google/wiki40b huggingface dataset:
Βίλι Πούχνερ

Βιογραφία

Ο Βίλι Πούχνερ μεγάλωσε στο Mistelbach an der Zaya της Κάτω Αυστρίας. Ήταν γιος ενός ζευγαριού φωτογράφων. Από το 1967 μέχρι το 1974 επισκέφτηκε τα ΤΕΙ για γραφικές τέχνες της Βιέννης, το τμήμα της φωτογραφίας. Κατόπιν δίδαξε για δύο χρόνια στην ίδια σχολή. Από το 1978 εργάστηκε σαν φωτογράφος, ζωγράφος, καλλιτέχνης και συγγραφέας. Από το 1983 μέχρι το 1988 σπούδασε φιλοσοφία, δημοσιογραφία, ιστορία και κοινωνιολογία. Το 1988 τελείωσε τις σπουδές  του με  τη διπλωματική του στην κοινωνική φιλοσοφία με τον τίτλο «Προσωπικές φωτογραφίες». Από το 1989 συνεργάζεται με την εφημερίδα Wiener Zeitung.
Ο Πούχνερ έγινε διάσημος με το έργο του «Η νοσταλγία των Πιγκουίνων». Ταξίδεψε για τέσσερα χρόνια με ένα ζευγάρι πιγκουίνων από πολυέστερ τον Τζόε και τη Σάλλυ, στις πόλεις της δικής του και της δικής μας νοσταλγίας, στη θάλασσα και στην έρημο, στη Νέα Υόρκη, στο Σίδνεϊ, στο Πεκίνο και το Παρίσι, στη Βενετία, το Τόκιο, τη Χονολουλού και το Κάιρο, για να τους φωτογραφήσει εκεί. 
Στα μάτια των πιγκουίνων, γίνεται το γνωστό και χίλιες φορές φωτογραφημένο πάλι ξένο και καινούριο. Ο Freddy Langer έγραψε για αυτό το έργο στην εφημερίδα Frankfurter Allgemeine: «Τους άφησε να ποζάρουν μπροστά σε γνωστά αξιοθέατα σαν να ήσαν τουρίστες  και τους φωτογράφιζε. Έτσι δημιούργησε το πιο όμορφο ταξιδιωτικό άλμπουμ του εικοστού αιώνα:  Η νοσταλγία των Πιγκουίνων.» (FAZ στις 8 Μαρτίου 2001 ).
Ο Βίλι Πούχνερ εργάζεται πολύ με ηλικιωμένους ανθρώπους, έτσι δημιούργησε το έργο του  «Οι 90 ντάρηδες», «Διάλογος με την ηλικία», «Οι 100 χρόνοι», «Ιστορία της ζωής και φωτογραφία», «Αγάπη στα γεράματα».
306 Ενότης

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η διάμετρος της Ενότητος υπολογίζεται σε 46,7 χιλιόμετρα, ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 107 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός της τύπος είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,211 (από δεδομένα του IRAS). Η Ενότης περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 44 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 95 ως 100 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Έρα Ιστρέφι

1994-2014: πρώιμα χρόνια και ξεκίνημα καριέρας

Η Έρα Ιστρέφι γεννήθηκε στις 4 Ιουλίου του 1994, στην Πριστίνα του Κοσόβου. Οι γονείς της είναι η τραγουδίστρια (1980s και 1990s) Σουζάνα Ταχιρσίλαϊ και ο δημοσιογράφος Νεζίρ Ιστρέφι. Μετά τον θάνατο του πατέρας της, το 2004,  η Σουζάνα εγκατέλειψε οριστικά την καριέρα της. Η Έρα έχει μία αδελφή τη Νόρα, η οποία είναι κι αυτή τραγουδίστρια.
Η Ιστρέφι έκανε το δισκογραφικό ντεμπούτο της το 2013, με το single Mani për money, ο οποίος περιέχει φράσεις της γεγκικής διαλέκτου και της αγγλικής γλώσσας. Έναν μήνα αργότερα κυκλοφόρησε το επίσης επιτυχημένο  "A Po Don?, το οποίο συνοδεύτηκε και με βίντεο κλιπ για την προώθησή του. Μες στο 2014, κυκλοφόρησε το τρίτο της single, το E Dehun, το οποίο εμπνεύστηκε από μία ηχογράφηση της Νετζμίε Παγκαρούσα την ίδια χρονιά. Το βίντεο κλιπ που συνόδευσε αυτό το τραγούδι της έδωσε βραβείο στα Videofest Awards, καθώς και το Καλύτερου Νέου Καλλιτέχνη.
Τον Δεκέμβριο του 2013, η τραγουδίστρια, κυκλοφόρησε την ποπ μπαλάντα της 13, το οποία παράχθηκε στις ΗΠΑ. Το συνοδευτικό βίντεο κλιπ του κομματιού έκανε 200.000 θεάσεις στο YouTube μέσα σε 24 ώρες, το οποίο έγινε θέμα στο περιοδικό V. Αυτή τη χρονιά η Ιστρέφι ανακοίνωσε ότι υποστηρίζει τα δικαιώματα των ΛΟΑΤ. Από το 2016, κατέχει και την αλβανική υπηκοότητα.

