google/wiki40b huggingface dataset:
Χαράλαμπος Βασιλειάδης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Ρένκιοϊ της Τρωάδας το 1907. Σε ηλικία επτά ετών ήλθε στην Αθήνα και μαθήτευσε στην Λεόντειο Σχολή. Ήξερε να μιλά και να μεταφράζει σε πολλές γλώσσες, όπως αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά, γερμανικά. Υπήρξε επαγγελματίας μεταφραστής, ενώ εργάστηκε και στο Υπουργείο Ναυτικών. Στον Παμμικρασιατικό  Σύλλογο τα τελευταία χρόνια του 30΄, γνώρισε τον στιχουργό Κώστα Κοφινιώτη και σ΄αυτόν εμπιστεύτηκε τους πρώτους του στίχους.  Αργότερα πέρασε στο χώρο των δισκογραφικών εταιρειών. Η πρώτη επίσημη δισκογραφική του παρουσία χρονολογείται το Δεκέμβρη του 1946 με το “Δυο καρπούζια σ’ ένα χέρι” σε μουσική του Στελλάκη Περπινιάδη, ωστόσο είχε κιόλας ξεχωρίσει προπολεμικά με το «Μπρος στον Αγιο Σπυρίδωνα», που έγινε μεγάλη επιτυχία με την Ιωάννα Γεωργακοπούλου.
Ο Χαράλαμπος Βασιλειάδης έμεινε γνωστός στην ιστορία του λαϊκού τραγουδιού, ως «Τσάντας», παρατσούκλι που του «κόλλησε» οΣτράτος Παγιουμτζής, καθώς ο Βασιλειάδης γύριζε στα στέκια των μουσικών στην οδό Ίωνος, στην Ομόνοια, με ένα χαρτοφύλακα γεμάτο στίχους. Μερικές φορές χάριζε τους στίχους του σε άλλους στιχουργούς κι άλλοτε πάλι διόρθωνε ή συμπλήρωνε τους στίχους συνδέλφων του. 
Συνεργάστηκε με συνθέτες όπως ο Γιώργος Ζαμπέτας και ο Γιάννης Παπαϊωάννου.
Στίχους του ερμήνευσαν μεταξύ άλλων οι: Τόλης Βοσκόπουλος, Βασίλης Τσιτσάνης, ο Πάνος Γαβαλάς, η Πόλυ Πάνου.
Πέθανε στις 16 Μαΐου 1972 στη Νέα Φιλαδέλφεια.
Ολυμπιακή Αεροπλοΐα

Ίδρυση και λειτουργία της Ολυμπιακής Αεροπλοΐας

Η Ολυμπιακή Αεροπλοϊα ιδρύθηκε στις 2 Αυγούστου του 1971, όταν ακόμη η Ολυμπιακή Αεροπορία (Ο.Α.) βρισκόταν στην κατοχή του Αριστοτέλη Ωνάση. Μέχρι τότε ήταν γνωστή ως τμήμα της Ο.Α., ως "Διεύθυνση Ελαφρών Αεροσκαφών και Ελικοπτέρων". Πρώτος διοικητής της έγινε ο γιος του Αριστοτέλη, Αλέξανδρος Ωνάσης. Βασικός στόχος της Ολυμπιακής Αεροπλοϊας ήταν να συνδέσει όλα τα νησιά με την κυρίως Ελλάδα, και για το λόγο αυτόν εκτελούσε πτήσεις με ένα στόλο μικρών ελικοφόρων, κυρίως, αεροσκαφών που μπορούσαν να προσεγγίσουν κάθε αεροδρόμιο της χώρας. Η Ολυμπιακή Αεροπλοϊα εκτελούσε σχεδόν όλες της πτήσεις εσωτερικού της μητρικής Ο.Α., ενώ διέθετε τα αεροσκάφη της για πτήσεις charter.

Σχολή Εκπαίδευσης Χειριστών

Κάτω από την επίβλεψη της Ολυμπιακής Αεροπλοΐας λειτουργούσε, επίσης, και μία Σχολή Εκπαίδευσης Χειριστών (Σ.Ε.Χ.Ο.Α.), η οποία διέθετε και εξομοιωτές πτήσεων για αεροσκάφη τύπου ATR 42/72 και Boeing 737-400. Η σχολή αυτή ιδρύθηκε το 1970, επίσης από τον Αλέξανδρο Ωνάση. Αυτή τη στιγμή η σχολή ανήκει στην Ολυμπιακή Αεροπορία - Υπηρεσίες Α.Ε. και σε αυτήν εκπαιδεύονται τόσο τα πληρώματα των Ολυμπιακών Αερογραμμών, όσο και ξένων αεροπορικών εταιρειών.
Παγκόσμιος Ιστός

Μοντέλο Παγκοσμίου Ιστού

Ως πληροφοριακό σύστημα παρέχει συγκεκριμένο μοντέλο δεδομένων το οποίο βασίζεται σε κόμβους και υπερσυνδέσμους. Το μοντέλο δεδομένων του παγκόσμιου ιστού παρέχει κόμβους (αγγλ. nodes), άγκυρες (αγγλ. anchors) και συνδέσμους (ή υπερσυνδέσμους) (αγγλ. links ή hyperlinks). Οι κόμβοι είναι φορείς του περιεχομένου ενώ οι άγκυρες είναι περιοχές του περιεχομένου των κόμβων από όπου ξεκινούν ή καταλήγουν σύνδεσμοι. Οι σύνδεσμοι συνδέουν δύο κόμβους.

