google/wiki40b huggingface dataset:
Νάουσα Πάρου

Αρχαιολογικά

Από τα σημαντικότερα αρχαιολογικά αξιοθέατα της περιοχής είναι η θέση «Κουκουναριές» πάνω από την περιοχή του οικισμού Κολυμπήθρες στο νότιο-δυτικό μυχό του όρμου Νάουσας. Στη θέση αυτή ο αρχαιολόγος Δ. Σκιλάρντι ανακάλυψε μυκηναϊκό ανάκτορο του 1200 π.Χ. που κρίθηκε το σπουδαιότερο του Νομού Κυκλάδων. Το ανάκτορο αυτό φέρεται να καταστράφηκε από φωτιά. Αρχαιολογικά ευρήματα από το χώρο αυτό εκτίθενται στο αρχαιολογικό μουσείο της Παροικιάς.
Επίσης στην αρχαιολογική θέση Πλαστήρας, στο νότιο μέρος του μυχού του όρμου, βρέθηκαν πολλά ειδώλια και τάφοι με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που ανάγονται στη πρωτο-κυκλαδική εποχή. Αρχαιολογικό επίσης ενδιαφέρον παρουσιάζει η περιοχή Σάντα Μαρία που βρίσκεται στην ΒΑ. παραλία της Πάρου, στον ομώνυμο όρμο καθώς και στην έναντι αυτού βραχονησίδα Φιλίζι.

Ιστορικά

Στα ιστορικά αξιοθέατα περιλαμβάνονται το αρχαίο τείχος και το τμήμα του Καστελλίου που διασώζονται καθώς και η εντός του όρμου νησίδα Αγία Καλή επί της οποίας είχαν στήσει το στρατηγείο τους οι Ρώσοι όταν κατέλαβαν τις Κυκλάδες το 1770 με αρχηγούς τους Ορλώφ. Ενδιαφέρον επίσης παρουσιάζει η ιστορική Μονή Αγίου Αθανασίου στα Πρωτόρια Νάουσας, της οποίας τα κελιά μετά από ανακαίνιση έχουν μετατραπεί σε βυζαντινό μουσειακό χώρο όπου εκτίθενται ξυλόγλυπτα, γλυπτά βυζαντινής και ενετικής περιόδου, πολλά λατρευτικά σκεύη, εικόνες Παριανών και Κρητικών αγιογράφων του 12ου και 13ου αιώνα από τις οποίες σπουδαιότερες είναι η «Δέηση» (15ου αι.), η «Αποκαθήλωση» (16ου αι.) και η «Παναγία η βρεφοκρατούσα» (επίσης 16ου αι.), καθώς και το μοναδικό τμήμα αγιογραφίας που σώθηκε από τον βυζαντινό ναό. Σημειώνεται ότι το μοναστήρι αυτό επί τουρκοκρατίας ήταν σχολείο των Καθολικών.

Λαογραφικά

Σο Λαογραφικό Μουσείου Νάουσας Πάρου εκτίθενται μεταξύ άλλων παραδοσιακές φορεσιές (ανδρικές και γυναικείες) όχι μόνο από τις Κυκλάδες αλλά και από διάφορες άλλες περιοχές του Ελληνισμού που δημιούργησε το χορευτικό φολκλορικό συγκρότημα «Νάουσα Πάρος», καθώς και η λαογραφική συλλογή του ιατρού Όθωνα Κάπαρη που κληροδότησε στη κοινότητα η οποία περιλαμβάνει βιβλιοθήκη, πλούσιο φωτογραφικό αρχείο και κάποια αρχαιολογικά ευρήματα. Τέλος το λαογραφικό ενδιαφέρον για την περιοχή συμπληρώνει το «Μουσείο οίνου» που αποτελεί ειδικό διαμορφωμένο χώρο του οινοποιείου της οικογένειας Μωραΐτη, με αίθουσα γευσιγνωσίας και προβολής πολυθεάματος.
Άντριαν φον Τσίγκλερ

