google/wiki40b huggingface dataset:
Διαστρικός κομήτης

Η ονομασία διαστρικός κομήτης αντιστοιχεί στους κομήτες οι οποίοι βρίσκονται στον διαστρικό χώρο, και δεν είναι βαρυτικά δεσμευμένοι σε έναν αστέρα.

Περιγραφή

Πέρα από τους γνωστούς κομήτες του ηλιακού συστήματος και τους γνωστούς εξωηλιακούς κομήτες, ως τον Ιανουάριο του 2016 δεν έχει ταυτοποιηθεί οριστικά κάποιος διαστρικός κομήτης. Ωστόσο η ύπαρξη τους θεωρείται πιθανή, βάσει στοιχείων που προκύπτουν από την βαρυτική διασπορά πολλών αντικειμένων του νέφους Όορτ και την πιθανότητα ύπαρξης παρόμοιων διαδικασιών σε εξωηλιακά πλανητικά συστήματα. Επί του παρόντος, ένας διαστρικός κομήτης μπορεί να ανιχνευτεί μόνο εφόσον περάσει από το Ηλιακό Σύστημα, και μπορεί να διακριθεί από ένα κομήτη που προέρχεται από το νέφος Όορτ βάσει της ισχυρά υπερβολικής τροχιάς του ως ένδειξη πως δεν είναι βαρυτικά δεσμευμένος στον Ήλιο. Έχουν παρατηρηθεί κομήτες με ασθενείς υπερβολικές τροχιές, αλλά οι τροχιές τους είναι συνεπείς με την προέλευση τους από το νέφος Όορτ αντί εκτός του διαστρικού διαστήματος. Ο πιο γνωστός εκκεντρικός κομήτης, ο C/1980 E1, διαθέτει εκκεντρότητα μόλις 1,057, πολύ λιγότερο από ότι θα αναμενόταν να έχει ένας διαστρικός κομήτης.

Πλήθος

Η μελέτη του σχηματισμού του νέφους του Όορτ υποδηλώνει πως υπάρχουν περισσότεροι κομήτες οι οποίοι διαφεύγουν στο βαθύ διάστημα παρά κομήτες που διατηρούν τη θέση τους εντός του νέφους, με την αναλογία να είναι 3–100. Άλλες προσομοιώσεις προτείνουν ένα ποσοστό 90–99% κομητών που εκβάλλονται. Δεν υπάρχει κάποιος λόγος να θεωρείται πως οι κομήτες οι οποίοι σχηματίζονται σε άλλα αστρικά συστήματα δεν θα διέφευγαν από τα συστήματα αυτά με παρόμοιο τρόπο.
  
Εάν οι διαστρικοί κομήτες υπάρχουν όντως, τότε περιστασιακά κάποιοι από αυτούς θα πρέπει να περνούν μέσα από το εσωτερικό Ηλιακό Σύστημα. Η προσέγγιση τους στο Ηλιακό Σύστημα θα είχε διάφορες ταχύτητες, και θα ήταν κυρίως από την περιοχή του αστερισμού του Ηρακλή καθώς το Ηλιακό Σύστημα κατευθύνεται προς εκείνη την περιοχή. Το γεγονός πως δεν έχει παρατηρηθεί κάποιος κομήτης με ικανή ταχύτητα διαφυγής από τον Ήλιο, τοποθετεί κάποια ανώτατα όρια ως προς την διαθεσιμότητα τους,με τον αριθμό τους να μην είναι πάνω από 10¹³ κομήτες ανά κυβικό παρσέκ ή 4.5 × 10⁻⁴
/AU³ ή 10¹² κομήτες ανά κυβικό παρσέκ.

Πρώην διαστρικοί κομήτες

Ένας διαστρικός κομήτης θα μπορούσε υπό σπάνιες περιστάσεις να εγκλωβιστεί σε μια ηλιοκεντρική τροχιά περνώντας από το Ηλιακό Σύστημα. Προσομοιώσεις υπολογιστών έδειξαν πως ο Δίας είναι ο μοναδικός πλανήτης ο οποίος είναι αρκετά μεγάλος ώστε η βαρύτητα του να είναι ικανή να παρασύρει έναν από αυτούς τους κομήτες, κάτι που εκτιμάται πως θα μπορούσε να συμβεί μια φορά κάθε 60 εκατομμύρια έτη. Οι κομήτες Μακχόλτζ 1 και Χιακουτάκε είναι πιθανά παραδείγματα τέτοιων κομητών, καθώς έχουν μη τυπική χημική σύσταση σε σχέση με τους υπόλοιπους κομήτες του Ηλιακού Συστήματος.
Εικονικοποίηση

