google/wiki40b huggingface dataset:
Θεόδωρος Δοδόπουλος

Σταδιοδρομία

Γεννήθηκε το 1904 και ήταν γεωργός. Στις εκλογές του 1946 ήταν υποψήφιος βουλευτής Αττικοβοιωτίας με τον Συνδυασμό Εθνικού Κόμματος Ελλάδος (του Ζέρβα) χωρίς να καταφέρει να εκλεγεί, καθώς συγκέντρωσε 265 ψήφους.
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής με το κόμμα των Φιλελευθέρων το 1958.
Τον Φεβρουάριο του 1961 μαζί με άλλα στελέχη του κόμματος των Φιλελευθέρων, προσχώρησε στην ΕΡΕ .
Εξελέγη βουλευτής Υπολοίπου Αθηνών με την ΕΡΕ το 1961 και το 1963. 
Πέθανε σε ηλικία 85 ετών στην Αθήνα και κηδεύτηκε στις 31 Μαΐου 1989 στο Νεκροταφείο Καλλιθέας. Άφησε πίσω του τη σύζυγό του, Εύα.
Κίνδυνος αγοράς

Μέτρηση

Ο κίνδυνος αγοράς μετράται τυπικά χρησιμοποιώντας τη μεθοδολογία που δίνει το μέτρο Αξία σε Κίνδυνο (Value at Risk ή VaR). Ο κίνδυνος αγοράς μπορεί να αντιπαρατεθεί με τον Μη Συστημικό Κίνδυνο, που μετρά τον κίνδυνο της μείωσης της αξίας κάποιου περιουσιακού στοιχείου εξαιτίας αλλαγών σε μια συγκεκριμένη βιομηχανία ή τομέα, εν αντιθέσει με την μείωση του εξαιτίας μιας πιο ευρείας κίνησης της αγοράς.
Βιρ (πόλη)

Συνοπτική ιστορία

Το 1123 ο Βασιλιάς της Αγγλίας και δούκας της Νορμανδίας Ερρίκος 1ος Μποκλέρκ κατασκεύασε σε μια βραχώδη προεξοχή, περιτριγυρισμένη από ένα μαίανδρο του ποταμού Βιρ, ένα μικρό οχυρό πύργο (donjon), περικλειόμενο από μικρό περίβολο. Στόχος του ήταν η προστασία του δουκάτου του απέναντι σε επιδρομές από τη Βρετάνη και τη Μαιν.
Στα μέσα του 13ου αιώνα, ο βασιλέας Λουδοβίκος ο Θ' (ο επιλεγόμενος "Άγιος") ο πύργος περιβάλλεται από τείχος, το οποίο ολοκληρώνεται το 13ο αιώνα. Η πόλη που δημιουργείται είναι ακόμη μικρή αλλά ευημερεί χάρη στο εμπόριο και στα εργαστήρια βυρσοδεψίας, τα οποία το 15ο αιώνα συμπληρώνονται από εργαστήρια παραγωγής μαλλιού και υφασμάτων Το 1368 η πόλη καταλαμβάνεται από τους μισθοφόρους των "grandes companies" Το 1418 οι Άγγλοι καταλαμβάνουν την πόλη και εγκαθιδρύουν ένα βίαιο καθεστώς: Ο μεγαλύτερος κτηματίας της πόλης Υγκ Βω (Hugues Vaux) εκτελείται καθώς αρνείται να παραδώσει τη σύζυγό του στον επικεφαλής των Άγγλων κατακτητών και την περιουσία του παίρνει ο πληροφοριοδότης των Άγγλων Εζέν Βερνύ (Eugène Vergny)
Υπό το βασιλέα Λουδοβίκο ΙΓ' πολλές από τις οχυρώσεις της πόλης κατεδαφίζονται, κατ' εντολή του Ρισελιέ, καθώς οι κρατούντες φοβούνται πως θα μπορούσαν να γίνουν προπύργιο των επαναστατών Ουγενότων Το 19ο αιώνα η πόλη αντιτίθεται στην εκβιομηχάνιση και αντιμετωπίζει έντονη οικονομική ύφεση.
Στις 6 Ιουνίου 1944, ημέρα της Απόβασης στη Νορμανδία και κατά τις 8 το βράδυ η πόλη δέχεται έντονο στρατηγικής φύσεως βομβαρδισμό από τους Συμμάχους, ο οποίος καταλήγει στην ερείπωσή της σε ποσοστό 95%. Οι διαδικασίες ανοικοδόμησης διήρκεσαν μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '60. Το 1953 η πόλη απορρόφησε τον οικισμό Νεβίλ (Neuville) που βρίσκεται στο βόρειο άκρο της και το 1972 τον οικισμό Σεν-Μαρτέν-ντε-Ταλεβάντ (Saint-Martin-de-Tallevende) που βρίσκεται στις δυτικές παρυφές της.

