google/wiki40b huggingface dataset:
Οργάνωση στην Ορθόδοξη Εκκλησία

Ορθοδοξία

Η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι μια κοινωνία η οποία περιλαμβάνει δεκαπέντε ξεχωριστές αυτοκέφαλες ιεραρχικές εκκλησίες, που αναγνωρίζονται μεταξύ τους ως «κανονικές» χριστιανικές ορθόδοξες εκκλησίες. Υπάρχει μια ουσιαστικά πολιτική διαφωνία για το αυτοκέφαλο μιας από τις εκκλησίες, της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Αμερική (OCA).
Δεν υπάρχει ενιαία κεφαλή επι της γής, όλων των Ορθοδόξων Εκκλησιών, συγκρίσιμη με τον Πάπα της Καθολικής Εκκλησίας. Ο πρώτος στην τάξη επίσκοπος των Ορθοδόξων Εκκλησιών είναι ο Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, ο οποίος είναι επίσης αρχιεπίσκοπος μίας εκ των αυτοκεφάλων εκκλησιών. Ο τίτλος του είναι τιμητικός, ενώ χαρακτηρίζεται επισης «πρώτος μεταξύ ίσων». Οι κανονικές ορθόδοξες εκκλησίες είναι σε πλήρη κοινωνία μεταξύ τους, έτσι ώστε κάθε ιερέας οποιασδήποτε από αυτές τις εκκλησίες, μπορεί νομίμως να ασκεί το λειτούργημα του σε οποιοδήποτε μέλος οποιασδήποτε από αυτές, και κανένα μέλος οποιασδήποτε εκκλησίας δεν εξαιρείται από οποιαδήποτε μορφή της λατρείας σε οποιαδήποτε από αυτές, συμπεριλαμβανομένης της υποδοχής στη Θεία Ευχαριστία. Κάθε τοπική ή εθνική Ορθόδοξη Εκκλησία αποτελεί μέρος της Ορθοδόξου Εκκλησίας στο σύνολό της.
Στις αρχές του Μεσαίωνα, η Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία διοικούνταν από πέντε πατριάρχες: τους επισκόπους Ρώμης, Κωνσταντινουπόλεως, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων, οι οποίοι αναφέρονται συλλογικά ως Πενταρχία. Κάθε πατριάρχης είχε δικαιοδοσία επί των επισκόπων σε μια καθορισμένη γεωγραφική περιοχή. Αυτό συνεχίστηκε μέχρι το 927, όταν η αυτόνομη Βουλγαρική Αρχιεπισκοπή έγινε το πρώτο νεοπαγές Πατριαρχείο που εντάχθηκε στην αρχική πεντάδα.
Ο Πατριάρχης Ρώμης κατείχε την «πρώτη τιμητική θέση» μεταξύ των πέντε πατριαρχών. Η διαφωνία σχετικά με τα όρια της εξουσίας του, ήταν μία από τις αιτίες του Μεγάλου Σχίσματος, που συμβατικά χρονολογείται από το έτος 1054, κατά το οποίο η εκκλησία χωρίστηκε στην Καθολική Εκκλησία στη Δύση, με επικεφαλής τον Επίσκοπο της Ρώμης, και την Ορθόδοξη Εκκλησία, με επικεφαλής τους υπόλοιπους τέσσερις Πατριάρχες. Μετά το σχίσμα, το τιμητικό πρωτείο μετατοπίζεται προς τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, ο οποίος προηγουμένως κατείχε τη δεύτερη θέση στην τάξη της Πρώτης Συνόδου της Κωνσταντινούπολης.

