google/wiki40b huggingface dataset:
Μπαλοδημαίικα Μεσσηνίας

Τοποθεσία

Τα Μπαλοδημαίικα βρίσκονται περίπου 9,5 χιλιόμετρα προς τα βορειοανατολικά της Πύλου και περίπου 20 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από την Χώρα. Έχουν υψόμετρο 157 μέτρα και απέχουν 5 περίπου χιλιόμετρα από τις ακτές του κόλπου της Πύλου. Κοντά στα Μπαλοδημαίικα, προς τα βόρεια βρίσκεται η Στενωσιά σε απόσταση 3,5 περίπου χιλιομέτρων και προς τα νοτιοδυτικά βρίσκεται η Πύλα σε απόσταση 1,5 περίπου χιλιομέτρων αντίστοιχα.

Ιστορία

Το χωριό έχει ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας, της Πύλου και της ευρύτερης περιοχής της Πυλίας. Η περιοχή του οικισμού, κατά την αρχαιότητα, ήταν τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της αρχαίας Πύλου. Το όνομα του οικισμού προέρχεται από την ονομασία που έφερε, στις αρχές του 20ου αιώνα, η πλειονότητα των κατοίκων του, οι οποίοι είχαν το επώνυμο Μπαλοδήμας.

Διοικητική ιστορία

Τα Μπαλοδημέϊκα προσαρτήθηκαν επίσημα, το 1908, στον παλαιό Δήμο Πύλου, ή Δήμου Πυλίων, όπως αναφερόταν τότε, όπου και παρέμεινε ως το 1912 που ο δήμος καταργήθηκε. Το 1912 τα Μπαλοδημέϊκα προσαρτώνται στην Κοινότητα Χανδρινού, με έδρα τον Χανδρινό. Στην Κοινότητα Χανδρινού προσαρτήθηκαν επίσης οι οικισμοί Καντηλιοκέρι (σήμερα η Πλατανόβρυση), Καμπάσι (μετονομάσθηκε το 1956 σε Κάλαμος, καταργήθηκε το 1961) και Αβαρινίτσα (καταργήθηκε το 1920). Το 1919 τα Μπαλοδημέϊκα αποσπώνται από την Κοινότητα Χανδρινού και προσαρτώνται στην Κοινότητα Πύλου, με έδρα την Πύλο, ως το 1928, που αποσπώνται εκ νέου και από την κοινότητα αυτή και προσαρτώνται στην Κοινότητα Πύλας, με έδρα την Πύλα. Το 1940 η ονομασία του χωριού τροποποιείται μερικώς και από Μπαλοδημέϊκα διορθώνεται σε Μπαλοδημαίικα, ονομασία που διατηρεί επίσημα ως σήμερα. Το χωριό παρέμεινε ως οικισμός της Κοινότητας Πύλας, από το 1928 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», η Πύλα και τα Μπαλοδημαίικα υπήχθησαν στον κατηργημένο Δήμο Πύλου,  ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» τα Μπαλοδημαίικα ανήκουν πλέον στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Κορώνης, Μεθώνης, Παπαφλέσσα, Πύλου, Νέστορος και Χιλιοχωρίων. Τα Μπαλοδημαίικα σήμερα είναι οικισμός της Τοπικής Κοινότητας της Πύλας του Δήμου Πύλου-Νέστορος, της οποίας έδρα είναι η Πύλα.

Κτίρια

Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια υπάρχει και η εκκλησία του χωριού, ο Ιερός Ναός της Αγίας Παρασκευής, ο οποίος υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας.
Διόσκουροι του Μόντε Καβάλλο

Τα αγάλματα των Κάστορα και Πολυδεύκη είναι κολοσσιαίο γλυπτό σύμπλεγμα και αριστούργημα της γλυπτικής τέχνης της αρχαίας Ελλάδας. Τα σημερινά γλυπτά είναι αντίγραφα αρχαιότερων, που με την σειρά τους ήταν αντίγραφα των γνησίων, μπρούτζινων ανδριάντων. Σήμερα βρίσκονται στην Ρωμαϊκή πλατεία  Quirinal που λόγω του συμπλέγματος αυτού ονομάζεται κοινώς Μόντε Καβάλλο, δηλαδή λόφος των ίππων.

