google/wiki40b huggingface dataset:
Μπαχτιγιέ Μουρσάλογλου

Βιογραφία

Γεννήθηκε σε αγροτική οικογένεια, με το επώνυμο Χανίμ, και είχε άλλες τέσσερις αδελφές. Σπούδασε στο Ανώτατο Γεωπονικό Ινστιτούτο της Άγκυρας και όταν αποφοίτησε το 1939, συνέχισε στο ίδιο ίδρυμα στο τμήμα ζωολογίας ως το 1942 που μεταφέρθηκε στο νεοσυσταθέν τμήμα Ζωολογίας της σχολής επιστημών του Πανεπιστημίου της Άγκυρας, το 1951 έγινε αναπληρώτρια καθηγήτρια και έκανε μεταδιδακτορικές σπουδές στο Κάνσας των ΗΠΑ. Από το 1965 ήταν καθηγήτρια στο πανεπιστήμιο της Άγκυρας. Από το 1960 περίπου ασχολήθηκε με την μελέτη και προστασία της μονάχους μονάχους κάνοντας πολλές έρευνες και μελέτες στις τουρκικές ακτές, . Κέρδισε το ετήσιο τουρκικό Βραβείο ερευνητικών επιδόσεων το 1996, ήταν μέλος σε πολλούς επιστημονικούς διεθνείς και εγχώριους οργανισμούς και συλλόγους.

Αθλητική καριέρα

Σαν αθλήτρια από το 1942 έως το 1952 που σταμάτησε τον αθλητισμό ήταν πολλές φορές πρωταθλήτρια Τουρκίας στην αντισφαίριση, πατινάζ, ιππασία και το αλπικό σκι. Ήταν πρωταθλήτρια Τουρκίας στην αντισφαίριση στο απλό το 1948, στο διπλό μεικτό ήταν πρώτη το 1948, 1950, 1951 και το 1952. Ήταν πρωταθλήτρια Άγκυρας στο μονό 10 φορές και 8 στο μεικτό.
Είχε συμμετάσχει στην αντισφαίριση σε πολλά διεθνή τουρνουά, στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου το 1947 ήταν δεύτερη στο απλό, και πρώτη το 1947 και το 1948 στο διπλό γυναικών με συμπαίκτρια την Μουάλα Γκοροντέτσκι. Στο διεθνές τουρνουά της Κωνσταντινούπολης ήταν πρώτη στο απλό και το διπλό μεικτό το 1947. Το 1950 έφτασε στον τρίτο γύρο του Ρολάν Γκαρός, πρώτη στο διεθνές πρωτάθλημα του Λιβάνου το 1951.
Στο αλπικό Σκι εκπροσώπησε την Τουρκία, σαν πρωταθλήτρια της χώρας, σε δύο διεθνείς διοργανώσεις.
Παρασιτολογία

Η παρασιτολογία (parasitology) είναι μια συνολική επιστήμη με κύριο αντικείμενο την έρευνα, εξέταση και καταστολή των παρασίτων.
Αντικείμενο της παρασιτολογίας είναι επίσης και η γενική ταξινόμηση από την οποία και ακολουθεί η συστηματική μελέτη των παρασίτων με βάση κυρίως τη βιολογία τους. Συνέπεια αυτού είναι η σύγχρονη σχετικά παρασιτολογία να διακρίνεται σε επιμέρους επιστημονικούς κλάδους όπως είναι η κτηνιατρική παρασιτολογία που εξετάζει τα ζωοπαράσιτα, η γεωργική παρασιτολογία που εξετάζει τα φυτοπαράσιτα και η ιατρική παρασιτολογία που σε συνδυασμό με τη μικροβιολογία εξετάζει τα παράσιτα που προσβάλλουν τον άνθρωπο.
Η ιστορία της παρασιτολογίας είναι διάσπαρτη σε άλλους επιστημονικούς κλάδους, όπως η μοριακή βιολογία, η ζωολογία, η βοτανική, η ανθρωπολογία και γενικότερα η οικολογία. Η μεγάλη ανάπτυξή της οφείλεται βεβαίως στην ανακάλυψη του μικροσκοπίου τον 17ο αιώνα, οπότε και άρχισε να αναπτύσσεται συστηματικά.
Ζαγκλιβέρι

Ονομασία

Το όνομα Ζαγκλιβέρι είναι Λατινικό από το Zagli και vera και σημαίνει πραγματική Ζάγκλη της Σικελίας, έτσι ονόμασαν την περιοχή οι Ρωμαίοι που βρέθηκαν στην περιοχή για την μάχη της Λητής. Στην περιοχή υπάρχουν τα ερείπια της Μακεδονικής πόλης των Καλλινδοίων όπου είχε περάσει ο Μέγας Αλέξανδρος πηγαίνοντας για την Ασία και στρατοπέδευσε καρφώνοντας πασσάλους για να δέσει τα άλογα του ιππικού του. Σύμφωνα με τις αφηγήσεις, οι πάσσαλοι αυτοί ρίζωσαν και έγιναν δέντρα, γι' αυτό και η περιοχή ονομάζεται "Χίλια δέντρα".

