google/wiki40b huggingface dataset:
Χρήστος Κατσιγιάννης

Βιογραφικά στοιχεία

Καταγόταν από την 'Ηπειρο και ήταν γιος του Αθανάσιου Κατσιγιάννη. Ήταν πολιτικός μηχανικός. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Αττικής με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας στις εκλογές του 1974 και από τότε επανεκλεγόταν συνεχώς μέχρι σε αυτές του 1996. Στην Κυβέρνηση Μητσοτάκη διετέλεσε Υφυπουργός Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων (1990 - 1991).
Απεβίωσε στις 26 Μαΐου του 1997 και ενώ ήταν εν ενεργεία βουλευτής. Ήταν παντρεμένος και είχε αποκτήσει δύο παιδιά, την Αικατερίνη, σύζυγο του Γεώργιου Χρυσολούρη, και τον Αθανάσιο, βουλευτή.
Τρόμος στο Παρθεναγωγείο

Πλοκή

Ένας μυστηριώδης ξένος τρομοκρατεί τα κορίτσια σε μια φοιτητική εστία θηλέων, τα οποία κάνουν ένα πάρτι για την παραμονή Χριστουγέννων. Τα απειλητικά τηλεφωνήματα διαδέχονται τις εξαφανίσεις κάποιων κοριτσιών (τα οποία δολοφονούνται ένα ένα από τον δολοφόνο). Στην αρχή δολοφονείται η Κλερ Χάρισον: ο δολοφόνος την ακινητοποιεί και την τυλίγει με μια πλαστική σακούλα. Την εγκαταλείπει σε μια κουνιστή καρέκλα στην σοφίτα, αφήνοντάς την να πεθάνει από ασφυξία. Η οικονόμος του σπιτιού ακολουθεί σε μια ξαφνική επίθεση και η αστυνομία αρχίζει να ερευνά τις παράξενες εξαφανίσεις.
Εν τω μεταξύ, η ηρωίδα Τζες Μπράντφορντ αποκαλύπτει στο αγόρι της πως περιμένει το παιδί του αλλά δεν είναι πρόθυμη να το κρατήσει. Ο Πίτερ (το αγόρι της) αρχίζει να συμπεριφέρεται περίεργα και αρχίζει να παρουσιάζει ξαφνικά ξεσπάσματα θυμού παρακαλώντας την να αλλάξει τη γνώμη της. Όταν οι Μπαρμπ και η Φιλ δολοφονούνται και η τρομοκρατημένη Τζες μένει τελευταία, απαντώντας στο τηλεφώνημα του δολοφόνου. Η αστυνομία ανακαλύπτει πως το τηλεφώνημα προέρχεται από μέσα στο ίδιο το κτήριο αλλά δεν προλαβαίνει να της το εξακριβώσει καθώς αντί εκείνη να τρέξει έξω, ανεβαίνει τις σκάλες για πάνω και ο δολοφόνος της επιτίθεται.
Δραπετεύοντας από τον δολοφόνο, αντιμετωπίζει τον Πίτερ. Εκείνη πιστεύει πως ο Πίτερ είναι κρυμμένος πίσω από τις δολοφονίες και τα τηλεφωνήματα και πριν εκείνος εξηγήσει, εκείνη τον σκοτώνει. Η αστυνομία καταφθάνει και εφόσον η υπόθεση έκλεισε, η Τζες μένει μόνη στο κρεβάτι της για ξεκούραση. Το τηλέφωνο κτυπά ακόμη μια φορά ενώ οι τίτλοι τέλους εμφανίζονται.

Ριμέικ

Το ριμέικ βγήκε στους κινηματογράφους τον Δεκέμβρη του 2006. Πρωταγωνιστούν οι: Κέιτι Κάσιντι, Μισέλ Τράχτενμπεργκ, Μέρι Ελίζαμπεθ Γουίνστεντ, Κρίστεν Κλόουκ, Κρίσταλ Λόου, Λέισι Τσάμπερτ και Άντρεα Μάρτιν (που επιστρέφει αλλά στον ρόλο της κας Μακχένρι).
Βασίλειος ο Χαλκόχειρ

