google/wiki40b huggingface dataset:
Εκείνη (ταινία)

Πλοκή

Ένας άντρας με μαύρα ρούχα και καλυμμένο πρόσωπο εισβάλλει στο σπίτι της Μισέλ ΛεΜπλανκ και τη βιάζει. Η Μισέλ προσπαθεί να αντιμετωπίσει το γεγονός αυτό, παράλληλα με τα προβλήματα που ήδη υπάρχουν στη ζωή της.
Όταν ήταν δέκα ετών, ο πατέρας της σκότωσε στη γειτονιά 27 ανθρώπους και είναι στη φυλακή. Οι μνήμες της ξυπνούν, καθώς εκείνος κάνει αίτηση αποφυλάκισης και τα ΜΜΕ επαναφέρουν την υπόθεση στο προσκήνιο. Η μητέρα πρόκειται να παντρευτεί έναν πολύ νεότερο άντρα, τον οποίο πληρώνει. Ο γιος της Βενσάν έχει σχέση με τη Ζοζί που είναι έγκυος και η ίδια η Μισέλ δε συμπαθεί. Όταν γεννά το παιδί αυτό είναι μιγάς και καταλαβαίνουν όλοι ότι το παιδί δεν είναι του γιου της. Ο πρώην σύζυγός της, ο Ρισάρ, έχει σχέση με μια φοιτήτρια, την Ελέν. Η Μισέλ έχει σχέση με τον τον άντρα της καλύτερής της φίλης Αννά, τον Ρομπέρ, ενώ ερωτεύεται και τον γείτονά της Πατρίκ.
Η Μισέλ μετά τον βιασμό αλλάζει κλειδαριές, αγοράζει σπρέι πιπεριού και σφυριά, ενώ μαθαίνει να στοχεύει με όπλα. Ο βιαστής φαίνεται πως είναι ένας άντρας του κύκλου της, καθώς ακόμη και μετά το γεγονός συνεχίζει με διάφορους τρόπους να κάνει αισθητή την παρουσία του. Μια μέρα, εισβάλλει ξανά στο σπίτι, αλλά η Μισέλ αμύνεται και τον τραυματίζει στο χέρι. Αφαιρεί την κουκούλα και βλέπει το πρόσωπο του Πατρίκ. Όταν η Μισέλ τον ρωτά γιατί το έκανε, εκείνος απαντά ότι ήταν αναγκαίο.
Μετά από λίγο καιρό, ο Πατρίκ επιτίθεται ξανά στη Μισέλ και τη βιάζει. Ένα άλλο βράδυ,η Μισέλ αποκαλύπτει στην Αννά τη σχέση της με τον Ρομπέρ. Το ίδιο βράδυ, ο Πατρίκ γυρίζει στο σπίτι με το αυτοκίνητό του τη Μισέλ και ύστερα μπαίνει στο σπίτι της και της επιτίθεται. Τότε, ο Βενσάν τον χτυπά με ένα ξύλο στο κεφάλι και τον σκοτώνει. Η Μισέλ συναντά τη Ρεμπεκά και εκείνη της λέει πως ο Πατρίκ ήταν μια βασανισμένη ψυχή και πως την ευχαριστεί που του έδωσε έστω και για λίγο αυτό που του έλειπε.
Στο τέλος, η Αννά εγκαταλείπει τον Ρομπέρ και προτείνει στη Μισέλ να ζήσουν μαζί για λίγο καιρό.

Βραβεία/Διακρίσεις

Στις Χρυσές Σφαίρες του 2017 κέρδισε και στις δύο κατηγορίες όπου έλαβε υποψηφιότητα: καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας και Α' γυναικείου ρόλου σε δραματική ταινία (Ιζαμπέλ Υπέρ). Στα 89α Βραβεία Όσκαρ έλαβε υποψηφιότητα στην κατηγορία Α' γυναικείου ρόλου (Ιζαμπέλ Υπέρ).
Στα Βραβεία Σεζάρ του 2017 ήταν υποψήφια σε 11 κατηγορίες: καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας (Πολ Βερχόφεν), Α' γυναικείου ρόλου (Ιζαμπέλ Υπέρ), Β' γυναικείου ρόλου (Αν Κονσινί), Β' ανδρικού ρόλου (Λοράν Λαφίτ), διασκευασμένου σεναρίου, πρωτότυπης μουσικής, ήχου, μοντάζ και φωτογραφίας. Κέρδισε δύο βραβεία, τηςκαλύτερης ταινίας και του Α' γυναικείου ρόλου.
Κέρδισε το Βραβείο Γκόγια Καλύτερης Ευρωπαϊκής Ταινίας. Επίσης, ήταν η πρόταση της Γαλλίας για την καλύτερη ξενόγλωσση ταινία στα 89α Βραβεία Όσκαρ και ήταν υποψήφια για τον Χρυσό Φοίνικα, για το βραβείο Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου καλύτερης ταινίας και για το Βραβείο Satellite καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας. Είναι υποψήφια για το Βραβείο BAFTA Καλύτερης Μη Αγγλόφωνης Ταινίας.
Πειραϊκός

