Σύνδρομο Άσπεργκερ

Ταξινόμηση

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας ορίζει το Σύνδρομο Άσπεργκερ ως μία από τις διαταραχές του φάσματος του αυτισμού (ASD) ή διάχυτη αναπτυξιακή διαταραχή (ΔΑΔ), η οποία είναι ένα φάσμα από ψυχολογικές συνθήκες που χαρακτηρίζονται από ανωμαλίες στην κοινωνική αλληλεπίδραση και επικοινωνία που δυσχεραίνουν την καθημερινότητα του ατόμου, καθώς και από περιορισμένα και επαναλαμβανόμενα ενδιαφέροντα και συμπεριφορά. Όπως και οι άλλες διαταραχές ψυχολογικής ανάπτυξης, το ASD ξεκινά στην νεογνική ή παιδική ηλικία, έχει μια σταθερή πορεία χωρίς ύφεση ή υποτροπή, και έχει εκπτώσεις που προκύπτουν με την ωρίμανση και που σχετίζονται με αλλαγές σε διάφορα συστήματα του εγκεφάλου. Το ASD είναι ένα υποσύνολο του ευρύτερου φαινοτύπου του αυτισμού, το οποίο περιγράφει άτομα που δεν μπορούν να έχουν ASD, χωρίς να έχουν αυτιστικά χαρακτηριστικά, όπως κοινωνικά ελλείμματα. Από τις τέσσερις άλλες μορφές ASD, ο αυτισμός είναι περισσότερο παρόμοιος με AS σημεία και πιθανές αιτίες, αλλά η διάγνωσή του απαιτεί μειωμένη επικοινωνία και καθυστέρηση στη γνωστική ανάπτυξη. Το σύνδρομο Rett και η παιδική ηλικία με αλλοιωμένη διαταραχή μοιράζονται αρκετά σημεία με τον αυτισμό, αλλά μπορεί να έχουν και άσχετες αιτίες. Η διάχυτη αναπτυξιακή διαταραχή που δεν προσδιορίζεται αλλιώς (PDD - NOS) διαγιγνώσκεται όταν τα κριτήρια για μια πιο συγκεκριμένη διαταραχή επιβεβαιώνονται.
Η έκταση της αλληλεπικάλυψης μεταξύ AS και υψηλής λειτουργικότητας αυτισμού (HFA - αυτισμό χωρίς να συνοδεύεται από νοητική υστέρηση) είναι ασαφής. Η ταξινόμηση ASD είναι σε κάποιο βαθμό ένα αποτέλεσμα του τρόπου με τον οποίο ο αυτισμός ανακαλύφθηκε, και μπορεί να μην αντανακλά την πραγματική φύση του φάσματος  μεθοδολογικά προβλήματα έχουν επαναθέσει το σύνδρoμο Asperger ως έγκυρη διάγνωση από την αρχή. Στην πέμπτη έκδοση του διαγνωστικού και Στατιστικού Εγχειριδίου των Ψυχικών Διαταραχών (DSM. -5), που δημοσιεύτηκε το Μάιο του 2013, το ΑS καταγράφηκε ως μια ξεχωριστή διάγνωση που είχε εξαλειφθεί και απαντιέται ως διαταραχή του φάσματος του αυτισμού. Όπως και η διάγνωση του συνδρόμου Asperger, η αλλαγή ήταν αμφιλεγόμενη και έτσι AS δεν απομακρύνθηκε από τηn Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας ICD - 10.

Χαρακτηριστικά

Ως μια διάχυτη αναπτυξιακή διαταραχή, το σύνδρομο Άσπεργκερ διακρίνεται από ένα μοτίβο των συμπτωμάτων και όχι ένα μόνο σύμπτωμα. Χαρακτηρίζεται από ποιοτική εξασθένιση της κοινωνικής αλληλεπίδρασης, από στερεότυπα και περιορισμένα πρότυπα συμπεριφοράς, δραστηριοτήτων και τα ενδιαφερόντων, και καμία κλινικά σημαντική καθυστέρηση στη γνωστική ανάπτυξη ή γενική καθυστέρηση στη γλώσσα. Χαρακτηριστικά του συνδρόμου είναι η έντονη ενασχόληση με ένα στενό αντικείμενο, μονόπλευρη πολυλογία, περιορισμένη προσωδία, και φυσική αδεξιότητα, αλλά δεν απαιτούνται για τη διάγνωση.

