google/wiki40b huggingface dataset:
Σύνδενδρο Γρεβενών

Γεωγραφία - Ιστορία

Το Σύνδενδρο βρίσκεται στα βόρεια του νομού προς τα όρια με το νομό Κοζάνης και απέχει 10 χλμ. βορειοδυτικά από τα Γρεβενά. Την περίοδο της τουρκοκρατίας το χωριό ήταν κεφαλοχώρι με μεικτό πληθυσμό (μουσουλμάνοι Βαλαάδες και χριστιανοί) που ασχολείτο με τη γεωργία και κτηνοτροφία. Στον Κώδικα της Ζάβορδας αναφέρονται κάτοικοί του ως αφιερωτές  της Ιεράς Μονής Αγίου Νικάνορος ή Ζάβορδας τόσο την περίοδο 1534 έως 1692 (Α΄ Γραφή) όσο και 1692 και μετά (Β΄Γραφή). Πολιτιστικά συμπεριλαμβανόταν στα ανατολικά "Μαστοροχώρια των Γρεβενών". Η παλιά ονομασία του, από την εποχή της τουρκοκρατίας, ήταν Τερβέν και με το όνομα αυτό αναφέρεται το 1918 στο ΦΕΚ 260Α-31/12/1918 να ορίζεται έδρα την ομώνυμης κοινότητας. Μετονομάστηκε σε Τριβένι το 1919 και το 1927 με το ΦΕΚ 18Α - 01/02/1927 σε Σύδενδρο. Το 1940 διορθώθηκε σε Σύνδενδρον. Το χωριό σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Συνδένδρου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Γρεβενών του Δήμου Γρεβενών και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 194 κατοίκους.
Πάμπλο Εσκομπάρ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο χωριό Ριονέγρο της Αντιόχειας, τρίτο παιδί του αγρότη Αμπέλ ντε Χεσούς Εσκομπάρ και της δασκάλας Εμίλτα Γκαβίρια. 
Στόχος του ήταν να ασχοληθεί με τις επιστήμες, όμως απέτυχε, με αποτέλεσμα σταδιακά να ασχολείται με παράνομες δραστηριότητες. Ξεκίνησε πουλώντας τσιγάρα που τα αγόραζε από λαθρέμπορους και, αργότερα, ναρκωτικές ουσίες. Όλα αυτά έγιναν όταν ο Πάμπλο ήταν μόνο 20 ετών. Στα 32 του έβγαζε $1.000.000 την εβδομάδα και το 1989 υπολογιζόταν πως ήταν ο 7ος πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο. Στη συνέχεια μετέφερε και τεράστιες ποσότητες ναρκωτικών σε χώρες με μικρή σημασία στον οικονομικό τομέα, όπως το Περού και η Βολιβία. Δημιούργησε το εγκληματικό Καρτέλ του Μεδεγίν, το οποίο τον βοήθησε να αποδράσει από την Κολομβία για να φύγει με το ιδιωτικό του τζετ για τη χώρα του Εκουαδόρ λίγες μέρες αργότερα. Το 1991 οι άνθρωποι του Εσκομπάρ είχαν σκοτώσει 27.100 ανθρώπους εκ των οποίων οι 600 ήταν αστυνομικοί.
Ο πόλεμος εναντίον του Πάμπλο Εσκομπάρ έληξε στις 2 Δεκεμβρίου 1993, κατά την προσπάθεια του να ξεφύγει από το Search Bloc. Μια κολομβιανή ηλεκτρονική ομάδα παρακολούθησης, με επικεφαλής τον Ταξίαρχο Hugo Martínez, χρησιμοποίησε το ραδιόφωνο για την παρακολούθηση του ραδιοτηλέφωνου μεταδόσεις του Εσκομπάρ και τον βρήκε να κρύβονται στο Los Olivos, μια μεσαίας τάξης περιοχή στην πόλη Μεδεγίν. Με τις αρχές να κλείνουν σε μια μάχη τον Εσκομπάρ  και τον σωματοφύλακά του, Alvaro de Jesús Agudelo (γνωστός και ως "El Limón»). Οι δύο φυγάδες επιχείρησαν να διαφύγουν με το τρέξιμο σε όλες τις στέγες των διπλανών σπιτιών για να φτάσουν στον πίσω δρόμο, αλλά και οι δύο πυροβολήθηκαν και σκοτώθηκαν από τον κολομβιανή Εθνική Αστυνομία. Ο Πάμπλο δέχτηκε πυροβολισμούς στο πόδι και στον κορμό, και ένα μοιραίο πυροβολισμό μέσα από το αυτί.
Επίσης ήταν νυμφευμένος με την Μαρία Βικτόρια την οποία νυμφεύτηκε όταν ήταν μόλις 15 χρονών, ενώ αυτός 26. Ο Πάμπλο είχε δύο παιδιά τον Χουάν Πάμπλο και την Μανουέλα.

