google/wiki40b huggingface dataset:
Απελευθέρωση του Μετσόβου

Η απελευθέρωση του Μετσόβου και η ενσωμάτωση του με την υπόλοιπη Ελλάδα, έγινε από τον Ελληνικό Στρατό στις 31 Οκτωβρίου 1912, πέντε ημέρες μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης.
Κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου, μετά την κατάληψη της Θεσσαλονίκης (26 Οκτωβρίου 1912) και την σταθεροποίηση του μετώπου στη περιοχή της Μακεδονίας, ο ελληνικός στρατός διαθέτει πλέον την δυνατότητα μίας δυναμικής επέμβασης στο μέτωπο της Ηπείρου όπου μέχρι τότε περιορίζονταν σε έναν αμυντικό ρόλο.

Σημαντική διάβαση

Ο έλεγχος της πολύ σημαντικής διάβασης μεταξύ Ηπείρου Θεσσαλίας και Μακεδονίας συνιστούσε σημαντική παράμετρο για την επιτυχία αυτού του εγχειρήματος γεγονός που προϋπόθετε την κατάληψη του Μετσόβου.

Χρονικό της απελευθέρωσης

Το τελευταίο δεκαήμερο του Οκτωβρίου του 1912, σώματα εθελοντών Κρητικών καθώς και ένα απόσπασμα 340 περίπου οπλιτών του τακτικού στρατού με επικεφαλής τον αντισυνταγματάρχη Μήτσα, προωθούνται μέσω του Θεσσαλικού χώρου στην ελληνοτουρκική μεθόριο που διέσχιζε τότε τα ανατολικά υψώματα του Μετσόβου.
Στις 31 Οκτωβρίου του 1912 τα ελληνικά σώματα, συνεπικουρούμενα από ανταρτικές ομάδες της Ηπείρου και Μετσοβιτών εθελοντών, έχοντας διαβεί ήδη από την νύχτα την κορυφογραμμή Κατάρας- Ζυγού επιτίθενται από τις 6π.μ. κατά ων τουρκικών φρουρών οι οποίες αριθμούσαν 205 στρατιώτες και διέθεταν παράλληλα 2 κανόνια. Οι πυροβολισμοί διήρκεσαν ως τις 4 μ.μ. οπότε υψώθηκε λευκή σημαία από τους εντός του φρουρίου του Μετσόβου πολιορκημένος Οθωμανούς στρατιώτες και υπαλλήλους προκειμένου να παραδοθούν.

Πανελλήνιος ενθουσιασμός

Η είδηση της απελευθέρωσης του Μετσόβου, πατρίδα μεγάλων ευεργετών του Έθνους προκάλεσε ενθουσιασμό στο πανελλήνιο ενώ οι ημερήσιες οι εφημερίδες της Θεσσαλίας και των Αθηνών αφιέρωσαν πανηγυρικά άρθρα. Η κατάληψη της περιοχής του Μετσόβου αποτέλεσε γεγονός καθοριστικής σημασίας για τον στρατιωτικό σχεδιασμό των Ελληνικών δυνάμεων, αναφορικά με την επικείμενη απελευθέρωση των Ιωαννίνων η οποία συνέβη μετά από 4 μήνες. Για τους ίδιους του Μετσοβίτες σηματοδοτούσε τον τερματισμό της Οθωμανικής κυριαρχίας που διήρκεσε σχεδόν πέντε αιώνες.
Βιρτζίνια Λάιονς

Πρώτα χρόνια και σπουδές

Η Λάιονς γεννήθηκε στο Όμπουρν της Νέας Υόρκης. Έλαβε πτυχίο στην Σχολή της Ζωολογίας από το Πανεπιστήμιο Ντρου (Drew University) της Νέας Υερσέης το 1966, μεταπτυχιακό στην διατροφική χημεία από το Πανεπιστήμιο Ράτγκερς (Rutgers University) της Νέας Υερσέης το 1968, και διδακτορικό στις Πολιτικές Επιστήμες και στη Διοίκηση από το Πανεπιστήμιο του Βερμόντ (University of Vermont). Είναι παντρεμένη με τον ιατρό Ρίτσαρντ Λάιονς με τον οποίο έχουν δύο κόρες. Μετακόμισε από το 1974 στο Ουίλλιστον του Βέρμοντ όπου και κατοικεί μέχρι σήμερα.

