google/wiki40b huggingface dataset:
Lincoln LS

Συγγενικά μοντέλα

Το μοντέλο βασίστηκε στην πλατφόρμα της Ford με τον κωδικό DEW98, με αποτέλεσμα να μοιράζεται το σασί με την Jaguar S-Type και το Ford Thunderbird 11ης γενιάς (2001 - 2005). Αντίθετα με την ρετρό αισθητική των δύο αυτών μοντέλων, ωστόσο, το Lincoln LS είχε εντελώς διαφορετική εξωτερική εμφάνιση από αυτά, τυπική της τότε αισθητικής όλων των μοντέλων της Lincoln, με αποτέλεσμα ο εξωτερικός παρατηρητής να μην μπορεί να αντιληφθεί την συγγένεια με την πρώτη ματιά. Από την άλλη, το ταμπλό και το τιμόνι του LS είχαν εμφανείς ομοιότητες με αυτά της Jaguar S-Type. Κατά τα έτη παραγωγής του, ήταν το εισαγωγικό σεντάν στην παλέτα της Lincoln, αν και το μήκος του πλησίαζε τα 5 μέτρα.
Για την ακρίβεια, το Lincoln LS σχεδιάστηκε με σκοπό τους υποψήφιους αγοραστές μικρότερων ηλικιών, που συνήθως επέλεγαν BMW και Mercedes-Benz. Με τη διεύρυνση αυτή, κατάφερε να επεκταθεί σε νέες ομάδες πληθυσμού, εκτός από αυτές που απευθυνόταν παραδοσιακά η εταιρεία, επιτυγχάνοντας για πρώτη φορά να σπάσει το αρνητικό ίματζ της Lincoln ως «το αυτοκίνητο των συνταξιούχων» που είχε έως τότε, κυρίως λόγω του εξαιρετικά υψηλού μέσου όρου ηλικίας των αγοραστών του τεράστιου σεντάν Lincoln Town Car.
Δημήτρης Βίτσας

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1956 στο Κερατσίνι. Σπούδασε νομική στην Αθήνα και έχει εργαστεί ως ιδιωτικός υπάλληλος.
Από το 1974 οργανώθηκε στην ΚΝΕ και κατόπιν στο ΚΚΕ, από όπου αποχώρησε το 1991. 
Στη συνέχεια προσχώρησε στον Συνασπισμό, όπου ήταν γραμματέας της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής από το 2009 ως το 2013. Τον Ιούλιο του 2013, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ συγκροτήθηκε ως ενιαίο κόμμα, εξελέγη γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής.
Στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 εξελέγη βουλευτής στη Β' Αθηνών και σε αυτές του Σεπτεμβρίου του 2015 εξελέγη στη Β' Πειραιώς.
Στις 18 Ιουλίου του 2015 ανέλαβε αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Άμυνας μετά από τη παραίτηση του Κώστα Ήσυχου. Διατήρησε το αξίωμά του και μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015. Την 28η Φεβρουαρίου του 2018 ανέλαβε υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής, θέση που διατήρησε έως τις 9 Ιουλίου του 2019.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2019 εξελέγη βουλευτής στην περιφέρεια Β2' Δυτικού Τομέα Αθηνών.
Ζαχαρίας Κεντηρίων

Βιογραφία

Έζησε τον 15ο αιώνα. Ήταν γυναικάδελφος του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου και του δεσπότη του Μωριά Θωμά. Κατέφυγε στην Αχαΐα αντί να υπερασπιστεί τον Ισθμό της Κορίνθου κατά του Μουράτ Β΄, γι'αυτό ο Θωμάς τον φυλάκισε στο Χλεμούτσι κοντά στη Γλαρέντζα (Κυλλήνη). Δραπέτευσε και μπήκε στην υπηρεσία του Πέτρου Χλωρού (Pierre le Boiteaux), ο οποίος οδηγούσε Αλβανούς σε λεηλασίες στην Πελοπόννησο. Οδήγησε στην αποστασία το φρούριο του Αετού στην Ιθώμη.
Καλαμάκι Ωλενίας Αχαΐας

Τοποθεσία

Πολύ κοντά του είναι η ΒΙ.ΠΕ. Πάτρας. Βρίσκεται σε σταυροδρόμι-κομβικό σημείο, στο δρόμο από τα Λουσικά, έδρα του πρώην δήμου Ωλενίας, προς τα χωριά Θωμαίκα, Κουνελαίικα και Χαϊκάλι, και στο δρόμο από τα Καμίνια του πρώην Δήμου Βραχναίικων προς τη ΒΙ.ΠΕ. Πάτρας και από εκεί προς τα χωριά Αυγεραίικα, Άνω Σουδεναίικα, Ζησιμαίικα, Πηγάδια (Τζάϊλο), Σαντομέρι, Πόρτες του πρώην Δήμου Ωλενίας και την τεχνητή λίμνης Πηνειού στην Ηλεία.

