google/wiki40b huggingface dataset:
Δραγώνοι

Προέλευση και εξέλιξη

Το όνομά τους χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στις αρχές του 17ου αιώνα. Προέρχεται μάλλον από το δραγόνι, ένα είδος πιστολιού της εποχής εκείνης. Κατά μια άλλη εκδοχή το όνομα προέρχεται από το λατινικό draconarii, που σημαίνει στρατιώτες του Δράκου. Σύμφωνα με αυτή την εκδοχή, οι καβαλάρηδες που συνόδευαν τον Πάπα στην λιτανεία προσάρμοζαν στο δόρυ τους μια ασπίδα με την εικόνα ενός δράκου που συμβόλιζε τον σατανά. 
Τους Δραγώνους τους έκανε ομάδα όπλων στρατού το 1543 ο Δούκας Πιέρο Στρότσι ή το 1550 ο στρατηγός Σαρλ ντε Κοσσέ-Μπρισσάκ. Στους γαλλικούς θρησκευτικούς πολέμους (1562 έως 1598) μεταξύ των Γάλλων καθολικών και διαμαρτυρομένων (των ονομαζομένων Ουγενότων) πήραν μέρος πολυάριθμοι Δραγώνες. Ο γαλλικός στρατός το 1635 διέθετε έξι τάγματα Δραγώνων. Το 1638 το όνομα έγινε επίσημη ονομασία των Γάλλων καβαλάρηδων του πεζικού. Δραγώνοι ενεπλάκησαν στις μάχες του Τριακονταετούς Πολέμου (1618 έως 1648) και του Αγγλικού εμφύλιου πολέμου (1642 έως 1651). 
Λόγω της ευελιξίας τους σε συνδυασμό με το χαμηλό κόστος συντήρησής τους τα τάγματα των Δραγώνων πλήθαιναν συνέχεια μέχρι τις αρχές του 18ου αιώνα. Ενώ το 1658 υπήρχε μόνο ένα σύνταγμα στον γαλλικό στρατό, το 1690 ο αριθμός τους ανέρχονταν στα 43 συντάγματα. Την εποχή του Μεγάλου Πέτρου η Ρωσία διέθετε 30 συντάγματα Δραγώνων. 
Στα τέλη του 17ου αιώνα οι Άγγλοι ενσωμάτωσαν τους Δραγώνους στο βαρύ ιππικό. Την ίδια τακτική ακολούθησε και ο Φρειδερίκος Β΄ της Πρωσίας. Οι Γάλλοι ακολούθησαν το 1784. Στον στρατό της Πρωσίας μεταβλήθηκαν το 1800 σε ελαφρύ ιππικό.

Περιγραφή

Οι Δραγώνοι δε συνήθιζαν να φορούν πανοπλία. Τον 16ο και 17ο αιώνα φορούσαν για προστασία ένα απλό κράνος και δερμάτινο σακάκι. Ήταν οπλισμένοι με μουσκέτα (ντουφέκι) ή με ακόντιο, ενώ είχαν σπαθί για την μάχη σώμα με σώμα. Η εξάσκησή τους ήταν πιο απλή από αυτή του πολεμικού ιππικού, επειδή τα άλογα δεν τα χρησιμοποιούσαν στην μάχη, αλλά μόνο για την μεταφορά. Τα άλογα ήταν επίσης πιο ελαφριά από τα πολύ βαριά πολεμικά άλογα, αφού σκοπός τους ήταν απλά η μεταφορά των πεζικάριων χωρίς το βάρος των πανοπλιών. Είχαν όμως το προτέρημα, ότι βοηθούσαν την τακτική συγκρότηση και ανασυγκρότηση των φαντάρων και την γρήγορη μεταφορά τους σε συγκεκριμένα σημεία της μάχης. Ως μέρος του βαρέως ιππικού, οι Δραγώνοι δρούσαν κάνοντας επίθεση οπλισμένοι με βαριές χατζάρες. Στον στρατό της Πρωσίας ως ελαφρύ ιππικό ήταν οπλισμένοι με ελαφριά σπαθιά. Τον 19ο αιώνα φορούσαν περικεφαλαίες του ιππικού ή το καπέλο του πεζικού, το λεγόμενο τσάκο. Αργότερα φορούσαν το μυτερό κράνος του Πρωσικού στρατού. Για όπλο είχαν βαριές ή ελαφριές καραμπίνες, ανάλογα με το είδος του ιππικού που ανήκαν. Παρ' όλη την εξέλιξή τους προς το ιππικό, οι Δραγώνοι συνέχιζαν να διατηρούν την πολεμική τους κατάρτιση ως πεζικάριοι και πολεμούσαν ακόμα και με την ξιφολόγχη. Στη μάχη τους συνόδευε ο ήχος του τυμπάνου αντί της τρομπέτας και κρατούσαν σημαίες αντί για λάβαρα.
Δρόσος

Η δρόσος είναι το φυσικό φαινόμενο κατά το οποίο οι υπάρχοντες υδρατμοί στην ατμόσφαιρα πλησίον του εδάφους συμπυκνώνονται σε μεγάλες σταγόνες νερού που καλύπτουν κάθε αντικείμενο. Έτσι κατά μεν την διαδικασία δημιουργίας χαρακτηρίζεται μετεωρολογικό φαινόμενο, κατά δε στο χώρο που συμβαίνει ατμοσφαιρικό φαινόμενο.