Βιογραφία

Έδρασε τον 4ο αιώνα π.Χ., όπως μας αναφέρει ο Πλίνιος στην Φυσική Ιστορία. Τα έργα του είχαν ως αντικείμενο θέματα καθημερινά, αντικείμενα «φαγώσιμα και άλλα». Ζωγράφιζε σκηνές χειρωνακτικών επαγγελμάτων, όπως το μαγαζί του κουρέα, το εργαστήρι του τσαγκάρη, γαϊδουράκια και άλλα. Γι'αυτό τον λόγο τον ονόμαζαν «ρυπαρογράφο» ή «ρωπογράφο», δηλαδή «ζωγράφο ευτελών αντικειμένων», σε αντίθεση με τους μεγαλογράφους που ασχολούντο με θέματα από την μυθολογία, τους ήρωες, τις μάχες και τα λοιπά. Σύμφωνα με τον Πλίνιο πάντα, τα έργα του είχαν απίστευτο ρεαλισμό και έπαιρναν βραβεία ακριβότερα από τα μεγάλα έργα πολλών άλλων ζωγράφων.
Άντονι Μπάουι

Καριέρα

Ο Μπάουι αγωνίστηκε στο πανεπιστήμιο Σέμινοουλ Στέιτ της Οκλαχόμα από το 1982 ως το 1984 και μεταγράφηκε για δύο ακόμη χρόνια στο πανεπιστήμιο της Οκλαχόμα. Εκεί, σε 72 αγώνες είχε μέσο όρο 13,4 πόντων, 5,2 ριμπάουντ και 5,0 ασίστ.
Το καλοκαίρι του 1986, επιλέχθηκε στην 66η θέση του ντραφτ του ΝΒΑ από τους Χιούστον Ρόκετς, με τους οποίους αγωνίστηκε σε φιλικούς αγώνες προετοιμασίας το 1986 και το 1987, όπως και με την φανέλα των Νιου Τζέρσεϊ Νετς το 1988. Αφού αγωνίστηκε για δύο σεζόν με τους Κουάντ Σίτι Θάντερ στο πρωτάθλημα του CBA, έκανε το ντεμπούτο του στο ΝΒΑ με την ομάδα των Σαν Αντόνιο Σπερς την σεζόν 1988-89, αγωνιζόμενος σε 18 παιχνίδια με μέσους όρους 18,6 πόντων και 3,1 ριμπάουντ.
Την επόμενη χρονιά, φόρεσε την φανέλα των Χιούστον Ρόκετς, αγωνιζόμενος σε 66 αγώνες με 4,3 πόντους και 1,8 ριμπάουντ. Την σεζόν 1990-91, μεταγράφηκε στην ιταλική Βαρέζε, καταλαμβάνοντας την ενδέκατη θέση του ιταλικού πρωταθλήματος, πριν επιστρέψει στις Ηνωμένες Πολιτείες για να αγωνιστεί για πέντε χρόνια με την ομάδα των Ορλάντο Μάτζικ. Στους Μάτζικ, υπήρξε συμπαίκτης του Σακίλ Ο'Νιλ, φθάνοντας στους τελικούς του ΝΒΑ το 1995. Έπαιξε σε 350 παιχνίδια, όντας βασικός στα 79 εξ αυτών, με μέσους όρους 6,9 πόντων, 2,3 ριμπάουντ και 2,0 ασίστ.
Το 1996-97, επέστρεψε στην Ιταλία, φορώντας την φανέλα της Στεφανέλ Μιλάνο, ενώ τον Ιανουάριο του 1998 υπέγραψε στους Νιου Γιορκ Νικς, αγωνιζόμενος σε 27 ματς της περιόδου 1997-98.
Την σεζόν 1998-99, φόρεσε την φανέλα της Ζάλγκιρις Κάουνας από την Λιθουανία, κατακτώντας τον τίτλο της Ευρωλίγκα. Το 1999-00, κατέκτησε το κύπελλο Ελλάδας με την ομάδα της ΑΕΚ, όπως και το κύπελλο Σαπόρτα. Συνέχισε στον Άρη Θεσσαλονίκης το 2000-01, κλείνοντας την χρονιά στην Φορτιτούντο Μπολόνια και τη Νήαρ Ηστ, ολοκληρώνοντας την καριέρα του σε ηλικία 39 ετών στην ρωσική Ουράλ Γκρέιτ.
Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου γυναικών

Αποτελέσματα

Τα ακόλουθα αποτελέσματα προέρχονται από τους τελικούς των αντίστοιχων πρωταθλημάτων.
Ελαία Αρκαδίας