Κοινωνική αλληλεπίδραση

Η έλλειψη ενσυναίσθησης έχει σημαντική επίδραση σε μερικές πτυχές της κοινωνικής διαβίωσης των ατόμων με σύνδρομο Άσπεργκερ. Τα άτομα αυτά παρουσιάζουν δυσκολίες σε βασικά στοιχεία της κοινωνικής αλληλεπίδρασης, τα οποία μπορεί να περιλαμβάνουν την αποτυχία να αναπτύξουν φιλίες, να αναζητήσουν κοινές απολαύσεις ή να πραγματοποιήσουν επιτεύγματά με τους άλλους (για παράδειγμα, δείχνοντάς τους αντικείμενα ενδιαφέροντος), την έλλειψη κοινωνικής ή συναισθηματικής αμοιβαιότητας (κοινωνικά «παιχνίδια» με μηχανισμό δούναι και λαβείν), και την διαταραχή της μη λεκτικής συμπεριφοράς σε τομείς όπως η επαφή με τα μάτια, εκφράσεις του προσώπου, στάση του σώματος, και χειρονομίες.
Οι άνθρωποι με AS ίσως να μην είναι τόσο εσωστρεφείς παρουσία τρίτων, όσο άτομα που πάσχουν από άλλες, πιο εξουθενωτικές μορφές αυτισμού. Προσεγγίζουν τους άλλους, ακόμη και αδέξια. Για παράδειγμα, ένα άτομο με AS μπορεί να συμμετάσχει σε μια μονόπλευρη, μακροσκελή ομιλία για ένα αγαπημένο θέμα, και να παρεξηγήσει ή να μην αναγνωρίσει τα συναισθήματα και τις αντιδράσεις του ακροατή, όπως την επιθυμία του να αλλάξει το θέμα της συζήτησης ή να τερματίσει την αλληλεπίδραση. Αυτή η κοινωνική αδεξιότητα έχει κληθεί «ενεργή, αλλά περίεργη». Αυτή η αδυναμία να αντιδράσουν ανάλογα με την κοινωνική αλληλεπίδραση μπορεί να εκληφθεί ως αδιαφορία για τα συναισθήματα των άλλων, ενώ τα άτομα με AS μπορεί να εκληφθούν ως αναίσθητα. Ωστόσο, δεν προσεγγίσουν τους άλλους όλα τα άτομα με AS. Μερικά από αυτά μπορεί να εμφανίσουν ακόμη και επιλεκτική αλαλία, δηλαδή να μη μιλάνε καθόλου με τους περισσότερους ανθρώπους και να μιλάνε υπερβολικά με συγκεκριμένα άτομα. Κάποιοι μπορεί να επιλέξουν να μιλάνε μόνο σε ανθρώπους που τους είναι αρεστοί.
Η γνωστική ικανότητα των παιδιών με AS συχνά τους επιτρέπει να εκφράσουν τις κοινωνικές νόρμες σε ένα εργαστηριακό πλαίσιο, όπου μπορεί να είναι σε θέση να αποδείξει μια θεωρητική κατανόηση των συναισθημάτων των άλλων ανθρώπων. Ωστόσο, έχουν συνήθως δυσκολία να αντεπεξέλθουν σε καταστάσεις της πραγματικής ζωής. Τα άτομα με AS μπορεί να αναλύσουν και να διευθετήσουν τις παρατηρήσεις της κοινωνικής αλληλεπίδρασης τους σε άκαμπτες κατευθυντήριες γραμμές συμπεριφοράς, και να εφαρμόσουν τους κανόνες αυτούς με αδέξιους τρόπους, όπως αναγκαστική επαφή με τα μάτια, ως αποτέλεσμα μιας συμπεριφοράς που εμφανίζεται άκαμπτη ή κοινωνικά αφελής. Επιθυμία για συντροφικότητα στη παιδική ηλικία μπορεί να αριθμηθεί στο ιστορικό των αποτυχημένων προσπαθειών κοινωνικής συνεύρεσης.
Η υπόθεση ότι τα άτομα με σύνδρομο Άσπεργκερ έχουν προδιάθεση για βίαιη ή εγκληματική συμπεριφορά έχει ερευνηθεί, αλλά δεν υποστηρίζεται από τα δεδομένα. Περισσότερα στοιχεία δείχνουν τα παιδιά με AS είναι θύματα και όχι θύτες. Η αναθεώρηση του 2008 διαπίστωσε ότι ένας συντριπτικός αριθμός των αναφερθέντων κρουσμάτων βίας και εγκλήματος ατόμων σχετιζόταν ταυτόχρονα, εκτός του AS και με ψυχιατρικές διαταραχές, όπως η σχιζοσυναισθηματική διαταραχή.

Κλειστά και επαναλαμβανόμενα ενδιαφέροντα και συμπεριφορά

Τα άτομα με σύνδρομο Άσπεργκερ συχνά εμφανίζουν συμπεριφορά, ενδιαφέροντα και δραστηριότητες που είναι περιορισμένες και επαναλαμβανόμενες και μερικές φορές είναι ασυνήθιστα έντονες ή εστιασμένες. Μπορούν να τηρήσουν μια άκαμπτη καθημερινότητα, να κινηθούν με στερεότυπους και επαναλαμβανόμενους τρόπους, ή να απασχολούν τον εαυτό τους με εξειδικευμένα μέρη των αντικειμένων.
Η επιδίωξη συγκεκριμένων και στενών ενδιαφερόντων είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά χαρακτηριστικά του AS. Τα άτομα με αυτό το σύνδρομο μπορούν να συλλέξουν όγκους λεπτομερών πληροφοριών σχετικά με ένα σχετικά στενό θέμα, όπως μετεωρολογικά δεδομένα ή τα ονόματα αστερισμών, χωρίς απαραίτητα να έχουν μια πραγματική κατανόηση του θέματος. Για παράδειγμα, ένα παιδί μπορεί να απομνημονεύσει τους αριθμούς των μοντέλων μιας φωτογραφικής μηχανής, ενώ να μη νοιάζεται για τη φωτογραφία. Αυτή η συμπεριφορά είναι συνήθως εμφανής από την ηλικία των 5 ή 6. Παρά το γεγονός ότι αυτά τα ειδικά συμφέροντα μπορεί να αλλάξουν με το χρόνο, που συνήθως γίνονται πιο ασυνήθιστα, εστιάζονται, και συχνά κυριαρχούν στην κοινωνική αλληλεπίδραση τόσο πολύ που όλη η οικογένεια μπορεί να «βυθιστεί». Επειδή τα στενά θέματα συχνά συλλαμβάνουν το ενδιαφέρον των παιδιών, αυτό το σύμπτωμα μπορεί να μην αναγνωρίζεται από νωρίς. Στερεότυπες και επαναλαμβανόμενες κινητικές συμπεριφορές αποτελούν βασικό μέρος της διάγνωσης της AS και άλλων ASDs. Αυτές περιλαμβάνουν κινήσεις των χεριών, όπως χτύπημα ή συστροφή, και σύνθετες κινήσεις ολόκληρου του σώματος. Αυτές συνήθως επαναλαμβάνονται σε μεγαλύτερες εκρήξεις, δημιουργούνται εκούσια ή τελετουργικά από τικ, που είναι συνήθως πιο γρήγορα, λιγότερο ρυθμικά και λιγότερο συχνά συμμετρικά. 
Σύμφωνα με το διαγνωστικό τεστ αξιολόγησης Ενηλίκων Άσπεργκερ (ΑΑΑ), έλλειψη ενδιαφέροντος στη μυθοπλασία και μια θετική προτίμηση σε non-fiction καταστάσεις είναι συχνή μεταξύ των ενηλίκων με AS.

