google/wiki40b huggingface dataset:
Χριστιανός του Τσβάιμπρυκεν (1752-1817)

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Τσβάιμπρυκεν και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Χριστιανού Δ΄ δούκα του Τσβάιμπρυκεν και της Μαρίας-Ιωάννας Καρνάσε. Ο γάμος ήταν μοργανατικός και ο Χριστιανός δεν είχε δικαίωμα στη διαδοχή.
Έγινε στρατηγός του Πεζικού στη Βαυαρία.
Απεβίωσε στο Μόναχο και τάφηκε, όπως και ο αδελφός του, στο Παλαιό Νότιο Κοιμητήριο.
Παύλος Νιρβάνας

Βιογραφία

Σε μικρή ηλικία επιστρέφει στην Ελλάδα, στον Πειραιά, οπότε τελικά σπουδάζει στην ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (1883-1890). Το έτος 1890 κατατάσσεται στο Βασιλικό Ναυτικό, από όπου και παραιτείται με τον βαθμό του γενικού αρχιάτρου το 1922, έχοντας διατελέσει πρόεδρος της Ανώτατης Υγειονομικής Επιτροπής του Ναυτικού και τμηματάρχης του Υπουργείου Ναυτικών επί Ελευθερίου Βενιζέλου. Ήταν μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Εθνικού Θεάτρου, από την ίδρυσή του το 1930 έως τον θάνατό του το 1937. 
Ο Παύλος Νιρβάνας εξέδωσε πολλές ποιητικές συλλογές και δημοσίευσε πολλά χρονογραφήματα σε εφημερίδες. Διατηρούσε στενούς δεσμούς με αρκετούς λογοτέχνες της εποχής του και συνέβαλε στην ανάδειξη νεότερων λογοτεχνών π.χ. Ιωάννης Κονδυλάκης, Γρηγόριος Ξενόπουλος, Νίκος Καββαδίας. Τον συνέδεε αδελφική φιλία με τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη.
Λογοτεχνικά, τοποθετείται στον κύκλο του Κωστή Παλαμά. Επηρεάζεται από τον αισθητισμό και το συμβολισμό, καθώς και από το φιλόσοφο Νίτσε. Η πεζογραφία του διέπεται από ηθογραφικά και ψυχογραφικά στοιχεία, ενώ γλωσσικά ξεκίνησε από καθαρεύουσα και κατέληξε στη δημοτική γλώσσα. Ο Τέλος Άγρας έγραψε πως "η ηθογραφία του είναι τραγική και αποκλίνει προς το ζωηρό λυρισμό, όταν δεν τρέπεται προς τον πραγματικό σαρκασμό", ενώ ο Κώστας Ουράνης ανέφερε πως "ακόμη και το χιούμορ του το χρησιμοποιεί για να προκαλέσει μειδίαμα και όχι για να καυτηριάσει .
Το 1923, βραβεύτηκε για το λογοτεχνικό του έργο με το Αριστείο Γραμμάτων και Τεχνών, ενώ το 1928 έγινε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Πέθανε από βρογχοπνευμονία στο Μαρούσι το 1937.
Βωμός της Ειρήνης

Σημασία

Ο Βωμός αντανακλά την άποψη του Αυγούστου για τη θρησκεία της Πολιτείας της Ρώμης. Οι εξωτερικοί τοίχοι έχουν ανάγλυφα σε δύο ζώνες: η κάτω έχει σπειροειδείς βλαστούς φυτών, που συμβολίζουν την αφθονία και την ευημερία της Ειρήνης του Αυγούστου (Pax Augustae). Το μνημείο ως σύνολο εξυπηρετεί τη θρησκευτική λειτουργία της Πολιτείας και ταυτόχρονα προπαγανδίζει τον Αύγουστο και το καθεστώς του, προσπαθώντας να μειώσει την προσωποκρατία του και τη δυναστική διαδοχή, στοιχεία απαράδεκτα στη Δημοκρατική παράδοση της πόλης.

Δομή

Το μνημείο αποτελείται από έναν παραδοσιακό βωμό: ένα τετράγωνο κτήριο χωρίς στέγη, ανοικτό από επάνω. Ανατολικά και δυτικά υπάρχουν είσοδοι· η πρώτη από αυτές έχει κλίμακα και είναι η κύρια είσοδος. Εξωτερικά οι τοίχοι καλύπτονται από εξαίρετης λεπτομέρειας γλυπτά από μάρμαρα της Λούνι της Ετρουρίας.
Φαρφάλλε

Φαρφάλλε (ιταλ. farfalle = πεταλούδα) είναι ζυμαρικό που πήρε το όνομά του από το σχήμα του που θυμίζει πεταλούδα.
Σηλυβρία

