google/wiki40b huggingface dataset:
Βέικο Όουνπουου

Κινηματογραφική εργασία

Το 2006 έγραψε και σκηνοθέτησε την ανεξάρτητη ταινία μικρού μήκους Άδειο (Tühirand). Το 2007 προσάρμοσε στον κινηματογράφο το μυθιστόρημα του Μάτι Ουντ Μπάλα του Φθινοπώρου (Sügisball) που κέρδισε το Βραβείο Ορίζοντα στο 64ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας. Σήμερα, αυτή η διάκριση παραμένει ως η υψηλότερη διεθνή αναγνώριση που έχει λάβει ποτέ μια εσθονική ταινία. 
Το 2010, το δεύτερο χαρακτηριστικό δράμα του Όουνπουου Ο Πειρασμός του Αγίου Τόνι (Püha Tõnu kiusamine) προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σάντανς. Η ταινία είχε επιλεγεί ως η υποψηφιότητα της Εσθονίας για το Όσκαρ Καλύτερης ξενόγλωσσης Ταινίας στα 83α Βραβεία Όσκαρ, αλλά δεν τερμάτισε στην τελική λίστα.
Ντόμποϊ

Ιστορία

Όπως δείχνουν πολυάριθμα ευρήματα τα οποία φυλάσσονται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης στο Σαράγεβο και στο Μουσείο του Ντόμποϊ, η περιοχή κατοικείται από την νεολιθική εποχή, ενώ η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία είχε κατασκευάσει ένα στρατόπεδο στην περιοχή. Μετά την άφιξη των Κροατών τον 6ο αιώνα έγινε τμήμα της περιοχής/μπανάτου Ουσόρα. Η πρώτη αναφορά του οικισμού γίνεται το 1415. 
Το οχυρό του Ντόμποϊ, ένα βασιλικό οχυρό των Κοτρόμανιτς, κατασκευάστηκε στις αρχές του 13ου αιώνα και στη συνέχεια επεκτάθηκε στις αρχές του 15ου αιώνα (1415). Στη συνέχεια επεκτάθηκε το 1490, τον καιρό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αυτό το καινούργιο πέτρινο οχυρό κατασκευάστηκε στη θέση ενός παλαιότερου από ξύλο και πλίνθους. Το Ντόμποϊ υπήρξε θέση μιας μεγάλης μάχης ανάμεσα στους Μαγιάρους και σε συμμαχία Βοσνίων και Τούρκων στις αρχές του Αυγούστου 1415, στην οποία οι Μαγιάροι ηττήθηκαν. Ως συνοριακό οχυρό του βασιλείου της Βοσνίας και αργότερα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δέχθηκε συχνά επιθέσεις, μέχρι που τελικά το κατέλαβε η Αυστροουγγαρία το 1878.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου της Βοσνίας, οι Σέρβοι κατέλαβαν την πόλη τον Απρίλιο του 1992, και προχώρησαν σε εθνοκάθαρση του πληθυσμού της πόλης, της οποίας η εθνοτική σύσταση το 1991 ήταν 40,14% Βόσνιοι (41.164), 38,83% Σέρβοι (39.820) και 12,93% Κροάτες (13.264). Τα εγκλήματα πολέμου που διεπράχθησαν ενάντια στο πληθυσμό της πόλης είναι γνωστά ως η Σφαγή του Ντόμποϊ. Το κέντρο έρευνας και καταγραφής στο Σαράγιεβο κατέγραψε 2.300 νεκρούς ή αγνοούμενος ανθρώπους στην περιοχή κατά τη διάρκεια του πολέμου.
Το Μάιο του 2014, η πόλη πλήχτηκε από πλημμύρες ύστερα από σφοδρές βροχοπτώσεις, με τα νερά να φτάνουν σε ύψος 3-4 μέτρων.
Σανφρέτσε Χιροσίμα

Ονομασία

Το όνομα της ομάδας είναι σύνθετο, εμπεριέχοντας τον αριθμό τρία στα ιαπωνικά, Σαν (サン) και την ιταλική λέξη φρέτσε (frecce, フレッチェ) βέλη. Αυτό βασίζεται στην ιστορία του Μόρι Μοτονάρι ο οποίος είπε στους τρεις γιους του ότι, ενώ ένα μόνο βέλος θα μπορούσε εύκολα να διαλυθεί, τρία βέλη που συγκρατούνται μεταξύ τους δεν θα σπάσουν και τους παρότρυνε να εργασθούν για το καλό της φατρίας και των υπηκόων της.
Χρίστος Παπακυριακόπουλος