Ντεμπούτο Μουσικής Καριέρας

Μετά την πρώτη του εμπειρία στην μουσική στην ηλικία των 15 όντας ο drummer σε ένα τοπικό μουσικό Rock συγκρότημα, άρχισε να συνθέτει την δική του μουσική. Εξαιτίας του γεγονότος ότι δεν ήταν εφικτό από την συγκεκριμένη μπάντα και θέση του ως drummer; έφυγε, αγοράζοντας ταυτοχρόνως την πρώτη του κιθάρα.
Από το 2007-2009 ηχογράφησε αμέτρητα demo τραγούδια υπό το ψευδώνυμο "Indigo", στα οποία η κιθάρα του αντικαθιστούνταν όλο και πιο συχνά από το αρμόνιο και άλλες ενορχηστρώσεις τις οποίες αργότερα προτίμησε. Το 2008 η μουσική του έγινε προσιτή από τον  κόσμο καθώς έκανε ένα λογαριασμό στο Myspace.
Αφού σταμάτησε να χρησιμοποιεί το ψευδόνημο <<Indigo>> το 2009, ο Adrian απέκτησε την συνήθεια να βγάζει άλμπουμ κάθε χρόνο. Το 2010 βγήκαν τα 2 πρώτα άλμπουμ, Requiem and Lifeclock , και το 2011 Wanderer, Across Acheron και Mirror of the Night. Μέχρι το τέλος του 2012, ο Adrian είχε βγάλει 5 ακόμη άλμπουμ: Mortulia, Spellbound, The Celtic Collection, Starchaser και Odyssey. Μέσα στο 2013, ο Adrian έβγαλε τα Feather and Skull και Vagabond. Το τελευταίο του άλμπουμ, Libertas, βγήκε τον Μάρτιο του 2014.

Έμπνευση

Ο Adrian von Ziegler είπε ότι η έμπνευση του προέρχεται από διάφορες πηγές. Πρόσθεσε ότι η φύση, η λογοτεχνία, η ιστορία, η μυθολογία, τα αισθήματα του, οι φανταστικοί κόσμοι του, και η κοπέλα του Carina, όλα του δίνουν έμπνευση για να συνθέτει την μουσική του. Η Carina και ο Adrian είναι σε σχέση εδώ και 4 χρόνια με το 2015.

Είδη Μουσικής

Παρόλο που οι δουλείες του Adrian περιλαμβάνουν πολλά είδη μουσικής, κυρίως κεντράρει στην Celtic music, Emotional music, Relaxing music, Dark Alternative music, World music, Metal music, Neoclassical Darkwave και Film music, σύμφωνα με το fanpage του στο Facebook.
Γιάννης Λεοντάρης

Σκηνοθεσίες στο θέατρο

(Με τον Θίασο Κανιγκούντα)
2006-2008. Ηλέκτρα του Hugo Von Hofmannsthal, (2006 και 2007 Θέατρο Κρατήρας / θησείον, ΕΝΑ ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ,  2008. Το 2008 συμμετείχε με 23 παραστάσεις στο Φεστιβάλ AVIGNON OFF.  
2007. Η Βοσκοπούλα (Ανωνύμου) – Θέατρο Αμόρε (2007). 
2009. Γένεσις Νο2 του Ιβάν Βιριπάεφ –  Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν. 
2009. Η Βεγγέρα, του Ηλία Καπετανάκη, Εθνικό Θέατρο. 
2010. Ο Άμλετ του Γιώργου Χειμωνά (συν- σκηνοθεσία με το Θοδωρή Γκόνη), Φεστιβάλ Φιλίππων- Καβάλας. 
2012:  Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών / «Πόλη-κράτος». Αθήνα / Théâtre de la Ville στο Παρίσι. (Festival Chantiers d’Europe) / Χαϊδελβέργη (Heidelberger Stuckemarkt Festival) / Νέα Υόρκη, Θέατρο Wild Project (Between the Seas Festival). 
2012, «Ευτυχισμένες μέρες» του Σ. Μπέκετ, στο φεστιβάλ Page_31 στο CAMP στην Αθήνα. 
2013, στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών σκηνοθετεί για πρώτη φορά στην Ελλάδα το έργο του Joel Pommerat, Κύκλοι/Ιστορίες. 
(Συνεργασίες με άλλους θεατρικούς Οργανισμούς)
2008. Οι έμποροι του Joel Pommerat, ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΗ ΣΚΗΝΗ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ, (Θεσσαλονίκη, Θέατρο Αμαλία). / 2009 Φεστιβάλ Αθηνών / Θεάτρο Σχολείον.  
2014. The Mobile Phone Show του Jim Cartwright / Φεστιβάλ Εφηβικού Θεάτρου Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών.  
2014. Σχέδιο για Ηλέκτρα-Σχέδιο για Ιφιγένεια, του Γιώργου Βέλτσου, Φουγάρο, Ναύπλιο, Αθήνα, Θέατρο της Οδού Κυκλάδων Λευτέρης Βογιατζής.   
2015. Δον Κιχώτης του Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ, Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος.   
2017. Η Απειλή της Άρτεμις Μουστακλίδου, στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κοζάνης.Τον Ιούλιο του 2018 συμμετέχει με 24 παραστάσεις στο Φεστιβάλ AVIGNON OFF.   
2017-18. Αριάγνη, από τις « Ακυβέρνητες Πολιτείες » του Στρατή Τσίρκα – συμπαραγωγή Εθνικού Θεάτρου και Θεατρου Τέχνης. 
2018-19. Ο Ελέφας του Κώστα Μποσταντζόγλου, Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος.
Πλώρα Ηρακλείου

