google/wiki40b huggingface dataset:
Κάρλος Γκαμάρρα

Εθνική Παραγουάης

Υπήρξε για πολλά χρόνια ο ηγέτης αλλά και αρχηγός της Εθνικής Παραγουάης, με την οποία αγωνίστηκε σε τρεις διοργανώσεις παγκοσμίου κυπέλλου (1998, 2002, 2006). Αναδείχθηκε μέλος της κορυφαίας ενδεκάδας του Μουντιάλ 1998 και της κορυφαίας ενδεκάδας της Νότιας Αμερικής το 1995, το 1996, το 1998 και το 2000. Το 2004 κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στην Ολυμπιάδα της Αθήνας ενώ ήταν αρχηγός της Εθνικής Παραγουάης.Επίσης συμμετείχε σε πέντε Κόπα Αμέρικα (1993, 1995,1997,1999, 2004)

Καριέρα

Έπαιξε ποδόσφαιρο σε ένδεκα ομάδες: Σέρρο Πορτένιο, Ιντεπεντιέντε, Ιντερνασιονάλ, Μπενφίκα, Κορίνθιανς, Ατλέτικο Μαδρίτης, Φλαμένγκο, ΑΕΚ, Ίντερ, Παλμέϊρας και έκλεισε την καριέρα του στην μισητή αντίπαλο της Σέρρο Πορτένιο την Ολίμπια Ασουνσιόν (Κλουμπ Ολίμπια).
Τη σεζόν 2001-2002΄ αγωνίστηκε στην ΑΕΚ έχοντας πολύτιμη προσφορά αποτελώντας την πιο αξιόπιστη λύση στην άμυνα με συνέπεια η ΑΕΚ να κατακτήσει το κύπελλο Ελλάδος αλλά και να φτάσει στους 16 του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ όπου αποκλείστηκε από την Ίντερ, η οποία με γνώμονα την εξαιρετική απόδοση που είχε στους μεταξύ τους αγώνες έσπευσε να τον αποκτήσει την επόμενη χρονιά.
Δημήτριος Τρούπκος

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Δημήτριος Τρούπκος γεννήθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα στην Έδεσσα. Καταγόταν από παλαιά οικογένεια της Έδεσσας. Συμμετείχε στην Ελληνική επανάσταση του 1821 ως οπλαρχηγός, τόσο στη Νάουσα, όσο και στη Νότια Ελλάδα. Πήρε μέρος σε πολλές μάχες κατά τη διάρκεια της επανάστασης, ως οπλαρχηγός, επικεφαλής σώματος. Κατατάχθηκε στη Β΄ τάξη υπαξιωματικών του Ελληνικού στρατού.
Λουίτζι Τζουλιάνο

Προπονητής

Ο Λουίτζι ξεκίνησε την προπονητική του καριέρα το 1966 αναλαμβάνοντας την ομάδα του Αιγάλεω Α.Ο., την οποία οδήγησε στην κατάκτηση της 10ης θέσης στο πρωτάθλημα της Α΄Εθνικής, περιόδου 1966-67.
Ήταν μάλιστα ο πρώτος ξένος τεχνικός στην ιστορία της ομάδας αυτής στην μεγάλη κατηγορία, που διατηρήθηκε στη θέση του για ολόκληρη την αγωνιστική περίοδο.  
Την επόμενη χρονιά ανέλαβε το τμήμα ποδοσφαίρου Σάλας της Ρόμα (Giovanili).
Ζώνη του Ωρίωνα

Στην Αστρονομία η «Ζώνη του Ωρίωνα» αποτελείται από τρεις αστέρες του αστερισμού Ωρίωνα. Πρόκειται για τους αστέρες δεύτερου μεγέθους δ Ωρίωνα (Μιντάκα), ε Ωρίωνα (Αλνιλάμ), και ζ του Ωρίωνα (Αλνιτάκ), που φέρονται ως ζωστήρας του μυθικού ήρωα, σε ευθεία γραμμή μέσα στο τετράπλευρο του αστερισμού και σχεδόν κατά μήκος προς τον ουράνιο ισημερινό.
Οι αστέρες αυτοί είναι επίσης γνωστοί και με τα ονόματα «Τρεις Βασιλείς», «Τρεις Μάγοι», «Πήχυς», και «Ράβδος του Ααρών» ή «Ράβδος του Ιακώβ». Το 1827 το Πανεπιστήμιο της Λειψίας, προκειμένου να τιμήσει τον Μέγα Ναπολέοντα, ονόμασε τους αστέρες αυτούς «Ράβδο του Ναπολέοντα» πλην όμως η ονομασία αυτή δεν επεκράτησε. Επίσης, οι αστέρες είναι γνωστοί και με την ονομασία «Τελαμών».
Επεκτείνοντας τη γραμμή που σχηματίζει η Ζώνη του Ωρίωνα προς τα ανατολικά βρίσκουμε τον Σείριο.
Οξαδιαζιριδίνη

Ισομέρεια

Με βάση το μοριακό τύπο της (N₂H₂O₂) έχει ένα (1) μόνο ισομερές θέσης, τη διαζανόνη (NH₂N=O).

