google/wiki40b huggingface dataset:
Φορεσιά της Λιαρίγκοβης

Η φορεσιά της Λιαρίγκοβης είναι η τοπική ενδυμασία που κυριάρχησε κατά τα παλιότερα χρόνια στην Λιαρίγκοβη (νυν Αρναία) της Χαλκιδικής. Η φορεσιά αποτελείται από τα βρακιά, το μπαμπουκλί, το πουκάμισο με τους κινέδες, το ψαλιδωτό καβάδι, το λαχώρι, την ποδιά, τα σκουφούνια, τα τιρλίκια και τις κουντούρες.

Περιγραφή

Τα βρακιά ήταν κομμάτι της φορεσιάς που καταργήθηκε κατά τα τελευταία έτη εμφάνισης της παραδοσιακής ενδυμασίας. Για τη ραφή τους χρησιμοποιούσαν λευκό λευκό βαμβακερό υφάδι που υφαινόταν στον αργαλειό. Με αυτό έραβαν το επάνω μέρος της βράκας, ενώ από τα γόνατα και κάτω έβαζαν πολύχρωμο τσίτι και το άφηναν μακρύ για να φαίνεται κάτω από το καβάδι και το πουκάμισο. Λίγο πριν την οριστική κατάργηση τους έμοιαζαν περισσότερο με κοντές βερμούδες. Το πουκάμισο έμπαινε πάνω από τα βρακιά και ήταν άσπρο, σκέτο, εσωτερικό, μακρύ ως το γόνατο. Το μπαμπουκλί ήταν απλή, άσπρη, μάλλινη φούστα την οποία φορούσε η νύφη πάνω από το πουκάμισο για να προσθέτει όγκο και εφαρμόζει καλύτερα και σε άλφα γραμμή το εξωτερικό πουκάμισο και το καβάδι.
Το πουκάμισο με τους κινέδες, το λεγόμενο και πανίτικο, ήταν το εξωτερικό πουκάμισο που ύφαιναν οι γυναίκες στον αργαλειό. Είχε φαρδιά και μακριά μανίκια, ενώ από το στήθος ως τη μέση είχε ένα κατακόρυφο άνοιγμα, το οποίο έκλειναν με μια ασημένια τοκάδα, λίγο πιο κάτω από το λαιμό.
Το καβάδι (ψαλιδωτό φόρεμα) το τοποθετούσαν πάνω από το εξωτερικό πουκάμισο. Ήταν ραμμένο με μεταξωτό ύφασμα με με ρίγες σε διάφορα χρώματα όπως το κίτρινο, το κόκκινο, το λευκό, το πράσινο κλπ. Το νυφικό καβάδι είχε ανάμεσα στις ρίγες εναλλαγές χρωμάτων οι οποίες δημιουργούσαν αλλεπάλληλες γωνίες με περάσματα από τους πιο σκοτεινούς στους πιο ανοιχτούς τόνους του ίδιου χρώματος. Η συγκεκριμένη τεχνική ονομαζόταν «ικάτ» και προερχόταν από το στήσιμο του στημονιού στον αργαλειό.
Το λαχώρι, ήταν το μεγάλο, μεταξωτό μαντήλι που χρησιμοποιούσαν στη μέση για ζώνη. Το φορούσαν διπλωμένο λοξά στη μέση, αφήνοντας τις δύο άκρες του με τα κρόσσια να κρέμονται από τη δεξιά μεριά. Η ποδιά ήταν υφασμένη από τις γυναίκες από εκλεκτά, ποιοτικά μαλλιά, με ρίγες σε διάφορα χρώματα και στολισμένη ολόγυρα με μεταξωτή φράντζα, ένα είδος δαντέλας με κρόσσια. Έφτανε ως τον ποδόγυρο του ποκαμίσου.
Τα κάλτσες (γνωστές ως σκουφούνια) ήταν πλεγμένα με λεπτό άσπρο μαλλί και είχαν σχέδια στη φτέρνα, στον αστράγαλο και σε όλο το μπροστινό μέρος. Τα τιρλίκια ήταν από μαλακό δέρμα κόκκινου ή πορτοκαλί χρώματος και τα χρησιμοποιούσαν μέσα στο σπίτι, σαν παντόφλες. Οι κουντούρες ήταν φοριόνταν εκτός σπιτιού. Ήταν κατασκευασμένες από κόκκινο δέρμα, με ψηλό ξύλινο τακούνι ενώ είχαν μπροστά μια μεταξωτή, πολύχρωμη φούντα.

Κεφαλόδεσμος και κοσμήματα

Για το στολισμό, οι γυναίκες χρησιμοποιούσαν δύο κορδέλες σαν στέκα για να τα κρατούν τα μαλλιά μακριά από το πρόσωπο και στη συνέχεια τα έπλεκαν σε δύο πλεξούδες για να συνεχίζουν με τον κεφαλόδεσμο, ο οποίος σχηματιζόταν από το καβούκι(φέσι), το μαγκούρι (κορδέλα) το μαντήλι συνήθως μαύρο) το μπρέσκο τσεμπέρι (επίσης μαύρου χρώματος) και την τσίπα (πέπλο). Τα κοσμήματα που συμπληρώνουν τη φορεσιά ήταν το γκιουρντένι (περιλαίμιο) και η τοκάδα (καρφίτσα που έμπαινε στο στήθος).
Γκέοργκ Ζίμελ

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Ζίμελ γεννήθηκε την 1η Μαρτίου 1858 στο Bερολίνο. Ήταν ο νεότερος από επτά παιδιά. Ο πατέρας του ήταν ιδιοκτήτης εργοστασίου σοκολάτας και πέθανε το 1874, οπότε και ο Ζίμελ υιοθετήθηκε από τον Γιούλιους Φριντλέντερ. Ο τελευταίος του εξασφάλισε τα οικονομικά εχέγγυα για να σπουδάσει και να γίνει ακαδημαϊκός. Από το 1876 εως το 1881 σπουδάζει ιστορία, ψυχολογία των λαών, φιλοσοφία και ιστορία της τέχνης στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου. Το 1881 συντάσσει τη διδακτορική του διατριβή με τίτλο Darstellung und Beurteilungen von Kants verschiedenen Ansichten über das Wesen der Materie (δημοσιεύτηκε με τον τίτλο Das Wesen der Materie nach Kants physischer Monadologie).
Από το 1885 έως το 1900 εργάζεται ως υφηγητής στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, ενώ μετά το 1900 παραμένει στο Πανεπιστήμιο ως άμισθος έκτακτος καθηγητής φιλοσοφίας. Το 1909 ιδρύει τη Γερμανική Φιλοσοφική Εταιρία (Deutsche Gesellschaft für Philosophie) με τη συνδρομή των Φέρντιναντ Τένις, Βέρνερ Σόμπαρτ και Μαξ Βέμπερ.
Το 1910 εκδίδει για πρώτη φορά το περιοδικό Logos και το 1911 αναγορεύεται σε επίτιμος διδάκτορας της σχολής Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Φράιμπουργκ. Από το 1914 έως το 1918 εργάστηκε ως τακτικός καθηγητής του Πανεπιστημίου του Στρασβούργου.
Στις 26 Σεπτεμβρίου 1918 πεθαίνει στο Στρασβούργο από καρκίνο του ήπατος.
Μανουέλ Κίντας ντε Αλμέιντα

Βιογραφία

Γεννήθηκε στα 1957 και στη δεκαετία του ' 70 έγινε μέλος της νεολαίας του Κινήματος για την Απελευθέρωση του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε (MLSTP). Ακολούθησε στρατιωτική καριέρα στην Escola Comandante Benedito στη Λουάντα της Αγκόλας το 1978. Στη συνέχεια έγινε μέλος της φρουράς του Προέδρου Μανουέλ Πίντο ντα Κόστα. 
Ως αξιωματικός του στρατού κατέλαβε την εξουσία με πραξικόπημα, στις 15 Αυγούστου του 1995. Ο Πρόεδρος Μιγκέλ Τροβοάντα ανατράπηκε, ωστόσο έπειτα από διαπραγματεύσεις, ο ντε Αλμέιντα συμφώνησε να παραδώσει την εξουσία, στις 21 Αυγούστου του ιδίου έτους.
Απεβίωσε από άγνωστους λόγους υγείας, στις 26 Δεκεμβρίου του 2006 στην Πορτογαλία.
Πριγκίπισσα Μαρία της Ελλάδας

Γέννηση

Η Πριγκίπισσα Μαρία γεννήθηκε στις 3 Μαρτίου 1876. Ήταν η μικρότερη αδελφή του Πρίγκιπα Κωνσταντίνου, του Πρίγκιπα Γεωργίου, της Πριγκίπισσας Αλεξάνδρας και του Πρίγκιπα Νικολάου, ενώ ήταν μεγαλύτερη αδελφή του Πρίγκιπα Ανδρέα της Ελλάδα και του Πρίγκιπα Χριστοφόρου καθώς επίσης και της Πριγκίπισσας Όλγας, την οποία έζησε για λίγο καιρό. Η οικογένειά της την αποκαλούσε "Μίννι", όπως την θεία της, αυτοκράτειρα Μαρία Φιόντοροβνα, σύζυγο του Αλεξάνδρου Γ΄ αυτοκράτορα της Ρωσίας.

Το τέλος

Η Πριγκίπισσα Μαρία απεβίωσε στην Αθήνα, στις 14 Δεκεμβρίου 1940, κατά τη διάρκεια του ελληνο-ιταλικού πολέμου και ετάφη στο βασιλικό κοιμητήριο του Τατοΐου.
Μαρία Μαλανδρίνου

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Λάρισα, όπου έζησε τα παιδικά της χρόνια, μέχρι την ηλικία των δεκατριών. Ολοκλήρωσε το σχολείο στην Αθήνα και σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Είναι δικηγόρος και ασκεί το επάγγελμά της στην Αθήνα.

Το ζήτημα της κατάταξης

Ζήτημα έχει προκύψει σχετικά με το λογοτεχνικό είδος που καλλιεργεί η Μαρία Μαλανδρίνου. Σαφώς διαχωρισμένη από την «γυναικεία λογοτεχνία», η γραφή της εγκολπώνει βασικά χαρακτηριστικά του κλασικού αστικού μυθιστορήματος, όπως την ισορροπημένη οικονομία της αφήγησης, τον κοινωνικοπολιτικό προβληματισμό και τον ρέοντα λόγο. Ωστόσο, στο έργο της Μαρίας Μαλανδρίνου εισχωρούν σημαντικά μεταμοντέρνα στοιχεία, όπως «η προσήλωση στο τετριμμένο και στο καθημερινό», η απουσία ξεχωριστών ηρώων ή συναρπαστικής πλοκής, και ο διασπασμένος χρόνος.

Για τον Δ. Λέντζη, το είδος της Μαρίας Μαλανδρίνου είναι το «σύγχρονο αστικό μυθιστόρημα, που αποτελεί μία επιτυχή διαδοχή του παλιότερου είδους, αν και περιορίζεται στην εκδοχή των καθημερινών γεγονότων της ζωής». Ο Γ. Ξενάριος αναγιγνώσκει στο έργο της Μαρίας Μαλανδρίνου τα «παραδοσιακά προτερήματα» του ρεαλιστικού μυθιστορήματος, επισημαίνοντας ως συστατικό του την «πιστή αναπαράσταση» που αποφεύγει εν τούτοις να μεταβληθεί σε μία αμιγώς μεταμοντέρνα «ελεγεία της καθημερινότητας».

Φαίνεται πάντως ότι την συνδετική ύλη των δύο αντιμαχόμενων ρευμάτων αποτελεί η ανάπτυξη των χαρακτήρων. Η ίδια η Μαρία Μαλανδρίνου έχει δηλώσει: «Είναι οι χαρακτήρες που με απασχολούν πάνω απ’ όλα. Γι’ αυτό και οι ιστορίες μου είναι μικρής εμβέλειας, καθημερινές... Μικρές και ανθρώπινες χωρίς, ίσως, ιδιαίτερο ενδιαφέρον, πέρα από το ότι αναδεικνύουν τους ήρωες. Στα γραπτά μου δεν διστάζω να επιδίδομαι σ’ ένα ασταμάτητο κυνήγι των χαρακτήρων, ακόμα και σε βάρος της πλοκής».

Επιρροές

Η πεζογραφία της Μαρίας Μαλανδρίνου ανήκει στην παράδοση του Μπαλζάκ. Η ίδια αναγνωρίζει ως πηγές της έμπνευσής της τον Μαρσέλ Προυστ, τον Τόμας Μαν, τους Ρώσους πεζογράφους, και, από την ελληνική λογοτεχνική παραγωγή, τον Γιώργο Σεφέρη, τον Στρατή Τσίρκα, την Μάρω Δούκα, και τον Νίκο Θέμελη.
Γκαργκόιλ

To γκαργκόιλ (gargoyle) είναι αρχιτεκτονική κατασκευή  που έχει σχεδιαστεί σε στυλ γκροτέσκο στα πλευρά ενός κτιρίου, η οποία αποτρέπει το νερό της βροχής να έλθει σε επαφή με την φέρουσα τοιχοποιία με αποτέλεσμα την προστασία του οικοδομήματος από την υγρασία και την διάβρωση.
Συνήθως πρόκειται για άγαλμα με φιγούρα επιμήκη ενός φανταστικού ζώου, η οποία είναι κενή και συνδέεται με σωληνώσεις  με το κτήριο από όπου κυλά το νερό της βροχής, το οποίο κατόπιν εκτοξεύεται μακριά από τα πλευρά του κτηρίου από το ανοικτό στόμα του αγάλματος.

Μύθος - Ιστορία

Στην αρχαία αιγυπτιακή αρχιτεκτονική υπάρχουν γκαρκόιλ με την μορφή κεφαλής λιονταριού. Παρόμοιες κατασκευές από μάρμαρο ή τερακότα υπάρχουν και στους αρχαίους Ελληνικούς ναούς. Παράδειγμα οι λεοντοκέφαλες υδροροές στον ναό του Δία στην αρχαία Ολυμπία. Επίσης κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους συναντάμε ζωόμορφες υδρορροές στα διάφορα δημόσια κτήρια.
Κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους μεγάλα κτήρια καθώς και πολλοί καθεδρικοί ναοί τοποθετούσαν γκαρκόιλ με τα σπουδαιότερα τα γκαργκόιλ της Παναγίας των Παρισίων.
Η χρησιμότητά τους ήταν να μεταδώσουν στους αναλφάβητους χωρικούς της εποχής εκείνης την έννοια του κακού μέσω της γκροτέσκο φιγούρας καθώς και να διώξουν μακριά τα κακά πνεύματα τα οποία επιβουλεύονταν το ναό και το κακό να κρατηθεί μακριά από τους τοίχους της εκκλησίας, σύμφωνα πάντα με την λαϊκή αντίληψη της εποχής.
Εδώ έρχεται και ο γαλλικός θρύλος της Καθολικής Εκκλησίας του Αγίου Ρωμανού της Ρουέν. Ήταν επίσκοπος της Ρουέν την εποχή του βασιλέα Clotaire ΙΙ της Μεροβίγγειας δυναστείας. Τότε λέγεται πως στην περιοχή της Ρουέν ένα φτερωτός δράκος που τον ονόμαζαν Gargouille έβγαζε φωτιές από το στόμα και κατέστρεφε τις σοδειές και σκότωνε τους χωρικούς. Ο Άγιος Ρωμανός τότε με την βοήθεια ενός καταδίκου μπόρεσε και τον αιχμαλώτισε και τον μετέφερε στην πλατεία της πόλης όπου και έβαλαν τον δράκο στην πυρά. Μόνο το κεφάλι του δεν μπόρεσε να καεί εξαιτίας της πύρινης ανάσας του. Η κεφαλή του στη συνέχεια τοποθετήθηκε στους τοίχους του νεόκτιστου καθεδρικού για να τρομάζει τα κακά πνεύματα.
Κρεγκ Γκρίνγουντ

Βιογραφία

Υπήρξε μέλος της αμερικανικής ομάδας επιλέκτων καλαθοσφαιριστών TWA, η οποία περιόδευσε στην Ευρώπη τον Αύγουστο του 1969. Στις 22 Αυγούστου 1969 η TWA αγωνίστηκε απέναντι στην Εθνική Ελλάδος στο κλειστό γήπεδο του Σπόρτιγκ και ο Γκρίνγουντ υπήρξε διακριθής. Στις 28 Οκτωβρίου 1969 η TWA αγωνίστηκε και πάλι στην Ελλάδα με αντίπαλο τον Παναθηναϊκό στο γήπεδο της Λεωφόρου και ο Γκρίνγουντ ήταν αξιοπρόσεκτος για τις ικανότητες του στα ριμπάουντ και για το ύψος του. Ο Κώστας Μουρούζης που ήταν προπονητής του ΠΑΟ, εισηγήθηκε την απόκτησή του για να ενισχύσει την ομάδα στις ευρωπαϊκές υποχρεώσεις για το Κύπελλο Πρωταθλητριών. Αποκτήθηκε στις 18 Νοεμβρίου 1969, μετά την επιστροφή της TWA από περιοδεία στο Χονγκ Κονγκ.
Ο Γκρίνγουντ με ύψος 1,98 ήταν ο ψηλότερος παίκτης του Παναθηναϊκού και αγωνίστηκε στη θέση του σέντερ φορώντας το νούμερο 15. Στις 18 Νοεμβρίου 1969 αγωνίστηκε για πρώτη φορά με τον Παναθηναϊκό εναντίον της Νήαρ Ηστ και σημείωσε 19 πόντους. Στο Κύπελλο Πρωταθλητριών αγωνίστηκε εναντίον του Ερυθρού Αστέρα, στη Γιουγκοσλαβία, σημειώνοντας 8 πόντους, συμπαρασυρόμενος από την κακή εμφάνιση της ομάδας. Στη ρεβάνς στο Παναθηναϊκό στάδιο ο Γκρίνγουντ σημείωσε 15 πόντους, ήταν ο κορυφαίος αθλητής του Παναθηναϊκού, που πάρα νίκη με 83-75 και τη συμπαράσταση 30.000 φιλάθλων, δεν κατάφερε να ανατρέψει τη διαφορά του πρώτου αγώνα και να προκριθεί.
Μετά τη σύντομη θητεία του στον Παναθηναϊκό ο Γκρίνγουντ επέστρεψε στην Αμερική για να εκτίσει τη στρατιωτική του θητεία και εξ αιτίας της διετούς απουσίας του από τα γήπεδα δεν είχε τη δυνατότητα να επιστρέψει στους αγωνιστικούς χώρους, παρότι έλαβε μέρος σε διοργανώσεις σάμερ και λιγκ επιλέχθηκε στο ντραφτ του ΝΒΑ από τους Ατλάντα Χοκς. Ασχολήθηκε με επιχειρηματικές δραστηριότητες στη Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ.
Διάσκεψη της Μόσχας (1944)

H Τέταρτη Διάσκεψη της Μόσχας, γνωστή και ως Διάσκεψη του Τολστόι λόγω του κωδικού ονόματος της Τολστόι, μεταξύ των Συμμάχων του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου έλαβε χώρα στη Μόσχα από τις 9 Οκτωβρίου έως τις 19 Οκτωβρίου του 1944.
Αντιπρόσωποι της Σοβιετικής Ένωσης στη διάσκεψη ήταν ο ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης Ιωσήφ Στάλιν και ο Σοβιετικός υπουργός εξωτερικών Βιατσεσλάβ Μιχαήλοβιτς Μολότωφ. Αντιπρόσωποι του Ηνωμένου Βασιλείου ήταν ο ο Βρετανός πρωθυπουργός Ουίνστον Τσώρτσιλ και ο Βρετανός υπουργός εξωτερικών Άντονι Ήντεν. Ο Βρετανός Γενικός Αρχηγός των Επιτελείων Σερ Σερ Άλαν Μπρουκ ήταν παρών, όπως και ο πρέσβης των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής στη Μόσχα, Άβερελ Χάριμαν, και ο Αμερικανός στρατηγός Τζον Ντιν, ως παρατηρητές και αντιπρόσωποι των ΗΠΑ. Επίσης στη διάσκεψη συμμετείχαν και εκπρόσωποι της Εξορισμένης κυβέρνησης της Πολωνίας (που είχε τη βάση της στο Λονδίνο) και εκπρόσωποι της Πολωνικής Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης με έδρα το Λουβλίνο.
Θέματα που συζητήθηκαν στη διάσκεψη ήταν η είσοδος της Σοβιετικής Ένωσης στον πόλεμο κατά της Ιαπωνίας, η μεταπολεμική διαίρεση των Βαλκανίων και τα ποσοστά επιρροής Σοβιετικών-Ηνωμένου Βασιλείου με τη μυστική Συμφωνία των Ποσοστών, καθώς και το μέλλον της Πολωνίας. Οι Βρετανοί επίσης συμφώνησαν να επιστρέψουν στη Σοβιετική Ένωση όλους τους πρώην Σοβιετικούς πολίτες, που απελευθέρωσαν από τους Γερμανούς, χωρίς καμία εξαίρεση.
Γεώργιος Τυπάλδος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο Ληξούρι της Κεφαλλονιάς το 1814 από οικογένεια πατριωτική. Παππούς του ήταν ο άρχοντας Άγγελος Τυπάλδος, που κατακρεουργήθηκε από τον όχλο του Ληξουρίου το 1797 κατά την αποχώρησή των Βενετών από την Κεφαλλονιά. Το προσεπώνυμο «Ιακωβάτος» (ιταλ. «Giacobbato») είναι διακριτικό της οικογένειας από πολλές γενεές που ανέρχεται σε κάποιον Ιάκωβο Τυπάλδο, πρόγονο της οικογένειας.
Νεότατος πήγε στο Πανεπιστήμιο της Κέρκυρας. Σπούδασε νομική και αποφοίτησε με διδακτορικό πτυχίο. Εν συνεχεία πήγε στην Πίζα της Ιταλίας, όπου εκ νέου αναγορεύτηκε διδάκτωρ. Στο Παρίσι παρακολούθησε διάφορα μαθήματα νομικής και πολιτικής οικονομίας. Από εκεί επέστρεψε στην Κεφαλλονιά και ακολούθησε αρχικά το επάγγελμα του δικηγόρου.
Έλαβε μέρος στην Β' Εθνική Συνέλευση της Αθήνας και έγινε βουλευτής των Επτανήσων και της Αθήνας. Εκλέχθηκε και στις βουλευτικές εκλογές του 1865 ως βουλευτής Κεφαλληνίας.
Ο Ιακωβάτος υπήρξε πρωτεργάτης της ιδέας μίας ελληνοτουρκικής συνομοσπονδίας καὶ γνωστός για τη δήλωσή του ότι από καταβολής κόσμου στην ἱστορία της Ανατολικής Μεσογείου "όπου ο Τούρκος βάζει το πόδι του, εκεί βρίσκεται η Ρωμηοσύνη".

Συγγραφικό έργο

Ο Γεώργιος Τυπάλδος-Ιακωβάτος είχε συντάξει μια ιστορία της Ιονίου Ακαδημίας στα 1837 αλλά είχε μείνει ανέκδοτη.
Άντριεν ντε Μπι

Βιογραφία

Σύμφωνα με τον βιογράφο Άρνολντ Χαουμπράκεν, ο πατέρας του είχε αποκοπεί από τη μήτρα της μητέρας του και έζησε ως εκ θαύματος ως "αγέννητο παιδί". Ο Χαουμπράκεν πήρε τις βιογραφικές αυτές πληροφορίες σχετικά με τον ντε Μπι από τον Χ. Πότερ, ο οποίος ανέφερε ότι ο Άντριεν ντε Μπι έμαθε να ζωγραφίζει μαθητεύοντας αρχικά στον ζωγράφο Βάουτερ Αμπτς (Wouter Abts). Σε ηλικία 18 ετών έφυγε για το Παρίσι, όπου σπούδασε για δύο χρόνια με τον Ρούντολφ Σχόοφ (Rudolf Schoof), ο οποίος τότε ήταν ζωγράφος στην Αυλή του Λουδοβίκου ΙΓ΄ της Γαλλίας. Από εκεί αναχώρησε για τη Ρώμη, όπου διέμεινε επί έξι έτη. Από εκεί επισκέφθηκε τις πιο σημαντικές πόλεις της Ιταλίας όπου για τα επόμενα τρία χρόνια ζωγράφιζε για λογαριασμό Καρδιναλίων κυρίως πίνακες με χρυσές και ασημένιες πλάκες και πολύτιμους λίθους. Το 1623 επέστρεψε στη Βραβάντη, όπου ζωγράφιζε πορτρέτα και διακοσμήσεις για την εκκλησία του Αγίου Χουμμάρους πάνω από την Αγία Τράπεζα του Αγίου Ελίγιου, προστάτη Αγίου των χρυσοχόων.
Απεβίωσε στο Λίερ τον Ιούνιο του 1668.
Backtrack

Ιστορία

Η διανομή BackTrack προήλθε από διάφορες παραλλαγές, το WHAX ήταν μια διανομή σχεδιασμένη για εργασίες ασφάλειας, το WHAX παράχθηκε από το  Whoppix το οποίο ήταν βασισμένο στο Knoppix.
Όταν το Whoppix έφτασε στην έκδοση 3.0 το όνομα του άλλαξε σε WHAX.
Το Auditor Security Collection ήταν ένα Live CD βασισμένο στο Knoppix και είχε διάφορα εργαλεία για την ασφάλεια συστημάτων. Μετά τη συγχώνευση των δυο προήλθε το BackTrack
Κυβερνητικός Εκπρόσωπος της Ελλάδας

Σημερινός Κυβερνητικός Εκπρόσωπος

Από τις 9 Ιουλίου 2019, Κυβερνητικός Εκπρόσωπος είναι ο Στέλιος Πέτσας, Υφυπουργός στον Πρωθυπουργό.
Πιαλεία Τρικάλων

Προσωπικότητες που γεννήθηκαν στη Πιάλεια

Ο Βασίλειος Τσιαβαλιάρης από την Πιάλεια του Δήμου Πύλης ήταν σύμφωνα με τις μαρτυρίες και όλα τα στοιχεία της εποχής, ο πρώτος πεσών στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940.
Κοθωκίδες

Ονομασία

Ο δήμος, πήρε πιθανώς το όνομά του, σύμφωνα με μια εκδοχή, από τον επώνυμο ήρωα Κόθο ή σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, από αρχαία οικογένεια ευγενών.

Τοποθεσία των αρχαίων Κοθωκιδών

Ο δήμος των Κοθωκιδών, ήταν δήμος της Παραλίας. Πιθανότατα βρίσκεται στη περιοχή του σημερινού Αγίου Ιωάννη στη Γκορίτσα ή Γκορυτσά, βόρεια του Ασπροπύργου, η οποία υπάγεται στον Δήμο Ασπροπύργου, σε λιγότερα από 6 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Ελευσίνας.
Ο ερευνητής του 19ου αιώνα Διονύσιος Σουρμελής, θεωρούσε ότι ο δήμος των Κοθοκιδών ήταν στην Πριναρήν.

Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή

Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος αρχικά της Οινηίδας φυλής, συμμετείχε με 2 βουλευτές στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη περίοδο (307/306 – 224/223 π.Χ.). ο δήμος μεταφέρθηκε στην «μακεδονική» Δημητριάδα φυλή, αντιπροσωπευόμενος και πάλι από 2 βουλευτές στη Βουλή των 600 και κατά την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.). Μετά την κατάργηση και διάλυση των «μακεδονικών φυλών» (Αντιγονίς και Δημητριάς) επέστρεψε εκ νέου στην Οινηίδα φυλή για την επόμενη τέταρτη περίοδο (201/200 π.Χ. – 126/127), καθώς και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) με άγνωστο αριθμό βουλευτών–αντιπροσώπων.

Οι κάτοικοι των Κοθωκιδών

Ο δημότης των αρχαίων Κοθωκιδών ονομαζόταν Κοθωκίδης. Οι Κοθωκίδες θεωρούνταν από τους αρχαίους Αθηναίους ως απομακρυσμένο μέρος από την Αθήνα. Στο έργο του Αριστοφάνη Θεσμοφοριάζουσες, όταν ο Κλεισθένης ζητά να μάθει λεπτομέρειες, ο Μνησίλοχος που προσποιείται ότι είναι γυναίκα, αναφέρει ότι ο δήθεν σύζυγός της, έχει το όνομα ενός τέτοιου Κοθωκίδη, ελπίζοντας ότι ο συνομιλητής του δεν θα ξέρει που βρίσκεται αυτό το μέρος.
Καστάνιτσα Αρκαδίας

Ιστορικά στοιχεία

Η Καστάνιτσα ιδρύθηκε από Τσάκωνες οι οποίοι κατέφυγαν στα ορεινά του Πάρνωνα κατά τη διάρκεια των Σλαβικών επιδρομών στην Πελοπόννησο στα τέλη του 6ου αιώνα μ.Χ. Αναφέρεται για πρώτη φορά σε Χρυσόβουλο του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β' Παλαιολόγου το 1293 μ.Χ, με την ονομασία Κωστάντζα και είναι το πρώτο Τσακωνοχώρι για το οποίο υπάρχει γραπτή αναφορά. Η Καστάνιτσα ήταν χτισμένη πάνω σε πέρασμα στρατηγικής σημασίας, για τη φύλαξη του οποίου είχε χτιστεί κάστρο στην κορυφή του λόφου, πάνω από τον οικισμό, ερείπια του οποίου διατηρούνται μέχρι σήμερα. Αναφορές για το χωριό συνεχίζουν να υπάρχουν κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας. Το χωριό έδωσε το παρόν στην επανάσταση του 1821. Οι Καστανιώτες αντιστάθηκαν σθεναρά στα στρατεύματα του Ιμπραήμ, που εισέβαλαν στην περιοχή το 1826, σώζοντας το χωριό από την καταστροφή.
Μετά την απελευθέρωση αποτέλεσε αρχικά έδρα του δήμου Σιταίνης, ο οποίος καταργήθηκε μετά από λίγα χρόνια λειτουργίας και εντάχθηκε στον δήμο Βρασιών. Στο διάστημα 1912-1998 αποτέλεσε ξεχωριστή κοινότητα ενώ από το 1999 ανήκει διοικητικά στον δήμο Βόρειας Κυνουρίας

Ο οικισμός

Το χωριό είναι σκαρφαλωμένο σε μία πλαγιά του Πάρνωνα, σε υψόμετρο 840 μέτρων. Είναι χτισμένο κατά μήκος του αυχένα που συνδέει δύο υψώματα. Διατηρεί αναλλοίωτη την παραδοσιακή τσακώνικη αρχιτεκτονική με τα χαρακτηριστικά πυργόσπιτα με τις στέγες από τοπικό σχιστόλιθο. Στην κορυφή του βόρειου υψώματος πάνω από τον οικισμό, διατηρούνται ερείπια του παλιού πύργου, που χτίστηκε από Βυζαντινούς του Δεσποτάτου του Μυστρά, τον 14ο αιώνα με σκοπό την οχύρωση της περιοχής.
Σελλά Ευρυτανίας

Τοπική Κοινότητα Σελλών

Στην Τοπική Κοινότητα, εκτός των Σελλών, υπάγεται ο οικισμός Μηλιά (33 κάτοικοι). Ο συνολικός πληθυσμός της Τοπικής Κοινότητας Σελλών' ανέρχεται σε 134 κατοίκους.

Ιστορική Αναδρομή

Η πρώτη γραπτή αναφορά του χωριού ανάγεται σε οθωμανικά έγγραφα του 15ου αιώνα.
Ο άνθρωπος που έτρεχε πολύ

Πλοκή

Η ταινία ξεκινά με ένα αλλόκοτο όνειρο του Θανάση Ζεβεδαίου, που βλέπει την εκτέλεσή του από εκτελεστικό απόσπασμα, συνειδητοποιώντας ότι δεν είναι ακριβείς στην ώρα που υποτίθεται ότι θα τον εκτελούσαν, κατόπιν ξυπνάει υπό τον ήχο πολλών ξυπνητηριών. Κατόπιν αντιλαμβάνεται ότι επρόκειτο για όνειρο και κάνει την πρωινή του γυμναστική. Αργότερα ετοιμάζει πρωινό για όλα τα μέλη της οικογένειας, τα οποία είναι πέντε πλην του Θανάση: η αδελφή του με τα παιδιά της και ο παππούς. Μετά από αυτό, η ταινία δείχνει το πώς βγάζει ο Θανάσης το ψωμί του. Είναι ένας πλασιέ ρολογιών και δη, δυσκολεύεται ιδιαίτερα να πουλήσει το εμπόρευμα. Η μέρα του Θανάση κλείνει με το να συναντήσει την αγαπημένη του και κατόπιν αυτού να πάει να επισκεφτεί το σπίτι του αδελφού του Χαρίλαου, ο οποίος δεν εργάζεται ποτέ, με τον καημένο τον Θανάση να τρέχει και για αυτούς, κάθε πρώτη του μηνός, για τα έξοδα του μήνα. Το σπίτι του αδελφού του είναι ένα αχούρι. Ο Χαρίλαος είναι επαγγελματίας τεμπέλης και δεν κάνει τίποτε όλη τη μέρα εκτός από το να αμπελοφιλοσοφεί. Έχει 7 παιδιά και μία γυναίκα. Αργότερα η ταινία μεταφέρεται στο ταβερνάκι που συναντιούνται ο Θανάσης με την αγαπημένη του, η οποία τον πιέζει για τον γάμο, καθώς τα χρόνια περνάνε.
Την επόμενη μέρα ο αδελφός του Θανάση, Χαρίλαος, πεθαίνει. Έτσι μαζεύονται στο σπίτι του Θανάση οικογενειακά για να κλάψουν τον νεκρό, τα ορφανά, η χήρα, και λοιποί συγγενείς. Όταν, αργότερα, φτάνει η ώρα για τα ορφανά, και ποιος επρόκειτο να τα τακτοποιήσει, τότε όλοι οι συγγενείς ρίχνουν την ευθύνη στον Θανάση, υποστηρίζοντας ότι είναι υποχρέωσή του, να φροντίσει τα ορφανά, κι αυτοί θα τον βοηθούν. Ο Θανάσης πείθεται. Αργότερα ανακαινίζει το σπίτι του για να χωρέσουν τα 7 ορφανά και η χήρα. Όμως, τα παράπονα από την αδελφή του όλο πάνε και χειροτερεύουν καθώς η κατάσταση στο σπίτι είναι ανυπόφορη πλέον, αφού συζούν 14 άτομα. Και ο Θανάσης συνεχίζει να τρέχει για όλους.
Ωστόσο η πίεση από την αγαπημένη του συνεχίζεται. Παράλληλα οι συγγενείς που είχαν υποσχεθεί να συνδράμουν τον Θανάση για τα ορφανά, πλέον αρνούνται. Τα πράγμα γίνονται δύσκολα, καθώς ο Θανάσης δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα. Η ταινία τελειώνει με ένα απροσδόκητο φινάλε: ο Θανάσης πια δεν έχει άγχος, δεν δείχνει να έχει σκοτούρες, κι έτσι αρχίζει να υιοθετεί τις πρακτικές του αδελφού του Χαρίλαου: «Άνθρωπε, γεννιέσαι, ζεις, πεθαίνεις, πες μου, τι καταλαβαίνεις;»
Αγάπιος Λεονάρδος

Βίος

Ο Αγάπιος Λεονάρδος γεννήθηκε περί το 1741 στη Δημητσάνα και το κοσμικό του όνομα ήταν Ασημάκης. Τη στοιχειώδη παιδεία ολοκλήρωσε στην γεννέτειρά του και στην Τρίπολη κοντά στον Παρθένιο. Το 1759 μετέβη στην Κωνσταντινούπολη για σπουδές θεολογικές ευρύτερες κι από εκεί στο Άγιο Όρος κι από εκεί στη Σμύρνη κοντά στον Γεράσιμο ιερομόναχο Γούνα. Τον έβαλε υπότροφο στη Σχολή της Σμύρνης μέχρι το 1764. Την ίδια περίοδο εκάρη μοναχός λαμβάνοντας το όνομα Αγάπιος. Μαζί με τον ιερομόναχο Γεράσιμο ήλθε στη Δημητσάνα και σύστησε σχολείο όπου δίδασκε αμισθί σε πάνω από σαράντα μαθητές.Μετά τα Ορλωφικά και τα αντίποινα που ξέσπασαν από τους Τούρκους, ο Αγάπιος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Σχολή της Δημητσάνας και κατέφυγε στη Ζάκυνθο και μετά από λίγο καιρό στην Πάργα όπου δίδαξε και στη συνέχει επέστρεψε στη Δημητσάνα για να συνεχίσει το διδακτικό του έργο. Το 1781 προσκλήθηκε από τον συμπατριώτη του Αντώνιο Αντωνόπουλο στη Σμύρνη, για να αναλάβει διδακτικό έργο και τη διεύθυνση της εκεί  Σχολής. Πέθανε στις 14 Φεβρουαρίου 1815 στο Άργος.
Συνεργάστηκε με τον Νικόδημο τον Αγιορείτη στην έκδοση του Πηδαλίου
Η Ορθόδοξη Εκκλησία τον έχει ανακηρύξει όσιο και η μνήμη του εορτάζεται στις 6 Νοεμβρίου.