Δημοκρατία του Μαυροβουνίου (1992–2006)

Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας

Κατά την είσοδο του Μαυροβουνίου στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας, ο επικεφαλής του Μαυροβουνίου, ο Μομίρ Μπουλάτοβιτς, ήταν πρώην κομμουνιστής και σύμμαχος του Σέρβου Προέδρου Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς. Ο Μπουλάτοβιτς βοήθησε τον Μιλόσεβιτς να αναλάβει την διακυβέρνηση της Σερβίας κατά την Αντιγραφειοκρατική Επανάσταση, στην οποία αυτός και ο Μιλόσεβιτς απέκτησαν την εξουσία στις αντίστοιχες δημοκρατίες. Στα τελευταία χρόνια της ΣΟΔΓ, ο Μπουλάτοβιτς υποστήριξε τις απαιτήσεις του Μιλόσεβιτς για το σύστημα "ένα μέλος, μία ψήφος" στο Συμβούλιο του Κομμουνιστικού Κόμματος, το οποίο θα έδινε αριθμητική υπεροχή στην ομάδα τους στο συμβούλιο. Αυτό ενθάρρυνε την κατάρρευση του Κομμουνιστικού κόμματος και αργότερα της ΣΟΔΓ. Ο Μπουλάτοβιτς άρχισε να δείχνει απροθυμία να παραμείνει στην ένωση με τη Σερβία, όταν διάφορες χώρες όπως η Ιταλία προσέφεραν γρήγορη ένταξη για το Μαυροβούνιο στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα σε περίπτωση απόσχισης από τη Γιουγκοσλαβία. Ωστόσο η σύντομη υποστήριξη της μαυροβουνιακής ανεξαρτησίας από τον Μπουλάτοβιτς τελείωσε λόγω πίεσης από τη Σερβία. Το 1992, το Μαυροβούνιο προσχώρησε στην ΟΔΓ μετά από ένα δημοψήφισμα που πραγματοποιήθηκε την 1η Μαρτίου του ίδιου έτους. Το ίδιο έτος, η πρωτεύουσα Τίτογκραντ (από τον πρώην γιουγκοσλάβο ηγέτη Ιωσήφ Μπροζ Τίτο) μετονομάστηκε σε Ποντγκόριτσα. Το 1993, το Μαυροβούνιο εγκατέλειψε την σημαία επί κομμουνιστικής εποχής και ενέκρινε μια νέα σημαία, απλή και παρόμοια με τη Σερβία. Το μπλε ήταν ανοιχτότερο για να ξεχωρίζεται από τη Σερβία, όπως και στη Κομμουνιστική εποχή. Αυτή η σημαία χρησιμοποιήθηκε μέχρι το 2004.
Η διαρκή ένωση του Μαυροβουνίου με τη Σερβία παρείχε νομιμότητα στην συνέχιση ενός Γιουγκοσλαβικού κράτους, σημαντικό για τη Σερβία καθώς η συνέχιση του Γιουγκοσλαβικού κράτους θα επιτρέψει στην ομοσπονδία να διεκδικήσει πρώην Γιουγκοσλαβική επικράτεια στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη και την Κροατία που κατοικείται από Σέρβους. Επίσης, το Μαυροβούνιο είχε πρόσβαση στη θάλασσα, επιτρέποντας στη Σερβία να έχει ναυτικό και διέλευση στη θάλασσα μέσω του Μαυροβουνίου. Με την πάροδο του χρόνου, η αυταρχική φύση του Προέδρου Μιλόσεβιτς και των συμμάχων του εντός της ομοσπονδίας προκάλεσε τους Μαυροβούνιους να στραφούν προς την ανεξαρτησία, δημιουργώντας παράλληλα μια αυξανόμενη επιθυμία για αλλαγή του καθεστώτος και υποστηρίζοντας την αντιπολίτευση στη Σερβία. Η διαφωνία με τη Σερβία για την οικονομική πολιτική προκάλεσε το Μαυροβούνιο να υιοθετήσει το γερμανικό Μάρκο το 1996, ενώ περίμενε την Ευρωπαϊκή Κοινότητα να επισημοποιήσει το νέο Ευρωπαϊκό νόμισμα. Αφού ο Μπουλάτοβιτς παραιτήθηκε από πρόεδρος του Μαυροβουνίου, το 1998 ο νέος πρόεδρος Μίλο Τζουκάνοβιτς ήταν κατά του Μιλόσεβιτς (είχε γίνει πρόεδρος της Γιουγκοσλαβίας) και έθεσε το Μαυροβούνιο στην πορεία προς την ανεξαρτησία.

Συνομοσπονδία και ανεξαρτησία

Το 2003, η πρώην Γιουγκοσλαβία έγινε συνομοσπονδία και χορήγησε μεγαλύτερη αυτονομία στο Μαυροβούνιο. Μόνο η άμυνα και η εξωτερική πολιτική παρέμεινε ευθύνη για τη Γιουγκοσλαβία. Αυτό ήταν ένα βήμα που οδήγησε το Μαυροβούνιο ακόμη πιο κοντά στην ανεξαρτησία. Το 2006, το Μαυροβούνιο διεξήγαγε δημοψήφισμα ανεξαρτησίας. Το 55% ψήφισε υπέρ της ανεξαρτησίας, λίγο παραπάνω από το όριο έγκρισης (55%). Το Μαυροβούνιο έγινε ανεξάρτητο τον Ιούνιο του 2006, προκαλώντας τη Σερβία να γίνει ανεξάρτητη, τελειώνοντας την Γιουγκοσλαβία.