google/wiki40b huggingface dataset:
Μούγλα

Ιστορία

Στην αρχαιότητα, τα Μούγλα ήταν προφανώς ένας απλός Ελληνιστικός οικισμός στα μισά της διαδρομής μεταξύ των Καρίων πόλεων της Ιδρίας (αργότερα Στρατονίκεια) στα βόρεια και της Ιδήμα στα νοτιοδυτικά της ακτής. Το αυτόχθον όνομα "Μόμπολλα", με την πάροδο του χρόνου άλλαξε σε "Μόγκολα" και στη συνέχεια σε "Μούγλα". Εμφανίζεται για πρώτη φορά στις αρχές του 2ου αιώνα π.Χ., όταν το πέρασμα της περιοχής του από αυτό που ήταν προφανώς μια ανατολική Καριανή επαρχία που συνδέονταν και με άλλες πόλεις με κυριαρχία στη Ρόδο. Ήταν μέρος της Ροδιακής Περαίας σε σταθερή βάση από το 167 π.Χ. έως τουλάχιστον τον 2ο αιώνα μ.Χ. Η περιοχή της Ρόδου ξεκίνησε εδώ και παρόλο που η περιοχή υπόκειτο στη Ρόδο, δεν ενσωματώθηκε στο κράτος της Ρόδου. Επιπλέον ο ξακουστός αρχαίος Έλληνας ιστορικός Ηρόδοτος έχει γεννηθεί κοντά στα Μούγλα, περίπου 85 χλμ. δυτικά, στην αρχαία Αλικαρνασσό.
Δεν υπάρχουν αρκετά ερείπια για να αποκαλυφθεί η ιστορία της εγκατάστασης της πόλης. Στον ψηλό λόφο στα βόρεια της πόλης, λίγα αρχαία κατάλοιπα δείχνουν ότι ήταν τόπος ακρόπολης. Λίγες επιγραφές ανακαλύφθηκαν στην ίδια την πόλη και χρονολογούνται από τον 2ο αιώνα π.Χ.
Η περιοχή κατακτήθηκε από την Οθωμανική αυτοκρατορία το 1280 μ.Χ
Το 2018, αρχαιολογικά ερείπια και ψηφιδωτά που ανακαλύφθηκαν στην πόλη έχουν επιβεβαιώσει ότι άνηκαν στη βίλα του Έλληνα ψαρά Φαϊνού που έζησε τον 2ο αιώνα μ.Χ. Ο Φαϊνός ήταν ο πλουσιότερος και ο πιο διάσημος ψαράς της εποχής του.
Ζήτημα της Κοφίνου

Επιχείρηση Γρόνθος

Κατά την διάρκεια των διακοινοτικών ταραχών του 1963 στην Κύπρο, οι τουρκοκύπριοι στα γειτονικά χωρια Κοφίνου και Αγιος Θεόδορος κλείστηκαν σε θύλακες. Ο Θύλακας ελεγχόταν απο τον τοπικό διοικητή Τσιετίν, ο οποίος άνηκε στην ΤΜΤ. Η Κοφίνου, έλεγχε τον οδικό άξονα Λευκωσίας Λεμεσού και τουρκοκυπριακές δυνάμεις παρενοχούσαν την οδική κυκλοφορία.
Καθώς το ζήτημα της παρενόχλησης των αυτοκινήτων απο την ΤΜΤ συζητιώταν με την UNFICYP, ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Αρχιεπίσκοπος Μακάριος Γ' αποφάσισε να πραγματοποιηθεί στρατιωτική επέμβαση για να λυθεί το ζήτημα. Τότε, αρχηγός της Εθνικής Φρουράς ήτανε ο Γεώργιος Γρίβας, ο οποίος χρησιμοποιόντας πυροβολικό, τεθωρακισμένα και καταδρομείς κατέλαβε εύκολα τον θύλακα στον Άγιο Θεόδωρο. Την επόμενη μέρα ωστόσο, η επίθεση στον θύλακα της Κοφίνου ήταν δυναμική και αιματηρή   Συνολικά σκοτώθηκαν 24 Τουρκοκύπριοι, 9 τραυματίστηκαν, και 1.000 έμειναν άστεγοι. Οι απώλειες της Εθνικής Φρουράς ήταν ένας νεκρός. Μεταξυ των νεκρών συγκαταλέγονται και οι άμαχοι

Συνέπειες της Επιχείρησης

Οι επιχειρήσεις στην Κοφίνου προκάλεσαν σοβαρή ελληνοτουρκική κρίση. Η Τουρκία απειλησε με στρατιωτική εισβολή στο νησί ενώ το δικτατορικό καθεστώς στην Ελλάδα αναγκάστηκε να αποσείρει την Ελληνική μεραρχία που υπήρχε στο νησί απο το 1963.

