Μαρία Β΄ της Αγγλίας

Πρώιμη ζωή

Η Μαρία, γεννημένη στο Παλάτι του Αγίου Ιακώβου στο Λονδίνο στις 30 Απριλίου 1662, ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Ιακώβου, Δούκα της Υόρκης (μελλοντικού Ιακώβου Β΄ και Ζ΄), και της πρώτης συζύγου του, Λαίδης Αν Χάιντ. Θείος της Μαρίας ήταν ο Βασιλιάς Κάρολος Β΄, ο οποίος κυβέρνησε τα τρία βασίλεια της Αγγλίας, της Σκωτίας και της Ιρλανδίας· ο παππούς από τη μητέρα της ήταν, Έντουαρντ Χάιντ, 1ος Κόμης του Κλάρεντον, ήταν για μια μακρά περίοδο κορυφαίος σύμβουλος του Καρόλου. Βαπτίστηκε στην Αγγλικανική πίστη στο Chapel Royal στο Παλάτι του Αγίου Ιακώβου, και ονομάστηκε από την πρόγονό της, Μαρία, Βασίλισσα των Σκώτων. Οι νονοί της περιελάμβαναν τον εξάδελφο του πατέρα της, Πρίγκιπα Ρούπερτ του Ρήνου. Παρότι η μητέρα της γέννησε οκτώ παιδιά, όλα εκτός από τη Μαρία και την νεότερη αδελφή της Άννα πέθαναν πολύ νέα, και ο Βασιλιάς δεν είχε άλλα νόμιμα τέκνα. Συνεπώς, για μεγάλο μέρος της παιδικής της ηλικίας, η Μαρία ήταν δεύτερη στη γραμμή για τον θρόνο μετά τον πατέρα της.
Ο Δούκας της Υόρκης μεταστράφηκε στον Ρωμαιοκαθολικισμό το 1668 ή το 1669, αλλά η Μαρία και η Άννα ανατράφηκαν ως Αγγλικανές, σύμφωνα με τις εντολές του Καρόλου Β΄. Μεταφέρθηκαν σε δικά τους διαμερίσματα στο Παλάτι Ρίτσμοντ, όπου ανατράφηκαν από την γκουβερνάντα τους Λαίδη Φράνσις Βίλλιερς, με περιστασιακές μόνο επισκέψεις για να δουν τους γονείς τους στο Παλάτι του Αγίου Ιακώβου ή τον παππού τους Λόρδο Κλάρεντον στο Τουίκεναμ. Η εκπαίδευση της Μαρίας, από ιδιωτικούς δασκάλους, ήταν αρκετά περιορισμένη στη μουσική, τον χορό, το σχέδιο, τα Γαλλικά και την θρησκευτική κατήχηση. Η μητέρα της πέθανε το 1671, και ο πατέρας της νυμφεύθηκε πάλι το 1673, παίρνοντας ως δεύτερη σύζυγο της Μαρία της Μόντενα, μια Καθολική που ήταν μόνο τέσσερα χρόνια μεγαλύτερη από τη Μαρία.
Η Μαρία είχε κάτι το ασυνήθιστο για  εκείνη την εποχή το ύψος της ήταν 1,8 μέτρα. 
Από την ηλικία των εννέα περίπου μέχρι τον γάμο της, η Μαρία έγραφε παθιασμένα γράμματα σε ένα μεγαλύτερο κορίτσι την Φράνσις Άπσλεϊ, κόρη του αυλικού Άλλεν Άπσλεϊ. Με τον καιρό, η Φράνσις ένιωσε άβολα με την αλληλογραφία, και απαντούσε πιο επίσημα. Στην ηλικία των δεκαπέντε, η Μαρία αρραβωνιάστηκε με τον Προτεστάντη εξάδελφό της, τον Γουλιέλμο της Οράγγης και επικεφαλής δικαστή της Ολλανδίας. Ο Γουλιέλμος ήταν γιος της αποθανούσας αδελφής του Βασιλιά, της Βασιλικής Πριγκίπισσας Μαρίας, και ούτως τέταρτος στη γραμμή διαδοχής μετά τον Ιάκωβο, τη Μαρία και την Άννα. Αρχικά, ο Κάρολος Β΄ αντιτέθηκε στην συμμαχία με τον Ολλανδό κυβερνήτη, διότι προτιμούσε η Μαρία να παντρευτεί τον διάδοχο του Γαλλικού θρόνου, τον Δελφίνο Λουδοβίκο, ούτως συμμαχώντας το βασίλειό του με την Καθολική Γαλλία και δημιουργώντας μεγαλύτερες πιθανότητες ενός τελικά Καθολικού διαδόχου στη Βρετανία· αλλά αργότερα, υπό πίεση από το Κοινοβούλιο και με έναν συνασπισμό με τους Καθολικούς Γάλλους μη ευνοϊκό πολιτικά πλέον, ενέκρινε την ένωση. Ο Δούκας της Υόρκης συμφώνησε με το γάμο, μετά από πιέσεις από τον κορυφαίο υπουργό Λόρδο Ντάνμπι και τον Βασιλιά, ο οποίος λανθασμένα συμπέρανε ότι θα βελτίωνε την εικόνα του Ιακώβου μεταξύ των Προτεσταντών. Όταν ο Ιάκωβος είπε στη Μαρία ότι επρόκειτο να παντευτεί τον εξάδελφό της, "έκλαψε όλο το απόγευμα και όλη την επόμενη ημέρα".

