google/wiki40b huggingface dataset:
Σεμιγαλλία

Η Σεμιγαλλία (λετονικά: Zemgale, γερμανικά: Semgallen, λιθουανικά: Žiemgala) είναι μία από τις τέσσερις ιστορικές και πολιτιστικές περιοχές της Λετονίας που αναγνωρίζονται στο Σύνταγμα της Λετονικής Δημοκρατίας. Βρίσκεται στη μέση του νοτίου τμήματος της Λετονίας.
Η Σεμιγαλλία αναγνωρίζεται μαζί με τη Σελονία ως μία περιοχή, αν και μερικές φορές η Σελονία θεωρείται χωριστή πέμπτη περιοχή. Επίσης, στο οικόσημο της Λετονίας, η Σεμιγαλλία εκπροσωπείται μαζί με την Κουρλάνδη, λόγω της ιστορικής σχέσης μεταξύ των δύο περιοχών. Η Σεμιγαλλία συνορεύει με άλλες ιστορικές περιοχές της Βαλτικής, όπως το Βίντζεμε (νότιο τμήμα της πρώην Λιβονίας) προς τα βορειοανατολικά, τη λιθουανική Σαμογιτία προς νότο, την Κουρλάνδη προς τα δυτικά και τη Λατγαλία προς τα ανατολικά, καθώς και τον κόλπο της Ρίγας προς τα βόρεια. Η γεωγραφία της Σεμιγαλλίας αποτελείται κυρίως από πεδιάδες και μερικούς λόφους. Ο Λιέλουπε είναι ο σημαντικότερος ποταμός μετά τον Νταουγκάβα. Η μεγαλύτερη πόλη είναι η Γιέλγκαβα, η πρώην πρωτεύουσα του Δουκάτου της Κουρλάνδης και της Σεμιγαλλίας.

Ιστορία

Η Σεμιγαλλία θεωρείται μια από τις τέσσερις ιστορικές και πολιτιστικές περιοχές της Λετονίας. H περιοχή παίρνει το όνομά της από τον Βαλτικό λαό, γνωστό ως Σεμιγάλλιοι. Από τον 13ο αιώνα η Σελόνια έχει συμπεριληφθεί ως τμήμα της Σεμιγαλλίας και περιλαμβάνει το ανατολικό τμήμα της. Ενώ παίρνει το όνομά της από τη βαλτική φυλή των Σελόνων. Η παραδοσιακή Σελόνια περιλαμβάνει επίσης τμήμα της βορειοανατολικής Λιθουανίας. Τα Σεμιγαλλικά, η γλώσσα της Σεμιγαλλίας, μιλιόταν στην περιοχή μέχρι τον 16ο αιώνα. Το Δουκάτο της Κουρλάνδης και της Σεμιγαλλίας ήταν ένα ημιανεξάρτητο δουκάτο που υπήρξε από το 1561 έως το 1795, και περιλάμβανε τις περιοχές της Κουρλάνδης και της Σεμιγαλλίας. Αν και τυπικά υποτελές στην Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία, οι δούκες του λειτουργούσαν αυτόνομα. Μετά την προσάρτηση του Δουκάτου από τη Ρωσική Αυτοκρατορία, από το 1795 έως το 1918, το Δουκάτο αποτέλεσε το Κυβερνείο της Κουρλάνδης, στο οποίο συμπεριλήφθηκε και η Σεμιγαλλία. Τέλος δόθηκε μαζί με την Κουρλάνδη στην ανεξάρτητη Λετονία μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ζαρός

Αξιοθέατα

Στο εσωτερικό του χωριού υπάρχουν τρεις εκκλησίες. Στα βόρεια βρίσκεται ο παλιός ναός του Αγίου Νικολάου με τοιχογραφίες. Σήμερα είναι μοναστήρι Παλαιοημερολογιτών.
Στην έξοδο βόρεια του χωριού υπάρχει φαράγγι. Εκεί βρίσκεται η  πηγή Βότομος, μια περιοχή κατάφυτη με πλατάνια, εκτροφείο πέστροφας και με μία τεχνητή λίμνη. Από τις πηγές της περιοχής κυκλοφορούν στο εμπόριο και ένα σήμα εμφιαλωμένου νερού: "Ζαρός", με τις εγκαταστάσεις εμφιάλωσης στις αντίστοιχες περιοχές.
Ανάμεσα στα άλλα, στον Ζαρό υπάρχουν περιφερειακό ιατρείο, ΚΕΠ, νηπιαγωγείο, δημοτικό σχολείο, γυμνάσιο, ξενώνες και τράπεζες. Η ομώνυμη ποδοσφαιρική ομάδα αγωνίζεται στην α΄ ερασιτεχνική κατηγορία του τοπικού πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Ηρακλείου.

