google/wiki40b huggingface dataset:
Φιόντορ Αλεξόπολ

Βιογραφία

Καταγόταν «από Έλληνες ευγενείς». Πιθανόν το αρχικό του επίθετο να ήταν Αλεξόπουλος. Μπήκε στην Στρατιωτική σχολή τον Δεκέμβρη του 1775 και το 1781, με τον βαθμό του λοχία, στο 70ο Σύνταγμα Πεζικού του Ριάζσκ.
Το 1787-1791 πολέμησε εναντίον των Τούρκων, έλαβε μέρος στην Πολιορκία του Οτσάκοφ και του Ισμαήλ. Για την στρατιωτική ανδρεία του πήρε 2 φορές προαγωγή. Το 1799 διορίστηκε διοικητής του 15ου Συντάγματος «κυνηγών» (αργότερα το σύνταγμα μετονομάστηκε σε 14ο). Το 1800 έλαβε τον βαθμό του συνταγματάρχη, και την περίοδο 1800-1802 συμμετείχε στις ενέργειες των ρωσικών στρατευμάτων στον Καύκασο. Το 1807 έλαβε τον βαθμό Υποστράτηγος και το επόμενο έτος διορίστηκε διοικητής ταξιαρχίας της 23ης Μεραρχίας Πεζικού. Ήταν διοικητής της 2ης ταξιαρχία της 23ης Μεραρχίας Πεζικού , που με την έναρξη του πολέμου (εισβολή του Ναπολέοντα στη Ρωσία το 1812) ήταν τμήμα του 4ου Σώματος Πεζικού της 1ης Δυτικής Στρατιάς. Η ταξιαρχία πολέμησε στην Μάχη του Σμολένσκ (1812) ( Άμυνα του Σμολένσκ). Στην Mάχη του Μποροντίνο ο Αλεξόπολ οδήγησε τέσσερα συντάγματα στην πρωτοπορία του ρωσικού κέντρου. Στην αντεπίθεση των «κυνηγών» του ενάντια στην «πυροβολαρχία του Ραγιέβσκι», που κατέλαβαν οι Γάλλοι, αιχμαλώτισε τον στρατηγό Μποναμί (Charles Auguste de Belfonten Bonami). Τραυματίστηκε από σφαίρα στο αριστερό του πόδι, πάνω από το γόνατο. Τιμήθηκε με το παράσημο «Τάγμα του Αγίου Βλαδίμηρου» Γ Τάξεως.
Το 1813 ήταν στην Εφεδρική Στρατιά στην Πολωνία και συνόδευε στο θέατρο των στρατιωτικών επιχειρήσεων τις ενισχύσεις. Το 1814 ήταν διοικητής της 4ης και 21ης Μεραρχιών της Εφεδρικής Στρατιάς. Μετά τον πόλεμο ανέλαβε την 3η Ταξιαρχία της 6ης Μεραρχίας Πεζικού. Τον Μάρτιο του 1816 απολύθηκε λόγο των τραυμάτων του από την υπηρεσία, με πλήρη μισθό συνταξιοδότησης. Τιμήθηκε με το παράσημο Τάγμα της Αγίας Άννας Α Τάξεως με διαμάντια, Τάγματος του Αγίου Γεωργίου Δ Τάξεως, Ιωάννη της Ιερουσαλήμ, χρυσό σπαθί με την επιγραφή "για την ανδρεία", διακοσμημένο με διαμάντια.
Έζησε στην πόλη Οπότσκα.
Ιωσήφ του Ιακώβ

Η γυναίκα του Πετεφρή

Πουλήθηκε στον Πετεφρή, που τον εμπιστέυθηκε για όλες της δουλειές. Η γυναίκα όμως του Πετεφρή ήθελε να κοιμηθεί μαζί του στο κρεβάτι, όμως αυτός δεν δέχτηκε. Η γυναίκα του Πετεφρή τότε τον συκοφάντησε πως μπήκε παράνομα στο δωμάτιό της. Ο Πετεφρής τον έβαλε στην φυλακή.

Ονειροκρίτης

Όταν όμως εξήγησε ένα όνειρο του Φαραώ, ο Φαραώ τον έκανε βοηθό του.

