google/wiki40b huggingface dataset:
Β΄ Σερβοτουρκικός πόλεμος

Ο Β΄ Σερβοτουρκικός πόλεμος του 1877-1878 (σερβικά : Други српско-турски рат) ήταν μία πολεμική σύγκρουση ανάμεσα στο Πριγκιπάτο της Σερβίας και την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ο πόλεμος διήρκεσε από τις 13 Δεκεμβρίου 1877 έως τις 5 Φεβρουαρίου 1878 και η Σερβία κέρδισε την ανεξαρτησία της και απελευθερώθηκαν νέες περιοχές στην λεγόμενη Παλιά Σερβία.
Μετά την ήττα του πριγκιπάτου και την λήξη του Α΄Σερβοτουρκικού πολέμου τον Φεβρουάριο του 1877 η Σερβία επωφελούμενη του Ρωσοτουρκικού πολέμου κήρυξε εκ νέου πόλεμο στην Οθωμανική αυτοκρατορία. Ο πόλεμος κηρύχθηκε επίσημα στις 13 Δεκεμβρίου και στις 15 ο Σερβικός στρατός με τρία σώματα, Ιμπάρ, Μοράβα και Δούναβη, κινήθηκε κατά τις Νις. Στις 25 Δεκεμβρίου οι Σέρβοι είχαν απελευθερώσει εδάφη ενώ οι Οθωμανοί υποχωρούσαν νότια χωρίς δυνατότητα ενισχύσεων, είχαν αποκοπεί από τους Σέρβους οι δρόμοι προς Κοσσυφοπέδιο, Αλβανία και Βοσνία.
Οι Σέρβοι κέρδισαν αποφασιστικές μάχες και απελευθέρωσαν το Πίροτ, Κούλα, Μπρέζνικ, Ράντομιρ, Κρν και στις 5 Ιανουαρίου σταμάτησαν στην Σλιβνίτσα. Στις 12 Ιανουαρίου μετά από πολυήμερη πολιορκία απελευθερώθηκε και η Νις. Στις 19 Ιανουαρίου το σώμα του Μοράβα απελευθέρωσε την Κουρσουμλία και ενεπλάκη σε μάχες με τους Οθωμανούς στα οχυρά Σαμάκοφ. Στις 31 Ιανουαρίου απελευθερώθηκε η Βράνιε. Στις 5 Ιανουαρίου με την είδηση της ανακωχής μεταξύ Ρωσίας και Οθωμανών σταμάτησαν οι επιθετικές ενέργειες του Σερβικού στρατού.
Κατά τη συνεδρίαση της σερβικής κυβέρνησης στις 15 Ιανουαρίου 1878 αποφασίστηκε η σύναψη της ειρήνης με την Τουρκία και να επιδιώξουν την αναγνώριση της Σερβικής ανεξαρτησίας και των Σερβικών εδαφών. Της Παλαιάς Σερβίας ( Βιλαέτι του Κόσοβου, Νις, Πρίζρεν, Σκόπια και  το σαντζάκι του Νόβι Παζάρ) με την προσθήκη του Βιντίν. Οι Σερβικές φιλοδοξίες για τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη έπεσαν λόγω της έντονης αντίθεσηςτης Αυστροουγγαρίας που την διεκδηκούσε. Οι Σερβικές εδαφικές διεκδικήσεις απορρίφθηκαν τόσο από την Τουρκία και τους συμμάχους της Ρωσίας, η οποία έχει υποσχεθεί στη Βουλγαρία την Νις, το Πίροτ, το Λέσκοβατς και την Βράνιε. Με την συνθήκη του Αγίου Στεφάνου (3 Μαρ 1878) η Σερβία πήρε τηνΝις και Λέσκοβατς, αλλά όχι τις άλλες απελευθερωμένες περιοχές. Περαιτέρω προσπάθειες της Σερβίας στο Συνέδριο του Βερολίνου (12 Ιουνίου 1878) η Σερβία πήρε το Πίροτ την Βράνιε και το Μάλι Ζβόρνικ. Η Σερβία έγινε τελικά ανεξάρτητο κράτος.
Άρθουρ Κέσλερ

