google/wiki40b huggingface dataset:
Λιμός της Αντιόχειας 362–363

Ο λιμός του 362-363 που ξέσπασε στην Αντιόχεια την επί Ορόντου και στα περίχωρα αναφέρεται από αρχαίους ιστορικούς.

Η εξέλιξη του λιμού

Τα αίτια δεν είναι ακριβώς γνωστά, αλλά πιστεύεται ότι τη χρονιά εκείνη δεν έγιναν οι σοδειές, ενώ στη περιοχή βρίσκονταν ο αυτοκράτορας Ιουλιανός με το στρατό του που σχεδίαζε επίθεση εναντίον των Περσών. Οι κάτοικοι της περιοχής έστειλαν παράκληση προς τον Ιουλιανό, για να τους βοηθήσει. Ο Ιουλιανός διέταξε τους προύχοντες της περιοχής να λάβουν μέτρα για το επισιτισμό των πεινασμένων. Οι προύχοντες όμως, αν και είχαν πλούσια αποθέματα, προτίμησαν να τα κρατούν στις αποθήκες τους και να τα βγάζουν λίγα λίγα για να ανεβαίνουν οι τιμές και να αυξάνουν τα κέρδη τους. Μετά από μερικούς μήνες, ενώ η κατάσταση δεν καλυτέρευε και ο κόσμος πεινούσε, ο αυτοκράτορας αποφάσισε να αναμειχθεί, και καθόρισε μια σταθερή χαμηλή τιμή για τα δημητριακά. Αποτέλεσμα ήταν οι έμποροι να αποσύρουν το εμπόρευμά τους και να το διοχετεύσουν σχεδόν αποκλειστικά στη μαύρη αγορά, ζητώντας ακόμα μεγαλύτερες τιμές. Ο Ιουλιανός διέταξε την εισαγωγή δημητριακών από τη Χαλκίδα, την Ιεράπολη και από την Αίγυπτο. Το μέτρο αυτό επέφερε κάποια ανακούφιση, η οποία όμως δεν διάρκεσε για πολύ. Οι προύχοντες αγόρασαν γρήγορα όλη την εισαγωγή και συνέχισαν το μαυραγορίτικο εμπόριο. Η πείνα θέριζε την πόλη και τη γύρω περιοχή. Οι χωρικοί εγκατέλειπαν τα σπίτια τους και κατέφευγαν στην πόλη σωρηδόν για να ζητιανέψουν κάτι να φαν. Τελικά ο Ιουλιανός ήρθε σε ρήξη με τους προύχοντες της περιοχής.

Ιστορικές πηγές

Ο λιμός καταγράφτηκε από πολλούς ιστορικούς της αρχαιότητας. Ο Λιβάνιος και ο Αμμιανός Μαρκελλίνος κατακρίνουν τα οικονομικά μέτρα του Ιουλιανού, ενώ ο Ιουλιανός περιέγραψε τα γεγονότα και στον λόγο του Μισοπώγων απολογείται απευθυνόμενος στους Αντιοχείς.
Γρηγόρης Γρηγοριάδης

Νεανικά χρόνια

Ο Γρηγόρης Γρηγοριάδης γεννήθηκε το 1907 στο νησί Μαρμαράς στην τότε Οθωμανική Αυτοκρατορία (σήμερα Τουρκία) και μετά την μικρασιατική καταστροφή ήλθε οικογενειακώς στην Ελλάδα. Από τα νεανικά του χρόνια ασπάστηκε την κομμουνιστική ιδεολογία και το 1927 ζώντας στη Χαλκίδα έγινε μέλος της ΟΚΝΕ. Το 1928 απολύθηκε από την τσιμεντοβιομηχανία που εργαζόταν για κομμουνιστική προπαγάνδα, ενώ το 1929 συνελήφθη σε διαδήλωση που συμμετείχε και καταδικάστηκε σε 5 μήνες φυλάκιση.
Το Σεπτέμβριο του 1930 κατατάχθηκε στον στρατό και υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία ως δεκανέας της φρουράς των φυλακών Συγγρού. Τον Απρίλιο του 1931 έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην απόδραση στελεχών του ΚΚΕ από τις φυλακές Συγγρού.

