Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης

Ονοματοδοσία

Η ονοματοδοσία έγινε κατά τη διάρκεια συνάντησης του Κρατικού Αντιφασιστικού Συμβουλίου για την Εθνική Απελευθέρωση της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης (ZAVNOBiH) στο Mrkonjić Grad στις 25 Νοεμβρίου 1943. Τον Απρίλιο του 1945 το όνομά της χαρακτηρίστηκε ως ομοσπονδιακό κράτος της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, Συνιστώσα μονάδα της Δημοκρατικής Ομοσπονδιακής Γιουγκοσλαβίας. Με την αλλαγή του ονόματός της στη ΓΔ Γιουγκοσλαβίας στην Ομοσπονδιακή Λαϊκή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας στις 29 Νοεμβρίου 1945 καθώς και τη δημοσίευση του Γιουγκοσλαβικού Συντάγματος του 1946 δύο μήνες αργότερα τον Ιανουάριο, οι συστατικές μονάδες της άλλαξαν και τα αντίστοιχα ονόματά τους. Έτσι, η Βοσνία και Ερζεγοβίνη έγινε γνωστή ως Λαϊκή Δημοκρατία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.
Αυτό το συνταγματικό σύστημα διήρκεσε μέχρι το Γιουγκοσλαβικό Σύνταγμα του 1963. Στις 7 Απριλίου 1963, ανασυγκροτήθηκε η Γιουγκοσλαβία ως Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας και η  Λαϊκή Δημοκρατία της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης άλλαξε το όνομά της στη Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.
Μετά την ανεξαρτησία της 1ης Μαρτίου 1992, η χώρα μετονομάστηκε σε Δημοκρατία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Μετά τη συμφωνία του Ντέιτον που τέθηκε σε ισχύ, έγινε απλώς ένα ομοσπονδιακό κράτος γνωστό ως Βοσνία και Ερζεγοβίνη το 1997.

Ιστορία

Λόγω της κεντρικής γεωγραφικής θέσης της στη Γιουγκοσλαβική Ομοσπονδία, η μεταπολεμική Βοσνία επιλέχθηκε στρατηγικά ως βάση για την ανάπτυξη της στρατιωτικής αμυντικής βιομηχανίας. Αυτό συνέβαλε στη μεγάλη συγκέντρωση όπλων και στρατιωτικού προσωπικού στη Βοσνία. Ένας σημαντικός παράγοντας στον πόλεμο που ακολούθησε τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας στη δεκαετία του 1990. Ωστόσο, η ύπαρξη της Βοσνίας στη Γιουγκοσλαβία, σε μεγάλο βαθμό, ήταν ειρηνική και ευημερούσα. Όντας μια από τις φτωχότερες δημοκρατίες στις αρχές της δεκαετίας του 1950, γρήγορα ανέκαμψε οικονομικά, αξιοποιώντας τους εκτεταμένους φυσικούς πόρους της για να τονώσει τη βιομηχανική ανάπτυξη. Το γιουγκοσλαβικό κομμουνιστικό δόγμα της «αδελφοσύνης και ενότητας» ήταν ιδιαίτερα κατάλληλη για την ποικιλόμορφη και πολυεθνική κοινωνία της Βοσνίας που, χάρη σε ένα τέτοιο επιβλητικό σύστημα ανοχής, άνθισε πολιτιστικά και κοινωνικά. Η πολιτισμική άνοδος της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης κορυφώθηκε με την επιλογή του Σεράγεβο για να φιλοξενήσει τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς του 1984.

Πολιτική

Παρόλο που θεωρούνταν η πολιτική ομοσπονδία της ομοσπονδίας για μεγάλο μέρος της δεκαετίας του '50 και της δεκαετίας του '60, η δεκαετία του '70 είδε την ανάδυση μιας ισχυρής βοσνιακής πολιτικής, της ελίτ. Ενώ εργάζονταν στο κομμουνιστικό σύστημα, πολιτικοί όπως οι Džemal Bijedić, Branko Mikulić και Hamdija Pozderac ενίσχυαν και προστατεύουν την κυριαρχία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Οι προσπάθειές τους αποδείχθηκαν καθοριστικές κατά τη διάρκεια της ταραγμένης περιόδου μετά το θάνατο του Τίτο το 1980 και σήμερα θεωρούνται μερικά από τα πρώτα βήματα προς την ανεξαρτησία της Βοσνίας. Ωστόσο, η δημοκρατία δεν διέφυγε από το ολοένα και περισσότερο εθνικιστικό κλίμα της εποχής.
Μετά το θάνατο του Τίτο το 1980, οι αυξανόμενες εθνικιστικές ιδέες που σημειώθηκαν πρωτίστως στη Σερβική ακαδημία, άσκησαν πίεση στη Βοσνία να αντιμετωπίσει τους ισχυρισμούς του αυξανόμενου εθνικισμού στην κοινωνία της. Ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα γεγονότα που έλαβε μια πολιτική ηγεσία της Βοσνίας ήταν η επονομαζόμενη διαδικασία του Σαράγιεβο το 1983, όπου κάτω από σημαντικές πιέσεις από την πολιτική ηγεσία της Σερβίας, η βοσνιακή πολιτική ελίτ χρησιμοποίησε την επιρροή της για να εξασφαλίσει πεποιθήσεις για αρκετούς Βόσνικους εθνικιστές ως είδος μιας πολιτικής θυσίας για να κερδίσει πολιτικά σημεία στην καταπολέμηση των Σέρβων εθνικιστών.
Η διαδικασία του Σαράγεβο επικεντρώθηκε στην καταδίκη της Alija Izetbegović για τη συγγραφή της «Ισλαμικής Διακήρυξης», ενός λογοτεχνικού έργου που κατά το γιουγκοσλάβικο κομμουνιστικό καθεστώς θεωρούσε μια ριζοσπαστική προσέγγιση προς τα σοσιαλιστικά ιδανικά της πρώην Γιουγκοσλαβίας που βασίζονταν στην καταστολή του εθνικισμού. Οποιαδήποτε παραβίαση αυτής της διδασκαλίας τιμωρείται από το νόμο. Τέτοιες δίκες στο κομμουνιστικό καθεστώς ήταν αρκετά συνηθισμένες και μια τυπική πρακτική για την καταστολή του δικαιώματος στην ελευθερία του λόγου. Οι βόσνιοι πολιτικοί χρησιμοποίησαν αυτή την πρακτική για να επιβεβαιώσουν την πολιτική τους αντίθεσή τους στις σερβικές εθνικιστικές τάσεις και ειδικότερα την αντίθεσή τους στην πολιτική του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, ο οποίος προσπαθούσε να επαναφέρει τις συνταγματικές τροποποιήσεις της δεκαετίας του 1970 που απονέμονται στους Βόσνιους την ιδιότητα της εθνικής καταγωγής.
Η διαδικασία έπληξε επίσης το γεγονός ότι το σερβικό λόμπι επέμεινε ότι η Βοσνία ήταν ένα "σκοτεινό έθνος" όπου όλοι όσοι αντιτίθενται στην κυβέρνηση θα διωχθούν, όπου βοσνιοί μουσουλμάνοι κομμουνιστές διώκουν μουσουλμάνους πιστούς. Αυτό το είδος προπαγάνδας προσέλκυσε πολλούς Βόσνιους Μουσουλμάνους στο τρόπο σκέψης τους. Άλλοι ερμήνευσαν τη διαδικασία του Σαράγιεβο ως τρόπο απομάκρυνσης των πολιτικών ερασιτεχνών που θα μπορούσαν να καταλήξουν να διαταράξουν τη διαδικασία της ανεξαρτησίας της Βοσνίας.

