google/wiki40b huggingface dataset:
Ρεάλ Βραζιλίας

Πρώτο ρεάλ, 1690-1942

Το πορτογαλικό ρεάλ ήταν το νόμισμα που χρησιμοποιούσαν οι Πορτογάλοι έποικοι που έφτασαν στην Αμερική, ωστόσο το επίσημο νόμισμα που κυκλοφόρησε με το όνομα "ρεάλ" στην πραγματικότητα τυπώθηκε το 1654 από τους Ολλανδούς, κατά την κατοχή της βορειοανατολικής περιοχής της Βραζιλίας από αυτούς.
Το ρεάλ έγινε επίσημο νόμισμα στη Βραζιλία το 1690. Δεν είχε τότε υποδιαιρέσεις. Κατά τη μακρά περίοδο της ζωής του, το νόμισμα επηρεάστηκε από τον πληθωρισμό, στο βαθμό που η ονομαστική του αξία έφτασε τα 1000 ρέις (μιλ ρέις) και το 1 εκατομμύριο ρέις (κόντο ντε ρέις) κατά τα τελευταία χρόνια της Δημοκρατίας Βέλια.

Το 18ο και στις αρχές του 19ου αιώνα το χρυσό νόμισμα βασίστηκε στα 22 καράτια. Η αξία του ρεάλ έπεσε μετά την ανακήρυξη της δημοκρατίας, το 1889. Το 1933 το μιλ ρέις είχε ισοτιμία σε Δολάρια ΗΠΑ της τάξης του 1 δολαρίου προς 12 ρέις. Το 1942 το ρεάλ αντικαταστάθηκε από το Κρουζέιρο, σε ισοτιμία 1 μιλ ρέις = 1 κρουζέιρο.

Δεύτερο ρεάλ, 1994-σήμερα

Το σύγχρονο ρεάλ (πληθυντικός ρεάις) εισήχθη την 1η Ιουλίου του 1994, επί προεδρίας Ιταμάρ Φράνκο, ως μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου για σταθεροποίηση της οικονομίας (το λεγόμενο "Πλάνο Ρεάλ". Αντικατέστησε το βραχύβιο κρουζέιρο ρεάλ.
Το ρεάλ εισήχθη με ισοτιμία του 1 R$ = 1 μονάδα πραγματικής αξίας, ένα νόμισμα που δεν κυκλοφορούσε. 
Υποδιαιρείται σε 100 σεντάβος. Το σύμβολο R$ χρησιμοποιείται πριν το νούμερο.
Το ρεάλ αρχικά είχε κερδίσει αξία έναντι του αμερικανικού δολαρίου, το 1994 και 1995. Σταδιακά όμως άρχισε να μειώνεται η αξία του, με αποτέλεσμα τη μεγάλη υποτίμησή του και τη νομισματική κρίση του 1999. Η υποτίμηση στο νόμισμα συνεχίστηκε ως τα τέλη του 2002, με κορύφωση την ισοτιμία των R$4 προς 1 δολάριο ΗΠΑ, τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς, που ήταν και η χαμηλότερη ισοτιμία του ρεάλ έναντι του αμερικανικού δολαρίου. Έπειτα από επιτυχημένες παρεμβάσεις της Κεντρικής Τράπεζας και της κυβέρνησης της Βραζιλίας το ρεάλ ανέκαμψε έναντι του δολαρίου το 2005. Το Μάιο του 2007 το ρεάλ έγινε ισχυρότερο νόμισμα από το αμερικανικό δολάριο και η αξία του έγινε μεγαλύτερη από τα 50 αμερικανικά σεντς για πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια. Τον Αύγουστο του 2008 η ισοτιμία ρεάλ και δολαρίου ΗΠΑ ήταν 1 ρεάλ = 0,63723 δολάρια ΗΠΑ και 1 Δολάριο ΗΠΑ = 1,5693 ρεάις.

Κέρματα

Το 1994 εισήχθησαν κέρματα ονομαστικής αξίας του 1 και των 5, 10, 25 και 50 σεντς, καθώς επίσης και του 1 ρεάλ. Όλα τα κέρματα κατασκευάστηκαν από ανοξείδωτο χάλυβα. Ακολούθησε η κυκλοφορία δεύτερης σειράς κερμάτων, το 1998, των 1 και 5 σεντάβος, 10 και 25 σεντάβος, των 50 σεντάβος από χαλκονικέλιο και του 1 ρεάλ. Το Δεκέμβριο του 2003 άρχισε η απόσυρση της πρώτης σειράς των κερμάτων του 1 ρεάλ. Λίγο αργότερα, το Δεκέμβριο του 2005, σταμάτησε η παραγωγή των κερμάτων του 1 σεντάβο από την Κεντρική Τράπεζα της Βραζιλίας. Ωστόσο, κόπηκαν κέρματα σε τρεις ειδικές περιστάσεις.

