google/wiki40b huggingface dataset:
Κόλυμβος

Ονοματολογία

Η επιστημονική ονομασία του γένους, είναι λατινική και, στην κυριολεξία σημαίνει «γλάρος», gāvĭa, ae, f. (=λάρος), I a bird, perh. the seamew, Plin. 10, 32, 48, § 91; 10, 74, 95, § 204; App. M. 5, p. 171., αγνώστου λοιπής αιτιολογίας. Οφείλεται στον περίφημο Ρωμαίο φυσιοδίφη Πλίνιο τον Πρεσβύτερο. 

Βιολογία

Τα πουλιά αυτά είναι επιδέξιοι βουτηχτές και κολυμπούν εύκολα στο νερό. Κολυμπούν χαμηλά, με κάπως βυθισμένο σώμα (σαν κορμοράνοι), αλλά πλέουν ψηλότερα όταν αναπαύονται ή καθαρίζονται. Στην ξηρά κινούνται με μεγάλη δυσκολία, επειδή τα πόδια τους είναι κοντά και αρκετά προς τα πίσω σε σχέση με τον κορμό. Έχουν μακρύ σώμα και λαιμό. 
Ψαρεύουν βουτώντας απαλά, συχνά παραμένουν βυθισμένα μέχρι ένα λεπτό ή και περισσότερο, καλύπτοντας μεγάλες αποστάσεις υποβρυχίως. Προτού βουτήξουν συχνά ελέγχουν αρκετή ώρα το βυθό από την επιφάνεια με το κεφάλι βυθισμένο.
Αναπαράγονται κυρίως σε λίμνες, σε δάση ή στην τούνδρα, με σταθερή στάθμη νερού. Η φωλιά είναι ένα ρηχό βαθούλωμα κοντά στο νερό. Ξεχειμωνιάζουν στις ακτές και σε κλειστούς κόλπους, μερικές φορές σε μεγάλες αραιές συγκεντρώσεις, αλλά συνήθως τα βλέπουμε μοναχικά ή σε μικρές ομάδες. Μεταναστεύουν (Απρ.-Ιούν. και Σεπτ.-Νοέμβρ.)  ταξιδεύοντας κυρίως πάνω από τη θάλασσα, μοναχικά ή σε αραιά κοπάδια, ποτέ σε πυκνούς σχηματισμούς. Όταν ο άνεμος είναι ασθενής ή ούριος, συχνά πετούν ψηλά σε ευρεία γραμμή, με συνεχή χτυπήματα των μακριών στενών φτερούγων.
Γεώργιος Ηγουμενάκης

Ιατρική σταδιοδρομία

Γεννήθηκε το 1895 στο Καστέλι του Ηρακλείου και εισήχθη στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών μετά το πέρας των γυμνασιακών του σπουδών στο Ηράκλειο.
Ειδικεύτηκε στη δερματολογία - αφροδισιολογία και συνέχισε τις σπουδές του στο πλευρό του διάσημου συφιλιδολόγου Γκαστόν Μιλιάν, στο νοσοκομείο Σεν Λουί. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα το 1924 εργάστηκε ως ιδιώτης γιατρός στην Αθήνα. Για ένα διάστημα ήταν γιατρός στο Νοσοκομείο Συγγρού. Επεδίωξε να ακολουθήσει και ακαδημαϊκή σταδιοδρομία στο ΕΚΠΑ, όμως αυτό δεν επιτεύχθηκε, πιθανότατα λόγω της διαμάχης ανάμεσα σε καθηγητές της Ιατρικής Σχολής των Αθηνών.
Το 1927 περιέγραψε πρώτος τη μονομερή διόγκωση στο στερνικό άκρο της δεξιάς κλείδας, σε άτομα που πάσχουν από όψιμη συγγενή σύφιλη. Αυτή έγινε γνωστή ως Σημείο Ηγουμενάκη (ή Σημείο της Κλειδός).
Ανέλαβε διευθυντής του Δερματολογικού και του Τμήματος Αφροδισίων Νοσημάτων στον «Ευαγγελισμό».

Πολιτική σταδιοδρομία

Η πολιτική του σταδιοδρομία ξεκίνησε με την εκλογή του ως δημοτικού συμβούλου στο Δήμο Αθηναίων, το 1946.
Εξελέγη βουλευτής Ηρακλείου το 1964 με την Ένωση Κέντρου.
Υπήρξε ένας από τους αποστάτες (αποχωρήσαντες από την Ένωση Κέντρου) μετά τα Ιουλιανά του 1965.
Υπηρέτησε ως υπουργός και στις κυβερνήσεις που σχηματίστηκαν μετά την Αποστασία του 1965. Στην κυβέρνηση Νόβα (20 Ιουλίου - 4 Αυγούστου 1965) ήταν υπουργός Υγιεινής και στην κυβέρνηση Στεφανόπουλου υπουργός Άνευ Χαρτοφυλακίου από τις 11 Μαΐου 1966 ως τις 22 Δεκεμβρίου 1966.
Το 1977 επιχείρησε ανεπιτυχή επάνοδο στην πολιτική, όμως απέτυχε να εκλεγεί βουλευτής με το Κόμμα Νεοφιλελευθέρων.
Απεβίωσε στην Αθήνα το 1983.