Ιστορικά στοιχεία

Το δίκτυο ύδρευσης στην περιοχή ήταν ανεπτυγμένο από τα αρχαία χρόνια. Από την πηγή Στέρνα, στα βόρεια του Ζαρού, υδρευόταν η αρχαία Γόρτυνα. Σώζονται ερείπια του ρωμαϊκού υδραγωγείου.
Στο Ζαρό γίνεται γραπτή μνεία το 1583 στον Καστροφύλακα (Κ 103, με την ονομασία Saro) με 266 κατοίκους και στην ίδια απογραφή αναγράφεται ο οικισμός Κούρτες (Curtes) με 172 κατοίκους (Κ 103). Στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας οι Κούρτες αποκλειστικά κατοικούνταν από τους Τούρκους. Υπήρχαν 20 τουρκικές οικογένειες το 1834 και 150 το 1881. Τον εικοστό αιώνα στο χωριό δούλευαν νερόμυλοι και νεροτριβές για τα μάλλινα εγχώρια υφάσματα.
Περιστύλιο

Περιστύλιο (αρχαία ελληνικά: περί + στῦλος) ή περίστωον (περί τη στοά) ονομάζεται η σειρά κιόνων γύρω από ένα οικοδόμημα ή αυλή, που σχηματίζει στοά, καθώς και ο χώρος στον οποίο στεγάζεται η στοά.

Ρωμαϊκή αρχιτεκτονική

Σε αγροτικές περιοχές, ένας εύπορος Ρωμαίος μπορούσε να περιβάλει μία βίλα με σκαλωτούς κήπους. Μέσα στην πόλη, οι Ρωμαίοι έφτιαχναν τους κήπους τους μέσα στο domus (σπίτι). Οι στύλοι ή οι τετράγωνοι κίονες που περικύκλωναν τον κήπο είχαν σκιερό portico (προστώο), του οποίου οι εσωτερικοί τοίχοι ήταν συχνά διανθισμένοι με ζωγραφιές τοπίων. Μερικές φορές, το λαλάριο, ένα ιερό των οικιακών θεών, βρισκόταν στο portico, ή μπορούσε να βρεθεί στο αίθριο. Η αυλή μπορούσε να περιέχει λουλούδια και θάμνους, συντριβάνια, παγκάκια, γλυπτά και ακόμη λίμνες με ψάρια. Οι Ρωμαίοι αφιέρωναν όσο ήταν δυνατόν μεγαλύτερο χώρο στο περιστύλιο, μέχρι εκεί που το επέτρεπαν τα όρια.
Νικόλαος Στάπας

Σταδιοδρομία

Γεννήθηκε στη Συκέα Λακωνίας το 1937 και φοίτησε στη Σχολή Ικάρων ως το 1958 (αποφοίτησε με το βαθμό του Ανθυποσμηναγού) και επίσης στη Σχολή Πολέμου Αεροπορίας και αργότερα στη Σχολή Διοικητών Μοιρών και Εκπαιδευτών των ΗΠΑ.
Λόγω της αντίθεσής του προς τη χούντα των συνταγματαρχών (είχε συμμετάσχει στο κίνημα του Ναυτικού κατά της χούντας), συνελήφθη, βασανίστηκε, φυλακίστηκε στα κρατητήρια της ΕΑΤ/ΕΣΑ και αποτάχθηκε το 1973 , για να επανέλθει δύο χρόνια μετά, αφού αποκαταστάθηκε η δημοκρατία.
Τον Μάρτιο του 1984 έγινε υπαρχηγός του ΓΕΑ και το 1986 ανέλαβε αρχηγός. Εισήγαγε οργανωτικές αλλαγές και προώθησε πρακτικές για να αντιμετωπίσει τη γραφειοκρατία στην Πολεμική Αεροπορια.
O Στάπας τιμήθηκε με πολλά μετάλλια και παράσημα, συμπεριλαμβανομένου του Ανώτερου Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικα.
Απεβίωσε εν αποστρατεία στο 251 Γενικό Νοσοκομείο Αεροπορίας στις 14 Ιουνίου 2011 και η σορός του διατέθηκε στο Ανατομείο του Πανεπιστημίου των Αθηνών, για επιστημονικούς σκοπούς.
Death to False Metal

Επιπλέον κομμάτια

11. "Yellow Camaro" – 1:54 (Brian Bell) [Ιαπωνία μόνο]
12. "Outta Here" – 2:34 (Rivers Cuomo)
13. "Mykel & Carli" – 3:14 [iTunes μόνο] (Αχρησιμοποίητη έκδοση από τα sessions του Μπλε Άλμπουμ)
Παναγία Ευαγγελίστρια (Λεμεσός)

Τοποθεσία

Στα βόρεια, ανατολικά και νότια συνορεύει με την Αγία Φύλα ενώ στα δυτικά συνορεύει με τα Πάνω Πολεμίδια.

