google/wiki40b huggingface dataset:
Τέμενος Σεχζάντε

Ιστορία

Το συγκρότημα Σεχσαντέ χτίστηκε με διαταγή του σουλτάνου Σουλεϊμάν Α΄ του Μεγαλοπρεπούς (1494-1566) και κατασκευάστηκε απο τον αρχιτέκτονά του, Μιμάρ Σινάν.Το τέμενος χτίστηκε προς τιμήν του γιου του Σουλεϊμάν, Μεχμέτ (1521-1543) που πέθανε το 1543 σε ηλικία 22 ετών απο ευλογιά. Μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα χτίστηκε το τέμενος μαζί με το συγκρότημα.

Εξωτερικό

Το τζαμί είναι περιτριγυρισμένο από μία αυλή με έκταση ίση με αυτή του τζαμιού. Η αυλή περιβάλεται απο μία περίστυλη στοά με 5 τρούλους σε κάθε πλευρά,με περίτεχνες καμάρες σε λευκό και ρόζ μάρμαρο. Στο κέντρο της αυλής υπάρχει ένα συντριβάνι που χτίστηκε από τον σουλτάνο Μουράτ Δ΄. Επίσης υπάρχουν 2 μιναρέδες.
Το ίδιο το τζαμί έχει τετράγωνη κάτοψη και καλύπτεται από έναν θόλο που πλαισιώνεται από 4 ημιθόλους. Ο τρούλος στηρίζεται σε 4 πεσσούς και έχουν διάμετρο 19 μέτρα και 17 μέτρα. Σε αυτό το κτήριο ο Μιμάρ Σινάν διαπίστωσε την τεχνική της κιονοστοιχίας στην βόρεια και στην νότια πρόσοψη προκειμένου να κρύψουν την εντοίχιση.

Εσωτερικό

Το εσωτερικό του τζαμιού έχει ένα συμμετρικό σχέδιο που βρίσκεται στον θόλο και απλώνεται στους ημιθόλους και έχει σχήμα τετράφυλλου τριφυλλιού. Αυτή η τεχνική δεν είναι πετυχημένη γιατί απομωνώνονται οι 4 προβλήτες που είναι απαραίτητες για να στηρίξουν τον τρούλο. Αυτή η τεχνική δεν επαναλήφθηκε από τον Μιμάρ Σινάν. Γενικά το εσωτερικό του τζαμιού έχει μία πολύ απλή διακόσμηση.

Συγκρότημα

Το συγκρότημα (Κουλιγιέ) του τζαμιού βρίσκεται ανάμεσα στο Τέμενος Φατίχ και στο Τέμενος Βαγιαζίτ Β΄. Το συγκρότημα αποτελείται από το τζαμί, τον Τουρμπέ του Ηγεμόνα Μεχμέτ, 2 μεντρεσέδες και μία ιμαρέτ (αίθουσα γιά συσσίτια). Το τζαμί και η αυλή περιβάλλονται από ένα τείχος που τα χωρίζει από το υπόλοιπο συγκρότημα.
Μαξιμιλιανός Εμμανουήλ της Βυρτεμβέργης

Βιογραφία

Ήταν ο τρίτος γιος του Φρειδερίκου-Καρόλου δούκα της Βυρτεμβέργης και της Ελεονόρας-Ιουλιανής των Χοεντσόλερν, κόρης του Αλβέρτου Β΄ μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ.
Γεννήθηκε στη Στουτγάρδη και εισήλθε εθελοντικά στον στρατό του Καρόλου ΙΒ΄ των Βίττελσμπαχ της Σουηδίας, όπου έγινε αφοσιωμένος φίλος του. Στα 14 έτη του ακολούθησε τον βασιλιά στην Πολωνική εκστρατεία του και συμμετείχε στη μάχη του Όστενμπουρκ (Πολωνικά: Πούτουσκ). Από τότε έμεινε γνωστός ως ο μικρός πρίγκιπας.
Το 1708 στη μάχη του ποταμού Μπερεζίνα προσπάθησε να προφυλάξει τον Κάρολο ΙΒ΄ από σφαίρες, όμως τραυματίστηκε. Ανάρρωσε έγκαιρα και έτσι συμμετείχε στη μάχη του Χολοβτσύν. Αργότερα έγινε συνταγματάρχης των Δραγόνων του Μπούχβαλτ.
Στο μάχη του Πολτάβα αιχμαλωτίστηκε από τους Ρώσους· ελευθερώθηκε σύντομα, αλλά κατά την επιστροφή απεβίωσε στο Ντούμπνο της Βολυνίας. Ο βασιλιάς πένθησε πολύ την απώλεια του καλύτερου και πιο έμπιστου φίλου του. Η καρδιά του τάφηκε στο ναό του Αγ. Γκουμπέρτου στο Άνσμπαχ.
Λαμπρινός Βρανάς

