google/wiki40b huggingface dataset:
Τζον Ρόμπαξ

Ο Τζων Ρόμπαξ (Αγγλικά: John D. Rockerduck) είναι χαρακτήρας των κόμικς της Ντίσνευ. Είναι μεγάλος αντίπαλος του Σκρουτζ Μακ Ντακ. Έκανε την πρώτη του εμφάνιση το 1961 δια χειρός Καρλ Μπαρκς στην ιστορία Boat Buster και παρ' ότι χρησιμοποιήθηκε μία φορά στο έργο του μεγάλου δασκάλου, έγινε γνωστός από ιστορίες που έγραψαν Ιταλοί δημιουργοί, ως ο νούμερο ένα αντίπαλος του Σκρούτζ. Είναι γνωστός ως το Τρίτο Πιο Πλούσιο Παπί του Κόσμου, μετά τον Σκρούτζ και τον Σκληρόκαρδο Χρυσοκούκη, όμως δεν είναι οικονόμος σαν αυτούς, αλλά σπάταλος. Ο Ντον Ρόσα, στον Βίο και την Πολιτεία του Σκρουτζ Μακ Ντακ, μας εμφανίζει τον μικρό κακομαθημένο Ρόμπαξ και μας γνωρίζει τον πατέρα του, τον Χάουαρντ Ρόμπαξ, έναν ζάπλουτο Αμερικάνο. Χαρακτηριστικό του Ρόμπαξ είναι πώς συχνά τρώει το καπέλο του όταν τον νικά ο Σκρούτζ.
Κύπελλο Ιντερτότο 1977

Στο Κύπελλο Ιντερτότο 1977 δεν υπήρχαν νοκ-άουτ γύροι και έτσι δεν υπήρξε τελικός νικητής.

Ομίλοι

Οι ομάδες διαχωρίστηκαν σε 10 ομίλους των 4 ομάδων ο κάθε ένας.
Πάπας Βίκτωρ Β΄

Βιογραφία

Γεννήθηκε περίπου το 1020. Ο πατέρας του ήταν Σουηβός βαρόνος. Το κοσμικό του όνομα ήταν Γκέµπχαρντ. Ήταν κόμης του Καλβ, του Τoλλενστάιν και του Χίρσμπεργκ (γερμανικά Gebhard Graf von Calw, Tollenstein und Hirschberg), και συγγενής του αυτοκράτορα Ερρίκου Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (1039–56). Λόγω της επιμονής ενός άλλου Γκέµπχαρντ, επισκόπου του Ρέγκενσμπουρκ και θείου του Ερρίκου Γ΄, διορίστηκε σε ηλικία είκοσι τεσσάρων ετών επίσκοπος του Έιχστετ. Από τη θέση αυτή στήριξε τα συμφέροντα του αυτοκράτορα και τελικά έγινε ένας από τους στενότερους συμβούλους του. Τέθηκε υποψήφιος για το παπικό αξίωμα από τον ίδιο τον αυτοκράτορα Ερρίκο στο Μάιντς το Σεπτέμβριο του 1054, με αφορμή μία ρωμαϊκή αντιπροσωπεία με επικεφαλής τον Χίλντερμπραντ, τον μετέπειτα Πάπα Γρηγόριο Ζ΄, που πιθανότατα ήθελε να στερήσει τον αυτοκράτορα από έναν από τους ικανότερους συμβούλους του. Χειροτονήθηκε στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη στις 13 Απριλίου του 1055. Ανήκει σε μία σειρά Γερμανών Παπών που εκλέχτηκαν κατά τη Γρηγοριανή Μεταρρύθμιση (περίπου 1050–80).
Τον Ιούνιο του 1055, ο Πάπας Βίκτωρ συνάντησε τον αυτοκράτορα στη Φλωρεντία και διεξήγαγε μία σύνοδο, που επικύρωσε την καταδίκη του γάμου των κληρικών και της σιμωνίας από τον Πάπα Λέοντα Θ΄ (1049–54) και την απώλεια της εκκλησιαστικής περιουσίας. Το επόμενο έτος, τάχθηκε στο πλευρό του αυτοκράτορα, και ήταν μαζί του όταν αυτός πέθανε στο Μπόντφελντ του Χαρτζ στις 5 Οκτωβρίου του 1056. Ως φύλακας του γιου του Ερρίκου Γ΄, Ερρίκου Δ΄ (1056–1105), που ήταν ακόμη βρέφος και σύμβουλος της αυτοκράτειρας Αγνής, μητέρας και αντιβασίλισσας του Ερρίκου Δ΄, ο Βίκτωρ κατείχε πλέον τεράστια δύναμη, την οποία χρησιμοποίησε για να διατηρήσει την ειρήνη μέσα στην αυτοκρατορία και να ενισχύσει την παποσύνη ενάντια στις επιθέσεις των βαρόνων. Πέθανε λίγο μετά την επιστροφή του στην Ιταλία, στις 28 Ιουλίου του 1057 στο Αρέτσο.
Η ακολουθία του Βίκτωρα Β΄ επιθυμούσε να ταφεί η σορός του ποντίφικα στον καθεδρικό του Έιχστετ. Ωστόσο πριν φτάσουν στην πόλη, ορισμένοι κάτοικοι της Ραβέννα «έκλεψαν» τη σορό και την ενταφίασαν στο ναό της Σάντα Μαρία Ροτόντα, τόπο ταφής του Θευδέριχου του Μεγάλου. 
Αν και έχουν υπάρξει οκτώ Γερμανοί Πάπες, ο Βίκτωρ Β΄ είναι ένας από τους τρεις που προέρχονται από τα όρια  της σημερινής Γερμανίας. Οι άλλοι δύο είναι ο Κλήμης Β΄ (1046–47) και ο Βενέδικτος ΙΣΤ΄.
Σιμωνίδης ο Κείος

