google/wiki40b huggingface dataset:
Αριστομένης Προβελέγγιος

Βιογραφία

Σπούδασε στη φιλοσοφική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και μετά στη Γερμανία, συγκεκριμένα στα πανεπιστήμια του Μονάχου, της Λειψίας και της Ιένας. Ως φοιτητής ακόμα στην Αθήνα άρχισε να γράφει, σε αυστηρή καθαρεύουσα, μακρόστιχα ποιήματα, εμπνεόμενα κυρίως από την ελληνική μυθολογία («Θησεύς», «Το μήλον της έριδος»). Επιστρέφοντας από τη Γερμανία πήγε στη Σίφνο, αργότερα όμως έλαβε ενεργό μέρος στην πνευματική ζωή της Αθήνας. Υπήρξε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών από την ίδρυσή της (από τα πρώτα εκείνα μέλη που διορίσθηκαν με τη συντακτική πράξη ιδρύσεως της Ακαδημίας).
Από τα σημαντικότερα έργα του Προβελέγγιου θεωρείται η έμμετρη αριστουργηματική μετάφραση του Φάουστ του Γκαίτε, η πρώτη στην ελληνική γλώσσα: Διατηρώντας όλα τα στοιχεία του πρωτοτύπου, θεωρείται ταυτόχρονα πραγματική δημιουργία και «δευτέρα γραφή». H μετάφραση αυτή εκδόθηκε το 1887 από τον οίκο Mπαρτ και Xιρστ, με τυπογραφικούς χαρακτήρες της Oξφόρδης, πολλά σχεδιάσματα του Kάουλμπαχ και ξυλογραφίες του Kρέλιγκ, και απετέλεσε εκδοτικό γεγονός γιά την εποχή. Ο Προβελέγγιος μετέφρασε επίσης, το 1902, το κλασικό σύγγραμμα του Γκότχολντ Λέσινγκ, Ο Λαοκόων. Ο εγγονός του γράφει σχετικά: «Ο Aριστομένης Προβελέγγιος δεν ήτο μόνον γερμανομαθής, αλλά και γερμανοτραφής, μείνας εις Γερμανίαν επί πέντε έτη, σπουδάζων φιλολογίαν και λογοτεχνίαν εις γερμανικά πανεπιστήμια, λαβών και το διδακτορικόν από το Πανεπιστήμιον της Iένας, εις δε την βιβλιοθήκην του, προεξάρχουσαν θέσιν είχαν τα συγγράμματα του Goethe, του Schiller, του Heine και άλλων κολοσσών του πνεύματος.»
Ο Προβελέγγιος συνέγραψε επίσης λυρικά και δραματικά ποιήματα, δράματα και τραγωδίες με θέματα κυρίως από την αρχαία παράδοση, που όμως σήμερα έχουν σχεδόν λησμονηθεί. Βραβεύτηκε με το «Εθνικόν Αριστείον Γραμμάτων και Τεχνών».

Ο Προβελέγγιος και το γλωσσικό ζήτημα

Ενδιαφέρον παρουσιάζει η γλωσσική εξέλιξη του Προβελέγγιου. Αρχίζοντας ως ποιητής της καθαρεύουσας, αποδέχθηκε βαθμιαία (από την εποχή της παλαμικής «γενιάς του 1880») το μήνυμα του δημοτικισμού. Ως ορόσημο στην αλλαγή των γλωσσικών του πεποιθήσεων θεωρήθηκε η επαφή του με τον Νικόλαο Πολίτη και τον Εμμανουήλ Ροΐδη το 1890, στην επιτροπή του «Φιλαδέλφειου διαγωνισμού», όπου ο Προβελέγγιος ήταν επίσης μέλος. Η εξέλιξή του φαίνεται στη συγκεντρωτική ποιητική συλλογή του Ποιήματα παλαιά και νέα (1896). Ο Παλαμάς «χαιρέτισε» τη μεταστροφή του Προβελέγγιου, ανάλογη με αυτή του Καρκαβίτσα. Αξιομνημόνευτα είναι τα λόγια (στην καθαρεύουσα!) με τα οποία ο Προβελέγγιος προέβλεψε την επικράτηση της δημοτικής: «Η καθαρεύουσα, ην ως άνθος θερμοκηπίου εκαλλιέργησαν εν τοις σπουδαστηρίοις αυτών οι λόγιοι, εξέλιπε βαθμηδόν και η λύρα στέφεται με το ακμαίον και ευώδες άνθος της δημώδους. Η δε ανακαίνισις της νεοελληνικής ποιήσεως, υπέρ ης πολλοί και καλοί ποιηταί εμόχθησαν, ταφέντες υπό τα ψυχρά σάβανα της καθαρευούσης, βεβαίως θέλει επιτευχθεί εν μέλλοντι χρόνω δια της δημώδους...»
Ο Προβελέγγιος ασχολήθηκε και με την πολιτική και εκλέχθηκε βουλευτής Μήλου από το 1899 ως το 1905. Διετέλεσε επίσης γραμματέας του Πανεπιστημίου Αθηνών (1891-1892), ενώ αρνήθηκε θέση καθηγητή στο ίδιο Πανεπιστήμιο.

