google/wiki40b huggingface dataset:
Πύρρος Σπυρομήλιος

Βιογραφία

Η καταγωγή του ήταν από τη Χειμάρρα, κι από τη γενιά των Σπυρομήλιων, που αγωνίστηκαν για την ελευθερία των Βορειοηπειρωτών. Ο πατέρας του Νικόλαος, ήταν αδελφός του Σπύρου Σπυρομήλιου, που έφερε κατά τον Μακεδονικό Αγώνά το ψευδώνυμο «Καπετάν Μπούας», και κήρυξε το 1914 την αυτονομία της Βόρειας Ηπείρου στην Χειμάρρα. 
Ο Πύρρος Σπυρομήλιος μαθήτευε αρχικά στην Κέρκυρα και κατόπιν στην Αθήνα. Το 1934 αποφοίτησε από τη Σχολή Δοκίμων και κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ανέλαβε πολλές επικίνδυνες ναυτικές αποστολές κι όλες μ’ επιτυχία. Κατά την γερμανική κατοχή διέφυγε στην Κρήτη κι από κει στη Μέση Ανατολή, όπου εντάσσεται στις αγωνιζόμενες ελληνικές ναυτικές δυνάμεις. Μεταπολεμικά, ως Πλοίαρχος, υπηρέτησε στο Αρχηγείο του ΝΑΤΟ στη Μάλτα (1955 - 1957) και το 1958 πήρε μέρος στις διαπραγματεύσεις των Αγίων Σαράντα για τον διακανονισμό του διαύλου της Κέρκυρας. Αποστρατεύτηκε με αίτησή του το 1959.
Στις 2 Απριλίου 1959, ο Σπυρομήλιος ανέλαβε τη Γενική Διεύθυνση του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας. Όταν πέθανε, ο Διευθυντής της RAI, Μαρτσέλο Ροντινό είχε πει πως «ο θάνατος του Σπυρομήλιου δεν ήταν μεγάλη απώλεια μόνο για την Ελληνική Ραδιοφωνία, αλλά και για τη Ραδιοφωνία της Ευρώπης». ΄Ήταν τότε, που το ΕΙΡ για πρώτη φορά συμμετείχε στον παγκόσμιο διαγωνισμό ραδιοφωνικού έργου «Premio Italia».
Επί Σπυρομήλιου καθιερώθηκαν πολλές νέες πολιτισμικές εκπομπές, όπως εκείνες της σειράς «Ηθογραφικά ταξίδια στην Ελλάδα» και «Ιστορίες που τραγούδησε ο λαός μας». Οι θεατρικές εκπομπές (που άρεσαν και στον ίδιο) ανοίχτηκαν στο σύγχρονο ρεπερτόριο και η επιστημονική σειρά «Ομιλούν οι ειδικοί» που παρουσίαζε ο Κωστής Μεραναίος, είχαν ένα απρόβλεπτα μεγάλο ακροατήριο.
Ο Σπυρομήλιος ήταν κι ο εμψυχωτής των συναυλιών της συμφωνικής ορχήστρας του ΕΙΡ έξω από το στούντιο, καθώς και των διαγωνισμών σοβαρής μουσικής, παιδικού παραμυθιού και παιδικής ζωγραφικής. Ανεκπλήρωτο, όμως, όνειρό του ήταν ν’ αποκτήσει η Ραδιοφωνία μια αποκλειστικά δική της συμφωνική ορχήστρα. Κάλεσε, μάλιστα, ως οργανωτή τον διαπρεπή Βιενέζο μαέστρο Φραντς Λιτσάουερ. Ωστόσο, κάποιες διαφωνίες με τους μουσικούς άφησαν το όνειρο απραγματοποίητο.
Αλλά το έργο του, που έχει μείνει, είναι ο θεσμός του Φεστιβάλ ελαφρού Ελληνικού Τραγουδιού ένας θεσμός-στροφή στο ελληνικό τραγούδι και στην ιστορία του. Το πρωί της 31 Μαρτίου το 1961, ο Σπυρομήλιος δεν πήγε στο ΕΙΡ. Εκείνο το πρωί η αδύναμη καρδιά του έπαυσε να χτυπά σε ηλικία 48 χρονών.
Χαλκή Πύλη