2015 έως σήμερα: Διεθνή καταξίωση

Η Ιστρέφι γνώρισε μεγάλη καταξίωση  στη διεθνή σκηνή, μετά την κυκλοφορία του single BonBon, το οποίο κυκλοφόρησε στις 31 Δεκεμβρίου του 2015, μαζί με ένα βίντεο κλιπ, που γυρίστηκε στο Κόσοβο. Το τραγούδι γνώρισε αμέσως την επιτυχία και έγινε viral στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Επιπλέον, ξεκίνησε να αποκτά διάσημους υποστηρικτές όπως την Αμερικανίδα ηθοποιό Κλόι Γκρέις Μορέτζ, καθώς και άλλους καλλιτέχνες. Πολλά Μέσα τότε ξεκίνησαν να τη λένε η «Rihanna και Sia της Αλβανίας».
Τον Φεβρουάριο του 2016, η Ιστρέφι υπέγραψε με μεγάλες δισκογραφικές εταιρείες των ΗΠΑ, πρώτα στην Sony Music Entertainment και μετά στην Ultra Music. Λέχθηκε επίσης ότι η Ιστρέφι, τον ντεμπούτο δίσκο της θα τον κυκλοφορήσει με τη RCA Records. Τον Ιούνιο του 2016, κυκλοφόρησε και μία αγγλική έκδοση του Bonbon. Στις 24 Φεβρουαρίου του 2017, η Ιστρέφι κυκλοφόρησε νέο single ονόματι Redrum, στου οποίου την παραγωγή ήταν ο Φέλιξ Σνόου.
Θεσπιάδες

Στην ελληνική μυθολογία με το συλλογικό όνομα Θεσπιάδες είναι γνωστές οι 50 θυγατέρες του ήρωα Θεσπίου της Βοιωτίας και της Μεγαμήδης ή διάφορων παλλακίδων του Θεσπίου.
Την εποχή που ο Ηρακλής ήταν φιλοξενούμενος του Θεσπίου, αυτός, μη έχοντας διαθέσιμους γαμπρούς για τις κόρες του και θέλοντας οπωσδήποτε απογόνους από δυνατή γενιά, σκέφθηκε να αξιοποιήσει την ακατάλυτη δύναμη του ήρωα: κάθε βράδυ του έστελνε στο κρεβάτι του και μία από τις Θεσπιάδες. Πολλοί μυθογράφοι αναφέρουν ότι ο Θέσπιος είχε αφήσει τον Ηρακλή με την εντύπωση ότι του έκανε την τιμή να του παραχωρήσει μία θυγατέρα του. Ο ήρωας, καθώς επέστρεφε κάθε βράδυ κουρασμένος από το κυνήγι, δεν αντιλαμβανόταν την εναλλαγή και έτσι συνουσιάστηκε και με τις 50 κόρες του Θεσπίου («μίαν νομίζων είναι την αεί συνευναζομένην, συνήλθε πάσαις»). Σε άλλες παραδόσεις όμως, οι 50 κόρες καταμερίζονται σε επτά νύκτες, ενώ σε άλλες ο Ηρακλής κοιμήθηκε σε μία μόνο νύκτα και με τις 50 Θεσπιάδες. Οι Θεσπιάδες γέννησαν περίπου 50 γιους από τον Ηρακλή (Ηρακλείδες). Τα περισσότερα από αυτά τα παιδιά πήγαν με οδηγό τους τον Ιόλαο στη Σαρδηνία, όπου ίδρυσαν αποικία. Δύο μόνο ή επτά έμειναν στις Θεσπιές και πήραν την επωνυμία «Δημούχοι», ενώ άλλα δύο πήγαν στη Θήβα. Αυτά που πήγαν στη Σαρδηνία μυθολογείται ότι έζησαν πολλά χρόνια και όταν έφθασε η τελευταία στιγμή της ζωής τους καταλήφθηκαν από ένα βαθύ αιώνιο ύπνο και δεν ξύπνησαν ποτέ πια. Απέφυγαν έτσι την αποσύνθεση του τάφου ή την αποτέφρωση της πυράς.
Οινούσσα Σερρών