Τραπεζογραμμάτια

Το 1994 εισήχθησαν τραπεζογραμμάτια σε ονομαστικές αξίες των 1, 5, 10, 50 και των 100 ρεάις. Αυτά ακολουθήθηκαν από τα χαρτονομίσματα των 2 ρεάις το 2001 και των 20 ρεάις το 2002. Τον Ιανουάριο του 2006 η Κεντρική Τράπεζα της Βραζιλίας σταμάτησε την έκδοση του χαρτονομίσματος του 1 ρεάλ.
Σταυροφορία της Αραγωνίας

Αιτίες και συμμαχίες

Η παποσύνη οργάνωσε τον πόλεμο, δίνοντάς του την ονομασία της Σταυροφορίας, καθώς ανησυχούσε για τις κατακτήσεις του Πέτρου στην Σικελία. Του αφαίρεσε το Στέμμα της Αραγωνίας, καθώς το βασίλειο ήταν βασάλος της Αγίας Έδρας, αποδίδοντάς το στον Κάρολο του Βαλουά, γιο του Φίλιππου Γ΄. Στην γαλλοαραγωνέζικη διαμάχη ήρθε να προστεθεί μια ενδοοικογενειακή διαμάχη εντός του Οίκου της Βαρκελώνης, καθώς ο Βασιλιάς της Μαγιόρκας Ιάκωβος Β΄, αδελφός του Πέτρου Γ΄, συμμάχησε με τον Φίλιππο Γ΄. Πράγματι, ο Ιάκωβος, ως Κόμης του Ρουσιγιόν, ήταν εγκλωβισμένος μεταξύ των δύο μοναρχών και δεν μπορούσε παρά να συμμαχήσει με τον Γάλλο βασιλιά ώστε να βάλει τέλος στις φιλοδοξίες του μεγαλύτερου αδελφού του, ο οποίος δεν είχε, ουδέποτε, κρύψει την δυσαρέσκειά του για το γεγονός ότι ένα τμήμα της κληρονομιάς του είχε περάσει στον μικρότερο αδελφό του.

Διεξαγωγή

Τα γαλλικά στρατεύματα εισήλθαν, λοιπόν, στο Ρουσιγιόν το 1284 με τις ευλογίες του άρχοντα της περιοχής, όμως βρήκαν απέναντί τους την αντίσταση των τοπικών πληθυσμών, όπως αυτή της πόλης Ελν, την διοίκηση της οποίας είχε ένας ιππότης γνωστός ως μπάσταρδος του Ρουσιγιόν, χωρίς αμφιβολία κάποιος εξώγαμος γιος του Νούνο Σάντσο, άρχοντα του Ρουσιγιόν, η οποία κατελήφθη με τη βία. Παρά την παρουσία παπικών λεγάτων, ο Φίλιππος Γ΄ δεν δίστασε να βάλει φωτιά στις πύλες του Καθεδρικού Ναού της πόλης και να σφάξει τους κατοίκους που είχαν βρει, εντός της, καταφύγιο. Το 1285, ο Φίλιππος Γ΄ πολιόρκησε την Χιρόνα, την οποία κατάφερε να καταλάβει παρά την σθεναρή της αντίσταση. Ο Κάρολος του Βαλουά στέφτηκε τότε βασιλιάς, καθώς όμως δεν μπορούσε να βρεθεί στέμμα, η στέψη του έγινε με ένα καπέλο, κάτι που του απέφερε το, διόλου τιμητικό, παρωνύμιο του « βασιλιά του καπέλου ».
Στην θάλασσα, ο Ροζέ ντε Λοριά, ο ναύαρχος του Πέτρου Γ΄, διέλυσε τον γαλλικό στόλο στην Ναυμαχία των Φορμίγκ. Η ήττα αυτή σε συνδυασμό με την επιδημία δυσεντερίας που έπληξε το γαλλικό στρατόπεδο ανέτρεψαν την κατάσταση. Ο Φίλιππος Γ΄, έχοντας πέσει ο ίδιος θύμα της νόσου, υποχρεώθηκε να αποχωρήσει.
Ο γιος και διάδοχός του Φίλιππος, διαπραγματεύτηκε με τον Πέτρο Γ΄ την ασφαλή επιστροφή μέσω των Πυρηναίων για τον εαυτό του και τα μέλη της οικογένειάς του, όχι όμως για τα άρρωστα στρατεύματά του, τα οποία σφαγιάστηκαν στην Μάχη του Διασέλου του Πανισάρς. Ο Φίλιππος Γ΄ πέθανε στο Περπινιάν και θάφτηκε στην Ναρμπόν. Επίσης, ο Πέτρος Γ΄δεν έζησε πολύ καιρό παραπάνω, καθώς σε σύντομο χρονικό διάστημα απεβίωσε, με την σειρά του.