Διάφορα

Στη συνοικία Παναγίας Ευαγγελίστριας βρίσκεται το Εθνικό Δασικό Πάρκο Λεμεσού (ή Εθνικό Δασικό Πάρκο Πολεμιδιών). Επιπλέον, βρίσκεται το Αθλητικό Κέντρο Σπύρος Κυπριανού, το μεγαλύτερο κλειστό αθλητικό κέντρο στην Κύπρο.
Άμπελ Φερέιρα

Σταδιοδρομία ως ποδοσφαιριστής

Αφού αναδείχθηκε από την ακαδημία νέων της ομάδας της πατρίδας του Πεναφιέλ, αναπτύχθηκε στην Βιτόρια Γκιμαράες, με την οποία έκανε το ντεμπούτο του στην Πριμέιρα Λίγα. Στη συνέχεια, υπέγραψε συμβόλαιο με τη Μπράγκα για τη σεζόν 2004-05. 
Τον Ιανουάριο του 2006, μετακινήθηκε στη Σπόρτινγκ Λισαβόνας. 
Στις 27 Νοεμβρίου 2007, σημείωσε ένα θεαματικό γκολ εναντίον της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, σε μία εκτός έδρας ήττα με 2-1 για τη φάση ομίλων του Τσάμπιονς Λιγκ 2007-08. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, κλήθηκε επίσης στην Εθνική Πορτογαλίας, αλλά τελικά δεν κατάφερε να αγωνιστεί με αυτήν. 
Από τη σεζόν 2008-09 και ύστερα, άρχισε να έχει δυνατό ανταγωνισμό από το Βραζιλιάνο Pedro Silva. Η κατάσταση αυτή επιδεινώθηκε από τον Ιανουάριο του 2010 και ύστερα, μετά την αγορά του Ζοάο Περέιρα από τη Μπράγκα. 
Ο βετεράνος Άμπελ χρησιμοποιούταν περιστασιακά από τη Σπόρτινγκ τις επόμενες σεζόν, καθώς ο Περέιρα αγωνιζόταν συχνά ως μέσος.  Στις 24 Οκτωβρίου 2010, σημείωσε το πρώτο γκολ του στο πρωτάθλημα για την ομάδα της Λισαβόνας, σκοράροντας στο 90ο λεπτό της εντός έδρας νίκης με 1-0 επί της Ρίο Άβε. Αποχώρησε στο τέλος της σεζόν 2010-11 στην ηλικία των 32 ετών, έχοντας αγωνιστεί συνολικά σε 234 αγώνες και σημειώσει 3 γκολ.

Σταδιοδρομία ως προπονητής

Ο Φερέιρα άρχισε να εργάζεται ως προπονητής αμέσως μετά την ποδοσφαιρική συνταξιοδότησή του και ανέλαβε υπεύθυνος στους παίδες της Σπόρτινγκ, καθώς και στη Σπόρτινγκ Β στη Σεγούντα Λίγα.  Το Φεβρουάριο του 2015, προσλήφθηκε από τη Μπράγκα Β, η οποία συμμετείχε επίσης στην ίδια κατηγορία. 
Στις 26 Απριλίου 2017, ο Φερέιρα διαδέχθηκε τον Jorge Simão στο τιμόνι της Μπράγκα. Τη σεζόν 2017-18, την οδήγησε στην τέταρτη θέση και την πρόκριση στον τρίτο προκριματικό γύρο του Γιουρόπα Λιγκ 2018-19. 
Την 1η Ιουλίου 2019, υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με τον ΠΑΟΚ.
Άβιοι

Οι Άβιοι ήταν αρχαίος λαός που κατοικούσε στη Σκυθία.
Ο Όμηρος
και ο Στράβων
αναφέρουν ότι ήταν νομάδες τρέφονταν με γάλα αλόγων και ήταν οι δικαιότεροι των ανθρώπων . Ζούσαν χωρίς γυναίκες και οικογένεια επειδή ήταν αφοσιωμένοι στους θεούς. Κατοικούσαν στα βόρεια παράλια του Εύξεινου πόντου στον Αβιανό ποταμό,  γείτονες τους ήταν οι Γαλακτοφάγοι και οι Ιππομαλγοί. Τους συνάντησε και ο Μέγας Αλέξανδρος όπου και του έστειλαν πρέσβεις
.
Σεγκούντα Ντιβιζάο ντε Όνρα 1998–99

Προεπισκόπηση

Στη διοργάνωση συμμετείχαν 18 ομάδες με την Ζιλ Βισέντε ΦΚ να κερδίζει το πρωτάθλημα και μαζί με τις ΚΦ Ος Μπελενένσες και ΚΝ Σάντα Κλάρα να προβιβάζονται στην Πριμέιρα Λίγκα. Οι ΣΝ Φεϊρένσε, ΚΦ Ουνιάο Μαδέιρα και ΓΝ Εστορίλ Πράια υποβιβάστηκαν στη Σεγκούντα Ντιβιζάο.
Ευρύζελμις