Οι παράγοντες που συμμετέχουν

Σε ένα εικονικοποιημένο σύστημα συμμετέχουν τρεις παράγοντες: ο πελάτης μιας υπηρεσίας, ο παροχέας της υπηρεσίας και ένας ενδιάμεσος. Ο πελάτης και ο παροχέας αλληλεπιδρούν μέσω μίας πρότυπης διασύνδεσης, τις κλήσεις προς την οποία όμως αναχαιτίζει ο ενδιάμεσος. Ο τελευταίος επιτελεί την εικονικοποίηση λειτουργώντας ως παροχέας για τον πελάτη και ως πελάτης για τον παροχέα. Ένα παράδειγμα είναι ο μηχανισμός εικονικής μνήμης των σύγχρονων λειτουργικών συστημάτων, όπου ο διαχειριστής εικονικής μνήμης (ο ενδιάμεσος) παρεμβάλλεται μεταξύ ενός πραγματικού χώρου διευθύνσεων (παροχέας) και ενός εικονικού που γίνεται αντιληπτός από κάθε διεργασία (πελάτης). Ο ενδιάμεσος παρέχει την ψευδαίσθηση πολλών ισομεγέθων χώρων διευθύνσεων (ένας για κάθε διεργασία), ενώ στην πραγματικότητα υπάρχει μόνο ένας συνολικά (η πραγματική μνήμη). Ο πελάτης και ο παροχέας δεν γνωρίζουν τίποτα για την εικονικοποίηση και τη μεσολάβηση του ενδιάμεσου.

Εικoνικοποίηση Πλατφόρμας

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η εικονικοποίηση πλατφόρμας, όπου ένα λογισμικό ελέγχου («επόπτης» ή hypervisor) εκτελούμενο σε πραγματικό υλικό προσομοιώνει ένα υπολογιστικό περιβάλλον, μία «εικονική μηχανή», επάνω από το οποίο μπορεί να τρέξει κάποιο φιλοξενούμενο λογισμικό (συνήθως ένας πλήρης πυρήνας), απομονωμένο από το υπόλοιπο σύστημα. Η θεμελιώδης λογική πίσω από την εικονικοποίηση πλατφόρμας είναι η αρχή πως οποιαδήποτε λειτουργία μπορεί να εκτελεστεί είτε από λογισμικό είτε από εξειδικευμένο υλικό· οι μόνες διαφορές αφορούν την ευελιξία και την απόδοση. Είναι δυνατόν να προσομοιώνονται ταυτόχρονα πολλαπλές εικονικές μηχανές, εντελώς απομονωμένες μεταξύ τους, από το ίδιο λογισμικό ελέγχου. Η εικονικοποίηση πλατφόρμας εμφανίστηκε αρχικά τη δεκαετία του 1960, πριν από την επέλαση των μικροϋπολογιστών, σε μεγάλα, συγκεντρωτικά συστήματα (mainframes), αλλά μετά το 2000 και την αλματώδη αύξηση των επιδόσεων του υλικού των PC έχει γίνει πλέον κοινή πρακτική.
Σκάνθορπ Γιουνάιτεντ

Πορεία στις κατηγορίες

Δεύτερο επίπεδο: 1958–1964, 2007–2008, 2009–2011
Τρίτο επίπεδο: 1950–1958, 1964–1968, 1972–1973, 1983–1984, 1999–2000, 2005–2007, 2008–2009, 2011–2013
Τέταρτο επίπεδο: 1968–1972, 1973–1983, 1984–1999, 2000–2005, 2013-
Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης γυναικών 1998-1999

Το κύπελλο Ελλάδας βόλεϊ γυναικών της περιόδου 1998−1999 ήταν το πρώτο στην ιστορία της διοργάνωσης. Συμμετείχαν οι ομάδες της Α1 και της Α2 κατηγορίας. Στην Α' και στη Β' φάση μετείχαν μόνο ομάδες της Α2, ενώ οι ομάδες της Α1 εισήλθαν στη διοργάνωση στη Γ' φάση. Το φάιναλ 4 διεξήχθη στην Αλεξανδρούπολη 19 και 20 Μαρτίου 1999. Πρώτη νικήτρια του θεσμού αναδείχθηκε η ομάδα των Βριλησσίων.
Ξηραίικα Αιτωλοακαρνανίας

