google/wiki40b huggingface dataset:
Ζαν-Λουί ντε Ραμπύρ

Βιος

Γονείς του ήταν η Βραζιλιανή Λουσίλ Καλογκερά (Lucille Calogera) και ο Πικαρδός κόμης Βερνάρδος ντε Μπρετιζέλ Ραμπύρ (Bernard de Bretizel Rambures). Όχι μόνο έμαθε τις γλώσσες των γονέων του, πορτογαλικά και γαλλικά, αλλά κι εξοικειώθηκε από νωρίς με την γερμανική γλώσσα και τη λογοτεχνία, μεταφράσεις της οποίας επρόκειτο αργότερα να παρουσιάσει με μεγάλη επιτυχία. Παρακολούθησε σχολικά μαθήματα στην Τουλούζη και στο Παρίσι, σπούδασε στα πανεπιστήμια του Παρισιού και του Τύμπιγκεν και ολοκλήρωσε τις σπουδές του με πτυχία του Ινστιτούτου Πολιτικών Επιστημών του Παρισιού, της Νομικής και Γερμανικών Σπουδών. Το 1958 άρχισε να εργάζεται για το μηνιαίο περιοδικό Realites συντάσσοντας πορτραίτα καλλιτεχνών, π.χ. του Χέρμπερτ φον Κάραγιαν, του Καρλχάϊντς Στοκχάουζεν, του Λουκίνο Βισκόντι κ.ά. Από το 1968 έγραφε στο καλλιτεχνικό περιοδικό Connaissances des Artes, στο Express και στην Λε Μοντ, η οποία δημοσίευε άρθρα του επί 25 έτη. Εκείνο που τον ενδιέφερε ιδιαίτερα ήταν ο τρόπος με τον οποίο εργάζονται οι συγγραφείς και δημιουργείται το λογοτεχνικό κείμενο. Ήλθε έτσι σε επικοινωνία με πολυάριθμους, διαφορετικούς μεταξύ τους δημιουργούς της εποχής του όπως οι Ρολάν Μπαρτ, Ζυλιέν Γκρακ, Ζαν-Μαρί Γκυστάβ λε Κλεζιό, Ελέν Σιζού,Χέρτα Μύλερ, Ερνστ Γιούνγκερ, Τόμας Μπέρνχαρντ, Γκίντερ Γκρας, Χάινριχ Μπελ και πολλοί άλλοι, οι οποίοι απάντησαν στα ερωτήματά του και δέχθηκαν να συνομιλήσουν μαζί του. Από τις έρευνές του αυτές προέκυψε το κύριο έργο του "Comment travaillent Ies ecrivains" (Πώς εργάζονται οι συγγραφείς, εκδ. Flammarion, Παρίσι 1978), το οποίο περιέχει συνομιλίες με εικοσιπέντε συγγραφείς. Μεταφράστηκε στα ιαπωνικά και κυκλοφόρησε το 1979 στο Τόκιο (Chuokoron-sha, Inc. Tokyo). Από την αρχή της δεκαετίας του 70 ο Ραμπυρέ ήταν, ακόμη, πολιτιστικός ακόλουθος της χώρας του στην Βόννη και από το 1975 ήταν στέλεχος της Διευθύνσεως Πολιτιστικών Υποθέσεων του Υπουργείου Εξωτερικών της Γαλλίας. Από το 1987 έως το 1995 ήταν διευθυντής του Γαλλικού Ινστιτούτου στο Σααρμπρύκεν πρώτα και μετά στην Φραγκφούρτη. Απέκτησε φήμη και ως μεταφραστής, και μάλιστα είναι αυτός που έκανε γνωστόν στο γαλλικό κοινό τον Πάουλ Νίτσον.

Διακρίσεις

Ο Ζαν-Λουί ντε Ραμπύρ αναγορεύθηκε Ιππότης των Τεχνών και των Γραμμάτων και τιμήθηκκε με τον Μεγαλόσταυρο Πρώτης Τάξεως της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας.

Συγγράμματα

Comment travaillent Ies ecrivains (Πώς εργάζονται οι συγγραφείς, εκδ. Flammarion, Παρίσι 1978).
Βιντίσα

