google/wiki40b huggingface dataset:
Πίστη εναντίον Δεδομένων: Γιατί η Επιστήμη και η Θρησκεία είναι Ασυμβίβαστες (βιβλίο)

Σύνοψη

Ο Κόιν ορίζει την επιστήμη ως μια συλλογή μεθόδων η οποία παράγει γνώση, η οποία μπορεί να ελεγχθεί μέσω από πειραματισμό. Με αυτό τον ορισμό στο χέρι, ισχυρίζεται πως επιστήμη και θρησκεία είναι ασυμβίβαστες επειδή έχουν διαφορετικές μεθοδολογίες να καταλήγουν στην γνώση της πραγματικότητας, διαφορετικές μεθόδους να ελέγχουν την αξιοπιστία της γνώσης αυτής και στο τέλος καταλήγουν σε συγκρουόμενα συμπεράσματα για το σύμπαν.  Πιστεύει πως οι θεϊστικές θρησκείες προχωρούν σε ισχυρισμούς που αντιμάχονται την επιστήμη με τρεις τρόπους: μεθοδολογία, αποτελέσματα και φιλοσοφία. Ένα μεγάλο μέρος του βιβλίο κριτικάρει την θεϊστική εξέλιξη υποστηρίζοντας πως αν ο Θεός χρησιμοποιούσε την εξελικτική μέθοδο για την δημιουργία του κόσμου, θα υπήρχαν σημεία που έδειχναν καθοδήγηση.

Υποδοχή

Το Kirkus Reviews χαρακτήρισε το βιβλίο σημαντικό και πως του αξίζει ένα αναγνωστικό κοινό με ανοικτό μυαλό. Πρόσθεσε πως παρόλο που κάνει ένα καθαρό και στιβαρό επιχείρημα, ίσως ανακαλύψει ξανά πως κηρύττει στους δικούς του ανθρώπους."
Ο Rau Olson του Booklist Online εγραψε "κανένας [από τους Νέους Άθεους] δεν επιχειρηματολογεί υπέρ του τελικού διαζυγίου επιστήμης και θρησκείας,  με μόνιμες οδηγίες μόνιμες εντολές ενάντια στην παρενόχληση και την καταδίωξη της επιστήμης από τη θρησκεία, καλύτερα από τον Κόιν".
Μερικοί όμως σχολιαστές, δεν πίστεψαν πως ο Κοιν σκιαγράφησε αρκετά δυνατά το επιχείρημα γιατί η θρησκεία και η επιστήμη πρέπει να είναι χωριστά. Ο βιολόγος Austin L. Hughes έγραψε πως αυτό που επιχειρεί στο βιβλίο του ο Κόιν εντάσσεται στην κατηγορία της φιλοσοφίας, όμως ο Κόιν δεν δεν είναι αρκετά προετοιμασμένος για τέτοιο ρόλο. Αδυνατεί να σχηματίσει σταθερή ορολογία και κατασκευάζει επιχειρήματα με διάφορους βαθμούς αυστηρότητας.
Tomicus piniperda

Περιγραφή του σκαθαριού και τρόπος αναπαραγωγής

Το Tomicus piniperda έχει κυλινδρικό σώμα, μήκους 3,5 με 4,8 χιλ. και μαύρο ή σκούρο καφέ χρώμα, 
Την άνοιξη τα ενήλικα σκαθάρια φτιάχνουν σε νεκρά και καμένα δέντρα καθώς και σε δέντρα που πεθαίνουν, στοές μήκους μέχρι 25 εκ. όπου τοποθετούν τα αυγά τους. Η εκκόλαψη, κατά την οποία οι προνύμφες τρέφονται με το φλοίωμα του δέντρου, συνεχίζεται μέχρι τα τέλη του καλοκαιριού οπότε εμφανίζονται τα νέα σκαθάρια. Κατά τη διάρκεια του φθινοπώρου και του χειμώνα τα ενήλικα σκαθάρια τρέφονται με τη ψίχα νέων υγειών δέντρων γεγονός που προκαλεί βλάβη στην ανάπτυξη των δέντρων και μειώνει την αξία της ξυλείας. Τα περισσότερα ενήλικα σκαθάρια αφού γεννήσουν περισσότερες φορές μέσα σε μια χρονιά ψοφούν αλλά ορισμένα επιβιώνουν και ξαναγεννούν και την επόμενη χρονιά