Οικογένεια και αρχή της σταδιοδρομίας του

Ο πατέρας του Χρίστου, ο Δημήτριος Παπακυριακόπουλος, ήταν υφασματέμπορος με κατάστημα στην οδό Ερμού, στο κέντρο της Αθήνας, και ήταν νυμφευμένος από το 1913 με τη Ζωή Λίτσα, κόρη του πλούσιου εμπόρου Νικολάου Λίτσα. Προίκα της Ζωής ήταν και το σπίτι στη ρεματιά Χαλανδρίου (σημερ. διεύθυνση οδός Θρασυβούλου 2) όπου γεννήθηκε ο Χρίστος και αργότερα το χρησιμοποίησε ως κατοικία του, ενώ η οικογένειά του έμενε στην Πλάκα (Υπατίας και Απόλλωνος). Ο Χρίστος είχε ένα μικρότερο κατά 1 έτος αδελφό, τον Νίκο. Τα δύο αδέλφια μεγάλωσαν σε ένα πλούσιο περιβάλλον: την αγωγή τους, από τη νηπιακή ηλικία μέχρι το τέλος του δημοτικού, εκτός από το σχολείο, τη μητέρα και τη γιαγιά τους Αγγελική Λίτσα, την είχαν αναλάβει και δύο Ευρωπαίες γκουβερνάντες, μία Γερμανίδα και μία Αγγλίδα. 
Αφού φοίτησε για ένα έτος στο Α΄ Γυμνάσιο Αθηνών, ο Χρίστος εισάχθηκε τον Ιούλιο 1927 στη Βαρβάκειο. Από διηγήσεις γνωρίζουμε ότι ήταν ένας επιμελής μαθητής, ο πρώτος στην τάξη. Διακρινόταν σε όλα τα μαθήματα.
Εργάστηκε σε απομόνωση στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου και πήρε το διδακτορικό του το 1943, ύστερα από σύσταση του Κωνσταντίνου Καραθεοδωρή.
Ο αδερφός του Νίκος σκοτώθηκε πολεμώντας ως ανθυπολοχαγός στη Μάχη του Ρίμινι το 1944.
Συμμετείχε στην οργάνωση του ΕΑΜ Πολυτεχνείου, ενώ πήρε μέρος στην άοπλη διαδήλωση της 3ης Δεκεμβρίου του 1944 με το ΕΑΜ, την αρχή από τα Δεκεμβριανά. Ενώ μετά την ήττα υποχώρησε μαζί με τον ΕΛΑΣ, όπου δούλεψε μερικούς μήνες ως δάσκαλος. 
Παραιτήθηκε το 1946 από τη θέση του, για να μην παυθεί οριστικά. 
Το 1948 ο Ραλφ Φοξ τον προσκάλεσε ως προσωπικό του καλεσμένο στο τμήμα μαθηματικών του Πρίνστον. Ο Φοξ είχε εντυπωσιαστεί από τον Παπακυριακόπουλο όταν ο τελευταίος του έστειλε ένα φιλόδοξο γράμμα, στο οποίο υπήρχε η απόδειξη για το λήμμα του Ντεν. Η απόδειξη όπως αποδείχθηκε ήταν λανθασμένη, αλλά η χορηγία του Φοξ θα συνεχιζόταν για πολλά χρόνια ακόμα και έτσι ο Παπακυριακόπουλος μπόρεσε να συνεχίσει να εργάζεται χωρίς να τον ανησυχούν τα οικονομικά. Όταν πήγε στην Αμερική ήταν χαρακτηρισμένος ως "επικίνδυνος κομμουνιστής".

Οι έρευνές του στο Πρίνστον

Ο Παπακυριακόπουλος είναι περισσότερο γνωστός για τις αποδείξεις του στο λήμμα του Ντεν, το θεώρημα του βρόχου και το θεώρημα της σφαίρας. Και τα τρία είναι θεμελιώδους σημασίας για την μελέτη των τρισδιάστατων πολλαπλοτήτων.Για την εργασία του αυτή τού απονεμήθηκε το πρώτο βραβείο Βέμπλεν στη γεωμετρία το 1964. Από τη δεκαετία του 1960 και μετά εργάστηκε κυρίως επάνω στην υπόθεση του Πουανκαρέ.
Οι αριστερές πολιτικές απόψεις του Παπακυριακόπουλου οδήγησαν τις ελληνικές αρχές να τον καταγγείλουν ως κομμουνιστή στις αμερικανικές αρχές όταν εκείνος έφτασε εκεί.
Ήταν κλειστός ως χαρακτήρας και περνούσε την περισσότερη ώρα στο γραφείο του δουλεύοντας, και ακούγοντας τον αγαπημένο του Βάγκνερ. Λέγεται ότι έζησε στο ίδιο δωμάτιο ξενοδοχείου επί 25 χρόνια.
Πέθανε από καρκίνο του στομάχου σε ηλικία 62 ετών, στο Πρίνστον του Νιού Τζέρσι.
Ραχίμα Μπάνου