Γεωγραφία - Ιστορία

Τα Ξηραίικα βρίσκονται στους νότιους πρόποδες του όρους Αράκυνθος (Ζυγός), βορειοδυτικά της λιμνοθάλασσας της Κλείσοβας και δυτικά του Εύηνου ποταμού. Το χωριό είναι κτισμένο δίπλα και βόρεια από την Ιόνια Οδό. Απέχει 15 χλμ. Α.-ΒΑ. του Μεσολογγίου και 36 χλμ. Δ. από τη Ναύπακτο. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1889 στο ΦΕΚ 251Α-04/10/1889 με το όνομα Ξηρέϊκα ή Λάϊνα να προσαρτάται στον τότε δήμο Μεσολογγίου. Το 1940 διορθώνεται σε Ξηραίικα. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τον Άγιο Γεώργιο, το Κουτσοχέρι και τη Κοκώρη αποτελούν την τοπική κοινότητα Αγίου Γεωργίου που υπάγεται στη  δημοτική ενότητα Ιεράς Πόλης Μεσολογγίου του Ιεράς Πόλης Μεσολογγίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 54 κατοίκους.
Επεισόδιο 15ης Μαΐου

Με την ονομασία επεισόδιο 15ης Μαΐου ή περιστατικό 15ης Μαΐου, ή επεισόδιο 15/5ου. ( 五·一五事件 Goichigo Jiken ; ) φέρεται στη, σύγχρονη σχετικά, πολιτική και στρατιωτική ιστορία της Ιαπωνίας, μια απόπειρα πραξικοπήματος που εκδηλώθηκε στις 15 Μαΐου του 1932, στο Τόκιο, από 11 κατώτερους αξιωματικούς του αυτοκρατορικού ναυτικού, συνεπικουρούμενοι από μερικούς ευέλπιδες του αυτοκρατορικού στρατού και κάποιους πολίτες.
Κατά την εκδήλωση αυτή δολοφονήθηκε ο πρωθυπουργός Τσουγιόσι Ινουκάι ενώ έτεροι στόχοι υπήρξαν ανεπιτυχείς. Τελικά μετά τρεις ημέρες οι στασιαστές συνελήφθησαν πλην όμως οι καταδίκες τους που ακολούθησαν υπήρξαν ιδιαίτερα επιεικείς (ολιγόχρονες φυλακίσεις) λόγω της έντονης λαϊκής υποστήριξης. Συνέπεια αυτού ήταν η αποδυνάμωση των δημοκρατικών θεσμών και του κράτους δικαίου και αντίθετα η ενίσχυση του ανερχόμενου ιαπωνικού μιλιταρισμού.
Το επεισόδιο αυτό ήταν ένα από τα πολλά ομοίως αιματηρά που φέρεται να σχεδίασε και να οργάνωσε η λεγόμενη Λίγκα του αίματος, ή Συνδικάτο αιματηρών επεισοδίων, που έδρασε κυρίως κατά τη δεύτερη δεκαετία του μεσοπολέμου.
Νικόλαος Λούσης

Τα πρώτα χρόνια

Ο Νικόλαος Λούσης, όπως ήταν το επώνυμό του, γεννήθηκε στη Στενήμαχο της Ανατολικής Ρωμυλίας. Σπούδασε στη Ριζάρειο των Αθηνών με υποτροφία του Κομιτζοπουλείου κληροδοτήματος. Μετά τις σπουδές του, διορίστηκε καθηγητής και γύρισε στη Φιλιππούπολη, όπου και χειροτονήθηκε διάκος. Το 1872 τον βρίσκουμε σχολάρχη στα Χανιά και τον επόμενο χρόνο καθηγητή της Θεολογίας στο Ελληνικό Λύκειο του Σταυροδρομίου Κωνσταντινουπόλεως. Δύο χρόνια αργότερα πηγαίνει στη Θεσσαλονίκη, όπου συνδέεται στενά με το Μητροπολήτη Ιωακείμ (το μετέπειτα Οικουμενικό Πατριάρχη Ιωακείμ Γ΄) και τον επόμενο χρόνο προχειρίζεται ιερέας.