Στη σύγχρονη κουλτούρα

Πολλές ταινίες και ντοκιμαντέρ έχουν ασχοληθεί με την ζωή του Εσκομπάρ. Τo 2015 κυκλοφόρησε από το Netflix η σειρά Narcos, η οποία και πραγματεύεται την ζωή του. Επίσης το 2012 κυκλοφόρησε η σειρά Pablo Escobar:El patrón del mal.
Γεώργιος Γρηγορόπουλος

Ο Γεώργιος Γρηγορόπουλος ήταν βυζαντινός βιβλιογράφος του 15ου αιώνα.

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Κρήτη. Στην βιβλιοθήκη της Γαλλίας σώζονται δύο χειρόγραφα, από τα οποία το ένα περιέχει την Βατραχομυομαχία, την Ιλιάδα του Ομήρου και τα χρυσά έπη του Πυθαγόρα, το δε άλλο τα σχόλια της Γένεσης διακοσμημένα με ερυθρή βυζαντινή τέχνη.
Zoo (τηλεοπτική σειρά)

Πλοκή

Η σειρά περιστρέφεται γύρω από την ξαφνική επιθετικότητα των ζώων ενάντια στους ανθρώπους και, γενικότερα, τη σημαντική αλλαγή συμπεριφοράς των ζώων, σε όλα τα επίπεδα. Τούτο, το παρατηρεί ένας ζωολόγος, ο Τζάκσον Οζ, ο οποίος θα προσπαθήσει να λύσει αυτό το αίνιγμα. Κατόπιν, θα συγκληθεί μία ετερόκλητη ομάδα, από κάποιους οι οποίοι παρατήρησαν αυτό το φαινόμενο. Σε αυτή την ομάδα θα συμμετάσχει και ο Οζ, αλλά και ο φίλος του ο Άμπραχαμ, καθώς και οι άλλοι 3 με επικεφαλής τη Χλόη. Αργότερα, θα καταλάβουν πως αυτοί που τους συγκέντρωσαν, δουλεύουν για αυτούς, οι οποίοι πιθανώς ευθύνονται για αυτή την αλλόκοτη συμπεριφορά των ζώων.
Εκλογές στην Ισπανία

Εκλογές διεξάγονται στην Ισπανία για κοινοβούλιο.

2011

Το Λαϊκό Κόμμα με αρχηγό τον Μαριάνο Ραχόι νίκησε τις εκλογές με ποσοστό 44,61% (10.815.397 ψήφοι) με 186 έδρες,ενώ το κόμμα των Σοσιαλιστών καταποντίστηκε με ποσοστό 28,73% (6.964.983 ψήφοι) με 110 έδρες . Η Ενωμένη Αριστερά αύξησε τα ποσοστά της σε 6,92% με 11 έδρες.
Στρατάρχης

Βυζαντινή Αυτοκρατορία

Ο όρος «στρατάρχης» (στρατός + άρχων) χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία, τον 9ο-11ο αιώνα και αναφέρονταν σε τάξη ανώτερων αξιωματούχων που επιτελούσαν οικονομικά και διοικητικά καθήκοντα στον στρατό, στους οποίους περιλαμβάνονταν ο Εταιριάρχης (διοικητής της μισθοφορικής σωματοφυλακής), ο Δρουγγάριος του Πλωίμου, ο Λογοθέτης των Αγελών που επόπτευε τα κρατικά ιπποφορβεία (μητάτα), ο Κόμης του Στάβλου, και ο πρωτοσπαθάριος επικεφαλής του σώματος των «βασιλικών ανθρώπων». Προς το τέλος του 11ου αιώνα ο όρος έπαψε να έχει την αρχική ουσιαστική χρήση και χρησιμοποιήθηκε ως τιμητικό επίθετο για διακριθέντες στρατηγούς, με τις παραλλαγές «Μέγας Στρατάρχης» και «Πανστρατάρχης». Για παράδειγμα αναφέρονται ως «στρατάρχες» ο μυθικός ήρωας Διγενής Ακρίτας, ή διάσημοι στρατηλάτες του παρελθόντος, όπως ο Βελισσάριος.