Αρχαία Ελλάδα και Ρωμαίοι

Κατά τον Στράβωνα, "ωνομάσθη Σηλυμβρία από του Σήλυος", ενώ από εκεί καταγόταν και ο Ηρόδικος, αρχαίος Έλληνας ιατρός και δάσκαλος του Ιπποκράτη. Ο Σκύμνος ο Χίος αναφέρει ότι ήταν αποικία Μεγαρέων, η οποία ιδρύθηκε περίπου το 675 π.Χ. 
Η Σηλυβρία από την αρχαιότητα αποτέλεσε εμπορικό κέντρο για τη γύρω περιοχή. Το 410 π.Χ. κατελήφθη από τον Αλκιβιάδη με προδοσία και έκτοτε παρέμεινε σύμμαχος των Αθηναίων μέχρι την κατάληψή της το 342 π.Χ. από το Φίλιππο Β' το Μακεδόνα. Μετά το θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου περιήλθε υπό την εξουσία του Λυσίμαχου, βασιλιά της Θράκης, κι αργότερα των Ρωμαίων.
Από τη Σηλυβρία σώζονται αργυρά νομίσματα, τα οποία χρονολογούνται γύρω στο 509-450 π.Χ. Στο μπροστινό τους μέρος φέρουν την επιγραφή ΣΑ και δείχνουν έναν κόκορα, ενώ στην αντίθετη πλευρά ένα τετράγωνο σχεδιασμένο και διαιρεμένο σε 4 μικρότερα.

Βυζάντιο

Κατά τη Βυζαντινή περίοδο, η Σηλυβρία ήταν γνωστή με την ονομασία Ευδοξιούπολις, προς τιμήν της Ευδοξίας, συζύγου του Αυτοκράτορα Αρκάδιου (395-408). Το 479 κατελήφθη από τον Θεοδώριχο των Οστρογότθων, ενώ το 805 από το Βούλγαρο ηγεμόνα Κρούμο. Στα τέλη του 9ου αιώνα, ο αυτοκράτορας Μιχαήλ Γ' ο Μέθυσος έχτισε ένα κάστρο, ερείπια του οποίου σώζονται μέχρι σήμερα, προκειμένου να προστατέψει την πόλη από Σαρακηνούς πειρατές και άλλους εχθρούς.
Το 1082, ο Αλέξιος Α' Κομνηνός επέτρεψε στους Ενετούς να μετατρέψουν την πόλη σε εμπορική αποικία. Μετά την ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης το 1261, ο Μιχαήλ Η' Παλαιολόγος μετέφερε στη Σηλυβρία τα οστά του Βασίλειου Β' του Βουλγαροκτόνου. Κατά το τέλος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, η Σηλυβρία ήταν μια από τις λίγες περιοχές που άντεξαν περισσότερο στην οθωμανική πολιορκία, μέχρι και την τελική πτώση της πόλης το Μάρτιο του 1453.
Υπήρξε έδρα της ιστορικής Μητροπόλεως Σηλυβρίας.

20ός αιώνας και η σύγχρονη πόλη

Στον καιρό της οθωμανικής κατοχής, η Σηλυβρία διατήρησε το ελληνικό στοιχείο και το εμπόριο της ανθούσε. Κατά την ελληνική κυριαρχία στην Ανατολική Θράκη μετά τη Συνθήκη των Σεβρών (1920), η Σηλυβρία ήταν η έδρα του νομού Ραιδεστού και είχε 4.500 κατοίκους, που ασχολούνταν με την αλιεία, τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Κατά την ανταλλαγή πληθυσμών στην Ανατολική Θράκη, οι κάτοικοι της Σηλυβρίας κατέφυγαν στην Ελλάδα κυρίως στις πόλεις της Μακεδονίας, όπως η Θεσσαλονίκη και η Καβάλα. 
Σύμφωνα με δημογραφικά στοιχεία (1990), η σύγχρονη πόλη έχει πληθυσμό περίπου 78.000 κατοίκων. Επίσης, λόγω της μικρής απόστασης της πόλης από την Κωνσταντινούπολη, πολλοί κάτοικοι της πόλης έχουν εκεί τις παραθεριστικές κατοικίες τους.
Σπουδή Op. 10, No. 3 (Σοπέν)

Η Σπουδή Op. 10, No. 3 σε Μι μείζονα είναι σπουδή του Φρεντερίκ Σοπέν, που γράφτηκε το 1829. Πρώτη φορά δημοσιεύθηκε σε Γαλλία, Γερμανία και Αγγλία, το 1833 και ήταν η τρίτη από το σετ των Opus 10. Πρόκειται για μια μελωδική  σπουδή, η οποία ενδείκνυται για λεγκάτο και πολυφωνικό παίξιμο. Ο ίδιος ο Σοπέν πίστευε πως σε αυτό το κομμάτι, έγραψε μία από τις ομορφότερες μελωδίες του. Η σπουδή έγινε αρκετά γνωστή έκτοτε, λόγω των πολλών εκτελέσεων της. Είναι επίσης γνωστή και ως Tristesse ή L'Adieu. Ένας μέσος όρος εκτέλεσής της διαρκεί περίπου πάνω από 4 λεπτά.
Ιόνιτς

η υπόθεση

Το διήγημα εξελίσσεται στη τσαρική Ρωσία, στα τέλη του 19ου αιώνα.