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Ιουλίδα της Κέω (Κέα, Τζια) το 556 π.Χ. και πέθανε σε μεγάλη ηλικία, το 468 π.Χ. Ήταν θείος του Βακχυλίδη και έζησε στην Αθήνα. Τον περισσότερο χρόνο της ζωής του τον πέρασε στην Κραννώνα (ή στον Κραννώνα, κυρίαρχη πόλη της Θεσσαλίας υπό την ηγεμονία των Σκοπάδων). Ακολούθως έζησε στον Ακράγαντα και τις Συρακούσες, όπου τον βρήκε ο θάνατος. Ξεχωριστό δείγμα πνευματικού ανθρώπου κι ευαίσθητου ποιητή. Με τους διθυράμβους του, που δεν σώζονται, πέτυχε 56 νίκες. Στα ποιήματά του κυριαρχεί το ορθολογικό κριτικό του τάλαντο και το βαθύ συναίσθημα. Θεωρείται επίσης ο μεγαλύτερος επιγραμματοποιός της αρχαιότητας. Ο «Κείος» ασχολήθηκε με όλα γενικά τα είδη της λυρικής ποίησης. Έτσι, στο ενεργητικό του διαθέτει ύμνους, παιάνες, διθυράμβους, εγκώμια, θρήνους, ελεγείες, επιγράμματα κ.α.
Ιδιαίτερα τα επιγράμματα τα είχε αναγάγει σε μέγιστη τελειότητα, λόγω της απλότητάς τους, της ασύγκριτης φραστικής τους συμπύκνωσης και του ύψους των περιεχομένων σ' αυτά νοημάτων. Εβδομήντα απ' αυτά σώζονται στην Παλατινή Ανθολογία. Εξάλλου μετά τη νίκη κατά των Περσών στο Μαραθώνα, έγραψε για τους μαραθωνομάχους και μιαν ελεγεία του, με την οποία μάλιστα πέτυχε να νικήσει κι αυτόν τον Αισχύλο στο σχετικό διαγωνισμό που προκηρύχτηκε και διενεργήθηκε. Για δεύτερη δε φορά αναγορεύθηκε νικητής σ' ανάλογο διαγωνισμό κατά το έτος 476 π.Χ. Έχαιρε άκρας εκτίμησης στον αρχαιοελληνικό χώρο και μεγάλοι άνδρες της εποχής του, όπως ο Αριστείδης, ο Θεμιστοκλής, ο Παυσανίας και πλείστοι όσοι άλλοι, τον τιμούσαν με τη θερμή φιλία τους.
Μετά το θάνατό του, στην Αυλή του Τυράννου των Συρακουσών Ιέρωνα, που τον φιλοξενούσε, του έστησαν λαμπρό μνημείο μπροστά στη κεντρική πύλη της Ελληνικής τους (τότε) πολιτείας.

