google/wiki40b huggingface dataset:
Σύβοτα (νησίδες)

Τα Σύβοτα είναι σύμπλεγμα νησίδων του Ιονίου. Βρίσκονται πολύ κοντά στις ακτές της Θεσπρωτίας, απέναντι από τον ομώνυμο οικισμό, ο οποίος τούς οφείλει το σημερινό όνομά του καθώς παλαιότερα ονομαζόταν Μούρτος. Καλύπτονται από πυκνή βλάστηση και διαθέτουν αξιόλογες παραλίες με γαλαζοπράσινα νερά.

Ιστορικά στοιχεία

Στα Σύβοτα πραγματοποιήθηκε το 433 π.Χ. η Ναυμαχία των Συβότων μεταξύ Κερκυραίων και Κορινθίων, η οποία αποτέλεσε μία από τις αφορμές για το ξέσπασμα του Πελοποννησιακού πολέμου. Τα νησιά αναφέρονται από τον Στράβωνα, ο οποίος στην περιγραφή του τα τοποθετεί πολύ κοντά στις ακτές της Ηπείρου και απέναντι από την Λευκίμμη. Αν και η περιγραφή αυτή ταιριάζει απόλυτα στις νησίδες των Συβότων, έχουν διατυπωθεί και απόψεις που τις τοποθετούν σε άλλη θέση. Μία άποψη θεωρεί πως πρόκειται για νησίδες που βρίσκονταν στην αρχαιότητα στις εκβολές του Θύαμι, του οποίου όμως οι προσχώσεις τις ένωσαν με την στεριά με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν σήμερα, ενώ μία άλλη θεωρεί πως πρόκειται για τα Τετρανήσια, νησίδες που ανήκουν σήμερα στην Αλβανία και βρίσκονται στο στενό της Κέρκυρας.
Αικατερίνη της Ναβάρρας

Βασίλισσα της Ναβάρρας

Με τον θάνατο του αδελφού της η Αικατερίνη έγινε βασίλισσα της Ναβάρρας υπό την κηδεμονία της μητέρας της. Τότε ο θείος της Ιωάννης των Φουά, με το πρόσχημα του Σαλικού νόμου, διεκδίκησε το βασίλειο της Ναβάρρας, προκαλώντας εμφύλιο πόλεμο (1483 - 1492). Για να διατηρήσει τις φιλοδοξίες της στον θρόνο της Ναβάρρας, η Μαγδαληνή του Βαλουά αποφάσισε να παντρέψει τη 16χρονη Αικατερίνη (1484) με τον Ιωάννη ντ'Αλμπρέ από την Γασκώνη, καθώς ο γάμος αυτός θα μπορούσε να προσφέρει σημαντική στρατιωτική βοήθεια απέναντι στις φιλοδοξίες του Ιωάννη.  
Η τελετή του γάμου πραγματοποιήθηκε στον Καθεδρικό ναό του Λεσκάρ. Όμως η στέψη του νέου ζεύγους στην Παμπλόνα καθυστέρησε μέχρι το 1494, χρονιά που υπεγράφη συνθήκη ανάμεσα στον Λουδοβίκο του Μπομώ, κόμη του Λερίν και τον μεγάλο θείο τής Αικατερίνης, τον Φερδινάνδο Β΄ της Αραγωνίας. Ο γάμος βρήκε αντίθετους τους Ναβαρρέζους οπαδούς τής οικογένειας των Μπομώ, επειδή προτιμούσαν να την παντρέψουν με τον Ιωάννη πρίγκιπα των Αστουριών, γιο του Φερδινάνδου Β΄ της Αραγωνίας και της Ισαβέλλας Α΄ της Καστίλης. Η μητέρα τής Αικατερίνης, η Μαγδαληνή απεβίωσνε το 1495. 
Το 1504 εκπληρώθηκε η επιθυμία της να εξασφαλίσει τον γιο της Ερρίκο να τη διαδεχτεί στον θρόνο της Ναβάρρας και της υποσχέθηκαν να ταφεί στον καθεδρικό ναό της Παμπλόνα, τελικά όμως θα ταφεί μαζί με τον Ιωάννη στο Λεσκάρ. Η πολιτική συμμαχία ανάμεσα στον Οίκο του Βαλουά και τον Οίκο των Φουά εξασφάλιζε προστασία έναντι Ισπανικής επίθεσης, έτσι ύστερα από διαπραγματεύσεις, συμφωνήθηκε ο γάμος τού Ερρίκου με μία από τις κόρες του Γάλλου βασιλιά (1512).