Ευνοϊκές συνθήκες σχηματισμού

Η ατμοσφαιρική υγρασία συμπυκνώνεται σε σταγόνες νερού όταν η ατμοσφαιρική θερμοκρασία φθάσει στο σημείο δρόσου (βλ. παρακάτω), καθώς τότε ο ρυθμός εξάτμισης του νερού είναι χαμηλότερος από το ρυθμό συμπύκνωσης.
´Ιδιαίτερα τις ξάστερες νύκτες, η Γη ακτινοβολεί περισσότερη θερμότητα από αυτή που λαμβάνει, καθώς τα συννέφα δρουν ως ανακλαστές ακτινοβολίας, με αποτέλεσμα να ψύχεται η επιφάνειά της.  Η  τροπόσφαιρα, το κατώτερο στρώμα της ατμόσφαιρας, αρχίζει να ψύχεται μέσω της μεταφοράς θερμότητας προς την επιφάνεια της Γης, και οι υδρατμοί που υπάρχουν σ'αυτήν, λόγω της απώλειας θερμοτήτας, συμπυκνώνονται και σχηματίζουν υδροσταγόνες.  Τις νύκτες που δημιουργείται δρόσος, συνήθως υπάρχει και άπνοια, καθώς ο νυκτερινός άνεμος μεταφέρει θερμές αέριες μάζες από μεγαλύτερα ύψη, κοντά στην επιφάνεια. 
Συνήθη μέρη σχηματισμού της δρόσου, είναι σώματα που δεν ακουμπάνε στην επιφάνεια της Γης. Τα βαθύτερα στρώματα του φλοιού της Γης είναι κατά τη διάρκεια  της νύχτας, πιο θερμά από την επιφάνεια, και μεταφέρουν θερμότητα προς αυτήν. Η χαμηλή θερμική αγωγιμότητα της ατμόσφαιρας, αποτρέπει την περαιτέρω μεταφορά θερμότητας από την επιφάνεια προς τα σώματα που δεν ακουμπάνε στο έδαφος ή σε άλλα σώματα υψηλής θερμικής αγωγιμότητας.
Το φαινόμενο παρατηρείται και στην εξωτερική επιφάνεια ενός ποτηρίου παγωμένου νερού το καλοκαίρι, ή σε έναν, θολωμένο από τη χρήση ζεστού νερού, καθρέφτη μπάνιου, πάνω στον οποίο θα σχηματίστουν σταγόνες νερού.

Σημείο δρόσου

Σημείο δρόσου ή Σημείο υγροποίησης ή σημείο κόρου ατμόσφαιρας χαρακτηρίζεται το σημείο εκείνο της θερμοκρασίας που όταν οι υδρατμοί ψυχθούν δημιουργούν το φαινόμενο της δρόσου, δηλαδή τις σταγόνες δρόσου. Στη θερμοκρασία αυτή εξυπακούεται πως ο αέρας είναι κορεσμένος και δεν μπορεί να συγκρατήσει άλλους υδρατμούς με αποτέλεσμα η σχετική υγρασία να είναι 100%.
Σημειώνεται όμως ότι η θερμοκρασία κορεσμού της ατμόσφαιρας ή του "σημείου δρόσου" μπορεί να είναι οποιαδήποτε θερμοκρασία, πάνω από το 0°C.
 
Η θερμοκρασία αυτή εξαρτάται και μόνο από την ποσότητα των υδρατμών που περιέχει 1 κυβικό μέτρο αέρος, συνεπώς εξαρτάται από την απόλυτη υγρασία.
 
Η θερμοκρασία του σημείου δρόσου αποτελεί σπουδαίο μετεωρολογικό στοιχείο για ένα τόπο και γι΄ αυτό πάντοτε αναφέρεται στους μετεωρολογικούς χάρτες με τα σύμβολα D.P. από τα αρχικά του αγγλικού όρου Dew Point (=Δρόσου Σημείο).
Πριγκιπάτο του Βαλντέκ