Πολιτική σταδιοδρομία

Στην αρχή της πολιτικής της σταδιοδρομίας, δραστηριοποιήθηκε σε θέματα που αφορούσαν στην τοπική της κοινωνία και την τοπική αυτοδιοίκηση της πόλης του Ουίλλιστον. Διετέλεσε μέλος του δημοτικού συμβουλίου (Board of selectmen) της πόλης του Ουίλλιστον, ειρηνοδίκης, αγρονόμος (fence viewer) και για πολλά χρόνια νομαρχιακή σύμβουλος στην Περιφερειακή Επιτροπή Σχεδιασμού του Κομητείας του Τσίττεντεν (Chittenden County Regional Planning Commission) στις θέσεις του αναπληρωματικού μέλος, του μέλος της επιτροπής ενημερωτικού σχεδιασμού (plan update committee) και του μέλους της επιτροπής νομοθετικής και οικονομικής ανάπτυξης (legislative and economic development committee). Από το 2000, και εν συνεχεία τα έτη 2002, 2004 και 2006 εκλέχθηκε ως μέλος της Γερουσίας του Βερμόντ με το Δημοκρατικό κόμμα, εκπροσωπώντας την Κομητεία του Τσίττεντεν.
Εκτός από τα πολιτειακά της καθήκοντα, διατελεί παράλληλα καθηγήτρια μερικής απασχόλησης στα Πολιτειακά Κολλέγια του Βερμόντ (Vermont State Colleges).
Δαβίδ του Ντονατέλλο

Το χάλκινο άγαλμα του Δαβίδ που δημιούργησε ο Ντονατέλλο γύρω στα 1440, είναι γνωστό ως το πρώτο χάλκινο άγαλμα της Αναγέννησης στο οποίο η μορφή δεν υποστηριζόταν, καθώς και το πρώτο όρθιο γυμνό μετά την αρχαιότητα. Προκάλεσε αίσθηση όταν πρωτοπαρουσιάστηκε στο κοινό, καθώς παρουσίαζε έναν γυμνό νέο άντρα. Η σύνθεση απεικονίζει το νεαρό Δαβίδ, που χαμογελά αινιγματικά και πατά το κεφάλι του γίγαντα Γολιάθ, που μόλις έχει σκοτώσει. Ο νέος είναι γυμνός, εκτός από ένα κράνος με φύλλα δάφνης και μπότες, και κρατά το τεράστιο σπαθί του Γολιάθ.
Η ακριβής ημερομηνία δημιουργίας είναι άγνωστη και αντικείμενο διαφωνιών, και οι εκτιμήσεις ποικίλλουν ανάμεσα στα 1430 και -πιο συχνά- τα 1440. Ο Ντονατέλλο είχε φιλοτεχνήσει κι άλλο ένα άγαλμα του Δαβίδ στα 1409, όμως αυτό απεικόνιζε έναν καλοντυμένο βασιλιά που κρατούσε τη σφεντόνα του, έχοντας μόλις σκοτώσει τον Γολιάθ, το κεφάλι του οποίου κειτόταν στα πόδια του. Η εύθραστη και θηλυπρεπής μορφή του Δαβίδ στη νεότερη δημιουργία, που έρχεται σε ισχυρή αντίθεση με το μεγάλο σπαθί που κρατά, δείχνει ότι ο Δαβίδ δεν νίκησε το Γολιάθ με τη φυσική του δύναμη, αλλά με τη θέληση του θεού. Η γύμνια του ενισχύει την ιδέα της παρουσίας του θεού, καθώς έρχεται σε αντίθεση με την αρματωσιά του γίγαντα. Το γεγονός ότι ο Δαβίδ στέκεται με την πλάτη στο Γολιάθ, δείχνει ότι ο δεύτερος δεν αποτέλεσε απειλή.
Το άγαλμα ανήκε αρχικά στον Κόζιμο των Μεδίκων, και τοποθετήθηκε στην αυλή του Παλάτσο ντι Μέντιτσι στη Φλωρεντία. Μετά την έξωση του Πιέρο Λορέντζο των Μεδίκων κατασχέθηκε και τοποθετήθηκε στην αυλή του Παλάτσο ντέλλα Σινιορία. Σήμερα βρίσκεται στο μουσείο-παλάτι του Μπαρτζέλο, στη Φλωρεντία. Ένα γύψινο αντίγραφο, από το οποίο λείπει το σπαθί καθώς έχει σπάσει, βρίσκεται στο Μουσείο Βικτωρίας και Αλβέρτου στο Λονδίνο.
Πρόσφατα αμφισβητήθηκε η απόδοση του θέματος του έργου στη μάχη μεταξύ Δαβίδ και Γολιάθ, και υποστηρίχθηκε ότι ίσως αφορά την αρχαία μυθολογία, με το κράνος του ήρωα να παραπέμπει στον αρχαίο θεό Ερμή, κι έτσι μερικές φορές το άγαλμα αναφέρεται σαν Δαβίδ-Ερμής. Αν η μορφή όντως αντιπροσωπεύει τον μυθικό θεό Ερμή, ο νικημένος γίγαντας πρέπει να είναι ο Άργος Πανόπτης.
Σφύρα

