google/wiki40b huggingface dataset:
Διεθνές δίκτυο Ε-οδών

Το διεθνές δίκτυο Ε-οδών είναι ένα σύστημα σύνδεσης των κύριων οδών που διασχίζουν τα ευρωπαϊκά κράτη, από το οποίο προκύπτουν ενιαίες ενδοευρωπαϊκές διαδρομές (ευρωπαϊκές οδοί, συντμ. Ε-οδοί). Η αρίθμησή τους γίνεται με το γράμμα «Ε» συνοδευόμενο από διψήφιο ή τριψήφιο αριθμό, για τη δε σήμανσή τους χρησιμοποιούνται πράσινα ορθογώνια οδικά σήματα με χαρακτηριστικά στρογγυλεμένες γωνίες.
Συνήθως μία ευρωπαϊκή διαδρομή περιλαμβάνει εθνικές οδούς διαφόρων κρατών, υπάρχουν όμως και κάποιες που περιορίζονται στο έδαφος μιας μόνο χώρας (π.χ. η Ε92 που συνδέει την Ηγουμενίτσα με το Βόλο). Συχνά επίσης δεν περιορίζονται αποκλειστικά σε χερσαία διαδρομή, αλλά συμπεριλαμβάνουν και θαλάσσια τμήματα που εξυπηρετούνται από οχηματαγωγά πλοία.

Παρόμοια δίκτυα

Το διεθνές δίκτυο Ε-οδών, παρά την ονομασία του, περιορίζεται μόνο στα εδάφη της Ευρώπης και των χωρών που ανήκουν μεν στην Ασία, αλλά προέκυψαν από τη διάσπαση της ΕΣΣΔ.
Παρόμοιες προσπάθειες σε ηπειρωτικό επίπεδο γίνονται σε ολόκληρο τον κόσμο υπό διαφορετικές ονομασίες. Στην Αμερική υπάρχει ο Παναμερικανικός Αυτοκινητόδρομος (Pan-American Highway), στην Ασία το Ασιατικό Δίκτυο Αυτοκινητοδρόμων και στην Αφρική το δίκτυο Υπεραφρικανικών Αυτοκινητοδρόμων.
Γκούντιναφ

Το Γκούντιναφ (Goodenough Island) είναι ηφαιστειογενές νησί στην Παπούα Νέα Γουινέα. Διοικητικά ανήκει στην επαρχία Milne και βρίσκεται στα ανατολικά της ηπειρωτικής χώρας στην Θάλασσα του Σολομώντα. Από το νησί πέρασε το 1873 ο καπετάνιος Τζον Μόρεσμπι (John Moresby), ο οποίος το ονόμασε έτσι προς τιμή του Τζέιμς Γκράχαμ Γκούντιναφ (James Graham Goodenough). Το νησί είναι κατά προσέγγιση κυκλικό στη μορφή, έχει περίμετρο 39 χλμ και έκταση 687 τετραγωνικών και ακτογραμμή 116 χλμ. Η ψηλότερη κορυφή του είναι η Vineuo με 2.536 μέτρα ύψος.
Στάνισλας Λάτσνι

Βιογραφία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!
Ο Στάνισλας Λάτσνι αγωνίστηκε ως μέσος με τα χρώματα των ΡΚ Λανς και ΚΟ Ρουμπαί-Τουρκουάν.
Ολοκλήρωσε την καριέρα του αγωνιζόμενος με την ΑΚ Καμπραί, όπου είχε το περιβραχιόνιο του αρχηγού της ομάδας, ενώ, ταυτόχρονα, είχε και τον διπλό ρόλο του παίκτη-προπονητή.
Στη συνέχεια, ανέλαβε χρέη προπονητή στην ΚΟ Ρουμπαί-Τουρκουάν από τον Ιούλιο του 1956 ως τον Απρίλιο του 1959.
Διαγόρας ο Μήλιος