Ιστορία

Το Βαλντέκ ήταν μια κομητεία της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τον 13ο αιώνα, φέουδο του Ελεκτοράτου του Μάιντζ, και ενώθηκε μέσω κληρονομίας στη κομητεία του Πυρμόντ το 1625. Η κατοικία των κόμητων μεταφέρθηκε το 1655 από το κάστρο του Βαλντέκ, στον Έντερ, στο Αρόλσεν.
Το 1712, ο αυτοκράτορας Κάρολος ΣΤ' της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας αναβάθμισε την κομητεία στον βαθμό του πριγκιπάτου. Ενσωματωμένο στην Συνομοσπονδία του Ρήνου, το Πυρμόντ αποκολήθηκε εν συντομία από το 1805 στο 1812. Αλλά το πριγκιπάτο επανενώθηκε από το 1815, και η ανεξαρτησία του επισημοποιήθηκε από το Συνέδριο της Βιέννης : έγινε από τότε μέλος της Γερμανικής Συνομοσπονδίας.
Το 1868, για λόγους κόστους, οι πρίγκηπες παραχώρησαν στην Πρωσσία την διοίκηση του πριγκιπάτου, μέσω μιας συμφωνίας 10ετούς διάρκειας που στη συνέχεια ανανεωνόταν συνεχόμενα.
Καθώς αυτή η συμφωνία δεν είχε αφαιρέσει από το πριγκιπάτο ούτε την εξουσία του, ούτε την αυτονομία της νομοθετικής του, αποτέλεσε ιδρυτικό μέλος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας το 1871. Με την πτώση της τελευταίας μετά το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, ο πρίγκιπας παραιτήθηκε από την εξουσία του και το πριγκιπάτο έγινε ένα « Ελεύθερο Κράτος » εντός της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Το 1929 το Βαλντέκ ενσωματώνεται και επίσημα πλέον στο Ελεύθερο Κράτος της Πρωσσίας.
Η πριγκιπική οικογένεια ανέβαζε την καταγωγή της στους Βίτεκιντ, και συνδέθηκε με τους Οράνχε-Νασσάου : ο τελευταίος της πρίγκιπας, Φρειδερίκος, ήταν ο αδερφός της βασίλισσας-αντιβασιλέως της Ολλανδία Έμμα τσου Βαλντέκ ουντ Πυρμόντ, μητέρας της βασίλισσας Βιλχελμίνας της Ολλανδίας και της δούκισας του Όλμπανι.
Γουτεμβέργιος

Βιογραφία

Γεννήθηκε κατά την επικρατέστερη εκδοχή το 1397 και απεβίωσε στις 3 Φεβρουαρίου του 1468 σε ηλικία 71 ετών. Τόπος γέννησής του είναι το Μάιντς (Mainz) της Γερμανίας και θεωρείται ο «πατέρας» της τυπογραφίας. Περίπου στα 1430 εγκαταστάθηκε στο Στρασβούργο. Τον Μάρτιο του 1434, ένα γράμμα του υποδεικνύει ότι εκείνη την εποχή διέμενε εκεί, όπου είχε κάποιους συγγενείς από την πλευρά της μητέρας του. Στο Στρασβούργο άρχισε να πειραματίζεται στη μεταλλουργία και στα 1434 έκανε τα πρώτα του βήματα στην τυπογραφία.
Ο Γουτεμβέργιος θεωρείται ο «πατέρας» της μηχανικής εκτύπωσης μολονότι είχαν ήδη κατασκευαστεί κινητά τυπογραφικά στοιχεία από τον Ολλανδό Λαυρέντιο Κοστέρ στο Χάρλεμ, γιατί εκείνος συνέλαβε πρώτος την ιδέα της τυπογραφικής μεθόδου στο σύνολό της.
Ο εκπαιδευμένος χρυσοχόος, μέλος της αντίστοιχης συντεχνίας, πειραματίζεται από το 1434 με κινητούς ξύλινους χαρακτήρες. Τα πρώτα αποτελέσματα διαφαίνονται το 1436 οπότε εκτυπώνει λαϊκά, θρησκευτικά βιβλία. 
Μετά από διάφορες προσπάθειες πετυχαίνει, το 1441, με τη βοήθεια ενός βελτιωμένου μελανιού, να αξιοποιήσει εκτυπωτικά και τις δύο όψεις μιας σελίδας χαρτιού.
Η τελική επιτυχία για την αξιοποίηση της εφεύρεσής του ήρθε με την εκτύπωση, το 1455, της Βίβλου των 42 γραμμών στα λατινικά, σε 180 αντίτυπα, τα περισσότερα σε κοινό χαρτί και μερικά σε χαρτί εξαιρετικής ποιότητας (vellum), μία αισθητικά άριστη τυπογραφική εργασία, αν και αποτελεί μόλις το πρώτο τυπογραφικό προϊόν του. Είναι ευρέως γνωστή ως η Βίβλος του Γουτεμβέργιου. Αποτελεί το πρώτο βιβλίο μαζικής παραγωγής, που για πολλούς είναι το καλύτερο και αρτιότερο τεχνικά βιβλίο που τυπώθηκε ποτέ.
Το Project Gutenberg (εγχείρημα Γουτεμβέργιος) ονομάστηκε εις μνήμην του και είναι μια εθελοντική προσπάθεια ψηφιοποίησης, αρχειοθέτησης και διανομής πολιτισμικών έργων μέσω Διαδικτύου. Ξεκίνησε το 1971 και είναι, σήμερα, η αρχαιότερη ψηφιακή βιβλιοθήκη.
Πρότυπα Ζουάνγκ