Έργα του

(έτος των πρώτων αυτοτελών εκδόσεων)
837 Σβαρτσίλδη

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Σβαρτσίλδης είναι άγνωστα.
Φερδινάνδος Α΄ της Αραγωνίας

Βιογραφία

Γεννημένος στη Μεδίνα ντελ Κάμπο, ήταν ο νεότερος γιος του Ιωάννη Α΄ της Καστίλης και της Ελεονώρας του Οίκου της Βαρκελώνης, κόρης του Πέτρου Δ΄ της Αραγωνίας.
Το 1406, με τον θάνατο του μεγαλύτερου αδελφού του Ερρίκου Γ΄ της Καστίλης, ο Φερδινάνδος αρνήθηκε το Καστιλιανό στέμμα και αντί αυτού έγινε μαζί με τη χήρα του Ερρίκου Αικατερίνη του Λάνκαστερ, αντιβασιλέας κατά την ανηλικότητα του ανιψιού του Ιωάννη Β΄ της Καστίλης. Υπ' αυτήν του την ιδιότητα διακρίθηκε για τη συνετή διοίκησή του στα εγχώρια ζητήματα.
Σε έναν πόλεμο με το Μουσουλμανικό εμιράτο της Γρανάδα, κατέκτησε την πόλη της Αντεκουέρα (1410), όθεν και το επωνύμιο του.
Μετά τον εκ μητρός θείο του, τον Μαρτίνο Α΄ της Αραγωνίας και Β΄ της Σικελίας, που απεβίωσε χωρίς επιζώντες νόμιμους απογόνους, ο Φερδινάνδος επιλέχθηκε ως βασιλιάς της Αραγωνίας το 1412 και τον διαδέχθηκε με τον Συμβιβασμό του Κάσπε. Ο άλλος υποψήφιος, κόμης Ιάκωβος Β΄ του Ουρζέλ (βλέπε κόμητες του Ουρζέλ), εξεγέρθηκε, αλλά ο Φερδινάνδος διέλυσε την κομητεία του Ουρζέλ το 1413.
Ο Φερδινάνδος δημιούργησε τον τίτλο του πρίγκιπα της Ζιρόνα για τον διάδοχο τού Στέμματος της Αραγωνίας στις 19 Φεβρουαρίου 1416. 
Η πιο σημαντική πραγματοποίηση της σύντομης βασιλείας του ήταν η συμφωνία του το 1416 να εκθρονίσει τον αντίπαπα Βενέδικτο ΙΓ΄, βοηθώντας έκτοτε να τελειώσει το Δυτικό Σχίσμα, το οποίο κράτησε διηρημένη τη Δυτική Εκκλησία για σχεδόν 40 έτη.
Έχει ταφεί στο αραγωνικό βασιλικό πάνθεον τού μοναστηριού της Πομπλέτ, σε έναν μεγαλοπρεπή τάφο κατασκευασμένο από τον γιο του Αλφόνσο Ε΄ στον Πέρε Ολιέρ το 1417.
Ο Ιταλός ουμανιστής Λορέντσο Βάλλα έγραψε μια επίσημη βιογραφία του Φερδινάνδου Α΄ στο έργο του Historiarum Ferdinandi regis Aragonum libri sex.
Λουντοβίκ Ασεμοασά

Διεθνής

Υπήρξε μέλος της Εθνικής Τόγκος, ενώ κλήθηκε να αγωνιστεί στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006.
Εθνόσημο της Κιργιζίας

Το εθνόσημο της Κιργιζίας καθιερώθηκε έπειτα από τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, στις 2 Ιουνίου του 1992.
Έχει κυκλική μορφή και το χρώμα που κυριαρχεί είναι το γαλάζιο, που προέρχεται από το ανοικτό μπλε (σύμβολο θάρρους και γενναιοδωρίας).
Εκατέρωθεν του Εθνοσήμου υπάρχουν το σιτάρι και το βαμβάκι, σύμβολα της σοβιετικής εποχής. Στο επάνω μέρος αναγράφεται το όνομα της χώρας στα κιργιζιανά "Кыргыз Республикасы" (Kyrgyz Respublikasy, δηλαδή Δημοκρατία της Κιργιζίας).
Στο μέσο εικονίζονται τα όρη Tian Shan (επίσης σοβιετικό σύμβολο) και κάτω από αυτά υπάρχουν χωράφια. Πίσω από τα βουνά ανατέλλει ένας ήλιος, ένα ακόμα στοιχείο που θυμίζει τη σοβιετική κυριαρχία στη χώρα. Από κάτω υπάρχει ένα πουλί που τινάζει τις φτερούγες του και η όλη εικόνα δίνει την εντύπωση ότι η πανοραμική θέα των βουνών βρίσκεται στους ώμους του πτηνού.
Το προηγούμενο εθνόσημο έμοιαζε με αυτό των άλλων σοβιετικών δημοκρατιών. Το σημερινό εθνόσημο διατηρεί μερικά στοιχεία από το αντίστοιχο σοβιετικό, όπως το σιτάρι, το βαμβάκι, τα όρη και τον ήλιο που ανατέλλει.
Χίντα (Δημοκρατία του Κονγκό)

