google/wiki40b huggingface dataset:
Ανχέλικα Ριβέρα

Πρώτη Κυρία του Μεξικού

Από το 2010, η Ριβέρα υπήρξε ενεργό μέλος στην πολιτική εκστρατεία του συζύγου της. Έχοντας γίνει μια από τις πιο δημοφιλείς ηθοποιούς στο Μεξικό, το The Huffington Post την θεωρεί ως το πρόσωπο που εμπλέκεται στα κοινά με την γοητεία και την καλή της εμφάνιση σαν "το πρότυπο της Κάρλα Μπρούνι".
Στις 30 Μαρτίου 2012, ο Πένια Νιέτο ξεκίνησε την εκστρατεία του για την προεδρία, και η Ριβέρα τον συνοδεύει σε ολόκληρη τη χώρα. Δημοσίευσε επίσης μια σειρά από βίντεο τα οποία ονόμασε "Τι βλέπουν τα μάτια μου, τι αισθάνεται η καρδιά μου", όπου τεκμηρίωσε την άποψή της.

Προσωπική ζωή

Υπήρξε σύζυγος του μεξικανού παραγωγού Χοσέ Αλμπέρτο Κάστρο από 1994 μέχρι και το 2008. Μαζί απέκτησαν τρεις κόρες: την Ανχέλικα Σοφία (γ. το 1996), την Φερνάντα (γ. το 1999) και την Ρεχίνα (γ. το 2005).
Στις 27 Νοεμβρίου 2010 η Ριβέρα παντρεύτηκε τον Ενρίκε Πένια Νιέτο, Κυβερνήτη της Πολιτείας του Μεξικού. Ο Πένια Νιέτο έχει τρία παιδιά από τον πρώτο του γάμο και ένα εκτός γάμου. Λίγες μέρες μετά τον γάμο η Ριβέρα ανακοίνωσε ότι αποσύρεται από την ηθοποιία.
Κωνσταντίνος Βεντήρης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Καλαμάτα το 1892 και ήταν αδελφός των δημοσιογράφων Γεωργίου και Νικολάου Βεντήρη. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του, το 1910, κατατάχθηκε στο στράτευμα ως εθελοντής συμμετέχοντας στους Βαλκανικούς Πολέμους και τραυματισθείς στη μάχη του Κιλκίς. Στη συνέχεια φοίτησε στη Σχολή Υπαξιωματικών από την οποία αποφοίτησε το 1914 με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού πεζικού όπου και συμμετείχε στον Α' Π.Π. στο Μακεδονικό Μέτωπο. Ακολούθως συμμετείχε στη Μικρασιατική Εκστρατεία κατά την οποία τραυματίσθηκε επανειλημμένα.
 
Μετά την κατάρρευση του Μετώπου, το 1922, συνέβαλε ιδιαίτερα στη συγκρότηση του λεγόμενου στρατού του Έβρου, μετά την τραγωδία της Θράκης όπου ο ελληνικός στρατός υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει "αμαχητί" όλη την περιοχή που προηγουμένως είχε καταλάβει.
Μετά τη γερμανική εισβολή στην Ελλάδα και κατά τη διάρκεια της Κατοχής που ακολούθησε, ο Κων/νος Βεντήρης δημιούργησε την εθνική αντιστασιακή οργάνωση Ρ.Α.Ν, της οποίας υπήρξε αρχηγός. Την άνοιξη του 1944, κατόπιν πρόσκλησης του Γ. Παπανδρέου από το Κάιρο, με καΐκι που τον παρέλαβε από την περιοχή Δασκαλειού Κερατέας έφθασε στην Αγριλέα Τουρκίας και από εκεί μέσω Σμύρνης και σιδηροδρομικώς στην Άγκυρα, μετέβη αεροπορικώς μέσω Αδάνων στη Βηρυτό, όπου εκπροσωπώντας μαζί με τον Αντώνη Σταθάτο τις Εθνικές Δυναμικές Οργανώσεις αντίστασης, συμμετείχε στο Συνέδριο του Λιβάνου.

