Magirus Deutz

Η Magirus GmbH  είναι κατασκευαστής φορτηγών που εδρεύει στο Ulm της Γερμανίας και ιδρύθηκε από τον Conrad Dietrich Magirus (1824-1895). Η μητρική εταιρεία ήταν η Klöckner Humboldt Deutz AG, κατασκευαστής των γνωστών κινητήρων Deutz, οπότε η μάρκα που χρησιμοποιούταν ήταν ο Magirus Deutz και για λίγο η Klöckner. Το λογότυπο της Magirus Deutz ήταν ένα στυλιζαρισμένο Μ με ένα απότομο, μακρύ κεντρικό σημείο που αντιπροσωπεύει την στροφή του καθεδρικού ναού της Ουλμ . 
Η εταιρεία ξεκίνησε την κατασκευή πυροσβεστικών οχημάτων το 1866. Στα τέλη της δεκαετίας του 1910 ξεκίνησε την παραγωγή φορτηγών και λεωφορείων. Αυτά τα οχήματα ανέπτυξαν φήμη για υψηλά πρότυπα μηχανικής, ικανά να λειτουργούν υπό τις πιο δύσκολες συνθήκες. Η εταιρεία εφεέρε επίσης τη σκάλια περιστρεφόμενης πλατφόρμας, και η Magirus Leiter, γρήγορα έγινε βασικό στοιχείο του εξοπλισμού της πυροσβεστικής σε όλο τον κόσμο. 
Το 1975, η Magirus έγινε μέρος της Iveco, η οποία συνέχισε την παραγωγή κάποιων φορτηγών Magirus για λίγο, υπό την επωνυμία "Iveco Magirus", πριν την εγκαταλείψει τελείως στις περισσότερες χώρες. Η συνεργασία της KHD με τη Fiat έληξε απότομα και όχι αρμονικά το 1979, αφήνοντας τη Fiat ως ιδιοκτήτη της μάρκας Magirus-Deutz.  Ωστόσο, τα φορτηγά της Iveco πωλήθηκαν με τη μάρκα Magirus στη Γερμανία και σε άλλες αγορές της Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του '80. Σήμερα, η μάρκα Magirus χρησιμοποιείται μόνο για το τμήμα εξοπλισμού της εταιρείας πυρόσβεσης, όχι για όλο το στόλο των μεταχειρισμένων φορτηγών. 
Τα περισσότερα φορτηγά από το Magirus ήταν επίσης γνωστά ως Magirus-Deutz επειδή ο αερόψυκτος κινητήρας τους προήλθε από το εργοστάσιο της Deutz AG. Αυτοί οι κινητήρες εξακολουθούν να πωλούνται για γεωργική και ναυτική χρήση. 
Η Iveco Magirus είναι ένας από τους κορυφαίους κατασκευαστές εξοπλισμού πυρόσβεσης. Οι βάσεις για τη γραμμή των πυροσβεστικών φορτηγών είναι κυρίως τα σχέδια και οι μηχανές της Iveco, αλλά μερικές φορές οι πλατφόρμες από άλλους κατασκευαστές φορτηγών χρησιμεύουν ως βάση για εξειδικευμένες ή εξατομικευμένες διατάξεις πυροσβεστικού εξοπλισμού. Με την πλατφόρμα της Magirus, η Iveco Magirus είναι ο μοναδικός παγκόσμιος ηγέτης στις πωλήσεις.

Σκάλες αερόπλοιων

Αν και σπάνια να τα δεί κανείς σήμερα, η εταιρεία Magirus παρήγαγε σχεδόν όλες τις πρώτες, κινητές σκάλες που χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή μεγάλων, άκαμπτων αερόπλοιων στη Γερμανία και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι ξύλινες σκάλες πολλαπλής επέκτασης τοποθετήθηκαν σε μαζικά κατασκευασμένα, ξύλινα πλαίσια πλαισίου με στυλ "πέμπτου τροχού", συναρμολόγησης εμπρός άξονα. Παρόλο που φαίνεται ότι σχεδιάστηκε για άλογα, οι σκάλες θα μπορούσαν εύκολα να μετακινηθούν από δύο άντρες. Το φορείο ήταν εξοπλισμένο με τέσσερις, "κοχλίες" τύπου "βίδας" που αντιστέκονταν στην ανύψωση της σκάλας. Η σκάλα δεν περιστρέφεται πάνω στο φορείο. Ήταν ανυψωμένο και εκτεταμένο μόνο προς το μπροστινό μέρος του φορείου. Στη θέση "εργασίας", η σκάλα έπρεπε να ανυψωθεί περίπου σε γωνία 80 μοιρών για να επιτρέψει την πλήρη επέκταση σε 85 πόδια. (Δεν ξέρω ποιο ήταν το μέγιστο μήκος της μεγαλύτερης ξύλινης σκάλας Magirus, αλλά αυτά που χρησιμοποιήθηκαν κατά την ανέγερση των USS Akron και USS Macon της Goodyear-Zeppelin Corporation έφτασαν τα 85 πόδια) 
Μπορούν να φαίνονται, συνήθως, σε πρώιμες φωτογραφίες αεροπλοιων υπό κατασκευή τη δεκαετία του 1920 και του 1930.

Στη Σοβιετική Ένωση

Το 1974 η εταιρία απονεμήθηκε στην ΕΣΣΔ μια σύμβαση (που ονομάζεται Project Delta) για την παράδοση περίπου 1975 φορτηγών φορτηγών και πλατφορμών (Magirus M232 D19 και M290 D26) το 1975-1976 για την κατασκευή της γραμμής Baikal-Amur Mainline BAM).   Αυτή η παραγγελία ήταν η μεγαλύτερη στην ιστορία της εταιρείας. Αυτά τα μοντέλα ήταν μόνο επιλογές εξαγωγής προϊόντων KHD που δεν προσφέρονται στην εγχώρια αγορά στη Γερμανία. Από την 1η Ιανουαρίου 1975 για την πρώτη παρτίδα των φορτηγών Magirus για την κατασκευή του BAM ήταν έτοιμη να σταλεί στη Σοβιετική Ένωση. Πολλά από αυτά τα φορτηγά είναι ακόμα λειτουργικά σήμερα. Σε μεγάλο βαθμό λόγω αυτής της ενιαίας παραγγελίας, το 1975 τα προϊόντα εξαγωγής αντιπροσώπευαν το 70% της συνολικής παραγωγής Magirus-Deutz και η επιχείρηση κατέλαβε τη δεύτερη θέση μεταξύ των γερμανών κατασκευαστών φορτηγών.     

Το 1982 οι πρώην ιδιοκτήτες της Magirus-Deutz, KHD, πώλησαν τα δικαιώματα αδειοδότησης για σοβιετική παραγωγή έως 25.000 πετρελαιοκινητήρων σειράς 413. Αυτά προορίζονταν να εγκαθίστανται σε βαρέα φορτηγά της Σοβιετικής Ένωσης και άλλα οχήματα.