google/wiki40b huggingface dataset:
Ζαχαρίας Σχολαστικός

Βιογραφικό

Η ζωή του Ζαχαρία από τη Μυτιλήνη, όπως επίσης λεγόταν, μας είναι δυνατόν να ανασκευαστεί από λίγες και διάσπαρτες πηγές της εποχής του, οι οποίες είναι συχνά αντικρουόμενες. Γεννήθηκε κοντά στη Γάζα, η οποία φιλοξενούσε μια σημαντική ρητορική σχολή της ύστερης αρχαιότητας. Εκεί εκπαιδεύτηκε αρχικά και ο ίδιος. Το 485 ταξίδεψε στην Αλεξάνδρεια όπου σπούδασε για δύο χρόνια φιλοσοφία. Στην πόλη αυτή ενεπλάκη στη διαμάχη μεταξύ παγανιστών και χριστιανών αναφορικά με τον Ωραπόλλωνα αλλά γνώρισε και τον μετέπειτα Πατριάρχη Αντιοχείας Σεβήρο. Ο Ζαχαρίας βαφτίστηκε και το 487 ταξίδεψε στην Βηρυτό για να σπουδάσει νομικά στην εκεί ακαδημία. Έζησε στην Βηρυτό ως το 491 ως ασκητής αλλά ταξίδεψε στην υπόλοιπη Παλαιστίνη προς αναζήτηση θρησκευτικών γνώσεων. Κατέλειξε στην Κωνσταντινούπολη όπου εργάστηκε σαν νομικός για πολλά χρόνια.
Ο Ζαχαρίας έκλινε προς τον μετριοπαθή Μονοφυσιτισμό και φαίνεται πως σκέφτηκε σοβαρά να γίνει μοναχός. Είχε καλές σχέσεις με το παλάτι και έτσι κατάφερε να διοριστεί Αρχιεπίσκοπος Μυτιλήνης. Ο διάδοχός του ανέλαβε καθήκοντα το 553, πράγμα που υποδηλώνει ότι ο Ζαχαρίας απεβίωσε κοντά σε αυτή την ημερομηνία. Ήταν σίγουρα ζωντανός το έτος 536 καθώς πήρε μέρος στη τότε Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης.

Συγγραφικό έργο

Ο Ζαχαρίας Σχολαστικός συνέθεσε αρκετά έργα στα Ελληνικά, μεταξύ των οποίων μια εκκλησιαστική ιστορία, η οποία ολοκληρώθηκε στα τέλη του 5ου αιώνα και περιέχει πολύτιμα ιστορικά δεδομένα της περιόδου 451-491. Αφιέρωσε το έργο του σε έναν ανώτατο λειτουργό με το όνομα Ευπράξιο και τα βιβλία αυτά χρησιμοποιήθηκαν αργότερα από τον Ευάγριο Σχολαστικό. Το αυθεντικό χειρόγραφο έχει χαθεί αλλά μας σώζεται ένα κατατετμημένο Συριακό αντίγραφο που περιελήφθη στο δωδεκάτομο έργο ενός μονοφυσίτη μοναχού από την Άμιδα.
Ο Ζαχαρίας έγραψε ακόμα τρεις βιογραφίες μονοφυσιτών κληρικών τους οποίους γνώριζε προσωπικά: του Σεβήρου, του Πέτρου του Ίβηρα και ενός Αιγύπτιου μοναχού με το όνομα Ισαΐας ο Νεώτερος. Οι βιογραφίες έχουν σωθεί με ποικίλη ποιότητα. Τέλος, ο Ζαχαρίας έγραψε αρκετούς πολεμικούς, για παράδειγμα κατά του Αμμώνιου του Ερμείου και των Μανιχαϊστών.
Hipsters (ταινία)

Πλοκή

Σοβιετική Eνωση, αρχές της δεκαετίας του 50. Η Κομμουνιστική Νεολαία κυριαρχεί σε κάθε μορφή έκφρασης προσπαθώντας να νουθετήσει τους πάντες. Μία ομάδα νεαρών όμως επιμένει να «αντιστέκεται» δείχνοντας μία σαφή προτίμηση στον δυτικό τρόπο ζωής. Ο Μελς είναι μέλος της Νεολαίας, η Πόζλα ανήκει στους ανυπότακτους νεαρούς. Οι δυο τους θα συναντηθούν και η ζωή τους θ αλλάξει σε πείσμα πολλών. Ενα έξυπνο μείγμα μιούζικαλ, ρομάντζου και ταινίας εποχής που θριάμβευσε στα βραβεία Νίκα της Ρωσίας.
MIME

Το Multipurpose Internet Mail Extensions (MIME) είναι ένα πρότυπο δικτύου για την ηλεκτρονική αλληλογραφία. Σχεδόν όλο το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο του διαδικτύου διαβιβάζεται μέσω SMTP σε μορφή (format) ΜΙΜΕ. Το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο διαδικτύου συνδέεται τόσο πολύ με τα πρότυπα SMTP και MIME ώστε μερικές φορές καλείται SMTP/MIME e-mail.

