google/wiki40b huggingface dataset:
Κυβερνείο Μενούφια

Ιστορία

Το κυβερνείο οφείλει το όνομα του στην πόλη Μενούφ που ήταν η πρωτεύουσά του έως το 1826 όταν και μεταφέρθηκε στη Σιμπίν ελ Κομ από τον Μωχάμεντ Αλί. Το 1913 το κυβερνείο είχε 970.581 κατοίκους κι 1.572 τργ χλμ έκταση. Στην απογραφή του 1937 είχε 1.157.433 κατοίκους κι έκταση 1.611 τργ χλμ, στην απογραφή του 1947 είχε την ίδια έκταση και 1.165.015 κατοίκους.
Μιχαήλ Νεστέροφ

Τα έργα του

Αρχικά, ο Νέστεροφ φιλοτεχνούσε πίνακες με ιστορικά θέματα και σκηνές της καθημερινής ζωής, αλλά αργότερα ενδιαφέρθηκε κυρίως για έργα με θρησκευτικό και φιλοσοφικό περιεχόμενο. Στα έργα αυτά περιλαμβάνονται: «Ερημίτης» (1889, Πινακοθήκη Τρετιακόφ, Μόσχα), «Το όραμα του νεαρού Βαρθολομαίου» (1889 – 1890, Πινακοθήκη Τρετιακόφ, Μόσχα), που απεικονίζει τη μεταστροφή του μεσαιωνικού Ρώσου Αγίου Σεργίου Ραντονέζσκι (Sergei Radonezhsky) και θεωρείται ως το παλαιότερο δείγμα ρωσικής συμβολικής τέχνης, «Ο Άγιος Σέργιος Ραντονέζσκι σε νεαρή ηλικία» (1892 – 97, Πινακοθήκη Τρετιακόφ, Μόσχα), «Τσαρέβιτς Ντμίτρι» (1899, Ρωσικό Μουσείο, Αγία Πετρούπολη), «Φιλόσοφοι (Πορτρέτο του Πάβελ Φλορένσκι και Σεργκέι Μπουλγκάκοφ)» (1917, Πινακοθήκη Τρετιακόφ, Μόσχα), «Αρχιεπίσκοπος (Πορτρέτο του Αντόνι Βολίνσκι)» (1917, Πινακοθήκη Τρετιακόφ, Μόσχα). 
Ο αριστουργηματικός πίνακάς του «Φορώντας το πέπλο» (1898, Ρωσικό μουσείο, Αγία Πετρούπολη), που απεικονίζει ένα επεισόδιο από τη ρωσική εκκλησιαστική ζωή, εμπνέεται από ποιητική διάθεση και έντονο λυρισμό. Στο ίδιο λυρικό ύφος είναι το «Πορτρέτο της Όλγας Νέστεροβα, γνωστής ως γυναίκας που αρεσκόταν στην ιππασία» (1906, Ρωσικό Μουσείο, Αγία Πετρούπολη) και το «Πορτρέτο του Λέοντα Τολστόι» (1907).

Οι τοιχογραφίες και τα πορτρέτα

Από το 1890 ως το 1910, ο Νέστεροφ έζησε στο Κίεβο και την Αγία Πετρούπολη, φιλοτεχνώντας τις τοιχογραφίες στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Βλαδίμηρου στο Κίεβο και την Εκκλησία του Ρέοντος Αίματος στην Αγία Πετρούπολη. Μετά το 1910, πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του στη Μόσχα, εργαζόμενος στη μονή Μαρφο-Μαρίνσκι. Ως ευσεβής θρησκευόμενος, ο Νέστεροφ δεν αποδέχτηκε ποτέ στη ζωή του τη Μπολσεβίκικη Επανάσταση, αλλά παρέμεινε στη Ρωσία μέχρι το θάνατό του.  Κατά τη διάρκεια της σοβιετικής περιόδου, ζωγράφιζε με λυρικό ύφος πορτρέτα πολλών διάσημων προσώπων της εποχής του, όπως το «Πορτρέτο του γλύπτη Ιβάν Σαντρ» (1934), το «Πορτρέτο του Ιβάν Πάβλοφ» (1935), το «Πορτρέτο της γλύπτριας Βέρας Μούχινα» (1940) κ. ά.
Φίλιπ Τζόνσον

Βιογραφία

Ο Τζόνσον γεννήθηκε στο Κλίβελαντ, στο Οχάιο το 1906. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, όπου επικεντρώθηκε στην ιστορία και τη φιλοσοφία, εστιάζοντας ιδιαίτερα στους προσωκρατικούς φιλοσόφους. Ο Τζόνσον διέκοπτε τις σπουδές του με πολλά μεγάλα ταξίδια στην Ευρώπη. Αυτά τα ταξίδια ήταν πολύ κρίσιμα για την εκπαίδευση του· επισκέφθηκε τη Σαρτρ, τον Παρθενώνα και πολλά άλλα αρχαία μνημεία, που τον γοήτευσαν με την αρχιτεκτονική τους.
Το 1928 ο Τζόνσον συναντήθηκε με τον αρχιτέκτονα Λούντβιχ Μις φαν ντερ Ρόε, ο οποίος εκείνη την εποχή σχεδίαζε το γερμανικό περίπτερο για τη Διεθνή Έκθεση του 1929 στη Βαρκελώνη. Η συνάντηση ήταν μια αποκάλυψη για τον Τζόνσον και αποτέλεσε τη βάση για μια διά βίου σχέση συνεργασίας και ανταγωνισμού.
Το 1932 με την έκθεσή του, «το Διεθνές Στυλ», εισήγαγε τη μοντέρνα αρχιτεκτονική στο αμερικανικό κοινό. Στην έκθεση αυτή συμμετείχαν αξιόλογοι αρχιτέκτονες όπως ο Λε Κορμπυζιέ, ο Βάλτερ Γκρόπιους και ο Μις βαν ντερ Ροε.

The Glass House

Το «Γυάλινο Σπίτι», κατοικία του Τζόνσον, σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε το 1949 στο Νιού Κάνααν στο Κονέκτικατ. Αποτελείται από δυο επιμέρους κτήρια: “το Glass House” και το “Brick House”. Στο Glass House τοποθέτησε το καθιστικό, ενώ στο Brick House το υπνοδωμάτιο. Το πρώτο είναι κατασκευασμένο από γυαλί, έχει ελεύθερη επίπλωση και είναι γενικότερα ανοικτό στην εξωτερικότητα. Το δεύτερο, είναι ένας τούβλινος χωρίς ανοίγματα όγκος, που επιτρέπει την ελεύθερη κίνηση των ερωτικών συντρόφων του Φίλιπ. Ο Τζόνσον με το Glass House ανέτρεψε στερεότυπα που ήθελαν το σπίτι ως κουτί. Εισήγαγε ελεύθερο χώρο ανάμεσα στους δυο όγκους, διάνοιξε την κατοικία στην εξωτερικότητα και τοποθέτησε το υπνοδωμάτιο σε απόσταση από την ελεγχόμενη εσωτερικότητα του σπιτιού-κουτί.
Μητροφάνης Γ΄

Βιογραφία

Γεννήθηκε γύρω στο 1520 στο Πικρίδιο (Χάσκιοϊ) της Κωνσταντινούπολης. Ο πατέρας του ήταν Βούλγαρος έμπορος κεραμικών. Το κοσμικό του όνομα ήταν Μανουήλ ή Μιχαήλ. Εκάρη μοναχός στη Μονή Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους και υπηρέτησε ως εφημέριος του ναού της Αγίας Παρασκευής στο Χάσκιοϊ. Όταν ο προσωπικός του φίλος Διονύσιος Γαλατιανός εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης, ο Μητροφάνης αποσπάστηκε στον Πατριαρχικό ναό και το 1546 εξελέγη Μητροπολίτης Καισαρείας με την υποστήριξη του Πατριάρχη. Ο ίδιος Πατριάρχης του ανέθεσε αποστολές στη Βενετία, τη Ρώμη και την Κέρκυρα. Ενώ ήταν Πατριαρχικός Έξαρχος στη Ρώμη, συνάντησε με δική του πρωτοβουλία τον Πάπα Ιούλιο Γ΄, με αποτέλεσμα να προκληθεί σοβαρή κρίση στους κόλπους της Εκκλησίας και αντιδράσεις που έπληξαν τον ίδιο τον Πατριάρχη. Αποτέλεσμα αυτού ήταν να καθαιρεθεί και να εκτοπιστεί στην Παροναξία. Το 1551 συγχωρήθηκε και αποσύρθηκε στη Μονή Αγίας Τριάδας στη Χάλκη, την οποία ανακαίνισε, οργάνωσε και εφοδίασε με αξιόλογη βιβλιοθήκη.
Τον Ιανουάριο του 1565 εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης με την υποστήριξη του προκρίτου Μιχαήλ Καντακουζηνού, ο οποίος όμως είχε και την ευθύνη της καθαίρεσής του, το 1572. Κατά την Πατριαρχία του ασχολήθηκε με οικονομικά και διοικητικά ζητήματα του Πατριαρχείου, και περιόδευσε στη Μολδαβία. Πήρε αυστηρά μέτρα κατά της σιμωνίας, θεωρώντας αυτοκαθαίρετους χειροτονούντες και χειροτονούμενους με σιμωνιακά μέσα. Ήταν διαλλακτικός με Ρωμαιοκαθολικούς και Προτεστάντες και ακολούθησε φιλενωτική πολιτική, επιχειρώντας προσεκτικές προσεγγίσεις. Κατά την Πατριαρχία του αυτή, το 1568, ο Σουλτάνος Σελίμ Β΄ διέταξε να δημευτούν όλα τα κτήματα και η κινητή περιουσία των Μονών του Αγίου Όρους, καθώς και των μοναχών τους.
Μετά την καθαίρεσή του, και ενώ συνέχισε να διαμένει στη Μονή Αγίας Τριάδος, του δόθηκε «εις ζωαρκείαν» η Μητρόπολη Χίου και κατόπιν η Μητρόπολη Λαρίσης, την οποία πούλησε για χίλια φλουριά. Προσπάθησε χωρίς επιτυχία να επανέλθει στον Οικουμενικό Θρόνο και το 1573 εξορίστηκε στο Άγιο Όρος για το λόγο αυτό. Συνέχισε όμως τις προσπάθειές του, και πέτυχε με λαϊκή στήριξη να επανεκλεγεί Πατριάρχης στις 29 Νοεμβρίου του 1579. Παρέμεινε στο Θρόνο μέχρι το θάνατό του, στις 9 Αυγούστου 1580. Τάφηκε στη μονή της Παναγίας Παμμακαρίστου στην Κωνσταντινούπολη.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Αθηνών 1975–76

Το Πρωτάθλημα της ΕΠΣ Αθηνών την περίοδο 1975-76 διεξήχθη σε τρεις κατηγορίες με δύο ή τρεις ομίλους η κάθε μία. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Γ.Σ. Καλλιθέα που ανέβηκε στη Β΄ Εθνική. Την άνοδο διεκδίκησε και ο δευτεραθλητής Α.Ο.Ν. Αργυρούπολης, χωρίς επιτυχία.
Ηλεκτρονική χορευτική μουσική

Η Ηλεκτρονική χορευτική μουσική (επίσης γνωστή ως EDM, χορευτική μουσική, ή club μουσική) είναι ένα ευρύ φάσμα των κρουστών ηλεκτρονικών μουσικών ειδών γίνεται σε μεγάλο βαθμό για νυχτερινά κέντρα, ρέιβ πάρτι και γιορτές. EDM παράγεται γενικά για αναπαραγωγή από δίσκο jockeys (DJs) οι οποίοι δημιουργούν απρόσκοπτες επιλογές των κομματιών, που ονομάζεται ένα μείγμα, παραβιάζοντας από τη μία εγγραφή στην άλλη.Η παραγωγή EDM εκτελεί επίσης τη μουσική που υπάρχει σε μια συναυλία ή φεστιβάλ,η οποία ονομάζεται μερικές φορές μια ζωντανή PA. Στο Ηνωμένο Βασίλειο και στην ηπειρωτική Ευρώπη, EDM πιο συχνά αποκαλείται «χορευτική μουσική» ή απλώς «χορός».
Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας του 1990, μετά από την εμφάνιση του έξαλλου, πειρατικού ραδιοφώνου και την έξαρση του ενδιαφέροντος για club κουλτούρας, το EDM απέκτησε επικρατούσα δημοτικότητα στην Ευρώπη. Κατά τη διάρκεια της από τα μέσα έως τα τέλη της δεκαετίας του 1990, παρά την αρχική επιτυχία ενός συνολικού χορού πράξεων στις ΗΠΑ. Η αποδοχή του χορού δεν ήταν καθολική και τα κύρια μέσα μαζικής ενημέρωσης παρέμειναν εχθρικά προς αυτό το είδος μουσικής. Αυτή τη στιγμή, η αντιληπτή συσχέτιση μεταξύ της EDM και του πολιτισμού των ναρκωτικών οδήγησε τις κυβερνήσεις σε κρατικό και της πόλης επίπεδο των νόμων και των πολιτικών που αποσκοπούν στην ανάσχεση της εξάπλωσης της rave κουλτούρας.
Από τις αρχές της δεκαετίας του 2010, ο όρος «ηλεκτρονική χορευτική μουσική» και το αρκτικόλεξο «EDM» ωθούνταν από τη μουσική βιομηχανία των ΗΠΑ και τον μουσικό Τύπο, σε μια προσπάθεια να αλλάξει το σήμα της Αμερικανικής rave κουλτούρας. Παρά την προσπάθεια του κλάδου να δημιουργήσει μια συγκεκριμένη μάρκα EDM, το αρκτικόλεξο παραμένει σε χρήση ως γενικός όρος για πολλαπλά είδη χορού, συμπεριλαμβανομένων house, techno, trance, drum & bass, dubstep, και των αντίστοιχων υποκατηγοριών τους.
Χάρτα της Μονής Χιλανδαρίου

Η Χάρτα της Μονής Χιλανδαρίου (σερβικά: Хиландарска повеља) είναι μεσαιωνικό έγγραφο που γράφτηκε στο τέλος του 12ου αιώνα από τον Στέφανο Νεμάνια. Η δεύτερη έκδοση, δόθηκε στη δημοσιότητα από το γιο του Στέφανο. Το πρωτότυπο φυλάσσεται στην μονή Χιλανδαρίου στο Άγιο Όρος, και στο αρχείο περιγράφει τη ζωή του Νεμάνια.
Είναι γραμμένο σε περγαμηνή, 63 εκατοστά μήκος και 32,5 εκατοστά πλάτος. Το κατώτερο μέρος είναι στενό, που κυμαίνεται από 50 εκατοσστάαπό το άκρο, έτσι ώστε να έχει το σχήμα ενός ακανόνιστου τριγώνου. Το κείμενο είναι γραμμένο με μαύρο μελάνι. Υπάρχουν συνολικά 75 σειρές. Στο τέλος υπάρχει η υπογραφή κάτω από την ημερομηνία και η επιβεβαίωση του βασιλιά Βλάντισλαβ.
Ο Χάρτης ξεκινά με τις λέξεις:
Στην αρχή ο Θεός δημιούργησε τον ουρανό και τη γη και τους ανθρώπους σε αυτή, και τους ευλόγησε και έδωσε την εξουσία σε όλη τη δημιουργία του, και να τοποθετήσει σε αυτούς βασιλείς, κυβερνήτες, τα εν λόγω ηγεμόνες, και όλοι έδωσαν για να ταΐσουν το κοπάδι του...
Αυτόνομος θύλακας της Χαντίας - Μανσίας

Ιστορία

Ο θύλακας ιδρύθηκε στις 10 Δεκεμβρίου του 1930 ως ο Αυτόνομος Θύλακας Οστιάκ-Βογκούλ (Остя́ко-Вогу́льский национа́льный о́круг). Τον Οκτώβριο του 1940, μετονομάστηκε σε Εθνικός Θύλακας της Χαντίας-Μανσίας. Το 1977, μαζί με τους άλλους εθνικούς θύλακες της Ρωσικής ΣΟΣΔ, έγινε αυτόνομος θύλακας (Αυτόνομος Θύλακας της Χαντίας-Μανσίας). Το 2003, η λέξη ''Γιουγκρά'' προστέθηκε στο επίσημο όνομα.

Γεωγραφία

Ο θύλακας καταλαμβάνει το κεντρικό τμήμα της Δυτικής Σιβηρικής Πεδιάδας.
Στους κύριους ποταμούς περιλαμβάνονται ο Ομπ και ο παραπόταμος του Ιρτίς.
Η βορειοανατολική γραμμή του ίδιου παράλληλου και μεσημβρινού διαπερνά τον Αυτόνομο Θύλακα της Χαντιμανσίας.

Θρησκεία

Σύμφωνα με μια έρευνα του 2012, το 38.1% του πληθυσμού της Γιουγκρά ανήκει στην Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, ενώ συνολικά το 43.1% των ερωτηθέντων είναι Χριστιανοί. Επίσης, το 1% του πληθυσμού ανήκει στην Σλαβική εθνική πίστη (Ροντνοβέρι) ή στην εθνική πίστη της Χαντιμανσίας. Το 11% των ερωτηθέντων απάντησαν Μουσουλμάνοι (κυρίως οι Τάταροι). Επιπροσθέτως, το 23% του πληθυσμού δήλωσαν πνευματικοί αλλά όχι θρησκευόμενοι, το 11% είναι άθεοι και το 10.9% ακολουθεί άλλες θρησκείες ή δεν απάντησε στην ερώτηση.

Μεταφορές

Το συνολικό μήκος των σιδηροδρομικών γραμμών ανέρχεται στα 1,106 χιλιόμετρα. Το μήκος των δρόμων είναι πάνω από 18,000 χιλιόμετρα.
Σκαραμαγκάς Αττικής

Ακτή Σκαραμαγκά

Η Ακτή Σκαραμαγκά μέχρι πριν από μερικές δεκαετίες, αποτελούσε μέρος αναψυχής και κολύμβησης για τους κατοίκους του Χαϊδαρίου, αλλά και ολόκληρης της Αττικής. 
Το 1937 ξεκίνησε η κατασκευή των έργων υποδομής για την εξυπηρέτηση του Πολεμικού Ναυτικού, ενώ το 1956 αγοράστηκε αυτή η μονάδα από τον εφοπλιστή Σταύρο Νιάρχο, ο οποίος έκανε επεκτάσεις μπαζώνοντας και απαλλοτριώνοντας προς την πλευρά της πλαζ. Ο πρόεδρος του Εξωραϊστικού Συλλόγου Σκαραμαγκά, Παναγιώτης Κουκουμάς, είχε τότε κάνει καταγγελία, για την προσπάθεια αυτή.
Σήμερα από την άλλοτε παραλία έχει μείνει μόνο ένα μικρό τμήμα της από το βόρειο όριο των Ναυπηγείων μέχρι την εθνική οδό Αθηνών-Κορίνθου.
Μιχάλης Ρέππας

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Λουτράκι. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, στο Μαθηματικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών και στη σχολή Κινηματογράφου Λυκούργου Σταυράκου. 
Παίζει και ως ηθοποιός στα σενάρια που γράφει μαζί με τον Θανάση Παπαθανασίου. Συμμετείχε μαζί με τον Θανάση Παπαθανασίου σε πολλές θεατρικές επιθεωρήσεις και μουσικές εκπομπές, συνεργαζόμενοι με τον Κώστα Μακεδόνα, τον Γιώργο Μαρίνο, την Αφροδίτη Μάνου και τη Δήμητρα Γαλάνη.
Αηθικισμός

Κυριότερες Αρχές

Οι κυριότερες αρχές του αηθικισμού είναι δύο: 
α) Aρνηση της ηθικής οφειλής,του ηθικού καθήκοντος.Αυτό που στη συνείδησή μας παρουσιάζεται ως ηθικά δέον και αξιώνει από μας την εφαρμογή του είναι μια πλάνη .
β) Aρνηση της διάκρισης ανάμεσα στο Καλό και στο Κακό.Μια τέτοια διάκριση έχει ιστορική προέλευση και δεν μπορεί να δημιουργήσει καμιά απόλυτη ηθική δέσμευση.Αυτό που θεωρείται από την ηθική ως «Καλό» δεν είναι ιδεώδες, και αυτό που κατακρίνεται ως <<Κακό>> δεν είναι απαίσιο και δεν πρέπει να το αποστρεφόμαστε : και τα δυο βρίσκονται πέρα από κάθε αξιολόγηση.

Σκοπός και Αποστολή

Σκοπός και αποστολή του αηθικισμού είναι  να αποκαλύψει την ουσία κάθε νοήματος της ισχύουσας ηθικής.
Μητροπολίτης Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου Ευγένιος

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 1968 στο Ηράκλειο Κρήτης. Το 1990 έλαβε το δίπλωμα της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1991 περάτωσε τα μαθήματα Ιστορικής Θεολογίας του τμήματος Μεταπτυχιακών Σπουδών της Θεολογικής Σχολής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Το 1991 έγινε μοναχός στην Ι.Μ. Αγίου Γεωργίου Σελληναρίου και χειροτονήθηκε διάκονος και αργότερα πρεσβύτερος, διακονώντας ως ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως Πέτρας και Χερρονήσου.
Το 2001 διορίσθηκε Υπογραμματέας της Ιεράς Επαρχιακής Συνόδου της Εκκλησίας της Κρήτης. Το 2005 εξελέγη και χειροτονήθηκε Επίσκοπος Κνωσού, βοηθός επίσκοπος του Αρχιεπισκόπου Κρήτης και Αρχιγραμματέας της Συνόδου.
Στις 9 Σεπτεμβρίου 2010 εξελέγη μητροπολίτης Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου.
Τα Ονομαστήριά του είναι στις 13 Δεκεμβρίου, Μνήμη των Αγίων Πέντε Μαρτύρων Ευστρατίου, Αυξεντίου, Ευγενίου, Μαρδαρίου και Ορέστου.
Ανατολικό Τιμόρ

Δημογραφία

Ο πληθυσμός της χώρας είναι 1.261.407 (επίσημη εκτίμηση 2018). Ο ρυθμός αύξησης του πληθυσμού είναι 2,44% (εκτίμηση 2014), με ρυθμό γεννήσεων 34,48 γεννήσεις/1000 κατοίκους και θανάτου 6,18 θανάτους/1000 κατοίκους (εκτίμηση 2014). Όσον αφορά τη θρησκεία, μετά την ανεξαρτησία το 2002 το Ανατολικό Τιμόρ έγινε η δεύτερη, μετά τις Φιλιππίνες, Ρωμαιοκαθολική χώρα της Ασίας, καθώς οι κάτοικοί της είναι πιστοί του δόγματος αυτού σε ποσοστό 90%. Το 5% του πληθυσμού είναι πιστοί του Ισλάμ, ενώ υπάρχουν ακόμη ομάδες Προτεσταντών, Μαρτύρων του Ιεχωβά, Ινδουιστών κ.ά. Επίσημες γλώσσες της χώρας είναι η Πορτογαλική και η Τετούμ με πολλές διαλέκτους ανά τη χώρα.
Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2016 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, ήταν 68,6 χρόνια (66,8 χρόνια για τους άνδρες και 70,4 για τις γυναίκες).

Δημόσιες αργίες

Ημερομηνίες

1 Ιανουαρίου: Πρωτοχρονιά

κινητή εορτή: Κουρμπάν Μπαϊράμ

Μάρτιος-Απρίλιος: Μεγάλη Παρασκευή
Πρωτομαγιά

20 Μαΐου: Ημέρα της Ανεξαρτησίας και αναγνώριση της κυβέρνησης από τον Ο.Η.Ε.

Μάιος-Ιούνιος: Πεντηκοστή-Αγίου Πνεύματος

1 Νοεμβρίου: Ημέρα των Αγίων Πάντων

2 Νοεμβρίου: Ημέρα των ψυχών

28 Νοεμβρίου: Κήρυξη της Ανεξαρτησίας

κινητή εορτή: Ιντ αλ-φιτρ

7 Δεκεμβρίου: Εορτή των ηρώων

25 Δεκεμβρίου: Χριστούγεννα

Οικονομία

Το ΑΕΠ της χώρας είναι 0,599 δις δολάρια ΗΠΑ (σε ονομαστικές τιμές, εκτίμηση 2009, 170η στον κόσμο). Ο ρυθμός αύξησης του ΑΕΠ είναι 1,00% (εκτίμηση 2004). Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ είναι 551 $. Το Ανατολικό Τιμόρ χρησιμοποιεί ως νόμισμα το δολάριο ΗΠΑ και από το 2003 εκδίδει τα δικά του κέρματα τα οποία έχουν την ίδια αξία με τα αμερικάνικα σεντς.
Η οικονομία της ορεινής αυτής χώρας στηρίζεται στη γεωργική παραγωγή, στα μαργαριτάρια και την αλιεία.

Διακυβέρνηση

Πρόεδρος της χώρας είναι ο  Φρανσίσκο Γκουτέρες, εκλεγείς το 2017 με ποσοστό 57,1% των ψήφων και πρωθυπουργός ο Ταούρ Ματάν Ρουάκ. Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 17 ετών και άνω.

2008

Στις 11 Φεβρουαρίου του 2008 εκδηλώθηκε αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του Προέδρου Ζοζέ Ράμος Όρτα στο Προεδρικό Μέγαρο,με αποτέλεσμα να τραυματιστεί στο στήθος και στην κοιλιακή χώρα. Λίγο αργότερα έγινε αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας και του Πρωθυπουργού Σανάνα Γκουσμάο, ο οποίος δεν τραυματίστηκε. Η χώρα κηρύχθηκε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και επιβλήθηκε απαγόρευση κυκλοφορίας για 48 ώρες. ενώ οι αρχές έκαναν λόγο για "αποτυχημένο πραξικόπημα". Προσωρινός Πρόεδρος ανέλαβε ο Βισέντε ντα Σίλβα Γκουτέρες, αντιπρόεδρος της χώρας. Στις 13 Φεβρουαρίου τον διαδέχθηκε ο Φερνάντο ντε Αραούζο. Παράλληλα, όσον αφορά τις διεθνείς αντιδράσεις στις επιθέσεις, έγινε έκτακτη σύγκληση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, όπως και ενίσχυση των στρατιωτικών δυνάμεων της Αυστραλίας στο Τιμόρ.

Μεταφορές

Η οδήγηση γίνεται στα αριστερά.
Πόλεμοι των Χουσιτών

Εμφάνιση

Κατά τον 15ο αιώνα, εμφανίστηκε στην Κεντρική Ευρώπη το κίνημα των Χουσιτών ή Ουσσιτών, των οπαδών του μεταρρυθμιστή Γιαν Χους. Οι Χουσίτες ενδιαφέρθηκαν για κοινωνικά ζητήματα και ενίσχυσαν την τσεχική εθνική συνείδηση.Πέτυχαν σημαντικές νίκες εναντίον των αυτοκρατορικών σταυροφόρων της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, κάτι που αποδίδεται στο θρησκευτικό τους ζήλο και την ηγετική φυσιογνωμία του Χους.

Διαχωρισμός

Χωρίστηκαν σε δυο στρατόπεδα: τους μετριοπαθείς ουτρακιστές και τους ριζοσπάστες θαβωρίτες.
Σύμβολο των ουτρακιστών ήταν το άγιο Δισκοπότηρο. Το όνομά τους προέρχεται από τη λατινική φράση "sub utraque specie", που σημαίνει "και στα δυο είδη". Η Θεία Κοινωνία και το αντίδωρο φυλάσσονταν μόνο για τον κλήρο. Πράγματι, η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία για να κάνει οικονομία στον οίνο τον είχε καταργήσει για τον λαό (ακόμη και σήμερα τον χρησιμοποιεί στην κοινωνία μόνον για τους ιερείς). Στον λαό έδιδε μόνον άρτο ισχυριζόμενη ότι η μία ουσία περιελάμβανε και την άλλη.
Το χουσιτικό κίνημα ριζοσπαστικοποιήθηκε γρήγορα και πέρασε στα χέρια των συντεχνιών, ενώ ο ρόλος των κατώτερων στρωμάτων του πληθυσμού και η αυξημένη μαχητικότητα των χωρικών έδωσαν την ηγεμονία στους θαβωρίτες, την πιο δυναμική τάση του κινήματος. Οι θαβωρίτες πήραν το όνομά τους από τον οικισμό τους, Θαβώρ, όπου ζούσαν εφαρμόζοντας κοινοκτημοσύνη. Κέρδισαν στρατιωτικές νίκες και η επίδραση τους εξαπλώθηκε στη Γερμανία, τη Γαλλία και την Ισπανία.
Το 1434 ο στρατός των θαβωριτών νικήθηκε κατά κράτος στη μάχη του Λίπανι από τους συντηρητικούς Χουσίτες και το 1452 καταλήφθηκε και η ίδια η πόλη Θαβώρ, ενώ βασιλιάς έγινε ο μετριοπαθής χουσίτης Γεώργιος του Ποντιέμπραντι ή Ποντέμπραντι.
Το 1420, με αρχηγό τον Γιαν Ζίζκα, οι Χουσίτες κερδίζουν τη μάχη του Βίτκοβ και τη μάχη του Βίσεχραντ.
Το 1485, γίνεται η επανάσταση των Χουσιτών στην Πράγα.
Αξιομνημόνευτο γεγονός είναι οι επανειλημμένες επαφές Τσέχων Ουσιτών με Έλληνες (Βυζαντινούς) θεολόγους, με αποκορύφωμα επιστολή υπογεγραμμένη από τον Πατριάρχη Γεννάδιο Σχολάριο και άλλους επιφανείς κληρικούς της Κωνσταντινούπολης (1452) σε υποστήριξη των Τσέχων Ουσιτών έναντι της Ρώμης (η επιστολή αυτή εκτίθεται στο Εθνικό Μουσείο). Τσέχοι Ουσίτες ήθελαν τον Έλληνα Ιάκωβο Παλαιολόγο να εκλεγεί ως Αρχιεπίσκοπος Πράγας. Ο τελευταίος, μοναχός, φιλόλογος και θρησκευτικός μεταρρυθμιστής από τη Χίο, καταδιωκόμενος από την Ιερά Εξέταση, κατέφυγε στην Αυλή του Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Φερδιναρδου Α’, ο οποίος είχε την έδρα του τότε στην Πράγα.
Επαρχίες της Κυπριακής Δημοκρατίας

Η Κυπριακή Δημοκρατία, για διοικητικούς λόγους, είναι διαιρεμένη σε έξι επαρχίες. Οι επαρχίες αυτές περιλαμβάνουν δήμους και κοινότητες. Η διοικητική πρωτεύουσα κάθε επαρχίας είναι ο ομώνυμος μητροπολιτικός δήμος.

Επαρχιακές διοικήσεις και έπαρχος

Η κάθε επαρχία διοικείται από την Επαρχιακή Διοίκηση, επικεφαλής των οποίων είναι ένας έπαρχος. Ο κάθε έπαρχος είναι ανώτερος δημόσιος υπάλληλος, υπαγόμενος στο Υπουργείο Εσωτερικών. Διορίζονται από την κυβέρνηση ως τοπικοί εκπρόσωποι της και λειτουργούν ως συντονιστές και σύνδεσμοι για τις δραστηριότητες όλων των υπουργείων στις επαρχίες. Κάθε Επαρχιακή Διοίκηση συντονίζει, καθοδηγεί και υλοποιεί έργα ανάπτυξης των κοινοτήτων. Επιπρόσθετα, διαδραματίζουν ουσιαστικό ρόλο στην εκπόνηση, αναθεώρηση και τροποποίηση των Τοπικών Σχεδίων και της Δήλωσης Πολιτικής καθώς και στη διαδικασία μελέτης των ενστάσεων. Γενικά οι Επαρχιακές Διοικήσεις με την ποικίλη και πολύπλευρη δράση τους αποσκοπούν στην εξυπηρέτηση του κοινού, τόσο με την παροχή κανονικών διοικητικών υπηρεσιών, με βάση τους διάφορους νόμους και κανονισμούς, όσο και με την εκτέλεση διαφόρων έργων αγροτικής ανάπτυξης. Τα έργα αυτά συμβάλλουν όχι μόνο στην ανάπτυξη της υπαίθρου, αλλά και στην πρόοδο και ανάπτυξη της χώρας γενικότερα.
Αμπνταλά Μοχάμετ

Καριέρα

Το μεγαλύτερο χρόνο της θητείας του πρόεδρος ήταν ο Αλί Σοϊλί. Διορίστηκε πρωθυπουργός στις 7 Ιανουαρίου του 1976 και ήταν το πρώτο πρόσωπο που έφερε τον τίτλο αυτό από την ανεξαρτησία των νησιών, το 1975. O πρόεδρος Σοϊλί δολοφονήθηκε σε πραξικόπημα αλλά ο Μοχάμετ διατηρήθηκε στο πρωθυπουργικό αξίωμα για μερικούς μήνες ακόμα επί του νέου καθεστώτος, με πρόεδρο τον Αχμέτ Αμπνταλά. Παρέμεινε πρωθυπουργός ως τις 22 Δεκεμβρίου του 1978, οπότε απομακρύνθηκε από τον πρόεδρο και τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Σαλίμ Μπεν Αλί. Ο Μοχάμετ απεβίωσε στο Μουτσαμουντού του νησιού Ανζουάν στις 3 Φεβρουαρίου του 2000.
Έλενα Σουλιώτη

Βιογραφία

Η Σουλιώτη γεννήθηκε στην Αθήνα στις 28 Μαΐου 1943, αλλά μεγάλωσε στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής, όπου μετανάστευσε η οικογένειά της το 1948. Αρχικά ήθελε να γίνει χημικός μηχανικός όπως ο πατέρας της, την κέρδισε όμως η μουσική.
Στα 19 της και αφού είχε ήδη ολοκληρώσει τις βασικές μουσικές σπουδές, εγκαταστάθηκε στο Μιλάνο για να παρακολουθήσει μαθήματα από τη φημισμένη Καταλανή σοπράνο Μερσέντες Λιόπαρτ. Δύο χρόνια αργότερα έκανε το πρωταγωνιστικό ντεμπούτο της ως Σαντούτσα στην Καβαλερία Ρουστικάνα (Νάπολη 1964), αποσπώντας διθυραμβικές κριτικές. Ακολούθησε μια πολύ δημιουργική περίοδος, κατά την οποία ερμήνευσε κάποιες απ' τις πιο σημαντικές ηρωίδες του οπερατικού ρεπερτορίου, ενώ παράλληλα ηχογράφησε δίσκους που σήμερα θεωρούνται κλασικοί στο κοινό της όπερας.
Όπως όμως αποδείχθηκε στη συνέχεια, η ανάληψη δύσκολων και πολλών ρόλων σε τόσο νεαρή ηλικία, αποδείχθηκε τροχοπέδη για τη μετέπειτα καριέρα της, αφού δε δόθηκε χρόνος στη φωνή της αφενός να ξεκουράζεται, αφετέρου να ωριμάσει φυσιολογικά. Για παράδειγμα, εμφανίστηκε επανειλημμένα ως Αμπιγκαΐλε στο Ναμπούκο - ο συγκεκριμένος ρόλος θεωρείται «δολοφόνος» για τις υψιφώνους, σε βαθμό που η Μαρία Κάλλας τον είχε δοκιμάσει μία φορά το 1949 κι έκτοτε τον απέφευγε όπως ο διάβολος το λιβάνι. Άλλο ένα παράδειγμα μας δίνει η απλή ανάγνωση του προγράμματός εμφανίσεών της το 1966: Ξεκίνησε με Αΐντα στη Μάντουα και Δύναμη του Πεπρωμένου στη Νάπολη, συνέχισε με Τροβατόρε στη Γένοβα, Λουΐζα Μίλερ στη Φλωρεντία, Ναμπούκο στη Λισαβόνα, Χορό Μεταμφιεσμένων σε Μαδρίτη και Μπουένος Άιρες, ξανά Αΐντα στο Μέξικο Σίτι, Τζοκόντα στο Σικάγο και Άννα Μπολένα στη Νέα Υόρκη, για να κλείσει τη χρονιά με Ναμπούκο στη Σκάλα του Μιλάνου. Οκτώ διαφορετικοί πρωταγωνιστικοί ρόλοι σε μόλις έντεκα μήνες, ένα πρόγραμμα εξοντωτικό για κάθε λυρική τραγουδίστρια, πολλώ δε μάλλον στην ηλικία των 23 ετών!
Συνεπεία των παραπάνω, η φωνή της Σουλιώτη έχανε βαθμιαία την ακρίβεια και τη σταθερότητά της. Το 1972, μετά από οκτώ θριαμβευτικά χρόνια, αποδοκιμάστηκε ενώ ερμήνευε την Αμπιγκαΐλε στο Κόβεντ Γκάρντεν του Λονδίνου. Το 1974 αποσύρθηκε, όντας μόλις τριάντα ενός - μια ηλικία που οι περισσότερες υψίφωνοι ουσιαστικά ξεκινούν να γίνονται γνωστές. Επανεμφανίστηκε σε λιγότερο απαιτητικούς ρόλους στα τέλη της δεκαετίας του '70 και συνέχισε με αραιές παρουσίες έως το 2000, αλλά πλέον προτιμούσε να περνά το χρόνο της στη βίλα που είχε αγοράσει στη Φλωρεντία.
Πέθανε στη Φλωρεντία στις 4 Δεκεμβρίου 2004 από καρδιακή προσβολή. Είχε παντρευτεί μία φορά, τον πιανίστα Μαρτσέλο Γκουερίνι, με τον οποίο είχαν χωρίσει. Είχαν αποκτήσει μια κόρη, την Μπάρμπαρα (γεν. 1981).
3092 Ηρόδοτος

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Ηροδότου εκτιμάται σε 35,1 ± 3,1 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,057 ± 0,011.
891 Γκούνχιλντ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Γκούνχιλντ εκτιμάται σε 51,95 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,072. Η Γκούνχιλντ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 7 ώρες και 56 λεπτά.