Αυτοκέφαλες Ορθόδοξες εκκλησίες

Το έτος της αυτοκέφαλίας αναφέρεται στην παρένθεση.
Χεϊντάρ Γκιαΐ

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1922 στην Τεχεράνη, στο Ιράν. Σπούδασε αρχιτεκτονική στη σχολή καλών τεχνών του Παρισιού, στο École des Beaux-Arts (1948 – 1952). Επιστρέφει στο Ιράν το 1954 και διδάσκει στη σχολή καλών τεχνών. Ο Γκιαΐ κατέχοντας τον τίτλο καθηγητή του πανεπιστημίου της Τεχεράνης, εκπαιδεύει πολλές γενιές νέων αρχιτεκτόνων. Παράλληλα με τη διδασκαλία στο πανεπιστήμιο, ιδρύει και το αρχιτεκτονικό του γραφείο. Εργάζεται ως αρχιτέκτονας αναλαμβάνοντας ιδιωτικά έργα κυρίως στην πρωτεύουσα του Ιράν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το ξενοδοχείο Χίλτον της Τεχεράνης ή το σημερινό Εστεγλάλ όπως ονομάστηκε μετά την ισλαμική επανάσταση, το 1979.
Ο Χεϊντάρ Γκιαΐ αναλαμβάνει το πρώτο του δημόσιο έργο σε συνεργασία με τον περιβόητο συνάδελφό του, τον Μοχσέν Φορουγκί, το κτίριο της βουλής της Τεχεράνης (1954 – 1959). Το έργο αυτό έπαιξε σημαντικό ρόλο στην καριέρα του Γκιαΐ κάνοντάς τον ακόμα πιο ονομαστό αρχιτέκτονα της εποχής του. Η εικόνα του κτιρίου αυτού χρησιμοποιήθηκε κατά του βασιλικού καθεστώτος Παχλαβί στα γραμματόσημα και χαρτονομίσματα της χώρας. Από τα εξίσου σημαντικά δημόσια έργα του αρχιτέκτονα διακρίνεται το κτίριο του υπουργείου υδάτων και ηλεκτρικής ενέργειας (1959), το νοσοκομείο του Μασχάντ (1963) και το κτίριο του υπουργείου γεωργίας (1970).
Διορίζεται ως επίσημος αρχιτέκτονας της βασιλικής αυλής του Σάχη το 1968. Σχεδιάζει τα βασιλικά ανάκτορα στο Φαραχαμπάντ τα οποία δεν πραγματοποιήθηκαν λόγω μη έγκρισης προϋπολογισμού. Την ίδια χρονιά ο Γκιαϊ συμμετέχει στο σχεδιασμό του ιρανικού οίκου της φοιτητικής εστίας στην πανεπιστημιούπολη του Παρισιού σε συνεργασία με τον Claude Parent και André Bloc.
Tο 1979, μετά την ισλαμική επανάσταση και την επικράτηση του νέου πολιτικού καθεστώτος, εγκαταλείπει το Ιράν και εγκαθίσταται με την οικογένειά του στη Γαλλία. Μετά από μερικά χρόνια ο Γκιαΐ ιδρύει το καινούργιο αρχιτεκτονικό του γραφείο μαζί με τους γιους του στις Η.Π.Α, στο Σαν Φρανσίσκο. Ο 41ος δήμαρχος του Σαν Φρανσίσκο, ο Willie L. Brown διακήρυξε την 26η Οκτωβρίου ημέρα “Γκιαΐ και γιοι” προς τιμήν και αναγνώριση των διεθνών αρχιτεκτονικών επιτευγμάτων του Χεϊντάρ Γκιαΐ και των γιων του.
Ο Χεϊντάρ Γκιαΐ αποβίωσε στις 6 Σεπτεμβρίου 1985 στο Αντίμπ, στη Γαλλία.
Κωνσταντίνος Πρεσλάβας

Βίος

Δεν γνωρίζουμε πολλές πληροφορίες για την ζωή του. Ήταν ένας από τους μαθητές του Κυρίλλου και του Μεθοδίου, που πουλήθηκε στην Βενετία, μετά ο Μεθόδιος τον άφησε στην Κωνσταντινούπολη ως δώρο στον αυτοκράτορα Βασίλειο Α’ γύρω στα 881 κι έπειτα μετέβη στην Βουλγαρία. Σε πηγή του 907, σημείωμα του Θεόδωρου του Ντοξ μοναχού και αδελφού του ηγεμόνα Βόρη, αναφέρεται ο Κωνσταντίνος με τον τίτλο του επισκόπου. Πιθανώς ήταν ο πρώτος επίσκοπος Πρεσλάβας. Για μετά από το 907 δεν γνωρίζουμε τίποτα για τον Κωνσταντίνο.

Το επώνυμό του

Το επώνυμό του «Πρεσλάβας» το οφείλει στο ότι κατέφυγε μετά τη διάλυση της ιεραποστολικής ομάδας στην οποία ανήκε και που δρούσε στην Μοραβία, στην τότε πρωτεύουσα της Βουλγαρίας Πρεσλάβα.