Ιστορικά στοιχεία

Το  όνομα  είναι   όπως   φαίνεται  είναι το ίδιο με την αρχαία πόλη  Πυλωρός  της   οποίας   τα  ερείπια   είναι    στα  δυτικά  του   χωριού. Το 1583 αναφέρεται με 167 κατοίκους (Καστροφύλακας, Κ 103).
Β΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 2012-13

Αναδιάρθρωση της Κατηγορίας σε 21 Ομάδες

Mε απόφαση που εξέδωσε το απόγευμα της Τετάρτης 12 Σεπτεμβρίου 2012, το συμβούλιο της Football League - Football League 2 δέχτηκε το αίτημα της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας να αναδιοργανωθεί το πρωτάθλημα με τρεις ομάδες επιπλέον. Έτσι με την απόφαση της Φούτμπολ Λιγκ: «Σε εκτέλεση της από 12/09/2012 απόφασης της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας, το Διοικητικό Συμβούλιο της Football League ΟΠΑΠ-Football League 2 ΟΠΑΠ ενέταξε τις ομάδες Ολυμπιακός Βόλου, Καβάλα και Ηρακλής στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής κατηγορίας, τροποποιώντας την Προκήρυξη Πρωταθλήματος της αγωνιστικής περιόδου 2012-2013, εις τρόπον ώστε το πρωτάθλημα να διεξαχθεί με 21 ομάδες και στο τέλος του πρωταθλήματος να προβιβασθούν στη Super League τέσσερις (4) ΠΑΕ.. Δηλαδή, το επόμενο πρωτάθλημα στην Σούπερ Λίγκα θα διεξαγόταν με 18 ομάδες αφού από την Football League θα ανέβαιναν 4 ομάδες, και από το πρωτάθλημα της Σούπερ Λίγκα θα έπεφταν δύο . Η διαδικασία ολοκληρώθηκε με την επίσημη αποδοχή-επικύρωση της απόφασης από τη γενική συνέλευση της Σούπερ Λιγκ .
Γιώργος Χιονίδης

Σταδιοδρομία ποδοσφαιριστή

Ξεκίνησε στην ακαδημία Πόντιων Κατερίνης. Το 2009 μετακόμισε στην ακαδημίες του Παναθηναϊκού. Το 2010 υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο με τον Ιωνικό. Έκανε το ντεμπούτο του στην ομάδα σε εντός έδρας παιχνίδι με νίκη ενάντια στον Θρασύβουλο, ενώ σκόραρε το πρώτο του γκολ σε εκτός έδρας παιχνίδι με ήττα από την Δόξα Δράμας.  Το 2011 υπέγραψε στους Πόντιους Κατερίνης. Μετά την συγχώνευση της ομάδας με τον Ηρακλή, εντάχθηκε στο ρόστερ του νέου συλλόγου και έκανε το ντεμπούτο του στον Ηρακλή στην εκτός έδρας ισοπαλία εναντίον της Δόξας Κρανούλας. Το πρώτο του τέρμα με την ομάδα ήταν σε εκτός έδρας αγώνα εναντίον της Νίκης Βόλου.

Προσωπική ζωή

Ο Γιώργος Χιονίδης είναι γιος του νυν Δημάρχου Κατερίνης, Σάββα Χιονίδη.
Αρχαιολογικό Μουσείο Κεραμεικού

Ιστορικό

Το 1863, οι αρχαιολόγοι άρχισαν να στεγάζουν τα αγγεία και άλλα έργα τέχνης που βρέθηκαν στο χώρο ανασκαφής σε ένα μικρό, αυτοσχέσιο φυλάκιο. Αποτελούσαν εκθέματα του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου μέχρι το χτίσιμο του μουσείο το 1937 από τον αρχιτέκτονα H. Johannes. Το έργο χρηματοδοτήθηκε από τον Γκούσταβ Όμπερλαντερ (Gustav Oberlander), Πρώσο επιχειρηματία. Το μουσείο χτίστηκε στην περιοχή του Κεραμεικού, δίπλα στον περίφημο αρχαιολογικό χώρο. Οι αδερφοί Μπέρινγκερ (Boehringer) συνεισέφεραν οικονομικά στην επέκταση του μουσείου. Πρόκειται για ένα μικρό, υπαίθριο μουσείο, με τέσσερις μόνο αίθουσες, το οποίο όμως στεγάζει και εκθέτει αρκετά σημαντικά ταφικά μνημεία αλλά και μεγαλύτερα γλυπτά. Εντός του μουσείου υπάρχει κήπος με ελαιόδεντρα και δάφνες.
Σχίζα Μεσσηνίας