Φιλοσοφία

Πολύ λίγα γνωρίζουμε για τις φιλοσοφικές του απόψεις. Αυτό που είναι γνωστό είναι πως ο Διαγόρας ήταν από τους φιλόσοφους που, όπως και ο Σωκράτης, θεωρήθηκε ότι προσβάλει το κοινό αίσθημα με τις απόψεις του σχετικά με τους θεούς. 
Ο Κικέρωνας, γράφει τον 1ο αιώνα π.Χ για το πώς ένας φίλος του Διαγόρα προσπάθησε να τον πείσει για την ύπαρξη των θεών, υποδεικνύοντας του πόσες ιερές εικόνες αναφέρονται σε ανθρώπους που σώθηκαν από φουρτούνες με την δύναμη των επικλήσεων τους στους θεούς. Η απάντησή του ήταν πως, δεν υπάρχουν πουθενά εικόνες εκείνων που ναυάγησαν και πνίγηκαν στη θάλασσα. Ο Κικέρωνας δίνει ένα ακόμη παράδειγμα, όπου ο Διαγόρας ήταν σε ένα πλοίο, στη φουρτουνιασμένη θάλασσα και το πλήρωμα πίστεψε ότι το αίτιο της φουρτούνας ήταν το ότι είχαν φέρει μαζί τους αυτόν τον άθεο άνθρωπο. Ο Διαγόρας τότε αναρωτήθηκε εάν και όλα τα άλλα πλοία που αντιμετώπιζαν την ίδια φουρτούνα είχαν μαζί τους και από έναν Διαγόρα.
Οι διηγήσεις αυτές και άλλες παρόμοιες  περιγράφουν με σαφήνεια την σχέση που είχε με την κυρίαρχη θρησκεία. Το ότι υπεράσπιζε την άποψή του με μεγάλη σταθερότητα και τόλμη, υποδεικνύεται και από το γεγονός ότι αναφερόταν με το επίθετο άθεος στην αρχαιότητα. Ο Χριστιανός συγγραφέας Αθηναγόρας ο Αθηναίος (2ος αιώνας μ.Χ.), αναφέρει:
"Είχαν λόγο οι Αθηναίοι όταν έκριναν τον Διαγόρα ένοχο για αθεΐα. Όχι μόνο σχολίασε τα Ορφικά μυστήρια, δημοσίευσε τα μυστήρια της Ελευσίνας και των Καβείρων καθώς και τεμάχισε το ξύλινο άγαλμα του Ηρακλή για να βράσει τα γογγύλια του, αλλά ανοιχτά διακήρυττε ότι δεν υπάρχει καθόλου Θεός."
Αβίς (πόλη)

Γεωγραφία

Το Αβίς είναι κτισμένο σε λοφώδη τοποθεσία που δεσπόζει στον ποταμό Σέντα και στην τεχνητή λίμνη Μαρανιάο (Maranhão), λόγω της κατασκευής φράγματος από το 1957. Η πόλη χαρακτηρίζεται από καλή οριοθέτηση και ρυμοτομία, όμορφα χρωματισμένα οικήματα, με το Κάστρο και το Μοναστήρι του ιπποτικού Τάγματος στη βορειοδυτική πλευρά, όπου βρίσκεται το ιστορικό της κέντρο. Η κοντινότερη μεγάλη πόλη είναι το Πορταλέγκρε, από το οποίο απέχει 59 χλμ προς τα ΒΑ.

Πληθυσμικά στοιχεία

Η εξέλιξη πληθυσμού του Αβίς έχει ως εξής: κάτοικοι 8.977 (1960), 5.890 (1981), 5.686 (1991), 5.197 (2001), 4.571 (2011).

Το Τάγμα του Αβίς

Το 1147 ιδρύθηκε ιπποτικό πορτογαλικό τάγμα, με σκοπό να πολεμήσει τους Μαυριτανούς, το οποίο ονομάστηκε Τάγμα του Αγίου Μπενουά του Αβίς ή Τάγμα της Στρατιωτικής Αξίας του Αβίς (Ordem Real Militar de Avis). Περιελάμβανε 3 τάξεις, αλλά το 1789 μετατράπηκε σε κοσμικό τάγμα από τη βασίλισσα Μαρία Α’.  Το χρώμα του, όπως και του φερώνυμου παρασήμου είναι το πράσινο και, σήμερα, περιλαμβάνει 5 τάξεις.

Δραστηριότητες

Η τεχνητή λίμνη Μαρανιάο στο Αβίς, χρησιμοποιείται τακτικά για καγιάκ, αλλά και αθλήματα που απαιτούν την ενέργεια του ανέμου, όπως ιστιοσανίδα (wind surfing) και πλεύση με τη βοήθεια αετού (kite surfing).
AEL FC Arena

Ιστορία

O πρώτος ποδοσφαιρικός αγώνας στο AEL FC Arena πραγματοποιήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου του 2010 στα πλαίσια της 13ης αγωνιστικής της Super League 2010–11, στον αγώνα ανάμεσα στην Λάρισα και τον ΠΑΟΚ που έληξε με σκορ 1–2. Το πρώτο γκολ που σημειώθηκε στο γήπεδο ήρθε στο 11' από τον Χιλιανό ποδοσφαιριστή του ΠΑΟΚ, Πάμπλο Κοντρέρας.
Στον αγώνα αυτό είχαν κοπεί 9.829 εισιτήρια, αριθμός που εξακολουθεί να είναι ο μεγαλύτερος που έχει διατεθεί στο γήπεδο μέχρι σήμερα. Στον αντίποδα, τα λιγότερα εισιτήρια διετέθησαν στον αγώνα Λάρισας - Καλλιθέας 2–1 στις 26 Μαΐου του 2013 στα πλαίσια της 42ης αγωνιστικής της Football League 2012–13 και ήταν 411. Πλην του αγώνα με τον ΠΑΟΚ, σημαντική προσέλευση φιλάθλων σημειώθηκε και στους αγώνες με τον Ολυμπιακό (8.855 εισιτήρια - 16.000 κόσμος) και με τον Ολυμπιακό Βόλου (8.485 εισιτήρια), την αγωνιστική περίοδο 2010–11. 
Στο AEL FC Arena αγωνίστηκε μία φορά και η Εθνική Ελλάδας (ανδρών), στις 9 Φεβρουαρίου 2011, με αντίπαλο την ομάδα του Καναδά σε φιλικό αγώνα που έληξε με σκορ 1–0, χάρη σε γκολ του Γιάννη Φετφατζίδη.
Το AEL FC Arena έκλεισε προσωρινά το 2013 και η ομάδα της ΑΕΛ επέστρεψε ξανά στο Αλκαζάρ. Αυτό έγινε επειδή έφυγε από την ομάδα ο τότε ιδιοκτήτης - πρόεδρος της ΑΕΛ, Κώστας Πηλαδάκης, ο οποίος είναι ιδιοκτήτης της εταιρείας ΓΗΠΕΔΟ ΑΕ, στην οποία ανήκε αρχικά το AEL FC ARENA. Το γήπεδο ξανάνοιξε δύο χρόνια αργότερα στις 31 Αυγούστου του 2015, όταν ο νέος τότε πρόεδρος της ομάδας, Αλέξης Κούγιας, συμφώνησε με τον Κώστα Πηλαδάκη για την αποκλειστική χρήση και παραχώρηση του γηπέδου στην ΑΕΛ.
Βατόλακκος Γρεβενών

