google/wiki40b huggingface dataset:
Ping Of Death

Τεχνικές λεπτομέρειες

Ένα πακέτο ping έχει κανονικά μέγεθος 64 bytes (ή 84 bytes εάν προστεθεί και η κεφαλίδα που προσθέτει το πρωτόκολλο IP). Πολλοί τύποι ηλεκτρονικών υπολογιστών δεν μπορούν να χειριστούν πακέτα ping που έχουν μέγεθος μεγαλύτερο από 65535 bytes, δηλαδή το μέγιστο επιτρεπτό από το πρωτόκολλο IP. Κατά συνέπεια, η επίθεση Ping Of Death περιλαμβάνει την συνεχή αποστολή μεγάλων πακέτων ping σε κάποιον υπολογιστή μέχρι ο τελευταίος να τεθεί εκτός λειτουργίας.
Σύμφωνα με τα πρωτόκολλα του διαδικτύου, η αποστολή ενός πακέτου ping μεγαλύτερου των 65535 bytes είναι παράνομη και δεν προβλέπεται, δεδομένου ότι στην κεφαλίδα IP προβλέπονται μονάχα 16 bits για την καταχώρηση του μεγέθους του πακέτου (2^16-1 = 65535). Παρ’ όλα αυτά ένας υπολογιστής μπορεί να σπάσει το πακέτο ping σε δύο τμήματα και να το στείλει ως δύο ξεχωριστά πακέτα IP. Όταν ο υπολογιστής-στόχος παραλάβει τα δύο πακέτα, θα τα συνθέσει και θα δημιουργήσει ένα μεγάλο πακέτο ping, το οποίο στην συνέχεια ενδέχεται να δημιουργήσει σφάλματα του τύπου buffer overflow, τα οποία συνήθως οδηγούν σε δυσλειτουργία ολόκληρου του υπολογιστή (computer crash).

Αντιμετώπιση

Για την αντιμετώπιση αυτής της επίθεσης θα πρέπει κατά την συναρμολόγηση των διαδοχικών πακέτων IP να ελέγχεται κατά πόσο αυτά είναι έγκυρα. Με τον τρόπο αυτό είναι δυνατόν να απορρίπτονται πακέτα IP που έχουν μέγεθος μεγαλύτερο του επιτρεπτού και έτσι αποφεύγεται ο κίνδυνος αυτού του τύπου επίθεσης. Πολλές φορές αυτοί οι έλεγχοι γίνονται και από συστήματα firewall ούτως ώστε να προστατευθούν οι υπολογιστές που βρίσκονται σε κάποιο τοπικό δίκτυο. Μία άλλη εκδοχή είναι η χρησιμοποίηση μνήμης buffer μεγαλύτερης των 65535 bytes ούτως ώστε να μην συμβαίνει το σφάλμα buffer overflow. Όμως αυτή η λύση δεν είναι η βέλτιστη, δεδομένου ότι δίνει στον υπολογιστή την δυνατότητα να χειριστεί πακέτα IP που έχουν μέγεθος μεγαλύτερο αυτού που καθορίζεται ως μέγιστο στο πρωτόκολλο και με τον τρόπο αυτό το παραβιάζει.

Ευάλωτα συστήματα

Αυτός ο τύπος επίθεσης αφορά μια πληθώρα λειτουργικών συστημάτων και συσκευών, όπως για παράδειγμα το UNIX, το Linux, το Mac, τα Windows, διάφορους εκτυπωτές και δρομολογητές (routers). Παρόλα αυτά από το 1997-1998 τα περισσότερα από τα παραπάνω συστήματα έχουν διορθωθεί ούτως ώστε να μην προσβάλλονται από επιθέσεις Ping Of Death. Προσφάτως όμως έχει επικρατήσει ενός άλλου είδους επίθεση: η επίθεση Ping flood, κατά την οποία ένας υπολογιστής βομβαρδίζεται συνεχώς με πακέτα ping ούτως ώστε οι διάφορες υπηρεσίες που προσφέρει (HTTP server, FTP server, Mail server κοκ) να είναι μη διαθέσιμες προς το κοινό (DOS - Denial of Service).
Τζέρι Χόπκινς

Βιογραφία

Ο Χόπκινς γεννήθηκε στο Κάμντεν του Νιου Τζέρσεϊ και μεγάλωσε στο Χάντονφιλντ (Haddonfield). Οι γονείς του διηύθυναν ένα κατάστημα καθαρισμού ρούχων. Φοίτησε σε ιδιωτικό σχολείο μέχρι την έκτη τάξη και σε δημόσια σχολεία μέχρι την 12η τάξη. Έλαβε πτυχίο στην δημοσιογραφία από το Πανεπιστήμιο Washington & Lee University στο Λέξινγκτον της Βιρτζίνια το 1957 και μεταπτυχιακό στη δημοσιογραφία από το Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης το 1959. Εργάστηκε για μικρό χρονικό διάστημα ως ρεπόρτερ στην εφημερίδα Twin City Sentinel στο Winston-Salem και ως αξιωματικός στον στρατό των ΗΠΑ.