Εισαγωγή

Το βασικό πρωτόκολλο μετάδοσης ηλεκτρονικού ταχυδρομείου Διαδικτύου, SMTP, υποστηρίζει χαρακτήρες ASCII 7-bit, οπότε μπορούν να σταλούν μόνο μηνύματα που περιέχουν κείμενο στην αγγλική γλώσσα. Το MIME καθορίζει τους μηχανισμούς για να στέλνονται και άλλα είδη πληροφοριών σε ένα ηλεκτρονικό μήνυμα, συμπεριλαμβανομένου και κείμενο σέ άλλες γλώσσες (πέρα από τα αγγλικά), χρησιμοποιώντας και άλλη κωδικοποίηση χαρακτήρων, εκτός από τον ASCII, καθώς επίσης και 8-bit δυαδικό περιεχόμενο όπως τα αρχεία που περιέχουν εικόνες, ήχους, ταινίες και προγράμματα υπολογιστών. Το MIME είναι επίσης ένα θεμελιώδες συστατικό των πρωτοκόλλων επικοινωνίας όπως το HTTP, το οποίο απαιτεί τα δεδομένα να μεταφέρονται στα πλαίσια των ηλεκτρονικών ταχυδρομείων σαν μηνύματα, ακόμη και αν τα στοιχεία δεν είναι πραγματικά ηλεκτρονικό μήνυμα.
Κατά κανόνα η κωδικοποίηση του μηνύματος γίνεται αυτόματα στον υπολογιστή του αποστολέα και η αποκωδικοποίηση γίνεται είτε από έναν πελάτη ηλεκτρονικού ταχυδρομείου (mail client) όπως το Outlook ή ο Thunderbird, ή από έναν διακομιστή ηλεκτρονικού ταχυδρομείου (mail server), μόλις παραληφθεί το μήνυμα.
Αγκιτπρόπ

Αγκιτπρόπ ή αγκίτ-προπ (ρωσικά: агитпроп‎) ονομάζεται η πολιτική στρατηγική που χρησιμοποιεί μια σειρά από τακτικές για τη διάδοση και προπαγάνδιση ιδεών και θέσεων, τεχνικές που αποσκοπούν στην επίδραση στην κοινή γνώμη και την κινητοποίησή της υπέρ κάποιων σκοπών ή στόχων. Αν και οι μέθοδοι αυτές είναι κοινές σε διάφορες περιστάσεις, ο όρος χρησιμοποιείται κυρίως για αυτές που εφαρμόστηκαν στη Ρωσική Σοβιετική Ομοσπονδιακή Σοσιαλιστική Δημοκρατία και τη Σοβιετική Ένωση.
Η μετάδοση των μαρξιστικών θεωριών είχε ανατεθεί στο Τμήμα Αγκιτάτσιας και Προπαγάνδας, το οποίο αποτελούσε τμήμα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης. Το Ρωσικό Τηλεγραφικό Πρακτορείο (γνωστό ως Ρόστα), με έδρα τη Μόσχα, έγινε ο σημαντικότερος οργανισμός προπαγάνδας.

Ετυμολογία

Ο όρος προήλθε από τη σύντμηση των λέξεων агитация и пропаганда, δηλαδή αγκιτάτσια και προπαγάνδα. Ο Ρώσος μαρξιστής θεωρητικός Γκεόργκι Πλεχάνοφ (1857–1918) όρισε ως προπαγάνδα τη διάδοση πολλών ιδεών σε μια μικρή ομάδα ανθρώπων και ως αγκιτάτσια τη διάδοση μιας ιδέας σε μια μεγάλη μάζα. Επομένως, γίνεται κατανοητό πως οι λέξεις αυτές δεν είχαν αρνητική χροιά στην επαναστατική και μετεπαναστατική Ρωσία.

Μέσα του αγκιτπρόπ

Οι αφίσες που δημιουργούσαν οι ομάδες καλλιτεχνών σε κάθε μεγάλη πόλη, ήταν γνωστές ως προθήκες Ρόστα και είχαν λαμπρά χρώματα. Οι ομιλίες και οι συγκεντρώσεις συνοδεύονταν από τις αφίσες αυτές.
Στην ύπαιθρο, ειδικά τρένα, ζωγραφισμένα με επαναστατικές εικόνες, μοίραζαν τη μπολσεβίκικη φιλολογία. Τα τρένα αυτά μετέφεραν κινητά τυπογραφεία, ικανά να τυπώσουν εφημερίδες σε 15.000 αντίτυπα, αλλά και βιβλιοπωλεία. Επιπλέον, μερικά περιείχαν και κινηματογράφους, με 150 περίπου καθίσματα.
Το 1920 υπήρχε κι ένα πλοίο αγκιτπρόπ, το οποίο έκανε περιηγήσεις στο Βόλγα και τον Κάμα.
Παράλληλα, αναπτύχθηκε ένα είδος θεάτρου, το οποίο ήταν γνωστό για τους χονδροειδείς εμπαιγμούς του και τους μονόπλευρους χαρακτήρες. Το πιο αντιπροσωπευτικό δείγμα αποτελεί η θεατρική κολεκτίβα Μπλε Μπλούζα (Синяя блуза, Sinyaya Bluza), που ιδρύθηκε το 1923 και μέχρι το 1927 περιλάμβανε 5.000 θιάσους με 100.000 μέλη, στη Σοβιετική Ένωση.
Τα συνθήματα του χρησιμοποιούνταν ήταν απλοϊκά, ώστε να διαδώσουν τις μπολσεβίκικες θεωρίες στις μάζες, που ως επί το πλείστον ήταν αναλφάβητες. Για παράδειγμα υπήρχαν αφίσες που καλούσαν το λαό να εργαστεί με το όπλο παρά πόδας ή που ζητούσαν από τις εργάτριες και τις αγρότισσες να συνταχθούν με τους άντρες υπό την κόκκινη σημαία και να τρομοκρατήσουν την μπουρζουαζία.
Ελίζαμπεθ Σουάν