Έργο του

Ασχολήθηκε γενικά με όλα τα είδη της λυρικής ποίησης. Στο εκπληκτικό πολύπλευρο ενεργητικό του, συνέθεσε ελεγείες, χορικά ποιήματα, επινίκιους ύμνους, διθυράμβους, παιάνες, παρθένεια, θρήνους και επιγράμματα, εκ των οποίων άριστα θεωρούνται αυτά για τους πεσόντες των Θερμοπυλών και του Μαραθώνα.
Για τους πεσόντες Έλληνες αγωνιστές της μάχης του Μαραθώνα γράφει ο μεγάλος ποιητής: Ελλήνων προμαχούντες Αθηναίοι Μαραθώνι χρυσοφόρων Μήδων εστόρεσαν δύναμιν. 
Επίσης κορυφαίο του επίγραμμα, για το οποίο έγινε γνωστός μέχρι τις μέρες μας, ήταν αυτό για τον Σπαρτιάτη βασιλιά Λεωνίδα και τους 300 πολεμιστές του, οι οποίοι έπεσαν στις  Θερμοπύλες. Έχει ώς εξής: «Ὦ ξεῖν', ἀγγέλλειν Λακεδαιμονίοις, ὅτι τῇδε κείμεθα τοῖς κείνων ῥήμασι πειθόμενοι» δηλαδή «Διαβάτη, [πάντα] να λες [στους αιώνες τους άπαντες] στους Λακεδαιμόνιους, ότι σ' αυτήν εδώ τη γη βρισκόμαστε πεσμένοι, έχοντας υπακούσει στα προστάγματά τους [των Λακεδαιμονίων, της πατρίδας μας]».
Εφηύρε τον επίνικο και εισήγαγε τον θρήνο στο χορικό τραγούδι. Το λεξικό Σούδα αποδίδει σε αυτόν την προσθήκη της 8ης χορδής στη λύρα.
Είχε μεγάλη φήμη σχετικά με τις γνώσεις του. Προσωπικός φίλος του Θεμιστοκλή και του Παυσανία. Η ποίησή του κατά τη διάρκεια του πολέμου με τους Πέρσες έδωσε μεγάλη ώθηση στην ελληνική εθνική συνείδηση.
Ελληνική Δικαιοσύνη

Ανεξαρτησία του δικαστικού συστήματος

Στην Ελλάδα, σύμφωνα με το Σύνταγμα έχει καθιερωθεί η ανεξαρτησία του δικαστικού συστήματος.
Γεώργιος Αράπης

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1906. Εργάστηκε ως ελεγκτής στα ΗΕΜ. Ανέπτυξε συνδικαλιστική δράση. Εξελέγη βουλευτής Πειραιώς με την ΕΠΕΚ το 1952, όμως η εκλογή του ακυρώθηκε στις 5 Μαρτίου 1953. Στις εκλογές του 1958 εξελέγη ως ανεξάρτητος με την υποστήριξη της ΕΔΑ στην Β΄ Πειραιώς. Ασχολήθηκε επίσης με την Τοπική Αυτοδιοίκηση, διατελώντας Αντιδήμαρχος Πειραιώς και Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου.
Απεβίωσε το 1984 και κηδεύτηκε στις 12 Μαΐου από τον ιερό ναό Αγίας Τριάδας στον Πειραιά. Είχε μία κόρη και 2 εγγόνια.
Τραμ Μονπελιέ

Ιστορία

Το τραμ πρωτοεμφανίστηκε στην πόλη το 1880 με τη μορφή ιππήλατων οχημάτων. Το 1897 κυκλοφόρησαν τα πρώτα ηλεκτρικά οχήματα. Σταδιακά, το δίκτυο τραμ έφθασε τις 5 γραμμές. Η λειτουργία του όμως σταμάτησε το 1949, όταν τα τραμ αντικαταστάθηκαν από λεωφορεία.
Η πρώτη γραμμή του σύγχρονου τραμ άνοιξε τον Ιούλιο 2000 και η δεύτερη τον Δεκέμβριο του 2006. Οι γραμμές 3 και 4 άνοιξαν τον Απρίλιο του 2012 μαζί με την επέκταση της γραμμής 1 και την νέα παράκαμψη της γραμμής 2.
Η πέμπτη σχεδιασμένη γραμμή που είχε σχεδιαστεί για το 2014 έχει προσωρινά αναβληθεί αφενός για λόγους οικονομικούς, αφετέρου για λόγους διαφωνιών επί τμημάτων της διαδρομής.
Εδμόνδος Α΄ της Αγγλίας