Μεταφορών

Εξυπηρετείται από έναν σταθμό στον σιδηροδρόμο Κονγκό-Ωκεανού.
Helios Airways

Προορισμοί

Η Helios Airways εκτελούσε τακτικά δρομολόγια προς Αθήνα, Θεσσαλονίκη Μπέρμιγχαμ, Δουβλίνο, Γκάτγουικ (Λονδίνο), Χίθροου (Λονδίνο), Λούτον (Λονδίνο) Μάντσεστερ, Σόφια και Βαρσοβία.
Επίσης εκτελούσε πτήσεις τσάρτερ προς Άμστερνταμ, Μπρίστολ, Κάϊρο, Χάμπερσαϊντ, Κρίστιανσαντ, Νιούκασλ και Στοκχόλμη.

Γεγονότα

Στις 14 Αυγούστου 2005 ένα Boeing 737-31S της Helios Airways που εκτελούσε την πτήση 522 (Λάρνακα-Αθήνα-Πράγα) συνετρίβη στο Γραμματικό Αττικής, με αποτέλεσμα το θάνατο 121 ατόμων.
Ιωάννης Δ. Δεληγιάννης

Βίος

Ο Ιωάννης Δ. Δεληγιάννης καταγόταν από τη γνωστή οικογένεια προκρίτων της Πελοποννήσου. Μετά από σπουδές νομικών στο Παρίσι, σταδιοδρόμησε στη διπλωματική υπηρεσία. Διετέλεσε πληρεξούσιος στη Β' Εθνοσυνέλευση το 1862 και δύο φορές βουλευτής Γορτυνίας. Από τις 09/02/1874 έως τις 27/04/1875 άσκησε τα καθήκοντα του υπουργού Εξωτερικών στην κυβέρνηση Δημητρίου Βούλγαρη του 1874.
Τζόαν Σάδερλαντ