Η Ελίζαμπεθ Σουάν (αργότερα Ελίζαμπεθ Τέρνερ) είναι ένας φανταστικός χαρακτήρας που εμφανίζεται στις πρώτες τρεις ταινίες της σειράς Πειρατές Της Καραϊβικής. Εμφανίζεται στις ταινίες Οι Πειρατές της Καραϊβικής: Η Κατάρα του Μαύρου Μαργαριταριού, Οι Πειρατές της Καραϊβικής: Το Σεντούκι του Νεκρού και Οι Πειρατές της Καραϊβικής: Στο Τέλος του Κόσμου. Ενσαρκώνεται από την ηθοποιό Κίρα Νάιτλι και ως παιδί από την ηθοποιό Lucinda Dryzek. Χρησιμοποιεί το ψευδώνυμο Ελίζαμπεθ Τέρνερ το οποίο ωστόσο αργότερα γίνεται το πραγματικό όνομά της, όταν παντρεύεται τον επίσης φανταστικό χαρακτήρα Will Turner (Ορλάντο Μπλουμ).

Προσωπικότητα

Η Ελίζαμπεθ Σουάν παρουσιάζεται ως μία ενθουσιώδης, έξυπνη κι ανεξάρτητη προσωπικότητα, της οποίας η ομορφιά είλκυε τους Will Turner, James Norrington, Sao Feng και Jack Sparrow. Ωστόσο, εκείνη ανταπέδωσε τα αισθήματα του Will Turner μόνο, εάν και αισθανόταν κάποια έλξη προς τον Jack Sparrow, διατηρώντας παράλληλα στενή φιλία με τον James Norrington. Κατά τη διάρκεια των ταινιών, μεταμορφώνεται από μία νέα κοπέλα σε μία γενναία γυναίκα πειρατή. Η πειρατεία κι η ζωή στην θάλασσα πάντα την συνάρπαζαν, αλλά συχνά ένιωθε αποστροφή από την επιθετική και άγρια φύση των πειρατών, ιδίως αυτής του Jack Sparrow ο οποίος απέδρασε από το Port Royal εις βάρος της, αν κι εκείνη αισθανόταν ευγνώμων που της έσωσε τη ζωή. Ακόμη κι αφότου εντάθηκε στο πλήρωμα του Μαύρου Μαργαριταριού, διατήρησε τους ευγενικούς τρόπους της, καθώς και την πίστη και αφοσίωση στα αγαπημένα της πρόσωπα.
Η Ελίζαμπεθ προσαρμόστηκε εύκολα στη πειρατεία, έχοντας ηγετικές ικανότητες, μαθαίνοντας γρήγορα τη ναυτική τέχνη κι έχοντας ένα έμφυτο ταλέντο για στρατηγική μάχης, έχοντας επινοήσει αμυντικούς κι επιθετικούς ελιγμούς απέναντι στους ανταγωνιστές της. Έμαθε ξιφασκία από τον William Turner κι ήταν ικανή να αμύνεται ενάντια σε έναν αριθμό εχθρών, παλεύοντας με δύο σπαθιά ταυτοχρόνως, μα επίσης χρησιμοποιούσε σπαθί Jian κι επίσης κουβαλούσε μία πληθώρα άλλων όπλων μαζί της όπως μαχαίρια, πυροβόλα όπλα και κάτι που μοιάζει με χειροβομβίδα.
Εκφράζει τη γνώμη της ελεύθερα ακόμη κι εάν αυτό προσβάλλει τους άλλους. Για παράδειγμα, αποκαλεί έναν επικίνδυνο εχθρό, τον Sao Feng, δειλό. Ως Βασίλισσα των Πειρατών, αποδείχτηκε χαρισματική αρχηγός, εμπνέοντας τους άλλους πειρατές - άρχοντες να πολεμήσουν τον στόλο του Cutler Beckett. Η σκοτεινή της πλευρά όμως φάνηκε όταν θυσίασε τον Jack Sparrow στο Kraken ώστε εκείνη και τον πλήρωμα να αποδράσουν. Ωστόσο, αυτή της η πράξη της προκάλεσε τόσες τύψεις ώστε σχεδόν τερμάτισε τη σχέση της με τον William Turner κι αργότερα βοηθάει να σωθεί ο Jack Sparrow από το σεντούκι του Davy Jones.
Μαύρη Μόρα