Περιγραφή

Οι Διόσκουροι του Μόντε Καβάλλο είναι από τα πιο καλοδιατηρημένα κολοσσιαία έργα γλυπτικής που διασώζονται σήμερα. Αποτελείται από δυο συμμετρικούς ανδριάντες. Ο καθένας κρατάει τα χαλινάρια του ατίθασου αλόγου του. Το μάρμαρο φέρει επιφανειακές φθορές αφού επί αιώνες ήταν εκτεθειμένο στο ύπαιθρο. Είναι από τα λίγα μάρμαρα που επέζησαν τους αιώνες, ενώ δεν έχουν θαφτεί ποτέ μέχρι τώρα. Κατά τα άλλα είναι διατηρημένο σε άριστη κατάσταση. Μερικά σημεία έχουν αντικατασταθεί. Το μεγαλύτερο τμήμα που αντικαταστάθηκε είναι ο θώρακας και τα μπροστινά πόδια του ενός αλόγου.

Ιστορική τοποθέτηση

Η αρχαιότερη αναφορά που έχουμε είναι από τον 10ο αιώνα, όταν το έργο αυτό μνημονεύτηκε ως cavalli marmorei. Μέχρι το 1589 βρίσκονταν επάνω σε ένα τεράστιο βάθρο που ήταν επιστρωμένο με μάρμαρο, και όπως πιστεύουμε σήμερα, διακοσμούσε μια τεράστια εγκατάσταση θερμών λουτρών του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Τα ερείπια των λουτρών βρίσκονταν εκεί μέχρι τον 16ο αιώνα. Οι μαρμάρινες πλάκες είχαν την επιγραφή opus Fidiae και opus Praxitelis. Η μια επιγραφή ήταν κάτω από τον ανδριάντα που κρατάει τα χαλινάρια με το αριστερό, η άλλη επιγραφή ήταν κάτω από τον άλλο ανδριάντα. Οι επιγραφές είναι μεταγενέστερες του γλυπτού και προέρχονται μάλλον από τον 2ο αιώνα, από την εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Το 1589 ο Πάπας Σίξτος Ε΄ αντικατέστησε όλο το σύμπλεγμα με ένα καινούργιο αντίγραφο. Οι δύο ανδριάντες χωρίστηκαν και τοποθετήθηκαν σε κάποια μεγαλύτερη απόσταση μεταξύ τους. Οι επιγραφές επίσης αντικαταστάθηκαν με καινούργιες. Το 1785 μεταφέρθηκε εκεί ο Οβελίσκος του Μαυσωλείου του Αυγούστου και τοποθετήθηκε ανάμεσα στους δύο ανδριάντες. Το 1818 τελικά προστέθηκε και η μεγάλη πιατέλα του σιντριβανιού. 
Το καλλιτεχνικό στιλ κατατάσσεται στην σχολή του Φειδία και είναι όμοιο με τα γλυπτά του Παρθενώνα. Το όνομα του Πραξιτέλη που αναφέρει η επιγραφή ανήκει στον γηραιότερο, τον παππού του ομώνυμου γλύπτη.
Δημήτριος Παπαγγελόπουλος

Σταδιοδρομία

Ακολούθησε σταδιοδρομία στο δικαστικό σώμα, εισερχόμενος στον εισαγγελικό κλάδο το 1983. Υπηρέτησε ως εισαγγελέας στις εισαγγελίες πρωτοδικών Κορίνθου και Αθηνών, καθώς και στην εισαγγελία Εφετών Αθηνών, ενώ κατά την περίοδο 2003 - 2006 διετέλεσε προϊστάμενος της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών. Το 2006 τοποθετήθηκε εποπτεύων εισαγγελέας στην Υποδιεύθυνση Αντιμετώπισης Οργανωμένου Εγκλήματος της Διεύθυνσης Ασφαλείας Αττικής και εν συνεχεία και πρόεδρος του Συμβουλίου Συντονισμού Ανάλυσης και Ερευνών (αρμόδιος εισαγγελέας για την τρομοκρατία). Στις 14 Ιουλίου 2009 παραιτήθηκε από αντεισαγγελέας Εφετών για να τοποθετηθεί διοικητής της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, στην οποία παρέμεινε μέχρι τις 13 Οκτωβρίου 2009. 
Ως εισαγγελέας είχε αναλάβει σημαντικές υποθέσεις όπως τη διερεύνηση των φερόμενων ως παράνομων χρηματοδοτήσεων προς τη Νέα Δημοκρατία (υπόθεση MAYO, μπήκε στο αρχείο το 2002), τη διερεύνηση του τροχαίου ατυχήματος των Κεντέρη - Θάνου, την υπόθεση των υποκλοπών, την υπόθεση της απαγωγής των Πακιστανών και άλλες. Για τον χειρισμό του σε αυτές τις υποθέσεις έχει επικριθεί από μερίδα του τύπου για απραξία. Ως προϊστάμενος της εισαγγελίας πρωτοδικών Αθηνών είχε δεχτεί σφοδρή κριτική από το ΠΑΣΟΚ για συνεργασία με τη Νέα Δημοκρατία ενώ κριτική έχει δεχτεί και από τον πρόεδρο του ΛΑΟΣ Γιώργο Καρατζαφέρη.
Τον Μάρτιο του 2015 ανέλαβε γενικός γραμματέας του υπουργείου Δικαιοσύνης. Τον Μάιο του 2015 διορίστηκε υφυπουργός Δικαιοσύνης στην κυβέρνηση Τσίπρα για να αναλάβει στη συνέχεια υπουργός Δικαιοσύνης στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Θάνου. Τον Σεπτέμβριο του 2015 διορίστηκε αναπληρωτής υπουργός δικαιοσύνης αρμόδιος για θέματα διαφθοράς στην κυβέρνηση Τσίπρα.
Παναγιώτης Κ. Αγγελόπουλος