Ταξινόμηση

Τα Πρότυπα Ζουάνγκ είναι τεχνητό μείγμα που αποτελείται από αρκετές γλώσσες Ζουάνγκ. Το λεξικό βασίζεται σε διάφορες Βόρειες Ζουάνγκ διαλέκτους. Η φωνολογία είναι κυρίως αυτή της Σουανγκτσιάο, με την προσθήκη των συλλαβών νι, έι, ου από την διάλεκτο Φουλιάνγκ, η οποία ομιλείται στην διάλεκτο Γουμίνγκ. Ο Ζανγκ (1999), μαζί με άλλους Κινέζους μελετητές, κατατάσσει την διάλεκτο Σουανγκτσιάο ως Βόρεια Τάι (Βόρεια Zhuang), ενώ ο Πιτταγιαπόρν το 2009 έβαλε την γλώσσα έξω από τις Βόρειες Τάι γλώσσες, αν και είναι στενά συνδεδεμένη με αυτές. Η διάλεκτος Σουανγκτσιάο επιλέχθηκε για την πρότυπη προφορά την δεκαετία του 1950, επειδή θεωρήθηκε ότι ήταν μια Βόρεια Ζουάνγκ γλώσσα, αλλά με χαρακτηριστικά της Νότιας Ζουάνγκ.

Τομείς χρήσης

Τα Πρότυπα Ζουάνγκ χρησιμοποιούνται περισσότερο σε τομείς όπου παλαιότερα υπήρχε σπάνια χρήση των γραπτών Ζουάνγκ, όπως στις εφημερίδες, στις μεταφράσεις της κομμουνιστικής βιβλιογραφίας και στην πεζογραφία. Είναι μία από τις επίσημες γλώσσες της Κίνας που εμφανίζεται σε χαρτονομίσματα. Επίσης, όλοι οι κινέζικοι νόμοι πρέπει να είναι τυπωμένοι στα Ζουάνγκ, και χρησιμοποιείται για δίγλωσσες πινακίδες. Ενώ χρησιμοποιείται για προγράμματα αλφαβητισμού για ενήλικες, σήμερα διδάσκεται σε ένα πολύ μικρό ποσοστό πρωτοβάθμιων και δευτεροβάθμιων σχολείων σε περιοχές που ομιλείται η γλώσσα. Σε λιγότερο επίσημους τομείς το παραδοσιακό σύστημα Σαουντίπ χρησιμοποιείται πιο συχνά. Στα δημοτικά τραγούδια το Σαουντίπ παραμένει το κυρίαρχο είδος, με τις περισσότερες εκδόσεις στα Πρότυπα Ζουάνγκ να βασίζονται σε εκδόσεις του Σαουντίπ.

Επίσημη Εξέταση

Το 2012, η πρώτη εξέταση αριστείας στα Ζουάνγκ είχε 328 συμμετέχοντες, ενώ το 58% πέρασε τις εξετάσεις.

Συστήματα γραφής

Το 1957 η λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας εισήγαγε νέο αλφάβητο για την τυποποιημένη γλώσσα Ζουάνγκ. Το αλφάβητο περιελάμβανε ένα μείγμα τροποποιημένων Κυριλλικών και γραμμάτων του ΔΦΑ. Μια ορθογραφική μεταρρύθμιση αφαίρεσε τα γράμματα του Κυριλλικού αλφαβήτου και του ΔΦΑ, και αντικαταστάθηκαν από το λατινικό αλφάβητο για την διευκόλυνση της εκτύπωσης και της υπολογιστικής χρήσης της. Αυτά τα αλφάβητα αποτελούν μέρος των Πρότυπων Ζουάνγκ. 
Το παλιό αλφάβητο της γλώσσας Ζουάνγκ, το Σαουντίπ, είναι ένα αλφάβητο βασισμένο στους Κινεζικούς χαρακτήρες, παρόμοιο με το βιετναμέζικο τσου νομ. Κάποια λογογράμματα του Σαουντίπ έχουν δανειστεί απευθείας από την Κινεζική γλώσσα, ενώ άλλα δημιουργήθηκαν από τα υπάρχοντα στοιχεία των Κινεζικών χαρακτήρων. Το Σαουντίπ έχει χρησιμοποιηθεί για πάνω από χίλια χρόνια για πολλές διάλεκτους Ζουάνγκ. Σε αντίθεση με τα Κινέζικα, τα Σαουντίπ δεν είχαν ποτέ τυποποημένη έκδοση, με αποτέλεσμα να διαφέρουν οι επιλογές των συγγραφέων στους χαρακτήρες, καθώς και στην ορθογραφία. Σήμερα, το Σαουντίπ δεν είναι μέρος του επίσημου συστήματος γραφής.
Καταρίνα Πεπάιν

