google/wiki40b huggingface dataset:
Χριστόδουλος Δ. Χατζηπαύλου

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στη Λεμεσό. ΄Ηταν από πατέρα ανιψιός του Δημοσθένη Χατζηπαύλου (3ος δήμαρχος Λεμεσού) και πρώτος ξάδελφος των Χριστόδουλου Σώζου (4ος δήμαρχος Λεμεσού) και Σπύρου Θ. Βέρα.
Μετά την αποφοίτηση του από την Ελληνική Σχολή, φοίτησε στην Ελληνική Εμπορική Σχολή Χάλκης. Το 1902 προσλήφθηκε στις επιχειρήσεις του πατέρα του και δημιούργησε εμπορικό οίκο στην Αμμόχωστο. Όταν πέθανε ο πατέρας του (1914) εγκαταστάθηκε στη γενέτειρα του, Λεμεσό, ως συνδιευθυντής του οινοβιομηχανικού οίκου, μέλος του Επαρχιακού Συμβουλίου για 25 χρόνια, έφορος και πρόεδρος Ελληνικών Εκπαιδευτηρίων Λεμεσού και δημοτικός Σύμβουλος (1927-1930).
Διετέλεσε θρονικός επίτροπος μητροπόλεως Κιτίου και πρόεδρος Σταθμού Παιδικής Ευημερίας Λεμεσού.
Υπήρξε δωρητής πολλών εθνικών και αγαθοεργών σκοπών, δωρητής Φθισιατρείου Λευκωσίας και δωρητής Παιδικής Εξοχής Πλατρών. Επιπρόσθετα, ήταν δωρητής του Συνδέσμου Κυριών Λεμεσού, το κτίριο της οποίας ανήγειρε στις Πλάτρες και υπήρξε ο κύριος οικονομικός ενισχυτής της από το 1950. Με τη διαθήκη του άφησε ετήσιο ποσό για τη συντήρηση της. Ακόμη, ανοικοδόμησε την εκκλησία Αγίου Μάμαντος στη Λεμεσό.
Κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο (1940) απέστειλε σεβαστό χρηματικό ποσό για κάθε ελληνική νίκη, είτε κατάληψη πόλης. Υπήρξε ο κύριος χορηγός για κάθε ευαγή και εθνικό σκοπό. Ήταν επίτιμος πρόεδρος ΓΣΟ. Ήταν αξιωματικός της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.
Παντρεύτηκε την εκ Λεμεσού Ερμιόνη Χαριδήμου Γεωργαλλίδη, η οποία ανέπτυξε κοινωνική δράση ως πρόεδρος του Συνδέσμου Κυριών Λεμεσού.
Θέρμες του Νέρωνα

Περιγραφή

Κατελάμβαναν έναν χώρο 190 Χ 120 μ. Δυτικά ήταν το Στάδιο του Δομιτιανού (νυν Πιάτσα Ναβόνα) και νοτιοανατολικά το Πάνθεον. Στην έκταση που ήταν, τώρα υπάρχει η σύγχρονη Πιάτσα ντελλα Ροτόνντα, η Οδός Βία ντελ Πότσο ντελλε Κορνάκιε και η Βία ντελλα Ντογκάνα Βέκια. Υπήρχε μία μεγάλη πισίνα (Natatio) με εκατέρωθεν γυμναστήρια (Palestrae), μία αίθουσα με πισίνα με ζεστό (Caldarium), μία μικρή με χλιαρό (Tepidarium) και μία μεγάλη αίθουσα με ψυχρό νερό (Frigidarium).
Αρχικά η τροφοδοσία τους με νερό γινόταν από την Άκουα Βίργκο, η οποία ήδη παρείχε νερό στις Θέρμες του Αγρίππα (νότια του Πανθέου). Έπειτα από την αποκατάσταση των Θερμών του Νέρωνα τον 3ο αι., λάμβαναν νερό από την Άκουα Αλεξαντρίνα του Σεβήρου. Σύμφωνα με τον Σιδώνιο Απολλινάριο ήταν ακόμη σε χρήση τον 5ο αι. Πρέπει να ήταν οι πρώτες "αυτοκρατορικού τύπου" Θέρμες.
232 Ρωσία

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Ρωσίας εκτιμάται σε 53 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι C (ανθρακούχος). Το ακριβές άλβεδό της είναι άγνωστο. Είναι επίσης άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Ρωσία γύρω από τον εαυτό της.
Λυσιμάχεια Αιολίδος