Παρουσία του σκαθαριού Tomicus piniperda

Το σκαθάρι Tomicus piniperda αποτελεί χωροκατακτητικό είδος στη Βόρεια Αμερική, όπου εισήχθη κατά λάθος, στις αρχές της δεκαετίας του ενενήντα. Εμφανίστηκε πρώτη φορά το 1992 στο Κλίβελαντ, και από εκεί εξαπλώθηκε σε έντεκα αμερικανικές πολιτείες και στο Οντάριο και το Κεμπέκ, στο Καναδά. Για την αντιμετώπιση του εντόμου οι αμερικανικές αρχές έθεσαν σε καραντίνα τις πληγείσες περιοχές και πήραν μέτρα αναφορικά με την μεταφορά ξυλείας, κουκουναριών, δενδρυλλίων και χριστουγεννιάτικων δέντρων από τις περιοχές αυτές σε άλλες όπου δεν είχε εμφανισθεί το σκαθάρι. Την επόμενη χρονιά αντίστοιχα μέτρα έλαβαν και οι καναδικές αρχές σε τμήμα του νοτιοανατολικού Καναδά.
Το 2019 τουλάχιστον 3.500 στρέμματα του δάσους του Σέιχ Σου, στη Θεσσαλονίκη, προσβλήθηκαν από το σκαθάρι Tomicus piniperda
Λαμονγκάν

Το Λαμονγκάν (Gunung Lamongan) είναι μικρό ενεργό ηφαίστειο στην ανατολική Ιάβα. Βρίσκεται ανάμεσα στο ηφαιστειακό σύμπλεγμα της καλντέρα Τενγκέρ - Σεμέρου και του ηφαιστειακού συμπλέγματος Ιγιάνγκ-Αργκαπούρα. Το ηφαίστειο έχει ύψος 1651 μέτρα. Η πρώτη του έκρηξη καταγράφηκε το 1799 και η πιο πρόσφατη ηφαιστειακή δραστηριότητα στο βουνό έλαβε χώρα το 1898.
Το Λαμονγκάν βρίσκεται σε ένα ηφαιστειακό πεδίο που φέρει το όνομά του. Το ηφαιστειακό πεδίο Λαμονγκάν έχει έκταση 260 τετραγωνικά χιλιόμετρα και περιέχει πέρα από το ηφαίστειο άλλες ενενήντα ηφαιστειακές φλέβες, 61 κώνοι στάχτης και 29 μάαρ, κάποια από τα οποία διαθέτουν λίμνες. Μάαρ με λίμνες βρίσκονται στα ανατολικά και τα δυτικά, ενώ τα στεγνά μάαρ κυρίως στα βόρεια. Ο αριθμός των 90 φλεβών είναι μεγάλος για ένα ηφαίστειο στην Ινδονησία, όμως υπάρχουν ακόμη μεγαλύτερα ηφαιστειακά πεδία, πχ. στο Μεξικό. Η ψηλότερη κορυφή ονομάζεται Γκουνούνγκ Ταρούμπ, ενώ ο ενεργός κώνος βρίσκεται 750 μέτρα νοτιοανατολικά της κορυφής. Ανάμεσά τους βρίσκεται μια ρωγμή. Ένας τρίτος κώνος, ο Γκουνούγκ Τζούπου (Tjupu) βρίσκεται στα βόρεια και έχει 800 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας.
Το ηφαίστειο από το 1799 μέχρι το 1898 παρήγαγε περίπου 15 εκρήξεις, με αποτέλεσμα να είναι ένα από τα πιο ενεργά ηφαίστεια της Ινδονησίας κατά τον 19ο αιώνα. Οι εκρήξεις ήταν φρεατικές, φρεατομαγματικές και μαγματικές. Υπάρχουν αποθέσεις λαχάρ γύρω από το ηφαίστειο, όμως δεν υπάρχουν καταγεγραμμένα στοιχεία για κάποιο λαχάρ. Η λάβα που εκχύθηκε από το βουνό είχε βασαλτική σύσταση. Στον 20ο αιώνα καταγράφηκαν τέσσερα μεγάλα σεισμικά σμήνη, το 1925, 1978, 1985 και 1988-1989, τα οποία δημιούργησαν ρήγματα με κατεύθυνση προς τα βορειοανατολικά. Για την καλύτερη μελέτη τους δημιουργήθηκε ένα παρατηρητήριο στο βουνό. Σήμερα το βουνό καλύπτεται από βλάστηση.
Όθων του Φράιζινκ