Νεότερη Ελληνική Ιστορία

Από το Καλοκαίρι του 1826 ο Γεώργιος Καραϊσκάκης είχε διοριστεί «στρατάρχης», υπό την έννοια του αρχιστρατήγου, της Ρούμελης. Τον διαδέχτηκε στην θέση αυτή ο Δημήτριος Υψηλάντης. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης τιμήθηκε από την Ελληνική πολιτεία με τον βαθμό του στρατάρχη μετά θάνατον.
Ο Θεόδωρος Γρίβας προαχθείς στον βαθμό στις 23 Οκτωβρίου 1862 , μετά την έξωση του βασιλιά Όθωνα και μόλις μία ημέρα πριν τον θάνατό του. 
Ο βαθμός για πρώτη φορά αποδόθηκε επίσημα στον βασιλέα Κωνσταντίνο Α' το 1913, μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους. Το 1939 υιοθετήθηκε και από τον Γεώργιο Β', μαζί με τους αντιστοίχους βαθμούς στο πολεμικό ναυτικό και την πολεμική αεροπορία. Ως σύμβολο της λειτουργίας του μονάρχη ως ανωτάτου διοικητή των ενόπλων δυνάμεων, χρησιμοποιήθηκε έκτοτε από τους βασιλείς Παύλο Α' το 1947, και Κωνσταντίνο Β' το 1964. 
Την 28η Οκτωβρίου 1949, ως αναγνώριση των υπηρεσιών που προσέφερε στη χώρα κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940 και τον εμφύλιο πόλεμο  ο Αλέξανδρος Παπάγος, του  απονεμήθηκε από τον  Βασιλιά Παύλο ο βαθμός του στρατάρχη.

Άλλες χώρες

Στις περισσότερες δυτικές χώρες, ο αντίστοιχος βαθμός (αγγλ. Marshal ή Field Marshal, γερμ. Generalfeldmarschall, γαλλ. Maréchal, ρωσ. Маршал, κλπ) προέρχεται από τον αρχαίο γερμανικό τίτλο Marh-scalc («ιπποκόμος») της φραγκικής βασιλικής αυλής (πρβλ. αντίστοιχα τον πρωτοστράτορα στο Βυζάντιο). Εξελληνισμένα αναφέρεται και ως μαρεσάλος, ιδιαίτερα για τη μεσαιωνική περίοδο. 
Σε ορισμένες χώρες όμως, ο όρος χρησιμοποιείται για κατώτερους βαθμούς, π.χ. στην Ισπανία o mariscal de campo και στη Γαλλία o maréchal de camp στο παρελθόν ήταν βαθμοί ισοδύναμοι του υποστράτηγου, στο δε σύγχρονο ιταλικό στρατό, maresciallo αντιστοιχεί στον ανθυπασπιστή, και στον γαλλικό στρατό επιβιώνει ο βαθμός του Maréchal des logis, που αντιστοιχεί στον λοχία. 
Στις ισπανόφωνες χώρες, ο ανώτατος βαθμός είναι αυτός του Capitán general, ενώ στις αραβικές χρησιμοποιείται ο αντίστοιχος όρος Mushir. Στις ΗΠΑ, λόγω της ήδη διαδεδομένης χρήσης του όρου «marshal» από την ομοσπονδιακή αστυνομία, προτιμήθηκε ο βαθμός να ονομαστεί General of the Army (Στρατηγός του Στρατού).
Αλκατράζ

Το Αλκατράζ είναι μια μικρή νησίδα και η επιτόπου ομώνυμη φυλακή στη είσοδο του Κόλπου του Σαν Φρανσίσκο στις ΗΠΑ. 
Η νησίδα αυτή μικρής σχετικής έκτασης, μήκους 530 μέτρων, είναι αρκετά υπερυψωμένη (περίπου 40 μ.)  και στο ψηλότερο σημείο της υπήρχαν οι εγκαταστάσεις των άλλοτε ομώνυμων περίφημων ομοσπονδιακών φυλακών από τις οποίες η όποια απόδραση θεωρούταν αδύνατη. Σε μια πλευρά των κτιρίων των φυλακών βρίσκεται εγκατεστημένος ο ομώνυμος φάρος ύψους 70 μέτρων από επιφάνεια θαλάσσης.
Στις 4 Μαΐου του 1946 σημειώθηκε σοβαρότατη εξέγερση των κρατουμένων που εξελίχθηκε σε διήμερη μάχη, η οποία τελικά κατεστάλη από επέμβαση μονάδων του αμερικανικού πολεμικού ναυτικού με αποτέλεσμα 3 κρατούμενοι και 2 φύλακες να χάσουν τη ζωή τους και να τραυματιστούν περισσότερα από 15 άτομα. 
Στις 11 Ιουνίου του 1962 από τις εν λόγω φυλακές κατάφεραν να δραπετεύσουν οι Φρανκ Μόρρις, Τζον Άγκλιν και Κλάρενς Άγκλιν που θεωρείται πως ήταν και οι μοναδικοί που κατάφεραν ποτέ να αποδράσουν, στην ιστορία των φυλακών αυτών. Η ιστορία αυτής της απόδρασης έχει μεταφερθεί και στη κινηματογραφική σκηνή με τον τίτλο "Escape from Alcatraz" (Απόδραση από το Αλκατράζ).
Από τις 21 Μαρτίου του 1963 οι ομοσπονδιακές αυτές φυλακές έπαψαν να λειτουργούν, όχι όμως και ο φάρος.
Τοπογραφική ομοιότητα με τις φυλακές Αλκατράζ παρουσίαζαν και οι ελληνικές πρώην ναυτικές φυλακές της Ψυτάλλειας, έναντι της εισόδου του λιμένα Πειραιώς.

