google/wiki40b huggingface dataset:
Κάστρο της Πάτρας

Περιγραφή

Βρίσκεται σε ένα χαμηλό λόφο στις απολήξεις του Παναχαϊκού σε απόσταση 800 μέτρων περίπου από την ακτή του Πατραϊκού κόλπου. Τα τείχη του περικλείουν μία έκταση 22.725 τ.μ. και αποτελείται από έναν τριγωνικό εξωτερικό περίβολο, ενισχυμένο με πύργους και προμαχώνες, που προστατεύονταν αρχικά από βαθιά τάφρο και ένα εσωτερικό περίβολο που υψώνεται στη Β.Α. γωνία και επίσης περιβάλλεται από τάφρο. 
Οι οικοδομικές φάσεις που διακρίνονται σήμερα στο κάστρο αποτελούν μαρτυρία των εργασιών που πραγματοποιήθηκαν από τους εκάστοτε κατακτητές του για την επισκευή του και την προσαρμογή στις εξελίξεις της πολεμικής τεχνολογίας. 
Στις μέρες μας, στο λυόμενο θεατράκι (640 θέσεων) που βρίσκεται στο εσωτερικό περίβολο, φιλοξενούνται κάθε καλοκαίρι πολιτιστικές εκδηλώσεις.

Ιστορικά στοιχεία

Στους αιώνες που ακολούθησαν και έως το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, παρέμεινε σε αδιάκοπη χρήση για την άμυνα της πόλης, αλλά και ως διοικητικό και στρατιωτικό κέντρο. Στους Βυζαντινούς αιώνες, μέχρι τον ερχομό των Φράγκων (1205) το πολιόρκησαν Σλάβοι, Σαρακηνοί, Βούλγαροι, Νορμανδοί, κ.α. χωρίς όμως να κατορθώσουν να το κατακτήσουν. Στα 805 μ.Χ. οι κάτοικοι της πόλης πολιορκήθηκαν στο κάστρο από Σλάβους και Σαρακηνούς και η νίκη τους που αποδόθηκε, σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, σε θαύμα του πολιούχου Αγίου Ανδρέα, ενώ ήταν σημαντική για την αναχαίτιση των βαρβαρικών επιδρομών στην Πελοπόννησο.
Οι Φράγκοι σταυροφόροι, το επέκτειναν, το ενίσχυσαν και άνοιξαν τάφρο στις τρεις πλευρές του. Το 1278 υποθηκεύτηκε στο Λατίνο Αρχιεπίσκοπο ενώ το 1408 παραχωρήθηκε από τον Πάπα για πέντε χρόνια και έναντι μισθώματος, στους Ενετούς. Στα χέρια του Λατίνου Αρχιεπισκόπου έμεινε έως το 1430 που απελευθερώθηκε από τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο. Ο Κωνσταντίνος προχώρησε σε προσθήκες και επισκευές των τειχών. Οι Τούρκοι το κατέλαβαν το 1458 και παρέμειναν εκεί όλη σχεδόν την περίοδο της Τουρκοκρατίας στην Ελλάδα. Το κάστρο πέρασε στα χέρια των Ελλήνων μόλις το 1828 μετά την παράδοσή του από την τουρκική φρουρά στο Γάλλο στρατηγό Μαιζόν κατά τη γαλλική Εκστρατεία του Μωριά. Στα χρόνια 1941-1944 ήταν στη γερμανική ναζιστική κατοχή από την οποία ελευθερώθηκε μαζί με την πόλη της Πάτρας στις 4 Οκτωβρίου 1944. Από το 1973 το Κάστρο είναι στην εποπτεία της 6ης Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων.

Λαϊκή παράδοση

Σε ειδική εσοχή στην τοιχοποιία, είναι εντοιχισμένος κορμός αγάλματος και κεφάλι ανδρός των ρωμαϊκών χρόνων. Το παραμορφωμένο αυτό άγαλμα πήρε μυθικές διαστάσεις στα μάτια των κατοίκων της Πάτρας. Έγινε το στοιχειό της πόλης, η «Πατρινέλα». Η τοπική παράδοση λέει ότι ήταν γυναίκα μεταμορφωμένη σε άντρα στα χρόνια της Τουρκοκρατίας που φυλάει την πόλη από επιδημίες και κλαίει τις νύχτες, όταν πεθαίνει κάποιος επιφανής Πατρινός.
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Παίδων Καλαθοσφαίρισης 1985-1986

Το  Πανελλήνιο πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης παίδων του 1986 διοργανώθηκε από την ΕΟΚ και διεξήχθη στο Αγρίνιο. Συμμετείχαν έξι σύλλογοι, που προκρίθηκαν από τα τοπικά πρωταθλήματα. Τον τίτλο κατέκτησε ο Α.Μ.Σ. Νέστωρ Θεσσαλονίκης για δεύτερη φορά στην ιστορία της διοργάνωσης.
1571 Θέσκο

