google/wiki40b huggingface dataset:
Άνω Πορόια Σερρών

Ιστορία

Σύμφωνα με την πρώτη απογραφή των Ελλήνων της Μακεδονίας το 1913 από την ΕΣΥΕ το χωριό είχε 2.684 κατοίκους. 
Σχετικά με την ετυμολογία της ονομασίας του χωριού, υπάρχουν αρκετές εκδοχες: πολλαί ροιαί (ροδιές), πόρος (πέρασμα) + ροιαί (ροδιές), πολλή ροή, πόρος (πέρασμα) + ροή. Όποια κι αν είναι η πραγματική ετυμολογία, η ονομασία του χωριού είναι αναμφισβήτητα ελληνικής προέλευσης.
Επί Τουρκοκρατίας αποκαλούνταν "Μικρή Κωνσταντινούπολη" γιατί στα Άνω Πορόια είχαν τα εξοχικά τους οι μπέηδες της περιοχής.
Οι πρώτοι κάτοικοι του χωριού με ελληνικές καταβολές ήταν απόγονοι Βλάχων. Πιο συγκεκριμένα, η ιστορία αναφέρει ότι ομάδες οικογενειών κατατρεγμένων, από τη Μοσχόπολη, τα Γιάννενα, το Αργυρόκαστρο, τα Τρίκαλα, τα χωριά του Ολύμπου, της Πίνδου και του Γράμμου, όπως το Μέτσοβο, η Σαμαρίνα και η Αβδέλλα, ήταν οι πρώτοι μετανάστες που αποτέλεσαν τους πυρήνες του πληθυσμού του χωριού στις αρχές του 19ου αιώνα. Κατά το Μακεδονικό Αγώνα, οι κάτοικοι συμμετείχαν στις Ελληνικές προσπάθειες με κυριότερο αγωνιστή, τον οπλαρχηγό Εμμανουήλ Βασιλείου. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκαν - ξεριζωμένοι από τις πατρογονικές τους εστίες - πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία, οι οποίοι αντιμετωπίσθηκαν με ευνοϊκή μεταχείρηση και ευμενή διάθεση από τους τοπικούς παράγοντες και τους απλούς ανθρώπους. Η προοδευτική δε μίξη των προσφύγων με τους ντόπιους έδωσε νέα τροπή στο χωριό.
Η οικονομική ζωή του χωριού βασιζόταν κυρίως στην άνθηση της κτηνοτροφίας και της γεωργίας, με κύριο βάρος της δεύτερης στην καπνοκαλλιέργεια, αλλά και στην πλούσια αγορά, που την απάρτιζαν φούρνοι, μπακάλικα, τσαγκαράδικα, υφασματάδικα, ραφτάδικα, μαγειρεία, τυράδικα, κρεοπωλεία, καφενεία και κέντρα διασκέδασης. Το 1935 ηλεκτροφωτίστηκε το χωριό από αυτόνομη πετρελαιοκίνητη μονάδα.
Τα Άνω Πορόια έχουν πολυμελή πολυφωνική χορωδία, καθώς και πολυόργανη Φιλαρμονική που ιδρύθηκε το έτος 1934 με πρωτοβουλία του εκπαιδευτικού Σώστη Χρήστου, που ήταν και μουσικοδιδάσκαλος.
Τα Άνω Πορόια λόγω του ξηρού κλίματος και της ομορφιάς του φυσικού περιβάλλοντος αποτελούν πόλο έλξης των ξένων και κέντρο ψυχαγωγίας.
Στο χωριό αυτό γεννήθηκε ο μαρτυρικά δολοφονηθείς από τους Ναζί λοχίας Δημήτριος Ίτσιος (προτομή του βρίσκεται στην πλατεία του χωριοῦ) και ο ιστορικός 
Πέτρος Πέννας

Το χωριό

Το χωριό βρίσκεται στους πρόποδες του Όρους Μπέλλες, αγναντεύοντας την κοιλάδα και τη λίμνη Κερκίνη. Ο οικισμός διατηρεί τα χαρακτηριστικά της Μακεδονίτικης Αρχιτεκτονικής που έφεραν οι βλαχόφωνοι Έλληνες από την Ήπειρο και Δυτική Μακεδονία μαζί με τα ήθη και έθιμά τους, τα οποία «παντρεύτηκαν» άψογα αργότερα με την εγκατάσταση μικρασιατών προσφύγων στα 1922. Αξιοθέατα είναι τα καλντερίμια των "μαχαλάδων", το αισθητικό δάσος με τα πλατάνια και τα αγιογραφημένα ξωκλήσια του Αγίους Γεωργίου και του Αγίου Δημητρίου.