Τοποθέτηση ως Επισκόπου και αναγνώριση

Σχεδόν αμέσως, το 1874, σε ηλικία 34 χρονών τοποθετείται Επίσκοπος Κίτρους με έδρα τον Κολινδρό. Έγινε γρήγορα αγαπητός στην ευρύτερη περιοχή της Μακεδονίας. Όταν ο μητροπολίτης Βεροίας Βενέδικτος πεθαίνει, σύσσωμοι οι Βεροιείς ζητούν από το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως την εκλογή του Νικολάου στο θρόνο της μητροπόλεως Βεροίας. Παρά την επιθυμία των κατοίκων της Βέροιας και του ίδιου του Νικολάου, εκκλησιαστικοί παράγοντες του Φαναρίου παρακωλύουν αυτή την εξέλιξη και τοποθετούν στη Μητρόπολη της Βέροιας τον Προκόπιο.
Μυήθηκε στον αγώνα για ελεύθερη Μακεδονία πολύ νωρίς και το 1878 πρωταγωνίστησε στην Επανάσταση του Λιτοχώρου. Συγκεκριμένα, το 1878 και ύστερα από την υπογραφή της Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου με την οποία δημιουργείται η «Μεγάλη Βουλγαρία», ο Κίτρους Νικόλαος ξεσηκώνει τους κατοίκους της Επισκοπικής του περιφερείας. Έτσι, στις 19 Φεβρουαρίου/3 Μαρτίου 1878 στο Λιτόχωρο συγκροτήθηκε η «Προσωρινή Κυβέρνησις της Μακεδονίας» με πρόεδρο τον Ιατρό Ευάγγελο Κοροβάγγο από το Λιτόχωρο, η οποία επαναστατεί. Μέλη της Κυβέρνησης αυτής ήταν, μεταξύ άλλων, και ο Ιωάννης Νικολάου Διαμαντή (Γιος του καπετάν Διαμαντή), απ' τα Ρυάκια Πιερίας. Συνεργάστηκε με το Βαγγέλη Χοστέβα,απ' τα Ρυάκια Πιερίας, τον οπλαρχηγό που ανέλαβε την εδραίωση της Επανάστασης στον Όλυμπο και στα Πιέρια καθώς επίσης και με τους Έλληνες Βλάχους αδελφούς Πατραλέξη (Παύλο και Πέτρο) κατοίκους Ρυακίων Πιερίας καταγόμενους απ' το Σέλι.  
Η Επανάσταση αυτή κατεστάλη από τους Οθωμανούς, οι οποίοι ήρθαν από την Θεσσαλονίκη. Αποτέλεσμα ήταν να σφαγιαστεί το Λιτόχωρο και να καεί ο Κολινδρός, η έδρα της Επισκοπής. Όταν τελικά καταλήφθηκε ο Κολινδρός, ο Νικόλαος πυρπόλησε τη Μητρόπολη, για να μην πέσουν ιερά κειμήλια και έγγραφα στα χέρια των Τούρκων. Κατέφυγε μαζί με άλλους αγωνιστές στα Χάσια και στον Ασπροπόταμο.

Στην Αθήνα

Mέσω Λαμίας κατέληξε στην Αθήνα όπου τον υποδέχθηκε με τιμές η Μακεδονική Επιτροπή και πλήθος κόσμου. Έπειτα διορίστηκε καθηγητής των Θρησκευτικών στο Γυμνάσιο της Λαμίας, όπου και παρέμεινε μέχρι το 1880. Απεβίωσε από φυματίωση στα τέλη Ιουλίου 1882 στην Αθήνα, άπορος και λησμονημένος από το ελεύθερο ελληνικό κράτος.  Στην κηδεία του μεταξύ άλλων παρέστη ο τότε Πρωθυπουργός της Ελλάδος Χαρίλαος Τρικούπης. 
Άφησε κώδικα, στον οποίο περιγράφονται εμπεριστατωμένα οι πτυχές της Επανάστασης στο Λιτόχωρο.
Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Νάπολης