Ιστορία

Το όνομα του χωριού είναι ανθρωπωνυμικό και προήλθε από το επίθετο της οικογένειας Χαρμπίλα, που ήταν και οι πρώτοι οικιστές, η οποια καταγόταν από το Βραχνί Καλαβρύτων.
Ίσως οι κάτοικοι της περιοχής να κατάγονται από τη Ζουμπάτα, αφού από εκεί, ήδη από το 1830, κατέβαιναν με τα κοπάδια τους στα πεδινά εδάφη της περιοχής και δημιούργησαν στην πορεία μόνιμους οικισμούς.
To 1879 απογράφεται για πρώτη φορά όχι αυτοτελώς αλλά μαζί με το Χαϊκάλι. Στα 1885 αναφέρεται απλά ως θέση "Χαρμπαλέϊκα" που απέχει τότε δύο ώρες δρόμο από την Κάτω Αχαΐα, την έδρα του τότε Δήμου Δύμης στον οποίο ανήκε διοικητικά.
Αναγνωρίστηκε ως οικισμός με το όνομα Χαρμπελέϊκα με το ΦΕΚ της 18/12/1920 και υπήχθη στην τότε κοινότητα Κραλίου. Με το ΦΕΚ 287Α της 10/10/1955 μετονομάστηκε από Χαρμπελέϊκα σε Καλαμάκι. Με το ΦΕΚ 174Α της 13/11/1984 έγινε η έδρα της κοινότητας Αγίου Νικολάου Κράλη.

Λοιπά στοιχεία

Δεν πρέπει να ταυτίζεται με τον ομώνυμο οικισμό του πρώην Δήμου Μόβρης και τον ομώνυμο οικισμό στα Καλάβρυτα. Υπάρχει, επίσης, θέση με όνομα "Χαρμπιλαίικα" στο χωριό Σπαρτιά στην Τριταία Αχαΐας.
Αντώνιος Παπαδάκης (ευεργέτης)

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Αντώνιος γεννήθηκε το 1810 στο Ψυχρό Λασιθίου , στην Κρήτη. Ο πατέρας του ο παπάς Φραγκιός Παπαδάκης σφαγιάστηκε από τους Τούρκους το 1823 και ο μικρός Αντώνιος αιχμάλωτος μαζί με δύο αδέλφια του, τον Εμμανουήλ και τον Ιωάννη μεταφέρθηκαν αιχμάλωτοι στην Αλεξάνδρεια, όπου πουλήθηκαν ως σκλάβοι στην αυλή του Αντιβασιλέα της Αιγύπτου. Ο Αντώνιος έφτασε στην Κωνσταντινούπολη και κατάφερε με την βοήθεια ενός Ρώσου να δραπετεύσει και να βγει στην Οδησσό μαζί με άλλους από την Κεφαλλονιά. Πιθανόν όμως να απελευθερώθηκε από χρήματα που συγκεντρώθηκαν από την διενέργεια μεγάλου εράνου υπερ των Ελλήνων , <<για την απελευθέρωση από τη φοβερή αιχμαλωσία στην Αίγυπτο χιλιάδων Ελλήνων αιχμαλώτων , και κυρίως για Χιώτες και Κρητικούς αιχμαλώτους.>> απο την Ρωξάνδρα Στουρτζα, και τον Ρώσο πρίγκηπα Αλέξανδρο Galitzine που ήταν και υπουργός της Παιδείας . Εργάσθηκε στα κτήματα του διπλωμάτη και έμπιστου του Καποδίστρια Αλέξανδρου Στούρτζα (αδελφού της Ρωξάνδρας Στουρτζα που ήταν ο ανεκπλήρωτος έρωτας του Καποδιστρια , και εγγονή του Έλληνα ηγεμόνα της Μολδαβίας του πρίγκηπα Κωνσταντίνου Μουρούζη. ). Έμαθε τα ελληνικά γράμματα και έπιασε δουλειά σε ελληνικό τυπογραφείο της Οδησσού. Μπήκε δε και στη γεωργική σχολή και σπούδασε γεωπονία. Αφού αποφοίτησε διορίστηκε διευθυντής στα κτήματα του Αλέξανδρου Στούρτζα στη Βεσσαραβία το 1833. Χάρη στις γεωπονικές του γνώσεις αύξησε πολύ το εισόδημα των κτημάτων και επεξέτεινε τις δραστηριότητες του εργοδότη του και στον τομέα της κτηνοτροφίας.