Επισκόπιση

Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Το χωριό βρίσκεται σε μία πανέμορφη τοποθεσία παραποτάμια του ποταμού Ερύμανθου. Η ονομασία του οικισμού πρώτα ήταν Σαϊντάγγα.Ο Οικισμός Σαϊνταγγα μετονομάζεται σε Ελαία το 1962.
Ονόμαρχος

Πολεμική Δράση

Έχοντας αυτή την εξουσία ο Ονόμαρχος χρησιμοποίησε τους θησαυρούς από το ιερό των Δελφών  που είχε ήδη υφαρπάξει ο Φιλόμηλος, με σκοπό τον εξοπλισμό του φωκικού στρατού προκειμένου να αντιμετωπίσει το συνασπισμό Λοκρών και Θηβαίων. Επιπλέον ιδιοποιήθηκε περιουσιακά στοιχεία των πόλεων που είχαν αντιταχθεί στο Φωκικό Κοινό. Έκοψε νέα νομίσματα (με το όνομά του) τα οποία του επέτρεψαν τη στρατολόγηση περίπου 20.000 μισθοφόρων και τον καλύτερο εξοπλισμό του στρατού του. Μετά από αυτές τις προετοιμασίες κατέλαβε το Θρόνιο στη Λοκρίδα, υπέταξε την Άμφισσα, κυρίευσε τη Δωρική Τετράπολη και τέλος κατέλαβε και τον Ορχομενό, πολιορκώντας τη Χαιρώνεια αλλά χωρίς  επιτυχία. Μετά από από πρόσκληση του τυράννου των Φερών Λυκόφρονος, που δεχόταν επίθεση από τους Μακεδόνες, έστειλε τον αδελφό του  [Φάυλλος|Φάυλλο]] επικεφαλής εκστρατευτικού σώματος στη Θεσσαλία. Ο Φάυλλος όμως απέτυχε και ο Ονόμαρχος ηγήθηκε ο ίδιος όλου του φωκικού στρατεύματος και εισέβαλε δύο φορές στη Θεσσαλία (354-353 π.Χ.) αναγκάζοντας ύστερα από ισάριθμες νίκες το Φίλιππο το Β΄να επιστρέψει στη Μακεδονία. Η επιτυχία του αυτή συνετέλεσε στο να θεωρείται ο Ονόμαρχος το 353 π.Χ. ως η σημαντικότερη προσωπικότητα της Ελλάδας.
Ωστόσο το 352 π.Χ η νέα εκστρατεία εναντίον του Φιλίππου, ύστερα από νέα πρόσκληση του Λυκόφρονος, είχε μοιραίο τέλος για τον Ονόμαρχο. Σε μάχη που έγινε στη θέση Κρόκιον πεδίον κοντά στον Παγασητικό κόλπο οι δυνάμεις των Φωκέων ηττήθηκαν και ο Ονόμαρχος σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια της μάχης. Οι πηγές περιγράφουν διαφορετικά τον τρόπο του θανάτου του: άλλοι παραδίδουν ότι πνίγηκε (Ευσέβιος) στην προσπάθειά του να φτάσει κολυμπώντας στον αθηναϊκό στόλο, ενώ άλλοι, όπως ο Διόδωρος  και ο Έφορος υποστήριζαν ότι συνελήφθη και θανατώθηκε από τον Φίλιππο, και ο Παυσανίας , τέλος, θεωρούσε ότι σκοτώθηκε από τα βέλη των ίδιων του των στρατιωτών. Μετά το τέλος της μάχης ο Φίλιππος κατόρθωσε να περισυλλέξει το  πτώμα του και διέταξε τη σταύρωση του για παραδειγματισμό. Κάποιοι συγγραφείς παραδίδουν ότι επέδειξε ιδιαίτερη σκληρότητα και προς τους αιχμαλωτισθέντες Φωκείς στρατιώτες (περίπου 3.000), τους οποίους έπνιξε στη θάλασσα. Η δικαιολογία της τιμωρίας τους ήταν η ιεροσυλία που είχαν διαπράξει το 354 π.Χ., όταν και είχαν λεηλατήσει τους θησαυρούς στους Δελφούς.
Λουδοβίκος Αύγουστος Κάρολος Φρειδερίκος Αιμίλιος του Άνχαλτ-Κέτεν

