google/wiki40b huggingface dataset:
Ξαβιέ Ντολάν

Σκηνοθέτης

Στις ταινίες του πραγματεύεται τον φόβο για τους άλλους, το ζήτημα της ομοφυλοφιλίας, τον ανεκπλήρωτο έρωτα και τη σχέση μητέρας και γιου.
Η ταινία που τον έκανε γνωστό ήταν το Σκότωσα τη μητέρα μου του 2009, για την οποία δήλωσε πως είναι ημι-αυτοβιογραφική. To 2012 σκηνοθέτησε το Λόρενς για πάντα, που κέρδισε τον Queer Χρυσό Φοίνικα στο φεστιβάλ των Καννών. To 2014 γύρισε την ταινία Mommy και έλαβε το Βραβείο Σεζάρ καλύτερης ξένης ταινίας και το Βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ Καννών από κοινού με τον Ζαν-Λυκ Γκοντάρ. Το 2015 σκηνοθέτησε το βίντεο-κλιπ Hello της Adele.
Στο Φεστιβάλ των Καννών του 2016 η ταινία του Ακριβώς το τέλος του κόσμου κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής για την πιο πρωτότυπη ταινία. Επίσης, ήταν η πρόταση του Καναδά για την καλύτερη ξενόγλωσση ταινία στα 89α βραβεία Όσκαρ και έφτασε στην τελική εννεάδα. Στα Βραβεία Σεζάρ του 2017, κέρδισε τα βραβεία καλύτερης σκηνοθεσίας και μοντάζ.
Το 2018 κυκλοφόρησε η πρώτη του αγγλόφωνη ταινία, Ο Θάνατος και η Ζωή του Τζον Φ. Ντόνοβαν. Επίσης, την ίδια χρονιά συμμετείχε ως ηθοποιός στην ταινία Boy Erased.
Μαόνα

Χαρακτηριστικά

Οι εταιρείες αυτές ήταν τις περισσότερες φορές προσωρινής διάρκειας, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις μπορούσαν να είναι εξαιρετικά επιθετικές ως προς τις μεθόδους αποπληρωμής των υπέρ τους χρεών που δημιουργούνταν, με τις ενέργειές τους να φτάνουν έως και παράνομες κατακτήσεις εδαφών. Οι καταβολές της ιδέας για από κοινού επένδυση σε συνδυασμό με από κοινού (ιδιωτική) ενίσχυση ανάγονται στη χρηματοδότηση του εμπορίου στην Μεσοποταμία. Οι γλωσσολογικές καταβολές της αραβικής λέξης Maounach μπορούν να της δώσουν την ελληνική απόδοση βοήθεια ή αμοιβαία βοήθεια. Οι μαόνες ήσαν de facto των πρώτα ιστορικά παραδείγματα πολυμετοχικών εταιρειών (τουλάχιστον στον Δυτικό κόσμο) και χρησιμοποιήθηκαν από τους Γενουάτες για την επέκταση της κυριαρχίας τους στην περιοχή του Λεβάντες κατά τον 14ο αιώνα. 
Οι μαόνες αποτελούσαν ιδιαίτερα συνήθη πρακτική στη Δημοκρατία της Γένοβας και στα εδάφη της.
1649 Φαμπρ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Φαμπρ εκτιμάται σε 28 χιλιόμετρα περίπου.Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά του είναι άγνωστα.
Φορέζ

Ιστορία

Από πολιτική άποψη, το Φορέζ ήταν μέρος της περιοχής Λυονναί του Μεσαίωνα, δυτικά της σημερινής Λυών, νότια του Σαρολαί και του Μπωζολαί, βόρεια του Βελαί και του Βιβαραί και ανατολικά της Ωβέρνης. Πρωτεύουσά του ήταν η Φερ. Άλλες σημαντικές πόλεις είναι το Μονμπριζόν, το οποίο έγινε πρωτεύουσα το 1441, το Σαιντ-Ετιέν, σημερινή πρωτεύουσα του νομού Λουάρ, Νερόντ, Σαζέλ, Ροάν και Σαιν-Ζυστ-Σαιν-Ραμπέρ. 
Η περιοχή είχε κατοικηθεί από την Παλαιολιθική περίοδο. 
Στην αρχαιότητα, οι κάτοικοι της περιοχής ήταν οι Σεγουσιάβοι, των οποίων η κύρια πόλη ήταν το Forum Segusiavorum, η σημερινή Φερ, η οποία έδωσε το όνομα της περιοχής, που διατηρήθηκε κατά την  Καρολίγγεια εποχή.  
Στην περιοχή δημιουργήθηκε η κομητεία του Φορέζ και αργότερα η παλαιά επαρχία Φορέζ στα πλαίσια του  Παλαιού Καθεστώτος, έως το 1790.
Με τη δημιουργία των νομών κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, το ανατολικό τμήμα του Φορέζ σχημάτισε το νομό Ρον-ε-Λουάρ, ο οποίος το 1793 διασπάστηκε στους νομούς Ρον και Λουάρ.
Το Φορέζ ήταν η πρώτη γαλλική περιοχή όπου εμφανίστηκε ο σιδηρόδρομος. Από το 1827, δημιουργήθηκε γραμμή από το Σαιντ-Ετιέν στο λιμάνι Αντρεζιέ στον Λίγηρα και άρχισε να μεταφέρεται σιδηροδρομικώς ο άνθρακας της περιοχής.
Από το 1998, ένα μεγάλο μέρος αυτής της περιοχής έχει χαρακτηριστεί Χώρα Τέχνης και Ιστορίας του Φορέζ.
Τα γαλλοπροβηγκιανά, μια διάλεκτος των Οξιτανικών, (που στην περιοχή ονομάζονται φορεστιέν) είναι η γλώσσα που ιστορικά ομιλούνταν στην περιοχή. Η χρήση των ωβερνιά ήταν κοινή στα δυτικά και νοτιοδυτικά του Φορέζ.