Συγγραφικό έργο

Το σπουδαιότερο φιλολογικό του έργο είναι το Διδακτικό Ευαγγέλιο, γραμμένο γύρω στα 893–894. Πρόκειται ουσιαστικά για μια συστηματική συλλογή με κηρύγματα για τα ευαγγέλια της Κυριακής από την Κυριακή του Πάσχα μέχρι την Κυριακή των Βαΐων, η πρώτη του είδους για την σλαβική γραμματεία. Από τις πενήντα μία ομιλίες μόνο η τεσσαρακοστή δεύτερη είναι ολόκληρη δική του, επίσης οι πρόλογοι και οι επίλογοι κάθε μιας ομιλίας. Οι ομιλίες είναι μεταφράσεις ομιλιών των Χρυσοστόμου και Κύριλλου Αλεξανδρείας. Ο Κωνσταντίνος έγραψε επίσης μία συντομότατη χρονογραφία με τίτλο Ιστορίες. Ξεκινά από την δημιουργία του κόσμου και σταματά στα χρόνια του Λέοντος Στ’ του Σοφού (886–912). Είναι η πρώτη σλαβική χρονογραφία. Έκανε και μεταφράσεις των τεσσάρων ομιλιών του Μεγάλου Αθανασίου κατά Αρειανών. Η μετάφραση των ομιλιών αυτών έγινε μετά από εντολή του Συμεών το 906 και αποτελεί τη βάση της αντιαιρετικής Βουλγαρικής γραμματείας. Συνέθεσε ‘’Ακολουθία στον Άγιο Μεθόδιο’’ στην οποία ο Μεθόδιος προβάλλεται ως σπουδαίος ποιμένας και πολέμιος της αίρεσης των Τριγλωσσιτών. H περίφημη ακροστιχίδα του Αλφαβιτική Προσευχή είναι ένα ποίημα γραμμένο στην Παλαιοεκκλησιαστική Σλαβονική,και σε δωδεκασύλλαβους στίχους κατά μίμηση του δωδεκασύλλαβου Βυζαντινού μέτρου. Πρόκειται για ένα ενθουσιώδες εγκώμιο των Σλαβικών γραμμάτων: αφού τιμά την μνήμη του δημιουργού τους, του Κύριλλου, τονίζει πώς η Σλαβονική απόδοση της Αγίας Γραφής και της Θείας Λατρείας, είναι φανέρωση του Θείου Λόγου.

Αποτίμηση του έργου του

Είναι από τους σκαπανείς της βουλγαρικής κηρυκτικής παράδοσης, από τους θεμελιωτές της βουλγαρικής υμνογραφίας και χρονογραφίας ενώ ανανεώνει την παλαιοβουλγαρική φιλολογική γλώσσα εισάγοντας νέες εκφράσεις για να αποδώσει αφηρημένες , θεολογικές έννοιες.
Μετάπτωση των ισημεριών

Στην Αστρονομία, η μετάπτωση του άξονα ενός ουράνιου σώματος προέρχεται από τη βαρύτητα και είναι η αργή και συνεχής αλλαγή κατεύθυνσης του άξονά περιστροφής του. Στη Γη η μετάπτωση του άξονα της σημαίνει την διαρκή μετακίνηση της κατεύθυνσής του κυκλικά έτσι ώστε σε 26.000 έτη να συμπληρώνεται μια πλήρης περιφορά.  Η Γη παράλληλα με την μετάπτωσή της, εκτελεί και μια κίνηση κλόνισης. Συνήθως με την έννοια "μετάπτωση του άξονα" εννοούμε μόνο την κυκλική κίνηση της μετάπτωσης χωρίς την κλόνιση. Η μεταπτωτική κίνηση της Γης ονομάστηκε για ιστορικούς λόγους μετάπτωση των ισημεριών γιατί το σημείο της εαρινής και της φθινοπωρινής ισημερίας κινούνται δυτικά κατά μήκος της εκλειπτικής σχετικά με σταθερά άστρα στον ουράνιο θόλο και μάλιστα αντίθετα από την τροχιά του Ήλιου κατά μήκος της εκλειπτικής. Ο αρχαίος Έλληνας αστρονόμος Ίππαρχος ο Ρόδιος (190 - 120 π.Χ.) ήταν αυτός που ανακάλυψε την μετάπτωση των Ισημεριών.
Με την βελτίωση της δυνατότητας των επιστημόνων να υπολογίζουν τις βαρυτικές δυνάμεις μεταξύ των πλανητών, το πρώτο μισό του 19ου αιώνα, έγινε δεκτό ότι η ίδια η εκλειπτική κινούταν λιγάκι, κάτι που ονομάστηκε πλανητική μετάπτωτική κίνηση (το 1863), το κυρίαρχο τμήμα της ονομάστηκε Ηλιοσεληνιακή μετάπτωση(lunisolar precession), Ο συνδυασμός των δυο ονομάστηκε γενική μεταπτωτική κίνηση της Γης αντί της μετάπτωσης των ισημεριών. Η Ηλιοσεληνιακή μετάπτωση προκαλείται από τις συνδυασμένες βαρυτικές δυνάμεις της Γης και του Ήλιου πάνω στο πεπλατυσμένο τμήμα της Γης που βρίσκεται στον Ισημερινό της. Η πλανητική μεταπτωτική κίνηση της Γης προκαλείται από την μικρή διαφορά στην γωνία που σχηματίζουν οι βαρυτικές δυνάμεις των άλλων πλανητών επί της Γης και επί του επιπέδου κίνησής της (εκλειπτική) με αποτέλεσμα την μικρή μετακίνηση του επιπέδου της εκλειπτικής. Η Ηλιοσεληνιακή μετάπτωση είναι περίπου 500 φορές μεγαλύτερη από την πλανητική.
Εκτός του Ήλιου και της Σελήνης, οι άλλοι πλανήτες προκαλούν μια μικρή κίνηση στον άξονα της Γης. Γι' αυτό τον λόγο η Διεθνής Αστρονομική Ένωση πρότεινε να μετονομαστεί η γενική μεταπτωτική κίνηση σε μετάπτωση του ισημερινού (precession of the equator) και η μικρή συνιστώσα που οφείλεται στους πλανήτες να μετονομαστεί σε μετάπτωση της εκλειπτικής (precession of the ecliptic). Παρόλα ταύτα η συνδυασμένη μετάπτωση ονομάζεται ακόμη: Γενική μετάπτωση.