Τα αδέρφια του Ιωσήφ

Τα αδέρφια του Ιωσήφ ήρθαν για να βρουν σιτάρι στην Αίγυπτο,  όλοι εκτός από τον Βενιαμίν. Ο Ιωσήφ τους έδωσε και διέταξε να φέρουν και τον Βενιαμίν. Έβαλε στην σάκα του Βενιαμίν ένα ασημένιο ποτήρι του και έβαλε τον υπηρέτη του να τον κατηγορήσει. Τότε ο Ιωσήφ τους είπε πως είναι ο αδερφός τους.
Ηλιακή έκλειψη της 3ης Νοεμβρίου 2013

Που ήταν ορατή

Η ολικότητα ήταν ορατή από τον βόρειο Ατλαντικό Ωκεανό (ανατολικά της Φλόριντα) από την Αφρική (Γκαμπόν,Δημοκρατία του Κονγκό, Κονγκό, Ουγκάντα, Νότιο Σουδάν, Κένυα, Αιθιοπία, Σομαλία ), με μέγιστη διάρκεια 1 λεπτού και 39 δευτερολέπτων, σε μία περιοχή του Ατλαντικού Ωκεανού νότια της Ακτής Ελεφαντοστού και της Γκάνας.  
Περιοχές που η έκλειψη ήταν ορατή ως μερική ήταν, η ανατολική ακτή της Βόρειας Αμερικής, η νότια Γροιλανδία, οι Βερμούδες, τα νησιά της Καραϊβικής, η Κόστα Ρίκα, ο Παναμάς, τα βόρεια τμήματα της Νότιας Αμερικής, σχεδόν όλη η αφρικανική ήπειρος, η Ιβηρική χερσόνησος, η Ιταλία, η Ελλάδα(μόλις 5% στην Κρήτη, κάτω από 1% στην Βόρεια Ελλάδα), η Μάλτα, η Νότια Ρωσία, η Καυκασία, η Τουρκία και η Μέση Ανατολή. 
Αυτή η ηλιακή έκλειψη συνέβη ταυτόχρονα με το Grand Prix του Αμπού Ντάμπι πριν από το ηλιοβασίλεμα κατά τη διάρκεια του αγώνα της Φόρμουλα Ένα.
Συκέα Φαμίλας Αιτωλοακαρνανίας

Γεωγραφία - Ιστορία

Η Συκιά είναι κτισμένη στις βορειοανατολικές πλαγιές του βουνού Ριγάνι (ή Ορίγανον) και βρίσκεται Β - ΒΔ της Ναυπάκτου σε απόσταση 34 χλμ. επάνω στην επαρχιακή οδό Ναυπάκτου - Λουτρών Στάχτης. Αναγνωρίστηκε ως οικισμός με το όνομα Συκιά και προσαρτήθηκε στη κοινότητα Φαμήλας το 1912 ενώ το όνομά της διορθώθηκε σε Συκέα το 1940. Τη δεκαετία του 1950, μετά τις απαλλοτριώσεις των πεδινότερων και ευφορότερων εκτάσεων στον χείμαρρο Πόριαρη, πολλοί κάτοικοι του χωριού, όπως και της γειτονικής Φαμίλας, μετακινήθηκαν και έφτιαξαν σπίτια στα χωράφια τους, δημιουργόντας τους έτσι δύο νέους οικισμούς τον Πλατανιά και τον Καρκανιά. Στη Συκιά βρισκεται η καστροεκκλησιά Σωτήρω, η οποία σύμφωνα με την παράδοση κτίστηκε τον 17ο αιώνα και χρησιμοποιήθηκε από τον αρματωλό της περιοχής Θανάση Σακαρέλο ως αμυντικός προμαχώνας και κρυσφήγετο.
Ιωάννης Ζερβός

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα και καταγόταν από την οικογένεια Ζερβού από την Κεφαλονιά. Αδερφός του ήταν ο μαθηματικός Παναγιώτης Ζερβός. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών όπου αναγορεύθηκε διδάκτωρ. Συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι αλλά και σε άλλες πόλεις της Ευρώπης όπου σπούδασε φιλολογία, κοινωνιολογία και φιλοσοφία εκτός από νομική. Όταν ολοκλήρωσε τις σπουδές του μετακόμισε στην Αλεξάνδρεια όπου έζησε μέχρι το 1905 και εργάστηκε ως δικηγόρος. Από το 1899 είχε αρχίσει να δημοσιεύει κείμενα, δοκίμια και ποιήματα. Από το 1905 μετακόμισε στην Αθήνα όπου έζησε μέχρι το τέλος της ζωής του. Εκεί ασχολούνταν αποκλειστικά με τη λογοτεχνία και τη φιλολογία, ενώ υπήρξε συνεργάτης του εκδότη Γεωργίου Φέξη. Στη γερμανική κατοχή της Ελλάδας συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση δημοσιεύοντας κείμενα και προκυρήξεις στον παράνομα εκδιδόμενο τύπο της Ελλάδας. Πέθανε στην Αθήνα.
Φυσιοκρατία