Γεωγραφία - Ιστορία

Ο Βατόλακκος βρίσκεται προς τα βόρεια του περιφερειακής ενότητας προς τα όρια με την περιφερειακή ενότητα Κοζάνης, δυτικά του ποταμού Αλιάκμονα. Απέχει 11 χλμ. Β.-ΒΑ. από τα Γρεβενά και 23 χλμ. ΝΔ. από τη Σιάτιστα και είναι ανάμεσα στα χωριά Μυρσίνα (Ν.), Ελεύθερο Προσφύγων (Δ.), Μηλιά (Β.) και Ασπρόκαμπος (Α.). Μέσα από το χωριό περνάει η ΕΟ Γρεβενών - Καστοριάς και δυτικά η Εγνατία Οδός.  Την περίοδο της τουρκοκρατίας κατοικούσαν εξισλαμισθέντες χριστιανοί (Βαλαάδες) οι οποίοι με την ανταλλαγή πληθυσμών 1923 μετακινήθηκαν και στο χωριό εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από τον Πόντο. Οι περιοχές καταγωγής των προσφύγων είναι ο Δυτικός Πόντος (Αμάσεια, Σεβάστεια, Νεοκαισάρεια, Τοκάτη, Τσορούμ, Έρπαα, Σινώπη), η Προύσα, η Κιλικία, το Άργανα Ματέν και το Διάρμπεκιρ (Μπακίρ Ματέν). Η παλιά ονομασία του, από την εποχή της τουρκοκρατίας, ήταν Νταβράτοβον και με το όνομα αυτό αναφέρεται επίσημα το 1918 στο ΦΕΚ 260Α-31/12/1918 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Διορθώθηκε σε Ντοβράτοβον το 1919 και μετονομάστηκε σε Βατόλακκος το 1927 με το ΦΕΚ 206Α - 28/09/1927. Το χωριό σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Βατολάκκου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Γρεβενών του Δήμου Γρεβενών και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 287 κατοίκους.
Στάδιο Κρεστόφσκι

Γενικά

Αυτή την στιγμή το επίσημο όνομά του είναι Φουτμπόλνιι Στάντιον β ζαπάντνομ τσάστι Κρεστόφσκι Οστρόφ («Γήπεδο ποδοσφαίρου δυτικού τμήματος της Νήσου Κρεστόφσκι") και αναφέρεται συνήθως στα αγγλικά ως Νέο Στάδιο Ζενίτ.
Ο διαγωνισμός των αρχιτεκτονικών έργων κερδήθηκε από τον Ιάπωνα αρχιτέκτονα Κίσο Κουροκάουα, γνωστό για το έργο "Το Διαστημόπλοιο". Ο σχεδιασμός του σταδίου είναι μια τροποποιημένη και διευρυμένη έκδοση του Στάδιου Τογιότα στην Πόλη Τογιότα της Ιαπωνίας, το οποίο σχεδιάστηκε επίσης από τον Κουροκάουα. Το γήπεδο χτίστηκε στη θέση του πρώην Στάδιου Κίροφ.
Τον Ιανουάριο του 2009, η The St. Petersburg Times ανέφεραν ότι το σχέδιο ήταν να χρηματοδοτηθεί από την τοπική κυβέρνηση της πόλης της Αγίας Πετρούπολης, με την Γκαζπρόμ, αλλάζοντας την χρηματοδότηση για την κατασκευή ενός ουρανοξύστη ως ξεχωριστό έργο. Το Δημαρχείο έπρεπε να παρέμβει μετά την άρνηση της Γκαζπρόμ να επενδύσει περαιτέρω χρήματα στην κατασκευή του γηπέδου.
Πακέτο