Βιογραφία

Ο Λαμπρινός Βρανάς γεννήθηκε στον Καλλικράτη Σφακίων του Νομού Χανίων.
Το 1903 στρατολογήθηκε από τους Παύλο Μελά και Γεώργιο Τσόντο στο πρώτο αντάρτικο σώμα προερχόμενο από την ελεύθερη Ελλάδα που συγκροτήθηκε με σκοπό την ενθάρρυνση και τόνωση των Μακεδόνων για ένοπλη αντίσταση εναντίον της βουλγαρικής προπαγάνδας και της δράσης των Βούλγαρων κομιτατζήδων. Το σώμα αυτό, αποτελούμενο από συνολικά 10 άνδρες, πέρασε την ελληνοτουρκική μεθόριο και εισήλθε στη Δυτική Μακεδονία στις 13 Ιουνίου. Εκτός από τον Βρανά, μέλη του ήταν οι Κρήτες Ευθύμιος Καούδης, Γεώργιος Πέρος, Γεώργιος Δικώνυμος-Μακρής, Γεώργιος Σεϊμένης, Γεώργιος Ζουρίδης, Γεώργιος Στρατινάκης, Ευστράτιος Μπονάτος, Μανούσος Καντουνάτος και Νικόλαος Δουκάκης.
Στη Μακεδονία τους υποδέχθηκε ο Μητροπολίτης Καστοριάς Γερμανός Καραβαγγέλης, ο οποίος για μεγάλο χρονικό διάστημα ζητούσε από την Ελλάδα να στείλει στην περιοχή ένοπλα σώματα ώστε να μην πέσει η Μακεδονία στα χέρια των Βούλγαρων. Μετά από ένα μήνα παραμονής, το σώμα αυτό επέστρεψε στην Αθήνα, αφήνοντας πίσω του έναν νεκρό, τον Γεώργιο Σεϊμένη, ο οποίος έχασε τη ζωή του σε συμπλοκή με τους Βούλγαρους.
Ο Βρανάς επανήλθε στη Μακεδονία και τον Οκτώβριο του 1904 ήταν παρών στο περιστατικό που κόστισε τη ζωή του Παύλου Μελά.
Στις 17 Μαΐου του 1905, ο Βρανάς ήταν επικεφαλής αποσπάσματος περίπου 20 ανδρών, κινούμενος καθ' οδόν προς Μορίχοβο. Η παρουσία του αποσπάσματός του προδόθηκε στους Τούρκους από Βούλγαρους, με αποτέλεσμα να περικυκλωθεί από τον τουρκικό στρατό στο χωριό Μπελκαμένη (σημερινή Δροσοπηγή). Ακολούθησε μάχη κατά την οποία σκοτώθηκαν τα περισσότερα μέλη του αποσπάσματος, μεταξύ των οποίων και ο ίδιος ο Βρανάς.
Αγριαψιθιά

Χρήση ως βότανο

Η Αχιλλέα η χιλιόφυλλος, είναι ένα βότανο γνωστό για τις θεραπευτικές του ιδιότητες από την αρχαιότητα, καθώς ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένη και την χρησιμοποιούσαν για να σταματήσουν την έντονη αιμορραγία από πληγές καθώς έχει αιμοστατικές ιδιότητες.
Φυτό πλούσιο σε χαλκό και αιθέριο έλαιο, περιέχει μεταξύ άλλων συστατικών  νιτρικά και φωσφορικά άλατα, τανίνες, αμινοξέα, σαλικυλικό οξύ, σάκχαρα, αλκαλοειδή και φλαβονοειδή.

Καλλιέργεια

Η καλλιέργεια της αχίλλειας είναι εύκολη, γιατί αναπτύσσεται και σε φτωχά εδάφη, χωρίς ανάγκη ιδιαίτερης φροντίδας. Μπορεί να αναπτυχθεί τόσο στον ήλιο όσο και στη σκιά, ενώ αντέχει στην ξηρασία αλλά και σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες.
Αποξηραμένο μοσχολέμονο

Τα αποξηραμένα μοσχολέμονα (ή αποξηραμένα λάιμ (dried lime) επίσης γνωστά ως: μαύρα λάιμ ή μαύρα μοσχολέμονα· νοόμι Μπάσρα (Βασόρας) ((noomi basra) Ιράκ)· λίμοο Αμανή (Ομάν) ((limoo amani) Ιράν)· λίμοο ((limoo) Ομάν)) είναι μοσχολέμονα τα οποία έχουν χάσει την περιεκτικότητά τους σε νερό, συνήθως αφού πέρασαν ένα μεγάλο μέρος του χρόνου αποξήρανσής τους στον ήλιο. Χρησιμοποιούνται, ολόκληρα, κομμένα σε τεμάχια ή τριμμένα, ως καρύκευμα στα φαγητά της Μέσης Ανατολής. Με καταγωγή τον Περσικό Κόλπο, εξ ου και η Περσική ονομασία «λίμοο Αμανή» ((limoo amani) λάιμ του Ομάν), τα αποξηραμένα μοσχολέμονα είναι δημοφιλή στη μαγειρική ολόκληρης της Μέσης Ανατολής.