Οικονομία

Στο πλαίσιο της θεωρίας αυτής στη νεότερη ιστορία φιλόσοφοι και άλλοι διανοούμενοι της οικονομίας δημιούργησαν την πρώτη οικονομική σχολή στην έννοια της οικονομικής επιστήμης. Ήταν οι λεγόμενοι Φυσιοκράτες με την Οικονομική σχολή της Φυσιοκρατίας.
Βαρθολομαίος Αβράμιος Κρης

Ο Βαρθολομαίος Αβράμιος Κρης ήταν Κρητικός λόγιος και μεταφραστής

Βίος

Περί του βίου του Βαρθολομαίου Αβράμιου δεν γνωρίζουμε λεπτομέρειες. Μετέφρασε στα λατινικά τα συνταχθέντα από τον Βησσαρίωνα πρακτικά της Συνόδου Φερράρας-Φλωρεντίας.
Μπάρον Γουάκα

Πολιτική σταδιοδρομία

Εξελέγη βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια της Μπόε στις εκλογές  που διεξήχθησαν τον Μάιο του 2003.  Επί προεδρίας του Λούντβιγκ Σκότι υπηρέτησε ως υπουργός Εσωτερικών και Παιδείας. Ωστόσο, αναγκάστηκε να φύγει από τη θέση του έπειτα από την αντικατάσταση του Σκότι από το Ρενέ Χάρις. Διατήρησε την έδρα του στο Κοινοβούλιο.
Στις 23 Απριλίου 2004 ο Γουάκα και οι σύντροφοί του Κίρεν Κέκε, Ντέιβιντ Αντέανγκ και Φάμπιαν Ριμπάου έλαβαν μέρος σε διαδηλώσεις στο  Διεθνές Αεροδρόμιο του Ναούρου στη Γιάρεν. Οι διαδηλώσεις ήταν σε ένδειξη δυσαρέσκειας για την πολιτική της κυβέρνησης έναντι των αιτούντων άσυλο στην Αυστραλία και εναντίον του πολιτικού αδιεξόδου στο Κοινοβούλιο. Και οι 4 υπήρχε κίνδυνος να καταδικαστούν σε φυλάκιση ως και 14 έτη για τη συμμετοχή τους στην κινητοποίηση. Ωστόσο, μετά την επάνοδο του Σκότι στην προεδρία απαλλάχθηκαν από τις κατηγορίες. Ο Σκότι διόρισε το Γουάκα υπουργό Παιδείας για μία ακόμη φορά.
Το 2007 ξέσπασε πολιτική κρίση στη διάρκεια της οποίας ο Γουάκα παρέμεινε πιστός στην κυβέρνηση. Συνακόλουθα, ο Γουάκα δεν προσκλήθηκε να λάβει μέρος στην επόμενη κυβέρνηση υπό τον πρόεδρο Μάρκους Στίβεν.
Έπειτα από τη διεξαγωγή εκλογών τον Ιούνιο του 2013 ο Γουάκα εξελέγη πρόεδρος επικρατώντας του πρώην υπουργού Οικονομικών Ρόλαντ Καν με ψήφους 13-5. Επιλέχθηκε από την κυβερνητική ομάδα έπειτα από την παραίτηση του προέδρου Νταμπουίντο ώστε να αναλάβει πρόεδρος ο Γουάκα και τα μέλη της κυβέρνησης να παραμείνουν στη θέση τους.
Τον Ιανουάριο του 2014 η κυβέρνησή του επέζησε πρότασης μομφής στο Κοινοβούλιο, αναφορικά με την απέλαση του Αυστραλού τοπικού δικαστή
(resident magistrate) Πίτερ Λόου και την ανάκληση της βίζας του ανώτατου δικαστή Τζέφρι Έιμς, επίσης Αυστραλού πολίτη.
Στις 13 Ιουλίου 2016  Γουάκα επανεξελέγη πρόεδρος του Ναουρού, κερδίζοντας τις 16 από τις συνολικά 18 ψήφους του Κοινοβουλίου.
Τσικ Τσέρτσχιλ

Βιογραφία

Ο Τσέρτσχιλ ξεκίνησε να παίζει πιάνο σε ηλικία έξι ετών και συνέχισε με κλασικές σπουδές μέχρι τα εφηβικά του χρόνια. Στα 15 του έγινε μέλος των Sons Of Adam, σε μία συναυλία των οποίων γνώρισε τον κιθαρίστα των The Jaybirds, Άλβιν Λι. Μαζί με τον μπασίστα Λίο Λάιονς και το ντράμερ Ρικ Λι αποτέλεσαν την σύνθεση με την οποία το συγκρότημα έγινε διάσημο.