Ομιλία και γλώσσα

Παρά το γεγονός ότι τα άτομα με σύνδρομο Άσπεργκερ αποκτούν γλωσσικές δεξιότητες χωρίς σημαντικά γενική καθυστέρηση και η ομιλία τους δεν έχει συνήθως σημαντικές ανωμαλίες, η εκμάθηση της γλώσσας και η χρήση της είναι συχνά άτυπη. Οι ανωμαλίες περιλαμβάνουν πολυλογία, απότομες μεταβάσεις, κυριολεκτικές ερμηνείες και δυσερμηνείες αποχρώσεων των εννοιών, χρήση της μεταφοράς μόνο με τον ομιλητή, ελλείμματα στην ακουστική αντίληψη, ασυνήθιστη σχολαστικότητα, επίσημη ή ιδιοσυγκρασιακή ομιλία, και παραδοξότητες στην ένταση του ήχου στον τονισμό, και στο ρυθμό. Ηχολαλία έχει επίσης παρατηρηθεί σε άτομα με AS.
Υπάρχουν τρεις πτυχές των προτύπων επικοινωνίας με κλινικό ενδιαφέρον: κακή προσωδία, εφαπτόμενη και περιστασιακή ομιλία, και έντονη πολυλογία. Αν συμπεριληφθεί και ο τονισμός μπορεί να έχουν λιγότερο άκαμπτη ή μονότονη σχέση με τον κλασικό αυτισμό. Τα άτομα με AS έχουν συχνά ένα περιορισμένο φάσμα τονισμού. Η ομιλία τους μπορεί να είναι ασυνήθιστα γρήγορη, σπασμωδική ή δυνατή. Η ομιλία μπορεί να μεταφέρει την αίσθηση της ασυναρτησίας. Το στυλ αυτής της ομιλίας συχνά περιλαμβάνει μονολόγους για θέματα που δεν ενδιαφέρουν τον ακροατή, δεν παρέχουν το πλαίσιο για την υποβολή παρατηρήσεων, ή παραλείπουν να καταπνίξουν τις εσωτερικές τους σκέψεις. Τα άτομα με σύνδρομο μπορεί να αποτύχουν να ελέγξουν κατά πόσον ο ακροατής ενδιαφέρεται ή ασχολείται με τη συνομιλία. Το συμπέρασμα του ομιλητή σημείο μπορεί ποτέ να μη γίνει, και οι προσπάθειες από τον ακροατή να επεξεργαστεί το περιεχόμενο ή τη λογική της ομιλίας του, ή να στραφούν σε συναφή θέματα, είναι συχνά ανεπιτυχής.
Τα παιδιά με σύνδρομο μπορεί να έχουν ασυνήθιστα εξεζητημένο λεξιλόγιο σε νεαρή ηλικία που κοινώς ονομάζονται «μικροκαθηγητές», αλλά έχουν δυσκολία στην κατανόηση της μεταφορικής γλώσσα και τείνουν να χρησιμοποιούν τη γλώσσα κυριολεκτικά. Τα παιδιά με AS φαίνεται να έχουν ιδιαίτερες αδυναμίες στους τομείς της μεταφορικής γλώσσας που περιλαμβάνει το χιούμορ, την ειρωνεία, τα πειράγματα και το σαρκασμό. Παρά το γεγονός ότι τα άτομα με AS συνήθως κατανοούν τη γνωστική βάση του χιούμορ, φαίνεται να λείπει η κατανόηση της πρόθεσης του χιούμορ για να μοιραστούν την απόλαυση και με τους άλλους. Παρά τις ισχυρές ενδείξεις διαταραχής της ανατίμησης χιούμορ, ανέκδοτες αναφορές του χιούμορ σε άτομα με AS φαίνεται να αμφισβητούν μερικές ψυχολογικές θεωρίες της AS και του αυτισμού.

Κινητική και αισθητική αντίληψη

Τα άτομα με σύνδρομο Άσπεργκερ μπορεί να έχουν σημεία ή συμπτώματα που είναι ανεξάρτητα από τη διάγνωση, αλλά μπορεί να επηρεάσουν το άτομο ή την οικογένεια. Αυτά περιλαμβάνουν διαφορές στην αντίληψη και προβλήματα με τις κινητικές ικανότητες, τον ύπνο, και τα συναισθήματα.
Τα άτομα συχνά έχουν εξαιρετική ακουστική και οπτική αντίληψη. Τα παιδιά με αυτισμό συχνά επιδεικνύουν αυξημένη αντίληψη των μικρών αλλαγών στη μορφή, όπως οι ρυθμίσεις των αντικειμένων ή γνωστών εικόνων. Τυπικά πρόκειται για συγκεκριμένους τομείς και περιλαμβάνει την επεξεργασία των λεπτόκοκκων χαρακτηριστικών. Αντίθετα, σε σύγκριση με άτομα με αυτισμό υψηλής λειτουργικότητας, τα άτομα με Asperger έχουν ελλείμματα σε ορισμένες εργασίες που αφορούν οπτικο- χωρική αντίληψη, ακουστική αντίληψη, ή οπτική μνήμη. Πολλά άτομα με AS και ASD εκθέτουν άλλες ασυνήθιστες αισθητηριακές και αντιληπτικές ικανότητες και εμπειρίες. Μπορούν να είναι ασυνήθιστα ευαίσθητα ή ευαισθησία στο ήχο, το φως, και άλλα ερεθίσματα. Αυτές οι αισθητικές απαντήσεις βρέθηκαν σε άλλες αναπτυξιακές διαταραχές και δεν είναι ειδικά για AS ή να ASD. Υπάρχουν περισσότερα στοιχεία για μειωμένη ανταπόκριση σε αισθητήρια ερεθίσματα, αν και αρκετές μελέτες δείχνουν ότι δεν διαπιστώθηκαν διαφορές.
Αρχικοί υπολογισμοί του Χανς Άσπεργκερ  και άλλων διαγνωστικών συστημάτων περιλαμβάνουν περιγραφές των φυσικών αδεξιότητων. Τα παιδιά με σύνδρομο Asperger μπορεί να καθυστερήσουν για την απόκτηση των δεξιοτήτων που απαιτούν επιδεξιότητα του κινητήρα, όπως το ποδήλατο ή το άνοιγμα ενός βάζου, και μπορεί να φαίνεται ότι κινούνται αδέξια ή αισθάνονται «άβολα στο πετσί τους ». Μπορούν να συντονίζονται σωστά, ή να έχουν περίεργο βάδισμα ή στάση, κακό γραφικό χαρακτήρα, ή προβλήματα με την ένταξη οπτική-κινητήρα. Μπορούν να παρουσιάζουν προβλήματα με την ιδιοδεκτικότητα (αίσθηση της θέσης του σώματος), σχετικά με τα μέτρα συντονισμού της αναπτυξιακής διαταραχή (διαταραχή κινητικού σχεδιασμού), την ισορροπία, του διδύμου βαδίσματος, και το δάχτυλο -thumb παράθεση. Δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι αυτά τα προβλήματα κινητικών δεξιοτήτων διαφοροποιούνται και από άλλες υψηλής λειτουργικότητας ASDs.
Τα παιδιά με σύνδρομο Άσπεργκερ είναι πιο πιθανό να έχουν προβλήματα ύπνου, συμπεριλαμβανομένης της δυσκολίας στο να κοιμηθούν, συχνές νυκτερινές αφυπνίσεις, και νωρίς το πρωί αφυπνίσεις. AS συνδέεται επίσης με υψηλά επίπεδα αλυκυθυμίας, η οποία εφάπτεται στη δυσκολία στην αναγνώριση και περιγραφή των συναισθημάτων κάποιου. Παρά το γεγονός ότι η AS, η χαμηλότερη ποιότητα του ύπνου, και αλυκυθυμία συνδέονται, η αιτιώδης σχέση τους είναι ασαφής.