Βιογραφία

Ελάχιστα είναι γνωστά σχετικά με τη ζωή και την εκπαίδευση της Καταρίνα Πεπάιν. Ήταν θυγατέρα του Μάρτεν Πεπάιν και της Μαρίς Χόιμπρεχτς. Πιθανότατα εκπαιδεύτηκε από τον πατέρα της, εξέχοντα ζωγράφο της Αμβέρσας. Το 1654 έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της πόλης ως "wijnmeester", δηλ. ως θυγατέρα ενός "Δασκάλου".
Ούτε για τη σταδιοδρομία της είναι γνωστά πολλά στοιχεία. Προς το τέλος της ζωής της είχε μισθώσει οικία σε "μπεγκινάζ" (beguinage), δηλ. κοινόβιο στο οποίο ζούσαν θρησκευόμενες κυρίες υπό τύπον καλογραιών, χωρίς όμως μοναστικούς όρκους και αποκοπή από την καθημερινή ζωή. Ήταν άρρωστη και την φρόντιζε νοσοκόμα. Όταν απεβίωσε τάφηκε στην εκκλησία που σήμερα είναι ο Καθεδρικός ναός της Αμβέρσας

Έργο

Η Καταρίνα Πεπάιν ήταν γνωστή στην εποχή της ως ζωγράφος ιστορικών θεμάτων και προσωπογραφιών.
Σήμερα δύο μόνον έργα της αποδίδονται. Και τα δύο είναι πορτρέτα Ηγουμένων του Αβαείου του Αγίου Μιχαήλ κοντά στην Αμβέρσα. Και τα δύο είναι φιλοτεχνημένα με λάδι σε καμβά και έγιναν κατά τη δεκαετία του 1650. Αρχικά βρίσκονταν στο Αβαείο του Αγίου Μιχαήλ. Το πρώτο, Πορτρέτο του Γιοάννες Κρυσόστομους φαν ντερ Στέρρεν, Ηγουμένου του Αβαείου του Αγίου Μιχαήλ έγινε λίγο μετά τον θάνατό του το 1652. Τα πορτρέτα της έχουν το ύφος των Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς και Άντονι βαν Ντάικ.
Acer Iconia Tab B1-A71

Εξωτερικά χαρακτηριστικά

Οι διαστάσεις του Acer Iconia Tab B1-A71 είναι 197,4×128,5×11,3 χιλ (7,77×5,06×0,44 ίντσες) ενώ κυκλοφορεί με οθόνη TFT capacitive , 256 χιλιάδες χρώματα 600×1024 εικονοστοιχεία στις 7,0 ίντσες (~170 ppi).Τέλος το βάρος του φτάνει τα 320 γρ. (11,29 ουγκιές).

Τεχνικά χαρακτηριστικά

Το Acer Iconia Tab B1-A71 εφοδιάζεται με λειτουργικό σύστημα Android, v4.1 (Jelly Bean) και εσωτερική μνήμη 8 ή 16  GB με δυνατότητα επέκτασης με κάρτα microSD, μέχρι 32 GB.
H Acer επέλεξε για το συγκεκριμένο μοντέλο το Chipset Mediatek MT8317 με τον διπύρηνο επεξεργαστή 1,2 GHz Cortex-A9 και την SGX531u κάρτα γραφικών με το σετ να ολοκληρώνεται με 512  MB RAM.Όλα τα παραπάνω λειτουργούν με την ισχύ της μη αποσπώμενης μπαταρίας λιθίου-πολυμερών(Li-Po) 2710 mAh (10 Wh) .
Βραχιόποδα

Τα βραχιόποδα είναι συνομοταξία  θαλασσίων ασπόνδυλων, εφοδιασμένων με δίθυρο όστρακο (παρ' όλα αυτά δεν ανήκουν στα Δίθυρα), τα οποία ζουν προσκολλημένα σε υποβρύχια αντικείμενα με ένα μίσχο που διαπερνάει τη μια από τις βαλβίδες από μια οπή. Τα ζώα αυτά είναι εφοδιασμένα με κροσσωτούς βραχίονες που με αυτούς πιάνουν και φέρνουν την τροφή τους στο στόμα.
Tα περισσότερα είδη αποφεύγουν περιοχές με δυνατά θαλάσσια ρεύματα και βρίσκονται συνήθως σε βραχώδεις περιοχές ή στα μεγάλα βάθη των ωκεανών.
Πάνος Καραβίας