Βιογραφία

Ο Βασίλειος καταγόταν από τη Μακεδονία (δεν είναι σαφές αν εννοείται η Μακεδονία καθ΄ αυτή ή το Θέμα Μακεδονίας). Ο Αλέξανδρος Καζντάν εικάζει ότι ήταν πιθανώς σλαβικής καταγωγής και ότι υπηρετούσε στο βυζαντινό στρατό ως μισθοφόρος. Σύμφωνα με την κύρια πηγή για τη ζωή του, το χρονικό του Συμεών Λογοθέτη, τη δεκαετία του 920, εκμεταλλευόμενος τη λαϊκή δυσαρέσκεια για την βαριά φορολογία και τους λιμούς της εποχής, ηγήθηκε εξέγερσης στο Θέμα Οψικίου. Ο Βασίλειος υιοθέτησε το όνομα του στρατηγού Κωνσταντίνου Δούκα, που το 913 είχε προσπαθήσει ανεπιτυχώς να καταλάβει το βυζαντινό θρόνο, και απέκτησε γρήγορα μεγάλη υποστήριξη, καθώς ο Δούκας, καίτοι αριστοκράτης, είχε φτάσει να θεωρείται ως προστάτης των απλών ανθρώπων. Οι αυτοκρατορικές αρχές έστειλαν εναντίον του στρατό υπό έναν τουρμάρχη που τον συνέλαβε και τον έφερε δέσμιο στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί ο Βασίλειος δικάστηκε από τον Έπαρχο της πόλεως και καταδικάστηκε σε ακρωτηριασμό του χεριού του.
Απτόητος, ο Βασίλειος επέστρεψε στο Οψίκιον, έφτιαξε ένα χάλκινο χέρι στο οποίο προσάρμοσε ένα μεγάλο σπαθί, συγκέντρωσε τους φτωχούς και κατατρεγμένους της επαρχίας και εξεγέρθηκε ξανά το 932. Με τους υποστηρικτές του κατέλαβε ένα οχυρό μέρος, την Πλατειά Πέτρα, το οποίο και χρησιμοποίησε ως βάση του για να εξαπολύσει επιδρομές στην τριγύρω επαρχία. Η επανάσταση κατεστάλη ξανά από το στρατό, και ο Βασίλειος ξαναμεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί, προσπαθώντας να ελαφρύνει τη θέση του, ισχυρίστηκε ότι η εξέγερσή του είχε την υποστήριξη σημαινόντων προσώπων, αλλά μια έρευνα απέδειξε τις κατηγορίες αυτές αβάσιμες. Ο Βασίλειος καταδικάστηκε και κάηκε στην πυρά στην πλατεία των Αμαστριανών.
Ο Καζντάν θεώρησε την εξέγερση του Βασιλείου δείγμα λαϊκής και ιδιαίτερα αγροτικής εξέγερσης, και τη συνέδεσε με την μεταρρυθμιστική αγροτική νομοθεσία του Ρωμανού Α' Λεκαπηνού το 934 που προσπάθησε να ελαφρύνει τα βάρη των φτωχών και να περιορίσει την εξουσία των «Δυνατών».
Τζον Τέρι

Συλλογικοί

Τσέλσι ΦΚ (1998-)
FA Premier League (3): 2004-05, 2005-06, 2009-10, 2014-2015
FA Cup (5): 1999-00, 2006-07, 2008-09, 2009-10, 2011-12
Λιγκ Καπ Αγγλίας (3): 2004-05, 2006-07, 2014-15
FA Community Shield (2): 2005, 2009
UEFA Champions League (1): 2011-12
UEFA Europa League (1): 2012-13
Κύπελλο Ασίας Πρέμιερ Λιγκ: 2003, 2011
The Sims (σειρά βιντεοπαιχνιδιών)

Κληρονομία

Η επιτυχία του βιντεοπαιχνιδιού The Sims είχε ως αποτέλεσμα το παγκόσμιο ρεκόρ Guinness να απονέμει τις πέντε παγκόσμιες εγγραφές στη Guinness World Records: Gamer's Edition 2008. Αυτά τα αρχεία περιλαμβάνουν τη σειρά "The Biggest-Selling Simulation" του κόσμου και το "Best Selling PC Game of All Time" για το αρχικό παιχνίδι The Sims , το οποίο πώλησε 16 εκατομμύρια μονάδες.
Φρειδερίκος Φραγκίσκος Ε΄ του Μεκλεμβούργου-Σβερίν

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκου-Φραγκίσκου Δ΄ μεγάλου δούκα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν και της Αλεξάνδρας των Γουέλφων, κόρης του Ερνέστου-Αυγούστου Β΄ τιτουλάριου βασιλιά του Αννοβέρου.
Το 2001 απεβίωσε στο Αμβούργο (Χάμπουρκ) σε ηλικία 91 ετών. Ήταν άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο 8ος εξάδελφος του πατέρα του, ο Μπόρβιν του νεότερου κλάδου του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς.
Φραντς Ξάβερ Κρόετς

