google/wiki40b huggingface dataset:
Δημήτριος Πελεκάσης

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Πελεκάσης γεννήθηκε στη Ζάκυνθο. Ο πατέρας του Σπυρίδων ήταν επίσης ζωγράφος, και μάλιστα με σπουδές στην Ιταλία, οπότε απετέλεσε έμπνευση για τον γιο του. Ο Δημήτριος σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, όπου δίδασκε τότε ο Νικηφόρος Λύτρας και μετά ο Γεώργιος Ιακωβίδης. Στη συνέχεια, από το 1906, συμπλήρωσε τις σπουδές του στην Ιταλία, πρώτα στην Ακαδημία του Αγίου Λουκά στη Ρώμη και μετά στο εργαστήριο του ζωγράφου Giuseppe Cicherini στη Φλωρεντία.
Ακολούθως ο Πελεκάσης επέστρεψε στη Ζάκυνθο, όπου εργάσθηκε στο εργαστήριο του πατέρα του φιλοτεχνώντας προσωπογραφίες και τοπία, ενώ μαζί ανέλαβαν την αγιογράφηση ζακυνθινών ναών. Κατόπιν ο Δημήτριος εγκαταστάθηκε για λίγο το 1914 στο Κάιρο ως συντηρητής και επιμελητής της συλλογής του Χέρμπερτ Κίτσενερ, γύρισε ωστόσο και πάλι στη Ζάκυνθο και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, μέχρι το τέλος της ζωής του. Ζωγράφισε τόσο αγιογραφίες, όσο και ποικιλία μη θρησκευτικών θεμάτων (τοπία, πορτρέτα, νεκρές φύσεις, ηθογραφικά θέματα). Μεταξύ των ναών που αγιογράφησε είναι οι: Άγιος Γεώργιος Κυψέλης, Άγιος Δημήτριος Ψυχικού, Μεταμόρφωση του Σωτήρος στην Πλάκα, Παναγία Γρηγορούσα στην Πλάκα, Αγία Παρασκευή στην Πλατεία Ψυρρή, Αγία Μαρκέλλα στον Βοτανικό, Παντοκράτορας στα Τραυλιάτα Κεφαλονιάς και άλλοι.
Το 1920 ο Πελεκάσης πήρε μέρος στην 1η Πανελλήνια Έκθεση στο Ζάππειο με το έργο «Το μαρτύριο της Αγίας Αγνής». Από το 1923 επί διετία ανέλαβε, μετά από διαγωνισμό, την αγιογράφηση του ορθόδοξου ναού του Αγίου Γερασίμου της Λωζάνης με εικόνες παλαιωμένης τεχνικής. Το 1934 συμμετείχε με 4 έργα στη 19η Μπιενάλε της Βενετίας. Από το 1922 και μετά ήταν οργανωτής και συντηρητής του Μουσείου Λοβέρδου στην Αθήνα ενώ σημαντική υπήρξε και η συμβολή του στη δημιουργία και οργάνωση του Μουσείου Ζακύνθου. Κυρίως όμως ασχολήθηκε ως συντηρητής στο Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών.
Μεγάλη συλλογή έργων του χάθηκε κατά τους σεισμούς του 1953 στα Επτάνησα.
Ως συγγραφέας, ο Πελεκάσης έγραψε τα βιβλία-μελέτες Ηλίας Μόσχος, Ιωάννης Κοραής και Κρήτες αγιογράφοι (και τα τρία φέρεται να εκδόθηκαν το 1929), καθώς και άρθρα σε περιοδικά και εφημερίδες.
Γκραν Πρι Μονακό 2018 (Φόρμουλα 1)