Αξιοθέατα

Σημαντικότερο αξιοθέατο της Σχίζας είναι το σπήλαιο Μαύρη Τρύπα. Βρίσκεται στη δυτική πλευρά του νησιού, σε απόσταση 400 μέτρων από τη θάλασσα διανοιγμένο μέσα σε Ηωκαινικό ασβεστολιθικό βράχο. Παραμένει μέχρι σήμερα ανεξερεύνητο. Το νησί είναι ενταγμένο στο δίκτυο Natura 2000, μαζί με τη γειτονική Σαπιέντζα και την περιοχή του ακρωτηρίου Ακρίτας, με τον κωδικό GR2550003.
Βραβεία Saturn

Βραβείο Saturn Καλύτερης Ταινίας επιστημονικής φαντασίας

Οι νικητές κάθε χρονιάς αναφέρονται παρακάτω.
1972- Slaughterhouse-Five
1973- Soylent Green
1974/75- Rollerball
1976-
Αψαράδες

Ο αδελφοί Θεοφάνης και Νεκτάριος οι Αψαράδες ήταν Έλληνες λόγιοι μοναχοί του 16ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία

Οι "αυτάδελφοι" (φυσικοί αδελφοί) ιερομόναχοι κατάγονταν από τα Ιωάννινα. Υπήρξαν κτίτορες της Μονής του Τιμίου Προδρόμου στο Νησί των Ιωαννίνων. Συνέχισαν τον μοναχικό τους βίο στους απόκρημνους βράχους των Μετεώρων της Θεσσαλίας όπου έκτισαν την Μονή Βαρλαάμ, στην οποία κατάλυσαν.
Ο Θεοφάνης απεβίωσε την 17 Μαΐου 1544, ο Νεκτάριος την 7 Απριλίου 1550. Η μνήμη τους γιορτάζεται από την Εκκλησία.

Συγγράμματα

Έγραψαν την αυτοβιογραφία τους, η οποία συμπεριλήφθηκε στην ακολουθία που εξέδοσε ο Μητροπολίτης Μόρων Ματθαίος.
Μνημείο του Σαρνταραπάτ

Το Μνημείο Σαρνταραπάτ είναι μνημειακό συγκρότημα για την Μάχη του Σαρνταραπάτ, που βρίσκεται στο χωριό Αράκς της επαρχίας Αρμαβίρ της Αρμενίας, 55 χιλιόμετρα από το Γερεβάν και 11 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από το Αρμαβίρ. Το 1968, κατά τη διάρκεια του εορτασμού της 50ής επετείου από την Μάχη του Σαρνταραπάτ που έλαβε χώρα στις 22-26 Μαΐου 1918, ανεγέρθηκε ένα μνημείο έξω από το σημείο της μάχης.

Σχέδιο

Το μνημείο σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Ραφαέλ Ισραελγιάν, ενώ τα γλυπτά σχεδιάστηκαν από τους Άρα Χαρουτγιουνγιάν, Αρσάμ Σαχινιάν και Σαμπέλ Μανασιάν.
Η είσοδος πλαισιώνεται από τεράστια φτερωτά βόδια, φτιαγμένα από κόκκινη ηφαιστειακή τέφρα. Μια σκάλα οδηγεί σε ένα τετράγωνο από το οποίο υψώνεται ένα καμπαναριό ύψους 26 μέτρων. Η όμορφη δομή πέργκολας με δώδεκα καμπάνες φαίνεται από μακριά. Οι καμπάνες χτυπούν κάθε χρόνο την ημέρα της ιστορικής νίκης. Το μνημείο φυλάσσεται από μαζικά αρχαία φτερωτά λιοντάρια αρμενικού στυλ και πλαισιώνεται από ένα μνημειακό κήπο για τους μάρτυρες του Καραμπάχ (Αρτσάχ).