Δημογραφία

Σύμφωνα με την Ινδική απογραφή του 2011, η Βιντίσα είχε πληθυσμό 155.959 κατοίκων. Οι άνδρες αποτελούν το 53.21% του πληθυσμού και γυναίκες το 46.79%. Η Βιντίσα έχει κατά μέσο όρο ποσοστό αλφαβητισμού  86.88%, υψηλότερο από τον εθνικό μέσο όρο του 74.04%: Ο αλφαβητισμός ανδρών είναι 92.29%, και ο αλφαβητισμός γυναικών είναι 80.98%. Στη Βιντίσα, το 15% του πληθυσμού είναι κάτω των 6 ετών.
Θεόφραστος Χαιρέτης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Κρήτη και ήταν γιος του Κηρύκου Χαιρέτη, ιατροφιλόσοφου και γόνου αρχοντικής οικογένειας της Κρήτης με βυζαντινές ρίζες. Πρωτοστάτησε μαζί με τον αδερφό του στην επανάσταση της Κρήτης το 1841, και προκειμένου να γλιτώσει διέφυγε στην ηπειρωτική Ελλάδα, και συγκεκριμένα στην Αθήνα. Το 1842, προσελήφθη στην Εθνική Τράπεζα και το 1855 διορίστηκε διευθυντής του υποκαταστήματος της Εθνικής Τράπεζας στην Πάτρα. Το 1866, μετανάστευσε στην Κωνσταντινούπολη, αλλά επέστρεψε το 1870. 
Ήταν από τα ενεργά μέλη της πατρινής κοινωνίας. Συμμετείχε στην ίδρυση της οινοποιητικής εταιρείας και από το 1858 ήταν ναυτικός πράκτορας της ελληνικής ατμοπλοΐας. Το 1860, εκδιώχθηκε ως αντιοθωνικός και το 1862 συμμετείχε στη στάση κατά του Όθωνος, στην οποία είχε τον βαθμό του υπολοχαγού.
Έπασχε από μελαγχολία και αυτοκτόνησε στην μονή του Προφήτη Ηλία στην Πάτρα και ενταφιάστηκε αρχικά στο νεκροταφείο του Αγίου Ανδρέα και στη συνέχεια στο Α΄ νεκροταφείο Πατρών. Τον επικήδειο λόγο εκφώνησε ο Παναγιώτης Χαλκιόπουλος, ενώ ο Παναγιώτης Συνοδινός αφιέρωσε τη συλλογή του Σκιαί στον Χαιρέτη. Ήταν παντρεμένος και απέκτησαν πέντε παιδιά, τον Κήρυκο, τον Γεώργιο, τον Εμμανουήλ, τον Αχιλλέα και την Ευδοκία, σύζυγο Δημητρίου Γιαννόπουλου και μητέρα του Περικλή Γιαννόπουλου.
Αντώνης Μανιτάκης

Ακαδημαϊκή σταδιοδρομία

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και σπούδασε στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Αναγορεύθηκε διδάκτωρ νομικής του Πανεπιστημίου των Βρυξελλών και το 1982 εξελέγη καθηγητής συνταγματικού δικαίου στη Νομική Σχολή του ανωτέρω Πανεπιστημίου. Υπήρξε μαθητής του Αριστόβουλου Μάνεση, τον οποίο διαδέχθηκε στην έδρα του Συνταγματικού Δικαίου. Από το 2014 είναι κοσμήτορας της Σχολής Νομικών και Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Νεάπολις Πάφου.
Κατά τη διάρκεια της ακαδημαϊκής του σταδιοδρομίας έχει διατελέσει κοσμήτορας της Σχολής Νομικών και Οικονομικών Επιστημών και επισκέπτης καθηγητής στα Πανεπιστήμια Μονπελιέ (1987), Paris X (1989), Λα Σαπιέντσα της Ρώμης (1994) και Νάντης (2002). Την περίοδο 2004-2010 δίδαξε ευρωπαϊκό συνταγματικό δίκαιο στα θερινά σεμινάρια της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Μονπελιέ. Το 2007 τιμήθηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια με το βραβείο εξαίρετης πανεπιστημιακής διδασκαλίας, το οποίο απονέμεται στη μνήμη Ξανθόπουλου-Πνευματικού και τελεί υπό την αιγίδα του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.
Έχει συγγράψει και δημοσιεύσει μαζί με τη διδακτορική του διατριβή 16 μονογραφίες και 123 πρωτότυπες μελέτες στην ελληνική και γαλλική γλώσσα. Είναι επιμελητής 7 συλλογικών τόμων και διευθύνει επιστημονική σειρά στις Εκδόσεις Σάκκουλα, στην οποία έχουν εκδοθεί μέχρι σήμερα 16 μονογραφίες, ιδίως διδακτορικές διατριβές. Διηύθυνε επίσης επί οκταετία το διμηνιαίο νομικό περιοδικό «Το Σύνταγμα» (1996-2004, εκδ. Αντ. Σάκκουλας).
Άσκησε καθήκοντα αναπληρωτή προέδρου του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης (1997-1999) και διετέλεσε πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος και πρώτος πρόεδρος του Ομίλου Συνταγματικού Δικαίου «Αριστόβουλος Μάνεσης». Το 2018 η Γενική Συνέλευση του Ομίλου αποφάσισε ομόφωνα να του απονείμει τον τίτλο του επίτιμου πρόεδρου "αναγνωρίζοντας και τιμώντας την καθοριστική πράγματι συμβολή του τόσο στη δημιουργία του όσο και στη συνολική έως τώρα πορεία του".
Δημοσιεύει τακτικά άρθρα και σχόλια στον ημερήσιο και περιοδικό τύπο.