Βιογραφία

Ήταν ο τρίτος (επιζήσας) γιος τού Λεοπόλδου Γ΄ μαργράβου της Αυστρίας και της Αγνής των Σαλίων, κόρης τού Ερρίκου Δ΄ της Γερμανίας. Γεννήθηκε στο Κλόστερνόιμπουρκ. Για την Αγνή ήταν ο δεύτερος γάμος· από τον πρώτο της με τον Φρειδερίκο Α΄ των Χοενστάουφεν δούκα της Σουαβίας είχε δύο γιους: τον Φρειδερίκο Β΄ δούκα της Σουαβίας και τον Κορράδο Γ΄ της Γερμανίας. Η αμφιθαλής αδελφή τού Όθωνα Γιούντιτ/Ιουσήθ ήταν σύζυγος τού Γουλιέλμου Ε΄ μαρκησίου τού Μονφερρά και οι γιοί τους έπαιξαν σημαίνοντα ρόλο στην Ανατολή.
Οι πληροφορίες για τη ζωή του είναι ανεπαρκής και οι ημερομηνίες ασαφείς. Σπούδασε στο Παρίσι, όπου έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη Φιλοσοφία. Λέγεται, ότι ήταν ένας από τους πρώτους, που εισήγαγε τη φιλοσοφία τού Αριστοτέλη στη Γερμανία. Υπηρέτησε ως κοσμήτορας στο Σύλλογο ενός νέου ιδρύματος στην Αυστρία.
Εισήλθε στο Τάγμα των Κιστερκιανών και έπεισε τον πατέρα του να ιδρύσει το αββαείο τού Ιερού Σταυρού (Χαϊλίγκενκρόιτς) το 1133, φέρνοντας έτσι τη γνώση της γραφής και της επιτηδευμένης γεωργίας (περιλαμβανομένης της οινοποιίας) στην περιοχή, που θα γινόταν η Βιέννη. Έγινε ηγούμενος της Κιστερκιανής μονής τού Μόριμοντ στην Βουργουνδία π. το 1136 και σύντομα μετά εκλέχθηκε επίσκοπος τού Φράιζινκ. Η επισκοπή αυτή και στην πραγματικότητα όλη η Βαυαρία, αναστατώθηκε από την έριδα μεταξύ των Γουέλφων και των Χοενστάουφεν· η Εκκλησία περιήλθε σε αξιοθρήνητη κατάσταση. Όμως ο Όθων επέφερε μεγάλες βελτιώσεις στη νέα επισκοπή, σε εκκλησιαστικά και κοσμικά θέματα.
Το 1147 ο Όθων έλαβε μέρος στην καταστρεπτική Β΄ Σταυροφορία. Το τμήμα τού Σταυροφορικού στρατού που οδηγούσε ο επίσκοπος, αποδεκατίστηκε, αλλά ο Όθων έφθασε στην Ιερουσαλήμ και επέστρεψε στη Βαυαρία το 1148/49. Έχαιρε της εύνοιας τού ανιψιού του Φρειδερίκου Α΄ της Γερμανίας (γιου τού Φρειδερίκου Β΄ δούκα της Σουαβίας). Ήταν επιδέξιος στη λύση της διαφωνίας για το δουκάτο της Βαυαρίας το 1156· ήταν παρών στη διάσημη Συνέλευση (λατιν. Dieta) της Μπεζανσόν το 1157. Φορώντας ακόμη το ένδυμα τού Κιστερκιανού μοναχού, απεβίωσε στο Μόριμοντ το 1158. Το 1857 ένα άγαλμα τού επισκόπου στήθηκε στο Φράιζινκ.
Δάχτυλα (ψωμί)

Τα δάχτυλα είναι ψωμί με προζύμι το οποίο προέρχεται από την Ελλάδα, αλλά είναι επίσης δημοφιλές στην Κύπρο και την Τουρκία.
Έχει τετμημένο σχήμα που μοιάζει με τα δάχτυλά του ψωμιού, από το οποίο προέρχεται το όνομά του, ενώ πριν το ψήσιμό του γίνονται βαθιές χαρακιές.
Πέτρος Ρουτζιέρης

Βιογραφικό

Ξεκίνησε επαγγελματικά το ποδόσφαιρο από τον Διαγόρα Ρόδου. Το 1993 πήρε μεταγραφή στην Προοδευτική, με την οποία αγωνίστηκε μέχρι και το 1996 στην Β' Εθνική. Το καλοκαίρι του ίδιου έτους πήρε μεταγραφή στον Αθηναϊκό, με τη φανέλα του οποίου έκανε ντεμπούτο στην Α' Εθνική και αγωνίστηκε μέχρι και το 1999, όποτε και τον Ιανουάριο του έτους αυτού επέστρεψε στην Προοδευτική. Τον Ιανουάριο του 2001 πήρε μεταγραφή στην Χαλκηδόνα με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε μέχρι και το 2002. Το καλοκαίρι αυτού του έτους επέστρεψε στον Διαγόρα Ρόδου με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε μέχρι και το 2007, όποτε και τερμάτισε την ποδοσφαιρική του καριέρα.
Με το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας το καλοκαίρι του 2007, παρέμεινε στον σύλλογο του Διαγόρα αναλαμβάνοντας καθήκοντα βοηθού προπονητή. Σαν προπονητής εργάστηκε επίσης στον Διαγόρα, αλλά και στην Α.Ε.Ρ. Αφάντου Ρόδου. Το 2014 ανέλαβε ξανά την τεχνική ηγεσία του Διαγόρα, ένώ από τον Οκτώβριο του 2018 αποτελεί εκ νέου προπονητής του Διαγόρα Ρόδου. Επίσης, έχει εργαστεί ως προπονητής ακαδημιών στον Α.Σ. Αρένα Ρόδου.
Γενική απεργία