Ο Ντμίτρι Ιόνιτς, γιατρός σε μια ρωσική επαρχία, φιλοξενείται από την οικογένεια Τουρκίν, τα μέλη της οποίας θεωρούνται τα πιο μορφωμένα και ταλαντούχα άτομα της περιοχής. Με την επίσκεψή του στο σπίτι των Τουρκίν, ο Ιόνιτς έχει την ευκαιρία να απολαύσει την τέχνη σε όλο το μεγαλείο της μετριότητας και της κενότητας της και να βιώσει από πρώτο χέρι την υποκριτική στάση της μεγαλοαστικής τάξης απέναντι στην αξία της. Η οικογένεια επιθυμεί να επιδείξει την κοινωνική της υπόσταση, υπηρετώντας τις συμβάσεις της αριστοκρατίας της εποχής, υπό την επίφαση της τέχνης. Ο Ιόνιτς φεύγει εντυπωσιασμένος από τους Τουρκίν, όχι λόγω του καλλιτεχνικού θεάματος, αλλα εξαιτίας της ομορφιάς της δεκαοκτάχρονης κόρης , Αικατερίνα Ιβάνοβνα. Στο εξής, ο πρωταγωνιστής επισκέπτεται συχνά την οικογένεια, για να δει την κοπέλα, με αφορμή ένα ιατρικό πρόβλημα της μητέρας της (Βέρα Ιωσήφοβνα). Έπειτα από μια ερωτική εξομολόγησή του στο δεκαοκτάχρονο κορίτσι και αφού γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης του νεανικού ενθουσιασμού, της τσαχπινιάς της μικρής, αποφασίζει να της κάνει πρόταση γάμου. Η Αικατερίνα αρνείται την πρόταση, προβάλλοντας τις καλλιτεχνικές τις φιλοδοξίες ως αποτρεπτικό παράγοντα.

Ύστερα από αυτήν την εξέλιξη, ο Ιόνιτς προσγειώνεται βίαια στην καθημερινότητα, στους ανιαρούς ρυθμούς της ρουτίνας του, η οποία μοιάζει δέκα φορές πιο πληκτική μετά την επαφή του με τη νεανική ελευθερία που του προσέφερε η ερωτική του εμπειρία. Με το πέρασμα των χρόνων και αφού η επαφή των δύο κεντρικών προσώπων είχε πια περιοριστεί στο ελάχιστο, ο Ιόνιτς πηγαίνει για μία τελευταία φορά στους Τουρκίν και έρχεται για τελευταία φορά σε επαφή με την Αικατερίνα Ιωσήφοβνα, η οποία δείχνει διαθέσεις ευγνωμοσύνης για την πρώιμη αγάπη του πρωταγωνιστή. Το πλαίσιο του χώρου και η οπτική επαφή μεταφέρουν τον Ιόνιτς στο χρονότοπο της πρώτης συνάντησης με το δεκαοκτάχρονο τότε κορίτσι. Τα συναισθήματά του όμως δεν είναι τα ίδια με εκείνα του παρελθόντος και αυτό δεν οφείλεται στα διαφορέτικα χαρακτηριστικά της κοπέλας.

Μετά τη βίαιη ρήξη του εγωισμού του με την απόρριψη της πρότασης γάμου έμαθε να επιβιώνει ελαχιστοποιώντας την έκθεσή του σε περιττά τραύματα, έμαθε να ζει με έναν πεζό ορθολογισμό, στις διατάξεις του οποίου, οποιαδήποτε συναισθηματική επιλογή θα αποτελούσε μεγάλο ρίσκο. Ο Ιόνιτς όμως δεν επιθυμούσε πλέον κάτι τέτοιο. Σταμάτησε να οραματίζεται το ιδεατό του έρωτα, όταν μυήθηκε στην ηθική των μικροαστών, όταν συμβιβάστηκε με αυτήν και αφού αποδέχτηκε τη νίκη της.