Χρήσεις

Τα αποξηραμένα λάιμ χρησιμοποιούνται για να προσθέσουν μια ξινή γεύση στα φαγητά, μέσω μιας διαδικασίας που είναι γνωστή ως ξίνισμα (souring). Στην Περσική κουζίνα,χρησιμοποιούνται για να αρωματίσουν βραστά και σούπες. Σε όλο τον Περσικό Κόλπο, χρησιμοποιούνται μαγειρεμένα με ψάρια, ενώ στο Ιράκ κονιορτοποιούνται και προστίθενται σε πιάτα με ρύζι και στη γέμιση. Επίσης, γίνονται ζεστό ρόφημα, που ονομάζεται Hamidh (ξινό). Η σκόνη του αποξηραμένου μοσχολέμονου, χρησιμοποιείται και σαν συστατικό τύπου-μπαχαράτ στον Περσικό Κόλπο (ένα μείγμα μπαχαρικών που επίσης ονομάζεται kabsa ή kebsa). Πρόκειται για ένα παραδοσιακό συστατικό της Αραβικής και Περσικής  μαγειρικής.

Γεύση

Τα αποξηραμένα λάιμ είναι έντονα αρωματισμένα. Έχουν γεύση ξινή και εσπεριδοειδή σαν του μοσχολέμονου, αλλά επίσης έχουν ένα γήινο και κάπως καπνιστό άρωμα, στερούμενα όμως τη γλυκύτητα του φρέσκου λάιμ. Επειδή διατηρούνται, έχουν μια ελαφρά πικράδα, ζυμωμένη γεύση, αλλά οι πικροί τόνοι, συγκεντρώνονται κυρίως στον εξωτερικό φλοιό και τους σπόρους του μοσχολέμονου.
Σημαία της Χιλής

Η σημαία της Χιλής αποτελείται από δύο ισομεγέθεις οριζόντιες λωρίδες χρώματος λευκού (στην κορυφή) και κόκκινου. Υπάρχει ένα μπλε τετράγωνο στο ίδιο ύψος με τη λευκή λωρίδα στην πλευρά που κυματίζει η σημαία στην άκρη. Το τετράγωνο φέρει στο κέντρο του ένα λευκό πεντάκτινο αστέρι που συμβολικά οδηγεί τη χώρα στην πρόοδο και την τιμή, το μπλε συμβολίζει τον ουρανό, το λευκό τις χιονοσκέπαστες Άνδεις και το κόκκινο το αίμα που χύθηκε στο βωμό της ανεξαρτησίας.

Ιστορικά

Η σημαία υψώθηκε για πρώτη φορά στις 4 Ιουλίου 1812, στη διάρκεια εορτασμών για την επέτειο της ανεξαρτησίας των ΗΠΑ. Το 1814 αντικαταστάθηκε από τη σημαία της Ισπανίας. Η τελευταία χρήση της σημαίας αυτής ήταν στη μάχη της Ρανκάγουας, τον Οκτώβριο του 1814. Στην περίοδο μετά, που ονομάστηκε «Επανακατάκτηση» («Reconquista»), ο Στρατός των Απελευθερωτών πολεμούσε με τη Σημαία της Αργεντινής. Η ισπανική σημαία ήταν σε χρήση ως το 1817.
Έπειτα από τη νικηφόρα μάχη στο Τσακαμπούκο, το 1817, υιοθετήθηκε μια νέα σημαία, που έλαβε την ονομασία «Σημαία της Αλλαγής» («Bandera de la Transición»). Η σημαία αυτή είχε τρεις λωρίδες: μπλε, λευκή και κόκκινη. Η σημαία αυτή σύντομα εξαφανίστηκε και ουδέποτε έγινε επίσημη. Ανάμεσα στις αιτίες, ήταν και το γεγονός ότι συγχεόταν με τη σημαία της Ολλανδίας.
Η σημερινή σημαία της Χιλής σχεδιάστηκε από τον Αντόνιο Άρκος, αν και ορισμένοι ισχυρίζονται ότι ο σχεδιαστής είναι ο Γκρεγόριο ντε Αντία ι Βαρέλα. Το σχέδιο αυτό χρησιμοποιήθηκε επίσημα το 1817 κατά την επίσημη τελετή ανακήρυξης της ανεξαρτησίας και οι διαστάσεις ορίστηκαν το 1854. Το 1912 καθορίστηκε και η διάμετρος του αστεριού.
Επίδραση των παρευρισκομένων