Βιογραφία

Η Τζόαν Σάδερλαντ γεννήθηκε στο Σίδνεϋ στις 7 Νοεμβρίου 1926, παιδί οικογένειας με ρίζες από τη Σκωτία. Στη μουσική μπήκε μέσω της μητέρας της, η οποία ήταν μεσόφωνος αλλά δεν ασχολήθηκε επαγγελματικά.
Το 1951, ενώ εργαζόταν ως γραμματέας και παράλληλα εμφανιζόταν σε τοπικές σκηνές, πρώτευσε στον αυστραλιανό διαγωνισμό κλασικού τραγουδιού Sun Aria. Με τα χρήματα του επάθλου, αποφάσισε να εγκατασταθεί στο Λονδίνο για να σπουδάσει στο Βασιλικό Κολλέγιο Μουσικής. Σχεδόν ταυτόχρονα εντάχθηκε στο μόνιμο δυναμικό του Κόβεντ Γκάρντεν και προσπάθησε να «τυποποιηθεί» ως δραματική υψίφωνος, έχοντας ως πρότυπο την Κίρστεν Φλάγκσταντ, Νορβηγή ερμηνεύτρια που μεσουράνησε κατά το μεσοπόλεμο. Στη λονδρέζικη σκηνή έμεινε καθ' όλη τη δεκαετία του '50, βαθμιαία όμως - και με πίεση του πιανίστα συζύγου της - μετατρεπόταν σε κολορατούρα (βλ. κατηγορίες υψιφώνων), κάτι που όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια, ήταν η σωστή επιλογή.
Το 1959 πρωταγωνίστησε στη Λουτσία ντι Λαμερμούρ του Γκαετάνο Ντονιτσέτι, με διευθυντή ορχήστρας τον Τούλιο Σεραφίν και σκηνοθέτη το Φράνκο Τζεφιρέλι. Αυτή ήταν η παράσταση - κλειδί για τη μετέπειτα καριέρα της: Αυτοστιγμής η φήμη της ξεπέρασε τα στενά όρια του Κόβεντ Γκάρντεν και την έκανε περιζήτητη στις πιο φημισμένες λυρικές σκηνές, όπως π.χ. η Σκάλα του Μιλάνου και η Μητροπολιτική Όπερα της Νέας Υόρκης. Καθώς μάλιστα η (σχεδόν συνομήλική της) Κάλλας αποσυρόταν σταδιακά από το προσκήνιο, η Σάδερλαντ αναδεικνυόταν στη μεγαλύτερη νέα πριμαντόνα της εποχής.
Η καριέρα της σε τόσο υψηλό επίπεδο διήρκεσε σχεδόν είκοσι πέντε χρόνια, ένα διάστημα αξιοσημείωτα μεγάλο. Μερικοί μόνο από τους ρόλους που άφησε ανεξίτηλη τη σφραγίδα της, είναι η Βιολέτα στην Τραβιάτα, η Αμίνα στην Υπνοβάτι, η Ελβίρα στους Πουριτανούς, η Κλεοπάτρα στον Ιούλιο Καίσαρα στην Αίγυπτο, η Μαρί στο Κορίτσι του Συντάγματος, οι επώνυμοι ρόλοι στις όπερες Αλτσίνα, Μαρία Στουάρντα, Εσκλαρμόντ (κατά την ίδια, το μεγαλύτερο επίτευγμά της), Λουκρητία Βοργία. Ακόμα και στη δεκαετία του '80, όταν πλέον η φωνή της εμφάνιζε σημάδια φθοράς, τόλμησε να αναμετρηθεί με χαρακτηριστικά δύσκολους ρόλους όπως η Άννα Μπολένα. Παράλληλα μεγάλη επιτυχία γνώρισε η δισκογραφία της, μάλιστα για το δίσκο The Art of the Prima Donna έλαβε Βραβείο Γκράμι (1962).
Η τελευταία παράστασή της έλαβε χώρα το 1990 στην Όπερα του Σίδνεϋ, όπου ερμήνευσε τη Μαργκερίτ ντε Βαλουά στους Ουγενότους. Την τελευταία ημέρα του ίδιου έτους αποχαιρέτησε το κοινό του Κόβεντ Γκάρντεν, τραγουδώντας για λίγο δίπλα στους Λουτσιάνο Παβαρότι και Μέριλιν Χορν.
Μετά την αποχώρησή της, προτίμησε να κρατηθεί μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, διαμένοντας στο χωριό Λεζ Αβάντ, κοντά στο Μοντρέ της Ελβετίας. Ασχολήθηκε περιστασιακά με τη διδασκαλία, συμμετείχε ως κριτής σε διαγωνισμούς ανάδειξης νέων ταλέντων, ενώ το 1997 εξέδωσε την αυτοβιογραφία της με τίτλο A Prima Donna's Progress.
Απεβίωσε στο σπίτι της στην Ελβετία, στις 10 Οκτωβρίου 2010, λίγο πριν κλείσει τα ογδόντα τέσσερα.
Σημαία της Σλοβενίας

Η εθνική σημαία της Σλοβενίας αποτελείται από τρεις ισομεγέθεις οριζόντιες λωρίδες, χρώματος λευκού στην κορυφή, μπλε και ερυθρού, με το εθνόσημο της Σλοβενίας να βρίσκεται στην πάνω πλευρά από όπου υψώνεται η σημαία και βρίσκεται στο κέντρο ανάμεσα στη λευκή και τη μπλε λωρίδα.

Ιστορία της σημαίας

Τα χρώματα της σημαίας θεωρούνται πανσλαβικά, στην πραγματικότητα όμως προέρχονται από το Δουκάτο της Καρνιόλας, το εθνόσημο του οποίου αποτελούνταν από έναν γαλάζιο αετό σε λευκό φόντο με ένα χρυσοκόκκινο μισοφέγγαρο. 
Το σημερινό τρίχρωμο σχέδιο δημιουργήθηκε το 1848, όταν ομάδα φοιτητών από τη Λιουμπλιάνα πήρε τα χρώματα από το εθνόσημο της Καρνιόλας και τα ταίριασε έτσι, ώστε να μοιάζουν με τη σημαία της Ρωσίας. Για πρώτη φορά φάνηκε σε κτήριο στις 7 Απριλίου 1848 κοντά στην πλατεία Πρεσερέν, στη Λιουμπλιάνα. Στη συνέχεια αναγνωρίστηκε από την αυστριακή κυβέρνηση ως επίσημη σημαία της Καρνιόλας. Το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα το σχέδιο με τα τρία χρώματα αναγνωρίστηκε ως σημαία όλων των Σλοβένων. Την περίοδο της ιταλικής κατοχής ήταν απαγορευμένη, ενώ το 1945 προστέθηκε στη σημαία το σοσιαλιστικό αστέρι. Έπειτα από την ανεξαρτησία της Σλοβενίας από τη Γιουγκοσλαβία, ένα νέο εθνόσημο μπήκε στη σημαία και το αστέρι έφυγε. Η σημαία επίσημα καθιερώθηκε στις 27 Ιουνίου 1991.