εξωτερικός σύνδεσμος

Διαβάστε το διήγημα εδώ: http://www.ekebi.gr/magazines/flipbook/showissue.asp?file=157603&code=8234, περιοδικό «Νέα Εστία»
Λόφου

Τοποθεσία

Η Λόφου βρίσκεται 26 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Λεμεσού, στη γεωγραφική περιφέρεια των Κρασοχωρίων Επαρχίας Λεμεσού. Βρίσκεται σε υψόμετρο 790 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Δυτικά συνορεύει με το Βουνί, βορειοδυτικά με το Κοιλάνι, βορειοανατολικά με τη Συλίκου, ανατολικά με τον Άγιο Γεώργιο και το Μονάγρι, νοτιοανατολικά με την Άλασσα και νότια και νοτιοανατολικά με τον Άγιο Θεράπων.

Ονομασία

Η ονομασία του χωριού προέρχεται από το γεγονός ότι είναι κτισμένο πάνω σε ένα λόφο. Η αρχική ονομασία του χωριού ήταν (ο) Λόφος. Με αυτή την ονομασία χρησιμοποιείτο ως τις αρχές του 20 αιώνα. Σύμφωνα με τον Σίμο Μέναρδο, η αλλαγή στην ονομασία του χωριού από ονομαστική σε γενική πτώση (από Λόφο σε Λόφου), έγινε γιατί η γενική πτώση ήταν πιο εύχρηστη στην καθημερινή ομιλία των αγροτών. Μετέπειτα το αρσενικό γένος έγινε θηλυκό, επειδή συνοδευόταν από τη λέξη κώμη, η οποία είναι σε γένος θηλυκό. Δηλαδή, αντί οι άνθρωποι να χρησιμοποιούν τη φράση κώμη του Λόφου, χρησιμοποιούσαν τη φράση κώμη της Λόφου. Από τη γενική πτώση της Λόφου, προέκυψε και η ονομαστική η Λόφου, με την οποία είναι πλέον γνωστό το χωριό.

Ιστορία

Από ανεύρεση αγγείων προκύπτει το συμπέρασμα ότι η περιοχή της Λόφου ήταν κατοικημένη από την εποχή του χαλκού. Ο οικισμός της Λόφου, ωστόσο, πιθανότατα να ιδρύθηκε λίγο πριν την έναρξη της Φραγκοκρατίας, την εποχή των αραβικών επιδρομών, όταν οι κάτοικοι των παράλιων περιοχών αναγκάστηκαν να εγκατασταθούν στις ορεινές περιοχές για ασφάλεια.
Το παλαιότερο γραπτό κείμενο στο οποίο αναφέρεται η Λόφου προέρχεται από την περίοδο της Φραγκοκρατίας. Ο Λεόντιος Μαχαιράς αναφέρει ότι η Λόφου παραχωρήθηκε, μαζί με άλλα χωριά, από τον βασιλιά Ιάκωβο Α΄ στον αδελφό του Τζανότ ντε Λουζινιάν, λόρδο της Βηρυτού, γύρω στο 1392.
Τεστ νιτρικών ιόντων

Το τεστ νιτρικών ιόντων είναι μια χημική δοκιμή που χρησιμοποιείται για να καθορίσει την παρουσία των νιτρικών ιόντων σε ένα διάλυμα. Οι έλεγχοι για την παρουσία νιτρικών σε υδατικά διαλύματα είναι γενικά δύσκολοι σε σύγκριση με αυτούς για άλλα ανιόντα, καθώς σχεδόν όλα τα νιτρικά άλατα είναι διαλυτά στο νερό. Σε αντίθεση, πολλά κοινά ιόντα δίνουν αδιάλυτα άλατα, π. χ. τα αλογονίδια καθιζάνουν με τον άργυρο, και τα θειικά δίνουν ίζημα με το βάριο.
Το νιτρικό ανιόν είναι ένα οξειδωτικό, και πολλά τεστ των νιτρικών βασίζονται σε αυτήν την ιδιότητα. Δυστυχώς, εάν υπάρχει παρουσία και άλλων οξειδωτικών στο προς ανάλυση δείγμα, τότε μπορεί αυτά να παρεμποδίζουν την ανάλυση και να δώσουν εσφαλμένα αποτελέσματα.

Τεστ διιφαινυλαμίνης

Η Διφαινυλαμίνη μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως υγρό χημικό τεστ για τον έλεγχο της παρουσίας νιτρικών ιόντων. Σε αυτό το τεστ, χρησιμοποιείται ένα διάλυμα διφαινυλαμίνης και χλωριούχου αμμωνίου σε θειικό οξύ. Παρουσία νιτρικών, η διφαινυλαμίνη οξειδώνεται, δίνοντας ένα μπλε χρωματισμό. Αυτή η αντίδραση έχει χρησιμοποιηθεί επίσης για τον έλεγχο των οργανικών νιτρικών αλάτων, και έχει βρει χρήση σε κιτ ανίχνευσης υπολειμμάτων πυρίτιδας  ανιχνεύοντας νιτρογλυκερίνη και νιτροκυτταρίνη.