Αρχαιότητα

Νότια από την Οινούσα (Δερβέσιανη), στους πρόποδες του λόφου του «Προφήτη Ηλία» όπου βρίσκεται και το χριστιανικό νεκροταφείο, αποκαλύφτηκε η νεκρόπολη ενός ρωμαϊκού οικισμού,από την οποία προέρχονται τρεις επιτύμβιες επιγραφές (οι δυο από αυτές λατινικές). Επίσης, ΒΑ από τους Επταμύλους και περίπου 2 χλμ. βόρεια από την Οινούσα, στην πλαγιά ενός απότομου βραχώδους λόφου, εντοπίστηκε η θέση ενός άλλου οχυρωμένου ρωμαϊκού οικισμού. Ο λόφος υψώνεται στην απόκρημνη όχθη ενός ρέματος που πηγάζει από την περιοχή της Μονής του Τιμίου Προδρόμου και στην κορυφή του οποίου είχε εντοπιστεί παλιότερα αρχαίο αγροτικό ιερό του «Ήρωα Αυλωνείτη». Πρόκειται για τον «Θράκα ιππέα» (ή «Ήρωα») που έλαβε το τοπωνυμικό αυτό επίθετο από τον «αυλώνα» (=φαράγγι, χαράδρα) στον οποίο βρισκόταν το ιερό του. Από αυτό εικάζεται ότι ο εδώ αρχαίος οικισμός ονομαζόταν πιθανώς «Αυλών». Η άποψη αυτή ενισχύεται κι από την παλιότερη ονομασία του οικισμού «Δερβέσιανη», ετυμολογούμενη από τη λέξη «δερβένι» (ινδοευρωπαϊκή ρίζα derven), που σημαίνει κλεισούρα (δηλ. «αυλώνας»).

Βυζαντινή εποχή

Ο αρχαίος οικισμός στον λόφο του «Προφήτη Ηλία» κατάφερε να επιβιώσει ως τη βυζαντινή εποχή, κατά την οποία αναφέρεται σε βυζαντινά έγγραφα με την ονομασία «Δρεβέσαινα» (από αναγραμματισμό της λέξης «Δερβέσαινα», από όπου προήλθε και η μεταγενέστερη ονομασία «Δερβέσιανη»). Επίσης, η θέση όπου βρισκόταν το ιερό του «Ήρωα Αυλωνείτη» δεν έπαψε να έχει ιερό χαρακτήρα για τους κατοίκους του οικισμού, όπως μαρτυρεί η αποκάλυψη μιας αγιογραφίας της Παναγίας Οδηγήτριας (Βρεφοκρατούσας), που είναι ζωγραφισμένη στη νότια πλαγιά του βραχώδους λόφου.

Νεότεροι χρόνοι

Στις μέρες μας, ο πληθυσμός της περιοχής δραστηριοποιείται κυρίως στον αγροτικό και ιδιαίτερα στον κτηνοτροφικό τομέα, με την εκτροφή βοοειδών και την αιγοπροβατοτροφία να καταλαμβάνει σταθερά μεγάλο ποσοστό απασχόλησης των νοικοκυριών. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό το γεγονός να τονισθεί, ότι η περιοχή της Οινούσσας Σερρών χαρακτηρίζεται από έντονη βλάστηση και ψηλά βουνά που οδηγούν στο Χιονοχώρι Σερρών και η φύση είναι ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά της. Επιπλέον, ο ποταμός όπως τον ονομάζουν οι κάτοικοι ''Μπαλαντής'' διασχίζει μεγάλο τμήμα του χωριού και ο εν λόγω ποταμός κάποτε φιλοξενούσε ποικιλία ψαριών με χαρακτηριστική την πέστροφα. Σήμερα, επιχειρείται και πάλι η αναπαραγωγή ορισμένων ειδών.
Στην Οινούσσα Σερρών, κάθε χρόνο διοργανώνεται το ετήσιο πανηγύρι στην Εκκλησία του χωριού (Αγίων Αναργύρων) όπου πλήθος κόσμου από τις Σέρρες και άλλα γειτονικά χωριά παρευρίσκονται.
Πετρωτό Νεβρόπολης Καρδίτσας