Ιστορικά στοιχεία

To χωριό υπήρχε και στα βυζαντινά χρόνια και πρώτα αναφορά στις πηγές γίνεται το 1445 σε οθωμανική απογραφή. Σε όλη τη διάρκεια της τουρκοκρατίας ήταν μικτό χωριό και ανήκε διοικητικά στο ναχιγιέ του Παζαργκιάχ.Σπουδαίος αγωνιστής της επανάστασης του 1821 ήταν ο Στεριανός Αθανασίου. Η κωμόπολη αποτέλεσε τόπο εγκατάστασης για 60 οικογένειες Ελλήνων Θρακιωτών προσφύγων από τη Μανδρίτσα της Βόρειας Θράκης (Ανατολικής Ρωμυλίας) το 1914. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922 εγκαταστάθηκαν στο Ζαγκλιβέρι Έλληνες Μικρασιάτες πρόσφυγες από το Παπαζλί της Μαγνησίας της Μικράς Ασίας. Κατά την περίοδο της οθωμανικής κυριαρχίας, το χωριό ήταν στην κυριολεξία χαμένο μέσα σε δέντρα, σε βαθμό που το χωριό να μην φαίνεται. Η σημερινή εικόνα του χωριού είναι τελείως διαφορετική με μόνο ένα μεγάλο γέρικο πλάτανο στην πλατεία του χωριού να θυμήζει εκείνες τις εποχές.
Blood In, Blood Out

Τραγούδια

1. Black 13 (Holt) - 6:21

2. Blood In, Blood Out (Holt) - 3:42

3. Collateral Damage (Holt) - 5:27

4. Salt the Wound (Holt) - 4:24

5. Body Harvest (Altuw, Gibson, Souza) - 6:28

6. BTK (Holt) - 6:56

7. Wrapped in the Arms of Rage (Holt) - 4:30

8. My Last Nerve (Holt) - 6:10

9. Numb (Altus, Dukes) - 6:13

10. Honor Killings (Altus) - 5:42

11. Food for the Worms (Holt) - 6:21
Ιωάννης Ι΄ Καματηρός

Βιογραφία

Ήταν μέλος της οικογένειας των Καματηρών, στην οποία ανήκε και η Ευφροσύνη Δούκαινα Καματηρά, σύζυγος του Αυτοκράτορα Αλέξιου Γ´ Αγγέλου. Ήταν λόγιος επίσκοπος, με γνώσεις κλασικής λογοτεχνίας, ρητορικής και φιλοσοφίας. Κατείχε μια σειρά από εκκλησιαστικά αξιώματα πριν φτάσει στη θέση του Χαρτοφύλακα, την οποία κατείχε κατά τον χρόνο της εκλογής του στον πατριαρχικό θρόνο. Ο χρονογράφος Ευφραίμιος λέει πως ήταν «ευεπής και ίδρις σοφίας παντοδαπής και λόγων επηβολός τε δογμάτων των ενθέων», δηλαδή εύγλωττος και γνώστης κάθε σοφίας και λόγων και κάτοχος των θεϊκών δογμάτων.
Τα έτη 1198-1200 αντάλλαξε επιστολές με τον Πάπα Ιννοκέντιο Γ΄ σχετικά με το ζήτημα του Παπικού πρωτείου και του φιλιόκβε. Σε αποσπάσματα των επιστολών αυτών που σώζονται, αναγνωρίζει τον ρόλο του Αποστόλου Πέτρου ως «κορυφαίου των Αποστόλων» και την Εκκλησία της Ρώμης ως πρώτη μεταξύ των αδελφών Εκκλησιών με την ίδια τιμή, τον κατηγορεί όμως για την εισαγωγή του φιλιόκβε στην πίστη και αμφισβητεί ότι η αξίωση της Ρώμης για πρωτείο βασίζεται στον ρόλο του Αποστόλου Πέτρου, υποστηρίζοντας ότι στην πραγματικότητα η αξίωση αυτή οφείλεται στο γεγονός ότι η Ρώμη ήταν η παλιά αυτοκρατορική πρωτεύουσα. Το 1199 συγκάλεσε Σύνοδο στην Κωνσταντινούπολη για την καταδίκη του μοναχού Μύρωνος Συκιδίτου, ο οποίος υποστήριζε τη φθαρτή φύση του σώματος και του αίματος του Χριστού στη Θεία Ευχαριστία. Παρενέβη στις ταραχές στην Κωνσταντινούπολη ενάντια στη σύλληψη του τραπεζίτη Καλομόδιου και εξασφάλισε την απελευθέρωσή του, αλλά κατά τη διάρκεια του πραξικοπήματος του Ιωάννη Κομνηνού του Παχύ στις 31 Ιουλίου 1200, κρύφτηκε σε ένα ντουλάπι όταν οι εξεγερμένοι πήραν τον έλεγχο της Αγίας Σοφίας.
Ο Ιωάννης παρέμεινε στον θρόνο και μετά την εκθρόνιση του Αλεξίου Γ', τον Ιούλιο του 1203 και, σύμφωνα με δυτικές πηγές, τόσο ο ίδιος όσο και ο Αλέξιος Δ΄ Άγγελος, υπό την απειλή της Τέταρτης Σταυροφορίας, αναγνώρισαν το παπικό πρωτείο το ίδιο έτος. Ήταν Πατριάρχης και κατά την άλωση της Πόλης από τους Σταυροφόρους το 1204, οπότε αναγκάστηκε να φύγει από την Κωνσταντινούπολη και να καταφύγει «ασάνδαλος» αρχικά στο Διδυμότειχο και κατόπιν στο Βασίλειο της Βουλγαρίας, όπου του παρείχε άσυλο ο ηγεμόνας των Βουλγάρων Ιωαννίτσης. Δεν παραιτήθηκε τυπικά όμως από το αξίωμα, και το 1206 αρνήθηκε πρόσκληση του Θεόδωρου Λάσκαρη να εγκατασταθεί στη Νίκαια.
Πέθανε τον Απρίλιο ή Μάιο του 1206 στο Διδυμότειχο.

