Ιστορία των αρμάτων

Ανάπτυξη

Κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο δημιουργήθηκαν νέες απαιτήσεις για θωρακισμένα αυτοκινούμενα όπλα που θα μπορούσαν να πλοηγηθούν σε κάθε είδους έδαφος, και αυτό οδήγησε στην ανάπτυξη του άρματος. Η μεγάλη αδυναμία του προκατόχου του, του "θωρακισμένου αυτοκινήτου", ήταν ότι απαιτούσε ομαλό έδαφος για να κινηθεί επάνω του, και μετατροπές για να διατηρήση την ικανότητα κίνηησης και  σε ανώμαλο.
Το άρμα μάχης είχε αρχικά σχεδιαστεί ως ένα ειδικό όπλο για να λύσει μια ασυνήθιστη τακτική κατάσταση: τη στασιμότητα των χαρακωμάτων στο Δυτικό μέτωπο του Α' Παγκόσμιου Πόλεμου. Ήταν ένα όπλο σχεδιασμένο για ένα απλό έργο: την διέλευση από την τάφρο της νεκρής ζώνης μεταξύ των γραμμών και την διάσπαση των  γραμμών του εχθρού. Τα θωρακισμένα άρματα είχαν ως στόχο να προστατεύουν το πλήρωμα από τις σφαίρες και τα θραύσματα των οβίδων με την θωράκιση  και να περνούν μέσα από συρματοπλέγματα κατά τρόπο που οι μονάδες του πεζικού δεν μπορούσαν, επιτρέποντας έτσι το άνοιγμα του αδιέξοδου.
Ελάχιστα ήταν γνωστό κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκόσμιου Πόλεμου, ότι το μέσο της κινητικότητας  ήταν ήδη παρόν σε μια συσκευή που έφερε επανάσταση στον πόλεμο και στο έδαφος και στον αέρα. Αυτό ήταν η μηχανή εσωτερικής καύσης, που είχε καταστήσει δυνατή την ανάπτυξη του άρματος και τελικά θα οδηγούσε στις μηχανοποιημένες δυνάμεις που επρόκειτο να αναλάβουν τους παλιούς ρόλους των αλόγων του ιππικού στο πεδίο της μάχης. Με την αύξηση της δύναμης πυρός και της προστασίας τους, αυτές οι μηχανοκίνητες δυνάμεις, μόνο περίπου 20 χρόνια αργότερα, έγιναν η πανοπλία του Β' Παγκόσμιου Πόλεμου. Όταν τα αυτοκινούμενα πυροβόλα, τα τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού, τα τροχοφόρα οχήματα φορτίου, και η υποστήριξη της αεροπορίας - όλα με επαρκή επικοινωνία - ενώθηκαν για να αποτελέσουν το σύγχρονο θωρακισμένο τμήμα, οι διοικητές ανέκτησαν την δυνατότητα κινήσεων.
Πολλά σχέδια για τεθωρακισμένα οχήματα παντός εδάφους είχαν επινοηθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα. Με την έλευση του "πόλεμου χαρακωμάτων" στους Σύμμαχους του Α' Παγκοσμίου Πολέμου οι  γαλλικές και  βρετανικές εξελίξεις του άρματος ήταν σε μεγάλο βαθμό παράλληλες και ταυτόχρονες.

Αρχικές έννοιες

Το 1903, ο Γάλλος λοχαγός πυροβολικού Levavasseur πρότεινε το σχέδιο Levavasseur, ένα αυτοκινούμενο κανόνι, μετακινούμενο με ερπύστριες και πλήρως θωρακισμένο για προστασία. Το "μηχάνημα Levavasseur" θα το τροφοδοτούσε ένας 80Hp κινητήρας βενζίνης και θα είχε πλήρωμα τριών ατόμων, χώρο αποθήκευσης πυρομαχικών, καθώς και δυνατότητες σε ανώμαλο έδαφος,αλλά η βιωσιμότητα του έργου αμφισβητήθηκε από την Τεχνική Επιτροπή Πυροβολικού και εγκαταλείφθηκε επίσημα μέχρι το 1908, όταν έγινε γνωστό ότι είχε αναπτυχθεί ένα τρακτέρ με ερπύστριες, το Hornsby  του μηχανικού David Roberts.
O Χ. Τζ. Γουέλς, στη σύντομη ιστορία του  Tα Τεθωρακισμένα της Γης , που δημοσιεύτηκε το Δεκέμβριο του 1903 είχε περιγράψει τη χρήση μεγάλων θωρακισμένων ανώμαλου εδάφους οχημάτων, οπλισμένων με κανόνια και πολυβόλα και με τροχούς Pedrail (μια εφεύρεση που αναγνώρισε ως πηγή έμπνευσης του), για να καταστρέφουν μέσω ενός συστήματος οχυρωμένα χαρακώματα, διασπώντας την άμυνα και ανοίγοντας το δρόμο για το πεζικό:
"Ήταν ουσιαστικά μακρύ, στενό και με πολύ ισχυρά πλαίσια χάλυβα που μεταφέρουν τις μηχανές, και κατά οκτώ ζεύγη των μεγάλων τροχών Pedrail, περίπου δέκα πόδια σε διάμετρο, με τον κάθε ένα τροχό οδήγησης κατά καιρό ελεύθερο από άξονες, για να περιστρέφεται γύρο ένα κοινό άξονα. Η διάταξη αυτή του έδωσε τη μέγιστη προσαρμοστικότητα στις καμπύλες του εδάφους. θα ανιχνεύσει το επίπεδο κατά μήκος του εδάφους με το ένα πόδι ψηλά πάνω σε ένα ύψωμα και μια άλλη βαθιά σε μια λακούβα, και μπορεί να κρατηθεί σταθερή όρθιο και πλάγια ακόμη μια απότομη πλαγιά."
Περίπου οκτώ χρόνια αργότερα, το 1911, δύο πρακτικά σχέδια αρμάτων αναπτύχθηκαν ανεξάρτητα από τον Αυστριακό αξιωματικό μηχανικού Günther Burstyn και τον Αυστραλό πολιτικό μηχανικό Lancelot de Mole, αλλά και τα δύο απορρίφθηκαν από την κάθε κυβέρνηση.

