιλλίνη, το πρώτο αντιβιοτικό που ανακαλύφθηκε. Το ανακάλυψε ο Άγγλος γιατρός Αλεξάντερ Φλέμινγκ, ο οποίος, ενώ έκανε πειράματα με βακτήρια, πρόσεξε ότι σε μια καλλιέργεια τα βακτήρια δεν αναπτύχθηκαν σε ένα μέρος όπου αναπτύχθηκε μια "μούχλα". Η παρατήρηση αυτή του κίνησε το ενδιαφέρον. Ερεύνησε με μεγάλη προσοχή τον μύκητα αυτό. Τα σπόριά του ήταν τοποθετημένα με τέτοιο τρόπο, ώστε έδιναν την εντύπωση πινέλου και έτσι ο μύκητας ονομάστηκε Penicillium.

Ταξινόμηση

Οι μύκητες αρχικά υπάγονταν στο βασίλειο των Φυτών. Αναδείχθηκαν ως ξεχωριστό βασίλειο το 1969 από τον Whittaker. Οι μύκητες διακρίνονται βασικά σε δύο μεγάλες κατηγορίες, τους ζυμομύκητες και τους υφομύκητες. Οι ζυμομύκητες είναι σφαιρικοί ή ελλειψοειδείς σχηματισμοί που αναπαράγονται δια εκβλαστήσεων σε ειδικά θρεπτικά υλικά. Αντίθετα, οι υφομύκητες ή νηματοειδείς μύκητες, αποτελούνται από κυλινδρικούς σχηματισμούς, τις υφές, που μεγαλώνουν με διακλαδώσεις και επιμηκύνσεις σχηματίζοντας χνουδωτές αποικίες. Μια άλλη κατηγορία μυκήτων, οι καλούμενοι δίμορφοι μύκητες, αναπτύσσονται στον ξενιστή ως ζυμομύκητες, ενώ σε θερμοκρασία περιβάλλοντος λαμβάνουν τη μορφή υφομυκήτων.
1183 Γιούτα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Γιούτα εκτιμάται σε 17,90 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,0797. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Γιούτα γύρω από τον εαυτό της.
Ιωάννης Πάντος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στη Ζαγορά Πηλίου και ήταν γιος του Αποστόλου Πάντου. Σπούδασε ιατρική στη Γερμανία και ειδικεύτηκε στη μαιευτική. Υπήρξε, μάλιστα, γιατρός των ανακτόρων κατά την περίοδο 1920 - 1922. Διετέλεσε επίσης πρόεδρος της κοινότητας της Ζαγοράς.
Εξελέγη βουλευτής, με την υποστήριξη του Λαϊκού Κόμματος, Λάρισας στις εκλογές του 1935 και επανεξελέγη βουλευτής Λάρισας, με το Λ.Κ., στις 19 Σεπτεμβρίου 1946, αντί του αποβιώσαντος Ξενοφόντος Ριζόπουλου.
697 Γαλιλαία