Αρχή της σταδιοδρομίας του - σπουδές

Άρχισε να δημοσιεύει ποιήματα το 1921 στο περιοδικό Μούσα, σε ηλικία 16 ετών. Δυο χρόνια αργότερα, το 1923, συμμετείχε στη δημοτιστική Φοιτητική συντροφιά (χωρίς να είναι ακόμη φοιτητής). Σημαντική για αυτόν αποδείχθηκε διάλεξη σχετικά με τον Κώστα Ουράνη (άρθρα για τον οποίο είχε δημοσιεύσει στην εφημερίδα Αθηναϊκή) την οποία παρουσίασε σε εκδήλωση της Φοιτητικής συντροφιάς, στο Ελληνικό Ωδείο. Όταν πηγε στο Παρίσι για σπουδές στην Ελεύθερη Σχολή Πολιτικών Επιστημών (École libre des sciences politiques) και στο Κολλέγιο της Γαλλίας (Collège de France) την περίοδο 1924-1930, εργάστηκε ως δημοσιογράφος - ανταποκριτής στην εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος μετά από σύσταση του Ουράνη.

Δημοσιογράφος

Με την επιστροφή του στην Αθήνα, συνέχισε να εργάζεται ως δημοσιογράφος, ως μόνιμος ανταποκριτής στην Ελλάδα της γαλλόφωνης Αιγυπτιακής εφημερίδας Αλ Αχράμ (ως μόνιμος ανταποκριτής στην Ελλάδα, κατά την περίοδο 1934-1946) αλλά και στις αθηναϊκές εφημερίδες Εστία, Εθνική και Ασύρματος. Συνέχισε να δημοσιογραφεί με ψευδώνυμα στον παράνομο Τύπο κατά την Γερμανική Κατοχή, ενώ μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου πήγε στις Ηνωμένες Πολιτείες ζώντας εκεί από το 1946 ως το 1955. Εργάστηκε ως αρχισυντάκτης της εφημερίδας  Εθνικός Κήρυξ την περίοδο 1946-1947, ενώ ταυτόχρονα ήταν ανταποκριτής των εφημερίδων Ελευθερία την περίοδο 1946-1955 και Αθηναϊκή από το 1951 μέχρι το 1953. Μετά την επιστροφή του στην Αθήνα συνέχισε τη συνεργασία του με την Ελευθερία γράφοντας άρθρα και επιφυλλίδες.
Από το 1935 έως το 1939 είχε τη θέση του γενικού γραμματέα στο διοικητικό συμβούλιο του Συνδέσμου Ανταποκριτών Ξένου Τύπου στην Ελλάδα.

Εργογραφία

Τα έργα του, εκτός από τα δημοσιογραφικά του κείμενα είναι:

Οικογένεια / Θάνατος

Καταγόταν από πλούσια οικογένεια της Ιθάκης. Σύζυγός του ήταν η ζωγράφος Σελέστ Πολυχρονιάδη. Πέθανε στην Αθήνα το 1985 σε ηλικία 78 ετών.
Απόλλων 14

Οι στολές

Η στολή του Σέπαρντ ήταν η πρώτη στην οποία χρησιμοποιήθηκαν κόκκινες ρίγες στα χέρια και στα πόδια έτσι ώστε να επιτρέπουν την εύκολη αναγνώριση μεταξύ του κυβερνήτη και του πιλότου της σεληνακάτου, αφού στις φωτογραφίες του "Απόλλων 12" ήταν σχεδόν αδύνατο να γίνει διάκριση μεταξύ των δύο μελών του πληρώματος, προκαλώντας μεγάλη σύγχυση. Αυτό το χαρακτηριστικό είχε συμπεριληφθεί στη στολή του Τζέιμς Λόβελ με τον "Απόλλων 13", αλλά επειδή δεν πραγματοποιήθηκε η προσσελήνωση, ο "Απόλλων 14" ήταν ο πρώτος που  έκανε χρήση του.

Η σεληνιακή εξερεύνηση

Το πλήρωμα τοποθέτησε την αμερικανική σημαία, το εργαστηριακό κιβώτιο επιστημονικής ανάλυσης εδάφους ALSEP, ανακλαστήρα λέιζερ (LRRR), και έγινε συλλογή δειγμάτων, χρησιμοποιώντας για πρώτη φορά ένα δίτροχο πτυσσόμενο καλάθι (Modular Equipment Transporter), το οποίο δεν αποδείχτηκε καθόλου εύχρηστο. Η δεύτερη βόλτα στη Σελήνη είχε ως στόχο να φτάσουν στο χείλος του 300 μέτρων διάμετρου κρατήρα Cone και να τον εξετάσουν. Αλλά η πλοήγηση στη σεληνιακή επιφάνεια αποδείχτηκε πολύ πιο δύσκολη από ό,τι αναμενόταν, και παρά τις προσπάθειές τους, οι αστροναύτες δεν κατάφεραν να εντοπίσουν ή να κοιτάξουν πέρα ​​από το χείλος. Σωματικά εξαντλημένοι από την προσπάθεια και με τις προμήθειες οξυγόνου στις στολές να αρχίζουν να χαμηλώνουν, η προσπάθεια ματαιώθηκε. Αργότερα όμως στην ανάλυση, και χρησιμοποιώντας τις φωτογραφίες που τράβηξαν, διαπιστώθηκε ότι είχαν εισέλθει κατά 65 πόδια (20 μέτρα), στο χείλος του κρατήρα. Εικόνες από τον Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO) το 2009, επιβεβαίωσαν τις αναλύσεις, αφού έδειξαν τα ίχνη των αστροναυτών αλλά και του πτυσσόμενου καλαθιού σε ακτίνα 90 ποδιών (30 μέτρων) από το χείλος.