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Θέσκο εκτιμάται σε 29 χιλιόμετρα περίπου, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,053 ± 0,015.
Μονοπάτι Ιζιούμ

Το Μονοπάτι Ιζιούμ ή Πολεμικό Μονοπάτι Ιζιούμ (ρωσικά: Изюмский шлях) είναι ιστορική διαδρομή που χρησιμοποιήθηκε από τους Τάταρους της Κριμαίας κατά τον 16ο και 17ο αιώνες για να περάσουν στην Ελεύθερη Ουκρανία και στη συνέχεια να εισβάλουν στην Μοσχοβιτική Ρωσία. Στα μέσα του 17ου αιώνα, η διαδρομή που έπεσε σε αχρηστία λόγω της εγκατάστασης Κοζακικών φρουρίων στο Χάρκοβο και άλλες περιοχές της Ελεύθερης Ουκρανίας.
Σιντζάρ

Κατάληψη από ISIS

Στις 3 Αυγούστου του 2014 το Σιντζάρ καταλήφθηκε από το Ισλαμικό Κράτος, οι μαχητές του οποίου τις επόμενες ημέρες, σύμφωνα με αναφορά του Ο.Η.Ε, δολοφόνησαν 5.000 άνδρες Γιαζίντι και πήραν γυναίκες Γιαζίντι ως σκλάβες. Τη νύχτα της 20ης Δεκεμβρίου 2014 Κούρδοι μαχητές προσπάθησαν να ανακαταλάβουν την πόλη χωρίς όμως επιτυχία. Τελικά σχεδόν ένα χρόνο αργότερα, στις 13 Νοεμβρίου 2015, οι κουρδικές δυνάμεις ανακατέλαβαν το Σιντζάρ. Μετά την νίκη των Κούρδων και την εκδίωξη των μαχητών του Ισλαμικού Κράτους από την πόλη και την περιοχή, ανατολικά του Σιντζάρ βρέθηκε ομαδικός τάφος με τις σωρούς 78 γυναικών Γιαζίντι.
Λεξικό Τριανταφυλλίδη

Το Λεξικό της κοινής νεοελληνικής, γνωστό ως Λεξικό Τριανταφυλλίδη, είναι μονόγλωσσο λεξικό της κοινής νέας ελληνικής γλώσσας. Εκδόθηκε το 1998 από το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Σπουδών (Ίδρυμα Μανόλη Τριανταφυλλίδη) (που φέρει το όνομα του Μανόλη Τριανταφυλλίδη), στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Το εγχείρημα ξεκίνησε το 1968. Το Διοικητικό Συμβούλιο απαρτιζόταν από εξέχοντες φιλολόγους. Υπεύθυνος για τις ετυμολογίες ήταν ο Ευάγγελος Πετρούνιας (1935‑2016).
Το βιβλίο υπάρχει και σε διαδικτυακή μορφή στην Πύλη για την ελληνική γλώσσα (Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας). Περιλαμβάνονται: η προφορά γραμμένη με το Διεθνές Φωνητικό Αλφάβητο (με μικρές αλλαγές), ορισμοί, παραδείγματα και ετυμολογία. Δεν περιλαμβάνει κύρια ονόματα. Επίσης, παραπέμπει σε κλιτικά παραδείγματα για ουσιαστικά, επίθετα  και για ρήματα.
Ντίνα Τριάντη

Βιογραφία

Είναι περισσότερο γνωστή για τον ρόλο της ως Λίτσα, στην ταινία Της κακομοίρας, του 1963. Η πρώτη της κινηματογραφική συμμετοχή, πιστώνεται στην ταινία Τα μαναβάκια, του 1957. Περί το 1958 έκανε και το ντεμπούτο της στο θέατρο. Μεταξύ του 1958 και του 1970 είχε την πιο παραγωγική περίοδο της καριέρας της, συμμετέχοντας σε αρκετές ταινίες.  Τη δεκαετία του 1990, συμμετείχε σε αρκετές τηλεοπτικές σειρές. Συνολικά συμμετείχε σε 68 ταινίες. Υπήρξε, επίσης, παντρεμένη με τον Έλληνα ηθοποιό Λάκη Κομνηνό.
Σκοτεινά Πιερίας