Η Λυσιμάχεια ήταν μια αρχαία πόλη της Αιολίδας.
Η μοναδική αναφορά για την πόλη γίνεται από τον Πλίνιο (ΝΗ 5,122) που την τοποθετούσε στις αιολικές μικρασιατικές ακτές, μεταξύ των πόλεων της Κάνης και του Αταρνέως. Επομένως βρισκόταν απέναντι από την νήσο Λέσβο. Λογικό είναι να ιδρύθηκε από τον Λυσίμαχο όταν κατείχε τα μικρασιατικά εδάφη (302-281 π.Χ.), ίσως μάλιστα να την ίδρυσε προς τιμήν του ο στρατηγός του Πρεπέλαος.
Ο ιστορικός Tscherikower τοποθετούσε την ελληνιστική πόλη στην χερσόννησο που σχηματίζει η Κάνη, στο σημερινό Hatiplar της Τουρκίας.
Παρενδυσία

Παρενδυσία ή Cross-dressing είναι μία δράση κατά την οποία ένα άτομο φοράει ρούχα και άλλα αξεσουάρ που σχετίζονται κοινώς με το αντίθετο φύλο σε μία συγκεκριμένη κοινωνία. Το cross-dressing χρησιμοποιείται για σκοπούς μεταμφίεσης, άνεσης και αυτοπραγμάτωσης στη σύγχρονη εποχή και κατά τη διάρκεια της ιστορίας.
Σχεδόν κάθε ανθρώπινη κοινωνία μέσα στην ιστορία προσδοκούσε νόρμες για κάθε φύλο σχετικά με το ύφος, το χρώμα και τον τύπο ενδυμασίας που θα φορούσε, και τοιουτοτρόπως οι περισσότερες κοινωνίες έθεσαν μία σειρά από κατευθυντήριες γραμμές, απόψεις ή ακόμα και νόμους που ορίζουν τον τύπο ντυσίματος που είναι πιο κατάλληλος για το κάθε φύλο.
Ο όρος cross-dressing υποδηλώνει μία πράξη ή συμπεριφορά χωρίς να αναφέρεται ή να υπαινίσσεται συγκεκριμένες αιτίες για αυτή τη συμπεριφορά. Υπάρχει συχνά η αντίληψη ότι η έννοια έχει άμεση σχέση με τρανς συμπεριφορές ή σεξουαλικές, φετιχιστικές ή ομοφυλοφιλικές συμπεριφορές, αλλά ο όρος από μόνος του δεν υποδηλώνει κανένα κίνητρο και δεν είναι συνώνυμος με την ταυτότητα φύλου.
Όταν η παρενδυσία διαπράττεται για ερωτικούς σκοπούς για μια περίοδο άνω των έξι μηνών και προκαλεί επίσης σημαντική θλίψη και βλάβη, η συμπεριφορά θεωρείται ψυχική διαταραχή στο Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχών και εφαρμόζεται η ψυχιατρική διάγνωση "Παρενδυσιακός φετιχισμός" ή "Τρανσβεστικός φετιχισμός".

Τραβεστί

Ο Magnus Hirschfeld επινόησε τη λέξη τρανσβεστισμό (αγγλ. transvestism) (από το λατινικό trans- (απέναντι) και vestitus (ενδεδυμένος)) για να αναφερθεί στο σεξουαλικό ενδιαφέρον της παρενδυσίας. Το χρησιμοποίησε για να περιγράψει τα άτομα που ως συνήθεια και οικειοθελώς φορούσαν ρούχα του αντίθετου φύλου. Η ομάδα τραβεστί του Hirschfeld αποτελούνταν από ετεροφυλόφιλους, ομοφυλόφιλους, αμφιφυλόφιλους και ασεξουαλικούς άνδρες και γυναίκες.
Μετά από όλες τις αλλαγές που έλαβαν χώρα τη δεκαετία του 1970, μία μεγάλη ομάδα ανθρώπων έμεινε χωρίς κάποια λέξη για να περιγράψει τον εαυτό τους: οι ετεροφυλόφιλοι άνδρες που φορούσαν παραδοσιακά γυναικεία ρούχα. Η ομάδα δεν ήταν ευχαριστημένοι με τον όρο "τραβεστί", οπότε και επινοήθηκε ο όρος "cross-dresser" Όπως και με τον όρο τραβεστί, για τα τρανς άτομα ο όρος cross-dresser είναι υποτιμητικός.
Ομοσπονδιακό Διαμέρισμα (Βραζιλία)