Η ασθένεια

Η περίπτωση αναφέρθηκε στις 16 Οκτωβρίου 1975, όταν η Μπάνου ήταν τριών ετών, και ζούσε στο χωριό Κουράλια στη νήσο Μπόλα στην Μπανγκλαντεσιανή επαρχία Μπαρισάλ. Η περίπτωσή της αναφέρθηκε από ένα οχτάχρονο κορίτσι, την Μπιλκισουνέσα, η οποία αμείφθηκε με 250 τάκα. Οι πληροφορίες σχετικά με την υπόθεση διαβιβάστηκαν μέσω τηλεγραφήματος στον Δ. Α. Χέντερσον, που ηγήθηκε της εκστρατείας του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) για την εξάλειψη της νόσου. Η ομάδα του ΠΟΥ έφτασε και φρόντισε τη Μπάνου, η οποία ανάρρωσε πλήρως. Στις 24 Νοεμβρίου 1975 κηρύχθηκε απαλλαγμένη από τον ιό. Δείγματα του ιού από το σώμα της μεταφέρθηκαν στο γραφείο του CDC στην Ατλάντα, όπου σήμερα είναι αποθηκευμένα μαζί με εκατοντάδες άλλα δείγματα. Κάθε άτομο που ήρθε σε επαφή με τα μολυσμένα άτομα εμβολιάστηκε, ενώ το νησί ερευνήθηκε για την εύρεση άλλων ατόμων που θα μπορούσαν ακόμα να μολυνθούν. Το δείγμα της είναι επίσημα γνωστό ως Μπανγκλαντές 1975, ενώ ανεπίσημα είναι γνωστό ως δείγμα Ραχίμα.

Ύστερα χρόνια

Η Μπάνου δημιούργησε εισόδημα για την οικογένειά της ποζάροντας σε φωτογραφίες. Σε συνέντευξή το 2009, η Μπάνου δήλωσε ότι είχε αποκτήσει τέσσερα παιδιά αφού παντρεύτηκε έναν αγρότη στην ηλικία των 18 ετών. Δήλωσε επίσης ότι οι χωρικοί και τα πεθερικά της δεν την αντιμετώπισαν καλά επειδή είχε υποφέρει από την ευλογιά.
Τάγμα του Πέλεκυ

Ιστορία

To 1149 ο Ραϊμόνδος Βερεγγάριος Δ΄ κατέλαβε την Τορτόζα που βρίσκονταν υπό τον έλεγχο των Μαυριτανών επί αιώνες. Λίγους μήνες μετά όμως οι Μαυριτανοί έστειλαν στρατεύματα για να καταλάβουν και πάλι την πόλη. Ο Ραϊμόνδος δεν προλάβαινε να στείλει ενισχύσει για να υπερασπιστεί την πόλη και άρχισε να σκέφτεται να δώσει εντολή στους κατοίκους να παραδωθούν.
Οι γυναίκες της πόλης όμως δεν ήθελαν ούτε να το ακούσουν αυτό. Φόρεσαν αντρικά ρούχα, πήραν τα όπλα (ανάμεσα στα οποία υπήρχαν και τσεκούρια) και επιτέθηκαν στους Μαυριτανούς εξαναγκάζοντάς τους να οπισθοχωρήσουν και να εγκαταλείψουν την πολιορκία.
Αναγνωρίζοντας την συνεισφορά τους και τον ηρωισμό τους, ο Ραϊμόνδος ίδρυσε το Τάγμα του Πέλεκυ και έχρισε ιππότισσες (cavalleras) τις γυναίκες της Τορτόζα. Αυτές οι γυναίκες απολάμβαναν όλα τα προνόμια που απολάμβαναν και οι άντρες ιππότες όπως η εξαίρεση από την υποχρεώση πληρωμής φόρων και κατείχαν τιμητική θέση στις δημόσιες εκδηλώσεις.
Σήμερα δεν υπάρχει πια το Τάγμα του Πέλεκυ και λέγεται ότι πέρα από τα αρχικά του μέλη δεν είχε άλλα και έπαψε να υπάρχει με τον θάνατο των συγκεκριμένων γυναικών.
Κλειώ (έντυπο)