Κυβερνητική παρουσία

Υπήρξε υπηρεσιακός Yπουργός Eσωτερικών στην Υπηρεσιακή Κυβέρνηση Παναγιώτη Πικραμμένου (17 Μαΐου έως 21 Ιουνίου 2012). 
Στις 21 Ιουνίου 2012 μετά από πρόταση της Δημοκρατικής Αριστεράς ορκίστηκε Υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης στην Κυβέρνηση Αντώνη Σαμαρά, θέση από την οποία παραιτήθηκε ένα έτος αργότερα, στις 24 Ιουνίου 2013.
Στις 28 Αυγούστου 2015 προτάθηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και ορίστηκε Υπουργός Εσωτερικών στην Υπηρεσιακή Κυβέρνηση Βασιλικής Θάνου (28 Αυγούστου έως 23 Σεπτεμβρίου 2015).
Άγιος Θεόδωρος (συνοικία Λαπήθου)

Τοποθεσία

Στα δυτικά συνορεύει με την Βασίλεια, στα νότια με την Αγία Παρασκευή και στα ανατολικά με τον Πρόδρομο και την Τουρκική Συνοικία. Το βορειο μέρος της διοικητικής του έκτασης είναι παραθαλάσσιο.
Δημογραφία της Αυστρίας

Στο παρόν λήμμα παρουσιάζονται τα δημογραφικά χαρακτηριστικά του πληθυσμού της Αυστρίας, συμπεριλαμβανομένης της πυκνότητας, της εθνικότητας, του επιπέδου εκπαίδευσης, της υγείας, της οικονομικής κατάστασης, της θρησκείας και άλλων πτυχών του πληθυσμού. Ο αυστριακός είναι ένας ομοιογενής λαός, αν και η εισερχόμενη μετανάστευση έχει αλλάξει σημαντικά τη σύνθεση του πληθυσμού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, το 88,6% του πληθυσμού είχε ως μητρική γλώσσα τα γερμανικά, ενώ το υπόλοιπο 11,4% μιλούσε άλλες γλώσσες. Οι μειονοτικές γλώσσες κατατάσσονται στις ομάδες, οι οποίες σχετίζονται με τα εδάφη της πρώην Μοναρχίας των Αψβούργων, και σε εκείνες, οι οποίες προέκυψαν από τις μεταναστευτικές ροές των τελευταίων ετών.

Παραδοσιακές εθνικές μειονότητες στην Αυστρία

Στη χώρα υπάρχουν τρεις αριθμητικά σημαντικές παραδοσιακές μειονοτικές ομάδες, οι Σλοβένοι (14.000), οι Κροάτες (25.000) και οι Ούγγροι (20.000).

Νέες εθνικές μειονότητες στην Αυστρία

Σύμφωνα με την Αυστριακή Στατιστική Υπηρεσία, 814.800 αλλοδαποί ζούσαν νόμιμα στην Αυστρία το 2006, αντιπροσωπεύοντας το 9,8% του συνολικού πληθυσμού. Από αυτούς τους αλλοδαπούς, οι 305.100 προέρχονταν από χώρες της πρώην Γιουγκοσλαβίας και 110.800 από την Τουρκία.

Μετανάστευση

Το 2011, η Στατιστική Υπηρεσία εκτιμούσε ότι το 81% του πληθυσμού (6,75 εκατομμύρια) δεν είχε μεταναστευτικό υπόβαθρο. Θεωρείται ότι περίπου 415 χιλιάδες κάτοικοι της χώρας έχουν γεννηθεί στο εξωτερικό και έφθασαν στη χώρα ως μετανάστες, με την πλειοψηφία αυτών να έχει νομιμοποιηθεί.
Uriah Heep Live

Τραγούδια

1. Sunrise (Hensley) - 3:50

2. Sweet Lorraine (Box, Byron, Thain) - 4:27

3. Traveller in Time (Box, Byron, Kerslake) - 3:20

4. Easy Livin'  (Hensley) - 2:43

5. July Morning (Byron, Hensley) - 11:23

6. Tears in my Eyes (Hensley) - 4:34

7. Gypsy (Box, Byron) - 13:32

8. Circle of Hands (Hensley) - 8:47

9. Look at Yourself (Hensley) - 7:29

10. The Magician's Birthday (Box, Hensley, Kerslake) - 1:15

11. Love Machine (Box, Byron, Hensley) - 3:07

12. Rock 'n' Roll medley:

i) Roll Over Beethoven

ii) Blue Suede Shoes

iii) Mean Woman Blues

iv) Hound Dog

v) At the Hop

vi) Whole Lotta Shakin' Goin' On

Βραβεία

Uriah Heep Live (άλμπουμ)
Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): Χρυσός
Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Ασημένιος