Απόδραση οκτώ στελεχών του ΚΚΕ από τις φυλακές Συγγρού το 1931

Στις 15 Απριλίου 1931 οκτώ κομματικά στελέχη του ΚΚΕ δραπετεύουν από τις φυλακές Συγγρού, οι οποίες βρισκόταν στην οδό Χαμοστέρνας στον Ταύρο. Ο Γρηγοριάδης που είχε μυηθεί από κλιμάκιο του ΚΚΕ στο σχέδιο της απόδρασης διευκόλυνε την απόδραση. Εκείνο το βράδυ που είχε υπηρεσία στις φυλακές αντικατέστησε τον σκοπό στην κεντρική πύλη των φυλακών και επέτρεψε στα στελέχη του ΚΚΕ, που προηγουμένως είχαν αποδράσει από το κελί τους, να φύγουν ανενόχλητα, φεύγοντας και αυτός μαζί τους. Την απόδραση σχεδίασε και εκτέλεσε το ΚΚΕ. 
Οι οκτώ που απέδρασαν ήταν οι:
Βασίλης Ασίκης, Λευτέρης Αποστόλου, Κώστας Ευτυχιάδης, Περικλής Καρασκόγιας, Μάρκος Μαρκοβίτης, Ορφέας Οικονομίδης, Δημήτρης Παπαρήγας και Ανδρόνικος Χαϊτάς. Ανάμεσά τους βρίσκονται τρία ανώτατα στελέχη του ΚΚΕ, μέλη του Πολιτικού Γραφείου, ο τότε Γενικός Γραμματέας Ανδρόνικος Χαϊτάς, ο Κώστας Ευτυχιάδης (πραγματικό του όνομα Καρακόζοφ) και ο Δημήτρης Παπαρήγας, όλοι απόφοιτοι του KUTV (Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο Εργαζομένων της Ανατολής).
Οι οκτώ δραπέτες και ο «κόκκινος» δεκανέας της φρουράς των φυλακών Γρηγοριάδης και συνένοχος στην απόδραση, επιβιβάζονται τις επόμενες μέρες κρυφά σε ρωσικό πλοίο μαζί με άλλα φυγόδικα στελέχη του ΚΚΕ (Γιώργος Κολοζώφ, Γιώργης Σιάντος κ.α) και φεύγουν για τη Σοβιετική Ένωση.

Στη Σοβιετική Ένωση

Ο Γρηγοριάδης στη Σοβιετική Ένωση πήρε το όνομα Τράντος Μιχαήλ Κοσταντίνοβιτς και φοίτησε στο Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο Εθνικών Μειονοτήτων Δύσης (KUNMZ). Στη συνέχεια σπούδασε σε Παιδαγωγική Ακαδημία και το 1935 διορίστηκε δάσκαλος στο Σοχούμ, ενώ παράλληλα δούλευε και σαν συντάκτης της τοπικής ελληνικής εφημερίδας με τον τίτλο "Κόκινος καπνάς". 
Τον Δεκέμβριο του 1937, την περίοδο των σταλινικών εκκαθαρίσεων, συνελήφθη από τη σοβιετική αστυνομία (NKVD) στην Κρίμσκαγια και φυλακίστηκε στις φυλακές του Σοχούμ, ως κατάσκοπος της ελληνικής κυβέρνησης. Αποφυλακίστηκε ύστερα από δύο χρόνια και φοίτησε εκ νέου σε μια Σχολή για ένα ακόμη χρόνο.
Τα επόμενα χρόνια εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στη Μόσχα και ήταν εκφωνητής της ελληνικής εκπομπής στον ραδιοσταθμό της Μόσχας. Πέθανε τον Φεβρουάριο του 1979 στη Μόσχα. Λίγα χρόνια πριν, το 1976, είχε επισκεφθεί την Ελλάδα για πρώτη και μοναδική φορά 45 χρόνια μετά την απόδραση.
Συμφωνίες Θερίσσου - Τρομάρισσας

Οι Συμφωνίες Θερίσσου - Τρομάρισσας είναι συνθήκες συνεργασίας που υπογράφτηκαν τον Νοέμβριο του 1943 και τον Σεπτέμβριο του 1944 αντίστοιχα, στην κατεχόμενη Κρήτη ανάμεσα στις δύο σημαντικότερες αντιστασιακές οργανώσεις του νησιού, το ΕΑΜ και την ΕΟΚ.