Ιστορική αναδρομή

Ήταν ένα από τα καλλιτεχνικά περιοδικά πριν το 1900, τα οποία άφησαν εποχή στον Ελληνικό δημοσιογραφικό κόσμο.
Η Κλειώ εκδόθηκε το 1885 στην Λειψία και συνεχίστηκε να εκδίδεται μέχρι το 1889.
Αλεξάνδρεια στον Ευφράτη ποταμό

Η ίδρυση της Αλεξάνδρειας αυτής (στην διώρυγα Πολλακόπα του ποταμού Ευφράτη), αναφέρεται από τον Αρριανό σαν συμβάν λίγο πριν τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Πράγματι όταν ο τελευταίος αποφάσισε να ναυπηγήσει στόλο στον Ευφράτη για να εξερευνήσει τα αραβικά παράλια, πέρασε από τον παραπόταμο Πολλακόπα. Στην προσπάθειά του να προμηθεύσει με νερό την γύρω περιοχή (που την μάστιζε η ξηρασία), προέβη στις κατάλληλες επιδιορθώσεις στον παραπόταμο. Εκεί τελικά που ο Πολλακόπας ενώνεται με λίμνες, ο Αλέξανδρος ίδρυσε την δική του Αλεξάνδρεια, εγκαθιστώντας σε αυτήν Έλληνες απόμαχους μισθοφόρους. 
Στην θέση της αρχαίας πόλης βρίσκεται η σημερινή Iskandariya του κεντρικού Ιράκ.
Ομάδα Μπλούμσμπερι

Η ομάδα Μπλούμσμπερι ήταν ομάδα καλλιτεχνών που δραστηριοποιήθηκε κατά το πρώτο μισό του 20ου αιώνα και εξέφρασε πρωτοποριακές για την εποχή της ιδέες. Δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία της Βιρτζίνια Γουλφ και σημαντικότερα μέλη της ήταν οι Τ.Σ Έλιοτ, Άλντους Χάξλεϊ, Λίτον Στράτσι, Κλάιβ Μπελ, Σάξον Σίντνει Τέρνερ, Ντάνκαν Γκραντ, Λέοναρντ Γουλφ, Μπέρτραντ Ράσελ, Ρότζερ Φράι, Dorothy Brett, Siegfried Sassoon, Katherine Mansfield Beauchamp, John Middleton Murry και William Gerhardi. Αυτοί αποτέλεσαν, άλλοι τον πυρήνα κι άλλοι μετέπειτα τη συνέχεια του διανοητικού αυτού κύκλου. Η ομάδα απέκτησε μεγάλη φήμη το 1910 από τη φάρσα του Ντρέντνωτ, όπου υποχρέωσαν το αγγλικό ναυτικό να τους αποδώσει τιμές με το ομώνυμο θωρηκτό παρουσιαζόμενοι ως ευγενείς από την Αβησσυνία: η Γουλφ συμμετείχε άμεσα, ντυμένη αντρικά σαν Αιθίοπας. Έλαβε την ονομασία της από τη περιοχή που βρισκόταν το σπίτι όπου πραγματοποιούνταν οι συναντήσεις της, το οποίο ανήκε στη Γουλφ και τα αδέρφια της. Το ήθος του Μπλούμσμπερι αποθάρρυνε τη σεξουαλική αποκλειστικότητα.
Απολλωνία Μυγδονίας

Η Απολλωνία η Μυγδονική ήταν πόλη της αρχαίας Μακεδονίας που ίδρυσε ο Φίλιππος Α΄ της Μακεδονίας τον 5ο αι. π.Χ. (432 π.Χ.). Βρισκόταν στην Εγνατία οδό, μεταξύ Αμφίπολης και της κατόπιν Θεσσαλονίκης. Καταστράφηκε από τους βαρβάρους τον 6ο αιώνα.
Η θέση της Απολλωνίας βρίσκεται κοντά στη σύγχρονη Νέα Απολλωνία.
Στας Σούρινς

Фабрики зірок 3

Ο Στας είχε νικήσει στο ριάλιτι σόου με θέμα το τραγούδι της Ουκρανίας.