Η γενική απεργία είναι μια απεργιακή κινητοποίηση από σύσσωμη την εργατική δύναμη μιας πόλης, περιοχής ή χώρας. Στα τέλη του 19ου αιώνα, τα αυξανόμενα διεθνή εργατικά κινήματα συνηγόρησαν υπέρ γενικών απεργιών με βιομηχανικούς ή πολιτικούς στόχους.
Οι γενικές απεργίες ήταν συχνές στην Ισπανία στις αρχές του εικοστού αιώνα, όπου ήταν πολύ δημοφιλής ο Αναρχοσυνδικαλισμός. Η μεγαλύτερη γενική απεργία στην πρόσφατη Ευρωπαϊκή ιστορία έγινε κατά τον Μαη του 1968 στη Γαλλία.
Πολλά αριστερά και σοσιαλιστικά κινήματα έχουν ελπίσει να εξαπολύσουν μια «ειρηνική επανάσταση» σε μια χώρα οργανώνοντας αρκετές απεργίες για να παραλύσουν ολοκληρωτικά τη χώρα. Έτσι με τον κρατικό και εταιρικό μηχανισμό ανάπηρο, οι εργάτες θα μπορούσαν να αναδιοργανώσουν την κοινωνία σε ριζικά διαφορετικές γραμμές. Η φιλοσοφία αυτή υποστηρίχτηκε από την αναρχοσυνδικαλιστική εργατική οργάνωση Βιομηχανικοί Εργάτες του Κόσμου, ιδιαίτερα στις αρχές του εικοστού αιώνα, όταν πολλά μέλη έλπιζαν να οργανώσουν «Μια Μεγάλη Ένωση» όλων των εργατών που θα εξαπέλυαν την γενική απεργία που θα τερμάτιζε για πάντα τον καπιταλισμό.
Ο όρος "γενική απεργία" μερικές φορές εφαρμόζεται σε μεγάλης κλίμακας απεργίες όλων των εργατών μια συγκεκριμένης βιομηχανίας, όπως η απεργία των εργατών Υφασμάτων (1934). Αυτές οι «γενικές» απεργίες, όσο μεγάλες κι αν είναι, εμπεριέχουν μόνο εργάτες που επιδιώκουν τα δικά τους άμεσα οικονομικά αιτήματα. Αντιθέτως, η κλασική γενική απεργία εμπεριέχει επίσης εργάτες που δεν έχουν κάποιο άμεσο οικονομικό όφελος από το αποτέλεσμα της απεργίας. Για παράδειγμα, στη Γενική Απεργία του Σαν Φρανσίσκο του 1934, και οι οργανωμένοι και οι εκτός συνδικάτων εργάτες απήργησαν για τέσσερεις μέρες ως διαμαρτυρία για τις τακτικές της αστυνομίας και των εργοδοτών που είχαν σκοτώσει δύο διαδηλωτές και σε υποστήριξη των αιτημάτων των λιμενικών φορτοεκφορτωτών και των ναυτικών.
Η διάκριση δεν είναι πάντα τόσο ξεκάθαρη. Στην απεργία των οδηγών φορτηγών του Μινεάπολις το 1934, για παράδειγμα, πολλά κατασκευαστικά εργατικά σωματεία και οργανώσεις ανέργων εργατών απέργησαν σε συμπαράσταση με τους απεργούς οδηγούς φορτηγών και σε διαμαρτυρία εναντίον της αστυνομικής βίας εναντίον των διαδηλωτών. Χιλιάδες άλλοι συμμετείχαν στις διαδηλώσεις υποστήριξης των απεργών. Ωστόσο, αυτές οι απεργίες συμπαράστασης, αν και ευμεγέθεις, δεν απέκτησαν ποτέ τη διάρκεια ή την εμβέλεια που χρειάζεται για να ανέλθουν σε μια «γενική απεργία», και η οργανωτές της απεργίας των Οδηγών Φορτηγών δεν την περιέγραψαν ως τέτοια.
Τα πρώτα εργατικά κινήματα στον ελλαδικό χώρο δημιουργήθηκαν ταυτόχρονα με την ανάπτυξη της καπνοκαλλιέργειας τον 19ο αιώνα. Η πρώτη απεργία στον τότε υπό οθωμανική διοίκηση ελλαδικό χώρο, έλαβε χώρα τον Μάιο του 1888 στην πόλη της Δράμας, από τους καπνεργάτες με κύριο αίτημα τις δέκα ώρες εργασίας, καθώς εκείνη την εποχή οι εργάτες εργάζονταν από δώδεκα έως και δεκατρείς ώρες ημερησίως.
Ξεχασμένοι από την Κοινωνία