Βιογραφικά στοιχεία

Είναι γιος του εφοπλιστή Κωνσταντίνου Αγγελόπουλου και εγγονός του βιομήχανου Παναγιώτη Αγγελόπουλου. Είναι επίσης αδερφός του Γιώργου Αγγελόπουλου.
Δραστηριοποιείται στο χώρο του εφοπλισμού και την μεταφοράς πετρελαιοειδών. Είναι επίσης συνιδιοκτήτης της ομάδας καλαθοσφαίρισης του Ολυμπιακού, μαζί με τον αδερφό του Γιώργο. Η περιουσία του εκτιμάται κοντά στα 2,8 δισεκατομμύρια Ευρώ.
Λογκάρ (περιοχή)

Η Λογκάρ ή Λοουγκάρ είναι μία από τις 34 διοικητικές περιφέρειες (νομούς) του Αφγανιστάν. 
Βρίσκεται στο κεντρικό ανατολικό τμήμα της Χώρας στα σύνορα με το Πακιστάν και είναι μία από τις ιστορικές περιοχές του Αφγανιστάν, αλλά και μία από τις περισσότερο προβληματικές περιοχές, ως χώρος δράσης αντικυβερνητικών ομάδων. Πρόκειται για κοιλάδα που διαρρέει ο μεγάλος ποταμός Λογκάρ εξ ου και η ονομασία του νομού. Η έκτασή της  είναι σχετικά πολύ μικρή, περίπου 3.800 τ.χλμ, και ο πληθυσμός της, κατ΄ εκτίμηση, το 1980 αριθμούσε 230.000 κατοίκους ενώ το 2002 εκτιμάται ότι έχει ανέλθει στους 330.000 κατοίκους. Περιλαμβάνει 7 επαρχίες. Επικρατούσες γλώσσες στη περιοχή είναι η περσική φάρσι και η παστούν.
 
Πρωτεύουσα του νομού είναι η Πουλ-ι-Αλάμ της ομώνυμης επαρχίας.

Επαρχίες

Οι 7 υπαγόμενες επαρχίες στο νομό Λογκάρ, κατ΄ αλφαβητική σειρά, είναι: η Αζρά, η Κχαρβάρ, η Κχοσί, η Μουχαμάντ Αγά ή Μοχάμετ Αγά, η Μπαρακί Μπαράκ, η Πουλ-ι-Αλά όπου και η ομώνυμη πρωτεύουσα του νομού, και η Σάρχ, .
Πιτ Ρόουζ

Μπείζμπολ

Ο Ρόουζ ήταν παίκτης του μπέιζμπολ από το 1963 ως το 1986, ενώ από το 1984 έως και το 1989 ασχολήθηκε και με την προπονητική. Είναι ένας από τους κορυφαίους του αθλήματος όλων των εποχών με πολλά ρεκόρ. Το 1991, εισήχθη στο Hall of Fame του αθλήματος από την ομοσπονδία.

WWE

Την περίοδο 1998 - 2000, ο Ρόουζ έκανε εμφανίσεις στο World Wrestling Entertainment και στο ετήσιο Pay Per View WrestleMania. Το 2004 εισήχθη στο τιμητικό WWE Hall of Fame.

Κόντρα με τον Κέιν

Εμφανίστηκε το 1998 σαν επίτιμος εκφωνητής αγώνα Κέιν εναντίον Αντερτέικερ. Αφού σε εκείνο το ματς δέχτηκε επίθεση από τον πρώτο, ξεκίνησε μια αντιπαλότητα, που οδηγήθηκε σε αγώνα στις επόμενης χρονιάς, 1999, του ίδιου σόου. Δίχως επιτυχία στο να πάρει εκδίκηση, το 2000 προσπάθησε ξανά να τα βάλει με τον Κέιν, αλλά για άλλη μια φορά δεν τα κατάφερε. Εμφανίστηκε επίσης σε διαφημίσεις έως και το 2002. Επέστρεψε το 2010, ως επίτιμος καλεσμένος στο τηλεοπτικό πρόγραμμα WWE Raw SuperShow, όπου δέχτηκε επίσης, επίθεση από τον Κέιν.
Αντώνιος Κακαράς