Βιογραφία

Μέχρι το 1940 έζησε στην Βουδαπέστη, Βιέννη -στο Πανεπιστήμιο της οποίας φοίτησε- Παλαιστίνη, Παρίσι και Βερολίνο. Ασχολήθηκε μετά με την δημοσιογραφία και πήγε στην Ισπανία ως ανταποκριτής της News Chronicle, όπου και φυλακίστηκε από τις δυνάμεις του Φράνκο. Την εμπειρία του αυτή περιγράφει στο βιβλίο του Ισπανική Διαθήκη.
Μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας από το 1931, αποποιήθηκε την ιδιότητα αυτή στα τέλη του 1938, μετά τις εμπειρίες που είχε και ειδικά μετά τις Δίκες της Μόσχας.
Το 1940, ύστερα από πολλές περιπέτειες εγκαταστάθηκε στην Αγγλία και το 1941 εκδόθηκε το γνωστότερο βιβλίο του Darkness at Noon (ελληνικός τίτλος Το Μηδέν και το Άπειρο), όπου εξιστορεί τον απηνή διωγμό και την διάλυση των αυταπατών ενός παλιού μπολσεβίκου, που ομολογεί τελικά εγκλήματα που δεν διέπραξε. Με το ίδιο πνεύμα είναι γραμμένη και η συλλογή δοκιμίων του Ο Κομισσάριος και ο Γιόγκι (1945) και η συνεισφορά του στο βιβλίο πρώην κομμουνιστών Ο Θεός που απέτυχε.
Έγραψε επίσης (στα Αγγλικά μετά το 1940) αυτοβιογραφικά έργα, την Πράξη της Δημιουργίας, μιαν εξέταση των παραγόντων της επιστημονικής και καλλιτεχνικής παραγωγής, τον Λωτό και το ρομπότ, μιαν ανάλυση του μυστικισμού της Ανατολής, και την Δέκατη Τρίτη Φυλή, μια μελέτη για την καταγωγή των Εβραίων, όπου υποστήριξε ότι οι Εβραίοι της Ανατολικής Ευρώπης (Ασκενάζι) δεν προέρχονταν από τον βιβλικό λαό αλλά από τους Χαζάρους, μια τουρκική φυλή του Καυκάσου.
Τον Μάρτιο του 1983 ο Κέσλερ -που υπέφερε από λευχαιμία και τη νόσο του Πάρκινσον και ήταν κηρυγμένος οπαδός της ευθανασίας- και η γυναίκα του Σύνθια αυτοκτόνησαν.
Ζακ Λιπσίτζ

Ζωή και καριέρα

Ο Ζακ Λιπσίτζ γεννήθηκε ως Chaim Jacob Lipschitz, από λιθουανική οικογένεια Εβραίων, ήταν γιος εργολάβου οικοδομών στην Ντρουσκινίνκαϊ της Λιθουανίας και μετέπειτα στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Αρχικά, και ύστερα από παρότρυνση του πατέρα του σπούδασε μηχανολογία, έπειτα και με την υποστήριξη της μητέρας του μετακόμισε στο Παρίσι (1909) για μελέτη στην École des Beaux-Arts και στην Académie Julian.
Ήταν εκεί, στην καλλιτεχνική κοινότητα της Μονμάρτρης και του Μονπαρνάς, που προσχώρησε σε ομάδα καλλιτεχνών με μέλη όπως ο Juan Gris και ο Πάμπλο Πικάσο. Εκεί ήταν που  ο φίλος του, ο Αμεντέο Μοντιλιάνι, ζωγράφισε τον Ζακ και την Μπέρθα Λιπσίτζ.
Ζώντας σε αυτό το περιβάλλον, ο Λιπσίτζ σύντομα άρχισε να δημιουργεί κυβιστική γλυπτική. Το 1912 παρουσίασε τα έργα του στο Salon de la Société Nationale des Beaux-Arts και στο Salon d'Automne με την πρώτη προσωπική του έκθεση να πραγματοποιείται στη  Galerie L’Effort Moderne του Léonce Rosenberg στο Παρίσι το 1920. Το 1922 του ανατέθηκε από το Ίδρυμα Μπάρνς στο Merion της Πενσυλβάνια για να φτιάξει πέντε ανάγλυφα.
Με την καλλιτεχνική καινοτομία να ανθίζει, το 1920 πειραματίστηκε με αφηρημένες μορφές που ονόμασε «διάφανα γλυπτά». Αργότερα ανέπτυξε ένα πιο δυναμικό στυλ, το οποίο εφάρμοσε σε σειρά από μπρούντζινες συνθέσεις φιγούρων και ζώων.
Κατά τη γερμανική κατοχή της Γαλλίας τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, και την απέλαση των Εβραίων στα ναζιστικά στρατόπεδα θανάτου, ο Ζακ Λιπσίτζ αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Γαλλία. Με τη βοήθεια του Αμερικανού δημοσιογράφου Βάριν Φράι  στη Μασσαλία, δραπέτευσε από το ναζιστικό καθεστώς και πήγε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Εκεί, τελικά εγκαταστάθηκαν στο Hastings-on-Hudson, της Νέας Υόρκης.
Ήταν ένας από τους 250 γλύπτες που εξέθεσαν τα έργα τους στην Τρίτη Διεθνή Έκθεση Γλυπτικής, που πραγματοποιήθηκε στο Μουσείο Τέχνης της Φιλαδέλφεια το καλοκαίρι του 1949. Έχει αναγνωριστεί μεταξύ των εβδομήντα γλυπτών που πόζαραν για τη δημοσιευμένη φωτογραφία του περιοδικού Life που τραβήχτηκε στα πλαίσια της έκθεσης. Το 1954 μια αναδρομική έκθεση του Λιπσίτζ ταξίδεψε από το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης στο Walker Art Center στη Μινεάπολη και στο The Cleveland Museum of Art. Το 1959, η σειρά των μικρών μπρούντζινων με τίτλο "στο όριο του πιθανού", παρουσιάστηκε στους Fine Arts Associates στη Νέα Υόρκη.
Από τις αρχές του 1963 επέστρεφε στην Ευρώπη για αρκετούς μήνες κάθε έτους και εργαζόταν στο Pietrasanta στην Ιταλία. Ανέπτυξε στενή φιλία με τον συνάδελφό του γλύπτη, Fiore de Henriquez. Το 1972 η αυτοβιογραφία του, που συνέγραψε με τον Ε. Χάρβαρντ Άρνασον, δόθηκε στη δημοσιότητα με την ευκαιρία της έκθεσης γλυπτικής του στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης της Νέας Υόρκης. Ο Ζακ Λιπσίτζ πέθανε στο Κάπρι της Ιταλίας. Το σώμα του μεταφέρθηκε αεροπορικώς στην Ιερουσαλήμ για ταφή.