Εξέλιξη του Παγκόσμιου Ιστού

Ο αρχικός Παγκόσμιος Ιστός (WEB 1.0) συνέδεε δεδομένα και πληροφορίες που μπορούσαν να παρέχουν στο διαδίκτυο μόνο όσοι γνώριζαν HTML (Hyper Text Markup Language). Ο χρήστης του διαδικτύου ήταν παθητικός δέκτης των πληροφοριών. Αυτό άλλαξε με την έλευση του WEB 2.0, του διαδραστικού ιστού. Οι χρήστες του διαδικτύου μπορούν πλέον  να αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, να ανταλλάσουν πληροφορίες, να διαμορφώνουν το περιεχόμενο μιας ιστοσελίδας. Ο Web 2.0 συνδέει άτομα μεταξύ τους και είναι αποτέλεσμα κυρίως του εύκολου τρόπου κατασκευής ιστοσελίδων. Τα πρώτα WEB 2.0 εργαλεία είναι τα ιστολόγια (blogs), στα οποία ο χρήστης του διαδικτύου μπορεί να αφήνει σχόλια. Άλλα παραδείγματα WEB 2.0 εργαλείων είναι τα wikis και οι ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης.

η Επιστήμη του Web ή Επιστήμη του Ιστού

Η Επιστήμη του Web ή Επιστήμη του Παγκόσμιου Ιστού αποτελεί μια ερευνητική πρωτοβουλία του εφευρέτη του World Wide Web, Τιμ Μπέρνερς Λη (Tim Berners-Lee) και σηματοδοτείται από την ίδρυση της Ερευνητικής Πρωτοβουλίας για την επιστήμη του Web (Web Science Research Initiative).
Αλκιβιάδης Κωνσταντινίδης

Βιογραφικά στοιχεία

Ήταν γιος του ποιητή Ιωάννη Κωνσταντινίδη από τον γάμο του με τη Βασιλική Αγαπητού από την Καβάλα. Το 1929 εξελέγη γερουσιαστής με το Κόμμα Φιλελευθέρων. Απεβίωσε το 1933 από άνθρακα, εξαιτίας της θλίψης του για την μη εκλογή του στις εκλογές Γερουσίας του 1932. Στις εκλογές εκείνες ήταν υποψήφιος ως ανεξάρτητος.
Ιστορία του Βερολίνου

Η ιστορία του Βερολίνου αρχίζει με την ίδρυσή του τον 13ο αιώνα. Έγινε η πρωτεύουσα της Μαρκιωνίας του Βρανδεμβούργου το 1417 και αργότερα του Βρανδεμβούργου-Πρωσίας και του Βασιλείου της Πρωσίας. Η Πρωσία αναπτύχθηκε ταχέως τον 18ο και 19ο αιώνα και αποτέλεσε τη βάση της Γερμανικής Αυτοκρατορίας το 1871. Μετά το 1900, το Βερολίνο έγινε μια μεγάλη παγκόσμια πόλη, γνωστή για τους ηγετικούς της ρόλους στην επιστήμη, τις ανθρωπιστικές επιστήμες, τη μουσική, τα μουσεία, την τριτοβάθμια εκπαίδευση, τη διπλωματία και τις στρατιωτικές υποθέσεις. Είχε επίσης ενεργό ρόλο στην παραγωγή και στην οικονομία. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, καταστράφηκε ουσιαστικά από βομβαρδισμούς, πυροβολικό και άγριες ​​οδομαχίες. Ήταν χωρισμένη μεταξύ των νικητών, και έχασε τους παγκόσμιους ηγετικούς ρόλους της. Με την επανένωση της Γερμανίας το 1990, το Βερολίνο αποκαταστάθηκε ως πρωτεύουσα και ως μεγάλη πόλη.