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Χαλκίδα το 1896 και ήταν γιος του Μιχαήλ Κακαρά, πολιτευτή και βουλευτή. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και μετά στη Βιέννη. Εργάστηκε ως χειρουργός μαιευτήρας και γυναικολόγος. Το 1932 ανέλαβε διευθυντής σε ιδιωτική κλινική στη Χαλκίδα.
Αρχικά εξελέγη βουλευτής Ευβοίας με το Λαϊκό Κόμμα το 1932, Χαλκίδας το 1933 και Ευβοίας το 1946 (αργότερα εντάχθηκε στο Νέο Κόμμα) και ως ανεξάρτητος στις εκλογές του 1950 (παραιτήθηκε στις 7 Ιουλίου 1951).
Στις δημοτικές εκλογές του 1951 εξελέγη Δήμαρχος Χαλκίδας και υπηρέτησε στη θέση αυτή από τις 15 Απριλίου 1951 ως τις 21 Νοεμβρίου 1954 και από τις 4 Δεκεμβρίου 1954 ως την 1η Ιανουαρίου 1956, οπότε παραιτήθηκε για να συμμετάσχει στις εκλογές του 1956.
Εξελέγη βουλευτής Εύβοιας με την ΕΡΕ το 1956 και επανεξελέγη ως ανεξάρτητος το 1958 και με την ΕΡΕ το 1961, το 1963 και το 1964.
Ο Κακαράς χρημάτισε υπουργός Υγιεινής στην κυβέρνηση Τσαλδάρη από τις 4 Νοεμβρίου 1946 ως τις 24 Ιανουαρίου 1947.
Πέθανε σε ηλικία 72 ετών το 1967 και κηδεύτηκε στη Χαλκίδα στις 11 Ιουνίου 1967. Ήταν παντρεμένος με τη Ζωή Τζιώτη και είχαν 4 παιδιά (3 γιους και 1 κόρη).
Ελληνόπολις

Ιστορικά στοιχεία

Την πόλη αναφέρει το Μέγα ετυμολογικόν (Etymologicum magnum), ως πληροφορία από τον Απολλόδωρο (συγγραφέα του 2ου-1ου αιώνα π.Χ.) και ο Στέφανος ο Βυζάντιος, στα τέλη του 5ου αιώνα (6-7 αιώνες αργότερα). Κατά τον Nτρόυζεν πρόκειται για αναφορές στην ίδια πόλη, ενώ παράλληλα θεωρεί ότι και η «Έλλα» του Στεφάνου ταυτίζεται με αυτήν. Ωστόσο, σύμφωνα με άλλους μελετητές, μεταξύ των οποίων ο Γκετζέλ Κοέν (Getzel M. Cohen), δεν είναι βέβαιο ότι οι αναφερόμενες από τους Απολλόδωρο και Στέφανο πόλεις ταυτίζονται, ενώ αγνοείται και η ακριβής θέση τους, που πιθανότατα -αν πρόκειται για την ίδια πόλη- θα βρισκόταν μεταξύ Μυσίας και Βιθυνίας.
Ο Απολλόδωρος ισχυριζόταν ότι είχε κτιστεί, σύμφωνα με την έκφραση του Cohen, από «τον Άτταλο, συνοικίζοντας σε αυτήν ένα πλήθος από ελληνικές πόλεις», χωρίς εντούτοις να μπορεί να προσδιοριστεί από ποιόν Άτταλο. Η γνώμη της Esther V. Hansen είναι ότι πρόκειται για τον Άτταλο Β΄ της Περγάμου.

Παρατήρηση

Δεν πρέπει να γίνεται σύγχυση της Ελληνόπολης με την Ελενόπολη, την πόλη Δράπανον της Βιθυνίας, η οποία μετονομάστηκε από τον Μεγάλο Κωνσταντίνο προς τιμήν της μητέρας του Ελένης.
Στέλιος Μαφρέδας

Βιογραφικά στοιχεία

Σπούδασε οικονομικά. Εργάσθηκε στην Εμπορική Τράπεζα της Ελλάδος και διετέλεσε Περιφερειακός Διευθυντής Δυτικής Ελλάδος της Τραπέζης Κύπρου. Ποιήματα, πεζά και μελέτες του έχουν δημοσιευτεί κατά καιρούς σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά. Έχει εκδώσει την ανθολογία Η Πρέβεζα στη νεοελληνική ποίηση (2001), με δεύτερη σημαντικά επαυξημένη έκδοση (2018). Τα τελευταία χρόνια ζει και εργάζεται στην Πάτρα.
Μπολέσλαφ Α΄ ο Γενναίος