Βιογραφία

Ήταν το μόνο τέκνο του Λουδοβίκου πρίγκιπα (ονομαστικά μόνο) του Άνχαλτ-Κέτεν και της Λουίζας, κόρης του Λουδοβίκου Α΄ μεγάλου δούκα της Έσσης.
Γεννήθηκε στο Κέτεν τέσσερις ημέρες μετά που απεβίωσε ο πατέρας του. Το επόμενο έτος ο άτεκνος θείος του Αύγουστος-Χριστιανός-Φρειδερίκος πρίγκιπας (μετέπειτα δούκας) του Άνχαλτ-Κέτεν διαζεύχθηκε και δεν έκανε άλλο γάμο, έτσι ο Λουδοβίκος έγινε διάδοχος. Το 1812 διαδέχθηκε τον θείο του σε ηλικία 10 ετών. Τότε ανέλαβε την επιτροπεία ο 5ος εξάδελφος του πατέρα του Λεοπόλδος Γ΄ δούκας του Άνχαλτ-Ντεσάου και επικεφαλής του Οίκου. Αυτόν διαδέχθηκε στην επιτροπεία ο εγγονός του Λεοπόλδος Δ΄.
Το 1818 απεβίωσε στο Λάιπτσιχ (Λειψία) σε ηλικία 16 ετών. Τον διαδέχθηκε ο εξάδελφος του πατέρα του Φρειδερίκος-Φερδινάνδος.
Κοσμάς Ανδριτζόπουλος

Ο Κοσμάς Ανδριτζόπουλος ήταν λόγιος ο οποίος έζησε και έδρασε τον 14ο αιώνα.

Βίος

Σχετικά με τη ζωή του δεν γνωρίζουμε λεπτομέρειες. Ήταν πιθανότατα μοναχός ή ιερέας (ίσως ανήκε στον ανώτερο κλήρο του Δεσποτάτου της Ηπείρου). Καταγόταν από επιφανή οικογένεια. Ήταν συγγενής του Νικόλαου Ανδριτζόπουλου ο οποίος εστάλη ως πρέσβης στη Νεάπολη το 1279 ως του δεσπότη Νικηφόρου για να διαπραγματευθεί με τον Κάρολο Ανδεγαυό. Υπάρχει μία αναφορά σε αυτόν σε επιγραφή σε ναό του Αγίου Νικολάου στη Μουκάστα (ή Μόκιστα).

Η Πρόρρησις

Έχει συντάξει μια προσφητεία η οποία απευθύνεται σε έναν Μιχαήλ Ζώριανο, αξιωματούχο (στρατηγό και πρωτοστράτορα) του Θωμά Άγγελου, Δεσπότη της Ηπείρου. Η προφητεία του αναφέρεται στην πτώση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και στον ερχομό του Αντιχριστου. Ο κώδικας με τη συγκεκριμένη προφητεία βρισκεται στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας. Το 1804 πρώτος ο Κάρολος Κρουμβάχερ έκανε αναφορά σε αυτήν την πρόρρηση. Η ολοκλήρωση της σύνταξή της τοποθετείται στις 16 Δεκεμβρίου 1364,από κτήσεως κόσμου.Η συνταξλη της τοποθετείται χρονικά μεταξύ 1271-1282. Ο χαρακτήρας του κειμένου είναι προσωπικός και επιστολιμαίος.Είναι ένα χαρακηριστικό δείγμα αλληλογραφίας, όχι επίσημης αλλά ίδιωτικής με ατμόσφαιρα αποκαλυπτική, μεταξύ μελών της αριστοκρατίας του Δεσποτάτου της Ηπείρου. Το έργο του Ανδριτζόπουλου απηχεί το κυριάρχο ιδεολόγημα της κοινής ιστορικής μοίρας της Αυτοκρατορίας και της Εκκλησίας. Έμμεσα κάνει υπαινιγμό στους φιλενωτικούς τους οποίους επικρίνει και στην υποτιμητική αναφορά στον Μιχαήλ Παλαιολόγο του οποίου το αξίωμα παραλέιπει.
Υψομετρία

Η Υψομετρία είναι ιδιαίτερος κλάδος της Γεωδαισίας, της Τοπογραφίας και Χαρτογραφίας που συμπληρώνει την επιπεδομετρία.
Αντικείμενο της υψομετρίας είναι η μέτρηση ύψους σημείων του εδάφους από κάποια επιφάνεια αναφοράς που συνηθέστερα είναι η μέση στάθμη θάλασσας. Η υψομετρία ανάλογα με το σκοπό και τα μέσα που χρησιμοποιεί διακρίνεται σε βαρομετρική, γεωμετρική ή χωροστάθμιση και σε τριγωνομετρική.
Σανίδα

Τοποθεσία

Η Σανίδα βρίσκεται 30 χιλιόμετρα ανατολικά της Λεμεσού. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 605 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα ανατολικά συνορεύει με τη Βάσα Κελλακίου, στα νότια με το Μοναγρούλι και τον Πύργο,στα νοτιοδυτικά με την Παρεκκλησιά, στα δυτικά με το Κελλάκι και στα βόρεια με το Κλωνάρι και τη Βίκλα.