Κεφαλή

Η κεφαλή της σφύρας είναι μία μεταλλική σφαίρα κατασκευασμένη από συμπαγή σίδηρο ή άλλο μέταλλο, αρκεί να είναι σκληρότερο από το μπρούτζο. Επιτρέπεται επίσης να αποτελείται από σκληρό κέλυφος και πυρήνα από κάποιο βαρύτερο υλικό, όπως μόλυβδο. Ωστόσο θα πρέπει ο πυρήνας να έχει εισαχθεί στο κέλυφος κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να είναι σταθερός και το κέντρο βάρους της σφαίρας να μην απέχει περισσότερο από 6 mm από το γεωμετρικό της κέντρο. Η διάμετρός της ποικίλλει από 95 mm στην κατηγορία γυναικών έως 130 mm στην κατηγορία ανδρών.

Καλώδιο

Το καλώδιο συνδέει την κεφαλή της σφύρας με τη χειρολαβή. Είναι κατασκευασμένο από μονοκόμματο ελαστικό ατσάλινο σύρμα με διάμετρο όχι μικρότερη από 3 χιλιοστά του μέτρου (3 mm).

Χειρολαβή

Η χειρολαβή είναι το εξάρτημα από το οποίο ο αθλητής κρατάει τη σφύρα. Οι κανονισμοί ορίζουν ότι πρέπει να αποτελείται από συμπαγές άκαμπτο υλικό και να είναι μονοκόμματη, χωρίς δηλαδή αρμούς ή οποιουδήποτε είδους συνδέσμους (βίδες κ.λ.π.) σε όλο το μήκος της. Έχει σχήμα ισοσκελούς τριγώνου αλλά επιτρέπεται η λαβή να είναι καμπύλη. Οι προδιαγραφές της διεθνούς ομοσπονδίας στίβου ορίζουν ότι το μέγιστο πλάτος της χειρολαβής στο εσωτερικό της δεν πρέπει να ξεπερνάει τα 130 mm. Το μέγιστο επιτρεπόμενο μήκος της, πάντα στο εσωτερικό της, είναι 110 mm. Επίσης, να αντέχει δύναμη τουλάχιστον 20 kN, δηλαδή κοντά στους 2 τόννους.
Εμανουέλ Ναντινγκάρ

Πολιτική καριέρα

Κάτοικος της Μπεμπίτζα, στο νοτιοδυτικό Τσαντ, ο Ναντινγκάρ απέκτησε πτυχίο λογιστικής στην Μπραζαβίλ.
Ίδρυσε ένα κόμμα, το Εθνικό Κόμμα για την Αποκατάσταση και την Ανάπτυξη, στα μέσα της δεκαετίας του 1990. Διορίστηκε για πρώτη φορά στην κυβέρνηση ως γραμματέας της προεδρίας, αρμόδιος επί ζητημάτων οικονομίας και ανάπτυξης στις 14 Αυγούστου 2001και εν συνεχεία ανέλαβε αναπληρωτής γραμματέας της κυβέρνησης το 2003.  Έπειτα από την είσοδό του στην κυβέρνηση, συγχώνευσε το κόμμα του με το κυβερνών Πατριωτικό Εθνικό Κίνημα (MPS). 
Το 2004 ανέλαβε υπηρεσιακός υπουργός άμυνας και ασχολήθηκε με τα βίαια επεισόδια στα ανατολικά της χώρας, στα σύνορα με το Σουδάν. Τον Μάιο του 2004 ο Ναντινγκάρ ανακοίνωσε τη συμπλοκή με παραστρατιωτικούς Τζαντζαβίτ, με απολογισμό δεκάδες από αυτούς νεκρούς. Επίσης, ο πολιτικός ασχολήθηκε με μερίδα του στρατού, που τάχθηκε εναντίον του προέδρου Ιντρίς Ντεμπί. Στις 16 Μαΐου 2004 εκδηλώθηκε ανταρσία στο στράτευμα, η οποία εξουδετερώθηκε με επιτυχία.  Η αιτία για την ανταρσία ήταν η αναστολή στη μισθοδοσία των στρατιωτών εξαιτίας γραφειοκρατικού ζητήματος και ο Ναντινγκάρ επεχείρησε να υποβαθμίσει το συμβάν. Ωστόσο, στις 19 Μαΐου, ο ίδιος ο πρόεδρος ισχυρίστηκε ότι οι στασιαστές ήθελαν να τον δολοφονήσουν.
Ο Ναντινγκάρ διορίστηκε επίσημα υπουργός Άμυνας στις 23 Ιουλίου 2004. Αργότερα, ανέλαβε υπουργός Πετρελαίου και μετά αρμόδιος για την Αποκέντρωση (2008-2010), επί πρωθυπουργίας του Γιουσούφ Σαλέχ Αμπάς. Την περίοδο που διορίστηκε πρωθυπουργός ήταν μέλος του Πολιτικού Γραφείου του MPS.