«Μητρική» και «θυγατρικές» οξαδιαζιριδίνες

Η οξαδιαζιριδίνη είναι η «μητρική ένωση» για μια σειρά «θυγατρικών» της παραγώγων (ανόργανων και οργανικών), που μαζί με τη «μητρική ένωση», ονομάζονται συλλήβδην «οξαδιαζιριδίνες».
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 1952

Το 7ο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων (ΣΙΣΜ) (τελική φάση) διεξήχθη στην Αθήνα, στο Γήπεδο Λεωφόρου Αλεξάνδρας, από 16 ως 25 Μαρτίου 1952. Νικήτρια αναδείχθηκε η Εθνική Ενόπλων της Ελλάδας.

Σύστημα διεξαγωγής

Διεξήχθησαν δυο ημιτελικοί. Οι νικητές έπαιξαν στον τελικό και οι ηττημένοι για την 3η θέση. Σε περίπτωση ισοπαλίας ακολουθούσε παράταση 30΄ και σε νέα ισοπαλία προκρινόταν η ομάδα που είχε κερδίσει τα περισσότερα κόρνερ, ένας κανονισμός που εφάρμοζε παραδοσιακά το ΣΙΣΜ, θεωρώντας πως έτσι προκρίνεται η πιο επιθετική ομάδα.

Σύνθεση νικήτριας

 Ελλάδα
Προπονητής: Κώστας Νεγρεπόντης 
Σύνθεση τελικού: Γιούργος, Ρωσσίδης, Γούλιος, Ιωάννου, Μουρατίδης, Πούλης, Χατζηνικολάου (38΄ Λ. Πετρόπουλος), Κανάκης, Ι. Παπαντωνίου, Μπέμπης, Σεραφείδης.
Αναπληρωματικοί: Νεμπίδης, Μυλωνόπουλος, Εμμανουηλίδης.
Αλβέρτος Β΄ της Σαξονίας

Βιογραφία

Ήταν ο τρίτος γιος του Αλβέρτου Α΄ δούκα της Σαξονίας και της Ελένης των Γουέλφων, κόρης του Όθων Α΄ δούκα του Μπράουνσβαϊκ-Λύνεμπουρκ.
Το Βίττενμπερκ είναι η Άνγκρια και η Βεστφαλία. Το 1298 ο Αλβέρτος Β΄ απεβίωσε κοντά στο Άκεν σε ηλικία 48 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Ροδόλφος Β΄.
Χριστόδουλος Κλονάρης

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1788 και σπούδασε νομική. Αρχικά δίδαξε τα ελληνικά γράμματα στο Βουκουρέστι. Στη συνέχεια μετέβη για εκπαίδευση στο Παρίσι όπου βρισκόταν κατά την έναρξη της ελληνικής επανάστασης και έγραψε πολλές φορές υπέρ της επανάστασης στη «Συνταγματική» της οποίας ήταν συνεργάτης. Δημοσίευσε πολλές διατριβές και στη νομική εφημερίδα/περιοδικό «Θέμιδα», ιδιαίτερα για το οθωμανικό δίκαιο.
Γύρισε στην Ελλάδα το 1825 και έλαβε μέρος σε πολλούς φορείς του νεοσύστατου ελληνικού κράτους. Ήταν τρεις φορές πληρεξούσιος των Ηπειρωτών σε εθνοσυνελεύσεις, μέλος του Πανελληνίου επίτροπος της Επικράτειας στο Ανώτατο Δικαστήριο, Πρόεδρος του Αρείου Πάγου, γερουσιαστής και Υπουργός της Δικαιοσύνης το 1832.
Κατά την περίοδο της επανάστασης ζούσε στην Αίγινα. Ιδιώτευσε ως δικηγόρος στο Ναύπλιο και διορίστηκε υπουργός δικαιοσύνης στην κυβέρνηση Καποδίστρια, αλλά και το 1832-1833 στην κυβέρνηση του 1832 και στην Κυβέρνηση Σπυρίδωνα Τρικούπη στους πρώτους μήνες του 1833. Στην δίκη των Δημητρίου Πλαπούτα και Θεόδωρου Κολοκοτρώνη ήταν δικηγόρος του πρώτου. Διορίστηκε πρώτος πρόεδρος του Αρείου Πάγου το 1835, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1847. Τον επόμενο χρόνο επανήλθε στη θέση του προέδρου με την βοήθεια του φίλου του και προσωρινού υπουργού δικαιοσύνης, Λυκούργου Κρεστενίτη. Παρέμεινε πρόεδρος μέχρι τον θάνατό του, το 1849 (ή το 1848).
Το 1837 αναγορεύθηκε επίτιμος καθηγητής στη νομική σχολή Αθηνών.
Έλαβε ενεργό ρόλο στην Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου του 1843 στην οποία ζητήθηκε να συγκληθεί εθνική συνέλευση για να ψηφιστεί Σύνταγμα, το οποίο και τελικά παραχώρησε ο Όθωνας
Αλανία