Ετυμολογία

Η προέλευση της ονομασίας Berlin είναι αβέβαιη. Μπορεί να έχει ρίζες στη γλώσσα των Δυτικών Σλάβων κατοίκων της περιοχής του σημερινού Βερολίνου, και μπορεί να σχετίζεται με το παλαιό πολαβικό στέλεχος berl- / birl- ("βάλτος"). Η λαϊκή ετυμολογία συνδέει το όνομα με τη γερμανική λέξη bär (αρκούδα). Μια αρκούδα υπάρχει επίσης στο έμβλημα της πόλης.
Μάρκος Αιμίλιος Λέπιδος

Βιογραφικά στοιχεία

Ο πατέρας του, Μάρκος Αιμίλιος Λέπιδος, είχε εμπλακεί σε μια απόπειρα στάσης κατά της Δημοκρατίας, κάτι που του στέρησε τη ζωή. Ο ίδιος ήταν θερμός υποστηρικτής του Ιουλίου Καίσαρα.
Ξεκίνησε την καριέρα του στην πολιτική («cursus honorum») όταν, από το αξίωμα του πραίτορα το 49 π.Χ., τέθηκε επίτροπος της πόλης από τον Καίσαρα, ο οποίος απουσίαζε στην Ισπανία μαχόμενος τον Πομπήιο το Μεγα. Ως ανταμοιβή εξελέγη ύπατος το 46 π.Χ. μετά την ήττα των οπαδών του Πομπήιου στην Ανατολή. Όταν ο Καίσαρας ονομάστηκε Δικτάτωρ δια Βίου από τη Σύγκλητο, επέλεξε το Λέπιδο για να γίνει ο Magister Equitum στο πλευρό του. Η σύντομη συνεργασία τους είχε απρόσμενο τέλος, όταν ο Καίσαρ δολοφονήθηκε στις 15 Μαρτίου 44 π.Χ. Ένας από τους πρωτεργάτες της συνωμοσίας, ο Γάιος Κάσσιος Λογγίνος, είχε προτείνει να θανατωθούν επίσης ο Λέπιδος και ο Αντώνιος. Ωστόσο, ο Μάρκος Ιούνιος Βρούτος καταψήφισε την πρόταση, υποστηρίζοντας πως επρόκειτο για εκτέλεση κι όχι για πραξικόπημα.
Μετά τη δολοφονία του Καίσαρα, ο Λέπιδος, παρά τις διαβεβαιώσεις που παρείχε στη Σύγκλητο για την καλή του πίστη, συμμάχησε με τον Αντώνιο για να καταλάβει την εξουσία. Εντούτοις, στο προσκήνιο υπήρχε κι ένας επίσημος κληρονόμος του Καίσαρα, ο Οκταβιανός. Οι τρεις τους συναντήθηκαν σε ένα νησί σε ένα ποτάμι κοντά στη Μουτίνα (σύγχρονη Μοντένα), με τα στρατεύματά τους στις δύο όχθες, κι εκεί συμφώνησαν να δημιουργήσουν τη Δεύτερη Τριανδρία, την οποία επικύρωσε το 43 π.Χ. ένας νόμος υπό το όνομα Lex Titia. Συνεπώς, αντίθετα με την Πρώτη Τριανδρία του Καίσαρα, του Κράσσου και του Πομπήιου, αυτή η Τριανδρία ήταν επίσημη. Ως αποτέλεσμα, έβγαλε εκτός παιχνιδιού τους υπάτους και τη Σύγκλητο, σημαίνοντας το τέλος της δημοκρατίας. Η επίσημη διάρκεια της συμμαχίας αυτής ήταν πέντε χρόνια και κατόπιν ανανεώθηκε για άλλα τόσα το 38 π.Χ. με τη Συνθήκη του Ταρέντουμ.
Μετά τη λήξη των εμφυλίων πολέμων στην Ανατολή και την ήττα των δολοφόνων του Καίσαρα στη Μάχη των Φιλίππων, περίοδος κατά την οποία ο παρέμεινε στη Ρώμη, ο Λέπιδος ανέλαβε τη διοίκηση των δυτικών επαρχιών της Ισπανίας και Αφρικής. Για λίγο κατάφερε να αποστασιοποιηθεί από τις συχνές διαμάχες ανάμεσα στους δύο συνεργάτες του. Ωστόσο, το 36 π.Χ., ένας κακός πολιτικός ελιγμός έδωσε στον Οκταβιανό την αφορμή που χρειαζόταν: ο Λέπιδος κατηγορήθηκε πως σφετεριζόταν τη διακυβέρνηση της Σικελίας προετοιμάζοντας κίνημα. Ως αποτέλεσμα εξορίστηκε στους Κίρκους. Έχασε όλα του τα αξιώματα πέραν από αυτό του Αρχιερέα της Ρώμης, του Pontifex Maximus. Απεβίωσε ειρηνικά το 13 π.Χ.

Οικογένεια

Ο Λέπιδος ήταν γιος του Μάρκου Αιμίλιου Λέπιδου και της Αππουλείας, κόρης του Λεύκιου Αππούλειου Σατουρνίνου. Αδελφός του ήταν ο Λεύκιος Αιμίλιος Λέπιδος Παύλος, ο οποίος είχε διατελέσει ύπατος και εναντιώθηκε στον αδελφό του με κίνδυνο της ζωής του. Κατάφερε να δραπετεύσει και κατέφυγε στο στρατόπεδο του Βρούτου. Αργότερα τον συγχώρησε ο Αύγουστος. Συζυγός του ήταν η Ιουνία, αδελφή του Βρούτου και της συζύγου του Λογγίνου. Ο Λέπιδος, μετά τη Μάχη των Φιλίππων, προστάτεψε τις γυναίκες της οικογένειας αυτής, εφόσον τους ένωνε συγγένεια.
Με λένε Βαγγέλη