Ιστορικά στοιχεία

Η πρώτη γραπτή αναφορά στη Μόρνα γίνεται στους Κώδικες της Μονής Ζάβορδας των Γρεβενών, όπου καταγράφεται μια δωρεά προς τη Μονή (γύρω στα 1850)  .
Η παράδοση λέει ότι οι πρώτες οικογένειες που κατοίκησαν στη Μόρνα ήταν προσφυγικές οικογένειες από την Πέτρα, οι οποίοι ήρθαν και εγκαταστάθηκαν στα κελιά του Αγίου Νικολάου, πιθανόν μετόχι της Ιεράς Μονής Πέτρας Ολύμπου, του οποίου μας είναι άγνωστο το έτος της ίδρυσής του.
Η γεωγραφική θέση της Μόρνας είχε από παλιά στρατηγική και οικονομική σημασία, καθώς μέσω του φαραγγιού και του οικισμού διερχόταν παλαιότατη οδός, που ένωνε τη Δυτική Μακεδονία με την Πιερία και τις ακτές της, τη Σκάλα της Κατερίνης (Κατερινόσκαλα), τις Αλυκές και το λιμάνι του Κίτρους, μέσω του οποίου υπήρχε και σύνδεση με  τη  Θεσσαλονίκη.
Στις  19 Δεκεμβρίου 1943 εκτελέστηκαν από τους Ναζί και τους Ταγματασφαλίτες 10 κάτοικοι του χωριού, ανάμεσά τους ο παπα-Χρήστος Τσολάκης. Επίσης, το χωριό πυρπολήθηκε και λεηλατήθηκε.
Την περίοδο 1947-1950 εγκαταστάθηκαν στην Περίσταση  κάτοικοι από τα Σκοτεινά, σε επιταγμένα σπίτια, εξαιτίας του Εμφυλίου Πολέμου. Εκεί έμειναν μέχρι τις 7 Απριλίου 1950.
Ως το 1949, το εργοστάσιο που υπήρχε στη Μόρνα (εργοστάσιο επεξεργασίας ξύλου οξιάς) υπολειτουργούσε.  Μετά το τέλος του Εμφυλίου πολέμου, το εργοστάσιο λειτούργησε κανονικά. Το 1967 μεταφέρθηκε στο Λιτόχωρο.
Μάλιστα, για το ξύλο της οξιάς, σε ειδική έκδοση της Νομαρχίας Πιερίας (1951) αναφέρεται ότι «η οξιά της Μόρνας είναι η καλύτερη της Ελλάδος και μεταξύ των αρίστων της παγκοσμίου παραγωγής»  .
Το 1937  άρχισε να κατασκευάζεται ο πρώτος αμαξιτός δρόμος στην περιοχή. Το δάσος των Σκοτεινών, όπως και της γειτονικής Φτέρης, περιήλθε στο Δημόσιο και μαζί με τα δάση του Λιβαδίου και του Πλατανορέματος αποτέλεσαν ένα ενιαίο δασικό σύμπλεγμα 84.000 στρεμμάτων περίπου.  Ταυτόχρονα ιδρύθηκε, με έδρα τη Μόρνα, η Υπηρεσία Κρατικής Εκμετάλλευσης Δάσους Σκοτεινών- Φτέρης. 
Μετά το 1912 η Μόρνα υπάχθηκε διοικητικά στην Κοινότητα Μηλιάς, για να αποσπαστεί από αυτήν στις 26 Μαΐου 1972, όταν ιδρύθηκε η ανεξάρτητη Κοινότητα Φωτεινών, η οποία καταργήθηκε με το Νόμο Καποδίστρια, το 1999. Από τότε τα Σκοτεινά αποτελούν οικισμό του Δημοτικού Διαμερίσματος Φωτεινών, στο Δήμο Πέτρας.

Σκοτεινά και Σκοτίνα

Η νέα ονομασία της Μόρνας δημιούργησε στο παρελθόν προβλήματα, που οφείλονταν σε λάθη και σε σύγχυση με τη Σκοτίνα. Έτσι δεν ήταν λίγες οι φορές που οι δημόσιες υπηρεσίες έγραφαν "Σκοτίνα" αντί για Σκοτεινά και το αντίστροφο.
Αναγνώστης Πετιμεζάς