Συνέπειες

Εάν η διαμάχη αυτή είχε λίγες επιπτώσεις για το Βασίλειο της Γαλλίας, είχε κάμποσες για το Βασίλειο της Μαγιόρκας : οι Βαλεαρίδες Νήσοι κατασχέθηκαν από τον γιο και διάδοχο του Πέτρου Γ΄, τον βασιλιά Αλφόνσο Γ΄ τον Φιλελεύθερο.
Δεν ήταν παρά μόνο το 1295 που το Σύμφωνο του Ανάγκνι έθεσε ένα τέλος στις διαμάχες που είχαν γεννηθεί με αυτή την Σταυροφορία, καθώς το Σύμφωνο της Ταρασκόν (1291) δεν είχε επικυρωθεί ελέω του θανάτου του Αλφόνσος Γ΄ της Αραγωνίας, μία εκ των δύο διαπραγματευόμενων πλευρών.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Αθηνών 1968–69

Το Πρωτάθλημα της ΕΠΣ Αθηνών την περίοδο 1968-69 διεξήχθη σε τρεις κατηγορίες με δύο ομίλους η κάθε μία. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Γ.Σ. Καλλιθέα, ο οποίος ανέβηκε στη Β΄ Εθνική, όπως και ο νικητής του άλλου ομίλου Α.Ο. Κορωπί.

Βαθμολογία Β΄ ομίλου

¹ Έγινε αγώνας κατάταξης για τη σωτήρια 10η θέση: Αττικός - Άρης Πετρούπολης: 4-2.
Μελιάδι Πιερίας

Υποδομή

Ο κεντρικός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Τα λίγα παιδιά του μονοθεσίου Δημοτικού Σχολείου συμπεριλαμβάνονται στους 120 μόνιμους κατοίκους. Το νηπιαγωγείο του χωριού έκλεισε το 2007, καθώς δύο παιδιά δεν μπορούσαν να δικαιολογήσουν τη λειτουργία του. Στο Μελιάδι υπάρχει μορφωτικός και πολιτιστικός σύλλογος (από το 1982), αγροτικός συνεταιρισμός, ενώ οι κοινοτικές υπηρεσίες παρέχονται από τη γειτονική Λαγόραχη. Η παλαιά ποδοσφαιρική ομάδα (αθλητικός σύλλογος) Ορφέας Μελιαδίου συγχωνεύτηκε στη "Δρυάνιστα" του Μοσχοποτάμου.

Ιστορικά στοιχεία

Το χωριό είναι τόπος καταγωγής του κλεφταρματολού Τσέλιου Μποταΐτη και των αδερφών του, Νικολάου, Παναγιώτη και Γεωργίου. Οι Μποταΐτες έλαβαν μέρος στους κλεφταρματολικούς αγώνες της περιόδου 1788-1813.  Έτσι, δεν είναι τυχαίο ότι αναφέρεται από τον επίσκοπο Κίτρους Νικόλαο Λούση (1876) με το όνομα Μποτάγια και ότι είχε 15-20 οικογένειες.Επίσης, οι άνδρες του χωριού περιγράφονται ως γενναίοι "προτιμότατοι να αγωνιστούν για την απελευθέρωση της υπόδουλης ακόμα τότε Μακεδονίας".
Το 1920 ο οικισμός Μπουράγια (προφερόμενο τοπικά ως Μπουντάγια) προσαρτήθηκε στην Κοινότητα Μοσχοποτάμου (Αρ. Αποφ. 43 Α 4/10/1920). Το 1928 μετονομάστηκε σε Μελιάδι, από την τοποθεσία Μελιάδια. Το όνομα Μελιάδι φαίνεται να προέρχεται από το ομώνυμο δέντρο, που υπήρχε εν αφθονία στο χωριό. Το 1966 αναγνωρίστηκε ως Κοινότητα, η οποία καταργήθηκε το 1971 και προσαρτήθηκε ως οικισμός στην Κοινότητα Λαγοράχης.
Την περίοδο που ακολούθησε τον Εμφύλιο Πόλεμο, πολλοί κάτοικοι του χωριού μετανάστευσαν εσωτερικά (Κατερίνη, Θεσσαλονίκη) και εξωτερικά (Γερμανία, ΗΠΑ). Σε συγκεκριμένη τοποθεσία του χωριού ανακαλύφθηκε ένας τάφος με οστά, ο πέμπτος στο είδος του στα Βαλκάνια, ο οποίος δεν έχει χρονολογηθεί ακόμα.
Όθων Α΄ του Μπρούνσβικ