Γάμος

Ο Γουλιέλμος και η δακρύβρεχτη Μαρία παντρεύτηκαν στο Παλάτι του Αγίου Ιακώβου από τον Επίσκοπο Χένρι Κόμπτον στις 4 Νοεμβρίου 1677. Η Μαρία συνόδευσε τον σύζυγό της σε μια διάσχιση της ταραγμένης θάλασσας προς τις Κάτω Χώρες αργότερα εκείνο τον μήνα, μετά από αναβολή δύο εβδομάδων λόγω κακών καιρικών συνθηκών. Το Ρότερνταμ ήταν απροσπέλαστο λόγω πάγου, και αναγκάστηκαν να αποβιβαστούν στο μικρό χωριό Ter Heijde, και να περπατήσουν μέσα από την παγωμένη εξοχή μέχρι να συναντήσουν συνοδούς που θα τους πήγαιναν στο Huis Honselaarsdijk. Στις 14 Δεκεμβρίου, εισήλθαν επίσημα στη Χάγη με μια λαμπρή πομπή.
Η ζωηρή και ευπαρουσίαστη φύση της Μαριας την έκανε δημοφιλή στους Ολλανδούς, και ο γάμος της με έναν Προτεστάντη πρίγκιπα ήταν δημοφιλής στη Βρετανία. Έγινε αφοσιωμένη στο σύζυγό της, αλλά εκείνος έλειπε συχνά σε εκστρατείες, κάτι που έκανε την οικογένεια της Μαρίας να τον θεωρεί ψυχρό και αδιάφορο. Μέσα σε λίγους μήνες η Μαρία έμεινε έγκυος· όμως, σε μια επίσκεψη στον σύζυγό της στην οχυρωμένη πόλη της Μπρέντα, εκείνη απέβαλε, κάτι που πιθανόν κατέστρεψε μόνιμα την ικανότητά της να κάνει παιδιά. Είχε επιπλέον περιόδους ασθένειας που ίσως ήταν αποβολές στα μέσα του 1678, τις αρχές του 1679, και τις αρχές του 1680. Η ακληρία της θα ήταν η μεγαλύτερη πηγή δυστυχίας στη ζωή της.
Από τον Μάιο 1684, ο νόθος γιος τους Βασιλιά, Τζέιμς Σκοτ, Δούκας του Μόνμαουθ, ζούσε στις Κάτω Χώρες, όπου χαιρετίστηκε από τον Γουλιέλμο και τη Μαρία. Ο Μόνμαουθ θεωρείτο αντίπαλος του Δούκα της Υόρκης, και ως πιθανός Προτεστάντης διάδοχος ο οποίος μπορούσε να υποκαταστήσει τον Ιάκωβο στη γραμμή διαδοχής. Ο Γουλιέλμος, όμως, δεν τον θεωρούσε βιώσιμη εναλλακτική και σωστά έκρινε ότι ο Μόνμαουθ είχε ανεπαρκή υποστήριξη.