Επιστροφή στην Ελλάδα

Απέκτησε αρκετά χρήματα για να επιστρέψει και να εγκατασταθεί μόνιμα στην Ελλάδα. Εγκαταστάθηκε στην Αθήνα το 1848, και έτσι ως Έλληνας πολίτης έζησε βίο λιτό ευεργετώντας την πατρίδα του.
Αργότερα ψάχνοντας την τύχη των δύο χαμένων αδελφών του, ανακάλυψε ότι ήταν στην Αλεξάνδρεια και είχαν ασπασθεί τον Μωαμεθανισμό. Ο μεγαλύτερος από αυτούς, ο Εμμανουήλ, είχε μετονομαστεί Ισμαήλ και είχε γίνει ο περιβόητος στρατηγός Ισμαήλ πασάς Παπαδάκις γνωστός ως Ismail Selim Pasha (1809 - 1867). Επίσης, ο Ισμαήλ διετέλεσε και Υπουργός των Στρατιωτικών της Αιγύπτου. Ο μικρότερος αδελφός Ανδρέας είχε γίνει ο Αρχηγός Χωροφυλακής στην Αλεξάνδρεια. Σε επικοινωνία τους τα τρία αδέρφια αλληλοαναγνωρίστηκαν και χάρηκαν.
Απεβίωσε στις 27 Δεκεμβρίου 1878.

Ευεργετικό του έργο

Διέθεσε το ποσό των οκτακοσίων και πλέον χιλιάδων δραχμών για τη μόνιμη χορήγηση δέκα υποτροφιών σε νέους και νέες από διάφορες περιοχές της Ελλάδας. Κληροδότημά του είναι, επίσης, το κτήριο της Πανεπιστημιακής Λέσχης επί των οδών Ιπποκράτους και Ακαδημίας. Το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών έθεσε ως δείγμα τιμής μαρμάρινη προτομή του Παπαδάκη στη μεγάλη αίθουσα του Πανεπιστημίου Αθηνών, καθώς επίσης ανήγειρε προτομή του στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών (είναι δίπλα στη Κοιμωμένη του Χαλεπά-Σοφία Αφεντάκη).
Λουντμίλα Ένγκουιστ

Καριέρα

Γεννήθηκε ως Lyudmila Viktorovna Narozhilenko, née Leonowa, ρωσικά: Людмила Викторовна Нарожиленко-Леонова, στο Ταμπόβ, στις 21 Απριλίου του 1964 Κέρδισε χρυσά μετάλλια στα 100 μ. με εμπόδια στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα στίβου του 1991 και σε εκείνο του 1997, όπως επίσης και στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996 στην Ατλάντα. Για τη νίκη της στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του 1997, το οποίο έγινε στην Αθήνα, η αθλήτρια τιμήθηκε με Χρυσό Μετάλλιο στη Σουηδία (Svenska Dagbladet). Ήταν η πρώτη μη Σουηδή που βραβεύτηκε με το εν λόγω μετάλλιο.
Το 1999 διαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού και υποβλήθηκε σε χημειοθεραπεία. Το 2002 για δεύτερη φορά στην καριέρα της βρέθηκε να έχει κάνει χρήση απαγορευμένων ουσιών και τιμωρήθηκε με αποκλεισμό. Έτσι. δεν μπόρεσε να λάβει μέρος στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2002 στο διθέσιο μπόμπσλεϊ γυναικών.
Σχέσεις Ελλάδας και Γιουγκοσλαβίας

Οι σχέσεις Ελλάδας και Γιουγκοσλαβίας αναφέρονται στις διμερείς σχέσεις μεταξύ της Ελλάδας και της Γιουγκοσλαβίας. Η Ελλάδα διατηρούσε πρεσβεία στο Βελιγράδι και η Γιουγκοσλαβία διατηρούσε πρεσβεία στην Αθήνα. 
Οι δύο χώρες διατηρούσαν παραδοσιακά φιλικές σχέσεις μεταξύ τους, όπως γίνεται σήμερα και με τη Σερβία.

Μεσοπόλεμος

Το 1920, ο Αλεξάνταρ Καραγιώργεβιτς παρακολούθησε την ταφή του Έλληνα βασιλιά Αλεξάνδρου Α΄. Στις 9 Φεβρουαρίου 1934 υπεγράφη η Βαλκανική Συνεννόηση στην Αθήνα, μεταξύ της Γιουγκοσλαβίας, της Ελλάδας, της Ρουμανίας και της Τουρκίας. Στις 27 Φεβρουαρίου 1942 υπογράφηκε στο Λονδίνο η Συνθήκη για τη Βαλκανική Ένωση μεταξύ Γιουγκοσλαβίας και Ελλάδας. Ο βασιλιάς Πέτρος Β΄ Καραγιώργεβιτς παντρεύτηκε την ελληνίδα πριγκίπισσα Αλεξάνδρα στις 20 Μαρτίου 1944, λίγο πριν το τέλος του Β΄ ΠΠ.