Πρώτα χρόνια

Συνέγραψε άρθρα στην εφημερίδα Village Voice όσο σπούδαζε στο Κολούμπια και εργάστηκε ως ρεπόρτερ στην εφημερίδα Times-Picayune και στο WWL Radio στη Νέα Ορλεάνη (1959-1961). Έγινε συγγραφέας και παραγωγός του Mike Wallace στην Νέα Υόρκη για έναν χρόνο (1961–62) και μετά μετακόμισε στο Λος Άντζελες όπου εργάστηκε ως συγγραφέας και παραγωγός για τον Στιβ Άλλεν (1962-1964). Παράλληλα έγραψε και έκανε την παραγωγή σε τηλεοπτικά προγράμματα για το Mort Sahl, το ABC-TV και τα Universal Studios (1964-1966; 1971). Κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου έγραψε τα πρώτα του βιβλία, την αυτοβιογραφία Bare Feet and Good Things to Eat (1965) και το αστρολογικό βιβλίο You Were Born on a Rotten Day (1969).

Προσωπική ζωή

Ο Χόπκινς παντρεύτηκε τέσσερις φορές με τις : Sara Cordell (1959-1963) ; Jane Hollingsworth (1968-1976) ; Rebecca Erickson Crockett (1980-1988). Με την δεύτερη σύζυγό του είχε αποκτήσει δυο παιδιά : την Erin Hendershot (γενν. 1970) και τον Nick Hopkins (γενν. 1972) και έξι εγγόνια. Με την τέταρτη σύζυγό του, Lamyai (παντρεύτηκαν 2003), ταϊλανδέζικης καταγωγής, μοίραζαν τον χρόνο τους ανάμεσα σε ένα διαμέρισμα στην Μπανγκόκ και σε μια φάρμα κοντά στα σύνορα με την Καμπότζη.
Πολυκράτης (σοφιστής)

Έργα

Έγραψε ένα έργο για τον Σωκράτη κάποια στιγμή στην δεκαετία του 390 π.Χ.
Ο ποιητής Αισχρίων της Σάμου ισχυρίζεται ότι ο Πολυκράτης ήταν συγγραφέας ενός εγχειριδίου για το σεξ, ενώ ο τίτλος του συγγραφέα του εγχειριδίου αποδίδεται παραδοσιακά στον Φιλαίνη της Σάμου.
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 1996-1997

Το πρωτάθλημα Ελλάδας πετοσφαίρισης γυναικών 1996−1997, ήταν το 9ο πρωτάθλημα της Α1 κατηγορίας. Το πρωτάθλημα διεξήχθη σε δύο φάσεις. Μετά την ολοκλήρωση της κανονικής περιόδου οι οκτώ πρώτες ομάδες της βαθμολογίας μετείχαν στα πλέι οφ, όπου μεταφέρθηκαν τα αποτελέσματα της κανονικής περιόδου, ενώ οι δύο τελευταίες υποβιβάστηκαν στην Α2. Συμμετείχαν 12 ομάδες. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ομάδα του Φ.Ο. Βριλησσίων.

Play off

Στα πλέι οφ, οι ομάδες μετέφεραν τα μεταξύ τους αποτελέσματα από την κανονική περίοδο.
Ιβάνα Μπακέρο

Βιογραφία

Η Μπακέρο φοίτησε σε σχολείο της γενέτειράς της, της Βαρκελώνης. Πηγαίνοντας σε Αμερικανικό σχολείο της Βαρκελώνης, έμαθε άριστα αγγλικά, εκτός από ισπανικά και καταλανικά. Αποφοίτησε το 2012.
Η Μπακέρο εμφανίστηκε σε διάφορες ταινίες, με μικρούς ρόλους, πριν τον Λαβύρινθο του Πάνα. Η πιο αξιοσημείωτη από αυτές είναι η ταινία Frigile, στην οποία έπαιξε κι εκεί ένα μικρό ρόλο στο πλευρό της Καλίστα Φλόκχαρτ και του Ρίτσαρντ Ρόκσμπουργκ. Συμμετείχε και σε άλλες ταινίες όπως το Romasanta και το Rottweiler, ενώ έχει εμφανιστεί και στην ισπανική τηλεόραση.
Στον Λαβύρινθο του Πάνα, το 2006, η Μπακέρο επιλέχθηκε ανάμεσα από 1000 κορίτσια, που διεκδικούσαν τον ρόλο της Οφέλια. Ο σκηνοθέτης ντελ Τόρο είπε ότι μόλις είδε τα σγουρά μαλλιά της και τα βαθιά σκούρα μάτια της κατάλαβε αμέσως ότι είναι ιδανική για τον ρόλο. Το σενάριο της ταινίας αναφερόταν σε ένα κορίτσι 8 ετών, όμως το σενάριο άλλαξε λόγω της ηλικίας της Μπακέρο, που ήδη ήταν 11 ετών.
Κατόπιν, έπαιξε έναν δευτερεύοντα ρόλο στην ταινία The Anarchist's Wife, η οποία τοποθετείται χρονολογικά στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο και κυκλοφόρησε το 2008.
Το 2009 έπαιξε για πρώτη φορά σε αμερικανική ταινία, την ταινία τρόμου Τελευταία κραυγή του Τζων Κόννολλι, με συμπρωταγωνιστή τον  Κέβιν Κόστνερ.
Σαχ Σουλτάνα (κόρη του Σελίμ Β΄)