Ιστορία

Η πρωτεύουσα της Βραζιλίας μεταφέρθηκε από το Ρίο ντε Τζανέιρο στη Μπραζίλια στις 21 Απριλίου 1960 και η νέα της επικράτεια, που χωρίστηκε από την πολιτεία Γκοϊάς στα σύνορα με την πολιτεία Μίνας Ζεράις, έγινε το σημερινό Ομοσπονδιακό Διαμέρισμα. Μετά τη μεταφορά, το παλαιό Ομοσπονδιακό Διαμέρισμα, το οποίο περιλάμβανε την πόλη του Ρίο ντε Τζανέιρο, έγινε η πολιτεία Γκουαναμπάρα. Η κατάσταση αυτή υπήρχε από το 1960 έως το 1975, όταν συγχωνεύθηκε με τηη πολιτεία του Ρίο ντε Τζανέιρο. Με τη συγχώνευση η πρωτεύουσα της πολιτείας του Ρίο ντε Τζανέιρο μεταφέρθηκε από το Νιτερόι στο ίδιο το Ρίο ντε Τζανέιρο (όπως ήταν μέχρι το 1834 όταν η αυτοκρατορία δημιούργησε τον ουδέτερο δήμο).
Σταύρος Ευαγόρου

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Σταύρος Ευαγόρου γεννήθηκε στην Αχερίτου στις 23 Σεπτεμβρίου 1959. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική, την τσεχική και την πολωνική γλώσσα. Σπούδασε οικονομικά στην Ανωτάτη Σχολή Οικονομικών Πράγας. Συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στα οικονομικά, με ειδίκευση στις διεθνείς οικονομικές σχέσεις στο ίδιο πανεπιστήμιο. 
Εργάστηκε ως κτηματομεσίτης και λογιστής στον ιδιωτικό τομέα. Το 1987 εργοδοτήθηκε στον μηχανισμός της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ.
Είναι νυμφευμένος με την Εύα Βισνιέφσκι και έχει μία κόρη.

Πολιτική διαδρομή

Στις Δημοτικές εκλογές του 1991 εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Λευκωσίας με το ΑΚΕΛ, θέση στην οποία επανεκλέχθηκε στις Δημοτικές εκλογές του 1996.
Διετέλεσε μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Συμβουλίου Αποχετεύσεων Λευκωσίας, του Συμβουλίου Υδατοπρομήθειας Λευκωσίας και των εταιρειών Eurocypria Airlines Ltd και Κυπριακές Αερογραμμές Λτδ. Το 1995 έγινε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ και το 2008 μέλος του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος. Διετέλεσε επικεφαλής του Γραφείου Οικονομικών και Κοινωνικών Μελετών της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ. Επιπλέον, διετέλεσε εκπρόσωπος τύπου του κόμματος την περίοδο 2009-2011.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2001 εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου με το ΑΚΕΛ. Επανεκλέγηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2006 και στις βουλευτικές εκλογές του 2011. Δεν επαναδιεκδίκησε εκλογή στις επόμενες βουλευτικές εκλογές καθώς το καταστατικό του ΑΚΕΛ απαγορεύει την υποψηφιότητα προσώπων που συμπλήρωσαν τρεις θητείες.
Ως βουλευτής, διετέλεσε πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για την Εγκληματικότητα και την Καταπολέμηση των Ναρκωτικών και Εξαρτησιογόνων Ουσιών, αρχηγός της αντιπροσωπίας της Βουλής στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη, αναπληρωτής κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΑΚΕΛ, μέλος της Επιτροπής Επιλογής, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Οικονομικών και Προϋπολογισμού και της Ad Hoc Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για τις Κυπριακές Αερογραμμές. Επιπλέον, ήταν μέλος της αντιπροσωπίας της Βουλής στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση της Ένωσης για τη Μεσόγειο.
Ιστορία του σκακιού

Γενικά

Η ιστορία του παιχνιδιού αυτού χάνεται στα βάθη των αιώνων. Παιχνίδια σχετιζόμενα με το σκάκι παίζονταν ήδη από την μακρινή αρχαιότητα, στην περιοχή από την Ελλάδα και την Αίγυπτο ως και την Κίνα. Όλες οι χώρες που βρίσκονται σε αυτήν την περιοχή διεκδικούν την καταγωγή του παιχνιδιού. Ένα τέτοιο παιχνίδι είχε φτάσει και στους Κέλτες ήδη πριν την Ρωμαϊκή κατάκτηση.
Παρά ταύτα δεν έχει μέχρι σήμερα καθορισθεί ούτε ο εφευρέτης του, ούτε ο χρόνος της εμφάνισής του. Πολλές, περισσότερο θεωρίες, έχουν αναπτυχθεί ως προς τη αρχική μορφή του που παιζόταν στις Ινδίες πριν περίπου 15 - 20 αιώνες, δηλαδή γύρω στην ελληνιστική περίοδο. Τότε το παιχνίδι αυτό φέρονταν με την ονομασία τσατουράγκα που σημαίνει τετραπλή σύνθεση, δηλαδή παιγνίδι με τα τέσσερα όπλα των αρχαίων Ινδών: τους ελέφαντες, το ιππικό, τα άρματα και το πεζικό, που παίζονταν από τέσσερα άτομα και όχι από δύο, κατέχοντας καθένας παίκτης από μία γωνία της σκακιέρας.
Απ΄ όλες όμως τις διάφορες θεωρίες που έχουν αναπτυχθεί επικρατέστερη εκδοχή είναι ότι το σκάκι τελικά προήλθε από την Ινδία και συγκεκριμένα εφευρέτης του είναι ο βραχμάνος Σίσσα σε εποχή όμως απροσδιόριστη. Τούτο βασίζεται κυρίως στην  σπουδαία εκείνη παράδοση με τον διπλασιασμό των  σπόρων.
Στάδιο Κόνινγκ Βίλεμ ΙΙ