Σύντομη ιστορία

Το κτήριο που σήμερα στεγάζει το Μουσείο ξεκίνησε να κατασκευάζεται το 1585 ύστερα από εντολή του δον Πέδρο Χιρόν (Pedro Giron), Ισπανού αντιβασιλέα της Νάπολης από το 1582 ως το 1586, ως οικοδόμημα προορισμένο να στεγάσει τους Αντιβασιλικούς στάβλους, υπό την επίβλεψη του αρχιτέκτονα G. V. Casale. Από το κτίσμα αυτό, που ήταν πολύ μικρότερο σε σχέση με το σημερινό, απομένουν μόνον δύο κολώνες από πιπέρνο. Το κτίριο δεν ολοκληρώθηκε αλλά την περίοδο 1610 - 1615, υπό την επίβλεψη του αρχιτέκτονα Τζούλιο Τσέζαρε Φοντάνα (Giulio Cesare Fontana) και ύστερα από εντολή του επίσης Ισπανού αντιβασιλέα της Νάπολης (1610 - 1616) Δον Πέδρο Φερνάντο δε Κάστρο κόμητα του Lemos (Pedro Fernando de Castro, conte di Lemos) άρχισε να τροποποιείται προκειμένου να στεγάσει το "Ανάκτορο των Σπουδών" (ιταλ. Palazzo degli Studi), δηλαδή το Πανεπιστήμιο της Νάπολης. Και αυτή η προσπάθεια έμεινε ημιτελής, αφού ο Φοντάνα, έχοντας σχεδιάσει διόρωφο κτίσμα, κατάφερε να ολοκληρώσει μόνο το κεντρικό κτίσμα και την δυτική πτέρυγα στεγάζοντας ωστόσο το Πανεπιστήμιο.
Το 1738 ο βασιλέας του νεοσύστατου Βασιλείου Κάρολος της Νάπολης από την δυναστεία των Βουρβόνων αποφάσισε να δημιουργήσει ένα μουσείο για την πρωτεύουσα του νεοαποκτηθέντος βασιλείου του, στο οποίο θα στεγάζονταν τα αντικείμενα της συλλογής Φαρνέζε, τα οποία ανήκαν στη μητέρα του, Ελιζαμπέτα Φαρνέζε. Αρχικά επιλέχθηκε η μελλοντική βασιλική κατοικία στο Καποντιμόντε, (Capodimonte), αλλά οι ανασκαφές στις πόλεις γύρω από τον Βεζούβιο συνεχίζονταν, φέρνοντας στο φως ολοένα και περισσότερα σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα, τα οποία προσωρινά στεγάζονταν στο Μουσείο του Ερκολάνο και στη βασιλική κατοικία στο Πόρτιτσι (Portici).
Τελικά, το 1777 ο Φερδινάνδος IV έχοντας εκδιώξει τους Ιησουίτες από το βασίλειο της Νάπολης (1767) μετέφερε την έδρα του Πανεπιστημίου στο Ανάκτορο των Ιησουιτών (Gesù Vecchio) και το κτίσμα έμεινε κενό και διαθέσιμο για τη δημιουργία Μουσείου. Μετέφερε στο κτίσμα όλες τις συλλογές από το Εθνικό Μουσείο Καποντιμόντε και το Πόρτιτσι καθώς και όλα τα ευρήματα που εξακολουθούσαν να ανακαλύπτονται. Παρά τις  οικονομικές δυσκολίες και  τις μεγάλες πολιτικές  ανακατατάξεις της εποχής,  η οποία επιβράδυνε σημαντικά το όλο εγχείρημα, το 1801 ήταν άνοιξε για το κοινό, στη Μεγάλη Αίθουσα του Ηλιακού Ωρολογίου, η «Βασιλική Βιβλιοθήκη της Νάπολης». Κατά την περίοδο της γαλλικής κυριαρχίας στη Νάπολη (1806 - 1815) εγκαινιάζονται τα πρώτα τμήματα του «Βασιλικού Μουσείου». Το Μουσείο ως κτίσμα αναμορφώθηκε και αναπλάστηκε. Με την επιστροφή της δυναστείας των Βουρβόνων εγκαινιάστηκε το 1816 υπό το όνομα «Βασιλικό Μουσείο των Βουρβόνων» (Real Museo Borbonico).
Το 1860, με την ενοποίηση της Ιταλίας, το Μουσείο περιήλθε στην ιδιοκτησία του Κράτους και έλαβε το όνομα "Εθνικό Μουσείο" (Museo Nazionale). Παράλληλα, η συλλογή του συνεχώς εμπλουτιζόταν, όπως, π.χ., με την απόκτηση της περίφημης "συλλογής Σαντάντζελο" (collezione Santangelo).
Πίνακας μεταλλίων Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2008

Ο πίνακας μεταλλίων των Ολυμπιακών Αγώνων του 2008 είναι μία λίστα της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής η οποία κατατάσσει τις χώρες, αθλητές των οποίων έχουν κερδίσει μετάλλια στους Αγώνες. Η κατάταξη δεν γίνεται με βάση το συνολικό αριθμό των μεταλλίων, αλλά πρώτα με βάση τον αριθμό των χρυσών, στη συνέχεια τον αριθμό των αργυρών, και τέλος, με βάση τον αριθμό των χάλκινων μεταλλίων.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 που διεξήχθησαν στο Πεκίνο, την πρωτεύουσα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας έλαβαν μέρος περίπου 11.028 αθλητές από 204 χώρες, αριθμός ρεκόρ για Ολυμπιακούς Αγώνες. Οι αθλητές αγωνίστηκαν σε 302 αγωνίσματα και 28 αθλήματα.
Συνολικά, 88 χώρες κέρδισαν κάποιο μετάλλιο, ενώ 55 από αυτές κέρδισαν ένα τουλάχιστον χρυσό μετάλλιο.
Οι Νήσοι Μάρσαλ, το Μαυροβούνιο και το Τουβαλού συμμετέχουν για πρώτη φορά σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Το Αφγανιστάν, το Μπαχρέιν, το Τατζικιστάν, και το Τόγκο κέρδισαν για πρώτη φορά ολυμπιακό μετάλλιο. Η Σερβία και η Σιγκαπούρη κέρδισαν για πρώτη φορά μετάλλιο ως ανεξάρτητα κράτη, ενώ το Μπαχρέιν, η Μογγολία, και ο Παναμάς κέρδισαν το πρώτο τους χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο.
Τάκης Θεοδωρικάκος