Ζωή

Η Σαχ Σουλτάνα γεννήθηκε το 1548 στο παλάτι της Μανίσας. Ήταν κόρη του Σελίμ Β' και της αγαπημένης του συζύγου, Νουρμπανού Σουλτάν.Το πλήρες ονομά της ήταν Σαχουμπάν. Η Σαχ Σουλτάν πέρασε την παιδική της ηλικία στην Μανίσα.
Την 1η Αυγούστου 1562 ο Σουλεϊμάν Α' γιόρτασε τον τριπλό γάμο των εγγονών του. Η Εσμαχάν Σουλτάνα παντρεύτηκε τον Σοκολού Μεχμέτ Πασά, η Γκεβχερχάν Σουλτάνα παντρεύτηκε τον Πιγιαλέ Πασά και η Σαχ Σουλτάνα παντρεύτηκε τον Χασάν Αγά.
Όταν ο συζυγός της Χασάν Εφέντι πέθανε, παντρεύτηκε τον Σιλαχτάρ Αλί Πασά. Από το γάμο αυτό γεννήθηκαν δύο γιοι. Είχε 4 παιδιά. Τον Σουλτανζαδέ Αλί, την Γκεβχερχάν Σουλτάν ,την Σαχ Σουλτάν και την Χανισανάρ Σουλτάν.
Τον Σεπτέμβριου του 1566, μετά τον θάνατο του παππού της, Σουλεϊμάν Α' του Μεγαλοπρεπή, ήρθε στην Κωνσταντινούπολη με την μητέρα της και της αδελφές της και έχαιρε μεγάλη δύναμη στο παλάτι Τοπ Καπί. Στην διαμάχη μεταξύ της μητέρας της, Νουρμπανού Σουλτάνα και της συζύγου του αδελφού της, Σαφιγιέ Σουλτάνα, πήρε το μέρος της μητέρας της.
Πέθανε το 1580 σε ηλικία 36 ετών, στην Κωνσταντινούπολη και ο  τάφος της βρίσκεται στην Αγία Σοφία.
Ζαν Μπουριντάν

Καριέρα

Γεννημένος, πιθανότατα, στη Μπετύν της Γαλλίας, ο Μπουριντάν σπούδασε και αργότερα δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού. Παραδόξως, πέρασε ακαδημαϊκή ζωή του στη Σχολή των Τεχνών, αντί της απόκτησης του διδακτορικού διπλώματος στην Θεολογία, που προετοίμαζε συνήθως το δρόμο για μια καριέρα στην Φιλοσοφία. Υποστήριξε περαιτέρω την πνευματική ανεξαρτησία του, παραμένοντας ένας κοσμικός κληρικός, αντί να ενταχθεί σε ένα θρησκευτικό τάγμα. Από το 1340, η αυτοπεποίθησή του είχε μεγαλώσει αρκετά για να ξεκινήσει μια επίθεση στον προκάτοχό του, Ουίλλιαμ του Όκκαμ. Ο Μπουριντάν επίσης έγραψε λύσεις για παράδοξα, όπως το παράδοξο του ψεύτη. Ένα διάταγμα του Λουδοβίκου ΙΑ΄, το 1473, που στρεφόταν κατά των νομιναλιστών, απαγόρευσε την ανάγνωση των έργων του.
Ο επίσκοπος Άλμπερτ της Σαξονίας, ο ίδιος γνωστός ως δάσκαλος της λογικής, ήταν από τους πιο αξιοσημείωτους μαθητές του.

