google/wiki40b huggingface dataset:
Λανθάνιο

Προέλευση

Τα κυριότερα ορυκτά του λανθανίου είναι ο μοναζίτης ((Ce, La, Th, Nd, Y)PO₄), ο αλλανίτης ((Ca, Ce, La, Y)₂(Al, Fe)₃(SiO₄)₃(OH)) και ο μπαστναζίτης ((Ce, La, Y)CO₃F) Από αυτά μεγαλύτερες περιεκτικότητες σε λανθάνιο έχουν οι μοναζίτης (μέχρι 25%) και μπαστναζίτης (μέχρι και 38%).

Παρασκευές

Ο Mosander παρασκεύασε λανθάνιο με αναγωγή χλωριούχου λανθανίου με κάλιο (Κ). Άλλη μέθοδος παρασκευής του είναι η μέθοδος Hillebrand-Norton, με ηλεκτρόλυση τήγματος χλωριούχου λανθανίου. Σήμερα παρασκευάζεται με αναγωγή χλωριούχου λανθανίου με ασβέστιο.

Φυσικές ιδιότητες

Το λανθάνιο είναι μέταλλο αργυρόλευκο, ελατό και όλκιμο και αρκετά μαλακό ώστε να μπορεί να κοπεί με απλό μαχαίρι. Στη φύση ανευρίσκονται δύο ισότοπά του μη ραδιενεργά, το ¹³⁸La και το ¹³⁹La. Έχει επίσης την ιδιότητα να απορροφά μεγάλο όγκο υδρογόνου (μέχρι και 400 φορές μεγαλύτερο από το δικό του όγκο) όταν βρίσκεται υπό σπογγώδη μορφή.

Χημικές ιδιότητες

Είναι το δραστικότερο μέταλλο της ομάδας των Λανθανιδών. Στον αέρα οξειδώνεται γρήγορα σε θερμοκρασία δωματίου προς το λευκό κρυσταλλικό οξείδιό του La₂O₃. Αντιδρά επίσης εύκολα με αλογόνα, άνθρακα, βόριο, άζωτο, φωσφόρο, σελήνιο και θείο. Το Λανθάνιο προσβάλλεται σχετικά αργά από το νερό σε θερμοκρασία δωματίου και πολύ ταχύτερα από θερμό νερό.

Χρήσεις

Η χρήση λανθανίου και γενικότερα σπάνιων γαιών έχει γενικευθεί με την τεχνολογική πρόοδο. Έτσι, το λανθάνιο χρησιμοποιείται σήμερα ως πρόσθετο στα φωτοβολταϊκά τόξα που χρησιμοποιούν τα κινηματογραφικά στούντιο για τεχνητό φωτισμό. Επειδή βελτιώνει τις ιδιότητες του γυαλιού χρησιμοποιείται αντί των αλκαλίων για την παρασκευή ανθεκτικών γυαλιών και οπτικών οργάνων. Η ιδιότητά του να απορροφά υδρογόνο ερευνάται για τη δημιουργία μηχανισμών εξοικονόμησης ενέργειας, καθώς η απορρόφηση αυτή συνοδεύεται από απελευθέρωση θερμότητας, ενώ η διαδικασία είναι πλήρως αναστρέψιμη.
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Τρικάλων

Ιστορία

Ιδρύθηκε επίσημα το 1973 με την επωνυμία «Ένωσις Ποδοσφαιρικών Σωματείων Νομού Τρικάλων» από δεκατρία σωματεία της περιοχής. Πρίν την ίδρυση της ΕΠΣΤ, τα σωματεία του νομού συμμετείχαν στο πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας. Έπειτα από αρκετές αναδιαρθρώσεις, η πρωταθλήτρια της Α' κατηγορίας προβιβαζόταν απευθείας στη Δ' Εθνική, εκτός από κάποιες χρονιές όπου η άνοδος κρίθηκε μέσω των ομίλων του Ειδικού ερασιτεχνικού πρωταθλήματος. Κατόπιν της αναδιάρθρωσης του ελληνικού ποδοσφαίρου το 2013 και της κατάργησης του Περιφερειακού Πρωταθλήματος (Δ' Εθνική), ο πρωταθλητής της Α' Τρικάλων για το 2013-14 θα διεκδικήσει την άνοδό του στη Football League 2 (Γ' Εθνική) πλέον, αντιμετωπίζοντας τους αντίστοιχους τριών (3) άλλων γειτονικών ενώσεων ΕΠΣ σε όμιλο διπλών συναντήσεων με ένα νικητή.
Μαρία Λουίζα, δούκισσα της Πάρμας

Βιογραφικά στοιχεία

Υπήρξε η μεγαλύτερη κόρη του αυτοκράτορα Φραγκίσκου Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της δεύτερης συζύγου του Μαρίας Θηρεσίας της Νάπολης και της Σικελίας. Η Μαρία Λουίζα στα πρώτα της χρόνια διδάχτηκε πολλές ξένες γλώσσες πέραν από τη μητρική της γερμανική, για να μπορέσει στο μέλλον να παντρευτεί κάποιον μεγάλο ξένο ευγενή.

