google/wiki40b huggingface dataset:
Κύπελλο Γ΄ κατηγορίας και Επίλεκτης κατηγορίας ΣΤΟΚ 2016-17

Σύστημα διεξαγωγής

Στο Κύπελλο Κύπρου Γ΄ – Δ΄ κατηγορίας 2016-17 είχαν δικαίωμα συμμετοχής μόνο οι ομάδες της Γ΄ κατηγορίας 2016-17 και της Επίλεκτης κατηγορίας ΣΤΟΚ 2016-17 κατηγορίας (σύνολο 30 ομάδες), κάθε μια εκ των οποίων αποφασίζει κατά πόσον θα δηλώσει συμμετοχή στη διοργάνωση. Δήλωσαν συμμετοχή οι 10 από τις 30 ομάδες.
Διεξήχθη σε 4 γύρους. Στον Α΄ γύρο και στα προημιτελικά έγιναν μονοί αγώνες στην έδρα της ομάδας που είχε κληρωθεί ως γηπεδούχος. Σε περίπτωση που ένας αγώνας έληγε ισόπαλος, ακολουθούσε ημίωρη παράταση. Αν και μετά τη λήξη της παράτασης το αποτέλεσμα εξακολουθούσε να ήταν ισόπαλο, τότε εκτελούνταν πέναλτι.
Στα ημιτελικά έγιναν διπλοί αγώνες με κάθε ομάδα να αγωνίζεται στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Προκρινόταν η ομάδα που πετύχαινε τον μεγαλύτερο αριθμό τερμάτων και στους δύο αγώνες. Σε περίπτωση όπου και στους δύο αγώνες και οι δύο ομάδες σημείωσαν τον ίδιο αριθμό τερμάτων το κάθε τέρμα που σημειώθηκε εκτός έδρας λογιζόταν διπλό. Η ομάδα που με βάση το σύστημα αυτό, έχει τα περισσότερα τέρματα προκρινόταν στον επόμενο γύρο. Στην περίπτωση που και οι δύο ομάδες είχαν επιτύχει τον ίδιο αριθμό τερμάτων στην έδρα τους ή εκτός έδρας, δινόταν ημίωρη παράταση ευθύς μετά το τέλος του δεύτερου αγώνα. Αν κατά τη διάρκεια της παράτασης  και οι δύο ομάδες επιτύγχαναν τον ίδιο αριθμό τερμάτων τα τέρματα που σημειώθηκαν εκτός έδρας λογίζονταν διπλά (δηλαδή προκρινόταν η φιλοξενούμενη ομάδα). Στην περίπτωση που κατά τη διάρκεια της παράτασης δεν σημειώνονταν τέρματα, η πρόκριση καθοριζόταν με την εκτέλεση πέναλτι.
Ο τελικός ήταν μονός.
Κριτική του Ισλάμ

Η κριτική του Ισλάμ υπήρξε από τα στάδια της διαμόρφωσης της θρησκείας. Η πρόωρη γραπτή κριτική προέρχεται από χριστιανούς, πριν από τον ένατο αιώνα, πολλοί από τους οποίους θεωρούσαν το Ισλάμ ριζοσπαστική χριστιανική αίρεση. Αργότερα ο ίδιος ο μουσουλμανικός κόσμος υπέστη κριτική. Η κριτική για το Ισλάμ στη Δύση ανανεώθηκε μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου και άλλες τρομοκρατικές επιθέσεις στις αρχές του 21ου αιώνα.
Τα αντικείμενα της κριτικής περιλαμβάνουν την ηθική της ζωής του Μωάμεθ, του τελευταίου προφήτη σύμφωνα με το Ισλάμ, τόσο στη δημόσια όσο και στην προσωπική ζωή του. Ζητήματα σχετικά με την αυθεντικότητα και την ηθική του Κορανίου, το ισλαμικό ιερό βιβλίο, συζητούνται επίσης από τους κριτικούς. Πρόσωπα στην Αφρική και την Ινδία περιγράφουν αυτό που αντιλαμβάνονται ως καταστροφή των αυτοχθόνων πολιτισμών από το Ισλάμ. Άλλη κριτική επικεντρώνεται στο ζήτημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στον ιστορικό ισλαμικό κόσμο και στα σύγχρονα ισλαμικά έθνη, συμπεριλαμβανομένης της αντιμετώπισης των γυναικών, των ΛΟΑΤ και των θρησκευτικών και εθνοτικών μειονοτήτων στο ισλαμικό νόμο και πρακτική. Μετά την πρόσφατη τάση της πολυπολιτισμικότητας, η επιρροή του Ισλάμ στην ικανότητα ή την προθυμία των μουσουλμάνων μεταναστών να αφομοιωθούν στον δυτικό κόσμο και σε άλλες χώρες όπως η Ινδία και η Ρωσία έχουν επίσης επικριθεί.
Ηφαιστίωνας