Θεωρία του impetus

Η έννοια της αδράνειας ήταν ξένη προς την φυσική του Αριστοτέλη. Ο Αριστοτέλης, και οι περιπατητικοί οπαδοί του, έκριναν ότι ένα σώμα διατηρούνταν σε κίνηση μόνο με τη δράση μιας συνεχούς εξωτερικής δύναμης. Έτσι, κατά την αριστοτελική άποψη, ένα βλήμα που κινείται μέσω του αέρα θα οφείλει την συνεχή κίνησή του χάρη σε δίνες ή δονήσεις στο περιβάλλον μέσο, ​​ένα φαινόμενο γνωστό ως αντιπερίσταση. Σε περίπτωση απουσίας μιας εγγύς δύναμης, το σώμα θα έμενε ακίνητο σχεδόν αμέσως.
Ο Ζαν Μπουριντάν, ακολουθώντας τα χνάρια του Ιωάννη του Φιλόπονου και του Αβικέννα, πρότεινε ότι η κίνηση αυτή διατηρείται με κάποια ιδιότητα του σώματος, η οποία του προσδόθηκε όταν τέθηκε σε κίνηση. Ο Μπουριντάν ονόμασε την ιδιότητα διατήρησης της κίνησης, impetus (ώθηση). Επιπλέον, απέρριψε την άποψη ότι το impetus διαλύεται αυθόρμητα (αυτή είναι η μεγάλη διαφορά ανάμεσα στη θεωρία ώθησης του Μπουριντάν και των προκατόχων του), υποστηρίζοντας ότι ένα σώμα θα συλληφθεί από τις δυνάμεις αντίστασης του αέρα και της βαρύτητας που μπορεί να αντιτίθενται στην ώθησή του. Ο Μπουριντάν περαιτέρω έκρινε ότι το impetus ενός σώματος αυξάνεται με την ταχύτητα με την οποία τέθηκε σε κίνηση, και με την ποσότητα της ύλης του. Σαφώς, το impetus του Μπουτιντάν είναι στενά συνδεδεμένο με τη σύγχρονη έννοια της ορμής. Ο Μπουριντάν είδε το impetus ως αυτό που προκαλεί την κίνηση του αντικειμένου. Ο Μπουριντάν ανέμενε τον Ισαάκ Νεύτωνα, όταν έγραφε:
...μετά την αποχώρηση από το χέρι του ρίπτη, το βλήμα μετακινείται από μια ώθηση (impetus) που του δόθηκε από τον ρίπτη και θα συνεχίσει να κινείται για όσο διάστημα η ώθηση παραμένει ισχυρότερη από την αντίσταση, και είναι αόριστης διάρκειας όσο αυτή δεν έχει μειωθεί και καταστραφεί από μια αντίθετη δύναμη που αντιστέκεται σε αυτή ή από κάτι που το αποκλίνει σε μια αντίθετη κίνηση
Ο Μπουριντάν χρησιμοποίησε την θεωρία του impetus για να δώσει μια ακριβή ποιοτική περιγραφή της κίνησης των βλημάτων αλλά είδε τελικά τη θεωρία του ως διόρθωση στον Αριστοτέλη, διατηρώντας κύριες περιπατητικές πεποιθήσεις που περιλαμβάναν μια βασική ποιοτική διαφορά ανάμεσα στην κίνηση και την ακινησία.
Εθνική Μαρόκου (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Συμμετοχή σε διεθνείς διοργανώσεις

Το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα του Μαρόκου δεν έχει μέχρι σήμερα προκριθεί σε κάποια Ολυμπιακή Διοργάνωση, ούτε σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Γυναικών. 
Το 2000 συμμετείχε για πρώτη και μοναδική φορά στο Αφρικανικό Πρωτάθλημα (Afrobasket) που διοργανώνει η FIBA Africa χωρίς να εξασφαλίσει μια θέση στο βάθρο της κορυφαίας τριάδας. 
Το Μαρόκο διαθέτει επίσης το δικαίωμα συμμετοχής στους Παναφρικανικούς Αγώνες υπό τη σκέπη της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Ομοίως στους Παναραβικούς Αγώνες και στους Μεσογειακούς Αγώνες, δεν έχει, όμως, στείλει ποτέ αγωνιστική ομάδα σε καμία από τις διοργανώσεις αυτές.
Abzû

Ιστορία και σχεδιασμός

Το Abzû ανακοινώθηκε στο συνέδριο της Sony Computer Entertainment στην έκθεση E3 του 2014, το πρώτο παιχνίδι υπό την ομάδα ανάπτυξης Giant Squid, που δημιουργήθηκε από τον διευθύνων τέχνης των παιχνιδιών Flower και Journey, Ματ Νάβα. Ο τίτλος του παιχνιδιού προέρχεται από τις αρχαίες λέξεις "ab" (ωκεανός) και "zu" (το να γνωρίζεις), και αποσκοπεί να σημαίνει "ωκεανός σοφίας". Επιπλέον, Abzu είναι το όνομα ενός αρχαίου Μεσσοποταμικού θεού της θάλασσας.
Το παιχνίδι παρουσιάζεται σαν προσομοιωτής κολύμβησης, που δίνει έμφαση στην εξερεύνηση ειρηνικών ωκεανών την αλληλεπίδραση με θαλάσσια ζώα. Επίσης, προσομοιώνει τις συμπεριφορές των κοπαδιών και των αρπακτικών ψαριών. Η διαδικασία του παιχνιδιού είναι περισσότερο γραμμική παρά ανοιχτού κόσμου, αν και τα περιβάλλοντα είναι σχεδιασμένα με τρόπο τέτοιο, ώστε να ενθαρρύνουν την εξερεύνηση. Ξεχωριστά κεφάλαια του παιχνιδιού τοποθετούνται σε διαφορετικά σημεία της θάλασσας συμπεριλαμβανομένων σπηλιών, βαθείς ωκεανούς, κοραλλιογενείς υφάλους και πλημμυρισμένα ερείπια.
Ιστορία των Εβραίων στην Πάτρα

