Χημικός καθαρισμός

Χημικός Καθαρισμός είναι η τεχνική εργασία καθαρισμού εγκαταστάσεων με χρήση χημικών προϊόντων.
Σκοπός του χημικού καθαρισμού είναι η αφαίρεση επικαθίσεων όπως αλάτων, λεβητολίθου, σκουριάς, υπολειμμάτων πετρελαιοειδών, γράσων, ελαίων.
Ο χημικός καθαρισμός εφαρμόζεται στον καθαρισμό εγκαταστάσεων όπως λέβητες, εναλλάκτες θερμότητας, δίκτυα ψύξεως, σωληνώσεις, πύργους ψύξεως, δεξαμενές και γενικά σε κάθε εγκατάσταση που περιέχει και έρχεται σε επαφή με υγρά.

Διαδικασία Χημικού Καθαρισμού

Καθ’ όλη την διάρκεια του χημικού καθαρισμού απαιτείται συνεχής παρακολούθηση της εργασίας. Η εταιρία που έχει αναλάβει τον χημικό καθαρισμό οφείλει να διαθέτει καλά εκπαιδευμένο και έμπειρο προσωπικό. Απαιτούνται επιβλέποντες μηχανικοί και τεχνίτες αρκετοί για κάθε βάρδια, καθότι η εργασία του χημικού καθαρισμού μετά την έναρξη της δεν είναι δυνατόν να διακοπεί αλλά πρέπει να συνεχιστεί μέχρι την περάτωση της. Πολλές φορές απαιτούνται ειδικευμένοι Χημικοί Μηχανικοί καθώς και Μηχανικοί Ασφαλείας, ανάλογα με την σοβαρότητα της εργασίας και σύμφωνα με τις εκάστοτε απαιτήσεις.

Πλεονεκτήματα του χημικού καθαρισμού

Η παρουσία και μόνο ενός λεπτού αόρατου φιλμ λεβητόλιθου κοστίζει χιλιάδες Ευρώ κάθε χρόνο λόγω υψηλότερου κόστους για την κατανάλωση μεγαλύτερης ποσότητας πετρελαίου και ενέργειας. Επιπλέον, κάτω από κάθε στρώμα λεβητόλιθου η διάβρωση του μετάλλου συνεχίζεται αμείλικτη και οδηγεί σε υπέρογκα υψηλό κόστος αναγκαίας διακοπής λειτουργίας και εκτεταμένων επισκευών. Στην πραγματικότητα, οι λέβητες, οι εναλλάκτες, τα δίκτυα ψύξεως, οι πύργοι ψύξεως έχουν σχεδιαστεί να λειτουργούν με τελείως καθαρή επιφάνεια, με την παρουσία μόνο ενός προστατευτικού αντιοξειδωτικού φιλμ από μαγνητίτη, πάχους μικρότερο από λεπτό χαρτί υγείας.
Εξάλλου, όσον αφορά το κόστος και τη διάρκεια του χημικού καθαρισμού, ο χρόνος αποπληρωμής του για φλογαυλωτούς λέβητες είναι κατά μέσο όρο 1 χρόνος, ενώ ενός υδραυλωτού λέβητα είναι 6 μήνες. Ο χημικός καθαρισμός μπορεί να εκτελεσθεί συνήθως σε διάστημα 24 ωρών.
Επιπροσθέτως, το υδροχλωρικό οξύ, το ίδιο που παράγει το στομάχι μας, είναι το πιο συνηθισμένο χημικό για την διάλυση των αλάτων του λεβητόλιθου. Το οξύ αυτό είναι πολύ αποτελεσματικό για την διάλυση αλάτων που αποτελούν τον λεβητόλιθο, όπως ανθρακικό ασβέστιο, φωσφορικό ασβέστιο, πυριτικό μαγνήσιο και οξείδιο του σιδήρου (σκουριά). Το οξύ διαλύει μεν τη σκουριά, αλλά δε διαλύει και το ίδιο το βασικό μέταλλο για δυο λόγους: αφενός τα χαλυβουργεία που παράγουν τον σίδηρο χρησιμοποιούν συστηματικά Υδροχλωρικό οξύ για να διώξουν την σκουριά από τον σίδηρο, αφετέρου μαζί με το οξύ στην εργασία του χημικού καθαρισμού χρησιμοποιούνται πρόσθετες ουσίες που παρεμποδίζουν και αναχαιτίζουν την δράση του οξέως επάνω στο βασικό καθαρό σίδηρο. Οι αναχαιτιστές αυτοί δημιουργούν ένα λεπτό φιλμ στην καθαρή μεταλλική επιφάνεια και μηδενίζουν την δράση του οξέως επί του καθαρού μετάλλου. Τέλος, η χρησιμοποίηση του υδροχλωρικού οξέως θεωρείται πια ξεπερασμένη μέθοδος. Σήμερα μια σειρά από άλλα ηπιότερα οξέα μπορούν να χρησιμοποιηθούν, με πρώτο και καλλίτερο το κιτρικό οξύ, που βρίσκεται ευρέως στα φρούτα.
Τα αποτελέσματα εκτιμώνται με τα ποσοστά του καθαρού μετάλλου που θα αποκαλυφθούν σε όλες τις επιφάνειες των αυλών, αλλά και των περιβλημάτων, όπως στους φούρνους. Σε όλες τις συνηθισμένες περιπτώσεις, η επιτυχία του καθαρισμού φτάνει σε 95-100% καθαρή μεταλλική επιφάνεια, εκτός από τις περιπτώσεις που ο λεβητόλιθος περιέχει μεγάλο ποσοστό πυριτικών αλάτων.
Οι άνθρωποι που αναλαμβάνουν μια εργασία τοσo επικίνδυνη απαιτείται να έχουν συνδυασμό ειδικών γνώσεων χημείας, μηχανολογίας, μεταλλογνωσίας και θερμοδυναμικής.