Βιογραφία

Ο Αναγνώστης Πετιμεζάς γεννήθηκε στα Σουδενά Καλαβρύτων και καταγόταν από την ιστορική οικογένεια των Πετιμεζάδων. Ήταν γιος του Σωτήρη Πετιμεζά, αδελφού του Αθανασίου Πετιμεζά που φονεύθηκε στη Βυσωκά Καλαβρύτων το 1769. Μετά το θάνατο του θείου του, μαζί με τον άλλο θείο του Κωνσταντίνο Πετιμεζά κατέφυγε στη Ζάκυνθο, όπου υπηρέτησε στα ελληνικά τάγματα που οργάνωσαν οι Ρώσοι στα Επτάνησα. 
Μετείχε στην Αγία Λαύρα στη κήρυξη της Επανάστασης και έλαβε μέρος στις μάχες των Καλαβρύτων, στην Ακροκόρινθο, στην Τρίπολη υπό τις διαταγές του Κολοκοτρώνη. Πολέμησε επίσης στη μάχη των Δερβενακίων.  Σκοτώθηκε μαζί με τον γιο του Σωτήρη Πετιμεζά (ηλικίας δεκαεπτά χρονών) και τον παπα-Καλομοίρη στο Βασιλικό της Σικυώνας, κοντά στην Κόρινθο, στις 12 Αυγούστου 1822 σε τουρκική ενέδρα ενώ προσπαθούσε να σταματήσει τα υπολείμματα του στρατού του Δράμαλη, που επιχειρούσαν αντεπίθεση από την Κόρινθο.
Μητροπολίτης Δέρκων Ιωακείμ Πελεκάνος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο Τζιβαλί της Κωνσταντινούπολης και καταγόταν από τη Χίο. Φοίτησε στην Θεολογική Σχολή της Χάλκης και το 1922 χειροτονήθηκε διάκονος από τον Μητροπολίτη Αίνου Ιωακείμ. Το 1924 διορίστηκε σχολάρχης της Θεολογικής Σχολής Χάλκης. Το 1926 χειροτονήθηκε τιτουλάριος Μητροπολίτης Σταυρουπόλεως και το 1928 Μητροπολίτης Σταυρουπόλεως. Στις 12 Δεκεμβρίου 1931 εξελέγη Μητροπολίτης Δέρκων και από τότε αποτέλεσε μόνιμο μέλος της Πατριαρχικής Συνόδου. Το 1935 κατά την εκλογή νέου πατριάρχη η τουρκική διοίκηση αφαίρεσε το όνομά του από τον κατάλογο υποψηφίων.
Το 1947 μετέβη στην Κύπρο προκειμένου να μεσολαβήσει στο αδιέξοδο που είχε δημιουργηθεί στην Εκκλησία της Κύπρου. Αν και ύστερα από διαβουλεύσεις επιτεύχθηκε η εκλογή του Λεόντιου, ο θάνατός του 37 ημέρες αργότερα δημιούργησε εκ νέου ζήτημα διαδοχής. Η αριστερά πρότεινε για τον αρχιεπισκοπικό θρόνο τον Μητροπολίτη Δέρκων Ιωακείμ, ο οποίος δεν είχε αναχωρήσει ακόμα από την Κύπρο. Ο ίδιος φάνηκε να αποδέχεται μια τέτοια προοπτική. Το Πατριαρχείο, όμως, τον ανακάλεσε με αποτέλεσμα να αναγκαστεί να επιστρέψει στην Κωνσταντινούπολη.
Υπήρξε ο επικρατέστερος διάδοχος του Πατριάρχη Μάξιμου Ε΄, δεν κατάφερε όμως να εκλεγεί λόγω της υποστήριξης της υποψηφιότητας του Αθηναγόρα από την ελληνική, τουρκική και αμερικάνικη κυβέρνηση. Το διάστημα που μεσολάβησε από την εκδήλωση της ασθένειας του Πατριάρχη Μάξιμου μέχρι και την εκλογή του νέου Πατριάρχη ο Μητροπολίτης Ιωακείμ δέχθηκε σφοδρή κριτική από τον τουρκικό τύπο για σχέσεις με την Σοβιετική Ένωση, ισχυρισμοί που φαίνεται ότι είχαν επινοηθεί προκειμένου να πλήξουν το κύρος του. Παράλληλη η τουρκική κυβέρνηση, μέσω του νομάρχη Κωνσταντινούπολης, είχε προειδοποιήσει το Πατριαρχείο πως σε περίπτωση που ο Μητροπολίτης Δέρκων έθετε υποψηφιότητα, αυτή θα ακυρωνόταν και το όνομά του θα αφαιρείτο από αυτά των υποψηφίων. Κατά την ψηφοφορία ο ίδιος δεν ήταν υποψήφιος, ψήφισε δε λευκό μαζί με άλλους πέντε Μητροπολίτες.
Υποστηρίζεται ότι η λύπη της μη εκλογής του του δημιούργησε καρδιακό νόσημα, από το οποίο απεβίωσε αιφνιδίως, στις 23 Ιανουαρίου 1950. Η κηδεία του πραγματοποιήθηκε στις 26 Ιανουαρίου χωροστατούντοςτου Πατριάρχη Αθηναγόρα.
Τριπόταμα Αχαΐας

Τοποθεσία-Ονομασία

Οφείλει το όνομά του στο ότι στο σημείο που είναι κτισμένο συναντούνται τρία ποτάμια: ο Ερύμανθος, ο Αροάνιος και ο Σειραίος. Επίσης περιστοιχίζεται από τα όρη Λάμπεια και Αφροδίσιο.