Δείτε ακόμα

Κυβισμός
Βαλέριος Λεωνίδης

Βιογραφικό

Ο Βαλέριος Λεωνίδης γεννήθηκε στο Εσεντούκι Ρωσίας,  στις 14 Φεβρουαρίου 1966 από Έλληνες του Πόντου γονείς. Το Δεκέμβριο του 1991 επέστρεψαν οικογενειακώς στην Ελλάδα όπου και έγιναν τα πρώτα του βήματα με την ενασχόληση του με το άθλημα της άρσης βαρών. Είναι πτυχιούχος Φαρμακευτικής και Υποπλοίαρχος του Πολεμικού Ναυτικού. Έχει ύψος 1,66μ. Σήμερα και από το 2005 εργάζεται ως ομοσπονδιακός προπονητής.

Προσωπική ζωή

Στην προσωπική του ζωή  υπήρξε παντρεμένος με την Μόνικα από την οποία απέκτησε δύο αγόρια τον Βίκτορα και τον Πάτρικ.

Καριέρα

Από το 1982 άρχισε την ενασχόληση του με την άρση βαρών με τα χρώματα της Σοβιετικής Ένωσης. Κατά την επιστροφή του στην Ελλάδα, το 1991, γράφτηκε στο σύλλογο Β.Α.Ο. Θεσσαλονίκης όπου και αγωνιζόταν με τα ελληνικά χρώματα. Οι διακρίσεις ήρθαν άμεσα σε όλα τα επίπεδα, πανευρωπαϊκό, παγκόσμιο, μεσογειακό. Έχει τρεις ολυμπιακές συμμετοχές (1992-Βαρκελώνη, 1996-Ατλάντα, 2000- Σίδνει). Οι αγώνες του στην Ολυμπιάδα της Άτλαντα, όπου και κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο, έμειναν στην ιστορία και συγκεκριμένα ο αγώνας του με τον Τούρκο Ναΐμ Σουλεϊμάνογλου στις κατηγορίες 60κ. και 64κ. έχουν μείνει στην ιστορία της άρσης βαρών, παγκοσμίως, αφού κατέρριψε πέντε παγκόσμια ρεκόρ. Ένα χρόνο πριν, το 1995 και ενώ είχε αποφασίσει να σταματήσει τον αθλητισμό λόγω του θανάτου του αδερφού του τελικώς συνέχισε την αθλητική του καριέρα. Συμμετείχε και στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, το 2004, αυτή τη φορά μεταφέροντας την ολυμπιακή σημαία μαζί με άλλους 7 αθλητές. Μετά από  σχεδόν 22 χρόνια, το 2004 αποφασίζει να αποχωρήσει από την ενεργό δράση και να ασχοληθεί με την προπονητική.

Βραβεύσεις

Το 1994 αναδείχθηκε καλύτερος αθλητής της χρονιάς από τον ΠΣΑΤ ενώ το Δεκέμβριο του 2011 βραβεύτηκε από την Περιφέρεια Θεσσαλίας και το Δήμο Λάρισας για την προσφορά του στο άθλημα μαζί με τους Πύρρο Δήμα και Παύλο Σαλτσίδη.
Ρωσικές βουλευτικές εκλογές (2016)

Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στη Ρωσία , στις 18 Σεπτεμβρίου του 2016, νωρίτερα από τις 4 Δεκεμβρίου. Το διακύβευμα ήταν οι 450 έδρες στην Κρατική Δούμα από την 7η σύγκληση της κάτω βουλής της Ομοσπονδιακής Συνέλευσης της Ρωσίας. Πριν διεξαχθούν οι εκλογές η Ενωμένη Ρωσία ήταν το κυβερνών κόμμα έπειτα από τη νίκη της στις εκλογές του 2011 με ποσοστό 49,32% των ψήφων, και λαμβάνοντας 238 έδρες (53%) των εδρών στην Κρατική Δούμα.
Πριν από τις εκλογές, οι παρατηρητές ανέμεναν ότι η προσέλευση θα ήταν χαμηλή και χαρακτήρισαν την προεκλογική εκστρατεία ως την πιο πιο βαρετή στην πρόσφατη μνήμη.
Από την 1η Ιανουαρίου 2016, 109.820.679 ψηφοφόροι εγγράφηκαν στους εκλογικούς καταλόγους στη Ρωσική Ομοσπονδία (συμπεριλαμβανομένης της Κριμαίας, η οποία αναγνωρίζεται από τα περισσότερα μέλη του ΟΗΕ ως τμήμα της Ουκρανίας)) Λαμβάνοντας υπόψη τα άτομα που έχουν καταχωρηθεί εκτός της ρωσικής Ομοσπονδίας και τους ψηφοφόρους στο Μπαϊκονούρ, ο συνολικός αριθμός των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων για την 1η Ιανουαρίου 2016 ήταν 111.724.534. Στην ψηφοφορία  καταγράφηκε χαμηλή προσέλευση της τάξης του 47,88%  , με μόλις το 28% των Μοσχοβιτών να προσέρχονται στις κάλπες πριν τις 6 το απόγευμα.

Εκλογικό σύστημα

Η Δούμα εκλέγεται για μια θητεία πέντε ετών, με παράλληλη ψηφοφορία που χρησιμοποιήθηκε μεταξύ του 1993 και του 2003. Το ήμισυ των 450 εδρών εκλέγονται με αναλογική εκπροσώπηση από κλειστές κομματικές λίστες με 5% εκλογικό όριο - με το σύνολο της χώρας να συγκροτεί μια ενιαία εκλογική περιφέρεια. Οι έδρες κατανέμονται χρησιμοποιώντας την ποσόστωση Χέιρ και με το σύστημα του μεγαλύτερου υπόλοιπου. Οι υπόλοιπες 225 έδρες εκλέγονται σε ενιαίες εκλογικές περιφέρειες, χρησιμοποιώντας το πλειοψηφικό σύστημα.

Αποτελέσματα

Η Ενωμένη Ρωσία κέρδισε μια ενισχυμένη πλειοψηφία των εδρών, η οποία θα της επιτρέψει να αλλάξει το Σύνταγμα χωρίς τις ψήφους των άλλων κομμάτων. Η προσέλευση ήταν χαμηλή σύμφωνα με αναφορές. Κατά τη διάρκεια της ημέρας υπήρχαν αναφορές για νοθεία κατά την ψηφοφορία, συμπεριλαμβανομένων βίντεο τα οποία φέρονταν να δείχνουν υπαλλήλους να ρίχνουν ψηφοδέλτια σε κάλπες. Επιπλέον, τα αποτελέσματα σε πολλές περιοχές κατέδειξαν ότι τα αποτελέσματα της Ενωμένης Ρωσίας ήταν ασυνήθιστα οριακά,για παράδειγμα, το 62,2%, σε περισσότερα από εκατό εκλογικά τμήματα στην Περιφέρεια Σαράτοβ. Αυτό υποδηλώνει ότι τα αποτελέσματα σε αυτές τις περιοχές πιθανόν να ήταν "στημένα". Η κυβέρνηση ανέφερε ότι δεν υπάρχουν στοιχεία από οποιαδήποτε μεγάλης κλίμακας απάτη. Ωστόσο, στις 22 Σεπτεμβρίου, η Κεντρική Εκλογική Επιτροπή ακύρωσε τα αποτελέσματα σε επτά εκλογικές περιφέρειες, όπου ο αριθμός των χρησιμοποιημένων ψηφοδελτίων υπερέβη τον αριθμό των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων, ή όπου οι αρχές βιντεοσκοπήθηκαν να γεμίζουν τις κάλπες με ψηφοδέλτια. Σύμφωνα με έρευνα των πολιτικών επιστημόνων Κίριλ Καλίνιν και Γουόλτερ Ρ. Μεμπάνε τζούνιορ, από το Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν τα αποτελέσματα των εκλογών ήταν νοθευμένα.
Κώστας Σκρέκας

Βιογραφικά στοιχεία

Η καταγωγή του είναι από τη Μεγάρχη Τρικάλων.