Μεταπολεμική περίοδος

Λόγω της υποστήριξης της Γιουγκοσλαβίας προς τους κομμουνιστές στον Ελληνικό Εμφύλιο Πόλεμο, οι σχέσεις των δύο χωρών ήταν για ένα σύντομο διάστημα εχθρικές. Ωστόσο, το 1950 οι δύο χώρες ξεκίνησαν διαδικασία επαναπροσέγγισης και στο τέλους του ίδιου έτους αντάλλαξαν πρεσβευτές. Το 1953 οι δύο χώρες, μαζί με την Τουρκία, υπέγραψαν το Βαλκανικό Σύμφωνο. 
Ο Γιόσιπ Μπροζ Τίτο έκανε επίσημη επίσκεψη στην Ελλάδα στις 2-5 Ιουνίου 1954. Η επίσκεψη έλαβε μεγάλη κάλυψη από τον εγχώριο τύπο, ενώ συναντήθηκε με τον βασιλιά Παύλο και την σύζυγό του Φρειδερίκη, ενώ τους έκανε δώρο δύο άλογα. Στην Θεσσαλονίκη έγινε παρέλαση προς τιμήν του, στις 5 Ιουνίου. 
Τον Ιούλιο του 1956 ο Γιόζιπ Μπροζ Τίτο και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής συναντήθηκαν στην Κέρκυρα. Τον Δεκέμβριο του 1956 ο Καραμανλής επισκέφθηκε τον Τίτο στο Βελιγράδι. 
Παρά τις διαφορές των δύο χωρών για το θέμα της Μακεδονίας, μετά το 1951 η Ελλάδα δεν προέβη σε κάποια ιδιαίτερη αντίδραση αφού χρειαζόταν την γιουγκοσλαβική στήριξη στο κυπριακό ζήτημα. Στις 18 Ιουνίου 1959 η Ελλάδα και η Γιουγκοσλαβία υπέγραψαν 12 συμφωνίες. 
Ο Καραμανλής επισκέφθηκε τον Τίτο τον Ιούνιο του 1960, σε ανεπίσημη επίσκεψη.
Μάχη του Κοτζά Καγιά

H Μάχη του Κοτζά Καγιά αναφέρεται στην προπαρασκευασμένη επιχείρηση διείσδυσης - επίθεσης των 
Ελληνοκυπρίων Καταδρομών στο στρατόπεδο των Τούρκων Αλεξιπτωτιστών στο βουνό Κοτζά Καγιά στα μετόπισθεν 
του εχθρού την νύκτα 20/21 Ιουλίου 1974.

Επιχείρηση

Στην επιχείρηση πήρε μέρος η 31η  Μοίρα Καταδρομών με τους λόχους 11, 12, 13. Ενώ οι Μοίρες, η 32η θα 
ενεργούσε για να καταλάβει την δυτική κορυφή του υψώματος Άσπρη Μούττη, η 33η  θα ενεργούσε στα 
Πετρομούθια, ενώ η 34η θα ενεργούσε στους πρόποδες του Πενταδακτύλου, για την κατάληψη του υψώματος 296, 
νοτιοανατολικά του χωριού Αγύρτα. Ο αντικειμενικός σκοπός της επιχείρησης ήταν το ύψωμα Κοτζά Kαγιά, άνωθεν του χωριού Αγύρτα και νότια του κάστρου του Αγίου Ιλαρίωνα διακόπτοντας την κύρια οδική αρτηρία Λευκωσίας - Κυρηνείας, προκειμένου να τεθεί υπό έλεγχο και να εξαλειφθεί το στρατηγικής σημασίας έρεισμα που είχαν δημιουργήσει οι Τουρκοκύπριοι στην συγκεκριμένη διάβαση (διάβαση Αγύρτας).
Οι καταδρομείς διασχίζουν τη χαράδρα του  Αγίου Ιλαρίωνα μέσω του δάσους της Αγύρτας και μετά από 4ώρη 
πορεία σε δύσβατη περιοχή, αποφεύγοντας τις εχθρικές περιπόλους και τα πυροβολεία, φτάνουν στο εχθρικό 
στρατόπεδο και παίρνουν θέσεις μάχης γύρω από αυτό. Πριν από την κρούση των καταδρομέων, ο λόχος Διοικητικής 
Μέριμνας της 31ης Μοίρας εκτόξευε πυρά πυροβολικού στις εχθρικές θέσεις δημιουργώντας έτσι αντιπερισπασμό 
στις υπό διείσδυσιν δυνάμεις των καταδρομέων.  Η ώρα κρούσης ( Κ ) είχε οριστεί στις 23:00 μμ. όπου οι λόχοι της 31ης Μοίρας εφορμούν αιφνιδιαστικώς καταλαμβάνοντας το τουρκικό στρατόπεδο χωρίς καμία απώλεια. Η λήξις της επιχειρήσεως καταλήψεως του στρατοπέδου γίνεται με πυροδότηση κόκκινης φωτοβολίδας. Η τελική διαταγή αναφέρει ότι οι καταδρομείς πρέπει  κρατήσουν το ύψωμα έως ότου παραληφθεί από μονάδα πεζικού.
Αξίζει να αναφερθεί ότι μέχρι της 05:00 πμ. η μοίρα δέχονταν συνεχείς αντεπιθέσεις από τους Τούρκους. 
Οπότε διατάσσεται ν'απαγκιστρωθεί, παγιδεύοντας το στρατόπεδο με εκρηκτικά, και αφού η μονάδα πεζικού που 
θα παραλάμβανε το ύψωμα αδυνατεί να εκτελέσει την αποστολή της.
Σύμφωνα με μαρτυρία του Μάκη Οικονομίδη βετεράνο και πρόεδρο του Παγκύπριου Συνδέσμου Έφεδρων 
Καταδρομέων, η Μάχη του Κοτζά Καγιά διδάσκεται στην Στρατιωτική Σχολή του Ισραήλ ως μία από τις καλύτερες επιχειρήσεις στο κόσμο.
Αλμπάνο Βερτσελλέζε