Фабрика звёзд: Россия-Украина

Παρουσιαστής: Ντμίτρι Σέπελεφ
Αλίκη Καγιαλόγλου

Βιογραφία

Μελέτησε αρχικά τραγούδι ως υπότροφος του Ωδείου Αθηνών με τη Μαρίκα Καλφοπούλου και αργότερα με τους Φραγκίσκο Βουτσίνο και Σπύρο Σακκά. Συνεργάστηκε με δύο από τους σημαντικότερους Έλληνες συνθέτες, τον Μίκη Θεοδωράκη και τον Μάνο Χατζιδάκι. Εμφανίζεται από το 1982 σε ρεσιτάλ στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Ερμηνεύει Σεφέρη, Ελύτη, Καβάφη, Ρίτσο, Αναγνωστάκη, Γκάτσο, Λόρκα, Φερέρ και άλλους.
Κόρη της είναι η γνωστη σοπράνο Ελένη-Λυδία Σταμέλλου (1980-).
Γιάννης Παπαδημητρίου (βουλευτής)

Βιογραφία

Σπούδασε Νομικά και προσελήφθη ως υπάλληλος στους Ελληνικούς Ηλεκτρικούς Σιδηροδρόμους (ΕΗΣ) το 1936 όπου από το 1941 έως το 1947 ήταν πρόεδρος του σωματείου των εργαζομένων όταν απολύθηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο από στρατοδικείο. Έπειτα από την επανάληψη της δίκης του, αποφυλακίστηκε το 1954. Εν συνεχεία άσκησε το δικηγορικό επάγγελμα.
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Καβάλας με τη Δημοκρατική Ένωση στις εκλογές του 1956 και εν συνεχεία με την ΕΔΑ στις εκλογές του 1958, του 1961, του 1963 και του 1964 στη Β΄ Πειραιά.  Ως βουλευτής ανέδειξε προβλήματα που άπτονται της επίλυσης εργατικών προβλημάτων και της διαδοχικής ασφάλισης των εργαζομένων.
Κατά τη δικτατορία των συνταγματαρχών υπέστη ξανά διώξεις και εκτοπίστηκε σε νησιά όπως η Γυάρος, η Λέρος και η Σαμοθράκη. Μετά τη Μεταπολίτευση αποκαταστάθηκε στους ΗΣΑΠ από όπου πήρε σύνταξη το 1987.
Για τους αγώνες του, ο Γιάννης Παπαδημητρίου τιμήθηκε με παράσημο από το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας.
Πώς τελείωσε αυτό το καλοκαίρι

Πλοκή

Σε ένα εγκαταλελειμμένο ρωσικό νησί της Αρκτικής, δύο άντρες δουλεύουν επιμελώς σε ένα μικρό μετεωρολογικό σταθμό. Δουλειά τους είναι να παίρνουν μετρήσεις, από τα ραδιενεργά εδάφη, και να στέλνουν μέσω ασύρματου τα δεδομένα στο κεντρικό σταθμό- η μόνη τους επαφή με τον έξω κόσμο. Για τον επαγγελματία Σεργκέι, αυτή δουλειά έχει γίνει ρουτίνα στα πενήντα του χρόνια. Τα χρόνια της απομόνωσης του στο σταθμό, τον έχουν κάνει να βλέπει τη δουλειά του πολύ σοβαρά.
Ο νέος του συνεργάτης, ο Παβέλ, είναι ένας απόφοιτος πανεπιστημίου, που του έχει ανατεθεί να περάσει το καλοκαίρι του στο σταθμό.
Οι δύο άντρες δεν έχουν πολλά κοινά μεταξύ τους- ο Παβέλ περνάει το χρόνο του παρέα με το mp3 του και τα video games, προσπαθώντας να αγνοήσει την επιβλητική παρουσία του Σεργκέι.
Η ισορροπία διαταράσσεται μια μέρα, όταν ο Σεργκέι θα αφήσει το πόστο του για να πάει για ψάρεμα πέστροφας. Έχει αφήσει τον Παβέλ υπεύθυνο για τις μετρήσεις, και την αποστολή τους. Ο άπειρος Παβέλ, δεν παίρνει τις μετρήσει τις χρονικές στιγμές που πρέπει κι αντικαθιστά τα δεδομένα με ψεύτικα για να καλύψει το σφάλμα του. Ακόμη χειρότερα, καταφθάνουν άσχημα νέα για τον Σεργκέι. Φοβισμένος ο Παβέλ, δε μοιράζεται τα νέα με το Σεργκέι. Όταν η τρομακτική αλήθεια θα μαθευτεί, οι αναπόφευκτες συνέπειες ξεσπούν σε ένα τοπίο πυκνής ομίχλης, κοφτερών βράχων και της ανελέητης Αρκτικής.
Βορόλιο

Παραγωγή

Το πρώτο (υποκατεστημένο) βορόλιο που απομονώθηκε ήταν το πενταφαινυλοβορόλιο, που μπορεί να παραχθεί με επίδραση διχλωροφαινυλοβορίου σε 1,1-διμεθυλο-2,3,4,5-τετραφαινυλοσταννόλιο:

Χημική συμπεριφορά και παράγωγα

Τα βορόλια μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την παραγωγή ενώσεων σάντουιτς (sandwich compounds), όπως το φερροκένιο.
Άγιος Δημήτριος Αιτωλοακαρνανίας

