Δηλητήριο

Δηλητήριο ονομάζεται οποιαδήποτε ουσία, φυσικής προέλευσης ή τεχνητά παρασκευασμένη, που μετά την εισαγωγή της σε ζωντανό οργανισμό μπορεί να ασκήσει βλαπτική ή και θανατηφόρο επίδραση. Πολλές ουσίες, ιδιαίτερα σε συνάρτηση με τη μεγαλύτερη ή μικρότερη δοσολογία που θα εισαχθούν, είναι δυνατόν να έχουν βλαπτική επίδραση σε έναν οργανισμό. Δηλητήρια λέμε συνήθως ουσίες που ακόμα και σε εξαιρετικά μικρές δόσεις είναι πολύ βλαπτικές. Υπάρχουν στη φύση πολλά δηλητήρια που μπορεί να είναι προϊόντα ζώων ή ουσίες που προέρχονται από φυτά ή ακόμη και απλά χημικά στοιχεία ή ενώσεις που βρίσκονται σε ανόργανα υλικά.
Για τον άνθρωπο κάθε ουσία δυνητικώς μπορεί να είναι δηλητήριο και τούτο είναι ανάλογο από την ποσότητα της ουσίας που θα μπει στον οργανισμό και από τη δυνατότητα αυτού να την απομονώσει ή να την αποβάλλει μετά από κάποια επεξεργασία. Καθημερινά ερχόμαστε σε επαφή με δεκάδες δηλητήρια αλλά δεν παθαίνουμε βλάβες επειδή ο οργανισμός μας είναι σε θέση να τα εξουδετερώνει. Η ισχύς ενός δηλητηρίου λέγεται τοξικότητα κι αυτή καθορίζει τη βαρύτητα των βλαβών που αυτό προκαλεί, σε συνδυασμό με την προσλαμβανόμενη ποσότητα του δηλητηρίου.
Ιδιαίτερα για χημικά προϊόντα και παρασκευάσματα "τοξικά" είναι αυτά που δια της εισπνοής , καταπόσεως ή δια της διεισδύσεως δια του δέρματος δύνανται να προκαλέσουν σοβαρούς κινδύνους για την υγεία, οξείς ή χρόνιους, ακόμη και τον θάνατο και είναι υποχρεωτική από το νόμο η σήμανση τους ως τέτοια. Άλλες επικίνδυνες αλλά λιγότερο τοξικές ουσίες είναι δυνατόν να χαρακτηρίζονται ως "επιβλαβείς" ή "ερεθιστικές".