Τουρισμός

Το χωριό ενδείκνυται για τουρισμό καθ' όλη την διάρκεια του έτους. Στην περιοχή, υπάρχουν επιχειρήσεις όπως εστιατόρια, καφετέριες αλλά και ξενοδοχεία. 
Δραστηριοτητες στις οποίες μπορεί κανείς να επιδοθεί είναι η πεζοπορία, η ιππασία, η ορειβασία και οι διαδρομές με 4Χ4. Υπάρχουν επίσης περιπατητικά μονοπάτια, ενώ η ορειβασία υποστηρίζεται από τον Ορειβατικό Σύλλογο Άνω Ποροΐων.
Μελέκ Μεχμέτ πασάς

Βιογραφία

Ήταν Βόσνιος στη καταγωγή και γαμπρός στην Οθωμανική Δυναστεία. Το 1778 είχε διατελέσει Βαλής της Πελοποννήσου και αργότερα της Εύβοιας.
Διορίσθηκε Μέγας Βεζίρης το 1792. Αρνήθηκε όμως να συμμετάσχει σε Ευρωπαϊκή συμμαχία κατά της Δημοκρατίας της Γαλλίας και είχε εισηγηθεί στον φιλελεύθερο Σουλτάνο Σελήμ να δεχθεί τους πρέσβεις της, υπό το καθεστώς της γαλλικής επανάστασης του 1789, Γαλλίας.
Παρέμεινε Μέγας Βεζίρης μέχρι στις 21 Οκτωβρίου του 1794 όπου και τον διαδέχθηκε στη θέση του ο Ιτζέτ Μεχμέτ πασάς.
Σωτήρα Πέλλας

Περιγραφή

Οι μόνιμοι κάτοικοί της ανέρχονται σήμερα σε 220 περίπου και ασχολούνται με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Το χωριό επελέγη, λόγω της καταλληλότητας του κλίματος, ως τόπος εγκατάστασης των κατασκηνώσεων «Σωτήρας». Η παλαιότερη ονομασία του χωριού ήταν «Λούκοβιτς». Η ευρύτερη περιοχή που βρίσκεται το χωριό ήταν κατοικημένη από πολύ παλαιά όπως προκύπτει από διάφορα ευρήματα (ερείπια, νομίσματα, περιόδων της ελληνικής ιστορίας από την ελληνιστική εποχή έως την βυζαντινή περίοδο και την οθωμανική κυριαρχία.

Παράδοση και ιστορία

Σύμφωνα με την παράδοση αλλά όπως προκύπτει και από τα παραπάνω ευρήματα, το χωριό βρισκόταν 800 μέτρα ανατολικά της σημερινής θέσης, στην τοποθεσία που ονομάζεται «Τοπόλιτε», την οποία όμως εγκατέλειψαν οι πρόγονοι των κατοίκων, γιατί κατά την παράδοση στρατιές μυρμηγκιών κατέστρεφαν τις σοδειές τους. Μετακινήθηκαν έτσι και έκτισαν οικισμό σε περιοχή κοντά στις σημερινές κατασκηνώσεις Σωτήρας, η οποία ακόμη και σήμερα ονομάζεται Παλαιά Σωτήρα. Επειδή όμως, σύμφωνα πάντα με την παράδοση, κατά διαστήματα άκουγαν δυνατούς θορύβους προερχόμενους από την πηγή που και σήμερα υπάρχει και μάλιστα όποιος άκουγε πρώτος τους θορύβους αυτούς πέθαινε, γι’ αυτό εγκατέλειψαν και την εν λόγω περιοχή και εγκαταστάθηκαν πριν από 500 περίπου χρόνια στην θέση που είναι σήμερα το χωριό, πάνω σε ερείπια παλαιότερου οικισμού. Συνέχισαν όμως να πεθαίνουν και προκειμένου να εξορκίσουν το κακό έβαλαν δύο δίδυμα αγόρια να ζέψουν δυο δίδυμα βόδια και να οργώσουν περιμετρικά το χωριό και έκτοτε, σύμφωνα με το θρύλο, απαλλάχτηκαν από όλες τις κακοδαιμονίες. Έτσι επειδή βρήκαν επιτέλους την σωτηρία τους, ονομάστηκε το χωριό Σωτήρα, και από τότε κάθε χρόνο την ημέρα εκείνη (ήταν 2 Μαΐου – αποκομιδή λειψάνων του Αγίου Αθανασίου), το χωριό έχει τοπικό πανηγύρι.