Βασιλιάς των Άγγλων

Γεννήθηκε όταν ο πατέρας του ήταν ήδη ηλικιωμένος και μετά τον θάνατο του μεγάλωσε την περίοδο της βασιλείας του Έθελσταν ο οποίος ανέβηκε στον θρόνο σε ηλικία 30 ετών, συμμετείχε στην μάχη του Μπρούνανμπουργκ την περίοδο της εφηβείας του (937). Αμέσως μετά την άνοδο του στον θρόνο σε ηλικία 18 ετών βρέθηκε αντιμέτωπος με σκληρές στρατιωτικές απειλές, ο βασιλιάς Όλαφ Γ΄ Γκούθφριθσον κατέκτησε την Νορθούμπρια και επιτέθηκε στην Μίνλαντς αλλά όταν πέθανε ο Όλαφ (942) ο Εδμόνδος κατάφερε να ανακατακτήσει την Μίνλαντς. Στην συνέχεια έγινε θετός πατέρας του Όλαφ της Υόρκης (943) και ανακατέλαβε με επιτυχία την Νορθούμπρια (943).  Το 945 ο Εδμόνδος κατέκτησε το Στραθκλάιντ και το παραχώρησε στον Μάλκολμ Α΄ της Σκωτίας ύστερα από συμφωνία που έκανε μαζί του για αμοιβαία στρατιωτική υποστήριξη. Ο Εδμόνδος κατόρθωσε να πραγματοποιήσει πολιτική με ασφαλή σύνορα και ειρηνικές σχέσεις με την Σκωτία, στην διάρκεια της βασιλείας του αναβίωσε η μοναστηριακή ζωή.  
Μια από τις σημαντικότερες πολιτικές κινήσεις για τις οποίες έμεινε γνωστός ο Εδμόνδος ήταν η επαναφορά στον θρόνο των Δυτικών Φράγκων του ανιψιού του Λουδοβίκου Δ΄ της Γαλλίας γιου του Καρόλου του Απλού και της ετεροθαλούς αδελφής του Έντζιφου της Αγγλίας. Το 945 ο Λουδοβίκος Δ΄ αιχμαλωτίστηκε από Νορμανδούς στην Ρουέν και κρατήθηκε αιχμάλωτος από τον Ούγο τον Μέγα. Ο χρονικογράφος Ρίτσερους αναφέρει ότι η Έντζιφου έστειλε γράμματα τόσο στον αδελφό της Εδμόνδο Α΄ όσο και στον Όθων Α΄ της Γερμανίας ζητώντας βοήθεια και υποστήριξη για τον γιο της, ο Εδμόνδος με την σειρά του έστειλε οργισμένες επιστολές διαμαρτυρίας στον Ούγο τον Μέγα.  Τα Χρονικά του Φλόντοαρντ αναφέρουν :
"Ο Εδμόνδος, βασιλιάς της Αγγλίας έστειλε απεσταλμένους στον δούκα Ούγο προκειμένου να του ζητήσουν την επαναφορά του Λουδοβίκου, ο δούκας έκανε συμφωνία με τους ανιψιούς του και τους ευγενείς του βασιλείου του. Ο Ούγος δούκας των Φράγκων συνεδρίασε με τον Ούγο τον Μελανό γιο του Ριχάρδου της Βουργουνδίας και τους άλλους άντρες που κυβερνούσαν το βασίλειο με θέμα την επαναφορά του βασιλιά Λουδοβίκου."

Δολοφονία

Ο Εδμόνδος Α΄ δολοφονήθηκε από τον Λέοφα έναν διωκόμενο κλέφτη την ημέρα της εορτής του Αγίου Αυγουστίνου στο νότιο Γκλόστερσαιρ.  Ο Ιωάννης του Γουόρκεστερ και ο Γουλιέλμος του Μαλμέσμπουρι δίνουν λεπτομερείς αναφορές σχετικά με την δολοφονία, ο Εδμόνδος γιόρταζε μαζί με τους ευγενείς όταν προσβλήθηκε από τον Λέοφα που βρισκόταν ανάμεσα στο πλήθος. Ο βασιλιάς του απάντησε και τότε ο Λέοφα τον σκότωσε, ο Λέοφα δολοφονήθηκε και εκείνος αμέσως μετά από το πλήθος.  Οι σύγχρονοι ιστορικοί αμφισβητούν τις αναφορές αυτές τονίζοντας ότι η δολοφονία του βασιλιά έγινε για πολιτικούς λόγους.

Διαδοχή

H αδελφή του Εδμόνδου Α΄ Ίντγκυθ η οποία παντρεύτηκε τον αυτοκράτορα Όθων Α΄ πέθανε νωρίτερα την ίδια χρονιά όπως περιγράφουν τα Χρονικά του Φλόντοαρντ για το έτος 946.  Τον Εδμόνδο Α΄ διαδέχθηκε ο αδελφός του Έντρεντ ο οποίος βασίλευσε την περίοδο (946 - 955), στην συνέχεια βασιλείς έγιναν οι δυο γιοι του Έντουι και Έντγκαρ.
Ροντόλφ Τέπφερ