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Μιέσκο Α΄ δούκα της Πολωνίας και της πρώτης συζύγου του Ντουμπράβκας των Πρεμυσλιδών, κόρης τού Μπολεσλάου Α΄ δούκα της Βοημίας.
Σύμφωνα με μία θεωρία των λογίων, κυβέρνησε τη Μικρή Πολωνία ήδη κατά τα τελευταία έτη της ζωής τού πατέρα του.Ο Μιέσκο Α΄ απεβίωσε το 992 και διαίρεσε την Πολωνία μεταξύ των γιων του. Όμως ο Μπολεσλάφ Α΄ εκτόπισε τους τρεις ετεροθαλείς αδελφούς του και τη δεύτερη σύζυγο τού πατέρα του Όντα και ενοποίησε την Πολωνία ως το 995. 
Υποστήριξε τις ιεραποστολικές βλέψεις τού αγίου Αδαλβέρτου επισκόπου της Πράγας και τού αγίου Μπρούνο του Κέρφουρτ. Το 997 ο Αδαλβέρτος μαρτύρησε και η αγιοποίησή του χρησιμοποιήθηκε για την εδραίωση της αυτονομίας της Πολωνίας από τη Γερμανία. Αυτό μάλλον έγινε το 1000 στο Συνέδριο τού Γκιέζνο, όπου αποφασίστηκε και η ίδρυση της Πολωνικής Εκκλησίας με μητρόπολη στο Γκνιέζνο. Η μητρόπολη θα ήταν ανεξάρτητη από την αρχιεπισκοπή τού Μαγδεμβούργου, η οποία ως τότε προσπαθούσε να επιβάλει τη δικαιοδοσία της επί της Πολωνικής εκκλησίας. Επίσης επισκοπές ιδρύθηκαν σε Κρακοβία, Βρότσλαφ και Κόλομπζεκ και ο Μπολέσλαφ Α΄ αποκήρυξε επίσημα την καταβολή φόρου στη Γερμανία. Το 1002 απεβίωσε ο Όθων Γ΄ της Γερμανίας και ο Μπολέσλαφ Α΄ χρειάστηκε να κάνει μία σειρά από πολέμους με τον διάδοχο εκείνου Ερρίκο Β΄ της Γερμανίας. Η διαμάχη έληξε το 1018 σε τη Συνθήκη στο Μπάουτσεν. 
Το ίδιο έτος έκανε εκστρατεία και κατέλαβε το Κίεβο, όπου εγκατέστησε τον γαμπρό του Σβιατοπόλκ Α΄ τον αθεόφοβο. Σύμφωνα με τον θρύλο, το σπαθί του όταν χτύπησε τη Χρυσή Πύλη τού Κιέβου, απέκτησε σπασίματα. Αργότερα, στην ανάμνηση της κατάληψης, ένα ξίφος που αποκαλείται το οδοντωτό ξίφος, θα χρησιμοποιείται στις τελετές στέψεις των Πολωνών βασιλέων.
Ο Μπολεσλάφ Α΄ ήταν αξιοσημείωτος πολιτικός, στρατηγός και κυβερνήτης. Όχι μόνο μετάτρεψε την Πολωνία σε χώρα συγκρίσιμη με παλαιότερες δυτικές μοναρχίες, αλλά την αναβίβασε στις πρώτες χώρες της Ευρώπης. Επιχείρησε επιτυχείς εκστρατείες στα δυτικά, νότιο και ανατολικά.  Έκανε συμπαγή χώρα τις Πολωνικές περιοχές και κατέκτησε γαίες έξω από τα όρια της σημερινής Πολωνίας, όπως τη Σλοβακία, Μοραβία, Ερυθρά Ρουθηνία, Μάισσεν, Λουσατία και Βοημία. Ήταν ο ισχυρός μεσολαβητής στα ζητήματα της κεντρικής Ευρώπης. Τελικά ως αποκορύφωμα της ηγεμονίας του, το 1025 στέφθηκε βασιλιάς της Πολωνίας· ήταν ο πρώτος που έλαβε τον τίτλο rex.
Ήταν ικανός διοικητής: εγκαθίδρυσε τον "Πριγκιπικό Νόμο", έκτισε πολλά φρούρια, ναούς, μονές και γέφυρες. Εισήγαγε την πρώτη νομισματική μονάδα, τη γκζύβνα, που ήταν ίση με 240 δηνάρια και έκοψε τα δικά του νομίσματα. Θεωρείται ευρέως ως ένας από τους πιο επιτυχημένους ηγεμόνες των Πιαστ.
Ιράντζα

