google/wiki40b huggingface dataset:
Νηματουργείο Γρηγόριος Τσίτσης Α.Ε.

Ακμή 1914-1952

Παρόλα αυτά το εργοστάσιο συνέχισε την λειτουργία του και ο εξοπλισμός του από 4 κλώστριες που είχε αρχικά έφθασε τις 47 το 1914, ενώ οι άτρακτοι που μετέτρεπαν τη δύναμη του νερού σε κίνηση από 1.500 έγιναν 16.500 περίπου.Όλα τα μηχανήματα προέρχονταν από την Αγγλία και ήταν του εμπορικού οίκου Lord Brothers. Το εργοστάσιο αυτό εξελίχθηκε στο μεγαλύτερο νηματουργείο της ανατολής. Το 1912 αρχικά συνενώνεται με το νηματουργείο του Λόγγου και Τουρπάλη της Νάουσας (1974) και σχηματίζεται η εμπορική εταιρία "Γρηγόριος Τσίτσης και Τουρπάλη". Τα κεφάλαια της εταιρείας είναι σοβαρά και η παραγωγή των δυο εργοστασίων ξεπερνούσε το μισό της παραγωγής όλων των άλλων νηματουργείων Έδεσσας, Νάουσας και Βέροιας.
Το πρώτο αυτό υδροκίνητο Νηματουργείο της Ελλάδας, απασχολούσε 350-500 εργάτες που έφθασαν τους 800 την περίοδο της ακμής του.

Παρακμή 1952-1962

Το 1962 έκλεισε και περιήλθε στην ιδιοκτησία της ΕΤΒΑ. Υπήρξαν προσπάθειες επαναλειτουργίας του αλλά λόγου το ότι η μονάδα ήταν υπερβολικά μεγάλη σε εγκαταστάσεις ήταν δύσκολο να αξιοποιηθεί ξανά ολόκληρη, εάν κάποιος κατάφερνε να λειτουργήσει ξανά την μονάδα θα μπορούσε να εκμεταλλεύεται μόνο το 40 % της. γιατί λόγου του πολέμου και της μακροχρόνιας κατασκευής της ήταν πολύ πιθανό τα επόμενα χρόνια να καταρρεύσει ολοσχερώς. Το κλείσιμο της επιχείρησης αλλά και των άλλων μεγάλων εργοστασίων (Κανναβουργείο, Άνω και Κάτω ΕΣΤΙΑ, Σ.Ε.Φ.Ε.Κ.Ο Α.Ε) ανάγκασαν γύρω στους 3.000 εργάτες να μείνουν στο δρόμο. Πολλοί από αυτούς αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν στην Γερμανία.

Κατεδάφιση του 1978

Στη συνέχεια με απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου το 1978 η μονάδα κατεδαφίζεται γιατί ήταν γνωστό ότι δεν μπορούσε να στεγάσει κάποια υπηρεσία του Δήμου λόγω της στατικότητας του κτηρίου. Από αυτό εκμεταλλεύτηκαν τα μπάζα από την κατεδάφιση για κτήσιμο πολυκατοικιών. Έτσι, από το αξιόλογο αυτό βιομηχανικό συγκρότημα απέμεινε μόνο το οικόπεδο. Ο  Δήμος Έδεσσας ενδιαφέρεται πλέον για τη διαμόρφωση πρασίνου στο χώρο αυτό.
Κυνηγού Πάτρας

Του Κυνηγού είναι παλιό χωριό της πρώην επαρχίας Πατρών του νομού Αχαΐας. Το χωριό βρισκόταν στα βόρεια της Πάτρας κοντά στη Μονή Γηροκομείου. Σήμερα είναι άγνωστη η ακριβής θέση του καθώς δεν διασώζονται ερείπια ή τοπωνύμιο, πιθανολογείται ότι βρισκόταν στη σημερινή συνοικία Λυκόχωρο, που συνορεύει με τη Μονή, όπως και του Κυνηγού. Αναφέρεται ότι συνόρευε με τη Μονή Γηροκομείου, την Σαμακιά και τις Αλπότρουπες.