Βιογραφία

Ήταν το μόνο τέκνο του Γουλιέλμου κυρίου του Λύνεμπουργκ και της Ελένης της Δανίας κόρης του Βάλντεμαρ Α΄ βασιλιά της Δανίας. Το 1202 ο Γουλιέλμος και τα αδέλφια του Ερρίκος Ε΄, Όθων Δ΄ μοίρασαν τις πατρικές κτήσεις· ο Ερρίκος Ε΄ έλαβε το Μπράουνσβαϊκ, ο Γουλιέλμος έλαβε τις περιοχές γύρω από το Λύνεμπουργκ. Το 1213 απεβίωσε ο Γουλιέλμος και τον κληρονόμησε ο Όθων Α΄ που ήταν μόλις 9 ετών, γι' αυτό και καλείται ο παις. Ο θείος του Όθων Δ΄ απεβίωσε το 1218 χωρίς απογόνους και ο άλλος θείος του Ερρίκος Ε΄ μαρκήσιος (παλατινός κόμης) του Ρήνου, όταν απεβίωσε ο μόνος γιος του, του έγραψε το Μπράουνσβαϊκ. Ο Ερρίκος Ε΄ απεβίωσε το 1227 και ο Φρειδερίκος Β΄ βασιλιάς της Γερμανίας, που δεν θέλησε να αυξηθούν οι κτήσεις του Όθωνα Α΄, εισέβαλε στο Μπράουνσβαϊκ, αλλά οι πολίτες ομόθυμα τον εξώθησαν.
Για να έχει βοήθεια σε τέτοιες επιθέσεις, ο Όθων Α΄ συμμάχησε με τον θείο του Βάλντεμαρ Β΄ βασιλιά της Δανίας και έλαβε μέρος σε δύο μάχες, αλλά το 1227 συνελήφθη και φυλακίστηκε στο Σβερίν. Μόλις το έμαθε αυτό ο Φρειδερίκος Β΄ κινήθηκε εναντίον του Μπράουνσβαϊκ, αλλά οι πολίτες έκλεισαν τις πύλες. Σοβαρότεροι λόγοι και η φήμη ότι ο Βάλντεμαρ Β΄ θα επέλθει έκαναν τον Γερμανό βασιλιά να αποσυρθεί. Το 1228 ο Όθων Α΄ με την παραχώρηση γαιών και λύτρων εξαγόρασε την ελευθερία του και επέστρεψε στο Μπράουνσβαϊκ. Στη διαδρομή πέρασε μερικές ημέρες στην Αυλή του μαρκήσιου (margrave) του Βρανδεμβούργου όπου γνώρισε την κόρη του Ματίλντα. Όταν επέστρεψε, αντάμειψε την πιστή πόλη με την παραχώρηση γραπτών προνομίων (Chart)· ο Βάλντεμαρ Β΄ παραχώρησε ατέλεια εμπορίου στη χώρα του για τους πολίτες του Μπράουνσβαϊκ.
Ζήτησε το χέρι της Ματίλντας και οι γάμοι τελέστηκαν με αίγλη στο Λύνεμπουργκ. Με τη συμμαχία των βασιλέων της Δανίας και της Αγγλίας φιλοδόξησε να γίνει βασιλιάς της Γερμανίας. Ο Οίκος των Γουέφων ήταν σε αντιπαράθεση με αυτόν των Χοενστάουφεν· αυτή είχε κορυφωθεί όταν ο παππούς του Φρειδερίκου Β΄, Φρειδερίκος Α΄ είχε αφαιρέσει τα δουκάτα της Σαξονίας και Βαυαρίας από τον Ερρίκο τον λέοντα, παππού του Όθωνα Α΄. Ο Όθων Α΄ το 1235 σε μια πράξη συμφιλίωσης, παρέδωσε τις ελεύθερες (μη υποτελείς φεουδαλικά) περιοχές του στον Φρειδερίκο Β΄ και αυτός του τις επέστρεψε ως επικυρίαρχος. Σε αντάλλαγμα θα αναγνωριζόταν ως δούκας. Επειδή το δουκάτο της Σαξονίας ανήκε πια στον Οίκο του Άνχαλτ, δημιουργήθηκε ο τίτλος του δούκα του Μπράουνσβαϊκ-Λύνεμπουργκ από τις δύο μεγαλύτερες πόλεις των περιοχών του.
Έδωσε την κόρη του Ελίζαμπεθ σύζυγο στον Γουλιέλμο βασιλιά της Γερμανίας. Απεβίωσε αιφνίδια το 1252 και ετάφη στον Καθεδρικό του Μπράουνσβαϊκ.
Φερδινάνδος Κάρολος Ιωσήφ της Αυστρίας-Έστε

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Φερδινάνδου-Καρόλου αρχιδούκα της Αυστρίας και της Μαρίας-Βεατρίκης των Έστε δούκισσας της Μάσσα & Καρράρας και της Μόντενα & Ρέτζιο.
Απεβίωσε σε ηλικία 69 ετών στο ανάκτορο Έμπεντσβαϊερ στο Άλτμυνστερ, κοντά στο Γκμούντεν της Αυστρίας.
Καπάν

Ετυμολογία

Η λέξη Καπάν προέρχεται από το αρμενικό ρήμα καπέλ/γκαμπέλ (կապել), που σημαίνει "συνδέω", και υποδεικνύει έναν παλιό αρμενικό γεωγραφικό όρο για κοιλάδες που περιβάλλονται από αλληλοσυνδεόμενες οροσειρές.
Ναΐφ

Ναΐφ τέχνη (Naïve art, ή Toddler art) είναι μία κατηγορία τέχνης που χαρακτηρίζεται από μια παιδικού τύπου απλοϊκότητα, τόσο στην ύλη και το περιεχόμενο όσο και στην τεχνική. Η λέξη Ναΐφ είναι διεθνής πλέον, αλλά προέρχεται από την Γαλλική naive που σημαίνει αφελής. Όμως το δεδομένο ότι υπάρχουν τόσοι πολλοί ναΐφ καλλιτέχνες, με τα έργα τους, οι οποίοι έχουν λίγη ή καθόλου εικαστική παιδεία, αυτό και μόνο αποδεικνύει ότι ο όρος συχνά δεν ισχύει. Τελικά ο όρος 
Ναΐφ(naïve) που στα Αγγλικά ταυτίζεται με το primitive (αφελής, αγαθιάρης, πρωτόγονος) ερμηνεύεται πλέον σαν εξευτελισμός και σταδιακά άρχισε να αποφεύγεται στους εικαστικούς κύκλους. Πολλοί διάσημοι Ευρωπαίοι ζωγράφοι του 20ού αιώνα μπορεί εύκολα να ταξινομηθούν άμεσα ή έμμεσα στην τεχνοτροπία Ναΐφ, όπως ο Joan Miro, ο Henri Émile Benoît Matisse, o Paul Gauguin, κλπ. Μερικοί το παραδέχονται ευθέως εξ άλλου όπως ο Ισπανός Huan Miro που δήλωσε "Χρειάστηκε να γεράσω, για να μάθω να ζωγραφίζω σαν παιδί".