Η Εθνική Αντίσταση στην Κρήτη

Η αντίσταση στην Κρήτη ξεκίνησε παράλληλα με τη γερμανική εισβολή στο νησί, στα τέλη Μαΐου του 1941, όταν ο τοπικός πληθυσμός ξεσηκώθηκε κατά των εισβολέων. Μετά την ολοκλήρωση της κατάληψης του νησιού από τους Γερμανούς ξεκίνησε η αντίσταση με την ίδρυση διάφορων οργανώσεων.
Οι σημαντικότερες από αυτές ήταν το ΠΑΜ (Παγκρήτιο Απελευθερωτικό Μέτωπο ή Πατριωτικό Μέτωπο Κρήτης) που ιδρύθηκε αμέσως μετά την κατάληψη της Κρήτης και προήλθε από τη σύμπραξη ντόπιων βενιζελικών παραγόντων και κομμουνιστών, αποτελώντας τον προπομπό του ΕΑΜ στο νησί. Ακολούθησε λίγες μέρες αργότερα (μέσα Ιουνίου του 1941) η βραχύβια ΑΕΑΚ (Ανωτάτη Επιτροπή Αγώνος Κρήτης) και αργότερα η ΕΟΚ (Εθνική Οργάνωσις Κρήτης), η οποία στην πορεία κατάφερε να συνασπίσει υπό τη στέγη της σχεδόν όλους τους μη κομμουνιστικούς αντάρτικους σχηματισμούς της Κρήτης.

Η Συμφωνία

Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Σταύρου Μπίρη, «Την πρωτοβουλία για την συνάντηση ΕΟΚ-ΕΑΜ [...] την είχε ο αντιπρόσωπος του Συμμαχικού Στρατηγείου στο Νομό Χανίων ταγματάρχης Αλέκος (Xan Fielding)» ο οποίος παραβρέθηκε στην υπογραφή της συμφωνίας. 
Προς την κατεύθυνση της συνεννόησης των αντιστασιακών οργανώσεων, για την αποφυγή κατοχικών εμφύλιων συρράξεων, την 7 Νοεμβρίου 1943 στο χωριό Μεσκλά, λίγο μακρύτερα από το Θέρισσο υπεγράφη η γνωστή ως συμφωνία του Θερίσσου μεταξύ των οργανώσεων ΕΟΚ και ΕΑΜ. Μεταξύ των αντιπροσώπων των δύο οργανώσεων συγκαταλεγόταν και ο μετέπειτα πρωθυπουργός της Ελλάδας, Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ο οποίος και συνέταξε το σχετικό χειρόγραφο. Τη συμφωνία  διαπραγματεύθηκαν και υπέγραψαν οι Νίκος Σκουλάς και Κωνσταντίνος Μητσοτάκης από την πλευρά της ΕΟΚ και οι Μιλτιάδης Πορφυρογένης και Εμμανουήλ Μάντακας από την πλευρά του ΕΑΜ. Η συμφωνία του Θερίσσου συμπληρώθηκε με την συμφωνία της Τρομάρισσας, η οποία υπεγράφη την 15 Σεπτεμβρίου 1944. 
Οι συμφωνίες του Θερίσσου και της Τρομάρισσας αποτέλεσαν συντέλεσαν στη συνεννόηση μεταξύ των δύο αντιστασιακών οργανώσεων και στην αποφυγή μιας γενικευμένης εμφύλιας σύγκρουσης, παρόμοιας με αυτές που είχαν αρχίσει στην ηπειρωτική Ελλάδα. Η διαπραγμάτευση αυτή στάθηκε αφορμή να δημιουργηθεί μια αμοιβαία εκτίμηση ανάμεσα στους Μητσοτάκη και Πορφυρογένη, παρά τις ιδεολογικές τους διαφορές. Μάλιστα, αναφέρεται πως αργότερα ο Μητσοτάκης έκρυψε τον Πορφυρογένη και τον βοήθησε να διαφύγει στην ηπειρωτική Ελλάδα.
Νικόλαος Μπουρόπουλος

Βιογραφικά στοιχεία

Σπούδασε νομικά στην Αγγλία και ακολούθησε σταδιοδρομία στο Συμβούλιο της Επικρατείας, στο δυναμικό του οποίου εντάχθηκε κατατασσόμενος δεύτερος στον διαγωνισμός του 1939. Το 1974 τοποθετήθηκε  πρόεδρος του Α΄ Τμήματος του ΣτΕ και το 1977 πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι και το 1981.
Απεβίωσε στις 5 Αυγούστου 2003 στην Αθήνα και ενταφιάστηκε στο Β΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Ήταν παντρεμένος με την Αγνή Στρίγκου, κόρη του Γεωργίου Στρίγκου.
Μίσκολτς

