Φαέθων (πτηνό)

Συστηματική Ταξινομική

Το γένος περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Λινναίο το 1758  και ανήκει στην μονοτυπική οικογένεια Φαεθοντίδες, δηλαδή είναι το μόνο γένος της οικογενείας, η οποία περιγράφηκε από τον Γερμανό φυσιοδίφη Γιόχαν Μπραντ (Johann Friedrich von Brandt, 1802-1879), το 1840. 
Οι φαέθοντες κατατάσσονταν παραδοσιακά στην τάξη Πελεκανόμορφα (Pelecaniformes), μαζί με τους πελεκάνους, τους κορμοράνους κ.α. Αργότερα, σύμφωνα με την ταξινομική των Sibley-Ahlquist, η τάξη αποτέλεσε μεγάλο τμήμα της τάξης Πελαργόμορφα (Ciconiiformes), ωστόσο αυτη η αντιμετώπιση δεν έγινε ευρέως αποδεκτή και, μάλιστα, η τάξη αποδείχθηκε να είναι μαζικά παραφυλετική (λείπουν οι πλησιέστεροι συγγενείς των μακρινών σχετιζομένων με αυτήν ταξινομικών μονάδων), με αποτέλεσμα να διασπαστεί ξανά. Πρόσφατες έρευνες δείχνουν ότι αρτίγονοι Φαεθοντίδες μαζί με την προϊστορική οικογένεια Προφαεθοντίδες (Prophaethontidae) συγκροτούν την ξεχωριστή τάξη, Φαεθοντόμορφα (Phaethontiformes), μη στενά συνδεδεμένη με άλλα αρτίγονα πτηνά. Τελευταίες μελέτες πρότειναν κάποια μακρινή σχέση με τα Ρινοτρυπόμορφα (Procellariiformes),  αλλά από το 2004 και μετά, η τάξη έχει τοποθετηθεί στην υπερτάξη Metaves, ή σε κάποιον γενεαλογικό κλάδο χωρίς συγγένειες με τα Ρινοτρυπόμορφα, σύμφωνα με μοριακές μελέτες των ετών 2004-2012. 
Εντός του γένους, τα είδη Phaethon rubricauda και P. lepturus είναι οι πλησιέστεροι συγγενείς, με το P. aethereus «αδελφικό» taxon αυτού του ζεύγους. Τα Phaethusavis και Heliadornis, υπήρξαν προϊστορικά γένη φαεθόντων που περιγράφονται από απολιθώματα.

Γενικά μορφολογικά στοιχεία

Οι φαέθοντες είναι όμορφα, κομψά πτηνά των τροπικών θαλασσών, με μέσο μέγεθος (75εκ.-1. μ.) και εκπέτασμα πτερύγων. Το πτέρωμά τους είναι κυρίως λευκό, με πολύ χαρακτηριστικά επιμηκυσμένα κεντρικά φτερά της ουράς και μεγάλο, ελαφρά καμπυλωτό ράμφος. Έχουν τα τέσσερα δάκτυλα των ποδιών τους συνδεδεμένα με μεμβράνη και, πολύ πίσω στο σώμα τους, καθιστώντας δύσκολο έως αδύνατο το περπάτημα, πολλές φορές μάλιστα σέρνονται με την κοιλιά και υποβοηθούν με το ράμφος. Όταν επιπλέουν στην επιφάνεια του νερού, η ουρά είναι ανασηκωμένη ψηλά.
(βλ. λεπτομέρειες στα επί μέρους λήμματα).

Τροφή

Οι φαέθοντες συχνά συλλαμβάνουν το θήραμά τους με «αιώρηση» (hovering) και κατάδυση, συνήθως μόνο στο επιφανειακό στρώμα του νερού. Εφαρμόζουν τεχνική, ανάλογη με εκείνη των σουλών, εποπτεύοντας την επιφάνεια του νερού και πραγματοποιώντας κάθετη εφόρμηση προς το θήραμα, με μισόκλειστες πτέρυγες και από ύψος που μπορεί να φθάνει τα 25μ. Η βασική διατροφή είναι ψάρια, μεγέθους 10-20 εκ., περίπου, καθώς και καλαμάρια. Τα ψάρια συλλαμβάνονται λίγο κατω από την επιφάνεια του νερού αλλά, πολλές φορές, όταν οι φαέθοντες κυνηγούν χελιδονόψαρα (Exocoetus volitans, Oxyporhamphus micropterus), η σύλληψή τους πραγματοποιείται εναερίως, χωρίς να γίνεται επαφή με το νερό.

Αναπαραγωγή

Οι φαέθοντες ωριμάζουν σεξουαλικά σε ηλικία 3-4 ετών. Ενώ απαντούν μοναχικά ή κατά ζεύγη μακριά από τα εδάφη αναπαραγωγής, περιπλανώμενοι και αναπαυόμενοι στην ανοικτή θάλασσα, δεν έρχονται στη στεριά παρά μόνο για να ζευγαρώσουν. Εκεί, φωλιάζουν κατά χαλαρές αποικίες που βρίσκονται σε τροπικά νησιά, σε ορθοπλαγιές απρόσιτες στα περισσότερα αρπακτικά ή σε ερημικές ακτές, μέσα στην βλάστηση. Στο Νησί των Χριστουγέννων οι φωλιές βρίσκονται πάνω σε δένδρα, ακόμη και στα ηπειρωτικά του νησιού. Η περίοδος φωλιάσματος ποικίλλει και, μπορεί να είναι σε οποιαδήποτε εποχή του έτους, αλλά συνήθως, την άνοιξη και το καλοκαίρι.
Οι φαέθοντες φημίζονται για τα τελετουργικά ερωτοτροπίας κατά το ζευγάρωμα, συμμετέχοντας σε θεαματικές επιδείξεις, όπου επιδεικνύουν τα μακριά φτερά της ουράς τους. Το ζευγάρι ανεβαίνει ψηλά και, κατόπιν, πραγματοποιεί καθοδικές αερολισθήσεις (glides) αρκετών εκατοντάδων μέτρων, με τα μέλη να βρίσκονται το ένα κάτω από το άλλο. Ο εταίρος που βρίσκεται ψηλότερα συνήθως χαμηλώνει τις πτέρυγές του, ενώ εκείνος που βρίσκεται από κάτω, τις ανυψώνει, με αποτέλεσμα αυτές σχεδόν να ακουμπάνε τις άκρες τους. Τα μακριά, σαν σερπαντίνες,  κεντρικά φτερά της ουράς ανεμίζουν με χάρη και ακουμπούν μεταξύ τους, επίσης. Κατόπιν, οι σύντροφοι μπορεί να εναλλάσσουν τις θέσεις τους στον αέρα. Τελικά, προσγειώνονται στην επιθυμητή θέση φωλιάσματος και ζευγαρώνουν σχεδόν αμέσως μετά την προσγείωση.
Η φωλιά βρίσκεται στο έδαφος ή σε τρύπες στα βράχια και δεν υπάρχει κάποιο ιδιαίτερο υλικό επίστρωσης. Εάν η αποικία έχει πολλά μέλη, μπορεί να επακολουθήσουν αψιμαχίες για τις θέσεις φωλιάσματος. Επίσης, εάν δεν υπάρχει κάτι διαθέσιμο, οι φαέθοντες μπορεί να καταλάβουν τις θέσεις φωλιάσματος άλλων πουλιών.
Τα θηλυκά εναποθέτουν ένα (1) αβγό που μπορεί να ποικίλλει πολύ σε εμφάνιση (λευκό, γκρίζο, καφέ, κόκκινο, με κηλίδες ή όχι). Επωάζεται και από τους δύο εταίρους για 40-46 ημέρες, περίπου. Ο εκκολαφθείς νεοσσός σιτίζεται απ’ ευθείας με μισοχωνεμένη τροφή που μεταφέρεται μέσω του ράμφους. Ο νεοσσός, πολλές φορές παραμένει μόνος στην φωλιά για μεγάλο χρονικό διάστημα, ενόσω οι γονείς αναζητούν τροφή. Πτερώνεται στις 70-90 ημέρες, περίπου, οπότε αφήνει την φωλιά του οριστικά, ακόμη και αν δεν πετάει καλά.

Προσδόκιμο ζωής

Το προσδόκιμο ζωής των φαεθόντων δεν είναι επακριβώς γνωστό αλλά, σε κάθε περίπτωση, ξεπερνάει τα 20 έτη.

Απειλές

Οι φαέθοντες είχαν, ανέκαθεν, θηρευτεί από τους ιθαγενείς των τροπικών περιοχών όπου απαντούν, ως τροφή αλλά και για τα όμορφα, μακριά φτερά της ουράς τους. Την ίδια τύχη είχαν και τα αβγά τους που, ακόμη και σήμερα, συλλέγονται. Στο Νησί των Χριστουγέννων, επήλθε μεγάλη καταστροφή στους πληθυσμούς των πουλιών , μέχρις ότου εφαρμόστηκαν αυστηροί νόμοι για την προστασία του είδους, από το 1977 και μετά.
Ωστόσο, ο μεγαλύτερος κίνδυνος υπήρξε -και ακόμη υπάρχει- η εισαγωγή ξενικών προς το ιθαγενές οικοσύστημα ειδών, κυρίως θηλαστικών που έφεραν μαζί τους οι ναυτικοί, Γάτες και ποντίκια λυμαίνονται, πολλές φορές, τις φωλιές των πουλιών και προξενούν μεγάλες απώλειες. Μάλιστα, στην ατόλλη Κoύρε (Kure), έξω από την Χαβάη, η καταστροφή πλησίασε το 100%, εξ αιτίας του τρωκτικού Rattus exulans, που μεταφέρθηκε εκεί με τα πλοία.