Αρχιτεκτονική

Αρκετές λογοτεχνικές περιγραφές της πύλης επιβιώσαν. Ο Προκόπιος είναι η πρώτη και κυριότερη πηγή, αλλά οι περιγραφές των αγαλμάτων που διακοσμούσαν την πρόσοψη της πύλης προέρχονται κυρίως από το έργο «Παραστάσεις Σύντομοι Χρονικαί».
Η Χαλκή όπως ανακατασκευάστηκε από τον Ιουστινιανό  ήταν ένα ορθογώνιο κτίριο, με τέσσερεις υποστηρικτικούς πεσσούς που υποστηρίζαν τον κεντρικό τρούλο με σφαιρικά τρίγωνα, τα οποία με τη σειρά τους στηριζόταν σε τέσσερις καμάρες κατά τον τυπικό βυζαντινό τρόπο. Οι ορθοστάτεςς προς τα νότια και βόρεια ήταν κάπως χαμηλότεροι από αυτέούς προς τα ανατολικά και δυτικά.Η κεντρική δομή συνεφάπτετο με δύο μικρότερους θαλάμους  προς τα νότια και βόρεια και ο καθένας διαθέτε από μια θολωτή στέγη. Η σχέση της Εκκλησίας του Χριστού Χαλκίτη με την πύλη είναι ασαφής. Ο Cyril Mango πρότεινε ότι βρισκόταν στα αριστερά της πύλης, αλλά έχει επίσης προταθεί ότι ήταν χτισμένη πάνω από την πύλη.  Είναι γνωστό ότι το παρεκκλήσι τοποθετήθηκε πάνω σε μία ανυψωμένη πλατφόρμα και απεικονίσεις του 18ου αιώνα το παρουσιάζουν περίπου 100 μ νοτιοανατολικά της Αγίας Σοφίας.
Η εσωτερική διακόσμηση του προθαλάμου  επίσης περιγράφεται από τον Προκόπιο: οι τοίχοι είναι διακοσμημένοι με πολύχρωμα μάρμαρα, ενώ οι οροφές καλύπτονται με ψηφιδωτά, στα οποία απεικονίζονται ο Ιουστινιανός και η αυτοκράτειρα Θεοδώρα να είναι πλαισιωμένοι από τη Γερουσία,ι νίκες του Βελισάριου στους βανδαλικούς και γοτθικούς πολέμους καθώς και η θριαμβευτική επιστροφή του με λάφυρά , αιχμάλωτους βασιλείς και βασίλεια που δωρίζονται στον αυτοκράτορα. 
Η εξωτερική διακόσμηση είναι γενικά άγνωστη, αλλά οι «Παραστάσεις Σύντομοι Χρονικαί» καταγράφουν την ύπαρξη διαφόρων αγαλμάτων, τοποθετημένα σε εσοχές πάνω από την κεντρική είσοδο.  Αυτά περιλαμβάνουν αγάλματα του αυτοκράτορα Μαυρικίου (582-602) μαζί με  τη σύζυγό του και τα παιδιά, δύο αγάλματα  φιλοσόφων από την Αθήνα που τείνουν τα χέρια τους ο ένας προς τον άλλο,  το άγαλμα του αυτοκράτορα Ζήνωνα (474-491) και της αυτοκράτειρα Αριάδνης, καθώς και τέσσερα κεφάλια γοργόνων από τον ναό της Αρτέμιδος στην Έφεσο τα οποία «περιβάλλουν τη Χάλκη με το σημείο του σταυρού να προβάλλει πάνω τους». Το ίδιο κείμενο αναφέρει επίσης ότι τα αγάλματα του αυτοκράτορα Μαξιμιανού (285-305) και όλων των μελών του οίκου του Θεοδοσίου βρίσκονταν «κοντά», ενώ η τοποθεσία του αγάλματος της αυτοκράτειρας Πουλχερίας σε σχέση με το κτίριο είναι ασαφής. Ο Cyril Mango, ο οποίος μελέτησε το θέμα των αγαλμάτων που καταγράφονται στις «Παραστάσεις», κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι αναφορές προέρχονται από ένα κείμενο γραμμένο περίπου το 600 - κυρίως επειδή τα αγάλματα του αυτοκράτορα Μαυρικίου και της οικογένειά του πιθανότατα να μην είχαν επιβιώσει μετά την ανατροπή και τη δολοφονία τους από Φωκά στο 602.
Φειδίας Παρασκευαΐδης

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Φειδίας Παρασκευαΐδης γεννήθηκε στη Λάπηθο το 1915. Ομιλούσε, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε ιατρική και εργαζόταν ως ιατρός.
Απεβίωσε το 1998.

Πολιτική διαδρομή

Την περίοδο 1949-1956 διετέλεσε Δήμαρχος Λαπήθου.
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στις πρώτες βουλευτικές εκλογές της Κύπρου (Βουλευτικές εκλογές 1960) στην Εκλογική Περιφέρεια Κερύνειας με το Πατριωτικό Μέτωπο. Την περίοδο 1961-1963 διετέλεσε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του Πατριωτικού Μετώπου. Επανεξελέγη βουλευτής στις Βουλευτικές εκλογές του 1970 ως ανεξάρτητος.
Την περίοδο 1974-1980 διετέλεσε Πρόεδρος της Παγκύπριας Επιτροπής Προσφύγων, της οποίας αποτελούσε ιδρυτικό μέλος. 
Επανεξελέγη βουλευτής στις Βουλευτικές εκλογές 1976 με τη Δημοκρατική Παράταξη (μετέπειτα ΔΗΚΟ). Στις 4 Δεκεμβρίου 1980 αποχώρησε από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΔΗΚΟ και συνέχισε ως ανεξάρτητος βουλευτής.
Βάιολετ Όκλεϊ