Ιστορία

Το Μίσκολτς κατοικείται από την νεολιθική εποχή, ενώ τα παλαιότερα αρχαιολογικά ευρήματα έχουν ηλικία 70.000 χρόνια. Οι παλαιότεροι γνωστοί κάτοικοι της περιοχής ήταν οι Κέλτες. Η περιοχή ήταν οχυρωμένη πριν την έλευση των Μαγυάρων. Η πόλη πήρε το όνομά της από την παλιά ουγγρική βασιλική οικογένεια Μίσκολτς, και αναφέρεται στο Gesta Hungarorum, αγνώστου συγγραφέα, το 1173. Η οικογένεια έχασε αυτά τα εδάφη το 1312, επειδή στην μάχη ανάμεσα στο βασιλιά Κάρολο Α΄ υποστήριξαν τον Ματέ Κσακ. Η γη δόθηκε από τον βασιλιά στην οικογένεια Σέτσι και το χώριο αναπτύχθηκε σε πόλη.
Το Μίσκολτς έλαβε επίσημα το καθεστώς πόλη το 1365, από το βασιλιά Λουδοβίκο Α΄, ο οποίος επισκεύασε το κοντινό κάστρο Ντιόσγκιορ. Η πόλη αναπτύχθηκε γρήγορα. Τον 15ο αιώνα είχε 2.000 κατοίκους, αλλά η ανάπτυξη αυτή επιβραδύνθηκε κατά τη διάρκεια των Οθωμανικών χρόνων. Η πόλη παρέμεινε στην κατοχή των Οθωμανών μέχρι το 1687. Το 1724, το Μίσκολτς ορίστηκε έδρα της κομητείας Μπόρσοντ. Στην απογραφή του 1786, η πόλη είχε 2.414 σπίτια και 14.179 κατοίκους. Τα κύρια κτίρια της πόλης (δημαρχείο, έδρα της κομητεία, θέατρο, συναγωγή) κατασκευάστηκαν τον 18ο και 19ο αιώνα.
Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τη συνθήκη του Τριανόν, έλαβε χώρα μεγάλο κύμα μετανάστευσης, και στο Μίσκολτς εγκαταστάθηκαν άτομα από τη νεοσύστατη Τσεχοσλοβακία. Το 1919 το Μίσκολτς υπήρξε για ένα μικρό χρονικό διάστημα πρωτεύουσα της Σλοβακικής Σοβιετικής Δημοκρατίας, η οποία στη συνέχεια μετακινήθηκε στο Κόσιτσε.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η πόλη μετατράπηκε σε σημαντικό βιομηχανικό κέντρο. Η πόλη βομβαρδίστηκε από τον ερυθρό στρατό τις 2 Ιουνίου 1944. Η πόλη συνέχισε να είναι βιομηχανικό κέντρο μέχρι τη δεκαετία του 1990.
Αντώνιος Ζώης