Η μόρα (ή βραχνάς) είναι κακόβουλη μορφή μιας μεγάλης σε ηλικία γυναίκας. Κυκλοφορεί τη νύχτα και ταλαιπωρεί όσους κοιμούνται, καθώς τους επισκέπτεται στα όνειρά τους. Ως ον, ανήκει στον κύκλο των «διαβολικών δυνάμεων» που ενοχλούν τους ζωντανούς ή στρέφονται εναντίον τους, όπως οι βρυκόλακες, τα φαντάσματα, τα ησκιώματα και τα διάφορα κακοποιά στοιχειά.
Αρσένιος της Γιουγκοσλαβίας

Βιογραφία

Ήταν ο τρίτος (επιζήσας) γιος του Αλεξάνδρου πρίγκιπα της Σερβίας και της Περσίντα Νεναντόβιτς. Γεννήθηκε στην Τιμισοάρα της Βοϊβοντίνας (στη βόρεια Σερβία) ένα έτος μετά την εκτόπιση του πατέρα του. Μεγαλύτεροι αδελφοί του ήταν ο Πέτρος Α΄ της Σερβίας (μετέπειτα των Σέρβων, Κροατών & Σλοβένων) και ο Τζόρτζε.
Ο γάμος τού Αρσενίου έγινε το 1892 στην Αγ. Πετρούπολη με την Αουρόρα Ντεμίντοβνα, κόρη του Πάβελ Παύλοβιτς Ντεμίντοβ πρίγκιπα του Σαν Ντονάτο και της δεύτερης συζύγου του Ελένας Πετρόβνας Τρουμπέτσκαγιας. Ένα έτος μετά γεννήθηκε ο γιος τους Παύλος. Το 1896 ο Αρσένιος διαζεύχθηκε και η Αουρόρα έκανε το επόμενο έτος δεύτερο γάμο με τον Νικόλαο κόμη Νογκέρα στη Γένουα. Η Αυρόρα απέκτησε μία κόρη και απεβίωσε το 1904 στο Τορίνο.
Ο Παύλος, όταν δολοφονήθηκε ο εξάδελφός του Αλέξανδρος Α΄ της Γιουγκοσλαβίας το 1934 και τον διαδέχθηκε ο 11ετής γιος αυτού Πέτρος Β΄ της Γιουγκοσλαβίας, ανέλαβε αντιβασιλιάς ως το 1941, οπότε ενηλικιώθηκε ο νέος βασιλιάς.
Ο Αρσένιος απεβίωσε στο Παρίσι το 1938 σε ηλικία 79 ετών. Στον Οίκο του είναι ιδρυτής ιδιαίτερου κλάδου.

Διακρίσεις

Του απονεμήθηκε η διάκριση του Τάγματος του Αγ. Βλαδιμήρ (1905), του Αγ. Στανισλάς (1905), του Αγ. Γεωργίου (1915) και το χρυσό Ξίφος της Ανδρείας (1906) από τη Ρωσία. Επίσης το αναμνηστικό μετάλλιο του Ρωσο-Ιαπωνικού Πολέμου.
Η διάκριση του Καρόλου Α΄ της Ρουμανίας.
Η διάκριση του Τάγματος του Άστρου των Καραγεώργεβιτς και του Στέμματος της Γιουγκοσλαβίας.
Χρήστος Μαυρομμάτης

Καταγωγή και οικογένεια

Γεννήθηκε το 1917, γιος του δικηγόρου Νικολάου Μαυρομμάτη στην Κατούνα Ξηρομέρου. Ήταν απόγονος του Νικολού Μαυρομμάτη, από την επιφανή οικογένεια Μαυρομμάτη. Ο αδερφός του, Δημήτριος Μαυρομμάτης, ήταν πρόεδρος της ΠΑΣΕΓΕΣ και υπηρέτησε ως δήμαρχος Κατούνας μέχρι το θάνατό του. Ο Χρήστος Μαυρομμάτης παντρεύτηκε τη Δέσποινα Μαυρουδή (1929-2010) και απέκτησαν δύο κόρες, τη Λήδα και τη Ζωή.

Σπουδές και δικηγορία

Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και άσκησε τη δικηγορία στην Αθήνα. Ήταν για πολλά χρόνια νομικός σύμβουλος στο Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας και εν συνεχεία στο Δικαστικό Τμήμα Παρακαταθηκών και Δανείων. Υπηρέτησε στο λειτούργημα του νομικού ως τη συνταξιοδότησή του, τη δεκαετία του '90.