Ορολογία

Ο όρος «δηλητήριο» χρησιμοποιείται συχνά στην καθομιλουμένη για να περιγράψει κάθε επιβλαβή ουσία, ιδιαίτερα διαβρωτικές ουσίες, καρκινογόνες, μεταλλαξιογόνες, τερατογόνες και επιβλαβών ρύπων, και τους κινδύνους των χημικών ουσιών.Ο Παράκελσος (1493-1541), ο πατέρας της τοξικολογίας, έγραψε κάποτε: «Τα πάντα είναι δηλητήριο, υπάρχει δηλητήριο σε όλα .Μόνο η δόση κάνει ένα πράγμα να μην είναι δηλητήριο. (βλέπε διάμεσος θανατηφόρου δόσης). Ο νόμος ορίζει "δηλητήριο" πιο αυστηρά. Ουσίες που δεν απαιτείται από το νόμο να φέρουν την ετικέτα "δηλητήριο" μπορεί επίσης να προκαλέσουν μια ιατρική κατάσταση δηλητηρίασης.
Ορισμένα δηλητήρια είναι επίσης τοξίνες,οι οποίες είναι κάθε δηλητήριο που παράγεται από τα ζώα, τα λαχανικά ή τα βακτήρια, όπως οι βακτηριακές πρωτεΐνες που προκαλούν τέτανο και αλλαντίαση. Η διάκριση μεταξύ των δύο όρων δεν τηρείται πάντοτε, ακόμα και μεταξύ των επιστημόνων. Οι παράγωγες μορφές "τοξικά" και "δηλητηριώδη" είναι συνώνυμες.
Δηλητήρια ζώων που παραδίδονται υποδορίως (π.χ. τσίμπημα ή το δάγκωμα) καλούνται επίσης δηλητήριο. Σε κανονική χρήση, ένα δηλητηριώδες οργανισμός είναι ένας ο οποίος είναι επιβλαβής για την κατανάλωση, αλλά ένας οργανισμός μπορεί να χρησιμοποιεί το δηλητήριο για να σκοτώσει το θήραμά του ή αμυνθεί, ενώ είναι ακόμα ζωντανός. Ένας οργανισμός μπορεί να είναι τόσο δηλητηριώδες και να χρησιμοποιεί δηλητήριο, αλλά είναι πολύ σπάνιο.
Στην πυρηνική φυσική, ένα δηλητήριο είναι μια ουσία η οποία εμποδίζει ή αναστέλλει μια πυρηνική αντίδραση. Για παράδειγμα, δείτε πυρηνική δηλητήριο.
Περιβαλλοντικά επικίνδυνες ουσίες δεν είναι κατ 'ανάγκην δηλητήρια και το αντίστροφο. Για παράδειγμα,στη βιομηχανία τροφίμων τα λύματα, τα οποία μπορεί να περιέχουν χυμό πατάτας ή γάλα μπορεί να είναι επικίνδυνα για τα οικοσυστήματα των ρεμάτων και των ποταμών από την κατανάλωση οξυγόνου και τη πρόκληση ευτροφισμού, αλλά είναι ακίνδυνα για τον άνθρωπο και δεν έχουν ταξινομηθεί ως δηλητήριο.
Βιολογικά μιλώντας, οποιαδήποτε ουσία, αν δοθεί σε αρκετά μεγάλες ποσότητες, είναι δηλητηριώδη και μπορεί να προκαλέσει το θάνατο. Για παράδειγμα, πολλά κιλά νερού θα αποτελούσε μια θανατηφόρα δόση. Πολλές ουσίες που χρησιμοποιούνται ως φάρμακα - όπως η φαιντανύλη - έχουν LD50 μόνο μία τάξη μεγέθους μεγαλύτερη από την ED50. Μια εναλλακτική κατάταξη θα γίνεται με διάκριση μεταξύ θανατηφόρων ουσιών, οι οποίες παρέχουν μια θεραπευτική αξία και εκείνων που δεν το κάνουν.