Ακολούθως ανέλαβε καθήκοντα του Αρχηγού του Επιτελείου και Αρχηγού του ελληνικού στρατού απελευθέρωσης, οπότε και εργάσθηκε ιδιαίτερα στην αναδιοργάνωση των ελληνικών δυνάμεων.
Μετά την απελευθέρωση ανέλαβε τη διοίκηση του Γ΄ Σώματος Στρατού και ακολούθως του Διοικητού της 1ης Στρατιάς, του Αρχηγού ΓΕΣ (Νοεμβ. 1947 - Φεβρ. 1948), του Γενικού Επιθεωρητή Στρατού, και Διοικητού Στρατιάς Γράμμου - Βίτσι κατά τον εμφύλιο. Αποστρατεύθηκε το 1951. Το ίδιο δε έτος ανέλαβε τα καθήκοντα του Επίτιμου Γενικού Υπασπιστή του Βασιλέως Παύλου του Α΄.
Τιμήθηκε από τέσσερις βασιλείς με πλήθος παρασήμων, μεταξύ των οποίων το Μεγαλόσταυρο του Γεωργίου του Α΄, τον Ταξιάρχη του Αριστείου Ανδρείας, κ.ά., καθώς και με πλείστα άλλα παράσημα και μετάλλια, ελληνικά και συμμαχικά. 
Στο συγγραφικό του έργο ιδιαίτερη θέση κατέχει η μετάφραση του συγγράμματος του στρατάρχη Φερντινάν Φος "Αι Αρχαί του Πολέμου".
 
Ο Κων/νος Βεντήρης πέθανε στην Αθήνα το 1960.
1011 Λαοδάμεια

Φυσικά χαρακτηριστικά

O φασματικός τύπος της Λαοδαμείας είναι S (λιθώδης). Η Λαοδάμεια περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 5 ώρες και 43 λεπτά.
Κυπριακές ευρωεκλογές 2009

Πλαίσιο εκλογών

Οι εκλογές για την ανάδειξη των Μελών Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου διενεργούνται και ρυθμίζονται με βάση τις διατάξεις του περί της Εκλογής Μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Νόμου, σε συνδυασμό με τις διατάξεις του περί Εκλογής Μελών της Βουλής των Αντιπροσώπων Νόμου και της Πράξης περί της Εκλογής των Μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου με άμεση και καθολική ψηφοφορία.
Για σκοπούς εκλογής των έξι εκπροσώπων της Κυπριακής Δημοκρατίας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ολόκληρη η επικράτεια της Δημοκρατίας αποτελεί μια ενιαία εκλογική περιφέρεια.
Δικαίωμα του εκλέγειν στις εν λόγω εκλογές έχουν οι πολίτες της Δημοκρατίας και κάθε πολίτης άλλου κράτους μέρους που κατοικεί στη Δημοκρατία και έχει εκδηλώσει τη βούλησή του να ασκήσει το δικαίωμα του εκλέγειν για την ανάδειξη των έξι εκπροσώπων της Δημοκρατίας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Οι εκλογείς περιλαμβάνονται σε δύο ειδικούς εκλογικούς καταλόγους, ένα στον οποίο περιλαμβάνονται οι πολίτες της Δημοκρατίας και ένα στον οποίο περιλαμβάνονται οι πολίτες άλλων κρατών μελών.
Λουδοβίκος ΣΤ΄ του Παλατινάτου

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Ζίμερν και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκου Γ΄ εκλέκτορα του Παλατινάτου και της Μαρίας Χοεντσόλερν, κόρης του Καζιμίρ μαρκήσιου (μαργράβου) του Βρανδεμβούργου-Μπαϋρόιτ. 
Για να σπουδάσει γαλλικά επισκέφθηκε το Πανεπιστήμιο Ντολ (Dole) της Βουργουνδίας το 1554. Ο πατέρας του θα κληρονομούσε το Παλατινάτο από τον τέταρτο εξάδελφό του Όθωνα-Ερρίκο, έτσι ο Λουδοβίκος ΣΤ΄ συμμετείχε στη διακυβέρνηση στην Αυλή του Όθωνα-Ερρίκου. Πράγματι το 1559 ο πατέρας του ανέλαβε εκλέκτορας του Παλατινάτου και ήταν θερμός Καλβινιστής. 
Το 1576 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε. Αντίθετα με αυτόν, ο Λουδοβίκος ΣΤ΄ ήταν Λουθηρανός και εκτόπισε τους Καλβινιστές από το Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης, που βρήκαν προστασία στον αδελφό του Ιωάννη-Καζιμίρ στο Νόιστατ αν ντερ Βάινστρασε. Εκεί ίδρυσαν την Καζιμιριανή Ακαδημία του Νόιστατ. Αναδιοργάνωσε το Παλατινάτο με βάση τον Λουθηρανισμό, υιοθετώντας νέο καταστατικό Αυλής, αστυνόμευσης και διακυβέρνησης. Κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Κολωνίας (1583-88) ήταν ο μόνος λουθηρανός υποστηρικτής του καλβινιστή Γκέμπχαρτ Τρούσες φον Βάλντμπουργκ αρχιεπισκόπου της Κολωνίας. 
Απεβίωσε το 1583 στη Χαϊδελβέργη και τον διαδέχθηκε ο γιος του Φρειδερίκος Δ΄.
Λίμνη Βουλιαγμένης