Μέλη των Uriah Heep

Το "Uriah Heep Live" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Ντέηβιντ Μπάιρον - φωνητικά
Μικ Μποξ - κιθάρα
Κεν Χένσλεϊ - πλήκτρα
Γκάρι Τέην - μπάσο
Λι Κέρσλεηκ - τύμπανα
Wayne Εnterprises

Η Wayne Enterprises, Inc., γνωστή και ως WayneCorp, είναι φανταστική εταιρεία η οποία εμφανίζεται σε κόμικ της DC Comics, συνήθως σε σύνδεση με τον Μπάτμαν. Η Wayne Enterprises είναι μια μεγάλη αναπτυσσόμενη πολυεθνική εταιρεία. 
Πρόεδρος της εταιρείας είναι ο Μπρους Γουέιν, γιος των Τόμας και Μάρθα Γουέιν. Η Wayne Enterprises είναι πράσινη εταιρεία με έδρα το Γκόθαμ Σίτυ, στον πύργο Γουέιν.
Η Wayne Enterprises και το ίδρυμα Γουέιν διευθύνονται σε μεγάλο βαθμό από τον Λούσιους Φοξ, επιχειρηματικό διευθυντή του Γουέιν. Ο Φοξ παίρνει το μεγαλύτερο μέρος των εταιρικών αποφάσεων εκ μέρους του Γουέιν, καθώς το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου του Γουέιν καταλαμβάνεται από τις αποστολές του ως ο ήρωας Μπάτμαν.
Στις ταινίες και τηλεοπτικές σειρές, η εταιρεία παρουσιάζεται με βάση τα πρότυπα μιας πολυεθνικής εταιρείας.
Μαρία-Ρόζα Μπόνη

Καριέρα

Η Μπόνη έκανε τα πρώτα της επαγγελματικά βήματα, αγωνιζόμενη στην Α1 Εθνική, με τα χρώματα του Άρη Χολαργού. Την περίοδο 2007-08 έλαβε μεταγραφή στις Εσπερίδες Καλλιθέας, προσθέτοντας στο βιογραφικό της την κατάκτηση τόσο του Πρωταθλήματος  όσο και του Κυπέλλου Ελλάδος. Την επόμενη χρονιά, 2008-09, παραμένοντας στις Εσπερίδες, κατέκτησε εκ νέου το Κύπελλο Ελλάδος  και συμμετείχε στη διοργάνωση του EuroCup. Στην ομάδα της Καλλιθέας η Μπόνη παρέμεινε συνολικά για τέσσερα χρόνια, αποχωρώντας τελικά το καλοκαίρι του 2011.
Επόμενος σταθμός στην καριέρα της ήταν η ομάδα του Ελληνικού, που μόλις είχε ανέλθει ως Πρωταθλήτρια Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α. στην Α2 Εθνική. Οι κυανόλευκες κατέκτησαν αμέσως το Πρωτάθλημα της κατηγορίας, με αποτέλεσμα να ανέλθουν από το φθινόπωρο του 2012 στην Α1 Εθνική. Το γυναικείο τμήμα της ομάδας συγχωνεύτηκε με την Α.Ε. Σουρμένων, δημιουργώντας την Α.Ε. Σουρμένων-Ελληνικού. Η Μπόνη παρέμεινε στο σύλλογο, που την περίοδο 2012-13 αναδείχθηκε δευτεραθλητής Ελλάδος. 
Ως μέλος της Εθνικής Ελλάδος, η Μπόνη συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων Γυναικών του 2006 στο Σόπρον της Ουγγαρίας, καθώς και στους Μεσογειακούς Αγώνες του 2009 στην Πεσκάρα της Ιταλίας.
Challenge Cup πετοσφαίρισης ανδρών

Το Ευρωπαϊκό Κύπελλο Θριάμβου (Challenge Cup) είναι η τρίτη Ευρωπαϊκή διοργάνωση μεταξύ συλλόγων πετοσφαίρισης, που διοργανώνεται από την Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Πετοσφαίρισης (CEV - Confédération Européenne de Volley-ball).

Ξεκίνησε την περίοδο 1980-81 με το όνομα Κύπελλο CEV (Κύπελλο Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας Πετοσφαίρισης), ονομασία που διατηρήθηκε μέχρι και την περίοδο 2006-07. Από την περίοδο 2007-08 μετονομάστηκε σε Κύπελλο Θριάμβου (Challenge Cup). Η ίδια μετονομασία επήλθε επίσης και στην αντίστοιχη διοργάνωση των γυναικών.