Υπόθεση

Ο Πέδρο (Αλφόνσο Μεχία) είναι ένα ενδεκάχρονο αγόρι, που ζει με τη μητέρα του (Εστέλα Ίντα) προσπαθεί να τα βγάλει πέρα στερώντας από το μικρό αγόρι τη στοργή. Ο Πέδρο της ορκίζεται ότι η συμπεριφορά του θα αλλάξει, αλλά η συναναστροφές του με μια ομάδα αλητών, τον οδηγούν στην εγκληματικότητα. Αρχηγός της συμμορίας στην οποία ανήκει ο Πέδρο είναι ο Ελ Χάιβο (Ρομπέρτο Κόβο), ένα μεγαλύτερο αγόρι που το έχει σκάσει από το αναμορφωτήριο. Ο Πέδρο διδάσκει στα υπόλοιπα αγόρια όλες τις συνήθειες του υποκόσμου. Η συμμορία περιφέρεται στους δρόμους του Μεξικού, κάνοντας όλων των ειδών τις αλητείες. Ο Ελ Χάιβο είναι σίγουρος ότι ο μικρός Χουλιάν (Χαβιέρ Αμέσκουα), ένα αγόρι που αρνήθηκε να συμμετάσχει στη συμμορία και προτίμησε να δουλέψει για να βοηθήσει τους δικούς του να τα βγάλουν πέρα, ήταν υπεύθυνος για την κατάληξή του στο αναμορφωτήριο. Ο Πέδρο βοηθάει τον Ελ Χάιβο να εντοπίσει τον Χουλιάν ο οποίος βρίσκει το θάνατο στα χέρια του αδίστακτου αγοριού. Έπειτα μοιράζεται τα χρήματα του Χουλιάν με τον Πέδρο. Μετά τη δολοφονία του Χουλιάν, ο Πέδρο καταλαβαίνει ότι η σχέση του με τον Ελ Χάιβο πρόκειται να του φέρει πολλά δεινά. Απομακρύνεται λοιπόν από τη συμμορία του Ελ Χάιβο και πιάνει δουλειά σε μεταλλουργείο. Αλλά ο Ελ Χάιβο τον βρίσκει και τον εμπλέκει σε κλοπή.

Εναλλακτικό τέλος

Το 2002, ανακοινώθηκε ότι βρέθηκε το εναλλακτικό τέλος της ταινίας (το οποίο ονομάστηκε "ευτυχισμένο τέλος") στην αποθήκη των ταινιών στο Πανεπιστήμιο του Μεξικού. Η ταινία με το εναλλακτικό τέλος υπέστη ψηφιακή επεξεργασία και προβλήθηκε ξανά τον Ιούνιο του 2005
. Τον Φεβρουάριο του 2011, ο Αλφόνσο Μεχία, ο μοναδικός εν ζωή ηθοποιός της ταινίας προλόγισε την ταινία με το εναλλακτικό τέλος, λέγοντας ότι ο Μπουνιουέλ έλαβε πίεσεις από το κράτος του Μεξικού να σκηνοθετήσει ένα συμβατικό τέλος προκειμένου να μην αμαυρωθεί η εικόνα του κράτους. Στο εναλλακτικό τέλος ο Πέδρο σκοτώνει τον Ελ Χάιβο.

Θεματολογία

Η ταινία φέρει ομοιότητες την ταινία Γη Χωρίς Ψωμί (Las Hurdes), την οποία ο σκηνοθέτης γύρισε το 1932 (και οι δυο ταινίες πραγματεύονται τη φτώχεια και την απόγνωση). Εμφανείς είναι επίσης οι επιρροές της από τον ιταλικό νεορεαλισμό και κυρίως από το Λούστρο Παπουτσιών (Sciuscià, 1947) του Βιτόριο ντε Σίκα. Ένας Γάλλος κριτικός του κινηματογράφου έγραψε στο περιοδικο Cahiers du Cinema για την ταινία ότι ο Μπουνιουέλ πέρασε από την επανάσταση στον συντηρητισμό. Μερικές σκηνές της ταινίας χαρακτηρίζονται από τον υπερρεαλισμό που χαρακτηρίζει το ευρύτερο έργο του σκηνοθέτη.
Χρήστος Μπουλώτης

Ο αρχαιολόγος

Ο Χρήστος Μπουλώτης γεννήθηκε στη Μύρινα της Λήμνου. Μετά την ολοκλήρωση της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, σπούδασε ιστορία, αρχαιολογία και γλωσσολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στη Γερμανία, όπου ανακηρύχτηκε διδάκτωρ το 1980. Είναι καταξιωμένος αρχαιολόγος, ειδικευμένος στο μινωικό και μυκηναϊκό πολιτισμό. Έχει διδάξει στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο, σε μεταπτυχιακούς φοιτητές του Πανεπιστημίου Αθηνών και στην Ανωτάτη Σχολή Kαλών Τεχνών. Από το 1985 εργάζεται στην Ακαδημία Αθηνών ως αρχαιολόγος-ερευνητής. Έχει πραγματοποιήσει ανασκαφές στη Σαντορίνη, στην Κρήτη, στην αρχαία Ηλίδα και από το 1995 ανασκάπτει την προϊστορική θέση Κουκονήσι στο Μούδρο της Λήμνου. Έχει συμμετάσχει σε πολλά αρχαιολογικά και ιστορικά συνέδρια και έχει δημοσιεύσει δεκάδες εργασίες και άρθρα σε επιστημονικά περιοδικά και άλλα έντυπα.