Ιστορία

Το όνομα προέρχεται από το ρωμαϊκό όνομα «Albanus», το οποίο βρέθηκε εγχάρακτο σε μια ρωμαϊκή στέγη (tegula).
Το Αλμπάνο Βερτσελλέζε αναφέρεται για πρώτη φορά τον 10ο αιώνα ως μιά από τις πρώτες ενορίες της μητρόπολης του Βερτσέλλι. Η κυριαρχία του στην περιοχή επισφραγίζεται με συνθήκες που υπέγραψαν ο αυτοκράτορας Όθωνας Γ' το 999 και ο Φρειδερίκος Μπαρμπαρόσα το 1152.
To 1335 το Αλμπάνο περιήλθε στην περιουσία του Οίκου των Βισκόντι. Το 1407 υποτάχθηκε στον Οίκο της Σαβοΐας.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα πυγμαχίας ανδρών 1979

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα πυγμαχίας ανδρών Α΄κατηγορίας 1979 έγινε στην Πάτρα με παρουσία, σύμφωνα με τον τύπο, 3.000 θεατών. Οι αγώνες έγιναν στο, ανοιχτό τότε, γυμναστήριο της Ε.Α. Πατρών. Η Ε.Α. Πατρών ανακηρύχθηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της πρωταθλήτρια με προπονητή τον Ντίνο Γαλανό. Η ΕΑΠ ήταν πρωταθλήτρια την ίδια χρονιά και στο πρωτάθλημα Γ΄κατηγορίας, ενώ ήταν 4η σε αυτό της Β΄κατηγορίας.
Τσόρλου