Αιτίες

Από τον Χανς Άσπεργκερ περιγράφονται κοινά συμπτώματα μεταξύ των μελών των ασθενών του οικογένεια, ιδίως στους πατέρες, και η έρευνα υποστηρίζει αυτή την παρατήρηση και προτείνει μια γενετική συμβολή στο σύνδρομο Άσπεργκερ. Παρόλο που δεν υπάρχει συγκεκριμένο γονίδιο που έχει εντοπιστεί, οι πολλαπλοί παράγοντες πιστεύεται ότι παίζουν ένα ρόλο στην έκφραση του αυτισμού, δεδομένης της φαινοτυπικής διακύμανσης που παρατηρείται σε παιδιά με AS. Αποδεικτικά στοιχεία για μια γενετική σύνδεση είναι η τάση το AS τρέξει στις οικογένειες και να παρατηρηθεί με υψηλότερη συχνότητα εμφάνισης των μελών της οικογένειας που έχουν συμπεριφορικά συμπτώματα παρόμοια με AS, αλλά σε πιο περιορισμένη μορφή (για παράδειγμα, μικρές δυσκολίες στην κοινωνική αλληλεπίδραση, τη γλώσσα, ή ανάγνωση). Οι περισσότερες έρευνες δείχνουν. ότι όλο το φάσμα του αυτισμού περιλαμβάνει διαταραχές που έχουν κοινούς γενετικούς μηχανισμούς, αλλά η AS μπορεί να έχει ισχυρότερη γενετική συνιστώσα από αυτισμό υπάρχει πιθανώς μια κοινή ομάδα γονιδίων, όπου συγκεκριμένα αλληλόμορφα καθιστούν ένα άτομο ευάλωτο στην ανάπτυξη AS ? αν αυτή είναι η περίπτωση, ο συγκεκριμένος συνδυασμός των αλληλομόρφων θα καθορίσει τη σοβαρότητα των συμπτωμάτων και για κάθε άτομο με AS.
Έχουν αναφερθεί λίγες περιπτώσεις ASD που έχουν συνδεθεί με την έκθεση σε τερατογενετικούς παράγοντες (παράγοντες που προκαλούν γενετικές ανωμαλίες) κατά τη διάρκεια των πρώτων οκτώ εβδομάδων από τη σύλληψη. Αν και αυτό δεν αποκλείει την πιθανότητα ότι ο αυτισμός μπορεί να κινηθεί ή να επηρεαστεί αργότερα, είναι ισχυρή απόδειξη ότι προκύπτει πολύ νωρίς στην ανάπτυξη. Πολλοί περιβαλλοντικοί παράγοντες έχουν υποτεθεί ότι δρούν μετά τη γέννηση, αλλά καμία δεν έχει επιβεβαιωθεί από την επιστημονική διερεύνηση.

Μηχανισμός

Το σύνδρομο Άσπεργκερ φαίνεται να προκύπτει από την ανάπτυξη παραγόντων που επηρεάζουν πολλά ή όλα τα λειτουργικά συστήματα του εγκεφάλου με εντοπισμένες επιδράσεις. Παρότι τα ειδικά ερεισμάτα και οι παράγοντες που διακρίνουν την AS από τα άλλα ASDs Αείναι άγνωστες, και δεν υπάρχει σαφής παθολογία κοινή σε άτομα με AS, εξακολουθεί να είναι πιθανό ότι ο μηχανισμός της AS είναι ξεχωριστός από τα άλλα ASDs. Νευροανατομικές μελέτες και ενώσεις με τερατογόνα υποδεικνύουν έντονα ότι ο μηχανισμός περιλαμβάνει μεταβολή της ανάπτυξης του εγκεφάλου αμέσως μετά από τη σύλληψη. Ανώμαλη μετανάστευση εμβρυϊκών κυττάρων κατά την εμβρυϊκή ανάπτυξη μπορεί να επηρεάσει την τελική δομή και τη συνδεσιμότητα του εγκεφάλου, με αποτέλεσμα μεταβολές στα νευρωνικά κυκλώματα που ελέγχουν τη σκέψη και τη συμπεριφορά. Αρκετές θεωρίες του μηχανισμού είναι διαθέσιμες, καμία όμως δεν παρέχει μια πλήρη εξήγηση