Προστατευόμενη τοποθεσία

Η περιοχή έχει ανακηρυχθεί φυσικό μνημείο και έχει καταλογογραφηθεί ως προστατευόμενη τοποθεσία του δικτύου Natura 2000 με κωδικό GR3000006. Επιπλέον, χαρακτηρίστηκε ως Τόπος Ιδιαίτερου Φυσικού Κάλους από το Υπουργείο Πολιτισμού.
Στην λίμνη ανακαλύφθηκε τη δεκαετία του 1980 ένα είδος θαλάσσιας ανεμώνης, το Paranemonia vouliagmeniensis, το οποίο ζει αποκλειστικά στη συγκεκριμένη λίμνη. Στη λίμνη, επίσης, έχουν βρεθεί άλλα δύο είδη ασπόνδυλων, τα Abra ovata και Cerastoderma glaucum. Το C. glaucum μπορεί να καθαρίζει μεγάλο όγκο νερού από μικρόβια. Επίσης στη λίμνη ζει το είδος ψαριού Garra rufa.
Φραγκίσκος δε Πάουλα του Κάδιξ

Βιογραφία

Ήταν ο τρίτος γιος του Καρόλου Δ΄ της Ισπανίας και της Μαρίας-Λουίζας των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρης του Φιλίππου δούκα της Πάρμας. Κέρδισε τον τίτλο του πρίγκιπα (infante) της Ισπανίας και του δούκα του Κάδιθ χωρίς σημαντική πολιτική συμμετοχή.
This Godless Endeavor

Τραγούδια

1. Born (Dane, Loomis) - 5:05

2. Final Product (Dane, Loomis) - 4:21

3. My Acid Words (Dane, Loomis) - 5:41

4. Bittersweet Feast (Dane, Smyth) - 5:01

5. Sentient 6 (Dane, Loomis) - 6:58

6. Medicated Nation (Dane, Loomis, Sheppard) - 4:01

7. The Holocaust of Thought (Sheppard) - 1:27

8. Sell My Heart for Stones (Dane, Smyth) - 5:18

9. The Psalm of Lydia (Dane, Loomis) - 4:16

10. A Future Uncertain (Dane, Smyth) - 6:07

11. This Godless Endeavor (Dane, Loomis) - 8:55
Βαλντράντα της Τοσκάνης

Δόγισσα της Βενετίας

Ο πατέρας της ήταν ο Ουμβέρτος του Σπολέτο μέλος του Οίκου των Μποζονιδών, ο γάμος της με τον Πιέτρο τακτοποιήθηκε από τον προστάτη του Όθων Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας όταν χώρισε την πρώτη σύζυγο του Γιοβανίτσια Καντιάνο. Η Βαλντράντα έφερε στον σύζυγο της μια μεγάλη προίκα από κάστρα και συνοδείες από δούλων. Η Βαλντράντα και ο σύζυγος της δημιούργησαν το έθιμο του Μούντιο που ο δόγης παραχωρούσε στην σύζυγο του τα μισά από τα εισοδήματα του, έγινε μισητή στην Βενετία λόγω της αλαζονείας της αλλά είχε καλές σχέσεις με τον σύζυγο της. Υποστήριξε τον Πιέτρο Δ΄ σε όλα τα σχέδια και τις φιλοδοξίες του και ήταν η πρώτη δόγισσα που τήρησε κατά γράμμα το βασιλικό πρωτόκολλο. Εισήγαγε στην Δημοκρατία της Βενετίας τις Ταυρομαχίες που έγινε σύντομα το δημοφιλέστερο άθλημα με την ίδια να προεδρεύει στις εκδηλώσεις. Η δουλεία ήταν αμφιλεγόμενο ζήτημα στην Βενετία αλλά όταν ο σύζυγος της ζήτησε να τους απελευθερώσει η Βαλντράντα του απάντησε ότι ήταν θέμα του αυτοκράτορα όχι του δόγη.

Επανάσταση και δολοφονία του συζύγου της

Μετά τον θάνατο του Όθων Α΄ οι Βενετσιάνοι επαναστάτησαν και έβαλαν φωτιά στα ανάκτορα (976), η οικογένεια προσπάθησε να δραπετεύσει, ο Πέτρος πήρε αγκαλιά τον μικρό του γιο με την Βαλντράντα Πιέτρο και η ίδια η Βαλντράντα την θετή της κόρη Μαρίνα. Οι επαναστάτες κατακρεούργησαν τον Πιέτρο Δ΄ Καντιάνο και τον μικρό του γιο Πιέτρο αλλά στην Βαλντράντα και την Μαρίνα επέτρεψαν να δραπετεύσουν επειδή φοβήθηκαν την οργή του αυτοκράτορα.