Αγώνας

Ο αγώνας διεξήχθει την Κυριακή 27 Μαΐου 2018.
Ποινική Δικονομία

Ιστορία

Η (Ελληνική) Ποινική Δικονομία όπως και η Πολιτική Δικονομία ξεκίνησε επί αντιβασιλείας του Όθωνα, ως έργο του Γεωργίου Μάουρερ και συντάχθηκε με πρότυπο τον γαλλικό Κώδικα Ποινικής Δικονομίας του 1811 αλλά με πολύ σημαντικές για την εποχή του καινοτομίες. Πρωτοεκδόθηκε στο Ναύπλιο στις 10/22 Μαρτίου 1834 και τέθηκε σε ενέργεια στις 25 Ιανουαρίου 1835 δια Βασιλικού Διατάγματος που δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως (ΦΕΚ 16/1834) στην ελληνική και γερμανική γλώσσα.
Η Ποινική Δικονομία του Μάουρερ ίσχυσε ως το 1951, οπότε και τέθηκε σε ισχύ ο Κώδικας Ποινικής Δικονομίας. Ο Κώδικας Ποινικής Δικονομίας βασίστηκε στο Σχέδιο Κώδικα Ποινικής Δικονομίας που είχε καταρτιστεί από νομομαθείς το 1934. Έκτοτε έχει υποστεί και υφίσταται διαρκώς πολλές τροποποιήσεις, με αποτέλεσμα άλλοτε να εκσυγχρονίζεται αλλά άλλοτε να διασπάται η ενότητα και η συστηματικότητά του.
Δάφνη Τρούλλων

Ποδόσφαιρο γυναικών

Η ποδοσφαιρική ομάδα γυναικών της Δάφνης ιδρύθηκε το 1998. Συμμετείχε στο πρωτάθλημα ανελλιπώς από την πρώτη χρονιά λειτουργίας του, την περίοδο 1998-99, έως και την περίοδο 2015-16, χωρίς ωστόσο να είχε κατακτήσει κάποιο τίτλο. Το 2016 ανέστειλε την λειτουργία του.
Ντίνος Σιώτης

Βιογραφία

Ο Ντίνος Σιώτης γεννήθηκε στην Τήνο. Είναι δημοσιογράφος στο Υπουργείο Τύπου. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Συγκριτική Λογοτεχνία στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Σαν Φρανσίσκο (San Francisco State University). Στην Αμερική και τον Καναδά, όπου έζησε από το 1971 έως το 1989 και από το 1997 έως το 2004, εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε εφημερίδες, περιοδικά και στο ραδιόφωνο και ως Σύμβουλος Τύπου στην πρεσβεία της Ελλάδας στην Οτάβα και στα Προξενεία της Ελλάδος του Σαν Φρανσίσκο, της Νέας Υόρκης και της Βοστόνης. Σήμερα εργάζεται ως δημοσιογράφος για το ελληνικό δημόσιο. Από το 1976 έως το 2004 ήταν και διευθυντής του εκδοτικού οίκου Wire Press. Έχει δώσει διαλέξεις και έχει οργανώσει και λάβει μέρος σε ημερίδες, συνέδρια και συμπόσια για την ελληνική λογοτεχνία και τον πολιτισμό στην Ευρώπη και την Βόρειο Αμερική. Από το 1971 έως σήμερα, στις ΗΠΑ, τον Καναδά και την Ελλάδα, έχει οργανώσει γύρω στις 600 εκδηλώσεις για τα ελληνικά γράμματα και τον ελληνικό πολιτισμό εν γένει.
Για τριάντα χρόνια, από το 1979 έως το 2009, συνεργάζονταν τακτικά με Το Βήμα της Κυριακής με κριτικές και άρθρα για το βιβλίο και την επικοινωνία. Έχει εκδώσει, στα ελληνικά και στα αγγλικά 13 πολιτικά και λογοτεχνικά περιοδικά, 26 συλλογές ποίησης (τρεις στα αγγλικά και μία στα γαλλικά), ένα μυθιστόρημα, μία νουβέλα και μία συλλογή με αφηγήματα. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί σε οκτώ γλώσσες. Από την άνοιξη του 2005 το σωματείο, "Κοινωνία των (δε)κάτων" εκδίδει το περιοδικό (δε)κατα και από τον Μάρτιο του 2009 και το περιοδικό Poetix. Το 2007 η συλλογή του Αυτοβιογραφία ενός στόχου τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης. Είναι πρόεδρος του μη κερδοσκοπικού σωματείου "Κοινωνία των (δε)κάτων" και του άλλου νέου σωματείου "Κύκλος Ποιητών" καθώς και του πρώην Διεθνούς Φεστιβάλ Τήνου (2010-2012), αλλά και υπεύθυνος επικοινωνίας του "World Poetry Movement", με έδρα το Μεδεγίν της Κολομβίας.
Λετονική Εθνική Όπερα

Η Εθνική Όπερα της Λετονίας (Latvijas Nacionālā opera) είναι η εθνική όπερα της Λετονίας. Εδρεύει στη Ρίγα. Η εταιρεία της όπερας περιλαμβάνει το Λετονικό Εθνικό Μπαλέτο, τη Χορωδία και την Ορχήστρα της Εθνικής Όπερας της Λετονίας.