Η Ψευδο-ναΐφ τέχνη

Ενώ η Ναΐφ τέχνη ιδεωδώς περιγράφει την εργασία καλλιτεχνών που δεν έλαβαν εικαστική παιδεία σε Σχολή καλών Τεχνών, ή Ακαδημία, όπως παράδειγμα ο Ανρί Ρουσσώ (Henri Rousseau) ή ο Αλφρεντ Γουάλις (Alfred Wallis), σε αντίθεση με αυτήν, η ψευδο-ναΐφ ή φω-ναΐφ τέχνη (faux naïve) περιγράφει εργασία καλλιτεχνών σε ένα μιμητικό στυλ, ή αυτοσυνειδητή τεχνοτροπία, με αποτέλεσμα η εργασία τους να φαίνεται σαν απλοϊκό αντίγραφο κάποιου πρωτοτύπου. Αρχέγονη τέχνη ("Primitive art") είναι ένας άλλος όρος χρησιμοποιούμενος για τέχνη χωρίς εικαστική παιδεία, αλλά ιστορικά χρησιμοποιείται περισσότερο για εικαστικά έργα καλλιτεχνών από περιθωριακούς πολιτισμούς, όπως είναι οι Ινδιάνοι της Αμερικής, οι Ιθαγενείς της υποσαχάριας Αφρικής, ή οι Ιθαγενείς των νησιών του Ειρηνικού (Tribal art στην Αγγλική Wikipedia). Ενας άλλος συνώνυμος όρος της ναΐφ τέχνης είναι Λαϊκή τέχνη (folk art στην Αγγλική Wikipedia). Eπίσης υπάρχουν οι όροι ναϊφισμός (naïvism) και πριμιτιβισμός (primitivism) που χρησιμοποιείται κυρίως για τους επαγγελματίες καλλιτέχνες που εργάζονται με στυλ ναΐφ όπως οι Paul Gauguin, Mikhail Larionov, Paul Klee).
T-coffee

Σύγκριση με άλλες μεθόδους πολλαπλής στοίχισης

Ενώ το από προεπιλογή αρχείο εξόδου του T-Coffee είναι τύπου Clustal, είναι αρκετά διαφορετικό εντούτοις από το αρχεíο εξόδου του ClustalW/X, με αποτέλεσμα πολλά προγράμματα που υποστηρίζουν τη μορφή αρχείου Clustal να αδυνατούν να το διαβάσουν. Παρολαυτά το ClustalX μπορεί να υποστηρίξει τη μορφή των αρχείων που παράγει το T-Coffee, οπότε μια πιθανή λύση σε αυτό το πρόβλημα είναι να εισάγουμε τα αρχεία που παράγει το T-Coffee στο ClustalX και στη συνέχεια να τα μορφοποιήσουμε. Μια άλλη πιθανή λύση είναι να "ζητήσουμε" από το T-Coffee να παράγει αρχεία εξόδου τύπου Clustalw χρησιμοποιώντας την επιλογή "-output=clustalw_aln".
Μια σημαντική ειδική λειτουργία του T-Coffee είναι η ικανότητά του να συνδυάζει διάφορες μεθόδους και διαφορετικούς τύπους δεδομένων. Στην τελευταία έκδοση, το T-Coffee μπορεί να συνδυάζει πρωτεϊνικές ακολουθίες μαζί με δομές, αλλά και RNA ακολουθίες με δομές. Μπορεί επίσης να τρέξει και να συνδυάσει τα αποτελέσματα των στοιχίσεων των πιο διαδεδομένων μεθόδων ακολουθιών και δομικών στοιχίσεων.
Το T-Coffee διαθέτει επιπλέον μια προηγμένη πλατφόρμα μορφοποίησης των ακολουθιών που ονομάζεται seq_reformat.
Αθλητική Ένωση Λεμεσού