Τελευταία χρόνια

Η Βαλντράντα δραπέτευσε στην αυτοκράτειρα Αδελαΐδα της Ιταλίας στην Βερόνα, ζήτησε πίσω την προίκα της και την καταστροφή της Βενετίας σαν εκδίκηση για την εξέγερση και τον θάνατο της οικογένειας της, μετά από διαπραγματεύσεις ακολούθησε συμβιβασμός. Αρνήθηκε να αποσυρθεί σε μοναστήρι όπως όριζε τότε το έθιμο για τις χήρες των δόγηδων, εγκαταστάθηκε στην αυλή του αδελφού της στην Τοσκάνη που έζησε μέχρι τον θάνατο της. Η θετή της κόρη Μαρίνα παντρεύτηκε τον μετέπειτα δόγη Τριμπούνο Μέμμο αλλά μετά την εκθρόνιση του έγινε μοναχή (990).
HMS Pallas (1804)

Ιστορία

Η Pallas ήταν μια από τις επτά φρεγάτες κλάσης Thames που παρήγγειλε το Βασιλικό Ναυτικό για τον στόλο του στις αρχές του 1804. Το σκαρί της τοποθετήθηκε στο Ναυπηγείο του Πλίμουθ τον Ιούνιο του 1804 ενώ καθελκύθηκε το απόγευμα της 17ης Νοεμβρίου του ιδίου έτους μαζί με το αδελφό πλοίο της HMS Circe. Η Pallas εισήλθε στην υπηρεσία τον Ιανουάριο του 1805, υπό την διοίκηση του Λόρδου Κόχραν και προχώρησε στον περίπλου της περιοχής των Αζορών. Εκεί, συνέλαβε τρια ισπανικά εμπορικά πλοία και έναν ισπανικό κουρσάρο.
Ο Κόχραν έλαβε εντολές να πλεύσει προς την ακτή της Νορμανδίας το 1806. Το απόγευμα της 5ης Απριλίου 1806, ο Κόχραν έπλευσε με την Pallas στην εκβολές της Ζιρόντ και κατέλαβε την γαλλική κορβέττα Tapageuse, ενώ οδήγησε στην ακτή και βύθισε άλλες τρεις κορβέττες. Οι κορβέττες τις οποίες ο Κόχραν οδήγησε στην ακτή ήταν μια δύναμης 24 κανονιών, μια δύναμης 22 κανονιών και η Malicieuse, δύναμης 18 κανονιών. Νωρίτερα, ενώ βρισκόταν στον ναύσταθμο, η Pallas είχε καταλάβει δύο chasse marees (είδος εμπορικού πλοίου), το Dessaix και το L'Île Deais, βύθισε ένα τριτο, κατέλαβε ένα βρίκιο, το Pomone, και κατέκαψε ένα δεύτερο.
Το 1807, η διοίκηση του πλοίου πέρασε στον Τζορτζ Μίλερ. Αργότερα τον ίδιο χρόνο πέρασε στον Τζορτζ Κάντογκαν και έλαβε μέρος στην απομάκρυνση του βρετανικού στρατού από το Βάλχερεν. Το 1808, ανέλαβε ο Τζορτζ Φράνσις Σέιμουρ επιχειρώντας στην Μάγχη ως μέρος του Στόλου της Μάγχης.
Ο Επίτιμος Πλοίαρχος Τζορτζ Κάντογκαν ανέλαβε το Pallas στις 16 Σεπτεμβρίου 1809, έχοντας μετακινηθεί από το Crocodile. Το 1810, η φρεγάτα Pallas διατάχθηκε να μετακινηθεί στη Βόρεια Θάλασσα και έπλευσε στα ανοιχτά της Νορβηγίας όπου κατέλαβε τέσσερα δανικά κότερα κουρσάρων.