Σπουδές και επαγγελματική πορεία

Αποφοίτησε από το τμήμα Πολιτικών Μηχανικών της Πολυτεχνικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ). 
Το 2000 ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στη Διαχείριση Έργων (MSc in Construction Management, στο Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών) στο Πανεπιστήμιο του Birmingham της Αγγλίας. 
Κατά τη διάρκεια των προπτυχιακών σπουδών του εκπροσώπησε τους φοιτητές ως μέλος στη Σύγκλητο του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και ως μέλος στην Κοσμητεία της Πολυτεχνικής Σχολής ΑΠΘ. Το 1994 εκλέχθηκε Πρόεδρος του Συλλόγου Φοιτητών Πολιτικών Μηχανικών ΑΠΘ. 
Συνέγραψε εργασίες και άρθρα που έχουν δημοσιευτεί σε ελληνικές και διεθνείς οικονομικές ιστοσελίδες και περιοδικά. Συμμετείχε σε διεθνή συνέδρια στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, στις θεματικές ενότητες Negotiations, Strategic Management, Global Marketing Management.
Από το 2000 εργάστηκε στον κλάδο των καταναλωτικών προϊόντων (FMCG’S) σε διευθυντικές θέσεις, ενώ υπήρξε συνιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος για 12 χρόνια σε εταιρεία η οποία δραστηριοποιείται στον εν λόγω χώρο.

Πολιτική σταδιοδρομία

Το 2012 έθεσε για πρώτη φορά υποψηφιότητα στις εκλογές της 6ης Μαΐου και εκλέχθηκε βουλευτής Τρικάλων με τη Νέα Δημοκρατία. Επανεκλέχθηκε βουλευτής στις εκλογές της 17ης Ιουνίου. Διετέλεσε υπουργός Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας από τον Νοέμβριο του 2014 μέχρι τον Ιανουάριο του 2015. 
Στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου  2015 εκλέχθηκε πρώτος σε σταυρούς βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας στην περιφέρεια Τρικάλων και επανεκλέχθηκε στις εκλογές της 20ής Σεπτεμβρίου 2015. 
Επανεξελέγη βουλευτής Τρικάλων στις εθνικές εκλογές του Ιουλίου 2019 και ανέλαβε καθήκοντα υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, αρμόδιου για θέματα Κοινής Αγροτικής Πολιτικής στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Έρικ Φάλκενμπουργκ

Καριέρα

Ο Φάλκενμπουργκ ξεκίνησε την καριέρα του από τις ακαδημίες της ΦΦ Έγκστγκεστ, ενώ αργότερα πήγε στις ακαδημίες της ΟΦΣ. Μετά πήγε στις ακαδημίες της Σπάρτα Ρότερνταμ, όπου αγωνίστηκε και σε επαγγελματικό επίπεδο το 2007. Έκανε το ντεμπούτο του στις 23 Ιανουαρίου 2008 στην ήττα από την Αϊντχόφεν με 3-1, όταν μπήκε σαν αλλαγή στο 74ο λεπτό. Μέχρι το 2010 όπου έμεινε στο Ρότερνταμ, πέτυχε 13 γκολ σε 62 αγώνες.
Στις 16 Ιουνίου 2010 υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με την Άλκμααρ. Έγινε βασικός και είχε καλές εμφανίσεις. Σκόραρε 10 γκολ σε 45 ματς. Στην χειμερινή μεταγραφική περίοδο, ανακοινώθηκε ότι θα πάει σαν δανεικός στην Ναϊμέγκεν. Εκεί έβαλε 2 γκολ σε 14 αναμετρήσεις.
Τον Αύγουστο του 2013 πήγε σαν δανεικός στην νεοφώτιστη Γκο Αχέντ Ιγκλς, ενώ την επόμενη σεζόν πήρε μεταγραφή στην Μπρέντα.
Βήτα Ύδρου

Αστροφυσικά δεδομένα

Ο αστέρας έχει σχεδόν ίση μάζα με τον Ήλιο (4% μεγαλύτερη) και 81% μεγαλύτερη διάμετρο, ενώ η απόλυτη λαμπρότητά του είναι υπερτριπλάσια της ηλιακής, δηλαδή αντιστοιχεί σε απόλυτο μέγεθος +3,45. Ο φασματικός τύπος του β Ύδρου είναι G2 IV, δηλαδή είναι υπογίγαντας αστέρας (ίσως ο πλησιέστερος στη Γη), λίγο περισσότερο εξελιγμένος από τον Ήλιο. Ο δείκτης χρώματος (B−V) του αστέρα είναι +0,62, που αντιστοιχεί σε επιφανειακή θερμοκρασία 5.872 ± 44 K. Είναι ένας από τους γηραιότερους αστέρες στη γειτονιά του Ηλίου, έχοντας ηλικία που εκτιμάται σε 6,4 δισεκατομμύρια έτη. Θεωρείται ότι αποτελεί μια αναπαράσταση του Ήλιου όπως αυτός θα είναι στο μακρινό μέλλον, και για τον λόγο αυτό παρουσιάζει ενδιαφέρον για τους αστρονόμους. Ο βήτα Ύδρου απομακρύνεται από τη Γη και το Ηλιακό Σύστημα με μέση ταχύτητα 22,4 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο (80.600 χιλιόμετρα την ώρα).