Βιογραφικά στοιχεία

Η Όκλεϊ γεννήθηκε στο Μπέργκεν Χάιτς (μια περιοχή του Jersey City), του Νιου Τζέρσεϊ, σε καλλιτεχνική οικογένεια. Οι γονείς της ήταν ο Άρθουρ Έντμοντ Όκλεϊ και η Κορνίλια Σγουέιν. Και οι δύο παππούδες της ήταν μέλη της Εθνικής Ακαδημίας Σχεδίου. Το 1892, σπούδασε στο Art Students League της Νέας Υόρκης. Ένα χρόνο αργότερα, σπούδασε στην Αγγλία και τη Γαλλία, με καθηγητές τον Ραφαέλ Κόλιν και άλλους. Μετά την επιστροφή της στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1896, σπούδασε για λίγο στην Ακαδημία των Καλών Τεχνών της Πενσυλβάνια πριν φοιτήσει στη διάσημη τάξη εικονογράφησης του Χάουαρντ Πάυλ στο Ινστιτούτο Drexel. Γνώρισε σύντομα την επιτυχία ως δημοφιλής εικονογράφος για περιοδικά όπως το The Century Magazine, το Collier's Weekly,  το St. Nicholas Magazine και το Woman's Home Companion. Το ύφος των εικόνων της και των βιτρό της αντικατοπτρίζουν την εξομοίωση της με το Αγγλικό Προ-Raphaelites στυλ. Η αφοσίωση της Όκλεϊ στη Βικτοριανή αισθητική κατά την έλευση του Μοντερνισμού οδήγησε στην παρακμή της φήμης της από τα μέσα του εικοστού αιώνα και μετά.
Η Όκλεϊ ήταν μέλος της οργάνωσης The Plastic Club της Φιλαδέλφειας, που ιδρύθηκε για την προώθηση της «τέχνης για το καλό της τέχνης». Άλλα μέλη περιελάμβαναν την Έλενορ Άμποτ, την Τζέσι Ουίλκοξ Σμιθ και Ελίζαμπεθ Σίπεν Γκριν. Πολλές από τις γυναίκες που ίδρυσαν την οργάνωση ήταν μαθήτριες του Χάουαρντ Πάυλ. Σκοπός της ίδρυσης της οργάνωσης ήταν για να παρέχουν ένα μέσο ώστε να ενθαρρύνουν η μια την άλλη επαγγελματικά και για να δημιουργήσουν ευκαιρίες για να πωλούν τα έργα τέχνης τους.
Η Όκλεϊ έγινε στενή και δια βίου φίλη με την Γκριν και την Σμιθ. Ζούσαν αρχικά μαζί στο ξενοδοχείο Red Rose Inn (αποκαλούνταν τα Κορίτσια του Red Rose από τον Πάυλ) και αργότερα στο Cogslea, το σπίτι τους στη γειτονιά Mount Airy της Φιλαδέλφεια.

Νέα Γυναίκα

Καθώς οι ευκαιρίες για εκπαίδευση έγιναν πιο προσβάσιμες τον 19ο αιώνα, οι γυναίκες καλλιτέχνες έγινε μέρος των επαγγελματικών επιχειρήσεων, συμπεριλαμβανομένων των δικών τους ιδρυτικών συλλόγων τέχνης. Τα έργα τέχνης που είχαν φιλοτεχνηθεί από γυναίκες θεωρούνταν κατώτερα και για να βοηθήσουν να ξεπεραστεί αυτό το στερεότυπο οι γυναίκες "άρθρωναν όλο και περισσότερο λόγο και παράστημα" ώστε να προωθήσουν τη δουλειά των γυναικών και έτσι έγινε μέρος της αναδυόμενης εικόνας της μορφωμένης, σύγχρονης και πιο ελεύθερης "Νέας Γυναίκας". 
Οι καλλιτέχνες «έπαιξαν κρίσιμο ρόλο στην εκπροσώπηση της Νέας Γυναίκα, τόσο με την δημιουργία εικόνων της φιγούρας της και του παραδειγματικού αυτού αναδυόμενου τύπου γυναίκας μέσα από τη δική τους ζωή." Στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου αιώνα, περίπου το 88% των συνδρομητών των 11.000 περιοδικών ήταν γυναίκες. Καθώς οι γυναίκες εισήλθαν στην καλλιτέχνη κοινότητα, οι εκδότες άρχισαν να τις προσλαμβάνουν για να δημιουργήσουν εικόνες που απεικόνιζε τον κόσμο μέσα από την προοπτική μιας γυναίκας. Άλλες επιτυχημένες εικονογράφοι ήταν η Τζένι Αουγκούστα Μπραουνσκόμπ, η Τζέσι Ουίλκοξ Σμιθ, η Ρόζι Ο'Νιλ και η Ελίζαμπεθ Σίπεν Γκριν.
Samsung