Αντιστασιακή δράση

Ο Χρήστος Μαυρομμάτης πολέμησε στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο, στη διάρκεια του οποίου αιχμαλωτίστηκε από τους Ιταλούς και οδηγήθηκε στην Πιατσέντσα, όπου υποβλήθηκε σε βασανιστήρια και καταδικάστηκε σε θάνατο.  Το 1944 με την απελευθέρωση της Ελλάδας, ξέφυγε το θάνατο και περιπλανήθηκε στα ιταλικά βουνά, μέχρι την επιστροφή του στην Ελλάδα.

Πολιτική σταδιοδρομία

Στις εκλογές του 1952 εξελέγη βουλευτής με τον Ελληνικό Συναγερμό στην εκλογική περιφέρεια Βονίτσης-Ξηρομέρου.

Τελευταία χρόνια

Τα τελευταία χρόνια έζησε στην Αθήνα. Απεβίωσε στις 23 Νοεμβρίου 2010 σε ηλικία 93 ετών και λίγο αργότερα πέθανε και η σύζυγός του, Δέσποινα.
Πύθιο Έβρου

Γεωγραφία - Ιστορία

Το Πύθιο βρίσκεται προς τη μεθοριακή γραμμή με την Τουρκία και τον ποταμό Έβρο. Απέχει 13 χλμ. Α.-ΒΑ. από το Διδυμότειχο και 17 χλμ. ΝΑ. από την Ορεστιάδα. Σε έναν χαμηλό λόφο κοντά στο χωριό βρίσκεται το βυζαντινό κάστρο του Πυθίου ή Εμπύθιον, το οποίο κατασκευάστηκε το 1330-1340 από τον Ιωάννη ΣΤ' Καντακουζηνό (σύμφωνα με τον ιστορικό Νικηφόρο Γρηγορά), αλλά σύντομα πέρασε στην κατοχή των Οθωμανών Τούρκων. Κοντά στο κάστρο ιδρύθηκε οικισμός ο οποίος ονομαζόταν Κούλελι Μπουργκάζ και βρισκόταν σε ένα παρακλάδι του δρόμου που ένωνε το Διδυμότειχο με την Αδριανούπολη (Εντιρνέ). Στο χωριό ετάφη ο Πατριάρχης Κύριλλος ΣΤ΄, μετά τον απαγχονισμό του το 1821. Πολιτισμικά συμπεριλαμβάνεται στα χωριά των Μάρηδων, μιας ομάδας γηγενών Θρακών με δική τους ενδυμασία και γλωσσικά ιδιώματα. Το 1914, 90 οικογένειες Ελλήνων εκτοπίστηκαν από τους Τούρκους. Το 1922 εγκαταστάθηκαν στο Πύθιο 26 οικογένειες από γειτονικά χωριά.

Κάστρο Πυθίου

Το Κάστρο του Πυθίου είναι χτισμένο σε χαμηλό γήλοφο στις παρυφές του σύγχρονου οικισμού Πυθίου, 14 χλμ από το Διδυμότειχο. Ιδρύθηκε το πρώτο μισό του 14ου αιώνα, με αφορμή τις εσωτερικές έριδες για τον βυζαντινό θρόνο όταν ο Ιωάννης ΣΤ’ Κατακουζηνός διεκδικούσε την αυτοκρατορία από τον νόμιμο διάδοχο Ιωάννη Γ’ Παλαιολόγο και προχώρησε στην κατασκευή του φρουρίου στο σημείο αυτό για να ελέγχει την κοιλάδα του Έβρου.
Όταν χτίστηκε το Κάστρο Πυθίου αποτελούταν από δύο περιβόλους, έναν εξωτερικό και έναν εσωτερικό, με πύργους σε κάθε γωνία τους, ενώ στο σημείο που ενώνονταν υπήρχαν οι δύο κεντρικοί πύργοι που σώζονται ως σήμερα. Ο μεγαλύτερος από τους πύργους ήταν η κατοικία του επίδοξου αυτοκράτορα και της συνοδείας του και είναι τριώροφος, σχεδόν τετράγωνος, με μήκος πλευράς 15 μέτρα. Μια κτιστή σκάλα στην ανατολική πλευρά, όπου βρίσκεται και η είσοδος, οδηγεί στους ορόφους και το δώμα. Φαίνονται ακόμη οι γεισίποδες του τρίτου ορόφου, που πιθανώς να στήριζαν πλατύτερο τέταρτο όροφο, ο οποίος όμως δεν σώζεται ή ποτέ δεν κατασκευάστηκε. Μια μεγάλη τοξωτή είσοδος παρεμβάλλεται ανάμεσα από τους δύο πύργους και συνδέει τον εσωτερικό με τον εξωτερικό περίβολο.
Ο δεύτερος, μικρότερος πύργος του Κάστρου του Πυθίου, είναι επίσης σχεδόν τετράγωνος, με μήκος πλευράς περίπου 7,5 μέτρα, ενώ διατηρείται σε ύψος 20 μέτρων. Οι τέσσερις όροφοι που τον αποτελούν στεγάζονται με θόλους. Πιστεύεται πως ο πύργος αυτός ήταν αμυντικού χαρακτήρα και οι όροφοί του δεν επικοινωνούν μεταξύ τους αλλά έχουν εισόδους είτε από το τείχος είτε από τον άλλο πύργο απευθείας. Η επίδραση της δυτικής στρατιωτικής αρχιτεκτονικής στην Βυζαντινή θεωρείται προφανής.