Ίδρυση

Η Αθλητική Ένωση Λεμεσού ιδρύθηκε στις 4 Οκτωβρίου 1930 από μια ομάδα επιφανών επιφανών μελών της κοινωνίας της Λεμεσού. Το σωματείο συγκέντρωσε εξαρχής τη μαζική υποστήριξη των φιλάθλων από όλα τα κοινωνικά στρώματα της πόλης και ανέπτυξε αθλητική δράση. Από την ίδρυση της η ομάδα υιοθέτησε ως χρώματα της το μπλε και το κίτρινο. Εμπνευστής του ονόματος της ομάδας ήταν ο εκ των ιδρυτών της Δημήτρης Τσέπης, ο οποίος διετέλεσε και πρώτος προπονητής της ποδοσφαιρικής ομάδας. 
Η ιδρυτική συνέλευση πραγματοποιήθηκε στο ζαχαροπλαστείο «Άγιος Γεώργιος» στην οδό Αγίου Ανδρέου. Οι πρώτες ταυτότητες μελών της ΑΕΛ είχαν αρχίσει να εκδίδονται από την 1η Ιουλίου 1930. Ο πρώτος τερματοφύλακας της ΑΕΛ, Γεώργιος Κωνσταντίνου Πλατσιάρας, κατέχει την πρώτη ταυτότητα που εκδόθηκε (αρ. μητρώου 1).
Το πρώτο διοικητικό συμβούλιο της ομάδας αποτέλεσαν εξέχουσες προσωπικότητες της κοινωνίας της Λεμεσού: Κρίτων Τορναρίτης (δικηγόρος και αργότερα πρώτος Γενικός Εισαγγελέας της Κυπριακής Δημοκρατίας), Λεύκιος Ζήνων, Γιάννης Παρέας, Γιάγκος Αραούζος, Νίκος Σολωμονίδης (πατέρας του Δημήτρη Σολομωνίδη, μετέπειτα προέδρου του σωματείου), Θεοδόσης Κωνσταντινίδης και Σταύρος Πίττας.
Πρώτο οίκημα της ΑΕΛ αποτέλεσε το ισόγειο της διώροφης κατοικίας του γιατρού Θ. Φράγκου, που βρισκόταν στον παραλιακό δρόμο μεταξύ του σταδίου Γ.Σ.Ο. και του Δημόσιου Κήπου Λεμεσού. 
Το σωματείο της ΑΕΛ παρέμεινε ως αθλητικό σωματείο στο πέρασμα των χρόνων, αποφεύγοντας την πολιτικοποίηση που χαρακτήρισε άλλα σωματεία στην Κύπρο. Αναπτύχθηκε πάνω στην αρχή που διατύπωσε αργότερα ένας εκ των προέδρων της, ο Νίκος Σολωμονίδης: «Η ΑΕΛ είναι αθλητικό σωματείο. Όχι πολιτική στον αθλητισμό. Μη διαχωρίζετε τους αθλητές από τις πολιτικές τους αντιλήψεις. Οι αθλητές σε οποιαδήποτε φυλή, χώρα, θρήσκευμα ή πολιτική ιδεολογία και αν ανήκουν, είναι πάντα φίλοι και αδερφοί».

Τμήμα πετοσφαίρισης γυναικών

Η ομάδα της ΑΕΛ αποτελεί την κορυφαία ομάδα στην κυπριακή πετοσφαίριση γυναικών. Το τμήμα πετοσφαίρισης γυναικών της ΑΕΛ είναι η ομάδα με τις περισσότερες κατακτήσεις πρωταθλημάτων. Έχει κατακτήσει τα 28 από τα 38 πρωταθλήματα που έχουν διεξαχθεί. Επιπλέον, διατηρεί ένα ρεκόρ 14 συνεχόμενων κατακτήσεων. 
Επιπλέον, είναι η ομάδα με τις περισσότερες κατακτήσεις του κυπέλλου Κύπρου, συνολικά 28, έχοντας δημιουργήσει ρεκόρ 24 συνεχόμενων κατακτήσεων. Από το 1978 έως το 2007 συμμετείχε σε όλους τους τελικούς της διοργάνωσης. Επιπρόσθετα, η ΑΕΛ έχει κατακτήσει 12 Σούπερ Καπ, όντας και σε αυτή τη διοργάνωση η πολυνίκης του θεσμού.

Τμήμα πετοσφαίρισης ανδρών

Το πετοσφαιρικό τμήμα ανδρών της ΑΕΛ είναι ανεργό. Μοναδική διάκριση του τμήματος ήταν η συμμετοχή στον τελικό Κυπέλλου Κύπρου 1980, αποτυγχάνοντας να κατακτήσει το τρόπαιο. Η ομάδα λειτούργησε για περίπου μία δεκαετία.

Άλλα τμήματα

Η ΑΕΛ διατηρεί ακόμη τμήματα ποδοσφαίρου σάλας, χειροσφαίρισης, μπόουλινγκ και μπιλιάρδου.
Ογιάγουε