Από την ίδια περίοδο την ονομασία Κύπελλο CEV απέκτησε το έως τότε Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης, επίσης και στις δύο διοργανώσεις  Ανδρών και Γυναικών.
Αγριολίδης

Δράση

Κατά την προεπαναστατική περίοδο ο Αγριολίδης ήταν γνωστός ως ένας από τους γενίτσαρους της κρητικής υπαίθρου που καταπίεζαν ποικιλοτρόπως το χριστιανικό στοιχείο. Μάλιστα, η δράση του είχε ως επακόλουθο να γίνει στόχος του ονομαστού χαΐνη Δημήτρη Λόγιου ή Βαρούχα, ο οποίος σκοτώθηκε το 1811 στην προσπάθειά του να τον εξοντώσει.  
Μετά το ξέσπασμα της ελληνικής επανάστασης, ο Αγριολίδης τέθηκε επικεφαλής των γενίτσαρων και τρομοκρατούσε τους πληθυσμούς και λεηλατούσε τις γύρω περιοχές, για να αποτρέψει την εξάπλωση της επανάστασης στην Κρήτη. Μετά όμως την αποστολή στην Κρήτη του βαρώνου Ράινεκ (μέσα Ιουλίου 1828) ως αντιπροσώπου του Καποδίστρια, οι Κρητικοί αναθάρρησαν και ξέσπασε νέο επαναστατικό κίνημα. Ο Αγριολίδης τέθηκε εκ νέου επικεφαλής ενόπλων, έπεσε όμως σε ενέδρα στον Άγιο Ιωάννη Μεσαράς και σκοτώθηκε το Αύγουστο του 1828. Ο θάνατός του Αγριολίδη και ο αποκεφαλισμός της σορού του θεωρήθηκε ως εκδίκηση των επαναστατών για τον θάνατο του οπλαρχηγού Ιωάσαφ Ξωπατέρα ή Ξέπαπα. 
Η μεταφορά του ακέφαλου πτώματος του Αγριολίδη στο Ηράκλειο εξόργισε τους Οθωμανούς, οι οποίοι προχώρησαν σε γενική σφαγή του ελληνικού πληθυσμού στην πόλη και τις γύρω περιοχές, με τα θύματα να ανέρχονται στα 800 περίπου άτομα. Η σφαγή αυτή είναι γνωστή ως η "σφαγή του Αγριολίδη" ή "αρμπεντές του Αγριολίδη". Τη μεθεπόμενη μέρα οι σφαγές συνεχίστηκαν στο Ρέθυμνο και στην Αρχοντική και ίσως να γενικεύονταν, αν δεν επενέβαιναν οι Μεγάλες Δυνάμεις.
House of Pain

Ζωντανές εκτελέσεις

Το House of Pain αποτέλεσε μέρος των ζωντανών εμφανίσεων του συγκροτήματος για δύο χρόνια μέχρι την κυκλοφορία του επόμενου στούντιο δίσκου των Deep Purple, με τίτλο "Rapture of the Deep", από την κυκλοφορία του οποίου και έπειτα το συμπεριλαμβάνουν στο set list τους κατά καιρούς.
Swiss Army Man

Το Swiss Army Man είναι μια αμερικανική ταινία του 2016 κωμωδίας-δράματος γραμμένη και σκηνοθεσία του Ντανιέλ Κουάν και του Ντανιέλ Στκέινερτ με πρωταγωνιστή τον Πολ Ντέινο, Ντάνιελ Ράντκλιφ και την Μάρι Ελίζαμπεθ Ουίνσταντ. Η ταινία έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Sundance στις 22 Ιανουαρίου και ξεκίνησε μια θεατρική περιορισμένη κυκλοφορία στις 24 Ιουνίου 2016, προτού ανοίξει ευρεία την 1η Ιουλίου. Η ταινία έτυχε θετικής υποδοχής από τους κριτικούς.
Ο Ντάνο παίζει τον Χανκ, έναν άνθρωπο που προσπαθεί να αυτοκτονήσει μετά την ναυαγηση του σε ένα έρημο νησί, όταν βλέπει ένα πτώμα πτώσης που απεικονίζεται από τον Ράντκλιφ. Αναπτύσσει ένα είδος φιλία με το νεκρό σώμα και ανακαλύπτει ότι μπορεί να χειριστεί το πτώμα σαν ένα ελβετικό μαχαίρι στρατού.
Το κλωτσοσκούφι