Κατάκτηση της Ναβάρρας από την Ισαβέλλα της Αραγωνίας

Ο Φερδινάνδος συμμάχησε με τον πάπα, προκειμένου να διεκδικήσει τα νόμιμα δικαιώματά του στον θρόνο της Ναβάρρας λόγω του πατέρα του. Η Αικατερίνη δεν δέχτηκε τα αιτήματά του και ο Φερδινάνδος έστειλε τον Φερνάνδο Άλβαρο δε Τολέδο, 3ο δούκα της Άλμπα, ο οποίος κατέλαβε την Παμπλόνα στις 25 Ιουλίου 1512. Τα στρατεύματα της Καστίλης έβαλαν φωτιά στο Ρονσεβώ και λεηλάτησαν ολόκληρη την Νότια Ναβάρρα, την οποία κράτησαν υπό την κατοχή τους τα επόμενα χρόνια. Η Αικατερίνη και ο σύζυγός της Ιωάννης Γ΄, χωρίς να έχουν άλλη επιλογή, δραπέτευσαν στο Μπηρν, το οποίο αποτελούσε τμήμα του βασιλείου τους. Εκεί χρησιμοποίησαν ως βάσεις τους τις πόλεις Πο, Ορθέζ και Ταρμπ, στις οποίες έμεναν μέχρι το τέλος της ζωής τους.  
Στις 23 Μαρτίου 1513 τα Κορτέζ της Ναβάρρας, τα οποία συνεκλήθησαν στην Παμπλόνα με μέλη ιδιαίτερα οπαδούς των Μπομώ, δήλωσαν την υποστήριξή τους στον Φερδινάνδο Β΄, αρκεί ο ίδιος να ορκιστεί πίστη στους νόμους της Ναβάρρας. Η νότια Ναβάρρα προσαρτήθηκε στο στέμμα της Καστίλης σαν διαφορετικό βασίλειο, το οποίο στην συνέχεια ήταν τμήμα του βασιλείου της Ισπανίας. 
Το 1516 δύο στρατιές, υπό την καθοδήγηση τού βασιλιά Ιωάννη Γ΄ και τού Πέτρου αρχιστράτηγου της Ναβάρρας, διέσχισαν τα Πυρηναία με στόχο να ανακαταλάβουν την Ναβάρρα, αλλά γνώρισαν την συντριβή. Ο Ιωάννης Γ΄ οπισθοχώρησε στο Μονέιν, όπου και απεβίωσε στις 17 Ιουνίου 1516. Η Αικατερίνη της Ναβάρρας δεν μπόρεσε να επιζήσει του συζύγου της· απεβίωσε και αυτή σε λίγους μήνες στις 12 Φεβρουαρίου 1517. Μαζί του είχε αποκτήσει 13 παιδιά.
Ίντζο-γκόγκι-μπαπ

Το Ίντζο-γκόγκι-μπαπ, που σημαίνει ρύζι με τεχνητό κρέας, είναι Βορειοκορεατικό πιάτο, που παρασκευάζεται με ρύζι, κιμτσί, πάστα σόγιας και σογιέλαιο. Παρασκευάζεται τυλίγοντας ρύζι στον ατμό σε ένα ελαφρύ δέρμα που παρασκευάζεται από το περίσσευμα πάστας σόγιας και  με μια σάλτσα τσίλι. Αυτό δημιουργεί μια υφή σαν κρέας.
Το φαγητό δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια του βορειοκορεατικού λιμού, ο οποίος διήρκεσε από το 1994 έως το 1998.
Διεθνής Οργάνωση Εργασίας

Ίδρυση

Η ΔΟΕ, που εδρεύει στη Γενεύη, ιδρύθηκε στις 11 Απριλίου 1919 ως παράρτημα της ΚΤΕ, όταν ο καταστατικός της χάρτης εγκρίθηκε ως μέρος (ΧΙΙΙ) της Συνθήκης των Βερσαλλιών (άρθρα 387-427) του 1919. Η δικαιολογητική βάση της ίδρυσής της αναπτύχθηκε στο πρόλογο του σχετικού τμήματος της περίφημης συνθήκης που επεδίωκε την αποκατάσταση της παγκόσμιας ειρήνης με βάση την κοινωνική δικαιοσύνη.
Η ίδρυση της διεθνούς Οργάνωσης αυτής υπήρξε στην ουσία αποτέλεσμα μακρών και επίμονων προσπαθειών ιδεολόγων και ανθρωπιστών της διεθνούς κοινωνίας των αρχών του 19ου αιώνα που επιζητούσαν την προστασία της εργασίας μέσα από διακανονισμούς, καθώς και την άρση των αδικιών και στερήσεων που τελούσαν έναντι μισθού οι εργαζόμενοι. Αυτοί προσβλέποντας την ανάγκη μιας στενής διεθνούς συνεργασίας με κοινή κοινωνική πολιτική θεωρούσαν αυτή την ίδρυση ως τη σημαντικότερη διεκδίκηση των διαφόρων εργατικών οργανώσεων κυρίως των βιομηχανικών χωρών, ειδικότερα μετά τη βιομηχανική επανάσταση.