Τεστ Ρινισμάτων Χαλκού

Τα νιτρικά μπορούν εύκολα να ταυτοποιηθούν με τη θέρμανση ρινισμάτων χαλκού μαζί με πυκνό θειικό οξύ. Παρατηρείται έντονος καφέ αναβρασμός, ο οποίος αλλάζει το μπλε του ηλιοτροπίου σε κόκκινο.
Εδώ το θειικό οξύ αντιδρά με το νιτρικό ιόν και σχηματίζει νιτρικό οξύ. Το νιτρικό οξύ, το οποίο στη συνέχεια αντιδρά με τα ρινίσματα χαλκού σχηματίζει μονοξείδιο αζώτου. Το μονοξείδιο του αζώτου έτσι οξειδώνεται σε διοξείδιο του αζώτου (εάν απαιτείται)
3 Cu + 8 HNO

3HNO₃ → 3 Cu2+
Cu²⁺ + 2 NO + 4 H
2O + 6 NO-3
Δούρειος Ίππος

Ο δούρειος ίππος (δούρειος=ξύλινος) στην ελληνική μυθολογία είναι κατασκευή εμπνευσμένη από τον Οδυσσέα, ένα ξύλινο άλογο-κρύπτη. Σκοπός του Οδυσσέα ήταν να παραπλανηθούν οι Τρώες και να το εκλάβουν ως δώρο και ως δείγμα καλής θελήσεως και ειρήνης από τους Αχαιούς. Στην πραγματικότητα επρόκειτο για μια κατασκευή που έκρυβε εντός της τους σημαντικότερους αρχαίους Έλληνες ήρωες. Εκείνοι, μετά την είσοδο του ίππου στην Τροία, βγήκαν από αυτόν και άνοιξαν τις πύλες στους υπόλοιπους, προκειμένου να ξεκινήσει η λεηλασία της πόλης. Στις πρώιμες αναπαραστάσεις του 8ου και 7ου π.Χ. αιώνα παρουσιάζεται ως πελώρια κατασκευή με σειρά ανοιγμάτων, ενώ ο αριθμός των πολεμιστών που περιελάμβανε ποικίλλει, ανάλογα με την αφήγηση και τον ποιητή. Η έκφραση Δούρειος Ίππος σήμερα υποδηλώνει είσοδο με τέχνασμα, δόλο και πονηρία.

Ο δούρειος ίππος στον μύθο

Οι Αχαιοί προετοιμαζόμενοι για την άλωση της Τροίας ετοιμάζουν το ξύλινο άλογο και χαράζουν επάνω του την επιγραφή Έλληνες, Αθηνά χαριστήριον. Με τον Οδυσσέα επικεφαλής κρύβονται οι γενναιότεροι των Αχαιών και μαζί τους ο κατασκευαστής του αλόγου Επειός. Ο υπόλοιπος στρατός, προκειμένου να πείσει τους Τρώες για την αναχώρησή του βάζει φωτιά στο στρατόπεδο και τις εγκαταστάσεις του, επιβιβάζεται στα πλοία και κρύβεται στην Τένεδο για να μην είναι ορατός από την Τροία. Οι Τρώες πεπεισμένοι από τον κατάσκοπο των Αχαιών Σίνωνα και βλέποντας την επιγραφή, θέλουν να φέρουν το ξόανο εντός των τειχών της πόλης, προκειμένου να αντικαταστήσουν το κλεμμένο από τον Οδυσσέα Παλλάδιο. Στην απόφαση αντιστέκεται ο Λαοκόων, που γνωρίζει ως μάντης ότι ο ίππος είναι τέχνασμα των Αχαιών και προοιωνίζεται τον χαμό της Τροίας. Τον Λαοκόοντα και έναν από τους γιους του καταβροχθίζουν δύο φίδια σταλμένα από τον Απόλλωνα που έρχονται από τη θάλασσα. Κατά άλλη εκδοχή, τα φίδια έστειλε ο θεός Ποσειδώνας. Οι Τρώες διασκεδάζουν, θεωρώντας ότι η πολύχρονη δοκιμασία τελείωσε και πέφτουν σε ύπνο βαθύ. Η μόνη που αντιλαμβάνεται την αλήθεια είναι η Ελένη, η οποία προσπαθεί μάταια να εξαναγκάσει με τρόπο μαγικό τους Αχαιούς να μιλήσουν και να αποκαλυφθούν, μιμούμενη τις φωνές των γυναικών τους. Οι κρυμμένοι Αχαιοί την ώρα που ανέτειλε η Σελήνη βγαίνουν από το άλογο, ανοίγουν τις πύλες για τα στρατεύματα που είχαν κρυφτεί στην Τένεδο και επιδίδονται σε σφαγές.