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Γαλιλαίας εκτιμάται σε 80,14 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,0387. Η Γαλιλαία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 16 ώρες και 32 λεπτά.
Σταύρος Νιάρχος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Σπύρου Νιάρχου, εμπόρου λαδιών, και της Ευγενίας Κουμάνταρου, κόρης του αλευροβιομήχανου Σταύρου Κουμάνταρου και μέλους της ομώνυμης οικογένειας. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από το χωριό Βαμβακού Λακωνίας ενώ από την πλευρά της μητέρας του ήταν ανηψιός του Νικόλαου Κουμάνταρου, βιομήχανου, εφοπλιστή και βουλευτή, και πρώτος ξάδελφος της Ντόλλυ Γουλανδρή. Ο πατέρας του είχε ακολουθήσει το κύμα των Ελλήνων μεταναστών προς τις Ηνωμένες Πολιτείες στα τέλη του 19ου αιώνα και είχε γίνει αρκετά επιτυχημένος ως συνέταιρος σε ένα εστιατόριο και ζαχαροπλαστείο στο Μπάφαλο, στην πολιτεία της Νέας Υόρκης. Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών αλλά ασχολήθηκε με την οικογενειακή επιχείρηση αλευρόμυλων. Την περίοδο εκείνη αγόρασε, μέσω της οικογενειακής εταιρείας, 6 φορτηγά πλοία.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ παγκοσμίου πολέμου πήρε μέρος στις στρατιωτικές επιχειρήσεις που διεξήχθησαν στη Νορμανδία, γι' αυτό και τιμήθηκε με τον «Μεγαλοσταυρό του Τάγματος του Φοίνικος», με τον «Ταξιάρχη του Τάγματος του Γεωργίου του Α΄» και με τον «Ταξιάρχη του Τάγματος των Αγίων Γεωργίου και Κωνσταντίνου».
Στη συνέχεια ασχολήθηκε επιτυχώς με τη ναυτιλία, κυρίως με τις μεταφορές πετρελαίου, αποκτώντας τεράστια περιουσία. Το 1958 ίδρυσε τα ναυπηγεία Σκαραμαγκά, τα οποία το 1985 περιήλθαν στο ελληνικό δημόσιο. Επίσης, το 1955 έκανε τη βασική επένδυση για τη δημιουργία των Διυλιστηρίων Ασπροπύργου, τα οποία κρατικοποιήθηκαν το 1976.
Το 1970, η τέως σύζυγός, του Ευγενία Λιβανού, βρέθηκε νεκρή στο ιδιόκτητο νησί του στην Σπετσοπούλα. Παρ' ότι βρέθηκαν ίχνη ξυλοδαρμού, οι αρχές αποφάνθηκαν ότι ο θάνατός της προκλήθηκε απο υπερβολική κατανάλωση βαρβιτουρικών. Ένα χρόνο αργότερα, έκανε και πέμπτο γάμο, καθώς παντρεύτηκε την αδελφή της Ευγενίας Λιβανού, Τίνα Λιβανού (πρώην σύζυγο του Αριστοτέλη Ωνάση), η οποία πέθανε το 1974.
Η συλλογή έργων τέχνης του, ήταν μια από τις σπουδαιότερες διεθνώς. Ανάμεσα στα έργα της συλλογής του, ξεχωρίζει μια πολύ ακριβή αυτοπροσωπογραφία του Πάμπλο Πικάσο (Yo, Picasso), του 1901, που ανήκει στην μπλε περιόδο του καλλιτέχνη. Άλλοι σημαντικοί πίνακες είναι κάποιοι του Βίνσεντ βαν Γκογκ, καθώς και ο πίνακας του Πωλ Γκωγκέν, Cavaliers sur la plage, του 1902. Την συλλογή συμπλήρωσε αργότερα ο γιος του Φίλιππος, με έργα όπως το Red Marilyn και το Green Car Crash (Green Burning Car I) του Άντι Γουόρχολ. 
Απεβίωσε το 1996 και με τη διαθήκη του άφησε μεγάλο μέρος της περιουσίας του στο ίδρυμα «Σταύρος Νιάρχος».
Ποδοσφαιρική Αθλητική Ένωση Επαρχίας Κερύνειας (ποδόσφαιρο)