Το 1968 και ενώ το συγκρότημα είχε αλλάξει το όνομα του σε Ten Years After, ο Τσέρτσχιλ εξασφάλισε μία οντισιόν στο "Marquee Club" του Λονδίνου και αφού έγιναν γνωστοί στο βρετανικό underground κίνημα, κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ. Μέχρι το 1974 γνώρισαν μεγάλη επιτυχία και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού με επιτυχίες όπως το "I'd Love To Change The World" και το "Love Like a Man", ενώ τέσσερις δίσκοι τους σκαρφάλωσαν στο Top-10 της πατρίδας τους. Επίσης, εμφανίστηκαν ζωντανά στο φεστιβάλ του Γούντστοκ το 1969 και στο "Isle of Wight festival" την επόμενη χρονιά, μπροστά σε κοινό που ξεπερνούσε το μισό εκατομμύριο θεατές.

Το 1973, κυκλοφόρησε το πρώτο και μοναδικό προσωπικό του άλμπουμ με τίτλο "You & Me", με την συμμετοχή των μελών των Ten Years After, του τραγουδιστή Γκάρι Χόπκινς, των κιθαριστών Μπέρνι Μάρσντεν και Μάρτιν Μπαρ και των ντράμερ Κόζι Πάουελ και Ρικ Ντέιβις.

Το 1976, ο Τσέρτσχιλ έγινε μάνατζερ για την "Chrysalis Music" και ένα χρόνο αργότερα αποχώρησε για να δημιουργήσει την "Whitsett Churchill Music Publishing" μαζί με τον Τιμ Γουίτσετ, προωθώντας μουσικούς από τις Νότιες Ηνωμένες Πολιτείες.

Παράλληλα με την καριέρα του ως μάνατζερ, συμμετείχε και στις δύο επανενώσεις των Ten Years After με τους οποίους συνεχίζει μέχρι σήμερα ηχογραφώντας δύο νέους στούντιο δίσκους μετά την αλλαγή της χιλιετίας.
Αλβέρτος Α΄ της Γκορίτσια

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Μάινχαρτ Α΄ κόμης της Γκορίτσια & του Τυρόλου και της Αδελαΐδας, κόρης του Αλβέρτου Δ΄ κόμη του Τυρόλου.
Το 1305 απεβίωσε σε ηλικία 64 ετών και τον διαδέχθηκαν οι γιοί του Ερρίκος Γ΄ στη Γκορίτσια και Αλβέρτος Γ΄ στην κοιλάδα του Πούστερ .
Αλίδες

Οι Αλίδες (αραβικά: ʿAlawīyūn) είναι οι απόγονοι του Αλί ιμπν Αμπού Τάλιμπ, γαμπρού του ισλαμικού προφήτη Μωάμεθ. Αποτελούν ειδική ομάδα μεταξύ της ευρύτερης οικογένειας του Μωάμεθ, των Χασεμιτών, απογόνων του Χάσιμ ιμπν Αμπντ Μανάφ, προπάππου του Μωάμεθ.
Αλίδες ονομάζονται γενικά όλοι οι απόγονοι του Αλί από τις γυναίκες και σκλάβες του. Οι απόγονοι του Αλί όμως από την Φατιμά, κόρη του Μωάμεθ, Χουσαΐν ιμπν Αλί και Χασάν ιμπν Αλί, κατέχουν ιδιαίτερη θέση στην ισλαμική θεολογία και ιστορία. Στο σιιτικό Ισλάμ αποτελούν κατ'αποκλειστικότητα, μαζί με τους γονείς τους, τον λεγόμενο «Λαό του Οίκου» (ahl al-Bayt) ή «Λαό του Μανδύα» (ahl al-kisāʾ), από τον οποίο αποκλειστικά μπορούν να προέρχονται οι νόμιμοι ιμάμηδες. Οι Αλίδες αυτοί (ενίοτε και Φατιμίδες, Fāṭimīyūn, χωρίς όμως να έχουν απαραίτητα σχέση με την ομώνυμη δυναστεία) χωρίζονται σε δυο κύριους κλάδους, τους Χασανίτες, απογόνους του Χασάν ιμπν Αλί, και τους Χουσαϊνίτες, απογόνους του Χουσαΐν ιμπν Αλί. Από τον 10ο αιώνα περίπου μέχρι και τον 19ο αιώνα οι Χασανίτες διακρίνονταν με τον τιμητικό τίτλο «σαρίφ» (sharīf), και οι Χουσεϊνίτες με τους τίτλους «σαγίντ» (sayyid). Σηματικός υποκλάδος είναι οι Ζαϊντίτες, απόγονοι του Ζαΐντ ιμπν Αλί, εγγονού του Χουσαΐν, και επικεφαλής του σιιτικού κλάδου των Ζαϊντίγια.
Καθαρεύουσα