Αμερικανικά ερπυστριοφόρα τρακτέρ στην Ευρώπη

Ο Benjamin Holt της Holt Manufacturing Company από το Stockton της Καλιφόρνια είχε το πρώτο δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για μια εφαρμόσιμη συνεχή τροχιά σε τρακτέρ (Τύπος ερπυστριοφόρο) το 1907. Το κέντρο αυτής της καινοτομίας ήταν στην Αγγλία, και το 1903 ταξίδεψε στην Αγγλία για να μάθει περισσότερα σχετικά με την ανάπτυξη, αν και όλοι εκείνοι που είδε είχαν αποτύχει στις δοκιμές  τους. Ο Holt κατέβαλε για 60,000$ (1,580,222$ σήμερα) στην Alvin Lombard το δικαίωμα παραγωγής των οχημάτων σύμφωνα με το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας.
Ο Holt επέστρεψε στο Stockton και, αξιοποιώντας τις γνώσεις του και τις  μεταλλουργικές ικανότητες της εταιρείας του, έγινε ο πρώτος σχεδιασμός γιαι την κατασκευή ερπυστριών για χρήση στο τρακτέρ. Στην Αγγλία, ο David Roberts της Hornsby & Sons, απέκτησε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για το σχεδιασμό, τον Ιούλιο του 1904. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Holt αντικατέστησε τους τροχούς σε 40hp μηχανή ατμόπλοιου, με μια σειρά από ξύλινα ράφια βιδωμένα σε αλυσίδες. Στις 24 Νοεμβρίου 1904 δοκιμάστηκε με επιτυχία η ενημερωμένη μηχανή οργώματος στο λασπωμένο Δέλτα του ποταμού San Joaquin στο Σακραμέντο.
Όταν ξέσπασε ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος, με το πρόβλημα του "πόλεμου των χαρακωμάτων" και τη δυσκολία της μεταφοράς προμηθειών προς τα εμπρός, η ελκτική δύναμη του ερπυστριοφόρου τύπου τρακτέρ τράβηξε την προσοχή του στρατού. Τα τρακτέρ Holt χρησιμοποιήθηκαν για να αντικαταστήσουν τα άλογα και να μεταφέρουν πυροβολικό και άλλες προμήθειες πάνω σε ακάλυπτα κακοτράχαλα εδάφη. Το τρακτέρ Holt ήταν, τελικά, η έμπνευση για την ανάπτυξη των βρετανικών και γαλλικών αρμάτων. Από το 1916, περίπου 1000 της Holt Caterpillar τρακτέρ χρησιμοποιήθηκαν από τους Βρετανούς του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Ο αντιπρόεδρος της Holt Murray M. Baker δήλωσε ότι αυτά τα τρακτέρ ζύγιζαν περίπου 8200kg και είχαν 120hp. Μέχρι το τέλος του πολέμου, 10.000 οχήματα Holt είχαν χρησιμοποιηθεί στην πολεμική προσπάθεια των Συμμάχων.

Γαλλική ανάπτυξη

Ο Γάλλος συνταγματάρχης Jean Baptiste Estienne άρθρωσε το όραμα ενός θωρακισμένου οχήματος ανώμαλου εδάφους στις 24 Αυγούστου 1914:
"Η νίκη σε αυτόν τον πόλεμο θα ανήκει στον εμπόλεμο ο οποίος θα βάλει πρώτος ένα κανόνι σε ένα όχημα που θα δύναται να κινείται σε κάθε είδους έδαφος" Συνταγματάρχης Jean Baptiste Estienne, 24 Αύγ 1914. 
Μερικά ιδιωτικά τρακτέρ Holt χρησιμοποιήθηκαν από τον γαλλικό στρατό αμέσως μετά την έναρξη του Α Παγκοσμίου Πολέμου για να τραβήξουν βαρέα πυροβόλα σε δύσκολα εδάφη, αλλά οι Γάλλοι δεν αγόραζαν Holt σε μεγάλους αριθμούς. Εν τω μεταξύ, αρκετές προσπάθειες έγιναν για να σχεδιάσουν οχήματα που θα μπορούσαν να ξεπεράσουν γερμανικά συρματοπλέγματα και τάφρους.
Από το 1914 έως το 1915, ένα αρχικό πείραμα έγινε με το μηχάνημα Boirault, με στόχο την ισοπέδωση συρματοπλέγματος άμυνας και διέλευσης πάνω από τα κενά σε ένα πεδίο μάχης. Το μηχάνημα κατέστη τεράστιο με παράλληλες ερπύστριες, που σχηματίζονταν από 4 × 3 μέτρων μεταλλικά κουφώματα, περιστρεφόμενες γύρω από ένα τριγωνικό μηχανοκίνητο κέντρο. Αυτή η συσκευή αποδείχθηκε πολύ εύθραυστη και αργή, καθώς και ανίκανη να αλλάζει κατεύθυνση εύκολα, και έτσι εγκαταλείφθηκε.
Στη Γαλλία, την 1η Δεκεμβρίου 1914, ο Μ. Frot, ένας μηχανικός της  Compagnie Nationale du Nord , πρότεινε στο γαλλικό Υπουργείο ένα σχέδιο για ένα <<πλοίο της ξηράς>> με θωράκιση και οπλισμό, με  μηχανοκίνητη βάση με βαρείς τροχούς ή κυλίνδρους. Το Frot-Laffly δοκιμάστηκε στις 28 Μαρτίου 1915 και ουσιαστικά κατέστρεψε γραμμές συρματοπλέγματος, αλλά επικρίθηκε γιά έλλειψη κινητικότητας. Το σχέδιο εγκαταλείφθηκε υπέρ της ανάπτυξης άλλων με βάση τους ελκυστήρες, με την κωδική ονομασία "tracteur Estienne".
Το 1915, στις προσπάθειες που έγιναν και να αναπτύξουν τα οχήματα, ισχυρή θωράκιση  και όπλα τοποθετήθηκαν σε ανθεκτικάσασί  γεωργικών ελκυστήρων, με μεγάλους τροχούς, όπως στο "Φρούριο" Aubriot-Gabet. Το όχημα είχε τροφοδότηση ηλεκτρικής ενέργειας (πλήρη, με ένα καλώδιο τροφοδοσίας), και ήταν οπλισμένο με ένα πυροβόλο Ναυτικού 37 χιλιοστών, αλλά αποδείχθηκε πάρα πολύ δύσχρηστο.
Τον Ιανουάριο του 1915, η εταιρεία κατασκευής όπλων Schneider & Co. έστειλε τον επικεφαλής σχεδιαστή της, Eugène Brillié, για να διερευνήσει ερπυστριοφόρα τρακτέρ από την αμερικανική Holt Manufacturing Company, την εποχή που συμμετείχαν σε ένα πρόγραμμα δοκιμών στην Αγγλία, για μηχανήματα κοπής σύρματος . Μετά την επιστροφή του ο Brillié, ο οποίος είχε προηγουμένως εμπλακεί στο σχεδιασμό θωρακισμένων αυτοκινήτων για την Ισπανία, έπεισε τη διοίκηση της εταιρείας να ξεκινήσει μελέτες για την ανάπτυξη ενός  tracteur Blinde et armé  (θωρακισμένου και οπλισμένου ελκυστήρα), με βάση το σασί του Baby Holt, εκ των δύο που είχαν παραγγείλει.
Πειράματα με τις ερπύστριες Holt άρχισαν τον Μάιο του 1915 στο εργοστάσιο της Schneider με μοντέλο 75hp με τροχό κατεύθυνσης και το 45hp Baby Holt με αναπόσπαστες ερπύστριες, και έδειξαν την ανωτερότητα του τελευταίου. Στις 16 Ιουνίου νέα πειράματα ακολούθησαν μπροστά από τον  Πρόεδρο της Δημοκρατίας, και στις 10 Σεπτεμβρίου για τον διοικητή Ferrus. Το πρώτο σασί με πλήρη θωράκιση επιδείχθηκε στο Souain στις 9 Δεκεμβρίου 1915, στο γαλλικό στρατό, με τη συμμετοχή του συνταγματάρχη Estienne.
Στις 12 Δεκεμβρίου, αγνοώντας τα πειράματα Schneider, ο Estienne παρουσίασε στην Ανώτατη Διοίκηση ένα σχέδιο για να σχηματιστεί ένα σώμα οπλισμένων ερπυστριοφόρων τεθωρακισμένων. Ήρθε σε επαφή με τη Schneider, και με επιστολή της 31 Ιανουαρίου 1916 ο γενικός διοικητής Ζοζέφ Ζοφρ διέταξε την παραγωγή  400 αρμάτων του τύπου που σχεδιάστηκε από Brillié και Estienne, αν και η πραγματική εντολή παραγωγής των 400 Schneider CA1 δόθηκε λίγο αργότερα στις 25 Φλεβάρη 1916. Λίγο μετά, στις 8 Απριλίου 1916, ακολούθησε μια άλλη σειρά 400 αρμάτων Saint-Chamond. Η Schneider δυσκολευόταν με την τήρηση των προγραμμάτων παραγωγής και οι παραδόσεις της καθυστέρησαναν για αρκετούς μήνες από τις 8 Σεπτεμβρίου 1916. Το άρμα Saint-Chamond άρχισε να παραδίδεται από 27η Απριλίου 1917.

