Τζοβάνι Μπατίστα Πιρανέζι

Βιογραφικό

Γεννήθηκε στο Μολιάνο Βένετο, κοντά στο Τρεβίζο, το οποίο τότε ήταν μέρος της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας. Ο πατέρας του ήταν λιθοξόος, και ο αδερφός του ο Άντζελο ήταν αυτός που εισήγαγε τον Τζοβάνι στα λατινικά και τους πολιτισμούς της αρχαιότητας. Αργότερα ο Πιρανέζι μαθήτευσε υπό τον θείο του, Ματέο Λουκέζι, ο οποίος ήταν καταξιωμένος αρχιτέκτονας στον κρατικό οργανισμό για τις μηχανικές μελέτες και αποκατάσταση ιστορικών κτηρίων.
Από το 1740 ξεκίνησε να εργάζεται ως σχεδιαστής στη Ρώμη για τον Μάρκο Φοσκαρίνι (Marco Foscarini), παπικό πρέσβη στη Βενετία. Κατά την περίοδο αυτή ο Πιρανέζι διέμενε στο Παλάτσο Βενέτσια (Palazzo Venezia) και σπούδασε υπό τον χαράκτη Τζουζέπε Βάζι (Giuseppe Vasi), από τον οποίο διδάχτηκε την τέχνη της χαλκογραφίας και της χαρακτικής.
Μετά τις σπουδές του με τον Βάζι, ο Πιρανέζι συνεργάστηκε με τους μαθητές της Γαλλικής Ακαδημίας της Ρώμης όπου δημιούργησε μια σειρά από αξιοθέατα και όψεις (vedute) της πόλης. Το πρώτο του έργο ήταν το Prima parte di Architettura e Prospettive (1743), και κατόπιν ακολούθησε το 1745 το Varie Vedute di Roma Antica e Moderna.
Από το 1743 έως το 1747 είχε ως έδρα κυρίως τη Βενετία, όπου επισκεπτόταν συχνά τον Τζανμπαττίστα Τιέπολο, διάσημο ζωγράφο της πόλης ο οποίος εισήγαγε καινοτομίες και στην τέχνη της χαρακτικής. Κατόπιν επέστρεψε στην Ρώμη, και άνοιξε το δικό του εργαστήριο στην οδό Βία ντελ Κόρσο (Via del Corso). Το 1748–1774 δημιούργησε ένα μεγάλο αριθμό παραστάσεων με όψεις της Ρώμης, οι οποίες γνώρισαν σημαντική επιτυχία και τον έκαναν διάσημο. Παράλληλα, αφιερώθηκε στην αρχαιομετρία πολλών μνημείων, και μετέπειτα εξέδωσε το Le Antichità Romane de' tempo della prima Repubblica e dei primi imperatori (Ρωμαϊκές αρχαιότητες της εποχής της πρώτης δημοκρατίας και των πρώτων αυτοκρατόρων). Το 1761 έγινε μέλος της Ακαδημίας του Αγίου Λουκά  (Accademia di San Luca) και άνοιξε το δικό του εκτυπωτήριο. Το 1762, εκτύπωσε την χαρακτική συλλογή Campo Marzio dell'antica Roma.
Το επόμενο έτος του ανατέθηκε από τον Πάπα Κλήμη ΙΓ´ η ανακαίνιση τμήματος της εκκλησίας του Αγίου Ιωάννη του Λατερανού, αλλά το έργο δεν υλοποιήθηκε τελικά. Το 1764, ένας από τους ανιψιούς του Πάπα, ο καρδινάλιος Ρετζόνικο, τον διόρισε ως επικεφαλής της ανακαίνισης της εκκλησίας Σάντα Μαρία ντελ Πριοράτο στον Αβεντίνο λόφο της Ρώμης. Αυτή ήταν η μοναδική φορά κατά την οποία ο Πιρανέζι εργάστηκε ως αρχιτέκτονας.
Το 1767, του απονεμήθηκε ο τίτλος του Ιππότη του Χρυσού Σπιρουνιού, και έτσι πλέον υπέγραφε ως Καβαλιέρε Πιρανέζι (Cav.[aliere] Piranesi).  Το 1769 δημοσίευσε την σειρά χαλκογραφιών σχετικά με τις πρωτοποριακές παραστάσεις των φυλακών δικής του επινόησης. καθώς και κάποια σχέδια σειράς επίπλων. Το 1776 δημιούργησε το πλέον διάσημο ανακαινιστικής φύσης έργο του γνωστό ως Κρατήρας του Πιρανέζι, και το 1777–78 εξέδωσε το Avanzi degli Edifici di Pesto -ερείπια των κτηρίων του Πέστο (Ποσειδώνία / Πέστουμ)-.
Πέθανε στη Ρώμη το 1778 μετά από μακρόχρονη ασθένεια, και θάφτηκε στην εκκλησία Σάντα Μαρία ντελ Πριοράτο, την οποία το 1764 είχε ανακαινίσει. Το σχέδιο του τάφου του επιμελήθηκε από τον γλύπτη Τζουζέπε Ανγκελίνι.

Οι όψεις (Vedute)

Ο Πιρανέζι ήταν γνώριμος με τα χαρακτηριστικά των αρχαίων κτηρίων, αλλά και με τις πολιτισμικές πτυχές του καθενός από αυτά. Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά των αποτυπώσεων του Πιρανέζι, είναι πως στην απεικόνιση των κτηρίων πρόσθετε και τα δικά του επιπλέον χαρακτηριστικά για την μεγιστοποίηση του αισθητικού αποτελέσματος και της ατμοσφαιρικότητας. Έργα τα οποία του άσκησαν επιρροή ως προς την τάση αυτή, ήταν αυτά του Μάρκο Ρίτσι (Marco Ricci) και του Τζοβάνι Πάολο Πανίνι (Giovanini Paolo Pannini).
Τα αρχαία κτήρια της Ρώμης προκαλούσαν ενθουσιασμό στον Πιρανέζι. Κατά την πιστή αναπαράσταση των μνημείων, ήταν σε θέση να αναδημιουργεί τα σημεία των μνημείων τα οποία είχαν καταστραφεί από τον χρόνο, καθώς και να προσθέτει περιφερειακά αντικείμενα της περιόδου, όπως αρχαία αγγεία και βωμούς τα οποία δεν υπήρχαν στην πραγματικότητα.
Ο γιός του Πιρανέζι, ο Φραντσέσκο, συνέλλεξε και διατήρησε τις χαράξεις του πατέρα του, και συνολικά 29 λευκώματα με περίπου 2000 έργα εκδόθηκαν στο Παρίσι την περίοδο 1835–1837.

Αρχαιολογία

Η συμβολή του ως προς την αρχαιολογική δραστηριότητα του είναι επίσης σημαντική, καθώς οι τεχνικές αναπαραστάσεις του ήταν πολύτιμες για την διάσωση των πληροφοριών σχετικά με τα παρατημένα και ξεχασμένα αρχαία κτήρια στην Ρώμη της εποχής. Η συμβολή του αναγνωρίστηκε με την αποδοχή του ως μέλους στην Αρχαιολογική Εταιρεία του Λονδίνου, ενώ έγινε ο διευθυντής του μουσείου Πόρτιτσι το 1751.