Στυλιανός Μανιδάκης

Εκπαίδευση

Τις Γυμνασιακές του σπουδές τις πραγματοποίησε στο γυμνάσιο της Μπόμπιας, απ’ όπου πήρε απολυτήριο το 1913. Στη συνέχεια φοίτησε στην σχολή Ευελπίδων από το έτος 1913 έως το έτος 1917 οπότε και αποφοίτησε ως ανθυπολοχαγός του πυροβολικού. Προήχθη σε ταγματάρχη τον Αύγουστο του 1930. Φοίτησε στην ελληνική Σχολή Εφαρμογής Πυροβολικού και με διετή υποτροφία (1930 – 1932) στην Γαλλική Σχολή Πολέμου στο Παρίσι. Μιλούσε άπταιστα Γαλλικά, πολύ καλά Αγγλικά καθώς και Ιταλικά. Ήταν λάτρης της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, την οποία διάβαζε από το πρωτότυπο.

Στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά τις οποίες έλαβε μέρος

Έλαβε μέρος στις επιχειρήσεις του ελληνικού στρατού στη Μικρά Ασία κατά τα έτη 1919/22 ως Λοχαγός, από την ημέρα της θριαμβευτικής αποβίβασης των ελληνικών στρατευμάτων στη Σμύρνη, μέχρι το τέλος. Κατά την γερμανική εισβολή του Απριλίου 1941 ήταν επιτελάρχης της 7ης Μεραρχίας, η οποία συγκράτησε στην Ανατολική Μακεδονία επιτυχώς όλες τις γερμανικές επιθέσεις από οχυρωμένη θέση μέχρι την υπογραφή της ανακωχής. Τον Ιανουάριο του 1942 διέφυγε στην Μέση Ανατολή, όπου σχημάτισε σύνταγμα πεδινού πυροβολικού. Το σύνταγμα αυτό υπήρξε η μοναδική μονάδα του ελληνικού στρατού στην Μέση Ανατολή, η οποία δεν στασίασε κατά την ελληνικής κυβέρνησης της Μέσης Ανατολής. Το Σύνταγμα αυτό πολέμησε στην συνέχεια στην Ιταλία, στις μάχες του Ρίμινι – Ρουβίκωνος, ως πυροβολικό της 3ης ορεινής ταξιαρχίας, καθιστάμενο ονομαστό μεταξύ των μονάδων του συμμαχικού στρατού για την ταχύτητα και την ακρίβεια των ενεργειών και των βολών του. Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας χρησιμοποιήθηκε για την αναδημιουργία του πυροβολικού. Κατά τον εμφύλιο πόλεμο, διετέλεσε διαδοχικώς διευθυντής του Γραφείου Επιχειρήσεων του Γενικού Επιτελείου Στρατού, διοικητής της 41ης ταξιαρχίας και της 9ης Μεραρχίας, η οποία το 1947 κατέλαβε το Γράμμο μετά την πρώτη μάχη του Γράμμου. Το καλοκαίρι του έτους 1949, αν και ήταν μόνον υποστράτηγος αντί του προβλεπόμενου βαθμού αντιστρατήγου, ανέλαβε διοικητής του Β’ σώματος στρατού, το οποίο με αιφνιδιαστική ενέργεια τον Αύγουστο του έτους 1949 κέρδισε εντός 4 ημερών την καθοριστική για την εξέλιξη του εμφυλίου πολέμου μάχη του Βίτσι.

Μετά το τέλος του πολέμου

Από το έτος 1950 έως το έτος 1951 υπηρέτησε ως διοικητής πυροβολικού του Γ’ σώματος στρατού και διοικητής της Σχολής Ευελπίδων, όπου εισήγαγε επαναστατικές καινοτομίες διοίκησης και εκπαίδευσης. Το 1951 ανέλαβε την διοίκηση του Γ’ σώματος στρατού. Τέλος, διετέλεσε Γενικός Επιθεωρητής Στρατού από 19-06-1954 έως 24-11-1954, οπότε και αποστρατεύθηκε. Του απενεμήθη το ανώτατο παράσημο της χώρας Ταξιάρχης του Φοίνικα και Μεγαλόσταυρος του Γεωργίου Α'. Επίσης, του απονεμήθηκε το ανώτατο Γαλλικό Παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής (Legion d' Ηonneur).

Κυβερνητικές θέσεις που ανέλαβε

9 Ιανουαρίου 1950 – 23 Μαρτίου 1950: Υφυπουργός Δημοσίας Τάξεως (Εκλογική Υπηρεσιακή κυβέρνηση Ιωάννη Θεοτόκη). 11 Ιανουαρίου 1956 -29.2.1956: Υφυπουργός Εσωτερικών/Δημόσιας Τάξεως (Κυβέρνηση Κ. Καραμανλή). 5 Μαρτίου 1958 – 17 Μαϊου 1958: Υφυπουργός Εσωτερικών/Δημόσιας Τάξεως (Υπηρεσιακή κυβέρνηση Κων/νου Γεωργακόπουλου). Σε όλες αυτές τις κυβερνήσεις είχε την ευθύνη για την άψογη και χωρίς βία διεξαγωγή των εκλογών, καθήκον το οποίο εξετέλεσε με απόλυτη επιτυχία, όπως μαρτυρεί το γεγονός ότι στις εκλογές του Μαϊου 1958, η Ενωμένη Δημοκρατική Αριστερά (ΕΔΑ) έλαβε ποσοστό 25%. Στις εκλογές του 1961, γνωστές ως «βία και νοθεία», αρνήθηκε να αναλάβει την ίδια θέση στην κυβέρνηση Δόβα, καθώς είχε προβλέψει ότι δεν θα του επέτρεπαν να εκτελέσει το καθήκον του για διεξαγωγή έντιμων και ελεύθερων εκλογών.
Ήταν παντρεμένος με την Χρύσα Μανιδάκη, το γένος Σιμιτόπουλου και απέκτησε δυο παιδιά, τη Ναυσικά και τον Αντώνιο. Απεβίωσε την 31η Δεκεμβρίου 1975, ύστερα από νοσηλεία ενός μηνός στο ΝΙΜΙΤΣ.