Η μπάλα του γκολφ

Μία από τις πιο διάσημες στιγμές ήρθε στο τέλος της δεύτερης βόλτας, όταν ο κυβερνήτης του "Απόλλων" 14 Άλαν Σέπαρντ χτύπησε δύο μπάλες του γκολφ που είχε φέρει μαζί του με ένα γεωλογικό εργαλείο. Ο Σέπαρντ στο δεύτερο χτύπημα αναφώνησε ότι η δεύτερη μπάλα πήγε «μίλια και μίλια και μίλια» λόγο της χαμηλής σεληνιακής βαρύτητας, αλλά αργότερα υπολόγισε την απόσταση από 200 έως 400 υάρδες (180-370 μέτρα). Οι αστροναύτες του "Απόλλων 14" ήταν οι τελευταίοι σεληνιακοί εξερευνητές που τοποθετήθηκαν σε καραντίνα κατά την επιστροφή τους από τη Σελήνη.
Ξαναγύρισε, μικρή μου Σέμπα (ταινία)

Πληροφορίες

Το ομώνυμο θεατρικό έργο του Γουίλιαμ Ίνγκ προβλήθηκε για πρώτη φορά στο Μπρόντγουεϊ με πρωταγωνιστές τη Σίρλεϊ Μπουθ στο ρόλο της Λόλα και το Σίντνεί Μπλάκμερ στο ρόλο του δρ. Ντιλέινι. Μετά από 190 παραστάσεις και διθυραμβικές κριτικές οι δυο πρωταγωνιστές βραβεύτηκαν με βραβείο Τόνι.
Όταν τα δικαιώματα του θεατρικού αποκτήθηκαν από την Paramount ο παραγωγός της ταινίας Χαλ Ουόλις σκέφτηκε ότι θα ήταν καλό να έδινε τους δυο κύριους ρόλους στο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ και τη Μπέτι Ντέιβις, με τους οποίους είχε συνεργαστεί πολλές φορές κατά τη διάρκεια της θητείας του στην εταιρία Warner. Η Ντέιβις που θεωρούσε ότι δε θα μπορούσε να ερμηνεύσει καλά το ρόλο της Λόλα Ντιλέινι, αρνήθηκε λέγοντας ότι ο ρόλος ανήκε στη Σίρλεϊ Μπουθ, που είχε υποδυθεί το χαρακτήρα στο θέατρο και που τελικά πήρε το ρόλο. Ο Μπόγκαρτ που είχε την κατάλληλη ηλικία για να ερμηνεύσει το ρόλο θεωρήθηκε ακατάλληλος από τους υπεύθυνους της Paramount, οι οποίοι ευνόησαν την πρόσληψη του Μπαρτ Λάνκαστερ, ο οποίος δεν είχε ακόμη κλείσει τα 40.

Επανεκτελέσεις

Το 1977 το θεατρικό του Ίνγκε μεταφέρθηκε και στη μικρή οθόνη με πρωταγωνιστές τους Λόρενς Ολίβιε, Τζοάν Γούντγουορντ και Κάρι Φίσερ.
Πρώτη Σύνοδος του Βατικανού

Η Πρώτη Σύνοδος του Βατικανού, είναι η εικοστή Οικουμενική Σύνοδος της Καθολικής Εκκλησίας και ξεκίνησε στις 8 Δεκεμβρίου, 1869 και έληξε στις 20 Οκτωβρίου, 1870. Συγκλήθηκε τριακόσια χρόνια μετά την Σύνοδο του Τρέντο.

Προϊστορία

Για πρώτη φορά ο Πάπας Πίος Θ' εμπιστεύθηκε την πρόθεσή του να συγκαλέσει σύνοδο στις 6 Δεκεμβρίου του 1853 σε μια από τις συνεδριάσεις των καρδιναλίων για την εξέταση των ιερών θεσμών. Δεκατρείς εξ αυτών συμφώνησαν, δύο διατύπωσαν τις επιφυλάξεις τους και οι υπόλοιποι πως δεν ήταν αναγκαία. 
Τον Μάρτιο του 1865 ο Πάπας όρισε μια προπαρασκευαστική επιτροπή και τέθηκε ζήτημα αν θα έπρεπε να προσκληθούν και οι ηγέτες της Ευρώπης: θα έπρεπε να προσκληθεί και ο τότε Βασιλιάς της Ιταλίας. Τελικά ο Πάπας αποφάνθηκε αρνητικώς επί του ζητήματος.
Αρχικά η σύγκληση της Συνόδου αποφασίστηκε να συγκληθεί για τον Ιούνιο του 1866, όμως ο πόλεμος ανάμεσα σε Πρωσία και Αυστρία έκανε τον Πάπα να αναβάλει την έναρξη των εργασιών της Συνόδου. Τελικά στις 29 Ιουνίου 1868 δημοσιεύθηκε το διάταγμα για τη σύγκληση της Συνόδου τον Δεκέμβριο του επόμενου έτους.