Ιστορία

Η πρώτη γνωστή χρήση του όρου «Καθαρεύουσα» είναι σε ένα έργο του Νικηφόρου Θεοτόκη το 1796.
Η Καθαρεύουσα χρησιμοποιήθηκε ως επίσημη γλώσσα του Ελληνικού κράτους έως το 1976. Ο όρος «Καθαρεύουσα» υποδηλώνει μια καθαρή μορφή της ελληνικής, όπως υποθετικά θα εξελισσώταν από την αρχαία ελληνική χωρίς εξωτερικές επιρροές.
Στα μεταγενέστερα χρόνια, η Καθαρεύουσα χρησιμοποιήθηκε για επίσημους σκοπούς (όπως πολιτική, επιστολές, επίσημα έγγραφα), ενώ η δημοτική γλώσσα ήταν η καθημερινή γλώσσα. Αυτό δημιούργησε το λεγόμενο Γλωσσικό ζήτημα. Το 1976, η Δημοτική έγινε η επίσημη γλώσσα και το 1982 καταργήθηκε το πολυτονικό σύστημα γραφής.

Χαρακτηριστικά

Μεγάλο μέρος του λεξιλογίου της Καθαρεύουσας και των γραμματικών και συντακτικών κανόνων της έχουν επηρεάσει τη δημοτική γλώσσα. Η Νεοελληνική κοινή ενδέχεται να υποστηριχθεί ότι είναι ένας συνδυασμός της Δημοτικής και της Καθαρεύουσας. Μεταξύ των μεταγενέστερων χαρακτηριστικών της Καθαρεύουσας είναι οι σύνθετες λέξεις, νεολογισμοί και δημιουργία καινούριων λέξεων ή ακόμα και μεταφραστικά δάνεια.
Γιάννης Λαμπρόπουλος

Κοινοβουλευτική Δραστηριότητα

Εξελέγη βουλευτής Μεσσηνίας με τη Νέα Δημοκρατία στις εκλογές του 1989 και έκτοτε εκλέγεται ανελλιπώς στον Νομό Μεσσηνίας, έως και σήμερα.
Από τον Μάρτιο του 2004 μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2007 διετέλεσε Υφυπουργός Εθνικής Άμυνας στην Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Α. Καραμανλή 2007, όπως και στον τελευταίο ανασχηματισμό της Κυβέρνηση Αντώνη Σαμαρά 2012.

Κοινωνική Δραστηριότητα

Ιδρυτικό μέλος και Πρόεδρος της φοιτητικής οργάνωσης της Δ.Α.Π.-Ν.Δ.Φ.Κ. στη Νομική Σχολή του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης (1974-1979) και εκλεγμένος κομματικό στέλεχος στη Μεσσηνία από τα έτη 1983-89.
Διετέλεσε αντιπρόεδρος της Ο.Κ.Ε. Δημόσιας Τάξης της Ν.Δ.Το 2002 εκλέχτηκε υπεύθυνος Τομέα Εσωτερικών-Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης της Νέας Δημοκρατίας και προετοίμασε το κυβερνητικό πρόγραμμα της Νέας Δημοκρατίας για την Αυτοδιοίκηση και τη Δημόσια Διοίκηση.
Έθελχελμ