Σημασία

Το μνημείο Σαρνταραπάτ είναι ένα σύμβολο υπερηφάνειας και επιβίωσης. Το μνημείο Σαρνταραπάτ σηματοδοτεί τη θέση της τελευταίας επιτυχής προσπάθειας της Αρμενίας είναι να σώσει το έθνος από την εξαφάνιση στα χέρια των Τούρκων στη Μάχη του Σαρνταραπάτ στις 22 με 26 Μαΐου 1918. Ενάντια σε τεράστιες αντιξοότητες, και την γενοκτονία που έγινε λίγα χρόνια πριν, ο αρμενικός αυτοσχέδιος στρατό κέρδισε τα τουρκικά στρατεύματα και διασφάλισε ένα μικρό μέρος της ιστορικής Αρμενίας, το οποίο αποτελεί την σημερινή Δημοκρατία της Αρμενίας. Δίπλα στο μνημείο υπάρχει επίσης το Ιστορικό Μουσείο Εθνογραφίας και Απελευθερωτικού Κινήματος του Σαρνταραπάτ.
Ιωάννης του Χοεντσόλερν-Ζιγκμαρίνγκεν

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Καρόλου Β΄ κόμη του Χοεντσόλερν-Ζιγκμαρίνγκεν και της Ευφροσύνης, κόρης του Φρειδερίκου Ε΄ κόμη του Έττινγκεν-Βάλλενσταϊν.
Το 1638 απεβίωσε στο Μόναχο σε ηλικία 60 ετών και τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Μάινρατ Α΄.
238 Υπατία

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Υπατίας υπολογίζεται σε 149 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι C (ανθρακούχος) και το άλβεδό της είναι 0,042. Η Υπατία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 52 λεπτά.
Γιόχαν Αρνόλντι

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 1658 στο Τράμπεν-Τράρμπαχ της σημερινής Γερμανίας. Ο πατέρας του, Γιόχαν Γιούστους Αρνόλντι ήταν γυμνασιάρχης και αργότερα κληρικός και σύμβουλος του υπουργείου. Ο Γιόχαν Κόνραντ πήγε σχολείο και γυμνάσιο στην πατρίδα του, και γράφτηκε το 1677 στην φιλοσοφική σχολή του πανεπιστημίου του Γκίσεν. Παρακολούθησε μαθήματα λογικής και μεταφυσικής στον Γιόχαν Ντάνιελ Αρκουλάριους, μαθήματα ηθικής στον Γιόχαν Βάισε, ρητορική και ιστορία στον Χάινριχ Φάζιαν, μαθηματικά στον Μπάλταζαρ Μέντζερ, φυσική στον Λόρεντς Στράους και ανατολικές γλώσες στον Ντάβιντ Κλόντιους. Αναγορεύτηκε Μάγιστρος της Φιλοσοφίας το 1679. Αφοσιώθηκε στην μελέτη της Θεολογίας, παρακολουθώντας περισσότερα μαθήματα. Το 1680 συνέχισε τις σπουδές του στο πανεπιστήμιο του Στρασβούργου, και το 1683 ξεκίνησε για εκπαιδευτική περιοδεία σε άλλες σημαντικές πόλεις και πανεπιστήμια. Επέστρεψε στην πατρίδα του το 1685 και αρχικά διορίστηκε γυμνασιάρχης στο γυμνάσιο του Τράρμπαχ, ενώ αργότερα, το 1708 έγινε γυμνασιάρχης στο Ντάρμσταντ. Το 1716 έγινε τακτικός καθηγητής λογικής και μεταφυσικής στο πανεπιστήμιο του Γκίσεν, ενώ παράλληλα εμβάθυνε τις σπουδές του και αναγορεύτηκε διδάκτωρ της θεολογίας το 1719 στο ίδιο πανεπιστήμιο. Το 1725 έγινε βιβλιοθηκάριος της βιβλιοθήκης του πανεπιστημίου, και το 1729 τακτικός καθηγητής θεολογίας και το 1733 μέλος του Πνευματικού Συνεδρίου. Απεβίωσε στις 22 Μαΐου 1735 στο Γκίσεν.
PDS 110

Περιγραφή

Το PDS 110 είναι ένα νεαρό άστρο που συνεχίζει να πλησιάζει την κύρια ακολουθία. Έχει χαρακτηριστεί ως ένας αστέρας τύπου Τ Ταύρου, ή ως προ-κύριας ακολουθίας αστέρας. Οι φασματικές γραμμές ενδεικτικές για μια τύπου Τ Ταύρου ταξινόμηση είναι κάπως ασθενέστερες απ' ό,τι ένα τυπικό T Ταύρου άστρο, ερμηνευόμενες έτσι ως ένα μετά-Τ Ταύρου στάδιο.