Ιστορία

Το γήπεδο εγκαινιάστηκε στις 31 Μαΐου 1995, σαν Willem II Stadion (Βίλεμ ΙΙ Στάντιον). Το 2000 ανακαινίστηκε, ενώ προστέθηκαν ένα εστιατόριο, αίθουσες συνεδριάσεων, μία επιχειρηματική λέσχη και ένα μπαρ. Το 2009 μετονομάστηκε στο σημερινό όνομα. Η χωρητικότητα αγγίζει τις 14.637 θέσεις.
Κιθ Ρόουλι

Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση

Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο των Δυτικών Ινδιών και κατέχει διδακτορικό στη γεωλογία, με ειδικότητα στη γεωχημεία.

Σταδιοδρομία

Μετά το 1990 υπηρέτησε ως υπουργός Γεωργίας, Υπαίθρου και Θαλάσσιων Πόρων, υπουργός Σχεδιασμού και Ανάπτυξης και υπουργός Οικισμού και υπουργός Εμπορίου και Βιομηχανίας μέχρι την απόλυσή του από τον πρωθυπουργό Πάτρικ Μάνινγκ. Ο Ρόουλι διορίστηκε αρχηγός της αντιπολίτευσης το 2010. Υπηρέτησε σε αρκετές κοινοβουλευτικές επιτροπές.
Ο Ρόουλι στήριξε την υποψηφιότητα του Άντονι Καρμόνα για το αξίωμα του Προέδρου της χώρας.

Πρωθυπουργός

Στις εκλογές του 2015 έπειτα από τη νίκη του κόμματός του Ρόουλι ο τελευταίος έγινε πρωθυπουργός. Το κόμμα του εξασφάλισε τις 23 από τις συνολικά 41 έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Στις 9 Σεπτεμβρίου 2015 ορκίστηκε πρωθυπουργός ενώπιον του προέδρου Άντονι Καρμόνα.
Ντιλάιλα Μουχάμεντ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη γειτονιά της Τζαμάικα, στη Νέα Υόρκη από τον Ναντίρα και την Ασκία Μουχάμαντ, μια Ισλαμική οικογένεια.

Αθλητική καριέρα

Οι μεγάλες επιτυχίες της ξεκίνησαν το 2013, όταν η Μουχάμαντ άρχισε να βελτιώνεται στο αγώνισμα των 400 μ με εμπόδια, κάνοντας 54.33 δευτερόλεπτα στη Νορβηγία. Τελικά, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2013 κατάφερε να κατακτήσει το ασημένιο μετάλλιο στο αγώνισμά της, με χρόνο 54.09 δευτερολέπτων.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2016, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο με χρόνο 53.13 δευτερόλεπτα.
Η Μουχάμαντ κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2017, με χρόνο 53.50 δευτερόλεπτα. Δεν κατάφερε να περάσει τη συναθλήτριά της, Κόρι Κάρτερ, που κέρδισε με χρόνο 53.07.
Στο Πρωτάθλημα Στίβου ΗΠΑ 2019 κατέκτησε τον τίτλο με χρόνο που κατέρριψε το προηγούμενο παγκόσμιο ρεκόρ, 52.20.
Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο, καταρρίπτοντας ξανά το παγκόσμιο ρεκόρ που εκείνη είχε, κάνοντας αυτή τη φορά 52.16.
Μονή Κάτω Παναγιάς