To Ογιάγουε (ισπανικά: Ollagüe) είναι ένα ογκώδες ανδεσιτικό στρωματοηφαίστειο στην οροσειρά των Άνδεων στα σύνορα μεταξύ της Βολιβίας και της βόρειας Χιλής, έχει μια προεξοχή 1.686 μέτρων, υψούμενο περισσότερο από ένα χιλιόμετρο πάνω από το περιβάλλον έδαφος.
Στην κάτω πλευρά του Ογιάγουε, λοφίσκοι από αποθέσεις χιονοστιβάδων περιβάλλουν τον κώνο σκωρίας.
Το ηφαίστειο παρουσιάζει φουμαρολική δραστηριότητα, ιδιαίτερα στο νότιο μέρος της κορυφής του.
Στη βορειοδυτική πλευρά του βουνού ένας εγκαταλελειμμένος ελικοειδής δρόμος, του οποίου το υψηλότερο σημείο φτάνει πάνω από 5.650 μ, οδηγεί στα ορυχεία θείου στο ανώτερο μέρος του Ογιάγουε. Είναι ένας από τους υψηλότερους δρόμους στον κόσμο. Διαθέτει κατάβαση για ποδήλατο βουνού.
Το ηφαίστειο υπέστη κατάρρευση των πλευρών του κατά τη διάρκεια του Πλειστοκαίνου και δημιούργησε ένα μεγάλο κοίτασμα των φερτών υίκών της χιονοστιβάδας το οποίο εκτείνεται δυτικά και χωρίζει τις αλυκές Σαλάρ δε Σαν Μαρτίν από Σαλάρ δε Ογιάγουε. Ένας κώνος σκωρίας που φαίνεται νεαρής γεωλογικής ηλικία στην κάτω ΔΝΔ πλευρά, Λα Πορουνίτα, θεωρήθηκε σχετικά πολύ νέος, αλλά έχει χρονολογηθεί σε ηλικία 420.000 έως 680.000 ετών.
Γκουρούνγκ (λαός)

Θρησκεία

Ανάμεσα στους πιστούς του Γκουρούνγκ Ντάρμα περιλάμβάνονται οι Γκυαμπρί (Κλεπρί), οι Πατσύου (Πάγιου) και οι Μπον Λάμα. Τα σαμανιστικά στοιχεία στην θρησκευτικά πρακτική των Γκουρούνγκ παραμένουν ισχυρά και οι περισσότεροι Γκουρούνγκ συχνά συμπεριλαμβάνουν βουδιστικά τελετουργικά και τυπικά Μπον-πο σε όλες τις κοινοτικές δραστηριότητες
Βραζιλιάνικες γενικές εκλογές (2014)

Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στη Βραζιλία στις 5 Οκτωβρίου 2014 για την εκλογή Προέδρου, Εθνικού Κογκρέσου, κυβερνητών και πολιτειακών κοινοβουλίων. Καθώς κανείς υποψήφιος δεν πέτυχε να συγκεντρώσει άνω του 50% των ψήφων στις προεδρικές και σε πολλές από τις εκλογές για κυβερνήτες, διεξήχθη δεύτερος γύρος στις 26 Οκτωβρίου.
Στον πρώτο γύρο της ψηφοφορίας η Ντίλμα Ρούσεφ κέρδισε 41,6% των ψήφων, με 2ο τον Αέσιο Νέβες με 33,6% και 3η τη Μαρίνα Σίλβα με ποσοστό
21,3%. Οι Ρούσεφ και Νέβες αναμετρήθηκαν στον δεύτερο γύρο στις 26 Οκτωβρίου. Η πρόεδρος Ρούσεφ επανεξελέγη με ποσοστό 51,6% έναντι 48,4% για τον Νέβες.

Προεδρικές εκλογές

Η πρώτη γυναίκα πρόεδρος της Βραζιλίας Ντίλμα Ρούσεφ από το Κόμμα των Εργατών (PT) αναμετρήθηκε με άλλους 11 υποψηφίους. 
Επρόκειτο για τα πιο οριακά αποτελέσματα σε προεδρικές εκλογές για τη χώρα από το 1989. Η Ρούσεφ επικράτησε στον τελικό γύρο με ποσοστό 51,6% των ψήφων έναντι 48,4% για τον αντίπαλό της, Αέσιο Νέβες.
Ο αρχικός υποψήφιος του PSB ήταν ο Εντουάρντο Κάμπος. Ωστόσο, σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα στο Σάντος του Σάο Πάολο στις 13 Αυγούστου 2014. Εν συνεχεία το κόμμα επέλεξε ως αντικαταστάτη του τη Μαρίνα Σίλβα, η οποία ήταν υποψήφια αντιπρόεδρος με τον Κάμπος.

Εκλογές για κυβερνήτες

Ταυτόχρονα με τις προεδρικές και βουλευτικές εκλογές, εξελέγησαν και κυβερνήτες στις πολιτείες της χώρας.
Ιδιωτική πόλη

Ιδιωτική πόλη είναι η κάθε πόλη που ανήκει σε ιδιώτη ή οικογένεια.