Έργα

Από το συγγραφικό του έργο σώζονται επιστολές του προς τον Πάπα Ιννοκέντιο Γ΄. Ο J. Hoeck αποδίδει στον Ιωάννη την συγγραφή τριών πολεμικών διατριβών (εκδόθηκαν από τον επίσκοπο Αρσένιο στην Μόσχα το 1892 και ο J. Dräseke τις αποδίδει στον Νικόλαο Μεθώνης). Σώζονται επίσης κατηχητικοί του λόγοι (PG 139, 893-897), αλλά και έργα με κοσμική θεματολογία, συμπεριλαμβανομένου ενός διδακτικού ποιήματος σε ιαμβικό ρυθμό με θέμα την αστρολογία (Περί Ζωδιακού Κύκλου), αφιερωμένου στον Μανουήλ Κομνηνό, το οποίο περιέχει περιγραφές πλανητών, ζώδια, πληροφορίες για την δύναμη, την ιδιοσυγκρασία και την επιρροή τους στο ημισφαίριο. Το έργο δεν έχει ιδιαίτερη καλλιτεχνική αξία. Η αξία του έγκειται στο ότι για την συγγραφή του ο Καματηρός βασίστηκε σε βαβυλωνιακές πηγές.
Αθανάσιος Μητακίδης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις Σέρρες. Σπούδασε νομική και εργάστηκε ως δικηγόρος στις Σέρρες. Εξελέγη δήμαρχος της πόλης το 1945 και το 1946. Από το 1948 έως το 1950 ήταν εκδότης της εφημερίδας Νέοι Καιροί στις Σέρρες Εξελέγη βουλευτής Σερρών στις εκλογές των ετών 1951, 1952, 1956, 1958, 1961, 1963, 1964. Μια οδός στις Σέρρες ονομάστηκε προς τιμήν του.
Κραφτ του Χόενλοε-Λάνγκενμπουργκ

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Γοδεφρείδου πρίγκιπα τού Χόενλοε-Λάνγκενμπουργκ και της Μαργαρίτας, κόρης τού Ανδρέα πρίγκιπα της Ελλάδας.
Γεννήθηκε στο Σβέμπις Χαλλ της Γερμανίας. Η μητέρα του ήταν αδελφή του Φιλίππου πρίγκιπα της Ελλάδας, συζύγου της Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου. Οι γονείς του ήταν τρισεγγονοί τού Νικολάου Α΄ της Ρωσίας· η μητέρα της Μαργαρίτας, η Αλίκη και ο Γοδεφρείδος ήταν δισεγγονοί της Βικτωρίας τού Ηνωμένου Βασιλείου.
Το 1960 διαδέχθηκε τον πατέρα του. Ο Κραφτ απεβίωσε στο Λάνγκενμπουργκ σε ηλικία 69 ετών και τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Φίλιππος ως (τιτουλάριος) πρίγκιπας τού Χόενλοε-Λάνγκενμπουργκ.
Μέδουσα (Καραβάτζο)