Ιστορικά στοιχεία

Κοντά στα Τριπόταμα βρίσκονται τα ερείπια της αρχαίας αρκαδικής πόλης Ψωφίδας και ο "Πλάτανος του Παυσανία", από όπου πιστεύεται ότι πέρασε ο Παυσανίας και αναπαύτηκε. Ο οικισμός λεηλατήθηκε από στρατιώτες του Ιμπραήμ, τον Οκτώβριο του 1826. Οι στρατιώτες εκτός από τον οικισμό λεηλάτησαν και έκαψαν το παρακείμενο μοναστήρι της "Κοιμήσεως της Θεοτόκου", που είχε ιδρύσει ο μοναχός Ευγένιος, γνωστός και ως "Παπουλάκης" από την Ιθάκη, τον οποίο και σκότωσαν.
Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1976-77

Σύστημα διεξαγωγής

Στο πρωτάθλημα της Γ΄ κατηγορία την περίοδο 1976-77 συμμετείχαν 12 ομάδες. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα προβιβάστηκε στην Β΄ κατηγορία 1977–78. Η τελευταία ομάδα υποβιβάστηκε στα αγροτικά πρωταθλήματα.

Σύστημα βαθμολόγησης

Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
BBC Two Ουαλία

Μετάδοση

Ο σταθμός στην Ουαλία, εκπέμπει μέσω επίγειας ψηφιακής, δορυφορικής και καλωδιακής τηλεόρασης. Στο υπόλοιπο Ηνωμένο Βασίλειο εκπέμπει μέσω δορυφόρου. Επιπλέον ο σταθμός εκπέμπει και μέσω του BBC iPlayer, μιας υπηρεσίας του BBC.
Σονάτα για πιάνο No. 6 (Μπετόβεν)

Η Σονάτα για Πιάνο No. 6 σε Φα μείζονα,  Op. 10, No. 2, (αγγλικά: Piano Sonata No. 6, γερμανικά: Klaviersonate Nr. 6) είναι μία σύνθεση του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, η οποία γράφτηκε μεταξύ των ετών 1796 και 1798.  Έτσι, όπως και οι άλλες τρεις Opus 10,  η σονάτα είναι αφιερωμένη στην Άννα Μάργκαρετ φον Μπράουν. Το έργο αποτελείται από τρία μέρη: Ι. Allegro 2/4 σε Φα Μείζονα, ΙΙ. Μenuetto. Allegretto 3/4 σε Φα ελάσσονα και Presto 2/3 σε Φα μείζονα  ΙΙΙ. Σε διάρκεια περίπου η σονάτα διαρκεί 13 λεπτά.
Άμασις Β' της Αιγύπτου

Ο Άμασις σφετεριστής βασιλιάς της Αιγύπτου

Ο Ηρόδοτος περιγράφει τον Άμασις ως Ελληνολάτρη, είχε στην αυλή του πολλούς Έλληνες συμβούλους ανάμεσα τους τον Φάνη της Αλικαρνασσού με τον οποίο ήρθε τελικά σε σύγκρουση, ο Φάνης δραπέτευσε στην Περσία για να γίνει τελικά σύμβουλος του Καμβύση Β'. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο η Αίγυπτος την εποχή του Άμασις Β' έφτασε στο μέγιστο σημείο της ακμής της, εκμεταλλεύτηκε τις πλημμύρες του Νείλου προκειμένου να αποκτήσει την μέγιστη παραγωγή καρπών, σημαντικότερη αποικία της Αιγύπτου ήταν η Ναύκρατις. Ο ίδιος ο Άμασις παντρεύτηκε μια Ελληνίδα πριγκίπισσα την Λαδίς, πραγματοποίησε συμμαχίες με τον τύραννο της Σάμου Πολυκράτη και τον βασιλιά της Λυδίας Κροίσο. Ο Ηρόδοτος επισκέφτηκε την Αίγυπτο περίπου έναν αιώνα μετά τον θάνατο του Αμάση περιγράφοντας ότι η ακμή της χώρας την εποχή του ήταν τόσο μεγάλη που υπήρχαν περίπου 20.000 πόλεις. Το βασίλειο του Άμασις Β' στην Αίγυπτο έφτανε ως τον πρώτο καταρράκτη μαζί με την Κύπρο και την μεγάλη του επιρροή στην Κυρήνη. Το 567 π.Χ. δέχθηκε επίθεση απο τους Βαβυλώνιους του Ναβουχοδονόσορα Β' αλλά οι δυσκολίες που συνάντησαν τους έκαναν να εγκαταλείψουν τις προσπάθειες τους στην Αίγυπτο από τότε δεν ενόχλησαν ξανά την χώρα. Τα μεγάλα προβλήματα για τους Βαβυλώνιους άρχισαν με την άνοδο στον Περσικό θρόνο του Κύρου του Μέγα ο οποίος έγινε σταδιακά κατακτητής ολόκληρης της Ασίας, κατέστρεψαν την Λυδία του Κροίσου το 546 π.Χ. και διέλυσαν την Βαβυλώνα το 538 π.Χ.. Ο Κύρος σκοτώθηκε σε μάχη εναντίον των Μασσαγετών το 530 π.Χ. πριν προλάβει να στρέψει το ενδιαφέρον του για την κατάκτηση της Αιγύπτου κάτι που έκανε ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Καμβύσης Β'.