Στην επιστήμη των Δικτύων Υπολογιστών, το πακέτο, αποτελεί τη βασική μονάδα πληροφορίας που μεταφέρεται μέσα στα δίκτυα.
Τα δίκτυα των υπολογιστών δεν μεταφέρουν δεδομένα με τη μορφή μιας τυχαίας ακολουθίας από συνεχόμενα bit. Το δικτυακό σύστημα διαιρεί τα δεδομένα σε μικρές ενότητες που ονομάζονται πακέτα (packets), τις οποίες στέλνει μεμονωμένα. Επειδή τα δίκτυα υπολογιστών χρησιμοποιούν αυτή τη τεχνολογία, ονομάζονται συνήθως και ως δίκτυα μεταγωγής πακέτων (packet switching networks).

Διαμόρφωση των πακέτων

Ένα πακέτο αποτελείται από δύο μέρη δεδομένων: τις πληροφορίες ελέγχου και τα δεδομένα του χρήστη.Οι πληροφορίες ελέγχου, εμπεριέχουν τα δεδομένα που χρειάζεται το δίκτυο έτσι ώστε να μεταφέρει τα δεδομένα του χρήστη. Μερικές από τις πληροφορίες αυτές είναι: διευθύνσεις αποστολέα και παραλήπτη, εντοπισμός σφαλμάτων και ένας αύξων αριθμός για το κάθε πακέτο. Αυτό το μέρος του πακέτου αποκαλείται κεφαλίδα (header).

Δεδομενόγραμμα (datagram)

Γενικά, ο όρος πακέτο αντιστοιχεί σε οποιοδήποτε μήνυμα το οποίο διαμορφώνεται με τη μορφή πακέτου, που περιγράφεται στη προηγούμενη παράγραφο. Ωστόσο, ο ειδικός όρος δεδομενόγραμμα (datagram) (ή αυτοδύναμο πακέτο), αναφέρεται ειδικά στα πακέτα που ενθυλακώνονται από μια “αναξιόπιστη” (ασυνδεσμική) υπηρεσία. Μια “αξιόπιστη υπηρεσία” είναι αυτή η οποία ειδοποιεί το χρήστη σε περίπτωση απώλειας κατά τη μεταφορά ενός πακέτου, ενώ μια “αναξιόπιστη” υπηρεσία δεν ειδοποιεί σε περίπτωση απώλειας. Ο όρος αυτός, χρησιμοποιείται κυρίως για να περιγράψει τα πακέτα των πρωτοκόλλων του Επιπέδου Δικτύου (π.χ. IP datagram, UDP datagram) του μοντέλου αναφοράς OSI.

Πλαίσια υλικού

Αν και ο όρος πακέτο αναφέρεται στη γενική έννοια μιας ενότητας δεδομένων, δεν υπάρχει καθολική ομοφωνία για τη συγκεκριμένη μορφή ενός πακέτου. To υλικό (Ethernet, οπτικές ίνες κλπ) πάνω στο οποίο βασίζονται τα δίκτυα υπαγορεύει τη μορφή του πακέτου και τις μεθόδους μετάδοσης μέσα στο δίκτυο. Για τον λόγο αυτό, χρησιμοποιείται συχνά ο όρος πλαίσιο (frame), για να περιγραφεί η μορφή ενός πακέτου για μια δεδομένη τεχνολογία υλικού. Επομένως, ο όρος αυτός χρησιμοποιείται για τα πακέτα των πρωτοκόλλων που βρίσκονται στο Φυσικό Επίπεδο (π.χ. Ethernet frame)  του μοντέλου αναφοράς OSI.

Παραδείγματα Πακέτων

Παρακάτω περιγράφονραι οι δυο τύποι πακέτων που χρησιμοποιούνται πιο συχνά κατά τη μεταγωγή δεδομένων, στα δίκτυα υπολογιστών.
Φλαμανδική ζωγραφική

Ύστερη γοτθική περίοδος

Οι αποκαλούμενοι "Φλαμανδοί πρωτοπόροι" ήταν οι πρώτοι που κατέστησαν δημοφιλή τα ελαιοχρώματα. Η τέχνη τους είχε ως αφετηρία τις μινιατούρες της ύστερης γοτθικής περιόδου. Κορυφαίοι ανάμεσά τους ήταν οι Γιαν φαν Έικ, Χανς Μέμλινγκ, Χούγκο φαν ντερ Χους, Ρομπέρ Καμπέν και Ροχήρ φαν ντερ Βέιντεν.

Αναγέννηση

Από τις αρχές του 16ου αιώνα, η ιταλική τέχνη της Αναγέννησης άρχισε να επηρεάζει τους Φλαμανδούς ζωγράφους. Το αποτέλεσμα αυτής της επίδρασης ήταν τελείως διαφορετικό από αυτό της τυπικής ζωγραφικής της ιταλικής Αναγέννησης. Κορυφαίος δημιουργός αυτής της περιόδου ήταν ο Πίτερ Μπρίγκελ ο πρεσβύτερος, ο οποίος απέφυγε τον άμεσο επηρεασμό από τους Ιταλούς δημιουργούς, σε αντίθεση με τους μανιεριστές του βορρά.