Ιστορία

Η εταιρία ιδρύθηκε το 1938 ως κατάστημα λιανικής πώλησης. Μετά τον πόλεμο της Κορέας ο ιδρυτής της εταιρίας επέκτεινε τις δραστηριότητες στα οικοδομικά υλικά, τις οικοδομές και από το 1969 στα ηλεκτρονικά. Η λειτουργία ενός δικού της ιδιωτικού τηλεοπτικού καναλιού σταμάτησε για πολιτικούς λόγους. Όπως όλοι οι τζέμπολ, κατά τις διάρκεια της Κρίσης της Ασίας αποχώρησε από ορισμένες δραστηριότητες και συγκεντρώθηκε στις δραστηριότητες με το μεγαλύτερο κύκλο εργασιών.

Λογότυπο και γραμματοσειρά

Το βασικό χρώμα στο λογότυπο είναι μπλε, το οποίο η Samsung έχει απασχολήσει εδώ και χρόνια, υποδηλώνοντας ότι συμβολίζει τη σταθερότητα, την αξιοπιστία και την εταιρική κοινωνική ευθύνη.

Λογότυπο ήχου

Η Samsung έχει ένα λογότυπο ήχου, το οποίο αποτελείται από τις σημειώσεις E ♭, A ♭, D ♭, E ♭. Το λογότυπο ήχου δημιουργήθηκε από τον Musikvergnuegen και γράφτηκε από τον Walter Werzowa.

Γραμματοσειρά

Τον Ιούλιο του 2016, η Samsung παρουσίασε τη γραμματοσειρά SamsungOne της, μια γραμματοσειρά που ελπίζει να δώσει μια σταθερή και καθολική οπτική ταυτότητα στο ευρύ φάσμα των προϊόντων της Samsung. Το SamsungOne σχεδιάστηκε για να χρησιμοποιείται σε όλο το φάσμα των διαφόρων συσκευών της Samsung, με έμφαση στην ευκρίνεια για τα πάντα, από μικρότερες συσκευές όπως smartphones έως μεγαλύτερες συνδεδεμένες τηλεοράσεις ή ψυγεία, καθώς και μάρκετινγκ και διαφημίσεις της Samsung. Η οικογένεια γραμματοσειρών υποστηρίζει 400 διαφορετικές γλώσσες με πάνω από 25.000 χαρακτήρες.

Ιατρικό Κέντρο της Samsung

Η Samsung δωρίζει περίπου 100 εκατομμύρια δολάρια ετησίως στο Ιατρικό Κέντρο της Samsung, έναν μη κερδοσκοπικό φορέα παροχής υγειονομικής περίθαλψης που ιδρύθηκε από τον όμιλο το 1994. Το ιατρικό κέντρο της Samsung περιλαμβάνει το νοσοκομείο Samsung Seoul, το νοσοκομείο Kangbook της Samsung, το νοσοκομείο Samsung Changwon, το κέντρο καρκίνου του Samsung και το ερευνητικό κέντρο Samsung Life Sciences. Το Κέντρο Καρκίνου της Samsung, που βρίσκεται στη Σεούλ, είναι το μεγαλύτερο κέντρο καρκίνου στην Ασία.
Το Ιατρικό Κέντρο της Samsung και η φαρμακευτική πολυεθνική Pfizer συμφώνησαν να συνεργαστούν για την έρευνα για τον εντοπισμό των γενωμικών μηχανισμών που ευθύνονται για κλινικές εκβάσεις στο ηπατοκυτταρικό καρκίνωμα.
Χάποελ Ιρόνι Κιριάτ Σμόνα ΦΚ

Ιστορία

Η ομάδα ιδρύθηκε το 2000 από την ενοποίηση των Hapoel Kiryat Shmona και  Maccabi Kiryat Shmona, συμμετέχοντας στην Liga Alef. Την πρώτη σεζόν προβιβάστηκε στη Liga Artzit. Την επόμενη σεζόν προβιβάστηκε στη Liga Leumit, τη δεύτερη κατηγορία του Ισραήλ. Την περίοδο 2006-07 κέρδισε το πρωτάθλημα και παράλληλα την άνοδο στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ισραήλ, όντας η πρώτη ομάδα της πόλης που συμμετείχε ποτέ στην ανώτατη κατηγορία.
Ο κήπος των μαρτυρίων

Αναφορά

Είναι ένα έργο που προκαλεί ιδιαίτερη σύγχυση, που ταράζει τα λογοτεχνικά και ηθικά σημεία αναφοράς του αναγνώστη. Πράγματι αποτελείται από τρία μέρη επινοημένα ανεξάρτητα το ένα από το άλλο, με πρόσωπα διαφορετικά και στυλ διαφορετικά, και στην αναφορά των κινέζικων μαρτυρίων του τρίτου μέρους, ο τρόμος δεν αποκλείει τη γοητεία.
Το μυθιστόρημα μπορεί να διαβαστεί σε πολλά επίπεδα. Μπορούμε να δούμε μια παραβολή της τραγικής κατάστασης του ανθρώπου, καταδικασμένου στο νόμο του φόνου και του οποίου η ζωή είναι μια κοιλάδα δακρύων.