Πρωθυπουργία

Στις 5 Μαρτίου 2010 ο Σαλέχ Αμπάς υπέβαλε την παραίτησή του στον πρόεδρο Ντεμπί και ο τελευταίος διόρισε αντικαταστάτη του τον Ναντινγκάρ, ο οποίος ανέλαβε επίσημα καθήκοντα στις 6 Μαρτίου.
Ο Ναντινγκάρ παραιτήθηκε το 2013 και στη θέση του ανέλαβε πρωθυπουργός ο Τζιρανγκάρ Νταντνατζί.
Χασάν Αγάς Κούρταλης

Γέννηση - τα πρώτα χρόνια

Γεννήθηκε πριν το 1800 και έζησε μαζί με την οικογένειά του στην Αταλάντη, όπου και άσκησε το επάγγελμα του εμπειρικού χειρούργου γιατρού.

Η συνεισφορά του στην Επανάσταση του 1821

Κατά την έναρξη της επανάστασης στην Αταλάντη, η οικογένεια του Χασάν Αγά Κουρταλή σφαγιάστηκε, όμως αυτός παρέμεινε στο πλευρό των Ελλήνων αγωνιστών περιθάλποντας τους τραυματίες.
Το 1822 ο Χασάν Αγάς Κουρταλής εγκαταστάθηκε στην Ακρόπολη από τον Οδυσσέα Ανδρούτσο, όταν αυτός έγινε αρχηγός της Αθήνας, όπου και θεράπευε τους τραυματίες μαζί με τον Αθηναίο γιατρό Σούρμπη.
Κατά την πολιορκία της Αθήνας από τον Κιουταχή Πασά, ο Κουρταλής με τη θέλησή του κλείσθηκε και αυτός μαζί με τους Έλληνες στην Ακρόπολη.
Περιέθαλψε και θεράπευσε το Γάλλο φιλέλληνα Φραγκίσκο Ρομπέρ όταν αυτός λαβώθηκε από οβίδα ενώ διέσχιζε το στρατόπεδο του Κιουταχή, καθώς και τον Μακρυγιάννη, οπλαρχηγό της Ρούμελης, όταν αυτός τραυματίστηκε στην Ακρόπολη.

Μετεγκατάσταση στη Χαλκίδα

Μετά την παράδοση της Αθήνας στον Κιουταχή Πασά, ο Κουρταλής εγκαταστάθηκε στη Χαλκίδα όπου έζησε μέχρι το τέλος της ζωής του. Εκεί ξαναπαντρεύτηκε και κατέστησε το σπίτι του νοσοκομείο όπου προσέφερε τις υπηρεσίες του στους ασθενείς. Όταν πια σε μεγάλη ηλικία τυφλώθηκε και ήταν αδύνατο πλέον να χειρουργεί, είχε μερικούς μαθητές που τους δίδασκε την ιατρική, ανάμεσα σε αυτούς ήταν ο ανιψιός του Μπραΐμ Αγάς καθώς και ο γιατρός χειρουργός Παύλος Σιταράς.
Στήβεν Ράνσιμαν