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Πέλλα και ήταν ένας από τους Μακεδόνες βασιλικούς παίδες που συμμετείχαν μαζί με τον Αλέξανδρο στις διαλέξεις του Αριστοτέλη στη Μίεζα, ίσως το 343. Ο Αλέξανδρος τον έκανε μέλος της σωματοφυλακής του, και κατόπιν συμμετείχε στην εκστρατεία στην Ασία. Ήταν αναμφίβολα ένας από τους στενότερους φίλους του Αλέξανδρου που μοιραζόταν όλα τα μυστικά του. Η φιλία των δύο ανδρών έχει συγκριθεί με εκείνη του Αχιλλέα με τον Πάτροκλο. Η ερωτική σχέση του με τον Αλέξανδρο δεν υποστηρίζεται από τις αρχαίες πηγές αν και υποστηρίζεται από κάποιους νεότερους ιστορικούς.  
Στην Τροία συμμετείχε στις λατρευτικές τελετές όπου στεφάνωσε τον τάφο του Πατρόκλου, ενώ αντίστοιχα ο Αλέξανδρος στεφάνωσε τον τάφο του Αχιλλέα. Χαρακτηριστικά, ο Αλέξανδρος συνήθιζε να αναφέρεται στον Κρατερό ως Φιλοβασιλέα, ενώ στον Ηφαιστίωνα ως Φιλαλέξανδρο. Στα πρώτα χρόνια της εκστρατείας στην Ασία, βρίσκουμε ελάχιστες αναφορές στον Ηφαιστίωνα σε στρατιωτικές επιχειρήσεις. Το 332 π.Χ. τον βρίσκουμε να ηγείται του στόλου που συνόδευε τον στρατό του Αλέξανδρου στη Φοινίκη. Το 331 π.Χ., ήταν αυτός που δέχτηκε ένα νεαρό από τη Σάμο, τον Αριστίωνα, σταλμένο από τον Δημοσθένη για να μεσολαβήσει στον Αλέξανδρο για ένα πιθανό συμβιβασμό.
Κατά τη διάρκεια της μάχης στα Γαυγάμηλα, ο Ηφαιστίων τραυματίστηκε ενώ πολεμούσε ως επικεφαλής των σωματοφυλάκων. Πήρε ενεργό μέρος στην ανάκριση του Φιλώτα και μάλιστα προέτρεψε τους υπόλοιπους Μακεδόνες να τον βασανίσουν ώστε να ομολογήσει τους συνενόχους του. Ως ανταμοιβή, του δόθηκε η ηγεσία των Εταίρων, την οποία μοιράστηκε με τον Κλείτο τον Μέλα, γιο του Δροπίδη. Στη συνέχεια ο Ηφαιστίων πήρε ενεργό μέρος στις εκστρατείες στη Βακτρία, στη Σογδιανή και αργότερα στην Ινδία, επικεφαλής της εμπροσθοφυλακής μαζί με τον Περδίκκα. Μάλιστα, μετά από 30 ημέρες πολιορκίας κατάφεραν να καταλάβουν την πόλη Όμφιδα (Τάξιλα).
Στη μάχη του Υδάσπη εναντίον του Πώρου, ο Ηφαιστίων διοικούσε το ιππικό στην αριστερή πτέρυγα της στρατιάς του Αλέξανδρου. Στην συνέχεια μαζί με τον Περδίκκα ίδρυσαν την πόλη Οροβάτιδα στον δρόμο προς τον Ινδό ποταμό.
Αργότερα, στα Σούσα, πήρε μέρος στον ομαδικό γάμο με γυναίκες από την Περσία και μάλιστα ο ίδιος νυμφεύθηκε τη Δρυπέτη, αδερφή της γυναίκας του Αλέξανδρου, Στατείρας. Από τα Σούσα στάλθηκε με το κυρίως τμήμα του πεζικού στον Περσικό Κόλπο και έφτασαν μαζί στα Εκβάτανα το 325 π.Χ.. Κατά τη διάρκεια αγώνων και εκτεταμένης οινοποσίας, ο Ηφαιστίωνας αρρώστησε και εμφάνισε πυρετό, και ύστερα από 7 ημέρες πέθανε σε ηλικία 31 ετών.
Μετά το θάνατο του Ηφαιστίωνα το σώμα του μεταφέρθηκε στη Βαβυλώνα, όπου και προς τιμή του κατασκευάστηκε μια μεγαλειώδης νεκρική πυρά.