Γεωγραφία - Ιστορία

Το Πετρωτό βρίσκεται δυτικά και προς τα νότια της τεχνητής Λίμνης Πλαστήρα σε απόσταση 26,5 χλμ. Ν.-ΝΔ. από το Μορφοβούνι (έδρα του δήμου) και 42 χλμ. ΝΔ. από την Καρδίτσα. Είναι κτισμένο στις  πλαγιές της Νοτίου Πίνδου και των Αγράφων, βορειοδυτικά του όρους Καραμανώλη. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά με την ονομασία Χολιανά το 1928 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Καρίτσης Δολόπων. Το 1940 καταργείται ενώ το 1961 ξαναναγνωρίζεται με την ονομασία Χολιανό και ανήκε στην επαρχία Ευρυτανίας. Το 1962 μετονομάζεται σε Πετρωτόν ενώ το 1974 υπάγεται στην επαρχία Καρδίτσης του νομού Καρδίτσης. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την Καρίτσα, την Αγία Μαρίνα, τη Λογγά, το Μέγα Ρεύμα, την Αγία Παρασκευή και τη Ραφήνα αποτελούν την τοπική κοινότητα Καρίτσης Δολόπων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Νεβρόπολης Αγράφων του δήμου Λίμνης Πλαστήρα και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 1 κάτοικο.
Ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 1978

Οι ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 1978 διεξήχθησαν σε όλη την Ελλάδα την Κυριακή 15 Οκτωβρίου 1978 και σε 111 συνολικά δήμους χρειάσθηκαν επαναληπτικές εκλογές, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν μια εβδομάδα αργότερα, στις 22 Οκτωβρίου 1978.
Όσον αφορά στους τρεις πολυπληθέστερους δήμους της χώρας, δήμαρχο από την Α' Κυριακή εξέλεξε μόνο η Θεσσαλονίκη, τον Μιχ. Παπαδόπουλο ο οποίος υποστηρίχθηκε από το σύνολο των κομμάτων της τότε αντιπολίτευσης (ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ, ΕΔΗΚ, ΚΚΕ εσωτερικού και ΕΔΑ), επικράτησε δε με ποσοστό 52,14% συγκεντρώνοντας 67.345 ψήφους. Στην Αθήνα όμως και στον Πειραιά δεν κατέστη δυνατή η εκλογή δημάρχου. Για το δεύτερο γύρο προκρίθηκαν ο κυβερνητικός υποψήφιος Γεώργιος Πλυτάς που έλαβε 153.248 ψήφους (42,17%) κι ο Δημήτρης Μπέης με 147.566 ψήφους (40,61%) ο οποίος ήταν ήδη επιτυχημένος δήμαρχος Ζωγράφου και υποστηρίχθηκε από το μεγαλύτερο μέρος της αντιπολίτευσης, στην Αθήνα και οι Αριστείδης Σκυλίτσης με 58.355 ψήφους (48,69%) που ήταν ο προηγούμενος, διορισμένος από τη δικτατορία δήμαρχος της πόλης και τώρα εμφανιζόταν ως ανεξάρτητος, Γεώργιος Κυριακάκος με 54.730 ψήφους (45,66%) που υποστηρίχθηκε από την αντιπολίτευση, στον Πειραιά. Στην Αθήνα τρίτος ήλθε ο συνδυασμός του σπουδαίου μουσικοσυνθέτη Μ. Θεοδωράκη (που υποστηρίχθηκε από το ΚΚΕ) με ποσοστό 16,31%.
Χαρακτηριστικά των εκλογών υπήρξαν το μεγάλο ποσοστό αποχής που καταγράφηκε την Α΄ Κυριακή, αγγίζοντας σε ορισμένες περιπτώσεις το 40% και η υποχώρηση των υποψηφίων που υποστηρίχθηκαν από την τότε κυβέρνηση της ΝΔ σε ολόκληρη σχεδόν την επαρχία, με πιο χαρακτηριστικά τα παραδείγματα των εκλεγμένων από την πρώτη Κυριακή δημάρχων σε Πάτρα (Θεόδωρος Άννινος με 57,30%), Ηράκλειο Κρήτης (Εμμανουήλ Καρέλης, 56,50%), Βόλο (Μιχαήλ Κουντούρης, 57,60%), Καρδίτσα (Χαράλαμπος Γιούτσικος, 54%), Άρτα (Νικόλαος Σιμετζής, 52%) κ.α. Σημαντική όμως ήταν και η άνοδος του ΚΚΕ που εξέλεξε κομμουνιστές δημάρχους σε αρκετούς δήμους, όπως σε Ταύρο (Βακαλόπουλος), Ελευσίνα (Λεβέντης), Καισαριανή (Μακρής), Πετρούπολη (Παξιμαδάς) κ.α. σε Θεσσαλονίκη, βόρεια Ελλάδα. Η κυβέρνηση ερμηνεύοντας το αποτέλεσμα υποστήριξε ότι τα κριτήρια των ψηφοφόρων δεν ήταν κομματικά, ενώ η αντιπολίτευση χαιρέτησε τη νίκη των λεγόμενων "δημοκρατικών δυνάμεων".
Σίδερη Θεσπρωτίας