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο Νορθάμπερλαντ. Ο παππούς του ήταν Λόρδος Ράνσιμαν και ο πατέρας του ο υποκόμης Ράνσιμαν του Ντόξφορντ, ο ίδιος όμως, ως δευτερότοκος γιος, δεν κληρονόμησε κανέναν από τους οικογενειακούς τίτλους. Λέγεται ότι σε ηλικία 5 ετών μιλούσε και διάβαζε ελληνικά και λατινικά . Κατά τη διάρκεια των σπουδών και των μελετών του έμαθε αρκετές από τις δυτικές γλώσσες, καθώς και Αραβικά, Περσικά, Τουρκικά, εβραϊκά, συριακά, αρμενικά και γεωργιανά για τη μελέτη των πηγών της μεσαιωνικής ιστορίας. Το 1921, εισήλθε στο Trinity College του Κέμπριτζ, για σπουδές στην ιστορία. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του άρχισε να ταξιδεύει, εκμεταλλευόμενος την περιουσία που κληρονόμησε από τον παππού του. Το διάστημα μεταξύ των ετών 1942 με 1945, υπήρξε καθηγητής βυζαντινής ιστορίας και τέχνης στο Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης. Χάρη στην έρευνα που έκανε την περίοδο αυτή στην Τουρκία, δημοσίευσε το διάστημα 1951 με 1954 σε τρεις τόμους το μνημειώδες έργο του για την ιστορία των Σταυροφοριών. Στα χρόνια που ακολούθησαν δημοσίευσε πληθώρα έργων για την ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατοριας και των γειτόνων του, σε όλο το εύρος από τη Συρία μέχρι τη Σικελία.
Στην προσωπική του ζωή ο Ράνσιμαν παρέμενε ένας παλιομοδίτης εκκεντρικός Άγγλος αριστοκράτης, που ασχολούνταν με ιδιαίτερο ενθουσιασμό με τον αποκρυφισμό . Μνημειώδης είναι ο θαυμασμός που εξέφραζε για την Ορθοδοξία. Διατηρούσε επίσης στενές σχέσεις με τις κυριότερες αριστοκρατικές οικογένειες της Ευρώπης. Λίγο καιρό πριν πεθάνει ασπάστηκε την Ορθοδοξία, βαπτιζόμενος στο Άγιο Όρος. Πέθανε στο Ράντγουεϊ του Γουόργουικσαϊρ το 2000.

Βραβείο Ράνσιμαν

Ο σύλλογος Anglo-Hellenic League απονέμει κάθε χρόνο τα βραβεία Ράνσιμαν προς τιμήν του Στήβεν Ράνσιμαν, σε συγγραφείς βιβλίων στην αγγλική γλώσσα, για βιβλία σχετικά με την Ελλάδα.
Α.Σ. Ειδυλλιακός

Ιστορικό

ο Ειδυλλιακός ιδρύθηκε το 1970 και αμέσως εντάχθηκε στην Ε.Π.Σ. Πειραιά ξεκινώντας από τη Γ' Κατηγορία τη σεζόν 1970-71. Έπειτα από διαδοχικές ανόδους ανέρχεται στην κορυφαία κατηγορία του Πειραϊκού πρωταθλήματος και τη σεζόν 1974-75 αναδείχθηκε πρωταθλητής Β' Ομίλου και κατόπιν υπερπρωταθλητής Πειραιά, επικρατώντας του έτερου πρωταθλητή Α' Ομίλου Περαμαϊκού με 2-1 στο στάδιο Ελευσίνας. Κατόπιν έλαβε μέρος στο ειδικό πρωτάθλημα ανόδου, όπου αγωνίστηκε στον 7ο όμιλο με αντιπάλους τους Ορφέα Αιγάλεω, Δάφνη Ερυθρών, ΑΕΡ Αφάντου, Παλλεσβιακό, ΑΠΟ Χίου και Πανσαμιακό και έχασε την ιστορική άνοδο στην Β' Εθνική 5 χρόνια μόλις από την ίδρυσή του, τερματίζοντας στην 4η θέση. 
Τα επόμενα χρόνια συνέχισε να αγωνίζεται στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Πειραιά και το 2003 εντάχθηκε στη νεοσύστατη Ε.Π.Σ. Δυτικής Αττικής. Έχει αγωνιστεί σε Α' και Β' Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Δυτικής Αττικής. Τη σεζόν 2006-07 κατέκτησε το πρωτάθλημα της Β' Κατηγορίας και κέρδισε την άνοδο στην Α' Κατηγορία. Τη σεζόν 2013-14 κατέκτησε εκ νέου το πρωτάθλημα Β' Κατηγορίας και κέρδισε την άνοδο. Αγωνίστηκε προσωρινά στην Α' Κατηγορία τη σεζόν 2014-15 και κατόπιν ανέστειλε τη λειτουργία του, μένοντας εκτός αγωνιστικών δράσεων από τη σεζόν 2015-16 μέχρι και την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο 2018-19.
Ιωάννης του Βεσκοβάτο

