Deep Purple in Rock

Η ιστορία του δίσκου

Οι Deep Purple, έδωσαν την πρώτη τους συναυλία με τον Ίαν Γκίλαν και τον Ρότζερ Γκλόβερ στη σύνθεση τους στις 10 Ιουλίου του 1969. Μετά από μερικές συναυλίες στην Μεγάλη Βρετανία ξεκίνησαν την πρώτη τους ευρωπαϊκή περιοδεία. Στις 22 Αυγούστου έπαιξαν στο "Bilzen Jazz Festival" και δύο ημέρες αργότερα εμφανίστηκαν στο "Paradiso Club" του Άμστερνταμ. Σε αυτές τις συναυλίες παρουσίασαν μία αρχική εκτέλεση του πρώτου κομματιού του επερχόμενου δίσκου τους, "Speed King" με τίτλο "Kneel and Pray", αλλά και το "Child in Time" που θα γινόταν απερίσπαστο κομμάτι των συναυλιών τους για παραπάνω από τριάντα χρόνια.
Στα τέλη Αυγούστου ο Τζον Λορντ άρχισε να δουλεύει πάνω σε ένα project όπου ένα ροκ συγκρότημα και μία ορχήστρα κλασικής μουσικής θα βρίσκονταν στην ίδια σκηνή. Αυτή η προσπάθεια μετουσιώθηκε στο ζωντανά ηχογραφημένο δίσκο του συγκροτήματος "Concerto for Group and Orchestra", το οποίο ηχογραφήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου του 1969 στο "Royal Albert Hall" του Λονδίνου μαζί με την Βασιλική Φιλαρμονική Ορχήστρα. Η δημοτικότητα που έδωσε η συναυλία και ο δίσκος στο συγκρότημα ήταν αρκετά μεγάλη και ανάγκασε πολλούς κριτικούς να αρχίσουν να γράφουν θετικά σχόλια για τις ζωντανές εμφανίσεις των Deep Purple, ενώ οι συναυλίες τους άρχισαν να προσελκύουν έναν αρκετά μεγάλο αριθμό μουσικόφιλων, χωρίς να έχουν κάνει στούντιο ηχογράφηση.
Μετά από πέντε συναυλίες, από τις 4 ως και τις 12 Οκτωβρίου, στην Ελβετία, τη Γερμανία και το Βέλγιο το συγκρότημα μπήκε στο στούντιο για να ξεκινήσει τις πρώτες του ηχογραφήσεις για τον νέο δίσκο που θα κυκλοφορούσε μέσα στη νέα χρονιά. Οι ηχογραφήσεις ξεκίνησαν στο "Studio A" των "IBC Studios" στο "Portland Place", ένα παλιό κτίριο του οποίου είχαν γκρεμίσει τον πάνω όροφο κάνοντας το ένα ψηλοτάβανο χώρο. Ανάμεσα στις 14 με 21 Οκτωβρίου του 1969, ηχογράφησαν για πρώτη φορά την πιάνο εκτέλεση του "Speed King" και το "Living Wreck" με μηχανικό ήχου τον Άντι Νάιτ. Μία μικρή αλλά πολύ δυνατή εισαγωγή στο "Speed King" δημιουργήθηκε ανάμεσα στις 3 με 6 Νοεμβρίου, το επονομαζόμενο "Woffle", το οποίο δεν μπήκε στην έκδοση του δίσκου στις Η.Π.Α., αφού η "Warner" επέμενε να το αφήσει απ’ έξω.