Αυτοκράτειρα ως σύζυγος του Ναπολέων Βοναπάρτη

Στις 11 Μαρτίου του 1810 η 18χρoνη αρχιδούκισσα παντρεύτηκε τον αυτοκράτορα Ναπολέων Α΄ στο ναό του Αγίου Αυγουστίνου στη Βιέννη. Ο Ναπολέων με τη σειρά του ήθελε και αυτός έντονα τον γάμο αυτό για να δημιουργήσει η δυναστεία του δεσμούς με τον οίκο των Αψβούργων, μέλος του οποίου ήταν η Μαρία Λουίζα. Προηγουμένως είχε επιχειρήσει να νυμφευτεί τη μεγάλη δούκισσα Άννα των Ρωμανώφ, που ήταν η νεώτερη αδελφή του τσάρου Αλεξάνδρου Α΄ της Ρωσίας, αλλά τελικά η δούκισσα Άννα αρνήθηκε την πρότασή του.
Στις 20 ή 28 Μαρτίου του 1811 η Μαρία Λουίζα γέννησε τον Ναπολέοντα Φραγκίσκο Ιωσήφ Κάρολο Βοναπάρτη, που έγινε αμέσως βασιλιάς της Ρώμης και λίγα χρόνια αργότερα αυτοκράτορας της Γαλλίας, μετά την παραίτηση του πατέρα του το 1814. Η ίδια έγινε αντιβασιλεύς της Γαλλίας από τον Απρίλιο έως τον Δεκέμβριο του 1812 κατά τη διάρκεια της Ρωσικής εκστρατείας, καθώς και κατά τη διάρκεια της απουσίας του συζύγου της στη Γερμανία στην περίοδο από τον Απρίλιο του 1813 έως τον Ιανουάριο του 1814.

Εκθρόνιση και απονομή του τίτλου του δούκα της Πάρμας

Μετά την ήττα και οριστική παραίτηση του συζύγου της, που εξορίστηκε στη νήσο του Έλβα τον Απρίλιο του 1814, η Μαρία Λουίζα επέστρεψε στην Αυστρία χωρίς να ξαναδεί ποτέ τον σύζυγό της. Σύμφωνα με τη Συνθήκη του Φονταινεμπλώ στις 11 Απριλίου του 1814, κράτησε τον αυτοκρατορικό της τίτλο, έγινε δούκισσα της Πάρμας και της Πιατσέντζας με τον γιο της ως διάδοχο. Την επόμενη χρονιά το συμβούλιο της Βιέννης αφαίρεσε από τον γιο της το δικαίωμα διαδοχής, ενώ νέο συμβούλιο το 1817 όρισε η διαδοχή να γίνει από μέλος του Οίκου των Βουρβόνων.
5η Αερομεταφερόμενη Ταξιαρχία (Ελλάδα)

Ιστορία

Η 5η Μεραρχία συγκροτήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1912 λίγο πρίν την έναρξη του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου στο πλαίσιο της στρατιωτικής κινητοποίησης της Ελλάδας και των άλλων Βαλκανικών κρατών.Πρώτος διοικητής ήταν ο Συνταγματάρχης Δημήτριος Ματθαιόπουλος και συμπεριελάμβανε τα 16, 22, 23 Συντάγματα Πεζικού την 3η Μοίρα του 1ου Συντάγματος Πεδινού Πυροβολικού και την 2η Μοίρα Ορεινού Πυροβολικού.
Την 1η Ιουλίου 2004, στο πλαίσιο μιας γενικής αναδιοργάνωσης της δομής του ελληνικού στρατού, η μεραρχία διαλύθηκε και αναδιοργανώθηκε ως 5η Ταξιαρχία Πεζικού. Ωστόσο, στις 20 Οκτωβρίου 2009 μετονομάστηκε σε V Μεραρχία Κρητών. Σε μια εκτεταμένη αμυντική επανεξέταση το 2013, ο σχηματισμός μετατράπηκε σε 5η Αερομεταφερόμενη Ταξιαρχία, με σκοπό την ταχεία αντίδραση στο νότιο Αιγαίο. Διατήρησε, ωστόσο, την παραδοσιακή της ονομασία «V Μεραρχία Κρητών» ως τιμητικό τίτλο.
Αριστείδης Καρύδης-Φουκς