Περίοδος μπαρόκ

Μετά την πολιορκία της Αμβέρσας (1584 - 1585) οι νότιες επαρχίες της Ολλανδίας (Φλαμανδικές) παρέμειναν υπό ισπανική κυριαρχία και διαχωρίστηκαν από την ανεξάρτητη Ολλανδική Δημοκρατία. Αν και πολλοί καλλιτέχνες μετοίκησαν, λόγω των θρησκευτικών πολέμων από τη Νότια Ολλανδία προς την Ολλανδική Δημοκρατία, η Φλαμανδική ζωγραφική μπαρόκ άνθισε, ιδιαίτερα από τη Σχολή της Αμβέρσας κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα, με κύριους εκπροσώπους τους Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς, Άντονι βαν Ντάικ και Γιάκομπ Γιόρντενς.

Η παρακμή

Μετά τον θάνατο μεγάλων καλλιτεχνών, όπως ο Ρούμπενς το 1640 και το τέλος του ογδοηκονταετούς πολέμου το 1648, η πολιτιστική σημασία της Φλάνδρας άρχισε να φθίνει.

Η ανάκαμψη

Η τέχνη της ζωγραφικής στην περιοχή ανέκαμψε με τη Βελγική Επανάσταση του 1830 και οι πίνακες περί αυτή την εποχή συχνά θεωρούνται της φλαμανδικής ζωγραφικής. Οι ζωγράφοι που άκμασαν μετά από αυτή την "πατριωτική" περίοδο συνήθως αναφέρονται περισσότερο ως Βέλγοι παρά ως Φλαμανδοί. Το βασίλειο στο οποίο περιλαμβάνεται η Φλάνδρα συχνά επηρεάζει περισσότερο την κατηγοριοποίηση των σύγχρονων καλλιτεχνών προς αυτή την κατεύθυνση.

Σύγχρονη φλαμανδική ζωγραφική

Αν και ο Τζέιμς Ένσορ (James Ensor) ήταν ολοσχερώς ξεχωριστός από τους συγχρόνους του, αυτός ο ανανεωτής της Τέχνης του 19ου αιώνα επηρέασε καλλιτέχνες του 20ού, όπως οι Πάουλ Κλέε, Εμίλ Νόλντε, Τζορτζ Γκρος, Άλφρεντ Κούμπιν, Βολς, Φέλιξ Νουσμπάουμ και άλλους εξπρεσιονιστές και σουρεαλιστές ζωγράφους του 20ού αιώνα.
Από τους εξπρεσιονιστές της εποχής ("2η ομάδα Λάτεμ (Latem") ο Κόνσταντ Πέρμεκε είναι ο πλέον γνωστός και για περισσότερα από τέσσερα χρόνια το πρόσωπό του εμφανιζόταν στο τελευταίο χαρτονόμισμα των 1.000 φράγκων του Βελγίου, πριν αντικατασταθεί από το χαρτονόμισμα των 20 €.
Θανατηφόρος ένεση

Η θανατηφόρος ένεση είναι η ένεση στο σώμα κάποιου μία ή περισσότερες ουσίες (πχ. βαρβιτουρικά, παραλυτικές ουσίες ή διαλύματα καλίου) με στόχο να επέλθει ο θάνατος. Η θανατηφόρος ένεση σήμερα χρησιμοποιείται κυρίως για την θανατική ποινή, αλλά ο όρος μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για την αυτοκτονία ή την ευθανασία. Η μέθοδος αναπτύχθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες και χρησιμοποιείται επίσης ως νόμιμος τρόπος εκτέλεσης στην Κίνα, τη Γουατεμάλα, τη Ταϋλάνδη και το Βιετνάμ, ενώ τη χρησιμοποιούσαν και οι Φιλιππίνες μέχρι την κατάργηση της θανατικής ποινής το 2006.
Τζων Νέβιλ, 3ος κόμης του Αμπεργκαβεννί

Ναπολεόντειοι Πόλεμοι

Ο Τζων Νέβιλ αγόρασε μια δεύτερη στρατιωτική αποστολή στο 23ο Σύνταγμα Πεζικού (20 Οκτωβρίου 1809), συμμετείχε σε αποστολή πυροβολικού τον Νοέμβριο στην Ιρλανδία, αργότερα συμμετείχε στον Πόλεμο της Ιβηρικής χερσονήσου και προήχθη στις 8 Απριλίου 1809 σε Υπολοχαγό. Στην Μάχη της Βιτόρια βρήκε ένα παλτό του Ιωσήφ Βοναπάρτη και το μετέφερε σαν λάφυρο στο οικογενειακό του σπίτι στο κάστρο του Ερίτζ, τραυματίστηκε βαριά στην μάχη του Σορορέν. Αγόρασε μια καπετανία στο 99ο Σύνταγμα Πεζικού (27 Ιανουαρίου 1814).