Το μυθιστόρημα μεταφράστηκε στα Ελληνικά από την Αλίνα Πασχαλίδη ("Εστία", 1989)
Χάβρη

Ιστορία

Αρχικά, η πόλη ονομαζόταν Φραγκισκόπολις προς τιμήν του βασιλιά Φραγκίσκου Α' της Γαλλίας, με πρωτοβουλία του οποίου χτίστηκε η πόλη, και στη συνέχεια ονομάστηκε Le Havre-de-Grâce, λόγω του ναού της Παναγίας της Κεχαριτωμένης (Notre Dame de Grâce) που υπήρχε στην περιοχή πριν την ίδρυση της πόλης.
Η πόλη επίσης αποκαλούνταν "Πύλη στον Ωκεανό". Η ανάπτυξη και η ιστορία της πόλης συμβαδίζουν απόλυτα με την ύπαρξή της σαν λιμάνι στο στρατηγικό σημεία της θάλασσας της Μάγχης.
Κατά το 18ο αιώνα, η Χάβρη άρχισε να αναπτύσσεται χάρη στο εμπόριο από τις Δυτικές Ινδίες, που άρχισε να ανθίζει παράλληλα με το εγχώριο και το ευρωπαϊκό. Το 1759, η πόλη αποτέλεσε το εφαλτήριο για μια γαλλική εισβολή στη Βρετανία, ωστόσο το μεγαλύτερο μέρος των δυνάμεων καταστράφηκε στην Επιδρομή της Χάβρης, ενώ ακολούθησε και η ήττα σε μια ναυμαχία στο Κιμπερόν.
Στα τέλη του 18ου αιώνα, η πόλη μετονομάστηκε σε Χάβρη-Μαρά, προς τιμήν του τότε άρτι αποθανόντος Ζαν Πολ Μαρά, προσωπικότητας της Γαλλικής Επανάστασης. Ωστόσο, μέχρι το 1795, η ανάμνηση του Μαρά ξεθώριασε κι έτσι η πόλη ονομάστηκε απλά Χάβρη.
Κατά το 19ο αιώνα, εξελίχτηκε σε βιομηχανικό κέντρο. Η πόλη υπέστη πλήθος βομβαρδισμών κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το κατεστραμμένο τμήμα της ανοικοδομήθηκε κατά τα έτη 1945 – 1964 υπό την επιμέλεια του Γάλλου αρχιτέκτονα Ωγκύστ Περρέ. Περιλαμβάνει το διοικητικό, εμπορικό και πολιτιστικό κέντρο της πόλης.
Το 2005 ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO, λόγω της συνύπαρξης του παλαιού σχεδίου της πόλης και των ιστορικών της δομών με τη σύγχρονη αρχιτεκτονική και πολεοδομία.
Κυβερνείο Γαρμπία

Ιστορία

Στην απογραφή του 1913 το κυβερνείο είχε 1.484.814 κατοίκους κι έκταση 6.563 τργ χλμ. Στην απογραφή του 1937 είχε 1.96.3654 κατοίκους κι έκταση 7.299 τργ χλμ, στην απογραφή του 1947 είχε την ίδια έκταση και 2.327.031 κατοίκους. Το 1950 με εδάφη που αποσπούνται από το Δυτικό Κυβερνείο δημιουργείται το Κυβερνείο Καφρ ελ Σεΐχ.
Κοντοβάζαινα Γορτυνίας

Γεωγραφικές πληροφορίες - αξιοθέατα

Είναι χτισμένη στις πλαγιές του όρους Αφροδισίου με θέα τον ποταμό και την κοιλάδα του Λάδωνα. Μαζί με τον κοντινό οικισμό Παραλλογγοί είναι χαρακτηρισμένη σαν παραδοσιακός οικισμός με πολλά παραδοσιακά πέτρινα σπίτια, γεφύρια, βρύσες, νερόμυλους και λιθόκτιστες εκκλησίες (συνολικά 18) που αποτελούν αξιόλογα δείγματα της τοπικής αρχιτεκτονικής. Τουριστικά αξιοθέατα της περιοχής θεωρούνται: η Ιερά Μονή Παναγίας Κλειβωκάς, οι Ιεροί Ναοί Αγίου Νικολάου - Αγίου Γεωργίου, ο αρχαιολογικός χώρος της  Ερικύνης Αφροδίτης σε απόσταση 4 χιλιομέτρων και ο ανακαινισμένος νερόμυλος Αγ. Νικολάου αρχικής κατασκευής το 1884. Έχει υψόμετρο 700 μέτρα και πληθυσμό 386 κατοίκους.
Λίμνη Μπρεστοβάσκο