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Αντώνιος Ζώης γεννήθηκε το 1869 στο Μοναστήρι. Στις 17 Απριλίου του 1903 οι Βούλγαροι ανατίναξαν στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης το Γαλλικής σημαίας ατμόπλοιο «Γκουανταλκιβίρ». Το γεγονός προκάλεσε το μένος των Οθωμανικών αρχών κατά πάντων των χριστιανών. Τα γεγονότα της Θεσσαλονίκης δημιούργησαν ανάλογες συνθήκες και στο Μοναστήρι, όπου στις 23 Απριλίου (του Αγίου Γεωργίου) σημειώθηκαν βιαιοπραγίες κατά των χριστιανών. Ο Αντώνιος Ζώης βρέθηκε κυνηγημένος από Τούρκους στρατιώτες και άλλους, που κατευθύνονταν κατά πάνω του με μαχαίρια. Μπόρεσε να διασωθεί καταφεύγοντας στο σπίτι ενός Εβραίου που τον έκρυψε. Αργότερα, την ίδια χρονιά, συμμετείχε στην εξέγερση του Ίλιντεν (Προφήτη Ηλία) που διοργάνωσαν οι Βούλγαροι και έδρασε στην ευρύτερη περιοχή του Μοριχόβου. Στα τέλη Δεκεμβρίου του 1903 αποχώρησε από το Μορίχοβο διαφωνώντας με τη δράση των Βουλγάρων εναντίον των Ελλήνων. Φεύγοντας αποχαιρέτησε τους ντόπιους προύχοντες λέγοντας συμμετείχε στην εξέγερση με σκοπό να πολεμήσει τους Τούρκους και όχι να εκβιάζει τους άλλους να γίνουν Βούλγαροι.
Επανήλθε σχεδόν ένα χρόνο αργότερα (το Σεπτέμβριο του 1904) στην περιοχή, υπό τις διαταγές του αρχηγού της Εθνικής Επιτροπής Μοναστηρίου, ιατρού Κωνσταντίνου Μιχαήλ «Μόναχου» με σκοπό την ένοπλη οργάνωση των Ελλήνων της περιοχής. Συγκρότησε ένοπλο σώμα με στόχο την προστασία των κατοίκων από τους Βούλγαρους κομιτατζήδες. Κατάφερε να οργανώσει τους Έλληνες της περιοχής και δέχτηκε πολλούς οπλίτες στο σώμα του από τα χωριά Γρούνιστα, Σταραβίνα, Ζόβικ, Βουδιμίρτσι, Γραδέσνιτσα, Πετάλινο, Μάκοβο, Σουχοδόλι, Παράλοβο, Μπροντ και Σκοτσιβίρι. Από τον Απρίλιο του 1905 συνεργάστηκε με τον αξιωματικό Χρήστο Τσολακόπουλο «Ρέμπελο» και τον αντικαταστάτη του Δημήτριο Βαρδή. Το 1906 τραυματίστηκε και αναγκάστηκε να καταφύγει στην Αθήνα προκειμένου να νοσηλευτεί. Τον Ιούλιο του 1906 επανήλθε στη Μακεδονία, συνεργαζόμενος με τον οπλαρχηγό Λάζαρο Βαρζή "Ζαρκάδα" από τη Γαλατινή Κοζάνης. Στη συνέχεια συνεργάστηκε με τον αξιωματικό Βασίλειο Παπά "Βρόντα" και τον αντικαταστάτη του Δημήτριο Παπαβιέρο "Γκούρα" έως το 1908. Μετά την επανάσταση των Νεοτούρκων του ανατέθηκε η παρακολούθηση Τούρκων και Βουλγάρων στην περιφέρεια του Μοναστηρίου λόγω των κρίσιμων και περίεργων συνθηκών που επικρατούσαν. Όταν διαπιστώθηκε ότι οι Νεότουρκοι σχεδίαζαν τη δολοφονία του, φυγαδεύτηκε στις ΗΠΑ και επανήλθε στις παραμονές του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου. Συμμετείχε με εθελοντικό σώμα στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο. Ο Αντώνιος Ζώης τον Οκτώβριο του 1912 απελευθέρωσε το Μορίχοβο από τους Τούρκους και ύψωσε την Ελληνική σημαία δηλώνοντας ότι το απελευθερώνει εν ονόματι του Βασιλέως Γεωργίου. Τελικά μετά τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου, η περιοχή πέρασε στο Βασίλειο της Σερβίας.
Μετά τους πολέμους, ο Αντώνιος Ζώης εγκαταστάθηκε στη Φλώρινα, στην οδό Ηράκλειας. Στη Φλώρινα εργάστηκε ως παιδονόμος. Κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940, ο Αντώνιος Ζώης, όντας γέρος και άρρωστος, εγκαταστάθηκε στο χωριό Φλάμπουρο της Φλώρινας για λόγους ασφαλείας, καθώς η Φλώρινα βομβαρδίζονταν συχνά από την Ιταλική αεροπορία. Αυτοκτόνησε τον Απρίλιο του 1941, όταν τα Γερμανικά στρατεύματα κατέλαβαν τη Φλώρινα.
Πορτογαλικός Οίκος της Βουργουνδίας

Ιστορικά στοχεία

Ο νεαρός Ερρίκος, έχοντας -ως τέταρτος γιος- λίγες πιθανότητες να κληρονομήσει γη ή τίτλους στην πατρίδα του την Βουργουνδία, θα προσχωρήσει στην Ανάκτηση της Ιβηρικής Χερσονήσου, κατά τα τέλη του 11ου αιώνα. Μετά την κατάκτηση μέρους της Γαλικίας και της βόρειας Πορτογαλίας για λογαριασμό τού Αλφόνσου ΣΤ΄ του Λεόν, νυμφεύτηκε τη νόθη κόρη τού Αλφόνσου ΣΤ΄, την Θηρεσία και του δόθηκε η Κομητεία της Πορτογαλίας ως φέουδο εντός του Βασιλείου του Λεόν. Ο γιος του Αλφόνσος Ερρίκος έγινε Βασιλιάς της Πορτογαλίας ως Αλφόνσος Α΄, όταν νίκησε τη μητέρα του στη Μάχη του Σάο Μαμέντε το 1128. Αρκετά χρόνια μετά, το 1179, ο Πάπας Αλέξανδρος Γ΄ αναγνώρισε την Πορτογαλία ως ανεξάρτητο κράτος.
Οι βασιλείς που διαδέχτηκαν τον Αλφόνσο Α΄ συνέχισαν την Ανάκτηση της Ιβηρικής Χερσονήσου από τους Μουσουλμάνους. Ο δισεγγονός του Αλφόνσος Γ΄ κατέκτησε την περιοχή Αλγκάρβε και υιοθέτησε τον τίτλο του «Βασιλιά της Πορτογαλίας και του Αλγκάρβε». Τα σύνορα της Πορτογαλίας καθορίστηκαν στην συνθήκη του Αλκανίκες (1297) μεταξύ του βασιλιά Διονύσιου, γιου του Αλφόνσου Γ΄ και τού Φερδινάνδου Δ΄ της Καστίλης]].
Δισεγγονός τού Διονυσίου ήταν ο Φερδινάνδος Α΄, τελευταίος άρρην τού Οίκου του. Το 1383 η κόρη του Βεατρίκη πριγκίπισσα της Πορτογαλίας και διάδοχος του θρόνου, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Α΄ των Τραστάμαρα της Καστίλης. Όταν ο πατέρας της Φερδινάνδος Α΄ απεβίωσε, το βασίλειο εισήλθε σε μια περίοδο αναρχίας, γνωστή ως Πορτογαλική κρίση των ετών 1383-1385, κατά την οποία η χώρα κινδύνευσε με πιθανή προσάρτηση από το Στέμμα της Καστίλης. Μετά τη νίκη των Πορτογάλων στη Μάχη της Αλζουμπαρότα, ξεκίνησε μια νέα δυναστεία από τον νόθο αδελφό τού Φερδινάνδου Α΄, τον Ιωάννη Α΄ μεγάλο Διδάσκαλο του Τάγματος Αβίς, η οποία έμεινε γνωστή ως Οίκος του Αβίς.
2531 Κέιμπριτζ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Κέιμπριτζ εκτιμάται σε 19,15 ± 1,9 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,210 ± 0,050. Ο Κέιμπριτζ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 8 ως 10 ώρες περίπου.
Χρήστος Γιανναράς