Δίσκος σκόνης γύρω από το δευτερεύον αντικείμενο

Μετρήσεις της φωτεινότητας από τα προγράμματα SuperWASP και KELT έδειξαν δύο παρόμοιες μειώσεις στη φωτεινότητα, το Νοέμβριο του 2008 και τον Ιανουάριο του 2011, και οι δύο με μέγιστη μείωση φωτεινότητας 30% και διάρκεια 25 ημερών. Τα γεγονότα αυτά ερμηνεύτηκαν ως διελεύσεις μιας δομής με περίοδο 808 ± 2 ημέρες, που αντιστοιχεί σε μια τροχιακή απόσταση περίπου 2 AU. Η μεγάλη μείωση στην φωτεινότητα θα μπορούσε να συμβεί λόγω ενός πλανήτη ή καφέ νάνου με έναν περιφερικό δίσκο σκόνης ακτίνας 0,3 AU γύρω από ένα κεντρικό αντικείμενο με μάζα μεταξύ 1,8 και 70 φορές τη μάζα του Δία. Μία ακόμα διέλευση είχε προβλεφθεί για τον Σεπτέμβριο του 2017, αλλά τίποτα παρόμοιο με τα προηγούμενα γεγονότα δεν παρατηρήθηκε, γεγονός που αποκλείει ένα περιοδικό φαινόμενο.
Δημήτριος Ίτσιος

Γερμανική επίθεση

Ο Ίτσιος είχε διαταχθεί να καλύψει με το πολυβολείο του Π8 (στο οποίο βρίσκονταν ακόμη 5 στρατιώτες) στην περιοχή Ομορφοπλαγιά του όρους Μπέλλες κοντά στα Άνω Πορρόια Σερρών, την υποχώρηση ελληνικών τμημάτων και όταν οι συνθήκες το επέτρεπαν να αποχωρήσει και ο ίδιος με τους άνδρες του. Παρά τις εντολές που είχε να διασωθεί, ο Ίτσιος θέλησε να αγωνιστεί μέχρις εσχάτων, διατάσσοντας τους άνδρες του να διαφύγουν. Τελικά δυο από αυτούς, συντοπίτες του από το διπλανό χωριό παρέμειναν κοντά του. Παρά το σφοδρό κανονιοβολισμό και το βομβαρδισμό από αέρος που δεχόταν, το πολυβολείο άντεξε, προκαλώντας στους γερμανούς μεγάλη φθορά.

Ο θάνατός του

Σκοτώθηκε όταν εξόρμησε από το Π8 με μια αραβίδα
Ο Παπαβασιλείου πήρε τη θέση του και πάλι. Οι Γερμανοί όλο και πλησίαζαν χωρίς, μερικούς, να τους δούμε γιατί το πολυβολείο μας δεν είχε θυρίδα στα πλάγια ή πίσω. Έτσι πλησίασε κάποιος από πίσω-Έλληνας ήταν, Γερμανός ήταν δεν ξέρω- και μιλώντας Ελληνικά μας είπε :
«Παιδιά παραδοθείτε, οι Γερμανοί δεν θα σας κάνουν τίποτε. Παραδοθείτε. Κατέβηκαν στον κάμπο και πάνε για τη Σαλονίκη».
Ο Ίτσιος δεν ήθελε να το πιστέψει και αρπάζοντας την αραβίδα μου χύμηξε έξω ουρλιάζοντας, γεμάτος από πατριωτισμό και πάθος.
Οι Γερμανοί ήταν πάνω και γύρω από το πολυβολείο. «Μπάγκ…».
Ανοίγω περισσότερο την πόρτα και τον βλέπω πεσμένο μπρούμυτα. Το κράνος του έπεσε κάτω. Τον χτύπησαν στο κεφάλι. Βγαίνω έξω με τα χέρια ψηλά και πάω κοντά του. Ήταν γεμάτος αίματα.
Τον γύρισα να «βλέπει» ουρανό- είναι κρίμα να βλέπει χώμα ο νεκρός- σκούπισα τα αίματα και τον σκέπασα με την χλαίνη του.

Η τύχη των οστών

Αρκετό καιρό αργότερα (1946), η σύζυγος του Δημήτριου Ίτσιου, Άννα, κατάφερε να ανασύρει τα οστά του άνδρα της και να τα μεταφέρει για ενταφιασμό στο χωριό τους, τα Άνω Πορρόια.