Οικονομία

Στην πόλη έχουν παραγωγικές μονάδες οι εταιρείες Γκι Ντεγκρέν (Guy Degrenne, μαγειρικά σκεύη), που μεταφέρθηκε εκεί το 1967, Thibaut S.A.S. (εταιρεία κατασκευής μηχανών επεξεργασίας λίθων), TFE (Transports frigorifiques européens, εταιρεία μεταφοράς/αποθήκευσης κατεψυγμένων προϊόντων), Les Messageries Laitières (πρόσφατη επένδυση της εταιρείας "logistics" στο Βιρ, 2009) και εργοστάσιο της "Mecaplast Group". Συγκοινωνιακά εξυπηρετείται από τον αυτοκινητόδρομο Α84, που διέρχεται κοντά της, ενώ αποτελεί σταυροδρόμι επαρχιακών οδών.
Νότια επέκταση της δυναστείας Χαν

Η Νότια επέκταση της δυναστείας Χαν ήταν μια σειρά από κινεζικές στρατιωτικές εκστρατείες και αποστολές στα εδάφη των σημερινών περιοχών της νότιας Κίνας και βορείου Βιετνάμ. Η στρατιωτική επέκταση στο νότο ξεκίνησε υπό την προηγούμενη κινεζική δυναστεία Τσιν και συνεχίστηκε κατά τη διάρκεια της εποχής των Χαν. Οι εκστρατείες για να κατακτηθούν οι φυλές Γιουέ στο νότο, οδήγησαν στην προσάρτηση των Μινγιουέ (Minyue) από τους Χαν το 135 π.Χ. και το 111 π.Χ, των Νανγιουέ (Nanyue) το 111 π.Χ., και των Ντιεν (Dian) το 109 π.Χ.
Η κινεζική κουλτούρα των Χαν ρίζωσε στις νεοκατακτημένες περιοχές και οι φυλές Μπαϊγιουέ (Baiyue) και Ντιεν (Dian) τελικώς ενσωματώθηκαν στην Αυτοκρατορία των Χαν. Αποδείξεις των επιρροών της δυναστείας των Χαν είναι προφανείς σε έργα τέχνης που ανακαλύφθηκαν σε τάφους των Μπαϊγιουέ στη σημερινή νότια Κίνα. Η σφαίρα αυτή επιρροής επεκτάθηκε τελικώς σε ποικίλα αρχαία βασίλεια της ΝΑ Ασίας, όπου οι επαφές οδήγησαν στη διάδοση του πολιτισμού, του εμπορίου και της πολιτικής διπλωματίας των Κινέζων Χαν. Η αυξημένη ζήτηση για κινεζικό μετάξι οδήγησε επίσης στην ίδρυση του Δρόμου του Μεταξιού, που συνέδεε την Ευρώπη με την Άπω Ανατολή και την Κίνα.