Παρατηρήσεις

Αρχικά η ταινία γυρίστηκε με πρωταγωνιστή τον Μιχάλη Νικολινάκο αλλά επειδή δεν άρεσε στον Φίνο, πρότεινε στον Δημήτρη Παπαμιχαήλ, μα εκείνος δεν μπορούσε λόγω θεατρικών υποχρεώσεων και τελικά επελέγη ο Αλεξανδράκης. Η ταινία στην πρώτη της προβολή έκοψε 202.542 εισιτήρια και έλαβε τη 2η θέση σε σύνολο 52 ταινιών της περιόδου.
1269 Ρολανδία

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Ρολανδίας εκτιμάται σε 105,20 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι D (κατά Tholen), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0473.
Φιάλη διηθήσεως

Η φιάλη διηθήσεως με κενό ή φιάλη Büchner είναι κωνική φιάλη που επιτρέπει την δημιουργία κενού στο εσωτερικό της. Φέρει παχύ πλευρικό τοίχωμα ώστε να αντέχει στις διαφορές πιέσεως που δημιουργούνται μεταξύ του εσωτερικού και του εξωτερικού της περιβάλλοντος. Επιπλέον περιλαμβάνει μία διακλάδωση στον λαιμό της οπού συνδέεται μία πηγή κενού. Η φιάλη συνδυάζεται με χωνί διήθησης ή χωνί Büchner με το οποίο μπορεί να διαχωριστεί το υγρό από το ίζημα ενός διαλύματος. Το χωνί διήθησης προσαρμόζεται στον λαιμό της φιάλης με την βοήθεια ελαστικών δακτυλίων που στεγανοποιούν την φιάλη και επιτρέπουν την διατήρηση του κενού.
Ονομάζεται και φιάλη Büchner όχι από τον νομπελίστα χημικό Eduard Buchner όπως ευρέως πιστέυεται αλλά από τον χημικό Ernst Büchner που εργάστηκε στην χημική βιομηχανία. Ονομάζεται επίσης και φιάλη Kitasato προς τιμήν του βακτηριολόγου Kitasato Shibasaburō.
Κλώντια Φανιέλλο

2017: National final and Eurovision

Faniello will represent Malta in the Eurovision Song Contest 2017 after winning the national final with the song "Breathlessly".
Σκρίνιον των Βαρβάρων