Ιστορία

Η Ρίγα είχε ήδη ένα γερμανόφωνο θέατρο, το οποίο προσέφερε επίσης όπερα και μπαλέτο από το 1782 το οποίο στεγαζόταν στο Θέατρο της Πόλης της Ρίγας από το 1863. 
Η πρώτη προσπάθεια να δημιουργηθεί μια λετονική εθνική όπερα ήταν το 1893, όταν εκτελέστηκε το Spoku stunda ("Η Ώρα του Φαντάσματος") του Γιέκαμπς Οζόλς. Η Λετονική Όπερα (Latviešu Opera) ιδρύθηκε το 1912 από τον Πάβουλς Γιουργιάνς, όμως σχεδόν αμέσως, κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, ο θίασος της όπερας έφυγε για τη Ρωσία. Η 1918, η όπερα επανιδρύθηκε (Latvju Opera) με επικεφαλής τον Γιάζεπς Βιτόλς, ιδρυτή της Λετονικής Ακαδημίας Μουσικής. Η συναυλία ντεμπούτου έγινε στις 23 Ιανουαρίου 1919 με τον Ιπτάμενο Ολλανδό του Βάγκνερ. Από το 1944, μετά την κατάληψη της Λετονίας από τη Σοβιετική Ένωση, και την ενσωμάτωσή της στην δεύτερη, η Εθνική Όπερα της λετονίας μετονομάστηκε σε Κρατική Όπερα και Θέατρο Μπαλέτου της Λετονικής ΣΣΔ.  Το 1990, το θέατρο μετονομάστηκε σε Εθνική Όπερα της Λετονίας, αλλά σχεδόν αμέσως το κτίριο έκλεισε μέχρι το 1995 για ανακαίνιση και η Λετονική Εθνική Όπερα μεταφέρθηκε σε προσωρινές εγκαταστάσεις. Για την επαναλειτουργία της το 1995, η  πρώτη όπερα ήταν η Uguns un nakts του Γιάνις Μεντίνς (Φωτιά και Βράδυ).

Κτίριο

Η Εθνική Λυρική Σκηνή κατασκευάστηκε το 1863 από τον αρχιτέκτονα Λούντβιχ Μπόνστεντ (οι εσωτερικοί χώροι κατασκευάστηκαν από την εταιρεία του Άουγκουστ Βολτς), για το τότε γερμανόφωνο Θέατρο της Πόλης, και έχει ανακαινιστεί αρκετές φορές από τότε. Έχει ανακαινιστεί το 1882-1887 (μετά από μια πυρκαγιά το 1882), το 1957-1958 και το 1991-1995 (μετά την ανεξαρτησία). Ένα σύγχρονο παράρτημα προστέθηκε το 2001 με μια Νέα Αίθουσα 300 καθισμάτων.
Αντώνης Φραγκάκης (ηθοποιός)

Βιογραφία

Ο Αντώνης Φραγκάκης γεννήθηκε το 1963 στην Αθήνα. Ξεκίνησε την καριέρα του ως μοντέλο σημειώνοντας μεγάλη καριέρα τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό συμμετέχοντας σε καμπάνιες και πασαρέλες για μεγάλους διεθνείς οίκους μόδας. Παρακολούθησε μαθήματα υποκριτικής από τον Ανδρέα Βουτσινά. Αργότερα άρχισε να συμμετάσχει σε ταινίες, σειρές στην τηλεόραση και παραστάσεις στο θέατρο. Η καριέρα του περιλαμβάνει αξιόλογες συμμετοχές σε γνωστές τηλεοπτικές σειρές, όπως Τα παιδιά της Νιόβης (2004), Singles  (2005),  Οι Μάγισσες της Σμύρνης, Αυτόπτης Μάρτυς (1993), Τυφλόμυγα κ.ά. Από το 2006 και για οκτώ χρόνια ήταν ζευγάρι με την ηθοποιό Θεοδώρα Τζήμου.