ΠΑΕΚ

Το σωματείο δημιουργήθηκε τον Οκτώβριο του 1953 ως ΠΑΕΚ (Ποδοσφαιρική Αθλητική Ένωσης Κερύνειας). Η ανάγκη δημιουργίας της ΠΑΕΚ προέκυψε από την απουσία ποδοσφαιρικού σωματείου στην πόλη της Κερύνειας. Ακόμα και τα χωριά της επαρχίας είχαν ομάδες, αλλά η πόλη όχι. Με τον αθλητισμό ασχολείτο, όχι σε συνεχή βάση, ο Σύλλογος Αποφοίτων Γυμνασίου Κερύνειας (ΣΑΓΚ). Αν και το 1948 είχε ιδρυθεί από τον Αντρέα Καριόλου ο Αθλητικός Σύλλογος Κερύνειας (ΑΣΚ), εντούτοις ο σύλλογος χρωματίστηκε πολιτικά και έτσι απεχώρησαν πολλά μέλη του, διαλύθηκε η ποδοσφαιρική του ομάδα και από το 1950 λειτουργούσε ως καφενείο. 
Η ιδέα για ίδρυση ποδοσφαιρικού σωματείου δόθηκε από τους Τάκη Γ. Γεωργιάδης, Αντώνη Παγούρα, Τεύκρο Χειμώνα και Δήμο Καραμαλλάκη. Η ιδέα αγκαλιάστηκε από το φίλαθλο κόσμο και ιδιαίτερα από τα νεαρά μέλη του ΣΑΓΚ. Η ιδρυτική Συνέλευση έγινε τον Οκτώβρη του 1953 στο οίκημα του ΣΑΓΚ, στην οδό Ελευθερίας. 
Υπήρχε γενική απόφαση το νέο σωματείο έπρεπε να μείνει μακριά από πολιτικές καταστάσεις. Επιπρόσθετα, σύμφωνα με το καταστατικό του συλλόγου, ακόμα και Τούρκοι της Κύπρου μπορούσαν να είναι μέλη και παίχτες του σωματείου. Το σωματείο ονομάστηκε Ποδοσφαιρική Αθλητική Ένωση Κερύνειας μετά από εισήγηση του Τεύκρου Χειμώνα. Έμβλημα του σωματείου ήταν ο Δικέφαλος Αετός. Ως χρώματα επιλέγηκαν το κίτρινο και το μαύρο.
Ο πρώτος ποδοσφαιρικός αγώνας της ΠΑΕΚ έγινε τον Νοέμβριο του 1953 με αντίπαλο τον ΑΠΟΕΛ.  Η ομάδα αιτήθηκε να ενταχθεί στη δύναμη της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) τη 13η Απριλίου 1954. Η αίτηση έγινε αποδεκτή στις 24 Σεπτεμβρίου 1954, με τις ΠΑΕΚ, Αλκή Λάρνακας και Ορφέα Λευκωσίας να εντάσσονται στην ΚΟΠ.

Έδρα

Η έδρα της ποδοσφαιρικής ΠΑΕΚ στη Κερύνεια ήταν το Στάδιο Γ.Σ. Πράξανδρος. Μετά την προσφυγοποίηση χρησιμοποιεί, ως ΠΑΕΕΚ, το Στάδιο Κερύνεια Επιστροφή, στη Λακατάμια.
Πανθρακικοί Αγώνες 1925

Οι Γ΄ Πανθρακικοί Αγώνες 1925 ήταν αθλητικοί αγώνες που διεξήθησαν στην Κομοτηνή από 28 Ιουνίου ως 1 Ιουλίου 1925 με συμμετοχή αθλητών που προέρχονταν από τέσσερις αθλητικούς συλλόγους της Μακεδονίας-Θράκης. Μετείχαν επίσης αθλητές από στρατιωτικές μονάδες της περιοχής. Περιλάμβαναν αγωνίσματα στίβου ανδρών, εφήβων και αγώνα σε δημόσιο δρόμο. Ήταν η δεύτερη φορά, μετά τους Α΄ Πανθρακικούς Αγώνες 1923, που έγιναν Κομοτηνή.