Ιστορικό υπόβαθρο

Οι στρατιωτικές εκστρατείες εναντίον των Μπαϊγιουέ ξεκίνησαν υπό τους Τσιν, τη δυναστεία που είχε προηγηθεί αυτής των Χαν. Ο πρώτος αυτοκράτορας των Τσιν, Σι Χουάνγκ, εποφθαλμιούσε τους πόρους των Μπαϊγιουέ και έτσι διέταξε την πραγματοποίηση στρατιωτικών εκστρατειών εναντίον της περιοχής τους μεταξύ των ετών 221 και 214 π.Χ. Το 214 έστειλε ένα μεγάλο σώμα στρατού, που αποτελείτο από επιστρατευμένους εμπόρους και στρατιώτες, στην περιοχή Λινγκνάν στο νότο. Τοποθετήθηκαν στρατιωτικές φρουρές, ενώ κατασκευάστηκε το Κανάλι Λινγκτσιού (Lingqu Canal), και νέες περιοχές περιήλθαν υπό τη διοίκηση των Τσιν. Η κατάρρευση λίγο αργότερα όμως των τελευταίων προκάλεσε τη διάλυση της διοίκησής τους στη νότια Κίνα. Ιθαγενή βασίλεια των Γιουέ (Yue) προέβαλαν τότε στα πρώην εδάφη των Τσιν στο νότο, μεταξύ αυτών το βασίλειο των Νανγιουέ στις περιοχές Γκουανγκσί, Γκουανγκντόνγκ και Βιετνάμ, το βασίλειο των Μινγιουέ στην περιοχή Φουτζιέν, και το βασίλειο των Ανατολικών Όου (Eastern Ou) στην περιοχή Τζετζιάνγκ.
Υποστηριζόμενο από το στρατό των Χαν, το βασίλειο των Μινγιουέ ιδρύθηκε το 202 και αυτό των Ανατολικών Όου το 192 π.Χ., μετά την πτώση της δυναστείας Τσιν. Ο Τζάο Τουό (Zhao Tuo), έναν πρώην στρατιωτικός διοικητής των Τσιν, ίδρυσε το βασίλειο των Νανγιουέ το 208 π.Χ., μετά το θάνατο του Κινέζου αυτοκράτορα Τσιν Σι Χουάνγκ. Ο αυτοκράτορας Γκαοτζού (Gaozu), πρώτος αυτοκράτορας της δυναστείας Χαν, ενέκρινε το νέο τίτλο του Τζάο Τουό ως βασιλιά. Ο Τζάο Τουό είχε γεννηθεί στην πόλη Τζεντίνγκ (Zhending) της κεντρικής Κίνας, και η ηγετική τάξη του νέου βασιλείου αποτελείτο από Κινέζους αξιωματούχους της πρώην δυναστείας Τσιν. Το 180 π.Χ. ο Τζάο Τουό προσφέρθηκε να γίνει υποτελής των Χαν, το οποίο οι τελευταίοι απεδέχθησαν, μια απόφαση εν μέρει βασισμένη στην απώτερη καταγωγή της οικογένειας του Τζάο Τουό από τη βόρεια Κίνα, όπως οι Χαν.
Ορέστης Κυπριανός

Βιογραφικά στοιχεία

Ήταν γιατρός. Εξελέγη βουλευτής Λέσβου στις εκλογές του 1920 και επανεξελέγη στις εκλογές του 1923. Στις γερουσιαστικές εκλογές του 1929 εξελέγη γερουσιαστής για εννιαετή θητεία.
Πατρίκι Σερρών

Γεωγραφία - Ιστορία

Το Πατρίκι βρίσκεται στα νότια της πεδιάδας των Σερρών και του ποταμού Στρυμόνα. Απέχει 11 χλμ. Α. της Νιγρίτας και 27 Ν.-ΝΔ. των Σερρών. Την περίοδο της τουρκοκρατίας η περιοχή ήταν τσιφλίκι Τούρκου αγά, του οποίου οι κολίγοι ίδρυσαν το χωριό. Το όνομά του οφείλεται σε καλόγερο ονόματι Πατρίκιο, που είχε μονάσει στο γειτονικό μικρό μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου του Παριάκου (καταγράφεται σε χειρόγραφο της Μονής Εσφιγμένου του Αγίου Όρους) που χρονολογείται από το 1385 και είχε παραχωρηθεί από την επισκοπή Εζεβών στη μονή Εσφιγμένου. Αναφέρεται επίσημα το 1920 στο ΦΕΚ 2Α - 04/01/1920 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Τζίντζου (Σιτοχωρίου). Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Πατρικίου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αχινού του Δήμου Βισαλτίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 291 κατοίκους.
Λουδοβίκος Β΄ του Σινύ

Οικογένεια

Ήταν γιος του Λουδοβίκου Α΄ κόμη του Σινύ & Βερντέν και της Αδελαΐδας του Σαιν Βαρμ.
Δεν γνωρίζουμε για τη διακυβέρνησή του. Ο θρύλος λέει ότι ο Λουδοβίκος έκανε εορτές κυνηγιού στις τεράστιες εκτάσεις του. Σε μία περιοχή του ο Τιμπώ από την Καμπανία εγκατέστησε το ερημητήριό του, κοντά σε μία ιαματική πηγή και ο Λουδοβίκος Β΄ έκτισε ένα ιερό εκεί. Η πηγή έγινε διάσημη και πολλοί προσκυνητές ερχόταν για τη χάρη του αγίου Τιμπώ. Αργότερα ο γιος του Άρνολντ κάλεσε μοναχούς από την Καλαβρία της Ιταλίας, που ίδρυσαν μία μονή στο Ορβάλ.
Τον διαδέχθηκε ο γιος του Άρνολντ ως κόμης του Σινύ (Chiny).
Πρωτεϊνογενετικά αμινοξέα

Στα κύτταρα των διαφόρων οργανισμών απαντώνται διάφορα είδη αμινοξέων εκ των οποίων τα 20 (που όλα ανήκουν στα α-αμινοξέα) αποτελούν τους δομικούς λίθους των πρωτεϊνών.

Κάθε αμινοξύ περιγραφικά διακρίνεται από δύο τμήματα ένα "σταθερό", που αποτελείται από ένα άτομο υδρογόνου, μια αμινομάδα και μια καρβοξυλομάδα (που φέρονται ενωμένα σε κοινό άτομο άνθρακα), και ένα "μεταβλητό" που αποτελείται από την "πλευρική ομάδα R". Σημειώνεται πως η "πλευρική ομάδα R" έχει διαφορετική χημική δομή σε κάθε αμινοξύ και δεν είναι πάντα αλκύλιο, με τη στενή έννοια, αλλά υδρογόνο ή οργανική ρίζα, γενικά.
Η ισομορφή που συναντάται στα κύτταρα είναι αυτή των L-αμινοξέων και αντιστοιχεί σε S διαμόρφωση για τα περισσότερα αμινοξέα. Εξαίρεση αποτελούν η γλυκίνη (η οποία δεν είναι χειρόμορφη και δεν διαθέτει κατοπτρικό είδωλο) και η κυστεΐνη (που έχει διαμόρφωση R-, αλλά επίσης L-). Μάλιστα, στα αμινοξέα ισολευκίνη και θρεονίνη, που έχουν δύο οπτικώς ενεργά κέντρα και άρα συνολικά τέσσερα (4) οπτικά ισομερή, η ισομορφή που συναντάται στις πρωτεΐνες είναι ειδικότερα η L,L- (που συμβολίζεται πιο σχολαστικά 2L,3L-).

Αμινοξέα με αλειφατικές, μη πολικές πλευρικές αλυσίδες

Αλανίνη, Βαλίνη, Γλυκίνη, Ισολευκίνη, Λευκίνη, Μεθειονίνη, Προλίνη.

Αμινοξέα με αλειφατικές, πολικές πλευρικές αλυσίδες

Θρεονίνη, Σερίνη, Κυστεΐνη.

Αμινοξέα με αρωματικές πλευρικές αλυσίδες

Φαινυλαλανίνη, Τυροσίνη, Θρυπτοφάνη.

Αμινοξέα με βασικές πλευρικές αλυσίδες

Λυσίνη, Αργινίνη, Ιστιδίνη.

Αμινοξέα με όξινες πλευρικές αλυσίδες

Ασπαραγινικό, Γλουταμινικό.

Αμινοξέα με καρβοξυλαμίδια στις πλευρικές αλυσίδες τους

Ασπαραγίνη, Γλουταμίνη.
Σουμάντιγια και Δυτική Σερβία

Η Σουμάντιγια και Δυτική Σερβία (σερβικά: ‎ Шумадија и западна Србија, Šumadija i zapadna Srbija) είναι μία από τις πέντε στατιστικές περιοχές της Σερβίας. Είναι στατιστική περιοχή επιπέδου 2 σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Ονοματολογία των Εδαφικών Στατιστικών Μονάδων (NUTS). Ιδρύθηκε το 2010. Η περιοχή έχει συνολικό πληθυσμό 2,031,697 κατοίκων, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Σχηματισμός

Τον Ιούλιο του 2009, το κοινοβούλιο της Σερβίας υιοθέτησε ένα νέο νόμο για την διαίρεση της Σερβίας σε επτά στατιστικές περιφέρειες.  Σύμφωνα με το νόμο, το έδαφος της σημερινής Σουμάντιγια και Δυτικής Σερβίας χωριζόταν σε δύο στατιστικές περιφέρειες - τη Δυτική Περιφέρεια (σερβικά: Zapadni region / Западни регион) και τη Κεντρική Περιοχή (σερβικά: Centralni region / Централни регион). Ωστόσο, τον Μάιο του 2010, ο νόμος τροποποιήθηκε και η Δυτική και Κεντρική περιοχή συγχωνεύτηκαν σε μια ενιαία στατιστική περιοχή, γνωστή ως Σουμάντιγια και Δυτική Σερβία.
Πιέτρο Μενέα

Ολυμπιακοί Αγώνες

Κατά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972 στο Μόναχο, κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στα 200 μέτρα. Το 1976, στους αγώνες του Μόντρεαλ κατετάγη τέταρτος ενώ το 1980 στη Μόσχα, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στα 200 μέτρα και το χάλκινο στη σκυταλοδρομία 4x 400 μέτρα. Συμμετείχε παράλληλα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984 και του 1988, χωρίς όμως να μπορέσει να επαναλάβει τα επιτεύγματα του παρελθόντος ( το 1984 κατετάγη έβδομος ενώ το 1988 αποκλείστηκε στα ημιτελικά ).

Λοιπές διοργανώσεις

Κατέκτησε συνολικά 34 μετάλλια, από το 1971 έως το 1983, σε κούρσες ταχύτητας (100, 200, 400 μέτρα και σκυταλοδρομίες). Μεγάλη στιγμή της καριέρας του ήταν το παγκόσμιο ρεκόρ στα 200 μέτρα κατά την Πανεπιστημιάδα του 1979 στο Μεξικό με χρόνο 19,72 δευτερόλεπτα.

Προσωπική ζωή

Παράλληλα, εργάσθηκε σαν νομικός και καθηγητής αθλητικού δικαίου. Ασχολήθηκε επίσης με την πολιτική, όντας ευρωβουλευτής από το 1999 έως το 2004. Προσβλήθηκε από καρκίνο του παγκρέατος και απεβίωσε πρόωρα, σε ηλικία 60 ετών.
Περ Μερτεζάκερ

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1984 στο Ανόβερο της τότε Δυτικής Γερμανίας και ξεκίνησε εκεί την καριέρα του. Το 2003 εντάχθηκε στην Αννόβερο 96 και παράλληλα ήταν μέλος και της δεύτερης ομάδας. Το 2006 πήρε μεταγραφή για τη Βέρντερ Βρέμης, στην οποία έμεινε για πέντε χρόνια.
Το 2011 υπέγραψε στην Άρσεναλ, στην οποία αγωνιζόταν μέχρι το 2018. Η Άρσεναλ, με ανακοίνωσή της στις 7 Ιουλίου του 2017, γνωστοποίησε ότι η σεζόν 2017-2018 θα ήταν η τελευταία του χρονιά ως ποδοσφαιριστής και στη συνέχεια θα αναλάβει τις ακαδημίες της ομάδας.
Στην Εθνική Γερμανίας έπαιξε για πρώτη φορά το 2004 και συμμετείχε στις αποστολές της ομάδας στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών του 2005, και στα Μουντιάλ του 2006, του 2010 και τοy 2014 και στα Euro του 2008 και του 2012. Μετά την κατάκτηση του τροπαίου στο  Μουντιάλ του 2014, δήλωσε πως δε θα παίξει ξανά με την εθνική ομάδα.
Το 2006 ίδρυσε το "Ίδρυμα Περ Μερτεζάκερ" ("Per Mertesacker Stiftung"), μέσω του οποίου βοηθά τους ερασιτέχνες αθλητές και τους φτωχούς.
Annales Barenses

Τα Annales Barenses είναι ανώνυμο σύνολο χρονικών συγγραμμένων στην πόλη του Μπάρι, κατά την διάρκεια του ύστερου 11ου αιώνα. Κατά την περίοδο της συγγραφής τους, το Μπάρι αποτελούσε το προπύργιο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στη Νότια Ιταλία.
Τα Annales Barenses σχετίζονται στενά με το χρονικό του Λούπου Πρωτοσπαθάριου και το Anonymi Barensis Chronicon. Τα Annales Barenses καλύπτουν χρονική περίοδο εκτεινόμενη από τον θάνατο του Πάπα Γρηγορίου του Μέγα, το 605, έως την εκλογή του Πέτρου Γ΄, Αρχιεπισκόπου της Ατσερέντζα, το 1102. Θεωρούνται ιδιαίτερα χρήσιμα ως πηγή σχετικά με την σύντομη χρονική περίοδο μεταξύ 1041-43.
Ντενγκισμός

Ιστορικό Υπόβαθρο

Το 1976 ο Μάο Τσε-Τουνγκ πέθανε και η εξουσία πέρασε στον Ντένκ Ξιαοπίνγκ, ή αλλιώς «τον κρυφό οπαδό του Καπιταλισμού» όπως ο Μάο τον αποκαλούσε. Τον Δεκέμβρη του 1979 ο Ντένγκ, με σύμβουλό τον γνωστό νεοφιλελεύθερο οικονομολόγο Μίλτον Φρίντμαν, ανακοίνωσε ένα πρόγραμμα οικονομικών μεταρρυθμίσεων στην Κίνα, το οποίο προέβλεπε άνοιγμα των αγορών της Κίνας στον Καπιταλιστικό κόσμο με την περίφημη φράση «Δεν έχει σημασία αν ο γάτος είναι μαύρος ή άσπρος, το σημαντικό είναι να πιάνει τα ποντίκια!».
Ο πρώτος λόγος του οικονομικού αυτού ανοίγματος, ήταν για να προσελκύσει επενδυτές η Κίνα εκμεταλλευόμενη τα χαμηλά μεροκάματα της σε σχέση με αυτά της Δύσης, και να αναπτυχθεί τόσο, ώστε να ξεπεράσει την Δύση τόσο σε βιοτικό όσο και σε τεχνολογικό και βιομηχανικό επίπεδο βασισμένη με την Λενινιστική αρχή «Να καλύψουμε την διαφορά με και να ξεπεράσουμε την Αμερική ως την πιο προηγμένη Καπιταλιστική χώρα». Ο δεύτερος ήταν η μεγάλη οικονομική ανάπτυξη των γειτονικών χωρών, κυρίως της Ταϊβάν.

Κριτική

Ο Ντεγκισμός θεωρείται τάση ρεβιζιονιστική. Κύριο χαρακτηριστικό της είναι η αποδοχή Καπιταλιστικών τακτικών σε οικονομικό και πολιτικό επίπεδο. Με την επικρατησή της η σημερινή Κίνα πρόκειται πρακτικά για κράτος αστικό, με κύριο μοχλό του τόσο τα γραφειοκρατικά όσο και ιδιωτικά-καπιταλιστικά συμφέροντα.
Κύβος (άλγεβρα)

Οι κύβοι ως αθροίσματα διαδοχικών περιττών ακεραίων

Στην ακολουθία περιττών ακεραίων 1, 3, 5, 7, 9, 11, 13, 15, 17, 19, ..., το 1 είναι κύβος (1 = 1³), το άθροισμα των επόμενων δύο αριθμών είναι ο επόμενος κύβος (3+5 = 2³), το άθροισμα των επόμενων τριών είναι αμέσως επόμενος κύβος (7+9+11 = 3³) και ούτω καθεξής.

Στους ρητούς

Κάθε θετικός ρητός αριθμός είναι άθροισμα τριών θετικών ρητών κύβων, ενώ υπάρχουν ρητοί που δεν είναι άθροισμα δύο ρητών κύβων.

Στους πραγματικούς αριθμούς

Η συνάρτηση f(x) = x³ είναι γνησίως αύξουσα και έχει πεδίο ορισμού καθώς και σύνολο τιμών το σύνολο των πραγματικών αριθμών. Η πρώτη παράγωγός της είναι 3x².

Ιστορικό

Πολλοί αρχαίοι πολιτισμοί ασχολήθηκαν με την εύρεση των κύβων μεγάλων αριθμών. Μαθηματικοί της αρχαίας Μεσοποταμίας είχαν πίνακες για των υπολογισμό κύβων και κυβικών ριζών ήδη από την Πρώτη Βαβυλωνιακή Δυναστεία (20ος - 16ος αιώνας π.Χ) ενώ ο αρχαίος Έλληνας μαθηματικός Διόφαντος ασχολήθηκε με την επίλυση κυβικών εξισώσεων. Ο Ήρων ο Αλεξανδρεύς ανέπτυξε μέθοδο εύρεσης των κυβικών ριζών. 
Μέθοδοι επιλύσεως κυβικών εξισώσεων αναφέρονται στο έργο Τα Εννέα Κεφάλαια της Μαθηματικής Τέχνης, ένα κινεζικό εγχειρίδιο μαθηματικών του 2ου αιώνα π.Χ., το οποίο σώζεται με τον σχολιασμό του  Liu Hui από τον 3ο αιώνα μ.Χ. Ο Ινδός μαθηματικός Aryabhata έγραψε ερμηνεία των κύβων στο έργο του Aryabhatiya. Το 2010 ο Alberto Zanoni ανέπτυξε νέο ταχύτερο αλγόριθμο για τον υπολογισμό του κύβου ενός μεγάλου ακεραίου σε καθορισμένο εύρος.new algorithm
Πέτρους Γκονζάλβους

Βιογραφικό

Ο Πέτρους Γκονζάλβους γεννήθηκε γύρω στο 1537, στην Τενερίφη. Δέκα χρόνια αργότερα μπήκε στην αυλή του βασιλιά της Γαλλίας, Ερρίκου του Β’, και στη συνέχεια στην αυλή της Μαργαρίτας της Πάρμας. Ενώ βρισκόταν εκεί παντρεύτηκε την Catherine Raffelin. Αργότερα μετακόμισε στην αυλή του Αλέξανδρου Φαρνέζε (Alexander Farnese), Δούκα της Πάρμας. 
Τα τέσσερα από τα επτά παιδιά του παρουσίαζαν επίσης ολική υπετριχοφυία.  Η οικογένειά του υπήρξε αντικείμενο ιατρικής έρευνας μεταξύ άλλων και από τον Ουλίσσε Αλντροβάντι. Μολονότι έζησε ως ευγενής, ο Γκονζάλβους και τα παιδιά του που έπασχαν από υπερτρίχωση δεν θεωρούνταν από τους σύγχρονούς του άνθρωποι. Η τελευταία αναφορά στο πρόσωπό γίνεται το 1617 όταν παρακολούθησε τη βάφτιση του εγγονού του.  
Πέθανε γύρω στο 1618 στο Καποντιμόντε.
Γιαν Ασσελάιν