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1964 στο Κερατσίνι. Είναι πτυχιούχος του Παιδαγωγικού τμήματος του ΕΚΠΑ, ενώ πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης στην πολιτική επιστήμη και κοινωνιολογία με ειδίκευση στην εκλογική κοινωνιολογία.
Υπήρξε επιστημονικός συνεργάτης και πρόεδρος της εταιρείας GPO ΑΕ, από το 2000 ως το 2016. Είναι πολιτικός ερευνητής και αναλυτής, διδάκτορας δημοσίων πολιτικών στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, στου οποίου τη σχολή Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών δίδασκε μέχρι τον Ιούνιο 2019. 
Είναι παντρεμένος κι έχει δύο παιδιά.

Πολιτική σταδιοδρομία

Ασχολήθηκε με την πολιτική από τη νεαρή του ηλικία και παλαιότερα υπήρξε μέλος της ΚΝΕ.  
Τον Ιανουάριο του 1990, στο 5ο συνέδριο της ΚΝΕ, που πραγματοποιήθηκε μετά την διάσπαση της ΚΝΕ του 1989, εκλέχτηκε πρόεδρος της ΚΝΕ. Το 1991 προσχώρησε στο ΣΥΝ και το 1993 στο ΠαΣοΚ.
Διετέλεσε αντινομάρχης Πειραιά από το 1994 έως το 1996.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2019 εξελέγη βουλευτής επικρατείας με τη Νέα Δημοκρατία και στις 9 Ιουλίου του 2019 ορίστηκε υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Ιωάννης Θειακάκης

Βιογραφικά στοιχεία

Η καταγωγή του ήταν από το Ηράκλειο Κρήτης  και σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Παρίσι. Ήταν επίσης πρωτεργάτης του Δημοκρατικού αγώνα.

Νομαρχικό έργο

Από το 1924 ως το 1927 υπηρέτησε ως Νομάρχης Λέσβου. Έφτασε στη Λέσβο στις 4 Ιουλίου 1924 με το ατμόπλοιο "Ερμούπολις". Ως νομάρχης ασχολήθηκε με την οδοποιία της Λέσβου και ίδρυσε την κατασκήνωση της Νεάπολης, για να παραθερίζουν τα ορφανά παιδιά. Το καλοκαίρι του 1925 τον αναπλήρωσε στη νομαρχία ο διευθυντής Νομαρχίας, Διδάχος. Έπειτα από τη βραχύβια θητεία του Σολομωνίδη στη Νομαρχία Λέσβου, ο Θειακάκης επέστρεψε ως νομάρχης στο νησί αυτό τον Σεπτέμβριο του 1925 και εγκαινίασε το δρόμο Ερεσού-Τελωνείων-Γαβαθά. Επίσης, μερίμνησε για την κατασκευή υδραγωγείων, την προικοδότηση των αδερφών και θυγατέρων από τους στρατιώτες που είχαν εξαφανισθεί στο μέτωπο της Μικράς Ασίας και τη χορήγηση επιδομάτων για τον προσφυγικό κόσμο.  Στον αγροτικό τομέα, το σημαντικότερο επίτευμά του ήταν η εξαγωγή λαδιού και εκτός Ελλάδας.Ο αθλητισμός στη Μυτιλήνη γνώρισε ανάπτυξη κατά τη νομαρχία του Θειακάκη και οργανώθηκαν αγώνες αντισφαίρισης.  Τον Σεπτέμβριο του 1927 η θητεία του τερματίστηκε, παρά τις διαμαρτυρίες των κατοίκων της Λέσβου υπέρ της παραμονής του.
Τον Φεβρουάριο του 1933 διορίστηκε Νομάρχης Κερκύρας, θέση στην οποία έμεινε για ελάχιστες εβδομάδες, καθώς αντικαταστάθηκε τον Μάρτιο του 1933 από τον Μελά. 
Απεβίωσε και κηδεύτηκε στις 30 Ιουνίου 1954 στην Αθήνα, έχοντας αποκτήσει παιδιά και έναν εγγονό.
Ανθρώπινα δικαιώματα στην Ελλάδα