Ιστορία

Την νήσο Αλκατράζ φέρεται πως πρώτος την ανακάλυψε ο Ισπανός Πλοίαρχος Χουάν Μανoυέλ ντε Αγιάλα (Juan Manuel de Ayala) το 1775 και την ονόμασε "Isla de los Alcatraces" (Η Νήσος των Πελεκάνων) από ένα πτηνό αυτού του είδους που είδε στο νησί. Το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ χρησιμοποίησε το νησί αρχικά για να κτίσει στρατιωτικές φυλακές που λειτούργησαν κατά την περίοδο 1868-1933. Από το 1934 στο νησί κρατούνταν εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου. Ως φυλακές έπαψαν να λειτουργούν το 1963 (επίσημως 23 Μαΐου). Μετά από κινητοποιήσεις φυσιολατρικών οργανώσεων που ξεκίνησαν το 1969 και αργότερα κατέλαβαν τη νήσο το 1971 αποφασίστηκε τελικά από το 1972 ν΄ αποτελέσει τμήμα του Εθνικού Ψυχαγωγικού Πάρκου της περιοχής όπου και παραμένει σήμερα ως επισκέψιμος χώρος. από το 1868 ως το 1963 στα 95 χρόνια λειτουργείας οι φυλακές του βράχου να θεωρούνται ως οι μοναδικές στην Αμερική που δεν έγινε απόδραση (πολλές απόπειρες καμία όμως επιβεβαιωμένη)
οι εγκαταστάσεις έχουν γίνει πολλές φορές τόπος γυρισμάτων ταινιών όπως π.χ The Rock  (Ο Βράχος) με τον Σον Κόνερι το 1996...
Διάττων αστέρας

Χαρακτηριστικά

Οι διάττοντες αστέρες αποτελούν το ένα από τα δύο είδη μετεώρων. Το άλλο είδος είναι οι βολίδες, που δημιουργούνται από μεγαλύτερους μετεωροειδείς (μεγάλους σαν ένα πετραδάκι μέχρι μεγάλους ογκόλιθους) κι έτσι μπορούν να εκραγούν από ανομοιογενή θέρμανση (και άρα έντονα διαφορική διαστολή) και να παραγάγουν ήχο ικανό να ακουστεί μέχρι το έδαφος, ενώ μπορεί τμήματά τους να φθάσουν μέχρι το έδαφος (βλ. μετεωρίτης). Αντίθετα, οι απλοί διάττοντες είναι αθόρυβοι και ποτέ δεν φθάνουν μέχρι την επιφάνεια του πλανήτη μας. Γενικά οι διάττοντες αστέρες με φαινόμενο μέγεθος φωτεινότερο του -4 ταξινομούνται συνήθως ως βολίδες.
Κατά την περιφορά της γύρω από τον Ήλιο η Γη συμβαίνει να διέρχεται από μέρη όπου προηγουμένως είχε περάσει κάποιος κομήτης, δηλ. να τέμνει (προσεγγιστικά έστω) τις τροχιές κομητών. Τότε οι ρυθμοί των διαττόντων (ο αριθμός των διαττόντων αστέρων που παρατηρούνται π.χ. ανά ώρα) αυξάνονται πολύ: είναι οι λεγόμενες βροχές διαττόντων. Οι βροχές διαττόντων συνδέονται με συγκεκριμένο κομήτη η καθεμιά και με συγκεκριμένες ημερομηνίες του έτους κατά τις οποίες η Γη διέρχεται από την τροχιά του κομήτη.
Το ιονισμένο ίχνος ενός διάττοντος στην ατμόσφαιρα μπορεί να διαρκέσει επί αρκετά λεπτά. Ιδίως κατά τις βροχές διαττόντων, δημιουργείται έτσι μια λίγο-πολύ συνεχής ιονισμένη ζώνη κάτω από την ιονόσφαιρα ή στην κατώτερη ιονόσφαιρα. Η ανάκλαση των βραχέων ραδιοφωνικών κυμάτων από αυτή τη ζώνη ονομάζεται επικοινωνία σκεδάσεως μετεώρων και εξαιτίας της μπορεί να επιτευχθεί λήψη μακρινών ραδιοσταθμών.
Η παρατήρηση μετεώρων, ιδίως των βροχών διαττόντων, είναι αρκετά συνηθισμένη ασχολία ερασιτεχνών αστρονόμων.
Λουδοβίκος του Πεδεμοντίου

Βιογραφία

Το 1367 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκαν οι γιοί του, πρώτα ο Φίλιππος Β' ως κόμης του Πεδεμοντίου (1367-1368), έπειτα ο Αμεδαίος (1368-1402) και τέλος ο Λουδοβίκος (1402-1418). Το 1405 ίδρυσε το Πανεπιστήμιο του Τορίνο. 
Ήταν ο τελευταίος του κλάδου Σαβοΐας - Πεδεμοντίου και όταν απεβίωσε η κομητεία του κληροδοτήθηκε στον πλησιέστερο συγγενή του Αμεδαίο Η΄ κόμη της Σαβοΐας, γιο του Αμεδαίου Ζ΄ και έτσι το Πεδεμόντιο επανενώθηκε με τη Σαβοΐα.