Οικογένεια

Γιος του είναι ο Κωνσταντίνος Ηγουμενάκης, δερματολόγος και συνταξιούχος καθηγητής δερματολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Μακιαγιόλι

Ο όρος μακιαγιόλι χρησιμοποιήθηκε με μειωτική σημασία αρχικά, για να χαρακτηρίσει μια ομάδα καλλιτεχνών της τοπιογραφίας, που χωρίς να προσέχουν το σχέδιο και τα περιγράμματα, απλώνουν το χρώμα στα έργα τους κατά προσέγγιση γιατί κύριος σκοπός τους είναι να αναδείξουν τις χρωματικές σχέσεις. Έτσι σαν μακιαγιόλι χαρακτηρίζεται τόσο η παραπάνω τεχνική της ζωγραφικής όσο και οι ζωγράφοι της Φλωρεντίας που την χρησιμοποίησαν, μεταξύ του 1855 και του 1870. Η πρώτη αναφορά έγινε στις 3 Νοεμβρίου 1862 σε άρθρο ανώνυμου δημοσιογράφου στην «Εφημερίδα του Λαού» της Φλωρεντίας με το οποίο προσδιόριζε σαν μαγιακιόλι τους ζωγράφους αυτούς που συγκεντρώνονταν στο καφέ Μικελάτζελο (Caffè Michelangiolo) κοντά στη Σάντα Μαρία ντελ Φιόρε. Η ομάδα των ζωγράφων αποδέχεται την πρόκληση, ιδιοποιούνται το όνομα, του προσδίδουν θετική σημασία και υπερασπιζόμενοι τη ζωγραφική της «κηλίδας» αντιτίθενται στην τότε επικρατούσα ακαδημαϊκή ζωγραφική, επιζητώντας την άμεση και αυθόρμητη σχέση με τη φύση. Οι ίδιοι αυτοαποκαλούνταν αρχικά «Εφετιστές» (ιταλ. Effettisti), πιθανόν από τη γαλλική λέξη effet.
Οι Γάλλοι ζωγράφοι Κορό και Κουρμπέ με τις συχνές επισκέψεις και τα έργα τους στην Ιταλία επήρεασαν σε μεγάλο βαθμό τους μακιαγιόλι και την τεχνική τους η οποία μπορεί να θεωρηθεί προοάγγελος κατά κάποιον τρόπο της τεχνική των γάλλων ιμπρεσιονιστών. Η θεματολογία των μακιαγιόλι είναι κυρίως τα τοπία αλλά ασχολούνται και με πορτρέτα, καθημερινές σκηνές (βλ. ρωπογραφία) και ιστορικά θέματα. Αρκετοί, μάλιστα, από αυτούς συμμετείχαν ενεργά σε ενθικοαπελευθερωτικά κινήματα της εποχής τους. Οι Τζουζέππε Αμπάτι, Κριστιάνο Μπάντι, Οντοάρντο Μποράνι, Βιτσέντσο Καμπάνια, Τζοβάννι Φαττόρι, Σιλβέστρο Λέγκα, Σερνέζι και Τελέμακο Σινιορίνι αναφέρονται σαν κυριότεροι εκπρόσωποι, ενώ αρκετά έργα τους εκτίθενται στη Πινακοθήκη Νεότερης Τέχνης του Παλάτσο Πίττι της Φλωρεντίας.
Ου φονεύσεις (τηλεοπτική σειρά)

Πλοκή

Σκοπός της είναι να προβληματίσει και να ιντριγκάρει τον θεατή, παρουσιάζοντάς του μια νέα άποψη για τον εκάστοτε ήρωα-θύτη ή ήρωα-θύμα. Από μεριάς μας καλούμαστε να τον συμπαθήσουμε ή να τον μισήσουμε, να τον συγχωρήσουμε ή να τον καταδικάσουμε…ή απλά να ακούσουμε την αλήθεια του…Τη δική του αλήθεια!
Διασυμμαχικοί Αθλητικοί Αγώνες 1919

Οι Διασυμμαχικοί Αθλητικοί Αγώνες (Inter-Allied Games) διεξήχθησαν στο Παρίσι από τις 22 Ιουνίου ως τις 6 Ιουλίου 1919. Μετείχαν αθλητές που ήταν ενεργοί ή παλαίμαχοι στρατιώτες από τις νικήτριες χώρες του Α΄ παγκοσμίου πολέμου και διεξήχθησαν αγωνίσματα από πολλά σπορ.