Ιστορία

Είναι άγνωστο πότε πρωτοκατοικήθηκε. Η περιοχή βρισκόταν κατά την αρχαιότητα υπό τον έλεγχο των αρχαίων Ελλήνων, των Περσών, των Ρωμαίων και των Βυζαντινών. Στα αρχαία ελληνικά λεγόταν Τζίραλλο. Από την ύστερη ρωμαϊκή εποχή στον Ποϊτινγκεριανό χάρτη σώζεται με παρεφθαρμένο όνομα . Στους βυζαντινούς χρόνους η πόλη αναφερόταν ως Τζουρουλόν (ουδέτ.) ή Τζουρουλός (αρσ.), ενώ ο Μελέτιος Αθηνών την αναφέρει ως Τούρουλον, Τερλώνην και Τζορούπολιν. Κάποιοι συγγραφείς έχουν ταυτίσει το Τσόρλου με τη ρωμαϊκή πόλη Καινοφρούριο, ένα οχυρό των Καινών, το μέρος όπου δολοφονήθηκε ο Αυρηλιανός το 275 μ.Χ. Το αρχείο όμως των ρωμαϊκών δρόμων Antonini Itinerarium αναφέρει ότι βρίσκεται 36 μίλια και 2 στάδια πιο κοντά στο Βυζάντιο απ'ότι το Τζίραλλο, ενώ ο χάρτης του Πόιτινγκερ τα δείχνει ως δύο ξεχωριστά μέρη. Τόσο οι Βυζαντινοί όσο και οι Ρωμαίοι είχαν σημαντικές οχυρώσεις στη περιοχή, που ήλεγχαν μεγάλες εκτάσεις της Θράκης.
Η πόλη λεηλατήθηκε από τον Αττίλα το 443, το 813 από τους Βουλγάρους με αρχηγό τον Κρούμο και το 1206 από τους Βουλγάρους, τους Κουμάνους και τους Βλάχους, με αρχηγό τον Ιωαννίτση. Το 1359 κατελήφθη από τους Οθωμανούς, υπό τον Σουλτάνο Μουράτ Α΄, ο οποίος διέταξε την κατεδάφιση των ρωμαϊκών τειχών. Σήμερα σώζονται μερικά ερείπιά τους. Το 1511 κοντά στη πόλη δόθηκε η μάχη ανάμεσα στο σουλτάνο Βαγιαζίτ Β΄ και το γιο του Σελίμ Α΄, η οποία έληξε με νίκη του Σελίμ και τελικά ο Βαγιαζήτ του παραχώρησε το θρόνο το 1512. Συμπτωματικά, ο Σελίμ Α΄ πέθανε στο Τσόρλου εννέα χρόνια μετά. Η πόλη επί τουρκοκρατίας ήταν λόγω της θέσης της σημαντικό εμπορικό κέντρο. Κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού πολέμου, το 1878, η πόλη πέρασε στην κατοχή των Ρώσων, μέχρι την υπογραφή της συνθήκης του Αγίου Στεφάνου. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Βαλκανικού πολέμου η πόλη κατελήφθη από τον Οκτώβριο του 1912 μέχρι τον Ιούλιο του 1913 από τους Βουλγάρους, οπότε την ανακατέλαβαν οι Τούρκοι. Από το 1920 μέχρι το 1922 βρισκόταν υπό την κατοχή του ελληνικού στρατού και τελικά έγινε τμήμα της Τουρκίας το 1923. Έχει αναπτυχθεί πολύ γρήγορα τις τελευταίες δεκαετίες, με την αύξηση του πληθυσμού να οφείλεται στην έλευση μεταναστών από τη Βουλγαρία και την Ανατολία.
Τζαματούν

Το τζαματούν είναι καθαρά αρμενική θρησκευτική κατασκευή, η οποία περιλαμβάνεται εντός ενός μοναστηριού, ορισμένες φορές ευρισκόμενη εντός της κύριας εκκλησίας. Αναπτύχθηκε μεταξύ του 12ου και του 13ου αιώνα. Χρησίμευε ως τόπος συναθροίσεως των εκκλησιαστικών. Από αρχιτεκτονικής άποψης, παρουσιάζει αρκετές ομοιότητες με το γκαβίτ. Κύρια τους διαφορά είναι το γεγονός πως το τελευταίο ευρίσκεται πάντοτε εντός της εκκλησίας, ενώ το τζαματούν μπορεί και να ευρίσκεται απομονωμένο από αυτήν. Ορισμένες φορές, υπάρχει σύγχυση μεταξύ των δύο αυτών αρχιτεκτονικών στοιχείων: ως αποτέλεσμα, ο Ζαν-Μισέλ Τιερί τίνει, περισσότερο, να τα χαρακτηρίζει ως μία ενιαία αρχιτεκτονική μορφή, ενώ άλλοι ιστορικοί της αρμενικής τέχνης προχωρούν σε διαχωρισμό αυτών.
Οι εξαιρέσεις είναι πολυάριθμες, όπως στο Γκεγάρντ, όπου το τζαματούν ευρίσκεται εντός του βράχου. Ένα εκ των ομορφότερων είναι, αναμφίβολα, αυτό της Εκκλησίας των Αγίων Αποστόλων της παλαιάς αρμενικής πρωτεύουσας της πρώτης χιλιετίας, Ανί.
Ιωάννης Καντακουζηνός (γιος Ματθαίου)

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ματθαίου, γιου του Ιωάννη ΣΤ΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων και της Ειρήνης Παλαιολογίνας, κόρης του Δημητρίου κυβερνήτη της Θεσσαλονίκης.
Το 1357 ο πατέρας του παραιτήθηκε από συναυτοκράτορας και ο Ιωάννης Ε΄ Παλαιολόγος απένειμε στον Ιωάννη τον τίτλο του δεσπότη. Ο Ιωάννης το 1361 μετέβη στον Μωρέα και π. το 1380 μνημονεύεται ως δωρητής μίας εικόνας της Θεοτόκου, που τώρα βρίσκεται στο ναό του Αγ. Σαμουήλ στη Βενετία.
Επαρχία Αποκορώνου