Ταφικό μνημείο

Σύμφωνα με την παρουσίαση των αποτελεσμάτων της ανασκαφικής ομάδας στον Τύμβο Καστά ως προς τις έρευνες που διεξήγαγαν από το 2012 έως το 2014, το μνημείο κατασκευάστηκε κατά παραγγελία του Μεγάλου Αλεξάνδρου για τον Ηφαιστίωνα.
Μουσείο Βιομηχανικής Ελαιουργίας Λέσβου

Εκθεσιακές ενότητες

Το συγκρότημα της Αγίας Παρασκευής αναδεικνύεται σε "μουσείο του εαυτού του", με αποκατάσταση
των αρχιτεκτονικών και μηχανολογικών στοιχείων στην ιστορική τους μορφή. O σωζόμενος ιστορικός
εξοπλισμός, που έχει αποκατασταθεί, αναδεικνύεται υποδειγματικά, μέσω της "επιδεικτικής" λειτουργίας
του και της πλαισίωσής του με ψηφιακές παραγωγές. Παρουσιάζεται η εξέλιξη των μηχανημάτων, με
έμφαση στις αλλαγές που επέφερε η εισαγωγή της μηχανικής κίνησης στην ελαιοπαραγωγή. Στο κυρίως
κτήριο, δίνεται έμφαση στα τρία βασικά στάδια της διαδικασίας παραγωγής ελαιολάδου (σύνθλιψη
του καρπού, συμπίεση του ελαιοπολτού, διαχωρισμός του λαδιού από το νερό) και γίνεται αναφορά στη
συμπληρωματική λειτουργία του αλευρόμυλου.
Οι παλαιές αποθήκες ελαιοκάρπου (μπατές) λειτουργούν ως συμπληρωματικές εκθετικές μονάδες, που
προβάλλουν το ανθρώπινο στοιχείο. Στις μεγάλες αποθήκες γίνεται ιδιαίτερη αναφορά: α) στην ιστορία
του κοινοτικού ελαιοτριβείου της Αγίας Παρασκευής, με έμφαση στην πρωτοποριακή διαδικασία της
κοινοτικής ιδιοκτησίας και στον αντίκτυπό της στις κοινωνικές και οικονομικές δομές της περιοχής· β)
στην εκμηχάνιση της ελαιουργίας στη Λέσβο· και γ) στο ευρύτερο κοινωνικό-οικονομικό πλαίσιο. Στις
μικρές αποθήκες παρουσιάζεται ο κύκλος των εργασιών που συνδέονται με την ελαιοπαραγωγή. Το
Μουσείο περιλαμβάνει επίσης αίθουσα πολλαπλών χρήσεων, κυλικείο, καθώς και μικρό υπαίθριο
αμφιθέατρο.
Ουίσκι

Ως ουίσκι χαρακτηρίζεται ευρεία κατηγορία οινοπνευματωδών ποτών που αποστάζονται από τη ζυμωμένη πολτοποίηση κριθαριού και ωριμάζουν σε ξύλινα βαρέλια.
Οι διάφορες ποικιλίες παρασκευάζονται από διάφορα δημητριακά, και περιλαμβάνουν: το κριθάρι, τη σίκαλη, τον σίτο, και το καλαμπόκι. Η ονομασία (αγγλ. και σκωτσ. Whisky αμερ. και ιρλ. Whiskey) ετυμολογείται από μια κελτική λέξη (Uisge Beatha) η οποία σημαίνει νερό της ζωής και αρχικά αναφερόταν σε όλα τα προϊόντα απόσταξης τα οποία χρησιμοποιούνταν για φαρμακευτικούς σκοπούς.

Παραγωγή και είδη

Το ουίσκι διαφέρει από το συνηθισμένο απόσταγμα σιτηρών, χάρη στη γεύση του, η οποία οφείλεται στην ειδική επεξεργασία των πρώτων υλών. Η περιεκτικότητα του σε αλκοόλ κυμαίνεται από 40% έως 70% κατ' όγκο. Στο εμπόριο κυκλοφορούν διάφοροι τύποι ουίσκι, όπως το σκωτσέζικο, το καναδικό, το αμερικανικό κ.ά., οι οποίοι διακρίνονται ως προς τα χαρακτηριστικά τους, λόγω των διαφορών στον τρόπο παραγωγής, στον τύπο και στο είδος των σιτηρών, καθώς και στην ποιότητα του νερού που χρησιμοποιείται. Πάντως η Μεγάλη Βρετανία, και ιδιαίτερα η Σκωτία, θεωρείται ότι παράγει την καλύτερη ποιότητα ουίσκι. Υπάρχουν δύο βασικές κατηγορίες ουίσκι, το malt (το παρασκεύασμα δεν είναι προϊόν ανάμειξης ή, έστω, προέρχεται μόνο από ανάμειξη προϊόντων του ίδιου αποστακτηρίου) και το blended (ανάμειξη ουίσκι διάφορων αποστακτηρίων). Μια άλλη ουσιαστική διαφορά υπάρχει στα δημητριακά που αποτελούν την πρώτη ύλη: το σκωτσέζικο και τα περισσότερα καναδικά της Ανατολικής Ακτής (Νόβα Σκόσια κ. ά.) που διατήρησαν τη σκωτσέζικη παράδοση παρασκευάζονται αποκλειστικά και μόνο από κριθάρι (scotch), ενώ τα επιλεγόμενα αμερικανικά (bourbon), στα οποία συγκαταλέγονται και αρκετά καναδικά, χρησιμοποιούν διάφορα δημητριακά, όπως σίκαλη, βρώμη κ. ά. Παραγωγή ουίσκι έγινε για πρώτη φορά στην Ιρλανδία, πιθανότατα στα τέλη του 11ου αι., αλλά η πρώτη γραπτή αναφορά υπάρχει σε σκοτσέζικα αρχεία του 1494. Στις αρχές του 18ου αι. άρχισε να παράγεται στον Καναδά και στις Η.Π.Α. Στη διάρκεια του 20ού αι., λόγω του μεγάλου ανταγωνισμού με την καναδική βιομηχανία σκωτσέζικου ουίσκι, η οποία διογκώθηκε την εποχή της Ποτοαπαγόρευσης στις ΗΠΑ, τη δεκαετία του 1930 (όταν στα σύνορα Η.Π.Α. και Καναδά το λαθρεμπόριο ουίσκι ήταν η πιο επικερδής δραστηριότητα), οι Σκωτσέζοι κατόρθωσαν να εξασφαλίσουν προστασία ονομασίας προέλευσης για το ουίσκι scotch.
Κώστας Δέρβος