Ιστορικό των αγώνων

Οι αγώνες διεξήχθησαν στο Στάδιο Πέρσινγκ (Stade Pershing) στο πάρκο του προάστιου Vincennes που βρίσκεται στα ανατολικά του Παρισιού. Το στάδιο κατασκευάστηκε από τον αμερικανικό στρατό και τη Χριστιανική Νεολαία (YMCA) αμέσως μετά τη λήξη του πολέμου, ειδικά για τη φιλοξενία των αγώνων. Μετά το τέλος των Διασυμμαχικών Αγώνων προσφέρθηκε ως δώρο των ΗΠΑ στο γαλλικό κράτος. Μεταγενέστερα χρησιμοποιήθηκε για αγώνες ποδοσφαίρου και ράγκμπι, ενώ φιλοξένησε παιχνίδια των Ολυμπιακών Αγώνων του 1924. Στους αγώνες μετείχαν στρατιωτικοί, βαθμοφόροι και οπλίτες, είτε εν ενεργεία είτε παλαίμαχοι του πολέμου. Ουσιαστικά ήταν μια στρατιωτική μίνι ολυμπιάδα.
Προσκλήθηκαν 29 συμμαχικές χώρες αλλά ανταποκρίθηκαν 18, διότι οι υπόλοιπες είχαν διαθέσει πολύ λίγους άνδρες στον πόλεμο, τα στρατεύματά τους είχαν αποχωρήσει από τη Γαλλία και δεν είχαν το κατάλληλο χρονικό περιθώριο για να προετοιμάσουν τους αθλητές τους.

Μετάλλια - Βαθμολογία

*Δεν βαθμολογήθηκαν τα αγωνίσματα οπλιτών, ο ανώμαλος και η διελκυστίνδα.

Μετάλλια - Βαθμολογία

*Βαθμολογία μόνο των κολυμβητικών αγωνισμάτων.

Ομαδική βαθμολογία

*Δύο βαθμοί για κάθε νίκη και ένας για κάθε ήττα.

Ομαδική βαθμολογία

*Δύο βαθμοί για κάθε νίκη και ένας για κάθε ήττα.
Φράνσις, μια Αδέσμευτη Γυναίκα

Πλοκή

Η Φράνσις Φάρμερ (Τζέσικα Λανγκ) είναι μια νέα κοπέλα αποφασισμένη να γίνει ηθοποιός, η οποία όμως αρνείται πεισματικά να ακολουθήσει το Χολιγουντιανό πρότυπο: απέχει από κάθε είδους ανούσιες εκδηλώσεις που προσδίδουν δημοσιότητα και επιμένει να βγαίνει στη σκηνή χωρίς μακιγιάζ. Οι επαναστατικές της ιδέες και οι πολιτικές της πεποιθήσεις την τοποθετούν στη μαύρη λίστα του Χόλυγουντ κατά την περίοδο του Μακαρθισμού. Η απελπισμένη της προσπάθεια να γίνει σταρ σε συνδυασμό με τις πιέσεις που δέχεται από τη μητέρα της, Λίλιαν (Κιμ Στάνλεϊ) την οδηγούν πολύ γρήγορα σε νευρικό κλονισμό. Ακόμα και όταν μπαίνει σε ψυχιατρική κλινική συνεχίζει να βασανίζεται: υποβάλλεται σε ριψοκίνδυνη επέμβαση στον εγκέφαλο και πέφτει θύμα βιασμού. Η Φράνσις βγαίνει από την κλινική προσπαθώντας να ορθοποδήσει, αλλά για να τα καταφέρει θα πρέπει να αντιμετωπίσει πρώτα τη μητέρα της.

Πληροφορίες παραγωγής

Η ταινία σηματοδότησε το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Γραμ Κλίφορντ, ο οποίος είχε μακρά θητεία στο χώρο του μοντάζ και συνεργασίες με σκηνοθέτες όπως οι Ρόμπερτ Όλτμαν, Σαμ Πέκινπα και Νίκολας Ρόουγκ. Στην ταινία έκανε επίσης το ντεμπούτο του, σε μικρό ρόλο, ο Κέβιν Κόστνερ. 
Οι ηθοποιοί Τζέιν Φόντα, Σάλι Φιλντ, Ντάιαν Κίτον, Γκόλντι Χόουν, Μία Φάροου, Σίσι Σπέισεκ, Μπλάιθ Ντάνερ, Αν Άρτσερ, Λάιζα Μινέλι, Πάτι Ντιούκ, Μέριλ Στριπ, Νάταλι Γουντ και Σίμπιλ Σέπαρντ είχαν ενδιαφερθεί για το ρόλο της Φάρμερ, ο οποίος ανατέθηκε τελικά στη Τζέσικα Λανγκ. Η Λανγκ που μέχρι εκείνη την περίοδο είχε στο ενεργητικό της τις ταινίες Κινγκ Κονγκ (King Kong, 1976), Η παράσταση αρχίζει (All That Jazz, 1979) και Ο ταχυδρόμος χτυπάει πάντα δυο φορές (The Postman Always Rings Twice, 1981), έγινε αστέρι πρώτου μεγέθους και έλαβε αναγνωρισιμότητα (την ίδια χρονιά η ηθοποιός είχε σύμπρωταγωνιστήσει με τον Ντάστιν Χόφμαν στην ταινία Τούτσι (Tootsie, 1982). Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων η Λανγκ και ο συμπρωταγωνιστής της Σαμ Σέπαρντ ερωτεύτηκαν και έγιναν ζευγάρι. Οι δυο τους έζησαν μαζί για 30 περίπου χρόνια και απέκτησαν δυο παιδιά, χώρισαν όμως το 2012.
Η ταινία γυρίστηκε με χαμηλό προϋπολογισμό, ενώ το υψηλών προδιαγραφών αποτέλεσμα ενισχύθηκε εκτός από τις ερμηνείες των πρωταγωνιστών, τόσο από τη μουσική επένδυση του Τζον Μπάρι, όσο και από τη φωτογραφία του Λάζλο Κόβακς. 
Πολλά από τα γεγονότα που εξιστορεί η ταινία προκάλεσαν θύελλα αντιδράσεων και χαρακτηρίστηκαν μη αληθινά (κυρίως το γεγονός ότι η Φάρμερ υπέστη λοβοτομή, στην ψυχιατρική κλινική που νοσηλευόταν), ίσως επειδή η εν λόγω ιστορία έθιγε σε μεγάλο βαθμό το Χολυγουντιανό σύστημα.
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 1958