Ιστορικά στοιχεία

Η ονομασία, σύμφωνα με τον Τριανταφύλλου, προέρχεται από παλιό ιδιοκτήτη της περιοχής ή σε ανάμνηση κάποιου κυνηγού. Αναφέρεται μάλιστα στις αρχές του 20ού αιώνα σαν "Του Κυνηγού το πήδημα". Αναφέρεται σε Ενετική απογραφή του 1700 με 9 οικογένειες, χωριό των Πατρών σε έγγραφο του 1798. Το 1851 το χωριό είχε εγκαταλειφθεί αλλά παραμένει σαν τοπωνύμιο σε έγγραφα η τον τοπικό τύπο μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα. 
Στην επανάσταση του 1821 και κατά την πολιορκία της Πάτρας στου Κυνηγού είχαν στρατοπεδεύσει οι Κουμανιώτες. Μετά την επανάσταση στα όρια του χωριού υπήρχαν Οθωμανικές ιδιοκτησίες που έγιναν εθνικές γαίες και πουλήθηκαν.
Κάτοικοι από του Κυνηγού μετακινήθηκαν και εγκαταστάθηκαν μόνιμα στα Βορειοδυτικά της Πάτρας, κοντά στο σημερινό Ρωμανό, στο χωριό Αράχωβα (Αράχωβα=Καρυδότοπος) που αναφέρεται από την Ενετοκρατία με την ονομασία Cirahova. Κατά τον Τριανταφύλλου η Αράχωβα δημιουργήθηκε από τους κατοίκους του Κυνηγού που μετακινήθηκαν εκεί. Το 1851 η Αράχωβα είχε 54 κατοίκους και 15 σπίτια, η Αράχωβα όπως και του Κυνηγού μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα εγκαταλείφθηκε και αυτή.
Το 1835 με το Β.Δ. 8/4/1835 έγινε οικισμός του νεοσύστατου Δήμου Πατρέων. Αναφέρεται σαν οικισμός του Δήμου Πατρέων και στην επόμενη διοικητική διαίρεση του 1836 (Β.Δ. 3/7/1836).
Αλντάμπρα

Ιστορία

Πορτογάλοι θαλασσοπόροι επισκέφτηκαν την Αλντάμπρα το 1511. Η ατόλη ήταν ήδη γνωστή στους Άραβες από τους οποίους πήρε και το όνομα της. Στα μέση του 18ου αιώνα, η Αλντάμπρα έγινε εξαρτημένη περιοχή της Γαλλικής αποικίας Ρεουνιόν, από την οποία στέλνονταν αποστολές για την αιχμαλώτιση των γιγαντιαίων χελωνών των νησιών.
Το 1810 μαζί με τον Μαυρίκιο, τη Ρεουνιόν, τις Σεϋχέλλες και άλλα νησιά, η Αλντάμπρα πέρασε στην εξουσία της Μεγάλης Βρετανίας. Μετά τη διάσκεψη της Βιέννης το 1815, η Ρεουνιόν επανήλθε στους Γάλλους, ενώ η Αλντάμπρα μαζί με τις υπόλοιπες Σεϋχέλλες ανήκε πλέον στον Μαυρίκιο. Οι προηγούμενοι κάτοικοι του νησιού ήταν από τις Σεϋχέλλες. Το 19ο αιώνα πολλοί από τους ναύτες που αποβιβάζονταν στην ατόλη προσπαθούσαν να κυνηγήσουν τις χελώνες για φαγητό. Το 1842 συγκεκριμένα, αναφέρεται πως πληρώματα δύο πλοίων κατόρθωσαν να μαζέψουν τουλάχιστον 1200 από αυτές. Στις αρχές του 20ου αιώνα οι χελώνες του νησιού είχαν σχεδόν αφανιστεί, και ένα πλήρωμα χρειαζόταν περίπου τρεις ημέρες για να βρει έστω και μία.
Η Αλντάμπρα υπήρξε μέρος του Βρετανικού Εδάφους Ινδικού Ωκεανού από το 1965 μέχρι το 1976, όταν οι Σεϋχέλλες έγιναν ανεξάρτητο κράτος και προσαρτήθηκαν σε αυτές. Τη δεκαετία του 1960, οι Βρετανοί προσφέρθηκαν να επιτρέψουν στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής να χρησιμοποιήσει το νησί ως στρατιωτική αεροπορική βάση. Όμως μετά από διεθνής κατακραυγή από οικολογικές οργανώσεις, το συγκεκριμένο σχέδιο εγκαταλείφτηκε, ενώ το φυσικό περιβάλλον του νησιού τέθηκε υπό πλήρη προστασία. Η Αλντάμπρα έγινε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO στις 19 Νοεμβρίου του 1982, και διοικείται από την οργάνωση Seychelles Island Foundation που εδρεύει στη νήσο Μαέ.
Μακρινή Φωκίδας

Γεωγραφία - Διοικητικά - Αξιοθέατα

Η Μακρινή βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Ξηροβούνι. Απέχει 52 χλμ. ΝΔ της Άμφισσας και 22 χλμ. ΒΔ της Ερατεινής. Το παλιό ονομά της ήταν Μάκρυσι και μετονομάστηκε σε Μακρυνή με το ΦΕΚ:206/1927 και τελικά σε Μακρινή. Ο πολιούχος ναός είναι η Υπαπαντή του Σωτήρος Χριστού, ενώ υπάρχουν ακόμα ο ναός του Αγίου Τρύφωνα στο παλαιό νεκροταφείο και ο ναός της Αγίας Παρασκευής στο νέο, καθώς και τα εξωκλήσια του Αγίου Νικολάου και της Αγίας Τριάδος, όπου πραγματοποιείται και το ετήσιο πανηγύρι, σε υψόμετρο 1.200 μ., στο πανέμορφο δάσος του "Μακρυσιόλογγου".