Τιμή

Μεταθανάτια, στον Δημήτριο Ίτσιο αποδόθηκε ο βαθμός του Επιλοχία, καθώς και το Αργυρό Αριστείο Ανδρείας.
Μετά από χρόνια, στήθηκε στην Ομορφοπλαγιά, κοντά στο Π8, αναμνηστική στήλη και το στρατόπεδο που υπάρχει στο χώρο της θυσίας του, πήρε την ονομασία «Στρατόπεδο Ίτσιου».
The Times

Ιστορία

Η εφημερίδα είναι η πρώτη που χρησιμοποίησε το όνομα «The Times», το οποίο στην πάροδο του χρόνου χρησιμοποιήθηκε από ένα μεγάλο αριθμό εφημερίδων σε όλο τον κόσμο, όπως η Ινδική The Times of India, οι αμερικανικές The New York Times και Los Angeles Times, η Ιρλανδική The Irish Times κ.α.
Η εφημερίδα έχει εισάγει την γραμματοσειρά Times New Roman, την οποία δημιούργησε το 1931 για να εκμεταλλευτεί την υψηλή ικανότητα αναγνωσιμότητα που προσφέρει, ακόμα και σε χαμηλής ποιότητας εκτυπώσεις όπως αυτές που χρησιμοποιούσαν την περίοδο εκείνη οι Times.
Η θέση της εφημερίδας θεωρείται παραδοσιακά, πως είναι μετριοπαθής, ενώ πολλές φορές έχει υποστηρίξει τις θέσεις των Συντηρητικών, αν και υποστήριξε το Εργατικό κόμμα στις εκλογές του 2001 και του 2005.

Κυκλοφορία

Σήμερα, είναι η δεύτερη σε κυκλοφορία εφημερίδα στην Βρετανία, πίσω από την  The Daily Telegraph. Έχει κυκλοφορία 394.910 φύλλα και περισσότερους από 1 εκατομμύριο αναγνώστες σε ημερήσια βάση. Σύμφωνα με τον ανεξάρτητο πάροχο στοιχείων διαδικτυακής επισκεψιμότητας Similar Web, η ιστοσελίδα των The Times ήταν η 991η σε επισκεψιμότητα ιστοσελίδα στο Ηνωμένο Βασίλειο και 11η μεταξύ των ειδησεογραφικών ιστοσελίδων, προσελκύοντας περίπου 2,7 εκατομμύρια επισκέπτες σε μηνιαία βάση.
Αιγιλία

Ονομασία

Ο δήμος πήρε το όνομά του, κατά μια εκδοχή, πιθανώς από τον μυθικό επώνυμο ήρωα Αιγίλο. Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, ο δήμος πήρε την ονομασία του από τη λέξη «η αίγιλος», η οποία είναι είδος χόρτου, που πιθανώς φυόταν σε εκτάσεις του δήμου και ήταν τροφή για τις αίγες (ενικός: η «αιξ», αρχαία ελληνικά: Αἴξ).

Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή

Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος της Αντιοχίδας φυλής, συμμετείχε με 6 βουλευτές στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη περίοδο (307/306 – 224/223 π.Χ.) ο δήμος αντιπροσωπευόταν από 7 βουλευτές στη Βουλή των 600. Κατά την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.) ο δήμος ενσωματώθηκε στην Πτολεμαΐδα φυλή με 7 επίσης βουλευτές, ενώ κατά την τέταρτη περίοδο (201/200 π.Χ. – 126/127) και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου.

Οι κάτοικοι της Αιγιλίας

Ο δημότης της αρχαίας Αιγιλίας ονομαζόταν Αιγιλιεύς ή Αιγιλεύς. Ο Στράβων στη σημερινή σωστή απόδοση του κειμένου του, ονομάζει τους δημότες αυτούς «Αιγιλιείς», αν και κατά το παρελθόν, από λάθη, τα οποία υπήρχαν στο κείμενό του, αναφερόταν η λέξη «Αιγινείς», η οποία προκαλούσε σύγχυση. Η περιοχή του δήμου της Αιγιλίας ήταν διάσημη για τα σύκα της, γνωστά στην αρχαιότητα, ως «Αιγιλίδες ισχάδες» (αρχαία ελληνικά: Αἰγιλίδες ἰσχάδες).

Προσωπικότητες από την Αιγιλία

Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από τον δήμο της Αιγιλίας, όπως ο Βάχχος ο Αιγιλιεύς γιος του Καρποδώρου, ο στρατηγός Δεξικράτης ο Αιγιλιεύς, ο Δημότιμος ο Αιγιλιεύς γιος του Πυθοδώρου, ο βουλευτής Διονυσόδωρος ο Αιγιλιεύς, ο Διοσκουρίδης ο Αιγιλιεύς γιος του Διοσκουρίδου κ.α.
Γιάννης Σταύρου

