Τσαρλς Έντουαρντ Σπίαρμαν

Βιογραφία

Μετά από 15 χρόνια ως αξιωματικός στον βρετανικό στρατό παραιτήθηκε για να ασχοληθεί με το διδακτορικό του στην πειραματική ψυχολογία. Στη Βρετανία, η ψυχολογία θεωρείτο ως κλάδος της φιλοσοφίας έτσι ο Σπίαρμαν επέλεξε να σπουδάσει στη Λειψία υπό της καθοδήγηση του Βίλχελμ Βουντ (Wilhelm Wundt), επειδή δεν είχε προηγούμενες αντίστοιχες σπουδές και η Λειψία είχε φιλελεύθερες προαπαιτήσεις για την σύνταξη του διδακτορικού. Ξεκίνησε το 1897, και μετά από κάποια διακοπή (επέστρεψε στο στρατό κατά τη διάρκεια του πολέμου της Νοτίου Αφρικής) απέκτησε το πτυχίο του το 1906. Πριν την απόκτηση του τίτλου είχε ήδη δημοσιεύσει εργασίες σχετικά με την παραγοντική ανάλυση των πληροφοριών (1904). Ο Σπίαρμαν συνάντησε και εντυπωσίασε τον ψυχολόγο Γουίλιαμ ΜακΝτούγκαλ (William McDougall), ο οποίος φρόντισε ώστε ο Σπίαρμαν να τον αντικαταστήσει όταν αυτός αποχώρησε από τη θέση του στο University College του Λονδίνου. Ο Σπίαρμαν παρέμεινε στο University College έως ότου αποσύρθηκε το 1931. Αρχικά ήταν Λέκτορας και υπεύθυνος ενός μικρού εργαστηρίου Ψυχολογίας. Το 1911 προήχθη σε Επίκουρο καθηγητή της Φιλοσοφίας του Νου και της Λογικής. Ο τίτλος του άλλαξε σε Καθηγητή Ψυχολογίας το 1928, όταν και δημιουργήθηκε ξεχωριστό Τμήμα Ψυχολογίας.
Ο Σπίαρμαν επηρεάστηκε έντονα από το έργο του Φράνσις Γκάλτον (Francis Galton). Ο Γκάλτον είχε κάνει πρωτοποριακή δουλειά στην ψυχολογία και ανέπτυξε την αντιστοιχία , το βασικό στατιστικό εργαλείο που χρησιμοποιήθηκε από τον Σπίαρμαν.
Στην στατιστική, ο Σπίαρμαν ανέπτυξε την αντιστοιχία βαθμού (1904), μια μη παραμετρική εκδοχή της παραδοσιακής συσχέτισης του Καρλ Πίαρσον (Karl Pearson), την τόσο ευρέως χρησιμοποιούμενη διόρθωση της εξασθένισης (1907), καθώς και την παλαιότερη έκδοση της «παραγοντικής ανάλυσης» (Lovie & Lovie , 1996, σ. 81). Βέβαια το έργο του στην στατιστική δεν έχαιρε της εκτίμησης του συναδέλφου του στο Πανεπιστήμιο Καρλ Πίαρσον με αποτέλεσμα να υπάρχει μεγάλη διαμάχη μεταξύ τους.
Αν και ο Σπίαρμαν είχε σημαντικά επιτεύγματα αναφορικά με την στατιστική του εργασία , το έργο του ως προς την αναζήτησή των θεμελιωδών νόμων της ψυχολογίας είναι επίσης αξιοσημείωτο.

Παραγοντική ανάλυση

Παραγοντική ανάλυση είναι η στατιστική μέθοδος που χρησιμοποιείται για να βρούμε τις σχέσεις ανάμεσα σε δύο φαινομενικά άσχετα φάσματα δεδομένων. Επιτρέπει σε κάποιον να δείτε ποιες μεταβλητές σε ένα σύνολο δεδομένων είναι περισσότερο συναφείς και πώς συσχετίζονται. Ο Τσαρλς Σπίαρμαν είναι γνωστός για την επινόηση του όρου «παραγοντική ανάλυση» και στην καθημερινότητα χρησιμοποιήθηκε για την μέτρηση της γνωστικής επίδοσης των παιδιών. Στην παραγοντική ανάλυση μπορεί κανείς να ανακαλύψει τη συσχέτιση μεταξύ δύο παραγόντων, θα υπάρχει είτε θετική συσχέτιση είτε αρνητική ή δεν θα υπάρχει καθόλου συσχέτιση. Εάν υπάρχει μια αρνητική ή θετική συσχέτιση σημαίνει ότι οι δύο μεταβλητές συνδέονται σε μεγάλο βαθμό, ενώ αν δεν υπάρχει συσχετισμός σε όλα, δεν υπάρχει καμία σχέση μεταξύ των δύο μεταβλητών. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του ανακάλυψε ότι ορισμένα από τα αποτελέσματα σχετικά με φαινομενικά άσχετα τεστ σε παιδιά ήταν παρόμοια, με την έννοια ότι έκρινε θετικές ή αρνητικές συσχετίσεις μεταξύ τους. Αυτό τον οδήγησε στην διαπίστωση ότι τα κριτήρια που έχουν υψηλή συσχέτιση ήταν πιο πιθανό να επηρεαστούν από τους ίδιους παράγοντες, ενώ αυτά που δεν ήταν, πιθανό να μην επηρεάζονται από παρόμοιους παράγοντες.

Εκδόσεις και επικρίσεις

Ο Σπίαρμαν συνέβαλε τα μέγιστα στην ανάπτυξη της ψυχομετρικής θεωρίας για τη νοημοσύνη. Η δημοσίευση που έγινε στο περιοδικό American Journal of Psychology άνοιξε το δρόμο για την εφαρμογή των στατιστικών ερμηνειών στη μελέτη της ανθρώπινης νοημοσύνης. Το έργο του για την παραγοντική ανάλυση ήταν μία από τις μεγαλύτερες συνεισφορές του στη θεωρία, καθώς η παραγοντική ανάλυση χρησιμοποιείται εκτενώς στην ψυχομετρική θεωρία. Σήμερα, η ψυχομετρική θεωρία έχει εφαρμοστεί στη μέτρηση της προσωπικότητας και στη ακαδημαϊκή επίδοση. Συχνά η θεωρία δέχεται κριτική από ορισμένους που πιστεύουν ότι η προσωπικότητα δεν μπορεί να μετρηθεί με ακρίβεια. Επίσης, η θεωρία του για τον γενικό παράγοντα συχνά επανεξετάζεται από κάποιους που πιστεύουν ότι υπάρχουν πολλοί επικαλυπτόμενοι γενικοί παράγοντες και όχι μόνο ένας.