Η Συντήρηση

Το 1993, μετά την έκρηξη της βόμβας στην οδό via Georgofili και την μεταφορά του έργου, ο συντηρητής Stefano Scarpelli μελέτησε το έργο και επιβεβαίωσε την άσχημη κατάσταση στην οποία βρισκόταν, η συντήρηση ξεκίνησε όμως μόνο το Μάρτιο του 2002. Μέσω των εξετάσεων που έγιναν στο έργο συγκεντρώθηκαν πλήθος πληροφοριών γύρω από αυτό. Είμαστε σχεδόν πια βέβαιοι ότι πρόκειται για μια ασπίδα προγενέστερη του Καραβάτζο, λόγω μιας διακόσμησης στο πίσω μέρος της ασπίδας και κάτω από το χρώμα. Αυτή η υπόθεση επιβεβαιώνεται ακόμη από την ύπαρξη μιας τρύπας στοκαρισμένης στο κέντρο της ασπίδας, όπου δηλαδή προηγουμένως υπήρχε μια μεταλλική κατάληξη.
Μετά από προσεκτική εξέταση στο μικροσκόπιο βρέθηκαν ζώνες φύλλων χρυσού γύρω από το κεφάλι της Μέδουσας. Το επιχρύσωμα αυτό ακολουθεί το περίγραμμα των φιδιών, σε κάποια όμως σημεία το επικαλύπτει. Έτσι οδηγούμαστε στην συμπέρασμα ότι επρόκειτο για ένα πείραμα του ζωγράφου. Ήθελε δηλαδή να δώσει στη Μέδουσα ένα φόντο μεταλλικό, και να κάνει έτσι το ζωγραφικό του έργο την ψευδαίσθηση μιας πραγματικής ασπίδας. Σ'αυτή την απόπειρα έμπνευση του ήταν όχι μόνο η συνήθεια, ήδη από την αρχαιότητα, να διακοσμούνται οι ασπίδες με το κομμένο κεφάλι της γοργόνας αλλά και η ιδέα ενός κυρτού καθρέφτη-ασπίδας. Αυτής της ασπίδας που ο Περσέας χρησιμοποίησε για να καταφέρει να κοιτάξει, μέσω της αντανάκλασης, τη Μέδουσα. Σε ένα άλλο έργο του ("Μάρθα και Μαρία Μαγδαληνή", Detroit Institute of Art) o Καραβάτζο έχει χρησιμοποιήσει ένα κυρτό καθρέφτη, ο οποίος έχει την ίδια κορνίζα με αυτή της Μέδουσας.
Βιντσέντσο Β΄ Γκοντζάγκα

Βιογραφία

Ήταν ο τρίτος γιος του Βικέντιου Α΄ και της Ελεονόρα των Μεδίκων, κόρης του Φραγκίσκου Α΄ μεγάλου δούκα της Τοσκάνης.
Το Φεβρουάριο του 1612 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος Φραγκίσκος Δ΄ ως δούκας της Μάντοβας και του Μονφεράτου. Δέκα μήνες αργότερα, το Δεκέμβριο του ίδιου έτους ο Φραγκίσκος Δ΄ απεβίωσε χωρίς άρρενες απογόνους και ανέλαβε ο δεύτερος αδελφός Φερδινάνδος. Τότε ο Βικέντιος Β΄ έγινε καρδινάλιος. Το 1616 εγκατέλειψε την εκκλησιαστική του καριέρα για να νυμφευτεί τη μακρινή του συγγενή  Ισαβέλα Γκοντζάγκα. Ο Φερδινάνδος απεβίωσε το 1626 χωρίς νόμιμους απογόνους και έτσι ανέλαβε ο Βικέντιος Β΄ ως δούκας της Μάντοβας και του Μονφεράτου.
Τέσσερις μήνες μετά περιεβλήθη και επίσημα το αξίωμά του από τον Φερδινάνδο Β΄ των Αψβούργων-Αυστρίας. Δεν είχε νόμιμα τέκνα για να τον διαδεχθούν και είχε επίγνωση της ασταθούς υγείας του. Ο πλησιέστερος άρρην συγγενής ήταν ο εξάδελφος του πατέρα του Κάρολος Γ΄ δούκας του Νεβέρ, που ήταν 47 ετών και νυμφευμένος. Αλλά το δουκάτο ήταν υποτελές στους Αψβούργους της Αυστρίας, που καθόριζαν τη διαδοχή. Ο Βικέντιος Β΄ για να εξασφαλίσει τη διαδοχή στον Οίκο του, πάντρεψε το 1627 την ανιψιά του Μαρία, κόρη του προαποβιώσαντος αδελφού του Φραγκίσκου Δ΄ και μόνη απόγονο του Βικέντιου Α΄, με τον γιο του Καρόλου Γ΄, τον Κάρολο που ήταν 18 ετών και άγαμος. Απεβίωσε την ημέρα του γάμου τους. 
Τον διαδέχθηκε ο Κάρολος Γ΄ του Νεβέρ, ως Κάρολος Α΄ της Μάντοβας, αλλά αντέδρασε σε αυτό ο τρίτος εξάδελφος του Βικέντιου Β΄ ο Καίσαρ Β΄ Γκοντζάγκα, δούκας της Γκουαστάλα και ο Φερδινάνδος Β΄ των Αψβούργων-Αυστρίας. Προκλήθηκε ο Πόλεμος για τη Διαδοχή της Μάντοβας (1628-31), που απετέλεσε μέρος του Τριακονταετούς Πολέμου. Τελικά επικράτησε ο Κάρολος Γ΄.
Δελφίνος (τίτλος)