Όργανα της ΔΟΕ

Κύρια όργανα της ΔΟΕ είναι η Γενική Διάσκεψη, (αντιπροσώπων κρατών-μελών), το Διοικητικό Συμβούλιο και το Διεθνές Γραφείο Εργασίας.

Γενική Διάσκεψη

Η Γενική Διάσκεψη της ΔΟΕ (ή του ΔΟΕ) είναι η ανώτερη Αρχή του Οργανισμού. Συνέρχεται κατ΄ έτος και συγκροτείται από τέσσερις αντιπροσώπους από κάθε Χώρα-μέλος. Οι δύο εκ των τεσσάρων εκπροσωπούν την κυβέρνηση, ένας τους εργάτες και ένας τους εργοδότες της Χώρας-μέλους. Καθένας αντιπρόσωπος διαθέτει μία ψήφο, ακριβώς επειδή αντιπροσωπεύει διαφορετικά συμφέροντα. Κύριο έργο της ετήσιας Διάσκεψης είναι η καθιέρωση ομοιόμορφων κοινωνικών κριτηρίων εργασίας με βάση τις διεθνείς συναφείς συμβάσεις.
Προκειμένου η Γ.Δ. να πετύχει τους παραπάνω στόχους - σκοπούς αφενός προβαίνει σε συστάσεις(*) προς κυβερνήσεις προκειμένου να συμπληρωθούν διάφορα εργατικά νομοθετικά κενά, όπου και όταν εντοπίζονται, και αφετέρου υποβάλλει σχέδια εργατικών συμβάσεων ενιαίων κριτηρίων προκειμένου ν΄ αναβαθμίζεται το εργατικό δίκαιο διεθνώς.
Χριστίνα Κοτς-Γότλιμπ

Μέλη σε λίστα

Έρικα Γκέρτσεκ

(2013-σήμερα)
Μίσα Ρομάνοβα

(2013-σήμερα)
Αναστασία Κοζεβνίκοβα

(2013-σήμερα)
Αλιόνα Βίνιτσκαγια

(2000-2003)
Ναντιέζντα Γκρανόφσκαγια

(2000-2002)

(2002-2006)

(2009-2011)
Τετιάνα Νάϊνικ

(2002)
Άννα Σεντοκόβα

(2002-2004)
Βέρα Μπρέζνιεβα

(2003-2007)
Σβiτλάνα Λομπόντα

(2004)
Αλμπίνα Τζαναμπάγεβα

(2004-2012)
Χριστίνα Κοτς-Γότλιπ

(2006)
Όλγα Ρομανόφσκαγια

(2006-2007)
Μεσέντα Μπαγκαουντίνοβα

(2007-2009)
Τατιάνα Κοτόβα

(2008-2010)
Σάντα Δημόπουλος

(2011-2012)
Γιέβα Μπουσμινά

(2010-2012).
Ρήγας Παλαμήδης

Βιογραφία

Με καταγωγή του πατέρα του από την Στεμνίτσα, (που καρατομήθηκε από τους Τούρκους), γεννήθηκε στην Τρίπολη και καταγόταν από σπουδαία οικογένεια προυχόντων (κοτζαμπάσηδων) της Πελοποννήσου. Αναφέρεται ότι πήγε στο σχολείο στην ελληνική σχολή της Στεμνίτσας, που είχε ιδρυθεί το 1790 από το Στεμνιτσιώτη Νεόφυτο Μούτζο, αρχιδιάκονο στο Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης. Ακολούθως σπούδασε στη σχολή της Δημητσάνας και συμπλήρωσε την μόρφωση του στη Κωνσταντινούπολη. Με την επιστροφή του στην Τριπολιτσά διορίστηκε γραμματέας του Δραγουμάνου του Μόρα Βαλεσή διατελώντας ταυτόχρονα σύμβουλος πολλών προεστών του Μοριά. Με το ξέσπασμα της Επανάστασης ανέλαβε γραμματέας της Πελοποννησιακής Γερουσίας καθώς και γραμματέας και αγγελιαφόρος του Θ. Κολοκοτρώνη στη μάχη του Βαλτετσίου, και στην άλωση της Τριπολιτσάς που ακολούθησε.
Από τις αρχές του 1822 όταν πλέον άρχισε να γίνεται αισθητή η έχθρα μεταξύ προκρίτων και οπλαρχηγών, ακολούθησε τους πρόκριτους. Τότε το Εκτελεστικό υπό τον Α. Μαυροκορδάτο τον όρισε αρχηγό αγωνιστών φρουράς των Μεγάλων Δερβενίων παρά τα Γεράνεια όρη. Στη κάθοδο του Δράμαλη στην Πελοπόννησο, (αρχές Ιουλίου), δείλιασε εγκαταλείποντας αμαχητί τη θέση του παρασύροντας ομοίως και τη φρουρά του Ακροκορίνθου υποχωρώντας ατάκτως στο Άργος και σκορπώντας τον πανικό.
Παρά ταύτα έλαβε μέρος, ως πληρεξούσιος, στις συνελεύσεις της τότε κυβέρνησης «της περιπλανωμένης εν ταις παραλίαις της Αργολίδος» του Άστρους του 1823
, της Επιδαύρου του 1826
, της Ερμιόνης του 1827 
, της Τροιζήνας επίσης το 1827
 