Έλεγχος για την ύπαρξη του συνδρόμου Asperger

Γονείς παιδιών που πάσχουν από το σύνδρομο Άσπεργκερ μπορούν να εντοπίσουν διαφορές στην ανάπτυξη των παιδιών ηλικιακά νωρίς, από τον τριακοστό (30) μήνα ζωής. Αναπτυξιακός έλεγχος κατά τη διάρκεια ενός ιατρικού ελέγχου ρουτίνας από ένα γενικό ιατρό ή παιδίατρο μπορεί να εντοπίσει ενδείξεις που χρήζουν περαιτέρω διερεύνησης. Η διάγνωση του συνδρόμου περιπλέκεται από τη χρήση διαφόρων μέσων ελέγχου, όπως των: Asperger Syndrome Diagnostic Scale (ASDS), Autism Spectrum Screening Questionnaire (ASSQ), Childhood Autism Spectrum Test (CAST) (παλαιότερα ονομαζόταν Childhood Asperger Syndrome Test), Gilliam Asperger's Disorder Scale (GADS), Krug Asperger's Disorder Index (KADI), και του Autism Spectrum Quotient (AQ; με ειδικές εκδόσεις για παιδιά, εφήβους και ενήλικες). Κανένα από αυτά δε διαφέρει σε αξιοπιστία μεταξύ του AS και των ASDs.

Διαχείριση του Συνδρόμου

Δείτε και: Θεραπεία του Αυτισμού
Με την αγωγή για το σύνδρομο Άσπεργκερ γίνεται προσπάθεια να διαχειριστούν τα ενοχλητικά συμπτώματα και να διδαχθούν οι πάσχοντες κοινωνικές, επικοινωνιακές και επαγγελματικές δεξιότητες κατάλληλες για την ηλικία τους, οι οποίες δεν αποκτώνται φυσιολογικά κατά την ανάπτυξή τους, με παρεμβάσεις προσαρμοσμένες στις ανάγκες του καθενός (από τους πάσχοντες) βασισμένες σε διεπιστημονική αξιολόγηση. Παρά την πρόοδο που έχει επιτευχθεί στον τομέα αυτό, δεδομένα που να υποστηρίζουν την αποτελεσματικότητα τέτοιων παρεμβάσεων είναι περιορισμένα.

Φαρμακευτική θεραπεία

Καμία φαρμακευτική αγωγή δεν αντιμετωπίζει απευθείας τα κύρια συμπτώματα του AS. Παρόλο που η έρευνα στην αποτελεσματικότητα της φαρμακευτικής παρέμβασης για το AS είναι περιορισμένη, είναι σημαντικό να διαγνωσθούν και να αντιμετωπισθούν καταστάσεις που εμφανίζονται από την ασθένεια. Ελλείμματα από το ίδιο το άτομο στην αναγνώριση συναισθημάτων ή στην παρατήρηση των επιδράσεων της συμπεριφοράς τού ενός σε άλλους μπορούν να δυσκολέψουν τα άτομα με AS να καταλάβουν γιατί η αγωγή ίσως είναι απαραίτητη. Η αγωγή μπορεί να είναι αποτελεσματική σε συνδυασμό με παρεμβάσεις στη συμπεριφορά και περιβαλλοντικές διευκολύνσεις στη διαχείριση συμπτωμάτων που εμφανίζονται με την ασθένεια όπως το αγχωτικό σύνδρομο, η μείζονα καταθλιπτική διαταραχή, απροσεξία και επιθετικότητα. Τα άτυπα αντιψυχωτικά φάρμακα ρισπεριδόνη και ολανζαπίνη φαίνεται να μειώνουν τα σχετιζόμενα με το AS συμπτώματα. η ρισπεριδόνη μπορεί να μειώσει τις επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές και τις συμπεριφορές αυτοτραυματισμού, τις εκρήξεις επιθετικότητας και την παρορμητικότητα και να βελτιώσει τις στερεότυπες συμπεριφορές και τις κοινωνικές σχέσεις και επαφές. Οι αποκλείστες της επιλεκτικής επαναπρόσληψης σεροτονίνης (SSRIs) φλουοξετίνη, φλουβοξαμίνη και σερτραλίνη είναι αποτελεσματικοί στην αντιμετώπιση περιορισμένων και επαναλαμβανόμενων συμπεριφορών.
Η φαρμακευτική αγωγή πρέπει να λαμβάνεται με προσοχή, διότι οι παρενέργειες μπορεί να είναι πιο κοινές και δύσκολες να εκτιμηθούν σε άτομα με AS,αφού επιπλέον εξετάσεις για την αποτελεσματικότητα των φαρμάκων σε καταστάσεις που εμφανίζονται με την ασθένεια συνήθως αποκλείουν τα άτομα με αυτιστικές διαταραχές. Ανωμαλίες στον μεταβολισμό και την ηλεκτρική αγωγιμότητα της καρδιάς και ο αυξημένος κίνδυνος εμφάνισης διαβήτη τύπου 2 έχον αυξηθεί σε περιπτώσεις χορήγησης τέτοιας φαρμακευτικής αγωγής, μαζί με σοβαρές μακροχρόνιες νευρολογικές παρενέργειες. Οι SSRIs μπορεί να οδηγήσουν στην εκδήλωση συμπεριφορών όπως αυξημένη επιθετικότητα, παρορμητικότητα και διαταραχές του ύπνου. Η αύξηση του βάρους και η κούραση είναι συνήθεις παρενέργειες της ρισπεριδόνης, η οποία μπορεί ακόμη να οδηγήσει σε αυξημένο κίνδυνο εμφνάνισης συμπτωμάτων όπως ανησυχία και δυστονία και αυξημένα επίπεδα προλακτίνης στον ορό του αίματος. Υπνηλία και αύξηση σωματικού βάρους είναι πιο συχνές παρενέργειες με την ολανζαπίνη, η οποία έχει επίσης συνδεθεί με τον διαβήτη. Παρενέργειες υπνηλίας κατά την σχολική ηλικία έχουν επιπτώσεις στην μάθηση στην τάξη. Άτομα με AS μπορεί να μην έχουν τη δυνατότητα να αναγνωρίσουν και να καταλάβουν τις εσωτερικές τους διαθέσεις και συναισθήματα ή να ανεχθούν τις παρενέργειες, οι οποίες για τα περισσότερα άτομα δε θα αποτελούσαν πρόβλημα.