Βίος

Ήταν γιος και διάδοχος του Αμαδόκου. Από τα νομίσματα που είχε κόψει φαίνεται ότι πρωτεύουσα του ήταν τα Κύψελα. Από επιγραφή που έχει βρεθεί στην Ακρόπολη και αναγράφει απόφαση της βουλής επί άρχοντος Μυστιχίδου (386 - 385π.χ) φαίνεται ότι ήταν σύμμαχος των Αθηναίων και για αυτό τον σκοπό ο Ευρύζελμις είχε στείλει πρεσβεία στην Αθήνα. Έχουν βρεθεί νομίσματα με την επιγραφή ΕΥΒΡ ή ΕΒΡ που πιστεύεται ότι ήταν δικά του. Στις αρχές του 20ού αιώνα κατά την καταστροφή των τειχών της Αδριανούπολης βρέθηκε εντοιχισμένη επιγραφή του 4ου αιώνα π.χ που έγραφε ΕΒΥΙΕΛΜΙΣ ΣΕΥΘΟΥ ΓΡΙΑΝΕΥΣ
Μαξιμιλιανός του Λίχτενσταϊν (γενν. 1969)

Βιογραφία

Είναι ο δευτερότοκος γιος του Ιωάννη-Αδάμ Β΄ πρίγκιπα του Λίχτενσταϊν και της Μαρίας Κίνσκυ, κόρης του Φερδινάνδου Κίνσκυ κόμη του Βίνιτς & Τέτταου.
Όταν αποφοίτησε από το Gymnasium Grammar School στο Βάντουτς, σπούδασε στην Ευρωπαϊκή Σχολή Επιχειρήσεων κοντά στη Φρανκφούρτη, από όπου αποφοίτησε το 1993. Το 1998 έλαβε τον τίτλο ΜΒΑ στη Σχολή Επιχειρήσεων του Χαρβαρτ, στη Βοστώνη των ΗΠΑ.
Εργάστηκε στη Chase Capital Partners, κλάδο ιδιωτικών μετοχικών κεφαλαίων της Chase Manhattan Corporation, στη Νέα Υόρκη. Έπειτα έλαβε τον ανώτερο τίτλο σπουδών στη Διοίκηση Επιχειρήσεων και νυμφεύτηκε. Μετά εργάστηκε για δύο έτη στην Industrie Kapital. Το 2003 ξεκίνησε τη διαχείρηση του Γερμανικού γραφείου της JPMorgan Partners.
Από το 2006 έγινε Διευθύνων Σύμβουλος της ομάδας Lichtenstein Global Trust (LGT), της μεγαλύτερης οικογενειακής, ιδιωτικής τράπεζας.
Ρεϋνιόν

Ιστορία

Άραβες ναυτικοί που πρώτοι προσέγγισαν το νησί αυτό, το ονόμασαν Αντνά Αλ Μαγκριμπάιν («Δυτικό Νησί»). Οι πρώτοι Ευρωπαίοι που έφτασαν στο νησί και το βρήκαν ακατοίκητο ήταν οι Πορτογάλοι, το 1635, και του έδωσαν την ονομασία Σάντα Απολλώνια, από την Αγία Απολλωνία.
Το νησί κατακτήθηκε στη συνέχεια από τους Γάλλους και ήταν κάτω από τη διοίκηση του Πορτ Λουί στο Μαυρίκιο. Αν και η γαλλική σημαία υψώθηκε για πρώτη φορά στο νησί το 1638, η (τότε ονομαζόμενη) Σάντα Απολλώνια επίσημα προσαρτήθηκε στη Γαλλία το 1642, όταν αποβιβάστηκαν στο νησί Γάλλοι κατάδικοι από τη Μαδαγασκάρη. Μετά την επιστροφή τους στην ηπειρωτική Γαλλία αρκετά χρόνια μετά, το νησί πήρε την ονομασία Ιλ Μπουρμπόν το 1649, από τον βασιλικό οίκο των Βουρβόνων.
Η ονομασία Ρεϊνιόν δόθηκε στο νησί το 1793 με απόφαση του κυβερνώντος συμβουλίου μετά την πτώση του Οίκου των Βουρβόνων στη Γαλλία, για να τιμηθεί η επανένωση (reunion στα γαλλικά) των επαναστατών από τη Μασσαλία με την Εθνική Φρουρά στο Παρίσι, η οποία έγινε στις 10 Αυγούστου του 1792. Το 1801, το νησί ονομάστηκε Νήσος Βοναπάρτη, προς τιμή του Ναπολέοντα Βοναπάρτη. Το 1810, στο νησί εισέβαλε μία μοίρα του βρετανικού βασιλικού πολεμικού ναυτικού με κυβερνήτη τον Τζόσιας Ρόλεϊ, ο οποίος χρησιμοποίησε ξανά το παλαιότερο όνομα Ιλ Μπουρμπόν. Όταν το νησί επανήλθε στη Γαλλία μετά τη συνδιάσκεψη της Βιέννης το 1815, το νησί κράτησε το όνομα Μπουρμπόν μέχρι και την πτώση της επανίδρυσης του οίκου των Βουρβόνων, και στη συνέχεια κατά τη γαλλική επανάσταση του 1848, επέστρεψε στην ονομασία Ρεϊνιόν.
Η ιστορική εξέλιξη και ο εποικισμός του, ξεκίνησε τον 17ο αιώνα με τη μετανάστευση Αφρικανών, Κινέζων, Μαλαισίων και Ινδών, κάτω από τη γαλλική εποπτεία, σχηματίζοντας ένα ιδιαίτερο τοπικό μείγμα πληθυσμού. Η διάνοιξη της διώρυγας του Σουέζ το 1869, μείωσε τη σημασία του νησιού ως ενδιάμεσου σταθμού για τη ναυτική διαδρομή των ανατολικών Ινδιών.
Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ρεϊνιόν ήταν κάτω από την εξουσία του καθεστώτος του Βισύ μέχρι τις 30 Νοεμβρίου του 1942, όταν το νησί απελευθερώθηκε από το καταδρομικό Λέοπαρντ.