Επίρριψη Ευθυνών

Η ευθύνη της ατυχούς "επιχείρησης Γρόνθος" αναζητείται μέχρι σήμερα από τους πρωταγωνιστές εκείνων των ημερών και τους οπαδούς ή συνεχιστές τους. Η μια άποψη θέλει την Χούντα να προσπαθεί να αφοπλίσει την Κυπριακή Δημοκρατία σκηνοθετόντας μια προβοκάτσια, ενώ η άλλη θέτει ως υπεύθυνο του φιάσκου τον ίδιο τον Μακάριο.
Ο Φαντομάς εναντίον Σκότλαντ Γιαρντ

Πλοκή

Στη τρίτη ταινία  της τριλογίας, ο Φαντομάς θα επιβάλλει στους πλούσιους ανά την υφήλιο έναν ετήσιο "φόρο ζωής" απειλώντας να σκοτώσει εκείνους που θα  τολμήσουν να μην πληρώσουν τον φόρο. Την αρχή ο Φαντομάς θα την κάνει με τον  Λόρδο ΜακΡάσλεϊ, που διαμένει στη Σκωτία, ο οποίος θα προσκάλεσει στον Πύργο του τον δημοσιογράφο Φαντόρ (Ζαν Μαρέ) και τον αστυνόμο Ζυβ (Λουί ντε Φυνές), να τον βοηθήσουν για να στήσει μια παγίδα στον ασύλληπτο κακοποιό.
Ευπάλαμος

Ο Ευπάλαμος ή Παλαμάων στην ελληνική μυθολογία ήταν Αθηναίος πρίγκηπας, ένα από τα πολλά παιδιά του βασιλιά Ερεχθέα και της Πραξιθέας. Αδέλφια του Ευπαλάμου ήταν οι Κέκρωπας ο νεότερος, Άλκωνας, Ορνέας, Θέσπιος, Πάνδωρος, Μητίωνας, Μερόπη, Κρέουσα, Ορείθυια, Πρόκρις, Πρωτογένεια, Πανδώρα και Χθονία. Σύμφωνα όμως με άλλη εκδοχή (Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου, Γ΄), πατέρας του Ευπαλάμου ήταν ο Μητίωνας, δηλαδή ο Ευπάλαμος ήταν εγγονός του Ερεχθέα ή Ερεχθέως.
Ο ίδιος ο Ευπάλαμος πήρε ως σύζυγό του την Αλκίππη ή τη Φρασιμήδη ή την Ιφινόη και έγινε πατέρας του περίφημου τεχνίτη Δαιδάλου, προσωποποιήσεως της τεχνικής προόδου στους αρχαιότατους χρόνους και δημιουργού του Λαβυρίνθου. Σύμφωνα με την άλλη εκδοχή, η Αλκίππη ήταν η μητέρα του Ευπαλάμου και γιαγιά του Δαιδάλου.
Μπουραζάνι

Το Μπουραζάνι είναι ημιορεινή περιοχή που βρίσκεται στα βορειοδυτικά του νομού Ιωαννίνων στα σύνορα της Ελλάδας με την Αλβανία και δυτικά της Κόνιτσας.

Γεωγραφία

Η περιοχή περιβάλλεται από τους ορεινούς όγκους του Γράμμου, της Τύμφης και της Νεμέρτσικας (Δούσκο), που σχηματίζουν την κοιλάδα του Μπουραζανίου και διασχίζεται από τους ποταμούς Αώο και Σαραντάπορο. Η γεωμορφολογία της συμπληρώνεται από εύφορα χωράφια και πολλούς λόφους που καλύπτονται από πυκνά δάση δρυός. Ως κυριότεροι οικισμοί της καταγράφονται τα χωριά Αετόπετρα, Αηδονοχώρι, Ηλιορράχη, Μελισσόπετρα και στη περιοχή υπάρχουν σημαντικά ιστορικά και πολιτιστικά.

Ονομασία

Για την προέλευση του ονόματος της περιοχής υπάρχουν αρκετές εκδοχές. Σύμφωνα με μία από αυτές το όνομα Μπουραζάνι προέρχεται από την τούρκικη λέξη “Bourazan”, που σημαίνει σάλπιγγα και ακουγόταν την περίοδο της τουρκοκρατίας από το τουρκικό φυλάκιο που υπήρχε. Σύμφωνα με δεύτερη, από τη  βενετσιάνικη λέξη “Boragan” = τόπος με άσχημες καιρικές συνθήκες. Τέλος αναφέρεται και η σύνθεση της ελληνικής λέξης “βοράς” + “ζάνι”, που στα σλάβικα σημαίνει πλούτος.