Βασιλεία του Ιακώβου

Με τον θάνατο του Καρόλου Β΄ χωρίς νόμιμα τέκνα τον Φεβρουάριο του 1685, ο Δούκας της Υόρκης έγινε βασιλιά ως Ιάκωβος Β΄ στην Αγγλία και την Ιρλανδία και Ιάκωβος Ζ΄ στη Σκωτία. Η Μαρία έπαιζε χαρτιά όταν ο σύζυγός της την πληροφόρησε για την ανάρρηση του πατέρα της, και ότι η ίδια ήταν πιθανή διάδοχος. Όταν ο νόθος γιος του Καρόλου Μόνμαουθ  συγκέντρωσε μια δύναμη εισβολής στο Άμστερνταμ, και απέπλευσε για τη Βρετανία, ο Γουλιέλμος πληροφόρησε τον Ιάκωβο για την αναχώρηση του Μόνμαουθ, και διέταξε τα Αγγλικά συντάγματα στις Κάτω Χώρες να επιστρέψουν στη Βρετανία. Προς ανακούφιση του Γουλιέλμου, ο Μόνμαουθ ηττήθηκε, αιχμαλωτίστηκε και εκτελέστηκε, αλλά ο ίδιος και η Μαρία δυσαρεστήθηκαν από μελλοντικές ενέργειες του Ιακώβου.
Ο Ιάκωβος είχε μια αμφιλεγόμενη θρησκευτική πολιτική· η προσπάθειά του να δώσει ελευθερία λατρείας σε μη Αγγλικανούς αναστέλλοντας πράξεις του Κοινοβουλίου με βασιλικό διάταγμα δεν είχε θετική αποδοχή.Η Μαρία θεωρούσε τέτοιες πράξεις παράνομες, and her chaplain expressed this view in a letter to the Archbishop of Canterbury, William Sancroft, on her behalf. She was further dismayed when James refused to help when the Catholic King of France, Louis XIV, invaded Orange and persecuted Huguenot refugees there. Σε μια απόπειρα να πλήξει τον Γουλιέλμο, ο Ιάκωβος ενθάρρυνε το προσωπικό της κόρης του να της πουν ότι ο Γουλιέλμος είχε σχέση με την Ελίζαμπεθ Βίλλιερς. Acting on the information, Mary waited outside Villiers's room and caught her husband leaving it late at night. William denied adultery, and Mary apparently believed and forgave him. Possibly, Villiers and William were not meeting as lovers but to exchange diplomatic intelligence. Mary's staff was dismissed and sent back to Britain.