Η Λίμνη Μπρεστοβάσκο (σερβικά : Брестовачко ή Бојничко ή Бубличко ή Магашко) είναι τεχνητή λίμνη της Σερβίας κοντά στην πόλη Μπρέστοβατς. Βρίσκεται στους πρόποδες του βουνού Ράνταν, στα 312 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας. Δημιουργήθηκε το 1960 με την κατασκευή φράγματος στον ποταμό Λούστα πέκα παραποτάμου του Νότιου Μοράβα. Χρησιμοποιείται για την παροχή νερού στο Λεμπάν και την Μποΐνικα.
Έχει μήκος 2,8 χιλιόμετρα 500 μέτρα πλάτος και μέγιστο βάθος είναι 30 μέτρα. Η έκτασή της είναι περίπου 80 στρέμματα.
Αικατερίνη της Γαλλίας, κόμισσα του Σαρολαί

Η Αικατερίνη, γαλλ. Catherine (1428 - 13 Ιουλίου 1446) από τον Οίκο των Βαλουά γεννήθηκε πριγκίπισσα της Γαλλίας και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Σαρολαί.

Βιογραφία

Ήταν η δεύτερη κόρη του Καρόλου Ζ΄ της Γαλλίας και της Μαρίας των Βαλουά, κόρης του Λουδοβίκου Β΄ δούκα του Ανζού.
Ο γάμος της ήταν μέρος της συνθήκης του Αρράς μεταξύ της Γαλλίας και της Βουργουνδίας του 1438: θα παντρευόταν τον Κάρολο τότε κόμη του Σαρολαί. Το επόμενο έτος έγινε η μνηστεία και το 1439 ο γάμος στο Μπλουά. Η Αικατερίνη ήταν 12 ετών και ο Κάρολος 7 ετών. Λόγω της μικρής ηλικίας της, δόθηκε στη φροντίδα της μητέρας τού Καρόλου, της Ισαβέλλας των Αβίς και οι δύο τους τα πήγαιναν καλά: η Ισαβέλλα την είχε ως κόρη. 
Η Αικατερίνη περιγράφεται ως έξυπνη, ευγενής, γοητευτική και αρεστή στη Βουργουνδία. Όμως η Αυλή της Βουργουνδίας είχε επίσημη, επίπονη εθιμοτυπία, την πιο επιτηδευμένη στην Ευρώπη· επιπρόσθετα η Αικατερίνη έπρεπε να ταξιδεύει συχνά από τη Βουργουνδία στις Κάτω Χώρες, που το ψυχρό τους κλίμα έβλαψε τη λεπτή υγεία της. Το 1446 ασθένησε από κρυολόγημα και απεβίωσε από φυματίωση. Ήταν 18 ετών· ο Κάρολος έγινε αργότερα δούκας της Βουργουνδίας· νυμφεύτηκε άλλες δύο φορές.

Οικογένεια

Παντρεύτηκε το 1439 τον Κάρολο των Βαλουά τότε κόμη του Σαρολαί· δεν απέκτησε απογόνους.
Μπαρμπέρης

Ο μπαρμπέρης είναι χειρωνακτικό επάγγελμα. Η ετυμολογία της λέξης προέρχεται από το γαλλικό barbe ([baʀb]), που σημαίνει «γένι», «μούσι».

Ιστορική αναδρομή του επαγγέλματος

Το επάγγελμα έχει τις ρίζες του στο επάγγελμα του μεσαιωνικού κουρέα, που διατηρούσε δημόσια λουτρά και περιποιούνταν πελάτες και ασθενείς. Προφανώς εξελίχτηκε από την βοηθητική εργασία, αφού ο μπαρμπέρης ήταν βοηθός του κουρέα και ασχολούνταν κυρίως με το κόψιμο των μαλλιών και το ξύρισμα των πελατών. Με την πάροδο του χρόνου, και ανάλογα με τις ικανότητες του καθενός ήταν σε θέση να κάνει εκτός αυτού και άλλες δουλειές, όπως το βγάλσιμο των δοντιών, την θεραπεία τραυμάτων (στρατιώτες μετά τον πόλεμο κλπ.), καταγμάτων, και άλλων πληγών και ασθενειών όπως τον καυτηριασμό των σπυριών.
Ο κουρέας και ο μπαρμπέρης είχαν ως επί το πλείστον ανδρική πελατεία.
Το επάγγελμα του μπαρμπέρη αναφέρεται γραπτώς για πρώτη φορά σε ένα έγγραφο το 1397 στην Κολωνία, ενώ επαγγελματικοί σύνδεσμοι των μπαρμπέρηδων εμφανίζονται το δεύτερο ήμισυ του 15ου αι. στο Γκντανσκ το 1457, στο Λίμπεκ το 1480 και στο Αμβούργο το 1486. Οι μπαρμπέρηδες πλήρωναν ενοίκιο στον κουρέα για να χρησιμοποιήσουν το μαγαζί. Από τον 16ο αι. και μετά, και λόγων της παρακμής του θεσμού των δημόσιων λουτρών, οι μπαρμπέρηδες απόκτησαν μια κάποια αυτονομία και ανταγωνίζονταν τους κουρείς, δουλεύοντας και έξω από το κατάστημα. Εκτός από το ξύρισμα και το κούρεμα θεράπευαν κοψίματα, τρυπήματα, κατάγματα και άλλα ατυχήματα που τους απέδιδαν χρήματα. Μέχρι τον 18ο αιώνα έκαναν ακόμα και ακρωτηριασμούς ή και καισαρικές τομές. Από τον 19ο αι. και με την ανάπτυξη του ιατρικού επαγγέλματος οι μπαρμπέρηδες άρχισαν να εξειδικεύονται.
Ένας άλλος επαγγελματικός κλάδος δημιουργήθηκε στον 17ο αι. όταν ήρθαν στην μόδα οι περούκες. Ο κλάδος αυτός ασχολήθηκε με την κατασκευή της περούκας, αλλά και την κόμμωση των γυναικών, ενώ ο μπαρμπέρης παρέμεινε στο κούρεμα και το ξύρισμα των ανδρών.
Gloster F.9/37