Δηλητηρίαση

Η οξεία δηλητηρίαση είναι η έκθεση σε ένα δηλητήριο σε μία περίσταση ή κατά τη διάρκεια μιας σύντομης χρονικής περιόδου. Τα συμπτώματα αναπτύσσονται, σε στενή σχέση με την έκθεση με το δηλητήριο. Η απορρόφηση ενός δηλητηρίου είναι απαραίτητη για συστηματική δηλητηρίαση. Σε αντίθεση, οι ουσίες που καταστρέφουν ιστούς αλλά δεν απορροφούνται, όπως η αλυσίβα, ταξινομούνται ως διαβρωτικά παρά δηλητήρια. Επιπλέον, πολλά κοινά φάρμακα νοικοκυριού δεν επισημαίνονται με το σήμα των δηλητηρίων, αν και μπορεί να προκαλέσουν σοβαρή ασθένεια ή ακόμη και θάνατο. Στην ιατρική, δηλητηρίαση μπορεί να προκληθεί από λιγότερο επικίνδυνες ουσίες από εκείνες που λαμβάνουν το νομικό χαρακτηρισμό «δηλητήριο».
Η χρόνια δηλητηρίαση είναι μακροπρόθεσμη επαναλαμβανόμενη ή συνεχή έκθεση σε δηλητήριο, όπου τα συμπτώματα δεν εμφανίζονται αμέσως ή μετά από κάθε έκθεση. Ο ασθενής γίνεται σταδιακά άρρωστος, ή αρρωσταίνει μετά από μια μακρά περίοδο λανθάνουσας κατάστασης. Χρόνια δηλητηρίαση συμβαίνει πιο συχνά μετά από έκθεση σε δηλητήρια που βιοσυσσωρεύονται, η βιοσυγκεντρώνονται στον οργανισμό, όπως ο υδράργυρος, το γαδολίνιο και ο μόλυβδος.
Επαφή ή απορρόφηση δηλητηρίων μπορεί να προκαλέσει ταχύ θάνατο ή βλάβη. Παράγοντες οι οποίοι δρουν στο νευρικό σύστημα μπορεί να παραλύσουν σε δευτερόλεπτα ή συντομότερα, και περιλαμβάνουν τόσο βιολογικώς συμπληρωματικές νευροτοξίνες όσο και τα λεγόμενα αέρια νεύρων, τα οποία μπορούν να συντεθούν για πόλεμο ή για τη βιομηχανία.
Εισπνοή ή κατάποση κυανιούχου, που χρησιμοποιείταν ως μέθοδος εκτέλεσης σε θαλάμους αερίων, λιμοκτονεί σχεδόν αμέσως το σώμα από ενέργεια μέσω της αναστολής των ενζύμων σε μιτοχόνδρια που κάνουν ΑΤΡ. Ενδοφλέβια έγχυση ενός αφύσικα υψηλής συγκέντρωσης χλωριούχου καλίου, όπως στην εκτέλεση των κρατουμένων σε μέρη των Ηνωμένων Πολιτειών, σταματά γρήγορα την καρδιά εξαλείφοντας το δυναμικό των κυττάρων που απαιτούνται για τη σύσπαση των μυών.
Τα περισσότερα βιοκτόνα, συμπεριλαμβανομένων των φυτοφαρμάκων,δημιουργήθηκαν για να ενεργούν ως δηλητήρια για οργανισμούς στόχους, αν και η οξεία ή λιγότερο παρατηρήσιμη χρόνια δηλητηρίαση μπορεί να συμβεί και σε οργανισμούς-μη στόχους (δευτερογενής δηλητηρίαση), συμπεριλαμβανομένων και των ανθρώπων οι οποίοι χρησιμοποιούν τα βιοκτόνα και σε άλλους ωφέλιμους οργανισμούς. Για παράδειγμα, το ζιζανιοκτόνο 2,4-D μιμείται τη δράση της ορμόνης ενός φυτού, με την επίδραση της οποίας η θανατηφόρος τοξικότητα είναι ειδική για τα φυτά. Πράγματι,το 2,4-D δεν είναι δηλητήριο, αλλά ταξινομείται ως "επιβλαβές" (ΕΕ).
Πολλές ουσίες που θεωρούνται ως δηλητήρια είναι τοξικά μόνο έμμεσα, από μετατροπή των χημικών ενώσεων σε πιο τοξικές μορφές.Ένα παράδειγμα είναι η "αλκοόλη του ξύλου" ή η μεθανόλη, η οποία δεν είναι δηλητηριώδες από μόνη της, αλλά χημικώς μετατρέπεται σε τοξική φορμαλδεΰδη και φορμικό οξύ στο ήπαρ. Πολλά μόρια των φαρμάκων γίνονται τοξικά στο ήπαρ, και η γενετική μεταβλητότητα ορισμένων ηπατικών ενζύμων καθιστά την τοξικότητα πολλών ενώσεων να διαφέρουν μεταξύ των ατόμων.
Η Τοξικολογία είναι η μελέτη των συμπτωμάτων,των μηχανισμών,της θεραπεία και της διάγνωση της βιολογικής δηλητηρίασης.
Η έκθεση σε ραδιενεργές ουσίες μπορεί να προκαλέσει δηλητηρίαση από ακτινοβολία, ένα άσχετο φαινόμενο.

Επιδημιολογία

Το 2010, η δηλητηρίαση οδήγησε σε περίπου 180.000 θανάτους από τους 200.000 το 1990. Υπήρξαν περίπου 727,500 επισκέψεις στο τμήμα επειγόντων περιστατικών στις Ηνωμένες Πολιτείες συμπεριλαμβάνομένων δηλητηριάσεις-3,3% του συνόλου των συναντήσεων.