Βιογραφία

Ο Κώστας Δέρβος γεννήθηκε στο Παγκράτι, σπούδασε στην ΑΣΠΑΙΤΕ, στο τμήμα των εκπαιδευτικών ηλεκτρολόγων μηχανικών και έλαβε τον μεταπτυχιακό του τίτλο στα προηγμένα βιομηχανικά συστήματα από το Kingston University.
Παράλληλα με τις σπουδές του διετέλεσε υπεύθυνος της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, ενώ ήταν εκλεγμένο μέλος στο διοικητικό συμβούλιο της σχολής του.
Το 2008 υπηρέτησε την στρατιωτική του θητεία στο Πολεμικό Ναυτικό. Το 2009 ξεκίνησε να εργάζεται ως ηλεκτρολόγος μηχανικός σε τεχνικά γραφεία, στον τομέα των μελετών και παράλληλα ως εκπαιδευτικός στην δευτεροβάθμια επαγγελματική εκπαίδευση.
Το 2013 εκλέχτηκε στην Κεντρική Επιτροπή της ΟΝΝΕΔ. Το 2014 συνέχισε να εργάζεται στο κομμάτι της εκπαίδευσης ως εργαστηριακός συνεργάτης σε τριτοβάθμιο τεχνολογικό ίδρυμα, με αντικείμενο την πληροφορική.
Διετέλεσε υπεύθυνος για τις οργανώσεις Αττικής στο Εκτελεστικό Γραφείο της ΟΝΝΕΔ. Από τον Απρίλιο του 2016 εργάζεται ως ηλεκτρολόγος μηχανικός στον τομέα της ηλεκτρικής ενέργειας. Τον Οκτώβριο του 2016 εκλέχθηκε Πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ στο Συνέδριο Επανίδρυσης της.
Είναι υπότροφος του International Visitor Leadership Program (IVLP) του State Department.
Φιλελεύθερο κόμμα Βουλγαρίας

Το Φιλελεύθερο κόμμα (βουλγαρικά : Либерална партия) ήταν ένα πολιτικό κόμμα στη Βουλγαρία και η κύρια δύναμη στην εσωτερική πολιτική μεταξύ της ανεξαρτησίας το 1878 και τα μέσα της δεκαετίας του 1880, όταν διαλύθηκε σε πολλές διαφορετικές πολιτικές ομάδες.

Ιστορία

Το κόμμα ιδρύθηκε μετά τις εκλογές για τη συνέλευση τον Ιανουάριο του 1879 από τους Πέτκο Καραβέλοφ, Πέτκο Σλαβέτκο και Ντράγκαν Τσάνκοφ. Στις βουλευτικές εκλογές τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, το κόμμα κέρδισε 140 από τις 170 έδρες στην Εθνοσυνέλευση. Οι εκλογές το επόμενο έτος έφεραν το Φιλελεύθερο κόμμα σε θέση να διατηρήσει την πλειοψηφία στη Συνέλευση, κερδίζοντας 103 από τις 162 έδρες. Στις εκλογές του 1884 κέρδισε 100 από τις 171 έδρες.
Κατά τα μέσα της δεκαετίας του 1880 το κόμμα διαλύθηκε σταδιακά και διασπάστηκε σε πολλά νέα μέρη, συμπεριλαμβανομένου του Προοδευτικού κόμματος των Φιλελευθέρων (1884), του Λαϊκού Φιλελεύθερου κόμματος (1886) και το Φιλελεύθερου κόμματος (Ραντοσλαβίστς) (1887). Το Φιλελεύθερο κόμμα ανασυστάθηκε το 1890, κερδίζοντας τρεις έδρες στις εκλογές του 1894, πριν γίνει το Δημοκρατικό κόμμα το 1896.
Soko G-4 Super Galeb