Βιογραφία

Ο πατέρας του ήταν Έλληνας και η μητέρα του Γερμανίδα. Σπούδασε κινηματογράφο στη Βιέννη. Σε νεαρή ηλικία, και συγκεκριμένα, στα 14 του χρόνια, ήρθε στην Ελλάδα όπου και εγκαταστάθηκε μόνιμα πλέον. Η πρώτη εταιρεία που εργάστηκε ήταν η Φίνος Φιλμ, στην οποία αρχικά εργαζόταν ως οπερατέρ και φωτογράφος, με πρώτη δουλειά την ταινία του Αλέκου Σακελλάριου, Τελευταία αποστολή. Στην ταινία Εκείνες που δεν πρέπει ν' αγαπούν γίνεται διευθυντής φωτογραφίας, θέση που διατήρησε στη Φίνος Φιλμ για ακόμη 17 ταινίες, μεταξύ των οποίων Ο γρουσούζης, Το σωφεράκι, το Η ωραία των Αθηνών και το  Ούτε γάτα ούτε ζημιά.
Στις δεκαετίες του '50 και του '60 υπήρξε διευθυντής φωτογραφίας για τις κινηματογραφικές εταιρείες Ανζερβός και Δαμασκηνός - Μιχαηλίδης. Με την τελευταία, μάλιστα, συνέδεσε το όνομά του μεγάλες εμπορικές επιτυχίες. Μεταξύ άλλων το Χτυποκάρδια στο θρανίο, το Γάμος αλά ελληνικά, το Η σωφερίνα και το Έγκλημα στα παρασκήνια, με το οποίο κέρδισε το Α' βραβείο φωτογραφίας, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ταινία του Ντίνου Κατσουρίδη. Έχει συμμετάσχει σε πάνω από 100 ταινίες.
Έχει σκηνοθετήσει μαζί με τον Αλέκο Αλεξανδράκη και 2 ταινίες, το Θρίαμβος και το Η Αθήνα μετά τα μεσάνυχτα. Έχει συμμετάσχει, συγγραφικά, στο συλλογικό έργο Γιώργος Τζαβέλλας.

Προσωπική ζωή

Ήταν αδελφός του μαέστρου Μιλτιάδη Καρύδη ενώ υπήρξε νυμφευμένος με την ηθοποιό Μάρω Κοντού.
Νέστορας Μάτσας