Βρετανική ανάπτυξη

Η εταιρεία Richard Hornsby & Sons είχε  αναπτύξη το ερπυστριοφόρο τρακτέρ από το 1902, και κατασκευάστηκε ένα με κινητήρα πετρελαίου  για να μετακινούνται σωσίβιες λέμβοι σε μια παραλία το 1908. Το 1909 οι Northern Light και Power Company στο Dawson City του Καναδά, έδωσαν εντολή για ατμοκίνητα ερπυστριοφόρα τρακτέρ. Παραδόθηκαν στο Γιούκον το 1912.
Τα τρακτέρ Hornsby είχαν δοκιμαστεί μεταξύ 1905 και 1910 σε αρκετές περιπτώσεις με το βρετανικό στρατό ως ελκυστήρες πυροβολικού, αλλά δεν εγκρίθηκαν. Η Hornsby πούλησε τις πατέντες της στην Holt  της Καλιφόρνιας.
Το 1914, το Βρετανικό Υπουργείο Πολέμου διέταξε να περάσει ένα τρακτέρ Holt από δοκιμές στο Aldershot. Αν και δεν ήταν τόσο ισχυρό όσο το 105 ίππων (78 kW) Foster-Daimler τρακτέρ, το 75 ίππων (56 kW) Holt ήταν καλύτερα προσαρμοσμένο για να μεταφέρει βαριά φορτία πάνω σε ανώμαλο έδαφος. Χωρίς φορτίο, ο ελκυστήρας Holt προχωρούσε με ρυθμό ποδιών 4 μίλια ανά ώρα (6,4 km / h). Με ρυμούλκηση ενός φορτίου, θα μπορούσε να προχωρήσει 2 μίλια ανά ώρα (3,2 km / h). Το πιο σημαντικό ήταν ότι το Holt τρακτέρ ήταν άμεσα διαθέσιμο σε ποσότητα. Το Γραφείο Πολέμου εντυπωσιάστηκε και το επέλεξε ως ένα όπλο-τρακτέρ.
Τον Ιούλιο του 1914, ο αντισυνταγματάρχης Ernest Swinton, ένας Βρετανός αξιωματικός, έμαθε για το Holt τρακτέρ και τις δυνατότητες μεταφοράς σε ανώμαλο έδαφος από έναν φίλο που είχε δει ένα στην Αμβέρσα και παραχώρησε τις σχετικές πληροφορίες στην υπηρεσία μεταφοράς.  Όταν ξέσπασε ο Α 'Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Swinton στάλθηκε στη Γαλλία ως πολεμικός ανταποκριτής και τον Οκτώβριο 1914 αναγνώρισε την ανάγκη για αυτό που περιγράφεται ως «πολυβόλο-καταστροφέας», ένα ανωμάλου εδάφους ένοπλο όχημα. Θυμήθηκε το τρακτέρ Holt και αποφάσισε ότι θα μπορούσε να αποτελέσει τη βάση για ένα τεθωρακισμένο όχημα.
O Swinton πρότεινε με επιστολή του προς τον Λόρδο Hankey, Γραμματέα της Επιτροπής Αυτοκρατορικής Άμυνας, να κατασκευαστεί ένα μηχανοκίνητο, αλεξίσφαιρο, ερπυστριοφόρο όχημα που να μπορεί να καταστρέψει τα όπλα του εχθρού. Ο Hankey έπεισε το Γραφείο Πολέμου να κάνει μια δοκιμή στις 17 Φεβρουαρίου του 1915 με ένα τρακτέρ Holt, αλλά οι ερπύστριες κόλλησαν στη λάσπη, εγκαταλείφθηκε το σχέδιο, και το Γραφείο Πολέμου εγκατέλειψε τις έρευνες.
Τον Μάιο του 1915, το Γραφείο Πολέμου έκανε νέες δοκιμές σε ένα μηχάνημα διέλευσης τάφρου, το Tritton Trench-Crosser. Το μηχάνημα ήταν εξοπλισμένο με μεγάλους τροχούς (8 πόδια διάμετρος). Το μηχάνημα αποδείχθηκε πάρα πολύ δυσκίνητο και εγκαταλείφθηκε.
Ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, Πρώτος Λόρδος του ναυαρχείου, μαθαίνοντας την ιδέα του θωρακισμένου ελκυστήρα, αναθέρμανε την έρευνα χρησιμοποιώντας το τρακτέρ Holt. Η Επιτροπή Landships (ιδρύθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 1915) και το Βασιλικό Ναυτικό, επιτέλους συμφώνησαν να υποστηρίξουν τα πειράματα και τις δοκιμές των θωρακισμένων ελκυστήρων ως ένα είδος «πλοίου της γης». Τον Μάρτιο, ο Τσόρτσιλ διέταξε την κατασκευή 18 πειραματικών τέτοιων "πλοίων": 12 χρησιμοποιώντας τροχούς Pedrail του Bramah Joseph Diplock (ιδέα του Murray Sueter) και 6 χρησιμοποιώντας μεγάλους τροχούς (ιδέα της TG Hetherington). Ωστόσο η κατασκευή απέτυχε να προχωρήσει μπροστά, καθώς οι τροχοί φάνηκαν ανεφάρμοστοι όταν πραγματοποιήθηκε ένα ξύλινο ομοίωμα: οι τροχοί είχαν αρχικά προγραμματιστεί να είναι με 40 πόδια διάμετρο, αλλά αποδείχθηκε ότι ήταν ήδη πολύ μεγάλοι και πολύ εύθραυστοι στα 15 πόδια. Οι pedrails αντιμετώπησαν επίσης βιομηχανικά προβλήματα και το σύστημα θεωρήθηκε πολύ μεγάλο, πάρα πολύ περίπλοκο και μικρής ισχύος.
Αντί να επιλέξει να χρησιμοποιήσει το τρακτέρ Holt, η βρετανική κυβέρνηση επέλεξε να συμπεριλάβει ένα βρετανικό γεωργικής επιχείρησης μηχάνημα, της Foster and Sons, του οποίου διευθύνων σύμβουλος και σχεδιαστής ήταν ο William Tritton. 