Οι έρευνες για πλανητικό σύστημα

Το 2002 οι Εντλ κ.ά. με βάση μακρόχρονες παρατηρήσεις της ακτινικής ταχύτητας του β Ύδρου, υπέδειξαν την πιθανή παρουσία ενός αόρατου συνοδού σώματος σε τροχιά γύρω του, με περίοδο άνω των 20 ετών. Η παρατηρούμενη διακύμανση μπορούσε να εξηγηθεί από έναν πλανήτη με ελάχιστη μάζα 4 μάζες του Δία και απόσταση από τον αστέρα περίπου 8 AU. Αν επιβεβαιωνόταν, θα ήταν το αντίστοιχο ενός «υπερ-Δία». Ωστόσο, τα παραπάνω αποτελέσματα δεν επιβεβαιώθηκαν από μετρήσεις με τα όργαμα CES και HARPS (2012). Αντί για πλανήτη, οι μακροπερίοδες διακυμάνσεις της ακτινικής ταχύτητας μπορεί να προκαλούνται από τον μαγνητικό κύκλο του αστέρα.
Οι Κυανοπίθηκοι (τοιχογραφία)

Οι Κυανοπίθηκοι είναι τοιχογραφία, η οποία κοσμούσε τον βόρειο και τον δυτικό τοίχο του δωματίου Β6 στο Κτίριο Β του προϊστορικού οικισμού του Ακρωτηρίου. Η τοιχογραφία έχει ύψος 2,70 μέτρα και πλάτος 2,76 μέτρα.
Ανήκει στην ώριμη Υστεροκυκλαδική Ι περίοδο.
Η τοιχογραφία των Κυανοπίθηκων βρίσκεται σήμερα στο Μουσείο Προϊστορικής Θήρας, στα Φηρά της Σαντορίνης και έχει αριθμούς ευρετηρίου 344 - 346.

Περιγραφή

Στο κάτω μέρος της τοιχογραφίας υπάρχουν πλατιές ανισομεγέθεις κυανές γραμμές, οι οποίες παριστάνουν το υγρό στοιχείο. Από τις γραμμές αυτές ξεκινούν βράχια, των οποίων το χρώμα υποδηλώνει την ηφαιστειακή τους προέλευση. Στους βράχους αυτούς αναρριχώνται κυανοί πίθηκοι. Το είδος των πιθήκων αυτών ήταν ξένο προς την θηραϊκή πανίδα, αλλά η απόδοση των χαρακτηριστικών τους από τον ζωγράφο της τοιχογραφίας δείχνει ότι ήταν εξοικειωμένος με αυτούς και οδηγεί στο συμπέρασμα ότι τέτοια ζώα πρέπει να κατοικούσαν στο νησί πριν από την Μινωική έκρηξη, πιθανότατα εισηγμένα από χώρες της Ανατολικής μεσογείου. Σε αυτό συνηγορεί και το γεγονός ότι κατά την διάρκεια των ανασκαφών του προϊστορικού οικισμού του Ακρωτηρίου έχει βρεθεί κρανίο πιθήκου. Με εξαίρεση ενός πιθήκου, όλοι οι υπόλοιποι πίθηκοι παρουσιάζονται σε προφίλ.
Γλαφυρή απόδοση της τοιχογραφίας έχει κάνει ο ανασκαφέας του προϊστορικού οικισμού του Ακρωτηρίου Σπύρος Μαρινάτος:
"Αγέλη από τους ευκίνητους και αναιδείς αυτούς κλέπτας εισήλασεν εις αγρούς και κήπους τους οποίους ελεηλάτησεν απηνώς. Εναντίον τους εξαπελύθησαν οι κύνες, οι οποίοι τους καταδιώκουν από κοντά. Έντρομοι οι πίθηκοι αναρριχώνται ολοταχώς επάνω εις τους βράχους του ηφαιστείου. Εκεί ευρίσκονται εν ασφαλεία. Ο γηραιός της αγέλης μένει τελευταίος. Οργίλος στρέφει την κεφαλήν προς τους διώκτας του. Φεύγει όμως και αυτός άνω, προς τους ερυθρούς βράχους, από όπου ακινδύνως δύναται να παίζη τον ρόλο του οπισθοφύλακος."
Σαβίνο Γκουλιελμέτι

Σταδιοδρομία

Γεννήθηκε στο Μιλάνο, όπου και ξεκίνησε να αγωνίζεται το 1920. Κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Αντζελες (1932), στο αγώνισμα του ίππου. Έλαβε επίσης μέρος στους Ολυμπιακούς του 1936 και του 1948. Πολέμησε στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Υπήρξε εθνικός πρωταθλητής Ιταλίας στο σύνθετο ατομικό τα έτη 1934, 1935, 1937, 1938 και 1939. Το 1998 μπήκε στο «χολ οφ φέιμ» της γυμναστικής, ενώ το 2003, μετά το θάνατο του Λέον Στούκελι, είχε απομείνει ως ο γηραιότερος Ολυμπιονίκης της γης. Πέθανε στη γενέτειρά του το 2006.
Μαξ Ράινχαρντ