Οι εργασίες της Συνόδου

Στις 8 Δεκεμβρίου 1869 ξεκίνησαν οι εργασίες της Συνόδου σε μια αίθουσα στο δεξιό τμήμα της βασιλικής του Βατικανού. Παρόντες ήταν 700 συνοδικοί πατέρες και 74 επρόκειτο να έλθουν αργότερα. Από τους 1050 καλεσμένους, οι 276 δεν ήλθαν ποτέ. Επίσης πάνω από το 1/3 ήταν Ιταλικής υπηκοότητας. Στην εναρκτήρια ομιλία του ο Πάπας άσκησε κριτική στη νέα κοινωνία την ελεύθερη σκέψη, στους εκκοσμικευμένους θεσμούς και τις ορθολογιστικές φιλοσοφίες. Από την τελετή έναρξης έως την δεύτερη επίσημη συνεδρίαση πέρασε ένας μήνας.

Οι αντιδράσεις

Γάλλοι και Γερμανοί επίσκοποι αντέδρασαν στη Σύνοδο αλλά και θεολόγοι σε Γαλλία και Γερμανία όπως ο καθηγητής της Εκκλησιαστικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου, Ινιάζ φον Ντέλλινγκερ: το δόγμα του αλάθητου εξασθένιζε τη θέση των Επισκόπων ως διαδόχων των Αποστόλων. Άλλοι ισχυρίζονταν ότι μεγάλο τμήμα από το ποίμνιό τους θα εντάσσονταν στον Προτεσταντισμό. Αντέδρασαν, επίσης, και εκπρόσωποι των Δομινικανών: αυτοί υποστήριξαν πως ναι μεν ο Πάπας είναι αλάθητος, αλλά μόνο εφόσον εκφράζει τη γνώμη των Επισκόπων και όχι όταν ενεργεί "με προσωπική έμπνευση".

Η αποδοχή του Αλάθητου

Στις 18 Ιουλίου 1870 έγινε η ψηφοφορία: 535 συμφώνησαν και δύο διαφώνησαν: οι επίσκοποι του Καγιάτσο και του Λίτλ Ροκ. Αλλά και εξήντα άλλοι δεν προσήλθαν στην ψηφοφορία και πολλοί είχαν αποχωρήσει.
Λαφιάτης

Γεωγραφική κατανομή

Ο Λαφιάτης ζει στην νότια Ευρώπη, κυρίως στην Ιταλία και στα Βαλκάνια από την Κροατία μέχρι την Ελλάδα.

Εμφάνιση

Έχει μήκος γύρω στα 150 εκατοστά, σπανίως όμως μπορεί να φτάσει και να ξεπεράσει τα 200 εκατοστά. Τα ενήλικα έχουν ένα κιτρινωπό καφέ ή μαύρο χρώμα και τέσσερις μαύρες γραμμές που ξεκινούν από το μάτι του και φτάνουν μέχρι την ουρά. Τα ανήλικα άτομα έχουν διαφορετικό χρωματισμό και είναι γκρίζα-ασημί με καφέ ή μαύρες κηλίδες κατά μήκος της ράχης.
Κυνηγά κυρίως στο έδαφος αλλά σκαρφαλώνει συχνά σε δέντρα και θάμνους. Κολυμπά επιδέξια. Τρέφεται με μικρά θηλαστικά όπως αρουραίους και άλλα τρωκτικά, μικρά κουνέλια, πτηνά, σαύρες, αμφίβια και αυγά. Ζευγαρώνει την άνοιξη και τα θηλυκά γεννούν 3-18 αυγά. Είναι μέτριας επιθετικότητας φίδι που δαγκώνει αν αρπαχτεί.
Έμιλι Γκαρσία

Διεθνής Καριέρα

Ο Εμιλι Γκαρσία ξεκίνησε τη διεθνής καριέρα του με την Εθνική Ανδόρρας στις 29 Μαίου 2010. Αγωνίστηκε σε προκριματικά ευρωπαϊκού πρωταθλήματος. Τελευταίο του παιχνίδι τώρα με την Εθνική Ανδόρρας ήταν στις 14 Αυγούστου 2012 με αντίπαλο το Λίχτενσταϊν.