Οικογένεια

Το 1403 νυμφεύτηκε την Μπόνα, κόρη του 3ου εξαδέλφου του Αμεδαίου Ζ΄ του κόκκινου κόμη της Σαβοΐας, χωρίς να αποκτήσουν τέκνα.
Στυλιανός Μεσσηνίας

Τοποθεσία

Ο Στυλιανός βρίσκεται περίπου 5,5 χιλιόμετρα προς τα βορειοανατολικά της Χώρας. Έχει υψόμετρο 418 μέτρα και απέχει 25 περίπου χιλιόμετρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους. Κοντά στον Στυλιανό βρίσκονται προς τα νοτιοανατολικά του η Μεταμόρφωση σε απόσταση 3 περίπου χιλιομέτρων και προς τα βόρειά του η Μεταξάδα, σε απόσταση 4 περίπου χιλιομέτρων αντίστοιχα.

Ιστορία

Το χωριό, έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας και της ευρύτερης περιοχής της Τριφυλίας και της Πυλίας. Η περιοχή του οικισμού, κατά την αρχαιότητα, ήταν τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της αρχαίας Πύλου.

Διοικητική ιστορία

Το Στυλιανού ή ο Στυλιανός προσαρτήθηκε, το 1835, στον παλαιό Δήμο Φλεσιάδος ή Φλεσσιάδος με έδρα αρχικά τον οικισμό Παιδεμένον (σήμερα η Φλεσιάδα) και λίγο αργότερα, από το 1840, τον οικισμό Λιγούδιστα (σήμερα η Χώρα), όπου και παρέμεινε ως το 1912 που ο δήμος αυτός καταργήθηκε. Τουλάχιστον από το 1844 ως το 1940 το χωριό αναφερόταν επίσημα ως το Στυλιανού. Το χωριό αναφέρεται, το 1853, επίσης σαν Στυλιανού στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Φλεσιάδος της Επαρχίας Τριφυλίας με πληθυσμό 38 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Έδρα του Δήμου Φλεσιάδος τότε, βάση της ίδιας πηγής, ήταν η κωμόπολη Λυγούδιστα. Το 1899 το χωριό, όπως και ο Δήμος Φλεσιάδος, μεταφέρεται από το Νομό Μεσσηνίας και υπάγεται στον Νομό Τριφυλίας, για μια περίπου δεκαετία, ως το 1909, που επανέρχεται ξανά στον Νομό Μεσσηνίας, ως οικισμός της Επαρχίας Τριφυλίας. Το 1912 το Στυλιανού προσαρτάται στην Κοινότητα Λιγουδίστης, με έδρα τον οικισμό Λιγούδιστα. Το 1927 η Κοινότητα Λιγουδίστης και ο οικισμός Λιγούδιστα μετονομάζονται σε Κοινότητα Χώρας και Χώρα αντίστοιχα. Από το 1940 ως σήμερα το χωριό αναφέρεται επίσημα ως ο Στυλιανός. Ο Στυλιανός παρέμεινε ως οικισμός της Κοινότητας Χώρας, με τις αλλαγές στις ονομασίες της κοινότητας και των οικισμών, από το 1912 ως το 1990, που η κοινότητα αυτή αναγνωρίζεται ως ο Δήμος Χώρας, ενώ από το 1997, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», ο Στυλιανός υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Νέστορος, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» ο Στυλιανός ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Κορώνης, Μεθώνης, Παπαφλέσσα, Πύλου, Νέστορος και Χιλιοχωρίων. Ο Στυλιανός σήμερα είναι οικισμός της Δημοτικής Κοινότητας της Χώρας του Δήμου Πύλου-Νέστορος, με έδρα την Χώρα.