Δελφίνος (γαλλικά :Dauphin) ήταν ένας γαλλικός τίτλος ευγενείας σε χρήση από το 1349 έως το 1830 και προοριζόταν για τους πρίγκιπες του στέμματος στο θρόνο της Γαλλίας που ήταν νόμιμοι απόγονοι του κυρίαρχου μονάρχη.
Αρχικά ήταν ο τίτλος των κομήτων του Αλμπόν, κυρίων του Ντωφινέ, και μετά τη μεταβίβαση του Ντωφινέ στο βασίλειο της Γαλλίας, το 1349, έγινε ο τίτλος που έφερε ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του βασιλιά της Γαλλίας. Τον έφερε ο κληρονόμος του στέμματος μέχρι τη στέψη του ή το θάνατό του, οπότε ο τίτλος περνούσε στον επόμενο κληρονόμο του θρόνου.

Ιστορία

Τον 12ο αιώνα, ο κόμης του Αλμπόν Γκι Δ' του Αλμπόν (1095-1142) πρόσθεσε ένα δελφίνι στο οικόσημό του και αποκαλούνταν Δελφίνος (le Dauphin, στα γαλλικά le dolphin είναι το δελφίνι). Οι απόγονοί του άλλαξαν τον τίτλο τους από Κόμης του Αλμπόν σε Δελφίνος του Βιενουά και η κομητεία του Αλμπόν μετονομάστηκε σε Ντωφινέ.
Τα σημαντικά χρέη του Ουμβέρτου Β' και ο θάνατος του γιου και κληρονόμου του οδήγησαν στην πώληση της κυριαρχίας του Ντωφινέ στον Γάλλο βασιλιά Φίλιππο ΣΤ' το 1349, που αγόρασε την περιοχή για τον εγγονό του. Οι όροι της μεταβίβασης προέβλεπαν ότι ο κληρονόμος του θρόνου της Γαλλίας θα έφερε τον τίτλο του «Δελφίνου», πράγμα που συνέβαινε από τότε μέχρι τη Γαλλική Επανάσταση και από το 1824 έως το 1830. Οι όροι περιελάμβαναν επίσης σημαντική αυτονομία και φορολογικές απαλλαγές για την περιοχή Ντωφινέ, η οποία παρέμεινε γαλλική επαρχία μέχρι τη Γαλλική Επανάσταση.
Για να φέρει κάποιος τον τίτλο του δελφίνου δεν ήταν αρκετό να είναι ο κληρονόμος του θρόνου, ήταν απαραίτητο να είναι άμεσος απόγονος του βασιλιά. Έτσι, ο Φραγκίσκος Α' της Γαλλίας, ξάδερφος του προκατόχου του Λουδοβίκου ΙΒ', δεν ήταν ποτέ δελφίνος.
Μέχρι τη βασιλεία του Λουδοβίκου ΙΔ' ο τίτλος ήταν «Δελφίνος του Βιενουά». Αργότερα ο τίτλος έγινε «Δελφίνος της Γαλλίας». Ο πρώτος Γάλλος πρίγκιπας γνωστός ως δελφίνος ήταν ο μελλοντικός Κάρολος Ε' της Γαλλίας, εγγονός του Φιλίππου ΣΤ' της Γαλλίας στο θρόνο. Ο τελευταίος ήταν ο Λουδοβίκος-Αντώνιος του Αρτουά, γιος του Καρόλου Ι΄ της Γαλλίας, ο οποίος παραιτήθηκε από τον τίτλο το 1830.

Σημερινή χρήση

Με την επέκταση αυτού του όρου, σήμερα ο όρος δελφίνος αναφέρεται στον διάδοχο που ορίζεται επίσημα ή ανεπίσημα για μια θέση ή στον επίδοξο διεκδικητή ενός θώκου.
Φουλχένσιο Μπατίστα

Τα πρώτα χρόνια

Ο Μπατίστα προέρχονταν από φτωχή οικογένεια, μικτής αφρικανικής-ευρωπαϊκής καταγωγής. Ως νεαρός απασχολήθηκε σε διάφορες εργασίες (ράπτης, λιμενεργάτης, στους σιδηροδρόμους) ώσπου τελικά κατατάχθηκε στον στρατό. Το 1933, ως λοχίας έχοντας ήδη μεγάλη επιρροή σε μερίδα στρατιωτών, συμμετείχε στην λεγόμενη «επανάσταση των λοχιών», μια πραξικοπηματική ενέργεια, που σε συνεργασία με τον Αμερικανό πρέσβη της Κούβας, συντέλεσε στην κατάλυση του πολιτεύματος της χώρας. Τελικά νέος πρόεδρος ανακηρύχθηκε ο Ραμόν Γκράου Σαν Μαρτίν και αρχηγός του στρατεύματος ο ίδιος ο Μπατίστα που προήχθη σε συνταγματάρχη. Στην πραγματικότητα όμως ο πραγματικός ηγέτης της χώρας ήταν ο Μπατίστα, ενώ μια σειρά από προέδρους που ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια δεν είχε ουσιαστικές αρμοδιότητες.