Ιστορία

Στην περιοχή του Μπουραζανίου υπάρχουν αρκετά ίχνη κατοίκησης που ξεκινούν από την Ελληνιστική περίοδο και φθάνουν μέχρι την περίοδο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και του Πύρρου. Τέτοια ευρήματα υπάρχουν  στις τοποθεσίες "Αγία Τριάδα" και "Μπίχλη" της Ηλιορράχης όπως και "Παναγιά" της Αετόπετρας, οι οποίες έχουν χαρακτηριστεί ως αρχαιολογικοί χώροι. Η διέλευση της αρχαίας Εγνατίας Οδού από αυτήν την καθιστούσε σημαντικό οδικό κόμβο καθώς και τα γεφύρια που υπήρχαν στην περιοχή.  
Την περίοδο της τουρκοκρατίας θεωρείται ότι αποτελούσε ιστορικό και πολιτισμικό κομμάτι του Πωγωνίου και γεωγραφικά εκτεινόταν μέχρι και τη σημερινή νότια Αλβανία. 
Κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού πολέμου αλλά και του Εμφυλίου έγιναν πολλές μάχες.
Πίναξ γεωγραφικός της Ελλάδος

Ο Πίναξ Γεωγραφικός της Ελλάδος είναι ένας χάρτης που εξέδωσε στη Βιέννη το 1800 (β΄έκδοση 1810) ο Άνθιμος Γαζής. Από μελετητές θεωρήθηκε μια επανέκδοση σε μικρότερες διαστάσεις της Χάρτας του Ρήγα Βελεστινλή, η σύγχρονη σχετική έρευνα ωστόσο έχει δείξει ότι παρά τις εντυπωσιακές ομοιότητες, ο Πίνακας είναι ένα έργο αυτόνομο με σημαντικές διαφορές από τη Χάρτα.
Ο πλήρης τίτλος του χάρτη είναι: Πίναξ Γεωγραφικός της Ελλάδος Με τα Παλαιά και Νέα Ονόματα. Επιδ. υπό Α. Α. Γαζή Μηλιώτου και εκδοθείς παρά Φρανσοά Μύλλερ. Αφιερωθείς τω Γένει των Ελλήνων. α.ω. 1800. Εν Βιέννη. Αξίζει να σημειωθεί ότι πουθενά στον Πίνακα δεν γίνεται αναφορά στη Χάρτα, εκτός από τον ίδιο τον τίτλο, όπου η επισήμανση “επιδ[ιορθωθείς]”, ερμηνεύεται  ως συνδετικός κρίκος μεταξύ των δύο χαρτών.
Ο Πίνακας έχει διαστάσεις 104 x 102 εκ. και εκδόθηκε με εκδότη και χαράκτη όπως και στην περιπτωση της Χάρτας τον Φρανσουά Μύλλερ, ενώ σε καποια αντίτυπα αναφέρεται ως εκδότης και ο J. Cappi. Στον Πίνακα δεν γίνεται μνεία του ονόματος του Ρήγα, ο οποίος είχε δολοφονηθεί πριν μόλις δύο έτη. Στην προμετωπίδα του Γεωγραφικού Πίνακα ο Γαζής περιορίζεται να αναφέρει ότι πρόκειται για μια επιδιορθωμένη έκδοση χωρίς να αναφέρει τις πηγές του.
Ο Πίνακας εκδόθηκε σε μικρότερες διαστάσεις από τη Χάρτα, σε έντεκα φύλλα, χωρίς πολλές από τις επιπλέον “θεματικές” προσθήκες της Χάρτας (νομίσματα, σχόλια, λίστες ηρώων, διπλά τοπωνύμια), με την προσθήκη της Κύπρου και της Σικελίας, με διαφοροποιήσεις στο εμβληματικό καρτούς, σε δύο φορές μικρότερη κλίμακα (1:1.200.000), και, όπως φαίνεται από τη συγκριτική μελέτη των δύο χαρτών, με διαφορές ως προς τη χαρτογραφική προβολική πλαισίωσή του, ακολουθώντας σε αρκετά σημεία διαφορετικά ακτογραμμικά πρότυπα. Επιπλέον, ο Πίνακας είχε καθαρά εκπαιδευτικό χαρακτήρα, όχι επαναστατικό όπως η Χάρτα, και προοριζόταν να ενισχύσει τη γεωγραφική συνιστώσα της Σχολής που σχεδίαζε να ιδρύσει ο Άνθιμος Γαζής στις Μηλιές του Πηλίου.
Οι δύο χάρτες απεικονίζουν το ίδιο γεωγραφικό παράθυρο, την περιοχή δηλ. της ΝΑ Μεσογείου Νότια του Δούναβη και μέρος της Μικράς Ασίας. Σε ένθετο παράθυρο  προστίθεται η Σικελία και για πρώτη φορά σε ελληνικό χάρτη του ελληνικού χώρου η Κύπρος, διευρύνοντας έτσι το γεωγραφικό παράθυρο της Χάρτας με αναφορές σε δύο περιοχές με ιστορικά σημαντική ελληνική παρουσία, εκτός των παραδοσιακών, όπως είχαν επικρατήσει στις δυτικής προέλευσης χαρτογραφικές αναφορές από τον 16ο αι. και εξής. Διατηρείται στον Πίνακα, με διαφορετική ταξιθέτηση αλλά με μεγάλες ομοιότητες, το ανεμολόγιο , ο εμβληματικός τίτλος και το υπόμνημα, σε μικρή σμίκρυνση. Ο εμβληματικός τίτλος του Πίνακα βασίζεται σε εκείνον της Χάρτας, με μικρές αλλά ουσιώδεις για τον συμβολισμό τους διαφοροποιήσεις.
Βάσει των σωζωμένων αντιτύπων, υπολογίζεται ότι ο Πίνακας εκδόθηκε αρχικά σε περ. 300 αντίτυπα. Τα πρωτότυπα αντίτυπα που σώζονται έως σήμερα είναι εννέα, σε μεγάλες βιβλιοθήκες του εξωτερικού και σε ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα. Σε ψηφιακή μορφή παρέχεται στο διαδίκτυο από την Κεντρική Εθνική Βιβλιοθήκη Φλωρεντίας.
NGC 1309