Φυσικό περιβάλλον

Το χωριό είναι διαμελισμένο από τους παραποταμούς του ποταμού Βασιλικού. Στην περιοχή καλλιεργούνται εσπεριδοειδή, ελιές, αμυγδαλιές, χαρουπιές, φρουτόδεντρα (όπως φορμοζιές, κερασίες, ροδάκινα, νεκταρίνια) και γενικά φυλλοβόλα δέντρα. Ωστόσο, η μεγαλύτερη έκταση του χωριού είναι ακαλλιέργητη και καταλαμβάνεται από τρεμιθιές και μανιτάρια. Μέρος του κρατικού δάσους της Λεμεσού στα νότια του οικισμού εμπίπτει στα δυτικά του όρια.

Ιστορία

Η Σανίδα υπήρχε κατά τα μεσαιωνικά χρόνια. Εντοπίζεται σε κατάλογο της περιόδου της Ενετοκρατίας. Κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας αποτελούσε μέρος της Μεγάλης Κουμανταρίας (με έδρα το Κολόσσι), ιδιοκτησίας Ιταλών Ιπποτών. 
Η σημερινή θέση του χωριού είναι μεταγενέστερη. Το παλαιότερο χωριό, η Παλιοσανίδα, όπως αποκαλείται σήμερα, σε παλιότερες εποχές βρισκόταν κάτω στην κοιλάδα. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση το χωριό χτύπησε μεγάλη επιδημία, η χολέρα, και οι κάτοικοι πέθαναν, μέχρι που κάποια στιγμή οι λιγοστοί κάτοικοι που απέμειναν έβλεπαν κάθε βράδυ στο σημείο που βρίσκεται η σημερινή εκκλησία του χωριού, ένα αναμμένο κερί. Ξεκινούσαν να φτάσουν εκεί να δουν τι συμβαίνει και μόλις πλησίαζαν το κερί έσβηνε, μέχρι που αντιλήφθηκαν ότι το κερί ήταν ένα σημάδι σωτηρίας, ένα μήνυμα. Έτσι μετακινήθηκαν και έχτισαν την εκκλησία και τον σημερινό οικισμό.

Ονομασία

Η προέλευση της ονομασίας του χωριού είναι άγνωστη. Σύμφωνα με τον Νέαρχο Κληρίδη, ντόπια παράδοση θέλει την ονομασία του χωριού να έχει προέλθει από το γεγονός ότι κάποτε το χωρίο ήταν φημισμένο για την κατασκευή σανίδων (πινακωτές ή κουποσάνιδες) που χρησιμοποιούνται για την κατασκευή ψωμιών. Σ΄αυτές τις σανίδες με τα απαραίτητα κατά σειρά βαθουλώματα στο ξύλο οι νοικοκυρές τοποθετούσαν τα ψωμιά και τα μετέφεραν στους παραδοσιακούς φούρνους για ψήσιμο.

Ασχολίες κατοίκων

Στο παρελθόν οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνταν και με την υλοτομία με πριόνια που επεξεργάζονταν τα ξύλα από τα πεύκα που έκοβαν από τα δάση του χωρίου και τροφοδοτούσαν τη βιομηχανία.   

Εκκλησία

Η εκκλησία του χωρίου είναι αφιερωμένη στο Χρυσοσώτηρο και εορτάζεται στις 6  Αυγούστου. Ο ναός είναι χτίσμα του 1840. Ανακαινίσθηκε και επεκτάθηκε το 1913. Ο ναός λειτουργεί μόνο Χριστούγεννα και Πάσχα και σε μερικές άλλες περιπτώσεις.

Διάφορα

Η Σανίδα είναι πετρόχτιστη και διατηρεί σε αρκετά μεγάλο βαθμό στοιχεία της παραδοσιακής τοπικής λαϊκής αρχιτεκτονικής. 
Από τη Σανίδα κατάγεται ο ποιητής Παύλος Μεράνος. Έζησε στην Αίγυπτο και στην Αθήνα. Εκτός από την ποίηση ασχολήθηκε και με τη μετάφραση Γάλλων ποιητών.
Ζακ Μαρέν

Τα πιο αξιόλογα έργα του

Στα πιο αξιόλογα έργα του, που βρίσκονται σε δημόσιους χώρους των Βρυξελλών, ανήκει το γλυπτό «Φιλανθρωπία, μητέρα με παιδιά» (Βασιλικό Πάρκο, Βρυξέλλες), σε λευκό μάρμαρο, όπου παριστάνεται μια μάνα να αγκαλιάζει στοργικά τα τρία παιδιά της. Ένα δεύτερο έργο του είναι η «Κρήνη του Βαρόνου Ορτά», που φιλοτεχνήθηκε από τον Ζακ Μαρέν το 1923 προς τιμήν του διάσημου Βέλγου αρχιτέκτονα Βικτόρ Ορτά (Victor Horta, 1861 - 1947). Αποτελείται από ένα ανάγλυφο σε γκρίζο μάρμαρο, με σαφείς αναφορές στο βελγικό στυλ της αρ-νουβώ, όπου απεικονίζονται δυο ναϊάδες να αδειάζουν ένα δοχείο με νερό, ενώ οι δυο πλευρές της βάσης του κοσμούνται με δυο μπρούντζινα παιδάκια (putti) πάνω σε γιγάντιες χελώνες.
Κάιν και Άβελ (ταινία, 1930)