Καλλιτεχνική πορεία

Η καταγωγή του από ναυτική οικογένεια της Χίου αλλά και τα παιδικά-εφηβικά του χρόνια στο κέντρο της κοσμοπολίτικης Θεσσαλονίκης των δεκαετιών του '50 – '60 επηρέασαν σημαντικά τη φυσιογνωμία του. Το αστικό, βιομηχανικό τοπίο, οι πολιτείες που βλέπουν τη θάλασσα, τα καράβια αποτελούν βασική του θεματολογία. Όμως δύσκολα μπορεί να χαρακτηρισθεί τοπιογράφος ή θαλασσογράφος με την κλασική έννοια. Η θάλασσα αποτελεί αφορμή για χρώμα, ενώ οι όγκοι των καραβιών  του δηλώνουν περισσότερο  ένα νόημα-μύθο παρά συγκεκριμένα καράβια. Το ίδιο ισχύει και για τις πολιτείες του. 
Η καλλιτεχνική του πορεία χαρακτηρίζεται από μια όλο και μεγαλύτερη απομάκρυνση από την εικονικότητα. Αν η παλιότερη του δουλειά ήταν προσηλωμένη σε μια μορφή «σύγχρονου ακαδημαϊσμού», η τελευταία του τείνει προς την αφαίρεση χωρίς να χάνεται εντελώς η εικονικότητα. Το αυστηρό σχέδιο υποκαθίσταται από το χρώμα, και δύο αντίθετες φαινομενικά τάσεις συνυπάρχουν: ενώ η φόρμα γίνεται όλο και πιο  αφαιρετική, η τεχνική κατευθύνεται στους πιο κλασικά παραδοσιακούς τρόπους της χρήσης του λαδιού (ελαιοχρώματος). Τα  έργα του έχουν αλλεπάλληλες χρωματικές  επιστρώσεις και είναι γυαλιστερά — γεγονός που τονίζει την πλούσια υφή του ελαιοχρώματος. Σταδιακά η ζωγραφική του τείνει περισσότερο στην αναζήτηση του χρώματος και της φόρμας και λιγότερο στο ίδιο το θέμα.

Κριτική του έργου του

Για τον ζωγράφο Γιάννη Σταύρου, ο Μάνος Στεφανίδης, ιστορικός Τέχνης και καθηγητής στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, έγραψε το 2006:
«Οι συνθέσεις του [Γιάννη Σταύρου] στηρίζονται σε δύο άκρα αντίθετα: τρυφερότητα και ρωμαλέος ρυθμός, αίσθηση της λεπτομέρειας και γνώση του όλου, συναισθηματική φυγή σε χαρισάμενες εικόνες που θα 'λεγε κι ο Κοσμάς Πολίτης και έγνοια για τη φόρμα, για τη λιτή όσο και στιβαρή παρουσίαση της. Οι πίνακες του είτε μνημειώνουν χώρους που ήδη αγάπησε, είτε επινοούν καινούργιες θάλασσες για νέα ταξίδια. Αλλού το πλαστικό στοιχείο χτίζει με αφαιρετικές διαδικασίες, κι αλλού ένα μικροφώς, μια πινελιά-καταλύτης αποκαλύπτει ένα καλά κρυμμένο μυστικό. Είναι τότε που τα βαριά μπλε ηλεκτρίζονται από πορτοκαλείς ιριδισμούς και τα κόκκινα δεν αφήνουν ποτέ ασυντρόφευτα τα μαύρα ή τα βαθειά πράσινα. Έτσι είναι∙ το ηδύ πρέπει να προκύπτει απ' το πικρό και τούμπαλιν.»
Επίσης, το 2000, ο Μάνος Μπίρης, καθηγητής της Ιστορίας της Αρχιτεκτονικής στο ΕΜΠ, έγραψε για τα αστικά τοπία του Γιάννη Σταύρου: 
«Ο Γιάννης Σταύρου, είναι ο ζωγράφος της μεταφυσικής υφής της πόλης. Καθώς αυτός ανήκει στην τυχερή γενιά που βίωσε τα σπαράγματα των ελληνικών αστικών κέντρων και ιδιαίτερα της Θεσσαλονίκης, μας οδηγεί με σιγουριά στον εικαστικό μύθο των παιδικών μας χρόνων:  Στον απύθμενο θύλακα του λιμανιού του Θερμαϊκού, όπου μέσα από την υγρή ομίχλη της χαραυγής φιγουράρουν ξεμοναχιασμένοι οι στιβαροί όγκοι των σιδερένιων καραβιών.»
Διονύσιος Γ. Μυλωνάς

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1900 και εργάστηκε στο ΙΚΑ. Μετά τη συνταξιοδότησή του ασχολήθηκε με την πολιτική και εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης το 1964 με την Ένωση Κέντρου. 
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ανήκε στην ΕΔΗΚ. 
Πέθανε την 1η Φεβρουαρίου 1977 και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, στη Θεσσαλονίκη. Ήταν παντρεμένος με τη Δέσποινα Μυλωνά και είχαν παιδιά.