Γενικά στοιχεία

Ο οικισμός είναι κτισμένος σε υψόμετρο 270 μέτρων, σε τοποθεσία κοντά στον ποταμό Καλαμά και σε απόσταση περίπου 9 χιλιομέτρων ΝΑ των Φιλιατών. Ο πληθυσμός της Σίδερης ασχολείται κατά κύριο λόγο με την κτηνοτροφία και τη γεωργία. Εκκλησιαστικά υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας, ενώ η κεντρική εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο. 
Στη Σίδερη βρίσκεται σπήλαιο το οποίο έχει κηρυχτεί ως μνημείο της φύσης και προστατευόμενη περιοχή λόγω των σταλαγμιτών και σταλακτιτών που διαθέτει αλλά και του εντοπισμού σημαδιών ανθρώπινης παρουσίας που ανάγονται στην προϊστορική εποχή.

Ιστορικά στοιχεία

Μνεία για τον οικισμό γίνεται σε οθωμανική απογραφή του 1827, σύμφωνα με την οποία διέθετε 60 οικογένειες. Σε μεταγενέστερες εκτιμήσεις του 1834 και του 1856 καταγράφονται 64 οικογένειες, ενώ οι κάτοικοι αναφέρονται ως ελληνικής καταγωγής. Η Σίδερη αναφέρεται το 1874 και από τον επίσκοπο Παραμυθίας Άνθιμο, ο οποίος σε έκθεσή του προς τον Ηπειρωτικό Φιλεκπαιδευτικό Σύλλογο Κωνσταντινουπόλεως σημειώνει τη λειτουργία ελληνικού κοινού σχολείου όπου φοιτούσαν τριάντα μαθητές. Τα έξοδα για τη λειτουργία του σχολείου καλύπτονταν από την κοινότητα και την τοπική ενορία. 
Το 1895 η επίσημη απογραφή που διενεργήθηκε από την οθωμανική διοίκηση κατέγραψε στη Σίδερη 295 άτομα (148 άνδρες και 147 γυναίκες), κατανεμημένα σε 66 φορολογικούς χανέδες. Το ίδιο έτος, σύμφωνα με έκθεση που συνέταξε ο γενικός πρόξενος της Ελλάδας στα Ιωάννινα, ο οικισμός διέθετε ελληνικό δημοτικό σχολείο με έναν δάσκαλο και σαράντα μαθητές. 
Η Σίδερη, όπως και η υπόλοιπη Θεσπρωτία, ενσωματώθηκε στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων. Στη διάρκεια της Κατοχής, ο εφημέριος του χωριού Βασίλειος Ιωάννου εκτελέστηκε στις 15 Ιουνίου του 1942 από μικτή ομάδα Ιταλών στρατιωτών και Τσάμηδων συνεργατών τους, ενώ την ίδια περίοδο σκοτώθηκαν άλλοι τρεις κάτοικοι του οικισμού.
Διοικητικά, μετά την ενσωμάτωση στο ελληνικό κράτος υπήχθη στην επαρχία Φιλιατών ως έδρα κοινότητας. Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας αποτελούσε έδρα κοινότητας του δήμο Φιλιατών. Από την 1η Ιανουαρίου του 2011 αποτελεί ιδία έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Φιλιατών, του ομώνυμου δήμου.
Ρεμίγκιος του Ρουέν