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Νέστορας Μάτσας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1935. Ακολούθησε ελεύθερες σπουδές για το θέατρο και τον κινηματογράφο στο Παρίσι και μάλιστα με υποτροφία της Γαλλικής Κυβέρνησης. Είναι αδερφός του Αρτέμη Μάτσα, η ομοιότητά τους δε είναι εκπληκτική.
Από πολύ νωρίς (1951) έκανε την εμφάνισή του στο χώρο των γραμμάτων με νουβέλες και διηγήματα στο περιοδικό Νέα Εστία.  Η πρώτη συλλογή διηγημάτων του αποτέλεσε και το πρώτο του βιβλίο με τον τίτλο "Άνθρωποι των Χαμένων Παραδείσων" που κυκλοφόρησε το 1954. Ακολούθησαν έκτοτε πολλά βιβλία όπως βιογραφίες, διηγήματα, μυθιστορήματα αλλά και παιδική λογοτεχνία. Μεταξύ αυτών ξεχωρίζουν το "Κλειστοί ουρανοί", "Ο Μεσσίας", "Το παραμύθι του Θεόφιλου" (με το οποίο και κατέκτησε το Α' κρατικό βραβείο μυθιστορηματικής βιογραφίας), "Χωρίς Αγάπη" (με το οποίο έλαβε διεθνή έπαινο βραβείου Άντερσεν), "Στέγη από ουρανό: Σαρακατσάνικο οδοιπορικό", "Το περιβόλι με τα χαμένα παραμύθια" (Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών), "Το δισάκι του ασκητή" κ.ά.
Παράλληλα ο Νέστορας Μάτσας ασχολήθηκε με τον κινηματογράφο και ιδιαίτερα με τη διάσωση του λαογραφικού υλικού της Ελλάδος έχοντας στο ενεργητικό του άνω των 70 ντοκιμανταίρ, ελληνικού εθνογραφικού περιεχομένου, μεταξύ των οποίων και τρεις μεγάλου μήκους ταινίες "Οι ρίζες του τόπου μας" με το οποίο και τιμήθηκε με Χρυσό Μετάλλιο καθώς και Βραβείο Διεθνούς Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, "Το Α και το Ω: Αρχαίος Ελληνικός Πολιτισμός" και "Αλέξανδρος ο Μέγας". Επίσης θεωρείται ο πρώτος που εισήγαγε λαογραφικές εκπομπές στην ελληνική τηλεόραση.
Τιμήθηκε με πολλά τόσο λογοτεχνικά βραβεία ελληνικά και ξένα όσο και κινηματογραφικά από τα οποία και ξεχωρίζουν το μεγάλο βραβείο με ασημένιο κύπελλο του Ιταλικού υπουργείου παιδείας για το εξαίρετο ντοκιμαντέρ: "Ο Οδυσσέας ζει πάντα - Ελληνικές θάλασσες", επίσης το Μεγάλο Βραβείο με χρυσό Μετάλλιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Τουριστικών Ταινιών Μασσαλίας για το ντοκιμαντέρ "Η γιορτή δεν τελειώνει ποτέ", καθώς και τιμητικό δίπλωμα του Φεστιβάλ Καννών 1970 για τη ταινία (μικρού μήκους) "Η άλλη σιωπή". Τέλος τιμητικό επίσης δίπλωμα του Διεθνούς Φεστιβάλ Ρώμης για τα δύο ντοκιμαντέρ "Το παραμύθι του Θεόφιλου" και "Το τάμα" 1971.
Η προσφορά του Νέστορα Μάτσα στην ελληνική Λαογραφία υπήρξε αναμφισβήτητα μεγάλη και ίσως η μεγαλύτερη στο καλλιτεχνικό αυτό είδος του ντοκιμαντέρ.
Γεράσιμος Βασιλειάδης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Βασιλείου Βασιλειάδη, αξιωματικού του στρατού και πολιτικού, και της Ιφιγένεις Λάνδερερ. Ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία εντασσόμενος στο Πολεμικό Ναυτικό. Αποφοίτησε από την Σχολή Ναυτικών Δοκίμων ως Σημαιοφόρος και συμπλήρωσε τις σπουδές του στην Ανωτέρα Σχολή Πολέμου. Έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους καθώς και στο κίνημα της Εθνικής Αμύνης. Το 1920 παραιτήθηκε από το στράτευμα, επανήλθε όμως το 1922, οπότε και τοποθετήθηκε στο θωρηκτό Λήμνος. Το 1928 αποστρατεύθηκε με τον βαθμό του πλοιάρχου. Υπήρξε υπασπιστής του Παύλου Κουντουριώτη (1923 - 1925) καθώς και ναυτικός ακόλουθος (1925 - 1927) της ελληνικής πρεσβείας στο Λονδίνο.
Μετά την αποστρατεία ασχολήθηκε με την πολιτική εκλεγόμενος το 1928 βουλευτής για πρώτη φορά με το κόμμα των Φιλελευθέρων στην περιφέρεια Λοκρίδος. Επανεξελέγη βουλευτής Φθιωτιδοφωκίδος  στις βουλευτικές εκλογές του 1932, 1936, 1946 (με το Κόμμα Βενιζελικών Φιλελευθέρων) και το1950 ξανά με το κόμμα των Φιλελευθέρων. Απέτυχε να εκλεγεί στις βουλευτικές εκλογές του 1952 και 1956. Κατά τη διάρκεια της θητείας του διετέλεσε υπουργός Ναυτικών και Αεροπορίας (1932) στην κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου, υπουργός Ναυτικών στις κυβερνήσεις Αλέξανδρου Διομήδη (1949) & Θεμιστοκλή Σοφούλη (Ιανουαρίου και Απριλίου 1949), υπουργός Άνευ Χαρτοφυλακίου (1950) στην Βενιζέλου, υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας (1944) στην κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου καθώς και υφυπουργός Εμπορίου (1950) στην κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου.
Υπήρξε ο οραματιστής και ιδρυτής της λουτρόπολης των Καμμένων Βούρλων γι'αυτό και ο παραλιακός κεντρικός δρόμος φέρει το όνομά του. 
Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Λεβίδη, μέλος της οικογένειας Λεβίδη, και είχαν αποκτήσει έναν γιο, τον Γεώργιο Βασιλειάδη. Το αρχείο της οικογένειας Βασιλειάδη φυλάσσεται στο Εθνικό και Λογοτεχνικό Ιστορικό Αρχείο (Ε.Λ.Ι.Α.).
Ίντγουλφ Β΄ της Νορθουμβρίας