Σύνοψη

Το κύριο χαρακτηριστικό των δικαιωμάτων είναι η διασφάλισή τους, κυρίως από το σύνταγμα, αλλά και από άλλα συμπληρωματικά νομοθετήματα, απέναντι στην αυθαίρετη και καταπιεστική εξουσία του κράτους ή άλλων εξουσιαστικών θεσμών.
"Το ελληνικό σύνταγμα περιλαμβάνει σε ειδικό κεφάλαιο τα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα (ισότητα προ του νόμου, απαραβίαστο προσωπικότητας, δικαίωμα δικαστικής προστασίας, δικαίωμα «του συνέρχεσθαι» και «του συνεταιρίζεσθαι» κ.α.), τα οποία διακρίνει από τα πολιτικά και τα αστικά δικαιώματα." (Άρθρα 4-25)
Ράνι Μούκερτζι

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 21 Μαρτίου του 1978 στην Καλκούτα. Η οικογένεια της, που ανήκει στο έθνος των Μπενγκαλί, δραστηριοποιείται στο χώρο του κινηματογράφου από τη δεκαετία του '40. Ο πατέρας της, Ραμ Μούκερτζι, ήταν σκηνοθέτης και ένας από τους ιδρυτές των στούντιο Filmalaya ενώ η μητέρα της, Κρίσνα, τραγουδίστρια σε ταινίες. Ο αδελφός της, Ράτζα, υπήρξε παραγωγός ταινιών και πρόσφατα σκηνοθέτης ενώ η θεία της, Ντεμπάσρι Ρόι και η ξαδέλφη της, Κατζόλ είναι πασίγνωστες και δημοφιλής ηθοποιοί του Μπόλιγουντ.
Έχει αποφοιτήσει από κολέγιο της Βομβάης και είναι εκπαιδευμένη χορεύτρια (από την ηλικία των 10 ετών) στον παραδοσιακό χορό Οντίσι (Odissi). Μετά τις πολλαπλές επιτυχίες της στο σινεμά τα Ινδικά ΜΜΕ την αποκάλεσαν Βασίλισσα του Μπόλιγουντ, το όνομα της άλλωστε, Ράνι (Χίντι: रानी ), σημαίνει στα Ινδικά Βασίλισσα.

Σταδιοδρομία

Η πρώτη της εμφάνιση στον κινηματογράφο έγινε με την ταινία Raja Ki Aayegi Baraat το 1996 αλλά η πρώτη της μεγάλη επιτυχία ήρθε δύο χρόνια αργότερα με την αισθηματική ταινία του Καράν Τζοχάρ, Kuch Kuch Hota Hai. Η ερμηνεία της στην ταινία, που συγκαταλέγεται στις μεγαλύτερες επιτυχίες του Ινδικού σινεμά, της χάρισε και ένα βραβείο Filmfare για Β' Γυναικεία Ερμηνεία. Ακολούθησε η συμμετοχή σε μερικές κάτω των προσδοκιών παραγωγές μέχρι την επιστροφή της στις εμπορικές και καλλιτεχνικές επιτυχίες το 2002 με το φιλμ Saathiya.
Το 2004, οι συμμετοχές της στο εμπορικά επιτυχημένο Hum Tum και το καλλιτεχνικά αναγνωρισμένο Yuva της αποφέρουν τα βραβεία Filmfare A' & B' Γυναικείας Ερμηνείας και γίνεται έτσι η πρώτη ηθοποιός στην ιστορία του Ινδικού σινεμά που κατακτά και τα δύο μεγάλα βραβεία την ίδια χρονιά. Οι καθολικοί διθύραμβοι των κριτικών και οι πολλαπλές βραβεύσεις της για την ερμηνεία της στην ταινία Black (2005), όπου υποδύεται ένα κωφάλαλο κορίτσι την καθιερώνουν ως μια από τις μεγάλες πρωταγωνίστριες του Μπόλιγουντ.
Ακολούθησαν συμμετοχές σε εμπορικά επιτυχημένες παραγωγές αλλά και σε πιο "καλλιτεχνικές" ταινίες που της απέφεραν πολλαπλές υποψηφιότητες και πολλές νίκες σε βραβεία και φεστιβάλ. Δύο από τις ταινίες που πρωταγωνίστησε υπήρξαν επίσημες συμμετοχές της Ινδίας στα Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας ενώ η ίδια θεωρείται από τους ανθρώπους με τη μεγαλύτερη επιρροή στο Μπόλιγουντ. Έχει ψηφιστεί πολλές φορές σε λίστες με τις διασημότερες και ομορφότερες ηθοποιούς της Ασίας ενώ εξίσου σημαντικό είναι και το φιλανθρωπικό της έργο.
Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Μπουρκίνα Φάσο