και του Άργους του 1829
. Το 1828 είχε τη θέση του συμβολαιογράφου Τριπόλεως. Επί Καποδίστρια, το 1828, διορίστηκε μέλος του Πανελλήνιου και εκλέχτηκε γερουσιαστής. Επί Όθωνα έγινε Σύμβουλος Επικρατείας, Νομάρχης και πρωτοστάτησε στην επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου του 1843. Εκλέχθηκε βουλευτής στην Α' Εθνική Συνέλευση της Αθήνας του ίδιου έτους ως βουλευτής Μαντίνειας.
. Στην κυβέρνηση Ανδρέα Μεταξά του 1843 χρημάτισε Υπουργός Εσωτερικών ενώ ήταν και μέλος της επιτροπής σύνταξης του Συντάγματος. Διετέλεσε πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων σε δυο συνόδους το 1845 και το 1846, το 1846 διορίστηκε Υπουργός Εσωτερικών σε ανασχηματισμό της κυβέρνησης Κωλέττη, το 1847 στην κυβέρνηση Κωλέττη στον ανασχηματισμό του 1847, το 1852 σε ανασχηματισμό της Κυβέρνησης Αντωνίου Κριεζή και το 1854 στην κυβέρνηση Μαυροκορδάτου αλλά και στην Κυβέρνηση Αθανασίου Μιαούλη στον ανασχηματισμό του 1859.
Ο Ρήγας Παλαμήδης κηδεύτηκε στις 11 Απριλίου 1872.

Οικογενειακή κατάσταση

Ήταν νυμφευμένος με την, προηγουμένως αιχμάλωτη των Ελλήνων, κόρη του Πασά της Λάρισας με την οποία και απέκτησε τρεις κόρες την Ελένη, (μετέπειτα σύζυγο Αριστείδη Γ. Καρατζά), την Αικατερίνη, (μετέπειτα σύζυγο Σαράντη Κωνσταντινίδη) και την Αγλαΐα, (μετέπειτα σύζυγο Ιάσωνα Ράγκου) και ένα γιο, τον Ιωάννη, διπλωμάτη, ο οποίος πέθανε στο
Παρίσι το 1886.
Το σπίτι στο οποίο κατοίκησε για μεγάλο μέρος της ζωής του διατηρείται ακόμα και σήμερα στου Ψυρή.
Κωνσταντίνος Κουρουνιώτης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Χίο και σπούδασε στο πανεπιστήμιο Αθηνών. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην Ιένα και το Μόναχο και προσελήφθη στην αρχαιολογική υπηρεσία διατελώντας μάλιστα και διευθυντής του αρχαιολογικού μουσείου. Συμμετείχε σε αρκετές ανασκαφές μεταξύ των οποίων στην Μήλο, τα Αντικύθηρα, την Ολυμπία, την Ελευσίνα κ.α. Στην δε Ελευσίνα, στον χώρο του ιερού της Δήμητρας βρήκε αρκετά σημαντικά μνημεία κατά τη διάρκεια των ανασκαφών που είχε ξεκινήσει από το 1917 ενώ ήταν αυτός που αποκάλυψε τον ναό του Απόλλωνα στις Βάσσες. Αρθρογραφούσε τακτικά και δημοσίευε μελέτες στην Αρχαιολογική Εφημερίδα και στον Αρχαιολογικό Δελτίον. Το 1929 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. 
Απεβίωσε στην Αθήνα το 1945.
Κούκουρας Μεσσηνίας