Η διοργάνωση

Την διοργάνωση των Γ΄ Πανθρακικών αγώνων ανέλαβε ο Γ.Σ. "Ροδόπη" Κομοτηνής, του οποίου πρόεδρος ήταν ο δραστήριος ιατρός Κασιμάτης. Ενεργό ρόλο στη διοργάνωση έπαιξε η Γενική Διοίκηση Θράκης.  Συστάθηκε 15μελής οργανωτική επιτροπή από εκλεκτά μέλη της τοπικής κοινωνίας, η οποία προχώρησε στην προετοιμασία του γυμναστηρίου, επισκευή του αγωνιστικού χώρου, καλλωπισμό και ανέγερση δύο αμφιθεατρικών κερκίδων, χωρητικότητας 1.000 θεατών. Πρόεδρος της Επιτροπής ορίστηκε ο μέραρχος Εξαρχάκης με πληρεξούσιο τον Ζ. Μπογιώτα, αντιπρόεδρος ο δήμαρχος Ν. Ζωίδης, ταμίας ο πρόεδρος του Εμπορικού Επιμελητηρίου Ροδόπης Μ. Δεϊμερτζόγλου και μέλη ο διευθυντής της Εθνικής Τράπεζας Νόνης, ο επιτελάρχης Α. Μαγριπλής, ο πρόεδρος του Γυμν. Συλλόγου ιατρός Σεβ. Κασιμάτης, ο επιθεωρητής γυμναστικής Π. Ορεσιτρόφος κ.ά. Για την τελετή έναρξης και τις απονομές κλήθηκε η Δ΄ Στρατιωτική Μουσική από την Καβάλα καθώς και η 1η Προσκοπική Ομάδα Ξάνθης.
Εκτός από το Γ.Σ. Ροδόπη Κομοτηνής, στους αγώνες μετείχαν ο Ορφέας Ξάνθης, ο Κένταυρος Σουφλίου, ο Ερμής Αλεξανδρούπολης, το Δ΄ Σώμα Στρατού. Οι σύλλογοι Δράμας, Καβάλας, Σερρών και οι Μεραρχίες VI, VII και XII, δεν έστειλαν αθλητές αν και είχαν προσκληθεί. Έτσι στους αγώνες μετείχαν μόνο θρακικά σωματεία.
Πολυνίκης των αγώνων αναδείχθηκε, όπως στους Β΄ Πανθρακικούς Αγώνες 1924, ο Ορφέας Ξάνθης, τον οποίο είχε αναλάβει ως γυμναστής ο Σοφοκλής Μάγνης, έμπειρος προπονητής, που επί χρόνια υπήρξε γυμναστής της αθλητικής ομάδας του Πανιωνίου στη Σμύρνη.
Επίτροπος (Βυζάντιο)

Ο Επίτροπος ήταν διοικητικό αξίωμα στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία που δημιουργήθηκε κι εφαρμόσθηκε στο Δεσποτάτο του Μυστρά. Το αξίωμα δημιουργήθηκε περίπου το 1286 όπου αντικατέστησε τον αξιωματούχο, διοικητή της Πελοποννήσου με τον τίτλο "Καθολική Κεφαλή".
Στον Μυστρά ο Επίτροπος είχε έδρα την πόλη του Μυστρά και διοριζόταν από το 1286 έως το 1349 όπου αντικαταστάθηκε από το αξίωμα του Δεσπότη.
Πινακίδες κυκλοφορίας οχημάτων της Ιταλίας

Οι πινακίδες κυκλοφορίας οχημάτων της Ιταλίας είναι λευκού χρώματος με μαύρα γράμματα και αριθμούς. Η σημερινή  αρίθμηση χρησιμοποιείται από το 1994 και από το 1999 οι πινακίδες είναι «ευρωπαϊκού τύπου». Στη Ιταλία οι πινακίδες εκδίδονται κατά επαρχία της χώρας και είναι της μορφής ΑΑ 000ΑΑ. Τα δύο πρώτα γράμματα δηλώνουν τον τόπο έκδοσης, για τη Ρώμη χρησιμοποιείται ολόκληρη η λέξη  (Roma), ακολουθούν τρεις αριθμοί και δύο γράμματα.
Βάδη-Βυρτεμβέργη