Ενώ οι συναυλίες συνεχιζόταν σχεδόν καθημερινά, οι Deep Purple συνέχισαν τις επισκέψεις στο στούντιο. Από τις αρχές Νοεμβρίου, έρχεται η γνήσια ηχογράφηση του "Child in Time", ενός εκ των ιστορικότερων κομματιών της ροκ μουσικής. Η αρχική ιδέα του τραγουδιού ήταν από το "Bombay Calling" των It’s A Beautiful Day, αλλά η εκτέλεση του Ίαν Γκίλαν στα φωνητικά ήταν -κατά γενική ομολογία- εξαιρετική και όπως παραδέχθηκε μετά από αρκετά χρόνια ο Ρίτσι Μπλάκμορ, ο Γκίλαν ήταν πιθανόν ο μοναδικός άνθρωπος στον κόσμο που μπορούσε να τραγουδήσει αυτό το κομμάτι. Στα μέσα Νοεμβρίου οι Deep Purple επισκέφτηκαν τη Σκωτία και την Ουαλία, όπως και αρκετές πόλεις της Αγγλίας, ενώ δεν έφυγαν από την Μεγάλη Βρετανία από τις 22 Οκτωβρίου ως τις 28 Δεκεμβρίου του 1969. Στις 24 με 28 Νοεμβρίου ηχογραφήθηκε το "Into the Fire" μαζί με ένα ορχηστρικό κομμάτι που αφέθηκε εκτός δίσκου, το "Jam Stew", στα "IBC Studios" όπου είχαν ηχογραφηθεί και όλα τα άλλα κομμάτια μέχρι τότε. Το "Into the Fire" ήταν ένα από τα αγαπημένα κομμάτια του Ρίτσι Μπλάκμορ, λόγω του πολύ βαρύ ήχου του ενώ μπήκε αμέσως στο set-list των συναυλιών του συγκροτήματος.
Μέσα στο Δεκέμβριο το συγκρότημα έδωσε 13 συναυλίες από τις 4 ως τις 20 Δεκεμβρίου, ενώ η τελευταία συναυλία της χρονιάς δόθηκε στις 28 του μήνα στο "Creyhound" του "Groydon". Ο Ίαν Γκίλαν πήγε στα στούντιο που ηχογραφούνταν το soundtrack της ταινίας "Jesus Christ Superstar" στο οποίο συνεργάστηκαν δεκάδες καλλιτέχνες.
Την Πρωτοχρονιά του 1970, το συγκρότημα πήγε στα "De Lane Lea Studios" όπου ηχογράφησαν ένα άλλο ιστορικό κομμάτι, το "Hard Lovin' Man", με τον Μάρτιν Μπερτς για πρώτη φορά πίσω από την κονσόλα του ήχου. Ο Μπερτς, στον οποίο σύμφωνα με το εσώφυλλο του δίσκου αφιερώθηκε το "Hard Lovin' Man", έμεινε μαζί με το συγκρότημα μέχρι τη διάλυση του 1976 και όπως ομολόγησαν τα μέλη του συγκροτήματος χρόνια αργότερα, ήταν σαν να έπαιζε και αυτός στους Deep Purple και ρύθμιζε τον ήχο όπως ακριβώς ήθελε το συγκρότημα. Ο Μπερτς,  μετά τους Deep Purple, ήταν μηχανικός ήχου σε πολύ επιτυχημένα χαρντ ροκ συγκροτήματα όπως οι Rainbow, οι Blue Öyster Cult, οι Black Sabbath και οι Iron Maiden. Το σόλο κιθάρα που παίζει ο Ρίτσι Μπλάκμορ στο "Hard Lovin' Man" ήταν επαναστατικό για την εποχή, καθώς θυμίζει σόλο κιθάρας της δεκαετίας του ’80. Η αρχική ιδέα του συγκεκριμένου κομματιού ήρθε από την εποχή που οι Deep Purple έκαναν πρόβες στο "Hanwell Community Center" και ήταν το αγαπημένο κομμάτι του Ρότζερ Γκλόβερ, από το συγκεκριμένο δίσκο.
Η πρώτη συναυλία για το 1970, ήταν στις 5 Ιανουαρίου στο Παρίσι, ενώ οι υπόλοιπες συναυλίες του Ιανουαρίου περιορίστηκαν στο δεύτερο μισό του μήνα, με μία επίσκεψη στο "Big Apple Club" του Μονάχου στις 21 Ιανουαρίου. Στις 13 Ιανουαρίου στα "IBC Studios", ηχογραφήθηκε το "Cry Free" το οποίο αναγκάστηκαν να παίξουν 30 φορές για να βρουν την εκτέλεση που ήθελαν, για να το αφήσουν τελικά εκτός δίσκου.