Ιστορία

Αρχαιολογικές έρευνες στην περιοχή εντόπισαν ερείπια αρχαίας ακρόπολης και νεκροταφείου στη θέση "Κοκοβίστα" και συνδέουν τη Μακρινή με την αρχαία πόλη Μεσσαπία των Λοκρών, την οποία κατέστρεψαν οι Γότθοι, συμμάχοι του αυτοκράτορα Μέγα Θεοδόσιου, ως ειδωλολατρική. Ο περιηγητής Πουκεβίλ αναφέρει για τον οικισμό το 1814 ότι ήταν αυτοτελής και κατοικείτο από 30 οικογένειες. Πιθανόν οι γεωργοκτηνοτρόφοι παλαιοί κάτοικοι της, που ζούσαν κατά φαμίλιες στην ευρύτερη περιοχή την περίοδο της Τουρκοκρατίας, να συνενώθηκαν στο τότε οικισμό.
Χρυσανθακόπουλοι

Οι Χρυσανθακόπουλοι, περισσότερο γνωστοί ως Κουμανιώτες, ήταν αγωνιστές του Επανάστασης του 1821, καταγόμενοι από το ορεινό χωριό Κούμανι του Νομού Αχαΐας. Πολέμησαν σε πολλές μάχες, επί το πλείστον εντός της Πελοποννήσου αλλά και σε άλλα μέρη της Ελλάδας.
Πρόκειται για τους αδελφούς Θάνο, Κωνσταντίνο, Δημήτριο, Σταμάτη και Αγγελή. Το πραγματικό επώνυμο τους ήταν Χρυσανθακόπουλοι αλλά ήταν ευρέως γνωστοί ως Κουμανιώτες, λόγω του τόπου καταγωγής τους, και τελικά το «Κουμανιώτης» υιοθετήθηκε ως επώνυμο της οικογενείας και αυτό πέρασε και στις μετέπειτα γενιές.
Πριν από την Επανάσταση του 1821 υπήρξαν καπεταναίοι και υπηρέτησαν στα Αγγλικά τάγματα των Επτανήσων ως αξιωματικοί, πιθανώς διωκόμενοι από τους Οθωμανούς, αφού, όπως αναφέρεται το 1816, τους δόθηκε αμνηστία. Εκεί διδάχτηκαν την οπλασκία και τις στρατιωτικές κινήσεις. Με την κήρυξη της ελληνικής επανάστασης, επέστρεψαν στην Αχαΐα και με τις γνώσεις τους αυτές παρουσιάστηκαν στην επανάσταση ως διδάσκαλοι. Δημιούργησαν δικά τους στρατιωτικά σώματα και σημαία και πολέμησαν γενναία με αυτά κατά την πολιορκία των Πατρών και αλλού. Το 1827 τα αδέλφια Κουμανιώτες διορίστηκαν αρχηγοί των όπλων της Επαρχίας Πατρών.
1314 Πάουλα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Πάουλα εκτιμάται σε 11,32 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,1171. Η Πάουλα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 5 ώρες και 57 λεπτά.
Φώτης Τσολιάς

Βιογραφικό

Ο Φώτης Τσολιάς γεννήθηκε το 1925 στην Πάτρα. Ως ποδοσφαιριστής αγωνιζόταν στην επίθεση. Ξεκίνησε στην Πράσινη Θύελλα Κουκακίου αλλά έφηβος ακόμα εικονίζεται στη φωτογραφία της πρώτης ομάδας που δημιούργησε ο Πανιώνιος το 1940, όταν εγκαταστάθηκε στη Νέα Σμύρνη. Μετείχε, επίσης, σε όλες τις κατοχικές ομάδες του συλλόγου που έδωσαν διάφορα φιλικά παιχνίδια. Έπαιξε στην πρώτη μεταπολεμική ομάδα του Πανιώνιου μέχρι τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του '50. Διακρινόταν για την ταχύτητά του και το δυνατό σουτ και ήταν ο βασικός σκόρερ της ομάδας. Ήταν ψηλός και ασχολιόταν, επίσης με επιτυχία, με το μπάσκετ, το βόλεϊ και το στίβο.
Ήταν μέλος της ομάδας του Πανιωνίου, η οποία το 1950-51 πήρε το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Αθηνών και αναδείχθηκε δευτεραθλήτρια Ελλάδος, πίσω από τον Ολυμπιακό.
Επίσης, αγωνίστηκε και σκόραρε στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος το 1952, πάντα με τον Πανιώνιο. Αφού απέκλεισαν τον Εθνικό με 2-2, 3-2 και τη Δόξα Δράμας με 2-2, 2-1, ηττήθηκαν στον τελικό από τον Ολυμπιακό. Ο Τσολιάς πέτυχε δύο γκολ στο 34΄ και στο 60΄ αλλά ο αγώνας έληξε ισόπαλος 2-2, μιας και οι ερυθρόλευκοι ισοφάρισαν στο 90΄ με το Δρόσο. Στον επαναληπτικό ο Πανιώνιος ηττήθηκε με 2-0.
Με το Νίκο Ζαρκάδη και τον Ανδρέα Λέκκα αποτελούσαν την επιθετική τριάδα του Πανιωνίου, ώσπου τραυματίστηκε σοβαρά στη μέση σε αγώνα εναντίον της ΑΕΚ και αναγκάστηκε να σταματήσει πρόωρα το ποδόσφαιρο.
Για την προσφορά του στην ομάδα, του απονεμήθηκε ο Χρυσός Σταυρός Πανιωνίου, η ανώτατη διάκριση του συλλόγου. Πέθανε το Δεκέμβριο του 2002.