Σχεδιασμός και ανάπτυξη

Το αεροσκάφος σχεδιάστηκε για να καλύψει την απαίτηση F.9/37 που ζητούσε την δημιουργία ενός «δικινητήριου μονοθέσιου μαχητικού με σταθερό οπλισμό». Επικεφαλής του προγράμματος ανάπτυξης ήταν ο Τζωρτζ Κάρτερ (George Carter). Το μονοθέσιο μαχητικό έφερε οπλισμό αποτελούμενο από τέσσερα πολυβόλα Browning των 7,7 mm και δύο πυροβόλα Hispano-Suiza HS.404 των 20 mm στο ρύγχος.
Το πρωτότυπο πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 3 Απριλίου 1939, προωθούμενο από δύο αστεροειδείς κινητήρες Bristol Taurus T-S(a) των 1060 hp. Είχε εξαιρετικές επιδόσεις, με μέγιστη ταχύτητα 580 km/h, καλύτερη από οποιοδήποτε άλλο βρετανικό μαχητικό μέχρι τότε. Οι δοκιμές έδειξαν επίσης ότι το αεροσκάφος ήταν πολύ ευέλικτο. Δυστυχώς για την εξέλιξη του προγράμματος, τον Ιούλιο του 1939 το πρωτότυπο υπέστη σοβαρές ζημιές ενώ προσγειωνόταν. Το 1940 οι κινητήρες του αντικαταστάθηκαν από τους λιγότερο ισχυρούς Taurus T-S(a)-III των 900 hp, με αποτέλεσμα οι επιδόσεις να μην είναι το ίδιο καλές. Στις 22 Φεβρουαρίου 1940 πραγματοποίησε την πρώτη του πτήση το δεύτερο πρωτότυπο δοκιμών, που προωθούνταν από δύο υγρόψυκτους κινητήρες Rolls-Royce Peregrine Ι, ισχύος 880 hp. Έφτασε μέγιστη ταχύτητα 530 km/h σε ύψος 4,570 m.

F.18/40 και F.29/40

Η Gloster πρότεινε τη δημιουργία ενός μαχητικού με βάση το F.9/37 και κινητήρες Rolls-Royce Merlin για να καλύψει την απαίτηση F.18/40, που αφορούσε την ανάπτυξη ενός νυχτερινού μαχητικού. Το αεροσκάφος θα διέθετε ραντάρ AI και ραχιαίο πυργίσκο οπλισμένο με τέσσερα πολυβόλα. Το εγχείρημα είχε την υποστήριξη του Επιτελείου της Αεροπορίας που έκρινε ότι το μαχητικό αυτό θα ήταν ανώτερο του Bristol Beaufighter και έτσι το Υπουργείο Αεροπορίας διέταξε την μετατροπή ενός εκ των δύο πρωτοτύπων F.9/37 σε νυχτερινό μαχητικό, σύμφωνα με τις οδηγίες της νέας απαίτησης F.29/40.
Παρόλο που το νέο νυχτερινό μαχητικό διατηρούσε τα εξαιρετικά πτητικά χαρακτηριστικά του F.9/37 και κρίθηκε ανώτερο άλλων μαχητικών όπως το Beaufighter και το de Havilland Mosquito, το όλο εγχείρημα ακυρώθηκε τον Μάιο του 1941 με αιτιολογία ότι η κατασκευάστρια έπρεπε να επικεντρωθεί στην ανάπτυξη υπαρχόντων προγραμμάτων και ιδίως του πρωτοποριακού αεριωθούμενου Gloster E.28/39.
Λεβάντα Κάμπελ