Πολιτιστικά στοιχεία

Από πολιτιστική άποψη, η περιοχή Φορέζ χαρακτηρίζεται από βουκολικό-αγροτικό τοπίο στην πεδιάδα ανάμεσα στα βουνά, το πλούσιο υδρογραφικό δίκτυο, με τον Λίγηρα και τους παραποτάμους, τα κανάλια, τις λίμνες και τις ιαματικές πηγές, την αμπελουργία (στην περιοχή παράγονται οίνοι Ελεγχόμενης ονομασίας προέλευσης), την τυροκομία, τα κτίρια του Μεσαίωνα (εκκλησίες, αρχαιολογικοί χώροι, μουσεία και κάστρα) και της Αναγέννησης (Κάστρο ντε λα Μπατί ντ'Υρφέ) και την ανεπτυγμένη βιομηχανία σε όλο το μήκος της πεδιάδας του Φορέζ.
Μούντζα

Χρήση

Η μούντζα γίνεται με την παλάμη του χεριού. Ο υβρίζων τείνει το χέρι του προς τον υβριζόμενο και «δείχνει» σε αυτόν την ανοιχτή του παλάμη ενώ τα δάκτυλα του χεριού του είναι τεντωμένα. Ο υβρίζων πρέπει να δίνει την εντύπωση πως κολλάει το χέρι του στο πρόσωπο του υβριζόμενου, όσο μακριά και να βρίσκεται. Προκειμένου να δοθεί έμφαση, κάποιες φορές η μούντζα γίνεται με τα δύο χέρια. Σε αυτή την περίπτωση οι δύο παλάμες του υβρίζοντος είναι η μία πίσω από την άλλη, ενώ η μπροστινή παλάμη είναι σταθερή και η άλλη πέφτει πάνω της από την πίσω μεριά.
Η μούντζα συνοδεύεται συχνά από επιφωνήματα και υβριστικές φράσεις όπως «να!», «όρσε!», «να μαλάκα!», «πάρ' τα να μη σ' τα χρωστάω» κ.ά..
Μία παραλλαγή της, η «ευγενική» μούντζα, πραγματοποιείται με τον παραπάνω τρόπο, αλλά κρατώντας κλειστά τα δάχτυλα του χεριού. Η εν λόγω χειρονομία συνοδεύεται συχνά από τη φράση «φύσα!».
Η μούντζα περιγράφεται ειρωνικά ως το «παράσημο της ανοιχτής παλάμης». Όσο πιο κοντά στο πρόσωπο του υβριζόμενου πλησιάσει το χέρι, τόσο μεγαλύτερη απαξίωση εκφράζει.
Σημειώνεται επίσης ότι συχνά η αντίδραση του υβριζόμενου μπορεί να είναι είτε της ίδιας μορφής (μούντζα), αλλά και πολύ εντονότερη, είτε φραστική, χειρονομία ή και χειροδικία.