Σχεδιασμός και ανάπτυξη

Το G-4 αναπτύχθηκε για να αντικαταστήσει το G-2 Galeb, που ήταν το βασικό αεροσκάφος της κλάσης του στις τάξεις της Γιουγκοσλάβικης Πολεμικής Αεροπορίας μέχρι και το 1985. Τα πρώτα δύο πρωτότυπα του G-4 ήταν έτοιμα στις αρχές του 1978 και μετά την ολοκλήρωση της αρχικής φάσης δοκιμών, πραγματοποιήθηκε η παρθενική πτήση του τύπου στις 17 Ιουλίου 1978. Το πρώτο από έξι συνολικά αεροσκάφη προπαραγωγής ολοκληρώθηκε  στις 17 Δεκεμβρίου. Το πρωτότυπο και τα αεροσκάφη προπαραγωγής ονομάστηκαν G-4 PPP. Τα αεροσκάφη παραγωγής καθώς και το δεύτερο πρωτότυπο ονομάστηκαν G-4 και είχαν διαφορές στην διάταξή τους σε σχέση με τα G-4PPP. Το πρώτο G-4 βρέθηκε στον αέρα το 1983, ενώ η Αεροπορία έθεσε παραγγελίες για μεγάλο αριθμό αεροσκαφών.
Πρόκειται για ένα χαμηλοπτέρυγο μονοπλάνο μικρών σχετικά διαστάσεων (μήκος 12,25 m, ύψος 4,3 m, εκπέτασμα πτερύγων 9,88 m) και βάρους 3.250 kg (κενό). Προωθείται από κινητήρα turbojet, που είναι βελτιωμένη έκδοση του Rolls-Royce Viper 632-46. Εκπαιδευτής και εκπαιδευόμενος κάθονται ο ένας πίσω από τον άλλο, με την οπίσθια θέση να είναι τοποθετημένη λίγο ψηλότερα από την άλλη προκειμένου να παρέχεται καλύτερη ορατότητα.
Οβελίσκος του Αξούμ

Περιγραφή

Η κατασκευή ανεγέρθηκε αρχικά κατά τον 4ο αιώνα από το βασίλειο του Αξούμ. Δεν αποτελεί πραγματικά οβελίσκο καθώς δεν διαθέτει πυραμοειδή σχήμα στην κορυφή του αλλά ημικυκλικό. Ο σκοπός της ανέγερσης του ήταν πιθανώς ώστε να λειτουργήσει ως σημείο για την ύπαρξη υπογείου ταφικού θαλάμου. Υπάρχουν πολλές άλλες παρόμοιες μικρότερου μεγέθους στήλες διάσπαρτες στην περιοχή. Κατά τα τοπικά έθιμα, οι μεγαλύτερου μεγέθους στήλες προορίζονταν για τους βασιλείς και ήταν διακοσμημένες με αναπαραστάσεις και σχέδια πορτών και παραθύρων, ενώ τα χαμηλόβαθμα μέλη της αριστοκρατίας είχαν στήλες μικρότερου μεγέθους.

Διαμάχη με Ιταλία

Κατά την διάρκεια της ιταλικής κατοχής της Αιθιοπίας, οι αρχές της φασιστικής Ιταλίας βρήκαν την στήλη το 1935 να είναι πεσμένη και σπασμένη σε 5 κομμάτια, και το 1937 τα τμήματα της στήλης μεταφέρθηκαν στην Ιταλία ως αναμνηστικό της κατοχής της Αιθιοπίας. Η στήλη επανασυστάθηκε και ανεγέρθηκε στην Ρώμη στην περιοχή της Πόρτα Καπένα μπροστά από το Υπουργείο της Ιταλικής Αφρικής της εποχής εκείνης, με τα εγκαίνια να γίνονται στις 28 Οκτωβρίου του 1937 ώστε να συμπέσει με τον εορτασμό της επετείου της πορείας προς την Ρώμη από τους μελανοχίτωνες του Μουσολίνι.
Μετά το τέλος του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου, η Αιθιοπία διεκδίκησε την επιστροφή του μνημείου, και μέσω μεσολάβησης του ΟΗΕ το 1947 η Ιταλία συμφώνησε στην επιστροφή του. Ωστόσο η στήλη παρέμεινε στην Ρώμη για πολλές ακόμη δεκαετίες, εν μέρει λόγω των τεχνικών δυσκολιών για την μεταφορά του μνημείου και του κόστους μεταφοράς. Το 1997 υπήρξε εκ νέου συμφωνία μεταξύ της Αιθιοπίας και Ιταλίας για επιστροφή της στήλης,και το 2003 ξεκίνησε η τεχνική διαδικασία της μεταφοράς με στόχο την επιστροφή έως τον Μάρτιο του 2004. Σημειώθηκαν καθυστερήσεις τόσο για τεχνικούς λόγους, όσο και για το γεγονός ότι η Ιταλία ισχυρίστηκε πως δεν είχε λάβει ακόμα πληρωμή από την Αιθιοπία για τα έξοδα μεταφοράς της στήλης. Ζητήθηκε διαμεσολάβηση από τις ΗΠΑ η οποία αρνήθηκε να μεταφέρει τα τμήματα της στήλης μέσω μεταγωγικών αεροπλάνων. Ακολούθησαν διάφορες άλλες προσπάθειες, ανάμεσα τους και προσπάθεια συγκέντρωσης χρημάτων μέσω του διαδικτύου. Εν τέλει το τεχνικό πρόβλημα της μεταφοράς επιλύθηκε εν μέρει με την αναβάθμιση του αεροδρομίου του Αξούμ ώστε να λάβει την στήλη, η οποία μεταφέρθηκε μέσω αεροπλάνου Antonov An-124. Με τον ερχομό του πρώτου τμήματος του μνημείου στην Αιθιοπία ακολούθησαν πανυγηρισμοί, και ακολούθησαν άλλες 2 πτήσεις για τα υπόλοιπα τμήματα, με το κόστος μεταφοράς των 7,7 εκατομμυρίων δολαρίων να αναλαμβάνεται τελικά από την Ιταλία. Η επανασύσταση της στήλης στο Αξούμ ξεκίνησε τον Ιούνιο του 2008, και η τελική επανέγερση του μνημείου έγινε στις 4 Σεπτεμβρίου του 2008.
Αλκμήνη