Άλλες σημαίες

Το πολιτικό έμβλημα για τα πλοία έχει το ίδιο σχέδιο με την εθνική σημαία, όμως διαφέρει ως προς το μέγεθος (2:3 αντί 1:2). Το ναυτικό έμβλημα είναι τρίχρωμο με τις λωρίδες στα χρώματα λευκό, μπλε, κίτρινο.

Πρόταση για νέα σημαία

To 2004, ξεκίνησε μία εκστρατεία για ολική ή μερική αλλαγή της σημαίας, ώστε να βελτιωθεί η διεθνής αναγνώριση της Σλοβενίας και κυρίως να διαφοροποιηθεί η σημαία της από τη σημαία της Σλοβακίας. Τον επίσημο διαγωνισμό κέρδισε ένα σχέδιο με 11 λωρίδες. Για την ώρα οι κάτοικοι αρνούνται σθεναρά να αλλάξουν τη σημαία.
Γιώργος Πάντζας

Βιογραφικό

Γεννήθηκε στο Παγκράτι στις 22 Φεβρουαρίου 1937. Ήταν το μοναδικό παιδί των γονιών του. Ο πατέρας του, Σπύρος, ήταν ποιητής, αλλά πέρασε λόγω των πολιτικών του φρονημάτων 17 χρόνια εξόριστος. Λόγω της απουσίας του πατέρα του μεγάλωσε στην Καισαριανή με το θείο του, γυμνασιάρχη Αναγνωστόπουλο. 
Βγήκε από νωρίς στη βιοπάλη εργαζόμενος σε ένα κατάστημα υφασμάτων. Παράλληλα φοίτησε στο 7ο Νυχτερινό Γυμνάσιο Παγκρατίου, από το οποίο αποφοίτησε το 1955. Πέρασε με άριστα στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, συνεχίζοντας πάντοτε να εργάζεται. Φοίτησε επίσης στην Ανώτερη Σχολή Κινηματογράφου.
Με τη σύζυγό του Στέλλα έχει αποκτήσει δύο παιδιά, την Καίτη και τον επίσης ηθοποιό, Σπύρο.

Ηθοποιία

Η πρώτη κινηματογραφική ταινία που συμμετείχε ήταν το Παιδί του δρόμου. Η πρώτη του θεατρική εμφάνιση ήταν το 1958 στη θεατρική παράσταση Βασίλισσα Αμαλία με πρωταγωνιστές το Μάνο Κατράκη και τη Μαίρη Αρώνη. Συμμετείχε στο θίασο του Λάμπρου Κωνσταντάρα, ενώ συνεργάστηκε με την Αλίκη Βουγιουκλάκη και τη χορεύτρια Ελένη Προκοπίου, με την οποία έπαιξαν μαζί σε πέντε ταινίες. Ασχολήθηκε επίσης με την επιθεώρηση.

Πολιτική σταδιοδρομία

Η πρώτη του ενασχόληση με τα κοινά ήταν με την ΕΔΑ το 1951. Αργότερα συνεργάστηκε με το ΠΑΣΟΚ με τη στήριξη του οποίου ήταν υποψήφιος δήμαρχος Καισαριανής το 1986. Το 1994 όμως αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ και εντάχθηκε στο ΔΗΚΚΙ,  με το οποίο κατέβηκε υποψήφιος στη Β΄ εκλογική περιφέρεια Αθηνών σε διάφορες εκλογικές αναμετρήσεις. Στις βουλευτικές εκλογές του 2007 ήταν υποψήφιος με το ΣΥΡΙΖΑ στην ίδια εκλογική περιφέρεια.
Το 2002 και το 2006 ήταν υποψήφιος νομάρχης Ανατολικής Αττικής με τη Νομαρχιακή Αγωνιστική Συνεργασία.
Εξελέγη βουλευτής Αττικής του ΣΥΡΙΖΑ τον Ιούνιο του 2012, καθώς και τον Ιανουάριο και τον Σεπτέμβριο του 2015. Εξελέγη ακόμη κοσμήτορας της Βουλής στις 6 Φεβρουαρίου 2015.
Κουροσίβο

Φυσικά χαρακτηριστικά

Στο νότιο τμήμα του (νότια από τη θάλασσα Σιονομισάκι) το πλάτος του Κουροσίβο φθάνει περίπου τα 170 km, ενώ εκτείνεται από την επιφάνεια του ωκεανού μέχρι βάθος 700 μέτρα περίπου (βάθος διεισδύσεως). Η ταχύτητά του εκεί φθάνει τον 1 ως 1,5 κόμβο (1,8 ως 2,8 χιλιόμετρα την ώρα). Στο βόρειο τμήμα το βάθος διεισδύσεως ελαττώνεται ως τα 200 μέτρα περίπου με αντίστοιχη αύξηση της ταχύτητας σε 1,5 ως 2 κόμβους. Η θερμοκρασία των νερών του τον Αύγουστο κυμαίνεται από 28 βαθμούς C στα Ν ως 25 στα βόρεια, ενώ τον Φεβρουάριο από 18 ως 12. Η αλμυρότητα του ρεύματος είναι 34,8 ως 34,9, δηλαδή μικρότερη από αυτή του Ρεύματος του Κόλπου (36,0 ως 36,4).