Εφαρμογές

Οι δηλητηριώδεις ενώσεις μπορεί να είναι χρήσιμες, είτε για την τοξικότητά τους, ή, πιο συχνά, λόγω μία άλλης χημικής ιδιότητας, όπως η ειδική χημική δραστικότητα. Δηλητήρια χρησιμοποιούνται ευρέως στη βιομηχανία και τη γεωργία, όπως χημικά αντιδραστήρια, διαλύτες ή αντιδραστήρια συμπλοκοποίησης, όπως π.χ. μονοξείδιο του άνθρακα, μεθανόλη και κυανιούχο νάτριο, αντίστοιχα. Είναι λιγότερο συχνές σε οικιακή χρήση, με περιστασιακές εξαιρέσεις όπως η αμμωνία και η μεθανόλη. Για παράδειγμα,το φωσγένιο είναι ιδιαίτερα δραστικός πυρηνόφιλος δέκτης, το οποίο το καθιστά ένα εξαιρετικό αντιδραστήριο για τον πολυμερισμό διολών και διαμινών να παράγουν πλαστικά από πολυανθρακικό και πολυουρεθάνη . Για αυτή τη χρήση,παράγονται εκατομμύρια τόνοι ετησίως. Ωστόσο, η ίδια αντιδραστικότητα καθίσταται εξαιρετικά αντιδραστική προς πρωτεΐνες στον ανθρώπινο ιστό και ως εκ τούτου εξαιρετικά τοξική. Στην πραγματικότητα,το φωσγένιο έχει χρησιμοποιηθεί ως χημικό όπλο. Αυτό μπορεί να αντιπαραβληθεί με αέριο μουστάρδας, το οποίο έχει παραχθεί μόνο για χρήσεις χημικών όπλων, δεδομένου ότι δεν έχει καμία ιδιαίτερη βιομηχανική χρήση.
Τα βιοκτόνα δεν χρειάζεται να είναι δηλητηριώδη για τον άνθρωπο, επειδή μπορούν να στοχεύσουν μεταβολικές οδούς που υπάρχουν στους ανθρώπους, αφήνοντας μόνο παρεμπιπτόντως τοξικότητα. Για παράδειγμα, το ζιζανιοκτόνο 2,4-διχλωροφαινοξυοξεικό οξύ είναι ένα μιμητικό ορμόνης ανάπτυξης των φυτών, το οποίο προκαλεί ανεξέλεγκτη ανάπτυξη που οδηγεί στο θάνατο του φυτού. Ανθρώποι και ζώα, στερούνται αυτής της ορμόνης και του υποδοχέα της, δεν επηρεάζονται από αυτή, και πρέπει να καταπιούν σχετικά μεγάλες δόσεις πριν εμφανιστεί οποιαδήποτε τοξικότητα.Η τοξικότητα για τον άνθρωπο, ωστόσο, δύσκολο να αποφευχθεί με φυτοφάρμακα που στοχεύουν θηλαστικά, όπως τα τρωκτικοκτόνα.
Ο κίνδυνος από την τοξικότητα διαφέρει από την ίδια την τοξικότητα. Για παράδειγμα, το συντηρητικό θειομερσάλη που χρησιμοποιείται σε εμβόλια είναι τοξικό, αλλά η ποσότητα που χορηγείται σε μια μόνο βολή είναι αμελητέα.

Ιστορία

Καθ 'όλη την ανθρώπινη ιστορία, σκόπιμη εφαρμογή του δηλητηρίου έχει χρησιμοποιηθεί ως μέθοδος δολοφονίας, ελέγχου των παρασίτων, των αυτοκτονιών και της εκτέλεσης. [ Σύμφωνα με τη μέθοδο εκτέλεσης, δηλητήριο έχει προκαλέσει το θάνατο είτε με τη κατάποση, όπως οι αρχαίοι Αθηναίοι έκαναν (βλέπε Σωκράτης), την εισπνοή, όπως με μονοξείδιο του άνθρακα ή υδροκυανίου (βλ θάλαμο αερίων), ή με ένεση (βλ θανατηφόρα ένεση). Το αποτέλεσμα εχός θανατηφόρου δηλητηρίου μπορεί να συνδυαστεί με δήθεν μαγικές δυνάμεις τους:ένα παράδειγμα είναι το κινέζικο δηλητήριο Gu. Δηλητήριο χρησιμοποιήθηκε επίσης στο μπαρούτι πολέμου.