Ακμή

Κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας η εβραϊκή κοινότητα γνώρισε τη μεγαλύτερη ακμή της. Μετά τον διωγμό τους από την Ισπανία, πολλές οικογένειες Εβραίων εγκαταστάθηκαν στην Πάτρα. Από ιστορικές έρευνες προκύπτει ότι ήταν Ελληνόφωνοι Ισπανοεβραίοι, Ρωμανιώτες, Σεφαρδίτες και Ιταλόφωνοι Εβραίοι απ'ο την Απουλία. Ήδη το 1580 στην Πάτρα λειτουργούσαν τέσσερις συναγωγές, η μία μάλιστα στην ελληνική γλώσσα. Σε αυτούς πιθανότατα να προστέθηκε και η άλλοτε ακμάζουσα Εβραϊκή κοινότητα της Ανδραβίδας, που στα μέσα του 13ου αιώνα αριθμούσε 50 οικογένειες, αλλά τα ίχνη της οποίας χάνονται μετά τον 15ο αιώνα. Την εποχή της Τουρκοκρατίας οι Εβραίοι αδικήθηκαν πολλές φορές από τους Τούρκους, με αποτέλεσμα την πρόκληση επεισοδίων. Σύμφωνα με τους ιστορικούς Spon και Wheler, οι Εβραίοι υπολογίζονταν σε 4000-5000, δηλαδή το 1/3 του πληθυσμού της πόλης. Σύμφωνα με τον ιστορικό Θωμόπουλο, η άποψη αυτή κρίνεται υπερβολική. Το 1765 επιδημία θέρισε τη συνοικία, όπου ήταν περιορισμένοι από τους Τούρκους, με αποτέλεσμα να μειωθεί σημαντικά ο αριθμός τους. Το 1818 υπήρχαν 17 οικογένειες στην Πάτρα και μία συναγωγή.
Το 1917 η κοινότητα ανασυγκροτήθηκε με πρόεδρο τον Ζαχαρία Βιντάλ και δημιουργήθηκε εβραϊκό σχολείο, αλλά τελικά το 1955 διαλύθηκε και η τελευταία συναγωγή. Το 1980 κατεδαφίστηκε το κτήριο που τη στέγαζε. Στην περίοδο της κατοχής οι λιγοστοί Εβραίοι εγκατέλειψαν την Πάτρα και απέμειναν μόνο τέσσερις οικογένειες. Στο Α΄ νεκροταφείο Πατρών στο Ζαβλάνι υπάρχει μέχρι και σήμερα εβραϊκό νεκροταφείο.

Σήμερα

Σήμερα στην Πάτρα υπάρχουν πολύ λίγοι Εβραίοι, οι οποίοι δεν είναι καν οργανωμένοι σε συναγωγές. Παρ' όλα αυτά, υπάρχουν ακόμα και σήμερα τρία τοπωνύμια που υπενθυμίζουν το πέρασμα των Εβραίων από την πόλη. Η πρώτη συνοικία είναι τα Εβραιομνήματα, που ονομάστηκε έτσι λόγω του εβραϊκού νεκροταφείου που είχε παλιά, ενώ το δεύτερο τοπωνύμιο που διατηρείται μέχρι και τις μέρες μας είναι η συνοικία Τσιβδί, όπου κατά τον Μεσαίωνα υπήρχε το εβραϊκό γκέτο. Η ονομασία προέρχεται (κατά παρετυμολογία) από τα χρήματα (κίβδηλα-Κίβδας-Τσίβδας) που εισέπρατταν οι Εβραίοι έμποροι από μαγαζιά που διατηρούσαν στην περιοχή. Το τελευταίο τοπωνύμιο, το οποίο δεν χρησιμοποιείται πια, αφορά σε μια πύλη του κάστρου που ονομαζόταν "Εβραϊκή". Στο Εβραϊκό Μουσείο Ελλάδος εκτίθεται το εσωτερικό της Ρωμανιώτικης συναγωγής της Πάτρας (1919).
Νετάνια