Η Αλανία ήταν η αρχαία Χώρα των Αλανών, που υπήρξε κατά τους βυζαντινούς χρόνους εκκλησιαστική επαρχία και μητρόπολη ελληνική, εξαρτώμενη από το Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης στο βόρειο τμήμα του Καυκάσου.
Επί Αυτοκράτορα Αλεξίου του Κομνηνού η Μητρόπολη της Αλανίας ενώθηκε με την Αρχιεπισκοπή της Σωτηριουπόλεως, στα σύνορα της Αβασγίας και Αλανίας, και απετέλεσαν τη νέα Μητρόπολη Μελιτινή. Ο τίτλος του Μητροπολίτη Μελιτινής αναφέρεται μέχρι το 1590.
Επιχείρηση Αστικών Συγκοινωνιών

Η Επιχείρηση Αστικών Συγκοινωνιών(γνωστή με το ακρωνύμιο ΕΑΣ) ήταν ο κρατικός φορέας λεωφορείων της Αθήνας και του Πειραιά απ' τις 14 Αυγούστου 1977 μέχρι τις 27 Ιουλίου 1992.
Πριν τον Αύγουστο του 1977 τα λεωφορεία της Αθήνας και του Πειραιά ήταν ιδιωτικά, δηλαδή τα είχαν διάφοροι λεωφορειούχοι και οι φορείς στους οποίους ανήκαν ήταν το Ενοποιημένο Κοινό Ταμείο Εισπράξεων Λεωφορείων (ΕΚΤΕΛ) και η Κρατική εταιρεία Αστικές Συγκοινωνίες Περιοχής Αθηνών (ΑΣΠΑ).
Τον Αύγουστο του 1977 η Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Καραμανλή αποφάσισε να τα κάνει κρατικά εξ ολοκλήρου. Έτσι έδωσε εντολή να αφαιρεθούν οι άδειες από τους λεωφορειούχους και να ιδρυθεί στη θέση του ΕΚΤΕΛ και της ΑΣΠΑ η ΕΑΣ. Το Μάρτιο του 1981 καθιερώθηκε η νέα αρίθμηση των λεωφορείων και χωρίστηκαν σε εννέα τομείς. Αποφασίστηκε πως οι αριθμοί των λεωφορείων θα ήταν τριψήφιοι και το πρώτο ψηφίο θα σήμαινε τον τομέα στον οποίο ανήκε ο δήμος ή η κοινότητα όπου βρισκόταν το τέρμα της διαδρομής και τα υπόλοιπα δύο τον αριθμό της γραμμής στο συγκεκριμένο τομέα.
Η ΕΑΣ διατηρήθηκε μέχρι τις 27 Ιουλίου 1992 και καταργήθηκε με απόφαση της Κυβέρνησης Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.
Ισαβέλλα της Φουά

Βιογραφία

Ήταν κόρη τού Ρογήρου-Βερνάρδου Ε΄ υποκόμη τού Καστελμπόν και της Ζερώντ ντε Ναβάιγ. Η Ισαβέλλα ήταν η μεγαλύτερη από τρία παιδιά: αδέλφια της ήταν ο Ματθαίος και ο Ρογήρος, που απεβίωσε νέος και άτεκνος. 
Το 1398 απεβίωσε και ο Ματθαίος, που είχε διεκδικήσει το στέμμα τής Αραγωνίας για τη σύζυγό του Ιωάννα. Η Ισαβέλλα ήταν το τελευταίο επιζών μέλος τού Οίκου των Φουά και κληρονόμος μεγάλης ιδιοκτησίας με επίκεντρο τις βόρειες κλιτύες των Πυρηναίων. Όταν παντρεύτηκε τον Αρσαμπώ των Γκραγύ, πρωτεύοντα του Μπυς (captal de Buch) στη Γασκώνη και υποτελή τού βασιλιά της Αγγλίας, ο βασιλιάς της Γαλλίας τής αρνήθηκε την κληρονομία της, διότι ο Οίκος των Γκραγύ ήταν με τη μεριά των Άγγλων στον Εκατονταετή Πόλεμο. Ο Κάρολος ΣΤ΄ της Γαλλίας ήθελε να αποτρέψει το Φουά να περιέλθει στην επιρροή της Αγγλίας, έτσι ο βασιλικός στρατός υπό την ηγεσία τού κονόσταυλου ντε Σανσέρ εισέβαλε στο Φουά και κατέλαβε μεγάλα τμήματα. Έτσι όπως έγινε η κατάσταση, η Ισαβέλλα και ο σύζυγός της προτίμησαν να γίνουν υποτελείς τού Γαλλικού στέμματος. Το 1399 η συνθήκη τού Τάρμπες όρισε την Ισαβέλλ κόμισσα, όσο ο άνδρας της θα έπαυε τη συμμαχία του με τους Άγγλους· οι δύο μεγαλύτεροι γιοί της έπρεπε να μεταβούν στην Αυλή στο Παρίσι.
Έτσι οι απόγονοί της απέρριψαν το όνομα και το οικόσημο των Γκραγύ και υιοθέτησαν αυτά των Φουά. Η πίστη τής δυναστείας στη Γαλλία αμείφθηκε το 1412 με τον ορισμό τού Αρσαμπώ ως υποστράτηγου τού Λανγκεντόκ. Το 1402 η Ισαβέλλα και ο άνδρας της κανόνισαν τον γάμο τού πρωτότοκου γιού τους Ιωάννη με τη μεγαλύτερη κόρη τού Καρόλου Γ΄ της Ναβάρρας, την Ιωάννα των Εβρέ, η οποία έπειτα το ίδιο έτος αναγνωρίστηκε διάδοχος τού βασιλείου της Ναβάρρας. Ο γάμος επρόκειτο να ενώσει το Φουά με τη Ναβάρρα, όμως το 1413 η Ιωάννα απεβίωσε χωρίς απογόνους και η ελπίδα της ένωσης δεν τελεσφόρησε.
Το Φουά ήταν γειτονικό με το βασίλειο της Αραγωνίας. Ο Μαρτίνος της Αραγωνίας, όταν μαχόταν για το στέμμα, είχε πάρει το Καστελμπόν από τον Ματθαίο. Τώρα οι συνθήκες ήταν πιο χαλαρές και ο Μαρτίνος απέδωσε την κομητεία πίσω στην Ισαβέλλα.
Το 1413 απεβίωσε ο Αρσαμπώ και το 1428 η Ισαβέλλα. Αυτή τάφηκε στο αββαείο τού Μπουλμπόν, τόπο ανάπαυσης των προγόνων της.
Άγιος Πατρίκιος Δυτικά