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στη Γενεύη, γιος του Γερμανού μετανάστη και ζωγράφου Adam-Wolfgang Töpffer (1766-1847). Κατά την περίοδο 1819-20 σπούδασε στο Παρίσι  και στη συνέχεια επέστρεψε στη γενέτειρά του, όπου εργάστηκε ως δάσκαλος. Το 1823 ίδρυσε δικό του οικοτροφείο, ενώ το 1832 διορίστηκε καθηγητής λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης. Παράλληλα με την επιτυχημένη επαγγελματική σταδιοδρομία του, ασχολήθηκε με τη ζωγραφική, επηρεασμένος κυρίως από το ρεύμα του ρομαντισμού, καθώς και με τη συγγραφή. Οι δύο καλλιτεχνικές δραστηριότητες του συνδυάστηκαν αργότερα σε μία σειρά κωμικών ιστοριών που περιείχαν συγχρόνως εικόνες και κείμενο, προδρομικές των σύγχρονων κόμικς. Το 1827 ολοκλήρωσε την ιστορία Histoire de M. Vieux Bois που δημοσιεύτηκε δέκα χρόνια αργότερα. Η πρώτη έκδοση περιείχε συνολικά τριάντα σελίδες, κάθε μια από τις οποίες περιλάμβανε μία έως έξι ξεχωριστές εικόνες, συνοδευόμενες από το δικό τους κείμενο. Μεταφράστηκε και δημοσιεύτηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1842, με τον τίτλο The Adventures of Obadiah Oldbuck, θεωρούμενο ως το πρώτο βιβλίο κόμικ στην Αμερική.
Ο Τέπφερ φιλοτεχνούσε τις ιστορίες του με μία μορφή λιθογραφίας, σε ξεχωριστά φύλλα που συνέθεταν ένα επίμηκες άλμπουμ, το οποίο αριθμούσε μέχρι εκατό σελίδες. Διακρίνονται για τους παράλογους αντιήρωες που δημιουργούσε, οι οποίοι παρουσιάζονται να αγωνίζονται απελπισμένα ενάντια στις επιταγές της μοίρας και σε μία παράλογη, μηχανιστική κοινωνία. Τα σχέδια του Τέπφερ συνοδεύονταν από εικόνες και κείμενο, χωρίς χρήση των σύννεφων κειμένου και υπήρξε από τους πρώτους που συνειδητοποίησαν τις δυνατότητες που πρόσφερε η άμεση αλληλεπίδραση του κειμένου με τις εικόνες που ζωγράφιζε. Η περιγραφή που ο ίδιος έδινε σε αυτά, βρίσκεται πολύ κοντά στο σύγχρονο ορισμό των κόμικς:
«Τα σχέδια, χωρίς το κείμενο, θα είχαν ένα αφηρημένο νόημα. To κείμενο, χωρίς τα σχέδια, δεν θα είχε κανένα απολύτως νόημα. Το σύνολο των δύο συνθέτει ένα είδος μυθιστορήματος».
Διαθέτουμε λίγες πληροφορίες για το έργο του Τέπφερ από σύγχρονες πηγές ή έργα που δημοσιεύτηκαν λίγα χρόνια μετά το θάνατό του. Στις πρώτες αναλυτικές μελέτες συγκαταλέγεται το έργο του Ωγκύστ Μπλοντέλ Rodolphe Töpffer: L' ecrivain, l' artiste et l' homme (Παρίσι:Hachette, 1886) και η βιογραφία του Pierre-Maxime Relave Rodolphe Töpffer: Biographie et extraits (Λυόν: Emmanuel Vitte, 1899), χωρίς όμως να εξετάζεται σε μεγάλο βαθμό η συμβολή του στη γέννηση του σύγχρονου είδους της ένατης τέχνης. Αν και σύμφωνα με τα σύγχρονα κριτήρια, το έργο του εντάσσεται στο είδος των κόμικς, τα έργα του αντιμετωπίστηκαν στην εποχή του ως απλές κωμικές ιστορίες και πιθανώς δεν είχαν αντίκτυπο σε ευρεία κλίμακα, ενώ προορίζονταν κυρίως για τη διασκέδαση των φίλων και μαθητών του.
Θειικός ψευδάργυρος

Ο θειικός ψευδάργυρος είναι ανόργανη χημική ένωση, και συγκεκριμένα άλας του ψευδαργύρου. Ο χημικός τύπος του είναι ZnSO₄ (στην άνυδρη μορφή του, διότι ως «θειικός ψευδάργυρος» αναφέρονται και τρεις ένυδρες μορφές του άλατος). Παλαιότερα ήταν γνωστό και με την ονομασία «λευκό βιτριόλι». Σε κανονικές συνθήκες είναι ένα άχρωμο στερεό, που αποτελεί συνηθισμένη πηγή ιόντων ψευδαργύρου.
Ο θειικός ψευδάργυρος περιλαμβάνεται στον Πρότυπο Κατάλογο Βασικών Φαρμάκων του ΠΟΥ του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, που περιέχει τις σημαντικότερες ουσίες που χρειάζονται σε ένα σύστημα υγείας.