Βιογραφία

Ήταν ο τρίτος γιος του Φρειδερίκου Α΄ μαρκήσιου της Μάντουα και της Μαργαρίτας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Αλβέρτου Γ΄ δούκα της Βαυαρίας.
Τον πατέρα του τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος αδελφός του Φρειδερίκος Α΄ μαρκήσιος της Μάντουα. Είχε ακόμη έναν αδελφό, τον Σιγισμούνδο, που ήταν καρδινάλιος. Ο Ιωάννης έγινε κύριος του Βεσκοβάτο, στην περιοχή της Κρεμόνα. Είναι ο ιδρυτής του κλάδου Γκοντζάγκα-Βεσκοβάτο. Επειδή αργότερα εξέλειπαν οι άλλοι κλάδοι, ο κλάδος του έμεινε ο μόνος του Οίκου των Γκοντζάγκα.
Το 1525 απεβίωσε ο Ιωάννης και τον διαδέχθηκαν οι γιοί του, πρώτα ο Αλεσάντρο (1525-27) και έπειτα ο Σιγκιζμόντο Α΄ (1527-30). Δύο έτη πριν είχε αποβιώσει η σύζυγός του.
Μαμφρέδος Γ΄ του Σαλούτσο

Βιογραφία

Ήταν γιος του Βονιφατίου μαρκησίου του Σαλούτσο και της Μαρίας ντι Τόρρες τού Σασσάρι Σαρδηνίας. 
Το 1212 απεβίωσε ο πατέρας του. Το 1215 διαδέχθηκε τον πάππο του Μάνφρεντ Β΄ μαρκήσιο τού Σαλούτσο. Επειδή ήταν ανήλικος, ανέλαβε επίτροπος η εκ πατρός μάμμη του Αζαλαΐς, κόρη τού Γουλιέλμου Ε΄ μαρκησίου τού Μομφερράτου. Αυτό διήρκεσε ως το 1218. Κατά την περίοδο αυτή η Αζαλαΐς έδινε την εισφορά υποτέλειας στον Θωμά Α΄ κόμη της Σαβοΐας.
Ο Μάνφρεντ Γ΄ πολέμησε τις επεκτατικές πολιτικές τού Θωμά Α΄, όπως και ο πατέρας του και αμύνθκηε υπέρ των συνόρων της μαρκιωνίας του με φροντίδα. Το 1244 απεβίωσε και τον διαδέχθηκε ο γιος του Θωμάς Α΄. Λίγους μήνες μετά γεννήθηκαν τα δίδυμα Αγνή και Μαργαρίτα (υστερότοκα).
Κλεανδρία Τρωάδος

Η Κλεανδρία ήταν μια αρχαία πόλη της Τρωάδος. Βρισκόταν στα βορειοανατολικά της Τροίας, κοντά στην πόλη της Νέρολας και της Γόρδου. Κατά τον Στράβωνα (ΙΓ΄ 603), εκεί κοντά πηγάζει ο ποταμός Ρόδιος. Η Κλεανδρία ήταν γειτονική με την πόλη Γόρδο (πιθανώτατα φρυγική όπως φαίνεται από το όνομα). Και οι δύο πόλεις απείχαν 60 στάδια από την Καλή Πεύκη.
Ιωάννης Βρετός

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1836 στην Κέα, και μετά την ολοκλήρωση των εγκύκλιων σπουδών του μετακόμισε στην Αθήνα όπου άρχισε να σπουδάζει νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Αναγκάστηκε όμως να εγκαταλείψει τις σπουδές του λόγω οικονομικών προβλημάτων και μετακόμισε στην Κωνσταντινούπολη. Εργάστηκε αρχικά ως οικοδιδάσκαλος και στη συνέχεια άρχισε να συνεργάζεται με τις εφημερίδες Βυζαντίς και Αρμονία. Λίγο αργότερα ίδρυσε την εφημερίδα Ομόνοια η οποία σε μικρό χρονικό διάστημα συγχωνεύθηκε με την εφημερίδα Νεολόγος του Σταύρου Βουτυρά. Στην εφημερίδα αυτή αρθρογραφούσε και έγραφε σχετικά με εθνικά θέματα των Ελλήνων.
Επέστρεψε στην Αθήνα και συνεργάστηκε με τον Πέτρο Κανελίδη, εκδότη της εφημερίδας Καιροί. Μέσα στους επόμενους πέντε μήνες όμως, αποσύρθηκε και ίδρυσε το δικό του βιβλιοπωλείο. Συνεργάστηκε επίσης με τους Μπάμπη Άννινο και Μιχάλη Λάμπρου στην έκδοση της εφημερίδας Καθημερινή. Όταν όμως η έκδοση της διακόπηκε επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη και άρχισε την έκδοση ετήσιου εγκυκλοπαιδικού ημερολογίου για 15 χρόνια, μέχρι το 1917. Απεβίωσε το 1920 στην Αθήνα, ενώ μετά τον θάνατό του ο εκδοτικός οίκος Εστία επανατύπωσε μερικά από τα ημερολόγια και διηγήματά του.
Πισκοπιανό Ηρακλείου