Οι συναυλίες συνεχίστηκαν και μέσα στο Φεβρουάριο όπου από τις 6 ως τις 27 έδωσαν 13 συναυλίες σε όλη τη βρετανική επικράτεια. Στις 19 Φεβρουαρίου επισκέφτηκαν τα στούντιο του BBC όπου ηχογράφησαν μία 50λεπτη συναυλία, στην οποία έπαιξαν τα "Speed King", "Child in Time", "Wring that Neck" και "Mandrake Root", για την εκπομπή του Τζον Πηλ, η οποία μεταδόθηκε στις 22 Φεβρουαρίου. Η ηχογράφηση αυτή κυκλοφόρησε το 1980 στον διπλό δίσκο "Deep Purple in Concert", του οποίου αποτελούσε το πρώτο μισό, αφού το δεύτερο προερχόταν από ηχογραφήσεις του 1972.
Κατά την περίοδο που το συγκρότημα έκανε πρόβες στο "Hanwell Community Center", κάποιος είχε αναφέρει το θέμα του "Flight of the Bumble Bee", και ο Τζον Λορντ άρχισε να παίζει το συγκεκριμένο κομμάτι. Από εκεί προέκυψε το "Flight of the Rat", ένα ενθουσιώδες κομμάτι που αποτέλεσε μία πρόγευση για το γρήγορο χέβι μέταλ που θα ακολουθούσε μετά από μερικά χρόνια και οι στίχοι του αποτελούσαν, όπως και αυτοί του "Into the Fire", μία προειδοποίηση για τα ναρκωτικά. Η ηχογράφηση του τραγουδιού αυτού έγινε στα "De Lane Lea Studios", στις 11 Μαρτίου του 1970.
Μέσα στον Απρίλιο του 1970 έπαιξαν συναυλίες στην Ελβετία, την Αγγλία, την Γερμανία και την Αυστρία. Αφού επέστρεψαν στη Μεγάλη Βρετανία, έδωσαν μία συναυλία στις 11 του μήνα στο Chatham και αμέσως μετά ξαναμπήκαν στο στούντιο για το τελευταίο κομμάτι του δίσκου. Στις 13 Απριλίου του 1970, επισκέφθηκαν τα "Abbey Road Studios", που είχαν σαν μηχανικό ήχου τον Φιλ ΜακΝτόναλντ. Στο τρίτο κατά σειρά στούντιο που ηχογράφησαν, οι Deep Purple, δημιούργησαν το "Bloodsucker", το οποίο σύμφωνα με τον Ίαν Πέις ήταν ένα τραγούδι που ήταν παράδειγμα για άλλα συγκροτήματα ως προς το πως να παίζουν δυνατά.
Το μόνο πρόβλημα που είχε απομείνει άλυτο, ήταν το σινγκλ που θα βοηθούσε στην προώθηση του δίσκου. Οι μάνατζερ του συγκροτήματος έκλεισαν τα De Lane Lea στις αρχές του Μαίου. Ο Ρότζερ Γκλόβερ αναφέρει ότι πήγαν ένα μεσημέρι αλλά δεν βγήκε τίποτα. Το βράδυ της ίδιας ημέρας και ενώ κάθονταν όλοι μαζί σε μία παμπ, έφυγε μαζί με τον Ρίτσι Μπλάκμορ και πήγαν και πάλι στο στούντιο. Ο Μπλάκμορ πήρε την κιθάρα και άρχισε να παίζει ένα πολύ ωραίο ρυθμό, το "Summertime" του Ρίκι Νέλσον. Αφού επέστρεψαν και οι υπόλοιποι, οι Deep Purple έπαιξαν για πρώτη φορά το "Black Night", με τη δομή του "Summertime".