Η εκκλησία του χωριού

Στο κέντρο του χωριού και δίπλα στον γεροπλάτανο οι παλαιότεροι κάτοικοι έκτισαν την εκκλησία τους, αφιερωμένη στην Αγία Παρασκευή – προστάτιδα του χωριού. Η εκκλησία αυτή που ήταν τρίκλιτη, τρίκογχη με γυναικωνίτη καφασωτό και καμπαναριό, δυστυχώς κατεδαφίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1960, συνέπεια ανεπανόρθωτων βλαβών στη δομή της.
Πάπας Μαρτίνος Δ΄

Βιογραφία

Το κοσμικό του όνομα ήταν Σιμόν ντε Μπριόν (Simon de Brion) και γεννήθηκε στη Γαλλία. Αρχικά ήταν ιερέας στη Ρουέν. Το 1260 έγινε Καγκελάριος από το Γάλλο Βασιλιά Λουδοβίκο Θ', το 1261 έγινε καρδινάλιος και το 1281 πάπας. Η στέψη του έγινε στις 23 Μαρτίου 1281.
Πέθανε στην Περούτζια και τον διαδέχτηκε ο Ονώριος Δ΄.
Άλογο Μετζιμούργιε

Το Άλογο Μετζιμούργιε (στα κροατικά: Međimurski konj, στα ουγγρικά: Muraközi) είναι είδος αλόγου που ζει στην Επαρχία Μετζιμούργιε, στη βόρεια Κροατία, και στη νοτιοδυτική Ουγγαρία και την Ανατολική Σλοβενία. 
Πρόκειται για αυτόχθονη φυλή αλόγου, που προέκυψε από διασταύρωση άλλων αυτόχθονων φυλών, στη βόρεια Κροατία, με εισαγόμενες φυλές, όπως οι Noriker, Ardennes, Percheron και  Brabant, στα τέλη του 18ου αιώνα και στις αρχές του 19ου αιώνα. Στη διεθνή βιβλιογραφία αναφέρεται συχνά ότι προέρχεται από την Ουγγαρία επειδή η επαρχία Μετζιμούργιε, το 19ο αιώνα (εκτός από το διάστημα 1848 -1861) ανήκε στην ουγγρική επαρχία Ζάλα. 
Τα άλογα Μερτζιμούργιε είναι μεσαίου μεγέθους, το ύψος του κυμαίνεται από 1,55 μ. μέχρι 1,65 μ. και το βάρος τους ξεπερνά τα 900 κ. Σε σύγκριση με τη φυλή Ποσαβάτς (Posavac) είναι ψηλότερα και βαρύτερα ενώ μοιάζουν στο μέγεθος με  το Κροατικό ψυχρόαιμο άλογο. Έχει σχετικά μικρό κεφάλι και μικρά αυτιά, κοντό και δυνατό λαιμό, δυνατούς και τονισμένους ώμους, καλοσχηματισμένο στήθος και ανθεκτικά πόδια. Συνήθως έχουν ανοιχτό ή σκούρο καφέ χρώμα, αν και υπάρχουν και μαύρα ενώ άλλα χρώματα συναντώνται πολύ σπάνια σε αυτό το είδος. Πρόκειται για ήρεμο και πρόθυμο άλογο που δείχνει αφοσίωση και πειθαρχία και χρησιμοποιούνταν συνήθως σε εργασίες στα χωράφια ή για να τραβάει κάρα. Με την εκβιομηχάνιση  της γεωργίας δε χρησιμοποιείται πλέον σε αγροτικές εργασίες  και εκτρέφεται για το κρέας του. 
Σήμερα στη βόρεια Κροατία υπάρχει ένας πολύ μικρός πληθυσμός αλόγων Μετζιμούργιε (40 άλογα) ενώ υπάρχουν περισσότερα στη νοτιοδυτική Ουγγαρία και στην Ανατολική Σλοβενία.
Προσωπογραφία της Ζαΐρας Θεοτόκη-Ράλλη

Η Προσωπογραφία της Ζαΐρας Θεοτόκη-Ράλλη είναι έργο του Δημήτριου Γερανιώτη που χρονολογείται το 1903. Πρόκειται για ελαιογραφία σε μουσαμά διαστάσεων 197 x 92 εκ. και εκτίθεται στο Παράρτημα Κέρκυρας της Εθνικής Πινακοθήκης και Μουσείου Αλεξάνδρου Σούτζου.