Διοίκηση

Η Ρεϊνιόν ονομάστηκε υπερπόντιο τμήμα (département d'outre-mer) της Γαλλίας στις 19 Μαρτίου του 1946. Νομάρχης στο νησί είναι ο Αμορί ντε Σεν Κεντέν (Amaury de Saint-Quentin) από τον Ιούνιο του 2017. Πρόεδρος του Περιφερειακού Συμβουλίου είναι από το 2010 ο Ντιντιέ Ρομπέρ. Πρόεδρος του Διαμερισματικού (ως τις 2 Απρ. 2015 Γενικού) Συμβουλίου είναι (από την 1η Απριλίου 2004) η Νασίμα Ντιντάρ (Nassimah Dindar, γ. 1960).
Μαρία Κυπριωτάκη - Περράκη

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1933 στο Ηράκλειο Κρήτης. Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και ειδικεύτηκε στη χειρουργική γυναικολογία.
Υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και γραμματέας του Τομέα Γυναικών, καθώς και πρόεδρος της Ένωσης Γυναικών Ελλάδος (ΕΓΕ), που ίδρυσε η Μαργαρίτα Παπανδρέου. 
Εκλέχθηκε βουλευτής Β΄ Αθηνών το 1977 και το 1981 και βουλευτής Ηρακλείου το 1985. Στη Βουλή πρωτοστάτησε και εισηγήθηκε την αποποινικοποίηση των αμβλώσεων (1986).
Διετέλεσε υφυπουργός Κοινωνικών Υπηρεσιών από τον Οκτώβριο του 1981 μέχρι τον Ιούλιο του 1982, υφυπουργός Υγείας και Πρό­νοιας από τον Ιούλιο του 1982 μέχρι τον Ιούνιο του 1985, υφυπουργός Υγείας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων από τον Απρίλιο μέχρι τον Οκτώβριο του 1986, και υφυπουργός Προεδρίας της Κυβερνήσεως, αρμόδια για θέματα ισότητας των δύο φύλων, από το Νοέμβριο του 1988 μέχρι τον Ιούλιο του 1989.
Τέλος, διετέλεσε και Διοικήτρια του ΟΓΑ στην τελευταία κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου (1993 - 1996).
Πέθανε τον Φεβρουάριο του 2015, σε ηλικία 82 ετών.
Οργανισμός Περιθάλψεως και Αποκαταταστάσεως των Ηνωμένων Εθνών