Βιογραφία

Ήταν νόθος γιος του Καρόλου Μαρτέλου και μάλλον της Ρουντχάιντ. Από τη σχέση αυτή προήλθαν άλλα δύο τέκνα, ο Βερνάρδος και ο Ιερώνυμος. 
Όπως και οι δύο αμφιθαλείς αδελφοί του, αρνήθηκε οποιαδήποτε αξίωση στην κληρονομιά του πατέρα του, ο οποίος είχε τρία άλλα νόμιμα τέκνα. Έγινε ο τρίτος αρχιεπίσκοπος του Ρουέν (755-762) κατά τη βασιλεία του ετεροθαλούς αδελφού του Πεπίνου του βραχύ, βασιλιά των Φράγκων.  
Είναι γνωστός και ως άγιος Ρεμίγκιος και η μνήμη του εορτάζεται στις 19 Ιανουαρίου. Ήταν επιτήδειος στην εφαρμογή του Ρωμαϊκού τυπικού στις ιεροτελεστίες και του Ρωμαϊκού μέλους στη Γαλατική εκκλησία. 
Ο Ρεμίγκιος συνόδευσε, μαζί με τους δύο αδελφούς του Βερνάρδο ηγούμενο του Σαιν-Κεντίν και Ιερώνυμο βοηθό ηγούμενο του Σαιν-Κεντίν, τον Πεπίνο το 760 στην Ιταλία για να μεσολαβήσει μεταξύ του πάπα Παύλου Α΄ και του Δεζιδερίου των Λομβαρδών.
Κύπελλο Συνομοσπονδιών ΦΙΦΑ

Ιστορικό

Το 1980 έγινε η πρώτη προσπάθεια δημιουργίας μιας παγκόσμιας ποδοσφαιρικής διοργάνωσης με συμμετοχή μόνο των πιο επιτυχημένων εθνικών ομάδων με την ευκαιρία του εορτασμού των 50 ετών του Παγκοσμίου Κυπέλλου.  Η διοργάνωση, που ονομάστηκε Μουντιαλίτο, έγινε στην Ουρουγουάη και προσκλήθηκαν μόνο οι έξι χώρες που είχαν κατακτήσει ως τότε το Παγκόσμιο Κύπελλο, από τις οποίες η Αγγλία αρνήθηκε να μετάσχει.
Το 1985 έγινε μια διαφορετική απόπειρα με το Έπαθλο Αρτέμιο Φράνκι, που ήταν ένας αγώνας μεταξύ των νικητριών χωρών του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος και του Κόπα Αμέρικα, δηλαδή κάτι ανάλογο με το Διηπειρωτικό Κύπελλο συλλόγων αλλά για εθνικές ομάδες. Η προσπάθεια δεν είχε συνέχεια, αν και έγινε άλλη μια φορά το 1993. 
Το τουρνουά που εξελίχθηκε στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών ΦΙΦΑ ξεκίνησε ανεπίσημα το 1992 στη Σαουδική Αραβία και ονομαζόταν Κύπελλο Βασιλιά Φαχντ. Έπειτα από το πρώτο του 1992 έγινε και δεύτερο το 1995. Σε αυτό συμμετείχαν η εθνική Σαουδικής Αραβίας και κάποιοι κυπελλούχοι των περιφερειακών συνομοσπονδιών. Το 1997 ανέλαβε τη διοργάνωση η FIFA και το ονόμασε Κύπελλο Συνομοσπονδιών (FIFA Confederations Cup) και όρισε η διεξαγωγή του να γίνεται κάθε δύο χρόνια. Από το 2005 το κύπελλο διεξαγόταν κάθε τέσσερα χρόνια, ένα χρόνο πριν από το Παγκόσμιο Κύπελλο, στη χώρα που διοργάνωνε το επόμενο Παγκόσμιο. Έτσι, το Κύπελλο Συνομοσπονδιών 2017 διεξήχθη στη Ρωσία.
Στο Κύπελλο του 2009, στο οποίο η Βραζιλία επικράτησε των ΗΠΑ με 3-2 στον τελικό, εξασφαλίστηκε η συμμετοχή της Ιταλίας (παγκόσμια πρωταθλήτρια 2006) και της Ν. Αφρικής (διοργανώτρια χώρα το 2010).
Στις 15 Μαρτίου 2019 η ΦΙΦΑ ανακοίνωσε την κατάργηση του θεσμού και την αντικατάστασή του από το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων.
Ιγουαλάδα