Ιστορία

Ιδρύθηκε το 1250 από τον δεσπότη της Ηπείρου Μιχαήλ Β΄ Δούκα και τη σύζυγό του, μετέπειτα Αγία, Θεοδώρα (εορτή 11 Μαρτίου). Η ίδρυσή της συμπίπτει με την περίοδο που ήκμαζε το Δεσποτάτο της Ηπείρου.
Το όνομα Κάτω Παναγιά, δόθηκε στη μονή για να διακρίνεται σε σχέση με την Παρηγορήτισσα, η οποία είναι κτισμένη σε ψηλότερο επίπεδο απ΄αυτό της μονής. Είναι ένα από τα τρία μοναστήρια που ο Μιχαήλ έχτισε ως ένδειξη της ειλικρινούς μετανοίας του (όπως μας πληροφορεί ο βιογράφος της Αγίας Θεοδώρας Ιώβ μοναχός (ιζ΄ αιων.) για τη συζυγική απιστία στην οποία περιέπεσε με μία αρτινή αρχόντισσα, την Γαγγρινή, από τη οποία μάλιστα απέκτησε και δύο νόθους γιούς. Οι άλλες δύο μονές είναι της Παναγίας των Βλαχερνών, στο ομώνυμο χωριό του δήμου Βλαχέρνας και του Αγίου Γεωργίου, όπου και ο σημερινός ναός της Αγίας Θεοδώρας εντός της πόλεως της Άρτας. Σε αυτή την τελευταία μάλιστα η Αγία Θεοδώρα έζησε ως μοναχή τα τελευταία 10 χρόνια της ζωής της μέχρι και της κοιμησεώς της το 1280, οπότε και η μονή μετονομάστηκε σε μονή της Αγίας Θεοδώρας.

Το καθολικό

Από το αρχικό κτηριακό συγκρότημα σώζεται μόνο το καθολικό, εκπληκτικής αρχιτεκτονικής σταυρεπίστεγος ναός, με κεραμικό περίτεχνο διάκοσμο και εντοιχισμένους όγκους μαρμάρου παρμένους από τα ερείπια της γειτονικής Αμβρακίας, στη δυτική εξωτερική πλευρά του οποίου υπάρχει ευδιάκριτο το μονόγραμμα του Μιχαήλ Δούκα, δεσπότου της Ηπείρου κατά τα χρόνια 1237 - 1270. Ο ναός είναι αγιογραφημένος σε διάφορες περιόδους με αρχαιότερη εκείνη του διακονικού που φέρεται ως σύγχρονη της κατασκευής του, δηλαδή τα μέσα του 13ου αιώνα. Όσον αφορά τα κελλιά και τα άλλα βοηθητικά κτίρια είναι μεταγενέστερα.

Σύγχρονη ιστορία

Μέχρι το 1953 η μονή ήταν ανδρώα, οπότε και μετατράπηκε σε γυναικεία όταν ήταν Μητροπολίτης Άρτης ο μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Σεραφείμ (Τίκας). Πρώτη Ηγουμένη της Μονής διετέλεσε η μακαριστή μοναχή ηπειρωτικής καταγωγής (Μέτσοβο) Γερόντισσα Αγνή Παπαδημητρίου, χάρη στη οποία η Μονή ξαναβρήκε ζωή και απέκτησε τη μορφή την οποία σήμερα βλέπουμε. Η μονή συνεχίζει και λειτουργεί ως γυναικεία με κύρια απασχόληση των μοναχών την υφαντουργία.
Αξίζει να αναφερθεί κανείς και στο ναό του Αγίου Νεομάρτυρα Ζαχαρία του εξ Άρτης, τον οποίο εκ θεμελίων ανήγειρε η Γερόντισσα Αγνή σε χώρο έξω από τον περίβολο της μονής. Στο ναό αυτόν φυλάσσεται η πρωτότυπη εικόνα του Αγίου, που μαρτύρησε στην Πάτρα.
Γεωργιανές προεδρικές εκλογές (2018)

Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στη Γεωργία στις 28 Οκτωβρίου 2018, οι έβδομες προεδρικές εκλογές μετά την αποκατάσταση της ανεξαρτησίας της χώρας από τη Σοβιετική Ένωση το 1991. Οι προηγούμενες εκλογές τον Οκτώβριο του 2013 οδήγησαν σε νίκη για τον Γκιόργκι Μαργκβελασβίλι, υποψήφιο με τον συνασπισμό Γεωργιανό Όνειρο. 
Μετά τις τροποποιήσεις του συντάγματος το 2017, οι εκλογές του 2018 ήταν η τελευταία άμεση προεδρική ψηφοφορία. Από το 2018 και έπειτα οι πρόεδροι θα εκλέγονται από το 300μελές εκλεκτορικό σώμα. Ενόψει αυτών των αλλαγών, ο Πρόεδρος εξελέγη για θητεία έξι ετών το 2018.  
Ένας δεύτερος γύρος μεταξύ των Σαλομέ Ζουραμπισβίλι και Γκριγκόλ Βασάτζε πραγματοποιήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 2018, επειδή κανένας υποψήφιος δεν ήταν σε θέση να εξασφαλίσει τουλάχιστον το 50% των ψήφων στον πρώτο γύρο.  Η Σαλομέ Ζουραμπισβίλι κέρδισε τον 2ο γύρο με γύρω στο 60% των ψήφων  και ανέλαβε καθήκοντα στις 16 Δεκεμβρίου 2018. 
Η προεκλογική εκστρατεία επισκιάστηκε από ένα πολωμένο πολιτικό περιβάλλον και μια σειρά από μυστικές μαγνητοταινίες που προβλήθηκαν από την τηλεοπτική υπηρεσία Rustavi 2 υπέρ της αντιπολίτευσης, κάτι που οδήγησε σε καταγγελίες για απαγωγές και βασανιστήρια από τους ανακριτές προκειμένου να εξασφαλίσουν καταδίκες, πίεση και εξαναγκασμό στις επιχειρήσεις και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, διαφθορά υψηλού επιπέδου και επιλεκτική δικαιοσύνη.  Οι διεθνείς παρατηρητές αξιολόγησαν τις εκλογές ως ανταγωνιστικές και ελεύθερες, τονίζοντας ότι "η μία πλευρά απολάμβανε αδικαιολόγητο πλεονέκτημα και ο αρνητικός χαρακτήρας της εκστρατείας και στις δύο πλευρές υπονόμευσε τη διαδικασία", ενώ η κατάχρηση των διοικητικών πόρων "αμαύρωσε τη γραμμή μεταξύ κόμματος και κράτους".

Υποψήφιοι

46 άτομα ζήτησαν να συμμετάσχουν στις εκλογές, 21 εκ των οποίων απορρίφθηκαν από την εκλογική αρχή της Γεωργίας.  25 προεδρικοί υποψήφιοι καταγράφηκαν από την εκλογική αρχή της Γεωργίας.   Αυτός είναι ο μεγαλύτερος αριθμός υποψηφίων από τις πρώτες προεδρικές εκλογές της Γεωργίας το 1991.  Και οι 25 υποψήφιοι συμπεριλήφθηκαν στο ψηφοδέλτιο.

Αντιδράσεις

Η Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης δήλωσε ότι οι εκλογές ήταν "ανταγωνιστικές και επαγγελματικά διαχειριζόμενες", αλλά επεσήμανε την ανησυχία της για μια "σημαντική ανισορροπία στις δωρεές", "υπερβολικά υψηλά όρια δαπανών" και μια "έλλειψη αναλυτικών εκθέσεων" στη δημιουργία ενός αθέμιτου πεδίου δράσης.  
Στις 29 Νοεμβρίου, τη δεύτερη μέρα μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, ο εξόριστος ηγέτης του Ενωμένου Εθνικού Κινήματος Μιχαήλ Σαακασβίλι ενθάρρυνε τους οπαδούς να μην αποδεχθούν τα εκλογικά αποτελέσματα και να διεξαγάγουν διαδηλώσεις εναντίον της νεοεκλεγείσας προέδρου. Ζήτησε επίσης την πολιτική ανυπακοή προς την αστυνομία και τις ένοπλες δυνάμεις.
Αποκολοκύνθωσις

Σύνοψη

Ο Σενέκας, άνθρωπος με υψηλά ιδεώδη, συγχώρεσε τα εγκλήματα του Κλαυδίου, του Βρεταννικού και της Αγριππίνας, αναγκάστηκε μάλιστα να συνθέσει και εγκώμιο προς τον Κλαύδιο. Αργότερα όμως τον εκδικήθηκε, γράφοντας την περίφημη σάτιρά του Αποκολοκύνθωσις, όπου τον ειρωνεύεται .
Αναγνώστης Μπιζιώτας