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο Μόναχο. Έμαθε υποκριτική στην Σχολή Ηθοποιϊας (Schauspielschule) στο Μόναχο και στο Max-Reinhardt-Seminar της Βιέννης. Βιοπορίστηκε με δουλειές του ποδαριού, εργάστηκε ως φορτηγατζής και ιδιωτικός νοσοκόμος. Από το 1972 ως το 1980, έγινε ενεργό μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γερμανίας (DKP) και έβαλε υποψηφιότητα για βουλευτής. Γνώρισε σημαντική επιτυχία το 1971 με τα έργα του Heimarbeit και Hartnäckig. Στη δεκαετία του 1970, σκηνοθέτησε ταινίες που δραματοποιούν την κοινωνική και προσωπική καταθλίωση των συνανθρώπων μας. Απογειώθηκε στην δεκαετία του 1980, με την τηλεοπτική εκπομπή Κιρ Ροϋγιαλ (Kir Royal) με την ερμηνεία του δημοσιογράφου Μπέιμπι Σίμερλος.

Ελληνικές παραστάσεις έργων του

Το 2012 ανέβηκε στο Θέατρο του Νέου Κόσμου το έργο-σταθμός της δραματουργίας του Κρετς "Stallerhof" σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου, μετάφραση Κοραλίας Σωτηριάδου και πρωταγωνιστές τους Μαρία Καλλιμάνη, Κώστα Τριανταφυλλόπουλο, Αμαλία Αρσένη και Μάνο Βακούση. Ο ίδιος ο Κρετς επισκέφτηκε για πρώτη φορά την Ελλάδα για να παρακολουθήσει την πρεμιέρα του έργου του, προσκεκλημένος από το Θέατρο του Νέου Κόσμου και το Ινστιτούτο Γκαίτε.
Ρόμπερτ Σταμπολζίεφ

Καριέρα συλλόγων

Ο Σκοπιανικής καταγωγής Ρόμπερτ Σταμπολζίεφ γεννήθηκε στην Μελβούρνη της Αυστραλίας και ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τα τμήματα υποδομών της Πρέστον Λάιονς. Κατόπιν έπαιξε στην ομάδα νέων της Χιουμ Σίτυ ΦΚ και στην ηλικία των 14 ετών μετακόμισε στην Αγγλία και εντάχθηκε στα τμήματα υποδομών της Μπρίστολ Σίτι, όπου σε σύντομο χρονικό διάστημα προωθήθηκε στην δεύτερη ομάδα του συλλόγου του Μπρίστολ. Το καλοκαίρι του 2009 αποκτήθηκε από τον Παναθηναϊκό, στο δυναμικού του οποίου άνηκε μέχρι και το 2011, αγωνιζόμενος με την ομάδα νέων στα πρωταθλήματα Κ-20 της Σούπερ Λιγκ, όπου και έδειξε πολύ θετικά δείγματα και αποτέλεσε πρώτος σκόρερ των νέων του Παναθηναϊκού. Εν το μεταξύ, με τον ερχομό του το καλοκαίρι του 2009, παραχωρήθηκε για 1 εξάμηνο δανεικός στον Α.Ο. Καβάλα. 
Το καλοκαίρι του 2011 αποκτήθηκε από την Προοδευτική, με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της Φούτμπολ Λιγκ 2, ξεκινώντας την επαγγελματική του καριέρα. Τον Ιανουάριο του 2012 έμεινε ελεύθερος από την ομάδα του Πειραιά και ακολούθως, μεσούσης της περιόδου 2011-12, αποκτήθηκε από τον Θρασύβουλο Φυλής. Με την ομάδα της Φυλής έκανε ντεμπούτο στο πρωτάθλημα της Φούτμπολ Λιγκ και στο τέλος της περιόδου έμεινε ελεύθερος. 
Το καλοκαίρι του 2012 μετακόμισε στην Κύπρο παίρνοντας μεταγραφή στον Ολυμπιακό Λευκωσίας, με τον οποίο διέγραψε την πρώτη του ολοκληρωμένη χρονιά, σημειώνοντας 24 συμμετοχές. Το καλοκαίρι του 2013 αποκτήθηκε από τη νεοφώτιστη στην Α΄ Κατηγορία Κύπρου, Α.Ε.Κ. Κουκλιών. Με τη φανέλα της ομάδας της Πάφου είχε την πιο παραγωγική του χρόνια, σημειώνοντας συνολικά 6 τέρματα σε 27 συμμετοχές και αξιοσημείωτα, συμμετείχε και σκόραρε 1 τέρμα στον πρώτο αγώνα της ιστορίας της ομάδας στην Α΄ Κατηγορία με αντίπαλο την Α.Ε.Κ. Λάρνακας στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος, της οποίας επικράτησε με 2-1 σημειώνοντας παράλληλα την πρώτη νίκη της ιστορίας της στο Κυπριακό πρωτάθλημα.
Το καλοκαίρι του 2014 επέστρεψε στην Ελλάδα έπειτα από μια 2ετία στην Κύπρο, παίρνοντας μεταγραφή στη νεοφώτιστη στην Σούπερ Λιγκ, Νίκη Βόλου. Με την φανέλα της Νίκης Βόλου έκανε ντεμπούτο στο Ελληνικό πρωτάθλημα, σημειώνοντας συνολικά 8 συμμετοχές. Τον Ιανουάριο του 2015 και έπειτα τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετώπισε η ομάδα του Βόλου αποδεσμεύτηκε και μετακόμισε εκ νέου στην Αυστραλία, παίρνοντας μεταγραφή στην Σίντνεϊ ΦΚ. Με το τέλος της περιόδου 2014-15, το καλοκαίρι του 2015 ανανέωσε το συμβόλαιο του για ακόμη 1 χρόνο με την ομάδα του Σίδνεϊ.
Το καλοκαίρι του 2016 μετακόμισε στην Αγγλία για την Κιντερμίνστερ Χάριερς ΦΚ και τον Ιανουάριο του 2017 επέστρεψε στην Κύπρο, παίρνοντας μεταγραφή στην Π.Α.Ε.Ε.Κ. Κερύνεια. Με την ομάδα της Κερύνειας αγωνίστηκε στην Β΄ Κατηγορία για 1,5 χρόνο, σημειώνοντας συνολικά 15 τέρματα σε 30 συμμετοχές. Το καλοκαίρι του 2018 επέστρεψε στη γενέτειρα του Αυστραλία, παίρνοντας μεταγραφή στην Αλτόνα Μάτζικ ΣΚ.