Η πρώτη προεδρία

Κατέβηκε ως υποψήφιος στις εκλογές του 1940 και αναδείχθηκε νικητής. Διετέλεσε έτσι και ονομαστικός ηγέτης για την επόμενη τετραετία ως επικεφαλής ενός συνασπισμού κομμάτων. Αν και ο Μπατίστα ήταν καπιταλιστής και θαυμαστής της πολιτικής των Η.Π.Α., υποστηρίχθηκε επίσης και από το Κομμουνιστικό Κόμμα Κούβας, που εκείνη την εποχή είχε μικρή απήχηση στη χώρα. Αυτή η υποστήριξη οφειλόταν κυρίως στους νόμους που ενίσχυαν τα εργατικά σωματεία. Επίσης, κατά την πρώτη διακυβέρνησή του, πραγματοποιήθηκαν σημαντικές κοινωνικές μεταρρυθμίσεις: Αναθεώρηση Συντάγματος, κυβερνητική παρέμβαση στην οικονομία και κοινωνική πρόνοια.
Στις εκλογές του 1944 ο Μπατίστα ηττήθηκε από τον Γκράου και έφυγε για τις Η.Π.Α. όπου και έζησε τα επόμενα έτη. Το 1952 αποφάσισε να κατέβει και πάλι υποψήφιος για τις κουβανικές εκλογές, όμως το κόμμα του πήρε την τρίτη θέση στην αναμέτρηση.

Η κατάλυση του πολιτεύματος

Στις 10 Μαρτίου 1952, τρεις μήνες μετά τις τελευταίες εκλογές, ο Μπατίστα με την υποστήριξη του στρατού κατέλυσε το πολίτευμα, θεωρώντας τις εκλογές άκυρες και ανακηρύχθηκε ο ίδιος «προσωρινός πρόεδρος». Αμέσως μετά οι Η.Π.Α. αναγνώρισαν το καθεστώς.
Η δεύτερη περίοδος της ηγεσίας Μπατίστα δεν είχε στοιχεία προόδου, αλλά υπήρξε έντονη η επιθυμία του να αποκτήσει την εύνοια των εύπορων κοινωνικών στρωμάτων. Στην Αβάνα ο τζόγος ανθούσε, όπως εικάζεται ότι έγιναν και οικονομικές συμφωνίες μεταξύ του και Αμερικανών-προσωπικοτήτων του οργανωμένου εγκλήματος (μαφία).

Οι τελευταίες εκλογές και η πτώση

Μέχρι την άνοιξη του 1958 οι Η.Π.Α. ενίσχυαν το καθεστώς Μπατίστα με οπλισμό τελευταίας τεχνολογίας προκειμένου να αντιμετωπίσει πιθανή επαναστατική κίνηση. Τον Μάρτιο, όμως, του ίδιου έτους μετά από σοβαρές συμπλοκές με αντικαθεστωτικούς κύκλους ο Αμερικανός πρόεδρος Ντουάιτ Αϊζενχάουερ συνέστησε στον Μπατίστα να προκηρύξει εκλογές. Οι εκλογές πραγματοποιήθηκαν, όμως η αποχή ήταν σχεδόν καθολική, που έφτανε το 98% στο Σαντιάγο ντε Κούβα. Την 1η Ιανουαρίου 1959, καθώς οι επαναστατικές δυνάμεις του Φιντέλ Κάστρο προήλαυναν, μετά τη νίκη τους στην Σάντα Κλάρα, προς την Αβάνα, ο Μπατίστα διέφυγε αεροπορικώς από τη χώρα.
Εικάζεται ότι εκτός από τους προσωπικούς υποστηρικτές του, στο αεροπλάνο στοιβάχτηκαν έργα τέχνης και μετρητά συνολικής αξίας 700 εκατομμυρίων δολαρίων Η.Π.Α..
ΦΚ Πέλιστερ

Ιστορία

Η ΦΚ Πέλιστερ ιδρύθηκε το 1945, μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, από το τότε καθεστώς της χώρας. Προηγουμένως, στο Μοναστήρι το 1924 είχε ιδρυθεί σύλλογος με την ονομασία Ομλαντίνα που στη συνέχεια μετονομάστηκε σε Πέλιστερ και αργότερα σε ΣΚ Μπίτολα. Ο σύλλογος αυτός από την ίδρυση μέχρι το 1927 αγωνιζόταν στο πρωτάθλημα της Ποδοσφαιρικής υποομοσπονδίας Βελιγραδίου και από το 1928 έως το 1941 στο πρωτάθλημα της Ποδοσφαιρικής υποομοσπονδίας Σκοπίων, της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας.