Το Σκρίνιον των Βαρβάρων (λατινικά: scrinium barbarorum‎) (μετά τον 5ο αιώνα και μέχρι τον 7ο ή πιθανώς τον 9ο) ήταν τμήμα της διοικητικής μηχανής της Ρωμαϊκής/Βυζαντινής Αυτοκρατορίας αρμόδιο για τις σχέσεις με ξένα κράτη.
Το όνομα του διοικητικού οργανισμού προέρχεται από το scrinium (κυριολεκτικά βιβλιοθήκη / κουτί για τα έγγραφα, γραφείο / χαρτοφυλάκιο) και από τη λέξη barbarorum (από την λατινική barbarus, με ρίζα την ελληνική λέξη, των βαρβάρων, δηλαδή των ξένων σε αυτό το πλαίσιο).
Αναφέρεται για πρώτη φορά στην Notitia Dignitatum του 5ου αιώνα, όπου βρισκόταν υπό τον έλεγχο του μαγίστρου των οφφικίων (magister officiorum). Η Notitia αναφέρει ότι τέσσερις γραμματείς (subadiuvae), είτε προερχόμενοι από το ήδη υπάρχοντα σώμα των μαγιστριανών (agentes in rebus) είτε αποσπασμένοι από άλλα γραφεία, ορίζονταν σε καθεμία από τις τέσσερις σημαντικότερες διοικητικές υποδιαιρέσεις της Ανατολικής Αυτοκρατορίας: την Ασιανή, την Ποντική, την Ανατολή, καθώς και την Θράκη και το Ιλλυρικό ταυτόχρονα. Οι παραπάνω ασχολούνταν με ζητήματα πρωτοκόλλου και την διατήρηση πρακτικών για οποιοδήποτε ζήτημα αναφορικά με τους «Βαρβάρους». Εικάζεται ότι διαδραμάτιζαν επίσης ρόλο ως διερμηνείς για πρεσβείες βαρβαρικών κρατών. Ο Τζ. Μπ. Μπιούρυ θεωρούσε πως το σώμα αυτό επέβλεπε όλους τους ξένους που επισκέπτονταν την Κωνσταντινούπολη, καθώς και ότι βρισκόταν υπό την εποπτεία του Λογοθέτη του Δρόμου.
Έχει διατυπωθεί από ορισμένους συγγραφείς, όπως ο Μίκαελ Αντονούτσι, ότι το Σκρίνιον των Βαρβάρων λειτουργούσε ως μια μορφή υπηρεσίας κατασκοπείας της Αυτοκρατορίας. Ωστόσο, δεν υπάρχει κάποια σχετική ένδειξη, ή ακόμη ότι επέζησε της μεταρρύθμισης του αξιώματος του μαγίστρου των οφφικίων υπό τον Λέοντα Γ΄ Ίσαυρο, κατά την περίοδο 717-741 - αν και διασώζεται μολυβδόβουλλο ενός Πέτρου, με την ένδειξη «α'σπαθάριος καὶ ἐπί τῶν βαρβάρων» («πρωτοσπαθάριος και υπεύθυνος [του σκρινίου?] των βαρβάρων») από τον 9ο αιώνα. Επιπλέον, οι μαγιστριανοί που υπηρετούσαν στα πλαίσια του δημόσιου ταχυδρομικού συστήματος (του «δρόμου») αναφέρονται στις πηγές να έχουν αρμοδιότητες εσωτερικής κατασκοπείας ως και τον 8ο αιώνα, και είναι πιο πιθανό να λειτουργούσαν ψς υπηρεσία πληροφοριών από το Σκρίνιον των Βαρβάρων. Καθώς η αρμοδιότητά του φαίνεται να περιλάμβανε επαφές με τα διάφορα βαρβαρικά έθνη με τα οποία η Αυτοκρατορία είχε διπλωματικές επαφές, συμπεριλαμβανομένης της παροχής διερμηνέων, επικοινωνία και αλληλογραφία, το Σκρίνιον των Βαρβάρων θα μπορούσε να επιτελεί ένα έργο συλλογής πληροφοριών με την ευρύτερη σύγχρονη έννοια του όρου, και όχι απαραίτητα κατασκοπεία.
Νικόλαος Βιγέλλης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, γιος του Γρηγορίου Βιγέλλη. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και εργάστηκε ως δικηγόρος στη Μυτιλήνη.
Συμμετείχε ως υποψήφιος στις εκλογές της 16ης Φεβρουαρίου 1964 με το ψηφοδέλτιο της Εθνικής Ριζοσπαστικής Ένωσης και Κόμματος Προοδευτικών λαμβάνοντας 1.313 ψήφους.
Εξελέγη βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία στις εκλογές του 1974 με 5.655 σταυρούς. Ήταν επίσης υποψήφιος στις εκλογές του 1977 και του 1981, με 6.747 ψήφους, χωρίς να πετύχει την εκλογή του.
Τον Σεπτέμβριο του 1980 ανέλαβε γενικός γραμματέας του Υπουργείου Δικαιοσύνης μέχρι τον Μάρτιο του 1981, οπότε παραιτήθηκε. Το 1987 έπαθε το πρώτο εγκεφαλικό επεισόδιο.
Πέθανε στις 23 Σεπτεμβρίου του 1991 στην Αθήνα μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο.
Γκεβχερί Καντινεφέντι

Βιογραφία

Η Γκεβχερί Καντινεφέντι γεννήθηκε στις 8 Ιουλίου 1856 στο Χόπα, και ήταν κόρη του Σαλίχ Μπέης Σβατνμπά και της συζύγου του Σαζιγιέ Τσάμπα. Το πραγματικό της όνομα ήταν Εμινέ Σβατνμπά. Είχε μια αδελφή την Φατμά Χανίμ. Σε πολύ μικρή ηλικία δόθηκε στο παλάτι. Εκπαιδεύτηκε και μορφώθηκε από την Βαλιντέ Περτεβνιγιάλ Σουλτάν. Είχε μακρά σγουρά καστανά μαλλιά και μπλε μάτια. Πάντα φορούσε λευκό μακρύ φόρεμα και μπλε Χότος (hotoz). Δεν λάτρευε τις τελετές.
Το 1872 η Εμινέ παντρεύτηκε τον Αμπντούλ Αζίζ και της έδωσε ένα δαχτυλίδι, δώρο για το γάμο. Η Εμινέ δεν φορούσε κοσμήματα, είχε φυσική ομορφιά και ήταν κομψή. Μετονομάστηκε σε Γκεβχερί και έλαβε τον τίτλο "Beşinci Kadınefendi" (πέμπτη γυναίκα). Ένα χρόνο αργότερα γέννησε τον Ηγεμόνα Μεχμέτ Σεϊφεντίν Εφέντι και το 1874 γέννησε την Εσμά Σουλτάν.
Ήταν μια πολύ πιστή γυναίκα και συνήθιζε να βοηθά τους φτωχούς και τους άπορους. Χρησιμοποίησε τα χρήματα της για να επισκευάσει τα τζαμιά, τις μαστράσες και τα σχολεία.
Η Γκεβχερί Καντινεφέντι πέθανε στις 6 Σεπτεμβρίου 1884 στο Παλάτι Ορτάκιοϊ σε ηλικία 28 ετών. Είναι θαμμένη στο Γενί Τζαμί στην Κωνσταντινούπολη.
Αστέρι Κλέινι