Ο παιδικός συγγραφέας

Ο Μπουλώτης είναι αναγνωρισμένος συγγραφέας παιδικών βιβλίων που απευθύνονται σε παιδιά της σχολικής ηλικίας. Ξεκίνησε να ασχολείται με την παιδική λογοτεχνία το 1987 και τα βιβλία του διαπνέονται από αγάπη για το περιβάλλον, τα ζώα, το συνάνθρωπο, την ειρήνη και την αλληλοκατανόηση. Οι ιστορίες του είναι πρωτότυπες και συχνά έχουν αρχαιολογικό υπόβαθρο. Πολλά βιβλία του έχουν τύχει διεθνών διακρίσεων ενώ το 2007 του απονεμήθηκε το βραβείο παιδικού βιβλίου από την Ακαδημία Αθηνών. Έχει εκδώσει περισσότερα από 30 βιβλία.
Επίσης, έχει δημοσιεύσει ποιήματα κι έχει εκδώσει ποιητικές συλλογές. Τα περισσοτερα βιβλια του εχουν βραβευτει

Ο συλλέκτης

Μια άλλη αγάπη του Μπουλώτη είναι η συλλογή παλιών παιχνιδιών και παιδικών βιβλίων. Έχοντας πολύ μεγάλη προσωπική συλλογή, μία από τις μεγαλύτερες στην Ελλάδα, αποφάσισε να την δωρίσει στη Γενέτειρα του Λήμνο. Αυτή η συλλογή αποτέλεσε τον πυρήνα για την ίδρυση του Μουσείου Ιστορίας Παιδικού Παιχνιδιού και Βιβλίου στο νησί.
Ώρα στην Τσεχία

Βάση δεδομένων ζώνης ώρας

Στην βάση δεδομένων ζώνης ώρας IANA ώρας η Τσεχία εκπροσωπείται από το  Europe/Prague.
Πετροπάβλοφσκ Καμτσάτσκι

Ιστορία

Η πόλη θεμελιώθηκε από το δανό αρχιναύαρχο του Ρωσικού Στόλου Βίτους Μπέρινγκ στις 17 Οκτωβρίου 1740, στα πλαίσια της εξερεύνησης των ακτών της ρωσικής Άπω Ανατολής. Ονομάσθηκε Πόλη των Πέτρου & Παύλου της Καμτσάτκα από τα δύο νεότευκτα πλοία του, τον «Άγιο Πέτρο» και τον «Άγιο Παύλο» .
Στα μέσα του 19ου αι. και πιο συγκεκριμένα το καλοκαίρι του 1854, το Πετροπαβλόβσκ Καμτσάτσκι πολιορκήθηκε από ένα μικτό βρετανο-γαλλικό στόλο στα πλαίσια του Κριμαϊκού Πολέμου - ήταν η μόνη στρατιωτική επιχείρηση στον Ειρηνικό ενός πολέμου που διεξήχθη κατά βάσιν στην Ουκρανία, τον Εύξεινο Πόντο και τη Βαλτική. Σκοπός δεν ήταν τόσο η κατάληψη της πόλης, η οποία έτσι κι αλλιώς δεν είχε ιδιαίτερη στρατηγική σημασία, όσο το να αιχμαλωτισθεί η τοπική φρουρά (περίπου 1000 άνδρες) και να καταστραφούν οι φρεγάτες «Αβρόρα» και «Παλλάς» που είχαν σταθμεύσει εντός του κόλπου. Η πολιορκία κράτησε τρεις εβδομάδες και έληξε με νίκη των αμυνομένων, μολονότι μειονεκτούσαν σε ισχύ πυρός (67 κανόνια εναντίον 218) .
Οι αγγλο-γάλλοι δοκίμασαν να επαναλάβουν το εγχείρημα τον Απρίλιο του 1855. Φοβούμενος ότι δε μπορούσε να επιτύχει το θαύμα του προηγούμενου καλοκαιριού και εκτιμώντας σωστά τα κίνητρα των επιτιθεμένων, ο ρώσος διοικητής εκκένωσε εν μέσω σφοδρής χιονόπτωσης την πόλη από τα στρατεύματά του και τα προώθησε στην ενδοχώρα. Μετά από αυτό ο συμμαχικός στόλος εγκατέλειψε οριστικά την περιοχή, αδυνατώντας να καταδιώξει τους ρώσους στα βουνά της Καμτσάτκα.
Κατά τη σοβιετική περίοδο η πόλη γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη χάρη στην αλιεία σολωμού και καβουριών, καθώς και την ίδρυση της ναυτικής βάσης Ριμπάτσι που στεγάζει τα πυρηνικά υποβρύχια του Στόλου του Ειρηνικού από τα μέσα του 1960.
Η ανάπτυξη ανακόπηκε στη μετασοβιετική περίοδο, λόγω της πώλησης των αλιευτικών δικαιωμάτων σε ξένες επιχειρήσεις και της αποδιοργάνωσης του στόλου. Αυτό φαίνεται ανάγλυφα και στις απογραφές, αφού μεταξύ 1989 - 2002 ο πληθυσμός της πόλης μειώθηκε κατά 26%. Όμως τα τελευταία χρόνια παρατηρείται έξαρση μιας νέας δραστηριότητας, του «τουρισμού ακραίων συνθηκών», με την πόλη να χρησιμοποιείται ως βάση για πλούσιους δυτικούς που θέλουν να επισκεφθούν τα ηφαίστεια ή την ανόθευτη άγρια φύση της χερσονήσου.
Σταματία Βιτσαρά - Κτιστάκη