Εκκλησιαστική σταδιοδρομία

Μετά το τέλος των Ναπολεόντειων Πολέμων επέστρεψε τραυματισμένος στην πατρίδα του και ξεκίνησε εκκλησιαστική σταδιοδρομία σαν κληρικός. Μπήκε στην εκκλησία του Ιησού Χριστού στο Κέιμπριτζ (11 Νοεμβρίου 1816) και έγινε Μάστερ των Τεχνών (1818) Έγινε διάκονος στις 3 Μαρτίου 1817 και ιερέας στις 5 Απριλίου 1817, στην συνέχεια στις 13 Απριλίου 1817 διορίστηκε βικάριος στο Φράντ του Σάσσεξ. Μετά τον θάνατο του Αυγούστου Μπίβορ η θέση του έμεινε κενή, παρουσιάστηκε από τον πατέρα του στις 10 Ιουλίου 1818 ως πρύτανης στο Μπέργκ, Άπτον, Νόρφολκ και το Σάφοκ, στις 14 Ιουλίου 1818 διορίστηκε Καγκελάριος της Πριγκιπικής Αντιβασιλείας. Παραιτήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 1818 από την βίλα στο Φραντ για χάρη του μικρότερου αδελφού του Γουίλιαμ. Ο Τζων Νέβιλ έγινε διάδοχος του πατέρα του όταν πέθανε ο μεγαλύτερος αδελφός του Ραλφ (1826) ταυτόχρονα πήρε τον τίτλο του υποκόμη του Νέβιλ.
Στις 15 Απριλίου 1831 παραιτήθηκε και από τις δυο πρυτανείες.

Κόμης του Αμπεργκαβεννί

Η υγεία του Τζων Νέβιλ ήταν πολύ άσχημη μετά το 1842 και ο ίδιος παρέστη μόνο μια φορά στην Βουλή των Λόρδων όταν διαδέχθηκε τον πατέρα του (1843). Πέθανε στις 12 Απριλίου 1845 στο κάστρο του Έριτζ, δεν είχε παντρευτεί ποτέ και διάδοχος του στην κομητεία του Αμπεργκαβεννί ήταν ο μικρότερος αδελφός του Γουίλιαμ Νέβιλ, 4ος κόμης του Αμπεργκαβεννί.
Ο τρίτος κόμης τάφηκε στις 22 Απριλίου 1845 στο Φράντ.
Θεμιστοκλής Χαριτάκης

Βιογραφία

Σπούδασε μεταλλειολογία στην École des Mines των Παρισίων, και συμπλήρωσε τις σπουδές του στην Αγγλία και Γερμανία. Επέστρεψε στην Ελλάδα πριν την έκρηξη των Βαλκανικών πολέμων, στους οποίους πολέμησε με βαθμό έφεδρου αξιωματικού του μηχανικού. Επιστρατεύτηκε επίσης στην Μικρασιατική Εκστρατεία και στον πόλεμο του 40-41.
Εργάστηκε στα Μεταλλεία Λαυρίου, της Μπρούμας και άλλα. Διορίστηκε στο Υπουργείο Συγκοινωνίας για λίγα χρόνια. Το 1929 εκλέχτηκε υφηγητής της εφαρμοσμένης πολιτικής οικονομίας στην Σχολή των οικονομικών και εμπορικών επιστημών. Ίδρυσε μαζί με άλλους την Ελληνική Εταιρεία Επιστημονικής Οργάνωσης της Εργασίας και έγραψε πολλές μελέτες επί του θέματος.
Απεβίωσε τον Ιούλιο του 1942.
Ο θάνατος του Λάδα

Περιγραφή

Εικονίζει καλλιτεχνικά τη στιγμή του θανάτου του αρχαίου Ολυμπιονίκη Λάδα του Αιγιέα μετά τη νίκη του στο στάδιο.
Γεώργιος Βεργωτής