Ιστορικά στοιχεία

Το χωριό ανήκε στην επισκοπή Χερρονήσου, εξ ου και το όνομα. Μάλιστα, κατά τα βυζαντινά χρόνια η Επισκοπή αυτή ήταν η 4η σε σειρά πρωτοκαθεδρίας.  Για πρώτη φορά απαντάται με την ονομασία casale Piscopiano de Chersonisso, το 1379. Το Πισκοπιανό αναφέρεται στις ενετικές απογραφές. Συγκεκριμένα, στον Καστροφύλακα το βρίσκουμε Piscopianó, με 111 κατοίκους.  Το 1671 αναφέρεται στην απογραφή εκείνης της χρονιάς με 15 οικογένειες φορολογουμένων Χριστιανών (χαράτσα). Το 1881 το βρίσκουμε να υπάγεται στο Δήμο Μοχού και να έχει 142 κατοίκους. Το 1920 αποτέλεσε έδρα κοινότητας, με το όνομα Επισκοπιανό και με 228 κατοίκους.  Το 1961 είχε 217 και το 1971 είχε 140 κατοίκους.  Το 1998 υπήχθη στο Δήμο Χερσονήσου, όπου ανήκει σήμερα. Στα αξιοθέατα συμπεριλαμβάνονται και οι παμπάλαιες τοιχογραφίες στον τοίχο της μονόχωρης καμαροσκέπαστης εκκλησίας του Αγίου Ιωάννη (16ου αιώνα) που σώζεται πίσω ακριβώς από την εκκλησία της Παναγίας (19ος αι.).
Purplexed

Τα τραγούδια της συλλογής

1. Highway Star (Live) (remix) (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 6:48

2. The Battle Rages On... (Blackmore, Gillan, Lord, Paice) - 5:57
 3. King of Dreams (Blackmore, Turner, Glover) - 5:30

4. Speed King (Live) (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 7:36

5. The Aviator (Gillan, Morse, Glover, Lord, Paice) - 5:20

6. Love Conquers All (Blackmore, Turner, Glover, Sherwood, Squire) - 3:47
 7. Anya (Blackmore, Gillan, Glover, Lord) - 6:35

8. Loosen My Strings (Gillan, Morse, Glover, Lord, Paice) - 5:57

9. Solitaire (Blackmore, Gillan, Glover) - 4:43
 10. Child in Time (Live) (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 10:41

11. Smoke on the Water (Live) (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 9:50
Σχέσεις Ελλάδας και Κροατίας

Οι σχέσεις Ελλάδας και Κροατίας αναφέρονται στις εξωτερικές σχέσεις μεταξύ της Κροατίας και της Ελληνικής Δημοκρατίας. Οι δύο χώρες σύναψαν διπλωματικές σχέσεις στις 20 Ιουλίου του 1992. Από το Νοέμβριο του 1994, η Ελλάδα έχει πρεσβεία στο Ζάγκρεμπ. Η Κροατία έχει πρεσβεία στην Αθήνα. Οι σχέσεις μεταξύ της Κροατίας και της Ελλάδας θεωρούνται εξαιρετικές και υπάρχει ένας υψηλός βαθμός συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών στους τομείς της οικονομίας, του τουρισμού και της πολιτικής, που ενισχύθηκε περαιτέρω με την ένταξη της Κροατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2013. Η Ελλάδα ήταν υποστηρικτής της ένταξης της Κροατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Οικονομικές σχέσεις

Η Κροατία και η Ελλάδα συνεργάζονται στον τομέα του τουρισμού με υψηλού επιπέδου ανταλλαγές τουριστών. Περίπου 16.000 Κροάτες επισκέφθηκαν την Ελλάδα το 2012 και το 2006 περίπου 7.000 Έλληνες ταξίδεψαν στην Κροατία.