Διοικητικά

Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1924 στο ΦΕΚ 194Α-14/08/1924 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», μαζί με το Ρήγιο και τον Σταθμό αποτελούν την τοπική κοινότητα Πυθίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Διδυμοτείχου του δήμου Διδυμοτείχου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 541 κατοίκους ενώ ως οικισμός 429.
Επαρχία Κάρτζαλι

Ιστορία

Το έδαφος της επαρχίας Κάρτζαλι αποκτήθηκε από τη Βουλγαρία κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου το 1912. Μεταξύ 1987 και 1999, η περιοχή αυτή ήταν μέρος της επαρχίας Χάσκοβο, από την οποία αποκαταστάθηκε, τώρα ως επαρχία και με ελαφρώς αλλαγμένα σύνορα.

Πληθυσμιακά στατιστικά

Ο συνολικός πληθυσμός της επαρχίας ανερχόταν στα 149.661 άτομα σύμφωνα με την απογραφή του 2011, εκ των οποίων το 49,8% ήταν άνδρες και 50,2% γυναίκες. Το Κάρτζαλι είναι μία από τις τρεις επαρχίες της Βουλγαρίας όπου λιγότερο από το πενήντα τοις εκατό του πληθυσμού ζει σε αστικές περιοχές (το 2016 το 41% ζούσε σε αστικές περιοχές).
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ζάμπιας

Ιστορία

Το πρωτάθλημα δημιουργήθηκε το 1962.
Ανώτατο Δικαστήριο της Αλαμπάμα

Ιστορία

Το Ανώτατο Δικαστήριο της Αλαμπάμα οργανώθηκε κατά την θητεία του Ουίλλιαμ Ουάιατ Μπιμπ, και προερχόταν από το Σύνταγμα της Αλαμπάμαn του 1819, το οποίο ανέφερε ότι μέχρι η Γενική Συνέλευση να κρίνει διαφορετικά, τις λειτουργίες του Ανωτάτου Δικαστηρίου θα διαχειρίζονταν οι δικαστές των circuit courts της Αλαμπάμα.  Οι circuit judges εκλέγονταν με κοινή ψήφο των δύο νομοθετικών σωμάτων της Αλαμπάμα.
Σέξτος Άλκιμος Έκδικος Άβιτος

Η ζωή του

Η καταγωγή του ήταν αριστοκρατική, ενώ και η μόρφωσή του ήταν υψηλή. Η συγγραφική και αποστολική του δράση ήταν πλούσια.
Ο Άβιτος ήταν πολέμιος, και δη με επιτυχία, διάφορων αιρέσεων. Στις επιτυχίες του αυτές, συγκαταλέγεται και ο προσηλυτισμός του στον βασιλιά Σιγισμούνδο της Βουργουνδίας, αφού ο πρώτος είχε αρνηθεί αρχικά και ο Άβιτος παρακίνησε τον βασιλιά των Φράγκων σε εκστρατεία. Εκτός από αυτές τις δραστηριότητές του άφησε πίσω του επιστολές, ομιλίες και ποιήματα. Από αυτά, όμως, σώζονται λίγα.
Αναγνωρίζεται ως άγιος. Η Καθολική εκκλησία εορτάζει την μνήμη του στις 5 Φεβρουαρίου.
Εντουάρ Φριτς