Ιστορικές αναφορές

Μερικοί ιστορικοί τον ταυτίζουν με τον Έθελχελμ που διετέλεσε κόμης του Γουιλσάιρ και ήταν πατέρας της Έλφλιντ του Ουέσσεξ της δεύτερης συζύγου του Εδουάρδου του Πρεσβύτερου (899). Η ιστορικός Μπάρμπαρα Γιόρκε (γεν. 1951) απέρριψε αυτή την αναφορά με τον ισχυρισμό ότι δεν ήταν συνηθισμένη πρακτική για τους Έθελινγκ να παίρνουν τον τίτλο του κόμη και μια αναφορά του βασιλιά Αλφρέδου στον κόμη Έθελχελμ δεν λέει τίποτα για συγγένεια μεταξύ τους. Ο γάμος επιπλέον του Εδουάρδου του Πρεσβύτερου με μια πρώτη του ξαδέλφη θα μπορούσε να θεωρηθεί σαν αιμομιξία. Με τον θάνατο του Αλφρέδου του Μέγα (899) ο μικρότερος αδελφός του Έθελχελμ Έθελγουλντ Έθελινγκ διεκδίκησε τον θρόνο του Ουέσσεξ από τον ξάδελφο τους Εδουάρδο τον Πρεσβύτερο. Ο ιστορικός Έθελγουιρντ (πέθανε γύρω στο 998) διεκδίκησε την καταγωγή του από τον Έθελρεντ του Ουέσσεξ και του Κεντ, αν ισχύει πιθανό να ήταν απόγονος του Έθελχελμ, μερικοί γενεαλόγοι ισχυρίζονται την καταγωγή του Γκόντουιν του Ουέσσεξ από τον πατέρα του αλλά οι ιστορικοί το έχουν απορρίψει.
Αλεξάντερ Ανκβάμπ

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο Σουχούμι στις 26 Δεκεμβρίου του 1952 και σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο του Ροστόφ, στη Ρωσία. Εργάστηκε στην Κομσομόλ για πολλά χρόνια και το 1975-1981 υπηρέτησε στη σοβιετική Αμπχαζία, ως αξιωματικός του Υπουργείου Δικαιοσύνης. Το 1981 έγινε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γεωργίας και έπειτα έγινε υφυπουργός Εσωτερικών, από το 1984 ως το 1990.
Έπειτα από τη διάλυση της ΕΣΣΔ και την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Γεωργίας, το 1991, ο Ανκβάμπ έγινε μέλος του Ανωτάτου Σοβιέτ της Αμπχαζίας.
Το 1992-1993 ήταν Υπουργός Εσωτερικών της κυβέρνησης αυτονομιστών και έπειτα από τη νίκη των Αμπχαζίων στον πόλεμο που ακολούθησε με τη Γεωργία, εγκαταστάθηκε στη Μόσχα το 1994 και σταδιοδρόμησε ως επιτυχημένος επιχειρηματίας.

Επέστρεψε στην πολιτική το 2000 με την ίδρυση του κινήματος Aytayra που αντιτάχθηκε στη κυβέρνηση του τότε Προέδρου, Βλαντισλάβ Αρτζίνμπα. Το 2004 ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του για το προεδρικό αξίωμα, ωστόσο τέθηκε εκτός υποψηφιότητας γιατί κρίθηκε ακατάλληλος για πιθανή εκλογή, επειδή δε μιλούσε καλά την αμπχαζική γλώσσα. Αντί άλλης επιλογής, ο Ανκβάμπ στήριξε τον Μπαγκάπς στην υποψηφιότητά του για Πρόεδρος και έτσι ο διορισμός του στην πρωθυπουργία θεωρούνταν σχεδόν βέβαιος.

Δολοφονικές απόπειρες

Από την ημέρα που ανέλαβε καθήκοντα, το 2005, ο Ανκβάμπ διέφυγε από τρεις δολοφονικές απόπειρες εναντίον του. Στην τελευταία από αυτές, στις 9 Ιουλίου του 2007, τραυματίστηκε ελαφρά όταν το αυτοκίνητό του δέχτηκε πυρά από αγνώστους στο δρόμο μεταξύ του Σουχούμι και της Γκουντάουτας. Η Βουλή της Αμπχαζίας καταδίκασε την επίθεση και την απέδωσε σε παράγοντες που αποσκοπούν στην αποσταθεροποίηση της χώρας. Για τις εναντίον του απόπειρες, έχει ειπωθεί ακόμα και η εκδοχή της ανάμειξης των μυστικών υπηρεσιών.

Προεδρικές εκλογές 2011

Στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 26 Αυγούστου 2011, o Ανκβάμπ κέρδισε στον πρώτο γύρο, με 54,86% έναντι του Σεργκέι Σάμπα (21,04%). Κατά συνέπεια, ο Ανκβμάμπ ορκίστηκε και επίσημα Πρόεδρος στις 26 Σεπτεμβρίου 2011.