Γεωγραφία

Η Ιράντζα βρίσκεται βορειοδυτικά της Μαδαγασκάρης και δυτικά της Αντσιρανάνα. Έχει βλάστηση σχεδόν παντού, με εξαίρεση τα νοτιοδυτικά. Τα βουνά βρίσκονται κεντρικά και νοτιοδυτικά. Βρίσκεται σε γεωγραφικές συντεταγμένες 13°35′00″S 47°49′00″E. Το νερό του νησιού είναι καθαρό, τόσο που μπορεί κανείς να δει τον πάτο της θάλασσας από την επιφάνειά της. Είναι επίσης ιδανικό μέρος για καταδύσεις. Έχει πολύ ωραίες παραλίες με λευκή άμμο.
Το σχήμα του μοιάζει με το γράμμα "Τ".
Ποιητικός ρεαλισμός

Ο ποιητικός ρεαλισμός ήταν ένα κινηματογραφικό κίνημα στη Γαλλία της δεκαετίας του 1930.
 Περισσότερο μια τάση από ένα κίνημα, ο ποιητικός ρεαλισμός δεν ήταν έντονα ενοποιημένος όπως το σοβιετικό μοντάζ ή ο γαλλικός ιμπρεσιονισμός, αλλά ήταν άτομα που δημιούργησαν αυτό το λυρικό ύφος. Οι κορυφαίοι σκηνοθέτες του κινήματος ήταν ο Πιέρ Chenal, ο Ζαν Βιγκό, ο Ζυλιέν Ντοβιβιέ, ο Μαρσέλ Καρνέ και ίσως ο σημαντικότερος σκηνοθέτης του κινήματος Ζαν Ρενουάρ. Ο Ρενουάρ έκανε μια μεγάλη ποικιλία ταινιών που επηρεάστηκαν από το Αριστερό  Λαϊκό Μετώπο και ακόμη από μια λυρική ταινία μικρού μήκους. 
Οι πιο σημαντικοί καλλιτέχνες  αυτών των ταινιών ήταν ο Ζαν Γκαμπέν, ο Μισέλ Σιμόν, η Σιμόν Σινιορέ και ο Μισέλ Μόργκαν.

Στοιχεία και Συντελεστές

Οι ταινίες του ποιητικού ρεαλισμού έχουν συνήθως μια μοιρολατρική άποψη της ζωής  με τους χαρακτήρες τους να ζουν στο περιθώριο της κοινωνίας, είτε ως άνεργοι μέλη της εργατικής τάξης είτε ως εγκληματίες. Μετά από μια ζωή απογοήτευσης, οι χαρακτήρες παίρνουν μια τελευταία ευκαιρία στην αγάπη, αλλά τελικά απογοητεύονται  και οι ταινίες συχνά τελειώνουν με απογοήτευση ή θάνατο. Ο συνολικός τόνος  συχνά μοιάζει με νοσταλγία και πικρία. Είναι "ποιητικές" λόγω μιας αυξημένης αισθητικότητας  που μερικές φορές εφιστά την προσοχή στις παραστατικές πτυχές των ταινιών. Αν και αυτές οι ταινίες  ήταν αδύναμες στον τομέα της παραγωγής, ο γαλλικός κινηματογράφος δημιούργησε ένα υψηλό ποσοστό επιρροών ταινιών που οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στους ταλαντούχους ανθρώπους της βιομηχανίας στη δεκαετία του 1930 που δούλευαν πάνω τους. 
Οι συνθέτες που εργάστηκαν σε αυτές τις ταινίες ήταν ο Ζωρζ Ορίκ, ο Αρθούρ Χονέγκερ, ο Ζοζέφ Κοσμά και ο Μορίς Ζομπέρ. Οι σκηνοθέτες που συνέβαλαν σε πολλές από τις ταινίες συμπεριέλαβαν  τον Σαρλ Σπάακ και τον Ζακ Πρεβέρ. Το κίνημα είχε σημαντικό αντίκτυπο στα μεταγενέστερα κινηματογραφικά κινήματα, ιδιαίτερα στον ιταλικό νεορεαλισμό (πολλοί από τους νεορεαλιστές, κυρίως ο Λουκίνο Βισκόντι, συνεργάστηκαν  με ποιητικούς ρεαλιστές σκηνοθέτες προτού ξεκινήσουν τις δικές τους καριέρες ως κριτικοί και σκηνοθέτες ταινιών).
Έιμι Ράιντ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 15 Απριλίου 1985 στην Φραγκφούρτη της Γερμανίας, όπου οι γονείς της εκτελούσαν την στρατιωτική τους θητεία. Επέστρεψαν οικογενειακώς στην Καλιφόρνια όταν η Έιμι ήταν ενός έτους. Αποφοίτησε από το γυμνάσιο και σπούδασε δύο έτη μηχανολογία στο Πολυτεχνείο της Πομόνα. Εργάστηκε ως φωτομοντέλο στα περιοδικά «High Society», «Club» και «Cheri».
Μίλαν Χότζα