Φιλμογραφία

Ο Αντώνης Φραγκάκης έχει συμμετάσχει σε πολλές παραστάσεις και τηλεοπτικές σειρές. Η περίοδος ακμής του ήταν από το 2001-2011. Η τελευταία επιτυχημένη σειρά που έπαιξε ήταν το Steps.
Αλεξάνδρα Κολλοντάι

Στην επανάσταση & την κυβέρνηση

Κατά τη διάσπαση του Ρωσικού Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού Κόμματος στους Μενσεβίκους υπό τον Γιούλιους Μάρτοβ και τους Μπολσεβίκους υπό τον Βλαντιμίρ Λένιν το 1903, η Κολλοντάι δεν υποστήριξε καμία πλευρά. Ωστόσο, άρχισε να αποστρέφεται όψεις του Μπολσεβικισμού και επέλεξε τους Μενσεβίκους. 
Το 1914 η Κολλοντάι προσχώρησε στους Μπολσεβίκους και επέστρεψε στη Ρωσία, μετά από μια περίoδο εξορίας για τις πρότερες πολιτικές της δραστηριότητες. Μετά την Μπολσεβίκικη επανάσταση τον Οκτώβριο του 1917, έγινε Λαϊκός Κομισάριος για την Κοινωνική Πρόνοια. Ήταν η πιο εξέχουσα γυναίκα στην Σοβιετική διοίκηση και ήταν περισσότερο γνωστή για την ίδρυση του Ζενοτντέλ ή "Τμήμα Γυναικών" το 1919. Η οργάνωση αυτή δούλευε για την βελτίωση των συνθηκών της ζωής των γυναικών στη Σοβιετική Ένωση, για την καταπολέμηση του αναλφαβητισμού και την εκπαίδευση των γυναικών για τους νέους νόμους περί γάμου, εκπαίδευσης και εργασίας που τέθηκαν σε εφαρμογή από την Επανάσταση. Αργότερα αναγνωρίστηκε για σοσιαλιστικό φεμινισμό. Το Ζενοτντέλ έκλεισε τελικά το 1930.
Στην κυβέρνηση, η Κολλοντάι έκανε διαρκώς όλο και περισσότερο εσωτερική κριτική του Κομμουνιστικού Κόμματος, και μαζί με τον φίλο της, Αλεξάντερ Σλυαπνίκοβ, σχημάτισαν μια αριστερή ομάδα εντός του κόμματος που έγινε γνωστή ως Εργατική Αντιπολίτευση. Ωστόσο, ο Λένιν κατάφερε να διαλύσει την Εργατική Αντιπολίτευση, και μετά από αυτό η Κολλοντάι λίγο ή πολύ βγήκε ολοκληρωτικά εκτός πολιτικής δράσης.

Στο διπλωματικό σώμα

Η Κολλοντάι δεν είχε πολιτική επιρροή και διορίστηκε από το Κόμμα σε διάφορες διπλωματικές θέσεις από τις αρχές της δεκαετίας του ’20, που την κράτησαν μακρυά από την ενεργοποίηση σε καθοδηγητικό ρόλο στην πολιτική για τις γυναίκες της ΕΣΣΔ. Το 1923 διορίστηκε Πρέσβειρα της Σοβιετικής Ένωσης στη Νορβηγία, και έγινε έτσι η πρώτη παγκοσμίως γυναίκα Πρέσβυς. Αργότερα υπηρέτησε ως Πρέσβειρα στο Μεξικό και τη Σουηδία. Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου υπήρξαν κάποιες συζητήσεις των Ναζί για το πώς η πρεσβεία της στη Στοκχόλμη θα μπορούσε δυνητικά να γίνει κανάλι Γερμανο-Σοβιετικών διαπραγματεύσεων, αν και ποτέ δεν έγιναν πράξη. Ήταν επίσης μέλος της Σοβιετικής αντιπροσωπείας στην Κοινωνία των Εθνών. Πέθανε το 1952.
Η Αλεξάνδρα Κολλοντάι ήταν μια ασυνήθιστη μορφή στην ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης, καθώς ήταν μια «Παλιά Μπολσεβίκα» και μείζων δημόσια κριτικός του Κομμουνιστικού Κόμματος, όμως δεν εκκαθαρίστηκε ή εκτελέστηκε από το σταλινικό καθεστώς - ίσως επειδή ως διπλωμάτης που υπηρετούσε στο εξωτερικό, είχε μικρή ή καθόλου επιρροή στην κυβερνητική πολιτική ή επιχειρήσεις, κι έτσι ήταν ουσιαστικά εξόριστη.
1066 Λομπελία

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Λομπελίας εκτιμάται σε 10 περίπου χιλιόμετρα. Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά της είναι άγνωστα.
Μάχη της Κρεμόνας (1702)

Πλαίσιο

Όντας, πλέον, περισσότερο επιφυλακτικός μετά την ήττα του στο Κιάρι, ο Βιλερουά στρατοπέδευσε σε ευνοϊκή τοποθεσία στο Ουράγκο ντ'Όλιο, πλησίον του Κιάρι, όπου και πέτυχε να ανακόψει την πρόοδο του εχθρού για αρκετό καιρό. Ωστόσο, μετά το πέρας διαστήματος διάρκειας δύο μηνών χωρίς κάποια ιδιαίτερη δράση, οι Γάλλοι, οι οποίοι ήσαν κάκιστα ανεφοδιασμένοι από την χώρα την οποία υπερασπίζονταν ενάντια στην θέλησή της, αποχώρησαν από την συγκεκριμένη τοποθεσία στις 12 Νοεμβρίου και μετεγκαταστάθηκαν στην απέναντι όχθη του ποταμού Όλιο, προτού στρατοπεδεύσουν εμπρός στην Κρεμόνα.

Συνέπειες

Ο αιφνιδιασμός αυτός της Κρεμόνα είχε εκατέρωθεν απολογισμό περίπου 1.200 ανδρών, νεκρών ή τραυματιών. 
Ο Πρίγκιπας Ευγένιος ανταμείφθηκε των μεθοδικών προεργασιών του με την αρχική επιτυχία του αιφνιδιασμού του. Ταυτόχρονα, είχε την ικανοποίηση της επιτυχούς διεξαγωγής ενός δύσκολου στρατιωτικού σχεδιασμού, σε συνδυασμό με την σύλληψη ως αιχμαλώτου ενός σημαντικού προσώπου. Ωστόσο, καθώς υπέπεσε στο σφάλμα να μεταφέρει για την μάχη εντός της πόλης περισσότερους ιππείς παρά πεζικάριους, απέτυχε και υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει μία κατάληψη η οποία είχε πραγματοποιηθεί κατά το ήμισυ.
Οι γαλλικές δυνάμεις, οι οποίες αρχικώς αιφνιδιάστηκαν, έδειξαν δείγματα ψυχραιμίας, ανδρείας και επιμονής, τα οποία και είχαν ως αποτέλεσμα να διατηρήσουν υπό τον έλεγχό τους την πόλη της Κρεμόνα.
Όσον αφορά τον Στρατάρχη ντε Βιλερουά, ίσως τον λιγότερο ικανό διοικητή των γαλλικών στρατευμάτων, υπεύθυνο για την αμέλειας με την οποία φρουρείτο η πόλη και επίσης υπεύθυνο για την αδυναμία παρακολούθησης των κινήσεων και της δράσης του Ευγένιου της Σαβοΐας, ο ίδιος πιάστηκε αιχμάλωτος.
Κατά την υποχώρησή του, ο Ευγένιος της Σαβοΐας κατέλαβε σειρά φυλακίων και αποθηκών που ευρίσκονταν κατά μήκος του ποταμού Όλιο. Στην συνέχεια, επέστρεψε στους στρατώνες του και ενίσχυσε την άμυνα της Μάντοβα. Καθώς 15.000 άνδρες ήρθαν να ενισχύσουν τις ήδη υπάρχουσες δυνάμεις του, με ορμητήριο την συγκεκριμένη πόλη κατέλαβε το Τσερέζε.
Ο Λουί-Ζοζέφ ντε Βαντόμ ανέλαβε την ηγεσία των γαλλικών στρατευμάτων.
Ραϋμόνδος Ρογήρος της Φουά

Βιογραφία

Ήταν γιος τού Ρογήρου-Βερνάρδου Α΄ κόμη της Φουά και της Καικιλίας των Τρανκαβέλ. 
Όταν ο πατέρας του και ο Αρνώ υποκόμης τού Καστελμπόν επιθύμησαν να ενώσουν τις κτήσεις τους, ο Ερμενγκόλ Η΄ κόμης τού Ουρζέλ και ο Μπερτράν ντε Βιγιεμύρ επίσκοπος τού Ουρζέλ είδαν αυτό ως απειλή και ξεκίνησαν πόλεμο. Ο κόμης της Φουά και ο Αρνώ υπερκεράστηκαν και αιχμαλωτίστηκαν από τον Φεβρουάριο ως τον Σεπτέμβριο τού 1203. Τότε παρενέβη ο Πέτρος Β΄ της Αραγωνίας και ζήτησε χάρη γι' αυτούς, καθώς τους ήθελε στη διαμάχη του με τον Λανγκεντόκ και την κατάκτησή του. Ακόμη ο Πέτρος Β΄ έδωσε ως φέουδο τα κάστρα Τρεντόν και Κεριγκού το 1209 στον Ραϋμόνδο-Ρογήρο, αφού τού είχε δώσει το 1203 διάφορες κυριότητες στην Καταλωνία.
Ο Ραϋμόνδος-Ρογήρος ήταν στενός συγγενής τού Ραϋμόνδου ΣΤ΄ κόμη της Τουλούζης και ένας αφοσιωμένος σύμμαχος. Ήταν διάσημος για την στρατηγικότητά του, την ιπποσύνη του, την πίστη του και την αφοσίωσή του στην haute couture (ακριβή μόδα). Εκτός από προστάτης των τροβαδούρων, ήταν στιχουργός ο ίδιος. Αν και ο ίδιος δεν ήταν οπαδός των Καθαρών, αρκετοί συγγενείς του ήταν. Μάλιστα η σύζυγός του Φιλίππα έγινε μία parfaite (διδάσκαλος), αφού έλαβε το consolamentum (βάπτισμα) στο Φανζώ το 1204. Ο Ραϋμόνδος Ρογήρος ήταν μεγάλος ρήτορας και παρακολούθησε τη Δ΄ Σύνοδο τού Λατερανού το 1215 για να υποστηρίξει τον Ραϋμόνδο ΣΤ΄ εμπρός στον πάπα Ιννοκέντιο Γ΄ και τη Σύνοδο. Κατηγορήθηκε και ο ίδιος, ότι είχε σκοτώσει ιερείς και δεν το αρνήθηκε· αντίθετα, είπε στον πάπα, ότι λυπάται που δεν είχε σκοτώσει και άλλους.
Παρασκευάς Μπατζάβαλης

Τα πρώτα χρόνια

Ξεκίνησε την αθλητική του πορεία από τον τοπικό Γ.Ε. Πόρου και Τροιζηνίας με προπονητή τον Δημήτρη Λεβειδιώτη. Το καλοκαίρι του 2012 κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στο Βαλκανικό Πρωτάθλημα Στίβου εφήβων-νεανίδων που έλαβε χώρα στις 23 και 24 Ιουνίου στο Εσκισεχίρ της Τουρκίας με βολή στα 65,82 μέτρα. Στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Εφήβων-Νεανίδων ανοιχτού Στίβου, που πραγματοποιήθηκε στη Λάρισα μία εβδομάδα αργότερα, κατέκτησε επίσης τη δεύτερη θέση και το ασημένιο μετάλλιο με βολή στα 64,90 μ.

Η εγχώρια εδραίωση

Από τη σεζόν 2013 παίρνει μεταγραφή στον Ζεύς Τρικάλων. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Εφήβων-Νεανίδων που διεξάγεται στο Ριέτι την ίδια χρονιά, κατακτά την 9η θέση με επίδοση 67,84 μέτρα. Στις 30 Ιουνίου, στο Πανελλήνιο Εφήβων-Νεανίδων που διεξάγεται στη Λάρισα, ρίχνει το ακόντιό του στα 70,94 μέτρα κάνοντας προσωπικό ρεκόρ. Στις 26 Μαΐου 2014 ρίχνει βολή στα 74,84 μέτρα, σε αγώνες ρίψεων που διεξήχθησαν στη Θεσσαλονίκη εις μνήμην του Κώστα Σπανίδη. Το 2015, υπό τις οδηγίες του προπονητή του Θωμά Κυριαζή, κατατάσσεται στην 6η θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων που διεξάγεται στο Ταλίν με βολή στα 78,43 μέτρα. Το ρεκόρ του βελτιώνει άλλες δύο φορές και μάλιστα στην ίδια διοργάνωση, το 2015. Στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα στίβου στις 26 Ιουλίου ρίχνει αρχικά βολή στα 80,66 και έπειτα στα 81,04 μέτρα, επιτυγχάνοντας την 5η καλύτερη επίδοση όλων των εποχών στην Ελλάδα όπου και αναδεικνύεται για πρώτη φορά πρωταθλητής Ελλάδος.
Στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 2016 στην Πάτρα καταλαμβάνει ξανά την πρώτη θέση, σημειώνοντας την τέταρτη καλύτερη επίδοση όλων των εποχών στην Ελλάδα -και νέο ατομικό του ρεκόρ- με βολή στα 81.45 μέτρα. Κερδίζει έτσι τη συμμετοχή του στους Πανευρωπαϊκούς αγώνες Ανδρών-Γυναικών στο Άμστερνταμ, όπου και διεκδικεί ανεπιτυχώς τη συμμετοχή του στους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Στη Θήβα στις 20 Ιουλίου του 2016, καταγράφει την καλύτερη επίδοσή του μέχρι σήμερα. Στους αγώνες "Χρήστος Βουδούρης" στέλνει το ακόντιο στα 85,95 μέτρα, βελτιώνοντας το ατομικό του ρεκόρ και καταρρίπτοντας το πανελλήνιο ρεκόρ Νέων το οποίο ήταν 83,82 μέτρα και ανήκε στον Κώστα Γκατσιούδη από τις 30 Ιουλίου του 1994. Παράλληλα γίνεται ο δεύτερος κορυφαίος Ελληνας όλων των εποχών πίσω από τον Γκατσιούδη.

Η καταξίωση εντός των τειχών

Ως αποτέλεσμα της ραγδαίας εξέλιξής του, στις 2 Νοεμβρίου του 2016 και πριν κλείσει τα 22 του χρόνια, ανακοινώνεται η μεταγραφή του στον Παναθηναϊκό. Στις 11 Μαρτίου του 2017 κατακτά το χάλκινο μετάλλιο στο 17ο Χειμερινό Κύπελλο Ρίψεων που διεξήχθη στα Γκραν Κανάρια με βολή στα 78,40 μέτρα. Στις 18 Ιουνίου 2017 αναδεικνύεται για τρίτη συνεχή χρονιά πρωταθλητής Ελλάδος στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών, προσγειώνοντας το ακόντιό του στα 76,27 μέτρα στην πρώτη του προσπάθεια.
Εμμανουήλ Φιλιβέρτος της Σαβοΐας (1588-1624)

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Τορίνο και ήταν ο τρίτος γιος του Καρόλου-Εμμανουήλ Α΄ δούκα της Σαβοΐας και της Αικατερίνης-Μιχαέλας των Αψβούργων, κόρης του Φιλίππου Β΄ βασιλιά της Ισπανίας. Αρχικά προοριζόταν για εκκλησιαστική σταδιοδρομία και στα 12 έτη του έγινε ιππότης στο Τάγμα των Ιωαννιτών, αλλά αργότερα ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία. Το 1603 ταξίδεψε στην Ισπανία μαζί με τους δύο μεγαλύτερους αδελφούς του για να συμπληρώσουν την εκπαίδευσή τους. Εκεί όμως απεβίωσε το 1604 ο πρωτότοκος και έτσι επέστρεψε με τον δεύτερο αδελφό του το 1606 στη Σαβοΐα, όπου ο Βίκτωρ-Αμεδαίος Α΄ ανέλαβε διάδοχος.
Το 1610 ξαναπήγε στην Ισπανία και εισήλθε στην υπηρεσία του βασιλιά Φιλίππου Γ΄, που τον έκανε μέγα ναύαρχο της χώρας. Ο επόμενος ηγεμόνας Φίλιππος Δ΄ τον όρισε το 1622 αντιβασιλιά της Σικελίας, αλλά έπειτα από δύο έτη ασθένησε από επιδημία πανώλης και απεβίωσε 36 ετών. Τάφηκε στη βασιλική κρύπτη του ανακτόρου Εσκοριάλ.
Το 1623 είχε καλέσει στο Παλέρμο τον Άντονι βαν Ντάικ, όπου ο ζωγράφος του έκανε το πορτρέτο. Η προσωπογραφία αυτή σήμερα βρίσκεται στη Γκαλερί Ζωγραφικής Ντάλιτς του νοτίου Λονδίνου.
Σύμβαση για την πρόληψη και την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών και της ενδοοικογενειακής βίας

Η Σύμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης για την Πρόληψη και την Καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών και της ενδοοικογενειακής βίας (Council of Europe Convention on preventing and combating violence against women and domestic violence) υπογράφτηκε το 2011, στην Κωνσταντινούπολη, γι’ αυτό και είναι γνωστή και ως Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης. Σκοπός της είναι η παρεμπόδιση και η καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών και η προστασία των θυμάτων θέτοντας παράλληλα τέλος στην ατιμωρησία των δραστών. 
Η Σύμβαση τέθηκε σε ισχύ την 1η Αυγούστου 2014. Μέχρι τον Μάρτιο του 2019 είχε υπογραφεί από 46 χώρες (μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα)  και από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Τουρκία ήταν η πρώτη χώρα που κύρωσε τη Σύμβαση, τον Μάρτιο του 2012.

Δράση του Συμβουλίου της Ευρώπης για την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών και της ενδοοικογενειακής βίας πριν τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης

Το Συμβούλιο της Ευρώπης από τη δεκαετία του ενενήντα είχε αναλάβει σειρά πρωτοβουλιών για την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών. Το 2002 υιοθέτησε τη σύσταση Rec(2002)5, της Επιτροπής των Υπουργών προς τα κράτη μέλη για την προστασία των γυναικών από τη βία και τη διετία 2006-2008 διεξήγαγε πανευρωπαϊκή καμπάνια ενάντια στην έμφυλη βία και την ενδοοικογενειακή βία. Και η Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης εξέδωσε ψηφίσματα και συστάσεις προς τα κράτη μέλη για την υιοθέτηση νομικά δεσμευτικών προτύπων με σκοπό την παρεμπόδιση της βίας κατά των γυναικών και την προστασία των θυμάτων. 
Η καμπάνια του Συμβουλίου ανέδειξε τη μεγάλη διαφοροποίηση στον τρόπο αντιμετώπισης της βίας κατά των γυναικών στα κράτη μέλη και την ανάγκη εναρμόνισης των νομοθεσιών προκειμένου να διασφαλιστεί ότι τα θύματα θα έχουν το ίδιο επίπεδο προστασίας σε κάθε κράτος μέλος. Οι Υπουργοί Δικαιοσύνης του Συμβουλίου της Ευρώπης ξεκίνησαν συζητήσεις για την ενίσχυση της προστασίας απέναντι στην ενδοοικογενειακή βία.
Το Δεκέμβριο του 2008 η Επιτροπή των Υπουργών προχώρησε στη σύσταση μιας ομάδας ειδικών που θα ετοίμαζε ένα σχέδιο σύμβασης σχετικά με τη βία κατά των γυναικών. Η ομάδα αυτή ονομάστηκε CAHVIO (Ad Hoc Committee for preventing and combating violence against women and domestic violence) και τα επόμενα δύο χρόνια προετοίμασε το σχέδιο σύμβασης. Κατά το τελευταίο στάδιο επεξεργασίας του σχεδίου το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ιταλία, η Ρωσία και η Αγία Έδρα πρότειναν διάφορες τροποποιήσεις στο σχέδιο, οι οποίες περιόριζαν την προστασία που παρεχόταν με βάση το μέχρι τότε κείμενο του σχεδίου γεγονός για το οποίο ασκήθηκε έντονη κριτική από τη Διεθνή Αμνηστία. Το σχέδιο της Σύμβασης οριστικοποιήθηκε το Δεκέμβριο του 2010.