Ιστορικό

Ο οικισμός του Κούκουρα αναγνωρίστηκε ως οικισμός στις 9 Μαΐου του 2011 και συμπεριλήφθηκε στο δήμο Πύλου - Νέστορος. Ο οικισμός πήρε την ονομασία που πριν έφερε η ευρύτερη περιοχή στην οποία και βρίσκεται.
Ο Κούκουρας, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει πληθυσμό 33 κατοίκους και διοικητικά ανήκει στην τοπική κοινότητα Βασιλιτσίου, της δημοτικής ενότητας Κορώνης, του Δήμου Πύλου - Νέστορος, της Περιφέρειας Πελοποννήσου, όπως διαμορφώθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης, ενώ κατά το παρελθόν και μέχρι το 2010, η ομώνυμη περιοχή Κούκουρας, στην οποία οικοδομήθηκε σταδιακά ο σύγχρονος οικισμός, με βάση το Σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στον πρώην Δήμο Κορώνης.
Οι κάτοικοι του Κούκουρα απασχολούνται κυρίως με τον τουρισμό και δευτερευόντως με παραδοσιακές αγροτικές καλλιέργειες. Γνωστή είναι και η παραλία του συνοικισμού, η παραλία του Κούκουρα.
Ο οικισμός βρίσκεται στο τέλος του επαρχιακού δρόμου Φανερωμένης - Κούκουρα, που τελεί υπό κατασκευή.
Μεσιέ 47

Ιστορικό

Το Μεσιέ 47 ανακαλύφθηκε από τον Giovanni Batista Hodierna πριν το 1654, αλλά επειδή η ανακάλυψή του έμεινε άγνωστη ο Σαρλ Μεσιέ το ανακάλυψε ανεξάρτητα τις 19 Φεβρουαρίου 1771. Όμως δεν υπάρχει στη πραγματικότητα σμήνος στη θέση που έχει επισημάνει ο Σαρλ Μεσιέ όταν την εξέφρασε σε σχέση με το άστρο 2 Πρύμνης. Εξαιτίας αυτού του λάθους, ο Ουίλιαμ Χέρσελ το ανακάλυψε ανεξάρτητα στις 4 Φεβρουαρίου 1785 και το πρόστεσε στο κατάλογό του ως H VIII.38.

Χαρακτηριστικά

Το Μεσιέ 47 αποτελείται από 50 μέλη εκ των οποίων το λαμπρότερο έχει φαινόμενο μέγεθος +5,7 και φασματικό τύπο Β2 και δύο είναι πορτοκαλί γίγαντες. Γενικά ο πληθυσμός των άστρων του σμήνους μοιάζει με αυτόν των Πλειάδων. Η διάμετρός του είναι 12 έτη φωτός και ηλικία του είναι περίπου 80 εκατομμύρια έτη.
Ακάμας (ακρωτήριο)

Ο Ακάμας ή Αρναούτης ή Αγίου Επιφανίου είναι ακρωτήριο της βορειοδυτικής άκρης της Κύπρου στη ομώνυμη χερσόνησο και το ομώνυμο δάσος στην Επαρχία Πάφου. Είναι το δυτικότερο ακρωτήριο της νήσου.
Στον Ακάμα υπάρχει ο νεότερος και ψηλότερος φάρος στη Κύπρο χτισμένος το 1989, σιδερένια κατασκευή με ύψος 21 μέτρα. Το όνομα του προέρχεται από τον Ακάμα, οικιστή της περιοχής, γιό του Μίνωα και της Φαίδρας ή γιο του Θησέα. Μιά άλλη εκδοχή λέει ότι ονομάστηκε έτσι από το "άκαος" - άκαφτος, επειδή ήταν το μοναδικό μέρος της Κύπρου που δεν είχε καεί από τους Άραβες πειρατές.
Ο Πτολεμαίος το χαρακτήρισε ως "μια πυκνά δασωμένη περιοχή μοιρασμένη σε δύο λόφους ανυψωμένους προς βορράν". 
Μέχρι το έτος 2000 ο βρετανικός στρατός και το ναυτικό χρησιμοποιούσαν τον συγκεκριμένο τόπο ως πεδίο βολής για στρατιωτικές ασκήσεις.
Κάρολος του Αρμανιάκ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Παρίσι και ήταν ο πέμπτος γιος (από όσους επέζησαν της ενηλικίωσης) του Λουδοβίκου κόμη του Αρμανιάκ και του Μπριόν και της Αικατερίνης ντε Νεφβίλ, κόρης του Νικολάου δούκα του Βιλερουά και στρατάρχη της Γαλλίας.
Τρεις αδελφοί του απεβίωσαν πριν τον πατέρα τους: το 1704 ο Λουδοβίκος-Αλφόνσος, το 1713 ο Ερρίκος και το 1715 ο Κάμιλλος. Ο αδελφός του Φραγκίσκος-Αρμάνδος ήταν ηγούμενος στο αβαείο του Ρογιαμόν. Ο πατέρας του ήταν Μέγας Σταυλάρχης (Grand Écuyer) της Γαλλίας, ένα από τα υψηλά αξιώματα του Στέμματος και ήταν υπεύθυνος για τις μετακινήσεις του βασιλιά και της ακολουθίας του. Όταν το 1718 απεβίωσε, τον διαδέχθηκε ο Κάρολος ως κόμης και ως Σταυλάρχης. Στην Αυλή προσφωνούσαν τον Κάρολο ως Κύριο Μέγα (Monsieur le Grand).
Ο πάππος του Νικόλαος ντε Νεφβίλ ήταν εκπαιδευτής του Λουδοβίκου ΙΔ' της Γαλλίας και ο γιος του Φραγκίσκος ντε Νεφβίλ δούκας του Βιλερουά ήταν εκπαιδευτής του Λουδοβίκου ΙΕ'. Από τις αδελφές του Καρόλου, η Μαρία είχε παντρευτεί τον Αντώνιο Α' πρίγκιπα του Μονακό.
Το 1715 έγινε βασιλιάς ο 5ετής Λουδοβίκος ΙΕ' και ανέλαβε αντιβασιλιάς ο εξάδελφος του πάππου του Φίλιππος Β' δούκας της Ορλεάνης. Ο Κάρολος απεβίωσε στο Παρίσι το 1751 σε ηλικία 67 ετών και τάφηκε στην οδό Καπουτσίνων, στην πλατεία Βαντόμ· τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Λουδοβίκος ως κόμης και ως Σταυλάρχης.