2002fk

Οι αστρονόμοι Reiki Kushida, Jun-jie Wang and Yu-Lei Qiu ανακάλυψαν τον υπερκαινοφανή αστέρα 
SN 2002fk.
Όταν ανακαλύφθηκε είχε φαινόμενο μέγεθος ~15.0 και εκτιμάται ότι έφτασε σε μέγεθος ~13.0 πριν αρχίσει να σβήνει. Ήταν Τύπου Ia. Οι φασματικές γραμμές δεν έδειξαν ύπαρξη υδρογόνου, ηλίου ή άνθρακα, ενώ από την άλλη εντοπίστηκε ιονισμένο ασβέστιο, σιλικόνη, σίδηρος και νικέλιο.

2012Z

Τον υπερκαινοφανή SN 2012Z ανακάλυψαν οι S. B. Cenko, W. Li και A. V. Filippenko με το αυτοματοποιημένο τηλεσκόπιο ανίχνευσης σουπερνόβα Katzman. Οι επιστήμονες εικάζουν πως ήταν τύπου Iax και ότι ενδέχεται να έχει απομείνει ένας αστέρας-ζόμπι.
Κρίστιαν Νέιρν

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1975 στο Λίσμπουρν της Βόρειας Ιρλανδίας.
Το 2014 δήλωσε πως είναι ομοφυλόφιλος και πως θεωρεί προνόμιο που είναι μέλος της γκέι κοινότητας.

Καριέρα

Εδώ και χρόνια εργάζεται ως DJ και περφόρμερ παραστατικών τεχνών στο Μπέλφαστ.
Έγινε ευρύτερα γνωστός το 2011 από την τηλεοπτική σειρά Game of Thrones, όπου υποδύθηκε τον Hodor.
Στον κινηματογράφο έχει συμμετάσχει στις ταινίες The Four Warriors και Mythica: The Godslayer.
Ραμόν Γκράου

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Λα Πάλμα, Πινάρ ντελ Ρίο, στην Κούβα. Ο πατέρας του ήταν ένας πλούσιος καπνοπαραγωγός, ήθελα να ακολουθήσει τα βήματά του, όμως ο νεαρός Ραμόν ήθελε να σπουδάσει ιατρική. Φοίτησε στο Πανεπιστήμιο της Αβάνας, από όπου αποφοίτησε το 1908 με διδακτορικό στην ιατρική. Στη συνέχεια έζησε ένα διάστημα στην Ευρώπη για να επεκτείνει τις γνώσεις του και επέστρεψε στην Κούβα το 1921, όπου έγινε καθηγητής φυσιολογία στο Πανεπιστήμιο της Αβάνας.

Ακτιβισμός και επανάσταση του 1933

Στη δεκαετία του 1920 ενεπλάκη στις διαμαρτυρίες των φοιτητών ενάντια στον τότε πρόεδρο Χεράρδο Ματσάδο και το 1931 φυλακίστηκε. Μετά την αποφυλάκισή του εξορίστηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.
Αν και αρχικά ασκούσε τα καθήκοντά του, τελικά τέθηκε στο περιθώριο από το στρατηγό Φουλχένσιο Μπατίστα, απομάκρυνε το στρατιωτικό στοιχείο από το πραξικόπημά του και έγινε «ντε φάκτο» ηγέτης της Κούβας στο παρασκήνιο. Ο Μπατίστα ανάγκασε τον Γκράου να παραιτηθεί το 1934. Την ίδια χρονιά ο Γκράου ίδρυσε το πολιτικό κόμμα, Παρτίδο Αουτέντικο.
Η ανιψιά του, Πόλα Γκράου Αλσίνα (1915-2000), ανάλαβε το ρόλο της Πρώτης κυρίας της Κούβας κατά τη διάρκεια της θητείας του.