Περιγραφή

Οι δύο γραφικοί παραλίμνιοι οικισμοί της κοινότητας (άνω και κάτω) είναι διασκορπισμένοι μέσα σε δασώδη έκταση στις πλαγιές του βουνού, στις όχθες της τεχνητής λίμνης του Εύηνου ποταμού ( εμβαδού 3,5 χιλιάδων στρεμμάτων).
Smiley

Το smiley, ή το χαμογελαστό πρόσωπο, είναι μια τυποποιημένη αντιπροσώπευση ενός χαμογελαστού ανθρώπινου προσώπου, που αντιπροσωπεύεται συνήθως ως κίτρινος κύκλος με δύο τελείες που αντιπροσωπεύουν τα μάτια και μισό κύκλο που αντιπροσωπεύει το στόμα. Το «smiley» επίσης μερικές φορές χρησιμοποιείται ως γενικός όρος για οποιοδήποτε emoticon.

Προέλευση

Τα παλαιότερα γνωστά παραδείγματα του γραφικού αποδίδονται στον Harvey Ball, ένα εμπορικό καλλιτέχνη στο Worcester της Μασαχουσέτης. Επινόησε το πρόσωπο το 1963 για μια ασφαλιστική εταιρία που θέλησε να κάνει μια εσωτερική εκστρατεία για να βελτιώσει το ηθικό των υπαλλήλων της. Ο Ball δεν προσπάθησε ποτέ να χρησιμοποιήσει, να προωθήσει ή να καταθέσει ως εμπορικό σήμα την εικόνα· έγινε κοινό κτήμα στις Ηνωμένες Πολιτείες προτού να μπορέσει να μπορεί να γίνει αυτό. [3] Κατά συνέπεια, ο Ball δεν έβγαλε ποτέ οποιοδήποτε κέρδος από την εικόνα πέρα από την αρχική αμοιβή του $45.
Ο Ντέιβιντ Στερν της David Stern Inc., ένα διαφημιστικό πρακτορείο με έδρα το Σιάτλ, υποστήριξε επίσης ότι έχει εφεύρει το smiley. Ο Στερν σύμφωνα με τις υπάρχουσες πληροφορίες ανέπτυξε την έκδοσή του το 1967 ως τμήμα μιας διαφημιστικής εκστρατείας για την Washington Mutual, αλλά λέει ότι δεν σκέφτηκε να το καταθέσει ως εμπορικό σήμα.

Εκλαΐκευση

Το γραφικό διαδόθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1970 από Bernard και Murray Spain, οι οποίοι το εκμεταλλεύτηκαν σε μια εκστρατεία για να πωλήσουν καινοτόμα αντικείμενα. Οι δυο τους παρήγαγαν κουμπιά καθώς επίσης και κούπες καφέ, μπλούζες, αυτοκόλλητα προφυλαχτήρων και πολλά άλλα στοιχεία με το σύμβολο και τη φράση «"Have a happy day"» («Να έχεις μια ευτυχισμένη μέρα», επινοημένη από τον Gyula Bogar). Μπορεί να παρουσιάσει πολλά διαφορετικά συναισθήματα.
Το smiley κατά ένα μεγάλο μέρος συνδέεται στο Ηνωμένο Βασίλειο με την κουλτούτα της acid house μουσικής που προέκυψε κατά τη διάρκεια του δεύτερου «καλοκαιριού της αγάπης» προς το τέλος της δεκαετίας του '80, και συχνά χρησιμοποιήθηκε ως χαραγμένο λογότυπο στα χαπάκια Ecstasy.
Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2015-16

Σύστημα διεξαγωγής

Στο πρωτάθλημα της Γ΄ κατηγορίας 2015-16 συμμετείχαν 16 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τρεις πρώτες ομάδες προβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 2016-17. Οι τρεις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ 2016-17. Ωστόσο, μετά το τέλος του πρωταθλήματος αποχώρησε μία ομάδα από το πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας 2016-17 και έτσι η τρίτη από το τέλος ομάδα του πρωταθλήματος Γ΄ κατηγορίας 2015-16 δεν υποβιβάστηκε.