Παραίτηση

Στις 27 Μαΐου 2014 το αρχηγείο του Ανκβάμπ στο Σουχούμι καταλήφθηκε από ομάδες της αντιπολίτευσης με αρχηγό τον Ραούλ Χατζίμπα,  αναγκάζοντάς τον να μεταβεί αεροπορικώς στην Γκουντάουτα. Ο Ανκβάμπ κατήγγειλε τα γεγονότα κάνοντας λόγο για "ένοπλο πραξικόπημα". Το Κοινοβούλιο της Αμπχαζίας έκεινρ τον Ανκβάμπ "ανίκανο" να εκτελέσει τα προεδρικά του καθήκοντα στις 31 Μαΐου 2014 και την 1η Ιουνίου 2014 ο Ανκβάμπ παραιτήθηκε.
Μάχη του Πατρατζικίου

Τα γεγονότα πριν τη μάχη

Στις αρχές Απριλίου του 1821, η περιοχή της Υπάτης, σε αντίθεση με την υπόλοιπη ανατολική Στερεά Ελλάδα, δεν είχε προσχωρήσει στην επανάσταση. Αυτό οφειλόταν στον οπλαρχηγό της, Μήτσο Κοντογιάννη ο οποίος ήταν διστακτικός και δεν πίστευε ούτε στην επιλογή του χρόνου ούτε στο μέλλον της επανάστασης. Αντίθετα, ο Αθανάσιος Διάκος με τον Γιάννη Δυοβουνιώτη, θεωρούσαν πολύ σημαντική την εξουδετέρωση των Τούρκων της περιοχής και γι αυτό έσπευσαν στο γειτονικό χωριό Κομποτάδες, με σκοπό να συναντήσουν τον Κοντογιάννη και να τον πείσουν να προσχωρήσει. Αυτός απέφυγε να τους συναντήσει και τότε οι δύο οπλαρχηγοί, μαζί με τον Πανουργιά που μόλις είχε φτάσει εκεί, αποφάσισαν να επιτεθούν στην Υπάτη. Τότε, την τελευταία στιγμή, αποφάσισε, θέλοντας και μη, να συμμετάσχει στην επίθεση και ο Κοντογιάννης.

Η μάχη και η αποχώρηση των Ελλήνων

Στις 18 Απρλίου, οι επαναστάτες χωρίστηκαν σε δύο σώματα και, διαλύοντας τους οχυρωμένους στα σπίτια Τούρκους, μπήκαν στην πόλη. Οι Τούρκοι, βλέποντας πως ήταν άσκοπη η περαιτέρω αντίσταση, αποφάσισαν να συνθηκολογήσουν. Ωστόσο, το βράδυ της ίδιας μέρας οι Έλληνες έμαθαν πως, από τις 17 Απριλίου, στρατός περίπου 8.000 ανδρών υπό τους Κιοσέ-Μεχμέτ πασά και Ομέρ Βρυώνη, βρισκόταν στο Λειανοκλάδι, μισή μόλις ώρα από την Υπάτη. Υπό τον φόβο της περικύκλωσης, οι Έλληνες αποχώρησαν μέσα στη νύχτα, αφήνοντας μισοκαμένη την Υπάτη, χωρίς να έχουν πετύχει κανένα ουσιώδες αποτέλεσμα και έχοντας σπαταλήσει, λόγω του Κοντογιάννη, οκτώ πολύτιμες μέρες. Στη συνέχεια προσπάθησαν να σταματήσουν τους Τούρκους στη μάχη της Αλαμάνας.
Καμποντιγιόν

Γεωγραφία

Το Καμποντιγιόν βρίσκεται πολύ κοντά στον ποταμό Καφιρνιγκάν, και κοντά στον ποταμό Παντζ. Βρίσκεται 94 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Κουργοντέππα και 2 χιλιόμετρα από τον πλησιέστερο σιδηροδρομικό σταθμό. Απέχει 198 χιλιόμετρα από το Ντουσαμπέ. Από το 1930 έως το 1970 το χωριό ονομαζόταν Μικογιαναμπαντόμ προς τιμήν του Ανάστας Ιβάνοβιτς Μικογιάν.