Ιστορία Πολωνίας

Στην ιστορία της Πολωνίας, οι ιδιωτικές πόλεις (miasta prywatne) ήταν πόλεις εντός των εκτάσεων που ανήκαν σε μεγιστάνες, επίσκοπους, ιππότες, πρίγκιπες, κλπ.
Ανάμεσα στις πιο γνωστές πρώην ιδιωτικές πόλεις μεγιστάνων είναι οι: Μπιάλιστοκ, Ζάμοστς, Ζέσουφ, Πουλάβι, Τάρνουφ, Σιέντλτσε, Μπιάλα Ποντλάσκα, Ιβάνο-Φρανκίβσκ (πολωνικά: Στανισλάβοφ), Τέρνοπιλ (πολωνικά: Ταρνοπόλ) και Ουμάν (πολωνικά: Χουμάν). Παλάτια μεγιστάνων βρίσκονται σε πολλές πρώην ιδιωτικό πόλεις μεγιστάνων. Τα παραδείγματα περιλαμβάνουν το Ανάκτορο Μπράνιτσκι στο Μπιάλιστοκ, το παλάτι Τσαρτορύσκι στο Πουλάβι, το Παλάτι Ζαμόυσκι στο Ζάμοστς, το κάστρο Λουμπομίρσκι στο Ζέσουφ, το Κάστρο Ράντζιβιλ στη Μπιάλα Ποντλάσκα, το παλάτι Ογκίνσκι στο Σιέντλτσε, τα παλάτια Ποτότσκι στο Μιεντζίρζετς Ποντλάσκι, Τιλτσίν και Βισόκαγιε, το παλάτι Βισνιοβιέτσκι στο Βίσνιβετς, το κάστρο Ζμπάρασκι στη Ζμπάρα.
Οι πιο γνωστές πρώην ιδιωτικές πόλεις που άνηκαν σε επισκόπους περιλαμβάνουν το Λοτζ, το Κίελτσε, το Λόβιτς, το Παμπιάνιτσε και το Σκιερνιέβιτσε.

Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς

Μερικά Μνημεία παγκόσμιας πολιτιστικής Κληρονομιάς στις πρώην ιδιωτικές πόλεις της Πολωνίας:
Σελεύκεια Πισιδίας

Η Σελεύκεια Πισιδίας ή Σελεύκεια η Σιδηρά, (στη ρωμαϊκή εποχή: Κλαυδιοσελευκεία, Claudioseleucia, Claudioseleuceia, Klaudiaseleukeôn ή Klaudisseleukeôn) ήταν αρχαία ελληνική πόλη στο βόρειο τμήμα της Πισιδίας, στην Ανατολία. Πρόκειται για τη σημερινή πόλη Σελέφ (τουρκικά: Selef), κοντά στο Εγιρντίρ (Egirdir ή Ejerdir), και απέχει περίπου 15 χλμ βόρεια της αρχαίας ελληνικής πόλης Σπάρτη Πισιδίας ή Σπάρτη Μικράς Ασίας, γνωστότερης σήμερα ως Ισπάρτα, στην επαρχία Ισπάρτα, στο ασιατικό τμήμα της Τουρκίας.

Ιστορία πόλης

Την Σελεύκεια Πισιδίας ή Σελεύκεια Σιδηρά, ίδρυσε ο Σέλευκος Α' Νικάτωρ ή Σέλευκος Α΄ ο Νικάνωρ (στην εξουσία 312-280 π.Χ.) ή κατά μια άλλη εκδοχή ο Αντίοχος Α' Σωτήρ για την προστασία του στρατιωτικού δρόμου σε όλη την βόρεια Πισιδία. Η επωνυμία της πόλης «Σιδηρά», είναι πιθανόν να προέρχεται από τα μεταλλεία σιδήρου που υπήρχαν στην περιοχή αυτή. Η πόλη έκοψε δικά της νομίσματα, μερικά από τα οποία φέρουν εικόνες ασιατικών ανδρικών θεοτήτων, που λατρευόταν στην ευρύτερη περιοχή της Αντιόχειας. Την πόλη επανίδρυσε ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Κλαύδιος. Κατά τον 1ο αιώνα μ.Χ., το όνομα της πόλης άλλαξε σε Κλαυδιοσελεύκεια (Claudioseleucia). Το όνομα αυτό διατηρείται σε νομίσματα της πόλης μέχρι την εποχή του Κλαύδιου Β’, αν και υπάρχουν άλλες βασικότερες πηγές, όπως ο Κλαύδιος Πτολεμαίος, το γεωγραφικό κείμενο «Συνέκδημος» (Synecdemus) που συνέγραψε ο Ιεροκλής (γραμματικός) (αγγλικά: Hierocles), και το ρωμαϊκό βιβλίο «Dignitatum Notitiae», που αναφέρουν, ότι το όνομα που καταγράφεται και χρησιμοποιείται και κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους είναι το Σελεύκεια. Ο Χριστιανισμός είχες εδραιωθεί από την πρωτοχριστιανική περίοδο στην πόλη αυτή, ενώ ο επίσκοπος Ευτύχιος ήταν παρών και στη πρώτη οικουμενική σύνοδο γνωστότερη ως Πρώτη Σύνοδος της Νίκαιας το 325. Γνωστή προσωπικότητα των χριστιανικών χρόνων († α΄αι.) ήταν και ο Ιερομάρτυρας Αρτέμων (γενική: Αρτέμονος), επίσκοπος Σελευκείας της Πισιδίας, του οποίου η μνήμη τιμάται στις 24 Μαρτίου. Η Σελεύκεια Πισιδίας ή Σελεύκεια η Σιδηρά σήμερα είναι ερειπωμένη. Διασώζονται μόνο μέρη του αρχαίου τείχους, η νεκρόπολη και το θέατρο.
Βαλβούσια Αχαΐας

Τουρισμός

Στην περιοχή εδρεύει η δημοτική επιχείρηση «Βαλβούσια - Α.Δ.Ε.Κ».