Φυσικές ιδιότητες

Σε κανονικές συνθήκες ο θειικός ψευδάργυρος είναι άχρωμο στερεό (λευκή σκόνη). Είναι άοσμος και άγευστος. Το μοριακό βάρος του στην άνυδρη μορφή του είναι 161,47. Η πυκνότητά του στην άνυδρη μορφή είναι 3,54 γραμμάρια ανά cm³, ενώ στην πλέον ένυδρη μορφή του (ZnSO₄·7H₂) έχει πυκνότητα 2,072 γραμμάρια/cm³.
Το σημείο τήξεως του άνυδρου ZnSO₄ είναι περίπου 680 °C (δεν είναι δυνατό να καθορισθεί με ακρίβεια επειδή διασπάται), του ZnSO₄·7H₂ είναι 100 °C και του ZnSO₄·6H₂ είναι 70 °C (επίσης διασπάται). Το σημείο βρασμού είναι περίπου 740 °C για την άνυδρη μορφή και περίπου 280 °C για την ZnSO₄·7H₂ (διασπάται).
Ο θειικός ψευδάργυρος είναι πολύ ευδιάλυτος στο νερό, με διαλυτότητα 577 γραμμάρια ανά λίτρο στους 20 °C (η άνυδρη μορφή). Διαλύεται επίσης σε αλκοόλες.
Ο δείκτης διάθλασης του άνυδρου ZnSO₄ είναι 1,658, ενώ του ZnSO₄·7H₂ είναι 1,4357.

Εφαρμογές

Ο ένυδρος θειικός ψευδάργυρος, ιδιαίτερα ο επτάυδρος, είναι αυτός που χρησιμοποιείται κυρίως εμπορικά. Η κυριότερη εφραμογή του είναι στην παραγωγή ρεγιόν («τεχνητό μετάξι»). Αποτελεί επίσης μία πρόδρομη ένωση για το χρώμα lithopone (λευκό). Ο θειικός ψευδάργυρος χρησιμοποιείται ως πηγή ψευδαργύρου στις ζωοτροφές, τα λιπάσματα και τους αγροτικούς ψεκασμούς. Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί, όπως και πολλές άλλες ενώσεις του ψευδαργύρου, για την παρεμπόδιση της αναπτύξεως βρύων στις σκεπές. Χρησιμοποιείται ακόμα ως ηλεκτρολύτης για την επιψευδαργύρωση, ως υπόστρωμα (mordant) για τη βαφή υφασμάτων, ως συντηρητικό για δέρματα και δορές (τομάρια). Στην ιατρική χορηγείται ως στυπτική ουσία και ως φάρμακο για την πρόκληση εμέτου.

Ορυκτά

Ο ένυδρος θειικός ψευδάργυρος ZnSO₄·7H₂O είναι γνωστός ως το ορυκτό γοσλαρίτης. Ο ZnSO₄ απαντάται και στη σύνθεση αρκετών άλλων ορυκτών, όπως ο ψευδαργυρομελαντερίτης: (Zn,Cu,Fe)SO₄·7H₂O (διαφέρει στη δομή του από τον γοσλαρίτη). Οι υπόλοιπες ένυδρες μορφές του θειικού ψευδαργύρου (με λιγότερα μόρια νερού) είναι σπάνιες στη φύση: (Zn,Fe)SO₄·6H₂O (μπιανκίτης), (Zn,Mg)SO₄·4H₂O (βοϋλεΐτης) και (Zn,Mn)SO₄·H₂O (γκανινγκίτης).

Ασφάλεια

Η σκόνη του θειικού ψευδαργύρου είναι ερεθιστική για τα μάτια. Η κατάποση μικρών ποσοτήτων της ουσίας θεωρείται ακίνδυνη και, όπως προαναφέρθηκε, ο θειικός ψευδάργυρος προστίθεται στις ζωοτροφές ως πηγή ψευδαργύρου (μέταλλο-ιχνοστοιχείο που είναι απαραίτητο για τη διατήρηση κάθε μορφής ζωής), σε περιεκτικότητες μέχρι και εκατοντάδες μιλιγκράμ ανά χιλιόγραμμο ζωωτροφής. Η λήψη μεγάλων ποσοτήτων προκαλεί στομαχική διαταραχή με ναυτία και έμετο
.
Λουδοβίκος Β΄ του Λονγκεβίλ

Βιογραφία

Ήταν δευτερότοκος γιος του Λουδοβίκου Α΄ δούκα του Λονγκεβίλ και της Ιωάννας, κόρης του Φιλίππου μαργράβου του Χόχμπεργκ.
Διαδέχθηκε τον μεγαλύτερο αδελφό του Κλωντ, όταν αυτός απεβίωσε το 1524. Ο Λουδοβίκος Β΄ νυμφεύτηκε το 1534 τη Μαρία του Γκιζ και απέκτησαν ένα γιο, αλλά ο ίδιος απεβίωσε το 1537 στη Ρουέν αφήνοντάς την σε εγκυμοσύνη. Η Μαρία γέννησε δύο μήνες μετά ακόμη ένα αγόρι, που έζησε τέσσερις μήνες. Η χήρα του παντρεύτηκε έπειτα τον Ιάκωβο Ε΄ Στιούαρτ της Σκωτίας· το τελευταίο γράμμα του Λουδοβίκου Β΄ το κράτησε για όλη της τη ζωή.
479 Καπρέρα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Καπρέρας εκτιμάται σε 73,0 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της σε 407 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. O φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,048 (από δεδομένα του IRAS). Η Καπρέρα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 5 ώρες και 19 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 105 ως 100 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Σάλομον φαν Ράουσντελ