Ο Oργανισμός Περίθαλψης και Αποκατάστασης των Ηνωμένων Εθνών ή αλλιώς --όπως είναι ευρύτερα γνωστός-- UNRRA (United Nations Relief and Rehabilitation Administration) ήταν ένας διεθνής οργανισμός περίθαλψης, κυρίαρχο ρόλο του οποίου διαδραμάτιζαν οι Η.Π.Α, αλλά εκπροσωπούσε 44 έθνη. Ιδρύθηκε το 1943, έγινε μέλος των Ηνωμένων Εθνών το 1945, και σταμάτησε τις επιχειρήσεις του σε μεγάλο βαθμό το 1947 . Ο σκοπός του ήταν να «προγραμματίζει, να συντονίζει, να διαχειρίζεται ή να μεριμνά για τη διαχείριση των μέτρων περίθαλψης των θυμάτων πολέμου σε κάθε μέρος υπό τον έλεγχο κάθε έθνους των Ηνωμένων Εθνών σε τομείς όπως η σίτιση, τα καύσιμα, η ένδυση, η παροχή καταφυγίου και άλλες βασικές ανάγκες, όπως η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και άλλες υπηρεσίες». Το πολιτικό του προσωπικό αποτελούσαν 12.000 άτομα, με έδρα τη Νέα Υόρκη. Η χρημοτοδότηση προήλθε από πολλά έθνη και ήταν συνολικά $3,7 δισ.,  εκ των οποίων τα $2,7 δισ. ήταν συνεισφορά των Η.Π.Α, τα $625 εκ. ήταν της Βρετανίας και τα $139 εκ. ήταν του Καναδά.
Η UNRRA συνεργάστηκε στενά με δεκάδες φιλανθρωπικές οργανώσεις, οι οποίες έστειλαν εκατοντάδες άτομα για να δουλέψουν με την αυτήν. Σε μόλις τρία χρόνια λειτουργίας, η UNRRA διέθεσε περίπου $4 δισ. σε τρόφιμα, αγαθά, φάρμακα, εργαλεία και γεωργικά εργαλεία σε μια εποχή σοβαρών παγκόσμιων ελλείψεων και δυσκολιών μεταφοράς σε όλο τον κόσμο. Οι χώρες που δέχονταν τη βοήθεια είχαν ιδιαιτέρως πληγεί από λιμοκτονία, κοινωνική αποδιοργάνωση και πολιτικό χάος. Η UNRRA διαδραμάτισε σπουδαίο ρόλο στον επαναπατρισμό ανθρώπων στη χώρα καταγωγής τους στην Ευρώπη μεταξύ των ετών 1945-1946. Οι λειτουργίες της μεταφέρθηκαν σε άλλες διευθύνσεις των Ηνωμένων Εθνών, μεταξύ των οποίων ο Διεθνής Οργανισμός Προσφύγων (International Refugee Organization) και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (World Health Organization). Ως αμερικανική διεύθυνση περίθαλψης αντικαταστάθηκε ευρέως από το Σχέδιο Μάρσαλ, το οποίο τέθηκε σε εφαρμογή από το 1948.

Επιτροπή Αξιοποιήσεως Πλουτοπαραγωγικών Πόρων Ελλάδας

Ο Οργανισμός Περιθάλψεως και Αποκαταστάσεως των Ηνωμένων Εθνών (UNRRA) συγκρότησε το Γραφείο Οικονομικής Αναλύσεως, τμήμα του οποίου ήταν η Επιτροπή Αξιοποιήσεως Πλουτοπαραγωγικών Πόρων Ελλάδας, η οποία εκπόνησε οκτάτομη μελέτη που περιελάμβανε το σύνολο των τομέων οικονομικής ανάπτυξης, μεταξύ των οποίων και πρωτόγνωρα για τα ελληνικά δεδομένα αντικείμενα. Στο αρχείο, που παρουσιάζεται για πρώτη φορά, βλέπουμε τον τόμο για την Υδατική και Ενεργειακή Οικονομία, που είναι ο προάγγελος των μετέπειτα υδροηλεκτρικών έργων της ανύπαρκτης ακόμα Δ.Ε.Η.
Γεβγκένι Αμπαλάκοφ

Βίος

Ο Αμπαλάκοφ γεννήθηκε στο Γενισέισκ. Το 1932 αποφοίτησε από το Κρατικό Ακαδημαϊκό Ινστιτούτο Τέχνης της Μόσχας και έγινε μέλος της Ένωσης Καλλιτεχνών. Δημιούργησε μια σειρά από πίνακες ζωγραφικής και γλυπτά, μεταξύ των οποίων η γνωστότερη γλυπτική ομάδα του "Ορειβάτης και Αναρριχητής". Έμπειρος ήδη ορειβάτης έλαβε μέρος στη μάχη του Καυκάσου. Στις επιχειρήσεις που διήρκεσαν 15 μήνες για τον Καύκασο, συμμετείχε σε αποστολή ομάδας Σοβιετικών αλπινιστών, που είχε ως στόχο να κατεβάσει τις γερμανικές σημαίες στο όρος Ελμπρούς και να τις αντικαταστήσει με τις Σοβιετικές. Πέθανε στη Μόσχα υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες.