Το 13ο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων (ΣΙΣΜ) (τελική φάση) διεξήχθη στην Πορτογαλία, στη Λισαβόνα, από 23 ως 27 Νοεμβρίου 1958. Νικήτρια αναδείχθηκε η Εθνική Ενόπλων της Πορτογαλίας.

Συμμετοχές - Σύστημα διεξαγωγής

Συνολικά μετείχαν 11 χώρες, οι οποίες έδωσαν προκριματικούς αγώνες χωρισμένες σε 4 ομίλους, ώστε να προκριθούν 4 ομάδες για την τελική φάση. Τρεις όμιλοι ήταν για την ευρωπαϊκή-αφροασιατική ζώνη, στην οποία μετείχαν και οι ΗΠΑ και ένας για τη νοτιοαμερικανική ζώνη. Όμως, δεν μετείχε ομάδα από τη Νότ. Αμερική και τη θέση της πήρε μια ευρωπαϊκή. Τελικά, δεν μετείχε ούτε η Αίγυπτος που είχε προκριθεί από τη ζώνη ανατολικής Μεσογείου και η θέση της δόθηκε σε μια δυτικοευρωπαϊκή χώρα.
Καραβάνι

Το καραβάνι (περσικά: کاروان) είναι μια ομάδα ανθρώπων που ταξιδεύουν μαζί, συχνά σε εμπορική αποστολή. Τα καραβάνια χρησιμοποιήθηκαν κυρίως σε ερημικές περιοχές και σε ολόκληρο το δρόμο του μεταξιού, όπου ταξίδευαν σε ομάδες βοηθώντας στην άμυνα εναντίον των ληστών, καθώς επίσης συνέβαλαν στη βελτίωση των οικονομιών κλίμακας στο εμπόριο.
Στους ιστορικούς χρόνους, τα καραβάνια που συνέδεαν την Ανατολική Ασία και την Ευρώπη, συχνά μετέφεραν πολυτελή και προσοδοφόρα αγαθά, όπως μετάξι ή κοσμήματα. Τα καραβάνια θα μπορούσαν επομένως να απαιτούν σημαντικές επενδύσεις και ήταν ένας κερδοφόρος στόχος για τους ληστές. Τα κέρδη από μια επιτυχημένη πορεία θα μπορούσαν να είναι τεράστια, συγκρίσιμα με το μεταγενέστερο ευρωπαϊκό εμπόριο μπαχαρικών. Τα πολυτελή προϊόντα που έφεραν τα καραβάνια προσέλκυσαν πολλούς ηγέτες κατά μήκος σημαντικών εμπορικών δρόμων για την κατασκευή καραβανσεράι. Τα καραβανσεράι ήταν σταθμοί οδικής βοήθειας που υποστήριζαν τη ροή του εμπορίου, των πληροφοριών και των ανθρώπων σε ολόκληρο το δίκτυο εμπορικών οδών που κάλυπταν την Ασία, τη Βόρεια Αφρική και τη νοτιοανατολική Ευρώπη, ειδικά κατά μήκος του δρόμου του μεταξιού. Το καραβανσεράι παρείχε πόσιμο νερό για τους ανθρώπους και τα ζώα, το πλύσιμο και τις τελετουργίες καθαρισμού. Μερικές φορές διέθεταν περίτεχνα λουτρά. Διατηρούσαν επίσης ζωοτροφές για ζώα και είχαν καταστήματα για ταξιδιώτες, όπου θα μπορούσαν να αποκτήσουν νέες προμήθειες. Επιπλέον, μερικά καταστήματα αγόραζαν αγαθά από τους ταξιδιώτες εμπόρους.
Ωστόσο, ο όγκος που ένα καραβάνι μπορούσε να μεταφέρει ήταν περιορισμένος ακόμη και από κλασσικά ή μεσαιωνικά πρότυπα. Για παράδειγμα, ένα καραβάνι με 500 καμήλες θα μπορούσε να μεταφέρει μόνο το ένα τρίτο ή το ήμισυ των εμπορευμάτων που μεταφέρονταν από ένα κανονικό βυζαντινό εμπορικό ιστιοφόρο.
Τα σημερινά καραβάνια στις λιγότερο ανεπτυγμένες περιοχές του κόσμου, συχνά μεταφέρουν σημαντικά αγαθά μέσα από περιοχές που είναι άθικτες, όπως οι σπόροι που απαιτούνται για τη γεωργία σε άνυδρες περιοχές. Ένα παράδειγμα είναι τα τρένα καμήλας που διασχίζουν τις νότιες άκρες της ερήμου Σαχάρας.
Λεσβία