Εξέλιξη του συνδρόμου Άσπεργκερ

Υπάρχουν μερικά στοιχεία που δείχνουν ότι παιδιά με AS μπορεί να δουν μείωση των συμπτωμάτων τους: έως και το 20% των παιδιών μπορεί να μην πληρούν τα διαγνωστικά κριτήρια ως ενήλικες, παρά την ύπαρξη κοινωνικών και επικοινωνιακών δυσκολιών. Μέχρι το 2006, δεν υπάρχουν διαθέσιμες έρευνες που να αναδεικνύουν το μακροχρόνιο αποτέλεσμα του AS σε άτομα που πάσχουν από αυτό και δεν υπάρχουν καθόλου συστηματικές μακροχρόνιες έρευνες για παιδιά με AS. Άτομα που πάσχουν από το AS φαίνεται να έχουν φυσιολογικό προσδόκιμο ζωής, αλλά έχουν αυξημένη προδιάθεση εμφάνισης των ψυχιατρικών εκδηλώσεων που εμφανίζονται με την ασθένεια, όπως η μείζονα καταθλιπτική διαταραχή και οι κρίσεις άγχους που μπορούν να επηρεάσουν χαρακτηριστικά την εξέλιξη του συνδρόμου. Παρόλο που οι δυσκολίες στην κοινωνική ζωή υπάρχουν εφ'όρου ζωής, το αποτέλεσμα είναι σε γενικές γραμμές θετικότερο από ότι σε άτομα που πάσχουν από αυτιστικές διαταραχές χαμηλής λειτουργικής ικανότητας. Για παράδειγμα, τα συμπτώματα του πλαισίου των αυτιστικών διαταραχών είναι πιο πιθανό να μειωθούν σε παιδιά με AS ή άλλες αυτιστικές διαταραχές υψηλής λειτουργικής ικανότητας(HFA). Παρόλο που οι περισσότεροι μαθητές με AS/HFA έχουν τυπική μαθηματική ικανότητα και αποδίδουν ελάχιστα χειρότερα στην αριθμητική, μερικοί έχουν εξαιρετικές ικανότητες στα μαθηματικά και το σύνδρομο Asperger δεν έχει αποτρέψει μερικούς ενήλικες όπως ο Vernon L. Smith να κερδίσουν το Βραβείο Νόμπελ.
Παρόλο που τα περισσότερα παιδία με AS παρακολουθούν κανονικά μαθήματα διδασκαλίας, μερικα παιδια μπορεί να χρησιμοποιήσουν ειδικές υπηρεσίες εκπαίδευσης εξαιτίας των κοινωνικών δυσκολιών του και των προβλημάτων συμπεριφοράς. Έφηβοι με AS μπορεί να εμφανίσουν δυσκολία σε θέματα οργάνωσης και φροντίδας του εαυτού τους, καθώς και διαταραχές στις κοινωνικές και προσωπικές (ερωτικές) σχέσεις τους. Παρά τη χαμηλή ικανότητα αντίληψης τους, πολλοί νέοι ενήλικες με AS παραμένουν στο πατρικό τους, παρόλο που μερικοί παντρεύονται και δουλεύουν ανεξάρτητα. Η διαφορετικότητα που βιώνουν οι έφηβοι (λόγω ηλικίας) μπορεί να είναι τραυματική. Το άγχος μπορεί να εμφανιστεί ως απλή ανησυχία μέχρι και πιθανή παραβίαση της ρουτίνας, ως καταστάσεις χωρίς να υπάρχει συγκεκριμένο πρόγραμμα ή προσδοκίες ή μεχρι και κοινωνικό άγχος. Το στρες που προκύπτει απ'όλα αυτά μπορεί να εκδηλωθεί ως απροσεξία, απόσυρση, εξάρτηση από τις εμμονές, υπερκινητικότητα ή επιθετική συμπεριφορά. Η κατάθλιψη είναι συχνό αποτέλεσμα του χρόνιου εκνευρισμού από τις επαναλαμβανόμενες αποτυχίες στην ανάπτυξη κοινωνικών σχέσεων με άλλους, καθώς και εναλλαγές στη διάθεση, οι οποίες πρέπει να αντιμετωπισθούν, μπορεί να εμφανιστούν. Η κλινική εμπειρία υποδεικνύει ότι τα ποσοστά αυτοκτονίας μπορεί να είναι αυξημένα μεταξύ των ατόμων με AS, αλλά κάτι τέτοιο δεν έχει εξακριβωθεί, με συστηματική έρευνα.
Η εκπαίδευση των οικογενειών είναι απαραίτητη ώστε να αναπτυχθούν στρατηγικές κατανόηση των πλεονεκτημάτων και των αδυναμιών της κατάστασης. Βοηθώντας την οικογένεια να αντεπεξέλθει σε τέτοιες καταστάσεις, βελτιώνεται η επίδραση στα παιδιά. Η εξέλιξη του συνδρόμου μπορεί να βελτιωθεί αν διαγνωσθεί σε νεότερη ηλικία η οποία επιτρέπει παρεμβάσεις σε πρώιμο στάδιο, ενώ παρεμβάσεις στη ενήλικη ζωή είναι χρήσιμες αλλά λιγότερο προσοδοφόρες. Υπάρχουν νομικές κυρώσεις για άτομα που εκμεταλλεύονται άτομα με AS αφού διατρέχουν τον κίνδυνο να παρασυρθούν και να μην έχουν τη δυνατότητα να αναγνωρίσουν τις κοινωνικές επιπτώσεις των πράξεων τους.