Σύνταγμα του 1940

Ο Γκράου έπαιξε σημαντικό ρόλο στη θέσπιση του συντάγματος της χώρας το 1940 . Για μεγάλος μέρος της διαδικασίας υπήρξε πρόεδρος της συνέλευσης  (ακόμη και όταν ο συνασπισμός του πέρασε στη μειοψηφία μετά τη διάσποαση των κομμάτων που τον σχημάτιζαν). Τελικά αντικαταστάθηκε από τον Κάρλος Μάρκες Στέρλινγκ.
Το 1940 ο Γκράου ήταν υποψήφιος για την προεδρία αλλά έχασε από τον Φουλχένσιο Μπατίστα. Με βάση τους περισσότερους αντικειμενικούς παρατηρητές, οι εκλογές του 1940 ήταν δίκαιες.

Εκλογή του 1944

Το 1944 ο Γκράου κέρδισε τις εκλογές και η θητεία του διήρκεσε μέχρι το 1948. Παρά τα υψηλά ποσοστά δημοτικότητάς του το 1933, κατηγορίες για διαφθορά αμαύρωσαν την εικόνα του, και ένας μεγάλος αριθμός Κουβανών πολιτών έχασε την εμπιστοσύνη του σε αυτόν.  
Μετά την παράδοση της προεδρίας στον προστατευόμενό του, Κάρλος Πρίο Σοκαρράς, το 1948, ο Γκράου ουσιαστικά απομακρύνθηκε από τη δημόσια ζωή της χώρας. Επανεμφανίστηκε το 1952 προκειμένου να εναντιωθεί στο πραξικόπημα του Μπατίστα. Ήταν υποψήφιος στις εκλογικές αναμετρήσεις του 1954 και του 1958 για την προεδρία της χώρας, οι οποίες οργανώθηκαν από τον Φουλχένσιο Μπατίστα αλλά παραιτήθηκε και τις δύο φορές μία ημέρα πριν τις εκλογές, ισχυριζόμενος κυβερνητική πλεκτάνη. Μετά την Κουβανική Επανάσταση και την άνοδο του Φιδέλ Κάστρο το 1959, ο Γκράου αποσύρθηκε στην οικία του στην Αβάνα, όπου και πέθανε στις 28 Ιουλίου του 1969.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Αχαΐας 2010–11

Για την περίοδο 2010–11, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αχαΐας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Αχαΐας.

Πρωτάθλημα

Το πρωτάθλημα της Α΄ Ε.Π.Σ. Αχαΐας για την περίοδο 2010–11 κατέκτησε η Α.Π.Σ. Θύελλα Πατρών και της Α1 κατηγορίας η Θύελλα Σκιαδά.

Κύπελλο

Κυπελλούχος Αχαΐας για την περίοδο 2010–11 ανακυρήχθηκε ο Τριταιϊκός.
Ιάκωβος Τομπάζης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Ύδρα και ήταν γιος του Νικόλαου Γιακουμάκη, γόνου αρχοντικής ναυτικής οικογένειας της Ύδρας, η οποία εγκαταστάθηκε στο νησί το 1668, προερχόμενη από τα Βουρλά της επαρχίας Σμύρνης. Η οικογένεια το 1816 μετονομάστηκε σε «Τομπάζη», όνομα το οποίο προήλθε από το είδος του πλοίου (ονομαζόταν τουμπάζι) των αδελφών Ιάκωβου και Μανώλη Τομπάζη . Ακολούθησε από μικρός το ναυτικό βίο και με ασχολήθηκε επιτυχώς με την ναυτιλία, την ναυπηγική τέχνη και το εμπόριο όπως διαπιστώνεται από τα χειρόγραφά του.

Η μύησή του στη Φιλική Εταιρεία

Το 1818 μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία στην Κωνσταντινούπολη από τον Παναγιώτη Σέκερη και είχε συνεργασία με τους πρωτεργάτες της επανάστασης, όπως διαπιστώνεται από την σωζόμενη αλληλογραφία του με τον Αλέξανδρο Υψηλάντη, Παναγιώτη Μπότσαρη, Γρηγόριο Δίκαιο (Παπαφλέσσας), Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη κ.ά.