Ιστορία

Η χρήση της μούντζας ανάγεται στην εποχή του Βυζαντίου, και συγκεκριμένα σε μία ποινή που εφαρμοζόταν σε περιπτώσεις ασήμαντων παραπτωμάτων. Ο δικαστής έβαζε το χέρι του σε στάχτη και λέρωνε (μουντζούρωνε) το πρόσωπο του τιμωρούμενου, διαπομπεύοντάς τον με αυτόν τον τρόπο.
Υπάρχει ακόμα η άποψη ότι η χρήση της μούντζας χρονολογείται πολύ παλιότερα, στην Αρχαία Ελλάδα. Στην περίπτωση αυτή, μία χειρονομία αντίστοιχη της μούντζας χρησιμοποιόταν αρχικά στα Ελευσίνια μυστήρια και συνοδευόταν από κατάρες που απευθύνονταν προς τον «εχθρό», το «Κακό» κ.λ.π., φράσεις δηλωτικές της αποπομπής στο ανάθεμα. Ωστόσο, αυτή η άποψη για την προέλευση της μούντζας έχει αμφισβητηθεί έντονα.
Πρόκειται για κίνηση ανάλογη με την ρίψη λίθου του αναθέματος σε κολωνό λίθων, που δημιουργούσαν με την ρίψη λίθων κατά του αναθεματιζομένου.
Τρίτη άποψη είναι ότι η μούντζα ή φάσκελο (παλαιότερο "σφάκελο" και "στρούντζος" και "πούλος") ξεκίνησε στην αρχαία Ελλάδα ως χειρονομία που απεικόνιζε το γυναικείο αιδοίο ή την ερωτική πράξη. Όπως αναφέρει ο Οβίδιος,  ο υβριστής δεν είχε τότε ανοιχτά όλα τα δάχτυλα του χεριού, αλλά είχε τεντωμένο τον αντίχειρα και καθέτως προτεταμένο τον δείκτη και τον μέσο, κρατώντας τα υπόλοιπα δύο δάχτυλα κλειστά σε γροθιά. Οπως αναφέρει ο ίδιος οι Έλληνες αποκαλούσαν αυτή τη χειρονομία σύκο και οι Ρωμαίοι στην αρχή νόμιζαν ότι με αυτή τη χειρονομία οι Έλληνες ξόρκιζαν δαιμονικές δυνάμεις, επειδή σε άλλους λαούς η επίδειξη της παλάμης και η παρόμοια χρήση των δακτύλων ήταν συνυφασμένη με κατάρες και εξορκισμούς -θεωρείτο προβασκάνιο. Εντούτοις στην πραγματικότητα ήταν βαριά ύβρις και έκφραση περιφρόνησης που επιβίωσε  με άλλη μορφή και στο Βυζάντιο (στις διαπομπεύσεις).
Η κίνηση εκφράζει βαριά περιφρόνηση, μαζί δε και κατάρα για αποπομπή και εξαφάνιση.
Ηγεμονία της Φερράρα

Ιστορία

Με τον θάνατο της Μεγάλης Κόμισσας Ματθίλδης της Κανόσα, το 1115, στην Φερράρα εγκαθιδρύθηκε και, σταδιακά, ισχυροποιήθηκε τοπική δημοτική αρχή.
Η Ελεύθερη Πόλη επιβίωσε για διάστημα σχεδόν 150 ετών. Από το 1208, υπό τον Άτσο ΣΤ΄ ντ'Έστε, εγκαθιδρύθηκε η ηγεμονία του Οίκου των Έστε, ο οποίος ήταν ταγμένος με το μέρος των Γουέλφων. Από εκεί, οι Έστε εξάπλωσαν τα υπό τον έλεγχό τους εδάφη μέχρι την Μόντενα και το Ρέτζο.
Η Φερράρα και τα γειτονικά της εδάφη αποτελούσαν, επισήμως, τμήμα των Παπικών Κρατών, ενώ η Μόντενα και το Ρέτζο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, με αποτέλεσμα οι μαρκήσιοι του Έστε να αποτελούν, ταυτόχρονα, βασάλους του Πάπα για τα εδάφη της Φερράρα, και του αυτοκράτορα για τα εδάφη της Μόντενα και του Ρέτζο.
Το 1471, ο μαρκήσιος Μπόρσο ντ'Έστε, ο οποίος από το 1452 αποτελούσε, ήδη, Δούκας της Μόντενα και του Ρέτζο, έλαβε από τον Πάπα Παύλο Β΄ τον δουκικό τίτλο επίσης για την Φερράρα, λίγο καιρό πριν τον θάνατό του.
Η ηγεμονία των Έστε στην Φερράρα, μεταβληθείσα, πλέον, σε δουκάτο, έλαβε τέλος το 1598, με τον αφανισμό του κυρίως κλάδου του οίκου και την υπαγωγή της Φερράρα στα Παπικά Κράτη. Οι Έστε εξακολούθησαν να κυβερνούν το Δουκάτο της Μόντενα και του Ρέτζο έως και τα τέλη του 19ου αιώνα.
Ταύρος του Φάλαρη