Ιστορία

Το όνομά της προέρχεται από το λατινικό aqualata που σημαίνει «πλατιά νερά» και κάνει αναφορά σε κάποια πιθανή λίμνη ή βάλτο που σχηματιζόταν στην περιοχή με τα νερά του ποταμού Ανογιά. Για πρώτη φορά αναφέρεται στις πηγές το 1003 ενώ τέθηκε κάτω από την προστασία της Βαρκελώνης και το 1381. Η εξάπλωσή της όμως επήλθε μετά τα μέσα του 19ου αιώνα, όταν και, λαμβάνοντας τον τίτλο της πόλης, συνδέθηκε στο σιδηροδρομικό δίκτυο της χώρας και άρχισε να δέχεται στην περιοχή της την εγκατάσταση βιομηχανιών.
Σουμπρέτα

Η σουμπρέτα ως είδος φωνής

Τα χαρακτηριστικά της σουμπρέτας έδωσαν το όνομά τους σε ένα είδος φωνής της όπερας και της οπερέτας. Ως φωνή λοιπόν, η σουμπρέτα έχει την ικανότητα να αποδίδει στην ψηλή περιοχη και ταυτόχρονα είναι νεανική, γλυκειά κι ανάλαφρη - πρόκειται συνήθως για εκκολαπτόμενες λυρικές και κολορατούρες υψιφώνους (ή πολύ σπάνια μεσοφώνους) που περνούν απ' αυτό το στάδιο μέχρι η φωνή τους να μεστώσει και να διαμορφωθούν τα τελικά χαρακτηριστικά της, τα οποία θα την οδηγήσουν σε πιο ώριμους ρόλους.
Πανεπιστήμιο Δυτικής Ελλάδας

Το Πανεπιστήμιο Δυτικής Ελλάδας ήταν ελληνικό Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα με έδρα το Αγρίνιο. Ιδρύθηκε τον Αύγουστο του 2009 και περιλαμβάνει τις σχολές του Αγρινίου που έως εκείνη τη στιγμή υπάγονταν προσωρινά στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, ενώ καταργήθηκε το 2013.

Ιστορία

Οι ενέργειες των φορέων του Αγρινίου για τη δημιουργία πανεπιστημιακού ιδρύματος ξεκίνησαν κατά τη δεκαετία του '70, γεγονός που οδήγησε σε πρώτη φάση στη δημιουργία της Οικονομικής Σχολής στην πόλη το 1985. Η σχολή αυτή υπάγονταν διοικητικά στο Πανεπιστήμιο Πατρών και λειτούργησε με αυτόν τον τρόπο έως το 1996 όταν και μεταφέρθηκε πλήρως στην Πάτρα. Στη θέση αυτής της σχολής δημιουργήθηκαν το 1998 δύο νέα τμήματα, συνδεδεμένα αυτή τη φορά με το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Ακολούθησε η ίδρυση και άλλων τμημάτων, μέχρι την απόφαση το 2009 για την δημιουργία ανεξάρτητου πανεπιστημίου στην πόλη, όπως προβλεπόταν ήδη από το προεδρικό διάταγμα του 1998. Στο νέο ΑΕΙ έχει παραχωρηθεί μέρος της έκτασης του παλιού πολιτικού αεροδρομίου για τη δημιουργία πανεπιστημιούπολης.
Λέων Α΄ της Γαλικίας