Γεωγραφία

Η εκλογική περιφέρεια βρίσκεται δυτικά της ενορίας, εξού και το όνομα. Είναι η βορειοδυτικότερη περιφέρεια της Γρενάδας. Είναι η 4η μικρότερη περιφέρεια στη Γρενάδα μετά την Πόλη του Αγίου Γεωργίου, τον Άγιο Ανδρέα Βορειοανατολικά και τον Άγιο Ανδρέα Νοτιοανατολικά.
Μάργκαρετ Φρένκουλλα

Βασίλισσα της Νορβηγίας

Παντρεύτηκε στον πρώτο γάμο της (1101) τον Μάγκνους Γ΄ της Νορβηγίας, ο γάμος ήταν μέρος της συμφωνίας για ειρήνη ανάμεσα στην Σουηδία και την Νορβηγία γι'αυτό η Μαργαρίτα αναφέρεται συχνά ως "Μαργαρίτα Φρένκουλλα" ή "Μαργαρίτα Κυρία της ειρήνης".  Ο γάμος έφερε μεγάλη προίκα στον βασιλιά της Νορβηγίας με περιοχές όπως το Βάστεργκοτλαντ. Η Μαργαρίτα έμεινε χήρα ύστερα από δυο χρόνια γάμου (1103) χωρίς να αποκτήσει παιδιά, μετά τον θάνατο του Μάγκνους σε μάχη ύστερα απο προδοσία των Ιρλανδών εγκατέλειψε την Νορβηγία. Η φυγή της θεωρήθηκε μεγάλη προσβολή για τους Νορβηγούς που την κατηγόρησαν ότι έκλεψε τα λείψανα του Αγίου Όλαφ.

Βασίλισσα της Δανίας με μεγάλες εξουσίες

Το 1150 παντρεύτηκε τον Νιλς της Δανίας ο οποίος είχε γίνει βασιλιάς της Δανίας τον προηγούμενο χρόνο (1104), περιγράφεται σαν ανίκανος μονάρχης γι'αυτό άφησε την διακυβέρνηση του βασιλείου στην σύζυγο του.  Η Μάργκαρετ περιγράφεται σαν σοφή μονάρχης, έφερε ευημερία στην Δανία και ειρήνη στις σχέσεις με την Σουηδία, έγινε αποδεκτή με ενθουσιασμό απ'όλους τους κατοίκους. Ήταν η μοναδική βασίλισσα στην εποχή της που έκοψε δικά της νομίσματα με το όνομα της, τα νομίσματα είχαν την επιγραφή Μάργκαρετ - Νιλς.  Με τον Νιλς απέκτησε δυο γιους από τους οποίους επέζησε ο Μάγκνους Α΄ της Σουηδίας. Ο πατέρας της πέθανε χωρίς γιους (1110) και τον διαδέχθηκαν στον θρόνο της Σουηδίας οι ανιψιοί του. Η μεγαλύτερη αδελφή της Χριστίνα ζούσε μόνιμα στην Ρωσία με σπάνιες επισκέψεις στην Σουηδία, το αποτέλεσμα ήταν η διαχείριση της πατρικής κληρονομιάς από την Μάργκαρετ και την μικρότερη αδελφή της Κατερίνα. Η Μάργκαρετ διαχειρίστηκε την πατρική κληρονομιά με την ανιψιά της Ίνγκριντ της Νορβηγίας και με την άλλη της ανιψιά Ίνγκεμποργκ του Κιέβου, έδωσε σε κάθε μια από τις ανιψιές της το ένα τέταρτο.  Το 1114 η Μάργκαρετ δέχτηκε επιστολή από τον Θεοβάλδο του Ετάμπ στην οποία την ευχαριστούσε για την γενναιοδωρία της απέναντι στην εκκλησία της Καέν.
Κώστας Πολυχρονίου