Η Πορεία της Πέλιστερ

Αρχικά η ΦΚ Πέλιστερ συμμετείχε στις μικρές κατηγορίες της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας και ήταν πρωταθλήτρια του Περιφερειακού Πρωταθλήματος ΠΓΔΜ επτά φορές. Τέσσερις φορές κατέκτησε το Περιφερειακό Κύπελλο ΠΓΔΜ. Κέρδισε την άνοδο της, από το Περιφερεικό Πρωτάθλημα στη Δεύτερη Κατηγορία Γιουγκοσλαβίας, για πρώτη φορά το 1974. Πριν τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, η ΦΚ Πέλιστερ αγωνίστηκε στην τελευταία σεζόν του πρωταθλήματος της Πρώτης Κατηγορίας Γιουγκοσλαβίας τερματίζοντας στη 15η θέση.
Μετά την ανεξαρτησία της χώρας και τη συμμετοχή της ομάδας στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βόρειας Μακεδονίας, η ΦΚ Πέλιστερ είχε πρόωρη επιτυχία με συνεχές πλασάρισμα στις πρώτες 5 ομάδες. Επιπρόσθετα, αγωνίστηκε στον τελικό του κυπέλλου τις πρώτες δύο σεζόν. Η ομάδα έχει αντιπαλότητα με την ΦΚ Βαρντάρ, με το μεταξύ των δύο ομάδων παιχνίδι να είναι το "αιώνιο ντέρμπι" της Βόρειας Μακεδονίας, αλλά και με την ΦΚ Πόμπεντα.
Το 2000 έγινε η πρώτη ομάδα από την ανεξάρτητη Βόρεια Μακεδονία που έφτασε στην τρίτη φάση ευρωπαϊκής διοργάνωσης. Έφτασε στο τρίτο γύρο του Κυπέλλου Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ 2000, όπου αποκλείστηκαν από μία από τις νικήτριες ομάδες, τη Θέλτα Βίγο.
Νικολάι Λούκας

Βιογραφία

Ήταν νόθος γιος του Αλεξάνδρου Α΄ αυτοκράτορα της Ρωσίας και της ερωμένης του Σοφίας, κόρης του Σεγκέγιεβιτς Αλεξέγιεβιτς Βσεβολότσκυ. Η μητέρα του αργότερα παντρεύτηκε τον Ιβάν Σεργκέγιεβιτς πρίγκιπα Μεστσέρσκυ.
Εισήλθε στο στρατό με το βαθμό του λοχία και έλαβε μέρος στις μάχες εναντίον του Ναπολέοντα Α΄, ο οποίος εισέβαλε στη Ρωσία. Το 1837 είχε φθάσει το βαθμό του υποστράτηγου και έγινε αρχηγός του επιτελείου του 6ου Σώματος Πεζικού.
Το 1853 εγκατέλειψε το στρατό και έγινε κυβερνήτης της Τιφλίδας. Το 1859 έγινε μέλος της Συγκλήτου και συνέχισε να υπηρετεί τη Ρωσία σε διάφορες περιοχές της αυτοκρατορίας, κυρίως στον Καύκασο. Απεβίωσε το 1868 στη Μόσχα σε ηλικία 72 ετών και τάφηκε στη μονή Σιμόνοβ.
Πεπτίδιο

Με το όνομα πεπτίδιο (peptide) χαρακτηρίζεται στη βιολογία και τη βιοχημεία οποιαδήποτε ομάδα οργανικών ενώσεων που αποτελείται από δύο ή περισσότερα αμινοξέα τα οποία και συνδέονται με χημικό δεσμό που ονομάζεται εν προκειμένω πεπτιδικός δεσμός ή δεσμός πεπτιδίων.

Γενικά

Γενικά τα πεπτίδια είναι αζωτούχες οργανικές ενώσεις που αποτελούν δομικό συστατικό των πρωτεϊνών. Στα πεπτίδια ανήκουν και πολλές ορμόνες και αντιβιοτικά. Το χαρακτηριστικό των πεπτιδίων είναι ότι αποτελούνται από δύο ή περισσότερα αμινοξέα συνδεόμενα με πεπτιδικό δεσμό γεγονός που προσδιορίζει και τον ορισμό τους. Ο αριθμός των αμινοξέων σ΄ ένα πεπτίδιο υποδηλώνεται με αριθμητικό πρόθεμα π.χ. διπεπτίδιο (2 αμινοξέα), οκταπεπτίδιο (με 8), ή ακόμα ολιγοπεπτίδιο, ή πολυπεπτίδιο (περισότερα των 50). Η διάκριση μεταξύ πολυπεπτιδίου και πρωτεΐνης είναι μάλλον ασαφής, χωρίς καμιά πρακτική σημασία.