Βιογραφία

Ήταν γιος τού Ντανίλο βασιλιά της Ρουθηνίας (i.e. Γαλικίας-Βολινίας) και της Άννας των Ρουρικιδών, κόρης τού Μστισλάβ τού σκληρού πρίγκιπα τού Νόβγοροντ. Ο πατέρας του ήταν 3ος εξάδελφος τού Αλεξάνδρου Νέβσκι· και οι δύο τους απόγονοι τού Βλαντίμιρ Β΄ Μονομάχου πρίγκιπα τού Κιέβου.
Μετακίνησε την πρωτεύουσα τού πατέρα του από τη Γαλικία στη νεοϊδρυθείσα πόλη του Λβιβ. Ο πατέρας του, όταν ίδρυσε την πόλη, της έδωσε το όνομα του Λέοντα (ρωσ. Λεβ). Αντίθετα με τον πατέρα του, που προσέγγιζε τη Δύση, ο Λέων εργάστηκε στενά με τους Μογγόλους και μαζί τους εισέβαλε στην Πολωνία. Είχε προχωρήσει δυτικά ως τη Ρασιμπόρτς της Σιλεσίας και έστειλε πολλούς αιχμαλώτους και λεία πίσω στη Γαλικία, αλλά τελικά δεν κέρδισε πολύ έδαφος. Καλλιέργησε στενή σχέση με τον Νογκάι χαν των Τατάρων. 
Προσπάθησε να επιβάλει τους συγγενείς του στη Λιθουανία, χωρίς όμως επιτυχία: όταν το 1267 ο αδελφός του Σβαρν ανήλθε στον θρόνο της Λιθουανίας, ο Λέων οργάνωσε το φόνο τού Βαϊσβίλκας μεγάλου δούκα της Λιθουανίας. Επειδή το 1269 ο Σβαρν απώλεσε τον θρόνο, ο Λέων συγκρούστηκε με τη Λιθουανία. Το 1274-76 πολέμησε τον νέο ηγεμόνα της Τραϊντένις, αλλά ηττήθηκε και έτσι η Λιθουανία προσάρτησε τη Μαύρη Ρουθηνία με την πόλη της Ναβαρούντακ. 
Το 1279 συμμάχησε με τον Βεγκέσλαο Β΄ της Βοημίας και εισέβαλε στην Πολωνία· η προσπάθεια κατάληψης της Κρακοβίας το 1280 κατέληξε σε αποτυχία. Το ίδιο έτος νίκησε την Ουγγαρία και προσάρτησε -προσωρινά- μέρος της Υπερκαρπαθίας, που περιείχε την πόλη Μουκάσεβο. Η νίκη του το 1292 επί της Πολωνίας, του επέτρεψε να προσθέσει το Λουμπλίν και τις γύρω περιοχές στην Γαλικία-Βολινία. Το 1301 που απεβίωσε, το κράτος του ήταν στο μέγιστο της ισχύος του.
Καμπάνους της Νοβάρα

Δημοσιευμένα Έργα

Ο Καμπάνους συνέγγραψε μία λατινική έκδοση των Στοιχείων του Ευκλείδη σε 15 βιβλία. Αυτό το έργο του Καμπανους ήταν σημαντικότατο και αποτέλεσε την πλέον χρησιμοποιούμενη έκδοση του Ευκλείδη έως τον 16ο αιώνα. Βασίστηκε σε έκδοση του Ρόμπερτ του Τσέστερ και περιλαμβάνει υλικό από το Arithmetica του Τζορντάνους ντε Νεμόρε, σχόλια στον Ευκλείδη από τον Αναρίτιους, και προσθήκες του ίδιου του Καμπάνους. Αποτέλεσε την πρώτη τυπωμένη έκδοση του Ευκλείδη, η οποία εκδόθηκε από τον Έρχαρντ Ράτολντ στη Βενετία το 1482 με τίτλο Preclarissimus liber elementorum Euclidis perspicacissimi.
Στο πεδίο της αστρονομίας συνέγραψε το έργο Theorica Planetarum στο οποίο περιγράφει γεωμετρικά τις κινήσεις των πλανητών καθώς και το γεωγραφικό τους μήκος. Συμπεριέλαβε επίσης οδηγίες για την κατασκευή ενός οργάνου πλαντικής παρατήρησης (equatorium) καθώς και την γεωμετρική του περιγραφή. Ο Καμπάνους επιχείρησε επίσης να καθορίσει τον χρόνο της ανάδρομης κίνησης κάθε πλανήτη. Τα δεδομένα για τους πλανήτες τα πήρε από την Αλμαγέστη και τους Πίνακες του Τολέδου του άραβα αστρονόμου Αρζαχέλ. Ο Καμπάνους έδωσε ακριβής οδηγίες για την χρήση των πινάκων, και έκανε λεπτομερείς υπολογισμούς των αποστάσεων των πλανητών και του μεγέθους τους. Αυτό το έργο του θεωρείται «η πρώτη λεπτομερής περιγραφή του πτολεμαϊκού αστρονομικού συστήματος που γράφηκε στην λατινόφωνη δύση.»
Συχνά του αποδίδεται ένα σύστημα οίκων για ωροσκόπια το οποίο χωρίζει την πρώτη κατακόρυφο σε ίσα τόξα των 30°, ή οίκους, όμως η μέθοδος είναι γνωστό ότι περιγράφηκε από άλλους πριν από τον δικό του καιρό.