Σε τελευταία ανάλυση αυτά τα σχέδια απέτυχαν μέχρι τον Ιούνιο του 1915, οι ιδέες του μεγαλοπρεπούς landships εγκαταλείφθηκαν, και λήφθηκε απόφαση για να κάνει μια προσπάθεια με τις αμερικανικές Bullock Creeping Grip ερπύστριες, συνδέοντας δύο από αυτές μαζί για να αποκτήσουν ένα αρθρωτό πλαίσιο που κρίνεται απαραίτητο για ελιγμούς. Τα πειράματα απέτυχαν στις δοκιμές που έγιναν τον Ιούλιο 1915.
Ένα άλλο πείραμα διεξήχθη με αμερικάνικο τρακτέρ Killen-Strait. Ένας μηχανισμός κοπής σύρματος τοποθετήθηκε επιτυχώς, αλλά η ικανότητα διέλευσης τάφρου του οχήματος αποδείχθηκε ανεπαρκής. Ένα θωρακισμένο σώμα είχε τοποθετηθεί, καθιστώντας το Killen-Strait το πρώτο θωρακισμένο ερπυστριοφόρο όχημα, αλλά το σχέδιο εγκαταλείφθηκε, αφού όπως αποδείχθηκε ήταν ένα αδιέξοδο, αδυνατώντας να εκπληρώσει τις απαιτήσεις πολέμου παντός εδάφους.
Μετά από αυτά τα πειράματα, η Επιτροπή αποφάσισε να κατασκευάσει ένα μικρό πειραματικό landship, που ισοδυναμεί με το ήμισυ του αρθρωτού και με αμερικανικές Bullock Creeping Grip ερπύστριες. Αυτό το νέο πειραματική μηχάνημα ονομάστηκε No1 Lincoln Machine, η κατασκευή άρχισε στις 11 Αυγούστου 1915, με τις πρώτες δοκιμές την 10η Σεπτεμβρίου 1915. Όμως, και αυτές οι δοκιμές απέτυχαν.
Η ανάπτυξη συνεχίστηκε με νέο ανασχεδιασμό και το ανασχεδιασμένο μηχάνημα μετονομάστηκε Little Willie,ολοκληρώθηκε τον Δεκέμβριο του 1915 και δοκιμάστηκε στις 3 Δεκέμβριος 1915. H ικανότητα διέλευσης τάφρου κρίθηκε ανεπαρκής όμως, και ο Walter Gordon Wilson ανέπτυξε ένα ρομβοειδή σχεδιασμό, που έγινε γνωστός ως «Αυτού Μεγαλειότητας  Σαρανταποδαρούσα " και αργότερα Mather, το πρώτο από τα τύπου "Big Willie" αληθινά άρματα. Μετά την ολοκλήρωση στις 29 Ιανουαρίου 1916 έγιναν πολύ επιτυχείς δοκιμές, και μια παραγγελία δόθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1916 από το Γραφείο Πολέμου για 100 μονάδες για χρήση στο δυτικό μέτωπο στη Γαλλία,καθώς και μια δεύτερη σειρά για 50 επιπλέον μονάδες εντός Απριλίου 1916.
Η Γαλλία άρχισε να μελετά ερπύστριες από τον Ιανουάριο του 1915, και πραγματικές δοκιμές άρχισαν τον Μάιο 1915, δύο μήνες νωρίτερα από τα πειράματα του Little Willie. Στο πείραμα Souain, η Γαλλία δοκιμάζει ένα θωρακισμένο πρωτότυπο άρμα, τον ίδιο μήνα που ολοκληρώθηκε το Little Willie. Τελικά όμως, οι Βρετανοί ήταν οι πρώτοι που έθεσαν άρματα στο πεδίο της μάχης, στην μάχη του Σομμ το Σεπτέμβρη του 1916.
Το όνομα "tank" (δεξαμενή) εισήχθη το Δεκέμβριο του 1915 ως μέτρο ασφάλειας και έχει υιοθετηθεί από όλες σχεδόν τις γλώσσες. Ο William Tritton, δήλωσε αργότερα ότι όταν τα πρωτότυπα ήταν υπό κατασκευή από τον Αύγουστο του 1915, εσκεμμένα περιγράφονταν ψευδώς προκειμένου να αποκρύψουν τον πραγματικό σκοπό τους. Στα εργαστήρια, στα χαρτιά τους περιγράφονταν ως "φορείς του νερού", δήθεν για χρήση στο Μέτωπο της Μεσοποταμίας. Στη συνομιλία οι εργαζόμενοι που αναφέρονταν σε αυτά ως «δεξαμενές νερού" ή απλώς «δεξαμενές». Τον Οκτώβριο η Επιτροπή Landships αποφάσισε, για λόγους ασφαλείας, να αλλάξει το όνομα σε κάτι λιγότερο περιγραφικό. Ένα από τα μέλη, ο Ernest Swinton), πρότεινε «τανκ» (δεξαμενή), και η επιτροπή συμφώνησε. Το όνομα χρησιμοποιήθηκε στα επίσημα έγγραφα και καθομιλουμένη από τότε, και η επιτροπή Landships (Landships Committee) μετονομάστηκε Επιτροπή Προμηθειών Δεξαμενών (Tank Supply Committee). Αυτό μερικές φορές συγχέεται με την επισήμανση των πρώτων αρμάτων παραγωγής (παραγγέλθηκαν τον Φεβρουάριο του 1916) με μια λεζάντα στα ρωσικά. Αυτή μεταφράζεται ως "Με προσοχή στην Πετρούπολη", κατά πάσα πιθανότητα και πάλι εμπνευσμένη από τους εργαζομένους, μερικοί από τους οποίους πίστευαν ότι τα μηχανήματα είναι άροτρα χιονιού που προορίζονταν για τη Ρωσία, και καθιερώθηκε από τις 15 Μαΐου 1916. Η επιτροπή ήταν στην ευχάριστη θέση να διαιωνίζει αυτή την παραπληροφόρηση, δεδομένου ότι θα μπορούσε να παραπλανήσει τους Γερμανούς.
Στο παρασκήνιο της ανάπτυξης χρησιμοποιούνταν ναυτικοί όροι επί της "δεξαμενής" πχ καταπακτή, γάστρα, πλώρη, κλπ. Η μεγάλη μυστικότητα που περιβάλλει την ανάπτυξη του άρματος, σε συνδυασμό με τον σκεπτικισμό από τους διοικητές πεζικού, συχνά σημαίνει ότι το πεζικό θέλει πρώτα λίγη εκπαίδευση για να συνεργαστεί με άρματα.