Υπόθεση

Ο Βαγγέλης κατοικεί σε μία κωμόπολη και ζει στο δωμάτιο ενός ξενώνα με τον αδελφό του Μπίλη. Στο παρελθόν ανήκε στο περιθώριο, ζώντας με μικροκλοπές και εκμεταλλευόμενος την αφέλεια των άλλων. Είναι όμως εξίσου άτυχος, κυρίως με το γάμο του με τη Ζήνα, η οποία γεννάει ένα έγχρωμο μωρό.
Κάποια μέρα αποφασίζει να αγοράσει ένα λαχείο και για πρώτη φορά στη ζωή του στέκεται τυχερός. Οχι όμως για πολύ. Ένα ατύχημα τον στέλνει στο νοσοκομείο και εκεί διαπιστώνει ότι το λαχείο του έχει κάνει φτερά και βρίσκεται σε απελπισία. Όμως καθώς παρακολουθεί μια εκπομπή στην τηλεόραση, βλέπει τον τραγουδιστή Νίκο Κουρκούλη να μιλάει στη δημοσιογράφο Τατιάνα Στεφανίδου για την προσωπική του φιλοσοφία την οποία συνοψίζει με τη λέξη "Κάρμα", μιας και πιστεύει ότι εάν κάνεις στη ζωή σου το καλό, αυτό κάποια μέρα θα επιστρέψει. 
Ο Βαγγέλης τότε συνειδητοποιεί ότι έχει αρκετές ευαισθησίες τις οποίες όλα αυτά τα χρόνια είχε θάψει μέσα του. Έτσι λοιπόν, όταν βγαίνει από το νοσοκομείο – με το λαχείο να έχει χαθεί οριστικά για τον ίδιο – αποφασίζει να αλλάξει τρόπο ζωής και σκέψης. Φτιάχνει μάλιστα μια λίστα με αριθμημένες "αμαρτίες" του παρελθόντος και αποφασίζει να διαγράψει μία προς μία, ωφελώντας ή αποζημιώνοντας τα άτομα που έβλαψε. Η πίστη του στο κάρμα παγιώνεται όταν, αφού έχει κάνει ήδη μια καλή πράξη, εντελώς τυχαία εμφανίζεται το χαμένο λαχείο. Εκλαμβάνοντάς το σαν σημάδι, αποφασίζει να χρησιμοποιήσει τα λεφτά που κέρδισε προς σκοπό της εκπλήρωσης της λίστας.
Μαζί του είναι ο αδελφός του Μπίλης, ο οποίος βρίσκεται μονίμως με μια μπύρα FIX στο χέρι. Χαρακτηριστικό του η παιδική του αφέλεια, και ενίοτε η αδυναμία του να καταλάβει την αξία του κάρμα και της λίστας του Βαγγέλη. Υποστηρίζονται από την μετανάστρια Νατάσα που δουλεύει ως καμαριέρα στον ξενώνα. Εμφανίσεις κάνουν και η εχθρική πρώην γυναίκα του Ζήνα και ο έγχρωμος εραστής της, Θανάσης ή "Αφάνας".
Δημοκρατία της Κεντρικής Αλβανίας

Ιστορία

Η Δημοκρατία της Κεντρικής Αλβανίας ιδρύθηκε από τον Εσάντ Πασά Τοπτανί και διαλύθηκε όταν ο Γουλιέλμος του Βιντ, πρίγκιπας του πριγκιπάτου της Αλβανίας, πήρε τον έλεγχο της χώρας κατά την άφιξή του στην Αλβανία στις 7 Μαρτίου 1914. Το έδαφος του κράτους ήταν οριοθετημένο από τον ποταμό Ματ στο Βορρά και το Σκούμπιν στο Νότο. Υπάρχουν πηγές που συνδέουν το τέλος της Δημοκρατίας της Κεντρικής Αλβανίας με την 1η Φεβρουαρίου 1914, όταν αλβανική αντιπροσωπεία με επικεφαλής τον Εσάντ Πασά Τοπτανί προσέφερε τον αλβανικό θρόνο στον Γουλιέλμο του Βιντ. Η σημαία της Δημοκρατίας της Κεντρικής Αλβανίας ήταν κόκκινη με λευκό αστέρι στο κάτω δεξιά μέρος. Η Δημοκρατία της Κεντρικής Αλβανίας εξέδιδε τα δικά της γραμματόσημα. Ο Φαΐκ Κονικά υποστήριξε αρχικά την κυβέρνηση του Εσάντ Πασά.