Απόψεις

Τον Ιανουάριο του 2012 σε άρθρο του στην εφημερίδα Η Καθημερινή άσκησε κριτική στις ένοπλες δυνάμεις της Ελλάδας, τους ηγήτορες της Δικαιοσύνης, τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον πρόεδρο της Aκαδημίας Aθηνών, κάποιους πρυτάνεις πανεπιστημίων, κάποιους διπλωμάτες και επιστημονες που δεν αντιδρούν για να αντιστρέψουν τις κοινωνικές συνθήκες, που σύμφωνα με τον ίδιο, επέβαλαν στη χώρα το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και η Ευρωπαική Ένωση, αλλά μένουν «...ολόκληρη η ελλαδική κοινωνία βουβή μπροστά στο έγκλημα, με απολύτως νεκρωμένα τα αισθητήρια αυτοπροστασίας και αυτοάμυνας, δίχως την παραμικρή επίγνωση «πού πατά και πού πηγαίνει»....». Τον Ιανουάριο του 2019 και λίγες ημέρες πριν το ελληνικό κοινοβούλιο ψηφίσει για την Συμφωνία των Πρεσπών, εξέφρασε ξεκάθαρα τις απόψεις του με το άρθρο «Oλοταχώς προς τη συμφορά» στην ίδια εφημερίδα.
Σπύρος Μελάς

Βιογραφία

Ο Σπύρος Μελάς, γιος του Ιωάννη Μελά και της Πηγής Παναγοπούλου γεννήθηκε στην Ναύπακτο, στις 13  Ιανουαρίου του 1882. 
Τα παιδικά και εφηβικά χρόνια του τα πέρασε σε διάφορες ελληνικές πόλεις, καθότι ο πατέρας του, δικαστικός στο επάγγελμα, έπαιρνε συχνά μεταθέσεις. Τελευταία κατοικία της οικογένειας ήταν στον Πειραιά. Ο Μελάς, ως το μοναδικό αγόρι της οικογένειας μετά το θάνατο του πατέρα του, αναγκάστηκε να δουλέψει για να ζήσει την οικογένεια. Έκανε διάφορες δουλειές και παράλληλα προσπαθούσε να συνεχίσει την εκπαίδευσή του. Με υποτροφία του δήμου Πειραιά, σπούδασε στην «Ιωνίδειο Πρότυπη σχολή Πειραιά» και με το τέλος των σπουδών του αποφάσισε να αποκατασταθεί επαγγελματικά στον Στρατό. Ωστόσο η στρατιωτική καριέρα δεν του πήγαινε και έτσι παραιτήθηκε σύντομα. Το 1905 γράφτηκε στη Νομική σχολή, αλλά δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές του. 
Παράλληλα, είχε κάνει τα πρώτα βήματα, ως δημοσιογράφος, στην εφημερίδα «Φωνή του Πειραιά». Μετά συνεργάστηκε με τις εφημερίδες  «Χρονογράφος», «Ακρόπολις» και «Άστυ». Επίσης συνεργάστηκε και με πολλά λογοτεχνικά – καλλιτεχνικά περιοδικά.
Στη δημοσιογραφία φαίνεται ότι βρήκε την κλίση του, αφού παρέμεινε στο επάγγελμα ως το τέλος της ζωής του. Συνεργάστηκε από διάφορες θέσεις με όλες σχεδόν τις εφημερίδες του καιρού του. Η τελευταία του συνεργασία ήταν με την εφημερίδα «Ελευθερία» από το 1957έως το 1966. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της ΕΣΗΕΑ ενώ λειτούργησε και την πρώτη σχολή δημοσιογραφίας στην Ελλάδα, την «Σχολή Δημοσιογραφία και Δημοσίων Σχέσεων του Ελληνοαμερικανικού Επιμορφωτικού Ινστιτούτου». Παρακολούθησε ως δημοσιογράφος όλα τα σημαντικά γεγονότα του καιρού του, υπήρξε πολιτικός αναλυτής αλλά και απεσταλμένος των εφημερίδων στον εξωτερικό, ωστόσο πιο γνωστός έμεινε για το καθημερινό χρονογράφημά του, το οποίο συνέχιζε καθημερινά μέχρι το τέλος της ζωής του.
Το πρώτο του λογοτεχνικό έργο, ήταν το μυθιστόρημα «Τα μυστήρια του Πειραιώς» που πρωτοδημοσιεύτηκε σε συνέχειες στην εφημερίδα «Ακρόπολις», το φθινόπωρο του 1906.
 