Σύστημα βαθμολόγησης

Η νίκη βαθμολογείται με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν δίνει κανένα βαθμό.
Viessmann

Ιστορία

Η εταιρεία ξεκίνησε από την πόλη Χοφ της Γερμανίας, στις όχθες του ποταμού Ζάαλε, όπου ο Γιόχαν Φίσμαν ίδρυσε ένα μικρό εργαστήριο το 1917 που ειδικευόταν στην κατασκευή καυστήρων από ατσάλι. Το 1937 μετακίνησε την επιχείρησή του στο Άλεντορφ επί του Έντερ στη βόρεια Έσση. Μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, την επιχείρηση αναλαμβάνει ο υιός του Δρ. Χανς Φίσμαν εκσυγχρονίζοντάς την με την εισαγωγή γραμμής παραγωγής και βιομηχανικών διεργασιών. Στις δεκαετίες του 50 και του 60, το πετρέλαιο αντικαθιστά τα στερεά καύσιμα και οι καυστήρες από ατσάλι αποκτούν ιδιαίτερη σημασία. Η Viessmann εκμεταλλεύεται αυτή την ευκαιρία και αναπτύσσεται σε μια μεσαίου μεγέθους βιομηχανική επιχείρηση με 1400 εργαζομένους.
Η δεκαετία του 1970 είναι μια περίοδος περαιτέρω ανάπτυξης. Το 1972, η Viessmann ανοίγει το πρώτο εργοστάσιο στο εξωτερικό στο Φαλκεμόν της Γαλλίας και ακολουθεί το 1978 με ακόμα ένα στο Ουότερλου του Οντάριο στον Καναδά, το πρώτο της εργοστάσιο εκτός Ευρώπης. Χάρις στην ανάπτυξη νέων τεχνολογιών, η εταιρεία ανταποκρίνεται στις προκλήσεις της αγοράς κατά την περίοδο της πετρελαϊκής κρίσης: Το 1976, παράγει τους πρώτους ηλιακούς συλλέκτες και το 1978 τις πρώτες αντλίες θερμότητας. Με την πτώση του τοίχους του Βερολίνου το 1989, ανοίγονται για πρώτη φορά νέες αγορές – αρχικά στην πρώην Ανατολική Γερμανία και αργότερα στην Ανατολική Ευρώπη. Στο τέλος του 1991 / αρχές του 1992, ο Δρ. Χανς Φίσμαν παραδίδει τα ηνία της επιχείρησης στον υιό του Δρ. Μάρτιν Φίσμαν
Την δεκαετία του 90 παίρνουν μέρος σαρωτικές αλλαγές: από τους επιδαπέδιους καυστήρες στους επίτοιχους, από το πετρέλαιο στο φυσικό αέριο και τέλος στην τεχνολογία συμπύκνωσης. Η Viessmann κατασκευάζει μια νέα μονάδα παραγωγής επίτοιχων καυστήρων συμπύκνωσης στο Άλεντορφ, ενώ ταυτόχρονα αναπτύσσει ένα διεθνές δίκτυο πωλήσεων και υποκαταστημάτων. Το 2005, η εταιρεία ξεκινά το πρόγραμμα “Efficiency Plus” επικεντρώνοντας στην επίδειξη τεχνολογιών εξοικονόμησης ενέργειας, βιωσιμότητας, μείωσης του περιβαλλοντικού αντίκτυπου, ενώ παράλληλα επεκτείνει το φάσμα των προϊόντων με την απόκτηση νέων τεχνολογιών. Η Viessmann πρώτα εξαγοράζει τις εταιρείες Mawera και Köb, ειδικούς στην καύση ξυλείας, ακολούθως εξαγοράζει την KWT, έναν κατασκευαστή αντλιών θερμότητας μεγάλης κλίμακας, και την ESS, κατασκευαστή συστημάτων συμπαραγωγής ηλεκτρισμού και θερμότητας. Οι εξαγορές των BIOFerm, Schmack και Carbotech καλύπτουν τον τομέα της τεχνολογίας βιοαερίου και με την εξαγορά μιας μονάδας παραγωγής ηλιακών συλλεκτών με σωλήνες κενού στην Ντατσάνγκ της Κίνας, η εταιρεία εδραιώνεται και στην αγορά των ηλιοθερμικών συστημάτων.

Αθλητισμός

Η Viessmann είναι ένας από τους μεγαλύτερους χορηγούς χειμερινών αθλημάτων όπως το δίαθλο, σκι αντοχής, έλκηθρο και άλμα με σκι, καθώς επίσης και χορηγός της ομάδας Kiefer Racing στον μηχανοκίνητο αθλητισμό, με την οποία ο αναβάτης Στέφαν Μπραντλ κατέκτησε τον παγκόσμιο τίτλο στο πρωτάθλημα Moto2 το 2011.
Αλέξανδρος Καντακουζηνός

