Βάγγος Κορφιάτης

Μαθητεία

Πρωτοείδε Καραγκιόζη σε ηλικία έξι χρονών. και στη σκηνή μπήκε οκτώ μόλις χρονών. 
Μέχρι να παίξει Καραγκιόζη, προηγήθηκε μια σκληρή και επίπονη μαθητεία κοντά στις πιο εξέχουσες φυσιογνωμίες του Θεάτρου Σκιών της εποχής εκείνης: τους αείμνηστους καλλιτέχνες του είδους, Χρήστο Χαρίδημο και Γιάννη Ιατρίδη. 
Αργότερα, ολοκλήρωσε την μαθητεία αυτή με την παρακολούθηση του τρόπου εργασίας και άλλων κορυφαίων καλλιτεχνών της εποχής, συμπληρώνοντας έτσι με τον κύκλο των γνώσεων που πήρε τις απαραίτητες προϋποθέσεις για να κρατήσει την βασική έννοια και το βάρος της "παράδοσης" και να παρουσιάσει την τέχνη αυτή στο κοινό της Ελλάδας και του εξωτερικού.

Θέατρο

Το πρώτο θεατράκι το έστησε το 1939, όταν ήταν δεκαεφτά ετών, σε μια μάντρα της οδού Πέτρου Ράλλη στα Άσπρα Χώματα, απέναντι από τις πολυκατοικίες. Από τότε, μη λογαριάζοντας κόπους και θυσίες, έστησε το καλλιτεχνικό του όνειρο και το έκανε πραγματικότητα. 
Το 1941, πάλι επί της οδού Πέτρου Ράλλη, στη συνοικία Χαλκηδόνας, σε χειμωνιάτικη σάλα που ο ίδιος δημιουργεί και διαμορφώνει, κάνει την αρχή μιας σειράς Θεάτρων χωρίς θεατρώνη. 
Το 1942, επί της οδού Θηβών 152 δημιουργεί το Θέατρο "Παράδεισος", (αρ. 1), όπου παίζει τα καλοκαίρια μέχρι το 1953, ενώ όλο τον χειμώνα 1943-1944 στεγάζει τον Καραγκιόζη του στο χειμερινό "Ρομάντζο". Την χειμερινή περίοδο από το 1947 μέχρι το 1949 μεσολαβεί ένα διάστημα ηρεμίας στη δράση του σαν καραγκιοζοπαίχτης, γιατί εκτελεί τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις. 
Τον χειμώνα του 1950, δημιουργεί το χειμερινό του στέκι στο επί της οδού Ρούσβελτ Θεατράκι του στον Κορυδαλλό, το 1951 στο επί της οδού Δράμας στα Ταμπούρια με το όνομα Χαρά, το 1952 στη Χαλκηδόνα το "Θέατρο Σκιών Χαλκηδών" και το 1954 το χειμερινό Θέατρο "Απόλλων" στη Δραπετσώνα. Τα καλοκαίρια του 1954-1955, δημιουργεί το Θέατρο Σκιών "Τηλεόρασις" επί της οδού Πέτρου Ράλλη και τον χειμώνα του 1955-1956, απέναντι από τον Κινηματογράφο "Παλλάς" της οδού Kovδύλη στη Νίκαια, το Θέατρο Σκιών Τέρψις. Το καλοκαίρι του 1956-1957, δημιουργεί το Θέατρο "Ζέφυρος" στο παλιό τέρμα Αμφιάλης, ενώ τον χειμώνα του 1957-1958 το Θέατρο "Αύρα" πάλι στην Π. Ράλλη, στη στάση Τζα
νή. 
Ο χειμώνας αυτός παραλίγο να γίνει αφορμή να σταματήσει την καριέρα του, γιατί από σοβαρό κρυολόγημα και λόγω της καταπόνησης των φωνητικών του χορδών έχασε την φωνή του, η οποία επανήλθε μετά από αυστηρή θεραπεία και πείσμα, διαψεύδοντας τις γνωματεύσεις και συστάσεις των γιατρών. Μετά από δειλά και προσεκτικά βήματα, ξεκίνησε να παίζει και πάλι το καλοκαίρι του 1959 στο θεατράκι της οδού Θηβών 152, κάνοντας τέσσερις παραστάσεις την εβδομάδα. Το καλοκαίρι του 1965, πραγματοποιεί το μεγάλο του όνειρο, την δημιουργία ενός πραγματικά μοντέρνου Θεάτρου Σκιών με την πνοή και τον αέρα του αληθινού Θεάτρου. 
Αυτό γίνεται στην παραλία του Μοσχάτου, στο θέατρο "Ποσειδώνειον", Θέατρο το οποίο έδωσε λαμπρές μέρες και στην τέχνη αλλά και στον ίδιον προσωπικά. Τον χειμώνα του 1966-1967, πραγματοποιεί την πρώτη του έξοδο από τα ελληνικά σύνορα με τουρνέ στην Αυστραλία, ψυχαγωγώντας χιλιάδες Έλληνες και Αυστραλούς θεατές στις πόλεις Σίδνεϊ, Μελβούρνη, Καμπέρα, Αδελαΐδα κ.ά. 
Από το 1968 μέχρι το 1972, δημιουργεί το τελευταίο δικό του θέατρο, στην οδό Θηβών 37, στάση Γεφυράκι, το θέατρο Σκιών "Παράδεισος", (αρ. 2). Το 1969, απεσταλμένοι από το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ ήρθαν και μαγνητοφώνησαν παραστάσεις και πήραν πολλές φωτογραφίες, δημιουργώντας υλικό για έρευνα στο ομώνυμο Πανεπιστήμιο.
Πέθανε στις 25 Ιούνη 2008