Ο πίνακας

Η προσωπογραφία της Ζαϊρας Θεοτόκη, του Δημητρίου Γερανιώτη, δεν διαφοροποιείται από την ακαδημαϊκή αντίληψη για την απεικόνιση του προσώπου. Η σιλουέτα αστής με κερκυραϊκή καταγωγή, σχεδιάζεται από τον ζωγράφο με την ελικοειδή κομψότητα των προσωπογραφιών της αρ νουβώ, χωρίς όμως τις τολμηρές περιδινήσεις της γραμμής.
Ο Γερανιώτης πιστός στις αρχές της πρώιμης αστικής προσωπογραφίας και στα διδάγματα των δασκάλων του Βολανάκη, Νικηφόρου Λύτρα, Γύζη και Ιακωβίδη μας παρουσιάζει την εικόνα της νέας αστικής τάξης, που βρίσκεται ακόμη στο στάδιο της διαμόρφωσης. Η στάση, ο διάκοσμος και τα ενδύματα της Ζαΐρας Θεοτόκη στοχεύουν να παρουσιάσουν την τάξη, τον ρόλο και την ιδεολογική εικόνα που θέλει να προβάλει ο ζωγράφος. Η εικονιζόμενη ήταν κόρη του πρωθυπουργού Γεωργίου Θεοτόκη, σύζυγος του κατοχικού πρωθυπουργού Ιωάννη Ράλλη και μητέρα του επίσης πρωθυπουργού της Ελλάδας Γεωργίου Ράλλη.  Το πορτρέτο της αποτελεί δωρεά της οικογένειας Ράλλη στο Παράρτημα Κέρκυρας.

Ο ζωγράφος

Ο Γερανιώτης ήταν ακαδημαϊκός ζωγράφος που ασχολήθηκε κατά κύριο λόγο με την προσωπογραφία. Το έργο του διακρίνεται για τη συμβατικότητά του και επικρίθηκε συχνά για την προσκόλλησή του σε συντηρητικά πρότυπα.
Μίλων Αθηνών

Ο ποδοσφαιρικός σύλλογος Μίλων Αθηνών υπήρξε βραχύβιο αθλητικό σωματείο, το οποίο δραστηριοποιήθηκε την περίοδο 1923-24 και πήρε μέρος στο πρώτο πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Αθηνών.
Μπαϊκονούρ

Ιστορία

Το αρχικό Μπαϊκονούρ ("πλούσιο καφέ" στην καζακική γλώσσα, δηλαδή "εύφορη γη με πολλά βότανα") είναι μια μεταλλευτική πόλη, μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα βορειοανατολικά από τη σημερινή του θέση, κοντά στο Τζεζκαζγκάν στην περιφέρεια Καραγκάντι του Καζακστάν. Ξεκινώντας με το Βοστόκ 1, τον Απρίλιο του 1961, και με την έναρξη λειτουργίας του χώρου δόθηκε αυτό το όνομα για να προκληθεί σύγχυση και να κρατηθεί η θέση μυστική. (Οι κάτοικοι του αρχικού Μπαϊκονούρ εκμεταλλεύτηκαν τη σύγχυση παραγγέλνοντας και παραλαμβάνοντας πολλά λιγοστά υλικά πριν οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι ανακαλύψουν την απάτη.) Ο σιδηροδρομικός σταθμός σταθμός του Μπαϊκονούρ προηγείται της βάσης και διατηρεί το παλιό όνομα Τιουρατάμ. Αυτός ήταν ο αρχικός Σοβιετικός σιδηροδρομικός σταθμός στο σιδηρόδρομο Μόσχας-Τασκένδης από το οποίο πήρε το Κοσμοδρόμιο το αρχικό όνομά του.
Οι τύχες της πόλης διαφέρουν ανάλογα με το Σοβιετικό ή Ρωσικό διαστημικό πρόγραμμα και το Κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ. Οι ξένοι επισκέπτες θα πρέπει να λάβουν προέγκριση από τις ρωσικές αρχές να επισκεφθούν την πόλη του Μπαϊκονούρ το ίδιο και το Κοσμοδρόμιο. Σημειώνεται ότι η εν λόγω έγκριση είναι εντελώς ξεχωριστή από την απλή κατοχή μιας ρωσικής θεώρησης. Γενικά, η έγκριση για την επίσκεψη στο Μπαϊκονούρ οργανώνεται καλύτερα μέσω τρίτων τουριστικών φορέων.
Η Σοβιετική κυβέρνηση ίδρυσε το Ναούτσνο-Ισσλεντοβατέλσκιι Ισπιτατέλ'νγι Πολιγκόν Ν. 5 (ΝΙΙΠ-5), ή Επιστημονικό-Ερευνητικό Πεδίο Δοκιμών αρ. 5 με διάταγμα της 12ης Φεβρουαρίου 1955. Το αναγνωριστικό αεροπλάνο μεγάλου υψομέτρου U-2 βρήκε και φωτογράφησε το πεδίο δοκιμών πυραύλων Τιουρατάμ (κοσμοδρόμιο Μπαϊκονούρ) για πρώτη φορά στις 5 Αυγούστου 1957. Δείτε δεξιά για μια σύνθετη δορυφορική εικόνα του πρώιμου συγκροτήματος εκτοξεύσεων του κοσμοδρόμιου (30 Μαΐου 1962).