Με το θέατρο η ενάσχολησή του ήταν  πολύπλευρη. Υπήρξε καθηγητής ιστορίας του θεάτρου σε διάφορες δραματικές σχολές,
ιδρυτής θιάσων και επαγγελματίας σκηνοθέτης, θεατρικός κριτικός, μέλος του Εθνικού θεάτρου και βέβαια θεατρικός συγγραφέας.
Ωστόσο, μελανή κηλίδα στην ζωή του, στάθηκε η ευκολία με την οποία άλλαζε πολιτικές θέσεις και κυρίως η στήριξη της γερμανικής κατοχής. Ξεκινώντας από σοσιαλιστής στα νιάτα του, θα περάσει μετά στο στρατόπεδο των αντιβενιζελικών, των βενιζελικών ύστερα και θα υποστηρίξει το μεταξικό καθεστώς. Το αποκορύφωμα όλων είναι η στάση του στην Κατοχή όταν σε ένα άρθρο του καλεί τον Ελληνικό λαό, να συνεργαστεί ειλικρινά και ενεργητικά με τον κατακτητή. 
Πέθανε στις 2 Απριλίου του 1966 από ανεύρυσμα.
Έλαβε μια μακρά σειρά τιμητικών διακρίσεων, με σημαντικότερα τον Πολεμικό Σταυρό και τον ανώτερο Ταξιάρχη του Τάγματος του Γεωργίου.
ΦΚ Λάντα Τολιάττι

Ιστορία

Η ομάδα ιδρύθηκε το 1970 στο εργοστάσιο αυτοκινήτων VAZ με το όνομα Τορπέντο. Η ομάδα έπαιξε στη σοβιετική Β' Κατηγορία (τρίτη στη σειρά κατηγορία) μέχρι τη διάλυση της Ε.Σ.Σ.Δ.. Το 1988 μετονομάστηκε σε Λάντα από το γνωστό αυτοκίνητο, που κατασκευάζει και η VAZ.
Αφού μπήκε στην Α' Κατηγορία του 1992, η Λάντα έπαιξε στο Πρωτάθλημα Ρωσίας το 1994 και το 1996, στην Α' Κατηγορία (δεύτερη στη σειρά κατηγορία) το 1992-93, το 1995, 1997-98, 2000-2003 και το 2006 και στη ρωσική Β' Κατηγορία το 1999 και το 2004-2005. Η Λάντα και στις δύο συμμετοχές της στην Πρέμιερ Λιγκ τερμάτισε τελευταία. Το 2002-2003 έφτασε στον ημιτελικό του Κυπέλλου Ρωσίας. Το 2007 δεν κατάφερε να αποκτήσει την άδεια συμμετοχής στην Α' Κατηγορία και υποβιβάστηκε στη Β' Κατηγορία.
Σοφάδες (αποβατικό)

Χαρακτηριστικά

Εκτόπισμα : 320 / 400 ΤΝ. – Ταχύτητα : 7 κόμβοι. – Πρόωση : Ντίζελ. – Οπλισμός : 2 πυροβόλα 20 χιλιοστών. Αυτά τα πλοία χρησιμοποιήθηκαν επί μακράν για στρατιωτικές και κρατικές μεταφορές κυρίως τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια. Εκποιήθηκε το 1963.
Νικόλαος Καρμίρης