Οικονομία

Η Νετάνια είναι γνωστή ως την πόλη όπου άνοιξε το πρώτο κατάστημα ΙΚΕΑ στο Ισραήλ. Διαθέτει τέσσερα βιομηχανικά πάρκα με εταιρείες υψηλής τεχνολογίας και κινητής τηλεφωνίας. Άλλος σημαντικός τομέας είναι ο τουρισμός.
Φρίντα Ρομπσάιτ-Ρόμπινς

Πρώιμη ζωή και Σπουδές

Η Robscheit-Robbins γεννήθηκε στη Γερμανία και μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες όταν ήταν παιδί. Έλαβε το πτυχίο της από το Πανεπιστήμιο του Σικάγο, το Μεταπτυχιακό της από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, και το Διδακτορικό της δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο του Ρότσεστερ.

Έρευνα

Προκαταρκτική έρευνα διεξήχθη στις αρχές της δεκαετίας του 1920 στο Ίδρυμα the George William Hooper , στο  Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, όπου τα βερίκοκα βρέθηκαν να είναι πολύτιμα για τη θεραπεία τεχνητά προκαλόμενης αναιμίας στα σκυλιά. Αυτό το αποτέλεσμα ήταν τόσο μεγάλη έκπληξη για τους ερευνητές, που δεν δημοσιεύθηκε. Ωστόσο, το έργο συνεχίστηκε στο Πανεπιστήμιο του Ρότσεστερ, στη Νέα Υόρκη από το 1922, όπου οι ερευνητές συνέκριναν την αποτελεσματικότητα των διαφόρων ουσιών στη θεραπεία της αναιμίας.
Η Robscheit-Robbins άρχισε να εργάζεται με τον Whipple το 1917, και ήταν η συνεργάτιδα του στην έρευνα για 18 χρόνια. Ήταν η πρώτο-ονομαζόμενη, συγγραφέας στην πιο σημαντική μελέτη του Whipple (o πρώτος συγγραφέας είναι συνήθως αυτός ο οποίος είναι υπεύθυνος για το έργο στο οποίο βασίζεται το βιβλίο, και σε πολλούς ερευνητικούς τομείς, ο τελευταίος συγγραφέας είναι ο διευθυντής του εργαστηρίου ή ο κύριος ερευνητής υπεύθυνος για την κατεύθυνση του έργου). Από τα 23 έγγραφα που ο Whipple ανέφερε στην προσφώνηση του για το βραβείο Νόμπελ , η Robscheit-Robbins ήταν συν-συγγραφέας σε δέκα από αυτά.

Προσωπική ζωή

Η Robscheit-Robbins παντρεύτηκε τον O. V. Sprague. Πέθανε το Δεκέμβριο του 1973 στο Tucson, Αριζόνα, στις ΗΠΑ.
Αρέθουσα Συρίας

Η Αρέθουσα ήταν ελληνιστική πόλη στη Συρία.
Βάσει του ιστορικού Αππιανού ο Σέλευκος ο Νικάτωρ έκτισε την πόλη στις όχθες του ποταμού Ορόντη, 22 χιλιόμετρα βορείως της Εμέσης (Hama). Μητρόπολή της ήταν η Αρέθουσα της Χαλκιδικής (ιωνική αποικία). Μέχρι την πόλη αυτή (ή έως και την Έμεσα) οριοθετείτο η βόρεια Συρία (Σελευκίς) και εκτεινόταν προς νότο η Κοίλη Συρία. Μετά την κατάργηση του σελευκιδικού βασιλείου, η πόλη κυβερνούταν από το φύλαρχο των Εμεσηνών Σαμψικέραμο και στη συνέχεια από τον υιό του Ιάμβλιχο.
Κατά τη βυζαντινή περίοδο η πόλη κατέστη έδρα επισκόπου, όπου μάλιστα διασώζεται λίστα των επισκόπων της (325 - 680 μ.Χ.). Γνωστός επίσκοπός της ήταν ο άγιος Μάρκος που επί των χρόνων του Ιουλιανού του Παραβάτη κατέστρεψε ειδωλολατρικό ναό. Ο τελευταίος τον διέταξε να τον ξανακτίσει πράγμα που δεν εισακούστηκε από τον επίσκοπο. Για να αποφύγει την οργή του αυτοκράτορα ο Μάρκος εγκατέλειψε την Αρέθουσα, αλλά επέστρεψε στην πόλη για να προστατεύσει το ποίμνιό του από τα αντίποινα του Ιουλιανού. Τελικά το μαινόμενο παγανιστικό πλήθος της πόλης τον βασάνισε. Στα χρόνια της Α' Σταυροφορία η Αρέθουσα έγινε έδρα Καθολικού επισκόπου πράγμα που διατηρήθηκε μέχρι προσφάτως. Τα ερείπια της πόλης βρίσκονται στην σημερινή Er-Rastan της κεντρικής Συρίας, της οποίας η ονομασία προέρχεται από εξαραβισμό της αρχαίας ελληνικής.
Κόπα Σουδαμερικάνα