Ο μύθος

Η Αλκμήνη ήταν κόρη του Ηλεκτρύωνα, βασιλιά των Μυκηνών, και εγγονή του ήρωα Περσέως. Η μητέρα της Αλκμήνης ήταν η Αναξώ, κόρη του Αλκαίου και της Αστυδάμειας (η οποία με τη σειρά της ήταν κόρη του Πέλοπα) ή σύμφωνα με άλλη εκδοχή η Λυσιδίκη, κόρη κι αυτή του Πέλοπα. Η Αλκμήνη παντρεύτηκε τον Αμφιτρύωνα (βλ. λ.) και τον ακολούθησε στην εξορία του στη Θήβα, παρ'όλο που είχε σκοτώσει κατά λάθος τον πατέρα της. Τους ακολούθησε ο αδελφός της, Λικύμνιος. Ο Λικύμνιος, μοναδικός αδελφός της Αλκμήνης, δεν είχε σκοτωθεί από τους Τηλεβόες όταν αυτοί είχαν έρθει να κλέψουν ζώα.
Η Αλκμήνη ζήτησε από τον Αμφιτρύωνα να εκστρατεύσει κατά των Τηλεβοών ή Ταφίων για να τους εκδικηθεί επειδή είχαν σκοτώσει τα αδέλφια της. Με αυτό τον όρο, εξάλλου, του είχε δώσει την Αλκμήνη ως σύζυγο σε «λευκό γάμο» ο Ηλεκτρύων, δηλαδή, να μη την αγγίξει προτού εκδικηθεί τους Ταφίους. Ο Αμφιτρύων αναγκάζεται, έτσι, να εκστρατεύσει εναντίων των Τηλεβοών, με τη βοήθεια συμμάχων, και τους κατατρόπωσε.
Εν τω μεταξύ όμως, ο θεός Δίας θαυμάζοντας την Αλκμήνη, για το κάλος και την αρετή της, την ερωτεύθηκε. Επειδή, λοιπόν, ο Αμφιτρύων απουσίαζε στην εκστρατεία επί μακρόν, ο Δίας, έχοντας πάρει τη μορφή του, παραπλάνησε την Αλκμήνη και κοιμήθηκε μαζί της για διάστημα διάρκειας τριών νυκτών, (διατάζοντας στην πραγματικότητα τον Ήλιο να μη βγει για δύο ημέρες) ώστε να απολαύσει τον έρωτά του. Επιστρέφοντας ο Αμφιτρύων την επόμενη ημέρα από την εκστρατεία, δεν βρήκε την Αλκμήνη όσο «θερμή» την περίμενε ύστερα από την πολύμηνη απουσία του. Ακούγοντας, μάλιστα, τις εξηγήσεις της υποψιάσθηκε, ευλόγως, απιστία και απεφάσισε να την κάψει ζωντανή. Όμως, ο Δίας έσβησε με μία νεροποντή την πυρά και, ύστερα και από σχετικές διαβεβαιώσεις του μάντη Τειρεσία, ο Αμφιτρύων πείθεται, τελικώς, για όσα, όντως, είχαν συμβεί. Μετά από εννέα μήνες η Αλκμήνη γέννησε τον Ηρακλή και τον Ιφικλή. Ο πρώτος ήταν υιός του Δία (μάλιστα, όντας νήπιο, ακόμα, στην κούνια του κατόρθωσε να πνίξει δύο φίδια), ενώ ο δεύτερος του Αμφιτρύωνα.
Η Αλκμήνη δυσκολεύθηκε σε αυτή τη γέννα, καθώς ο μικρός Ηρακλής είχε υπερφυσικές διαστάσεις. Μετά από 7 ημέρες ωδίνων κάλεσε την Ειλείθυια, τη θεότητα του τοκετού, στην οποία όμως η ζηλιάρα θεά Ήρα, σύζυγος του Δία, είχε απαγορεύσει να προσφέρει τη βοήθειά της. Έτσι, κάνοντας χρήση μαγείας προκειμένου να μη μπορέσει να γεννήσει, η Αλκμήνη κινδύνευσε να πεθάνει. Μια υπηρέτριά της, όμως, η Γαλινθιάδα ή Γαλανθίς, ή Ιστορίδα, κατά τον Παυσανία, αντιλήφθηκε τι συνέβαινε και παραπλάνησε, ψευδόμενη, την Ειλείθυια πως το παιδί είχε μόλις γεννηθεί. Η Ειλείθυια εξεπλάγη τόσο ώστε οι μαγείες της  να λυθούν με αποτέλεμα η Αλκμήνη να καταφέρει να γεννήσει.
Ως μητέρα του Ηρακλή, η Αλκμήνη θεωρείται η πρόγονος των Ηρακλειδών και ως τέτοια λατρευόταν στη Θήβα και στην Αθήνα. Μετά τον θάνατο του Αμφιτρύωνα, παντρεύτηκε τον Ραδάμανθυ, ο οποίος τότε τύγχανε να βρίσκεται εξόριστος στη Βοιωτία. Οι υποτιθέμενοι «τάφοι» τους ήταν αξιοθέατο για τους ταξιδιώτες που επισκέπτονταν τον Αλίαρτο κατά την αρχαιότητα.
Φίρμος Καισαρείας Καππαδοκίας