Λεσβία ονομάζεται μια γυναίκα που την έλκουν σεξουαλικά και συναισθηματικά άλλες γυναίκες. Οι γυναίκες που έλκονται εξίσου και από τα δύο φύλα αναφέρονται συχνότερα ως αμφισεξουαλικές. Πρέπει να σημεωθεί ότι ο αυτοπροσδιορισμός ενός ατόμου μπορεί να μην συμβαδίζει με τη σεξουαλική του συμπεριφορά, ενώ αντίστοιχα γυναίκες με ομοφυλοφιλική συμπεριφορά μπορεί να μην αυτοπροσδιορίζονται με κανέναν από τους παραπάνω όρους.

Ετυμολογία

Η λέξη λεσβία προέκυψε από το όνομα του νησιού Λέσβος, όπου στην αρχαιότητα έζησε η ποιήτρια Σαπφώ, η οποία όπως φαίνεται μέσα από τα ποιήματά της, εξυμνεί τον γυναικείο έρωτα. Στα αγγλικά η λέξη lesbian αναφέρεται πρώτη φορά ως επίθετο που υποδηλώνει σεξουαλική συμπεριφορά στο λεξικό της Οξφόρδης το 1890 και ως ουσιαστικό το 1925. Όσον αφορά την Ελληνική γλώσσα, ο Αριστοτέλης ονόμαζε «λεσβιάζουσες» τις γυναίκες που έκαναν προσπάθειες να χειραφετηθούν, ενώ μέχρι πρόσφατα η λέξη υποδήλωνε επισήμως μόνο τις γυναίκες με καταγωγή από τη Λέσβο. 
Μάλιστα, τον Απρίλιο του 2008 τρεις κάτοικοι του νησιού προσέφυγαν στην δικαιοσύνη για να απαγορέψουν την χρήση της λέξης από την ΟΛΚΕ (Ομοφυλοφιλική και Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδας) θεωρώντας ότι η συγκεκριμένη χρήση τους προσβάλλει. Στις 22 Ιουλίου το Πρωτοδικείο Αθηνών απέρριψε ως μη νόμιμη την αίτηση αυτή και έτσι η λέξη λεσβία μπορεί να χρησιμοποιείται ελεύθερα για οποιονδήποτε αυτοπροσδιορισμό χωρίς να προσβάλλει κανέναν.

Σεξουαλικότητα

Η σεξουαλική συμπεριφορά μεταξύ γυναικών, όπως κάθε σεξουαλική συμπεριφορά, εκφράζεται με ποικίλους τρόπους. Τα τελευταία χρόνια η ελεύθερη έκφραση της λεσβιακής σεξουαλικότητας λόγω της μεγαλύτερης κοινωνικής αποδοχής, βοήθησε στο να γίνουν έρευνες πάνω στη γυναικεία σεξουαλικότητα. Έρευνα που έγινε το 2002 στις ΗΠΑ έδειξε ότι 4,4% των γυναικών ηλικίας 15-44 ετών που ρωτήθηκαν είχαν ερωτική επαφή με άλλη γυναίκα τους τελευταίους 12 μήνες, ενώ για ερωτική επαφή και πέραν των 12 μηνών το ποσοστό ανέβηκε στο 11%.
Ιερά Μητρόπολις Ιταλίας και Μελίτης

Η Ιερά Μητρόπολις Ιταλίας και Μελίτης, είναι μία από τις Επαρχίες του Οικουμενικού Θρόνου, του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, που δημιουργήθηκε το 1991. 
Σημερινός Μητροπολίτης της είναι ο Μητροπολίτης Ιταλίας και Μελίτης Γεννάδιος Ζερβός και η έδρα της βρίσκεται στη Βενετία.