Βιογραφία

Η Σταματία Βιτσαρά - Κτιστάκη γεννήθηκε στην Ικαρία το 1897. Σπούδασε στο Αρσάκειο και διορίστηκε δασκάλα στο Ψαχνά Ευβοίας. Ασπάστηκε την κομμουνιστική ιδεολογία και έγινε μέλος του ΚΚΕ. 
Συνελήφθη το 1931 με το Ιδιώνυμο και κλείστηκε στις φυλακές Αβέρωφ. Την περίοδο της μεταξικής δικτατορίας πέρασε στην παρανομία και το 1939-41 ήταν μέλος της Παλιάς Κεντρικής Επιτροπής (ΠΚΕ), υπεύθυνη του παράνομου εκδοτικού μηχανισμού. 
Όταν το καλοκαίρι του 1941 συγκροτήθηκε η λεγόμενη Νέα Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ από στελέχη που είχαν αποδράσει από τους τόπους κράτησής τους κρατήθηκε μακριά από το κόμμα λόγω της συμμετοχής της στην ΠΚΕ, δεδομένου ότι θεωρούνταν κατασκεύασμα της Ασφάλειας. Αποκαταστάθηκε το καλοκαίρι του 1943 και εντάχθηκε αμέσως στο ΕΑΜ, όπου ανέλαβε διάφορες υπεύθυνες θέσεις στην Αντίσταση. 
Το 1946 έγραψε μια έκθεση για την περίοδο 1938-41 με αποδέκτη τον αρχηγό του ΚΚΕ Νίκο Ζαχαριάδη, που αναφερόταν στα τεκταινόμενα σχετικά με τις δύο καθοδηγήσεις του ΚΚΕ, την Παλιά Κεντρική Επιτροπή και την Προσωρινή Διοίκηση και προς αποκατάσταση της μνήμης του συζύγου της και στελέχους του ΚΚΕ Βαγγέλη Κτιστάκη.
Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου έμεινε στην Αθήνα και πέρασε στην παρανομία. Πέθανε από ανακοπή καρδιάς το 1948 και τάφηκε στο νεκροταφείο του Βύρωνα, όπου διέμενε παράνομη.
Πουλουδιά

Πουλουδιά, ελληνικό γυναικείο κύριο όνομα (βαφτιστικό όνομα).

Ετυμολογία του ονόματος

Από τη λέξη πούλουδο «λουλούδι, άνθος», ίσως από συμφυρμό των λέξεων πούπουλο και λούλουδο. Τη λέξη τη βρίσκουμε στον Νικόλαο Πολίτη,
Ηὕρες πούλουδο νὰ πάρης μέλι!

(Β. 109, 248).

Βλ. ἀρ. 59. Πούλουδο το ἄνθος· ἡ ἐτυμολογία ἄγνωστος· (πρβλ. Κοραῆ Ἄτ[ακτα]. τ. Δ΄ σ. 454) 
στον Διονύσιο Σολωμό,
Λούλουδα μύρια, πούλουδα, που κρύβουν το χορτάρι 
στον Κοσμά Πολίτη,
Οὔτε κάν σαλεύανε οἱ θεόρατες μαγνόλιες τοῦ μεγάλου πρεβολιοῦ. Τά κερένια πούλουδά τους, μεγάλα σάν ἕνα χέρι, μοσκοβολούσανε μές στόν πηχτό ἀγέρα πιό βαριά κι ἀπ’ τό λεμονανθό τήν ἄνοιξη…
κ.α.
Ο Μπούτουρας παράγει το όνομα Πουλουδιά από την πούλια «διὰ τὴν μεγαλοπρέπειαν». Ο Σταμνόπουλος διορθώνει «ἀπ’ τὸ πούλουδο=λουλούδι» και παραδίδει και αρσενικό οικογενειακό Πουλουδῆς. 
Το όνομα είναι σημασιολογικά παρεμφερές με τα ονόματα Ανθή, Ανθούσα, Λουλούδα, Τσιτσέκα (τουρκικά: çiçek «άνθος»), Τσβιάτα (βουλγαρικά: Цвете «άνθος»), Φιορέλλα, Φκιουρού (ιταλικά: fiore «άνθος»), Φλώρα κτλ.