Ο Φιρμος Καισαρείας Καππαδοκίας (;-μετά το 439) ήταν Καππαδόκης εκκλησιαστικός συγγραφέας.

Βίος

Ο Φίρμος Καισαρείας Καππαδοκίας έζησε στο α' μισό του 5ου αιώνα μ.Χ. Από τα παραθέματά του κλασικών συγγραφέων φαίνεται πως είχε επιμελημένη παιδεία. Συμμετείχε στις εργασίες της Πρώτης Συνόδου της Εφέσου. Συνεργάστηκε με τον Κύριλλο Αλεξανδρείας και συμμετείχε στην καταδίκη του Νεστόριου. Ήταν ένας εκ των επτά αντιπροσώπων της συνόδου οι οποίοι μετέβησαν στον αυτοκρότορα Θεοδόσιο Β´ για να τον ενημερώσουν σχετικά με τα πεπραγμένα της συνόδου.Οι Αντιοχείς τον κήρυξαν έκπτωτο το 432 με σύνοδό τους στην Ταρσό.

Συγγραφικό έργο

Μας έχει σωθεί μια ομιλία του, στην αιθιοπική γλώσσα, σε μια σειρά χριστολογικών κειμένων. Επίσης μας έχουν σωθεί 45 επιστολές απευθυνόμενες σε διάφορα πρόσωπα εκκλησιαστικά, πολιτικά ή λαϊκά. Σύντομης έκτασης, επικεντρώνονται σε θεολογικά θέματα.
Μεχντί μπεν Μπαρκά

Βίος

Ο Μεχντί μπεν Μπαρκά γεννήθηκε το 1920 στο Ραμπάτ από φτωχή οικογένεια. Σπούδασε μαθηματικά. Φοιτητής ακόμα συμμετείχε στη συγκρότηση της κίνησης Ιστικλάλ, η οποία μετά την επάνοδο του σουλτάνου Μοχάμεντ μπεν Γιοσέφ, ως βασιλιά Μοχάμεντ Ε', συνεργάστηκε μαζί του για ένα ανεξάρτητο Μαρόκο. Ο Μεχντί μπεν Μπαρκά εκλέχθηκε πρόεδρος της πρώτης εθνοσυνέλευσης και υποδέχθηκε επίσημα τον βασιλιά. Η κίνηση Ιστικλάλ ήταν πολυσυλλεκτική και ο μπεν Μπαρκά ήταν ένας επαναστάτης διανοούμενος που ήθελε την πρόοδο του λαού του Μαρόκου. Από την κίνηση Ιστικλάλ προήλθε ένα κόμμα της αριστεράς, η Εθνική Ένωσις των Λαϊκών Δυνάμεων με γενικό γραμματέα τον Μεχντί μπεν Μπαρκά. Το κόμμα συστήθηκε στην Καζαμπλάνκα, πόλη με πολλούς εργάτες. Η ρήξη ανάμεσα στο παλάτι και το αριστερό κόμμα άρχισε να δημιουργείται και να ευρύνεται όταν ο μπεν Μπαρκά τραυματίστηκε σοβαρά σε οδικό ατύχημα, μεταξύ Ραμπάτ και Καζαμπλάνκας. Ο Μπαρκά ισχυριζόταν πως δεν ήταν τυχαίο. Στη συνέχεια, αφού καταδικάστηκε για τις ιδέες του σε θάνατο από τον βασιλιά του Μαρόκου Χασάν, αυτοεξορίστηκε στη Γενεύη και αγωνίστηκε για τη σύγκληση ενός συνεδρίου του Τρίτου Κόσμου στην Αβάνα.
Στις 29 Οκτωβρίου 1965 κι ενώ ετοιμαζόταν για μια συνάντηση στα Ηλύσια Πεδία, στο Παρίσι, με κάποιον συνεργάτη του με σκοπό να γευματίσουν από κοινού με κάποια άλλα πρόσωπα με τα οποία θα συνεργαζόταν για την παραγωγή μίας ταινίας κατά της αποικιοκρατίας, απήχθη από δύο αγνώστους σε μια μικρή κοινότητα του Εσσόν και έκτοτε αγνοείται.
Το 1966 ξέσπασε στη Γαλλία δικαστικό σκάνδαλο τεραστίων διαστάσεων για την εξαφάνιση και τη δολοφονία του Μεχντί μπεν Μπαρκά. Η δίκη δεν φώτισε καθόλου την υπόθεση. Ο Αχμέντ Ντλίμι, αρχηγός των μαροκινών μυστικών υπηρεσιών, πρωταγωνιστής στην υπόθεση, βασικός μάρτυρας και ύποπτος -μαζί με τον υπουργό Εσωτερικών του Μαρόκου Μοχάμεντ Ουφκίρ- της δολοφονίας του Μπεν Μπαρκά σε σπίτι ανθρώπου του υπόκοσμου στο Παρίσι, προσπάθησε να βραχυκυκλώσει τη διαδικασία. Στις 18 Οκτωβρίου του 1966, επικαλούμενος γαλλομαροκινή σύμβαση, επιχείρησε να μεταφέρει την εκδίκαση της υπόθεσης στο Μαρόκο. Δεν το πέτυχε μεν, αλλά τελικά αυτός, όπως και άλλοι τρεις κατηγορούμενοι, αθωώθηκαν. Ο μοναδικός αυτόπτης μάρτυς, ο Ζορζ Φιζόν, αυτοκτόνησε υπό μυστηριώδεις συνθήκες στις αρχές του 1966, όταν άρχισαν να κυκλοφορούν ανοιχτά πλέον φήμες για ανάμιξη στην υπόθεση των μυστικών γαλλικών υπηρεσιών, του γαλλικού υπουργείου Εσωτερικών, για συνέργειά τους στο έγκλημα. Το πτώμα του Μπεν Μπαρκά δεν ανακαλύφθηκε ποτέ.
Γκιον Καστριότι ο Νεότερος