Ιστορικές αναφορές

Το μόνο συμπέρασμα που οι ιστορικοί κατόρθωσαν να βγάλουν από τις υπάρχουσες πηγές ήταν ότι ο Ίντγουλφ πέθανε το 913 στην Νορθουμβρία, το γεγονός καταγράφεται στα Χρονικά του Έθελγουιρντ και στα Χρονικά του Ούλστερ. Οι Ιρλανδικές πηγές ονομάζουν τον Ίντγουλφ Β΄ με τον τίτλο "βασιλέα των Σαξόνων του βορά" και σύμφωνα με τον Έθελγουιρντ "βασίλευσε με έδρα μια πόλη με το όνομα Μπάρμπουργκ", τα "Χρονικά του Αγίου Καθμπέρτ" αναφέρουν ότι ήταν ευνοούμενος του Αλφρέδου του Μέγα. Όλοι οι ιστορικοί γενικά έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο Ίντγουλφ κυβερνούσε το βόρειο τμήμα της Νορθουμβρίας που αντιστοιχούσε στην παλιά Βερνικία και οι Σάξονες το νότιο τμήμα στις ακτές του Γιορκσάιρ που αντιστοιχούσε στο παλιό βασίλειο της Ντέιρα. Πολλοί ιστορικοί έχουν ερωτηματικά, ο Μπένντζαμιν Χάντσον γράφει "επίσημα βασίλευσε μόνο στο νότιο τμήμα αλλά δεν είναι απίθανο να κυβέρνησε σε ολόκληρη την Νορθουμβρία". Η Κλάρ Ντάουυχαμ με την σειρά της γράφει "ο θάνατος του το 913 είχε τόσο ηχηρό αντίκτυπο που θεωρώ απίθανο να έχει βασιλεύσει μονάχα δυο χρόνια".
Όλοι οι συγγραφείς συμφωνούν ότι διαδέχθηκε στην Βερνικία τον Εγβέρτο Β΄ της Νορθουμβρίας αλλά πολλοί συμπεραίνουν ότι τον διαδέχθηκε την δεκαετία του 870, ο Ντέιβιντ Ρόλλασον γράφει ότι είχε πλούσια δράση την περίοδο 890 - 912 βόρεια του ποταμού Τιρ μέχρι την νότια Σκωτία με κέντρο την βασιλική πόλη του Μπάμπουργκ. Ο Μπένντζαμιν Χάντσον γράφει ότι ο Ίντριντ γιος του Ρίξινκ επιτέθηκε στο βασίλειο του Ίντγουλφ και τον σκότωσε (913), αιχμαλώτισε την σύζυγο του και κατέφυγε στο ιερό του Αγίου Κάθμπερτ νότια του ποταμού Τάιν. Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό καταγράφει δυο γιους του Ίντγουλφ, τον Ίλντριντ Α΄ του Μπάμπουργκ και τον Ούτρεντ, διάφορες άλλες ανεπιβεβαίωτες πηγές αναφέρουν άλλους δυο γιους του : τον Αντούλφ ο οποίος μπορεί να ταυτίζεται με τον βασιλιά των βορείων Σαξόνων Έθελγουλφ και τον Οσούλφ Α΄ του Μπάμπουργκ.
Βράχοι Κυκλώπων

Με την ονομασία Βράχοι Κυκλώπων, ή Κυκλώπειοι βράχοι (ιταλ. Scogli dei Ciclopi) φέρονται τέσσερις ηφαιστειογενείς βραχονησίδες κείμενες σε σειρά στο θαλάσσιο χώρο μεταξύ Κατάνης και Ριπόστο, στην ανατολική Σικελία και απέχοντας, η κοντινότερη στην ακτή, 0,3 ναυτικά μίλια.
Οι βραχονησίδες αυτές βρίσκονται σε απόσταση 1 μίλι ΝΔ. του ακρωτηρίου Μολίνι (το Άργεννον Άκρον των αρχαίων Ελλήνων). Η ονομασία τους προέρχεται από τους λατίνους συγγραφείς, οι οποίοι τις αναφέρουν ως Ciclopum Scopuli. Εκείνη η ονομασία είναι απότοκος της ρωμαϊκής μυθολογίας, κατά την οποία οι νησίδες δημιουργήθηκαν κατά τη στιγμή που οι Κύκλωπες, κάτω από την Αίτνα, σφυρηλατούσαν τους κεραυνούς του Δία και τα όπλα των ηρώων.
Οι Βράχοι Κυκλώπων παρουσιάζουν ένα ιδιαίτερο παράδοξο κωνικό σχήμα σταγόνων με ύψη 142, 92, 82 και 66 πόδες υπέρ την επιφάνεια της θάλασσας, προσδίδοντας ιδιαίτερη ομορφιά στην ακτογραμμή της περιοχής. Στους ναυτικούς, οι βράχοι αυτοί φέρουν επίσης την ονομασία Φαραλιόνι (Faraglioni). Σήμερα έχουν ιδιαίτερα αξιοποιηθεί για τουριστικές επισκέψεις, χαρακτηριζόμενοι θαλάσσιο πάρκο.
Γκιόργκι Ρεκχβιασβίλι

Σταδιοδρομία σε συλλόγους

Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στη Μεταλούργκι Ρουστάβι. 
Τη σεζόν 2014-15, αγωνίστηκε στην τουρκική Μπόλουσπορ.  