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Αναγνώστης Μπιζιώτας γεννήθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα στο Μεταξά Κοζάνης. Ήταν γιος του κλεφταρματωλού Στέργιου Μπιζιώτα και εγγονός του επίσης κλεφταρματωλού των Σερβίων Κιζιώτα. Συμμετείχε στις επιχειρήσεις του Ολύμπου (1821) και της Νάουσας, το 1822. Συγκρούστηκε σε πολλές μάχες επιτυχώς με τον Οθωμανικό στρατό, στο Καταφύγιο Κοζάνης, στα Πιέρια και σε διάφορες περιοχές της Κοζάνης, απασχολώντας μονάδες του Οθωμανικού στρατού. Διευκόλυνε έτσι, τη διέλευση των στρατευμάτων του Νικόλαου Κασομούλη, από τη Σιάτιστα και το Βόιο προς τον Όλυμπο. Στη συνέχεια, κατήλθε με το σώμα του στη νότια Ελλάδα, προκειμένου να συνεχίσει τον αγώνα, και ανακηρύχτηκε στρατηγός. Κατατάχτηκε στην έβδομη τάξη, στον τακτικό στρατό το 1830, ως χιλίαρχος. Η αίτησή του για αποζημίωση, καθώς είχε ξοδέψει όλη την περιουσία του στον αγώνα, δεν έγινε δεκτή από την τότε κυβέρνηση του Κόμη Ιωσήφ Λουδοβίκου Άρμανσπεργκ.
Μαρία του Αρμανιάκ

Βιογραφία

Ήταν κόρη του Ιωάννη Δ΄ κόμη του Αρμανιάκ και της 2ης συζύγου του Ισαβέλλας των Εβρέ, κόρης του Καρόλου Γ΄ της Ναβάρρας.
Έγινε η 2η σύζυγος του Ιωάννη Β΄ δούκα του Αλανσόν. Απεβίωσε 53 ετών στη μονή του Μοντάν-ω-Περς. Ο δούκας απεβίωσε τρία έτη μετά στο Παρίσι.
Σόλων Κασίνης

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Σόλων Κασίνης γεννήθηκε στην Κάτω Ζώδεια στις 15 Απριλίου 1952. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, και την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε μάρκετινγκ στο Chartered Institute of Marketing στο Ηνωμένο Βασίλειο, διοίκηση επιχειρήσεων στο The Philips College στη Λευκωσία και χημική μηχανική στο Πανεπιστήμιο του Σάρρεϋ στο Ηνωμένο Βασίλειο. Εργάζεται ως χημικός μηχανικός.
Είναι νυμφευμένος με την Κίκα Χριστοφόρου και έχει δύο υιούς και μια κόρη.

Πολιτική διαδρομή

Την περίοδο 2004-2014 ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Κυπριακής Εταιρείας Αποθήκευσης Πετρελαιοειδών (ΚΕτΑΠ). Την περίοδο 2005-2010 ήταν Πρόεδρος του Ιδρύματος Ενέργειας και Πρόεδρος του Ειδικού Ταμείου Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (ΑΠΕ) και Εξοικονόμησης Ενέργειας (ΕΞΕ). Από τον Μάρτιο του 2013 έως τον Σεπτέμβριο του 2013 ήταν εκτελεστικός Αντιπρόεδρος της Κρατικής Εταιρείας Υδρογονανθράκων Κύπρου (ΚΡΕΤΥΚ). Από τον Απρίλιο 2014 έως τον Ιανουάριο του 2015 ήταν σύμβουλος για θέματα ενέργειας του πρώην Πρωθυπουργού της Ελλάδας Αντώνη Σαμαρά (Απρίλιος 2014-Ιανουάριος 2015).
Εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 2016 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με τον ΔΗΣΥ.
Ως βουλευτής, είναι μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ενέργειας, Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού.
Λιόλιος Ξηρολειβαδίτης

Βιογραφικά στοιχεία

Το όνομά του ήταν Γιώργος (Λιόλιος) Ξηρολειβαδίτης και γεννήθηκε το 1780 στο Ξηρολίβαδο του Βερμίου. Ήταν φοβερός εχθρός του Αλή Πασά, ο οποίος νωρίτερα τον είχε κάνει Στρατιωτικό Διοικητή στις επαρχίες που ήταν στη δικαιοδοσία του, Βεροίας και Βοδενών. Στην πολιορκία του Σουλίου ο Λιόλιος ήταν Φρούραρχος του Σουλίου. Τα πρώτα χρόνια μετά την επανάσταση η οικογένειά του κατέφυγε στην Κέρκυρα και από εκεί στη Ζάκυνθο. Πολέμησε στην Ελληνική επανάσταση του 1821 και το 1829 ήταν πεντακοσίαρχος, αρχηγός σώματος Μαγνήτων με έδρα τις Θερμοπύλες. Παντρεύτηκε την αδελφή του Μάρκου Μπότσαρη, Δέσπω. Γιος του ήταν ο Σπυρίδων Λιόλιος.
Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1994-95

Σύστημα διεξαγωγής

Στο πρωτάθλημα της Δ΄ κατηγορία την περίοδο 1994-95 συμμετείχαν 16 ομάδες. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα και οι ομάδες που τερμάτισαν στη δεύτερη, τρίτη, τέταρτη και πέμπτη θέση προβιβάστηκαν στην Γ΄ κατηγορία 1995–96.