Εξήγηση του φαινομένου

Ένας άνθρωπος όταν δει κάποιο να υποφέρει θα τον βοηθήσει. Όταν όμως υπάρχουν άλλοι παρευρισκόμενοι τότε στο μυαλό του επιδρά η βασική αρχή της κοινωνικής επιρροής. Παρακολουθεί τις αντιδράσεις των άλλων ανθρώπων για να δει αν οι άλλοι θεωρούν ότι είναι απαραίτητο να παρέμβει. Η σκέψη είναι η εξής: «Για να μην βοηθά κάποιος άλλος πάει να πει πως το σωστό είναι ότι δεν πρέπει να βοηθήσω ούτε κι εγώ για κάποιο λόγο».  Όταν όλοι όμως σκεπτόμαστε υποσυνείδητα το ίδιο πράγμα τότε κανείς δεν θα βοηθήσει αφού όλοι μας περιμένουμε κάποιον άλλο να το κάνει ή να κάνει την αρχή. Επίσης πολλοί φοβούνται πως δεν θα δώσουν τη σωστή βοήθεια και ότι κάποιος άλλος περαστικός, γιατρός για παράδειγμα θα βρεθεί να το κάνει.
Ακόμη ο φόβος ότι ίσως θα μπλέξουμε αν βοηθήσουμε ενισχύεται αρκετά με το να βλέπουμε ότι κανείς άλλος δεν βοηθά. Με το που βοηθήσει όμως ο πρώτος αμέσως τρέχουμε κι εμείς ως «κοινωνικά όντα». Σε ένα πείραμα όπου στη μέση του δρόμου ένας άντρας ξυλοκοπούσε μια γυναίκα το 65% των περαστικών την βοήθησε όταν φώναζε «Σταμάτα, δεν σε ξέρω». Όταν όμως φώναζε «Σταμάτα, δεν ξέρω γιατί σε παντρεύτηκα» μόνο το 19% την βοήθησε αφού δεν ήθελε κανείς να μπει ανάμεσα στα συζυγικά προβλήματα.
Τον Οκτώβριο του 2011 όταν το δύο χρονών κοριτσάκι στη Κίνα, η Wang Yue, χτυπήθηκε από ένα μικρό λευκό βαν στην πόλη Foshan. Συνολικά 18 άνθρωποι πέρασαν δίπλα από το αιμόφυρτο κοριτσάκι αλλά κανείς δεν του έδωσε σημασία ή βοήθεια. Το κορίτσι έμεινε αβοήθητο για 7 λεπτά μέχρι που μία γυναίκα οδοκαθαριστής ενδιαφέρθηκε αλλά ήταν ήδη αργά αφού η αργοπορία κόστισε στο μικρό κορίτσι τη ζωή του μετά από κάποιες μέρες παραμονής στην εντατική.
Εσχατοβούνι Πάτρας

Το Εσχατοβούνι είναι λόφος της Πάτρας στα βορειοανατολικά του κέντρου της.

Ονομασία και Τοποθεσία

Ονομάζεται έτσι διότι είναι ο τελευταίος (έσχατος) λόφος της περιοχής του Δασυλίου, και κατά προέκταση του όγκου του Παναχαϊκού όρους, πριν την επίπεδη, ομαλή εδαφικά και πυκνοκατοικημένη περιοχή των Πατρών. Αναφέρεται επίσης, σπανίως βέβαια, με τις ονομασίες Εσχατοβούνιον και Σχατοβούνι.

Περιγραφή

Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά του λόφου είναι το άλσος του, που καλύπτει σχεδόν όλη την έκτασή του, στο οποίο φύονται κυρίως πυκνές συστάδες πεύκων. Οι συστάδες πεύκων καθώς και η μερική διαμόρφωση κάποιων χώρων και η ύπαρξη μικρών μονοπατιών, καθιστούν την περιοχή χώρο ηρεμίας, χαλάρωσης και άθλησης στην φύση ενώ πλεονέκτημα αποτελεί ότι βρίσκεται πολύ κοντά στην πόλη. 
Στις απολήξεις του Εσχατοβουνίου βρίσκεται η συνοικία Γούβα, ονομασία προερχόμενη από τη μορφολογία της περιοχής, η οποία βρίσκεται πλησίον του κέντρου της Πάτρας απέχοντας λιγότερο από 2 χιλιόμετρα από το κεντρικότερο σημείο της, την Πλατεία Γεωργίου.
960 Μπιργκίτ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Ο φασματικός τύπος της Μπιργκίτ είναι μάλλον S (λιθώδης). Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά της είναι άγνωστα.
2-προπανιμίνη

Από προπανόνη

Με επίδραση αμμωνίας σε προπανόνη:

Συμπεριφορά βάσης

Παράγει άλατα με οξέα. Π.χ.:

Αλκυλίωση

Παράγει δευτεροταγείς ισοπροπυλιδενιμίνες με αλκυλαλογονίδια (RX). Π.χ.:

Ακυλίωση

Παράγει δευτεροταγή ιμίδια με ακυλαλογονίδια (RCOX). Π.χ.:

Oξείδωση

Οξειδώνεται προς 2-νιτροπροπάνιο:

Αναγωγή

Ανάγεται προς προπαναμίνη-2:
Ιωάννης Καματάκης

Βιογραφία

Ο Γιάννης Καματάκης, Θεσσαλονικιός, αποφοίτησε από το Αμερικάνικο Κολέγιο Anatolia και από το τμήμα Πολιτικών Μηχανικών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης με ειδίκευση στις Συγκοινωνίες (GIS) και την Οργάνωση Επιχειρήσεων. Γόνος επιχειρηματικής οικογένειας και απο τις δύο πλευρές, ίδρυσε τη δική του εταιρεία (MLS) ενώ ήταν φοιτητής στο πολυτεχνείο. Το αντικείμενο της MLS ήταν και συνεχίζει να ειναι μέχρι σήμερα η καινοτομία. Το 1998 ο Γ. Καματάκης κατέκτησε το Χρυσό Πανευρωπαϊκό Βραβείο Τεχνολογίας (European Information Technology Grand Prize) το οποίο συνοδευόταν απο χρηματικό έπαθλο 200.000 ευρώ. Το 1993 απέκτησε το πρώτο του διεθνές δίπλωμα ευρεσιτεχνίας, ενω το 2001 εισήγαγε την εταιρεία στο Χρηματιστήριο Αθηνών. Το 2010 τιμήθηκε από τη Λέσχη Επιχειρηματικότητας με το βραβείο Κούρος για την Ανάπτυξη και την Καινοτομία.
Είναι γιος του Νικολάου Καματάκη (Τοπογράφος Μηχανικός) και της Ηλέκτρας Καματάκη. Έχει δύο αδέλφια, τον Ήλιο Καματάκη (Πολιτικό Μηχανικό) και τη Δέσποινα (Πολιτικό Μηχανικό)

Καριέρα

Ο Γ. Καματάκης είναι ιδρυτής, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της MLS, από το 1989. Η εταιρεία ανέπτυξε το πρώτο ελληνικό CD-ROΜ, την πρώτη Ελληνική Ηλεκτρονική Εγκυκλοπαίδεια και τα πρώτα λογισμικά αναγνώρισης φωνής στα ελληνικά (Talk&Write™) και μετάφρασης (MLS Systran™). Στη δεκαετία του 2000 εισήλθε στην αγορά των ηλεκτρονικών συσκευών, ανέπτυξε και διέθεσε στην αγορά την πρώτη φορητή συσκευή πλοήγησης με ενσωματωμένη Αναγνώριση φωνής, MLS Destinator Talk&Drive™. Στη δεκαετία του 2010 η εταιρεία ξεκίνησε την ανάπτυξη συσκευών Smartphones και Tablets. Πρόσφατα η MLS πρόσθεσε στα προϊόντα της το MLS Easy™. Πρόκειται για κινητό τηλέφωνο με κουμπιά και οθόνη αφής με ένα λειτουργικό σύστημα όπου όλα γίνονται με τη φωνή.

Προσωπική ζωή

Ο Ιωάννης Καματάκης είναι παντρεμένος με την Παρασκευή Ζαχαριάδου-Καματάκη αντιπρόεδρο της MLS απο την ίδρυση της. Έχουν τρία παιδιά, την Ηλέκτρα, το Νίκο και τον Δημήτρη.
Αγία Παρασκευή (Γερμασόγεια)

Τοποθεσία

Στα νότια συνορεύει με τον Ποταμό Γερμασόγειας, στα δυτικά με τον Άγιο Αθανάσιο, στα βόρεια με τη Μαθικολώνη και την Ακρούντα, στα βορειοανατολικά με τα Φοινικάρια και στα ανατολικά με τη Μουτταγιάκα.

Ιστορία

Αρχικά η Γερμασόγεια δημιουργήθηκε ως χωριό στην περιοχή που σήμερα καλύπτει η συνοικία της Αγίας Παρασκευής. Στην περιοχή έχουν ανασκαφεί πολλοί προϊστορικοί τάφοι. Ωστόσο, δεν έχουν εντοπιστεί ίχνη οικισμού, οπόταν δεν είναι γνωστό πότε δημιουργήθηκε. Σύμφωνα με τον Λουί ντε Μας Λατρί, την εποχή της Φραγκοκρατίας η Γερμασόγεια αποτελούσε ένα από τα χωριά της Μεγάλης Κομμανταρίας των Ναϊτών Ιπποτών. Σήμερα, η συνοικία της Αγίας Παρασκευής αποτελεί το ιστορικό κέντρο του δήμου.