Στις 9 Ιανουαρίου 2019, ανακοινώθηκε η απόκτηση του από το Λεβαδειακό, με συμβόλαιο 1,5 έτους.
 Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!

Διεθνής σταδιοδρομία

Έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Γεωργίας στις 23 Ιανουαρίου 2017, σε φιλικό αγώνα εναντίον του Ουζμπεκιστάν.
Ζαν-Μαρκ Νομπιλό

Βιογραφία

Στη διάρκεια του καλοκαιριού του 2007, αντικατέστησε τον Τιερί Υβενάρ στην θέση του προπονητή της ΑΚ Χάβρη, η οποία βρισκόταν τότε στην Λιγκ 2. Υπό την τεχνική του καθοδήγηση, η ομάδα της Χάβρης θα κυριαρχήσει στο πρωτάθλημα, κατακτώντας τον τίτλο του πρωταθλητή δύο αγωνιστικές πριν από το τέλος του και θα επιστρέψει έτσι στην Λιγκ 1. Ψηφίστηκε τότε ως Κορυφαίος Προπονητής της Χρονιάς στην Λιγκ 2 στη διάρκεια των Trophées UNFP, ενώ ανανέωσε το συμβόλαιό του με την ΧΑΚ για δύο επιπλέον σεζόν. Η επιστροφή στην Λιγκ 1 αποδείχτηκε τελικώς δύσκολη με τον Ζαν-Μαρκ Νομπιλό να πιστεύει πως «το μεγαλύτερο τμήμα της θα είναι γεμάτο άγχος και κρύο ιδρώτα. Εκτιμούμε πως θα περάσουμε το μεγαλύτερο μέρος του πρωταθλήματος μεταξύ της 15ης και της 20ής θέσης του βαθμολογικού πίνακα». Τελευταία στην βαθμολογική κατ'άταξη του πρωταθλήματος τον μήνα Δεκέμβριο η Χάβρη και αφού έχει μόλις υποστεί τέσσερεις ήττες σε πέντε αγώνες, ο Ζαν-Μαρκ Νομπιλό τοποθετείται στην θέση του αθλητικού διευθυντή της ομάδας της Νορμανδίας από τον πρόεδρο Ζαν-Πιέρ Λουβέλ, με τον παλιό προπονητή της Σοσό, Φρεντερίκ Χαντζ, να παίρνει την θέση του στην τεχνική ηγεσία.
Ο Ζαν-Μαρκ Νομπιλό διετέλεσε επίσης υπεύθυνος ακαδημιών στην ΑΚ Χάβρη, προπονητής στις ρεζέρβες της ΧΑΚ, της Ανζέ ΣΚΟ, καθώς και Τεχνικός Διευθυντής σε πολλές αφρικάνικες εθνικές ομάδες.
Τον Σεπτέμβριο του 2010, προσλήφτηκε στην θέση του προπονητή της ομάδας του Μπενίν, θέση από την οποία θα αποχωρήσει μόλις έναν μήνα αργότερα καθώς υπήρχαν καθυστερήσεις στην πληρωμή του. Τον Φεβρουάριο του 2011, προσλήφτηκε ως Τεχνικός Διευθυντής της ομάδας της Ακτής Ελεφανστοστού για δύο χρόνια από τον Ζακ Ανουμά (πρόεδρο της Ιβοριανής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (FIF)).
Τον Οκτώβριο του 2011, μετά από την πλήρη αλλαγή του πολιτικού σκηνικού στην αφρικανική χώρα, ο νέος πρόεδρος της FIF, Ντιαλό, διέκοψε την συνεργασία μαζί του λόγω «διαφοράς φιλοσοφίας», κι αυτό παρά μια πειστικότατη εμφάνιση στην φάση των 16 του Παγκοσμίου Κυπέλλου U-17, που έλαβε χώρα στο Μεξικό, με τον προπονητή Γκουαμενέ.
Δυναστεία των Αντιπατριδών

Προέλευση

Η δυναστεία πήρε το όνομα της από τον Αντίπατρο, έμπιστο στρατηγό του βασιλιά Φιλίππου και του γιου του και διαδόχου του Αλεξάνδρου. Ο Αλέξανδρος μάλιστα, το 334 π.Χ. όρισε τον Αντίπατρο «επιμελητή της Μακεδονίας και των Ελλήνων» κατά την απουσία του στην Ασία, ενώ μετά το θάνατο του Αλεξάνδρου κατά τη Συμφωνία του Τριπαραδείσου το 321 π.Χ., ο Αντίπατρος ορίστηκε «επιμελητής της βασιλείας» των Μακεδόνων.
Μετά το θάνατο του Αντιπάτρου το 319 π.Χ., ο γιος του Κάσσανδρος άρχισε να ισχυροποιείται και έγινε «στρατηγός της Ευρώπης». Μέχρι το 309 π.Χ. ο Κάσσανδρος είχε καταφέρει να εξόντωσει όλους τους νόμιμους διεκδικητές της βασιλείας, ενώ είχε παντρευτεί τη Θεσσαλονίκη, κόρη του Φιλίππου (και μέλος της δυναστείας των Αργεαδών). Ακολουθώντας το παράδειγμα του Αντίγονου του Μονόφθαλμου, το 306 π.Χ. ο Κάσσανδρος υιοθέτησε τον τίτλο του «βασιλέως», ιδρύωντας και επισήμως τη δυναστεία.
Κρατικός Αερολιμένας Μήλου