Οι εκκαθαρίσεις του Στάλιν

Αργότερα, όντας σε δυσμένεια στην περίοδο των εκκαθαρίσεων του Στάλιν, ο Αμπαλάκοφ, άλλοτε μέλος της ελίτ των ορειβατών βρέθηκε για 2 χρόνια φυλακή, ενώ ο σχοινοσύντροφός του στην πρώτη ανάβαση του Ισμοΐλ Σομόνι Πικ Νικολάι Γκόμπουνοφ, πρώην γραμματέας του Λένιν εκτελέστηκε. Την άνοιξη του 1948 ο Αμπαλάκοφ πέθανε στη Μόσχα, κάτω από περίεργες συνθήκες, προετοιμαζόμενος για την ανάβασή του στο Βίκτορι Πικ. Η επίσημη εκδοχή αναφέρει ότι πέθανε μαζί με τον Γιούρι Αρτσισέβσκι στο διαμέρισμά του από δηλητηρίαση μονοξειδίου του άνθρακα εξαιτίας ελαττωματικής θερμάστρας αερίου. Αυτή η εκδοχή θανάτου του επικρίθηκε σφοδρά ακόμη και σε εκείνα τα χρόνια, καθώς βρισκόταν επίσημα υπό την επιτήρηση της NKVD. 
Ο αδελφός του, Βιτάλι Αμπαλάκοφ, ήταν επίσης γνωστός αλπινιστής.
The Singles 1980-1986

Λίστα Τραγουδιών

1. In League with Satan (Bray, Dunn, Lant) - 3:28

2. Live Like an Angel (Die Like a Devil) (Bray, Dunn, Lant) - 3:48

3. Bloodlust (Bray, Dunn, Lant) - 2:57

4. In Nomine Satanas (Bray, Dunn, Lant) - 3:58

5. Die Hard (Bray, Dunn, Lant) - 3:02

6. Acid Queen (Bray, Dunn, Lant) - 2:28

7. Bursting Out (Bray, Dunn, Lant) - 2:55

8. Warhead (Bray, Dunn, Lant) - 3:32

9. Lay Lust (Bray, Dunn, Lant) - 2:46

10. 7 Gates of Hell (Bray, Dunn, Lant) - 5:28

11. Manitou (Dunn, Lant) - 2:59

12. Dead of the Night (Dunn, Lant) - 3:48
Βελάκια

Τα βελάκια (Darts) είναι ποικιλία παιχνιδιών, όπου μικρά βέλη ρίχνονται σε έναν κυκλικό στόχο (dartboard) ο οποίος κρέμεται στον τοίχο. Ο όρος 'darts' αναφέρεται συνήθως σε έναν συγκεκριμένο τύπο παιχνιδιού με συγκεκριμένο σχέδιο στο στόχο και ιδιαίτερους κανόνες. Εκτός από την επαγγελματική του φύση, το εν λόγω παιχνίδι παίζεται παραδοσιακά στις μπυραρίες (παμπ) και κυρίως στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η χώρα αυτή ήταν η πρώτη που αναγνώρισε τα βελάκια ως άθλημα. Παίζεται επίσης στις χώρες της Κοινοπολιτείας, στην Ολλανδία, στην Ιρλανδική Δημοκρατία, στις σκανδιναβικές χώρες, τις ΗΠΑ και αλλού.

Ιστορία

Ο στόχος πιθανότατα έχει τις ρίζες του σε ένα μέρος από κορμό δέντρου. Η παλιά ονομασία για το στόχο είναι 'butt' και θρυλείται ότι οι πάτοι από τα βαρέλια του κρασιού χρησιμοποιούνταν αρχικά ως στόχοι. Η λέξη αυτή προήλθε από το γαλλικό butte, που σημαίνει στόχος. Έχουν χρησιμοποιηθεί διάφοροι τύπο dartboard και τοπικές παραλλαγές παραμένουν ως σήμερα στο Σταφορντσάιρ του Μάντσεστερ και στο Γιορκσάιρ. Μια ακόμα παραλλαγή είναι ο στόχος των πέντε του Λονδίνου. Αυτός αποτελείται από 12 ίσα μέρη με τους αριθμούς 20,5,15,10,20,5,15,10,20,5,15,10 .
Στην Ελλάδα το άθλημα εξασκείται σε καφετέριες και Internet Cafe στην Αθήνα στην Θεσσαλονικη στον Αγιο Νικολαο και σε αλλα μερη της χωρας. Υπάρχουν σύλλογοι στην Αθηνα (www.padc.gr.gg), στο Ελληνικο (www.darts-hellinikon.gr) και στην Γλυφάδα (www.atticadarts.leaguerepublic.com)
Χαρά Σαββίδου