Πριν το 1918

Ο Μίλαν Χότζα είχε σπουδάσει στα πανεπιστήμια της Βουδαπέστης και της Βιέννης. Ξεκίνησε την καριέρα του δημοσιογράφου στη Βουδαπέστη το 1897. Ίδρυσε την σλοβάκικη εφημερίδα denník (1900-1901) και την εβδομαδιαία σλοβακική týždenník (1903-1914). Από το 1916 έως το 1918 ήταν ο εκδότης του Αυστριακού γραφείου τύπου στη Βιέννη.
Ως μέλος του Σλοβακικού εθνικού κόμματος, εκείνη την εποχή το μόνο κόμμα της Σλοβακίας στην Αυστρία-Ουγγαρία - έγινε ο ιδεολογικός αρχηγός του. Αργότερα, διαφωνώντας με το εθνικό κόμμα στην αγροτική πολιτική, αποφάσισε να δημιουργήσει το δικό του κόμμα, αλλά ο επερχόμενος Β΄ παγκόσμιος πόλεμος ανέβαλε τα σχέδια του. Αργότερα, ο ίδιος έγινε εκπρόσωπος της Τσεχοσλοβακίας και του διεθνούς αγροτικού κινήματος μεταξύ των δύο παγκοσμίων πολέμων: Ίδρυσε και ήταν μέλος του Προεδρείου του Διεθνούς αγροτικού γραφείου .
Ήταν μια στενή επαφή με τον Αρχιδούκα Franz Ferdinand, τον διάδοχο του αυστριακού και ουγγρικού θρόνου. Πρότεινε σε αυτόν ένα σχέδιο που προέβλεπε αλλαγή στο καθεστώς του βασιλείου σε ομοσπονδιακό βασίλειο. Η πρόταση του αυτή δεν έγινε δεκτή λόγω της αντίδρασης της Ουγγρικής πολιτικής ελίτ.
Ήταν από τους πρωτεργάτες της ένωσης της Τσεχίας και Σλοβακίας. Διετέλεσε μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Σλοβακίας 1918-1919 και είχε υπογράψει τη Διακήρυξη της Σλοβακικής Έθνος, με την οποία οι Σλοβάκοι εντάχθηκαν επίσημα την κατάσταση που δημιουργήθηκε πρόσφατα από την Τσεχοσλοβακία το 1918.

1918 - 1938

Μετά τον Β΄παγκόσμιο πόλεμο έγινε ο ηγέτης του Αγροτικού Κόμματος της Τσεχοσλοβακίας στη Σλοβακία και απέκτησε σημαντική επιρροή στην πολιτική σκηνή της Τσεχοσλοβακίας. Το 1936-1937 προσπάθησε να δρομολογήσει ένα σχέδιο που θα ένωνε την Τσεχοσλοβακία, την Αυστρία, τη Ρουμανία, την Ουγγαρία και τη Γιουγκοσλαβία σε οικονομική ένωση. Η κυβέρνηση του αναγκάστηκε να αποδεχθεί τη συμφωνία του Μονάχου το 1938 και είχε αναγκαστεί να παραιτηθεί.
Από το 1921 ήταν καθηγητής σύγχρονης ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Comenius στην Μπρατισλάβα. Συνέβαλε στη δημιουργία πολλών σλοβακικών εφημερίδων και περιοδικών και είχε μια έντονη πολιτική και ιδεολογική επιρροή σε αυτές.