Υποδομή

Ο αερολιμένας διαθέτει έναν πολύ μικρό ασφαλτοτάπητα 7.800 τετραγωνικών μέτρων. Επίσης, ο διάδρομος προσγείωσης-απογείωσης είναι αρκετά μικρός, μόλις 1.030 μέτρα, Ο διάδρομος μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνον από αεροσκάφη τύπου Bombardier Dash 8 ή μικρότερα. Υπάρχουν σχέδια για επέκταση του διαδρόμου στα 2.000x45 μέτρα σε νέα τοποθεσία, καθώς και επέκταση του ασφαλτοτάπητα στα 26.000 τετραγωνικά μέτρα. Όμως, λόγω οικονομικών δυσκολιών, αυτά τα σχέδια έχουν εγκαταλειφθεί. Ο αερολιμένας μπορεί να εξυπηρετήσει μόνο ένα αεροσκάφος τύπου Dash 8 ή δύο μικρότερα την ίδια στιγμή.
Μαρίνα (τηλενουβέλα, 2006)

Πλοκή

Η Μαρίνα είναι μια ατίθαση κοπέλα που της αρέσει να διασκεδάζει, και που κερδίζει το ψωμί της οδηγώντας ένα θαλάσσιο ταξί που μεταφέρει τουρίστες στο πανέμορφο Ακαπούλκο. Ο κόσμος της Μαρίνας γκρεμίζεται, όταν η μητέρα της πεθαίνει απρόσμενα, και η Μαρίνα αναγκάζεται να μετακομίσει στο σπίτι των Αλαρκόν Μοράλες, μιας πλούσιας οικογένειας, που δεν είναι καθόλου προετοιμασμένη να καλωσορίσει αυτή τη ταπεινή κοπέλα με ανοιχτές αγκάλες. Στο σπίτι, η Μαρίνα θα πρέπει να αντιμετωπίσει το κακό και τη περιφρόνηση, ενώ ταυτόχρονα θα βρει καταφύγιο και στοργή στο πρόσωπο του παντοδύναμου πολυεκατομμυριούχου Γκιγιέρμο Αλαρκόν Ερρέρα, που είναι ο θείος της. 
Σε αυτό το σπίτι είναι που η Μαρίνα θα συναντήσει και τον Ρικάρδο Αλαρκόν Μοράλες, ένα νεαρό άντρα που αρχικά δεν θα της δώσει σημασία, αλλά βρίσκει ενδιαφέρον στο να την προκαλεί συνεχώς να κάνει πράγματα που ξεπερνούν τον εαυτό της. Αυτό το γλυκό παιχνίδι, τελικά καταλήγει σε έρωτα. Παρότι η Μαρίνα είναι πλέον υπό τη προστασία του Δον Γκιγιέρμο και του Ρικάρδο, θα πρέπει να αντιμετωπίσει και άλλους, κακούς χαρακτήρες, όπως τη Βερόνικα Σάλντιβαρ, μια δαιμονική γυναίκα, ερωτευμένη με τον Ρικάρδο, που γίνεται η χειρότερη εχθρός και αντίζηλος της, καθώς και την Αλμπέρτα Μοράλες, τη μητέρα του Ρικάρδο, μια γυναίκα της υψηλής κοινωνίας που είναι υπερπροστατευτική με το γιο της και πιστεύει πως η Μαρίνα δεν αξίζει την αγάπη του. 
Αυτές οι δύο γυναίκες θα κάνουν ότι περνά από το χέρι τους για να αποτρέψουν τη Μαρίνα και τον Ρικάρδο να βρουν μαζί την ευτυχία. Ωστόσο, η αγάπη που ενώνει τη Μαρίνα και τον Ρικάρδο είναι τόσο δυνατή που τους οδηγεί σύντομα στο γάμο. Η Μαρίνα μαθαίνει ότι είναι έγκυος και ενημερώνει τον Ρικάρδο, ο οποίος όμως δεν πιστεύει ότι το παιδί δεν είναι δικό του, αφού η Βερόνικα και η Αλμπέρτα θα γεμίσουν το μυαλό του με ψέματα, πείθοντας τον ότι το μωρό δεν είναι δικό του αλλά του Ελίας, του αδερφού του, μιας και σύμφωνα με τις δύο γυναίκες, ο Ελίας είναι ο εραστής της Μαρίνας. 
Ο Ρικάρδο θα εγκαταλείψει τη Μαρίνα, αφήνοντας τη μόνη και αβοήθητη. Εν μέσω αυτής της δύσκολης κατάστασης, η Μαρίνα θα γεννήσει το μωρό της, αλλά θα χάσει τα λογικά της και θα δώσει το μωρό στη πρώτη γυναίκα που θα συναντήσει στο δρόμο.
Τα επόμενα χρόνια, η ζωή της Μαρίνας θα γίνεται ολοένα και δυσκολότερη όσο εκείνη θα ψάχνει απεγνωσμένα το μωρό της, που έδωσε σε μια στιγμή τρέλας, και που κανένας δεν πιστεύει ότι υπάρχει. Η μοίρα όμως θα παίξει και πάλι τα παιχνίδια της.
Αλαλκομέναι (Ιθάκη)