Ιστορικά Στοιχεία

Η παρουσία της Ορθοδοξίας στη Σικελία και την Ιταλία ασκεί την επιρροή της από την ελληνική αποίκηση και διασπορά, όπου πόλεις όπως οι Συρακούσες, και η Μεσσήνη, είχαν ιδρυθεί από Έλληνες αποίκους και ήταν μέρος της Μεγάλης Ελλάδας πριν την κατάκτηση τους από τους Ρωμαίους.
Ιδρύθηκε με Πατριαρχικό και Συνοδικό Τόμο, στις 5 Νοεμβρίου 1991, με απόσπαση περιοχών από τη Ιερά Μητρόπολη Αυστρίας. 
Το 1998, αναγνωρίσθηκε ως Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου από τη Δημοκρατία της Ιταλίας. Τον Μάρτιο του 2005, έγινε υπαγωγή του κράτους της Μάλτας (ή Μελίτης) στην πνευματική δικαιοδοσία της Ιεράς Μητροπόλεως Ιταλίας. Η Μητρόπολις Ιταλίας και Μελίτης, στις 24 Σεπτεμβρίου 2010, αναγνωρίσθηκε επισήμως από τις αρχές της Δημοκρατίας του Αγίου Μαρίνου.
Στις 18 Ιουλίου 2012, μετά από έγκριση του Κοινοβουλίου και της Γερουσίας της Ιταλίας, υπογράφτηκε Συμφωνία μεταξύ Ιταλίας και Ορθοδόξου Μητροπόλεως Ιταλίας, με την οποία έλαβε προνόμια ανάλογα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.

Δικαιοδοσία

Σήμερα περιλαμβάνει στην δικαιοδοσία της, την Ιταλία, τη Μάλτα και τον Άγιο Μαρίνο.
Υπάρχουν περίπου 80 Ενορίες - Ιεροί Ναοί, περίπου 50 Κληρικοί, ενώ οι Μοναχοί και οι Μοναχές της Μητροπόλεως δεν ξεπερνούν τους 20.
A Passion Play

Ιστορία του δίσκου

Στα τέλη του 1972, το συγκρότημα μετέβη στα "Château d'Hérouville studios" με σκοπό την ηχογράφηση του έκτου του δίσκου και την αποφυγή της βαριάς φορολογίας που θα προϋπόθετε μια τέτοια διαδικασία στην πατρίδα τους. Παρ' όλα αυτά, οι ηχογραφήσεις διακόπηκαν λόγω της απογοήτευσης των μελών του σχήματος από την ποιότητα του στούντιο, το οποίο χαρακτήρισαν ως "Chateau d'Isaster". Έντεκα λεπτά ηχογραφήσεων από το συγκεκριμένο στούντιο κυκλοφόρησαν με την συλλογή "Nightcap", το 1993.
Το συγκρότημα επέστρεψε στην Αγγλία και επανηχογράφησε το "A Passion Play", άλλο ένα άλμπουμ που αποτελούνταν από μόνο ένα κομμάτι, με αλληγορικούς στίχους που επικεντρώνονταν στην μετά-θάνατο ζωή. Ο δίσκος σκαρφάλωσε στην κορυφή των τσαρτ του Billboard, όντας το δεύτερο και τελευταίο τους άλμπουμ που κατάφερε κάτι τέτοιο. Επίσης, μπήκε στο Top-5 στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, αλλά έφθασε μόλις στο # 13 στην πατρίδα τους. Βραβεύθηκε ως χρυσός δίσκος στις Ηνωμένες Πολιτείες και ασημένιος στην Μεγάλη Βρετανία.
Ο δίσκος περιελάμβανε ενορχήστρωση που δεν ήταν συνηθισμένη για την ροκ μουσική, κάτι που συνέβη και στο προηγούμενο τους άλμπουμ, "Thick As A Brick". Στο άλμπουμ συμπεριλήφθηκε το ιντερλούδιο "The Story of the Hare Who Lost His Spectacles", μία σουρεαλιστική σύνθεση του Ίαν Άντερσον, του Τζέφρι Χάμοντ και του Τζον Έβαν, με αφηγητή τον μπασίστα του συγκροτήματος, Τζέφρι Χάμοντ.
Οι κριτικές για τον δίσκο υπήρξαν αρχικά αρνητικές, αλλά πλέον θεωρείται ένα από τα πιο δημιουργικά άλμπουμ του συγκροτήματος, με το "Allmusic" να του δίνει τρία αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Sputnik Music" μέσο όρο βαθμολογιών 3,9 / 5 και το "ProgArchives" 4 / 5.

Βραβεία

A Passion Play (άλμπουμ)
Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): Χρυσός 
Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Ασημένιος
Γλώσσα Νέτε

Ταξινόμηση

Το Glottolog κατατάσσει τη Νέτε και τη Μπισόριο ως δύο γλώσσες στις εξωτερικές Ένγκα, μια αποκλίνουσα ομάδα που βρίσκεται προς βορράν σε όλη την Κεντρική Οροσειρά από την κύρια Ενγκανόφωνη περιοχή, που βρίσκεται στην επαρχία Ένγκα. Η Μπικάρου, που ομιλείται κατά μήκος του ποταμού Κοροσάμεν δίπλα στη περιοχή που ομιλείται η διάλεκτος Νέτε, έχει περιγραφεί ως μια διάλεκτο της Μπισόριο.