Επιπτώσεις

Η μετάπτωση του άξονα της Γης προκαλεί μια σειρά παρατηρούμενων επιπτώσεων. Πρώτον, ο νότιος και ο βόρειος Ουράνιος Πόλος φαίνονται να κινούνται κυκλικά σε σχέση με σταθερά άστρα στον ουρανό, ολοκληρώνοντας έναν πλήρη κύκλο εντός 25.772 Ιουλιανών ετών. Έτσι σήμερα Πολικός Αστέρας είναι ο α της Μικρής Άρκτου ενώ σε 10.000 χρόνια θα είναι ο Ντενέμπ ή α του Κύκνου και σε 14.000 χρόνια ο Βέγας ή α της Λύρας.
Αλέν Μπερσέ

Προσωπική ζωή και εκπαίδευση

Γεννήθηκε στο Φριμπούρ στις 9 Απριλίου του 1972  και σπούδασε πολιτικές επιστήμες και οικονομικά στο Πανεπιστήμιο του Νεσατέλ, όπου έλαβε πτυχίο πολιτικών επιστημών το 1996 και διδακτορικό τίτλο στα Οικονομικά, το 2005, με μια διατριβή για τον ρόλο της διεθνούς μετανάστευσης σε τοπικές συνθήκες εργασίας.
Είναι παντρεμένος με την Μιριέλ Ζεεντέρ Μπερσέ (Muriel Zeender Berset) και είναι πατέρας τριών παιδιών. Η οικογένεια ζει στο Μπελφό, ένα χωριό κοντά στο Φράιμπουργκ.

Σταδιοδρομία

Ο Μπερσέ εργάστηκε ως βοηθός λέκτορα και ερευνητής στο Ινστιτούτο Περιφερειακής Οικονομίας του Πανεπιστημίου του Νεσατέλ, από το 1996 μέχρι το 2000, οπότε εγκαταστάθηκε στο Ινστιτούτο Οικονομικών Ερευνών του Αμβούργου για ένα χρόνο. Το 2000 έγινε μέλος της Συντακτικής Συνέλευσης από το καντόνι του Φριμπούρ και πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας των Σοσιαλδημοκρατών μέχρι το 2004. Υπηρέτησε, επίσης, στο κοινοτικό  συμβούλιο του Μπελφό από το 2001 έως το 2003. Το 2002 έγινε στρατηγικός σύμβουλος στο υπουργείο Οικονομικών του καντονίου του Νεσατέλ. Το 2003 εξελέγη στο Ελβετικό Εθνικό Συμβούλιο εκπροσωπώντας το καντόνι του Φριμπούρ, ως μέλος του σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος. Έγινε το νεότερο μέλος του Συμβουλίου και αντιπρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος  τον Δεκέμβριο του 2005. Ήταν επίσης μέλος της κοινοβουλευτικής συνέλευσης του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη. Μετά την επανεκλογή του το 2007, εξελέγη αντιπρόεδρος του συμβουλίου και υπηρέτησε ως πρόεδρος κατά την περίοδο 2008-2009.
Στις 14 Δεκεμβρίου 2011 εξελέγη (με 126 ψήφους επί συνόλου 245) στο Ελβετικό Ομοσπονδιακό Συμβούλιο, στην επταμελή ελβετική κυβέρνηση, ως ένας από τους δύο επίσημους υποψηφίους του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος προκειμένου να διαδεχθεί την επικεφαλής του υπουργείου Εξωτερικών Μισλίν Καλμί-Ρέι, η οποία παραιτήθηκε από το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο. Ο Μπερσέ ανέλαβε επικεφαλής του Ομοσπονδιακού υπουργείου Εσωτερικών και ο προκάτοχός του, Ντιντιέ Μπουρκχάλτερ μετακινήθηκε στο υπουργείο Εξωτερικών.
Το 2017 ήταν αντιπρόεδρος και το 2018 ανέλαβε πρόεδρος της Ελβετικής Συνομοσπονδίας για ένα έτος.