Επιδράσεις

Το ρεύμα ασκεί μεγάλη θερμαντική επίδραση στο κλίμα και στις υδρολογικές συνθήκες του βορείου τμήματος του Ειρηνικού. Τα θερμά νερά του «Μαύρου Ρεύματος» συντηρούν τους κοραλλιογενείς υφάλους της Ιαπωνίας, που είναι οι βορειότεροι στον κόσμο. Από ιστορική άποψη, το θερμό αυτό ρεύμα συνετέλεσε σε σημαντικό βαθμό στην εγκατάσταση του ανθρώπου στην Ιαπωνία και στη διάβασή του στην Αμερική, καθώς και στη διαμόρφωση της ιαπωνικής πανίδας και χλωρίδας. Το Κουροσίβο ευθύνεται επίσης για το ήπιο κλίμα στις νότιες ακτές της Αλάσκας.
Τα νερά του Κουροσίο έχουν μία αυξημένη περιεκτικότητα σε ουράνιο, μεταφέροντας περίπου 5 ως 6 εκατομμύρια τόνους κάθε χρόνο.

Αναφορές στη λογοτεχνία

Το ομώνυμο ποίημα («Kuro siwo») του Νίκου Καββαδία από την ποιητική συλλογή Πούσι (1947), όπου αναφέρεται:
- ίσως μια ένδειξη για τη μεγάλη ισχύ του ρεύματος.
Αιαντίδα φυλή

Με την ονομασία Αιαντίς (αρχαία ελληνικά: Αἰαντίς) ή Αιαντίδα φυλή (σύγχρονα ελληνικά) για την φυλή και Αιαντίδα (γενική: Αιαντίδος) για την περιοχή και με το όνομα (άρθρο: ο) Αιαντίδης (αρχαία ελληνικά: Αἰαντίδης), ή  (άρθρο πληθυντικού: οι) Αιαντίδες (αρχαία ελληνικά:  Αἰαντίδαι), για τα μέλη της φυλής και τους κατοίκους της περιοχής αυτής, αναφέρεται μια από τις φυλές της Αρχαίας Ελλάδας και μία από τις 10 φυλές της Αρχαίας Αθήνας, οι οποίοι κατοικούσαν στην ομώνυμη περιοχή της  Αιαντίδας, η οποία περιλάμβανε μια σειρά από δήμους της περιοχής της σύγχρονης Ελλάδας που είναι γνωστή ως Αττική.

Ονομασία

Η Αιαντίδα, πήρε το όνομά της από τον μυθικό Αίαντα.

Διάφορα για τη φυλή Αιαντίδα

Ο δήμος της Αιαντίδας που καταλάμβανε την μεγαλύτερη έκταση ήταν ο δήμος των Αφιδνών.
Νικόλαος Πολίτης (διπλωμάτης)

Βιογραφία

Σπούδασε νομικά, πολιτικές και οικονομικές επιστήμες στο Παρίσι και αφού πρώτευσε σε διαγωνισμό των γαλλικών Πανεπιστημίων για τη διδασκαλία του Δημοσίου Δικαίου, ανέλαβε (1898) σε ηλικία μόλις 26 ετών τη διδασκαλία του Διεθνούς Δικαίου στο Πανεπιστήμιο της Αιξ, όπου δίδαξε ως το 1903. Καθηγητής της ίδιας έδρας στο Πανεπιστήμιο του Πουατιέ (1903-14), αναδείχτηκε σε μια από τις πιο έγκυρες επιστημονικές προσωπικότητες του απόδημου ελληνισμού και κέρδισε την εκτίμηση του πρωθυπουργού Ελευθερίου Βενιζέλου του οποίου έγινε στενός συνεργάτης. Στα 1912-13 μετέσχε ως μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας στις διεθνείς διασκέψεις του Λονδίνου και του Βουκουρεστίου, ενώ το 1914 επέστρεψε οριστικά στην Ελλάδα και διορίστηκε διευθυντής του Υπουργείου Εξωτερικών. Επίσης διετέλεσε πρώτος αντιπρόσωπος της Ελλάδας στη νεοϊδρυθρείσα τότε Κοινωνία των Εθνών, (1920).
Στις 29 Σεπτεμβρίου 1924 υπέγραψε ως υπουργός εξωτερικών το Πρωτόκολλο Πολίτη-Καλφώφ που πήρε τό όνομά του μαζί με τον αντίστοιχο ομόλογό του της Βουλγαρίας και αφορούσε εφαρμογή όρου της Συνθήκης Νεϊγύ για την αμοιβαία και οικοιοθελή ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας.
Χρημάτισε συνολικά τρεις φορές Υπουργός Εξωτερικών: τις δύο πρώτες σε κυβερνήσεις του Ελευθέριου Βενιζέλου (α)14/06/1917-13/12/1918 β)20/11/1919-04/11/1920) και την τρίτη στην κυβέρνηση του Σωτήριου Κροκιδά (από 03/10/1922-14/11/1922).
Τριφύλλι