Κτίρια

Στον μικρό αυτόν οικισμό, ο οποίος βρίσκεται κοντά στην Χώρα, υπάρχουν παλαιά - παραδοσιακά σπίτια, ενώ οι καθημερινές ανάγκες των κατοίκων του εξυπηρετούνται στη γειτονική αυτή κωμόπολη.
Γεώργιος Λαμπάκης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 1854 στην Αθήνα, από οικογένεια καταγόμενη από την Τήνο. Φοίτησε στην Ριζάρειο Σχολή και με την προστασια του Κωνσταντίνου Κανάρη κατάφερε να σπουδάσει στη Θεολογική Σχολή Αθηνών.Σπούδασε Χριστιανική Αρχαιολογία στη Γερμανία στα Πανεπιστημία Μονάχου, Ερλάγκεν, Λειψίας και Βερολίνου. Άνακηρύχθηκε διδάκτωρ του Πανεπιστημίου του Ερλάγκεν με θέμα διατριβής σχετικά με τις χριστιανικές αρχαιότητες της Αττικής. Την ίδια περίοδο εστάλη στην Σικελία με υποτροφία του Άγγλου Bute. Στις 12 Ιουλίου 1885 διορίσθηκε έφορος χριστιανικών αρχαιοτήτων. Ήταν από τους πρωτεργάτες της ίδρυσης της Χριστιανικής Αρχαιολογικής Εταιρείας (1884). Το 1902 το Υπουργείο Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως τον έστειλε σε περιοδεία στις Σέρρες, τη Θράκη και την Κωνσταντινούπολη, με σκοπό τη διάσωση αρχαίων και βυζαντινών μνημείων. Ο Λαμπάκης φωτογράφισε ναούς, ανθρώπους και εικόνες. Οι φωτογραφίες του ανήκουν σήμερα στο Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών και αποτελούν ντοκουμέντα για τη ζωή των αρχών του εικοστού αιώνα στις περιοχές που επισκέφτηκε. Στις φωτογραφίες αυτές μπορεί κανείς σήμερα να δει το Μητροπολιτικό Ναό Κοίμησης της Θεοτόκου της Αδριανούπολης, που δεν υπάρχει σήμερα, ναούς της Αίνου, κτίσματα του Διδυμοτείχου και του Δεδέαγατς.
Πέθανε στις 15 Μαρτίου του 1914.
Στον ίσκιο του θανάτου

Περίληψη

Στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου πολέμου μια ομάδα Αμερικανών και Βρετανών πολιτών βρίσκονται παγιδευμένοι σε μια σωστική λέμβο όταν το πλοίο που τους μεταφέρει βυθίζεται από ένα Γερμανικό υποβρύχιο. Μετά από έντονη διαμάχη περισυλλέγεται και ένας Γερμανός επιζών, ο οποίος όπως αποκαλύπτεται αργότερα είναι ο Ναζί κυβερνήτης του υποβρυχίου.

Κριτική & αντιδράσεις

Σύμφωνα με τα όσα αναφέρει η κόρη του σκηνοθέτη, Πατρίτσια Χίτσκοκ, στα σχόλια της σε ντοκιμαντέρ του 2005, κάποιοι κριτικοί κινηματογράφου μετά τις πρώτες θριαμβευτικές κριτικές, άρχισαν να επικρίνουν την ταινία για τη δήθεν "θετική" απεικόνιση του γερμανικού χαρακτήρα. Σήμερα η άποψη που επικρατεί είναι η ακριβώς αντίθετη αφού η ταινία χαρακτηρίζεται σχεδόν σαν Αμερικάνικη προπαγάνδα. Οι επικρίσεις εκείνες εντούτοις ανάγκασαν την εταιρεία διανομής, 20th Century Fox να κάνει περιορισμένη διανομή της ταινίας (σε αντίθεση με όλες τις άλλες ταινίες του σκηνοθέτη) και να μην διαφημίσει επαρκώς την ταινία, με αποτέλεσμα μια αποτυχημένη εμπορική καριέρα. Σήμερα η ταινία θεωρείται κλασσική.
Κοινότητα Καλεντζίου

Δημοτική Ενότητα Καλεντζίου

Από το 2010 κ.εξ., βάσει του σχεδίου "Καλλικράτης", αποτελεί τμήμα του νεοπαγούς Δήμου Ερυμάνθου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 η νυν Δημοτική Ενότητα Καλεντζίου (πρώην κοινότητα) είχε πληθυσμό 380 κάτοικους.
Αυγούστα της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ

Κήποι του Κιού

Η πριγκίπισσα Αυγούστα διεύρυνε και επέκτεινε σε μεγάλο βαθμό τους κήπους του παλατιού του Κιού μετά το θάνατο του συζύγου της. Ο Σες Γουλιέλμος Σάμπερς έχτισε αρκετές δομές του κήπου γι' αυτήν. Ένα από αυτά, η μεγαλοπρέπης κινέζικη παγόδα που χτίστηκε το 1761, η οποία παραμένει μέχρι σήμερα.
Διάνυσμα Poynting

Αναλλοίωση στην προσθήκη στροβιλισμού ενός πεδίου

Αφού το διάνυσμα Poynting εμφανίζεται μόνο στο θεώρημα Poynting ως μια απόκλιση , το διάνυσμα Poynting είναι αυθαίρετο στο βαθμό που ο στροβιλισμός  καθενός πεδίου F μπορεί να προστεθεί, επειδή  για κάθε πεδίο. Το να γίνει αυτό δεν είναι σύνηθες, ωστόσο, και θα οδηγήσει σε ανακολουθίες σε μια σχετικιστική περιγραφή των ηλεκτρομαγνητικών πεδίων σε όρους του τανυστή ενέργειας-ορμής.