Κατάληξη

Ο Τζ.Π. Μονκ ήταν Πλοίαρχος της φρεγάτας Pallas όταν αυτή βυθίστηκε στον Κόλπο του Φορθ κοντά στο Ντάνμπαρ τη νύχτα της 18ης Δεκεμβρίου 1810. Ο πλοηγός μπέρδεψε το φως σε μια ασβεστοκάμινο στο Μπρόξμουθ με αυτό που βρισκόταν στη Νήσο του Μέι, και αυτό που ήταν στο νησί με αυτό στο Μπελ Ροκ. Οι ναυαγοσώστες του Ντάνμπαρ διέσωσαν 45 ναύτες του HMS Pallas πραγματοποιώντας δύο προσπάθειες, ενώ στην τρίτη είχαν πνιγει σχεδόν όλοι. Συνολικά 11 ναύτες του Pallas πνίγηκαν.
Στο επακόλουθο δικαστήριο, ο δικαστής επέπληξε έντονα τον Μονκ και τον πλοηγό, Τζέιμς Μπούργκες, για τις απώλειες. Επίσης, απομάκρυνε από τη θέση του τον επικεφαλής, Ντέιβιντ Κλεγκ, διατάζοντας τον να μην υπηρετήσει ποτέ ξανά στην θέση αυτή.
Η φρεγάτα Pallas συνοδευόταν από το Nymphe, το οποίο επίσης βυθίστηκε τη νύχτα εκείνη, αν και δεν υπήρξαν απώλειες ανθρώπων. Το Nymphe βυθίστηκε σε βράχο με την ονομασία Ντέβιλς Αρκ (Αψίδα του Διαβόλου) κοντά στο Σκέθαρντ ον Τορ Νες Ντάνμπαρ.
Ερρίκος της Βαυαρίας (1884-1916)

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Μόναχο και ήταν ο μόνος γιος του Αρνούλφου πρίγκιπα της Βαυαρίας και της Τερέζας, κόρης του Αλόις Β΄ του Λίχτενσταϊν.
Μεγάλωσε στο Μόναχο και ένας από τους διδασκάλους του ήταν ο Γιόζεφ-Γκέμπαχαρντ Χίμλερ. Όταν γεννήθηκε ο δευτερότοκος γιος τού Γιόζεφ-Γκέμπχαρντ, ο διδάσκαλος, ένθερμος βασιλόφρονας, έδωσε το όνομα του Ερρίκου: Χάινριχ Χίμλερ. Ο Ερρίκος έγινε ο ανάδοχος του παιδιού και επισκεπτόταν την οικογένεια Χίμλερ κάθε Χριστούγεννα.
Στα 17 έτη του ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία και έγινε υπολοχαγός, πρώτα στο σώμα του Συντάγματος Πεζικού και έπειτα στο 1ο Βαρύ Ιππικό "πρίγκιπας Κάρολος της Βαυαρίας". Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο δραστηριοποιήθηκε στο Δυτικό μέτωπο και τραυματίστηκε βαριά. Όταν ανέρρωσε επέστρεψε στο Σύνταγμα Πεζικού και το 1915 προήχθη σε Ταγματάρχη.
Φελίξ Καμάτσο

Καριέρα

Γεννήθηκε σε στρατόπεδο της Ιαπωνίας στις 30 Οκτωβρίου 1957. Το πλήρες όνομά του είναι Felix Perez Camacho. Γιος του πρώην Κυβερνήτη Κάρλος Καμάτσο, είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.
Το 2002 εξελέγη κυβερνήτης με 55,4%, έναντι του Δημοκρατικού Ρόμπερτ Άντεργουντ, με 44,8%, με τους Δημοκράτες να κερδίζουν 9 έδρες στις παράλληλες βουλευτικές εκλογές, την 5 Νοεμβρίου 2002. Ο Καμάτσο εξελέγη ξανά Κυβερνήτης, με 50% έναντι 48% για το Δημοκρατικό Ρόμπερτ Άντεργουντ, στις εκλογές που διενεργήθηκαν στις 5 Νοεμβρίου 2006.
Στις 17 Φεβρουαρίου 2010 υπέγραψε διάταγμα για τη μετονομασία του Γκουάμ σε Γκουαχάν. Παράλληλα ζήτησε την ένωση του νησιού με τις Βόρειες Μαριάνες Νήσους. Τον διαδέχθηκε στο αξίωμα του Κυβερνήτη ο Έντι Κάλβο.
Ταχυπλοΐα

Η ταχυπλοΐα είναι αγώνας σκαφών στη θάλασσα ή και σε μεγάλες  λίμνες  από μηχανοκίνητα σκάφη. Σε αυτό το αγώνισμα δεν χρησιμοποιούνται πανιά όπως στην ιστιοπλοΐα, αλλά η δύναμη και η ταχύτητα των μηχανών. Τα σκάφη είναι μικρά και ευέλικτα και πρόκειται για τα γνωστά μας κρις-κραφτ, ενώ τα τελευταία χρόνια υπάρχουν και οι αγώνες τζετ, δηλαδή με τα μηχανάκια της θάλασσας. Στην Ελλάδα υπάρχει λέσχη ταχυπλοΐας που κάθε χρόνο διοργανώνει περίπου 10 αγώνες με επίκεντρο το Σαρωνικό. Το άθλημα είναι συναρπαστικό και ο συναγωνισμός έντονος.
Πραίτορας