1938 - 1944

Μετά τη Συμφωνία του Μονάχου στα τέλη του 1938, έζησε εξόριστος στην Ελβετία, στη Γαλλία (1939), τη Μεγάλη Βρετανία (1940) και από το 1941 στις ΗΠΑ. Τον Νοέμβριο του 1939 το Σλοβακικό Εθνικό Συμβούλιο στο Παρίσι ως το ανώτατο όργανο της Σλοβακικής αντίστασης. Το Σλοβακικό Εθνικό Συμβούλιο συγχώνευσε με το Τσεχικό Εθνικό Συμβούλιο για το σχηματισμό του Τσεχοσλοβάκικου Εθνικού Συμβουλίου τον Ιανουάριο του 1940. Η οργάνωση αυτή βρισκόταν σε πολιτική αντιπαράθεση με την εξόριστη κυβέρνηση του Έντουαρντ Μπένες που βρισκόταν στο Λονδίνο. Το 1941 έφυγε στις ΗΠΑ και εκεί επεξεργαζόταν το σχέδιο του για την Κεντρική ευρωπαϊκή ομοσπονδία την δημιουργία δηλαδή ενός ομόσπονδου κράτους στην καρδιά της Ευρώπης.
Πέθανε στις 27 Ιουνίου 1944 στο Κλιγουότερ στην Φλόριντα των Ηνωμένων Πολιτειών. Το 2002 τα κόκαλά του μεταφέρθηκαν στην Σλοβακία και τάφηκαν στο εθνικό νεκροταφείο στο Μαρτίν.
Κωνσταντίνος Λούρος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στη Ναύπακτο και γιος του Νικολάου Λούρου, ανθυπασπιστή, και της Ουρανίας Ζυγουράκη, κόρης του κτηματία Ιωάννου Ζυγουράκη. Σπούδασε στην Ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (1883 - 1887), του οποίου στη συνέχεια ανακηρύχθηκε διδάκτωρ. Συμπλήρωσε τις σπουδές του στο Μόναχο, την Βιέννη, το Λονδίνο, το Δουβλίνο, το Εδιμβούργο και το Βερολίνο. Το 1896 εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα και ένα χρόνο αργότερα εξελέγη υφηγητής της Μαιευτικής και Γυναικολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών για να εκλεγεί, τελικώς, το 1898, τακτικός καθηγητής της ίδιας έδρας. Το 1934 συνταξιοδοτήθηκε λαμβάνοντας τον τίτλου του Ομότιμου Καθηγητή. Κατά τη διάρκεια της ακαδημαϊκής του σταδιοδρομίας απολύθηκε τρείς φορές για πολιτικούς λόγους. 
Διετέλεσε κοσμήτορας της Ιατρικής σχολής, αντιπρύτανης & πρύτανης (1923 - 1924) του Πανεπιστημίου Αθηνών, διευθυντής του Δημόσιου Μαιευτηρίου, του οποίου τις λειτουργίες αναβάθμισε, καθώς και επίτιμο μέλος της της Γυναικολογικής και Mαιευτικής Eταιρείας του Bερολίνου. Είχε εκδώσει αρκετές επιστημονικές μελέτες και συγγράματα μεταξύ των οποίων την Μαιευτική. Υπήρξε επίσης ο προσωπικός ιατρός της βασιλικής οικογένειας έχοντας συμμετάσχει στις περισσότερες γέννες των μελών της μεταξύ των οποίων σε αυτές του Βασιλιά Παύλου. Το 1958 εκδόθηκαν τα απομνημονεύματά του με τίτλο Περασμένα Χρόνια.  
Παράλληλα με την ακαδημαϊκή του δραστηριότητα ασχολήθηκε με την πολιτική εκλεγόμενος το 1932 γερουσιαστής με το Λαϊκό Κόμμα. Στις εκλογές του 1935 εξελέγη βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας. Διετέλεσε υφυπουργός Υγείας, Προνοίας και Κοινωνικής Αντίληψης στην κυβέρνηση Κονδύλη.
Απεβίωσε στην Αθήνα το 1957. Γιος του ήταν ο Νικόλαος Λούρος, καθηγητής Μαιευτικής και Γυναικολογίας.
Νεογραμματικοί

Οι νεογραμματικοί (γερμανικά: Junggrammatiker) ήταν μέλη της ομώνυμης γλωσσολογικής σχολής που ανεπτύχθη στην Δυτική Ευρώπη και τις ΗΠΑ στο τελευταίο τρίτο του 19ου αιώνα ως αντίδραση στις θέσεις και πρακτικές της συγκριτικής γλωσσολογίας. Οι κύριες συμβολές τους σχετίζονται με τη μελέτη της γλωσσική μετατροπής και την Ινδοευρωπαϊκή γλώσσα, συμβάλλοντας στην ανάδειξη της διαχρονικής γλωσσολογίας σε κύριο επιστημονικό παράδειγμα, προωθώντας με αυτόν τον τρόπο τη σημασία της φωνητικής και της διαλεκτολογίας. Επίσης υποστήριξαν την επιστημονικότητα της γλωσσολογικής μελέτης προωθώντας τη χρήση δεδομένων. Μέλη της αποτέλεσαν ο Άγγλος Τζον Ράιτ, ο Γάλλος Αντουάν Μεϊγέτ και οι Φραντς Μπόας, Εντουάρ Σαπίρ και Λέοναρντ Μπλούμφιλντ στη Βόρεια Αμερική.
Το έργο του Χέρμαν Πολ, Principien der Sprachgenschichte το 1880 θεωρείται το προγραμματικό τους εγχειρίδιο. Από τις αρχές του 20ού αιώνα, το έργο του Φεντινάντ ντε Σοσίρ εκδόθηκε ως αντίδραση στις υπερβολές της σχολής και συνέβαλε στην αντικατάστασή της από τον φορμαλισμό.