Γεωγραφία, Ιστορία

Το ομοσπονδιακό κρατίδιο της Βάδης-Βυρτεμβέργης σχηματίσθηκε (ύστερα από δημοψήφισμα το 1951) στη μεταπολεμική Γερμανία το 1952 με τη συνένωση των περιοχών της Βάδης, της Βυρτεμβέργης και του πριγκιπάτου Χοεντζόλερν. Ο πληθυσμός του κρατιδίου εκτιμάται γύρω στα 10,7 εκατ. κατοίκους (1994).
Σημαντικά αξιοθέατα του κρατιδίου αποτελούν ο Μέλας Δρυμός και η λίμνη της Κωνσταντίας (γερμ. Bodensee). Πρωτεύουσα είναι η Στουτγκάρδη. Άλλες σημαντικές πόλεις είναι η Καρλσρούη, η Χαϊδελβέργη, το Φράιμπουργκ (αποκαλούμενο και πύλη του Μέλανος Δρυμού), το Φρίντριχσχάφεν (στις όχθες της λίμνης της Κωνσταντίας) και η φημισμένη λουτρόπολη Μπάντεν-Μπάντεν.
Το έμβλημα του κρατιδίου ανήκε παλαιότερα στην οικογένεια Στάουφεν (Staufen), μια από τις παλαιότερες στην περιοχή, μέλη της οποίας υπήρξαν αυτοκράτορες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους και δούκες της Σουηβίας (γερμ. Schwaben).
Οι οικονομικές δραστηριότητες του κρατιδίου είναι σημαντικές και ποικίλες, αν και δεν διαθέτει πολλούς φυσικούς πόρους. Εδρεύουν εκεί σημαντικές αυτοκινητοβιομηχανίες, όπως η Daimler (γνωστή κυρίως ως Mercedes-Benz (Στουτγκάρδη-Ουντερτούρκχαϊμ, όπου και το περίφημο μουσείο αυτοκινήτου), η Άουντι (Audi) (οι εγκαταστάσεις στο Νέκαρσούλμ, κοιλάδα του Νέκαρ, παλαιότερα έδρα της NSU) και η Πόρσε (Porsche) (Στουτγκάρδη - Τσουφενχάουζεν). Εδρεύουν, επίσης, οι εταιρείες Bosch, Zeiss, Würth, Stihl, Lidl και SAP, καθώς και πλήθος μικρότερων βιομηχανιών και βιοτεχνιών, οι οποίες αποτελούν τη σπονδυλική στήλη της οικονομικής δραστηριότητας του κρατιδίου, μαζί με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.
Ο αστεροειδής 333 Βαδηνία (333 Badenia), που ανακαλύφθηκε το 1892, πήρε το όνομά του από τη Βάδη.

Εκλογές 2016

Οι πιο πρόσφατες βουλευτικές εκλογές στο κρατίδιο διεξήχθησαν στις 13 Μαρτίου 2016.
Εθνική Βορείου Ιρλανδίας (ποδόσφαιρο ανδρών)

Ιστορία

Η ιστορία της Βορείου Ιρλανδίας, ξεκινά από το 1921 όταν αποσπάστηκε από την υπόλοιπη Ιρλανδία. Στο αγωνιστικό κομμάτι της ιστορίας της, η Βόρεια Ιρλανδία, έχει καταφέρει να προκριθεί στο Euro 2016

Παγκόσμιο Κύπελλο

Η πορεία της στο Παγκόσμιο Κύπελλο, έχει εξασθενίσει, με τελευταία της συμμετοχή να είναι το 1986, όταν παρέμεινε στον πρώτο γύρο της τελικής φάσης της διοργάνωσης. Καλύτερη επίδοσή της στον θεσμό, ήταν το 1958, όταν έφτασε ως τα προημιτελικά, αλλά αποκλείστηκε από τη Γαλλία. Τέλος, μετρά άλλη μια συμμετοχή, το 1986, όταν αποκλείστηκε στον δεύτερο γύρο.