Ναός Αγίας Παρασκευής

Ο ναός της συνοικίας είναι αφιερωμένος στην Αγία Παρασκευή. Αρχικά υπήρχε μια μικρή εκκλησία η οποία κατεδαφίστηκε. Στη θέση της ξεκίνησε να ανεγείρεται το 1898 η υφιστάμενη εκκλησία. Ολοκληρώθηκε το 1904. Η Αγία Παρασκευή αποτελεί την πολιούχο αγία του Δήμου Γερμασόγειας.
Art Glass

Art Glass είναι διεθνής όρος της σύγχρονης, κυρίως καλλιτεχνικής, υαλουργίας που ως ευρύτατος όρος αγκαλιάζει μια πολύ μεγάλη ποικιλία τεχνικών εφαρμογών, κύριο υλικό της οποίας είναι το γυαλί. 
Περιλαμβάνει τις πολυποίκιλες τεχνικές κατασκευής των βιτρώ, την τεχνική του λιωμένου / φυσητού γυαλιού, 
την τεχνική του σκαλίσματος και της χαρακτικής, του ανάγλυφου και της αμμοβολής και φυσικά την ιδιότυπη γλυπτική με γυαλί ή συνθέσεις αυτού.
Στις αρχές της δεκαετίας του '60 το γυαλί άρχισε να χρησιμοποιείται από καλλιτέχνες 
για να εκφράσει τις εικαστικές τους προθέσεις δημιουργώντας πρωτότυπα, μοναδικά κομμάτια, 
παράγοντας έτσι μια τέχνη με ελεύθερη μορφή, που δεν περιορίζεται από την χρηστικότητα.
Έτσι διαμορφώθηκε το λεγόμενο   Studio Glass Movement , στο οποίο μεμονωμένοι καλλιτέχνες 
ή με μερικούς εξειδικευμένους βοηθούς δημιουργούν έργα τέχνης μ' αυτό το υλικό.
Το γυαλί είναι ένα ιδιαίτερα ευπροσάρμοστο μέσο. Μολονότι τα πειράματα που προβίβασαν το γυαλί στο επίπεδο υλικών όπως το μάρμαρο, ο μπρούντζος και ο καμβάς έγιναν με διαφορετικούς τρόπους και σε διαφορετικά μέρη και καιρούς, αυτή η τέχνη αναφέρεται συλλογικά ως Art Glass.
Μετά από κοντά μισό αιώνα εξέλιξης, η Art Glass είναι σήμερα ένα διεθνές φαινόμενο. 
Οι πρωτοπόροι του διαδέχτηκαν από πολυάριθμους, ενθουσιώδεις δημιουργούς και συλλέκτες.
Διάσημα μουσεία και γκαλερί συνέλεξαν αυτήν την τέχνη και πλέον διδάσκεται 
σε σχολές για το γυαλί στην Ευρώπη, την Αμερική, την Ιαπωνία και σε άλλα μέρη του κόσμου.
Ο πιο γνωστός από τους συγχρόνους είναι ο Αμερικανός Dale Chihuly, ο οποίος χρησιμοποιεί μερικούς από τους καλύτερους ειδικούς τεχνίτες για να πραγματοποιήσει τις μεγάλες και πολύχρωμες δημιουργίες του.
Στην Ελλάδα, πασίγνωστος είναι ο επιβλητικός "Δρομέας" του Κώστα Βαρώτσου, καθώς και τα πολυποίκιλα έργα του Notis.
Σήμερα, οι καλλιτέχνες του γυαλιού βρίσκονται στην πρωτοπορία της τεχνολογίας στην πράξη.
Pontiac Firebird

Βασικά στοιχεία

Η Firebird εισήχθη την ίδια σεζόν (model year) με την δίδυμη Chevrolet Camaro, με την οποία και μοιραζόταν την ίδια πλατφόρμα, γνωστή ως F-body, και συνήθως μοιραζόταν και τους ίδιους κινητήρες, εκτός από την πρώτη γενιά, που έφερε αποκλειστικά κινητήρες της Pontiac. Μάλιστα η παραγωγή τους ξεκίνησε την ίδια μέρα, στις 23 Φεβρουαρίου 1967, ενώ ο κύκλος ζωής κάθε γενιάς συνέπιπτε πάντα χρονολογικά με την εκάστοτε αντίστοιχη γενιά της Camaro, με ταυτόχρονη διακοπή της παραγωγής τους στα τέλη Αυγούστου του 2002. Σε σύγκριση με την Camaro, ωστόσο, η Firebird είχε πάντα πληρέστερο εξοπλισμό και λίγο υψηλότερη τιμή πώλησης, αν και καμία έκδοσή της δεν υπήρξε ποτέ επίσημα αυτοκίνητο πολυτελείας. Η κορυφαία έκδοση της Firebird ονομαζόταν Firebird Trans Am ή απλώς Trans Am και εισήχθη για πρώτη φορά τον Μάρτιο του 1969.
Και τα δύο μοντέλα σχεδιάστηκαν από τον μητρικό όμιλο της General Motors με σκοπό να ανταγωνιστούν την Ford Mustang, που είχε πρωτοκυκλοφορήσει το 1964 και σήμερα βρίσκεται στην έκτη γενιά της. Η νεότερη αναβίωση της Chevrolet Camaro, που έγινε με το λανσάρισμα της πέμπτης γενιάς τον Απρίλιο του 2009, ως μοντέλο 2010, πυροδότησε αρχικά φήμες για αναβίωση και της Firebird, αλλά η οριστική διακοπή της Pontiac τον Ιανουάριο του 2010 σκότωσε κάθε πιθανότητα επιστροφής του μοντέλου.