Γενίκευση

Το διάνυσμα Poynting αναπαριστά την συγκεκριμένη περίπτωση ενός διανύσματος ροής ενέργειας για ηλεκτρομαγνητική ενέργεια. Ωστόσο κάθε τύπος ενέργειας έχει τη κατεύθυνση κίνησης του στο χώρο, καθώς και τη πυκνότητά του, ώστε τα διανύσματα ροής ενέργειας μπορούν να οριστούν και για άλλους τύπους ενέργειας, π.χ. για μηχανική ενέργεια. Το διάνυσμα Umov-Poynting που ανακαλύφθηκε από τον Nikolay Umov το 1874 περιγράφει την ροή ενέργειας σε ένα υγρό και ελαστικό μέσο σε μια εντελώς γενικευμένη άποψη.

Το διάνυσμα Poynting σε ένα ομοαξονικό καλώδιο

Για παράδειγμα, το διάνυσμα Poynting μέσα σε ένα διηλεκτρικό μονωτή ενός ομοαξονικού καλωδίου είναι σχεδόν παράλληλο στον άξονα του σύρματος (υποθέτοντας καθόλου πεδία έξω από το καλώδιο) – ώστε ηλεκτρική ενέργεια ρέει διαμέσου του διηλεκτρικού μεταξύ των αγωγών. Αν ο αγωγός-πυρήνας αντικαθιστόταν από ένα σύρμα με σημαντική αντίσταση, τότε το διάνυσμα Poynting θα έκλινε προς αυτό το σύρμα, υποδεικνύοντας ότι η ενέργεια ρέει από το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο μέσα στο σύρμα, παράγοντας θέρμανση Joule από αντίσταση στο σύρμα.

Προβλήματα σε συγκεκριμένες περιπτώσεις

Η συχνή χρήση του διανύσματος Poynting ως μια ροή ενέργειας αντί στο πλαίσιο του θεωρήματος Poynting δίνει βάση σε αμφιλεγόμενες ερμηνείες σε περιπτώσεις που δεν χρησιμοποιείται για να περιγράψει την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία. Δύο παραδείγματα δίνονται παρακάτω.

Ροή Ισχύος DC σε ένα ομόκεντρο καλώδιο

Η εφαρμογή του Θεωρήματος Poynting σε ένα ομόκεντρο καλώδιο που κουβαλάει DC ρεύμα οδηγεί στην σωστή εξίσωση μεταφοράς ισχύος , όπου  είναι η διαφορά δυναμικού ανάμεσα στο καλώδιο και στη γείωση,  είναι το ρεύμα που κουβαλάει το καλώδιο. Αυτή η ισχύς ρέει διαμέσου του περιβάλλοντος διηλεκτρικού, και όχι διαμέσου του ιδίου του καλωδίου.
Ωστόσο, είναι γνωστό ότι η ισχύς δεν μπορείς να ακτινοβοληθεί χωρίς επιταχυνόμενα φορτία, π.χ. ρεύματα μεταβαλλόμενα με το χρόνο. Αφού θεωρούμε DC (χρονικά αμετάβλητα) ρεύματα εδώ, η ακτινοβόληση δεν είναι δυνατή. Αυτό έχει οδηγήσει σε προβληματισμό ότι το Διάνυσμα Poynting μπορεί να μην αναπαριστά την ροή ισχύος σε συγκεκριμένα συστήματα.

Ανεξάρτητα πεδία E και B

Ανεξάρτητα στατικά πεδία  και  δεν έχουν ως αποτέλεσμα ροές ισχύος κατά μήκος της κατεύθυνσης του .
Για παράδειγμα, η εφαρμογή του Θεωρήματος Poynting σε ένα ευθύγραμμο μαγνήτη, στον οποίο ένα ηλεκτρικό φορτίο είναι παρόν, οδηγεί στο φαινομενικά παράξενο συμπέρασμα ότι υπάρχει μια συνεχής κυκλοφορία ενέργειας γύρω από το μαγνήτη. Ωστόσο, δεν υπάρχει καμία απόκλιση της ροής ενέργειας, ή σε απλή γλώσσα, ενέργεια η οποία μπαίνει σε μια δεδομένη μονάδα χώρου ισούται με την ενέργεια που βγαίνει από αυτή την μονάδα του χώρου, ώστε δεν υπάρχει συνολική ροή ενέργειας σε αυτή την μονάδα χώρου
Πρανάμπ Μουχέρτζι

Καταγωγή και σπουδές

Γεννήθηκε στο χωριό Mirati στην Περιφέρεια Δυτικής Βεγγάλης.
Η οικογένειά του καταγόταν από τη Βεγγάλη. Ο πατέρας του είχε υπηρετήσει ως βουλευτής στη Δυτική Βεγγάλη.
Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Καλκούτας. Στη συνέχεια απέκτησε μεταπτυχιακό τίτλο στις Πολιτικές Επιστήμες και στην Ιστορία και πτυχίο LL.B. από το Πανεπιστήμιο της Καλκούτας.