Στατιστικά

Πρώτος ποδοσφαιριστής σε συμμετοχές για την εθνική Βορείου Ιρλανδίας, είναι ο Πατ Τζένινγκς, με 119 εμφανίσεις, ενώ πρώτος σκόρερ όλων των εποχών είναι ο Ντέιβιντ Χέιλι με 36 γκολ. Η καλύτερη θέση που έχει πάρει στην κατάταξη της FIFA, είναι η 27η τον Αύγουστο του 2007 και τον Απρίλιο του 2009, ενώ η χειρότερη είναι η 129η τον Σεπτέμβριο του 2008.
Επτά λόφοι της Κωνσταντινούπολης

Η Κωνσταντινούπολη ήταν γνωστή κατά τη βυζαντινή περίοδο ως Επτάλοφος, διότι ακολουθώντας το μοντέλο της Ρώμης, κτίστηκε επάνω σε επτά λόφους.
Σταθερά του Μπόλτσμαν

Ιστορία

Αν και ο Μπόλτσμαν συνέδεσε την εντροπία με την πιθανότητα από το 1877, η σχέση τους δεν εκφράσθηκε με μία συγκεκριμένη σταθερά μέχρι που ο Μαξ Πλανκ εισήγαγε πρώτος την k και της απέδωσε μια συγκεκριμένη τιμή (1,346 × 10⁻²³ J/K, περίπου 2,5% μικρότερη από τη σημερινή «στάνταρ» τιμή), κατά την εξαγωγή του ομώνυμου νόμου το 1900-1901. Πριν από το 1900 οι εξισώσεις που περιελάμβαναν παράγοντες Μπόλτσμαν δεν γράφονταν με τις ενέργειες ανά μόριο και τη σταθερά του Μπόλτσμαν, αλλά με χρήση μιας μορφής της σταθεράς των αερίων R και μακροσκοπικ΄πων ενεργειών για μακροσκοπικά μεγέθη της ουσίας. Η εμβληματική απλή μορφή S = k ln W που χαράθηκε στον τάφο του Μπόλτσμαν οφείλεται στην πραγματικότητα στον Πλανκ, όχι στον Μπόλτσμαν. Ο Πλανκ μάλιστα την εισήγαγε στην ίδια εργασία στην οποία εισήγαγε και τη σταθερά του Πλανκ.
Το 1920 ο Πλανκ έγραψε στο κείμενο της διαλέξεώς του για το Βραβείο Νόμπελ:
«Αυτή η σταθερά αναφέρεται συχνά ως σταθερά του Μπόλτσμαν, αν και, όσο μπορώ να γνωρίζω, ο ίδιος ο Μπόλτσμαν δεν την εισήγαγε ποτέ — μια παράδοξη κατάσταση πραγμάτων, η οποία μπορεί να ερμηνευθεί εκ του ότι ο Μπόλτσμαν, όπως φαίνεται από τις κατά καιρούς δηλώσεις του, δεν σκέφθηκε ποτέ τη δυνατότητα να διεξαγάγει μια ακριβή μέτρηση της σταθεράς.»
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2018-2019

Κανονική Περίοδος (Α' Φάση)

Η Α' Φάση του Πρωταθλήματος (κανονική περίοδος) θα διεξαχθεί από τις 27 Οκτωβρίου 2018 μέχρι τις 17 Απριλίου 2019. Τα σωματεία που συμμετέχουν θα αναμετρηθούν μεταξύ τους δύο φορές. Η κλήρωση για την κατάρτιση του προγράμματος έλαβε χώρα στις 27 Ιουλίου 2018 στην Αθήνα (ένα μήνα νωρίτερα σε σχέση με παλαιότερες χρονιές). Το πρόγραμμα και τα αποτελέσματα των αναμετρήσεων είναι τα ακόλουθα:
Ρενώ Β΄ του Νεβέρ