Το Τριφύλλι (αναφέρεται συνήθως στο είδος Trifolium dubium και στις ποικιλίες της Μηδικής) ανήκει στα Ψυχανθή φυτά. Τα πιο γνωστά είδη του γένους είναι το λευκό (Trifolium repens) και το κόκκινο (Trifolium pratense).
Ανθεί κυρίως σε εύκρατα κλίματα, αλλά και σε τροπικά. Κυρίως στο βόρειο ημισφαίριο, αλλά αρκετά είδη και στη Νότια Αμερική και Αφρική.
Ο νεαρός βλαστός του τριφυλλιού (shamrock) αποτελεί το εθνικό σύμβολο της Ιρλανδίας καθώς συνδέεται με τον Άγιο Πατρίκιο, καθώς & σύμβολο του Π.Α.Ο.
Ζαβλάνι

Το Ζαβλάνι είναι συνοικία της Πάτρας, η οποία βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της πόλης και βορειοανατολικά του ιστορικού κέντρου της, κτισμένη πάνω σε γήλοφους και στις απολήξεις αυτών. Γειτνιάζει με τις συνοικίες Αγία Σοφία, Αγυιά, Ανθούπολη και Γούβα. 
Σήμερα στην περιοχή υπάρχει το Α΄ Νεκροταφείο Πατρών, το περιφερειακό κέντρο του Υπουργείου Γεωργίας, η Διεύθυνση Αλιείας, το Ο.Δ.Υ. Αχαΐας, καθώς και πολυδύναμο αστυνομικό κέντρο.

Ιστορικά στοιχεία

Για την ονομασία της συνοικίας υπάρχουν διάφορες απόψεις και εκδοχές: α) κατά μία εκδοχή προέρχεται από παραφθορά της λέξης ζαβρ(λ)ος, που σημαίνει πολυφαγάς, β) κατά μία άλλη εκδοχή η ονομασία είναι ανθρωπωνυμικό και προέρχεται από οικογένεια με Ζακυνθινές ρίζες, που είχε εγκατασταθεί στην περιοχή και έφερε το επίθετο «Ζαβλάνης», και γ) κατά μία τρίτη εκδοχή ότι πρόκειται για σλαβική λέξη που σημαίνει χαμηλός τόπος. Η επικρατέστερη εκδοχή ωστόσο υποστηρίζει ότι προέρχεται από την οικογένεια Ζαβλάνη. Για ένα διάστημα η συνοικία έφερε την ονομασία «Δεκάπολις». 
Αναφέρεται το 1703 ιδιοκτησία στην περιοχή των εγγονών του Γεωργίου Ζαβλάνη ενώ το 1814 αναφέρεται η Μονή Γηροκομείου να έχει κτήματα εις το σύνορον Ζαβλάνη.
Σύμφωνα με τοπικές παραδόσεις, εικάζεται ότι στην περιοχή κατά την εποχή της Τουρκοκρατίας εγκαταστάθηκαν οικογένειες Αρβανιτών.

Αθλητισμός

Στο Ζαβλάνι έχει έδρα ο Α.Π.Σ. Ζαβλάνι, ιστορικός ποδοσφαιρικός σύλλογος της Πάτρας με έτος ίδρυσης το 1950, ο οποίος έχει στα όρια της συνοικίας με την αυτήν της Ανθούπολης ξερό γήπεδο ποδοσφαίρου από κοινού με τον Αίαντα Ανθούπολης.
Θεόδωρος Φαρμακόπουλος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο Ναύπλιο και ήταν γιος του Κωνσταντίνου Φαρμακόπουλου και της Μαριορής Δεληγιάννη, αδελφής του Θεόδωρου Δεληγιάννη και μέλους της οικογένειας Δεληγιάννη. Αδέλφια του ήταν οι Νικόλας, Γεώργιος, Ιωάννης, διπλωμάτη, και Τάκης. Είχε σπουδάσει ιατρική και ιδιώτευσε ως ιατρός. Εξελέγη βουλευτής Ναυπλίας στις εκλογές του 1902 και επανεξελέγη σε αυτές του 1905, του 1906, και ως βουλευτής Αργολίδας και Κορινθίας, στις εκλογές του Αυγούστου 1910 και του Δεκεμβρίου 1915. Στην κυβέρνηση Δημητρίου Ράλλη διετέλεσε υπουργός επί των Εκκλησιαστικών και της Δημοσίας εκπαιδεύσεως.
Πράσσα Κιμώλου