Βασιλεία

Τον Δεκέμβριο του 1689 το Κοινοβούλιο ψήφισε ένα από τα εμβληματικότερα συνταγματικά έγγραφα στην Αγγλική ιστορία, τη Χάρτα των Δικαιωμάτων. Αυτό το μέτρο—το οποίο επαναλάμβανε και επιβεβαίωνε πολλές διατάξεις της προγενέστερης Διακήρυξης του Δικαίου—καθιέρωσε περιορισμούς στο βασιλικό προνόμιο· διεκήρυσσε, μεταξύ άλλων, ότι ο Ηεμόνας δεν  μπορούσε να αναστείλει νόμους που πέρασε το Κοινοβούλιο, να επιβάλει φόρους χωρίς κοινοβουλευτική συναίνεση, infringe the right to petition, να συγκεντρώσει μόνιμο στρατό σε καιρό ειρήνης χωρίς κοινοβουλευτική συναίνεση, deny the right to bear arms to Protestant subjects, να παρέμβει παράτυπα στις κοινοβουλευτικές εκλογές, να τιμωρήσει μέλη οποιουδήποτε από τα δύο σώματα του Κοινοβουλίου για οτιδήποτε ειπώθηκε κατά τη διάρκεια συζητήσεων, require excessive bail, or inflict cruel or unusual punishments. Η Χάρτα ακόμα επιβεβαίωνε τη διαδοχή του θρόνου. Μετά το θάνατο του Γουλιέλμου ή της Μαρίας ο επιζών σύζυγος θα συνέχιζε να βασιλεύει. Επόμενοι στη γραμμή διαδοχής θα ήταν τα παιδιά τους, και αμέσως μετά η αδελφή της Μαρίας Άννα και τα παιδιά της Άννας. Τελευταία ήταν τα παιδιά που ίσως αποκτούσε ο Γουλιέλμος από επόμενο γάμο.

Ο Γουλιέλμος, που στηριζόταν όλο και περισσότερο στη Μαρία, συνετρίβη από το θάνατό της, και είπε στον Μπάρνετ ότι "από την απόλυτη ευτυχία" έγινε ο "πιο δυστυχισμένος άνθρωπος στη γη". Ενώ οι Ιακωβίτες θεώρησαν το θάνατό της ως θεία δίκη για την παράβαση της πέμπτης εντολής ("τίμα τον πατέρα σου"), στη Βρετανία την θρήνησαν πάρα πολύ. During a cold winter, in which the Thames froze, her embalmed body lay in state in Banqueting House, Whitehall. Την 5η Μαρτίο τάφηκε στο [Α[ββαείο του Ουεστμίνστερ]]. Η νεκρώσιμη ακολπουθία της ήταν η πρώτη ενό βασιλιά που παρέστησαν όλα τα μέλη των δύο σωμάτων του Κοινοβουλίου. For the ceremony, composer Henry Purcell wrote Music for the Funeral of Queen Mary.

Διαδοχή

Μετά το θάνατο της Μαρίας, ο Γουλιέλμος Γ΄ συνέχισε να είναι βασιλιάς. Το τελευταίο επιζών παιδί της Πριγκίπισσας Άννας, ο Γουλιέλμος, δούκας του Γκλόστερ, πέθανε τον Ιούλιο του 1700 και εφόσον ήταν προφανές ότι ο Γουλιέλμος Γ΄ δε θα είχε άλλους απογόνους, σύμφωνα με απόφαση του Κοινοβουλίου το Στέμμα μετά την Άννα θα πήγαινε στον κοντινότερο Προτεστάντη συγγενή, τη Σοφία του Ανόβερου, και τους διαδόχους της. Όταν ο Γουλιέλμος Γ΄ πέθανε το 1702, τον διαδέχτηκε η Άννα, την οποία διαδέχτηκε ο γιος της ήδη αποθανούσας Σοφίας, Γεώργιος Α΄ της Μεγάλης Βρετανίας.

Επιρροή στη λαϊκή κουλτούρα

Η ζωή της Μαρίας από τα παιδικά της χρόνια μέχρι το θάνατό της αποτελεί τμήμα της δραματικής σειράς του BBC "The First Churchills" (1969), όπου την ενσάρκωσε η ηθοποιός Λίζα Ντανιέλι. Ο χαρακτήρας της ενσαρκώθηκε επίσης από τη Σάρα Κράουντεν στην ταινία "Ορλάντο" (1992), βασισμένη στο μυθιστόρημα της Βιρτζίνια Γουλφ, και από τη Ρεμπέκα Φροντ στην ταινία "England, My England" (1995), που αφηγείται την ιστορία του συνθέτη Χένρι Περσέλ.