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γουλιέλμου Α΄ κόμη του Νεβέρ και της Ερμενγάρδης, κόρης και κληρονόμου του Ρενώ κόμη του Τοννέρ.
Ιωάννης Β΄ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Χάντερσλεβ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Χάντερσλεβ και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φρειδερίκου Α΄ της Δανίας και της Σοφίας των Γκρίφφινς, κόρη του Μπογκισλάβ Α΄ της Πομερανίας. Ήταν ανιψιός του Ιωάννη της Δανίας, Νορβηγίας & Σουηδίας και (ως Ιωάννη Α΄) δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν, έτσι ο Ιωάννης αριθμείται ως Β΄. Ήταν θείος του Ιωάννη Β΄ του νεότερου δούκα του Σ.Χ.Σόνντερμπουρκ. 
Του έδωσαν επιμελημένη παιδεία και πέρασε μερικά έτη στην Αυλή του Αλβέρτου των Χοεντσόλερν δούκα της Πρωσίας, συζύγου της ετεροθαλούς αδελφής του Δωροθέας, στο Κένιγκσμπερκ. Η περιοχή ήταν ένα φέουδο της Πολωνίας, αλλά είχε εκσυγχρονιστεί από το Τάγμα των Τευτόνων της Πρωσίας με επιτυχία. Αυτό ήταν μία καθοριστική επίδραση στον Ιωάννη Β΄ για την κατανόηση της πολιτικής και της διοίκησης.

Δούκας του Σλέσβιχ & Χόλσταϊν

Από το 1544 κυβερνούσε τα δουκάτα Σλέσβιχ & Χόλσταϊν μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Χριστιανό Γ΄ της Δανίας και με τον μικρότερο αδελφό του Αδόλφο. Διέμενε στο κάστρο Χάντερσλεβ και αργότερα έκτισε το μεγαλοπρεπές κάστρο Χάνσμπορκ σε Αναγεννησιακό ρυθμό, στα ανατολικά της πόλης. 
Η περιοχή του περιελάμβανε την κομητεία Χάντερσλεβ, τις νήσους Νόρντστραντ και Φέμαρν (του Σλέσβιχ) και το Ρένντσμπουρκ (του Χόλσταϊν). Ακολούθησε τη Μεταρρύθμιση και ίδρυσε μερικά ιδρύματα κοινωνικής μέριμνας και εκπαίδευσης. Αξιομνημόνευτο είναι το Νοσοκομείο δούκας Ιωάννης στο Χάντερσλεβ. Εισήγαγε πολλές μεταρρυθμίσεις στο νομικό σύστημα και εθεωρείτο ως ένας ακριβοδίκαιος νομοθέτης. 
Η επικράτειά του περιελάμβανε την πιο ευάλωτη από τη θάλασσα ακτή, έτσι προγραμμάτισε εργασίες προστασίας από τη θάλασσα. Η ακτογραμμή είχε βαθείς κόλπους και ο Ιωάννης Β΄ κατασκεύασε αναχώματα και αποστραγγίσεις, ώστε ανακτήθηκε γη. Η περιοχή Ντίτμαρσεν, που εκατοικείτο από ανεξάρτητους φεουδαλικά αγρότες, κατακτήθηκε από τους τρεις δούκες, που τη διένειμαν μεταξύ τους. 
Απεβίωσε το 1580 στο κάστρο Χάνσμπορκ σε ηλικία 59 ετών, άγαμος. Την περιοχή του μοίρασαν μεταξύ τους ο Φρειδερίκος Β΄ της Δανίας (γιος του Χριστιανού Γ΄) και ο Αδόλφος.

Υστεροφημία

Ήταν ο μόνος δούκας που κατοίκησε στο Χάντερλεβ και μερίμνησε για την πόλη. Οι κάτοικοι κρατούν την ανάμνησή του και τον θεωρούν προστάτη της πόλης τους. Εκτός από το Νοσοκομείο, η ετήσια εορτή της πόλης το καλοκαίρι φέρει το όνομα εορτή τού δούκα Χανς και η τοπική ζυθοποιΐα έχει μία μπύρα, που φέρει το όνομά του. Όλη η νομοθεσία του εκδόθηκε σε βιβλίο με τίτλο Οι αποφάσεις του Χάνσμπορκ.
Φρέντελ Στούαρτ

Εκπαίδευση

Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο των Δυτικών Ινδιών και κατέχει πτυχία στις πολιτικές επιστήμες και στην νομική. Έγινε μέλος του Δημοκρατικού Εργατικού Κόμματος.