Σε συλλογικό επίπεδο

Εγγράφηκε για πρώτη φορά σε σωματείο το 1953 στην ηλικία των 17 ετών και εγκατέλειψε την ενεργό δράση το 1968, αγωνιζόμενος αποκλειστικά για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς. Παρότι η εναρκτήρια εμφάνισή του με την α΄ ομάδα πραγματοποιήθηκε σε συνάντηση για το πειραϊκό πρωτάθλημα και μόλις 6 μόλις αργότερα, συγκεκριμένα κατά την αδιάφορη βαθμολογικά ήττα 1-3 από τον γειτονικό Ατρόμητο, η επόμενη σε επίσημο αγώνα καθυστέρησε μέχρι τη μεθεπόμενη περίοδο (Οκτώβριος 1955), δεδομένου ότι το τεχνικό επιτελείο του Ολυμπιακού αποφάσισε να μην τον προωθήσει πριν την ολοκλήρωση των σχολικών του υποχρεώσεων. Συνδύαζε άψογα το δυναμισμό και την τεχνική στο παιχνίδι του. Συμπλήρωσε 305 συμμετοχές και 37 τέρματα σε Πανελλήνιο πρωτάθλημα και Α' κατηγορία, 55/17 για το κύπελλο, 47/18 στο πρωτάθλημα της ΕΠΣ Πειραιώς και 16/2 σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις.
Στις 4 Ιουνίου 1961, κατά τον φιλικό αγώνα του Ολυμπιακού με τη Σάντος από τη Βραζιλία (που εκείνη την περίοδο πραγματοποιούσε περιοδεία στην Ευρώπη) στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας ήταν ο προσωπικός αντίπαλος του Πελέ και σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής συνέβαλε τα μέγιστα στην επικράτηση των "ερυθρολεύκων" (2-1), καθώς είχε περιορίσει αισθητά τη δυναμική του Βραζιλιάνου άσου.

Στην εθνική Ελλάδας

Στην εθνική Ελλάδας αγωνίστηκε επί μία δεκαετία, έχοντας 27 συνολικά συμμετοχές. Το ντεμπούτο του πραγματοποιήθηκε στις 5 Μάη 1957, στον εντός έδρας αγώνα εναντίον της Γιουγκοσλαβίας (0-0), για τα προκριματικά του Μουντιάλ 1958.

Προπονητική σταδιοδρομία

Όταν σταμάτησε το ποδόσφαιρο ακολούθησε καριέρα προπονητή. Άξια αναφοράς η παρουσία του στον πάγκο του Ολυμπιακού (1993-94) καθώς και στην εθνική Ελλάδας (1994-1998), όταν διαδέχθηκε τον Αλκέτα Παναγούλια αμέσως μετά το Μουντιάλ 1994, με απολογισμό σε 34 αγώνες, 17 νίκες, 6 ισοπαλίες και 11 ήττες (τέρματα 56-32).
Νεανίας ταξιδιώτης (Κρατική Αρχαιολογική Συλλογή Μονάχου αρ. SL 162)

Περιγραφή

Είναι κατασκευασμένο από ερυθρόφαιο πηλό και παριστάνει έναν άνδρα ευγενικής καταγωγής. Στέκει όρθιος επάνω σε βάθρο με δύο σκαλοπάτια. Φοράει χιτώνιο με κοντά μανίκια και ιμάτιο, το οποίο κρατάει με τα δύο χέρια. Στο κεφάλι φοράει χονδρό κορδόνι και σκέπασμα. Στο δεξί χέρι κρατούσε ίσως ξύλινο ραβδάκι που έχει χαθεί.

Ερμηνεία και ιστορική τοποθέτηση

Πρόκειται για τερακότα. Χρονολογείται το 325-300 π.Χ. και είναι έργο βοιωτικού εργαστηρίου.
Χαρισματικό κίνημα

Το Χαρισματικό Κίνημα είναι ένα παγκόσμιο, διαδογματικό χριστιανικό κίνημα. Τα μέλη του κινήματος είναι υποστηρικτές της πλήρωσης και της βάφτισης στο Άγιο Πνεύμα. Τα σημεία πως κάποιος βαφτίστηκε στο Άγιο Πνεύμα περιλαμβάνουν χαρίσματα όπως η γλωσσολαλιά, η προφητεία, η θεραπεία, η ερμηνεία των γλωσσών, και η διάκριση των πνευμάτων.
Σήμερα, πολλοί θεωρούν το Χαρισματικό κίνημα ως τη μόνη δύναμη που μπορεί να παίξει διαμορφωτικό ρόλο για το μέλλον.