Φιλολογία

Ο Δούρειος ίππος ως συμβάν ανήκει στον Τρωικό πόλεμο, όπως τον αφηγείται ο Βιργίλιος στο έπος της Αινειάδας. Τα γεγονότα που αφηγείται στην προκειμένη περίπτωση λαμβάνουν χώρα μετά την Ιλιάδα του Ομήρου και πριν την Οδύσσεια και την κύρια αφήγηση της Αινειάδας. Στα έπη Ιλιάς Μικρά και Ιλίου Πέρσις προβάλλεται ως κατασκευαστής του αλόγου ο Επειός, ο γιος του Πανοπέα από τη Φωκίδα, κατόπιν συμβουλής της ίδιας της Αθηνάς. Ο Επειός ασήμαντη πολεμικά προσωπικότητα, δεν αναφέρεται στις μάχες της Ιλιάδας, καθώς κατ' ομολογία του ίδιου δεν είναι ιδιαίτερα ικανός με το αντικείμενο του πολέμου.
Ρινόκερος (Ιονέσκο)

Πράξη Πρώτη

Το έργο αρχίζει στην κεντρική πλατεία ενός μικρού ανώνυμου Γαλλικού χωριού. Δύο φίλοι, ο εύγλωττος διανοούμενος αλλά απίστευτα υπερήφανος Ζαν και ο απλοϊκός, ντροπαλός, καλόκαρδος μέθυσος Μπερανζέ συναντιούνται σε ένα καφενείο για να συζητήσουν για ένα απροσδιόριστο επείγον ζήτημα. Αντί να μιλήσουν γι' αυτό, ο Ζαν γίνεται έξαλλος με τη βραδύτητα και την τάση να πίνει του Μπερανζέ μέχρι που ένας ρινόκερος αφηνιάζει στην πλατεία κατατρομάζοντας τους ανθρώπους εκεί. Έτσι αυτοί αρχίζουν να συζητούν τι συνέβη, όταν ένας άλλος ρινόκερος εμφανίζεται και συνθλίβει τη γάτα μιας γυναίκας. Αυτό προκαλεί απίστευτη αγανάκτηση και όλοι μαζί οι άνθρωποι υποστηρίζουν ότι πρέπει να απαγορευθεί η παρουσία αυτών των δεινοσαύρων. Βλέπουμε επί σκηνής το ξεκίνημα ενός μαζικού κινήματος.

Πράξη Δεύτερη

Ο Μπερανζέ φτάνει αργοπορημένος στη δουλειά του στα γραφεία της τοπικής εφημερίδας, αλλά η υπάλληλος στην υποδοχή της εφημερίδας Ντέζι (με την οποία ο Μπερανζέ είναι ερωτευμένος) τον καλύπτει. Στο γραφείο έχει ξεσπάσει ένας καυγάς ανάμεσα στον ευαίσθητο και λογικό Ντιντάρ και στον βίαιο και ευέξαπτο Μποτάρ, καθώς ο Μποτάρ δεν πιστεύει ότι ένας ρινόκερος θα μπορούσε πραγματικά να εμφανιστεί στη Γαλλία παρ' όλους τους ισχυρισμούς αυτόπτων μαρτύρων ότι αυτό συνέβη. Ξαφνικά η Κα. Μπεφ (η σύζυγος ενός συναδέλφου) εμφανίζεται και λέει ότι ο άντρας της έχει μεταμορφωθεί σε ρινόκερο και ότι οι δρόμοι έχουν γεμίσει με ανθρώπους που έχουν γίνει το ίδιο. Ο Μποτάρ αμφισβητεί την ύπαρξη του λεγόμενου κινήματος της ρινοκερίτιδας που η Κα. Μπεφ υποστηρίζει ότι υπάρχει, λέγοντας ότι οι ντόπιοι είναι αρκετά έξυπνοι για να ξεγελαστούν από την άδεια ρητορική ενός μαζικού κινήματος. Παρόλα αυτά η Κα. Μπεφ (μεταμορφωμένη σε ρινόκερο) φτάνει και καταστρέφει τη σκάλα που οδηγεί έξω από το γραφείο, παγιδεύοντας μέσα όλους τους εργαζόμενους και το αφεντικό τους, την Κα. Παπιγιόν. Η Κα. Μπεφ πηγαίνει με τον άντρα της πηδώντας από το κλιμακοστάσιο, ενώ οι υπάλληλοι του γραφείου φεύγουν από ένα παράθυρο.
Ο Μπερανζέ πηγαίνει να επισκεφθεί το Ζαν για να του ζητήσει συγγνώμη για τη διαφωνία που είχαν την προηγούμενη μέρα, αλλά τον βρίσκει στο κρεβάτι, σοβαρά με μια αρρώστια που ποτέ δεν ξαναείχε. Οι δύο φίλοι αρχίζουν πάλι να διαφωνούν, αρχικά για τη δυνατότητα πραγματικής μεταμόρφωσης ανθρώπων σε ρινόκερους και κατόπιν για την ηθικότητα των μεταμορφώσεων. Ο Ζαν είναι στην αρχή σθεναρά κατά των ρινόκερων αλλά σταδιακά γίνεται επιεικής. Καθώς η σκηνή εξελίσσεται το δέρμα του Ζαν γίνεται όλο και πιο πράσινο, τα εξογκώματα στο κεφάλι του αναπτύσσεται σε κέρατο, η φωνή του γίνεται βραχνή και αρχίζει να γυροφέρνει στο διαμέρισμά του σα θηρίο στο κλουβί. Τελικά διακηρύσσει ότι οι ρινόκεροι έχουν εξ ίσου δικαίωμα στη ζωή με τους ανθρώπους και ότι ΄΄ ο ανθρωπισμός είναι νεκρός, όσοι τον ακολουθούν είναι απλώς παλιοί αισθηματίες΄΄ πριν μεταμορφωθεί ο ίδιος σε ρινόκερο και διώξει κυνηγημένο το Μπερανζέ από το διαμέρισμά του.
Λίρα της Νότιας Ροδεσίας