Διεθνής καριέρα

Είναι διεθνής με την Εθνική νέων Αυστραλίας. Έχει συνολικά 7 συμμετοχές και 2 τέρματα.
2362 Μαρκ Τουαίην

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Μαρκ Τουαίην είναι άγνωστα.
Ιωάννα Β΄ της Βουργουνδίας

Τελευταία χρόνια

Κληρονόμησε την κομητεία της Βουργουνδίας όταν ο ανήλικος αδελφός της Ροβέρτος, κόμης της Βουργουνδίας πέθανε πρόωρα (1315)· το 1329 κληρονόμησε και την κομητεία του Αρτουά από την μητέρα της. Μετά τον πρόωρο θάνατο του συζύγου της αποσύρθηκε στα κτήματά της έντονα απελπισμένη και σε τραγική κατάσταση από την λύπη της. Ο θάνατος της αδελφής της στην συνέχεια μεγάλωσε περισσότερο την απελπισία της, κάτι που την οδήγησε στον θάνατο από μαρασμό. Πέθανε στις 21 Ιανουαρίου 1330 και τάφηκε στο Σαιν-Ντενί, δίπλα από τον σύζυγό της. Η μεγαλύτερη θυγατέρα της Ιωάννα Γ΄ κόμισσα της Βουργουνδίας παντρεύτηκε τον Εύδη Δ΄ της Βουργουνδίας (1318). Με τον γάμο αυτό ενώθηκαν η κομητεία και το δουκάτο της Βουργουνδίας. Η κομητεία της Βουργουνδίας ωστόσο και το Αρτουά θα κληρονομηθούν από την μικρότερη κόρη της Μαργαρίτα.
Στην διαθήκη της η Ιωάννα εξέφρασε την επιθυμία της για την ίδρυση Πανεπιστημίου στο Παρίσι, το οποίο θα ονομαστεί "Πανεπιστήμιο της Βουργουνδίας".
Η Ιωάννα Β΄ ήταν βασικός χαρακτήρας σε μια σειρά από έργα του σύγχρονου Γάλλου συγγραφέα Μωρίς Ντρυόν (1918 - 2009) με τίτλο "Οι προκλητικοί βασιλείς".
Λουδοβίκος ΙΒ΄ της Γαλλίας