Χαρακτηριστικά

Οι περισσότεροι Χαρισματικοί δογματικά είναι ορθόδοξοι και δίνουν έμφαση στη δραστηριοποίηση μέσα στα δόγματά τους. Έχουν ελεύθερη λατρεία, και αν και γενικά σε κάποια ηθικά θέματα είναι πιο συμβιβαστικοί από τους Πεντηκοστιανούς, ευθυγραμμίζονται με τους Ευαγγελικούς στην έμφασή τους στον ευαγγελισμό και την προσωπική πίστη στον Ιησού Χριστό.

Η Οικουμενικότητα του Χαρισματικού κινήματος

Οι Εκκλησίες της Πεντηκοστής ξεκίνησαν με ένα παρόμοιο κίνημα στις αρχές του 20ού αιώνα, καθώς οι μικρές ομάδες πιστών αποσύρονταν από τα Προτεσταντικά τους δόγματα προκειμένου να προσηλωθούν στην προσευχή, στην μελέτη της Αγίας Γραφής, και στα πνευματικά χαρίσματα.
Η Full Gospel Business Men's Fellowship δημιουργήθηκε μεταξύ Πεντηκοστιανών το 1951. Τα μέλη της έκαναν άνοιγμα ώστε και άλλα δόγματα να έρθουν σε επαφή στις πνευματικές τους εμπειρίες, αλλά το Χαρισματικό κίνημα με την σημερινή μορφή συνήθως θεωρείται πως ξεκίνησε το 1960, με μια ομάδα Επισκοπελιανών στο Βαν Νούις της Καλιφόρνια. Σύντομα προέκυψαν Χαρισματικές ομάδες και οργανισμοί μέσα σε Βαπτιστικά, Λουθηρανικά, Μεθοδιστικά, Πρεσβυτεριανά, και άλλα Προτεσταντικά δόγματα. Υπήρξαν ομάδες ακόμα και μέσα στην Ανατολική Ορθοδοξία.
Η πιο εντυπωσιακή πρόσφατη ανάπτυξη, είναι η Ρωμαιοκαθολική χαρισματική ανανέωση, η οποία ξεκίνησε το 1967 στις πανεπιστημιουπόλεις του Πίτσμπουργκ, της Πεννσυλβανία, του Σάουθ Μπεντ, της Ινδιάνα και του Ήστ Λάνσινγκ στο Μίτσιγκαν. Το 1969 η διάσκεψη των αμερικανών επισκόπων  εξέδωσε μια προσεκτικά ευνοϊκή δήλωση σχετικά με την ανανέωση. Το 1975 σε μια διάσκεψη στη Ρώμη ο Πάπας Παύλος Στ' μίλησε ευνοϊκά για το Χαρισματικό κίνημα μπροστά σε ένα ειδικό ακροατήριο 10,000 Χαρισματικών Ρωμαιοκαθολικών. Στη δεύτερη Σύνοδο του Βατικανού, ο καρδινάλιος του Βελγίου, Λέων Ιωσήφ Σουένενς, ήταν ο πρεσβευτής του κινήματος μέσα στη Ρωμαιοκαθολική ιεραρχία, αλλά πολλοί σημαντικοί ηγέτες είχαν επιφυλάξεις. Την Κυριακή 29 Μαΐου 2004, ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β' διακήρυξε κατά τη διάρκεια της εορτής της Πεντηκοστής: "Χάρη στην Χαρισματική Κίνηση, ένα μεγάλο πλήθος αντρών και γυναικών, νέων και ενηλίκων, έπανανακάλυψαν την Πεντηκοστή σαν μια ζωντανή πραγματικότητα στην καθημερινή τους ζωή. Ελπίζω ότι η πνευματικότητα της Πεντηκοστής θα εξαπλωθεί στην Εκκλησία σαν μια ανανέωση εκζήτησης για προσευχή, αγιασμό, κοινωνία και διακήρυξη του ευαγγελίου." Ειδικά τα τελευταία χρόνια η αύξηση των Χαρισματικών μέσα στη Καθολική εκκλησία είναι πολύ μεγάλη.
Οίκος του Ντρε