Διάσημες εμφανίσεις

Η δεύτερη γενιά της Trans Am (παραγωγή: 1970 - 1981) πραγματοποίησε εντυπωσιακές εμφανίσεις στην ταινία Smokey and the Bandit (Ο Ατσίδας και το Λαγωνικό) του 1977 (όπου εμφανίστηκε ένα Trans Am Special Edition του 1977), στην ταινία Hooper του 1978 και στην ταινία Smokey and the Bandit II του 1980 (στην οποία εμφανίστηκε ένα Trans Am Turbo του 1980). Επίσης και η τρίτη γενιά της Trans Am (παραγωγή: 1982 - 1992) είχε ανάλογες εμφανίσεις στην ταινία Smokey and the Bandit III του 1983 και στην ταινία Alphabet City του 1984.
Ωστόσο, η πιο γνωστή και εντυπωσιακή εμφάνιση του μοντέλου, ήταν στην εξαιρετικά δημοφιλή τηλεοπτική σειρά Knight Rider (ελληνικός τίτλος: Ο Ιππότης της Ασφάλτου) του 1982 - 1986. Ο πρωταγωνιστής της σειράς KITT (Knight Industries Two Thousand), το υπερ-εξελιγμένο φουτουριστικό αυτοκίνητο με τεχνητή νοημοσύνη, ήταν μια σειρά αυτοκινήτων Pontiac Trans Am 5.0 λίτρων V8 τρίτης γενιάς (συνολικά 23 αυτοκίνητα σε όλη τη διάρκεια της σειράς, αν και τα περισσότερα ήταν του 1982), με λίγο διαφορετικό μπροστινό προφυλακτήρα, ένα κόκκινο σκάνερ στο μπροστινό ρύγχος (το «βλέμμα» του KITT) και ένα aftermarket ταμπλό με έναν εντυπωσιακό ψηφιακό πίνακα οργάνων.
Κενάν Ντογουλού

Προσωπική Ζωή

ΤΤο καλοκαίρι του 2014, παντρεύτηκε την ηθοποιό Μπερέν Σαάτ, στο Λος Άντζελες.
Λέιτον Μπέινς

Βιογραφικό

Ο Μπέινς γεννήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου του 1984 στο Λίβερπουλ και ξεκίνησε την καριέρα του το 2002 από την Γουίγκαν Αθλέτικ. Με τη φανέλα της Γουίγκαν πραγματοποίησε εξαιρετικές εμφανίσεις με αποτέλεσμα να προκαλέσει το ενδιαφέρον ομάδων όπως η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ , η Νιουκάστλ και η Άρσεναλ. Τελικά στις 6 Αυγούστου του 2007 μεταγράφηκε στην Έβερτον έναντι 5 εκ λιρών. Κατά την πρώτη του χρονιά στην ομάδα του λιμανιού δεν κατάφερε να κερδίσει θέση βασικού εξαιτίας ενός τραυματισμού που του επέτρεψε να αγωνιστεί μόλις σε 22 αγώνες πρωταθλήματος,την δεύτερη χρονιά του όμως κατάφερε να καθιερωθεί μετρώντας 30 συμμετοχές και 1 τέρμα.
Τον Μάρτιο του 2010 πραγματοποίησε την πρώτη του εμφάνιση με την Εθνική Αγγλίας στην φιλική αναμέτρηση με αντίπαλο την Αίγυπτο ενώ συμπεριλήφθηκε από τον Φάμπιο Καπέλλο στην προεπιλογή της Εθνικής Αγγλίας για το Μουντιάλ του 2010.
Λολιόντο

Θαυματουργές θεραπείες

Το Λιολιόντο (Loliondo) είναι η τοποθεσία της «θαυματουργής θεραπείας» που διαχειρίζεται ο Ambilikile Mwasapile, συνταξιούχος πάστορας από την Λουθηρανική Εκκλησία γνωστός ως «Μπάμπου ουά Λολιόντο» ("Babu wa Loliondo" - που σημαίνει ο Παππούς του Λολιόντο). Λέγεται ότι η θεραπεία έχει εφαρμογή σε όλες τις ανίατες ασθένειες όπως καρκίνους, HIV/AIDS, έλκη, πίεση και διαβήτη.
Το θαυματουργό φυτό ονομάζεται Carissa edulis την οικογένεια των Αποκυνίδων (Apocynaceae). Υπάρχει εκεί από αρχαιοτάτων εποχών και απαντάται στους θερμούς θαμνότοπους στην Αραβία, τροπική Αφρική, το Τρανσβάαλ, Μποτσουάνα και Ναμίμπια.
Τσάκωνες

Οι Τσάκωνες είναι πληθυσμιακή ομάδα, τα μέλη της οποίας μιλούν μία ξεχωριστή νεοελληνική διάλεκτο την Τσακωνική. Είναι εγκατεστημένοι στην ανατολική Πελοπόννησο, στην επαρχία Κυνουρίας. Η περιοχή εξάπλωσής τους καλύπτει ένα τμήμα των ορεινών του Πάρνωνα και των κοντινών ακτών του Αργολικού κόλπου και περιλαμβάνει τις κωμοπόλεις Λεωνίδιο και Τυρό και τα χωριά Πραστός, Καστάνιτσα, Άγιος Ανδρέας, Σίταινα, Πέρα Μέλανα, Σαπουνακαίικα, Πραγματευτής και Βασκίνα.