Διάδοση του ονόματος

Ασυνήθιστο σήμερα όνομα, που επιχωριάζει στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου και παλιότερα στις παρακείμενες ακτές της Μικράς Ασίας.
Old Spice

Ιστορία

Στα ανδρικά προϊόντα, κυριαρχούσαν το σαπούνι ξυρίσματος και η λοσιόν για μετά το ξύρισμα, τα οποία διατίθεντο στην αγορά συνοδευόμενα από ένα ναυτικό θέμα. Τα ιστιοφόρα ειδικότερα, χρησιμοποιήθηκαν ως εμπορικό σήμα. Τα αρχικά πλοία που χρησιμοποιούνται στη συσκευασία, ήσαν το Grand Turk και το Friendship. Άλλα πλοία που χρησιμοποιήθηκαν από στις συσκευασίες της Old Spice, συμπεριλαμβάνουν το John Wesley, Salem, Birmingham, Maria Teresa, Propontis, Recovery, Sooloo, Star of the West, Constitution, Java, United  States και το Hamilton. 
Σε μια προσπάθεια να κερδίσει μερίδιο αγοράς στο ανταγωνιστικό επιχειρηματικό σαπούνι μπάρα, ένας μάχιμος αντιπρόσωπος πωλήσεων, αφού παρατήρησε την επιτυχία των συναδέλφων του, με θέμα πωλήσεις διακοπών "σαπούνι με ένα σχοινί" της Old Spice, πλησίασε τον νεοδιορισθέντα Γενικό Διευθυντή της P & G στα προσωπικά σαπούνια, σχετικά με την έναρξη της προσφοράς ενός σαπουνιού, σε ένα σημείο ισότιμης τιμής, με τους ηγέτες στην αγορά. Καθ'όλη τη δεκαετία του 2000, η Procter & Gamble εισήγαγε πολλές μορφές του αποσμητικού, αφρόλουτρα και σπρέι σώματος, σε διάφορα αρώματα με την επωνυμία Old Spice.
Στις αρχές του 2008, το πρωτότυπο άρωμα της Old Spice, ανασυσκευάστηκε ως «Κλασικό Άρωμα» ("Classic Scent"), τόσο στις εκδόσεις για μετά το ξύρισμα όσο και για την κολόνια. Τα λευκά γυάλινα μπουκάλια έδωσαν τη θέση τους σε πλαστικά και τα γκρι πώματα σε ερυθρά. Το ζελέ για ντους της Old Spice Classic, πωλήθηκε χρησιμοποιώντας το σύνθημα «Η αρχική. Αν ο παππούς σου δεν την είχε φορέσει, εσύ δεν θα υπήρχες.»

Προϊόντα

Τα σχήματος σημαντήρα μπουκάλια της Old Spice ήταν το βασικό της προϊόν, διαθέσιμο στο αρχικό του άρωμα καθώς επίσης και στο νεότερο Pure Sport. Το 2006, η Old Spice εισήγαγε το OS Signature, ένα εντελώς νέο άρωμα, το οποίο κέρδισε το 2006, το Καλλωπιστικό Βραβείο για το Καλύτερο Σπορ Άρωμα, του περιοδικού «FHM». Τα προϊόντα Red Zone της Old Spice, περιλαμβάνουν την εκδοχή "Scratch-and-sniff" ("Γρατσούνισε-και-μύρισε") του αρώματος του περιοδικού «Signature«FHM».
Από το 2015, η Old Spice, έχει πέντε κύριες γραμμές προϊόντων περιποίησης και η κάθε γραμμή διαθέτει μια ποικιλία από προϊόντα και αρώματα, Wild Collection, Classic, Fresher Collection, Red Zone και High Endurance.

Διαφήμιση

Η διαφημιστική καμπάνια με προεξέχοντες τους Isaiah Mustafa, Terry Crews, Νιβ Κάμπελ και Κόρτνεϊ Κοξ ως οι «Άνθρωποι της Old Spice», έγιναν δημοφιλείς μετά την πρώτη διαφημιστική καταχώρηση, που τιτλοφορήθηκε «The Man Your Man Could Smell Like» και έγινε viral. Η Old Spice, εγκαινίασε το 2013, μια σειρά από τηλεοπτικές διαφημίσεις στην Ινδία, τιτλοφορούμενες «Mantastic Man», με πρωταγωνιστή το supermodel και ηθοποιό Milind Soman. Η διαφήμιση «Make A Smellmitment», έκανε το ντεμπούτο της το 2015, προωθώντας τον Timber (ή Swagger) και τον Bearglove.
Κένεθ Έτζγουορθ

Βιογραφία

Ο Έτζγουορθ γεννήθηκε στο Streete της Κομητείας Ουέστμιθ, όπου ο θείος του κατασκεύασε ένα αστεροσκοπείο. Αφού κέρδισε μια υποτροφία για σπουδές στη Μεγάλη Βρετανία, άρχισε μία στρατιωτική σταδιοδρομία ως αξιωματικός του Σώματος Μηχανικού του βρετανικού στρατού, κερδίζοντας παράσημα κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Υπήρξε ένας από τους τελευταίους βραβευμένους με το Μετάλλιο Πόλοκ. Επέστρεψε στην Ιρλανδία τη δεκαετία του 1930, και ασχολήθηκε τόσο με δημοσιεύσεις σε θέματα διεθνούς οικονομίας, όσο και με την πλανητική Aστρονομία.