Η προπολεμική κατάσταση στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη

Με την πτώση του κομμουνισμού και την έναρξη της διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας, το παλιό κομμουνιστικό δόγμα της ανοχής άρχισε να χάνει τη δύναμή του, δημιουργώντας μια ευκαιρία για εθνικιστικά στοιχεία στην κοινωνία να μεταδώσουν την επιρροή τους.
Στις πρώτες πολυκομματικές εκλογές που πραγματοποιήθηκαν το Νοέμβριο του 1990 στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, τα τρία μεγαλύτερα εθνοτικά κόμματα της χώρας κέρδισαν: το Βοσνιακό Κόμμα Δημοκρατικής Δράσης, το Σερβικό Δημοκρατικό Κόμμα και Κροατική Δημοκρατική Ένωση της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Μετά τις εκλογές, σχημάτισαν κυβέρνηση συνασπισμού.
Τα κόμματα διένυσαν την εξουσία κατά μήκος των εθνοτικών γραμμών, έτσι ώστε ο Πρόεδρος της Προεδρίας της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης ήταν Βόσνιος, ο Πρόεδρος του Κοινοβουλίου ήταν Βόσνιος Σέρβος και ο πρωθυπουργός Βόσνιος Κροάτης.

Προς διαχωρισμό

Μετά τη διακήρυξη της ανεξαρτησίας της Σλοβενίας και της Κροατίας από τη Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας το 1991, η Βοσνία και Ερζεγοβίνη δήλωσε την κυριαρχία της τον Οκτώβριο του 1991 και διοργάνωσε δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία τον Μάρτιο του 1992. Η απόφαση του Κοινοβουλίου της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης ήταν ότι το δημοψήφισμα θα  ληφθεί αφού η πλειοψηφία των Σερβοβόσνιων μελών έχουν εγκαταλείψει τη συνέλευση σε ένδειξη διαμαρτυρίας.
Αυτά τα μέλη της Σερβοβόσνιας Βοσνίας προσκάλεσαν τον Σερβοβόσνιο πληθυσμό να μποϊκοτάρει το δημοψήφισμα που πραγματοποιήθηκε στις 29 Φεβρουαρίου και 1 Μαρτίου 1992. Η προσέλευση στο δημοψήφισμα ήταν 64-67% και η ψήφος ήταν 98% υπέρ της ανεξαρτησίας. Η ανεξαρτησία δηλώθηκε στις 5 Μαρτίου 1992 από το κοινοβούλιο. Το δημοψήφισμα και η δολοφονία δύο Σερβοβόσνιων μελών μιας γαμήλιας πομπής στο Σεράγεβο την προηγούμενη ημέρα του δημοψηφίσματος χρησιμοποιήθηκαν από τη σερβοβοσνιακή πολιτική ηγεσία ως λόγος για την έναρξη οδικών αποκλεισμών σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Ακολούθησε περαιτέρω πολιτική και κοινωνική επιδείνωση, που οδήγησε στον Βόσνιο Πόλεμο.
Η Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης μετονομάστηκε στη Δημοκρατία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης στις 8 Απριλίου 1992, χάνοντας το επίθετο «Σοσιαλιστικής». Καθιέρωσε ένα πολυκομματικό σύστημα και άρχισε να κινείται προς ένα πλήρως καπιταλιστικό οικονομικό σύστημα. Η δημοκρατία διατηρεί σοσιαλιστικά ρεαλιστικά σύμβολα εν αναμονή του τέλους των Γιουγκοσλαβικών πολέμων. Η δημοκρατία ήταν υπό την ηγεσία της Alija Izetbegović σε ένα φρικτό πολιτικό περιβάλλον. Το 1992, η Δημοκρατία κήρυξε ανεξαρτησία από τη Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας.