google/wiki40b huggingface dataset:
Ηλεκτρική ασφάλεια

Η ηλεκτρική ασφάλεια είναι ένας ηλεκτρικός διακόπτης, ο οποίος παρεμβάλλεται σε ένα ηλεκτρικό κύκλωμα με σκοπό να το  προστατεύσει από τις ζημίες που θα προκληθούν από την υπερφόρτωσή του ή κάποιο βραχυκύκλωμα.

Τύποι ασφαλειών

Οι ασφάλειες σήμερα διακρίνονται σε πέντε τύπους:

Ασφάλειες τήξεως

Είναι ο παλαιότερος και απλούστερος τύπος ασφαλειών. Σε ένα μονωτικό περίβλημα (από πορσελάνη, γυαλί ή πλαστικό) εγκλείεται ένας μικρός αγωγός, του οποίου τα φυσικά χαρακτηριστικά είναι προϋπολογισμένα έτσι, ώστε να αντέχει μέχρι μια ορισμένη ένταση ρεύματος. Αν, για οποιονδήποτε λόγο, η ένταση του ρεύματος αυξηθεί, ο αγωγός τήκεται (λιώνει), διακόπτοντας έτσι το ρεύμα στο κύκλωμα. Όταν αυτό συμβεί, η ασφάλεια χρειάζεται αντικατάσταση. Χρησιμοποιείται ευρέως σε ηλεκτρικά κυκλώματα οχημάτων, αλλά έχει και ευρεία οικιακή χρήση.

Ασφάλειες με διμεταλλικό έλασμα (θερμικές)

Οι ασφάλειες αυτού του τύπου αποτελούνται από διμεταλλικό έλασμα, δηλαδή δύο μεταλλικούς αγωγούς κατασκευασμένους από διαφορετικό υλικό, με διαφορετικό συντελεστή διαστολής. Όταν το έλασμα θερμανθεί πέραν ενός θερμοκρασιακού ορίου, το οποίο εξαρτάται από την ένταση του ρεύματος που το διαρρέει, τα δυο τμήματα του αγωγού διαστέλλονται ανισομηκώς και έτσι το έλασμα κάμπτεται, διακόπτοντας το ρεύμα που διαρρέει το κύκλωμα και, κατά συνέπεια, το προστατεύει. Σε ορισμένους τύπους ασφαλειών η επαναφορά του ελάσματος γίνεται με το χέρι (το συνηθέστερο), σε κάποιους άλλους (όχι ιδιαίτερα διαδεδομένους) για την επαναφορά του ελάσματος χρησιμοποιείται ελατήριο. Βρίσκουν εφαρμογή τόσο σε οικιακές όσο και σε βιομηχανικές εγκαταστάσεις. Μεγάλο τους πλεονέκτημα είναι ότι, μετά τη διακοπή του ρεύματος στο κύκλωμα, δεν χρειάζονται αντικατάσταση.

Ασφάλειες με σωληνοειδές (μαγνητικές)

Και αυτές οι ασφάλειες δεν απαιτούν αντικατάσταση όταν ενεργοποιηθούν. Οι ασφάλειες με σωληνοειδές (πηνίο) χρησιμοποιούν την έλξη από το ρεύμα που διαρρέει ένα πηνίο. Όταν το ρεύμα ξεπεράσει την προκαθορισμένη ένταση, η δύναμη ενός ελατηρίου απομακρύνει τις επαφές και προκαλείται διακοπή στο κύκλωμα. Οι ασφάλειες με σωληνοειδές έχουν ταχύτερη δράση από τις θερμικές.

Ασφάλειες με διμεταλλικό έλασμα και σωληνοειδές (θερμικές - μαγνητικές)

Οι ασφάλειες αυτές έχουν ευρεία χρήση και στις οικιακές ηλεκτρικές εγκαταστάσεις. Συνδυάζουν την ταχύτητα των ασφαλειών με σωληνοειδές (για τα μεγάλα ρεύματα) και την αργή απόκριση των θερμικών ασφαλειών στις χαμηλότερες εντάσεις.

Ηλεκτρονικές ασφάλειες

Χρησιμοποιούν ημιαγωγό (θερμίστορ) ή σύνθετο ηλεκτρονικό κύκλωμα, το οποίο είναι σχεδιασμένο να λειτουργεί με παρόμοιο τρόπο με τις κοινές ασφάλειες. Αυτού του τύπου οι ασφάλειες είναι συνήθως μικρής ισχύος και μεγέθους, κατάλληλες για προστασία υποκυκλωμάτων σε πλακέτες. Δεν είναι κατάλληλες για οικιακή χρήση ή σε οχήματα.
Μπεηλίκι της Ανατολής

Ιστορία

Υπό τις εντολές του νταή του Αλγερίου, ο μπέης της Κωνσταντίνης ασκούσε απεριόριστη εξουσία στην επαρχία που του είχε ανατεθεί. Η κύρια πόλη της υποεπαρχίας ήταν η Κωνσταντίνη, στην οποία διέμενε ο μπέης. Η πόλη, κτισμένη σε ένα βουνό, της οποίας η βάση είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου λουσμένη από τον ποταμό, αποτελούσε φυσικό οχυρό, ισχυρό και εύκολο στην υπεράσπιση. Ο περίβολός της, που κτίστηκε από τους Ρωμαίους, αποτελούταν από ψηλά τείχη πλαισιωμένα από πύργους.

Διακυβέρνηση

Η ανώτατη αρχή στο μπεηλίκι ήταν ο μπέης της Κωνσταντίνης, ο οποίος διοριζόταν από τον νταή του Αλγερίου.

Διοίκηση

Ο μπέης επικουρούνταν από διάφορους διοικητές (οι οποίοι μπορούσαν επίσης να έχουν στρατιωτικό ρόλο).
Νέο Πετρίτσι

Ιστορία

Η κωμόπολη απελευθερώθηκε από ελληνικό στρατό στις 27 Ιουνίου 1913. Από το 1913 και μετά εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από την περιοχή Στάρτσοβο της Βουλγαρίας, Βλάχοι από τη Ράμνα  και πολλοί πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία.
Οι πρόσφυγες διέσωσαν και μετέφεραν από το Στάρτσοβο στον νέο οικισμό τους, κειμήλια μεταξύ των οποίων και η εικόνα του Αγίου Μηνά. Η εορτή του τιμάται κάθε χρόνο με Λειτουργία και παραδοσιακό κουρμπάνι στο ναό του αγίου Μηνά Νέου Πετριτσίου που κτίσθηκε σε ανάμνηση του ομώνυμου ναού στο Στάρτσοβο της σημερινής Βουλγαρίας.

Ονομασία

Η ονομασία του χωριού οφείλεται στο παλαιό Πετρίτσι. Μια πόλη βόρεια της Κερκίνης, που μέχρι το 1913 ζούσε ανθηρή Ελληνική κοινότητα. Μετά το τέλος του Β΄ Βαλκανικού Πολέμου και τη Συνθήκης του Βουκουρεστίου (Αύγουστος 1913), το Πετρίτσι (σήμερα Πετρίτς) πέρασε στη δικαιοδοσία της Βουλγαρίας και ο Ελληνικός πληθυσμός του εγκαταστάθηκε στο (σημερινό) Νέο Πετρίτσι και τη γύρω περιοχή.

Δήμου Πετριτσίου

ΌνομαΈτοςΙδιότηταΆννα Μαυρίδου
1998-2002
Δήμαρχος (πρώην προεδρίνα)
Θεόδωρος Ταλιουρίδης
2003-2006
Δήμαρχος
Ευάγγελος Παπάζογλου
2007-2010
Δήμαρχος
Νώντας Σαμαρτζίδης

Βιογραφικό

Γεννήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου του 1965 στη Θεσσαλονίκη. Ξεκίνησε από την κολύμβηση στον Άρη Θεσσαλονίκης κατακτώντας 5 πρωτιές στο ελεύθερο. Ταυτόχρονα έπαιζε και πόλο. Με τον Άρη έπαιξε στον τελικό κυπέλλου το 1985 χάνοντας από τον Εθνικό Πειραιά. Το 1986 πηγαίνει στον Εθνικό και κατακτά μαζί του δύο Πρωταθλήματα Ελλάδος και δύο Κύπελλα Ελλάδος. Ήταν διεθνής με την Εθνική Ελλάδας 319 φορές και υπήρξε αρχηγός της. Είχε συμμετάσχει με την εθνική σε δύο Ολυμπιάδες, σε δύο Φίνα Κάπ, σε τέσσερα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα και σε δύο παγκόσμια.
Στις ελεύθερες ώρες του ασχολούνταν με το υποβρύχιο κυνήγι. Το Σάββατο 22 Ιουνίου 1996 πνίγηκε στην Παλαιά επίδαυρο κάνοντας ελεύθερη κατάδυση.
Ήταν παντρεμένος με την διεθνή υδατοσφαιρίστρια του Εθνικού Ντίνα Μαυρίδου μόλις εφτά μήνες. Στην μνήμη του ο Εθνικός διοργανώνει κάθε χρόνο το διεθνές τουρνουά Σαμαρτζίδης Καπ. Την ημέρα της κηδείας του σε τουρνουά που διεξαγόταν στη Ρώμη κρατήθηκε ενός λεπτού σιγή και μετά οι θεατές χειροκροτούσαν για πέντε λεπτά.
Μονή Αγίου Ιωάννη Θεολόγου Αρκαδίας

Ιστορία της Μονής

Ο χρόνος ίδρυσης της μονής δεν είναι γνωστός. Πρώτη αναφορά του ονόματός της, συναντάμε σε πατριαρχικό σιγίλιο του Πατριάρχη Νεόφυτου Β΄ τον Απρίλιο του 1612, από το οποίο προκύπτει ότι ήταν μετόχι της Αγίας Τριάδας στη περιοχή Σαβανά. Στη σημερινή της θέση ανεγέρθηκε μεταξύ του 1678 - πριν το 1707 από τον Ιερομόναχο Διονύσιο. Το 1735, ο ναός ανακαινίσθηκε από τον διάδοχο του κτήτορος, Ιερομόναχο Ραφαήλ. Στο δεύτερο μισό του 18ου αιώνα, δέχεται πολλές δωρεές και αποκτά οικονομική ευρωστία.

Αρχιτεκτονική

Το καθολικό της μονής, είναι κτισμένο σε ένα τεχνητό πλάτωμα πλαγιάς και έχει εξωτερικές διαστάσεις, εκτός της κόγχης του Ιερού, 8,60 × 4,90 μ. Εξωτερικά, δίνει την εντύπωση εγγεγραμμένου σταυροειδούς ναού με τρούλο και καλύπτεται με δίρριχτη στέγη.Το δάπεδο είναι πλακόστρωτο και μερικές πλάκες φέρουν γλυπτές παραστάσεις. Αξιόλογο στοιχείο του ναού είναι οι 2 επιγραφές που βρίσκονται στο εσωτερικό του.

Αγιογράφηση του Ναού

Η Αγιογράφηση του ναού έγινε το 1754 από την οικογένεια των Κουλιδάδων, που θεωρούνται από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της λαϊκής ζωγραφικής του 18ου αιώνα στην Πελοπόννησο. Επικεφαλής της οικογένειας και δάσκαλος των υπολοίπων ήταν ο ιερέας και οικονόμος του Αγίου Ιωάννη, Γεώργιος Κουλιδάς.

Η μονή μετά την επανάσταση του 1821 και η διάλυσή της

Μετά την έναρξη της Επανάστασης του 1821, η μονή αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα. Το 1826 με την καταστροφική επέλαση του Ιμπραήμ, οι μοναχοί εγκαταλείπουν την Μονή και μαζί με αυτούς της Λουκούς, συγκεντρώνονται στην τοποθεσία «Ισιώματα» και στη συνέχεια καταφεύγουν στο Ναύπλιο. Μετά την αποχώρηση του Ιμπραήμ, η μονή συνεχίζει να λειτουργεί. Η περιουσία της Μονής ήταν σημαντική και αποτελούταν από βοσκοτόπια, κτήματα, αμπέλια, ελαιόδεντρα και άλλα καρποφόρα δέντρα στον κάμπο του Άστρους και στην περιοχή του Αγίου Ιωάννη. Είναι σημαντική επίσης, η χρηματοδότηση της Μονής στην νεοσύστατη σχολή του Αγίου Ιωάννη τον Αύγουστο του 1832. Το 1834 η Μονή διαλύθηκε γιατί δε συγκέντρωνε τον απαιτούμενο αριθμό μοναχών. Η λαϊκή μούσα κατέγραψε ως εξής τη διάλυση των μοναστηριών και την αρπαγή της περιουσίας τους, από διάφορα ισχυρά πρόσωπα της εποχής:
Εσείς πουλιά της Ζάβιτσας κι' αηδόνια της Σωτήρας μην ήδατε τον 'γούμενο και παπά-Γληγόρη;Εψές ,προψες τον είδαμε και πάει το Θεολόγοπάει ν' αλατίσει το τυρί, τις έρμες τις μυτζήθρες.Γίνει ο Τροχάνης 'γούμενος και ο Τσάκωνας κελάρηςκι ο Σταυριανίδης ειν' παπάς και τους 'ξομολογάει:το κρίμα να 'χει ο Τσάκωνας και τ' άδικο ο Τροχάνηςκαι το μεγάλο αφορεσμό νάχει ο Σταυριανίδης, οπού εχαλάσαν τη Λουκού χαλάν το Θεολόγο

Η μονή σήμερα

Σήμερα, από τη μονή σώζεται μόνο το καθολικό και λίγα ερείπια από τα κελιά της μονής. Παρουσιάζει πολλά προβλήματα με κυριότερο την καταστροφή των αγιογραφιών αφενός από βανδαλισμούς και αφετέρου την υγρασία που καταστρέφει ότι έχει απομείνει. Το Καθολικό είναι αφιερωμένο στον Άγιο Ιωάννη Θεολόγο και κάθε χρόνο στην παραμονή της γιορτή του στις 7 Μαΐου γίνεται πανηγύρι.
Παρμενίων (επιγραμματοποιός)

Ο Παρμενίων ήταν Μακεδόνας επιγραμματοποιός που έζησε την εποχή του Αυγούστου. Στην Παλατινή Ανθολογία σώζονται δεκαπέντε επιγράμματά του από τον Στέφανο του Φιλίππου.
Κλίμα τροπικών μουσώνων

Ένα κλίμα τροπικών μουσώνων (μερικές φορές γνωστό ως τροπικό υγρό κλίμα ή παράκτιο κλίμα τροπικών μουσώνων και αληγών ανέμων) είναι τύπος κλίματος που αντιστοιχεί στον τύπο Am της κλιματικής ταξινόμησης Κέππεν. Τα κλίματα τροπικών μουσώνων έχουν μέσες μηνιαίες θερμοκρασίες πάνω από 18 °C για κάθε μήνα του έτους και διαθέτουν υγρές και ξηρές εποχές, σαν τα κλίματα τροπικής σαβάνας.
Σε ένα κλίμα τροπικών μουσώνων, ο ξηρότερος μήνας έχει βροχόπτωση κάτω από 60 χιλιοστά, αλλά περισσότερο από 4% της συνολικής ετήσιας βροχόπτωσης. Αυτό το γεγονός είναι σε άμεση αντίθεση με το τροπικό κλίμα σαβάνας, του οποίου ο ξηρότερος μήνας έχει λιγότερο από 60 χιλιοστά βροχής και επίσης λιγότερο από 100 χιλιοστά βροχόπτωσης. Στην ουσία, ένα κλίμα τροπικών μουσώνων τείνει είτε να έχει περισσότερες βροχοπτώσεις από κλίμα τροπικής σαβάνας ή λιγότερο έντονες ξηρές εποχές. Επιπλέον, ένα κλίμα τροπικών μουσώνων τείνει να έχει λιγότερη διακύμανση θερμοκρασίας κατά τη διάρκεια του έτους από ένα κλίμα τροπικής σαβάνας. Αυτό το κλίμα έχει ένα ξηρότερο μήνα που σχεδόν πάντα εμφανίζεται κατά ή αμέσως μετά το "χειμερινό" ηλιοστάσιο για αυτή την πλευρά του ισημερινού.

Διανομή

Τα κλίματα τροπικών μουσώνων βρίσκονται πιο συχνά στην Νότια και Κεντρική Αμερική. Ωστόσο, υπάρχουν τμήματα στη Νότια Ασία, τη Νοτιοανατολική Ασία, την Αφρική (κυρίως Δυτική και Κεντρική Αφρική), την Καραϊβική και τη Βόρεια Αμερική που διαθέτουν επίσης αυτό το κλίμα.

Παράγοντες

Ο κύριος παράγοντας ελέγχου πάνω από ένα κλίμα τροπικών μουσώνων είναι η σχέση του με τη κυκλοφορία των μουσώνων. Οι μουσώνες είναι η εποχική αλλαγή στην κατεύθυνση του ανέμου. Στην Ασία, κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού (ή εποχή υψηλού ηλίου) υπάρχει μια χερσαία ροή αέρα (αέρας που κινείται από τον ωκεανό προς την γη). Στο "χειμώνα" (ή εποχή χαμηλού ηλίου) η υπεράκτια ροή αέρα (αέρας που κινείται από τη γη προς το νερό) είναι διαδεδομένη. Η αλλαγή στην κατεύθυνση συμβαίνει λόγω της διαφοράς στον τρόπο του νερού και της θερμότητας της γης. Ο Οκτώβριος είναι ο πιο ζεστός μήνας, χωρίς να έχει σημασία αν είναι στο νότιο ή βόρειο ημισφαίριο. Αυτό συμβαίνει επειδή ο Οκτώβριος είναι η εποχή ώμου του έτους, εάν είναι το τέλος της εποχής των βροχών και του χειμωνιάτικων ανέμους (βορειοανατολικός μουσώνας).
Οι συνθήκες αλλαγής πίεσης που επηρεάζουν την εποχικότητα της αναμένεται επίσης να παρουσιαστούν στην Αφρική, αν και γενικά διαφέρει από τον τρόπο που λειτουργεί στην Ασία. Κατά τη διάρκεια της εποχής υψηλού ηλίου, η Διατροπική ζώνη σύγκλισης προκαλεί τη βροχή. Κατά τη διάρκεια της εποχής χαμηλού ηλίου, το υποτροπικό υψηλό δημιουργεί συνθήκες ξηρασίας. Τα κλίματα μουσώνων της Αφρικής και της Αμερικής για το θέμα αυτό, βρίσκονται συνήθως κατά μήκος των ακτών αληγών ανέμων.
Κυβέρνηση Μίλος Ομπρένοβιτς 1834

Το Διοικητικό συμβούλιο του κράτους 1834 ήταν η πρώτη Σερβική κυβέρνηση μετά την αναγνώριση της αυτονομίας του Πριγκιπάτου της Σερβίας το 1834. Περιελάμβανε μόνο πέντε υπουργεία και αντικαταστάθηκε το 1835 από την Κυβέρνηση Κοτζά Μάρκοβιτς 1835. Δεν είχε θέση προέδρου του υπουργικού συμβουλίου, δηλαδή πρωθυπουργό, ανώτατος άρχοντας άρα και πρόεδρος του συμβουλίου ήταν ο πρίγκιπας Μίλος Ομπρένοβιτς γι'αυτό συχνά αποκαλείται και Κυβέρνηση Μίλος Ομπρένοβιτς.
Μπεϊνί

Ιστορία

Το Μπεϊνί δεν ιδρύθηκε πριν από τον 16ο αιώνα. Το χωριό εγκαταλείφθηκε μετά την απέλαση των Ινγκουσέτιων το 1944 και επανεγκαταστάθηκαν όταν επιτράπηκε ο γυρισμός των απελαθέντων το 1957. Σήμερα, το χωριό είναι το σημείο εκκίνησης δημοφιλών μονοπατιών πεζοπορίας, καθώς και ο συντομότερος δρόμος προς το Όρος Στολόβαγια (Ινγκουσετικά: Маьт-Лоам).
Ρίτσαρντ Γουέλς

Επακόλουθα

Ο Γουέλς ήταν ο πρώτος εν ενεργεία πράκτορας της CIA που δολοφονήθηκε από τρομοκρατική οργάνωση. Με προεδρικό διάταγμα του Τζέραλντ Φορντ ο Γουέλς ενταφιάστηκε στο Εθνικό Νεκροταφείο Άρλινγκτον, στη Βιρτζίνια. Η δολοφονία του Γουέλς συνέβαλε στην ψήφιση νόμου στις Ηνωμένες Πολιτείες ο οποίος απαγορεύει τη δημοσιοποίηση των ονομάτων των πρακτόρων των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών.
Το 2002, την εποχή της εξάρθρωσης της 17 Νοέμβρη, ένας νοσοκομειακός υπάλληλος ονόματι Παύλος Σερίφης ομολόγησε ότι είχε συμμετάσχει στη δολοφονία του Γουέλς μαζί με τον φερόμενο ως εγκέφαλο της οργάνωσης, Αλέξανδρο Γιωτόπουλο.
Κανείς δεν δικάστηκε για τη δολοφονία του Γουέλς, καθώς είχαν περάσει παραπάνω από 20 χρόνια από την τέλεση του εγκλήματος και είχε παραγραφεί. Ο Γιωτόπουλος καταδικάστηκε το 2003 σε ισόβια φυλάκιση ως ηθικός αυτουργός σε σειρά από δολοφονίες, βομβιστικές επιθέσεις και ληστείες τραπεζών από το 1983 έως το 2000. O Παύλος Σερίφης φυλακίστηκε για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση αλλά αποφυλακίστηκε το 2007 για λόγους υγείας.
Golden Foot

To Golden Foot  (σε ελεύθερη μετάφραση: Χρυσή Πατούσα) είναι ένα διεθνές ποδοσφαιρικό βραβείο. Απονέμεται κάθε χρόνο από το 2003 σε παίκτες άνω των 29 ετών, οι οποίοι έχουν διακριθεί για τις επιτυχίες τους στο γήπεδο (τόσο ατομικά όσο και ομαδικά) αλλά και για την προσωπικότητά τους καθώς επίσης και την εκτίμηση που απολαμβάνουν από το κοινό και τους ειδικούς στο άθλημα. 
Ο νικητής επιλέγεται μεταξύ 10 υποψηφίων από κατάλογο που καταρτίζει επιτροπή αποτελούμενη από εκπροσώπους των ΜΜΕ αλλά και φιλάθλους από όλο τον κόσμο. Μόνο μία φορά μπορεί να βραβευτεί ένας ποδοσφαιριστής και αυτό οφείλεται στην ιδιαιτερότητα του βραβείου. Ειδικότερα, ο νικητής αφήνει τα αποτυπώματα από τα πόδια του στην "Προκυμαία των Πρωταθλητών", ένα είδος "Walk of Fame" στο Μονακό.
Αναστάσιος Τσιάρας

Πολιτική σταδιοδρομία

Πατέρας του ήταν ο Γεώργιος Τσιάρας. H καταγωγή του ήταν από τη Συκιά Χαλκιδικής , όμως πολιτεύτηκε στη Θεσσαλονίκη.
Για πρώτη φορά εξελέγη βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Θεσσαλονίκης σε επαναληπτική εκλογή, στις 2 Ιουλίου 1933. Εξελέγη βουλευτής Β΄ Θεσσαλονίκης με την ΕΔΑ στις εκλογές του 1958 και επανεξελέγη βουλευτής με το Αγροτικό Κόμμα στις εκλογές του 1963 και με την ΕΔΑ σε εκείνες του 1964 (ανεξάρτητος με την υποστήριξη της ΕΔΑ).
Κατά τη δικτατορία των Συνταγματαρχών ανέπτυξε αντιστασιακή δράση και για τον λόγο αυτό υπέστη εξορίες και διώξεις.
Πέθανε σε ηλικία 99 ετών τον Οκτώβριο του 1988.
Παιδίον και Καρκίνος

Το Παιδίον και ο Καρκίνος (κάβουρας) είναι γλυπτό νεοκλασικής τέχνης και έργο του Γεωργίου Βρούτου.

Περιγραφή

Το έργο παριστάνει ένα αγοράκι που μέσα στο παιχνίδι του ανακαλύπτει ένα καβουράκι (καρκίνο). Το σώμα του αγοριού είναι υγιές, ανατομικά γεροδεμένο για την ηλικία του, η στάση του είναι φυσική και ανέμελη μέσα στο παιχνίδι. Η κόμη είναι γερή, τα μαλλιά κοντά και σγουρά. Στο αριστερό χέρι κρατάει ένα χιτώνα, ενώ το δεξί χέρι είναι ανυψωμένο, ίσως έτοιμο να πιάσει το καβουράκι, στον οποίο είναι προσηλωμένη όλη η προσοχή του παιδιού. Το μέγεθος του καβουριού είναι υπερβολικό.

Ερμηνεία

Το έργο είναι αλληγορική εικόνα που μας παρουσιάζει την παιδική αφοσίωση έναντι της σοβαρότητας της ζωής.

Ιστορική τοποθέτηση

Ο καλλιτέχνης δημιούργησε το «Παιδί με τον Καρκίνο» το έτος 1893.
Τυνδάρεως

Ο μύθος

Ο Τυνδάρεως ήταν σύζυγος της Λήδας και ο πατέρας της Ωραίας Ελένης (η οποία θεωρείτο κόρη του Δία) και της Κλυταιμνήστρας (η Λήδα γέννησε επίσης με τον Δία τους Διόσκουρους, Κάστορα και Πολυδεύκη). Ο Τυνδάρεως ήταν βασιλιάς της Λακεδαίμονος και αδελφός του Λεύκιππου, του Αφαρέως και του Ικαρίου.
Σύμφωνα με τον Ησίοδο, όταν κάποτε ο Τυνδάρεως θυσίασε στους θεούς, παρέλειψε την Αφροδίτη και γι' αυτό εκείνη ενστάλαξε την απιστία και την επιπολαιότητα στις θυγατέρες του. Εξάλλου, ο Τυνδάρεως συνδέεται και με τον κύκλο του Ηρακλή: Ο Ικάριος και ο Τυνδάρεως εκδιώχθηκαν από τον ετεροθαλή αδελφό τους Ιπποκόωντα, οπότε κατέφυγαν στην Πλευρώνα, στο ανάκτορο του Θεστίου, όπου παρέμειναν και τον βοήθησαν να αντιμετωπίσει τους γείτονες εχθρούς του. Ο Θέστιος έκανε τον Τυνδάρεω γαμβρό του, αφού του έδωσε για σύζυγο την κόρη του, την πανέμορφη Λήδα. Αργότερα, ο Ηρακλής σκότωσε τον Ιπποκόωντα και τους γιούς του, και επανέφερε τον Τυνδάρεω στον θρόνο της Σπάρτης. Σε αυτή τη μάχη ο Ηρακλής έχασε τον αδελφό του, τον Ιφικλή.
Βίζμπαντεν

Ιστορία

Το Βίζμπαντεν είναι διάσημο για τις θερμές πηγές και τα λουτρά (spa) του. Οι θερμές πηγές χρησιμοποιήθηκαν αρχικά από τους Ρωμαίους. Οι Ρωμαίοι την εκτιμούσαν πολύ ως λουτρόπολη και εκμεταλλεύτηκαν τις θεραπευτικές ιδιότητες του νερού της, ενώ η πόλη αναπτύχθηκε από ένα μικρό οικισμό γνωστό ως Aquae Mattiacorum, από το όνομα του γερμανικού φύλου Μάτιακς. Το 1370 δεκαέξι σπίτια λουτρών ήταν σε λειτουργία. Το 1774 η οικογένεια Νάσσαου-Ούζινγκεν επέλεξε το Βίζμπαντεν ως κατοικία της. Αυτό, καθώς και η μετέπειτα γρήγορη ανάπτυξη της πόλης ως λουτρόπολη-θέρετρο το 19ο αιώνα, έθεσε τα θεμέλια για τη μακρόχρονη ευημερία. Το 1800 υπήρχαν 2.239 κάτοικοι και είκοσι τρία σπίτια λουτρών. Μεταξύ των επισκεπτών των πηγών ήταν ο Γκαίτε, ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, ο Ρίχαρντ Βάγκνερ, και ο Γιοχάνες Μπραμς. Το 1900 υπήρχαν 86.100 κάτοικοι και 126.000 επισκέπτες. Εκείνη την εποχή ζούσαν στο Βίζμπαντεν περισσότεροι εκατομμυριούχοι από ότι σε οποιαδήποτε άλλη πόλη της Γερμανίας. Σήμερα η πόλη ακόμη κυριαρχείται από μεγάλης κλίμακας έργα, που έχουν γίνει στο πνεύμα και το στιλ του κλασικισμού και του ιστορικισμού, ενώ τα περισσότερα κτίρια της πόλης χρονολογούνται μεταξύ 1850 και 1910.
Οβριός Κορινθίας

Ο Οβριός (ή Εβραιονήσι) είναι μια ακατοίκητη νησίδα του Σαρωνικού κόλπου η οποία βρίσκεται σε απόσταση 13χλμ. ΝΑ της νότιας εισόδου της Διώρυγας της Κορίνθου και μόλις 2,5χλμ. ΒΑ του οικισμού Πευκάλι, του πρώην Δήμου Σολυγείας, νυν Δήμου Κορινθίων.
Πρόκειται για μία από τις 3 νησίδες του Σαρωνικού κόλπου που ανήκουν διοικητικά στην Κορινθία, μαζί με την Πλατειά και τον Άγιο Πέτρο.
Στον Οβριό υπάρχουν ερείπεια ενός Ενετικού φρουρίου, δείγμα σημαντικής ανθρώπινης δραστηριότητας κατά το παρελθόν.
Η ομολογία ενός δολοφόνου μέσα σε μια νύχτα

Περίληψη

Η ιστορία διαδραματίζεται στο «Ταρί-μπαρί», ένα καφενείο Ρώσων εμιγκρέδων στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα στο Παρίσι, λίγα χρόνια μετά την Ρωσική επανάσταση. Οι θαμώνες του καφενείου είναι οι περισσότεροι οπαδοί του Τσάρου και για αυτό διωγμένοι από τη Σοβιετική Ένωση. Ανάμεσα σε αυτούς, υπάρχει και ένας θαμώνας που τον γνωρίζουν με το παρατσούκλι ο δολοφόνος, χωρίς όμως κανείς να ξέρει από που προέρχεται αυτό το παρατσούκλι. Ο δολοφόνος, ένα βράδυ που είχε πιεί, αρχίζει την εξιστόρηση:
«Ποτέ δεν θα μπορούσα να παθιαστώ αρκετά με μια πολιτική ιδέα, ώστε να σκοτώσω άνθρωπο για πολιτικούς λόγους. Και δεν θεωρώ τους πολιτικούς εγκληματίες καλύτερους ανθρώπους από τους άλλους· αν συμφωνήσετε, βέβαια, ότι ένας εγκληματίας μπορεί να είναι καλός άνθρωπος, σ' όποιαν κατηγορία κι αν ανήκει. Εγώ για παράδειγμα έχω σκοτώσει [...] Μπορώ να σας πω με συντομία την ιστορία μου. Και θα δείτε ότι είναι μια πολύ απλή ιστορία.
Άρχισε. Η ιστορία του δεν ήταν σύντομη ούτε συνηθισμένη. Γι' αυτό και αποφάσισα να τη γράψω...» (αφηγητής είναι ένας Γερμανός εμιγκρές, αλκοολικός που επειδή κατοικεί κοντά στη ταβέρνα, είναι και αυτός τακτικός θαμώνας.)

Ο Σεμιόν Γκολούπτσικ, (Semion Semionovich Golubchik) όπως είναι το πραγματικό όνομα του ήρωα, ανακάλυψε μεγαλώνοντας ότι ήταν γιος μια πλύστρας και ενός Ρώσου ευγενή, του πρίγκηπα Κραπότκιν και περνά τη ζωή του ψάχνοντάς τον. Σε ένα γύρισμα της μοίρας, θα στελεχώσει την Οχράνα, τη διαβόητη τότε μυστική αστυνομία του Τσάρου. Γίνεται πράκτορας και χαφιές, ανάλγητος και ασταμάτητος, γεμάτος μίσος για την κοινωνία και τον πατέρα του, που με τη φυγή του, του στέρησε τη δυνατότητα για μια καλύτερη ζωή. Θα ερωτευτεί τη Λουτεσιά, ένα μοντέλο που επισκέπτεται την Ρωσία μαζί με έναν Γάλλο μόδιστρο και στην παραφορά του συναισθήματός του, θα εξαχρειωθεί τελείως.
Γάζα (Μοζαμβίκη)

Τοποθεσία

Η Γάζα βρίσκεται νοτιοδυτικά της Μοζαμβίκης. Είναι η δυτικότερη επαρχία της Μοζαμβίκης μετά την Επαρχία Τέτε και νοτιότερη μετά την Επαρχία Μαπούτο.

Γεωγραφία

Η Γάζα συνορεύει εσωτερικά στα νότια με την Επαρχία Μαπούτο, στα βόρεια με την Επαρχία Μανίκα και στα ανατολικά με την Επαρχία Ινιαμπάνε. Συνορεύει επίσης με   την Επαρχία Λιμπόμο στα βορειοδυτικά και την Επαρχία Μπουλαμάνγκα στα δυτικά, της Νότιας Αφρικής. Στα νοτιοανατολικά βρέχεται από τον Ινδικό ωκεανό.

Ποτάμια

Το μεγαλύτερο μέρος της επαρχίας βρίσκεται στις πηγές του ποταμού Λιμπόπο, που διαρρέει από τα βορειοδυτικά στα νοτιοανατολικά της επαρχίας και χύνεται στον Ινδικό ωκεανό κοντά στην πρωτεύουσα, Σάι-Σάι. Ο ποταμός Τσανγκάνε, ένας παραπόταμος του ποταμού Λιμπόπο, διαρρέει το ανατολικό μέρος της Γάζα. Ο ποταμός Ρίο ντος Ελεφάντες (ή απλά Ελεφάντες) πηγάζει ανατολικά της επαρχίας και χύνεται στον ποταμό Λιμπόπο. Ο ποταμός Σάβε διαρρέει βόρεια την επαρχία.

Μεταφορές

Η σιδηροτροχιά Λιμπόπο, που συνδέει τη Ζιμπάμπουε και τη Μποτσουάνα με το λιμάνι του Μαπούτο,

Άποψη

Το Εθνικό Πάρκο του Λιμπόπο βρίσκεται στη Γάζα, στους ποταμούς Ρίο ντος Ελεφάντες και Λιμπόπο και στα σύνορα με τη Νότια Αφρική. Το Εθνικό Πάρκο του Μπανίνε βρίσκεται κεντροανατολικά της επαρχίας. Το Μεγάλο Πάρκο του Λιμπόπο καλύπτει τη βόρεια πλευρά της επαρχίας. Το πάρκο αυτό συμπεριλαμβάνει και τα δύο πάρκα που αναφέρθηκαν παραπάνω.

Ιστορία

Η επαρχία δημιουργήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 1954 όταν η συνοικία Σουλ ντο Σάβε διαιρείτο στις συνοικίες Γάζα, Ινιαμπάνε και Λουρένσο Μάρκες (που αργότερα μετονομάστηκε σε Μαπούτο). Το 1978 οι συνοικίες του Σουλ ντο Σάβε έγιναν επαρχίες.
Η Γάζα επηρεάστηκε από τη γνωστή Πλημμύρα της Μοζαμβίκης που έγινε το 2000. Η πλημμύρα αυτή προκλήθηκε από την 5 εβδομάδων βροχή. Σκοτώθηκαν πάνω από 800 άτομα και 20.000 αγελάδες.

Διοικητική διαίρεση

Η Γάζα διαιρείται σε 11 συνοικίες και 5 δήμους.
Κεντρικό Στάδιο (Αικατερινούπολη)

Ιστορία

Το Τσεντράλνι Σταντιόν χτίστηκε το 1957. Παλαιότερα σε αυτή την περιοχή της πόλης υπήρχαν και αθλητικές εγκαταστάσεις από το 1900 Ποδηλατοδρόμιο, από το 1928 Περιφερειακό Στάδιο, και από το 1936 το γήπεδο "Μεταλλουργείο της Ανατολής". Το Στάδιο φιλοξενεί χιλιάδες αθλητικές και ψυχαγωγικές εκδηλώσεις. Κατά τα πρώτα έτη μετά το άνοιγμα, το στάδιο έχει γίνει ένα από τα παγκόσμια πιο σημαντικά στάδια του πατινάζ ταχύτητας, ενώ το 1959 εκεί έγινε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα πατινάζ ταχύτητας, καθώς και τα έτη 1958, 1962, 1964, 1966, έγιναν και πρωταθλήματα της ΕΣΣΔ (με πολλαπλά παγκόσμια ρεκόρ), και στις χρονιές 1964-1973, περίοδο πολλών αγώνων μεταξύ των ισχυρότερων εθνικών ομάδων του κόσμου (Σοβιετική Ένωση, Νορβηγία, Σουηδία και Φινλανδία), περίπου την εποχή που η ΣΚΑ Σβερντλόφσκ ήταν μία από τις καλύτερες ομάδες στον κόσμο. Το στάδιο φιλοξένησε το 1962, 1966, 1974 και 1978 τις Σπαρτακιάδες της ΕΣΣΔ (ταυτόχρονα αυτοί οι αγώνες ήταν και πρωταθλήματα της ΕΣΣΔ) και άλλες ρωσικές και διεθνείς διοργανώσεις.
Το 2004 το γήπεδο άρχισε να διαχειρίζεται δημόσια εταιρεία με την επωνυμία АО «Центральный стадион» και από το Σεπτέμβριο του 2006 με 2011, ολοκλήρωσε μια μεγάλης κλίμακας ανοικοδόμηση.

Ανακαίνιση

Η χωρητικότητα του σταδίου μετά την ανακαίνιση θα είναι 44.130 θεατές.  Το γήπεδο θα παρέχει τρεις τύπους των καθισμάτων, συμπεριλαμβανομένου ειδικού χώρου για άτομα με ειδικές ανάγκες και ξεχωριστές κερκίδες για τους οπαδούς. Οι ανατολικές και δυτικές κερκίδες θα βρίσκονται κατά το 30% των καθησμάτων τους τοποθετημένες κάτω από έναν θόλο. Η τοποθέτηση συστημάτων ασφάλειας και επιτήρησης, τηλεπικοινωνιών και οπτικοακουστικού εξοπλισμού θα επιτρέψει στο Κεντρικό Στάδιο την παροχή υψηλού επιπέδου εξυπηρέτησης και ασφάλειας.
Τσέχικο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου

Κάτοχοι μεταλλίων

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!

Ρεκόρ

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!