Στην Εθνική

Ο Φώτης Τσολιάς αγωνίστηκε μία φορα με την εθνική ομάδα. Ήταν στις 28/11/1948 στον εκτός έδρας φιλικό αγώνα με την Τουρκία, στον οποίο η Ελλάδα ηττήθηκε με 1-2. Λίγες μέρες μετά έπαιξε και σε ένα ανεπίσημο ματς επί της Τουρκίας, στο οποίο η εθνική αγωνίστηκε ως Μικτή Επιλέκτων, στο οποίο πέτυχε το νικηφόρο γκολ της εθνικής (σκορ: 2-1).
Εθνική Νήσων Τερκς και Κέικος (ποδόσφαιρο ανδρών)

Η Εθνική Νήσων Τερκς και Κέικος είναι η εθνική, ποδοσφαιρική ομάδα των νησιών Τερκς και Κέικος. Ελέγχεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Τερκς και Κέικος. Έδρα της ομάδας είναι το Turks and Caicos Islands National Stadium. Είναι μέλος στην 
Ποδοσφαιρική Συνομοσπονδία Βόρειας, Κεντρικής Αμερικής και Καραϊβικής και στην 
Ποδοσφαιρική Ένωση Καραϊβικής. Η πρώτη νίκη της ομάδας σε επίσημο παιχνίδι ήλθε στις 3 Ιουνίου 2014 όταν κέρδισαν τις Βρετανικές Παρθένους Νήσους.
Έντουαρντ Κόδριγκτον

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1770 στο Λονδίνο. Και σπούδασε στο Κολέγιο του Χάρυ, από το οποίο κατατάχτηκε στο ναυτικό, το 1783. Πήρε μέρος στις επιχειρήσεις των Άγγλων, στη Μεσόγειο, που συνεργάστηκαν με τους Ισπανούς, εναντίον των Γάλλων. Πήρε τον Βαθμό του υποναύαρχου, το 1814, εν συνεχεία το 1821, προάχθηκε σε αντιναύαρχος. Το 1826 διορίστηκε διοικητής του στόλου στη Μεσόγειο του Βρετανικού Ναυτικού.
Μετά τη Συνθήκη, στις 6 Ιουλίου 1827, μεταξύ Αγγλίας, Ρωσίας και Γαλλίας, στην οποία ορίστηκε η κατάπαυση των ελληνοτουρκικών εχθροπραξιών, ο Κόδρινγκτον, ως αρχηγός του στόλου, διατάχτηκε να πλεύσει προς την Πύλο, στο στόλο συμμετείχαν και οι ναύαρχοι Δεριγνύ, της Γαλλίας, και ο Χέυδεν της Ρωσίας. Στην Πύλο, ήταν αγκυροβολημένος ο Ιμπραήμ, ο οποίος είχε συμφωνήσει να σταματήσει τις εχθροπραξίες, αλλά η καταπάτηση της ανακωχής και η δολοφονία του σημαιοφόρου που είχε σταλεί από τον Κόδριγκτον για να διαμαρτυρηθεί, οδήγησε σε μεγάλη ναυμαχία, στην οποία ο στόλος του Ιμπραήμ, συνετρίβη. Η Αγγλική κυβέρνηση, δυσφόρησε, όμως με τη Ναυμαχία του Ναβαρίνου, καθώς δεν περίμενε τέτοια τροπή. Ο Κόδρινγκτον, ως αρχηγός, μέσω επιστολών, προσπαθούσε να εξηγήσει στην κυβέρνησή του, ότι δεν παραβίασε κάποιες εντολές. Ανακλήθηκε στις 4 Ιουνίου του 1828.
Παρόλα αυτά, ο Κόδριγκτον, δύο μέρες πριν αναχωρήσει για την πατρίδα του, είχε πετύχει την υπογραφή με τον Μωχάμετ, στη Συνθήκη της Αλεξάνδρειας, η οποία προέβλεπε την αποχώρηση του Ιμπραήμ. Έτσι, ελέω αυτής της επιτυχίας, η αγγλική κυβέρνηση τον παρασημοφόρησε με το Μεγαλόσταυρο του Λουτρού, καθώς και το 1839, του έδωσε τον βαθμό του ναυάρχου.
Αλμετγιέφσκ

Ιστορία

Το Αλμετγιέφσκ είναι μία από τις νεαρότερες πόλεις στην δημοκρατία, καθώς απέκτησε καθεστώς πόλης το 1953.