Η λίρα ήταν το νόμισμα της Βρετανικής αποικίας της Νότιας Ροδεσίας (σήμερα Ζιμπάμπουε) από τα τέλη του 19ου αιώνα έως και το 1955. Το νόμισμα αυτό ήταν σε χρήση και στην Βόρεια Ροδεσία (σήμερα Ζάμπια) αλλά και στη Νυασαλάνδη (σήμερα Μαλάουι). Η λίρα υποδιαιρούταν σε 20 σελίνια και κάθε σελίνι σε 12 πένες (1λίρα= 240 πένες).

Ιστορία

Κάποιες ιδιωτικές τράπεζες εξέδιδαν ήδη από το 1896 τραπεζογραμμάτια με την ονομασία λίρες των οποίων η αξία ήταν ίση με την αξία της Βρετανικής λίρας και αργότερα το 1932 κυκλοφόρησε η πρώτη σειρά κερμάτων. Το 1938, ιδρύεται το Νομισματικό Συμβούλιο της Νότια Ροδεσίας το οποίο αναλαμβάνει την έκδοση των χαρτονομισμάτων την αμέσως επόμενη χρονιά. Το 1953 η Νυασαλάνδη, η Νότια και η Βόρεια Ροδεσία σχηματίσουν την Ομοσπονδία της Ροδεσίας και Νυασαλάνδης, η οποία συνέχισε να χρησιμοποιεί την λίρα της νότιας Ροδεσίας έως και το 1955.
Το 1955 το μέχρι τότε Νομισματικό συμβούλιο της Νότια Ροδεσίας μετονομάζεται Νομισματικό Συμβούλιο της Κεντρικής Αφρικής και το ίδιο έτος θεσμοθετείται η λίρα της Ροδεσίας και Νυασαλάνδης Το 1956 με την κυκλοφορία του νέου νομίσματος η λίρα της νότιας Ροδεσίας παύει να υφίσταται ως νόμισμα.

Τραπεζογραμμάτια

Το 1896 το υποκατάστημα στο Σόλσμπερυ (σήμερα Χαράρε) της Standard Bank of South Africa εξέδωσε πρώτη τραπεζογραμμάτια της λίρας της νότιας Ροδεσίας με αξίες των 1 και 5 λιρών. Η ίδια τράπεζα εξέδωσε αργότερα χαρτονομίσματα των 10 σελινίων. Επισης χαρτονομίσματα εξέδωσαν και οι τράπεζες Bank of Africa, Barclays Bank και η National Bank of South Africa. Οι ιδιωτικές τράπεζες έπαψαν να εκδίδουν χαρτονομίσματα το 1938.
Το 1939, το Νομισματικό Συμβούλιο της Νότια Ροδεσίας εκδίδει χαρτονομίσματα με αξία 10 σελινίων, 1 και 5 λιρών, μεταξύ των ετών 1943 και 1948 χαρτονομίσματα των 5 σελινίων και το 1953 των 10 λιρών. Το 1955 το Νομισματικό συμβούλιο της Κεντρικής Αφρικής εκδίδει χαρτονομίσματα με αξίες των 10 σελλινίων, και της 1, 5 και 10 λιρών.
1798 Γουάτς

Φυσικά χαρακτηριστικά

O φασματικός τύπος του Γουάτς είναι S (λιθώδης). Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά του είναι άγνωστα.
Ροβέρτος Α΄ του Αρτουά

Βιογραφικά στοιχεία

Δέχτηκε σαν διαθήκη από τον πατέρα του Λουδοβίκο Η' (1226) την κομητεία του Αρτουά υπό την προϋπόθεση να φτάσει σε ηλικία 21 έτους (1237).  Στην σύγκρουση που ξέσπασε ανάμεσα στον πάπα Γρηγόριο Θ΄ και τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Φρειδερίκο Β' (1240) προτάθηκε από τον πάπα στον Ροβέρτο να τον στέψει αυτοκράτορα αλλά η Γαλλική αυλή αρνήθηκε την πρόταση.