Γεωγραφία

Τα χωριά όπου ομιλείται η Νέτε περιλαμβάνουν τα Μαλαουμάντα, Αναμάντα, Λόντον, Όνγκε, Κασακάλι, Τακόπ, Χουλίπα, Γιάιπο, Μπάκε, Νάι, Όνον, Λίμπια και Μενάγκους.
Τζον Καζάλ

Βιογραφία

Γεννημένος στις 12 Αυγούστου του 1935 στη Βοστώνη, σπούδασε στις δραματικές σχολές του Oberlin College και του Πανεπιστημίου της Βοστώνης και διακρίθηκε αρχικά για τις ερμηνείες του σε διάφορα έργα στο θέατρο του Μπροντγουέι όπως το "The Indian Wants the Bronx" και το "The Line".
Η πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο έγινε το 1962 στην ταινία μικρού μήκους του Μάρβιν Στάρκμαν "The American way". Δέκα χρόνια αργότερα, το 1972, ύστερα από παρότρυνση του παιδικού του φίλου Αλ Πατσίνο, συμμετέχει στην οντισιόν του Φράνσις Φορντ Κόπολα για τον ρόλο του Φρέντο Κορλεόνε στην ταινία Ο Νονός. Ο Κόπολα, ενθουσιασμένος από την ερμηνεία του Καζάλ στην πρώτη ταινία, γράφει για αυτόν έναν κεντρικότερο ρόλο στο Ο Νονός ΙΙ που γυρίστηκε το 1974. Ενδιάμεσα την ίδια χρονιά συμμετείχε στην ταινία "The conversation" μαζί με τους Τζιν Χάκμαν και Χάρισον Φορντ.
Το 1975, στην βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα "Σκυλίσια Μέρα" του Σίντνεϊ Λουμέτ, υποδύθηκε τον συνεργό του Σάνι (Αλ Πατσίνο), Σαλ, σε μια αποτυχημένη απόπειρα ληστείας τράπεζας που μετατράπηκε σε πρώτο θέμα στους τηλεοπτικούς σταθμούς της εποχής. Αυτή του η ερμηνεία του χάρισε μια υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα στην κατηγορία του Καλύτερου Β' Ανδρικού ρόλου.
Το 1978, κατά τη διάρκεια της τελευταίας του ταινίας "Ο Ελαφοκυνηγός" και ενώ είχε ήδη διαγνωστεί η ασθένειά του, αρραβωνιάστηκε την συμπρωταγωνίστριά του Μέριλ Στριπ. Μόλις η εταιρεία που γύριζε την ταινία πληροφορήθηκε πως ο Καζάλ έπασχε από καρκίνο απαίτησε την αποπομπή του από το καστ, γεγονός που αποφεύχθηκε καθώς η Μέριλ Στριπ απείλησε πως εάν έφευγε ο Καζάλ τότε η ίδια θα παραιτείτο. Τελικά ο Τζον Καζάλ απεβίωσε στις 13 Μαρτίου του 1978 στη Νέα Υόρκη, από καρκίνο των οστών, λίγο καιρό μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων της ταινίας.
Αξιοσημείωτο το γεγονός ότι και οι πέντε μεγάλου μήκους ταινίες στις οποίες συμμετείχε ο Καζάλ, ήταν υποψήφιες για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, με τρεις από αυτές (Ο Νονός, Ο Νονός ΙΙ, Ο Ελαφοκυνηγός) να το κερδίζουν.
Caminemos pisando la senda

Caminemos pisando la senda (Ας διασχίσουμε το μονοπάτι) είναι ο εθνικός ύμνος της Ισημερινής Γουινέας. Δημιουργός του είναι ο Atanasio Ndongo Miyone και χρησιμοποιείται από την ανεξαρτησία της χώρας από την Ισπανία το 1968.
Βίκος Ιωαννίνων

Γεωγραφία - Ιστορία

Ο Βίκος βρίσκεται στην αφετηρία του Φαραγγιού του Βίκου, επάνω από τις πηγές του Βοϊδομάτη και απέχει 52 χλμ. Β.-ΒΔ. από την πόλη των Ιωαννίνων. Το χωριό συμπεριλαμβάνεται στα Ζαγοροχώρια και ειδικότερα στο κεντρικό Ζαγόρι και βρίσκεται στα όρια του Εθνικού Δρυμού Βίκου-Αώου. Ο Βίκος είναι χαρακτηρισμένος παραδοσιακός οικισμός. Η παλιά ονομασία του ήταν Βετσικό και έτσι αναφέρεται το 1919 με το ΦΕΚ 184Α-19/08/1919 να προσαρτάται στη τότε κοινότητα Αρτσίστης. Μετονομάστηκε σε Βίκος το 1955. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με την Αρίστη αποτελούν τη τοπική κοινότητα Αρίστης που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κεντρικού Ζαγορίου του Δήμου Ζαγορίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 26 κατοίκους. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ήταν 38 κάτοικοι. Έως το 2010 υπαγόταν στον δήμο Κεντρικού Ζαγορίου.
Στεφάν Τομάσεβιτς