Ο Πραίτορας (ή Πραίτωρ), λατινικά praetor, ήταν ανώτατος ρωμαϊκός τίτλος. Γενικά ο όρος σήμαινε ο προέχων, ο προστάτης και σύμβουλος.
Πραίτορες στην αρχή καλούνταν οι Ύπατοι στην αρχαία Ρώμη. Όμως το 366 π.Χ. οι πατρίκιοι αναγκάσθηκαν να παραχωρήσουν στους πληβείους το δικαίωμα να εκλέγονται και αυτοί ύπατοι. Έτσι δημιουργήθηκε απ΄ αυτούς μια τρίτη θέση υπάτου που ονομάσθηκε Πραίτορας με δικονομικά καθήκοντα. Πρώτος Πραίτορας εκλέχθηκε ο Σπάριος Φούριος Κάμιλλος. 
Μετά όμως 30 χρόνια, το 337 π.Χ., απέκτησαν τέτοιο δικαίωμα και οι πληβείοι.
Οι Πραίτορες κυβερνούσαν την πόλη όταν οι Ύπατοι εξέρχονταν από αυτή κυρίως σε πόλεμο, αναπληρώνοντας αυτούς σε όλα τους τα καθήκοντα. Το 242 π.Χ. δημιουργήθηκε και δεύτερη θέση πραίτορα που ονομάστηκε ξενοδίκης ο οποίος είχε δικαιοδοσία επί των ξένων κατοίκων της πόλης σε αντίθεση μ΄ εκείνον τον "κατά πόλη" πραίτορα που λέγονταν "αστυδίκης" και που εφάρμοζε το Ρωμαϊκό Δίκαιο στους Ρωμαίους.
Το 224 π.Χ. προστέθηκαν ακόμη δύο πραίτορες επιφορτισμένοι με τη διοίκηση της Σικελίας και της Σαρδηνίας, και αργότερα το 197 π.Χ. ακόμα δύο για τις επαρχίες της Ισπανίας. Επί Δικτάτορα Σύλλα οι πραίτορες έφθασαν τους 8 και επί Ιουλίου Καίσαρα τους 16. Όταν τότε ο πραίτορας αναλάμβανε την Αρχή εξέδιδε ανακοίνωση που περιείχε τις αρχές με τις οποίες έμελλε να κυβερνήσει. Η ανακοίνωση αυτή αποτελούσε μορφή διατάγματος του οποίου και απαγορευόταν η αθέτηση (edictum). Επί Αυγούστου αυξήθηκαν πέραν του ενός οι Πραίτορες της Ρώμης ως προϊστάμενοι τμημάτων (regiones). Τότε ξεκίνησε και η συνήθεια, οι εξερχόμενοι της Αρχής ύπατοι και πραίτορες να στέλνονται σε διάφορες επαρχίες ως έπαρχοι.
Στην εποχή του Βυζαντίου ο Μέγας Κωνσταντίνος μετέφερε την Αρχή των Πραιτόρων στη Κωνσταντινούπολη. Με το χρόνο οι πραίτορες του Βυζαντίου έφθασαν τους 8 που ο καθένας έφερε ιδιαίτερο τίτλο.  Έτσι κατέληξε στο Βυζάντιο να λέγεται πραίτορας ο αρχιδικαστής του κάθε θέματος. 
Στους νεότερους χρόνους πραίτορες λέγονταν και οι άρχοντες πολλών γερμανικών πόλεων. Στη δε εποχή του Ναπολέοντα οι διοριζόμενοι πραίτορες γερουσιαστές ήταν επιφορτισμένοι με καθήκοντα φρούρησης της γερουσίας.
Γοδεφρείδος Α΄ του Ανζού