Πληθυσμός

Η απογραφή του 2010 κατέγραψε 5.200 κατοίκους στο Καμποντιγιόν.
Μεταλεξικό

Μεταλεξικό (Metalexicon) είναι Διαδικτυακός τόπος ηλεκτρονικού λεξικού που προσφέρει στους χρήστες του διερεύνηση όρων σε άλλα ηλεκτρονικά λεξικά, π.χ., ο Διαδικτυακός τόπος OneLook επιτρέπει την αναζήτηση όρων σε εκατοντάδες διαφορετικά γενικά ή εξειδικευμένα λεξικά στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά κ.α.
Μητροπολίτης Κοζάνης Ιωακείμ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στo Ορτάκιοϊ Βιθυνίας της Μικράς Ασίας το 1883. Αρχικά σπούδασε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης από την οποία αποφοίτησε αριστούχος και προχειρίστηκε σε διάκονο από τον Πατριάρχη. Στη συνέχεια σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Παρίσι. 
Όταν επέστρεψε, μετέβη στις Κυδωνίες της Μικράς Ασίας, όπου συνεργάστηκε με τον μητροπολίτη Γρηγόριο Ωρολογά. Εισήλθε στην υπηρεσία του Πατριαρχείου ως Πατριαρχικός διάκονος και κωδικογράφος και κατέληξε Δευτερεύων των Πατριαρχικών διακόνων. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, αλληλογραφούσε με τον μητροπολίτη Γρεβενών Αιμιλιανό, του οποίου ήταν αντιπρόσωπος στο Πατριαρχείο και τον μητροπολίτη Πισιδίας Κωνσταντίνο. Έγραψε άρθρα, αντιπροσώπευσε το Πατριαρχείο σε διάφορες αποστολές και συμμετείχε στην επιτροπή έρευνας για τις σφαγές των Ελλήνων στην Ανατολική Θράκη.
Στις 26-4-1914 εκλέχθηκε μητροπολίτης Μετρών και Αθύρων και προσπάθησε να συγκρατήσει τον ελληνικό πληθυσμό στις εστίες του, λόγω των διώξεων από τους Τούρκους. Οργάνωσε εκκλησιαστικά, διοικητικά και εκπαιδευτικά τη Μητρόπολη, ενώ βοήθησε ομάδες Ελλήνων ανταρτών και τον Ελληνικό Στρατό. Αγωνίστηκε σθεναρά για την υπεράσπιση του ελληνικού πληθυσμού της Θράκης από τους βίαιους ανθελληνικούς διωγμούς που είχαν εξαπολύσει οι Νεότουρκοι. 
Το 1923 ένα έτος μετά το τέλος της μικρασιατικής εκστρατείας κατέφυγε στην Ελλάδα όπου και διορίστηκε μητροπολίτης Σερβίων και Κοζάνης. Τρία χρόνια αργότερα, τον Απρίλιο του 1926 διορίστηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο μητροπολίτης Αυστραλίας, θέση από την οποία δύο μόλις μήνες μετά παραιτήθηκε και επέστρεψε στην Ελλάδα.
Τον Μάρτιο του 1927 ανέλαβε τη Μητρόπολη Σερβίων και Κοζάνης και ανέπτυξε πολύπλευρο έργο. Τον Αύγουστο του 1936 οδηγήθηκε σε εξορία από τον Μεταξά στον Άθωνα, διότι απέστειλε οξύτατη επιστολή στον βασιλιά και την κυβέρνηση, με θέμα την παραμέληση της περιοχής της Δυτικής Μακεδονίας.
Το 1942 στη διάρκεια της κατοχής προσχώρησε στην Εθνική Αντίσταση με το ΕΑΜ και λίγο αργότερα η Ιερά Σύνοδος τον κήρυξε έκπτωτο. Διορίστηκε αντιπρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου της ΠΕΕΑ. Μετά την απελευθέρωση συνέχισε να παραμένει στην παράταξη του ΕΑΜ με την οποία και συμμετείχε κατά τα Δεκεμβριανά. Έμεινε γνωστός ως Πνευματικός Αρχηγός του ΕΑΜ, του αγώνα. Μετά τα Δεκεμβριανά θα υποστεί πρώτα την έκπτωση και μετέπειτα την καθαίρεση. Αποκαταστάθηκε ως πρώην μητροπολίτης Σερβίων και Κοζάνης το 1957. Απεβίωσε στις 2 Απριλίου 1962. Όσα χρήματα του είχαν απομείνει τα κληροδότησε στις φιλόπτωχες αδελφότητες Κοζάνης, Σερβίων και Βελβενδού ενώ δώρισε την πλούσια βιβλιοθήκη του στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Κοζάνης.

Αναγνώριση

Τον Νοέμβριο του 2000 πραγματοποιήθηκε από την Εκκλησία της Ελλάδος η μετά θάνατον αναγνώριση και ηθική αποκατάσταση του Μητροπολίτη Κοζάνης Ιωακείμ, του Μητροπολίτη Ηλείας Αντώνιου και κληρικών που αγωνίστηκαν κατά την Εθνική Αντίσταση. Εκδόθηκε μάλιστα και ειδικός αφιερωματικός τόμος. Εκκρεμεί ακόμη έως σήμερα η αποκατάσταση του αντιστασιακού Μητροπολίτη Χίου Ιωακείμ Στρουμπή που είχε απομακρυνθεί από τη Μητρόπολή του λόγω της αντιστασιακής του δράσης, όπως και οι Ιωακείμ και Αντώνιος.