Έργα

Ο Μπερσέ συνέγραψε αρκετά βιβλία και έχει δημοσιεύσει πλήθος άρθρων με θέμα την οικονομική και περιφερειακή ανάπτυξη και τη μετανάστευση.
Γκαμπριέλ Λιπμάν

Βιογραφία

Ο Λιπμάν γεννήθηκε από γαλλοεβραϊκής καταγωγής γονείς στο Λουξεμβούργο. Όταν ο Γκαμπριέλ ήταν τριών ετών, η οικογένειά του μετακόμισε ξανά στη Γαλλία, για να ζήσει στο Παρίσι.
Είναι γνωστός για τις καινοτομίες που προέκυψαν από την έρευνά του για την έγχρωμη φωτογραφία. Ήταν ένας από τους ιδρυτές του Institut d'théorique Optique et appliquée στη Γαλλία. Εφηύρε επίσης ένα ηλεκτρόμετρο που χρησιμοποιήθηκε στο πρώτο μηχάνημα ΗΚΓ.
Ο Λιπμάν ήταν μέλος της Ακαδημίας Επιστημών από τις 8 Φεβρουαρίου 1886 μέχρι τον θάνατό του (το 1912 ήταν Πρόεδρος). Εκτός από αυτό, ήταν εξωτερικό μέλος της Βασιλικής Εταιρείας του Λονδίνου, μέλος του Bureau des Longitudes,  καθώς και μέλος του Institut Grand-Ducal.
Ο Λιπμάν νυμφεύτηκε την κόρη του συγγραφέα Victor Cherbuliez το 1888. Πέθανε στις 13 του Ιουλίου 1921 πάνω στο ατμόπλοιο Γαλλία, ενώ ερχόταν από τον Καναδά.
Στένωμα Ευρυτανίας

{{Πλαίσιο πληροφοριών
|bodyclass    = vevent
|bodystyle    = border-spacing: 2px; background-color: white;
|abovestyle   = font-size: 1.25;
|above        = Στένωμα
|image        = 
|headerstyle  = background-color: lightsteelblue; font-size: 1.15em;
|labelstyle   = font-size: 0.98em; font-weight: bold;
|datastyle    = font-size: 1.05em;
|header1  = 
|class2   = maptable

|data2    = 
|class3   = maptable
|data3    = 
|header4  = Διοίκηση
|header5  = 
|label5   = Χώρα
|data5    = Ελλάδα
|label6   = Περιφέρεια
|data6    = Στερεάς Ελλάδας
|label7   = Περιφερειακή ενότητα
|data7    = Ευρυτανίας
|label8   = Δήμος
|data8    = Καρπενησίου
|label9   = Δημοτική ενότητα
|data9    = Καρπενησίου
|label10  = Δημοτική κοινότητα
|data10   = 
|label11  = Τοπική κοινότητα
|data11   = Στενώματος
|header12 = Γεωγραφία και στατιστική
|label13  = Γεωγραφικό διαμέρισμα
|data13   = 
|label14  = Περιφερειακή ενότητα 
Το Στένωμα είναι ορεινό χωριό στο νομό Ευρυτανίας σε υψόμετρο 660 μέτρων.

Γεωγραφία - Αξιοθέατα

Το Στένωμα βρίσκεται στις βορειοδυτικές πλαγιές του Τυμφρηστού (Βελούχι) και ανατολικά του ποταμού Ταυρωπού (Μέγδοβας). Απέχει 17 χλμ. βορειοδυτικά από το Καρπενήσι και είναι κτισμένο επάνω στην επαρχιακή οδό Καρπενησίου - Νεράϊδας  σε περιοχή γεμάτη από έλατα, βελανιδιές, καρυδιές και πλατάνια. Σε απόσταση 3 χλμ. από το χωριό ανάμεσα στα χωριά της Παλιάς Βίνιανης και Νέας Βίνιανης (σημερινή Βίνιανη) και πάνω στον Ταυρωπό βρίσκεται μονοτοξοτό πέτρινο γεφύρι που ήταν το μοναδικό σημείο ασφαλούς διέλευσης του ποταμού πριν το σημερινό σιδερένιο νοτιότερα στο Παρκιό. Το γεφύρι καθώς και ένας νερόμυλος της περιοχής έχουν χαρακτηριστεί ιστορικά διατηρητέα μνημεία, από το 1997, "διότι αποτελούν αξιόλογα και αντιπροσωπευτικά δείγματα λαϊκής αρχιτεκτονικής ιστορικής ειδικής χρήσης, σημαντικά για τη μελέτη εξέλιξης της αρχιτεκτονικής". Ως κοινότητα συστάθηκε το 1912 και ανήκε τότε στο νομό Αιτωλοακαρνανίας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί τη τοπική κοινότητα Στενώματος που ανήκει στη δημοτική ενότητα Καρπενησίου του Δήμου Καρπενησίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 139 κατοίκους.
Αθλητισμός στην Ελλάδα