Ρώσικη ανάπτυξη

Ο Vasily Mendeleev, ένας μηχανικός σε ναυπηγείο, εργάστηκε ιδιωτικά σε ένα σχεδιασμό ενός υπέρ-βαρέος οχήματος από το 1911 ως το 1915. Ήταν ένα βαριά θωρακισμένο 170 τόνων ερπυστριοφόρο όχημα οπλισμένοι με ένα 120 mm ναυτικό όπλο. Ο σχεδιασμός οραματίστηκε πολλές καινοτομίες που έγιναν στάνταρ χαρακτηριστικά ενός σύγχρονου άρματος μάχης - η προστασία του οχήματος ήταν καλά μελετημένη, το όπλο περιλαμβάνεται μηχανισμό αυτόματης φόρτωσης, ανάρτηση πεπιεσμένου αέρα επέτρεπε την προσαρμογή της εκκαθάρισης, η μεταφορά με σιδηρόδρομο ήταν δυνατή από μια ατμομηχανή ή με τροχούς προσαρμογέα. Ωστόσο, το κόστος ήταν σχεδόν όσο ενός υποβρυχίου και ποτέ δεν κατασκευάστηκε.
Το Vezdekhod ήταν ένα μικρό όχημα ανώμαλου εδάφους σχεδιασμένο από τον αερομηχανικό Aleksandr Porokhovschikov κατασκευασμένο σε ένα ευρύ κομμάτι από καουτσούκ και με 10Hp κινητήρα. Δύο μικρές ρόδες από κάθε πλευρά είχαν προβλεφθεί ως σύστημα διεύθυνσης αλλά ήταν αναποτελεσματικές. Στη μετεπαναστατική Ρωσία, τα Vezdekhod απεικονίστηκαν στην προπαγάνδα ως πρώτα άρματα.
Το Tsar Tank, επίσης γνωστό ως Lebedenko, ήταν ένα όχημα τρίκυκλο με 9 μ τροχούς και υψηλό μέτωπο. Ήταν αναμενόμενο ότι η εν λόγω μεγάλοι τροχοί θα μπορέσουν να περάσουν οποιοδήποτε εμπόδιο, αλλά ο μικρότερος πίσω τροχός έτυχε να κολλήσει όταν δοκιμάστηκε το 1915. Οι σχεδιαστές ήταν διατεθειμένοι να θέσουν μεγαλύτερες μηχανές, αλλά το έργο - και το όχημα - εγκαταλείφθηκε.

Γερμανική Ανάπτυξη

Το A7V ήταν το μοναδικό γερμανικό άρμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Δημιουργήθηκε το έτος 1918. Το A7V παρήχθη σε μικρούς αριθμούς.