Ιστορικά στοιχεία

Σύμφωνα με το χρονικό της Μονεμβασίας οι Τσάκωνες προέρχονταν από πληθυσμούς της Λακωνίας που κατέφυγαν στα ορεινά του Πάρνωνα κατά τη διάρκεια των Αβαρο-Σλαβικών επιδρομών στην Πελοπόννησο στα τέλη του 6ου αιώνα. Σύμφωνα με το ίδιο κείμενο στην προέλευσή τους οφείλεται και το όνομα Τσάκωνες το οποίο αποτελεί παραφθορά του Λάκωνες. Έδρα της ορεινής τους κοινότητας έγινε ο Πραστός, ενώ το πρώτο χωριό των Τσακώνων για το οποίο εμφανίζονται αναφορές στα τέλη του 13ου αιώνα είναι η Καστάνιτσα. Οι Τσάκωνες ήταν κυρίως κτηνοτρόφοι και χτίστες. Ως χτίστες μάλιστα απέκτησαν μεγάλη φήμη και έγιναν περιζήτητοι ακόμα και μακριά από τον τόπο τους.  
Έδωσαν το παρόν στην επανάσταση του 1821, κατά τη διάρκεια της οποίας κάηκε από τα στρατεύματα του Ιμπραήμ η πρωτεύουσά τους, ο Πραστός, το 1826. Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας πολλοί Τσάκωνες μετακινήθηκαν στις κοντινές παραθαλάσσιες περιοχές με αποτέλεσμα νέα πρωτεύουσά τους να γίνει το Λεωνίδιο. Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας τα Τσακωνοχώρια μοιράστηκαν αρχικά μεταξύ των δήμων Λιμναίων, Βρασιών και Σιταίνης ενώ μετά το 1840 μεταξύ των δήμων Λιμναίων (που είχε έδρα το Λεωνίδιο) και Βρασιών (που είχε έδρα τον Πραστό).
Η τοπική διάλεκτος δεν στηρίχθηκε από την ελληνική πολιτεία και ο αριθμός των ομιλητών της άρχισε να φθίνει. Σήμερα υπάρχουν λίγοι κυρίως ηλικιωμένοι ομιλητές της Τσακώνικης διαλέκτου. Αν και οι κάτοικοι των Τσακωνοχωρίων  είναι 8.122, σύμφωνα με την απογραφή του 2001, οι ομιλητές της διαλέκτου υπολογίζονται σε λιγότερους από 2.500. Οι περισσότεροι είναι ομιλητές του νότιου ιδιώματος της διαλέκτου και συναντώνται κυρίως στον Τυρό, τα Πέρα Μελανά, τα Σαπουνακαίικα και την Βασκίνα.
1556 Βινγκολφία

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Βινγκολφίας εκτιμάται σε 28,65 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι XC (κατά Tholen) ή M (μεταλλικός), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,1297 ± 0,023. Η Βινγκολφία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 10 ± 3 ώρες.
Παχώμιος Ρουσάνος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Ζάκυνθο και εκάρη μοναχός στην μονή του Αγίου Γεωργίου των Κρημνών. Ξεκίνησε από το χωριό του και έκανε περιοδεία σε πολλά μέρη της Ελλάδας, πήγε και στο Άγιο Όρος και προσκύνησε τους Αγίους τόπους. Μετά δε επισκέφτηκε την Βενετία και συσχετίστηκε με πολλούς ορθόδοξους αρχιερείς, ιερείς, μοναχούς και προύχοντες.
Έζησε βίο λιτό και ρακένδυτο, και έγινε θερμός ζηλωτής της ορθοδοξίας, αλλά και γόνιμος και φιλόπονος συγγραφέας, επιτήδειος στην χρήση της γλώσσας. Δίδαξε την ελληνική γραμματική.
Ήταν δεινός εχθρός του Καρτάνου, γράφοντας και κάνοντας πολλά για να καταπολεμήσει αυτόν και τα ζιζάνια που έσπειρε.
Στον Ρουσάνο ανήκει η πρωτοβουλία της συγκριτικής διερευνήσεως των κατά τόπους ιδιωμάτων της καθομιλουμένης γλώσσας, την οποία ανέπτυξε αργότερα και ο Κοραής.
Απεβίωσε στην μονή των Κρημνών της Ζακύνθου, χωρίς να είναι γνωστό, ποιο έτος. Τα πολυάριθμα συγγράμματά του φυλάχτηκαν για κάμποσο καιρό στην μονή αυτή, και αργότερα μεταφέρθηκαν στην Βενετία.