Στα Μαθηματικά, στην Λογική, και στην Επιστήμη Υπολογιστών, το Αστέρι Κλέινι (Kleene star), ή η κλειστότητα Κλέινι (Kleene closure), είναι μια πράξη με ένα όρισμα, που εφαρμόζεται σε σύνολα συμβόλων ή χαρακτήρων ή σε συμβολοσειρές. Η εφαρμογή του Αστεριού Κλέινι σε ένα σύνολο V συμβολίζεται ως V*. Χρησιμοποιείται ευρύτατα για κανονικές εκφράσεις, αφού ειδικά για το σκοπό αυτόν το εισήγαγε ο Στίβεν Κλέινι (Stephen Kleene), όταν χαρακτήρισε ορισμένα αυτόματα.

Ορισμός

Επί ενός αλφαβήτου \Sigma, ως \Sigma ^* ορίζεται το σύνολο όλων των συμβολοσειρών που δημιουργούνται με τα σύμβολα του \Sigma, περιλαμβάνοντας και την κενή συμβολοσειρά.
Ανατολικό τείχος του Ζούλτζμπαχ αμ Μάιν

Ιστορική αναδρομή

Η οχυρωματική κατασκευή χρονολογείται από το 1500. Περιέκλειε ολόκληρη την πόλη. Αρχικά είχε δυό πύλες εισόδου με διπλούς πύργους
2371 Δημητρόφ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Ο φασματικός τύπος του Δημητρόφ είναι R. Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά του είναι άγνωστα.
Συνθήκη των Ηλυσίων

Περιεχόμενο συνθήκης

Η συνθήκη καλούσε σε τακτικές διαβουλεύσεις μεταξύ Γαλλίας και Δυτικής Γερμανίας για όλα τα σημαντικά ζητήματα που αφορούν θέματα άμυνας, εκπαίδευσης και νεολαίας. Απαιτεί επίσης τακτικές συνόδους κορυφής μεταξύ αξιωματούχων υψηλού επιπέδου, πράγμα που σημαίνει ότι οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων πρέπει να συνεδριάζουν τουλάχιστον δύο φορές το χρόνο και τους Υπουργούς Εξωτερικών κάθε τρεις μήνες, για να διασφαλιστεί η στενή συνεργασία μεταξύ των δύο κρατών.

Κριτική της συνθήκης

Μόλις δύο μήνες μετά την υπογραφή της συνθήκης φιλίας, ξέσπασε μια νέα διαμάχη μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας. Ο Πρόεδρος ντε Γκωλ ήθελε η συνθήκη αυτή να κάνει την Δυτική Γερμανία αποστασιοποιημένη και να την απομακρύνει απο την προστασία των ΗΠΑ. Θεωρούσε την Δυτική Γερμανία (και τα άλλα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας) υποτελείς στην Ουάσιγκτον.Το αξιοσημείωτο της συνθήκης ηταν το ότι δεν έκανε καμία αναφορά στις ΗΠΑ, τη Βρετανία, το ΝΑΤΟ ή την Γενική Συμφωνία Δασμών και Εμπορίου.
Ωστόσο, όταν ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζον Κένεντι εξέφρασε τη δυσαρέσκειά του για το θέμα αυτό στον πρέσβη της Δυτικής Γερμανίας στις Ηνωμένες Πολιτείες,το Μπούντεσταγκ επικυρώσε τη συνθήκη με ένα προοίμιο το οποίο καλούσε τη Γαλλία και τη Δυτική Γερμανία να ακολουθήσουν στενή συνεργασία με τις ΗΠΑ, καλούσε την είσοδο της Βρετανίας στην ΕΟΚ, την επίτευξη μιας συμφωνίας ελεύθερου εμπορίου στο πλαίσιο της Γενικής Συμφωνίας Δασμών και Εμπορίους, και τέλος την στρατιωτική ολοκλήρωση της Δύσης στο ΝΑΤΟ υπό την ηγεσία των ΗΠΑ.

Αποτελέσματα

Ανάμεσα στις άμεσες συνέπειες της Συνθήκης είναι η δημιουργία του γαλλο-γερμανικού Γραφείου Νεότητας, η δημιουργία της γαλλο-γερμανικών γυμνασίων και η αδελφοποίηση μεταξύ πολλών Γαλλικών και Γερμανικών πόλεων, σχολείων και περιφερειών. Ένα άλλο αποτέλεσμα της Συνθήκης ήταν η γαλλο-γερμανική στρατιωτική ταξιαρχία, η οποία ιδρύθηκε το 1987 και είναι ακόμα άθικτη.