Η Επαρχία Αποκορώνου, γνωστή απλά ως Αποκόρωνας, ήταν επαρχία στα ανατολικά του Νομού Χανίων της Κρήτης μέχρι το 1997, οπότε και καταργήθηκε ο θεσμός των επαρχιών στην Ελλάδα με το σχέδιο Καποδίστριας. Ήταν η μικρότερη σε έκταση από τις πέντε επαρχίες του Νομού καλύπτοντας 343 τ.χλμ. κυρίως ορεινό έδαφος και κατά το μεγαλύτερο μέρος καλλιεργήσιμο με βοσκότοπους και δάση. Στη γενική ορθογραφείται και ως «Αποκορρώνου» (π.χ. Δημοτικό διαμέρισμα Νέου Χωρίου Αποκορρώνου).
Συνόρευε από τα ανατολικά με το νομό Ρεθύμνης, δυτικά με την επαρχία Κυδωνίας, νότια με την επαρχία Σφακίων και στα βόρεια βρεχόταν από το Αιγαίο Πέλαγος (κόλπος Σούδας και βορειανατολικά όρμος Αλμυρού).
Από το 1920 μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιος πόλεμο ο πληθυσμός της επαρχίας αυτής παρουσίαζε συνεχή αύξηση και στη συνέχεια ακολούθησε η μείωση. Το 1971 αριθμούσε 13.330 κατοίκους και το 1981 μειώθηκε στους 11.972. Την εποχή που έγινε η προσάρτηση της Κρήτης στην Ελλάδα η επαρχία Αποκορώνου ανήκε στο νομό Σφακίων και περιελάμβανε 31 δήμους. Αργότερα όταν καταργήθηκε ο νομός Σφακίων, το 1915, η επαρχία υπάχθηκε στο νομό Χανίων και οι δήμοι της μετατράπηκαν σε κοινότητες. Μέχρι τελευταία η επαρχία Αποκορώνου περιελάμβανε, εκτός των δήμων, 34 κοινότητες και 70 οικισμούς.
Στην επαρχία Αποκορώνου ανήκαν οι εξής δήμοι: Κρυονερίδας, Φρε, Αρμένων (Χανίων), Βάμου, Γεωργιουπόλεως και η κοινότητα Ασή Γωνιάς
Στον Στράβωνα αναφέρεται ως Ιπποκορώνιον. Από την επαρχία αυτή οργανώθηκαν και ξεκίνησαν πολλές επαναστάσεις, όπως η Κρητική Επανάσταση 1895-1898.
Prince

Ασθένεια και θάνατος

Στις 15 Απριλίου, 2016 το ιδιωτικό αεροσκάφος του καλλιτέχνη αναγκάστηκε να προσγειωθεί στο Ιλινόις έτσι ώστε να λάβει ιατρική θεραπεία για συμπτώματα γρίπης. Μια ημέρα αργότερα έλαβε μέρος σε συναυλία στην Ατλάντα, Τζόρτζια. Στις 21 Απριλίου 2016 πέθανε σε ηλικία 57 ετών. Βρέθηκε αναίσθητος στην κατοικία του στο Τσανχάσεν της Μινεσότα.
Αριζόνα

Γεωγραφία

Η πολιτεία αποτελείται από υψίπεδα, χαράδρες (περίφημο το Γκραντ Κάνυον, το πλέον διάσημο φαράγγι του κόσμου) και ερήμους που αρδεύονται τεχνητά. Επιπλέον, εκτός από το Γκραντ Κάνυον, πολλά άλλα εθνικά δάση, πάρκα, μνημεία και Ινδιάνικες περιοχές βρίσκονται στην Πολιτεία. Περίφημο είναι και το απολιθωμένο δάσος της, ένα από τα δύο καλύτερα διατηρημένα απολιθωμένα δάση στον κόσμο (το άλλο βρίσκεται στη νήσο Λέσβο).
Από τα 295.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα της πολιτείας, περίπου το 15% είναι κτήσεις ιδιωτών. Η υπόλοιπη περιοχή είναι δημόσιο πάρκο και πάρκα, περιοχές αναψυχής και τόποι κατοικίας ιθαγενών Αμερικανών. Η Πολιτεία είναι ευρύτερα γνωστή για το ερημικό της τοπίο, το οποίο είναι πλούσιο σε ξηρόφυτα, όπως ο κάκτος. Είναι επίσης γνωστή για το κλίμα της, το οποίο παρουσιάζει ιδιαίτερα θερμά καλοκαίρια και ήπιους χειμώνες.
Όπως άλλες πολιτείες, η Αριζόνα έχει πληθώρα τοπογραφικών χαρακτηριστικών εκτός του ερημικού κλίματος. Όρη και οροπέδια βρίσκονται σε περιοχές μεγαλύτερες από την μισή Πολιτεία.