Καριέρα

Γεννήθηκε στην Παπεέτε της Ταϊτής στις 4 Ιανουαρίου του 1952.
Μετά τη διενέργεια των βουλευτικών εκλογών, στις 27 Ιανουαρίου του 2008 και στις 10 Φεβρουαρίου του ίδιου έτους, το φιλογαλλικό κόμμα O Porinetia To Tatou Ai'a του πρώην προέδρου Γκαστόν Τονγκ Σανγκ εξασφάλισε 27 επί συνόλου 57 εδρών στη Συνέλευση. Το Tahoeraa Huiraatira του Φριτς κέρδισε 10 έδρες.
Οι συνομιλίες μεταξύ του Φριτς και του Τονγκ Σανγκ φέρονταν να είχαν καταρρεύσει λίγο αργότερα. Ο τελευταίος δήλωσε έτοιμος να προσφέρει στο Φριτς το αξίωμα του προέδρου της βουλής και επιπλέον 4 επί συνόλου 15 υπουργείων, αν σχημάτιζε κυβέρνηση, Ο Φριτς απέρριψε τις προτάσεις και απαίτησε τουλάχιστον 5 υπουργεία για το κόμμα του. Ωστόσο οι δύο πλευρές κατέληξαν σε συμφωνία και σχηματίστηκε φιλογαλλική κυβέρνηση συνασπισμού, ανάμεσα στα κόμματα O Porinetia To Tatou Ai'a και Tahoeraa Huiraatira . Στις 21 Φεβρουαρίου του 2008 ο Τονγκ Σανγκ ανακοίνωσε ότι πέντε υπουργεία δίνονταν στο κόμμα του Φριτς και επίσης τα προεδρεία τριών κοινοβουλευτικών επιτροπών.
Στη νέα συνέλευση, κατά την πρώτη της συνεδρίαση το 2008, επανεξελέγη πρόεδρος ο Φριτς, έπειτα από την πολιτική συμφωνία. Η επανεκλογή του έγινε με 36 ψήφους έναντι 21 για το συνυποψήφιό του Άντονι Ζερό (Antony Géros).  Η επανεκλογή του μεταδόθηκε ζωντανά στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση στη Γαλλική Πολυνησία.
Στις προεδρικές εκλογές, στις 12 Φεβρουαρίου του 2009 διεκδίκησε την προεδρία. Στον πρώτο γύρο ο Φριτς πήρε 12 ψήφους, πίσω από τον Τεμαρού (1ος με 24 ψήφους) και τον Τονγκ Σανγκ (2ος με 20 ψήφους). Έτσι, ο πρώτος γύρος δεν οδήγησε σε εκλογή προέδρου. Για το λόγο αυτό διεξήχθη το απόγευμα της ίδιας ημέρας ο δεύτερος γύρος. Σε αυτόν αναμετρήθηκαν οι Τεμαρού και Τονγκ Σανγκ. Η Συνέλευση της Γαλλικής Πολυνησίας εξέλεξε τον Τεμαρού νέο πρόεδρο στο δεύτερο γύρο, με 37 ψήφους έναντι 20 για τον Τονγκ Σανγκ. Τον Τεμαρού υποστήριξε το κόμμα Tahoera'a Huiraatira.  Ο υποψήφιος του κόμματος αυτού, Εντουάρ Φριτς, είχε αποσυρθεί έπειτα από τη διεξαγωγή του πρώτου γύρου, παρέχοντας την υποστήριξη του κόμματός του στον Τεμαρού.
Στις 27 Μαΐου 2010 συνελήφθη στα πλαίσια έρευνας για πιθανή εμπλοκή του σε σκάνδαλο δωροδοκίας.
Τον Μάιο του 2018 έπειτα από τις βουλευτικές εκλογές, ο Φριτς επανεξελέγη πρόεδρος.
Χανς Γιόρντενς

Βιογραφία

Ο Γιόρντενς γεννήθηκε στην Αμβέρσα το 1555. Ύστερα από την πολιορκία της πόλης κατά το 1584 - 85, η οικογένειά του μετοίκησε στο Ντελφτ το 1589, όπου έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της πόλης το 1613. Σύμφωνα με τον βιογράφο Κάρελ φαν Μάντερ ήταν μαθητής του Μάρτεν φαν Κλέφε, ο οποίος είχε γίνει μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας το 1579. Ήταν καλός στην απεικόνιση τοπίων και στην πληθύσμωση πινάκων με μορφές (σταφάζ) που ζούσε στο Ντελφτ και έλαβε σύζυγο τη δεύτερη σύζυγο του Φρανς Πάουρμπους του πρεσβύτερου όταν αυτός απεβίωσε αιφνίδια το 1580.
Μαθητής του ήταν ο Αντόνι Παλαμέντες στο Ντελφτ. Ο μεταγενέστερος ιστορικός τέχνης και βιογράφος Άρνολντ Χαουμπράκεν, ο οποίος αναφέρει ότι τα στοιχεία γι' αυτόν ήταν, στην καλύτερη περίπτωση, ατελή, τον συγχέει με τους απογόνους του Χανς ΙΙ Γιόρντενς (1590-1643)  και τον επίσης μεταγενέστερο Χανς IV Γιόρντενς (1616-1680), ο οποίος ταξίδεψε στη Ρώμη. Ο Χαουμπράκεν αναφέρει ότι ο Χανς IV είχε γεννηθεί στο Ντελφτ, ταξίδεψε στη Ρώμη, όπου έλαβε το προσωνύμιο Pollepel (κουτάλι) από την τοπική "Συντεχνία" των Φλαμανδών καλλιτεχνών της Ρώμης Bentvueghels για την ικανότητά του να στήνει μορφές στον καμβά. Η χήρα του δικηγόρου Νικολάας Μόις φαν Χόλυ (Nicolaas Muys van Holy (1653/54-1717)) είχε στην κατοχή της ένα πίνακα του Χανς ΙΙΙ που απεικόνιζε τον στρατό του Φαραώ να διασχίζει την Ερυθρά Θάλασσα και να πνίγεται μαζί με τα άλογα και τις άμαξές του. Οι περισσότεροι από αυτούς τους πίνακες σήμερα αποδίδονται στον Χανς ΙΙΙ Γιόρντενς (απεβ. 1643) της Αμβέρσας.