Ιστορικό

Ο Οίκος ιδρύθηκε το 1137, όταν ο Λουδοβίκος ΣΤ΄ Καπετιδών της Γαλλίας χορήγησε στον τέταρτο γιο του Ροβέρτο Α΄ ως εισόδημα (appanage) την κομητεία του Ντρε. Οι κόμητες του Ντρε ήταν μικροί ευγενείς στη Γαλλία και θα περιέπιπταν στη αφάνεια, αλλά το 1212 εγγονός του Λουδοβίκου ΣΤ΄, ο Φίλιππος Β΄ της Γαλλίας ήθελε έναν υπάκουο υποτελή για σύζυγο της Αλίκης των Τουάρ δούκισσας της Βρετάνης. Απευθύνθηκε στον εγγονό του Ροβέρτου Α΄, τον Πέτρο, δευτερότοκο γιο του Ροβέρτου Β΄. Ο γάμος του Πέτρου τον έκανε έναν από τους πιο σημαντικούς φεουδάρχες της Γαλλίας. Πρόσθεσαν την ερμίνα στην επάνω αριστερή γωνία του θυρεού των Ντρε. Αργότερα ο θυρεός τους έγινε μόνο η ερμίνα.
Ο δισεγγονός του Πέτρου Α΄, ο Αρθούρος Β΄, είχε γιο τον Ιωάννη Γ΄ δούκα της Βρετάνης, που το 1341 απεβίωσε, αν και νυμφεύτηκε τρεις φορές, άτεκνος. Τη διαδοχή διεκδίκησε η Ιωάννα του Παντιέβρ, κόρη του αμφιθαλούς αδελφού του Γκυ και ο ετεροθαλής αδελφός του Ιωάννης κόμης του Μονφόρ. Η Ιωάννα υποστήριζε ότι το δουκάτο παραδοσικά εκληροδοτείτο και σε θήλεα τέκνα, ενώ ο θείος της Ιωάννης ισχυριζόταν ότι από το 1297 που ενσωματώθηκε στο Γαλλικό σύστημα ευγενείας, έπρεπε να εφαρμοστεί το Σαλικό Δίκαιο. Αυτό όμως δεν συνέβη στο Αρτουά και το Ανζού. Η Ιωάννα είχε παντρευτεί τον Κάρολο, ανιψιό του Φίλιππο ΣΤ΄ της Γαλλίας. Στο Πόλεμο για τη διαδοχή στη Βρετάνη που ακολούθησε (1341-65), η Γαλλία υποστήριξε την Ιωάννα (αν και εφάρμοζε το Σαλικό Δίκαιο) και η Αγγλία τον θείο της Ιωάννη (αν και οι γυναίκες μπορούσαν εκεί να κληρονομήσουν το βασίλειο). 
Αν και η Ιωάννα είχε δίκιο, νίκησαν οι Μονφόρ. Ο πόλεμος έληξε με τη Συνθήκη του Γκεράντ, όπου οι Μονφόρ, αφού αναγνώριζαν την επικυριαρχία του βασιλιά της Γαλλίας, έλαβαν τη Βρετάνη κληρονομική στα άρρενα τέκνα· αν δεν υπήρχαν θα δινόταν στους Μπλουά, απογόνους της Ιωάννας. Το 1420 οι Μπλουά, προσπαθώντας να ανακτήσουν τη Βρετάνη, φυλάκισαν τον Μονφόρ δούκα, αλλά απέτυχαν. Το 1488 απεβίωσε ο Φραγκίσκος Β΄ της Βρετάνης χωρίς άρρενα τέκνα, αλλά με τον ισχυρισμό ότι οι Μπλουά δεν σεβάστηκαν τη συμφωνία, τον διαδέχθηκε η κόρη του Άννα της Βρετάνης.

Γενεαλογία των Καπετιδών-Ντρέ

.
Αστύπυλος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Αστύπυλος (από τις ομηρικές λέξεις άστυ = πόλη και πύλη) είναι γνωστός ένας πολεμιστής των Παιόνων, οι οποίοι έλαβαν μέρος στον Τρωικό Πόλεμο ως σύμμαχοι των Τρώων. Ο Αστύπυλος σκοτώθηκε στον πόλεμο αυτό από τον Αχιλλέα. Ο Αστύπυλος αναφέρεται στην Ιλιάδα του Ομήρου (ραψωδία Φ, στίχος 209).
Τάκης Νατσούλης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Αθήνα από πατέρα Ηπειρώτη τον Δεκέμβριο του 1919 και απεβίωσε στην Αθήνα τον Δεκέμβριο του 2006. Μετά το σχολείο γράφτηκε στην τότε Πάντειο (σημερινό Πάντειο Πανεπιστήμιο) από την οποία αποφοίτησε το 1942. Στη συνέχεια γράφτηκε στο τρίτο έτος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ήταν η μόνη χρονιά που οι απόφοιτοι της Παντείου εγγράφονταν χωρίς εξετάσεις στο τρίτο έτος της Νομικής. Τον τράβηξε όμως το θέατρο και παράλληλα γράφτηκε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Αν και αποφοίτησε από τη Νομική, από το 1945 άρχισε να εμφανίζεται επί σκηνής ως νέος ηθοποιός με τους θιάσους του Βασίλη Αργυρόπουλου, της κυρίας Κατερίνας, αλλά και στο μουσικό βαριετέ των Βασίλη Μεσολογγίτη-Κούλας Νικολαϊδου (1945-47).
Ήδη από το 1937, μαζί με τους Στάμο Μαράντο, Δημήτρη Σιατόπουλο, Ανδρέα Σταυρόπουλο και άλλους, εξέδιδε το περιοδικό «Μαθητικά Γράμματα» και μερικά χρόνια μετά, το 1945, άρχισε να εκδίδει το ευθυμογραφικό περιοδικό «Εύθυμος Κόσμος». 
Εμφανίστηκε στην κινηματογραφική οθόνη σε δύο ταινίες με σκηνοθέτη τον Νίκο Τσιφόρο, «Το παιδί μου πρέπει να ζήσει» (1951) και «Ο Γυναικάς» (1957).
Το 1948 τοποθετήθηκε υπεύθυνος του θεατρικού τμήματος του Ραδιοφωνικού Σταθμού των Ενόπλων Δυνάμεων και μετά από λίγο άρχισε η σταδιοδρομία του ως εκφωνητή ειδήσεων στους ραδιοθαλάμους του Ζαππείου του Ε.Ι.Ρ. (Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας). Με την έλευση της τηλεόρασης διετέλεσε διοικητικός διευθυντής της ΕΡΤ όπου και ολοκλήρωσε την επαγγελματική του καριέρα. 
Από νωρίς ασχολήθηκε με τη λογοτεχνία και την ποίηση και ποιητικό έργο του έχει μεταφραστεί σε αρκετές ευρωπαϊκές γλώσσες. Επί δεκαετίες συγκέντρωνε λαογραφικό υλικό, το οποίο μετέπειτα εξέδωσε σε βιβλία. Συνεργάσθηκε ως κριτικός βιβλίου με τον ημερήσιο τύπο ("Ελεύθερος") και υπήρξε επί σειρά ετών υπεύθυνος έκδοσης του λογοτεχνικού περιοδικού "Νεώτερα Γράμματα". Διετέλεσε Καθηγητής της Ορθοφωνίας στην Ανωτέρα Σχολή Δραματικής Τέχνης του Εθνικού Ωδείου Αθηνών, τακτικό μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, πρόεδρος της Πανελλήνιας Οργάνωσης "Ένωση Νέων Ελλήνων Λογοτεχνών" (ΕΝΕΛ) και πρόεδρος της Ένωσης Συντακτών Επαρχιακού Τύπου. Ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Γραμμάτων και Τεχνών τον τίμησε με δίπλωμα και χρυσό μετάλλιο για το λαογραφικό έργο του στις 17 Δεκεμβρίου 1984.
Rapcore