Βιογραφία

Ο Ασσελάιν γεννήθηκε στη Διέππη, σε οικογένεια Γάλλων Ουγενότων, ως Ζαν Ασσελέν (Jean Asselin). Εκπαιδεύτηκε από τον Εσάιας φαν ντε Φέλντε (1587–1630) και διακρίθηκε ιδιαίτερα στην τοπιογραφία και στη ζωγραφική ζώων, αν και αποθαυμάζονται τόσο τα ιστορικά του έργα όσο και αυτά με σκηνές μάχης. Ταξίδεψε σε Γαλλία και Ιταλία και τροποποίησε το ύφος του επηρεασμένος από τον Πίτερ φαν Λερ, μέλος των Bambocianti και των Bentvueghels. Ο Νικολάες ντε Χελτ Στοκάντε και ο Ασσελάιν νυμφεύτηκαν δύο αδελφές στη Λυών το 1645, θυγατέρες του Χάουβαρτ Κόορμαν (Houwaart Koorman) από την Αμβέρσα. Σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν, έμαθε την ιστορία από τον Άμπραχαμ Χενούλς, ο οποίος με τη σειρά του την είχε μάθει από τον Λάουρενς Φρανκ, καλλιτέχνη που τότε διέμενε με τους Κόορμαν στη Λυών, μαζί με τον Άρτους Κουελλίνους. Οι γάμοι είχαν ως αποτέλεσμα να επιστρέψουν και οι δύο νεόνυμφοι καλλιτέχνες στην Ολλανδία, μετά τα ταξίδια τους. Ο Ασσελάιν είχε ένα χέρι ατροφικό και ήταν μικρόσωμος, αποκτώντας έτσι το προσωνύμιο petit Jean Hollandois (ο μικρός Ολλανδός Ζαν). Από το ατροφικό του χέρι μάλλον προήλθε και το προσωνύμιο (που πάντα έδιναν στα μέλη τους οι Bentvueghels), Krabbetje (μικρή δαγκάνα καβουριού)
Φαίνεται ότι είχε συνδεθεί φιλικά με τον Ρέμπραντ. Στο χαρακτικό με το πορτρέτο του, που δημιούργησε ο Ρέμπραντ, ο Ασσελάιν φαίνεται σαν να στέκεται σε τρίποδο. Τα χέρια του δεν απεικονίζονται. Μαθητής του διετέλεσε ο Φρεντερίκ ντε Μουσερόν, ένας άλλος ζωγράφος τοπίων με ιταλικό ύφος.
Ήταν ένας από τους πρώτους Ολλανδούς καλλιτέχνες που εισήγαγε έναν νέο, "καθαρό" τρόπο ζωγραφικής στα τοπία, στο ύφος του Κλωντ Λορραίν και το παράδειγμά του ακολούθησαν πολύ γρήγορα και άλλοι καλλιτέχνες. Οι πίνακες του Ασσελάιν έχαιραν μεγάλης εκτίμησης στο Άμστερνταμ και αρκετοί από αυτούς βρίσκονται σήμερα στα μουσεία της πόλης. Εικοσιτέσσερις πίνακες που έφτιαξε στην Ιταλία έγιναν και χαρακτικά.
Ένας από τους πίνακές του, ο απειλούμενος κύκνος, ο οποίος απεικονίζει έναν κύκνο να υπερασπίζεται με επιθετικό τρόπο τη φωλιά του, έγινε σύμβολο της εθνικής αντίστασης, αν και είναι άγνωστο αν ο Ασσελάιν είχε παρόμοιο σκοπό. Ιδιαίτερα θεωρείται ως απεικόνιση του Γιόχαν ντε Βιττ, εμβληματικής πολιτικής φυσιογνωμίας της εποχής. Ορισμένες αναγραφές προστέθηκαν από κατοπινούς ιδιοκτήτες του πίνακα και περιλαμβάνουν τη λέξη "Holland" (Ολλανδία) σε ένα από τα αβγά και "Enemy of the state" (εχθρός του κράτους) πλάι στον σκύλο που απειλεί τη φωλιά. Ορισμένα τμήματα του πίνακα είναι λιγότερο ρεαλιστικά από τον κύκνο, όπως τα σύννεφα που κρέμονται χαμηλά, ο σκύλος και τα πεπλατυσμένα αβγά του. Ο πίνακας χρονολογείται τη δεκαετία του 1640. Θεωρείται το πλέον διάσημο έργο του Ασσελάινref name=Nash>Nash, J.M. (1972). The Age of Rembrandt and Vermeer. Holt, Rinehart and Winston. σελίδες 241. ISBN 0-03-091870-7.</ref> και ήταν ένα από τα πρώτα έργα που απέκτησε το Ρέικσμουζεουμ.
Για πολύ καιρό ο πίνακας Τα τείχη της πόλης τον χειμώνα του Βίλλεμ Σέλλινκς θεωρούνταν ως έργο του Ασσελάιν, μέχρις ότου ο πίνακας αποκατασταθεί και να αποκαλυφθεί έτσι το μονόγραμμα του πραγματικού δημιουργού.
Δημήτριος Γκίκας