Επιδημιολογία

Οι εκτιμήσεις για το ποσοστό των ατόμων που πάσχουν από AS σε σχέση με αυτά που εξετάστηκαν διαφέρουν σημαντικά. Μία ανασκόπηση των επιδημιολογικών ερευνών του 2003 έδειξε ότι το ποσοστό αυτό κυμαίνεται από 0.03 μέχρι 4.83 στα 1000, με το ποσοστό Αυτισμού προς AS να κυμαίνεται μεταξύ 1.5:1 έως 16:1. Συνδυάζοντας την αναλογία των γεωμετρικών μέσων στο 5:1 με μια συντηρητική εκτίμηση του αρχικού ποσοστού του AS στο 1.3 στα 1000 άτομα που εξετάστηκαν, γίνεται έμμεσα κατανοητό ότι το ποσοστό των ατόμων που πάσχουν από AS προς αυτά που εξετάστηκαν υπολογίζεται περίπου στο 0.26 ανά 1000 άτομα. Μέρος της απόκλισης στους υπολογισμούς αυξάνεται λόγω των διαφορών στα διαγνωστικά κριτήρια που χρησιμοποιούνται. Για παράδειγμα, μια μικρή μελέτη του 2007 σε 5484 οκτάχρονα παιδιά από τη Φινλανδία βρήκε ότι 2.9 παιδιά στα 1000 πληρούν το κριτήριο ICD-10 για διάγνωση του AS, 2,7 στα 1000 για το κριτήριο Gillberg and Gillberg, 2.5 για το DSM-IV, 1.6 για το Szatmari et al, και 4.3 στα 1000 για το σύνολο αυτών των τεσσάρων κριτηρίων. Τα αγόρια φαίνεται να έχουν πιο συχνά το AS σε σχέση με τα κορίτσια: υπολογισμοί της αναλογία μεταξύ των φύλων κυμαίνονται από 1.6:1 μέχρι 4:1, με τη χρήση του κριτηρίου Gillberg and Gillberg.
Οι κρίσεις άγχους και η μείζονα καταθλιπτική διαταραχή είναι οι πιο συχνές καταστάσεις που εμφανίζονται ταυτόχρονα: η εμφάνιση τους παράλληλα με το AS υπολογίζεται στο 65% των περιπτώσεων. Αναφορές έχουν συσχετίσει το AS με ιατρικές καταστάσεις όπως η αμινοξυουρία και η χαλάρωση των συνδέσμων, αλλά αυτές οι αναφορές είναι είτε απλά περιστατικά είτε μικρές μελέτες και δεν έχουν συσχετισθεί παράγοντες με το AS σε αυτές τις έρευνες. Μία έρευνα σε άνδρες με AS βρήκε ένα αυξημένο ποσοστό επιληψίας και υψηλό ποσοστό διαταραχής της μη λεκτικής μάθησης (51%). Το AS έχει συσχετισθεί με διάφορα «τικ», με το σύνδρομο Tourette και τη διπολική διαταραχή και οι επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές του AS έχουν αρκετές ομοιότητες με συμπτώματα της ιδεοψυχαναγκαστικής διαταραχής και της αναγκαστικής προσωπικής διαταραχής. Ωστόσο, πολλές από αυτές τις μελέτες είναι βασισμένες σε κλινικά δείγματα ή δεν έχουν τυποποιημένη μέτρηση.

Ιστορία

Πήρε την ονομασία του από το Αυστριακό παιδίατρο Χανς Άσπεργκερ(1906–1980). Το AS είναι ένα σχετικά νέο διαγνωσθέν σύνδρομο στο πεδίο του αυτισμού.
Ως παιδί, ο Άσπεργκερ φαίνεται να είχε εμφανίσει κάποια από τα χαρακτηριστικά αυτού του συνδρόμου, όπως αδιαφορία για ανθρώπινη επαφή και επικοινωνία και ταλέντο στη γλωσσομάθεια. Το 1994, ο Άσπερκερ περιέγραψε 4 παιδιά,κατά την πρακτική του, τα οποία είχαν δυσκολία στην κοινωνική τους ενσωμάτωση.Τα παιδιά δεν εμφάνιζαν μη λεκτικές ικανότητες επικοινωνίας, ούτε κατάφερναν να επικοινωνήσουν ουσιαστικά με τους φίλους τους και ήταν και σωματικά αδέξια. Ο Άσπεργκερ αποκάλεσε την κατάσταση ως «Αυτιστική ψυχοπάθεια» και περιέγραψε ως κύριο χαρακτηριστικό της την κοινωνική απομόνωση. 50 χρόνια αργότερα, αρκετά διαγνωστικά πρότυπα για το σύνδρομο προτάθηκαν διστακτικά, αρκετά από τα οποία διέφεραν αρκετά από την μελέτη του Άσπεργκερ.
Σε αντίθεση με το AS όπως περιγράφεται σήμερα, η αυτιστική ψυχοπάθεια μπορεί να αναγνωριστεί σε άτομο όλων των επιπέδων ευφυίας, περιλαμβανομένων και εκείνων με διανοητική αναπηρία. Στα περιεχόμενα της πολιτικής της Ναζιστικής ευγονικής για εξάλειψη των ατόμων που παρεκκλίνουν κοινωνικά και αυτών με νοητική αναπηρία, ο Άσπεργκερ υπερασπίστηκε με πάθος την αξία των ατόμων με αυτισμό, γράφοντας:
"Είμαστε πεπεισμένοι ότι τα άτομα με αυτισμό έχουν τη θέση τους στην κοινωνία. Εκπληρώνουν τον ρόλο τους καλά, ίσως και καλύτερα απ'ότι θα μπορούσε οποιοσδήποτε άλλος, και μιλάμε για ανθρώπους οι οποίοι ως παιδιά έιχαν τις μεγαλύτερες δυσκολίες να αντιμετωπίσουν και προκαλούσαν ανείπωτες ανησυχίες στα άτομα που τους πρόσεχαν."
Ο Άσπεργκερ επίσης αποκαλούσε τους νεαρούς του ασθενείς «μικρούς καθηγητές», και πίστευε ότι μερικοί θα ήταν ικανοί για εξαιρετικά επιτεύγματα και πρωτότυπες σκέψεις αργότερα στη ζωή τους. Η μελέτη του δημοσιεύτηκε σε περίοδο πολέμου και στη Γερμανία, οπότε δε διαβάστηκε από πολλούς ανθρώπους εκτός Γερμανίας.
Η Λόρνα Γουίνγκ έκανε γνωστό τον όρο Σύνδρομο Άσπεργκερ στην αγγλόφωνη ιατρική κοινότητα με τη δημοσίευσή της το 1981 για μία σειρά μελέτης περιπτώσεων παιδιών που εμφανίζουν παρόμοια συμπτώματα, και η Uta Frith μετέφρασε την μελέτη του Άσπεργκερ στα Αγγλικά το 1991. Ομάδες διαγνωστικών κριτηρίων σκιαγραφήθηκαν από τους Gillberg και Gillberg το 1989 και από τους Szatmari et al. την ίδια χρονιά. Το AS έγινε μια σταθερή διάγνωση πάθησης το 1992, όταν συμπεριλήφθηκε στην 10η έκδοσή του διαγνωστικού εγχειριδίου του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (Π.Ο.Υ.), «Διεθνής Κατάταξη των Ασθενειών» (ICD-10). Το 1994, το AS προστέθηκε στην 4η έκδοση του Διαγνωστικού εγχειριδίου της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρίας, «Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο των Νοητικών Διαταραχών» (DSM-IV).
Τώρα πια εκατοντάδες βιβλία, άρθρα και ιστοσελίδες περιγράφουν το AS, και οι υπολογισμοί διάγνωσης έχουν αυξηθεί δραματικά για ασθένεια του αυτιστικού φάσματος, με το AS να αναγνωρίζεται ως μία σημαντική υποομάδα. Το εάν θα πρέπει να ξεχωρίζεται από την κατηγορία των αυτιστικών διαταραχών υψηλής λειτουργικότητας είναι ένα βασικό θέμα το οποίο χρίζει περαιτέρω μελέτης, και υπάρχουν αμφιβολίες για την εμπειρική επικύρωση των κριτηρίων DSM-IV και ICD-10. Το 2013, το κριτήριο DSM-5 απέκλεισε το AS από ξεχωριστή διάγνωση, κατατάσσοντάς το στο αυτιστικό φάσμα σε μια κλίμακα σοβαρότητας εμφάνισης αυτισμού.