Διοικητικές και δημοτικής κατάστασης

Εντός του πλαισίου των διοικητικών διαιρέσεων, το Αλμετγιέφσκ είναι το διοικητικό κέντρο της Επαρχίας Αλμετγιέφσκι, αν και δεν αποτελεί μέρος της. Ως διοικητική διαίρεση, αποτελεί μέρος της πόλης δημοκρατικής σημασίας του Αλμετγιέφσκ, έχοντας καθεστώς ισοδύναμο με αυτό των επαρχιών..

Βιομηχανία

Το Αλμετγιέφσκ είναι σημαντικό κέντρο της Ρωσικής πετρελαϊκής βιομηχανίας. Ο αγωγός Ντρούζμπα ξεκινά στο Αλμετγιέφσκ.
Η Καυτή Πατάτα

Πλοκή

Ο Bernardo Mambelli (Renato Pozzetto), ένας νεαρός αριστερών πεποιθήσεων, που έχει το ψευδώνυμο «Γκάντι» (Renato Pozzetto), εργάζεται σε εργοστάσιο χρωμάτων. Μια νύχτα, βλέπει μια ομάδα νέο-Ναζί να βιαιοπραγεί εναντίον ενός ευαίσθητου νεαρού άνδρα, του Claudio (Massimo Ranieri). Τον σώζει και τον φέρνει στο σπίτι του, όπου μαθαίνει πως ο Claudio είναι ομοφυλόφιλος. Μην έχοντας πουθενά να πάει, ο Claudio αρχίζει να μένει στο σπίτι τού Bernardo, αλλά μια σειρά ξεκαρδιστικών παρανοήσεων, οδηγεί την κοπέλα του, την Maria (Edwige Fenech), στο συμπέρασμα ότι o «Γκάντι» το γύρισε σε… αδελφή. Ο Bernardo θα ανακαλύψει σύντομα πως πρέπει να χειριστεί μια κατάσταση σκέτη… «καυτή πατάτα»!
Σβετλάνα

Σβετλάνα (ρωσικά, βουλγαρικά, σερβικά, σλαβομακεδονικά: Светлана‎· λευκορώσικα: Святла́на· ουκρανικά: Світла́на), σλαβικό γυναικείο κύριο όνομα (βαφτιστικό όνομα).

Ετυμολογία του ονόματος

Το όνομα αποδίδει στα ρωσικά το ελληνικό όνομα Φωτεινή. Προέρχεται από το σλαβικό свет (σβετ), που μπορεί να αποδοθεί, ανάλογα με τα συμφραζόμενα, ως «φως», «αυτή που λάμπει» και επίσης «αγνή», «ευλογημένη», «αγία». Το όνομα Σβετλάνα είναι σημασιολογικά παρεμφερές με τα ονόματα Αγλαΐα, Ανουάρ, Εμβέρ, Κλάρα (Clara), Λούκιος/Λουκία, Ρωξάνη, Ηλέκτρα κτλ.
Σονάτα για πιάνο No. 17 (Μότσαρτ)

H Σονάτα για πιάνο No. 17 σε Σι ύφεση μείζονα,  K. 570 είναι σονάτα του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, που γράφτηκε το 1789. Το έργο αποτελείται από τρία μέρη: Ι) Allegro, 3/4, ΙΙ) Adagio, σε Μι ύφεση μείζονα, 4/4 και ΙΙΙ) Allegretto, 2/4. Μία μέση εκτέλεση της διαρκεί περίπου 18 λεπτά. Στις εκδόσεις του 1800, υπάρχει ένα αμφισβητούμενο μέρος για βιολί στο έργο, ίδιο ακριβώς με το σόλο του πιάνο. Το Neue Mozart-Ausgabe, θεωρεί το εν λόγω μέρος προσθήκη του Γιόχαν Άντον Άντρε ή του Γιόχαν Μέντεριτς.
Σχέσεις Ελλάδας-Ζιμπάμπουε