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1930 στη Λαμία και ήταν γιος του ακαδημαϊκού καθηγητή Ηθικής και Ιστορίας των Δογμάτων Ιωάννη Καρμίρη. Φοίτησε αρχικά στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και στη συνέχεια πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στη Σορβόνη με αντικείμενα σπουδών την κλασική φιλολογία και την αρχαία Ιστορία. Ταυτόχρονα σπούδασε θεολογία στο ρώσικο ινστιτούτο Άγιος Σέργιος του Παρισιού. Έπειτα συνέχισε τις μεταπτυχιακές του σπουδές σε Χαϊδελβέργη και Φρανκφούρτη, ενώ το 1958 αναγορεύτηκε διδάκτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1965 εκλέχτηκε στη συγκεκριμένη σχολή υφηγητής στην έδρα της αρχαίας Ιστορίας και το επόμενο έτος εκλέχτηκε τακτικός καθηγητής στη Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου όπου δίδασκε το μάθημα του πρωτοχριστιανικού πνευματικού βίου. Το 1969 μετακλήθηκε στο πανεπιστήμιο Αθηνών και κατέλαβε, με ευρεία αποδοχή, την κενή έδρα της Αρχαίας Ιστορίας. 
Μετά τη Μεταπολίτευση κατηγορήθηκε για συνεργασία με το δικτατορικό καθεστώς της 21ης Απριλίου και έπειτα από απόφαση του Ειδικού Δικαστηρίου τέθηκε σε αργία 18 μηνών, γεγονός που επηρέασε αρνητικά την ψυχολογία του. Επανήλθε στα καθήκοντά του μετά τη λήξη της ποινής του, απεβίωσε όμως μετά από σύντομο χρονικό διάστημα.

Πολιτικά αξιώματα

Κατά τη δεκαετία του 1960, ο Καρμίρης συμμετείχε δύο φορές σε υπηρεσιακές κυβερνήσεις, αμφότερες υπό τον Ιωάννη Παρασκευόπουλο. Συγκεκριμένα, ανέλαβε υφυπουργός Γεωργίας στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Παρασκευόπουλου από τις 3 Σεπτεμβρίου ως τις 28 Σεπτεμβρίου 1963 ενώ από τις 22 Δεκεμβρίου 1966 ως τις 3 Απριλίου του 1967, συμμετείχε στην υπηρεσιακή κυβέρνηση ως υπουργός παρά τη Προεδρία της Κυβερνήσεως.
Π.Α.Σ. Ωρωπός

Ιστορικά στοιχεία

Ο Π.Α.Σ. Ωρωπός ιδρύθηκε το 2005 και προέκυψε από την συγχώνευση των δύο τοπικών ομάδων, του Α.Ο. Ωρωπού (έτος ίδρυσης το 1947) και της Α.Ε. Ωρωπού (έτος ίδρυσης το 1992). Ο Α.Ο. Ωρωπού το 1977 ήταν φιναλίστ του Κυπέλλου ΕΠΣΑ. Το 2017 ο σύλλογος κλείνει 70 χρόνια ζωής, μιας και χρησιμοποιεί ως επίσημο έτος ίδρυσης το 1947.
Την περίοδο 2008-09, η νεοσύστατη ομάδα του Ωρωπού κατέκτησε το πρωτάθλημα της Α' ΕΠΣΑΝΑ και κέρδισε την άνοδο στην Δ΄ Εθνικής Κατηγορίας, μεγαλύτερη επιτυχία της ομάδας μέχρι σήμερα. Στο πρωτάθλημα της Δ' Εθνικής κατάφερε να παραμείνει για δύο συνεχόμενες περιόδους. Την περίοδο 2009-10, παρθενική της ομάδας στη Δ' Εθνική, κατέλαβε την 5η θέση που είναι και η υψηλότερη της ομάδας και παράλληλα την ίδια χρονιά, συνδύασε την επιτυχημένη παρουσία της κατακτώντας το Κύπελλο ΕΠΣΑΝΑ για πρώτη φορά. Από την περίοδο 2011-12 ο ΠΑΣ Ωρωπός αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της ΕΠΣΑΝΑ.
Από τους ποδοσφαιριστές της ομάδας σημαντικότερη εξέλιξη είχε ο Δημήτρης Κολοβός, ο οποίος το 2010 συνέχισε στο πρωτάθλημα της Superleague και συγκεκριμένα στον Πανιώνιο.