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1893 στα Κουρκουμελάτα Κεφαλλονιάς. Ήταν το 5ο από τα 8 τέκνα των Ρόκου Βεργωτή και της Ευτυχίας Κορνέλλου. Διδάχθηκε τα πρώτα του γράμματα στην Κεφαλλονιά και στη συνέχεια σπούδασε στην Ροβέρτειο Σχολή της Κωνσταντινούπολης και την Εμπορική Σχολή της Χάλκης. Μετέβη στην Μασσαλία όπου σπούδασε στην εκεί Ναυτική Ακαδημία, και από το 1918 ασχολήθηκε με την ναυτιλιακή επιχείρηση του πατέρα του, "Vergottis Ltd". Ανέλαβε την διεύθυνση του γραφείου της εταιρείας στο Κάρντιφ από τον αδελφό του, και το 1921 αγόρασε μαζί με τους αδελφούς του 4 φορτηγά πλοία, τα οποία ωστόσο χάθηκαν κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Παράλληλα από το τέλος της δεκαετίας του 1930 μετέφερε την έδρα της ναυτιλιακής του εταιρείας στη Νέα Υόρκη, ενώ μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου αγόρασε 3 πλοία ώστε να επανεκκινήσει την εταιρεία του. Την δεκαετία του 1950 ξεκίνησε ένα πρόγραμμα ναυπηγήσεων νέων πλοίων από την Ιαπωνία, το οποίο συνέχισε μέχρι το δεύτερο μισό της επόμενης δεκαετίας.
Έμεινε το μεγαλύτερο διάστημα της ζωής του εκτός Ελλάδας, ωστόσο όταν χρειάστηκε έδειξε το ενδιαφέρον του και έδωσε μέρος της περιουσίας του σε αυτήν, κυρίως στην πατρίδα του Κεφαλλονιά. Σημαντικότερο παράδειγμα ήταν οι σεισμοί του 1953 που έπληξαν τα Ιόνια νησιά. Λόγω της φιλανθρωπικής του δράσης η Ακαδημία Αθηνών του απένειμε χρυσό μετάλλιο το 1964 ανακηρύσσοντάς τον εθνικό ευεργέτη.
Πέθανε από καρδιακή προσβολή στις 27 Αυγούστου 1965 στο Λονδίνο, σε ηλικία 72 ετών, ενώ ανέβαινε τις σκάλες του αεροσκάφους για να επιστρέψει στην Κεφαλλονιά. Τάφηκε στο χωριό που γεννήθηκε, τα Κουρκουμελάτα.
Κάθυ Ροζιέ

Βιογραφία

Η Ροζιέ ήταν κόρη του πολιτικού Thelus  Lero (1909-1996) και της μυθιστοριογράφου Yva Lero. Ήταν η μικρότερη από τα τρία παιδιά του ζευγαριού και πέρασε την παιδική της ηλικία στο Φορτ-ντε-Φρανς, όπου ο πατέρας της ήταν αντιδήμαρχος της Aimé Césaire,  ενώ η μητέρα της αγωνιζόταν  για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των γυναικών.
Η Ροζιέ έκανε τρεις γάμους. Ο πρώτος ήταν με τον Ζωρζ Ροζιέ απέκτησαν μαζί τρεις κόρες: την Πασκάλ, την Καρολίν και την Αλεξάνδρα. Ο δεύτερος γάμος της ήταν με τον Ζεράρ Φουσιέ, ο  οποίος πέθανε 15 ημέρες μετά τον γάμο τους τον Ιούλιο του 1974 και ο τρίτος γάμος της ήταν με τον Νορμπέρ Λεμουάν, με τον οποίο έκανε έναν γιο, τον Μάθιου.
Τσαγιέρα του Ράσελ

Σύγχρονη χρήση

Ο άθεος συγγραφέας και επιστήμονας Ρίτσαρντ Ντόκινς, στο βιβλίο του «εφημέριος του Διαβόλου» (A Devil's Chaplain), χρησιμοποίησε την Τσαγιέρα του Ράσελ, με παρόμοιο τρόπο, ως επιχείρημα ενάντια σε αυτό που ονόμασε «αγνωστικιστική συμφιλίωση», τον συμβιβασμό που επιτρέπει την ύπαρξη των τομέων φιλοσοφίας που ασχολούνται αποκλειστικά με θρησκευτικά θέματα. Η επιστήμη δεν έχει τρόπο να αποδείξει την ύπαρξη ή μη ύπαρξη του θεού. Ως εκ τούτου, σύμφωνα με τους συμφιλιωτές αγνωστικιστές, επειδή είναι θέμα προσωπικής προτίμησης, η πίστη και η δυσπιστία σχετικά με την ύπαρξη ενός υπέρτατου όντος είναι εξίσου άξιες σεβασμού και προσοχής. Ο Ντόκινς παρουσιάζει την τσαγιέρα ως απαγωγή σε άτοπο αυτής της θέσης: εφόσον ο αγνωστικισμός απαιτεί απόδοση ίσου σεβασμού προς την πίστη και τη δυσπιστία περί ύπαρξης ενός υπέρτατου όντος, τότε θα πρέπει επίσης να δίδει τον ίδιο σεβασμό και στην πίστη για την ύπαρξη της τσαγιέρας δορυφόρου, δεδομένου ότι η ύπαρξη της τσαγιέρας σε τροχιά μεταξύ Γης και Άρη είναι εξίσου εύλογη επιστημονικά με την ύπαρξη ενός ανώτατου όντος.
Μουραβλένκο

Ιστορία

Η πόλη ιδρύθηκε ως ο οικισμός εξαγωγής πετρελαίου του Μουραβλενκόβσκι (Муравленковский) το 1984. Το καθεστώς πόλης χορηγήθηκε στις 6 Αυγούστου 1990.