Η συμμετοχή του στον Αγώνα

Με τη έναρξη της επανάστασης στην Ύδρα, ο Ιάκωβος Τομπάζης ορίστηκε πρώτος ναύαρχος του Υδραϊκού στόλου με απόφαση όλων των Υδραίων πλοιάρχων και ορκίστηκε στις 28 Απριλίου 1821 πάνω στη ναυαρχίδα Θεμιστοκλής. Για τον αγώνα αφιέρωσε όλη την περιουσία του ενώ πρόσφερε και τα τέσσερα πλοία του, τα οποία τα μετέτρεψε σε πολεμικά. Ήταν ο πρώτος που εισηγήθηκε την χρήση πυρπολικών, τα οποία αποδείχτηκαν τρομερά όπλα στον Αγώνα του 1821. Συμμετείχε στην επιχείρηση εξέγερσης της Χίου η οποία όμως δεν είχε το αναμενόμενο αποτέλεσμα.  Επίσης διηύθυνε την ναυμαχία της Ερεσσού, όπου συντελέστηκε η πρώτη ναυτική επιτυχία του Αγώνα. Στη συνέχεια έσπευσε στις Κυδωνίες  ώστε να σώσει τον άμαχο πληθυσμός τους από την εκδικητική μανία των Τούρκων. Τον Ιούλιο του 1821 συμμετείχε επίσης στην εκστρατεία διάσωσης της Σάμου, όπου ο Οθωμανικός στόλος επιχείρησε πολιορκία του επαναστατημένου νησιού.  Κατά τη διάρκεια της επανάστασης συμμετείχε ως πληρεξούσιος της Ύδρας σε διάφορες Εθνοσυνελεύσεις.
Απεβίωσε το 1829 στην Ύδρα και ενταφιάστηκε με μεγάλες τιμές. Είχε έναν γιο, τον Γεώργιο Τομπάζη (1809-1892), υποναύαρχο, ναυπηγό και υπουργό επί των ναυτικών.
Οδυσσέας Φωκάς

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1857 στη Ρουμανία και τo 1876, πήγε στην Γαλλία, για να σπουδάσει νομικά στην Αιξ, κατά επιθυμία των γονέων του. Αργότερα ξεκίνησε σπουδές ζωγραφικής στις ελεύθερες ακαδημίες του Παρισιού με δασκάλους τον Καρλ Καρτιέ (Karl Cartier, 1855–1925) και τον Ραφαέλ Κολλέν (Raphaël Collin, 1850–1916).
Το 1885 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και άρχισε να εργάζεται ως εικονογράφος στο περιοδικό Το Άστυ και την εφημερίδα Ακρόπολη. Στα Ολύμπια του 1888 τιμήθηκε με χάλκινο μετάλλιο, ενώ συμμετείχε ξανά στον ίδιο διαγωνισμό και το 1896. Στην Παγκόσμια Έκθεση του Παρισιού το 1900 τιμήθηκε επίσης με χάλκινο μετάλλιο.  
Από το 1900 έως το 1940, συμμετείχε σε πολλές καλλιτεχνικές εκθέσεις στην Αθήνα. Το 1902 εξέθεσε έργα του στην Σμύρνη, ενώ το 1905 και το 1909 πραγματοποίησε εκθέσεις στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Από το 1907 έως το 1910 έζησε — για οικογενειακούς λόγους — στην Ρουμανία, όπου και εξέθεσε έργα του. Από το 1915 και μέχρι τον θάνατό του, εργάσθηκε ως επιμελητής και συντηρητής έργων τέχνης στην Εθνική Πινακοθήκη. Επίσης, υπήρξε μέλος και για πολλά χρόνια πρόεδρος του Συνδέσμου Ελλήνων Καλλιτεχνών και άλλων καλλιτεχνικών επιτροπών.
Ο Φωκάς, αν και μαθήτευσε κοντά σε εκπροσώπους του αποκαλούμενου γαλλικού ακαδημαϊσμού, εντούτοις με τα έργα του εισήγαγε τον ιμπρεσιονισμό στην Ελλάδα ενώ θεωρείται ως πρωτοπόρος και τολμηρός στις δημιουργίες του. Οι τοπιογραφίες του διακρίνονται για την ευαισθησία τους και το διάχυτο φως, που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τα σκοτεινά χρώματα των ακαδημαϊστών. Σημαντικές πηγές του έργου του αποτέλεσαν τα τοπία της Αττικής και της Ρουμανίας. Το 1917 και το 1919 συμμετείχε σε εκθέσεις της Ομάδας «Τέχνη» του Νικόλαου Λύτρα χωρίς όμως ποτέ να γίνει μέλος της. Από το 1915 μέχρι και το τέλος της ζωής του υπήρξε συντηρητής και επιμελητής στην Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας. Με τη διαθήκη του παραχώρησε στην Εθνική Πινακοθήκη 92 έργα της συλλογής του, μαζί με ένα ακίνητο στην Καλλιθέα και μια πολυκατοικία στο Παρίσι.
Μάρκο Βενιέρ, Μαρκήσιος των Κυθήρων