Μέρη ενδιαφέροντος

Νότια από το κέντρο της πόλης, κοντά στον Συρ Ντάρια, υπάρχει ένα μεγάλο πάρκο με πολλά αθλήματα και εγκαταστάσεις διασκέδασης. Μεταξύ αυτών είναι μια ρόδα λούνα παρκ, το οποίο δεν χρησιμοποιείται πλέον. Το πάρκο βρίσκεται στις συντεταγμένες 45°36′42″N 63°19′06″E.
Καρόλ Μπουκέ

Προσωπική ζωή

Η Μπουκέ είχε σχέση με τον παραγωγό Ζαν-Πιερ Ρασάμ και με τον ηθοποιό Ζεράρ Ντεπαρντιέ.
Βάτσλαφ Σβέιτσαρ

Βιογραφικά

Ο Σβέιτσαρ έμαθε την τέχνη του μηχανικού πλοίων (1980), αποφοίτησε από μέση μηχανοτεχνική σχολή στο Strakonice (1983) και πήρε δίπλωμα από το Τμήμα Μηχανολόγων του Πολυτεχνείου της Πράγας (1990). Εργαζόμενος ως πλοίαρχος το 1991, υπέστη οξεία κρίση σκωληκοειδίτιδας στα ανοιχτά της Λιβερίας (Αφρική) και έζησε εμπειρίες κλινικού θανάτου, οι οποίες άλλαξαν εκ βάθρων την αντίληψή του για τη ζωή και τον κόσμο. Για να εκφράσει τα οράματά του άρχισε να ζωγραφίζει διαλογισμικές εικόνες, και τον ίδιο χρόνο εγκατέλειψε το ναυτικό επάγγελμα και αφοσιώθηκε εξ ολοκλήρου στη ζωγραφική, προσπαθώντας να μεταδώσει στους θεατές των έργων του ενέργεια ηρεμίας και αρμονίας και κατά το δυνατόν έμπνευση για τις δικές τους πνευματικές αναζητήσεις.

Έργα

Από το 1991, ο Βάτσλαφ Σβέιτσαρ έκανε πολλές ατομικές εκθέσεις σε πολλά μέρη της Τσεχίας, αλλά και στη Νέα Υόρκη το 1991, και συμμετέσχε σε διάφορες ομαδικές εκθέσεις, όχι μόνο στην Τσεχία, παρά και στη Γερμανία (1990), την Αυστρία (1996,1997 και 2004) στη Φλόριντα των ΗΠΑ (2006), αναλυτικό κατάλογο των οποίων βλ. στην επίσημη ιστοσελίδα του. Έργα του έχουν επίσης δημοσιευτεί σε διάφορα περιοδικά, βιβλία και καλύμματα δίσκων με πνευματική μουσική. Δέχεται κατόπιν συνεντεύξεως επισκέψεις στο ατελιέ του στο σπίτι του στο Písek της Νότιας Βοημίας.
Πίτου Γκούλι