Β' Παγκόσμιος Πόλεμος

Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος ανάγκασε τους στρατούς να ενσωματώσουν όλα τα διαθέσιμα όπλα κάθε επιπέδου σε μια κινητή, ευέλικτη ομάδα. Η μηχανοποιημένη δύναμη συνδυασμένων όπλων "ενηλικιώθηκε" σε αυτόν τον πόλεμο. Το 1939, οι περισσότεροι στρατοί σκεφτόντουσαν ακόμα το θωρακισμένο τμήμα σαν μια μάζα των αρμάτων με σχετικά περιορισμένη υποστήριξη από τα άλλα όπλα. Από το 1943, στους ίδιους στρατούς είχαν εξελιχθεί θωρακισμένα τμήματα που ήταν μια ισορροπία μεταξύ των διαφόρων όπλων και των υπηρεσιών, το καθένα από τα οποία έπρεπε να είναι και κινητά και σχεδόν να προστατεύονται σαν άρματα που συνοδεύονται. Αυτή η συγκέντρωση από μηχανοκίνητες δυνάμεις σε ένα μικρό αριθμό των κινητών τμημάτων άφησε τη συνήθη μονάδα πεζικού με ανεπάρκεια σε πανοπλία για να συνοδεύσει την εσκεμμένη επίθεση. Ως εκ τούτου, οι γερμανικές, οι σοβιετικές και οι αμερικανικές στρατιές ανέπτυξαν μια σειρά από υποκατάστατα του άρματος, όπως τα άρματα-καταστροφείς αρμάτων και τα όπλα επίθεσης για την εκτέλεση αυτών των λειτουργιών σε συνεργασία με το πεζικό.
Οι εμπειρογνώμονες τεθωρακισμένων στα περισσότερα στρατεύματα, όμως, ήταν αποφασισμένοι να αποφύγουν σύνδεση με το πεζικό, γιατί το άρμα ήταν ένα εξαιρετικά περίπλοκο, δαπανηρό, και επομένως ανεπαρκές όπλο. Οι Βρετανοί παρέμειναν για ένα μεγάλο μέρος του πολέμου σε μια διπλή διαδρομή ανάπτυξης, διατηρώντας στο Πεζικό άρματα για να υποστηρίζουν το πεζικό και ελαφρύτερα, πιο ευκίνητα καταδρομικά άρματα για ανεξάρτητους θωρακισμένους σχηματισμούς. Οι Σοβιετικοί ομοίως παρήγαγαν μια ολόκληρη σειρά από επαναστατικά βαριά άρματα.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου, η γερμανική σχεδίαση των αρμάτων πέρασε από τουλάχιστον τρεις γενιές, καθώς και από σταθερές μικρές παραλλαγές. Η πρώτη γενιά περιελάμβανε προπολεμικά οχήματα ως Panzerkampfwagen (ή Panzer) Ι και ΙΙ, τα οποία ήταν παρόμοια με τα σοβιετικά και βρετανικά ελαφρά άρματα. Οι Γερμανοί τροποποιούν τα τάγματα των  αρμάτων τους με την πλειοψηφία των Panzer III και Panzer IV μεσαίων αρμάτων μετά τη γαλλική εκστρατεία του 1940. Ωστόσο, η εμφάνιση ενός μεγάλου αριθμού της νέας γενιάς Τ-34 και KV-1 σοβιετικών αρμάτων, που ήταν άγνωστα στους Γερμανούς μέχρι το 1941, τους ανάγκασε να ενταχθούν σε μια κούρσα για ανώτερη πανοπλία και δύναμη όπλου. Η τρίτη γενιά περιελάμβανε πολλές διαφορετικές παραλλαγές, αλλά τα πιο σημαντικά σχέδια ήταν τα άρματα Panther (ή Panzer V) και Tiger I.
Δυστυχώς για τους Γερμανούς, η έλλειψη πόρων σε συνδυασμό με έμφαση στην προστασία και τη δύναμη πυρός και μια τάση για υπερβολικά περίπλοκες φιλοσοφίες σχεδόν σε κάθε μέρος του σχεδιασμού θωρακισμένου οχήματος μάχης διακυβεύει τους αριθμούς παραγωγής. Το 1943, για παράδειγμα, στη Γερμανία κατασκευάζονται μόνο 5.966 άρματα, σε σύγκριση με 29.497 στις ΗΠΑ, 7.476 στη Βρετανία και  20.000 κατ'εκτίμηση  στην Σοβιετική Ένωση. Ωστόσο, ένα άρμα με πυροβόλο στο υπέρπηγμα σε κύτος Panzer ΙΙΙ, το Sturmgeschütz III, θα αποδειχθεί ότι είναι στη Γερμανία το πιο παραγόμενο θωρακισμένο όχημα μάχης οποιουδήποτε τύπου κατά τη διάρκεια του πολέμου με πάνω από 9.300 δείγματα, ένα δημοφιλές σχέδιο που μπορούσε και ανέλαβε πολύ αποτελεσματικά να εκτελέσει τα καθήκοντα του κυνηγού αρμάτων.
Η εναλλακτική λύση στις συνεχείς αλλαγές στο σχεδιασμό των αρμάτων ήταν να τυποποιηθούν μερικά βασικά σχέδια και για μαζική παραγωγή, ακόμη και αν η τεχνολογία είχε προχωρήσει σε νέες βελτιώσεις. Αυτή ήταν η λύση των κυριότερων αντιπάλων της Γερμανίας. Το σοβιετικό Τ-34, για παράδειγμα, ήταν ένας εξαιρετικός βασικός σχεδιασμός που επέζησε του πολέμου με μία μόνο σημαντική αλλαγή στον εξοπλισμό, από 76,2 mm σε 85 mm στο κύριο πυροβόλο.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν έναν ακόμη λόγο για την τυποποίηση και μαζική παραγωγή από ότι η Σοβιετική Ένωση. Με επικέντρωση σε μηχανική αξιοπιστία, οι ΗΠΑ ήταν σε θέση να παράγουν οχήματα τα οποία λειτουργούσαν με λιγότερα πλέον μέρη επισκευής. Για να εξασφαλιστεί ότι τα αμερικανικά άρματα ήταν συμβατά με τον αμερικανικό εξοπλισμό γεφύρωσης, το Τμήμα Πολέμου περιόρισε το πλάτος του άρματος και το μέγιστο βάρος του σε τριάντα τόνους. Ο στρατός χαλάρωσε τις απαιτήσεις αυτές μόνο στα τέλη του 1944.
Όταν η Γερμανία εισέβαλε στην Δυτική Ευρώπη το 1940, ο στρατός των ΗΠΑ είχε μόνο 28 καινούργια άρματα - 18 μεσαία και 10 ελαφρά - και αυτά ήταν να καταστούν σύντομα παρωχημένα, μαζί με περίπου 900 παλαιότερα μοντέλα σε ετοιμότητα. Ο στρατός δεν είχε βαριά άρματα και ούτε άμεσα σχέδια για κανένα. Ακόμη πιο σοβαρή από ό, τι η έλλειψη των αρμάτων, ήταν η έλλειψη της βιομηχανίας, της εμπειρίας στην κατασκευή και οι περιορισμένες δυνατότητες παραγωγής. Όμως, οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν δεσμευτεί να βοηθήσουν την προμήθεια των συμμάχους τους. Το 1942 η αμερικανική παραγωγή αρμάτων είχε εκτοξευθεί κοντά στα 25.000, σχεδόν διπλάσια από τη συνδυασμένη βρετανική και γερμανική παραγωγή για το έτος αυτό. Και το 1943, το έτος αιχμής στην παραγωγή αρμάτων, η συνολική παραγωγή ήταν 29.497. Συνολικά, από το 1940 έως το 1945, η παραγωγή αρμάτων στις ΗΠΑ ανήλθε σε 88.410.
Τα σχέδια αρμάτων του Β' Παγκοσμίου Πολέμου έγιναν βάσει πολλών σύνθετων ζητημάτων. Μεταξύ αυτών, στις αρχές του αγώνα αποδείχθηκε ότι ένα μεγαλύτερο άρμα δεν ήταν απαραιτήτως ένα καλύτερο άρμα. Στόχος της ανάπτυξης κατέληξε να είναι ένα άρμα που συνδυάζει όλα τα αποδεδειγμένα χαρακτηριστικά στη σωστή ισορροπία, στην οποία το βάρος και το μέγεθος μόνο παρεμπιπτόντως σχετίζονται. Τα βασικά χαρακτηριστικά ήταν η μηχανική αξιοπιστία, η δύναμη πυρός, η κινητικότητα και η προστασία του.
Το πρόβλημα εδώ είναι ότι μόνο μια μικρή προσθήκη στο πάχος της πλάκας θωρ'ακισης αύξησε σημαντικά το συνολικό βάρος του άρματος, απαιτώντας έτσι έναν ισχυρότερο και βαρύτερο κινητήρα. Αυτό, με τη σειρά του, οδήγησε σε μεγαλύτερα και βαρύτερα συστήματα μεταφοράς και ανάρτησης. Ακριβώς αυτό το είδος «φαύλου κύκλου» με στόχο την αναβάθμιση των πιο ζωτικής σημασίας χαρακτηριστικών ενός άρματος, έτειναν να κάνουν το άρμα λιγότερο ευέλικτο, πιο αργό και μεγαλύτερο άρα και ευκολότερο στόχο. Τον προσδιορισμό του σημείου στο οποίο επιτεύχθηκε το βέλτιστο πάχος της πανοπλίας, σε ισορροπία με άλλους παράγοντες, παρουσίασε μια πρόκληση που οδήγησε σε πολυάριθμες προτεινόμενες λύσεις και μεγάλες διαφωνίες.
Σύμφωνα με τον αντιπτέραρχο Lesley J. McNair, Αρχηγό του Επιτελείου του Γενικού Στρατηγείου, και αργότερα Διοικητή Γενικού Στρατού Δυνάμεων Εδάφους, η απάντηση σε μεγαλύτερα εχθρικά άρματα ήταν το πιο ισχυρό όπλο, αντί της αύξησης του μεγέθους.
Από την έμφαση της χρήσης των όπλων ελαφρών αρμάτων κατά τη διάρκεια του 1940 και του 1941, η παραγωγή τους στην αρχή ήταν σχεδόν δύο προς ένα σε σύγκριση με τα μέσα. Αλλά το 1943, καθώς αυξήθηκε η ζήτηση για πιο ισχυρά άρματα, τα ελαφρά έπεσαν πίσω και από το 1945 ο αριθμός των ελαφρών αρμάτων που παράγονταν ήταν μικρότερος από το ήμισυ του αριθμού των μέσων.
Στην χρονιά 1945-1946, στο Γενικό Συμβούλιο των αμερικανικο-ευρωπαϊκών επιχειρήσεων που διεξάγεται μια εξαντλητική ανασκόπηση του παρελθόντος και μελλοντική οργάνωση. Ο καταστροφέας (ή κυνηγός) άρματος  θεωρήθηκε πολύ εξειδικευμένο για να δικαιολογήσει μια δομή της δύναμης εν καιρώ ειρήνης. Σε μια αντιστροφή του προηγούμενο δόγματος, ο στρατός των ΗΠΑ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι "το μέσο άρμα είναι το καλύτερο όπλο καταπολέμησης αρμάτων." Παρά το γεγονός ότι μια τέτοια δήλωση μπορεί να ήταν αλήθεια, αγνόησε τις δυσκολίες του σχεδιασμού ενός άρματος που θα μπορούσε να "πετάξει έξω" και να νικήσει όλα τα άλλα άρματα.