Πολιτική σταδιοδρομία

Το ταλέντο του αναγνωρίστηκε από την πρωθυπουργό Ίντιρα Γκάντι, η οποία τον στρατολόγησε στο κόμμα της, το Ινδικό Εθνικό Κογκρέσο. Έγινε μέλος της Rajya Sabha (της Άνω Βουλής της Ινδίας) τον Ιούλιο του 1969. Ο Μουχέρτζι επανεξελέγη βουλευτής το 1975, 1981, 1993 και το 1999.
Υπηρέτησε ως υπουργός Οικονομικών από το 1982 ως το 1984.
Το 1986 ίδρυσε ένα άλλο κόμμα, το Κογκρέσο Rashtriya Samajwadi (RSC), στη Δυτική Βεγγάλη. Από το 1995 ως το 1996 ήταν υπουργός Εξωτερικών. Το 2004 ανέλαβε υπουργός Άμυνας ως το 2006 και μετά, από το 2006 ως το 2009 διετέλεσε ξανά υπουργός Εξωτερικών. Από το 2009 ως το 2012 ήταν ξανά υπουργός Οικονομικών.
Με την εκλογή του στην προεδρία της χώρας τερμάτισε την πολιτική του σταδιοδρομία και σταμάτησε να είναι μέλος του Ινδικού Εθνικού Κογκρέσου.
Από τον Ιούλιο του 2012 ως τον Ιούλιο του 2017 υπηρέτησε ως Πρόεδρος της Ινδίας.
Το 2017 τον διαδέχθηκε στην προεδρία της χώρας ο Ραμ Ναθ Κοβίντ.
Ozzmosis

Τραγούδια

1. Perry Mason (Osbourne, Wylde, Purdell) - 5:53

2. I Just Want You (Osbourne, Vallance) - 4:56

3. Ghost Behind My Eyes (Osbourne, Hudson, Dudas) - 5:11

4. Thunder Underground (Osbourne, Wylde, Butler) - 6:29

5. See You on the Other Side (Osbourne, Wylde, Kilmister) - 6:10

6. Tomorrow (Osbourne, Wylde, Purdell, Baron) - 6:36

7. Denial (Osbourne, Hudson, Dudas) - 5:12

8. My Little Man (Osbourne, Vai) - 4:52

9. My Jekyll Doesn't Hide (Osbourne, Wylde, Butler) - 6:34

10. Old L.A. Tonight (Osbourne, Wylde, Butler) - 6:34

Βραβεία

Ozzmosis (άλμπουμ)
Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): 2 φορές πλατινένιος 
Καναδάς (CRIA Certification): Πλατινένιος

Τα μέλη του συγκροτήματος

Το Ozzmosis ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Όζι Όσμπορν - φωνητικά
Ζακ Γουάιλντ - κιθάρα
Γκίζερ Μπάτλερ - μπάσο
Ντιν Καστρονόβο - τύμπανα
Ρικ Γουέικμαν - πλήκτρα
Λαγκμάν (περιοχή)

Η Λαγκμάν είναι μία από τις 34 διοικητικές περιφέρειες (νομούς) του Αφγανιστάν.
Βρίσκεται στο κεντρικό ανατολικό τμήμα της Χώρας. Η έκτασή της είναι είναι σχετικά μικρή, περίπου 3.800 τ.χλμ, και ο πληθυσμός της, κατ΄ εκτίμηση, το 1980 αριθμούσε περίπου τους 400.000 κατοίκους, ενώ σήμερα φέρονται λιγότεροι περί τους 370.000. Η Λαγκμάν περιλαμβάνει μόλις 5 επαρχίες. Επικρατούσα γλώσσα στη περιοχή είναι η πάστο ή παστού και η περσική η νταρί. Θεωρείται ένας τους περισσότερο πυκνοκατοικημένους νομούς.
Πρωτεύουσα της Λαγκμάν είναι η πόλη Μεχταρλάμ ή Μεχτάρ Λαμ.

Επαρχίες

Οι 5 υπαγόμενες στη Λαγκμάν επαρχίες, κατ΄ αλφαβητική σειρά, είναι: η Αλιγκάρ, η Αλισίγκ, η Καρχαγή, η Μεχταρλάμ όπου και η ομώνυμη πρωτεύουσα του νομού και η Νταουλάτ Σαχ.