Επακόλουθα

Με την ίδρυση της Δημοκρατίας της Κεντρικής Αλβανίας, ο Εσάντ Πασάς Τοπτανί απομόνωσε υποστηρικτές του Ισμαήλ Κεμάλ και της Προσωρινής Κυβέρνησης της Αλβανίας από το βόρειο τμήμα της Αλβανίας που κατοικούνταν κυρίως από καθολικό πληθυσμό. Οι Καθολικοί ήταν απρόθυμοι να τεθούν σε οποιαδήποτε από τις δύο εθνικές κυβερνήσεις, όπως ήταν απρόθυμοι να παραδοθούν στην Πύλη. Έτσι, μετά τους Βαλκανικούς πολέμους και πριν ο πρίγκιπας Γουλιέλμος του Βιντ αναλάβει τον έλεγχο του νεοσυσταθέντος πριγκιπάτου της Αλβανίας στις 7 Μαρτίου 1914, η Αλβανία διαιρέθηκε σε τρία μέρη. Ένα τμήμα βόρεια του ποταμού Ματ ήταν υπό τον έλεγχο των Καθολικών, το κεντρικό τμήμα ήταν έδαφος που ανοίκε στη Δημοκρατία της Κεντρικής Αλβανίας και υπό τον έλεγχο της κυβέρνησης υπό την ηγεσία του Εσάντ Πασά Τοπτανί, ενώ το τρίτο μέρος, νότια του ποταμού Σκούμπιν, ήταν υπό τον έλεγχο της Προσωρινής Κυβέρνησης της Αλβανίας με επικεφαλής τον Ισμαήλ Κεμάλ, ο οποίος κήρυξε την ανεξαρτησία του αλβανικού βιλαετίου.
Repentless

Ιστορία του δίσκου

Στις 2 Μαΐου 2013, ο κιθαρίστας Τζεφ Χάνεμαν πέθανε λόγω κίρρωσης του ήπατος. Σε δηλώσεις του τραγουδιστή και μπασίστα Τομ Αράγια τον Μάρτιο του 2015, αποκαλύφθηκε ότι είχαν ηχογραφήσει ένα νέο κομμάτι πριν τον θάνατο του Χάνεμαν, το οποίο θα συμπεριλαμβάνονταν στο νέο άλμπουμ.
Ο δίσκος ηχογραφήθηκε στα "Henson Studios" του Χόλιγουντ με παραγωγό τον Τέρι Ντέιτ, τον Μάρτιο του 2014 και από τον Σεπτέμβριο του 2014 μέχρι τον Ιανουάριο του 2015.
Τον Απρίλιο του 2014, το συγκρότημα κυκλοφόρησε δωρεάν το κομμάτι "Implode" και τον Σεπτέμβριο του 2015 κυκλοφόρησε ο δίσκος, με τίτλο "Repentless". Στην πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του πούλησε 50.000 αντίτυπα στις Ηνωμένες Πολιτείες, ανεβαίνοντας στη τέταρτη θέση του Billboard, την υψηλότερη θέση από οποιοδήποτε άλλο άλμπουμ του συγκροτήματος. Παράλληλα, ανέβηκε στο Top-10 σε δεκαοκτώ χώρες, αποτελώντας τον πρώτο # 1 δίσκο των Slayer, αφού σκαρφάλωσε στην κορυφή των γερμανικών τσαρτ.
Οι κριτικές για το "Repentless" υπήρξαν μέτριες, με το "Allmusic" να του δίνει τρία αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Sputnik Music" μέσο όρο βαθμολογιών 2,9 / 5, η "The Guardian" τέσσερα αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Record Collector" 2 / 5 και το "Metal Archives" 52%.
Για την προώθηση του δίσκου, το συγκρότημα περιόδευσε στην Ευρώπη μαζί με τους Anthrax και Kvelertak και ανακοίνωσε μία βορειοαμερικανική περιοδεία για τον Φεβρουάριο και Μάρτιο του 2016, με τους Testament και Carcass να ανοίγουν τις εμφανίσεις τους.