Διοίκηση και πληθυσμός

Ως οικισμός αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το 1971 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Κιμώλου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης, υπάγεται στο Δήμο Κιμώλου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει μόνιμο πληθυσμό 13 κατοίκους.
Λήμνος ΙΙ (αρματαγωγό)

Επιχειρησιακή δράση

Τον Αύγουστο του 1943 παρελήφθη στη Νέα Ορλεάνη των Η.Π.Α. από τον πλωτάρχη Λ. Καλέργη.
Κατά το β΄ παγκόσμιο πόλεμο πήρε μέρος στις αποβατικές επιχειρήσεις στο Άντζιο της Ιταλίας και στη Νότια Γαλλία. Στις 26 Ιουλίου 1944 με Κυβερνήτη τον πλωτάρχη Μ. Λεστό προσέκρουσε σε νάρκη κοντά στις ιταλικές ακτές. Παρόλα τα προβλήματά του οδηγήθηκε με ασφάλεια στον Τάραντα και από εκεί στο Παλέρμο, όπου επισκευάστηκε. Χρησιμοποιήθηκε για τις κρατικές μεταφορές εντατικά.
Παροπλίστηκε στις 10 Μαΐου 1977.
Κάρολος του Χοεντσόλερν-Χάιγκερλοχ

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Χριστοφόρου κόμη του Χοεντσόλερν-Χάιγκερλοχ και της Αικατερίνης, κόρης του Χριστοφόρου βαρόνου του Βέλσπερκ.
Το 1634 απεβίωσε στο Ιουμπερλίνγκεν σε ηλικία 46 ετών. Ήταν άτεκνος και το Χαίγκερλοχ περιήλθε στον εξάδελφό του Ιωάννη πρίγκιπα του Χοεντσόλερν-Ζιγκμαρίνγκεν του πρεσβύτερου κλάδου.

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε το 1618 τη Ροζαμούνντε κόμισσα του Όρτενμπουρκ· δεν απέκτησαν απογόνους.
Kansas City Film Critics Circle

Η Kansas City Film Critics Circle (KCFCC) είναι μια οργάνωση κριτικών κινηματογράφου που έχουν τη βάση τους στο Κάνσας Σίτυ. O Τζέιμς Λούτζενχαϊζερ, ένας τοπικός ψυχίατρος και κριτικώς ταινιών, ο οποίος πέθανε τον Νοέμβριο του 2001, ίδρυσε την οργάνωση το 1967. Τα ετήσια βραβεία που απονέμει η οργάνωση ονομάζονται προς τιμή του Βραβεία Λούτζενχαϊζερ
Η οργάνωση ισχυρίζεται ότι είναι "η δεύτερη παλαιότερη οργάνωση επαγγελματιών κριτικών κινηματογράφου" στις Ηνωμένες Πολιτείες (πίσω από την οργάνωση New York Film Critics Circle).
Πυρωπό

Εμφανίσεις

Οι πιο εντυπωσιακοί κρύσταλλοι πυρωπού προέρχονται από την Ρωσία και την Νότια Αφρική και χρησιμοποιούνται στην κοσμηματοποιία.
Κόζιμο Γ΄ των Μεδίκων

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φερδινάνδου Β΄ μεγάλου δούκα της Τοσκάνης και της Βιτόρια ντελα Ρόβερε, δούκισσας του Ρόβερε και Μοντεφέλτρο, κόρης του Φεντερίκο-Ουμπάλντο δούκα του Ουρμπίνο.
Η 53 ετών εξουσία του χαρακτηρίζεται από μια σειρά υπερβολικών, αντιδραστικών νόμων: ρύθμιζαν την πορνεία και απαγόρευαν τις εορτές του Μαΐου. Η οικονομία επιδεινώθηκε και έπεσε σε χαμηλά, άγνωστα για την Τοσκάνη επίπεδα. Το 1661 νυμφεύτηκε μία εξαδέλφη του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας, αλλά η σχέση τους ήταν δυσάρεστη· τελικά η σύζυγός του τον εγκατέλειψε για τη μονή της Μονμάρτρ. Απεβίωσε το 1723 και τον διαδέχθηκε ο γιος του Τζαν-Γκαστόνε.
Αετόμορφα

Περιγραφή

Τα αετόμορφα διακρίνονται κυρίως από το μεσαίο και μεγάλο μέγεθός τους, τα μεγάλα γαμψά νύχια και τις μεγάλες φαρδιές φτερούγες. Όλα τα είδη κυνηγούν την λεία τους. Εκτός από τους γύπες που τρέφονται μόνο με κουφάρια. Τα θηλυκά είναι κάπως μεγαλύτερα μερικές φορές από τα αρσενικά, πράγμα το οποίο αποτελεί τον μοναδικό φυλετικό διμορφισμό.