Ψυχρός Πόλεμος

Στον Ψυχρό Πόλεμο, οι δύο αντιτιθέμενες δυνάμεις στην Ευρώπη ήταν οι χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας από τη μία πλευρά, και οι χώρες του ΝΑΤΟ, από την άλλη πλευρά.
Η σοβιετική κυριαρχία του Συμφώνου της Βαρσοβίας οδήγησε στην αποτελεσματική τυποποίηση μερικών σχεδίων των αρμάτων. Σε σύγκριση, το ΝΑΤΟ υιοθέτησε μια αμυντική στάση. Τα σημαντικότερα των εθνών, η Γαλλία, η Γερμανία, οι ΗΠΑ, και το Ηνωμένο Βασίλειο ανέπτυξαν τα δικά τους σχέδια αρμάτων, με ελάχιστα κοινά στοιχεία.
Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η ανάπτυξη του άρματος συνεχίστηκε. Άρματα όχι μόνο συνέχιζαν να παράγονται σε τεράστιους αριθμούς, αλλά η τεχνολογία προχωρούσε εντυπωσιακά. Τα μεσαία άρματα έγινε βαρύτερα, οι πανοπλίες τους έγιναν πιο χοντρές και η δύναμη πυρός τους αυξήθηκε. Αυτό οδήγησε σταδιακά στην έννοια του άρματος μάχης και την σταδιακή εξάλειψη των βαρέων αρμάτων. Στοιχεία της τεχνολογίας όπλων άλλαξαν σημαντικά με πρόοδο στο σχεδιασμό και την αποτελεσματικότητα του κελύφους.
Πολλές από τις αλλαγές στο σχεδιασμό του άρματος ήταν οι βελτιώσεις στη στόχευση, το σύστημα ελέγχου πυρκαγιάς, τη σταθεροποίηση όπλου, τις επικοινωνίες και την άνεση του πληρώματος.
Το τεθωρακισμένο εξελίχθηκε ώστε να συμβαδίζει με τις βελτιώσεις στα όπλα - η άνοδος της σύνθετης πανοπλίας έχει ιδιαίτερη σημασία - και τα όπλα έγιναν πιο ισχυρά. Ωστόσο, η βασική αρχιτεκτονική του άρματος δεν μεταβλήθηκε σημαντικά, και παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό η ίδια στον 21ο αιώνα.