Τραγούδια

1. Delusions of Saviour (King) - 1:55

2. Repentless (King) - 3:19

3. Take Control (King) - 3:14

4. Vices (King) - 3:32

5. Cast the First Stone (King) - 3:43

6. When the Stillness Comes (King) - 4:21

7. Chasing Death (King) - 3:45

8. Implode (King) - 3:49

9. Piano Wire (Hanneman) - 2:49

10. Atrocity Vendor (King, Araya) - 2:55

11. You Against You (King) - 4:21

12. Pride in Prejudice (King) - 4:14

Μέλη των Slayer

Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Repentless" είχε την εξής μορφή:
Τομ Αράγια - φωνητικά, μπάσο
Κέρι Κινγκ - κιθάρα
Γκάρι Χολτ - κιθάρα
Πολ Μπόσταφ - τύμπανα
Μιχαήλ Ν. Λολίδης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1892 στο Παλαιοχώριο Άργυρούπολης του Πόντου και  απεβίωσε στην Καβάλα το 1973.Η κηδεία του έγινε δημοασία δαπάνη.
Φοίτησε στο δημοτικό σχολείο Παλαιοχωρίου και κατόπιν στο Φροντιστήριο Τραπεζούντας.
Το 1902 η οικογένεια του μετακόμισε στη Γιάλτα της Κριμαίας, αλλά ο Μιχαήλ Λολίδης δεν ακολούθησε την οικογένειά του γιατί φοίτησε στην Ιατρική μέχρι το 3ο έτος στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας Λομονόσοφ,.
Επιστρατεύθηκε και υπηρέτησε ως Ανθυπολοχαγός Μηχανικού στον Ρωσικό στρατό.
Με την ανακωχή το 1918 ήρθε μόνος του στην Αθήνα, χωρίς χαρτιά, και  φοίτησε στην τελευταία τάξη του Γυμανσίου , πήρε το απολυτήριο  και γράφτηκε στην Ιατρική Σχολή του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών ειδικευθείς στην νευρολογία (αποφοίτησε με Άριστα).
Οι γονείς του έμειναν στη Γιάλτα, όπου ο πατέρας του Νικόλαος Λολίδης  υπήρξε Πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας. Ήρθαν στην Ελλάδα το 1925, όπου ο Μ.Λολίδης  ήδη είχε εγκατασταθεί από το 1923 στην Καβάλα ως γιατρός νευρολόγος-ψυχίατρος.
Διετέλεσε Πρόεδρος φορέων και οργανισμών όπως το Ταμείο Στεγάσεως Προσφύγων Μικρασιατικής Καταστροφής, ο Ιατρικός Σύλλογος Καβάλας, το Κρατικό Νοσοκομείο Καβάλας. Ήταν μέλος της διοίκησης της Ιατρικής Εταιρείας Καβάλας.
O Μ. Λολίδης ήταν νυμφευμένος με την Ελένη Μαυροπούλου, με την οποία απέκτησαν δύο παιδιά, τον Δημήτριο Μιχ. Λολίδη που διετέλεσε δήμαρχος Καβάλας (1978-1982) και τον Θεόδωρο Μιχ. Λολίδη, αθλητή και πανελληνιονίκη της κολύμβησης.
Αλέξανδρος Τσιριντάνης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Ιεράπετρα Κρήτης και σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, συμπληρώνοντας τις σπουδές του στο πανεπιστήμιο του Αμβούργου, του οποίου έγινε διδάκτορας. Ακολούθησε ακαδημαϊκή σταδιοδρομία εκλεγόμενος το 1933 υφηγητής εμπορικού δικαίου στη Νομική Σχολή Αθηνών. Το 1939 εκλέχθηκε έκτακτος καθηγητής και το 1942 τακτικός, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1968, οπότε και απεχώρησε με τον τίτλο του ομότιμου καθηγητή. Κατά την περίοδο 1951-1952 διετέλεσε κοσμήτορας της νομικής σχολής.
Συμμετείχε ως υπουργός Δικαιοσύνης στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Δόβα, που διοργάνωσε τις βουλευτικές εκλογές του 1961. Υπήρξε επίσης μέλος νομοπαρασκευαστικών επιτροπών, πρόεδρος της Ενώσεως Ναυτικού Δικαίου, καθώς και εμπνευστής και ιδρυτικό μέλος της Χριστιανικής Ενώσεως Επιστημόνων. Ακόμη, ήταν μέλος του νομικού συμβουλίου της Τράπεζας της Ελλάδας. Είχε πλούσιο συγγραφικό έργο, από το οποίο το βιβλίο «Για μια πορεία με επίγνωση» μεταφράσθηκε και στην αγγλική με τίτλο Knowing where we are going (εκδόσεις Cassell, Λονδίνο 1977, σσ. 120) και στη γαλλική.
Την περίοδο μετά τον εμφύλιο πόλεμο ήταν αρχηγικό μέλος οργάνωσης χριστιανικού προσανατολισμού, μαζί με τον Γεώργιο Ράμμο, τον γαμπρό του Αρίστο Ασπιώτη και τον Θεόδωρο Μερτικόπουλο. Είχε καλές σχέσεις με την βασιλική οικογένεια.
Μαζί με τον πρωθιερέα των Ανακτόρων Ιερώνυμο Κοτσώνη, ο Τσιριντάνης συνέβαλε το 1967, λίγες ημέρες μετά το Πραξικόπημα της Χούντας των Συνταγματαρχών, στην αντικανονική απομάκρυνση του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χρυσοστόμου Β΄ καθώς είχαν αυξημένη επιρροή στα Ανάκτορα και μέσω αυτών στις τότε κυβερνήσεις». Έτσι ακολούθησε η ανάρρηση του Ιερωνύμου Κοτσώνη στον αρχιεπισκοπικό θρόνο με τη στήριξη της Χούντας των Συνταγματαρχών και του Παλατιού.
Ο Τσιριντάνης απεβίωσε στην Αθήνα στις 24 Σεπτεμβρίου 1977 σε ηλικία 74 ετών.
Μογγολικές βουλευτικές εκλογές (2016)

Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στη Μογγολία στις 29 Ιουνίου 2016.

Εκλογικό σύστημα

Στις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές του 2012 εξελέγησαν τα 76 μέλη της Βουλής (Κουράλ) με δύο τρόπους: οι 48 εξελέγησαν σε μονοεδρικές περιφέρειες και οι 28 σε μία πανεθνική περιφέρεια με αναλογική. Ωστόσο, στις 5 Μαΐου 2016 τροποποιήθηκε ο εκλογικός μόνος και αφαιρέθηκαν οι έδρες που αναδείχθηκαν με αναλογική.  Οι αλλαγές αναμενόταν να θέσουν στο περιθώριο τα μικρότερα κόμματα και αφαίρεσαν το δικαίωμα ψήφου από 150.000 Μογγόλους της διασποράς, καθώς δεν μπορούσαν να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα σε μία περιφέρεια.
Για να εκλεγεί ο υποψήφιος έπρεπε να συγκεντρώσει ποσοστό τουλάχιστον 28% των ψήφων. Σε αντίθετη περίπτωση θα διεξαγόταν επαναληπτική εκλογή. Η συμμετοχή έπρεπε να είναι τουλάχιστον 50% σε μία περιφέρεια προκειμένου το αποτέλεσμα να είναι έγκυρο.

Εκστρατεία

Συνολικά 12 κόμματα έλαβαν την έγκριση για να συμμετάσχουν στις εκλογές. Ωστόσο, εξαιτίας παρατυπιών στα έγγραφά τους, δεν επιτράπηκε να είναι υποψήφιοι από το κόμμα Πολιτική Θέληση-Κόμμα Πρασίνων, που κέρδισαν 2 έδρες στις εκλογές του 2012 και ήταν μέλη του κυβερνητικού συνασπισμού. Το νεοσύστατo Εθνικό Εργατικό Κόμμα επίσης εμποδίστηκε από το να συμμετάσχει στις εκλογές, με τον αρχηγό του, Σουρένκου Μπόργκιλ να σχεδιάζει να είναι υποψήφιος ως ανεξάρτητος.
Έλαβαν μέρος συνολικά 498 υποψήφιοι και τα δύο κόμματα που επετράπη να πάρουν μέρος ήταν το Δημοκρατικό Κόμμα και το Μογγολικό Λαϊκό Κόμμα.
Φριμπούρ

Αξιοθέατα

Ο καθεδρικός ναός Άγιου Νικολάου χτίστηκε μεταξύ 1283 και 1490 έχει πύργο με υψόμετρο 76 μέτρα.
Λουλουδιές Πιερίας

Τοποθεσία

Το συγκρότημα βρίσκεται 11,3 χλμ. βορειοανατολικά της Κατερίνης, 3,3 χλμ. βορειοανατολικά του Κορινού και 5,8 χλμ. νότια της αρχαίας Πύδνας στην Πιερία. Στα μέσα του 19ου αιώνα, ο γάλλος αρχαιολόγος Εζέ τοποθετούσε τους λόφους βορειοδυτικά των Λουλουδιών ως τον τόπο όπου το 168 π.Χ. έλαβε χώρα η αποφασιστική μάχη μεταξύ των ρωμαϊκών στρατευμάτων και των στρατιωτών του τελευταίου μακεδονικού βασιλιά Περσέα.

Ιστορία

Το 479 οι Γότθοι έκαναν πολιορκία στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Προκειμένου να αποφευχθεί η ζημιά στη Θεσσαλονίκη, οι πολιορκητές συμφώνησαν με τον Αρχιτέκτονα της πόλης να θέσουν κάποιες μακεδονικές πόλεις υπό γοτθική επίβλεψη. Μεταξύ αυτών ήταν οι πόλεις Πέλλα, Πύδνα, Δίον και Βέροια. Η Πύδνα διορίστηκε έδρα επισκόπων, αλλά ο ίδιος ο επίσκοπος κατοικούσε στις Λουλουδιές.
Το φρουριακό συγκρότημα χτίστηκε το τελευταίο τέταρτο του 5ου αιώνα στο δρόμο μεταξύ Θεσσαλονίκης και Λάρισας. Πιθανώς είναι το ίδιο μέρος που ονομάστηκε στα ρωμαϊκά αρχεία Άναμων. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ιουστινιανού Α´ (527-567), το συγκρότημα επεκτάθηκε. Στα μέσα του 6ου αιώνα τα κτίρια καταστράφηκαν από σεισμό. Ο επίσκοπος εγκατέλειψε τη θέση και αργότερα χρησιμοποιήθηκε ως νεκροταφείο. Τον 7ο αιώνα ο τόπος εγκαταλείφθηκε τελικά μετά τις βάρβαρες επιθέσεις.

Η εγκατάσταση

Ολόκληρο το συγκρότημα έχει επιφάνεια δαπέδου 80 με 90 μέτρα. Περιβάλλονταν από έναν τοίχο και τέσσερις ορθογώνιους πύργους, οι οποίοι βρίσκονταν στις γωνίες των τοίχων και χτίστηκαν για την υπεράσπισή του. Στη δυτική πλευρά του τείχους υπήρχε μια διπλή πύλη. Στην πρώτη φάση ανεγέρθηκε μια τρίκλιτη βασιλική και μια κατοικία του επισκόπου. Ο χώρος υποδοχής και οι κιονοστοιχίες του κτηρίου ήταν εντυπωσιακοί. Τα δάπεδα είναι διακοσμημένα με μωσαϊκό που, σε αντίθεση με τα ψηφιδωτά του Δίου, αντιπροσωπεύει μόνο στολίδια. Κάτω από το ανάκτορο του επίσκοπου βρέθηκαν υπολείμματα βίλας από τις αρχές του 4ου αι. π.Χ. Την εποχή του Ιουστινιανού είχαν δημιουργηθεί εγκαταστάσεις παραγωγής οίνου και ελαιολάδου.
Βρέθηκαν οκτώ μεγαλύτεροι τάφοι, που έχουν θολωτή οροφή. Η ζωγραφική διατηρήθηκε εν μέρει. Επιπλέον, στην περιοχή του συγκροτήματος βρέθηκε ένας μεγάλος αριθμός απλά εξοπλισμένων τάφων.

Οι Ανασκαφές

Οι εργασίες εκσκαφής διεξήχθησαν από την Αντιπροσωπεία Βυζαντινής Αρχαιότητας της Θεσσαλονίκης. Ξεκίνησαν το 1993, έληξαν το 1997 και χρηματοδοτήθηκαν από την ελληνική σιδηροδρομική εταιρεία ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Η σιδηροδρομική γραμμή διαιρεί τη θέση εκσκαφής διαγώνια. Ο δυτικός αμυντικός πύργος και μέρος του τείχους είναι έξω από το προσβάσιμο έδαφος.
Τα πολυάριθμα ευρήματα φέρνουν κάποιο φως στην περίοδο μεταξύ του 4ου και του 7ου αιώνα, εποχή για την οποία υπάρχουν ελάχιστες πληροφορίες σε αυτό το τμήμα της Μακεδονίας. Δίνουν μαρτυρία για τη σημασία της έδρας του επισκόπου και δίνουν στοιχεία για την καθημερινή ζωή και την υπάρχουσα τεχνική αυτής της εποχής. Μετά την εγκατάλειψη του εργοστασίου από τους κατοίκους τους, επιχειρήσεις χειροτεχνίας εγκαταστάθηκαν. Βρέθηκαν κατάλοιπα κάμινου κεραμικής, φούρνοι τήξης για προϊόντα από γυαλί, κάμινοι τήξης μετάλλων και εργαστήριο γλυπτικής.
Καπουλέτοι και Μοντέκοι

Οι Καπουλέτοι και οι Μοντέκοι ή Μοντέγοι ήταν δύο σπουδαίες οικογένειες ευγενών της Βερόνας, στην Ιταλία, τις οποίες όμως χώριζε θανάσιμο μίσος. Το μίσος αυτό προέρχονταν από κάποια βεντέτα που είχε συμβεί μεταξύ των δύο οικογενειών σε μακρινούς προγόνους τους, που ακριβώς και οι ίδιες δεν γνώριζαν, αλλά την μνημόνευαν για τη διατήρηση της διχόνοιας. Από τις δύο αυτές οικογένειες προέρχονταν ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα που συνδέθηκαν με παράφορο έρωτα και τον οποίο απαθανάτισε ο Σαίξπηρ στην ομώνυμη τραγωδία του.
Τις έριδες των δύο αυτών οικογενειών πρώτος περιέγραψε ο Μαζούκιο σε διήγημά του με τον τίτλο "Οι τραγικοί εραστές της Βερόνας" που εξέδωσε το 1470. Μάλιστα ο συγγραφέας βεβαιώνει πως όλη η υπόθεση περί της έχθρας των δύο αυτών οικογενειών ήταν αληθινή, αν και δεν υφίσταται άλλη ιστορική πηγή για διασταύρωση.
Το θέμα του διηγήματος αυτού πραγματεύτηκαν αργότερα ο Λουΐτζι ντα Πόρτο (1535), ο Μπαντάλο, ο Άγγλος ποιητής Αρθούρος Μπωκ και τέλος ο Σαίξπηρ. Εκτός όμως αυτών η υπόθεση ενέπνευσε και ζωγράφους αλλά και μουσικούς, όπως και τον Βιντσέντσο Μπελλίνι που συνέθεσε την όπερα (μελόδραμα) Οι "Καπουλέτοι και οι Μοντέκοι" σε στίχους του Ρομάνι.
Η υπόθεση του έργου με μικρές παραλλαγές μεταφέρθηκε και στον ελληνικό κινηματογράφο σε σκηνοθεσία του Ντίνου Δημόπουλου το 1969, με τον τίτλο "Η νεράιδα και το παλικάρι", με πρωταγωνιστές τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ και την Αλίκη Βουγιουκλάκη και τις οικογένειες της Κρήτης των Βροντάκηδων και Φουρτουνάκηδων, και στην ελληνική τηλεόραση με το "Της αγάπης μαχαιριά"