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 1873 στο Μπάντεν, κοντά στη Βιέννη. Στη Βιέννη σπούδασε απαγγελία και υποκριτική. Ως ηθοποιός εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1893. Τον επόμενο χρόνο έπαιξε στο «Γερμανικό Θέατρο» με σκηνοθέτη τον Όττο Μπραμ (Otto Brahm). Το 1902 εγκαινίασε το δικό του «Μικρό Θέατρο» με τη «Σαλώμη» του Όσκαρ Ουάιλντ, που σκηνοθέτησε ο ίδιος. Το 1905 ανέβασε το «Όνειρο Θερινής Νυκτός». Αυτό το έργο του Σαίξπηρ το παρουσίασε δώδεκα φορές με σκηνοθετικές παραλλαγές και το 1935 στον κινηματόγραφο  (στις ΗΠΑ), έχοντας πρωταγωνιστές, την Ολίβια Ντε Χάβιλαντ, τον Μίκυ Ρούνεϊ, τον Τζέιμς Κάγκνεϊ και τον Ντικ Πάουελ.
Στο σκηνοθετικό του ρεπερτόριο ο Ράινχαρτ είχε εντάξει, κυρίως, κλασικά έργα, όπως τη «Λυσιστράτη» και τον «Οιδίποδα Τύραννο». Η πρεμιέρα στις 25 Σεπτεμβρίου 1910 του «Οιδίποδα», με επεξεργασία των κειμένων από τον Ούγκο φον Χόφμανσταλ, έμεινε στην ιστορία του θεάτρου ως εμπνευσμένη παραγωγή, που έδειξε και ανέδειξε την ερμηνεία του «συνόλου». (γερμ. Massenregie)
Το 1911 κλήθηκε στο Λονδίνο να ανεβάσει «Το Θαύμα» του Καρλ Φολμαίλερ και το 1919 ανοίγει το «Μεγάλο Σπίτι του Θεάτρου» (γερμ. Großes Schauspielhaus) με την «Ορέστεια» του Αισχύλου.
Το 1920 συνέλαβε την ιδέα να σκηνοθετήσει μπροστά στον Καθεδρικό ναό του Σάλτσμπουργκ, το αγγλοολλανδικό μεσαιωνικό έργο «Έβερυμαν» σε μετάφραση του ποιητή Ούγκο φον Χόφμανσταλ (Hugo von Hofmannsthal:  Jedermann ). Η υπέροχη αυτή παράσταση  του «Γιέντερμαν» (γερμ. Jedermann) στις 22 Αυγούστου 1920 έθεσε τα θεμέλια του περίφημου Φεστιβάλ Σάλτσμπουργκ.
Ο Ράινχαρτ συνεργάστηκε με τους πιο ονομαστούς ηθοποιούς της εποχής του: τον Αλεξάντερ Μόισι, την Αντριάνε Γκέσνερ, τον Αττίλα Χέρμπιγκερ, τον Χανς Μόζερ, την Πάολα Βέσσελυ, τον Όττο Πρέμιγκερ, τη Λουίζ Ράινερ, τον Βέρνερ Κράους, την Γκρέτε Έντχοφερ, τη γυναίκα του, τη - Μεγάλη Κυρία του αυστριακού θεάτρου -  Ελένε Τίμιγκ και τους  ζωγράφους-σκηνογράφους: Όσκαρ Κοκόσκα, Έντβαρτ Μουνκ, Ερνστ Στερν κ.ά.
Όταν ο Χίτλερ πήρε την εξουσία στη Γερμανία το 1933, ο Ράινχαρντ, με έγγραφό του στην κυβέρνηση, κληροδότησε τα Θέατρά του στον γερμανικό λαό και το 1938 έφυγε για τις ΗΠΑ. Πέθανε στη Νέα Υόρκη στις 31 Οκτωβρίου του 1943.
Κωνσταντίνος Βλαστός