Μετά τον Ψυχρό Πόλεμο

Με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου το 1991, άρχισαν και πάλι ερωτήσεις σχετικά με τη σημασία του παραδοσιακού άρματος. Με τα χρόνια, πολλά έθνη περιέκοψαν τον αριθμό των αρμάτων τους ή αντικατέστησαν τα περισσότερα από αυτά με ελαφρά θωρακισμένα οχήματα μάχης με ελάχιστη μόνο πανοπλία προστασίας.
Η περίοδος αυτή έφερε επίσης ένα τέλος στα εξαιρετικής δύναμης στρατόπεδα, και οι στρατιωτικές βιομηχανίες της Ρωσίας και της Ουκρανίας προσπαθούν τώρα να πουλήσουν άρματα σε όλο τον κόσμο. Στην Ινδία και το Πακιστάν έχουν αναβαθμιστεί τα παλιά άρματα και αγοράσθηκαν νέα T-84 και T-90 από τα πρώην σοβιετικά κράτη. Και τα δύο έχουν δείξει πρωτότυπα που οι αντίστοιχες χώρες που δεν υιοθετούν για δική τους χρήση, αλλά έχουν σχεδιαστεί αποκλειστικά για να ανταγωνιστούν με τις τελευταίες δυτικές προσφορές στην ανοικτή αγορά.
Η Ουκρανία έχει αναπτύξει το άρμα T-84-120 Oplot, το οποίο έχει 120 χιλιοστών όπλο και ένα νέο πυργίσκο με αυτόματο φορτωτή, αλλά μιμείται τα δυτικά σχέδια με έναν θωρακισμένο θάλαμο πυρομαχικών για τη βελτίωση της επιβίωσης του πληρώματος.
Το ρωσικό  Chyorny Oryol   (ή αλλιώς "Black Eagle") βασίζεται σε μια επιμήκυνση της γάστρας του άρματος Τ-80. Στην πρώτη μακέτα, που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στη δεύτερη VTTV-Omsk-97 Διεθνή Έκθεση Εξοπλισμών το 1997, φαίνεται να έχει κατά πολύ βαρύτερη πανοπλία, και ένα ολοκαίνουριο σύγχρονο πυργίσκο που χωρίζει το πλήρωμα από τα πυρομαχικά. Το πρωτότυπο έχει πυροβόλο 125 mm , αλλά λέγεται ότι είναι δυνατό να προσαρτήσει νέο των 152 mm. Η Ρωσία επίσης φημολογείται ότι αναπτύσεει το Obiekt 775 MBT, που μερικές φορές ονομάζεται T-95, άρμα με τηλεχειριζόμενο πυργίσκο.
Το ιταλικό C1 Ariete ήταν μια από τις τελευταίες νέες παραγωγές, με τις παραδόσεις που εκτείνονται από το 1995 έως το 2002. Το άρμα έχει σχεδόν το ίδιο μέγεθος του πρώτου ακριβώς άρματος, και τα δύο είναι 8 πόδια (2,5 μ) υψηλά. Τα Mark Ι είχαν ένα ~ 9,9 m μήκος (γάστρας) και το Ariete έχει 7,6 / 9,52 m μήκος (γάστρας / γάστρας + όπλου). Ωστόσο το Ariete, ενώ ζυγίζει πάνω από διπλά, μπορεί να κινηθεί δέκα φορές πιο γρήγορα δηλ. 54.000 Kg με 40 Mp/h (60 Km/h) έναντι των αντίστοιχων στοιχείων του  Mark Ι που ήταν 25.401 Kg με 4 Mp/h (6 Km/h).
Ένας αριθμός των στρατευμάτων έχει εξετάσει την απόλυτη εξάλειψη των αρμάτων και την στροφή σε ένα μίγμα από τροχοφόρα αντιαρματικά πυροβόλα όπλα και τεθωρακισμένα οχήματα μάχης  (IFV), αν και σε γενικές γραμμές υπάρχει μια μεγάλη αντίσταση, επειδή όλες των μεγάλων δυνάμεων εξακολουθούν να διατηρούν μεγάλο αριθμό από αυτά, σαν ενεργές δυνάμεις ή σαν έτοιμο αποθεματικό. Δεν υπήρξε καμία αποδεδειγμένη εναλλακτική λύση, και τα άρματα είχαν ένα σχετικά καλό ιστορικό σε πρόσφατες συρράξεις.

Τα άρματα εξακολουθούν να είναι ευάλωτα σε πολλά είδη αντιαρματικών όπλων και εφοδιαστικά είναι πιο απαιτητικά από τα ελαφρύτερα οχήματα, αλλά είναι αλήθεια ότι αυτά ήταν γνωρίσματα και των πρώτων αρμάτων. Σε άμεση καταπολέμηση της πυρκαγιάς προσφέρουν έναν απαράμιλλο συνδυασμό υψηλότερης επιβίωσης και τη δύναμη πυρός μεταξύ των επίγειων συστημάτων πολέμου. Το κατά πόσο αυτός ο συνδυασμός είναι ιδιαίτερα χρήσιμος σε αναλογία με το κόστος τους είναι θέμα συζήτησης, καθώς υπάρχουν και αποτελεσματικά συστήματα αντιαρματικών, IFV, και ο ανταγωνισμός από τα συστήματα που βασίζονται στην αεροπορική επίθεση εδάφους.
Λόγω της ευπάθειας του από το αντιαρματικό ρουκετοβόλο, το άρμα έπρεπε να έχει πάντα τοπική άμυνα από πολυβόλα για να λύσει το πρόβλημα. Αυτό εν μέρει λύνει το πρόβλημα, σε ορισμένες περιπτώσεις, αλλά παράγεται ένα άλλο. Επειδή το πολυβόλο λειτουργούσε με τον κυβερνήτη έξω από το άρμα, τον έκανε ευάλωτο σε εχθρικά πυρά. Για να λυθεί αυτό το πρόβλημα, έγινε θωράκιση του όπλου για να μειώσει την απειλή αυτή, αλλά δεν έλυσε πλήρως το πρόβλημα. Έτσι, όταν ήρθε η ανάπτυξη του M1A2 TUSK (Kit Tank Urban Survival), η οριστικοποίηση ενός απομακρυσμένου πολυβόλο ήρθε στη θέση της, και ήταν ένα από τα πρώτα άρματα μάχης που είχαν. Άλλο παράδειγμα αυτού του όπλου είναι το 20  mm απομακρυσμένο πυροβόλο στο M60A2. Το τηλεχειριστήριο πολυβόλο, με το όνομα CROWS έλυσε το πρόβλημα της απειλής του κυβερνήτη από τα εχθρικά πυρά. Μπορεί επίσης να εξοπλιστεί με ένα προαιρετικό εκτοξευτή χειροβομβίδων.
Ενδεχομένως μια από τις κύριες πηγές της εξέλιξης για τα άρματα αυτού του αιώνα είναι το σύστημα ενεργητικής προστασίας. Μέχρι πριν από 15 χρόνια, οι αντιδραστικές ή παθητικές πανοπλίες ήταν το μόνο αποτελεσματικό μέτρο κατά των αντιαρματικών όπλων. Τα πιο πρόσφατα συστήματα ενεργητικής προστασίας (συμπεριλαμβανομένων των ισραηλινών TROPHY και Iron Fist και του ρωσικού Arena) προσφέρουν υψηλή επιβιωσιμότητα ακόμη και κατά βολών τών αντιαρματικών ρουκετοβόλων RPG και πυραύλων. Αν αυτά τα είδη των συστημάτων εξελιχθούν περαιτέρω ως και ενσωματωθούν στους στόλους σύγχρονων αρμάτων και τεθωρακισμένων οχημάτων, η εξίσωση "πανοπλία άρματος = αντιαρματικό" θα αλλάξει εντελώς. Ως εκ τούτου, τα άρματα του 21ου αιώνα, θα βιώσουν μια συνολική αναβίωση από την άποψη των επιχειρησιακών ικανοτήτων.