Ζωή

Γεννημένος σε μια φτωχή οικογένεια στο Κρούσοβο, ο Πίτου Γκούλι επέδειξε μια ανεξάρτητη και επαναστατική φύση νωρίς στη ζωή. Έφυγε από το σπίτι του στη Μακεδονία σε ηλικία 17 ετών, αναζητώντας πλούτο στη Βουλγαρική πρωτεύουσα, τη Σόφια. Το 1885 επέστρεψε στην Μακεδονία, ως τμήμα μιας ομάδας ανταρτών του επαναστατικού κινήματος κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με επικεφαλής τον Αδάμ Καλμικοφ.  Συνελήφθη και εξορίστηκε στην Ανατολική Μικρά Ασία για περίοδο οκτώ ετών, από τα οποία επτά χρόνια τα πέρασε στη φυλακή στην Τραπεζούντα. Το 1895 επέστρεψε ξανά στο Κρούσοβο και έγινε μέλος της ΕΜΑΕΟ. Από τότε και στο εξής, ήταν απόλυτα αφοσιωμένος στην ανεξαρτησία της Μακεδονίας από την τουρκική κυριαρχία. Μεταξύ 1897 και 1902 ήταν και πάλι στη Σόφια, όπου είχε επίσης ένα εστιατόριο. 
Τον Μάρτιο του 1903, άρχισε να διοικεί μια επαναστατική ομάδα, διασχίζοντας τα βουλγαροοθωμανικά σύνορα κατευθυνόμενος προς το Κρούσεβο. Από τον Απρίλιο έως τον Αύγουστο του 1903, εκπαιδεύτηκε και προετοίμασε τους αντάρτες του για την επερχόμενη εξέγερση του Ιλίντεν.  Πέθανε στο Κρούσεβο, υπερασπιζόμενος τη Δημοκρατία Κρουσόβου.

Κληρονομιά

Μετά την εξέγερση, η Ρουμανία, με την υποστήριξη της Αυστροουγγαρίας, κατόρθωσε την αποδοχή των Βλάχων ως χωριστό μιλλέτ με το διάταγμα του χατ-ι χουμαγιούν της 22 Μαΐου 1905 του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄, οπότε το μιλλέτ «Ουλλα» (το μιλλέτ των Βλάχων) θα μπορούσαν να έχει τις δικές του εκκλησίες και σχολεία. Παρ 'όλα αυτά, ο Πίτου Γκούλι και η οικογένειά του ήταν Βουλγαρόφιλοι. Εκτός από τους εξαρχικούς Βλάχους, τα περισσότερα μέλη άλλων εθνοτήτων απέρριψαν την ΕΜΕΟ ως φιλοβουλγαρική. Είναι πατέρας ο του Τασκο Γκουλεφ (Σουλα Γκούλι), ο οποίος πέθανε το 1913 ως στρατιώτης του Βουλγαρικού Στρατού στη μάχη της Μπρεγκαλνιτσα εναντίον των Σέρβων, κατά τον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο. Είναι επίσης πατέρας του επαναστάτη της ΕΜΕΟ, Νικολα Γκουλεφ (Λακια Γκούλι), ενός από τους πιο κοντινούς ανθρώπους του Τόντωρ Αλεξάντροφ. Συνελήφθη και σκοτώθηκε από τη σερβική αστυνομία το 1924. Ο Πίτου Γκούλι είναι πατέρας του Στεριο Γκουλεφ (Στερια Γκουλι), ο οποίος συμμετείχε στις στρατιωτικές μονάδες που συγκροτήθηκαν από τις βουλγαρικές αρχές στη Μακεδονίας του Βαρδάρη κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου για να πολεμήσουν τους κομμουνιστές Γιουγκοσλάβους Παρτιζάνους. Σύμφωνα με πληροφορίες, πυροβολήθηκε μετά την υποχώρηση της Βουλγαρίας από την περιοχή το 1944, με την άφιξη των Παρτιζάνων του Τίτο στο Κρούσοβο, απελπισμένος από αυτό που είδε ως μια δεύτερη περίοδο σερβικής κυριαρχίας στη Μακεδονία του Βαρδάρη. 
Ο Πίτου Γκούλι είναι εθνικός ήρωας της Βόρειας Μακεδονίας και της Βουλγαρίας, και είναι γνωστός ως ηρωικός πολεμιστής του Μελτσκιν Καμεν (Βράχος της Αρκούδας) κοντά στο Κρούσοβο, όπου και σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Ίλιντεν στην υπεράσπιση της Δημοκρατίας του Κρουσόβου. Μια Μακεδονική Παρτιζάνικη Ταξιαρχία πήρε το όνομά του. Γιορτάζεται επίσης σε λαϊκά τραγούδια και ποίηση, και αναφέρεται στον εθνικό ύμνο της Βόρειας  Μακεδονίας (Ντένες ναντ Μακεντόνιγια).
Ασκοί Ηρακλείου