Οι προετοιμασίες των Περσών για την κατάκτηση της Αιγύπτου

Ήρθε για πρώτη φορά σε σύγκρουση με τους Πέρσες όταν ο Πέρσης βασιλιάς πιθανότατα ο Καμβύσης Β' του ζήτησε έναν οφθαλμίατρο, ο Άμασις Β' ανάγκασε έναν φυσικό να εγκαταλείψει την οικογένεια του στην Αίγυπτο και να μεταναστεύσει στην Περσία υπό μορφή εξορίας. Ο φυσικός προκειμένου να εκδικηθεί τον Αμάση πρότεινε στον Καμβύση να ζητήσει από τον Αμάση σε γάμο μια από τις κόρες του προκειμένου να κληρονομήσει τον θρόνο της Αιγύπτου. Ο Άμασις κατάλαβε το κόλπο γι'αυτό με τέχνασμα κατάφερε να ξεγελάσει τον Καμβύση στέλνοντας του σύζυγο όχι μια από τις δικές του κόρες αλλά μια κόρη του προκατόχου του Άπρη την Νιτέτις μια ψηλή και όμορφη κοπέλλα σύμφωνα με τον Ηρόδοτο. Το τέχνασμα προδόθηκε στον Καμβύση από την ίδια την Νιτέτις, ο Πέρσης βασιλιάς εξοργίστηκε αποφασίζοντας να εκδικηθεί τον Άμασις, αυτό συνέβη τελικά την εποχή του διαδόχου του Ψαμμήτιχου Γ'. Πέθανε το 526 π.Χ., η ταφή του έγινε στην νεκρόπολη της Σάιδος αλλά ο τάφος του δεν ανακαλύφτηκε ποτέ, ο Ηρόδοτος λέει ότι η μούμια του καταστράφηκε την εποχή που έγινε η επίθεση των Περσών του Καμβύση.
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βουλγαρίας

Πληροφορίες

Τo Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βουλγαρίας ξεκίνησε τo 1925 και ως το 1937 διεξάγονταν όπως ένα τουρνουά όπου οι δύο ομάδες που έφταναν στον τελικό και έπαιζαν για το πρωτάθλημα. Για τρεις περιόδους το πρωτάθλημα ακολούθησε το σύστημα βαθμολόγησης ανά αγώνα και από το 1941 εως το 1948 όσα πρωταθλήματα διεξήχθησαν έγιναν ξανά με σύστημα τουρνουά. Από τη σεζόν 1948-49 επανήλθε το σύστημα βαθμολόγησης ανά αγώνα που ισχύει ως σήμερα.

Λογότυπο

Το λογότυπο του πρωταθλήματος όπως έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Γεώργιος Κοτζιάς