Βιογραφία

Σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν ήταν γιος ξυλουργού, ο οποίος ειδικευόταν στην κατασκευή πλαισίων από έβενο για καθρέφτες και πίνακες ζωγραφικής. Ο πατέρας τους έστειλε και τους δυο του γιους, Γιάκομπ και Σάλομον, να σπουδάσουν λατινικά και ιατρική, αλλά και οι δύο έγιναν τοπιογράφοι, οι οποίοι ειδικεύτηκαν στις ruis-daal, δηλ. "νερό που τρέχει σε μια κοιλάδα" - από το όνομά τους. Ο Χαουμπράκεν αναφέρει, επίσης, ότι ο Γιάκομπ ήταν μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά του Χάαρλεμ, υπέγραφε πάντα τους πίνακές του, ενώ ο Σάλομον έγινε μέλος αρκετά χρόνια αργότερα και αμελούσε να υπογράφει τα έργα του. Αναφέρει, επίσης, ότι ο Σάλομον επινόησε την κατασκευή γλυπτών διακοσμητικών, τα οποία, όταν στιλβώνονταν, έμοιαζαν μαρμάρινα. Έγιναν αρκετά δημοφιλή ως διακοσμητικά σε κασέλες και κορνίζες πινάκων, μέχρι που το μυστικό της κατασκευής τους αποκαλύφθηκε και αντιγράφηκαν ευρύτατα.
Ωστόσο, ο Χαουμπράκεν συγχέει τα μέλη της οικογένειας Ράουσντελ. Σύμφωνα με το Ολλανδικό Ίδρυμα Ιστορίας της Τέχνης (RKD) ο Σάλομον ήταν αδελφός του Ίσαακ φαν Ράουσντελ και, πριν η οικογένεια μεταβεί στο Χάαρλεμ, έφεραν το όνομα Χόογερ ή Χούιερ (Gooyer ή Gooier) και ήταν γιοι του Γιάκομπ φαν Χούγερ του πρεσβύτερου, ο οποίος ήταν επιπλοποιός και κατασκευαστής πλαισίων στο Νάαρντεν. Και οι δύο γιοι είχαν γιους με ονόματα ίδια με του πατέρα τους. Συνεπώς ο Σάλομον ήταν θείος, και όχι αδελφός, του Γιάκομπ φαν Ράουσντελ, ενώ ήταν πατέρας του Γιάκομπ Σάλομονς φαν Ράουσντελ (Jacob Salomonsz van Ruysdael).
Ο Σάλομον έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά του Χάαρλεμ το 1623, υπό το όνομα Σάλομον ντε Χόογερ (Salomon de Gooyer) και έγινε οπαδός των Γιαν Πορσέλλις και Εσάιας φαν ντε Φέλντε. Επισκέφθηκε το Λέιντεν, την Ουτρέχτη, το Άμερσφοορτ, το Άλκμααρ, το Ρένεν και το Ντόρντρεχτ, ζωγραφίζοντας τοπία και αρχοντικές κατοικίες.
Γιώργος Χωραφάς

Βιογραφία

Εκτός από την γαλλική γλώσσα< μιλάει άπταιστα ελληνικά και αγγλικά, καθώς γνωρίζει επίσης ισπανικά, γερμανικά και ιταλικά. Είναι ιδιαίτερα γνωστός στη Γαλλία, Ελλάδα και Ισπανία, λόγω των συμμετοχών του σε ταινίες που σημείωσαν εισπρακτική επιτυχία στις χώρες αυτές και ως αποδέκτης των τοπικών βραβείων της κάθε χώρας, ενώ έχει συμμετάσχει και σε αμερικανικές παραγωγές, όπως το Χριστόφορος Κολόμβος: Η ανακάλυψη της Αμερικής το 1992, και το Απόδραση από το Λος Άντζελες το 1996.
Ιδιαίτερα γνωστός στο ελληνικό κοινό έγινε μέσω του πρωταγωνιστικού ρόλου που είχε στην ταινία Πολίτικη Κουζίνα το 2003, η οποία απέσπασε πολλά βραβεία και διακρίσεις, ενώ είχε προηγηθεί η επίσης επιτυχημένη Το Τάμα το 2001, για την οποίαν του απονεμήθηκε το βραβείο καλύτερου ηθοποιού στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.Αργότερα ο Χωραφάς διορίστηκε πρόεδρος του φεστιβάλ, το 2005, θέση στην οποία παρέμεινε έως το 2010. 
Επέστρεψε στο γαλλικό θέατρο το 2011 σε μια μουσική διασκευή του Πήτερ Παν με τον τίτλο PAN.
Μαρία της Αυστρίας (1528-1603)