Οικογένεια

Το 1717 νυμφεύτηκε τη Φραγκίσκη-Αδελαΐδα ντε Νοάιγ, κόρη του Αδριανού-Μαυρίκιου δούκα του Νοάιγ και της Φραγκίσκας-Καρλόττας, ανιψιάς της μαρκησίας ντε Μαιντενόν 2ης συζύγου του Λουδοβίκου ΙΔ'. Διαζεύχθηκαν το 1721· δεν είχαν απογόνους.
Δημήτρης Εξωμανίδης

Αγωνιστική σταδιοδρομία

Ο Εξωμανίδης αποτελεί μια από τις πλέον αναγνωρίσιμες φυσιογνωμίες στην ιστορία της Α΄Εθνικής κατηγορίας, καθώς έπαιξε σε αυτήν για 10 περιόδους με τα χρώματα του Αιγάλεω, φτάνοντας τις 212 συμμετοχές και σκοράροντας 43 φορές. Ακόμη, έχει πετύχει 16 γκολ στο Κύπελλο, ενώ την περίοδο 1964-65 αναδείχθηκε με το Αιγάλεω πρωταθλητής Β΄Εθνικής, σκοράροντας ακόμη 11 φορές.
Όμως, αυτό για το οποίο τον θυμούνται περισσότερο και από τα αγωνιστικά του επιτεύγματα οι έλληνες φίλαθλοι είναι το γεγονός πως αγωνίζονταν με βαριά σωματική αναπηρία (έβλεπε μόνο από το ένα μάτι), γεγονός πρωτόγνωρο στα παγκόσμια χρονικά για ποδοσφαιριστή τέτοιας ποιότητας, με μόνον ίσως τον βραζιλιάνο Γκαρίντσα να προσομοιάζει ως περίπτωση. Παρά τη σαφή μειονεκτική του θέση έναντι των αντιπάλων του κατάφερε να αναδειχθεί σε έναν από τους κορυφαίους σκόρερ της Α’ Εθνικής κατηγορίας, απ’ τα μέσα της δεκαετίας του ’60 έως τα τέλη της.
Ωστόσο, ο Εξωμανίδης είχε και την αρνητική του πλευρά, καθώς, συχνά αντιδρώντας σε πειράγματα αντιπάλων παικτών και οπαδών, επεδείκνυε αντιαθλητική συμπεριφορά, με αποτέλεσμα να του αφαιρεθεί προσωρινά η φίλαθλος ιδιότητα. Παρόλη όμως την αμφιλεγόμενη συμπεριφορά του κατά τις στιγμές έντασης, υπήρξε ένας άνθρωπος με πηγαίο χιούμορ, κάτι που αναγνωρίσθηκε από συμπαίκτες και αντιπάλους.
Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο σε ηλικία 21 ετών από το ανεξάρτητο σωματείο του Κεραυνού Ψυχικού, το οποίο λάμβανε μέρος στη δόκιμη κατηγορία της Ε.Π.Σ. Αθηνών (1958). Το καλοκαίρι του 1961 μετεγγράφηκε στο Βύζαντα και τον επόμενο χρόνο υπέγραψε στο Αιγάλεω, στο οποίο αγωνίσθηκε έως και το 1973 
Μετά το τέλος της σταδιοδρομίας του ως παίκτης, ανέλαβε προπονητής αρκετών ομάδων της Αθήνας, αλλά και της εφηβικής ομάδας του Αιγάλεω. Από το 1995 είναι μέλος του Συνδέσμου Παλαιμάχων της ομάδας. Με τη σύζυγό του απέκτησαν τρία παιδιά (δυο κορίτσια, ένα αγόρι). Η μεγάλη κόρη του χρημάτισε αθλήτρια του μπάσκετ.
Όμπραξ