Βιογραφία

Γνωστός είναι για την πώληση του ιστορικού κάστρου της Κρούγιας, όπου διέμενε η επιφανής αλβανική οικογένεια , (περιοχή Δίβρας της Γκεγκερίας) στους Βενετούς το 1474  αλλά και για την εξέγερση που οργάνωσε με τη βοήθεια του Κροκόδειλου Κλαδά . Οι δύο πολέμαρχοι, μαζί με Ηπειρώτες, Αλβανούς αλλά και Μανιάτες πολεμιστές επαναστάτησαν κατά των Οθωμανών. Οι εξεγερθέντες έδρασαν στην Ήπειρο, απελευθερώνοντας την Αυλώνα και την περιοχή της Χιμάρας. Πενήντα χωριά και πόλεις κήρυξαν την ανεξαρτησία τους και πολλοί Χιμαριώτες εντάχθηκαν στους επαναστάτες . Η έλλειψη όμως υποστήριξης από τη Δύση και ο μεγάλος (συγκριτικά με τους εξεγερθέντες) τουρκικός στρατός (περίπου 30.000 άτομα) που απεστάλη από τον σουλτάνο, απομόνωσαν τον Κλαδά, ο οποίος, παρά τις επιτυχίες του, αιχμαλωτίστηκε κι εννέα χρόνια αργότερα γδάρθηκε ζωντανός . Έτσι η εξέγερση απέτυχε και οι λιγοστοί διασωθέντες Έλληνες και Αλβανοί πέρασαν στην Νότιο Ιταλία, όπου έμελλε να μείνουν γνωστοί κι ως "Αρμπερές", δηλαδή Αρβανίτες. Οι λοιποί αναγκάστηκαν να υποστούν το εκδικητικό μένος των Τούρκων. Ανάλογες επαναστάσεις πνίγηκαν στο αίμα. Η Αλβανία τελικά έπεσε το 1501, με τελευταία πόλη το Δυρράχιο).
Λευκή της Ναβάρρας, βασίλισσα της Καστίλης

Βιογραφία

Ήταν η πρώτη κόρη του Γκαρθία Ραμίρεθ της Ναβάρρας και της πρώτης συζύγου του Μαργαρίτας του Λ'Αιγκλε, κόρης του Γιλβέρτου κυρίου του Λ'Αιγκλ.
Παντρεύτηκε τον Σάντσο Γ΄, τότε διάδοχο του πατέρα του Αλφόνσου Ζ΄ της Καστίλης. στο Καρριόν δε λος Κόνδες της Παλένθια, αφού ταξίδεψε από την Καλαόρρα του Λογρόνιο. Ο γάμος κανονίστηκε για να εξασφαλίσει στενότερες σχέσεις του Λεόν-Καστίλης με τη Ναβάρρα. Όπως ήταν η παράδοση, η Λευκή επικύρωνε έγγραφα με τον άνδρα της, έτσι η δράση της μπορεί να ανιχνευθεί ως το 1155.