Το Κόπα Σουδαμερικάνα (ισπανικά: Copa Sudamericana, που σημαίνει Νοτιοαμερικανικό Κύπελλο) είναι διασυλλογική ποδοσφαιρική διοργάνωση της Νότιας Αμερικής, η δεύτερη πιο σημαντική μετά το Κόπα Λιμπερταδόρες.
Tο Κόπα Σουδαμερικάνα είναι αντίστοιχο με το ευρωπαϊκό Europa League, αν και εδώ κάποιες ομάδες μπορούν να μετέχουν ταυτόχρονα και στο Κόπα Λιμπερταδόρες. Από το 2005 στη διοργάνωση παίρνουν μέρος και ομάδες της Κεντρικής-Βόρειας Αμερικής. Το Κύπελλο Ν. Αμερικής αποτελεί κατά κάποιο τρόπο τη συνέχεια του παλιού Κόπα ΚΟΝΜΕΜΠΟΛ, το οποίο σταμάτησε να διεξάγεται.
Κάθε χρόνο η κυπελλούχος ομάδα του Κόπα Σουδαμερικάνα αγωνίζεται εναντίον της νικήτριας του Κόπα Λιμπερταδόρες σε έναν υπερτελικό που ονομάζεται Ρεκόπα Σουδαμερικάνα.

Ιστορία

Από το 1992 ως το 1999 η CONMEBOL, η Ένωση των Ποδοσφαιρικών Ομοσπονδιών Ν. Αμερικής, διοργάνωνε το Κόπα ΚΟΝΜΕΜΠΟΛ, μια διοργάνωση για τις ομάδες που δεν κατάφερναν να προκριθούν στο Κόπα Λιμπερταδόρες. Δηλαδή κάτι ανάλογο με το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ της Ευρώπης.
Όμως, το 1999 το Κύπελλο αυτό διακόπηκε για οικονομικούς λόγους και αντικαταστάθηκε από δύο άλλες διοργανώσεις: το Κόπα Μερκονόρτε για τις ομάδες του βορρά και το Κόπα Μερκοσούρ για τις ομάδες του νότου της νοτιοαμερικανικής ηπείρου. Ούτε οι διοργανώσεις αυτές είχαν μεγάλη διάρκεια.
Τότε προτάθηκε η δημιουργία ενός παναμερικανικού κυπέλλου αλλά τελικά προτιμήθηκε η δημιουργία ενός κυπέλλου μόνο για τις ομάδες της Ν. Αμερικής, το οποίο ξεκίνησε το 2002 και του δόθηκε το όνομα «Κόπα Σουδαμερικάνα», δηλαδή: «Κύπελλο Νότιας Αμερικής». Από 2003 χορηγός της διοργάνωσης είναι η γιαπωνέζικη αυτοκινητοβιομηχανία Nissan.
Από το 2005 στη διοργάνωση μετέχουν και ομάδες από το Μεξικό και τις ΗΠΑ. Μέχρι τώρα στη διοργάνωση κυριαρχούν οι ομάδες από την Αργεντινή που έχουν κατακτήσει τα 7 από τα 14 κύπελλα.

Κανονισμοί

Από κάθε νοτιοαμερικανική χώρα μετέχει διαφορετικός αριθμός ομάδων ανάλογα με τη δυναμικότητα του πρωταθλήματος. Επίσης, μετέχουν και ομάδες που αποτυγχάνουν να προκριθούν στους ομίλους του Κόπα Λιμπερταδόρες.
Υπάρχουν δυο φάσεις. Στους γύρους της πρώτης φάσης οι ομάδες από την ίδια χώρα αγωνίζονται μεταξύ τους, ώστε να αποφεύγονται οι δαπανηρές μετακινήσεις. Αν απομείνουν τρεις ομάδες από την ίδια χώρα, τότε συγκροτούν όμιλο. Οι αγώνες είναι διπλοί, εντός-εκτός έδρας και μετρά το εκτός έδρας γκολ, όπως στην Ευρώπη. Διπλός είναι και ο τελικός.
Λευτέρης Φάφαλης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου του 1976 στο Μόναχο της Γερμανίας και η καταγωγή του είναι από το Μέτσοβο. Ξεκίνησε το σκι το 1993. Σπούδασε στην Ακαδημία Φυσικής Αγωγής του Μονάχου και γνωρίζει άπταιστα τη γερμανική γλώσσα. Επίσης, ήταν ο αθλητής που άνοιξε την παρέλαση των ομάδων στην τελετή έναρξης των 20ών  Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων, στο Τορίνο στις 10 Φεβρουαρίου του 2006. 
Ο Φάφαλης ήταν σημαιοφόρος και στην Ολυμπιάδα στο Σολτ Λέικ Σίτι το 2002ενώ έλαβε μέρος και στους Ολυμπιακούς του Ναγκάνο.

