Grumman F8F Bearcat

Σχεδίαση και ανάπτυξη

Οι απαρχές της ανάπτυξης του Bearcat ανάγονται σε μια συνάντηση ανάμεσα σε βετεράνους πιλότους της αεροναυμαχίας του Μίντγουεϊ και τον αντιπρόεδρο της Grumman Jake Swirbul που έλαβε χώρα στο Περλ Χάρμπορ στις 2 Ιουνίου 1942. Κατά την διάρκεια της συζήτησης ο πιλότος Jimmie Thach τόνισε τη σημασία που είχε ο καλός ρυθμός ανόδου στις αερομαχίες. Μετά από εντατική και σε βάθος ανάλυση των αερομαχιών στο θέατρο επιχειρήσεων του Ειρηνικού για ενάμιση χρόνο η Grumman ξεκίνησε την σχεδίαση του F8F, με το πρωτότυπο να πραγματοποιεί την παρθενική του πτήση στις 31 Αυγούστου 1944. Τα Bearcat ανέλαβαν στην θέση των παλαιότερων Grumman F6F Hellcat τον ρόλο της αναχαίτισης των υπερευέλικτων μαχητικών νέας γενιάς των Ιαπώνων, όπως το A6M5 Zero και  
προς το τέλος της σύρραξης των επιθέσεων καμικάζι.
Η ανάπτυξη του πρωτοτύπου (G-58 Bearcat) ξεκίνησε στις αρχές του 1943 με βασικό στόχο να μπορεί να επιχειρεί από το κατάστρωμα των μικρότερων αεροπλανοφόρων, κυρίως σαν αναχαιτιστικό. Όπως και το προγενέστερο F6F, το νέο μαχητικό είχε τον κινητήρα Pratt & Whitney R-2800 αλλά ήταν 20% ελαφρύτερο, είχε κατά 30% ανώτερο ρυθμό ανόδου και ήταν κατά 80 km/h ταχύτερο. Το τίμημα για την σημαντική βελτίωση των επιδόσεων ήταν η μείωση της ακτίνας δράσης.
Το αεροσκάφος είχε έλικα μεγάλης διαμέτρου και κατά συνέπεια τα σκέλη των τροχών του συστήματος προσγείωσης ήταν μεγάλου μήκους. Οι τροχοί αναδιπλώνονταν προς τα μέσα και είχαν μεγάλη απόσταση μεταξύ τους, γεγονός που διευκόλυνε σε μεγάλο βαθμό την αποπροσνήωση από τα αεροπλανοφόρα, διαδικασία εγγενώς επικίνδυνη και απαιτητική.  Επίσης ήταν το πρώτο ολομεταλλικό μαχητικό του ναυτικού που είχε πιλοτήριο που παρείχε ορατότητα 360° στον πιλότο. Έγιναν σημαντικές προσπάθειες να διατηρηθεί το βάρος σε χαμηλά επίπεδα, κάτι που ήταν δύσκολο διότι η δομή του αεροσκάφους έπρεπε να ενισχυθεί για να αντέχει στις αποπροσνηώσεις. Παρέχονταν θωράκιση για προστασία του πιλότου, του κινητήρα και του ψυγείου του λαδιού.
Προκειμένου να μειωθεί το βάρος περιορίστηκε η ποσότητα καυσίμου που μπορούσε να μεταφέρει και ο οπλισμός αποτελούνταν στην αρχική έκδοση μόνο από τέσσερα πολυβόλα Browning M2/AN, δύο σε κάθε πτέρυγα. Οι σχεδιαστές πρότειναν την υιοθέτηση αποσπόμενων ακροπτέρυγων για να μειωθεί ακόμα περισσότερο το βάρος. Αν το αεροσκάφος ξεπερνούσε τα 7,5 g τα ακροπτέρυγα θα αποσπόνταν όμως το μαχητικό θα παρέμενε απολύτως ικανό να πετά και να προσνηωθεί σε κάποιο αεροπλανοφόρο. Αν και η ιδέα λειτούργησε με πολύ καλά αποτελέσματα σε ελεγχόμενες συνθήκες, στην πράξη τα αεροσκάφη καταπονούνταν κατά την προσνήωση και πολλές φορές αποσπόνταν μόνο το ένα ακροπτέργο, με αποτέλεσμα το αεροσκάφος να κινδυνεύει να συντριβεί. Παρά τις προσπάθειες το σύστημα δεν κατέστη λειτουργικό και τελικά τα ακροπτέρυγα ενισχύθηκαν και το αεροσκάφος περιορπίστηκε στα 7,5 g.
Ένα F8F-1 παραγωγής έθεσε το 1946 το ρεκόρ ταχύτερης ανόδου φθάνοντας σε ύψος 3,048 m σε 94 δευτερόλεπτα. Το ρεκόρ αυτό παρέμεινε για δέκα ολόκληρα χρόνια και ξεπεράστηκε τελικά από αεριωθούμενο μαχητικό.

Επιχειρησιακή ιστορία

Η κατασκευή των πρωτοτύπων ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 1943 και το πρώτο εξ αυτών πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 21 Αυγούστου 1944, μόλις εννέα μήνες αργότερα.  Τα πρώτα αεροσκάφη παραγωγής ήταν έτοιμα τον Φεβρουάριο του 1945 και η πρώτη squadron που ενε΄ταξε τον τύπο ήταν επιχειρησιακή στις 21 Μαΐου 1945. Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος έληξε πρωτού να χρησιμοποιηθούν τα Bearcat σε επιχειρήσεις.
Μεταπολεμικά το F8F παρέμεινε σε υπηρεσία σε μεγάλους αριθμούς με το Ναυτικό και τους Πεζοναύτες. Επρόκειτο για ένα πολύ ικανό αεροσκάφος που μπορούσε να ξεπεράσει σε πολλές παραμέτρους αρκετά από τα αεριωθούμενα πρώτης γενιάς. Απόδειξη των ικανοτήτων του Bearcat είναι και η επιλογή του από το σμήνος επιδείξεων του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ, τους Blue Angels, to 1946. Το χρησιμοποίησαν μέχρι και την προσωρινή διάλυση τους το 1950, εξ' αιτίας του πολέμου της Κορέας. Αργότερα τα F8F αντικαταστάθηκαν από πιο σύγχρονους τύπους αεριωθουμένων.
Σχεδόν 200 F8F χρησιμοποιήθηκαν από την γαλλική αεροπορία στον πόλεμο της Ινδοκίνας. Ήταν η πρώτη φορά που χρησιμοποιήθηκαν σε επιχειρήσεις. Όταν ο πόλεμος έληξε, 28 αεροσκάφη που επιβίωσαν εντάχθηκαν στην δύναμη της αεροπορίας του νεοσύστατου κράτους του Βιετνάμ. Η Ταϊλάνδη παρέλαβε επίσης F8F την ίδια χρονική περίοδο.