Ο Ταύρος του Φαλάρη ήταν ένα όργανο βασανιστηρίων, του οποίου το όνομα οφείλεται στον Φάλαρη, τύραννο του Ακράγαντα της Σικελίας, ο οποίος πέθανε το 554 .π.Χ. H βαναυσότητα του Φαλάριδος, ήταν τέτοια που έβαλε έναν αγαλματοποιό, τον γλύπτη Περίλαο, να του κατασκευάσει ένα χάλκινο κούφιο βόδι. Το βόδι αυτό χωρούσε άνθρωπο και το προόριζε για μηχανή εκτέλεσης. Έβαζε μέσα τον μελλοθάνατο ζωντανό, έκλεινε το βόδι και άναβε φωτιά από κάτω. Το γλυπτό ήταν έτσι κατασκευασμένο, που οι φωνές του βασανιζόμενου ακούγονταν σαν βέλασμα βοδιού, ενώ ο καταδικασμένος έβρισκε φρικτό θάνατο μέσα στον πυρωμένο φούρνο. Πρώτο θύμα και δοκιμαστικό της λειτουργίας του έγινε ο ίδιος ο κατασκευαστής του Περίλαος.
Μανδράκι Σερρών

Γενικά και ιστορικά στοιχεία

Ο οικισμός είναι κτισμένος σε υψόμετρο 80 μέτρων, στη βόρεια όχθη της λίμνης Κερκίνης. Αναφέρεται κατά τον 19ο αιώνα με την ονομασία Μαντρατζίκ και κατοικείτο από μουσουλμάνους. Το 1913 προσαρτήθηκε μαζί με την υπόλοιπη περιοχή των Σερρών στην Ελλάδα και το 1922-23, μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών, εγκαταστάθηκαν στο Μαντρατζίκ Έλληνες πρόσφυγες από την Τραπεζουντα και αλλα μερη του Ποντου. Παράλληλα το 1928 το χωριό μετονομάστηκε σε Μανδράκι. 
Διοικητικά το Μανδράκι αποτέλεσε από το 1913 μέχρι το 1997 έδρα κοινότητας της επαρχίας Σιντικής ενώ στη συνέχεια υπήχθη στον καποδιστριακό δήμο Πετριτσίου. Από το 2011 αποτελεί έδρα της τοπικής κοινότητας Μανδρακίου του καλλικρατικού δήμου Σιντικής.
Άγιος Σπυρίδων Πιερίας

Υποδομή

Στον Άγιο Σπυρίδωνα λειτουργεί εξαθέσιο Δημοτικό Σχολείο, Πολιτιστικός Σύλλογος, αγροτικό ιατρείο, κοινοτικό κατάστημα, τυροκομείο και συνεταιρισμός. Τα τελευταία χρόνια στην περιοχή έγιναν αρδευτικά έργα από το Δήμο Δίου. Ο κεντρικός ναός του Αγίου Σπυρίδωνα θεμελιώθηκε το 1915. Υπάρχει επίσης το εξωκλήσι της Κοίμησης της Θεοτόκου και ο Άγιος Γεώργιος. Από αθλητική άποψη, το χωριό έχει έναν Γυμναστικό Αθλητικό Μορφωτικό Σύλλογο, με την επωνυμία "Ο Όλυμπος", που αγωνίζεται στην Α΄ κατηγορία του τοπικού πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Πιερίας. Τον Σεπτέμβριο του 2010 εγκαινιάστηκε και νέο κλειστό γυμναστήριο.

Ιστορικά στοιχεία

Οι κάτοικοι του χωριού είναι Σαρακατσαναίοι και Βλάχοι κυρίως από τη Σαμαρίνα. Οι πρώτοι Βλάχοι ήρθαν στο χωριό μετά το 1870, οπότε έγινε σύγκρουση των Αρβανιτών με τους Βλάχους.  Γύρω στις 70 οικογένειες πήγαν στα Καλύβια (παλαιότερη ονομασία: Καλύβια Τοζίσι) και περίπου 20 οικογένειες εγκαταστάθηκαν στον Άγιο Αθανάσιο, ναό στην Κονταριώτισσα, για να φύγουν μετά στο Ξερολίβαδο Ημαθίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Μπέης της Κονταριώτισσας δεν επέτρεπε στους Βλάχους να έχουν σπίτια. Έμεναν στα Καλύβια μόνο το χειμώνα. Οι πρώτοι οικισμοί χτίστηκαν στα 1920 (Πάνω Χωριό). Η αρχική θέση του χωριού ήταν στα νεκροταφεία, εκεί όπου βρίσκεται σήμερα ο Ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Μετά τους Βλάχους, ήρθαν στα Καλύβια οι Σαρακατσάνοι και μετά το 1950 ολοκληρώθηκε ο οικισμός.
Σύμφωνα με πίνακα της Υποδιοικήσεως της Κατερίνης του Δήμου Κατερίνης (1913) ο Άγιος Σπυρίδωνας ήταν χωριό και αναφέρεται με το όνομα Καλύβια Κοντουργιωτίσσης και είχε συνολικά 266 Ορθοδόξους κατοίκους, εκ των οποίων οι 194 άνδρες και οι 72 γυναίκες. Αναφέρονται στην ίδια πηγή 60 οικίες. Στις αρχές του 20ού αιώνα αναφέρεται ως τσιφλίκι, με 300 Χριστιανούς κατοίκους. Στη διάρκεια της ναζιστικής Κατοχής, σκοτώθηκε ένα άτομο κοντά στον κεντρικό ναό, στις 13 Αυγούστου 1944. Κατά τον Εμφύλιο Πόλεμο, βρήκαν το θάνατο 4 κάτοικοι του χωριού. Το χωριό πήρε τη σημερινή του ονομασία το 1958. Η κοινότητα υπαγόταν στην Κονταριώτισσα για αρκετά χρόνια.
Το Δημοτικό Σχολείο του είχε 51 μαθητές και 1 δάσκαλο στα 1934. Ο κεντρικός ναός του Αγίου Σπυρίδωνα, που έδωσε το όνομά του και στην ονομασία του χωριού, θεμελιώθηκε στις 18 Φεβρουαρίου του 1915.

Πολιτισμός

Ο πολιτιστικός σύλλογος του χωριού διοργανώνει πολιτιστικές εκδηλώσεις την άνοιξη και το χειμώνα. Ειδικότερα, την τρίτη ημέρα του Πάσχα, έπειτα από τη Θεία Λειτουργία, γίνεται μεγάλος παραδοσιακός χορός στην πλατεία του χωριού. Παρόμοιες εκδηλώσεις λαμβάνουν χώρα και στις 12 Δεκεμβρίου, ημέρα εορτασμούτου πολιούχου Αγίου Σπυρίδωνα. Από το 2007 ο πολιτιστικός σύλλογος ίδρυσε και λαογραφικό μουσείο.
Κάστρο του Μοντζουίκ

Ιστορία

Ο θεμέλιος λίθος της αρχικής οχυρωματικής κατασκευής τοποθετήθηκε το 1640. Έναν χρόνο αργότερα, τον Ιανουάριο του 1641, το φρούριο γνώρισε την πρώτη μάχη που έλαβε χώρα εμπρός στα τείχη του, στη διάρκεια της Καταλανικής Επανάστασης, όταν το Πριγκιπάτο της Καταλωνίας αμφισβήτησε την ισπανική κυριαρχία. Κατόπιν σχετικής διαταγής του Βασιλιά της Ισπανίας, ο Πέδρο Φαγιάρδο, όντας επικεφαλής εκστρατευτικού σώματος 26.000 ανδρών, εξεστράτευσε με στόχο την καταστολή της εξέγερσης. Οι Ισπανοί επανέκτησαν τον έλεγχο αριθμού πόλεων, ωστόσο ηττήθηκαν στην Μάχη του Μοντζουΐκ από τους Καταλανούς επαναστάτες, επικεφαλής των οποίων ήταν ο Φρανσέσκ ντε Ταμαρίτ.
Πενήντα χρόνια αργότερα, το 1694, νέες επάλξεις και πολεμίστρες ανεγέρθηκαν και το φρούριο μετατράπηκε σε κάστρο.
Ωστόσο, το παλαιό φρούριο κατεδαφίστηκε το 1751 από τον Ισπανό μηχανικό και αρχιτέκτονα Χουάν Μαρτίν Κερμένιο, χτίζοντας στην θέση του την σημερινή κατασκευή, η οποία βρίσκεται ακόμη στην θέση της. Η τελική μορφή του κάστρου διαμορφώθηκε το διάστημα μεταξύ του 1779 και του 1799, όταν μεγάλες κατασκευαστικές εργασίες έλαβαν χώρα με στόχο την βελτίωση του κάστρου και την βελτίωση των αναγκών των κατοίκων του. Ήταν, επίσης, στη διάρκεια της ίδιας αυτής περιόδου που το κάστρο ενισχύθηκε με την προσθήκη 120 κανονιών.
Στη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων, τα γαλλικά στρατεύματα εισήλθαν στην Βαρκελώνη, και, κατόπιν σχετικών διαταγών του Ναπολέοντα, κατέλαβαν επίσης το κάστρο, χωρίς μάλιστα να προηγηθεί ανταλλαγή πυροβολισμών, καθώς η φρουρά του κάστρου έλαβε εντολή να μην προβάλλει αντίσταση στους Γάλλους.
Στη διάρκεια του 20ού αιώνα, το κάστρο μετατράπηκε σε στρατιωτικό μουσείο. Τον Ιούνιο του 1963, ο Φρανθίσκο Φράνκο πραγματοποίησε τα εγκαίνια του Μουσείου Στρατιωτικών Πανοπλιών, η οποία και είναι η επίσημη ονομασία που δόθηκε στον φορέα.

Σήμερα

Τον Απρίλιο του 2007, η κυβέρνηση μετέφερε την ιδιοκτησία του κάστρου στο Δημοτικό Συμβούλιο της Βαρκελώνης. Έπειτα από συζητήσεις που έλαβαν χώρα στη διάρκεια των επόμενων μηνών, το κάστρο αποτέλεσε κτήμα της δημοτικής αρχής. Ως συνέπεια, το 2010 το μουσείο έκλεισε και το Δημοτικό Συμβούλιο ξεκίνησε ένα σχέδιο ανακαίνισης και στεγανοποίησης της οροφής του, καθώς και ανέγερσης παρατηρητηρίου.
Στο σημερινό σχέδιο για το κάστρο περιλαμβάνονται τα L’Espai de la Memòria, El Centre d’Interpretació de la Muntanya de Montjuïc, καθώς και πολιτιστικές δραστηριότητες.
Η πρόσβαση στο κάστρο μπορεί να γίνει μέσω του τελεφερίκ του Μοντζουΐκ, ενός τελεφερίκ γόνδολα του οποίου η ανώτερη στάση βρίσκεται κοντά στην είσοδο του κάστρου ενώ συνδέεται, μέσω του τελεφερίκ του Μοντζουΐκ, με το Μετρό Βαρκελώνης στην Στάση Paral·lel.
Κωνσταντίνος Τουσιάδης

Σταδιοδρομία

Το 1949 ήταν αναπληρωτής Γενικός Διοικητής Μακεδονίας. Υπηρέτησε ως Νομάρχης Φλώρινας (1946-49), Νομάρχης Καστοριάς (1949), Νομάρχης Κορινθίας (1949-50), ξανά Νομάρχης Φλώρινας το 1953-55 και έπειτα Νομάρχης Λάρισας από το 1955 ως το θάνατό του.

Θάνατος

Ο Κώστας Τουσιάδης σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα που συνέβη στις 18 Ιανουαρίου 1956. Το αυτοκίνητο που οδηγούσε ο νομάρχης συγκρούστηκε με φορτηγό κοντά στη Νίκαια Λάρισας ενώ είχε πυκνή ομίχλη. Η κηδεία του 44χρονου νομάρχη έγινε δημοσία δαπάνη στην Αθήνα. Λίγα χρόνια αργότερα, στην ίδια περιοχή σκοτώθηκε άλλος Νομάρχης, ο Ηλίας Παυλάκος.
Extranet

Εφαρμογές σε επιχειρήσεις

Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και στις αρχές της δεκαετίας του 2000, πολλές βιομηχανίες άρχισαν να χρησιμοποιούν « extranet », ο όρος για να περιγραφεί τα αποθετήρια των κοινών διαμοιραζομένων δεδομένων (και υποστήριξη εφαρμογών) προσβάσιμα μέσω του διαδικτύου μόνο σε εξουσιοδοτημένα μέλη των συγκεκριμένων ομάδων εργασίας - για παράδειγμα, οι γεωγραφικά διάσπαρτες πολλαπλές ομάδες έργων. Ορισμένες εφαρμογές προσφέρονται σε ένα λογισμικό ως υπηρεσία βάσης. Για παράδειγμα, στον κλάδο των κατασκευών, οι ομάδες έργου μπορούν να αποκτήσουν πρόσβαση σε ένα Extranet δίκτυο και να μοιραστούν σχέδια, φωτογραφίες και έγγραφα, και να χρησιμοποιούν online εφαρμογές για να επισημάνουν,να κάνουν παρατηρήσεις, να διαχειρίζονται και να υποβάλουν έκθεση για το έργο που σχετίζεται με τις επικοινωνίες. Το 2003 στο Ηνωμένο Βασίλειο, πολλούς από τους κορυφαίους προμηθευτές αποτέλεσαν το "Construction_collaboration_technology" (NCCTP) για την προώθηση των τεχνολογιών και τη δημιουργία προτύπων ανταλλαγής δεδομένων μεταξύ των διαφόρων συστημάτων δεδομένων. Τον ίδιο τύπο κατασκευής εστιασμένη στις ίδιες τεχνολογίες έχουν επίσης αναπτυχθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες, την Αυστραλία και την Ηπειρωτική Ευρώπη.
Ασθενόσφαιρα

Με τον όρο Ασθενόσφαιρα χαρακτηρίζεται στη γεωλογία η ζώνη της γήινης σφαίρας που περιλαμβάνεται μεταξύ του στερεού φλοιού (λιθόσφαιρας) και του μανδύα αυτής και σε βάθος από τα 30-100 μέχρι τα 700 Km.
Σήμερα πιστεύεται ότι οι συνθήκες που επικρατούν στην Ασθενόσφαιρα ευννοούν την μερική τήξη των εκεί πετρωμάτων και την δημιουργία βασαλτικού μάγματος. Αυτή θεωρείται και η πηγή προέλευσης του μάγματος που δημιουργεί τα πυριγενή πετρώματα. (Κορωναίος Α.)
Καθώς η ασθενόσφαιρα συνίσταται από υλικά σε ημίρρευστη μορφή (κυρίως πυριτικές ενώσεις μετάλλων), έχει την ικανότητα να μην αντιδρά σε εγκάρσιες παραμορφώσεις. Δηλαδή στην ασθενόσφαιρα δεν παρατηρούνται διατμητικές τάσεις, και επομένως ούτε και σεισμοί. Η στερεή λιθόσφαιρα φέρεται να "επιπλέει" πάνω στην ασθενόσφαιρα, και να κινείται με ταχύτητες 1-10 cm/έτος. Η ιδιότητα αυτή φθάνει μέχρι ορισμένου βάθους της ασθενόσφαιρας η οποία και ονομάζεται επιφάνεια εξίσωσης. Πέραν της επιφάνειας εξίσωσης, σε βάθος, ουδεμία αντίδραση παρατηρείται πλέον.
Το ανώτερο τμήμα της ασθενόσφαιρας λέγεται "στρώμα χαμηλής ταχύτητας", επειδή εκεί τα δευτερεύοντα σεισμικά κύματα εμφανίζονται να διαδίδονται με χαμηλότερες ταχύτητες σε σχέση με τον υπόλοιπο πυρήνα.
Gauche caviar

Ο γαλλικός όρος Gauche caviar (αποδόθηκε στα Ελληνικά ως «Χαβιαροαριστερά») αποδίδεται απαξιωτικά σε μια μερίδα της Αριστεράς όταν θεωρείται ότι τελεί αποξενωμένη από την καθημερινότητα και τα προβλήματα των απλών ανθρώπων και είναι φορέας ιδιότυπου ελιτισμού. Κατά το γαλλικό Λεξικό του Λαρούς, ο όρος δηλώνει αυτή την αριστερά της οποίας ο προοδευτισμός εναγκαλίζεται τις κοσμικότητες και τα κατεστημένα.

Προέλευση του όρου

Ο όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στις αρχές της δεκαετίας του 1980 από τους επικριτές του τότε Γάλλου προέδρου 
Φρανσουά Μιτεράν και του πολιτικού περιβάλλοντός του.

Χρήση

Στην Γαλλία, η μομφή αυτή έχει αποδοθεί, μεταξύ άλλων, στην Σεγκολέν Ρουαγιάλ κατά την διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας της (όταν κατηγορήθηκε για φοροδιαφυγή) καθώς και στον μετέπειτα Υπουργό Εξωτερικών της Γαλλίας Μπερνάρ Κουσνέρ. Επίσης, η σύνταξη της International Herald Tribune χαρακτήρισε την εφημερίδα Nouvel Observateur «ημιεπίσημο όργανο της Χαβιαροαριστεράς». Ο πρώην εκδότης του Nouvel Observateur (και νυν της Libération)
Λωράν Ζοφρέν, στο βιβλίο του «Histoire de la gauche caviar» (Εκδόσεις Robert Laffont, 2006), μέμφεται την μερίδα αυτή της αριστεράς ως ανίκανη να επιλύσει τα κοινωνικά προβλήματα.
Στην Ισπανία, ο όρος (ως Izquierda caviar) χρησιμοποιείται συχνά ως συνώνυμος της «μποέμ μπουρζουαζίας»
(ισπ: burguesía bohemia) 
με ακραία προσήλωση στην πολιτική ορθότητα και που αρέσκεται τόσο στην επίδειξη αντισυμβατικότητας όσό και στις πολυτέλειες.
Στο επίσης ισπανόφωνο Περού, ο όρος χρησιμοποιείται ευρέως, μαζί με τον εναλλακτικό όρο izquierda champagne (δηλαδή «αριστερά της σαμπάνιας»), από πολιτικούς και δημοσιογράφους, απαξιωτικά, προς αντιπάλους τους.
Στην ελληνική πολιτική αρθρογραφία, ο όρος «Χαβιαροαριστερά» έχει, μεταξύ άλλων συνδεθεί με τις ιδεολογίες «του πολυπολιτισμού, του εθνομηδενισμού και της 
παγκοσμιοποίησης». Άλλοτε, η λέξη χαρακτηρίζει κυρίως τον αριστερό του  «λαϊφστάιλ». Κατά τον καθηγητή Ζουράρι, χαβιαροαριστερά σημαίνει «γκλαμουριάρικη ζητιανιά της εξουσίας».
Ακμπαλίκ (περιφέρεια Βόρειου Καζακστάν)

Γεωγραφία

Βρίσκεται δυτικά του Πετροπάβλ και στο βορειοδυτικό μέρος της περιφέρειας. Απέχει μερικά χιλιόμετρα από την Ρωσία.

Ο τοπικός πληθυσμός

Σύμφωνα με την απογραφή του 1999 ο πληθυσμός ήταν 257 άτομα (116 άνδρες και 141 γυναίκες) . Σύμφωνα με την απογραφή του 2009, ο πληθυσμός είχε μειωθεί στα 111 άτομα (61 γυναίκες και 50 άνδρες).
Γιώργος Κατσιμπάρδης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1939 στη Δομβραίνα Βοιωτίας. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και άσκησε τη δικηγορία. Πολλές φορές υπερασπίστηκε αφιλοκερδώς εργατοϋπαλληλικές και συνεταιριστικές οργανώσεις. Παράλληλα, υπήρξε πρωταθλητής στους δρόμους ταχύτητας, μέλος της Εθνικής Ομάδας Στίβου και Βαλκανιονίκης (1960).
Η πολιτική του δράση ξεκίνησε την περίοδο της χούντας, ως μέλος του αντιδικτατορικού ΠΑΚ, ενώ το 1974 ήταν ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ. Διετέλεσε βουλευτής Βοιωτίας για 23 χρόνια (1977 - 2000), και το ίδιο διάστημα χρημάτισε πρόεδρος του ΣΕΓΑΣ (1984 - 1987) και υφυπουργός Εσωτερικών (1987 - 1988).
Παύλος Πασχαλίδης

Καριέρα

Ο Πασχαλίδης ξεκίνησε την καριέρα του στον ΠΑΟΔ, αγωνιζόμενος στα άκρα της επιθετικής γραμμής και μεταγράφηκε στον Άρη το καλοκαίρι του 1956. Έπαιξε για πρώτη φορά με την ομάδα των "κίτρινων" στις 7 Οκτωβρίου του 1956, όταν και σκόραρε το μοναδικό γκολ της ομάδας του στην ισοπαλία με τον Απόλλωνα Καλαμαριάς. Ακολούθησαν άλλα τέσσερα τέρματα για το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης, στο οποίο ο Άρης κατέλαβε την δεύτερη θέση πίσω από τον ΠΑΟΚ. Κατά την τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος, αγωνίστηκε μόνο στα ματς του πρώτου γύρου, με τους "κίτρινους" να πραγματοποιούν μέτρια πορεία καταλαμβάνοντας την έβδομη θέση.
Για το τοπικό πρωτάθλημα του 1958, ο Πασχαλίδης αγωνίστηκε σε μόλις δύο αγώνες, αλλά την επόμενη σεζόν έπαιξε συνολικά σε 27 ματς, σκοράροντας πέντε τέρματα και βοηθώντας τον Άρη να κατακτήσει το τελευταίο πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης και την έκτη θέση στο πρωτάθλημα Ελλάδας.
Ο Πασχαλίδης έγραψε ιστορία πετυχαίνοντας τα πρώτα γκολ του Άρη στην νεοσυσταθείσα Α' Εθνική, στην εκτός έδρας ισοπαλία με την Δόξα Δράμας στις 25 Οκτωβρίου 1959. Μέχρι το τέλος της σεζόν πέτυχε μόλις άλλα τρία τέρματα, λόγω ενός τραυματισμού του στα μέσα της χρονιάς. Τις δύο επόμενες περιόδους αγωνίστηκε ως βασικός αριστερός εξτρέμ της ομάδας και αναδείχθηκε σε πρώτο σκόρερ του Άρη, σκοράροντας επτά τέρματα το 1960-61 και άλλα εννέα το 1961-62.
Στην τελευταία του χρονιά με την ομάδα των "κίτρινων" πέτυχε πέντε γκολ, βοηθώντας τον Άρη να αποφύγει τον υποβιβασμό στην δεύτερη κατηγορία. Το καλοκαίρι του 1963, μεταγράφηκε στον Παναιγιάλειο, όπου συνέχισε μέχρι το τέλος της καριέρας του μαζί με τον αδελφό του, Κώστα.