Καριέρα

Η Χαρά Σαββίδου έκανε τα πρώτα της βήματα στο χώρο της πετοσφαίρισης στις ακαδημίες του Ερμή Δράμας, στις οποίες βρέθηκε το 2005, σε ηλικία 15 ετών. Από την ομάδα της Δράμας αποχώρησε μετά από τρία χρόνια συνεχούς παρουσίας.
Το καλοκαίρι του 2008, η Χαρά Σαββίδου έκανε το μεγάλο άλμα στην καριέρα της και μετεγγράφη στον Ολυμπιακό Πειραιώς. Στην ομάδα του Πειραιά παρέμεινε για τέσσερα χρόνια και συγκεκριμένα μέχρι το 2011, έχοντας κατακτήσει προηγουμένως ισάριθμες φορές τη 2η φάση στην τελική βαθμολογία της Α1 γυναικών. Ωστόσο, κατάφερε να κατακτήσει και το Κύπελλο Ελλάδας του 2011, γεγονός πολύ σημαντικό για το σύλλογο, καθώς ήταν το πρώτο τρόπαιο που κατακτούσε σε εθνικό επίπεδο το συγκεκριμένο τμήμα από την ίδρυσή του και μέχρι εκείνη τη χρονιά.
Το 2011 αποχώρησε από την ομάδα του Πειραιά και μεταπήδησε στην Αρτέμιδα Κορυδαλλού. Στην ομάδα του Κορυδαλλού παρέμεινε μέχρι και το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2013-14.
Τον Μάΐο του 2014, η Χαρά Σαββίδου συμφώνησε να επιστρέψει στον Ερμή Δράμας, την ομάδα από την οποία ξεκίνησε την καριέρα της.

Διεθνείς συμμετοχές

Η Χαρά Σαββίδου έχει πραγματοποιήσει μέχρι στιγμής μία συμμετοχή με την Εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Ελλάδας. Μάλιστα, είχε κληθεί στην προεπιλογή της Εθνικής το 2009 από τον τότε ομοσπονδιακό προπονητή της Εθνικής Γυναικών, Γιώργο Λυκούδη, για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος, τους Μεσογειακούς Αγώνες και το Ευρωπαϊκό Λιγκ.
Κοντζό Αφανού

Συλλογική Καριέρα

Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα από την Ζιροντέν Μπορντό, με την οποία και υπέγραψε συμβόλαιο ως επαγγελματίας τον Ιανουάριο του 2004. Πραγματοποίησε συνολικά 194 συμμετοχές με την ομάδα σε διάστημα 10 σεζόν στην Λιγκ 1, 21 συμμετοχές στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, καθώς και 10 συμμετοχές στο Τσάμπιονς Λιγκ. Αποχώρησε από τον σύλλογο τον Ιανουάριο του 2006. Παρέμεινε χωρίς ομάδα για διάστημα ενός έτους, προτού ενταχθεί στην Γκαζιάντεπσπορ τον Ιανουάριο του 2007. Ο Αφανού έμεινε ελεύθερος από την τελευταία το 2008, ενώ αυτό τον καιρό αγωνίζεται για λογαριασμό της Αλ-Χαζμ Ρας από την Σαουδική Αραβία.

Διεθνής Καριέρα

Ο Αφανού υπήρξε διεθνής με την Γαλλία στην ηλικιακή κατηγορία U-20, εκπροσωπώντας την στο Παγκόσμιο Κύπελλο U20 του 1997.
Γδύσου και μη μιλάς

Υπόθεση

Ο Antonio (Renato Pozzetto) ζει στο Laveno, στις όχθες της λίμνης Maggiore, και στη ζωή του έχει ένα πάθος: το σινεμά. Μεγάλη του φιλοδοξία είναι να γίνει ηθοποιός, όπως τα είδωλά του που παρακολουθεί ανελλιπώς στη μεγάλη οθόνη. Αποφασίζει να κάνει το μεγάλο βήμα και να πάει στη Ρώμη, όπου ερωτεύεται μια καλλονή, την Cinzia (Έντβιτζε Φένεκ), μα γρήγορα διαπιστώνει ότι ο κόσμος του κινηματογράφου δεν είναι όπως τον είχε φανταστεί. Ο Antonio, αναζητώντας τη δόξα, θα θέσει από νωρίς ως στόχο το Hollywood, μα δεν θα αργήσει να καταλάβει πως το Laveno είναι το πιο κατάλληλο μέρος για αυτόν...

Βασικοί συντελεστές

Πρωταγωνιστούν: Renato Pozzetto, Edwige Fenech, Aldo Maccione, Julien Guiomar, Michel Galabru, Livia Ermolli Σενάριο: Massimo Franciosa, Marco Risi, Dino Risi - Σκηνοθεσία: Dino Risi

Trivia

Στα αξιοσημείωτα της ταινίας είναι οι σύντομες εμφανίσεις, σε κάποιες σεκάνς της, μεγάλων ονομάτων του ιταλικού σινεμά. Πρόκειται για τους: Barbara Bouchet, Vittorio Gassman, Ugo Tognazzi, Mario Monicelli, κ.α.. Προφανώς ο σπουδαίος σκηνοθέτης της ταινίας αξιοποίησε τις γνωριμίες του μαζί τους, λόγω της κοινής τους πορείας στον χώρο της 7ης τέχνης. Άλλωστε η εν λόγω ταινία αποτελεί μια σάτιρα για τα τεκταινόμενα στον χώρο του ιταλικού σινεμά.