Κοινωνία και Πολιτισμός

Οι άνθρωποι με AS μπορεί να αναφέρονται στον εαυτό τους στις καθημερινές συζητήσεις ως aspies (ένας όρος που χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά σε γραπτό απο την Liane Holliday Willey το 1999). Η λέξη νευροτυπικός (συντομογραφία NT) περιγράφει ένα άτομο του οποίου η νευρολογική ανάπτυξη και κατάσταση είναι τυπική, και συχνά χρησιμοποιείται για αναφορά σε μη-αυτιστικά άτομα. Το Διαδίκτυο έδωσε τη δυνατότητα σε άτομα με AS να επικοινωνήσουν μεταξύ τους και να γιορτάσουν τη διαφορετικότητά τους με τρόπο που παλαιότερα δεν ήταν δυνατός εξαιτίας τις σπανιότητας τους και της αραιής γεωγραφικής τους κατανομής. Ένα ξεχωριστό είδος πολιτισμού των ατόμων με As έχει δημιουργηθεί. Ιστοσελίδες όπως η Wrong Planet έχουν διευκολύνει τα άτομα με AS να συνδεθούν μετξύ τους.
Τα αυτιστικά άτομα έχουν υποστηρίξει μια αλλαγή στην αντίληψη του φάσματος των αυτιστικών διαταραχών, θεωρώντας τις ως περίπλοκα σύνδρομα παρά ως ασθένειες που πρέπει να θεραπευτούν. Οι υπέρμαχοι αυτής της ιδέας απορρίπτουν την ιδέα ότι υπάρχει μία «ιδανική» διαμόρφωση του εγκεφάλου και ότι οποιαδήποτε παρέκκλιση από αυτή θεωρείται παθολογική. Αντ'αυτού προωθούν την ανοχή σε ότι αυτοί ονομάζουν νευροποικιλότητα (neurodiversity). Αυτές οι ιδέες αποτελούν τη βάση των δικαιωμάτων των αυτιστικών ατόμων και των κινημάτων αυτιστικής υπερηφάνειας. Υπάρχει μια αντίθεση στους ενήλικες που έχουν διαγνώσει μόνοι τους στον εαυτό τους το AS, οι οποίοι δε θέλουν να θεραπευτούν και είναι περήφανοι για την ταυτότητά τους και σε γονείς παιδιών με AS, οι οποίοι συνήθως αναζητούν βοληθεια και θεραπεία για τα παιδιά τους.
Μερικοί ερευνητές υποστηρίζουν ότι το AS μπορεί να αντιμετωπισθεί με μία διαφορετική αντίληψη, όχι ως μία διαταραχή ή αναπηρία και ότι πρέπει να αφαιρεθεί απο το βασικό Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο, όπως έγινε και με την ομοφυλοφιλία. Σε μία μελέτη του 2002, ο Σίμον Μπάρον-Κόεν έγραψε για αυτούς που έχουν το AS: « Στον κοινωνικό κόσμο, δεν υπάρχει κανένα σημαντικό όφελος από μία ακριβή ματιά στη λεπτομέρεια, αλλά στον κόσμο των μαθηματικών, των υπολογιστών, της καταλογογράφησης, της μουσικής, της γλωσσολογίας, της μηχανικής και των επιστημών, μία τέτοια ματιά στη λεπτομέρεια οδηγεί στην επιτυχία παρά στη αποτυχία». Ο Baron-Cohen επισήμανε δύο λόγους γιατί μπορεί να είναι ακόμα χρήσιμο να θεωρούμε το AS ως αναπηρία: για να προβλέπεται ειδική νομική στήριξη όποτε χρειαστεί και για να αναγνωριστούν οι συναισθηματικές δυσκολίες από την μειωμένη αντίληψη των συναισθημάτων από άτομα που πάσχουν από το AS. O Baron-Cohen υποστηρίζει ότι τα γονίδια για τον συνδυασμό των ικανοτήτων των ατόμων με AS έχουν λειτουργήσει κατά τη διάρκεια της πρόσφατης ανθρώπινης εξέλιξης και έχουν συνεισφέρει σημαντικά στην ανθρώπινη ιστορία.