Πρωθυπουργός

Την περίοδο ανάληψης της πρωθυπουργίας ήταν αντιπρόεδρος της κυβέρνησης του Ντέιβιντ Τόμσον. Στις 23 Οκτωβρίου 2010 ο Τόμσον απεβίωσε από καρκίνο του παγκρέατος και νέος πρωθυπουργός ανέλαβε ο Στούαρτ. Μετά την νίκη του Εργατικού Κόμματος στις εκλογές του 2018, κατά τις οποίες οι Εργατικοί κέρδισαν όλες τις 30 έδρες της βουλής, ο Στούαρτ αντικαταστάθηκε στην πρωθυπουργία από την Μία Μότλεϊ, η οποία ανέλαβε η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός στην ιστορία της χώρας στις 25 Μαΐου 2018.
Κεράτσα Πετρίτσα

Βιογραφία

Ήταν κόρη του Σισμάν δεσπότη του Βίντιν και μίας ανώνυμης κόρης του σεβαστοκράτορα Πέτρου και της Άννας-Θεοδώρας Ασανίνας. Η Άννα-Θεοδώρα ήταν κόρη του Ιβάν Ασέν Β΄ από τον Οίκο των Ασέν. Αδέλφια της ήταν ο Μιχαήλ Γ΄ Σισμάν και ο Μπελάουρ. Ήταν 2η εξαδέλφη του Θεοδώρου-Σβετοσλάβ Τέρτερ της Βουλγαρίας (1300-22). Ήταν Καθολική.
Από τα μέσα του 13ου αι. η περιοχή του Βίντιν είχε γίνει ουσιαστικά αυτόνομη, κάτω από τη Βουλγαρική επικυριαρχία. Κυβερνήθηκε διαδοχικά από τους Γιάκοβ Σβετοσλάβ (απεβ. 1276), Σισμάν (απεβ. 1308-13) και μετά από τον μέλλοντα Μιχαήλ Γ΄ Σισμάν. Ο Σισμάν και ο γιος του Μιχαήλ έλαβαν τον υψηλό αυλικό τίτλο του δεσπότη από τον Θεόδωρο Σβετοσλάβ και όταν απεβίωσε ο νεαρός γιος αυτού Γεώργιος Β΄ Τερτερ (1322-23) άτεκνος, οι ευγενείς εξέλεξαν τσάρο της Βουλγαρίας τον αδελφό της Κυράτσας Πετρίτσας ως Μιχαήλ Γ΄ (1323-30). 
Η Κεράτσα Πετρίτσα μεταστράφηκε κάποια στιγμή στην Ορθοδοξία και αποσύρθηκε σε μία μονή με το μοναστικό όνομα Θεοφάνα. Η μνήμη της τιμάται στο Βουλγαρικό Ορθόδοξο Συνοδικό με την εξής εγγραφή: "Για την Κεράτσα, την ευσεβή δέσποινα, μητέρα του μεγάλου τσάρου Ιβάν Αλεξάνταρ, που υιοθέτησε την αγγελική εικόνα και κλήθηκε Θεοφάνα, ας είναι ζωντανή η μνήμη της για πάντα".
Τον γιο του Μιχαήλ Γ΄ Σισμάν, τον Ιβάν-Στέφαν Σισμάν της Βουλγαρίας (1230-31) θα διαδεχθεί ο γιος της Πετρίτσα, ο Ιβάν-Αλεξάνταρ Σρατσιμίρ της Βουλγαρίας (1331-71).

Σημείωση

Είναι γνωστή στις πηγές ως δεσπότισσα Κεράτσα (βουλγαρ. деспотица Кераца) ή Κεράτσα Πετρίτσα. Σε αλληλογραφία με τον πάπα Βενέδικτο ΙΒ΄ καλείται Πετρίσσα, που αποδίδεται στα βουλγαρικά ως Πετρίτσα. Το Κεράτσα δεν είναι βουλγαρικό όνομα, αλλά προέρχεται από το ελληνικό Κυράτσα = μεγάλη Κυρία, δέσποινα, σύζυγος δεσπότη.