Οι Αλαλκομέναι (αρχαία ελληνικά: Ἀλαλκομ́εναι), ή Αλκομεναί ήταν αρχαία πόλη στην Ιθάκη ή στο μικρό νησί Αστερίς στην περιοχή της Ιθάκης.
Ο χώρος βρίσκεται στο Παλαιόκαστρο στην σύγχρονη περιοχή Αετός.
Γεώργιος Ζερβός

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στα Σφακιά. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών. Έλαβε μέρος στους αγώνες και τις επαναστάσεις της Κρήτης στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ού , όπως και στην Επανάσταση του Θερίσου. Στη συνέχεια εργάστηκε ως γιατρός στα Χανιά. Επί Κρητικής Πολιτείας εξελέγη βουλευτής Σφακίων το 1904 και εκλεγόταν συνεχώς ως το 1912.
Ως πολεμιστής έλαβε μέρος στη Μάχη του Ατσιπόπουλου και σε άλλες μάχες.
Έλαβε μέρος στο κίνημα της Εθνικής Άμυνας (1916) και έγινε μέλος της επαναστατικής κυβέρνησης.
Από το 1918 ως το 1920 υπηρέτησε ως υπουργός γενικός διευθυντής Σάμου.
Εξελέγη βουλευτής Δράμας στην Γ΄ Εθνοσυνέλευση το 1920 και επανεξελέγη με το Κόμμα Εθνικών Φιλελευθέρων το 1926 και με το Κόμμα Φιλελευθέρων το 1928, το 1932, το 1933 και το 1936.
Υπηρέτησε ως υπουργός Γενικός Διοικητής Θράκης στην κυβέρνηση του Ελ. Βενιζέλου από τις 16 Ιανουαρίου 1933 ως τις 6 Μαρτίου 1933. Κατά την ορκωμοσία του ως βουλευτή το 1936 αρνήθηκε να δώσει όρκο στο βασιλιά, ενώ φυλακίστηκε λίγο μετά για τη συμμετοχή του στο αποτυχημένο κίνημα της χρονιάς εκείνης.
Πέθανε το 1940.
Κωνσταντίνος Παπαδάκης (βουλευτής Λασιθίου)

Καταγωγή και σπουδές

Καταγόταν από φτωχή οικογένεια. Οι γονείς του (πατέρας του ήταν ο Χατζή Μιχαήλ Παπαδάκης) ήταν γεωργοί από την Τουρλωτή της Σητείας. Γράφτηκε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου των Αθηνών και πήρε το δίπλωμά του το 1912. Ως γιατρός εξυπηρετούσε κυρίως τις φτωχές και τις αγροτικές τάξεις.
Πολέμησε στην Εθνική Αντίσταση και αναγκάστηκε να καταφύγει στη Μέση Ανατολή για κάποιο χρονικό διάστημα.

Πολιτική σταδιοδρομία

Ο Παπαδάκης κατήλθε στην πολιτική προπολεμικά. Στις εκλογές του 1926 ο Κ. Παπαδάκης έλαβε μέρος με το Επαρχιακό Κόμμα αλλά δεν εξελέγη, καθώς συγκέντρωσε μόνο 977 ψήφους. 
Εξελέγη βουλευτής Λασιθίου  στις εκλογές του 1928 και για δεύτερη φορά με το Κόμμα των Βενιζελικών Φιλελευθέρων στις εκλογές του 1946 με 2.245 ψήφους. Η τελευταία του κοινοβουλευτική θητεία τερματίστηκε το 1950. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ήταν ενεργός στην ΕΡΕ Σητείας. 
Πέθανε στην Αθήνα τον Ιούνιο του 1961.