Προβλήματα με τους γάμους του

Το 1476 νυμφεύτηκε την Ιωάννα της Γαλλίας (1464 – 1505), κόρη του Λουδοβίκου ΙΑ΄ από τη δεύτερη σύζυγό του.
Όμως ο γάμος δεν είχε απογόνους και ο Λουδοβίκος ΙΒ΄ απαρνήθηκε την Ιωάννα, προκειμένου να νυμφευτεί την Άννα της Βρεττάνης, κόρη και διάδοχο του Φραγκίσκου Β΄ δούκα  της Βρεττάνης με σκοπό να ενσωματώσει το δουκάτο στο βασίλειο του. Δεν είχε όμως καθόλου νόμιμα δικαιώματα, που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει για να διαλύσει τον γάμο του. Δεν μπορούσε να βρει έγγραφα, που να αποδεικνύουν τη συγγένειά του με την Ιωάννα, αφού αυτός ήταν ο σημαντικότερος λόγος στην εποχή του για τη διάλυση των γάμων, ούτε μπορούσε να βρει αποδεικτικά έγγραφα που να πιστοποιούν την ηλικία του ή ότι τέλεσε τον γάμο του σε ηλικία 13 ετών, αφού η νόμιμη ηλικία για γάμο ενός άνδρα ήταν το 14ο έτος.
Έτσι ο Λουδοβίκος ΙΒ΄ αποφάσισε να καταφύγει σε άλλες, ύπουλες μεθόδους: κατηγόρησε την Ιωάννα ότι ήταν σωματικά ελαττωματική και ανίκανη να εκπληρώσει τα συζυγικά της καθήκοντα. Η Ιωάννα εξοργισμένη, απήγγειλε βαριές κατηγορίες γι' αυτόν και τον πατέρα του. Αν και η Ιωάννα είχε με το μέρος της όλα τα νόμιμα δικαιώματα και η θέση του Λουδοβίκου ήταν πολύ δύσκολη, ο Πάπας πήρε το μέρος του και νομιμοποίησε την διάλυση του γάμου. Η Ιωάννα εξοργίστηκε πάλι και τον ειρωνεύτηκε με νέες κατηγορίες.
Ο Λουδοβίκος ΙΒ΄ είχε μια ενδιάμεση θέση στην ιστορία, αφού τοποθετείται μεταξύ των Μεσαιωνικών βασιλέων και αυτών της Αναγέννησης. Μετά τον θάνατο της Άννας, νυμφεύτηκε το 1514 την Μαρία Τυδώρ (1496 – 1533), κόρη του Ερρίκου Ζ΄ της Αγγλίας, προκειμένου να αποκτήσει διάδοχο και δικαιώματα επάνω στον Αγγλικό θρόνο. Ο μόνος γάμος που ήταν γι' αυτόν γόνιμος, ήταν με την Άννα της Βρεττάνης, καθώς απέκτησε δύο κόρες.
Έστρεψε την προσοχή του κατά της αριστοκρατίας, προκειμένου να ισχυροποιήσει τις θέσεις του. Στη Σύνοδο του Μπλουά το 1499 και της Λυών το 1510 αποφάσισε ενίσχυση των βασιλικών δικαιωμάτων, ακόμη και εις βάρος του νομοθετικού πλαισίου.

Κατάληψη του Μιλάνου

Ήθελε να καταλάβει το Μιλάνο, από το οποίο είχε κληρονομικά δικαιώματα λόγω της γιαγιάς του, Βαλεντίνα Βισκόντι. Έκανε μια σειρά εκστρατειών κατά της Ιταλίας και το 1499 κατάφερε να το καταλάβει από τον μεγάλο αντίπαλο του, Λουδοβίκο Σφόρτσα, οπότε έμεινε υπό την Γαλλική κατοχή για 12 χρόνια. 
Το 1504 έχασε και τα δικαιώματά του στον θρόνο της Νεαπόλεως, αλλά κατάφερε να νικήσει την Βενετία στην αποφασιστική μάχη του Ανιαντέλο το 1509. Τα πράγματα γι' αυτόν έγιναν πολύ δύσκολα το 1510 με την άνοδο στον παπικό θρόνο του πολεμοχαρούς Ιουλίου Β΄, που σχημάτισε την Καθολική Λίγκα της Ιταλίας, που ήθελε να αντιταχθεί με κάθε τρόπο στις Γαλλικές φιλοδοξίες. Τελικά το 1513 οι Ελβετοί τον εκδίωξαν από το Μιλάνο.
Πέθανε κερδίζοντας τον τίτλο του «πατέρα του λαού», ενώ τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν στο κενό διαδοχής του ήταν πολύ μεγάλα, και όχι μικρότερα από αυτά που υπήρχαν όταν ανέβηκε ο ίδιος στον θρόνο. Λόγω του Σαλικού νόμου, δεν μπορούσε να τον διαδεχθεί η κόρη του με τον σύζυγό της και ο θρόνος πέρασε αναγκαστικά στον ξάδελφό του, Φραγκίσκο.
Δήμος Σκυρίτιδας