Πλοκή

Η υπόθεση της ταινίας εξελίσσεται σε ένα χωριό όπου ζουν δυο αδέλφια διαφορετικοί χαρακτήρες, όπου ο ένας, ο Κώστας, είναι εργατικός και ήσυχος και ο άλλος, ο Βασίλης, τεμπέλης. Ο Κώστας είναι αρραβωνιασμένος με την Λενιώ αλλά στην μέση μπαίνει μια τσιγγάνα, η Ζάρα, που τον ερωτεύεται. Η Ζάρα για να εκδικηθεί τον Κώστα που δεν ανταποκρίνεται στον ερωτά της επιδιώκει και καταφέρνει τον αδελφό του Βασίλη να την ερωτευτεί. Η Ζάρα πείθει τον Βασίλη να σκοτώσει τον Κώστα και αυτός πηγαίνει και τον μαχαιρώνει τρεις φορές. Βλέποντας τον αδελφό του αιμόφυρτο ο Βασίλης πάει στη Ζάρα και πάνω στον τσακωμό την πνίγει και την ίδια στιγμή μην έχοντας αντιληφθεί ότι βρίσκεται δίπλα σε γκρεμό παραπατάει και πέφτει. Ο Κώστας που δεν είχε πεθάνει τραυματισμένος βρίσκει τον πεθαμένο αδελφό του και τον θάβει. Η ταινία τελειώνει με τον γάμο του Κώστα και της Λενιώς.

Προβολή ταινίας

Η πρώτη προβολή- πρεμιέρα έγινε στις 8 Δεκεμβρίου 1930 στο Κινηματογράφο-Θέατρο Ιντεάλ στην Πάτρα με είσοδο 15 δρχ και παίχτηκε καθημερινά έως τις 14 Δεκεμβρίου. Από τις 15 έως τις 18 Δεκεμβρίου παίχτηκε στο Κινηματοθέατρο Πάνθεον της Πάτρας. Τον Ιανουάριο του 1931 προβλήθηκε για τέσσερις ημέρες στην Αθήνα στον κινηματογράφο "Πανόραμα". Σε όλες τις προβολές στην Πάτρα η αίθουσα ήταν κατάμεστη από θεατές.

Κριτικές

Οι κριτικές για την ταινία από τον τύπο ήταν αυστηρές, επικεντρώθηκαν κυρίως στις ατέλειες της ταινίας στις σκηνές που γυρίστηκαν και στην αταξία λόγω του πολύ κόσμου που επικρατούσε στην αίθουσα προβολής. Από την κριτική δεν ξέφυγαν όμως και οι ηθοποιοί με διάφορες απόψεις.
Μαξιμιλιανός Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας

Βιογραφία

Ήταν γιος του αυτοκράτορα Φρειδερίκου Γ΄ της Γερμανίας και της Ελεονώρας των Αβίς, κόρης του Εδουάρδου της Πορτογαλίας. Από το 1483 περίπου, κυβερνούσε από κοινού με τον πατέρα του (για τα τελευταία δέκα χρόνια περίπου της βασιλείας του πατέρα του). Επέκτεινε την επιρροή του Οίκου των Αψβούργων μέσω του πολέμου και του γάμου του, το 1477, με τη Μαρία της Βουργουνδίας, την κληρονόμο του δουκάτου της Βουργουνδίας, αλλά επίσης έχασε από την Ελβετική συνομοσπονδία τα αυστριακά εδάφη.
Με το να νυμφεύσει τον γιο του Φίλιππο Α΄ με τη μελλοντική βασίλισσα Ιωάννα Α΄ της Καστίλλης το 1498, ο Μαξιμιλιανός κατάφερε να ιδρύσει την δυναστεία των Αψβούργων στην Ισπανία και το γεγονός αυτό επέτρεψε στον εγγονό του Κάρολο Ε΄ να κρατήσει και τα δύο στέμματα: της Λεόν–Καστίλλης και της Αραγωνίας, καθιστώντας τον ως τον πρώτο de jure βασιλιά της Ισπανίας. Ο Κάρολος Ε΄ (έχοντας επιβιώσει μετά τον πατέρα του Φίλιππο Α΄) διαδέχτηκε τον Μαξιμιλιανό Α΄ στο θρόνο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 1519, και κατά συνέπεια, κυβερνούσε ταυτόχρονα τόσο την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία όσο και την Ισπανική αυτοκρατορία ως Κάρολος Α΄.
Ελληνοχώρι Έβρου

Γεωγραφικά Στοιχεία

Το Ελληνοχώρι βρίσκεται στην αριστερή όχθη του ποταμού Ερυθροπόταμου, βορειοδυτικά από το κέντρο του Διδυμοτείχου. Κοντά του τα χωριά Καρωτή, Μάνη, Λαγός. Στην Δημοτική Κοινότητα του Ελληνοχωρίου ανήκουν οι οικισμοί Θυρέα και Λαγός.