Ιστορία

Η ελληνική κοινότητα στη Ζιμπάμπουε έφτασε σε μέγιστο περίπου 13.000-15.000 ατόμων το 1972. Από τότε έχει μειωθεί σε περίπου 1.100 Έλληνες ή άτομα ελληνικής καταγωγής, λόγω της αστάθειας στη Ζιμπάμπουε.
Υπάρχουν τρία ελληνόγλωσσα σχολεία που ανήκουν στην ελληνική κοινότητα στο Χαράρε, και το πρώτο έχει τέθηκε σε λειτουργία από το 1954. Υπάρχει ένα ελληνικό λύκειο, ένα ελληνικό δημοτικό σχολείο και ένα ελληνικό νηπιαγωγείο.
Το 1982, η Ελλάδα συμφώνησε να παράσχει οικονομική, τουριστική και εμπορική βοήθεια στη Ζιμπάμπουε.
Ξεκινώντας το 2002, οι σχέσεις μεταξύ της Ελλάδας και της Ζιμπάμπουε έχουν επηρεαστεί από τις κυρώσεις που επέβαλε η Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι κυρώσεις περιλαμβάνουν την απαγόρευση των "θεωρήσεων για τους κυβερνητικούς αξιωματούχους, το πάγωμα των περιουσιακών τους στοιχείων στην ΕΕ και την απαγόρευση πώλησης όπλων". Η τελευταία επίσημη υπουργική επίσκεψη έλαβε χώρα το 1998.
Η Ιερά Αρχιεπισκοπή της Ζιμπάμπουε και της Νότιας Αφρικής είναι υπό τη δικαιοδοσία του Πατριαρχείου της Αλεξάνδρειας. Τον Δεκέμβριο του 2004, ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόδωρος Β΄, ανέλαβε την εξυπηρέτηση της Αρχιεπισκοπής στη Ζιμπάμπουε. Το 2007 ο Ρόμπερτ Μουγκάμπε συναντήθηκε με τον Αρχιεπίσκοπο Θεόδωρο Β΄.
Το 2008, ο Έλληνας Πρέσβης στη Ζιμπάμπουε, Μιχαήλ Κουκάκης μίλησε για δύο νέα προγράμματα βοήθειας για τον λαό της Ζιμπάμπουε, ένα πρόγραμμα διατροφής αξίας 70.000 δολαρίων και ένα πρόγραμμα αξίας 75.000 δολαρίων για το Νοσοκομείο Τσίβχου στην Χαράρε.
Στρόμη Φωκίδας

Γεωγραφία

Η Στρόμη είναι κτισμένη σε βαθιά ρεματιά των βόρειων παρυφών της Γκιώνας, στις όχθες του χείμαρρου Βουρλόρεμμα που καταλήγει στον Μόρνο και ανάμεσα σε πυκνό δάσος από έλατα. Το χωριό βρίσκεται βόρεια του Λιδωρικίου σε απόσταση 29 χλμ. από αυτό και δυτικά του Μπράλου (31 χλμ,). Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, αποτελεί την τοπική κοινότητα Στρόμη που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Καλλιέων του Δήμο Δελφών και έχει πληθυσμό 120 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Ο οικισμός παλαιότερα και μέχρι το 1940 ονομαζόταν Στρώμνη η οποία το 1912 είχε οριστεί έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Στην είσοδο του χωριού υπάρχει πέτρινο μονότοξο γεφύρι που το συνδέει με το εκκλησάκι της Αγίας Τριάδας.

Ιστορία

Στην ευρύτερη περιοχή έχουν βρεθεί ίχνη αρχαίας κατοίκησης. Ο φιλέλληνας Ιωάννη Πετρώφ αναφέρει την Στρώμη με το όνομα Στρώον καθώς και περίγραμμα αρχαίου οικισμού που σημαίνει οχύρωση. Στις παρυφές του λόφου Τσούκα, σε υψόμετρο 1.000 μέτρων, έχει βρεθεί καμαροσκεπής τάφος της ρωμαϊκής περιόδου (1ος αιω. π.Χ. με 1ο αιω.). Το φθινόπωρο του 1942, την περίοδο της κατοχής από τους Γερμανούς και για ένα μήνα μέσα σε μια μικρή σπηλιά, πάνω από τη Στρώμη, Εγγλέζοι σαμποτερ μαζί με τις ενωμένες αντιστασιακές δυνάμεις του ΕΔΕΣ και του ΕΛΑΣ κατάστρωσαν τα σχέδια της ανατίναξης της Γέφυρας του Γοργοποτάμου.
Κολλέγιο των Τεσσάρων Εθνών