Ιστορία

Στην αρχαιότητα κατοικούσαν εδώ οι Σκιρίτες, οι οποίοι ήταν υποτελείς στους Σπαρτιάτες, διατηρώντας όμως αρκετές ελευθερίες. Οι μεγαλύτεροι οικισμοί της Σκιρίτιδας ήταν το Οίον και οι Καρυές (τόπος καταγωγής των Καρυάτιδων). Αποτελούσε περιοχή στρατηγικής σημασίας για το κράτος της Σπάρτης, αφού ήλεγχε το δρόμο προς την Τεγέα.Ο Σκιρίτης λόχος που αποτελούνταν από άντρες της περιοχής, διαδραμάτιζε σημαντικό ρόλο στο σπαρτιατικό στρατό. Παρατασσόταν τιμητικά στο αριστερό άκρο του σπαρτιατικού στρατεύματος, διέθετε δύναμη 600 ανδρών, ενώ είχε ρόλο παρόμοιο με αυτό των "ειδικών δυνάμεων". Κατά τη διάρκεια νυχτερινής πορείας αναλάμβανε ανιχνευτικό ρόλο, όντας ο μοναδικός λόχος που προπορευόταν του βασιλικού. Ιδιαίτερη ικανότητα εμφάνιζε απέναντι σε ίλες ιππικού. Οι Σκιρίτες χρησιμοποιούσαν σαν μέθοδο παραλλαγής και κάλυψης την σκόνη  από κάρβουνο, με την οποία κάλυπταν το δέρμα τους, ώστε να επιχειρούν μυστικές αποστολές. Σύμφωνα με το Διόδωρο το Σικελό, το σπουδαιότερο επίτευγμα του Σκιρίτη λόχου αποτέλεσε η δολοφονία, μεταξύ άλλων, δύο αδερφών του Ξέρξη μέσα στη βασιλική σκηνή, του Αβροκόμη του Πρεσβυτέρου και του Υπεράνθη, μία από τις νύχτες κατά τη διάρκεια της μάχης των Θερμοπυλών. Το σχέδιο του βασιλιά Λεωνίδα ήταν η δολοφονία του ίδιου του Ξέρξη, τον οποίο όμως το απόσπασμα των Σκιριτών δεν βρήκε εντός της σκηνής του. Το απόσπασμα εξοντώθηκε από τη δύναμη των "αθανάτων" όταν αργότερα έγινε αντιληπτό.
Ντέντι Α΄ του Σαξονικού Όστμαρκ

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Θεοδωρίχου Β΄ μαργράβου της Κάτω Λουσατίας και της Ματίλντας των Εκεχαρτιδών, κόρης του Έκαρτ Α΄ μαργράβου του Μάισεν.
Ο Ντέντι Α΄ κληρονόμησε το Σαξονικό Όστμαρκ από τον Όδωνα Β΄ μαργράβου του Σαξονικού Όστμαρκ, διότι είχε νυμφευτεί την αδελφή αυτού, την Όντα. Αυτή ήταν χήρα του Γουλιέλμου Γ΄ των Βάιμαρ κόμη της Βαϊμάρης και είχε ήδη δύο τέκνα, τον Γουλιέλμο και τον Όθωνα Α΄ μαργράβους του Μάισεν.
Το 1067 απεβίωσε και ο Όθων Α΄ και τον διαδέχθηκε ο Έγκμπερτ Α΄ των Μπρουνονιδών ως μάργραβος του Μάισεν, όμως ο Ντέντι Α΄ νυμφεύτηκε το 1069 τη χήρα τού προγονού του Όθωνα Α΄, την Αδέλα της Βραβάντης και διεκδίκησε το Μάισεν συζυγικώ δικαιώματι (jure auxoris). Αυτό ήταν πρόκληση για τον βασιλιά της Γερμανίας, που είχε το προνόμιο να απονέμει τα φέουδα. Στην εξέγερση του Νέντι Α΄ συμμετείχε ο Αδαλβέρτος Β΄ των Ασκάνια κόμης του Μπάλενστετ. Η Αδέλα υποστήριξε τον Ντέντι Α΄ τόσο επιθετικά, που ο Λάμμπερτ τού Χέρσφελτ την ονομάζει "μαινόμενη" στο χρονικό του. Ωστόσο οι εξεγερθέντες αυτοί της Θουριγγίας καταβλήθηκαν από τον Αδαλβέρτο επίσκοπο της Βρέμης, έναν από τους επιτρόπους τού νεαρού Ερρίκου Δ΄ των Σαλίων της Γερμανίας. Έτσι επήλθε ειρήνη στη Θουριγγία και στο Μάισεν· ο Ντέντι Α΄ περιορίστηκε στη Λουσατία και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Ερρίκος Β΄.
Ζιεμόμισλ της Κουγιάβια