Ιστορία

Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1454 ονομαζόταν Volgar Hari. Ωστόσο μέχρι και το 1528 δεν υπάρχουν αρκετές πηγές ούτε για την ονομασία του ούτε για τους πρώτους κατοίκους. Κατά την εποχή της Τουρκοκρατίας το Ελληνοχώρι ονομάζονταν Γιουλγάρ-κιοϊ που μεταφράζεται ως Χωριό πάνω στο Δρόμο. Αυτό που είναι γνωστό στους τωρινούς κατοίκους του και συμπίπτει με το παραπάνω είναι πως το χωριό ιδρύθηκε από τους Οθωμανούς Τούρκους και πήρε το όνομα Βουλγαροχώρι (Βουλγάρ Κιόι)  λόγω του βουλγαρικού πληθυσμού της. Εκχωρήθηκε στη Βουλγαρία το 1915  αλλά μετά τη συνθήκη του Νεϊγύ το 1919 (μετά την απελευθέρωση και την προσάρτηση της Θράκης στην Ελλάδα), έγινε μέρος της Ελλάδας. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα την ανταλλαγή του Βουλγαρικού και Τούρκικου πληθυσμού με Έλληνες πρόσφυγες από την Τουρκία, κυρίως. Το 1920, ο υπεύθυνος της ονομασίας των κατοικιών της Θράκης Γ. Λαμπουσιάδης, ονόμασε τον οικισμό Ελληνοχώρι.
Ουίλιαμ Φ. Σαντς

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 5 Μαρτίου 1843 στο Λονδίνο της Αγγλίας και ήρθε στο Γκουβερνέρ μαζί με τους γονείς και τα αδέλφια του στην ηλικία των 7 ετών. Από την πρώιμη παιδική ηλικία, είχε μια αγάπη για τη μουσική, αλλά η οικογένειά του δεν μπορούσε να αντέξει την πολυτέλεια των μαθημάτων μουσικής μέχρι την ηλικία των 15 χρονών. 
Έπαιζε πιάνο σε γείτονες κάθε μέρα μετά τις δουλειές του στο αγρόκτημα, περπατώντας αρκετή απόσταση στο δρόμο. Υπηρέτησε στον Εμφύλιο Πόλεμο, όπου πήρε μαζί του ένα κακοσχηματισμένο κορμόν. Κατά τη διάρκεια του τελευταίου μέρους του πολέμου, αρρώστησε. Πήρε τα πρώτα του μαθήματα πιάνου από μια γυναίκα γνωστή ως ο καλύτερος Γάλλος πιανίστας στη Νέα Ορλεάνη. Δίδαξε στο Σεμινάριο του Γκουβερνέρ. 
Εννέα χρόνια αργότερα μαθήτευσε στο Μουσικό Ωδείο της Βοστώνης, με καθηγητή του Γιουτζήν Θάγιερ, ενώ σπούδασε επίσης βιολί και σύνθεση με καθηγητή τον Γιούλιους Άιχμπουργκ. Ήταν συνθέτης, μουσικός έμπορος και δάσκαλος, ο οποίος διατηρούσε ένα καλοεξοπλισμένο κατάστημα μουσικών οργάνων με παρακείμενο στούντιο. Ήταν ο 
Ο "καθηγητής" Σαντς και η σύζυγός του Έλμα πέρασαν καλοκαίρια στον κόλπο Τσιπέουα. Ο καθηγητής πέθανε στο σπίτι του στην οδό Γουέστ Μπάρνεϊ το 1920. Είχε καρδιακό πρόβλημα και ο θάνατός του δεν ήταν απροσδόκητος, χάνοντας τις αισθήσεις του μια Πέμπτη του 1920 και πέθανε τρεις μέρες αργότερα, την Κυριακή. Οι συνθέσεις του καθηγητή Σαντς περιλαμβάνουν έργα φωνητικής όσο και οργανικής μουσικής, ενώ μερικά από το έργα του έγιναν πολύ δημοφιλή. Έχει επίσης δημοσιεύσει την Εθνική Σχολή για το Πιάνο-Φόρετς (1881) και διάφορες συλλογές μουσικής σε μορφή βιβλίου. 
Στα τελευταία τρία χρόνια της ζωής του, η υγεία του βρισκόταν σε άσχημη κατάσταση. Την ημέρα του θανάτου του, διάβαζε ένα βιβλίο στο κρεβάτι, σηκώθηκε, έπεσε και δεν ανέκτησε ποτέ τις αισθήσεις του. Διαπιστώθηκε ότι πέθανε από "οξεία δυσπεψία".
Γιάννος Ιωάννου