Ανέγερση και ιστορία

Ο Κολμπέρ ανέθεσε στον Λουί Λε Βω να προχωρήσει στην κατασκευή των σχεδίων του κολλεγίου, με τοποθεσία την αντίθετη όχθη του Σηκουάνα, απέναντι από το Παλάτι του Λούβρου.
Η ανέγερσή του έλαβε χώρα μεταξύ του 1662 και του 1688, ενώ οι πρώτοι φοιτητές του έγιναν δεχτοί κατά την έναρξη του ακαδημαϊκού έτους τον Οκτώβριο του 1688. Η προερχόμενη από το παλάτι του Μαζαρέν βιβλιοθήκη άνοιξε στο κοινό 1691. Το κολλέγιο έκλεισε το 1791.
Στην διάρκεια της Επανάστασης, το Κολλέγιο μετατράπηκε διαδοχικά στο Κολλέγιο της Ενότητας, ενώ, στην συνέχεια, φυλακή, έδρα της Επιτροπής Κοινής Σωτηρίας, ενώ, στην συνέχεια, εκείνη της Ανώτατης Κεντρικής Σχολής και τέλος, εκείνη της Σχολής Καλών Τεχνών.
Το 1805, κατόπιν αιτήματος του Ναπολέοντα Α΄, το Ινστιτούτο της Γαλλίας αποχώρησε από το Λούβρο, όπου, τότε, έδρευε, και εγκαταστάθηκε εντός του πρώην Κολλεγίου των Τεσσάρων Εθνών. Ο Αντουάν Βωντουαγιέ μετέτρεψε το παρεκκλήσιο σε αίθουσα για τις συνεδρίες των Ακαδημιών.
Το κτίριο είναι καταγεγραμμένο ως ιστορικό μνημείο από το 1862.
Χοβσέπ Αζναβούρ

Βιογραφία

Ο Χοβσέπ Αζναβούρ γεννήθηκε στις 21 Μαΐου του έτους 1854 έτους στη βρετανική πρωτεύουσα  Λονδίνο σε αρμενική οικογένεια, αλλά το 1867 η οικογένειά του μετακόμισε στην Κωνσταντινούπολη. Σπούδασε στη Ρώμη και έγινε ένας από τους πολλούς οθωμανούς αρχιτέκτονες. Τα έργα του  εν όλω ή εν μέρει είναι πολλά δημόσια και ιδιωτικά κτίρια στην Κωνσταντινούπολη, όπως Μασάρ Απαρτμάν (Αιγυπτιακή διαμέρισμα) και το εργοστάσιο καπνού Τζιβαλί (Джибали Тютюн Фабрикасъ).
Ховсеп Αζναβούρ έπαιξε  σημαντικό ρόλο στην κοινωνική και πολιτική ζωή της κοινότητας των αρμενίων στην Κωνσταντινούπολη. Ήταν μεταξύ των ιδρυτών του Σαχμανατραγκάν Ραμκαβάρ(βουλγάρικα:Сахманатраган Рамкавар), το κόμμα προκάτοχό του φιλελεύθερου δημοκρατικού Ραμκαβάρ Αζατακάν (βουλγάρικα:Рамкавар Азатакан), ένα από τα τρία μεγάλα κόμματα των Αρμενίων. Μετά τη γενοκτονία των Αρμενίων  ο Αζναβούρ έφυγε από την Κωνσταντινούπολη και εγκαταστάθηκε στο Κάιρο, όπου και συνέχισε να ασχολείται με την αρχιτεκτονική. Εκεί πέθανε στις 15 Μαΐου του έτους 1935.
Σωκράτης Ανθρακόπουλος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1905 και ήταν ποντιακής καταγωγής. Με τη σύζυγό του, Καίτη, απέκτησαν παιδιά.
Ήταν υποψήφιος βουλευτής Θεσσαλονίκης το 1926 με τη Δημοκρατική Ένωση, λαμβάνοντας 142 ψήφους. Εξελέγη βουλευτής Σερρών το 1928 με το Κόμμα Εθνικών Δημοκρατικών και επανεξελέγη το 1932 με το Αγροτικό Κόμμα. 
Κατά τη δεκαετία του '30 ήταν Γενικός Επιθεωρητής Συνεταιρισμών και αγωνίστηκε για να βελτιωθεί η θέση του προσφυγικού ελληνισμού.
Πέθανε στην Αθήνα και κηδεύτηκε από το νεκροταφείο της Νέας Φιλαδέλφειας στις 14 Δεκεμβρίου 1977.
Παντελής Μπούμπουλης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στις Σπέτσες και ήταν γιος του Νικολάου Μπούμπουλη, μέλους της οικογένειας Μπούμπουλη. Υπηρέτησε ως πλοίαρχος στο Πολεμικό Ναυτικό.
Στις εκλογές του 1879 εξελέγη βουλευτής Σπετσών.
Απεβίωσε στις Σπέτσες.
Βαλεριανός

Η ανάρρηση στον θρόνο

Ανήκε σε παλιά αριστοκρατική οικογένεια, και ως εκ τούτου γρήγορα έγινε συγκλητικός και princeps senatus το 238. Παντρεύτηκε την Μαρινιάνα και απέκτησε δύο γιούς: τον μετέπειτα αυτοκράτορα Γαλλιηνό και τον Βαλεριανό τον μικρότερο. Την εποχή που ο αυτοκράτορας Δέκιος επανέφερε το αξίωμα του τιμητή εκλέχτηκε με απόλυτη πλειοψηφία από την σύγκλητο. Το 253 εστάλη από τον αυτοκράτορα Τρεβονιανό ως επικεφαλής στρατευμάτων στη Γαλατία για να αντιμετωπίσει τον διεκδικητή του θρόνου Αιμιλιανό. Ο στρατός που βρισκόταν εκεί, σχεδόν αμέσως τον ανακήρυξε de facto αυτοκράτορα. Η υπόλοιπη αυτοκρατορία δεν άργησε να τον αναγνωρίσει και αυτή αμέσως μετά τον θάνατο του Τριβωνιανού, και ενώ είχε μεσολαβήσει μια μικρή βασίλεια του Αιμιλιανού για τρεις μήνες.

