Ζαν-Φρανσουά Ζεβακό

Πρώτα χρόνια και σπουδές

Δεν έχουν δημοσιοποιηθεί στοιχεία για τα νεανικά χρόνια του αρχιτέκτονα. Έγινε δεκτός στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού το 1937, στο ατελιέ των Emmanuel Pontrémoli-Lecont. Το 1945, λόγω του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αποφοιτώντας, μεταφέρθηκε στη Μασσαλία, στο ατελιέ του Eugène Beaudoin κι έμεινε εκεί κατά τη διάρκεια της κατοχής.

Αρχική δραστηριοποίηση

Εγκαταστάθηκε στη Καζαμπλάνκα το 1947, επιχειρώντας να δημιουργήσει μια μοντέρνα αρχιτεκτονική, έντονα ενισχυμένη με αραβικά στοιχεία. Μέσα από την ανασυγκρότηση της μητρόπολής του, αναδύθηκε μια νέα γενιά αρχιτεκτόνων στο Μεταπολεμικό Μαρόκο, που ενισχύθηκε με την παρουσία του επικεφαλής της υπηρεσίας σχεδιασμού του Μαρόκου Michel Echohard, ώστε να ανοίξει το αρχιτεκτονικό του γραφείο στην Καζαμπλάνκα την ίδια χρονιά. Εκμεταλλεύτηκε τη νεωτερικότητα που είχε η Καζαμπλάνκα στα τέλη της δεκαετίας του 1940, με την ξαφνική και γρήγορη οικονομική και δημογραφική ανάπτυξη, δημιουργώντας κι εκείνος αρκετές βίλλες, όπως κι οι υπόλοιποι μοντερνιστές.

Κύρια περίοδος

Η φιλοδοξία του για νεωτερικότητα συνεχίστηκε τα επόμενα χρόνια με αρκετά φιλόδοξα έργα, όπως το Κέντρο της Κοινωνίας των Πολιτών στην Καζαμπλάνκα, έργο του 1949, τον αεροσταθμό και το κέντρο παρατήρησης και αποκατάστασης του Tit-Mellil, 1951-1960. Συνεργάστηκε με καλλιτέχνες, όπως ο γλύπτης Olivier Seguin, με τον οποίο κέρδισε το Grand Prix du Salon d’ Automne Marocain στην Καζαμπλάνκα το 1956. Μετά το 1960, ο Ζεβακό ανέλαβε μαζί με τον Elie Azagury το σχεδιασμό της ανοικοδόμησης της πόλης του Αγαδίρ, η οποία καταστράφηκε από σεισμό. Χρησιμοποιώντας σε αρκετά μεγάλο βαθμό το οπλισμένο σκυρόδεμα, σχεδίασαν κι υλοποίησαν το κεντρικό ταχυδρομείο, τον πυροσβεστικό σταθμό, τα σχολεία, πολλά σπίτια και τους χώρους διαμονής των εργαζομένων.

Τελικά χρόνια και διακρίσεις

Τις δεκαετίες του 1970 και 1980 διατηρήθηκε στους ίδιους ρυθμούς, ενσωματώνοντας τις επιρροές των Φρανκ Λόιντ Ράιτ, Λε Κορμπυζιέ, Όσκαρ Νίεμαϊερ και Αντρέ Μπλοκ. O Ζεβακό ανέπτυξε μια αξιοσημείωτη αρχιτεκτονική γλώσσα, λόγω του πλαστικού του πλούτου και της επιθυμίας του να ενσωματωθεί στο εκάστοτε τοπίο του (Landscape), δίχως την αυστηρή οριοθέτησή του. Το 1980 κέρδισε το βραβείο Aga Kahn για το σχεδιασμό καταλυμάτων σε προσιτές τιμές στο Αγαδίρ. Ήταν μέλος της Ένωσης Μοντέρνων Αρχιτεκτόνων και ιδρυτικό μέλος του μαροκινού κλάδου του CIAM – GAMMA (Group architects modern Moroccan).

Επιρροές

Η αρχιτεκτονική του Ζεβακό, πέραν από τους κύριους εκφραστές του μοντέρνου κινήματος (Λε Κορμπυζιέ), είναι αρκετά επηρεασμένη από τους μεταπολεμικούς πειραματισμούς των Μεξικανών και των Βραζιλιάνων αρχιτεκτόνων. Διατηρώντας τις αρχές του διεθνούς μοντερνισμού, προσπάθησε να μεταφέρει τα ιδιαίτερα μορφολογικά στοιχεία της μαροκινής αρχιτεκτονικής στις νέες κατασκευές. Η χαρακτηριστική του λευκή βίλλα, με την πολύ μεγάλη προεξοχή στην είσοδο και τα πετάσματα σκίασης που διεισδύουν μέσα στο κτίριο, δημοσιεύθηκαν σε αρκετά περιοδικά, συμπεριλαμβανομένου του περιοδικού του Andre Bloc, L’Architecture d’ Aujourd’ hui (H Αρχιτεκτονική του Σήμερα). Σύμφωνα με το Jean-Louis Cohen, τα επιτεύγματα αυτά απεικονίζουν ένα ιδανικό μέρος μεταξύ «της Μεσογείου και του Καλιφορνέζικου ονείρου», το οποίο αντικατοπτρίζει το ιδιαίτερο πλαίσιο της πόλης μετά τον πόλεμο.