Βιογραφία

Ο Στεφάν  Τομάσεβιτς ήταν ο πρωτότοκος γιος του βασιλιά της Βοσνίας Στεφάν Τομάς (1443 - 1164) από τον πρώτο γάμο του με την Βοΐτσα είχε ακόμα άλλους δύο γιους όπου δεν έχουν διασωθεί τα ονόματα τους. Από την δεύτερη σύζυγο του πατέρα του είχε μία ετεροθαλή αδελφή την Κατερίνα. Παντρεύτηκε την Έλενα Μπράνκοβιτς και δεν απέκτησε μαζί της παιδιά.
Στις 21 Μαρτίου 1459 έφτασε στο Σμεντέρεβο και ανέλαβε δεσπότης, και την 1 Απριλίου παντρεύτηκε την Έλενα Μπράνκοβιτς στον γάμο έφτασε και ένα μικρό απόσπασμα του Βασιλείου της Ουγγαρίας για την προστασία του. Λίγες ημέρες μετά οι Οθωμανοί πολιόρκησαν το Σμεντέρεβο και το κατέλαβαν.
Στην Βοσνία ο πατέρας του πεθαίνει στις 10 Ιουλίου 1461. Μετά από μια σύντομη ασθένεια, και κληρονομεί το θρόνο στον μεγαλύτερο γιο του Στεφάν. Η πρώτη κίνηση του νέου βασιλιά ήταν η συμφιλίωση με τον δούκα Στεφάν Κοζάτσα με τον οποίο οι προκάτοχοί του ήταν σε μια μακρά διένεξη, έτσι κατάφερε να ηρεμήσει την κατάσταση στη χώρα και να προετοιμαστούν για τη σύγκρουση με τους Οθωμανούς. Στο Jajce στέφεται βασιλιάς της Βοσνίας με την παρουσία όλων των αρχόντων του. Ζήτησε την μεσολάβηση του Πάπα για προστασία ενάντια στους Οθωμανούς από κάποιον βασιλικό οίκο της Ευρώπης, ο Πάπας του συνέστησε να γίνει υποτελής του Ουγγρικού βασιλείου όπως κι έγινε. Την ίδια στιγμή ο Στεφάν σταμάτησε να πληρώνει φόρο υποτέλειας στον Σουλτάνο, ο Τομάσεβιτς ελπίζει ότι με την υποστήριξη του πάπα και του Ούγγρου βασιλιά θα είναι σε θέση να αντισταθεί στην επίθεση των Οθωμανών.
Στις αρχές του 1463 γίνεται κοινή αποστολή του Τομάσεβιτς και του δούκα Στεφάν Κοζάτσα στο Ντουμπρόβνικ που ανήκε στην Βενετία και στο Βατικανό, ζητώντας τη βοήθειά τους στην επερχόμενη σύγκρουση με το Οθωμανούς ήδη από το Μάρτιο του ίδιου έτους οι Οθωμανοί ξεκίνησαν επιδρομές σε εδάφη του Βασιλείου της Βοσνίας. Μην έχοντας καμία στρατιωτική βοήθεια προσέφερε ανακωχή για δεκαπέντε χρόνια στους Οθωμανούς, οι οποίοι συμφώνησαν αλλά μετά τέσσερις μήνες επιτέθηκαν στην Βοσνία.
Τον στρατό οδηγούσε προσωπικά ο ίδιος ο Μωάμεθ Β΄ ο οποίος σταδιακά κατακτούσε τα Βοσνιακά εδάφη. Η Μπόμποβσκα από τα σημαντικότερα φρούρια του βασιλείου έπεσε μετά τρεις ημέρες πολιορκία, και ο διοικητής της εκτελέστηκε αμέσως με εντολή του Σουλτάνου. 
Μετά την πολιορκία του Σμεντέρεβο και την παράδοση της πόλης ο Τομάσεβιτς εκτελέστηκε παρά την αρχική συμφωνία να αφεθεί ελεύθερος.  Ο αδελφός και η αδελφή του μεταφέρθηκαν στην Κωνσταντινούπολη όπου έγιναν μουσουλμάνοι. Μετά από αυτό τα υπόλοιπα φρούρια στο Βασίλειο της Βοσνίας άνοιξε τους πύλες και να παραδόθηκαν στους εισβολείς.
1234 Ελύνα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Ελύνα εκτιμάται σε 25,70 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι K, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0672. Η Ελύνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 17 ώρες και 36 λεπτά, μία μάλλον αργή περιστροφή για αστεροειδή.