Η Ελλάδα έχει ως χώρα με εξέχουσα θέση σε αρκετά αθλήματα. Ειδικότερα, στο ποδόσφαιρο γνώρισε επιτυχία, με την εθνική Ελλάδος να κερδίζει το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου το 2004. Πολλοί Έλληνες αθλητές έχουν επίσης σημειώσει αρκετές επιτυχίες και έχουν κερδίσει παγκόσμιους και ολυμπιακούς τίτλους σε πολλά αθλήματα τα τελευταία χρόνια, όπως στο μπάσκετ, στην πάλη, στην υδατοσφαίριση, στον στίβος/ενόργανη και στην άρση βαρών. Η επιτυχημένη διοργάνωση των Ολυμπιακών και Παραολυμπιακών Αγώνων του 2004 οδήγησε στην περαιτέρω ανάπτυξη πολλών αθλητικών δομών. Οι Έλληνες αθλητές έχουν κερδίσει συνολικά 146 μετάλλια για την Ελλάδα σε 15 διαφορετικά Ολυμπιακά αθλήματα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες.
Ωστόσο στην Ελλάδα δεν υπάρχει ενεργή παρουσία του μπέιζμπολ, του χόκεϊ και άλλων αθλημάτων.
Πρόδρομος Νικολαΐδης

Εθνική Ελλάδας

Αγωνίστηκε μία φορά με την Εθνική Ελλάδος Ελπίδων και 28 με την Εθνική Εφήβων.
Παναχαϊκή Γ.Ε. (στίβος)

Π.Γ.Ε. & αθλητική παράδοση

Το 1923 τα δύο σωματεία αποφάσισαν να συγχωνευτούν και πάλι σε έναν ενιαίο σύλλογο, έτσι την Κυριακή 12 Φεβρουαρίου του 1923 η συγχώνευση του Παναχαϊκού Γυμναστικού Συλλόγου και της Γυμναστικής Εταιρείας ήταν γεγονός μετά από πολύχρονες προσπάθειες και συζητήσεις που είχαν ξεκινήσει ήδη από το 1900. Η ονομασία του συλλόγου αποφασίστηκε να είναι Παναχαϊκή Γυμναστική Ένωσις, Παναχαϊκή από το όνομα του Παναχαϊκού και Γυμναστική Ένωση από το όνομα της Γ.Ε.Π. Πρώτος πρόεδρος και πρωτεργάτης της συγχώνευσης ήταν ο επιφανής πατρινός Χρήστος Κορύλλος.
Ο Παναχαϊκός Γ.Σ. και η Γ.Ε. Πατρών υπήρξαν εκ των σωματείων που πρωτοστάτησαν στην προσπάθεια για την ίδρυση του ΣΕΓΑΣ, η ιδέα δημιουργήθηκε κατά την διάρκεια των προκριματικών αγώνων των δύο συλλόγων για την επιλογή των αθλητών που θα συμμετάσχουν στους Ολυμπιακούς αγώνες. Παράλληλα είχαν μεγάλη παράδοση στην διοργάνωση αγώνων καθώς και στην ανάδειξη Ολυμπιονικών όπως οι Δήμήτριος Τόφαλος, Αντώνιος Πεπανός, Νικόλαος Ανδριακόπουλος και Στέφανος Χρηστόπουλος μεταξύ άλλων. Κατά συνέπειαν η Παναχαϊκή Γ.Ε. δε θα μπορούσε να αμελήσει ούτε κατά διάνυαν το τμήμα στίβου.

1923 ως σήμερα

Mε την αναγγελία της συγχώνευσης έσπευσαν να εγγραφούν πολλοί επιπλέον έφηβοι και νέοι. Έπειτα από ένα εξάμηνο στις 26 Απριλίου 1923 αθλητές της Π.Γ.Ε. συμμετέχουν για πρώτη φορά σε αγώνες στην Αμαλιάδα στους Πανηλειακούς αγώνες. Εκεί διακρίθηκαν οι Α. Αθανασόπουλος στα 100 μέτρα, Γ. Παπασταθόπουλος στην δισκοβολία και ο Α. Καλαφάτης στον ελεύθερο ακοντισμό. Στην Αθήνα αθλητές της ΠΓΕ πρώτη φορά πήγαν το 1925 στα Α΄ Αβερώφεια, το 1926 στα Β΄ Αβερώφεια , ενώ το 1927 η Παναχαϊκή διοργάνωσε αθλητική συνάντηση στο γήπεδο της με τον Γ.Σ. Αμαρουσίου. Το 1928 συμμετέχει στο πανελλήνιο πρωτάθλημα εφήβων με πολλές επιτυχίες και το 1929 στα 19α Πανκύπρια. 
Από τότε η Π.Γ.Ε. συμμετέχει ανελλιπώς σε όλες τις πανελλήνιες διοργανώσεις και σε όλες τις κατηγορίες. Έχει αναδείξει πολλούς Πανελληνιονίκες, Βαλκανιονίκες και Μεσογειονίκες.
Μεγάλοι μεταγενέστεροι αθλητές στίβου της Παναχαϊκής και πρωταθλητές Ελλάδος οι Γιώργος Παναγιωτόπουλος, Φάνης Τσιμιγκάτος, Όλγα Τσομπανίδη. Προπονήτρια του τμήματος από το 1988 έως και το 2015 όπου πέθανε αιφνίδια ήταν η Σιούλη Αλεξάνδρα. 
Κατά την αξιολόγηση των ελληνικών συλλόγων που εξέδωσε το Νοέμβριο του 2010 ο Σ.Ε.Γ.Α.Σ., η Παναχαϊκή Γ.Ε. βρίσκεται στην 52η θέση (σε σύνολο 321 συλλόγων).