Έντονες προσπάθειες για δημιουργία συμμαχιών

Καλλιέργησε στην αυλή του πολλούς φανατικούς οπαδούς, άλλους κληρονόμησε από τον πατέρα του, άλλους προσέλαβε στην υπηρεσία του ο ίδιος. Δημιούργησε πλήθος υποτελών βαρώνων γύρω του ανοίγοντας τον δρόμο για την σκληρή ηγεμονία του γιου του Φούλκωνα του Μελανού. Ήταν σύμμαχος του Ούγου Καπέτου τον οποίο βοήθησε να κερδίσει τον θρόνο της Γαλλίας. Ο Γοδεφρείδος μετέτρεψε την Ακρόπολη του Ανζού στην στρατηγική βάση των πιστών του, τα εδάφη των αβαείων του Αγίου Αουμπίν και του Αγίου Σεργίου χορηγήθηκαν σαν δώρο στους πιο πιστούς οπαδούς του.  Η οικογενειακή στρατηγική του Γοδεφρείδου όπως συμβούλευσε τους γιους του Φούλκωνα και Μαυρίκιο ήταν να μην υπάρχει καμιά φιλική οικογένεια απέναντι τους που να στερείται χρήματα και εδάφη, για να πετύχει τον σκοπό αυτό χρησιμοποιούσε όλα τα μέσα.  Ο πατέρας του κατάφερε να αποκτήσει τον έλεγχο της Νάντης με τον δεύτερο γάμο του με την χήρα του κόμητος της Νάντης και ο Γοδεφρείδος συνέχισε την ίδια τακτική.  Με το βλέμμα στην Μαιν ο Γοδεφρείδος εκμεταλλεύτηκε το πλεονέκτημα από το ρήγμα που δημιουργήθηκε ανάμεσα στον κόμη του Μαιν και τον επίσκοπο του Λε Μαν (971) εξασφαλίζοντας την επισκοπή του Λε Μαν στον σύμμαχο του επίσκοπο Σέινφρι.  Ο Γοδεφρείδος πάντρεψε την κόρη του Ερμεγάνδη - Γερβέργκα με τον Κόναν Α΄ της Βρετάνης (973) αλλά οι δυο άντρες ήρθαν αργότερα σε σύγκρουση, στην μεταξύ τους μάχη (982) ο Γοδεφρείδος νίκησε τον Κόναν.

Επέκταση της εξουσίας του μέσω των γάμων

Ο Γοδεφρείδος είχε αποκτήσει επιρροή στην Ακουιτανία με τον γάμο της αδελφής του Αδελαΐδας με τον πανίσχυρο βαρόνο Στέφανο, κόμη του Γεβοντάν και του Φορέ, μετά τον θάνατο του τα εδάφη του κυβερνήθηκαν από την Αδελαΐδα. Οι ανιψιοί του Πόνς και Βερτράδος τον διαδέχθηκαν ως κόμηδες και η ανιψιά του Αλδαμόδα παντρεύτηκε τον Αδελβέρτο κόμη του Μάρς και του Περιγκόρντ, ο Γοδεφρείδος κατάφερε να διορίσει τον αδελφό του Γκί κόμη και επίσκοπο του Λε Πί. Πάντρεψε στην συνέχεια την χήρα αδελφή του Αδελαΐδα με τον 15χρονο Λουδοβίκο Ε' της Γαλλίας (982), η Αδελαΐδα έγινε βασίλισσα της Γαλλίας και της Ακουιτανίας.  Μετά τον θάνατο της πρώτης συζύγου του Αδέλας ο Γοδεφρείδος προχώρησε σε δεύτερο γάμο με την Αδελαίζα του Χαλόν αποκτώντας τον έλεγχο της πόλης, μέσω του γάμου του γιου του Φούλκωνος Γ' με την Ελισάβετ διάδοχο του Βαντόμ έφερε και την πόλη του Βαντόμ υπό Ανδεγαυική επιρροή.  O Γοδεφρείδος έκανε τον γιο του Φούλκωνα συμβασιλέα και αμέσως μετά σκοτώθηκε στην πολιορκία του κάστρου του Μαρκόν στις 21 Ιουλίου 987.
Μαξιμιλιανός Α΄ του Χοεντσόλερν-Ζιγκμαρίνγκεν

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Μάινρατ Α΄ πρίγκιπα του Χοεντσόλερν-Ζιγκμαρίνγκεν και της Άννας-Μαρίας, κόρης του Φερδινάνδου βαρόνου του Τέρρινκ.
Το 1689 απεβίωσε στο Ζιγκμαρίνγκεν σε ηλικία 53 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Μάινρατ Β΄.
Χάρις (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία, η Χάρις είναι μια από τις Χάριτες. Σύμφωνα με την ομηρική Ιλιάδα, η Χάρις είναι σύζυγος του Ηφαίστου. Η Χάρις ήταν επίσης γνωστή ως Καλή ή Αγλαΐα.
Βάση Εσπεράνσα

Η Βάση Εσπερανσα είναι ένας Αργεντινός ερευνητικός σταθμός και οικισμός στην βορειοδυτική Ανταρκτική.