H Λεβάντα Κάμπελ (αγγλικά : Lavender Letts - Campbell) ήταν Βρετανίδα αθλήτρια της αντισφαίρισης εκπροσωπώντας σε διεθνείς διοργανώσεις δύο διαφορετικές χώρες, την Ιρλανδία και την Ελλάδα. Γεννήθηκε στο Έσσεξ της Αγγλίας και ήταν κόρη του Σίδνεϊ Λετς.
Αρχικά γνωστή με το πατρικό της όνομα Λεβάντα Λετς, και από τις 23 Μαΐου 1932 όταν και παντρεύτηκε στο Λονδίνο τον Σερ Σεσίλ Κάμπελ (Cecil Campbell) με το όνομα του συζύγου της, όπου ήταν ο καλύτερος Ιρλανδός τενίστας της εποχής του.
Από το 1922 ο άντρας της διέμενε και εργαζόταν στην Αίγυπτο, το 1932 διορίσθηκε νομικός γραμματέας του χρηματοοικονομικού συμβούλου για την αιγυπτιακή κυβέρνηση και η Λεβάντα με τον γάμο τους μετακόμισε στην Αίγυπτο. Εκεί η Λεβάντα αγωνίστηκε στα τοπικά διεθνεί τουρνουά όπου μέσω της ελληνική κοινότητας έγινε μέλος του ΟΑΑ και αγωνίστηκε στα Πανελλήνια πρωταθλήματα. Το 1934 χώρισε με τον σύζυγο της λόγω μοιχείας.
Είχε συμμετάσχει στο Γουίμπλετον σαν εκπρόσωπος της Ιρλανδίας, στο απλό το 1929 και στο διπλό μεικτό με συμπαίκτη τον μετέπειτα σύζυγο της το 1928 και το 1929. Το 1929 είχε κατακτήσει το πρωτάθλημα της κομητείας του Δουβλίνου νικώντας στον τελικό την W. Monypenny 2-6 6-2 6-2.
Στο πανελλήνιο πρωτάθλημα ήταν πρώτη στο διπλό γυναικών το 1932 με συμπαίκτρια την Ίντζι Λενού, δεύτερη ήταν στο διπλό μεικτό το 1932 και το 1934 με συμπαίκτη τον Γιώργο Νικολαΐδη. Στο διεθνές πρωτάθλημα Ανατολικής Μεσογείου ήταν δεύτερη στο διπλό γυναικών το 1934 με συμπαίκτρια την Λενού. Δεύτερη ήταν στο εαρινό πρωτάθλημα το 1934 στο απλό γυναικών και στο διπλό μεικτό της ίδιας χρονιάς. Ήταν δεύτερη στην πανελλήνια κατάταξη γυναικών το 1933.
Πόρτσμουθ, Δομινίκα

Γεωγραφία

Η Πόρτσμουθ βρίσκεται βορειοδυτικά της Δομινίκας και κεντρικά του Αγίου Ιωάννη. Βρίσκεται νοτιοανατολικά της Τανετάν και δυτικά της Ντω ντ'Αν. Στα δυτικά της είναι ο Κόλπος Πρινς Ρούπερτ.
Γιαταγάνι

Το γιαταγάνι (τουρκικά: yatağan) είναι μακρύ μαχαίρι ή κοντό σπαθί που δεν διαθέτει προστατευτικό για το χέρι στο σταυροδρόμι της λεπίδας και της λαβής και που έχει μια διπλή καμπύλη στην άκρη και μια σχεδόν ευθεία στο κάτω μέρος. Το όπλο τύγχανε ευρείας χρήσης στην Οθωμανική Αυτοκρατορία από τους ανατολικούς λαούς αλλά κυρίως από τους Άραβες και τους Οθωμανούς Τούρκους.
Οι αγωνιστές της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 το τοποθετούσαν στο σελάχι. Το γιαταγάνι ήταν όπλο που χρησιμοποιείτο κυρίως για γιουρούσια, καθώς και γρήγορες επιθέσεις λόγω του μικρού βάρους του και του μαζεμένου μεγέθους του σε σχέση με τις πάλες. Οι λάμες τους συχνά έφεραν χρυσές ένθετες επιγραφές, συνήθως  ψαλμούς  από το κοράνι καθώς και στοιχεία του κατασκευαστή και του ιδιοκτήτη του όπλου. Τα λίγα ελληνικά γιαταγάνια με χρυσές επιγραφές συνήθως έφεραν την αρχή του 34ου ψαλμού του Δαβίδ  «Κύριε δίκασον τους αδικούντας με, και πολέμησον τους πολεμούντας με». Οι θήκες από τα γιαταγάνια αποτελούνται από ξύλο το οποίο είναι ντυμένο με μέταλλο (μπρούντζο, χρυσό, ασήμι), δέρμα και βελούδο. Τα  τρία αυτά υλικά μπλέκονται συχνά και συνυπάρχουν δημιουργώντας διάφορους συνδυασμούς. Στα πιο "πλούσια" υπάρχουν ασήμι με σαββάτι, σκαλιστό ασήμι, σκαλιστά επίχρυσα τμήματα συνδυασμένα με δέρμα κ.α.