Παρουσία σε Χειμερινές Ολυμπιάδες

Στη Χειμερινή Ολυμπιάδα του 2002 στο Σολτ Λέικ Σίτι ο Φάφαλης ήταν 71ος με χρόνο 31:11.7 στα 10 χλμ. κλασικής διαδρομής στο δρόμο αντοχής ανάμεσα σε 85 αθλητές. 
Ο χιονοδρόμος έλαβε μέρος  στο σπριντ των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του Τορίνου. Αγωνίστηκε στα προημιτελικά, όπου τερμάτισε 6ος με 2 λεπτά 2 δεύτερα και 7 δέκατα του δευτερολέπτου. Έτσι, ήταν 28ος στη συνολική κατάταξη, καταρρίπτοντας το φράγμα της 30άδας. Ο Φάφαλης αγωνίζεται και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2010 στο Βανκούβερ.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2010 ο Φάφαλης δεν κατάφερε να προκριθεί στον τελικό του ατομικού σπριντ καθώς στα προκριματικά κατετάγη 50ος με 3:49.09 και αποκλείστηκε από τα προημιτελικά.

Άλλες επιτυχίες

Το 2004 πρώτευσε στα 1.500 μ.στο Bαλκανικό Kύπελλο Δρόμων Aντοχής, το οποίο διεξήχθη στο Σέλι. Εκεί ο αθλητής κατέκτησε παράλληλα και τον τίτλο του πρωταθλητή Ελλάδας, καθώς η διοργάνωση ήταν παράλληλα και πανελλήνιο πρωτάθλημα.
Στις διεθνείς διακρίσεις του, σημειώνεται ενδεικτικά ότι το 2002 ήταν ήδη πρώτος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Eφήβων μη Aλπικών Xωρών και 3ος στην ίδια διοργάνωση, ενώ στο Eυρωπαϊκό Kύπελλο ήταν 14ος.  .
Τον Ιανουάριο του 2008 αναδείχθηκε ξανά πρωταθλητής Ελλάδας στα15 χλμ. σε αγώνα κλασικής αντοχής στο Πήλιο.
Στις αρχές του 2009 αναδείχθηκε καλύτερος αθλητής από ελληνικής πλευράς στο Βαλκανικό κύπελλο χιονοδρομιών. Στο τρίτο παγκόσμιο κύπελλο του σκι αντοχής στο Ντίσελντορφ, το Δεκέμβριο του 2009, ο Φάφαλης  τερμάτισε στην 58η θέση ανάμεσα σε 76 αθλητές με χρόνο 3:07.69.
Επαρχία Παρνασσίδας

Η επαρχία Παρνασσίδας ήταν μία από τις δύο επαρχίες του νομού Φωκίδας. Καταλάμβανε το ανατολικό τμήμα του νομού και συνόρευε στα δυτικά με την επαρχία Δωρίδας και ανατολικά με τους νομούς Βοιωτίας και Φθιώτιδας. Έδρα της ήταν η Άμφισσα.

Διοικητικές μεταβολές

Δημιουργήθηκε αρχικά με την διοικητική διαίρεση του 1833 ως μία από τις τέσσερις αρχικά επαρχίες του νομού Φωκίδας και Λοκρίδας. Καταργήθηκε στην συνέχεια με την διοικητική διαίρεση του 1836 η οποία κατήργησε προσωρινά το νομαρχιακό σύστημα και επανασυστάθηκε το 1848. Με την διάσπαση του νομού Φωκίδας και Φθιώτιδας το 1899 αποτέλεσε μία από τις δύο επαρχίες του νομού Φωκίδας. Η επαρχία στην συνέχεια παρέμεινε αμετάβλητη μέχρι την κατάργησή της το 1997 με το σχέδιο Καποδίστριας. Με το σχέδιο Καλλικράτης που ακολούθησε το σχέδιο Καποδίστριας τα εδάφη της επαρχίας αποτέλεσαν πάλι αυτοδιοικούμενη μονάδα ως Δήμος Δελφών.
Αντιπλημμυρικός έλεγχος

Αντιπλημμυρικός έλεγχος είναι μια μέθοδος που χρησιμοποιείται για να μειωθούν ή να αποτραπούν οι επιζήμιες επιπτώσεις των νερών της Πλημμύρας. Ο αντιπλημμυρικός έλεγχος μπορεί να γίνει με διάφορες μεθόδους όπως η κατασκευή φράγματος για συγκράτηση των νερών, η διοχέτευση των νερών μέσω εκβολών καναλιών, η αναπλήρωση των υπόγειων υδάτων,