Βιογραφικό

Ο Γιάννος Ιωάννου γεννήθηκε στις 25 Ιανουαρίου του 1966 στην Λευκωσία και αγωνίστηκε σε όλη του την καριέρα στον ΑΠΟΕΛ κατακτώντας με τους γαλαζοκίτρινους 4 πρωταθλήματα, 6 κύπελλα καθώς και 6 σούπερ καπ. Επίσης αναδείχτηκε 1 φορα πρώτος σκόρερ του κυπριακού πρωταθλήματος το 1986  όταν και πέτυχε  22 τέρματα.Το 2000 αποσύρθηκε από την ενεργό δράση. Χαρακτηριστικό του κύπριου επιθετικου ήταν πως μετά την επίτευξη οπουδήποτε γκολ έκανε πάντα τον σταυρό του.
Με την εθνική ομάδα της Κύπρου πέτυχε από το 1991, όταν και έκανε το ντεμπούτο του, μέχρι και το 1999 όταν και αποσύρθηκε από το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα,6 τέρματα σε 41 εμφανίσεις.
Ιζαάκ Χουρού Ντόκο

Ο Ιζαάκ Χουρού Ντόκο (επίσης γνωστός ως Ιζαάκ, 20 Νοεμβρίου 1913 - 29 Ιουλίου 1985) είναι Εθνικός Ήρωας της Ινδονησίας. Ο τίτλος χορηγήθηκε στις 3 Νοεμβρίου 2006.

Βιογραφία

Ο Ντόκο γεννήθηκε στο Σάμπου, στο Κούπανγκ στο Τιμόρ, στις 20 Νοεμβρίου 1913. Ολοκλήρωσε την πρωτοβάθμια εκπαίδευση σε ολλανδικά σχολεία σε Κούπανγκ πριν μετακινηθεί στο Μπαντούνγκ της Δυτικής Ιάβας, για να σπουδάσει σε σχολείο για εκπαιδευτικούς. Εκεί γνώρισε τον Χέρμαν Γιοχάνες, με τους οποίους ίδρυσε την οργάνωση Τιμόρσε Γιόνγκερεν (Νέοι Τιμορέζοι).
Κατά τη διάρκεια της Ιαπωνικής κατοχής, μετά την ανατροπή της ολλανδικής αποικιακής κυβέρνησης, ο Ντόκο έγραψε εκτενώς για την κατάσταση του Τιμορέζικου λαού. Επίσης αντιπροσώπευσε το λαό του σε μια ηγούμενη από τους Ιαπωνέζους τοπική αυτοδιοίκηση. Στις 17 Αυγούστου 1945, μετά την ήττα της Ιαπωνίας στον Ειρηνικό, η Ινδονησία διακήρυξε την ανεξαρτησία της. Κατά την επακόλουθη επανάσταση ο Ντόκο οργάνωσε την Τιμορέζικη νεολαία σε ένοπλο αγώνα ενάντια στην εισβολή των ολλανδικών δυνάμεων.
Αφού οι Ολλανδοί αναγνώρισαν την ανεξαρτησία της Ινδονησίας το 1949, ο Ντόκο οργάνωσε το Δημοκρατικό Κόμμα της Ινδονησίας (Partai Demokrasi Indonesia) και μίλησε εκτενώς κατά του σχηματισμού ενός ανεξάρτητου Κράτους της Ανατολικής Ινδονησίας. Επίσης, βοήθησε στην ίδρυση του Πανεπιστημίου Ουνταγιάνα στο Ντενπασάρ του Μπαλί, και το Πανεπιστήμιο Νούσα Τσεντάνα στο Κούπανγκ. Υπηρέτησε ως σχολικός επόπτης στο Τιμόρ από τη δεκαετία του 1950 και εργάστηκε στη κατασκευή εκπαιδευτικών υποδομών στην περιοχή. Για αυτό, έζησε οκτώ μήνες στην Αυστραλία το 1958, μαθαίνοντας για τα διαφορετικά σχολικά συστήματα που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν. Στη δεκαετία του 1970, ήταν ο επικεφαλής του γραφείου Τιμόρ του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού.
Ο Ντόκο που πέθανε στις 29 Ιουλίου του 1985. Στις 3 Νοεμβρίου 2006 του απενεμήθη ο τίτλος του Εθνικού Ήρωα της Ινδονησίας από τον Πρόεδρο Σουσίλο Μπάμπανγκ Γιουντχογιόνο. Ένα δρόμος στο Κούπανγκ ονομάζεται προς τιμήν του.