Ιστορία

Ο οργανισμός συστάθηκε το 1959. Εντάχθηκε στην Αφρικανική Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου (CAF) και στην Παγκόσμια Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (FIFA) το 1964.
Δευτερογενής παραγωγή (βιολογία)

Στη Βιολογία με τον όρο δευτερογενής παραγωγή ορίζεται η παραγωγή νέας βιομάζας από ετερότροφους οργανισμούς.
Η διαθέσιμη ενέργεια εκ της πρωτογενούς παραγωγής, καλούμενη "καθαρή πρωτογενής παραγωγή", αποτελεί αυτή καθαυτή την διαθέσιμη ενέργεια των ετεροτρόφων οργανισμών ενός οικοσυστήματος και κατά συνέπεια την ενεργειακή βάση από την οποία εξαρτώνται όλες οι μορφές της ζωής στη Γη.
Ένωση Βιβλιοθηκών της Σιγκαπούρης

Διοίκηση

Η ένωση διευθύνεται από ένα εντεκαμελές Συμβούλιο  (Council), το οποίο είναι υπεύθυνο για τη συνολική διαχείριση των υποθέσεων της, καθώς και για τη διασφάλιση της εύρυθμης λειτουργίας της. Το Συμβούλιο της LAS απαρτίζεται από τον Πρόεδρο (President), τον αμέσως Προηγούμενο Πρόεδρο (Past President), τον Αντιπρόεδρο (Vice-President), το Γραμματέα (Hon. Secretary), το Βοηθό Γραμματέα (Hon. Asst. Secretary), τον Ταμία (Hon. Treasurer) και πέντε Μέλη (Members). Για την υλοποίηση συγκεκριμένων έργων και την εκτέλεση συγκεκριμένων καθηκόντων το Συμβούλιο έχει τη δυνατότητα να συστήνει Επιτροπές (Committees), Τμήματα (Sections) και Ομάδες Εργασίας (Groups).
Μεγάλος Καύκασος

Σύνορο Ευρώπης-Ασίας

Η λεκάνη απορροής του Καυκάσου θεωρείται το όριο μεταξύ της Ανατολικής Ευρώπης και της δυτικής Ασίας. Το ευρωπαϊκό τμήμα βόρεια της λεκάνης απορροής είναι γνωστή ως Κισκαύκασος (κυριολεκτικά εδώθε της Καυκασίας), ενώ η ασιατική πλευρά προς τον νότο ως Υπερκαυκασία, η οποία κυριαρχείται από τον μικρό Καύκασο το δυτικό τμήμα του οποίου συγκλίνει με την ανατολική Ανατολία. 
Τα σύνορα της Ρωσίας με τη Γεωργία και το Αζερμπαϊτζάν εκτείνονται κατά μήκος του Καυκάσου. Η γεωργιανή στρατιωτική οδός (φαράγγι Ντάριαλ) και η Υπερκαυκασία εθνική οδός διασχίζουν αυτή την οροσειρά σε υψόμετρο μέχρι 3.000 μέτρα (9.800 πόδια).

Λεκάνη απορροής

Η λεκάνη απορροής του Καυκάσου ήταν το σύνορο μεταξύ της επαρχίας της Καυκασίας της ρωσικής αυτοκρατορίας στο βορρά και της οθωμανικής αυτοκρατορίας και της περσικής αυτοκρατορίας στον νότο το 1801, μέχρι τη ρωσική νίκη το 1813 και τη συνθήκη του Γκουλιστάν που μετέφερε τα σύνορα της ρωσικής αυτοκρατορίας στην Υπερκαυκασία. Τα σύνορα μεταξύ της Ρωσίας και της Γεωργίας εξακολουθεί να ακολουθεί τη λεκάνη απορροής σχεδόν ακριβώς (με εξαίρεση μια στενή λωρίδα εδάφους στη βόρεια περιφέρεια Μτσκέτα-Μτιανετί και τη βορειοδυτική περιφέρεια Κακέτι, στην οποία η Γεωργία εκτείνεται βόρεια της λεκάνης), ενώ το Αζερμπαϊτζάν στην του βορειοανατολική γωνία έχει πέντε επαρχίες βόρεια της λεκάνης απορροής (Νταβάχι, Χακμάζ, Κιουσάρ, Σιαζάν, Κουμπά).
429 Λωτίς

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η διάμετρος της Λωτίδος υπολογίσθηκε σε 69,6 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 353 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. O φασματικός τύπος της είναι πιθανώς C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,043 (από δεδομένα του IRAS). Η Λωτίς περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 13 ώρες και 35 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 100 ως 95 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.