Σύστημα βαθμολόγησης

Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Κοροβάι

Το κοροβάι (ουκρανικά: коровай, πολωνικά: korowaj), καραβάι (ρωσικά: каравай) ή κραβάι (βουλγαρικά: кравай) είναι παραδοσιακό βουλγαρικό, ρωσικό, ουκρανικό, ρουμανικό και πολωνικό ψωμί το οποίο χρησιμοποιείται συχνότερα στους γάμους, όπου έχει μεγάλο συμβολικό νόημα και παρέμεινε μέρος της γαμήλιας παράδοσης στη Λευκορωσία, τη Ρωσία, την Ουκρανία και την ουκρανική διασπορά. Η χρήση του στη Λευκορωσία, τη Ρωσία και την Ουκρανία χρονολογείται από τη φιλοξενία και τα έθιμα των διακοπών στην αρχαία Ρωσία. Το στρογγυλό κοροβάι είναι ένα κοινό στοιχείο της τελετής ψωμιού και αλατιού.

Προέλευση και διακόσμηση του κοροβάι

Το ψωμί έχει αρχαία προέλευση και προέρχεται από την παγανιστική πίστη στις μαγικές ιδιότητες των σιτηρών. Το Κοροβάι ήταν ένα μεγάλο στρογγυλό πλεκτό ψωμί, παραδοσιακά ψημένο από αλεύρι σίτου και διακοσμημένο με συμβολικές σημαίες και ειδώλια, όπως ήλιους, φεγγάρια, πουλιά, ζώα και κουκουνάρια. Χρησιμοποιούνταν μίσχη από σιτάρι, βότανα, ξηροί καρποί, λουλούδια και φρούτα για να διακοσμήσουν το κοροβάι. Το ψωμί δεν έχει καθόλου σχεδιασμό. Το στυλ και η διακόσμηση του κοραβάι ποικίλλει ανάλογα με την περιοχή, αν και το κόκκινο, το χρυσό και το ασήμι χρησιμοποιούνταν πιο συχνά στη διακόσμηση.
Το ψωμί ετοιμαζόταν παραδοσιακά στο σπίτι της νύφης από γυναίκες που τραγουδούσαν παραδοσιακά τραγούδια για να τα καθοδηγήσουν μέσα από την παραγωγή. Αυτές οι γυναίκες ονομάζονταν κοροβάινιτσι (πολωνικά: korowajnice), και συχνά προσκαλούνταν σε περιττούς αριθμούς για να κάνουν τη δουλειά της παρασκευής του ψωμιού. Οι γυναίκες συνήθως ήταν εφτά.
Τα διακοσμητικά στοιχεία εξυπηρετούσαν μια συμβολική λειτουργία. Δύο πτηνά, κατασκευασμένα από ζύμη, αντιπροσωπεύουν το ζευγάρι και άλλα πουλιά αντιπροσωπεύουν την οικογένεια και τους φίλους. Ολόκληρη η διαρρύθμιση περιβάλλεται από ένα στεφάνι από πέρκα, ένα σύμβολο αγάπης και καθαρότητας. Το κοροβάι λαμβάνει ευλογίες πριν τοποθετηθεί στο φούρνο για το ψήσιμο.
Η νύφη και ο γαμπρός λαμβάνουν το κοροβάι ως ευλογία πριν την γαμήλια τελετή. Το κοροβάι μοιράζεται με όλους τους προσκεκλημμένους του γάμου, και γι'αυτό θεωρείται ως το αποκορύφωμα του γάμου. Σε περιόδους δυσκολίας, όταν ένας γάμος ήταν αδύνατος, η ευλογία και το μοίρασμα του ψωμιού θεωρούταν συχνά αρκετό για να αποτελέσει γάμο στα μάτια της κοινότητας.

Κόβοντας το κοροβάι

Το άνω μέρος του καραβάι συμβολίζει τη Σελήνη. Χωρίζεται στο μισό και ανήκει στο ζευγάρι, το επόμενο κομμάτι πηγαίνει στη μητέρα και τον πατέρα της νύφης και ούτω καθεξής. Στην ανατολική Ουκρανία, η μητέρα λαμβάνει ένα ζευγάρι παπούτσια κατασκευασμένα από ζύμη, ενώ ο πατέρας λαμβάνει μια κουκουβάγια, από εκείνες που διακοσμούν το κοροβάι.
Το κάτω μέρος του κοροβάι που ονομάζεται πιντόσβα μπορεί να μοιραστεί με τους επισκέπτες και την ομάδα ως σύμβολο καλής τύχης και μελλοντικής ευημερίας.