Αξιολόγηση

Κατά την αξιολόγηση των ελληνικών συλλόγων που εξέδωσε το Νοέμβριο του 2011 ο Σ.Ε.Γ.Α.Σ., η Παναχαϊκή Γ.Ε. βρίσκεται στην 41η θέση (σε σύνολο 299 συλλόγων).
Η ερωμένη του Γάλλου λοχαγού

Υπόθεση

Το 1867, στη Βικτωριανή Αγγλία, ο Τσαρλς (Τζέρεμι Άιρονς), ελκύεται από μια περιθωριοποιημένη, από την κοινωνία της μικρής πόλης του Λάιμ, γυναίκα, τη Σάρα Γούντραφ (Μέριλ Στριπ). Η γυναίκα αυτή παρουσιάζει ψυχολογική αστάθεια από τη στιγμή που την εγκατέλειψε ο εραστής της, ένας Γάλλος λοχαγός. Ο Τσαρλς καταστρέφει τον αρραβώνα του με μια πλούσια κληρονόμο την Ερνεστίνα (Λίντσεϊ Μπάξτερ) και στιγματίζεται και ο ίδιος από την κοινωνία του Λάιμ για να βοηθήσει την άτυχη γυναίκα να ξεφύγει από τη μοίρα της. Εκατό περίπου χρόνια αργότερα η ερωτική ιστορία του Τσαρλς και της Σάρα την οποία έγραψε ο Τζον Φάουλς, ζωντανεύει από την κάμερα ενός σκηνοθέτη και τους ρόλους καλούνται να ερμηνεύσουν ο Μάικ (Τζέρεμι Άιρονς), ένας Άγγλος ηθοποιός και η Άννα (Μέριλ Στριπ) μια Αμερικανίδα ηθοποιός. Και οι δυο τους είναι παντρεμένοι αλλά το πάθος της υπόθεσης του έργου στο οποίο παίζουν τους οδηγεί σε μια παράνομη σχέση.

Πληροφορίες παραγωγής

Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Τζον Φάουλς που γράφτηκε το 1969, το οποίο διασκεύσασε για τη μεγάλη οθόνη ο Χάρολντ Πίντερ, ενώ ο Κάρελ Ράιζ ανέλαβε τη σκηνοθεσία. Οι δυο άνδρες (Πίντερ και Ράιζ) συνεργάστηκαν μαζί με τον παραγωγό Λέον Κλόρ για τη συγγραφή του σεναρίου από το 1979. Ο Κλόουρ είχε κάνει την παραγωγή της ταινίας του 1966 Μόργκαν, ο Τρελός Εραστής (Morgan!) με τη Βανέσα Ρεντγκρέιβ την οποία είχε σκηνοθετήσει ο Ράιζ. Η κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος πέρασε από σαράντα κύματα, εφόσον τα πνευματικά δικαιώματα άλλαξαν χέρια πολλές φορές. Πριν τον Ράιζ μια σειρά σκηνοθετών όπως οι: Σίντνεϊ Λουμέτ, Φρεντ Τσίνεμαν και Μίλος Φόρμαν είχαν ενδιαφερθεί για τη μεταφορά του μυθιστορήματος, το οποίο είχε διασκευαστεί από πολλούς σεναριογράφους όπως ο Ντένις Πότερ και ο Τζέιμς Κόστιγκαν, πριν οριστικοποιηθεί εκείνο του Χάρολντ Πίντερ. Ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ και ο Ρίτσαρντ Τσάμπερλαϊν ήταν υποψήφιοι για τον διπλό ρόλο του Τσαρλς Σμίθσον/Μάικ, ενώ οι Φραντσέσκα Άνις, Τζέμα Τζόουνς και η Έλεν Μίρεν (η οποία ήταν η πρώτη επιλογή του Τζον Φόουλς) ήταν υποψήφιες για το ρόλο της Σάρα/Άννα. Τα εξωτερικά γυρίσματα της ταινίας έγιναν το 1980 στη Λάιμ του Έξετερ και στη λίμνη Γουάιντερμιαρ, ενώ τα εσωτερικά γυρίσματα έγιναν σε στούντιο του Λονδίνου.
Curtiss XBTC

Σχεδιασμός και ανάπτυξη

Το XBTC-1 (Model 96) ήταν χαμηλοπτέρυγο μονοπλάνο με ανασυρόμενο σύστημα προσγείωσης. Προωθούνταν από αστεροειδή κινητήρα Wright R-3350 ισχύος 2200 hp. Το 1943 συμμετείχε σε διαγωνισμό του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ για προμήθεια αεροπλάνου αυτής της κλάσης ενάντια στα Douglas XBT2D-1, Martin XBTM-1 Mauler, and Kaiser-Fleetwings XBTK-1. Δόθηκε μεγαλύτερη προτεραιότητα στο BTC-2 που προωθούνταν από κινητήρα Pratt & Whitney R-4360, διότι υπήρχαν προβλήματα με τον R-3350, αλλά παρά τις πολύ καλές του επιδόσεις και την ικανότητα μεταφοράς σημαντικού οπλικού φορτίου το αεροσκάφος απορρίφθηκε. Προτιμήθηκαν τα XBT2D-1 (αργότερα μετονομάστηκε σε AD-1 Skyraider) και BTM-1 (μετονομάστηκε σε AM-1) Mauler.
Κατασκευάστηκαν δύο XBTC-2, το καθένα με διαφορετική πτέρυγα. Το "Model A" είχε συμβατικές πτέρυγες και flaps, ενώ το "Model B" είχε πτέρυγες σύνθετης σχεδίασης με duplex flaps. Και τα δύο προωθούνταν από τον Pratt & Whitney XR-4360-8A των 3000 hp, που έστρεφε διπλές έλικες. Τα δύο αεροσκάφη παραδόθηκαν τον Ιούλιο του 1946 στο Ναυτικό Κέντρο Αεροπορικών Δοκιμών (Naval Air Test Center) στο Μέριλαντ. Και τα δύο συνετρίβησαν (τον Φεβρουάριο και τον Αύγουστο του 1947).
Η USAAF έδωσε την ονομασία Α-40 σε μια έκδοση του XBTC που θα επιχειρούσε από αεροδρόμια και δεν δα διέθετε τον εξοπλισμό που απαιτούνταν για επιχειρήσεις από αεροπλανοφόρα. Το πρόγραμμα δεν προχώρησε διότι αποφασίστηκε να μην γίνει προμήθεια άλλων μονοκινητήριων επιθετικών αεροσκαφών.
Βασίλης Μούχλιας

Καριέρα

Ο Μούχλιας ξεκίνησε να αγωνίζεται στον Έβρο Σουφλίου το 2011 και παρέμεινε για τρία χρόνια, αγωνιζόμενος στην Β' εθνική ανδρών. Παράλληλα, αγωνιζόταν στην εθνική ομάδα εφήβων.
Το καλοκαίρι του 2014, μεταγράφηκε στην ομάδα του Ηρακλή, με την οποία αγωνίστηκε στον τελικό του πανελλήνιου πρωταθλήματος εφήβων, όπου ηττήθηκε από την αντίστοιχη ομάδα του Μίλωνα.
Την επόμενη χρονιά, μεταγράφηκε στον Άρη, αγωνιζόμενος στο πρωτάθλημα της Α1 εθνικής κατηγορίας.
Μουδανιά

Ιστορία

Η πόλη είναι κτισμένη στη θέση της αρχαίας Μυρλείας, αποικία της Κολοφώνος. Η Μύρλεια καταστραφηκε από τον Φίλιππο Β΄ και ολόκληρη η υπ΄ αυτού κυριευθείσα περιοχή δόθηκε στο βασιλιά της Βιθυνίας, Προυσία Α' ο οποίος με τη σειρά του επανοικοδόμησε την πόλη δίνοντάς της το όνομα της συζύγου του «Απάμεια». Οι χριστιανοί σταυροφόροι διερχόμενοι από την περιοχή την ονόμασαν «Μοντανιάκ» παραφθορά της οποίας ακολούθησε το σημερινό ελληνοτουρκικό όνομα Μουδανιά.

Η πόλη

Σήμερα τα Μουδανιά αποτελούν το επίνειο της Προύσας (Bursa) με την οποία συνδέεται και σιδηροδρομικώς. Πριν την ανταλλαγή πληθυσμών στην πόλη αυτή κατοικούσαν 4.000 Έλληνες που διατηρούσαν μια ανθούσα κοινότητα με 3 εκκλησίες, 6 σχολεία αρρένων και 2 θηλέων. Σήμερα στο λιμάνι των Μουδανιών υφίστανται μικρές εγκαταστάσεις του τουρκικού ναυτικού καθώς και μικρό αεροδρόμιο πλησίον της πόλης. Τα Μουδανιά έγιναν ευρύτερα γνωστά μετά την συναφθείσα εκεί συνθήκη ανακωχής γνωστή ως Ανακωχή των Μουδανιών το 1922.
Έλληνες πρόσφυγες από την περιοχή αυτή, μετά την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923, ίδρυσαν τα Νέα Μουδανιά στη Χαλκιδική.