Βιογραφία

Ο Κοτζιάς γεννήθηκε στα Χανιά στις 16 Ιουνίου 1918. Ήταν γιος του μετέπειτα δημάρχου Αθηνών Κώστα Κοτζιά. Άρχισε τις σπουδές ιατρικές στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, αλλά κατέφυγε στις Ηνωμένες Πολιτείες με τον πατέρα του όταν γερμανικά στρατεύματα εισέβαλαν στην Αθήνα το 1941. Έγινε δεκτός στην ιατρική σχολή του Χάρβαρντ και δύο χρόνια αργότερα αποφοίτησε με εύφημο μνεία. Εδεικεύτηκε ως παθολογοανατόμος στο νοσοκομείο Μπρίγχαμ και μετά υπηρέτησε ως επιμελητής νευρολογίας στο Γενικό Νοσοκομείο Μασαχουσέτης. Στη συνέχεια εργάστηκε στο  Ινστιτούτο Ροκφέλερ και στο Εθνικό Εργαστήριο του Brookhaven.
Το 1957, ο Σουηδός επιστήμονας Άρβιντ Κάρλσον έδειξε ότι η ντοπαμίνη ήταν νευροδιαβιβαστής στον εγκέφαλο και όχι απλά πρόδρομο μόριο της νορεπινεφρίνης, όπως θεωρούταν προηγουμένως. Στη συνέχεια, άρχισε η θεραπεία με λεβοντόπα, πρόδρομη ουσία της ντοπαμίνης η οποία μπορεί να διέρχεται από τον αιματοεγκεφαλικό φραγμό, από άλλους γιατρούς για τη νόσο Πάρκινσον. Όμως, η έγχυσή της προκαλούσε τοξικότητα, με αποτέλεσμα να μην είναι πρακτική για θεραπευτικούς σκοπούς. Τότε, ο Κοτζιάς έκανε μια σημαντική παρατήρηση. Αρχίζοντας με πολύ μικρές δόσεις δια στόματος κάθε δύο ώρες υπό συνεχή παρακολούθηση και αυξάνοντας σταδιακά τη δόση, κατάφερε να σταθεροποιήσει τους ασθενείς σε υψηλές δόσεις, προκαλώντας δραματική ύφεση των συμπτωμάτων. Η πρώτη μελέτη η οποία ανέφερε τη βελτίωση των ασθενών με πάρκινσον ως αποτέλεσμα της θεραπείας με λεβοντόπα, δημοσιεύθηκε το 1968. Από τότε, έχει γίνει η κύρια θεραπεία για τα συμπτώματα παρκινσονισμού. Το 1969, ο Κοτζιάς κέρδισε το βραβείο Άλμπερτ Λάσκερ για την κλινική ιατρική έρευνα.
Άλλοι ερευνητικοί τομείς στους οποίους εργάστηκε, ήταν η εξακρίβωση της βιολογικής σημασίας των ιχνοστοιχείων και ιδιαίτερα του ψευδαργύρου, του καδμίου και του μαγγανίου, η μελέτη του μεταβολισμού του νευρικού συστήματος, η χρήση των ραδιοϊσοτόπων στην κλινική ιατρική και η παθογένεια της πρωτεϊνουρίας.
Ρίγκελ

Ονομασίες και Ιστορία

Το όνομα αυτό (διεθνώς Rigel) προέρχεται από την αραβική φράση Rijl Jauzah al Yusra, που σημαίνει «το αριστερό πόδι του κεντρικού» ή του γίγαντα, όπως ονόμαζαν τον Ωρίωνα. Το Rigel πρωτοεμφανίζεται στους Αλφόνσειους Πίνακες του 1521: «Lucida que est in pede sinistro. Et est communis ei et aquae: et dicitur Algebar nominatur etiam Rigel». Το Algebar, όπως και η παραφθορά του, Elgebar, απαντάται και μεταγενέστερα ως ποιητική ονομασία. Τα αναφερόμενα «νερά» είναι σε σχέση με τον παρακείμενο αστερισμό Ηριδανό, τον ουράνιο ποταμό.
Ο Riccioli παραθέτει το όνομα Regel, ο Schickard το Riglon και ο Chilmead το Rigel Algeuze και το Algibbar.
Ο Αλ Σούφι δίνει το παλαιότερα δημοφιλές αραβικό όνομα Rai al Jauzah, δηλαδή «ο καμηλιέρης του Jauzah», του οποίου οι καμήλες ήταν οι αστέρες α, γ, δ και κ Ωρίωνος. Επίσης, το Al Najid, «ο Κατακτητής», που όμως χαρακτήριζε και τους α και γ.
Ο Γεώργιος Χρυσοκόκκης του αποδίδει το όνομα Πους διδύμων, ενώ ο Bayer το Kesil, που ήταν η ονομασία των Εβραίων για ολόκληρο τον αστερισμό Ωρίωνα.
Στους Νορμανδούς ο Ρίγκελ σημείωνε το ένα από τα μεγάλα δάχτυλα των ποδιών του Orwandil, ενώ το άλλο είχε αποσπασθεί από τον θεό Θωρ όταν είχε νεκρωθεί από κρυοπάγημα και είχε εκτοξευθεί στον βόρειο ουρανό (είναι ο Αλκόρ της Μεγάλης Άρκτου)
Οι αστρολόγοι ισχυρίζονταν ότι μεγαλεία και τιμές περίμεναν όσους γεννιόνταν κάτω από την επίδρασή του.