Ιστορικά στοιχεία

Δίπλα στο χωριό σε απόκρημνη κορυφή ανακαλύφτηκε τυχαία πήλινο ειδώλιο που χρονολογείται από τα Μεσομινωϊκά χρόνια. Στην κορυφή του υψώματος Αμυγδαλοκέφαλο, στα βορειοανατολικά του χωριού υπάρχουν τα λείψανα μεγάλου οικοδομήματος Ιερού Κορυφής.
Το 1383 οι Ασκοί ήταν φέουδο του Michael Quirino.Κατά την Ενετοκρατία οι Ασκοί ήταν μεγάλος οικισμός , ο οποίος αναφέρεται στον Καστροφύλακα (Κ94) ως Ascús με 331 κατοίκους το 1583.
Αναφέρεται επίσης στην επαρχία Πεδιάδας το 1577 από το Φραντσέσκο Μπαρότσι με το όνομα Ascus από τον Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα (Μνημεία Κρητικής Ιστορ.) Ascus το 1630. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 αναφέρεται Askus με 20 χριστιανικές και 2 τουρκικές οικογένειες. Το 1881 γράφεται Ασκοί στο δήμο Καστελλίου, με 228 Χριστιανούς κατοίκους.  Το 1900 ήταν στον ίδιο δήμο με 283 Χριστιανούς κατοίκους. Το 1920 έγινε ξεχωριστή κοινότητα με 378 κατοίκους.
484 Πιτσβουργία

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Πιτσβουργίας εκτιμάται σε 31,6 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της σε 33,1 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. O φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,201 (από δεδομένα του IRAS). Η Πιτσβουργία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 10 ώρες και 38 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 110 ως 105 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Εκκλησία Σαιν-Ζερμάν (Νοζάν-λ'Αρτώ)

Περιγραφή

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!

Τοποθεσία

Η εκκλησία ευρίσκεται εντός της κοινότητας του Νοζάν-λ'Αρτώ, στον νομό της Αιν.

Ιστορία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!
Το μνημείο κατηγοριοποιήθηκε ως ιστορικό μνημείο το 1920.
Χέρμανν της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ (1825-1901)

Βιογραφία

Ήταν ο τρίτος γιος του Βερνάρδου πρίγκιπα της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ και της Ίντας των Βέττιν, κόρης του Γεωργίου Α΄ δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης.
For All Kings

Ιστορία του δίσκου

Οι ηχογραφήσεις του άλμπουμ ξεκίνησαν στα τέλη του 2014 στο Λος Άντζελες, με παραγωγό τον Τζέι Ράστον. Τον Οκτώβριο του επόμενου έτους, κυκλοφόρησε ένα βίντεο για το κομμάτι "Evil Twin", λίγες ημέρες πριν γίνουν γνωστά το εξώφυλλο και ο τίτλος του άλμπουμ.
Στις 2 Νοεμβρίου 2015, ανακοινώθηκε η επίσημη ημερομηνία κυκλοφορίας του "For All Kings", ενώ το εξώφυλλο απεικονίζει τεράστια αγάλματα των μελών του συγκροτήματος επί σκηνής, ένα σχέδιο του Άλεξ Ρος μετά από πρόταση του ντράμερ Τσάρλι Μπενάντε. Οι τίτλοι των τραγουδιών έγιναν γνωστοί στις 4 Δεκεμβρίου, αφήνοντας εκτός άλμπουμ το κομμάτι "Soror Irrumator", το οποίο είχε συμπεριληφθεί στο σάουντρακ της τηλεοπτικής σειράς "Game of Thrones".

Εμπορική επιτυχία

Το άλμπουμ πούλησε 34.000 αντίτυπα κατά την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του στις Ηνωμένες Πολιτείες, σκαρφαλώνοντας στην ένατη θέση του Billboard, όντας ο πρώτος δίσκος του συγκροτήματος που κατάφερε να μπει στο αμερικάνικο Top-10 μετά το "Sound of White Noise" του 1993. Παράλληλα, κατάφερε να μπει στο Top-10 της Ελβετίας, της Γερμανίας, της Τσεχίας και της Φινλανδίας, αλλά και  στο Top-20 συνολικά δέκα χωρών. Στην Μεγάλη Βρετανία ανέβηκε ως το # 21, την υψηλότερη θέση από οποιονδήποτε άλλο δίσκο των Anthrax μετά το 1993.

Αποδοχή

Το "For All Kings" έλαβε θετικές κριτικές, με το "Allmusic" να το βαθμολογεί με 3,5 / 5 αστέρια, το "Pop Matters" με 7 / 10, η "The Guardian" με 4 / 5, το "Record Collector" με 3 / 5, και το "Classic Rock" με 7 / 10.
Εθνική ΗΠΑ (ποδόσφαιρο γυναικών)

Ιστορία

Η ομάδα έπαιξε τον πρώτο αγώνα της στο τουρνουά Μουντιαλίτο (Mundialito) στις 12 Αυγούστου του 1985, με προπονητή τον Μάικ Ράιαν, στο οποίο έχασαν 1–0 στην Ιταλία από την ομώνυμη εθνική ομάδα.