Πατρότητα;

Ο Χαουμπράκεν ανέφερε επίσης ότι ο ζωγράφος Λούκα Τζιορντάνο ήταν πιθανότατα γιος του, από την εποχή που αυτός ζούσε στη Νάπολη (αν και το ύφος γραφής του δείχνει ότι το θεωρούσε απίθανο), του οποίου τα έργα βρίσκονταν στην πινακοθήκη του Γιαν φαν Μπέουνινγκεν (ενός από τους ιδρυτές του Μουσείου Μπόιμανς - φαν Μπέουνινγκεν στο (Άμστερνταμ]]. Αν και αυτή η άποψη έχει απορριφθεί από νεότερους ιστορικούς τέχνης, υπάρχουν μαρτυρίες ότι κάποιος χαράκτης L. Jordaens, που δραστηριοποιήθηκε γύρω στα 1660 θα μπορούσε να είναι ο γιος του Χανς ΙV. Εργάστηκε με τον χαρτογράφο Ζακαρίας Ρόμαν σε τοπία της Ζηλανδίας. 
Απεβίωσε είτε στο Ντελφτ είτε στο Φόορμπουρχ.
Βασική αρχή απαρίθμησης

Ως βασική αρχή απαρίθμησης αναφέρεται η πρόταση σύμφωνα με την οποία: Αν μια διαδικασία μπορεί να χωριστεί σε πολλές διαδοχικές φάσεις έτσι ώστε η πρώτη φάση να μπορεί να εκτελεστεί με α τρόπους΄, η δεύτερη φάση με β τρόπους,... η νιοστή φάση με ν τρόπους, τότε, η διαδικασία αυτή μπορεί να εκτελεστεί με α·β·...·ν τρόπους. Η παραπάνω πρόταση έχει εφαρμογή στη συνδυαστική (βλ. λήμματα συνδυασμός, μετάθεση, διάταξη)
Μαϊτνέριο

Ιστορία

Το Μαϊτνέριο συνετέθη για πρώτη φορά στις 29 Αυγούστου 1982 από μια γερμανική ερευνητική ομάδα υπό την καθοδήγηση των Peter Armbruster και Gottfried Münzenberg στο Institute for Heavy Ion Research (Gesellschaft für Schwerionenforschung) στο Ντάρμσταντ της Γερμανίας. Για τη δημιουργία του στοιχείου η ομάδα βομβάρδισε με πυρήνα σιδήρου-58 ένα στόχο βισμουθίου-209. H σύνθεση αυτού του στοιχείου απέδειξε ότι με τεχνικές πυρηνικής σύντηξης μπορούν να παραχθούν νέοι, βαρύτεροι πυρήνες.
Το όνομα Μαϊτνέριο προτάθηκε προς τιμή της Αυστριακής φυσικού και μαθηματικού Λίζε Μάιτνερ. Λόγω μιας διαφωνίας ως προς την ονοματοδοσία των τεχνητών στοιχείων με ατομικό αριθμό από 101 ως 109 ονομάστηκε προσωρινά από την IUPAC unnilennium. Τελικά το 1997 λύθηκε η διαφωνία και υιοθετήθηκε το σημερινό όνομα.
Δαφνέδες Ρεθύμνης

Αξιοθέατα

Η κεντρική εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Άγιος Γεώργιος. Είναι ένας μονόκλιτος ναός. Ο νεκροταφικός ναός είναι αφιερωμένος στον Άγιο Σάββα. Άλλες εκκλησίες του χωριού περιλαμβάνουν τους Άγιοι Tεσσαράκοντα Mάρτυρες, Kοίμηση της Θεοτόκου και Άγιοι Πάντες.. Ο ναός των Αγίων Σαράντα ανήκει στον τύπο του σταυροειδούς ναού με τρούλο, οι οποίοι κτίστηκαν στην Κρήτη κατά τον 11ο αιώνα. Αν και ο τρούλος που σώζεται πιθανότατα είναι ο αρχικός, ο ναός έχει υποστεί σημαντικές επεμβάσεις κατά τον 16ο αιώνα οι οποίες αλλοίωσαν την αρχική μορφή του.
Ο Τζουζέπε Γκερόλα αναφέρει ότι εντόπισε σε ελαιοτριβείο του χωριού υπέρθυρο με την επιγραφή «Αυτή η πύλη κλείεται ω λίθος ο συντρίβων της ελέας τον καρπόν. ΑΧΒΕ(=1635)».
Άλλο ένα αξιοθέατο είναι η Πάνω Βρύση.
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Ανδρών Κ-19 2019

Χώροι διεξαγωγής

Χώροι διεξαγωγής ήταν το Κλειστό Στάδιο Ηρακλείου και το Κλειστό Γήπεδο Πανεπιστημίου Ηρακλείου.

Προκριματικός γύρος

Η κλήρωση για το τουρνουά πραγματοποιήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 2019 στο Ηράκλειο.

Τελικός

Στον τελικό που έγινε στις 7 Ιουλίου 2019, οι ΗΠΑ κέρδισαν το Μάλι με 93-79 και κατέκτησαν τον τίτλο για 7η φορά στην ιστορία τους.