Πλοκή

Η υπόθεση εκτυλίσσεται στις ΗΠΑ, κοντά στα Μεξικανικά σύνορα, στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Εστιάζει σε ένα δυναμικό κοκκινομάλλη πιστολέρο, ο οποίος βρίσκεται σε συνεχείς μυστικές αποστολές εναντίον κάθε είδους εγκληματιών. Χρησιμοποιεί εκπληκτικές μεταμφιέσεις, οι οποίες ξεγελούν εχθρούς και φίλους. Στο πλευρό του έχει δύο πιστούς συντρόφους, έναν αριστοκράτη χαρτοπαίκτη που ονομάζεται Conte (για την ελληνική έκδοση "Βαρώνος") και τον αιωνίως πεινασμένο και άξεστο Polpetta ("Φαγάνας").

Στην Ελλάδα

Πρωτοκυκλοφόρησε στην Ελλάδα στα μέσα του 1971 από τις εκδόσεις Ανεμοδουρά, και η έκδοσή του διακόπηκε 4,5 χρόνια αργότερα. Για το κτίσιμο της ύλης του εντύπου χρησιμοποιήθηκαν κυρίως οι ιστορίες της μηνιαίας αντίστοιχης ιταλικής έκδοσης (Il comandante Mark) του οίκου Bonelli, καθώς οι δύο κύριοι χαρακτήρες του Όμπραξ προέρχονταν από την Ιταλία.
Το 1983, ο Ανεμοδουράς επανέλαβε την έκδοση ενός νέου εβδομαδιαίου περιοδικού, με τον τίτλο Περιπέτεια. Η έκδοση της Περιπέτειας συνεχίστηκε (τόσο με επταήμερη συχνότητα, όσο και υπό μορφή μηνιαίων τόμων) έως και τα τέλη της πρώτης δεκαετίας του 21ού αιώνα.
Λάχεση

Γέννηση

Κατά την Ησίοδου Θεογονία οι Μοίρες είναι κόρες του Ερέβους και της Νυκτός, αν και στο ίδιο έργο αναφέρονται ως κόρες του Δία και της Θέμιδος. Στο έργο του Πλάτωνα, αναφέρονται ως κόρες της Ανάγκης. Στη Ρωμαϊκή μυθολογία αναφέρονται και ως κόρες του Ουρανού και της Γαίας.
Φραγμένη συνέχεια

Στις γλώσσες προγραμματισμού, μια συντιθέμενη συνέχεια (composable continuation), φραγμένη συνέχεια (delimited continuation) ή μερική συνέχεια (partial continuation), είναι ένα τμήμα του πλαισίου στοίβας των συνεχειών που έχει γίνει η επαναφορά του (reification) σε μια συνάρτηση. Σε αντίθεση με τις κανονικές συνέχειες, οι φραγμένες συνέχειες επιστρέφουν τιμή και επομένως μπορούν να ξαναχρησιμοποιηθούν και να συντεθούν ως συναρτήσεις.
Οι φραγμένες συνέχειες μπορούν να υλοποιηθούν με δυο τελεστές, τον shift και τον reset. Ο reset θέτει το όριο που φράσσει τη συνέχεια. Ο shift παίρνει μια συνάρτηση και της περνά τη φραγμένη συνέχεια. Όταν η φραγμένη συνέχεια κληθεί, ο υπολογισμός διακόπτεται και μια τιμή επιστρέφεται από τον shift. Όταν ολόκληρος ο υπολογισμός μέσα στον reset τελειώσει, το αποτέλεσμα επιστρέφεται από τη φραγμένη συνέχεια. Για παράδειγμα, στον παρακάτω κώδικα σε Scheme:

 (reset (* 2 (shift k CODE)))
όταν η CODE καλεί την (k N), αποτιμάται και επιστρέφεται το (* 2 N).
Επιπλέον, όταν όλος ο υπολογισμός μέσα στον shift ολοκληρωθεί, η συνέχεια δε χρησιμοποιείται πια, και η εκτέλεση αρχίζει πάλι εκτός του reset. Επομένως ο,