Διοικητικό και δημοτικό καθεστώς

Εντός του πλαισίου των διοικητικών διαιρέσεων, είναι ενσωματωμένο ως πόλη θυλακιακής σημασίας του Μουραλένκο, μια διοικητική μονάδα με ισοδύναμο καθεστώς με αυτό των επαρχιών. Ως δημοτική διαίρεση, η πόλη θυλακιακής σημασίας του Μουραβλένκο είναι ενσωματωμένη ως Αστικό Οκρούγκ του Μουραβλένκο.
Αντώνης Πολιτάκης

Εικαστική πορεία

Από τις πρώτες του δασκάλες υπήρξαν η γλύπτρια Ολυμπία Φίκα, η ζωγράφος Τζένη Παπαδάκη, κατόπιν ο Γιάννης Μόραλης, η Μαρίνα Λαμπράκη-Πλάκα στην Ιστορία της Τέχνης στην ΑΣΚΤ. Την περίοδο 1975-1980 τον βρίσκουμε να σπουδάζει στο Παρίσι στην Σχολή Καλών Τεχνών με δάσκαλο τον ζωγράφο-χαράκτη Jean Feugereux.
Στις αναζητήσεις του ήταν και το πέρασμά του από τις Μονές του Αγίου Όρους. Εκεί σπουδάζει την τεχνική της εγκαυστικής, την αγιογραφία και τα παραδοσιακά υλικά.
Το 1980 σε συνεργασία με τους Δήμους Κερατσινίου, Κορυδαλλού, Περάματος, Δραπετσώνας και με τους Δημάρχους Δ.Σαράφογλου, Δ.Μαλαγαρδή, Α.Πατσιλινάκο, αλλά και με συμπαραστάτη την Υπουργό Πολιτισμού από το 1981  Μελίνα Μερκούρη ιδρύει τα εργαστήρια τέχνης, όπου διδάσκει ο ίδιος θεωρία, σχέδιο, χρώμα, ιστορία της τέχνης και ταυτόχρονα προετοιμάζει παιδιά για την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, με βοηθό μία εκ των μαθητριών του τότε, την εικαστικό Τίνα Μάσχα, υπεύθυνη για το  παιδικό τμήμα. Μ' αυτό τον τρόπο επιτυγχάνει την πολιτιστική αναβάθμιση της ευρύτερης περιοχής του Πειραιά. 
Γίνεται μέλος της πολιτιστικής επιτροπής των εν λόγω Δήμων καθώς και υπεύθυνος για τα εικαστικά. Με την σημαντική του βοήθεια στον Δήμο Κερατσινίου, ιδρύεται η Πινακοθήκη Α. Τάσσος στην μνήμη του μεγάλου χαράκτη.
Η συνεργασία του με τους Δήμους τελειώνει το καλοκαίρι του 1991. Καταφεύγει στην Αθήνα σ' ένα νεοκλασικό της Ηπείρου & Αχαρνών

Άλλες εικαστικές δραστηριότητες

Στο διάστημα αυτό κάνει τα σκηνικά για τις «Χαμένες Πατρίδες» (Αφιέρωμα στα 60 χρόνια από την Μικρασιατική καταστροφή) με μουσική του Μίκη Θεοδωράκη. Επίσης κάνει τα σκηνικά στα εξής έργα: «Αϊσέ και Αλέξανδρος» του Δημήτρη Κολλάτου, «Καραγκιόζης» του Θ. Συναδινού από το «Ελεύθερο Θέατρο». Εργάζεται για την τηλεόραση, κρατική και ιδιωτική. 
Ιδρύει την Εικαστική Ομάδα "Κύκλος".
Παραδίδει μαθήματα ζωγραφικής & Ιστορία της Τέχνης δια αλληλογραφίας στο περιοδικό των ναυτικών «Κανάλι 14».
Σε συνεργασία με το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο και το Υπουργείο Παιδείας φιλοτέχνησε τα έργα στο κείμενο του Λυσία "Λόγος υπέρ  του Αδυνάτου" στο βιβλίο "Κείμενα Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας"
Ως οπαδός του Ολυμπιακού έχει φιλοτεχνήσει το επίσημο σήμα των «Ερυθρόλευκων Αμαζόνων» καθώς και το σήμα της ΠΕΦΟ καλλιτεχνών.
Με την αρχή της ιδιωτικής ραδιοφωνίας, γίνεται παραγωγός της πρώτης εικαστικής εκπομπής «Ο Ήχος των Χρωμάτων» στον Δημοτικό ραδιοσταθμό «Ξένιο».
Το 1984-85 ανοίγει στην Αθήνα και επί της οδού Φιλελλήνων μαζί με την εικαστικό Τίνα Μάσχα την γκαλερί «Κάμβιο», που έδινε «βήμα» σε νέους εικαστικούς.
Το 1992 συνεργάζεται με την εφημερίδα «Έθνος» και δημιουργεί το «ΤΟ», ένα κόκκινο σφαιρίδιο που σχολιάζει με καυστικό τρόπο την επικαιρότητα στην σελίδα της νεολαίας. Το 2002 συνεργάζεται με την εφημερίδα «Ελεύθερο Τύπο» και το ένθετο «Health&Style».
2129 Κοζικόζι

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Κοζικόζι είναι άγνωστα.