Οικογένεια

Ο γιος του ήταν ο Βαρθολομαίος Βενιέρ που παντρεύτηκε την κόρη του τοπικού άρχοντα Νικολάου Ευδαιμογιάννη (1238), με τον τρόπο αυτό η Βενετσιάνικη οικογένεια απέκτησε την ολοκληρωτική κυριαρχία στο νησί. Ο εγγονός του ήταν ο Μάρκο Βενιέρ, Άρχοντας των Κυθήρων.
Μητροπολίτης Διδυμοτείχου, Ορεστιάδος και Σουφλίου Δαμασκηνός Καρπαθάκης

Βιογραφικά Στοιχεία

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1959. Φοίτησε στην Πρότυπο Ευαγγελική Σχολή Νέας Σμύρνης. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στην συνέχεια παρακολούθησε μαθήματα της Θεολογικής Σχολής Αθηνών. Το επάγγελμα του δικηγόρου άσκησε για δυο περίπου χρόνια. Είναι κάτοχος master στη Νομική. 
Εκάρη Μοναχός στην Ιερά Μονή Ασωμάτων Πετράκη την 1 Φεβρουαρίου 1985. Χειροτονήθηκε Διάκονος από τον Μητροπολίτη Μεγάρων κ. Βαρθολομαίο στις 23 Μαρτίου 1985 και Πρεσβύτερος στις 14 Σεπτεμβρίου 1987 από τον Μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κυρό Σεραφείμ. Υπηρέτησε στον Ιερό Ναό Ζωοδόχου Πηγής της Οδού Ακαδημίας. Διατέλεσε Γραμματέας της Ιεράς Συνόδου από το 1985 έως το 1990 και Αρχιγραμματέας από το 1990 έως το 1998.
Στις 25 Ιανουαρίου 1995, εξελέγη βοηθός Επίσκοπος Διαυλείας. Χειροτονήθηκε Επίσκοπος στις 27 Ιανουαρίου 1995, της Θείας Λειτουργίας προεξήρχε ο Μητροπολίτης Δράμας Διονύσιος με την παρουσία πολλών αρχιερέων.
Μητροπολίτης Διδυμοτείχου, Ορεστιάδος και Σουφλίου, εξελέγη από την  Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος στις 12 Οκτωβρίου 2009 και ενθρονίστηκε στο Διδυμότειχο στις 19 Νοεμβρίου.
Φελίσιτι Τζόουνς

Βιογραφία

Η Φελίσιτι Τζόουνς γεννήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 1983 στο Μπίρμινγχαμ. Μεγάλωσε στην Bournville των West Midlands. Έχει έναν μεγαλύτερο αδερφό. Η μητέρα της ήταν διαφημίστρια και ο πατέρας της δημοσιογράφος. Ο θείος της είναι ηθοποιός και ανέπτυξε το ενδιαφέρον της Τζόουνς για την υποκριτική από την παιδική ηλικία. Μια από τις προ-γιαγιάδες της καταγόταν από την Τοσκάνη της Ιταλίας. Η Τζόουνς σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Wadham College της Οξφόρδης. Εμφανίστηκε σε φοιτητικές παραστάσεις, συμπεριλαμβανομένης της Attis στην οποία έπαιξε τον κεντρική ρόλο. Το 2005 έκανε καλοκαιρινή περιοδεία στην Ιαπωνία με την Θεατρική Ομάδα του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης με το έργο του Σαίξπηρ The Comedy of Errors, πρωταγωνιστώντας μαζί με τον Harry Lloyd.

Προσωπική ζωή

Το 2013 η Τζόουνς χώρισε από τον γλύπτη Ed Fornieles, τον οποίο είχε γνωρίσει στην Οξφόρδη ενώ φοιτούσε στο Ruskin School of Art και με τον οποίο είχε σχέση για 10 χρόνια. Το 2015 ξεκίνησε να έχει σχέση με τον σκηνθέτη Charles Guard. Ο αρραβώνας τους ανακοινώθηκε τον Μάιο του 2017.
Μαγιορδόμος