Περιγραφή

Χτισμένη το 1953, η βάση φιλοξενεί 55 κατοίκους το χειμώνα, συμπεριλαμβανομένων 10 οικογενειών και 2 δασκάλων. Το σχολείο Presidente Raúl Ricardo Alfonsín ιδρύθηκε το 1978 και απέκτησε ανεξάρτητο καθεστώς το 1997. Η βάση διαθέτει γραφείο μητρώου (της Αργεντινής) όπου καταγράφονται οι γεννήσεις και οι γάμοι. Η βάση διαθέτει τουριστικές εγκαταστάσεις που επισκέπτονται περίπου 1.100 τουρίστες κάθε χρόνο. Τα 43 κτίρια του σταθμού έχουν συνολικό χώρο 3.744 τετραγωνικών μέτρων. 
Τα ερευνητικά έργα περιλαμβάνουν: σεισμολογία, ωκεανογραφία, παράκτια οικολογία, βιολογία, γεωλογία και άλλα.

Άνθρωποι

Η βάση έχει φήμη, επειδή είναι η γενέτειρα του Emilio Marcos Palma, του πρώτου ανθρώπου που γεννήθηκε στην Ανταρκτική. Από τότε έχουν γεννηθεί τουλάχιστον άλλα 10 παιδιά στην βάση.
Τρίσταν Γουάιλντς

Οικογένεια

Ο Γουάιλντς γεννήθηκε από Αφροαμερικανό πατέρα και Ιρλανδή και Δομινικανή μητέρα.
931 Χουιτεμόρα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Χουιτεμόρας εκτιμάται σε 45,28 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,170. Η Χουιτεμόρα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 19 ώρες και 12 λεπτά, μία αρκετά αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Ερρίκος Β΄ του Νασσάου-Ντίλενμπουργκ

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ένγκελμπερτ Α΄ κόμη του Νασσάου-Ντίλενμπουργκ και της Ιωάννας κυρίας της Μπρέντα, κόρης του Ιωάννη Γ΄ κυρίου του Πολλάνεν. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Ιωάννης Δ΄.
Το 1442 απεβίωσε ο πατέρας τους και οι δύο αδελφοί κυβέρνησαν μαζί το Ντίλενμπουργκ. Ο Ερρίκος Β΄ απεβίωσε το 1451 σε ηλικία 37 ετών, χωρίς άρρενα απόγονο και έτσι ο Ιωάννης Δ΄ έμεινε μόνος κόμης του Ντίλενμπουργκ.
Ιωάννης του Ναρμπόν

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Γκαστόν Δ΄ κόμη της Φουά και της Ελεονώρας των Τραστάμαρα βασίλισσας της Ναβάρρας, κόρης τού Ιωάννη Β΄ της Αραγωνίας και της Λευκής Α΄ των Εβρέ βασίλισσας της Ναβάρρας.
Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Γκαστόν πρίγκιπας της Βιάνα και μικρότεροι αδελφοί του ο Πέτρος ο Νεότερος καρδινάλιος, επίσκοπος τού Βαν και ο Ιάκωβος κόμης τού Μονφόρ.
Έλαβε την υποκομητεία τού Ναρμπόν από τον πατέρα του. Ήταν σε καλές σχέσεις με τον Λουδοβίκο ΙΑ΄ και τον Λουδοβίκο ΙΒ΄ βασιλείς της Γαλλίας. Νυμφεύτηκε την αδελφή τού τελευταίου, Μαρία. 
Το 1483 απεβίωσε ο ανιψιός του Φραγκίσκος Φοίβος της Ναβάρρας, γιος τού Γκαστόν πρίγκιπα της Βιάνα και ο Ιωάννης διεκδίκησε τη Ναβάρρα ως ο επόμενος άρρην στη διαδοχή, πλήττοντας έτσι τη διαδοχή από την αδελφή τού Φραγκίσκου-Φοίβου, την Αικατερίνη. Όμως ο Σαλικός νόμος (μόνο οι άρρενες διαδέχονται) δεν ίσχυε ποτέ στη Ναβάρρα και ο ισχυρισμός του προκάλεσε εμφύλιο πόλεμο στη Ναβάρρα, που τελείωσε το 1497 υπέρ της Αικατερίνης. Ο Ιωάννης εξαναγκάστηκε να παραιτηθεί της διεκδίκησής του· απεβίωσε τρία έτη μετά.
Μπερχ (Χεντίι)

Πληθυσμός

Ο πληθυσμός του Μπερχ είναι 3.890 άτομα (στο τέλος του 2006).

Οικονομία

Υπάρχει ορυχείο φθορίτη στην πόλη.
Υπάρχουν περίπου 42.000 κεφαλές ζώων στο Μπερχ, αλλά δεν υπάρχουν αρκετά βοσκοτόπων.