Αστρονομικά και αστροφυσικά δεδομένα

Η επιφανειακή θερμοκρασία του Ρίγκελ είναι 11.000 K, ενω η μάζα του εκτιμάται ότι είναι 17 φορές μεγαλύτερη της μάζας του Ήλιου και η διάμετρός του 70 φορές μεγαλύτερη, επομένως ο όγκος του είναι 340 χιλιάδες φορές μεγαλύτερος από τον όγκο του Ήλιου. Το απόλυτο μέγεθος του Ρίγκελ είναι –6,7, που αντιστοιχεί σε βολομετρική λαμπρότητα 66 χιλιάδες φορές μεγαλύτερη από εκείνη του Ήλιου.
Επειδή είναι τόσο λαμπρός αστέρας και η περιοχή του έχει μεγάλες ποσότητες διαστρικής ύλης, ο Ρίγκελ φωτίζει αρκετά νέφη σκόνης στη γειτονιά του, δημιουργώντας έτσι νεφελώματα ανακλάσεως. Το πιο αξιοσημείωτο από αυτά είναι το IC 2118, γνωστό με το χαρακτηριστικό όνομα «Κεφάλι της Μάγισσας».
Ο Ρίγκελ απομακρύνεται από εμάς με ταχύτητα 20,7 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο (74.500 χιλιόμετρα την ώρα). Εξαιτίας της μεγάλης αποστάσεως από τη Γη, εμφανίζει πολύ μικρή ιδία κίνηση, 0,002 δευτερόλεπτο της μοίρας ανά έτος.

Ο συνοδός αστέρας

Ο συνοδός ανακαλύφθηκε το 1831 από τον Φρίντριχ Γκέοργκ Βίλχελμ φον Στρούβε. Η εγγύτητά του με τον κύριο αστέρα, που είναι 500 φορές λαμπρότερος, τον καθιστά δύσκολο στόχο για μικρά τηλεσκόπια. Οι δύο αστέρες μοιράζονται κοινή ιδία κίνηση, οπότε μάλλον αποτελούν διπλό σύστημα, παρότι η μεγάλη μεταξύ τους απόσταση (πάνω από 2.200 AU) καθιστά αδύνατη μέχρι σήμερα την ανίχνευση τροχιακής κινήσεως.
Αθλητικά γεγονότα του 2008/Φεβρουάριος

Ακολουθούν κάποια σημαντικά αθλητικά γεγονότα σε όλα τα αθλήματα που έλαβαν χώρα το Φεβρουάριο του 2008.

28 Φεβρουαρίου

Καλαθοσφαίριση: Ο Λε Μπρον Τζέιμς  σε ηλικία 23 χρόνων και 59 ημερών γίνεται ο νεαρότερος παίκτης στην ιστορία του αμερικανικού πρωταθλήματος που ξεπέρασε τους 10.000 πόντους.
Βόγισλαβ Στανιμίροβιτς (πολιτικός)

Βιογραφία

Ο Στανιμίροβιτς γεννήθηκε στο Τοβάρνικ κοντά στο Βούκοβαρ. Αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου.
Κατά τη διάρκεια της Μάχης του Βούκοβαρ το 1991, ο Στανιμίροβιτς ήταν έφεδρος αξιωματικός που οδήγησε το ιατρικό σώμα του Γιουγκοσλαβικού λαϊκού Στρατού. Το 1992 ο Γιουγκοσλαβικός στρατός τον ονόμασε διευθυντή του νοσοκομείου του Βούκοβαρ και το 1993 έγινε πολιτικός. Ο Στανιμίροβιτς υπηρέτησε ως δήμαρχος του Βούκοβαρ διάρκεια του χρόνου όταν η πόλη βρισκόταν υπό σερβική κατοχή.
Σε άρθρο του για την τοπική εφημερίδα "Vojska Krajine" το 1993, το Βούκοβαρ Νοσοκομείο περιγράφηκε ως "το τελευταίο φρούριο των Ούστασε". Λόγω της σχετικής σφαγής της Όβτσαρα. η κατάσταση αντιμετωπίστηκε με οργή σε κροατικά μέσα ενημέρωσης όταν δόθηκε στη δημοσιότητα ενόψει των βουλευτικών εκλογών του 2003. Ο Στανιμίροβιτς είπε ο ισχυρισμός αυτός είχε τροποποιηθεί το άρθρο.
Το 1995, ο Στανιμίροβιτς τιμήθηκε στο Ποντουνάβλιε από τον Ράντοβαν Κάρατζιτς στη Μπάνια Λούκα.
Ήταν μέλος του Κροατικού Κοινοβουλίου από τις 22 Δεκεμβρίου 2003 έως τις 11 Ιανουαρίου του 2008. Εξελέγη επίσης στις εκλογές του 2007, αλλά υπηρέτησε μόνο μέχρι τον Οκτώβριο του 2008, όταν ο αναπληρωτής του τον αντικατέστησε.