Πανεπιστήμια

Ιδιαίτερου κύρους πανεπιστήμια της πολιτείας της Αριζόνας είναι το "Arizona State Universιty" και το "University of Arizona", αμφότερα κρατικά, στα οποία η εισαγωγή αλλοδαπών φοιτητών κρίνεται σχετικά δύσκολη.
 
Και τα δύο χορηγούν Bachelor's, Master και Διδακτορικό Δίπλωμα. Επίσης και τα δύο παρέχουν φοιτητικό ξενώνα και εστιατόριο.

Σημειώσεις, αναφορές

Προς τιμή της πολιτείας αυτής φέρονταν ένα ιστορικό θωρηκτό των ΗΠΑ που καταστράφηκε στο Περλ Χάρμπορ και στάθηκε αιτία της εισόδου των ΗΠΑ στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
...And Justice for All

Υποδοχή

Ο δίσκος σημείωσε κριτική και εμπορική επιτυχία, πουλώντας περισσότερα από 8 εκατομμύρια κομμάτια μέχρι το 2003. Το τραγούδι One ψηφίστηκε από τους Έλληνες αναγνώστες του Metal Hammer στη 10η θέση της λίστας των 200 καλύτερων heavy metal τραγουδιών το 2010, ενώ το 2009 ψηφίστηκε στην 25η θέση των 100 καλύτερων metal δίσκων όλων των εποχών. Το solo του Κερκ Χάμμετ στο One ανακηρύχτηκε ως το 7ο καλύτερο solo από το περιοδικό Guitar World στη κλιστα των 100 καλύτερων solo κιθάρας όλων των εποχών. Επίσης, για το ίδιο τραγούδι γυρίστηκε το πρώτο video clip του συγκροτήματος, που περιλαμβάνει σκηνές από την ταινία Ο Τζόνι πήρε το όπλο του. Ο δίσκος έλαβε υποψηφιότητα στην απονομή των βραβείων Grammy το 1989 στην κατηγορία "Καλύτερη Hard Rock/Metal εμφάνιση", ωστόσο έχασε από το Crest of a Cavne των Jethro Tull, προς έκπληξη όλων.

Συναυλίες

Το Blackened αποτελούσε στην περιοδεία του δίσκου το εναρκτήριο τραγούδι των συναυλιών τους. Στην World Magnetic Tour παίχτηκε επίσης πολλές φορές σε μια κομμένη έκδοση, χωρίς ένα μικρό κομμάτι μετά το solo του Κερκ Χάμμεττ. Η εισαγωγή του τραγουδιού δεν παίζεται από την μπάντα, αλλά ακούγεται από τα ηχεία σε κάθε συναυλία.

Το ...And Justice for all, κυρίως λόγω της μεγάλης διάρκειας του, δεν παιζόταν στις συναυλίες. Παίχτηκε το 2007 στην Sick of the Studio '07 tour, ενώ αρκετές φορές εμφανίζεται και στην World Magnetic Tour. 

Το Eye of the Beholder δεν παίχτηκε ολόκληρο ποτέ πέρα της περιοδείας του δίσκου το 1989. 

Το One παίζεται σε κάθε συναυλία της μπάντας μέχρι σήμερα. Η εισαγωγή, που ακούγονται πολεμικοί ήχοι εκρήξεων και ελικοπτέρων ακούγεται από τα ηχεία για περίπου δύο λεπτά, συνοδευόμενη με πυροτεχνήματα που πετάγονται από τη σκηνή. 

Το The Shortest Straw παίζεται αρκετά σπάνια, ενώ στην World Magnetic Tour παίχτηκε μετά από 12 χρόνια.

Το Harvester of Sorrow αποτελεί το δεύτερο σε συχνότητα τραγούδι του δίσκου που εμφανίζεται στις συναυλίες του συγκροτήματος, καθώς από το 1989 μέχρι σήμερα παίζεται αρκετά συχνά. 

Το The Frayed Ends of Sanity παίχτηκε για πρώτη φορά ολόκληρο στο Ελσίνκι της Φιλανδίας στις 28/05/14.
To Live is to Die δεν έχει  παιχτεί ποτέ ολόκληρο ζωντανά.

Το Dyers Eve παίχτηκε για πρώτη φορά στην Madly in Anger with the World Tour το 2004. 

Σε συναυλίες τους παλιότερα οι Metallica έπαιζαν το Justice Medley, μια μίξη από τμήματα τραγουδιών του δίσκου, ενώ τμήματα του To Live is to Die έχουν παιχτεί σε μίξεις με τα επίσης ορχηστρικά Orion του Master of Puppets και The Call of Ktulu του Ride the Lightning.