 (reset (* 2 (shift k (k (k 4)))))
καλεί την (k 4) πρώτα (που επιστρέφει 8), και μετά την (k 8) (που επιστρέφει 16). Σε αυτό το σημείο, η έκφραση shift έχει τελειώσει την εκτέλεσή της και η υπόλοιπη έκφραση reset αγνοείται για το υπόλοιπο του προγράμματος. Το τελικό αποτέλεσμα είναι 16.
Οτιδήποτε συμβαίνει εκτός της έκφρασης reset είναι κρυμμένο. Για παράδειγμα ο ακόλουθος κώδικας επιστρέφει 17:

 (+ 1 (reset (* 2 (shift k (k (k 4))))))
Οι φραγμένες συνέχειες είχαν αρχικά περιγραφεί από τους Felleisen et al. και Johnson. Από τότε έχουν χρησιμοποιηθεί σε πολλά πεδία, ειδικότερα στον ορισμό νέων τελεστών ροής ελέγχου, βλ. Queinnec για μια έρευνα στο αντικείμενο.
Οι φραγμένες συνέχειες είναι επίσης χρήσιμες στη γλωσσολογία: δείτε το άρθρο Συνέχεια για λεπτομέρειες.
Κάρολος Γ΄ της Ναβάρρας

Διοίκηση

Προσπάθησε να δημιουργήσει ειρηνικές σχέσεις με όλα τα γειτονικά κράτη, συμμάχησε με την Καστίλη προκειμένου να πραγματοποιήσει πόλεμο στην Ναβάρρα, με την Συνθήκη των Παρισίων εγκατέλειψε τα δικαιώματα του στην Καμπανία και στο Μπρι προκειμένου να πραγματοποιήσει συμμαχία με την Γαλλία. 
Δημιούργησε το Κόρτ το ανώτατο δικαστήριο και τον τίτλο του πρίγκιπα της Βιάνα για τον διάδοχο του θρόνου, τον τίτλο παραχώρησε στον εγγονό του Κάρολο (1423). Προστάτης των γραμμάτων και των τεχνών ολοκλήρωσε την κατασκευή του Καθεδρικού ναού της Παμπλόνα, ολοκληρωσε την λεκάνη απορροής των συνοικιών της Παμπλόνα (1423), την εποχή του θανάτου του έκτισε τα βασιλικά ανάκτορα της Ταφάλλα και της Ολίτε.
Η αδελφή του Ιωάννα παντρεύτηκε τον Ερρίκο Δ΄ της Αγγλίας
Πίπη η Φακιδομύτη

Η Πίπη η Φακιδομύτη (σουηδικά: Pippi Långstrump, δηλ. η Πίπη η Μακρύκαλτση) αποτελεί κεντρικό χαρακτήρα σειράς παιδικών βιβλίων της Σουηδής συγγραφέως Άστριντ Λίντγκρεν, που μεταφέρθηκε και στην τηλεόραση. Το όνομά της το εμπνεύστηκε η, εννιάχρονη τότε, κόρη της Λίντγκρεν, κάποια στιγμή που ήταν άρρωστη στο κρεβάτι και ζήτησε από την μητέρα της να αυτοσχεδιάσει μία ωραία παιδική ιστορία. 
Η Πίπη, ήταν ένα κορίτσι εννιά ετών, είχε την αυτοπεποίθηση ενήλικου, ζούσε ανεξάρτητα και έμενε μόνη της στην βίλα της, την βίλα Βιλεκούλα. Ενώ δεν της φαινόταν, διέθετε υπερφυσικά χαρακτηριστικά για την ηλικία της καθώς μπορούσε να αντιμετωπίσει εύσωμους παλαιστές και να σηκώσει τεράστια βάρη χωρίς δυσκολία, όπως π.χ. το άλογό της, κάτι που ξάφνιαζε τους ενήλικους. Η συμπεριφορά της, προς τους καθώς πρέπει σοβαροφανείς ενήλικους, ήταν αγενής, ενώ προς τους μοχθηρούς χαρακτήρες των ιστοριών η στάση της είναι αμείλικτη.
Τα πρώτα τρία βιβλία-επεισόδια της Πίπης της Φακιδομύτης κυκλοφόρησαν την περίοδο 1945-1948 και το 1969-1975 κυκλοφόρησαν άλλα έξι. Δύο επιπλέον ιστορίες της Πίπης εκδόθηκαν το 1979 και το 2000. Τα βιβλία της σειράς έχουν μεταφραστεί σε παραπάνω από 50 γλώσσες.