Το rapcore είναι μείγμα (mixture) από ραπ και χάρντκορ ροκ, μερικές φόρες και μέταλ. Παράδειγμα από μπάντες είναι Papa Roach, Linkin Park, KORN, E-Town Concrete , Insolence , Soulfly , Sepultura, RATM. Το συγκρότημα LIking park βρίσκεται στην πιο ήπια πλευρά του rapcore. Αντιθέτως, το συγκρότημα KORN είναι στην πιο χάρντκορ πλευρά του rapcore. Είναι μείγμα χιπ χοπ και πανκ ροκ ή χάρντκορ ροκ. Οι Beastie Boys, συγκρότημα χάρντκορ πανκ, είχε αρχίσει να εργάζεται στο χιπ χοπ.
Πρωινές χειρηλασίες

«Πρωινές Χειρηλασίες» ήταν ο τίτλος της πολύ επιτυχημένης πρωινής τότε ραδιοφωνικής εκπομπής του στιχουργού και θεατρικού συγγραφέα Γιάννη Καλαμίτση την οποία επιμελήθηκε ο ίδιος μαζί με την Κατερίνα Σερέτη (η εκπομπή συνεχίστηκε στον αέρα με την ραδιοφωνική εκπομπή «Δεν εμβαθύνεις» και πάλι μαζί με την Κατερίνα Σερέτη).
Η εκπομπή ξεκίνησε από το ραδιόφωνο του ΑΝΤ1 (μετέπειτα Easy 97.2 FM), στις αρχές της δεκαετίας του '90 και αποτελεί μια από τις μακροβιότερες εκπομπές του ελληνικού ραδιοφώνου. Τον Οκτώβρη του 2006, μετά από μερικούς μήνες «εκτός αέρα», μετακινήθηκε στη ΝΕΤ 105.8 της κρατικής ραδιοφωνίας (μετέπειτα ΕΡΑ Πρώτο Πρόγραμμα και ΕΔΡ), ενώ από τις 12 Ιανουαρίου 2009 «ακούστηκε» από το REAL FM 97.8 απ' όπου και μεταδιδόνταν καθημερινά και κράτησε μέχρι το φθινόπωρο του 2013. Η αλλαγή «ραδιοφωνικής στέγης» της εκπομπής έχει αναφερθεί σε εφημερίδες μεγάλης κυκλοφορίας και θεωρήθηκε σημαντική ραδιοφωνική «μεταγραφή». 
Η εκπομπή αναμιγνύει σατυρικά στοιχεία με σχολιασμό και ενημέρωση σχετικά με την επικαιρότητα, ενώ ο τίτλος της έχει ανάλογο χαρακτήρα (Χειρηλασία = η διεργασία της κινήσεως και τραβήγματος, με το χέρι). Κατά τη διάρκειά της έχουν φιλοξενηθεί (συνήθως τηλεφωνικά) πολιτικοί και καλλιτέχνες. Επίσης έχει προβεί σε σημαντικές αποκαλύψεις.
Στις 28 Ιουνίου του 2001 η εκπομπή αυτή μαζί με την προπορευόμενη εκπομπή του Τέρενς Κουΐκ πήραν τα δύο πρώτα πρόστιμα που επέβαλε σε ραδιοφωνική εκπομπή το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης.