Αλιάκμονας Κοζάνης

Βρατίνιον

Πιθανότατα η λέξη Βραττίνιο ετυμολογείται ως προερχόμενο από τη λέξη Βραττίμη που σημαίνει πιτυρούχος άρτος. Παραγωγή: Θέμα, Βραττίμ+ιον που είναι παραγωγική λέξη - βραττίμιον και, κατα παραφθοράν, με αναδρομική αφομοίωσην του μ από το ν έγινε βραττίνιον που σημαίνει ο τόπος που παράγεται σίτος και πιτυρούχο ψωμί. Την ονομασία αυτή την είχε έως τις 30 Αυγούστου 1927.

Παληούριον

Η ονομασία Παλιούριον δεν πιθανολογείται ότι σημαίνει κάτι βαθύτερο από τον αγκαθωτό θάμνο. Υπήρχε και η γραφή με ήτα (Παληούριον) που κάποιοι την ετυμολογούσαν από το αρχαίο φρούριο της ακροπόλεως του Ριζού (Παλη+ούριο) αν και δεν θεωρείται σοβαρή ετυμολογία. Την ονομασία αυτή διατήρησε έως την 10 Αυγούστου 1960.

Αλιάκμων

Ο Δημήτριος Ζησόπουλος, Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Εσωτερικών κατά τη περίοδο 1959-60, μετονόμασε τον οικισμό σε Αλιάκμων, ενεπνευσμένος από τον καλλίτερο γεωγραφικό προσδιορισμό αλλά και γιατί η ζωή του χωριού είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τον ομώνυμο ποταμό που οι όχθες του δεν απέχουν ούτε μισό χιλιόμετρο από το χωριό. Η λέξη  ετυμολογείται ως εξής: Αλιεία + Ακμή = Αλιάκμονας, δηλαδή η ακμάζουσα αλιεία (παλιότερα οι κάτοικοι ασχολούταν και με την αλιεία). Άλλη εκδοχή είναι και αύτη: Αλς (θάλασσα) + άκμων (αμόνι). Κατά την ελληνική μυθολογία, ο Αλιάκμων ήταν ένας από τους ποτάμιους θεούς, τέκνο του Ωκεανού και της Τηθύος.

Στην αρχαιότητα

Κοντά στο χωριό (στη θέση «Νόχτος») υπήρχε αρχαίος οικισμός, όπως μαρτυρούν αρχαία ευρήματα το άγαλμα της Αφροδίτης του 4ου αιώνα π.Χ. Το άγαλμα ήταν δεκατετράποντο. Τα μαλλιά της ήταν δεμένα με φιόγκο ενώ έφερε και κορδέλα, αναφέρει ο Αντώνης Κεραμόπουλος στο έργο του Ημερολόγιο της Μεγάλης Ελλάδος για το έργο του γλύπτη Σκόπα ενώ έχει ανευρεθεί και το ψηφιδωτό δάπεδο ναού των παλαιοχριστιανικών χρόνων. Λίθινα κατασκευάσματα, νομίσματα, κεραμικά, αγκίστρια κουβάδων, αγάλματα, μωσαϊκά, δάπεδα βρέθηκαν στο Νόχτο. Τα νομίσματα μελετήθηκαν από ειδικό αρχαιολόγο, η σχετική έκθεση - γνωμάτευση αναφέρει, ότι πρόκειται για χάλκινα ρωμαϊκά της περιόδου από το 100 π.Χ. μέχρι το 350 μ.Χ. Ο Νικόλαος Κοτζιάς βρήκε, έπειτα από ανασκαφές, το 1940 ένα μωσαϊκό δάπεδο που πιθανολογείται ότι ανήκει σε προχριστιανική εκκλησία. Διαστάσεων 4×6, περιτρυγιριζόταν από χρωματιστό αρχαιοελληνικό μαίανδρο και με γεωμετρική διακόσμηση.

Οθωμανική Αυτοκρατορία

Σε αναζητήσεις του ο καθηγητής ιστορίας και εθνολογίας, Γεώργιος Τσότσος ανεκάλυψε ότι κατά το έτος 1481 το χωριό αναφέρεται ως Ιβρέτινο. Στον κώδικα της Ζάβορδος, του 1534, όπου αναφέρεται με το όνομα Βραντίνι και με 30 χριστιανικές οικογένειες. Στον κώδικα της Ζάβορδος έτους 1692 αναφέρεται ως Βορατίν και οκτώ χρόνια αργότερα ξανά ως Βρατίνιον.
Σε στατιστική αναφορά στις αρχές του 20ού αιώνα, αναφέρεται ως ελληνικό χωριό στο Σαντζάκιο Σερβίων με πληθυσμό 400 κατοίκων και στην ακμή του χωριού μπορεί να είχε έως 750 κατοίκους. 
Στα τέλη του 19ου αιώνα, το Βρατίνι ήταν ένα ελληνικό χωριό κοντά στην Νεάπολη. Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία του Βασίλ Καντσόφ το 1900, 375 Έλληνες Χριστιανοί ζουν στο Βράτινι. Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία του Ελληνικού Προξενείου στην Ελασσόνα το 1904, στο Βρατίνι ζουν 400 Έλληνες.

Ελλάδα

Κατά τη διάρκεια του Βαλκανικού Πολέμου το 1912, το χωριό εισήλθε στην Ελληνική επικράτεια. Το 1913 467 κάτοικοι καταγράφηκαν στην πρώτη απογραφή της νέας εξουσίας στο Βρατίνι. Το 1927 το όνομα του χωριού μετατράπηκε σε Παλιούριον και συνιστάται η ομώνυμη κοινότητα με έδρα αυτό. Την ίδια χρονιά, ανεγείρεται το τριώροφο καμπαναριό του Ιερού Ναού Αγίας Τριάδος. Το 1960 το χωριό μετονομάζεται ξανά ως Αλιάκμων από τον ΓΓ του ΥΠΕΣ Δημήτριο Ζησόπουλο.