Σχηματισμός πολυπεπτιδίου

Η ένωση δύο αμινοξέων πραγματοποιείται με την αντίδραση συμπύκνωσης, μεταξύ της καρβοξυλομάδας του ενός και της αμινομάδας του επομένου. Συνέπεια αυτής της ένωσης είναι η δημιουργία διπεπτιδίου. Αν στη συνέχεια στο δεύτερο αμινοξύ του δημιουργημένου διπεπτιδίου συνδεθεί κατά τον ίδιο τρόπο (αντίδρασης) ένα τρίτο αμινοξύ δημιουργείται τριπεπτίδιο κ.ο.κ. Έτσι στη πεπτιδική αλυσίδα μπορεί να προστίθεται οποιοδήποτε από τα 20 διαφορετικά αμινοξέα που απαντώνται στις πρωτεΐνες. Το πρώτο αμινοξύ στην αλληλουχία ενός πεπτιδίου έχει ελεύθερη την αμινομάδα (-NH₂), ενώ το τελευταίο κάθε φορά αμινοξύ έχει ελεύθερη την καρβοξυλομάδα (-COOH).

Σημείωση

Μερικοί ερευνητές βιοχημικοί συγγραφείς έχουν υιοθετήσει ως ανώτατο όριο μοριακού βάρους ενός πολυπεπτιδίου το 10.000 (δηλαδή για πεπτίδιο που αποτελείται από 1000 αμινοξέα).
Ερίκεια

Ονομασία

Το όνομα του δήμου προέρχεται πιθανότατα από το φυτό «ερείκη» (επιστημονική ονομασία: Erica arborea, άλλες ονομασίες: ρείκι, σουσούρα), η οποία μεγάλωνε σε αφθονία στο λόφο της περιοχής, όπου βρισκόταν ο δήμος.

Τοποθεσία του αρχαίου δήμου

Ο δήμος της Ερικείας, ήταν δήμος του Άστεως. Η θέση του δήμου δεν έχει ταυτιστεί επακριβώς, αλλά οι σύγχρονοι ερευνητές, μετά την ανεύρεση εκεί σχετικού ψηφίσματος, πιστεύουν ότι  βρίσκεται κοντά στη σύγχρονη περιοχή της Κυψέλης.
Ο ερευνητής του 19ου αιώνα Διονύσιος Σουρμελής, πίστευε, ότι ο δήμος βρισκόταν μεταξύ των δήμων των Φιλαϊδών και του Οχετού (Κοροπής), στην περιοχή Ρίκεια ή Δρόκεια.

Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή

Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος της Αιγηίδας φυλής, συμμετείχε με 1 βουλευτή στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη (307/306 – 224/223 π.Χ.) και την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.) ο δήμος αντιπροσωπευόταν με 2 βουλευτές στη Βουλή των 600. Κατά την τέταρτη (201/200 π.Χ. – 126/127) και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου.

Οι κάτοικοι της Ερικείας

Ο δημότης της αρχαίας Ερικείας  ονομαζόταν Ερικεεύς ή Ερικειεύς.

Προσωπικότητες από την Ερίκεια

Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από το δήμο της Ερικείας, όπως ο βουλευτής Βασιλείδης ο Ερικεεύς, ο βουλευτής Δημοσθένης ο Ερικεεύς κ.α.
Σόφια (Μαδαγασκάρη)

Γεωγραφία

Η Σόφια βρίσκεται βορειοδυτικά της Μαδαγασκάρης και βόρεια της Μαχατζάνγκα. Συνορεύει στα βορειοδυτικά με τη Ντιάνα, στα βορειοανατολικά με τη Σάβα, στα ανατολικά με την Αναλαντζιρόφο, στα νοτιοδυτικά με την Μποένι , στα νότια-κεντρικά με την Μπετσιμπόκα και στα νοτιοανατολικά με την Αλαότρα-Μανγκόρο. Έχει έκταση 50.800 km².

Δήμοι

Η Σόφια διαιρείται σε 7 δήμους:
3. Αναλαβάβα

5. Αντσοχίχι

6. Μπεαλανάνα

7. Μπεφαντριάνα Νορντ

9. Μποριζίνι

15. Μαμπικόνι

16. Μαντριτσάρα

Μεταφορές

Το πλησιέστερο αεροδρόμιο είναι το Αεροδρόμιο του Αμπορόβι, ή Φίλιμπερτ Τσιρανάνα, που βρίσκεται στην Μαχατζάνγκα.