Βιογραφικό

Γεννήθηκε στο Παρίσι τις 17 Οκτωβρίου 1883. Το πλήρες όνομά του ήταν Κωνσταντίνος Γεώργιος Αντώνιος Δημήτριος Βλαστός και ήταν γνωστός ως Κώστια Βλαστός.
Ο πατέρας του, Αντώνιος Βλαστός, γεννημένος στις 18 Οκτωβρίου 1858 στο Γαλάτσι της Ρουμανίας, δραστηριοποιήθηκε στον τραπεζικό τομέα και υπήρξε πρόεδρος της Τράπεζας Κωνσταντινουπόλεως (Banque de Constantinople) των Ανδρέα Συγγρού, Γεωργίου Κορωνιού και Στέφανου Σκουλούδη. Μετακινήθηκε αργότερα στο Παρίσι, όπου τον βρίσκουμε να διευθύνει τον γαλλικό χρηματιστηριακό οίκο Comptoir d’ Escompte. Ο Αντώνιος Βλαστός υπήρξε από τα ιδρυτικά μέλη του Ελληνικού Φιλολογικού Συλλόγου Κωνσταντινουπόλεως, το 1861, και μέγας δωρητής του. Η μητέρα του, Ταρσή Βλαστού (1860-1919), το γένος Ζαρίφη, ήταν κόρη του μεγάλου τραπεζίτη της Κωνσταντινούπολης Γεωργίου Ζαρίφη, κοντά στον οποίο εθήτευσε και ο Αντώνιος Βλαστός.
Ο Κωνσταντίνος Βλαστός κατείχε πτυχίο χειριστή αερόστατου από την Αερολέσχη της Γαλλίας (AéroClub de France). Μόλις κηρύχθηκε ο Ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1912-13, ο 29χρονος Κωνσταντίνος Βλαστός ήλθε στην Ελλάδα και κατατάχθηκε εθελοντικά στον Ελληνικό Στρατό για να παράσχει τις υπηρεσίες του στην πατρίδα των προγόνων του. Πήρε το βαθμό του δεκανέα και εν συνεχεία του λοχία και εντάχθηκε στη δύναμη των αυτοκινητιστών, προφανώς λόγω της ικανότητάς του να οδηγεί αυτοκίνητο. Στη διάρκεια της υπηρεσίας του συνοδευόταν από τον αδελφό του Στέφανο Α. Βλαστό (1885-1960),  ο οποίος αρθρογραφούσε στη γαλλική εφημερίδα Le Temps με το ψευδώνυμο Etienne Labranche και φωτογράφιζε στα μέτωπα του πολέμου. Στη διάρκεια της παραμονής του στην Ήπειρο τον Μάρτιο του 1913 συναντήθηκε με τους Ζαν Λεν (Jean Leune) και τη σύζυγό του Ελέν, Γάλλους ανταποκριτές του περιοδικού Λ' Ιλλουστρασιόν.
Ο Κώστια Βλαστός παντρεύτηκε την αρκετά νεότερή του Ludmila de Nittey, που γεννήθηκε στη Βαλτική Ρωσία το 1899 περίπου και πέθανε την 9.10.1989. Από τα αρχεία του Έλλις Άιλαντ (Ellis island) της Νέας Υόρκης προκύπτει ότι το ζευγάρι ταξίδεψε τρεις φορές στην Αμερική τη δεκαετία του 1930 και μεταξύ των προορισμών τους ήταν και η Χονολουλού της Χαβάης, το 1932. Ο Γάλλος καρικατουρίστας Georges Goursat (1863-1934), που συχνά υπέγραφε ως SEM, σχεδίασε τον Κώστια Βλαστό με την λεζάντα «As tu bien déjeuné koko…stia?» (Ήταν καλό το πρωινό σου Κοκώ…στια;), όπως φαίνεται στην εικόνα του άρθρου.
Πέθανε στις 28.10.1967 και ετάφη στο ρωσικό ορθόδοξο κοιμητήριο Sainte-Genevieve-des-Bois έξω από το Παρίσι. Στον ίδιο τάφο είναι θαμμένη και η γυναίκα του, Λουντμίλα Βλαστού.
Κυβικό εκατοστό

Το κυβικό εκατοστό είναι μονάδα μέτρησης όγκου (σύμβολο στο SI cm³, άλλα σύμβολα: cc ή ccm), υποπολλαπλάσιο του κυβικού μέτρου. Κάθε κυβικό μέτρο έχει 1.000.000 κυβικά εκατοστά. Η συνήθης χρήση του είναι στην Ιατρική και στην αυτοκινητοβιομηχανία για τη μέτρηση όγκου των κυλίνδρων.

Πλήρης ορισμός

Πρόκειται για τον όγκο που καταλαμβάνει ένας συμπαγής κύβος, του οποίου κάθε ακμή είναι ίση με 1 εκατοστό. Ειδικότερα ως μέτρο χωρητικότητας ο περιεχόμενος χώρος ενός δοχείου ή δεξαμενής με ακμή ίση μ΄ ένα εκατοστό σε αποσταγμένο νερό και θερμοκρασία 4 βαθμών Κελσίου εκφράζεται και σε μονάδα βάρους που ισούται με 1 γραμμάριο. 
Σε άλλα επιστημονικά πεδία χρησιμοποιείται η μονάδα mL (milliliters), ενώ στο Ηνωμένο Βασίλειο τα mL είναι η συνήθης μονάδα και για την Ιατρική.