Η βασιλεία

Ο Βαλεριανός αμέσως μετά την ανάρρηση του στον θρόνο, έστρεψε το ενδιαφέρον στο δυτικό τμήμα της αυτοκρατορίας, το οποίο σπαρασσόταν από εξεγέρσεις. Απέστειλε τον γιο του Γαλλιηνό με σκοπό την επίτευξη ειρήνης στις ευαίσθητες και πάντα ανήσυχες δυτικές περιοχές.
Ο ίδιος αναχώρησε προς ανατολάς όπου οι Σκύθες, οι Γότθοι και κυρίως οι Πέρσες λεηλατούσαν αδιάλειπτα. Ο Πέρσης βασιλιάς Σαπώρ είχε εισβάλλει στη Συρία καταλαμβάνοντας την Αντιόχεια. Ο Βαλεριανός κινήθηκε εναντίον του, ταυτόχρονα όμως ήλθε σε συνεννοήσεις με τον Σαπώρ ώστε να διαπραγματευτεί τη λήξη του πολέμου. Προδόθηκε, συνελήφθη από τους Πέρσες και φυλακίστηκε (260). Η αιχμαλωσία του πιθανότατα κράτησε 10 χρόνια, διάστημα στο οποίο βασανίστηκε και εξευτελίστηκε. Ο Σαπώρ ισχυριζόταν ότι κόσμησε την οροφή των ανακτόρων του με το δέρμα του.
Ενδοκυττάρωση

Η ενδοκυττάρωση (ή αλλιώς ενδοκύττωση) είναι μια μη εκλεκτική διαδικασία εγκόλπωσης ουσιών. ή μικροοργανισμών, που η πρόσληψή τους μέσω της πλασματικής μεμβράνης των κυττάρων καθίσταται αδύνατη, ιδιαίτερα για μακρομόρια όπως πρωτεΐνες, πολυσακχαρίτες ή πολυνουκλεοτίδια.Για την συγκεκριμένη λειτουργία απαιτείται να προσφερθεί ενέργεια.

Γενικά

Υλικά από τον εξωκυττάριο χώρο καθώς επίσης και από την έξω επιφάνεια της κυτταρικής μεμβράνης, μπορούν να ενσωματωθούν μέσα στο κύτταρο με μια διαδικασία εγκόλπωσης που πραγματοποιείται συνήθως πάνω στην επιφάνεια του κυττάρου μέσω της διαδικασίας που ονομάζεται ενδοκυττάρωση. Το τμήμα της κυτταρικής μεμβράνης εγκολπώνεται και συνενώνεται στα δύο άκρα του δημιουργώντας ένα ενδοκυτταρικό κυστίδιο ή, όπως αλλιώς λέγεται, ένα ενδόσωμα. Αυτό είναι ένα μικρό, σφαιρικό σωματίδιο, το οποίο περιβάλλεται από απλή μεμβράνη. Το υλικό που έχει εγκλειστεί μέσα σε ένα τέτοιο κυστίδιο στη συνέχεια μπορεί να υποστεί επεξεργασία μέσα στο κύτταρο με τη βοήθεια των ενζύμων που περιέχονται στα λυσοσώματα.

Διάκριση

Η ενδοκύττωση διακρίνεται ανάλογα στην κυτταροποσία (pinocytosis) και την κυτταροφαγία ή φαγοκυττάρωση (phagocytosis). Η διάκριση των δύο βασικών αυτών τύπων γίνεται με κριτήριο το μέγεθος του κυστιδίου που περικλείει το εισερχόμενο σώμα. Ειδικότερα στην κυτταροποσία η διάμετρος του σχηματιζόμενου κυστιδίου δεν ξεπερνά τα 150 nm, ενώ του φαγοκυτταρικού κυστιδίου ξεπερνά τα 250 nm.

Αντίστροφη διεργασία

Ο αντίστροφος της ενδοκυττάρωσης μηχανισμός, δηλαδή της αποβολής ουσιών, ονομάζεται εξωκυττάρωση και αναφέρεται στη συνένωση ενός κυστιδίου που περιβάλλεται από μεμβράνη, με την επιφανειακή κυτταρική μεμβράνη με σκοπό την απέκκριση του περιεχομένου του στον περιβάλλοντα εξωκυττάριο χώρο. Αυτή η συνένωση των δύο μεμβρανών έχει επίσης ως αποτέλεσμα την ενσωμάτωση ενός νέου μεμβρανικού τμήματος στην επιφάνεια του κυττάρου.