Ο Μαγιορδόμος είναι μεσαιωνικός τίτλος, και σημαίνει κύριος του παλατιού. Η λέξη αποτελεί παραφθορά της λατινικής λέξης maior domus (γερμ. Hausmeister, Majordomus - αγγλ. Mayor of the Palace) ή και majordomo.Υπό την Δυναστεία των Μεροβίγγειων ο Μαγιορδόμος ήταν ο διαχειριστής του παλατιού του Βασιλιά των Φράγκων. Το αξίωμα υπήρχε από τον 6ο αιώνα, και κατά τη διάρκεια του 7ου εξελίχθηκε σε "εξουσία πίσω από το θρόνο" στο βορειοανατολικό βασίλειο της Αυστρασίας. Το 751 ο Μαγιορδόμος Πεπίνος ο Βραχύς οργάνωσε την εκθρόνιση του Χιλδέριχου Γ΄ και στέφτηκε βασιλιάς στη θέση του.
Οι Μαγιορδόμοι κατείχαν την πραγματική εξουσία να λαμβάνουν αποφάσεις που επηρέαζαν το βασίλειο, ενώ οι βασιλιάδες είχαν περιοριστεί κυρίως σε εθιμοτυπικό ρόλο, κάτι που τους καθιστούσε σχεδόν διακοσμητικά στοιχεία (rois fainéants, "βασιλιάς τεμπέλης"). Το αξίωμα του Μαγιορδόμου μπορεί να συγκριθεί ως ισοδύναμο με αυτό του Πέσβα (ή Πεσβά), του Σόγκουν ή του Πρωθυπουργού, αξιώματα τα οποία έχουν το χαρακτηριστικό ότι είναι η πραγματική δύναμη πίσω από έναν εθιμοτυπικό μονάρχη.
Στην Αυστρασία το αξίωμα του Μαγιορδόμου είχε γίνει κληρονομικό της οικογένειας των Πεπινιδών. Το 687, μετά από νίκη του επί του δυτικού βασιλείου της Νευστρίας, ο Πεπίνος του Χέρσταλ πήρε τον τίτλο του Δούκα των Φράγκων για να τονίσει την αύξηση της εξουσίας του. Ο γιος και διάδοχός του, Κάρολος Μαρτέλος, έπαψε να ασχολείται με το façade, τον επίφαση βασιλιά, και τα τελευταία τέσσερα χρόνια της ηγεμονίας του (743–47) ήταν ουσιαστικά ο βασιλιάς, καθώς ο προκάτοχός του είχε πεθάνει χωρίς να ορίσει διάδοχο.
Ρουμπίν Καζάν

Ιστορία του συλλόγου

Η ομάδα ιδρύθηκε το 1958, αρχικώς ονομαζόμενη ως «Ίσκρα» (από το 1958 μέχρι το 1964), ενώ κάποια περίοδο αργότερα ονομάστηκε «Ρουμπίν-ΤΑΝ» (από το 1992 έως το 1993).
Η Ρουμπίν δεν έπαιξε ποτέ στο πρωτάθλημα Σοβιετικής Ένωσης, αλλά προβιβάστηκε στη πρώτη κατηγορία του πρωταθλήματος Ρωσίας το 2003. Την πρώτη της χρονιά κατάφερε να τερματίσει στην 3η θέση, κερδίζοντας μια θέση στο κύπελλο UEFA της επόμενης σεζόν. Το 2005, κέρδισε για άλλη μια χρονιά, μια θέση στο κύπελλο UEFA, τερματίζοντας 4η, ενώ το 2008 κατέκτησε το πρωτάθλημα Ρωσίας. Η Ρουμπίν Καζάν είναι η τρίτη μόνο ομάδα που κατέκτησε το πρωτάθλημα που δεν είναι από την πόλη της Μόσχας (οι άλλες δύο είναι οι Σπαρτάκ-Αλάνια Βλαντικαφκάς και η Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης).
Το 2009 το όνομά της μπλέχτηκε σε μια περίεργη υπόθεση, όταν η Λέφσκι Σόφιας έλαβε ένα φαξ σύμφωνα με το οποίο η ομάδα του Καζάν ενδιαφερόταν για 4 παίκτες της βουλγαρικής ομάδας (Ζίφκο Μιλάνοφ, Γιουσέφ Ραμπέχ, Ντάρκο Τασέφσκι και Ζε Σοάρες). Σύμφωνα με αυτό η ομάδα της Ρουμπίν προσέφερε 4 εκατομμύρια για τους παίκτες, παρά τη λήξη της μεταγραφικής περιόδου, καθώς η γρίπη των χοίρων υποτίθεται πως είχε χτυπήσει την ομάδα της και η UEFA έδωσε ειδική άδεια για έξτρα μεταγραφές. Ταυτόχρονα στην ομάδα της Λέφσκι παρουσιάστηκε κάποιος παράγοντας που έπεισε τη διοίκηση της να δώσει άδεια στους παίκτες για να μεταβούν στη Ρωσία, μια μέρα πριν το ντέρμπι της Λέφσκι με την ΤΣΣΚΑ Σόφιας. Στη Μόσχα τους υποδέχθηκε κάποιος που παρουσιάστηκε ως εκπρόσωπος της Ρουμπίν, ο οποίος όμως την επόμενη ημέρα εξαφανίστηκε. Τότε έγινε γνωστό πως δεν υπήρχε καμία σχέση με την Ρουμπίν και οι παίχτες γύρισαν στη Σόφια, χωρίς όμως να προλάβουν να αγωνιστούν στο ντέρμπι με τη ΤΣΣΚΑ Σόφιας, όπου η Λέφσκι έχασε με 0-2. Στο παιχνίδι σημειώθηκαν επεισόδια, ενώ έγινε γνωστό πως υπήρξε αύξηση του πονταρίσματος στη νίκη της ΤΣΣΚΑ σε διάφορα στοιχηματικά γραφεία.