Δολοφονία

Συμμετείχε στην ανεπιτυχή Η΄ Σταυροφορία, στο πλευρό του αδελφού του βασιλιά Λουδοβίκου στην Αίγυπτο. Αποφάσισε μια απερίσκεπτη επίθεση στην πόλη Αλ Μανσούρα με Ναΐτες ιππότες στο πλευρό του χωρίς την έγκριση του αδελφού του Αγίου Λουδοβίκου. Στην αρχή κατάφεραν να εισβάλουν στην πόλη αφού σκότωσαν έναν Μαμελούκο διοικητή, αλλά στην συνέχεια ο στρατός παγιδεύτηκε στα άγνωστα στενά της πόλης και γνώρισε την συντριβή, ο ίδιος ο Ροβέρτος δολοφονήθηκε.
Ορμπ (ποταμός)

Γεωγραφία

Ο ποταμός Ορμπ διασχίζει τις παρακάτω πόλεις:
Σύστημα απογραφής

Ορισμός

Ένα σύστημα απογραφής (inventory system) είναι ένα σύστημα το οποίο καλύπτει όλες τις πτυχές της διαχείρισης των αποθεμάτων της εταιρείας. Αυτές είναι η αγορά, η λήψη, η παρακολούθηση, η διαχείριση αποθήκευσης και αποθεματοποίησης, ο κύκλος εργασιών και η αναδιάταξη. Αυτές οι λειτουργίες πρέπει να εκτελούνται με τη σειρά, προκειμένου να έχουν μια καλή διαχείριση του συστήματος ελέγχου της απογραφής. Τα ηλεκτρονικά συστήματα ελέγχου απογραφής επιτρέπουν την ολοκλήρωση των διαφόρων λειτουργικών υποσυστημάτων που αποτελούν μέρος της διαχείρισης των αποθεμάτων σε ένα ενιαίο συνεκτικό σύστημα.
Invisible

Το Invisible (Αόρατος) είναι ελληνική δραματική ταινία του 2016, σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Αθανίτη.                                                                                  
Ο Άρης (Γιάννης Στάνκογλου) είναι ένας μοναχικός 35άρης, χωρισμένος, που δουλεύει σε εργοστάσιο. Όταν απολύεται χωρίς καμιά προειδοποίηση κι αφού κάθε προσπάθεια του να γυρίσει στη δουλειά αποτυγχάνει, αποφασίζει να αποδώσει δικαιοσύνη ο ίδιος, καθώς νιώθει θύμα μιας ακραίας αδικίας. Όμως ο Άρης δεν είναι μόνος του. Έχει μαζί του και τον εξάχρονο γιο του.
Επεκτάσιμη Πλατφόρμα Μεταδεδομένων

Η Επεκτάσιμη Πλατφόρμα Μεταδεδομένων (αγγλικά: Extensible Metadata Platform, συντομογραφία:XMP) είναι ένα πρότυπο για την επεξεργασία και αποθήκευση τυποποιημένων και μη μεταδεδομένων, το οποίο δημιουργήθηκε από την Adobe Systems Inc.
Το XMP τυποποιεί τον ορισμό, δημιουργία και επεξεργασία επεκτάσιμων μεταδεδομένων. Το XMP μπορεί να ενσωματωθεί σε ένα σημαντικό αριθμό δημοφιλών τύπων αρχείων, χωρίς να σπάει η αναγνωσιμότητά τους από εφαρμογές που δεν αναγνωρίζουν το XMP. Η ενσωμάτωση των μεταδεδομένων αποφεύγει οποιοδήποτε πρόβλημα που μπορεί να εμφανιστεί όταν τα μεταδεδομένα αποθηκεύονται ξεχωριστά.
Πόλτυς

Στην Ελληνική μυθολογία ο Πόλτυς ήταν μυθικός βασιλιάς της Αίνου στην αρχαία Θράκη.
Γιος του Ποσειδών και αδελφός του Σαρπηδόνα ήταν βασιλιάς της πόλης Αίνου που ονομάστηκε Πολτυβία από το όνομα του. Περνώντας ο Ηρακλής από την Θράκη γυρίζοντας από τις Αμαζόνες με την ζώνη της Ιππολύτης , σκότωσε τον αδελφό του Σαρπηδόνα σαν υβριστή και από τότε η ακτή ονομάστηκε Σαρπηδονία. Μετά ο Ηραλής πέρασε στην Θάσο που κατοικούνταν από Θράκες τους υπέταξε και την έδωσε στον Ανδρόγεω.