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Καζιμίρ Α΄ δούκα της Κουγιάβια και της Κωνστάνς των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρης τού Ερρίκου Β΄ τού ευσεβούς δούκα της Σιλεσίας.
Το 1257 η μητέρα του απεβίωσε και ο πατέρας του σύντομα νυμφεύτηκε για τρίτη φορά με την Ευφροσύνη των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρη τού Καζιμίρ δούκα τού Οπόλε. Η μητριά του προξένησε συγκρούσεις στην οικογένεια, προσπαθώντας να κερδίσει εδαφικά οφέλη για τα δικά της τέκνα (από τα οποία πρώτο ήταν ο Βλάντισλαφ Α΄), εις βάρος τού Ζιεμόμισλ και του μεγαλύτερου αμφιθαλούς αδελφού του Λέσεκ Β΄. Μερικά χρονικά κατηγορούν την Ευφροσύνη, ότι προσπάθησε ακόμη και να δηλητηριάσει τους δύο πρίγκιπες, αλλά αυτό δεν έχει αποδειχθεί.

Δούκας τού Ινόβροτσλαφ

Έπειτα από την αποβίωση τού πατέρα του το 1267 ο Ζιεμόμισλ κληρονόμησε την περιοχή τού Ινόβροτσλαφ. Στην αρχή της εξουσίας του στο μικρό πριγκιπάτο, κατάφερε να επιζήσει της εισβολής των αξιοσημείωτων δυνάμεων τού Ότακαρ Β΄ της Βοημίας, πού περιοριζόταν σε Σταυροφορία εναντίον της Λιθουανίας. Μάλλον τότε ο Ζιεμόμισλ δημιούργησε στενές επαφές με το Τευτονικό Τάγμα και τον Σαμμπόρ Β΄ δούκα της Πομερανίας, σύμμαχοι που γρήγορα του έφεραν σοβαρά προβλήματα, όπως την εξέγερση των υπηκόων του.
Βοσβόζης

Ονομασία

Η ονομασία του ποταμού οφείλεται στη συνοικία Ποσπός της Κομοτηνής, απ' όπου διέρρεε έως το 1962. Απαντάται με διάφορες παραλλαγές, όπως Βοσβόζης, Βοζβόζης, Βόσβος, Μπόσπος, καθώς και Μπουκλουτζάς (τουρκικά Boklu çay - Μποκλού τσάι - Χεσμένο ποτάμι), Μπουκλουζάς ή Μποκλουτζάς. Μπουκλουτζάς σήμερα ονομάζεται ο δυτικός κύριος κλάδος του ποταμού.

Εκβολές Βοσβόζη

Κατά τη συμβολή του Βοσβόζη στην Ισμαρίδα δημιουργείται ένα υδρόβιο δάσος από ιτιές, λεύκες, φτελιές και φράξους, που είναι και το μόνο στην περιοχή.
Από το νότιο τμήμα της Ισμαρίδας ξεκινά ένας τεχνητός δίαυλος που καταλήγει στον όρμο Ανοιχτό στο Θρακικό Πέλαγος, και έτσι τα νερά του Βοσβόζη, αφού ενισχυθούν από το ρέμα του Νέου Σιδηροχωρίου και το ρέμα της Αδριανής, καταλήγουν στη θάλασσα. Συνυπολογίζοντας την πορεία των υδάτων προς τη θάλασσα, ο Βοσβόζης έχει συνολικό μήκος 53 χλμ. Ο Βοσβόζης δεν έχει ροή τους θερινούς μήνες και πολλές φορές μέσω του τεχνητού δίαυλου, το θαλασσινό νερό καταλήγει στην Ισμαρίδα.

Ο Βοσβόζης και η Κομοτηνή

Οι δύο μεγαλύτεροι κλάδοι του Βοσβόζη, το Χιονόρρεμα ή Μπουκλουτζάς και ο Τρελοχείμαρρος, διαπερνούν την Κομοτηνή απο δυτικά και ανατολικά, αντίστοιχα. Παλαιότερα, έως τη δεκαετία του 1960, ο Βοσβόζης περνούσε από τη συνοικία Ποσπός (Νέα Μοσυνούπολη) και αφού διέσχιζε το κέντρο της πόλης κατέληγε στο Μεσοχώρι. Τελικά, τμήμα του ποταμού υπογειώθηκε και δημιουργήθηκε νέα κοίτη που χωρίζει την Κομοτηνή από το προάστιο του Ήφαιστου. Σήμερα, μία από τις κύριες οδικές αρτηρίες της πόλης της Κομοτηνής, η οδός Ορφέως είναι η παλιά κοίτη του Βοσβόζη. 
Ένα μεγάλο πρόβλημα του Βοσβόζη, είναι η εκτεταμένη ρύπανση από απόβλητα και σκουπίδια που καταλήγουν στον ποταμό, από τους δεκάδες παράνομους σκουπιδότοπους που έχουν αναπτυχθεί στις όχθες του.
Γίγκμε Τίνλεϊ