Στατιστικά

Η ομάδα βρισκόταν στη 2η θέση κατά μέσο όρο το διάστημα 2003-2008 στην Παγκόσμια Κατάταξη της ΦΙΦΑ, ενώ κατείχε την 1η θέση το διάστημα Μαρτίου 2008 - Δεκεμβρίου 2014, για να επανέλθει και πάλι πίσω από τη Γερμανία, που είναι η μοναδική μαζί με τις ΗΠΑ που έχει καταλάβει τη θέση νούμερο 1 στην ιστορία της παγκόσμιας κατάταξης. Η ομάδα αυτή τη στιγμή κατατάσσεται νούμερο 1, στην οποία επέστρεψε στις 10 Ιουλίου του 2015, εξαιτίας της νίκης της στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2015.
Δημήτρης Κυριαζίδης

Βιογραφία

Στις εκλογές του Μαΐου 2012 και του Ιουνίου 2012, καθώς και του Ιανουαρίου και Σεπτεμβρίου 2015, ο Κυριαζίδης εξελέγη μέλος του Ελληνικού Κοινοβουλίου με το ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας στην εκλογική περιφέρεια της Δράμας.
Α.Ο. Βόνιτσας

Ιστορική αναδρομή

Την αγωνιστική περίοδο 2008-09 το ανδρικό τμήμα καλαθοσφαίρισης κατέκτησε το Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Ανδρών που διοργανώνει η ΕΣΚΑΒΔΕ λαμβάνοντας, παράλληλα, το εισιτήριο για τη Γ' Εθνική Κατηγορία. Εκεί αγωνίστηκε την περίοδο 2009-10, για πρώτη φορά στην ιστορία του, χωρίς να καταφέρει να εξασφαλίσει την παραμονή του. Συγκεκριμένα βρέθηκε στην προτελευταία θέση του βαθμολογικού πίνακα του Ομίλου που διαγωνίσθηκε με 7 νίκες,18 ήττες και 1 μηδενισμό. 
Τρία χρόνια μετά, και συγκεκριμένα μετά το τέλος της χρονιάς 2012-13, αναδείχθηκε ξανά Πρωταθλητής ΕΣΚΑΒΔΕ. κερδίζοντας την επιστροφή του στη Γ' Εθνική για την επόμενη περίοδο, 2013-14. Σε αμφότερες τις ανόδους της ομάδας σε εθνική κατηγορία προπονητής ήταν ο Πρεβεζάνος, Κώστας Παπίρης. 
Κατά την αγωνιστική περίοδο, 2013-14, ο Α.Ο. Βόνιτσας διαγωνίσθηκε στο Πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής Κατηγορίας που διοργάνωσε η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης και συγκεκριμένα στον 1ο Όμιλο Βορρά. Έχοντας συγκεντρώσει 14 νίκες και 8 ήττες, κατέλαβε την 3η θέση της τελικής βαθμολογίας, παραμένοντας βάσει προκήρυξης στην ίδια κατηγορία. Ακολούθως διαγωνίσθηκε σε αγώνα κατάταξης εναντίον του Γ.Α.Σ. Κομοτηνή, ομάδας που κατέκτησε την αντίστοιχη θέση του άλλου Ομίλου Βορρά, γνωρίζοντας την ήττα με σκορ 63-82.
Το 2014-15 τερμάτισε στην 13η θέση με 5 νίκες,20 ήττες και έναν μηδενισμό,με αποτέλεσμα να υποβιβαστεί στην ΕΣΚΑΒΔΕ.
Το 2015-16 τερμάτισε στην 3η θέση του πρώτου ομίλου της Α ΕΣΚΑΒΔΕ με 32 βαθμούς,14 νίκες,4 ήττες,1208-1043.Δεν κατάφερε να προκριθεί στα play off.
Το 2016-17 τερμάτισε στη 2η θέση του πρώτου ομίλου της Α ΕΣΚΑΒΔΕ με 31 βαθμούς,14 νίκες,3 ήττες και 1 μηδενισμό,1367-1023.Προκρίθηκε στα play-off.Εκεί τερμάτισε 4ος με 6 βαθμούς,1 νίκη,4 ήττες και 1 μηδενισμό,362-408.

Υποδομές

Την σεζόν 2015-16 έχασε στον τελικό των παγκορασίδων ΕΣΚΑΒΔΕ από τον ΦΙΜΠΑ Πήγασο με 78-42.