Βιογραφία

Ήταν η πρώτη κόρη του Καρόλου Α΄ αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ισπανίας & Γερμανίας και της  Ισαβέλλας των Αβίς, κόρης του Εμμανουήλ Α΄ της Πορτογαλίας.
Γεννήθηκε στη Μαδρίτη και μεγάλωσε μεταξύ Τολέδου και Βαγιαδολίδ με τα αδέλφια της Φίλιππο (Β΄) και Ιωάννα. Αν και ο πατέρας τους έλειπε λόγω των καθηκόντων του, τα τρία αδέλφια έκτισαν ισχυρούς οικογενειακούς δεσμούς. Η Μαρία και ο Φίλιππος μοιραζόταν κοινές αντιλήψεις και πολιτικές, που τις κράτησαν στην υπόλοιπη ζωή τους.
Στα 20 έτη της παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Μαξιμιλιανό (Β΄). Απέκτησαν 16 τέκνα και έμειναν 28 έτη παντρεμένοι. Ενόσω ο πατέρας τους ήταν απασχολημένος με τις υποθέσεις της Γερμανίας, η Μαρία και ο Μαξιμιλιανός ενεργούσαν ως αντιβασιλείς κατά την απουσία του Φιλίππου. Μόλις το 1552 το ζεύγος μετακινήθηκε για να ζήσει στην Αυλή τού πατέρα τού Μαξιμιλιανού, στη Βιέννη.
Το 1558 η Μαρία επέστρεψε στη Μαδρίτη και ενήργησε ως αντιβασίλισσα της Ισπανίας κατά την απουσία του αδελφού της Φιλίππου Β΄ το διάστημα 155-61.
Ελ Χίμπα

Ιστορία

Από τα τέλη της 20ης δυναστείας ως την 22α δυναστεία ήταν μια συνοριακή πόλη, σηματοδοτώντας την διαίρεση της χώρας μεταξύ των αρχιερέων του Άμμωνα στη Θήβα και των Φαραώ της Αιγύπτου στην Τανίς. Ένας τεράστιος περίβολος χτίστηκε στο χώρο, με τούβλα που επάνω είχαν χαραγμένα τα ονόματα των Αρχιερέωω Pinedjem Ι και Μενχεπέρρε. Κατά τη διάρκεια της 22ης δυναστείας χτίστηκε ναός αφιερωμένος στον Άμμωνα και χαραγμένα τα ονόματα πόλεων της Κοίλης Συρίας και Παλαιστίνης που καταλήφθηκαν κατά τον πόλεμο.
Από το 2001 ο χώρος αποτέλεσε το επίκεντρο συνεχιζόμενων ανασκαφών από μια ομάδα αρχαιολόγων του πανεπιστημίου Μπέρκλεϊ. Ωστόσο, εξαιτίας της πολιτικής αστάθειας λαθρανασκαφείς λεηλατούν συστηματικά την περιοχή, σκάβοντας εκατοντάδες λάκκους, εκθέτοντας τάφους, καταστρέφοντας τοίχους, και αφήνοντας τα ανθρώπινα λείψανα σκορπισμένα.
Σπορτ Αγίας Πετρούπολης

Ιστορία

Ο σύλλογος ιδρύθηκε στο χωριό Τιάρλεβο (κοντά στο Παβλόφσκ) από παιδιά κηπουρών. Αρχικά ονομάστηκε «Κοινωνία δρομέων» («Общество любителей бега») και πραγματοποιούσε μαθήματα κλασικού αθλητισμού στα μονοπάτια του ιπποδρομίου Πούσκιν που ονομαζόταν «Τιαρλίφσκε ντέρμπι». Αργότερα, τα μέλη του συλλόγου άρχισαν να παίζουν αθλήματα όχι μόνο στο χωριό, αλλά και στην Αγία Πετρούπολη στο πάρκο στη νήσο Πετρόβσκι, ονομάζοντας τον σύλλογο σε «Κοινωνία δρομέων Πετρόβσκι» («Петровским обществом любителей бега»). Στις 15 Ιουνίου του 1896 ο σύλλογος καταχωρήθηκε επισήμως με την επωνυμία «Санкт-Петербургский кружок любителей спорта».
Ο ιδρυτής και ιδεολόγος του συλλόγου ήταν ο Ποτρ Πάβλοβιτς Μοσκβίν και πρώτος πρόεδρος το 1896 εξελέγη ο Αλεξέι Πάβλοβιτς Λέμπεντεφ. Ένας πολύ γνωστός δημοσιογράφος και διοργανωτής του ποδοσφαίρου ο Γκεόργκι Αλεξάντροβιτς Ντιπερόν πήρε επίσης μέρος στις δραστηριότητες του συλλόγου. Ο σύλλογος χρηματοδοτήθηκε από τον πρίγκιπα Σεργκέι Μπελοσέλσκι-Μπελοζέρσκι.