Βιογραφία

Ήταν γιος του Γρηγορίου Δ΄ Γκίκα πρίγκιπα της Βλαχίας και της πρώτης συζύγου του Μαρίας Χαντζερή, κόρης του ηγεμόνα της Βλαχίας Κωνσταντίνου Χαντζερή του ομώνυμου φαναριώτικου οίκου. Το 1862 η Βλαχία και η Μολδαβία αποτέλεσαν τη Ρουμανία. Ως πολιτικός ήταν εξέχων μέλος του Συντηρητικού κόμματος και εξελέγη πρωθυπουργός το διάστημα 1886-70.

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε την Σαρλότ Ντυπρόντ, με την οποία απέκτησε δύο κόρες (τις Μαρία και Ίζα).
Ανδρέας Μπιράκης

Βιογραφία

Καταγόταν από τους Κομητάδες Σφακίων. Καταγόταν από οικογένεια αγωνιστών και ο ίδιος πολέμησε στους βαλκανικούς πολέμους του 1912-13 και έπειτα στον Πρώτο Παγκόσμιο. Ήταν σύμβουλος του στρατιωτικού διοικητή της Αρκαδίας από το 1917 ως το 1918.
Ακολούθησε νομικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και έγινε διδάκτορας του Δικαίου. Στη συνέχεια άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου στη Θεσσαλονίκη.
Εξελέγη βουλευτής στη συμπρωτεύουσα αρχικά το 1923 και μετά το 1933.
Εκλέχθηκε ξανά βουλευτής Θεσσαλονίκης το 1946 με το Κόμμα των Φιλελευθέρων.
Χρημάτισε υπουργός Ταχυδρομείων, Τηλεγράφων και Τηλεφώνων στην κυβέρνηση Σοφούλη από τις 7 Σεπτεμβρίου 1947 ως τις 18 Νοεμβρίου 1948.
Απεβίωσε σε ηλικία 75 ετών στις 17 Οκτωβρίου 1960 και κηδεύτηκε από το ναό της Αγίας Σοφίας στη συμπρωτεύουσα.
Εθνόσημο της Σλοβακίας

Το εθνόσημο της Σλοβακίας αποτελείται από έναν ασημένιο διπλό σταυρό, ο οποίος υψώνεται στη μεσαία κορυφή ενός σκούρου μπλε βουνού, αποτελούμενου από τρεις κορυφές. Βρίσκεται σε έναν αρχαίο ερυθρό θυρεό. Παρόμοιο σύμβολο, όμως με άλλα χρώματα, υπάρχει και στο εθνόσημο της Ουγγαρίας.

Σύμβολα

Μια από τις σύγχρονες ερμηνείες για το διπλό πατριαρχικό σταυρό (βυζαντινό σύμβολο) είναι ότι αντιπροσωπεύει τη Σλοβακία ως κληρονόμος και φρουρός της παράδοσης του Χριστιανισμού, ο οποίος διαδόθηκε στην περιοχή από τους αγίου Κύριλλο και Μεθόδιο, πριν από 12 αιώνες. Στα χρόνια του Βυζαντίου ο διπλός σταυρός δε θεωρούνταν θρησκευτικός.
Τα τρία βουνά εκπροσωπούν τρία μικρά όρη: τα Τάτρα, Φάτρα και Μάτρα (το τελευταίο βρίσκεται στην Ουγγαρία). Έτσι, τα βουνά εκπροσωπούν τη σύγχρονη Σλοβακία. Από το 1992 το εθνόσημο υπάρχει και στη σημαία της Σλοβακίας.