Σχέσεις με τη Σερβία

Η Κροατία και η Ελλάδα ακολουθούν διαφορετική πολιτική στις σχέσεις τους με τη Σερβία. Η Ελλάδα υποστηρίζει σθεναρά τη Σερβία σχετικά με το ζήτημα των εγκλημάτων πολέμου στα Βαλκάνια και το Κοσσυφοπέδιο, ενώ η Κροατία τάσσεται εναντίον της Σερβίας και αναγνωρίζει την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου.
1685 Τόρο

Τροχιά

Ο Τόρο ανήκει στην ομάδα των Απολλώνειων αστεροειδών (είναι ο τρίτος Απολλώνειος που ανακαλύφθηκε) και, εξαιτίας των παρέλξεων που ασκούνται επάνω του επί εκατομμύρια χρόνια από τους πλανήτες Γη και Αφροδίτη, η τροχιά του έχει «κλειδωθεί» σε τροχιακό συντονισμό 8:5 (8 προς 5) με τη Γη και 13:5 με την Αφροδίτη. Δηλαδή ο Τόρο συμπληρώνει 5 πλήρεις περιφορές γύρω από τον `Ηλιο στον ίδιο χρόνο που η Γη συμπληρώνει 8. Εξαιτίας αυτής της ασυνήθιστης τροχιάς, έχει αποκληθεί «ο δεύτερος δορυφόρος της Γης».

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Τόρο εκτιμάται σε 3,4 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος του είναι S (λιθώδης), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,31. Ο Τόρο περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 10 ώρες 11 λεπτά και 58 δευτερόλεπτα.

Μητρικό σώμα μετεωρίτη

Με βάση τροχιακούς υπολογισμούς, ο Τόρο είναι ο πιθανότερος υποψήφιος ως το σώμα από το οποίο προήλθε, ως θραύσμα του, ο μετεωρίτης του Σιλικόγκα, ο οποίος έπεσε στην Αλαμπάμα το 1954 και είναι ο μόνος μετεωρίτης που είναι βέβαιο πως τραυμάτισε άνθρωπο κατά την πτώση του.
Προτομή

Η προτομή είναι γλυπτή ή χυτή, τρισδιάστατη, αναπαράσταση ανθρώπου από το θώρακα και πάνω. Συνήθως μια προτομή απεικονίζει το κεφάλι, το λαιμό, ένα μέρος από το θώρακα και τους ώμους. Το γλυπτό στην βάση του συνήθως υποστηρίζεται από ένα βάθρο. Πολλά υλικά μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να φτιάξει ο καλλιτέχνης μια προτομή, αν και πιο συχνά συναντούμε προτομές από μάρμαρο ή ορείχαλκο επειδή είναι επαρκώς ανθεκτικά υλικά.

Περιγραφή

Η προτομή είναι για την γλυπτική, ότι η προσωπογραφία για την ζωγραφική, υστερεί όμως από αυτή γιατί, ενώ κατορθώνει να αναπαραστήσει τους όγκους, δεν μπορεί να αποδώσει τις εκφραστικές λεπτομέρειες του προσώπου και τους χρωματισμούς. Αυτό το είδος των τρισδιάστατων έργων έχει ως στόχο να αναδημιουργήσει όσο το δυνατόν πιστότερα την εμφάνιση ενός ατόμου.
Η καταγωγή της προτομής μπορεί να αναζητηθεί στα αιγυπτιακά νεκρικά προσωπεία αλλά και στην αρχαία Ελλάδα. Ιδιαίτερα στην αρχαία Αθήνα του 5ου αιώνα π.Χ. υπήρχαν παντού προτομές: Στους δρόμους, στους ναούς, στην Αγορά και στα σπίτια των πλουσίων. Στην Ρωμαϊκή εποχή επικράτησε η συνήθεια των προσωπικών προτομών, με τις οποίες στόλιζαν όχι μόνο τα σπίτια και τους δημόσιους χώρους αλλά και τους τάφους (η συνήθεια αυτή επικράτησε μέχρι σήμερα). Στην Αναγέννηση οι καλλιτέχνες ξεφεύγοντας από τα κλασικά πρότυπα, έδωσαν προτομές με απαλές νατουραλιστικές γραμμές και εξαιρετική κομψότητα.
Λεοπόλδος Γ΄ του Άνχαλτ-Ντεσάου

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Λεοπόλδου Β΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντεσάου και της Γκίζελα-Αγνής των Ασκάνια, κόρης του Λεοπόλδου πρίγκιπα του Άνχαλτ-Κέτεν.
Το 1817 απεβίωσε στο κάστρο Λουίζιουμ, κοντά στο Ντεσάου. Το μόνο νόμιμο τέκνο του, ο Φρειδερίκος είχε αποβιώσει από το 1814, έτσι τον διαδέχθηκε ο εγγονός του Λεοπόλδος Δ΄.