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1952 στην περιφέρεια Μπουμθάνγκ. Το "Lyonpo" είναι τίτλος που δηλώνει αξίωμα. Εισήλθε στην πολιτική το 1974. Το Φεβρουάριο του 1987 τιμήθηκε με τον τίτλο του Dasho και με το Κόκκινο Κασκόλ, ενώ το 1990, υπό το σύστημα ζωνών, ανέλαβε διοικητής της Ανατολικής Ζώνης. Το 1992 έγινε γραμματέας του Υπουργείου Εσωτερικών και έπειτα Υφυπουργός Εσωτερικών, τον Ιανουάριο του 1994, περίοδος κατά την οποία τιμήθηκε με το Πορτοκαλί Κασκόλ. Αργότερα το 1994 διορίστηκε Μόνιμος Αντιπρόσωπος του Μπουτάν στον ΟΗΕ και σε άλλους διεθνείς οργανισμούς στη Γενεύη.
Υπήρξε δύο φορές πρωθυπουργός, από τις 20 Ιουλίου του 1998 ως τις 9 Ιουλίου του 1999 και από τις 30 Αυγούστου του 2003 ως τις 20 Αυγούστου του 2004. Επίσης, χρημάτισε υπουργός Εξωτερικών την περίοδο 1998-2003 και έπειτα υπουργός Εσωτερικών και Πολιτισμού.

Πρωθυπουργία

Τον Μάρτιο του 2008 κατήλθε υποψήφιος στις γενικές εκλογές με το κόμμα Druk Phuensum Tshogpa. Επρόκειτο για τις πρώτες δημοκρατικές εκλογές στην ιστορία της χώρας του. Το κόμμα του κέρδισε 45 επί συνόλου 47 εδρών στην Εθνοσυνέλευση του Μπουτάν και έτσι ο Γίγκμε Τίνλεϊ έγινε ο πρώτος εκλεγμένος πρωθυπουργός στο Μπουτάν. Ανέλαβε καθήκοντα στις 9 Απριλίου του 2008.

Ήττα στις εκλογές 2013

Στις βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν το 2013 ο Τίνλεϊ ηττήθηκε από την αντιπολίτευση του Τσέρινγκ Τομπγκάι, ο οποίος τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία.
Άδωνις Α. Κύρου

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1923 στην Αθήνα. Σε νεαρή ηλικία συμμετείχε στο λαϊκό κίνημα της εποχής, ενώ στην κατοχή ανέπτυξε αντιστασιακή δράση στον ΕΛΑΣ σπουδάζουσας. Θεωρήθηκε o ηθικός αυτουργός της δολοφονίας του Κίτσου Μαλτέζου της δεξιάς αντιστασιακής οργάνωσης Ρ.Α.Ν. με αποτέλεσμα να οργανωθεί απόπειρα δολοφονίας του ως αντίποινα. Τραυματίστηκε και διασώθηκε από προσωπική παρέμβαση του Ιωάννη Ράλλη. Mετά την δολοφονία κατέφυγε με δικά του μέσα στο Παρίσι. Λανθασμένα έχει επικρατήσει η εντύπωση ότι υπήρξε επιβάτης του Ματαρόα. Εκεί γύρισε και το περίφημο «Μπλόκο της Κοκκινιάς», για το οποίο βραβεύτηκε. Ήλθε στην Ελλάδα, αφού είχε παραγραφεί το αδίκημα για τον φόνο του Κίτσου Μαλτέζου. Πέθανε στο Παρίσι στις 14/11/1985. Οι αριστερές του πεποιθήσεις τον ώθησαν στο να ενταχθεί για ένα μικρό διάστημα στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, από το οποίο διαγράφηκε σύντομα, μαζί με τον Κώστα Παπαϊωάννου και τη Μιμίκα Κρανάκη. 
Πραγματοποίησε σπουδές στη λογοτεχνία και τη δημοσιογραφία, ενώ ταυτόχρονα έγραφε με ψευδώνυμο σε εφημερίδες σχετικά με διάφορα πολιτιστικά νέα. Συνδέθηκε με αρκετούς σπουδαίους υπερρεαλιστές των τεχνών, όπως ο Αντρέ Μπρετόν. Έχει γράψει 9 βιβλία, μεταξύ των οποίων το εμβληματικό «Ο σουρρεαλισμός στον κινηματογράφο».