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο Ιάσιο και ήταν γιος του Ματθαίου Καντακουζηνού, Μεγάλου Βορνίκου της Μολδαβίας, αξιωματούχου της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και γόνου της πριγκιπικής οικογένειας Καντακουζηνού και της Ραλλούς Καλλιμάχη, κόρης του ηγεμόνα της Μολδαβίας, Γρηγορίου Καλλιμάχη και γόνου της οικογένειας Καλλιμάχη. Αδελφός του ήταν ο Γεώργιος Καντακουζηνός. Ήταν ανώτατος κρατικός αξιωματούχος στην Αγία Πετρούπολη και διατηρούσε σημαντικές εκτάσεις στην ρωσική επικράτεια.
Μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία και συμμετείχε στο επιτελείο του Δημητρίου Υψηλάντη, του οποίου την άφιξη στην Ελλάδα προετοίμασε. Συμμετείχε ως επικεφαλής της ελληνικής πλευράς στην παράδοση του φρουρίου της Μονεμβάσιας. Τον Σεπτέμβριο του 1821 εγκατέλειψε την Ελλάδα για αδιευκρίνιστους λόγους. Υποστηρίζεται ότι στην αποχώρησή του διαδραμάτισε σημαίνοντα ρόλο η ψυχρότητα που είχε δημιουργηθεί για αδιευκρίνιστες συνθήκες μεταξύ αυτού και του Δημητρίου Υψηλάντη. Μετά την αποχώρησή του κατευθύνθηκε προς τη Ζάκυνθο, το Λιβόρνο, την Πίζα και τέλος την Δρέσδη, όπου και παρέμεινε μέχρι το 1828, καθώς είχε εξοριστεί από την Ρωσία λόγω της συμμετοχής του στην ελληνική επανάσταση. Το 1824 δημοσιεύθηκε στα γερμανικά ένα βιβλίο με επιστολές περί της επαναστάσεως και ένα υπόμνημα του Γεωργίου Καντακουζηνού για την επαναστατική του δράση. Οι επιστολές αποδίδονται στον Αλέξανδρο ή σε συνεργάτη του.
Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1828 και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου μαζί με τους Κωνσταντίνο Ζωγράφο και Ιωάννη Σούτσο προχώρησε σε αγορές τεράστιων εκτάσεων στην ευρύτερη επικράτεια της Αττικής. Αν και αρχικά υπήρξε φίλα προσκείμενος προς τον Ιωάννη Καποδίστρια σύντομα προσχώρησε στην αντικαποδιστριακή παράταξη.
Είχε τιμηθεί με τον βαθμό του Ανώτερου Ταξιάρχη του Τάγματος του Σωτήρος.
Απεβίωσε στην Οδησσό το 1841.
Διονύσιος ο Βυζάντιος

Ανάπλους Βοσπόρου

Είναι κυρίως γνωστός για το γεωγραφικό έργο του με τίτλο Ἀνάπλους Βοσπόρου -γνωστό στα λατινικά ως De Bospori navigatione- στο οποίο περιγράφει την ακτογραμμή της θάλασσας του Βοσπόρου καθώς και την αρχαία πόλη του Βυζαντίου πριν αυτή γίνει Κωνσταντινούπολη κατά τον 4ο αιώνα μ.Χ., και θεωρείται ως μια από τις πιο λεπτομερείς γεωγραφικές πραγματείες και περίπλους των αρχαίων χρόνων. Το έργο αυτό διασώθηκε στα λατινικά μέσα από τα κείμενα του Γάλλου εξερευνητή του 16ου αιώνα Πέτρου Γύλλιου.
Η απουσία αναφοράς κάποιων σημαντικών γεγονότων από το έργο αυτό, όπως η πολιορκία και καταστροφή του Βυζαντίου από τον Σεπτίμιο Σεβήρο το 196 μ.Χ. κατά τη διάρκεια μιας ευρύτερης εμφυλορωμαϊκής σύρραξης την εποχή εκείνη, οριοθετούν το απώτατο όριο όπου μπορεί να γράφτηκε το έργο αυτό. Στο έργο επίσης αναφέρεται ο ρωμαϊκός βωμός του Απόλλωνα στις Κυανέες Πέτρες ο οποίος ήταν άγνωστης χρονολογίας και του οποίου η τοποθεσία δεν είναι γνωστή σήμερα.

Ιστορικές αναφορές

Αναφορά του υπάρχει και στο λεξικό Σούδα του 10ου αιώνα, όπου πέρα από τον Ανάπλου, ο Διόνυσος αναφέρεται πως υπήρξε και ο συγγραφέας του έργου Περί θρήνων το οποίο είναι μια ποιητική συλλογή επικήδειων.
Στον Διόνυσο επίσης αναφέρεται και ο γεωγράφος Στέφανος Βυζάντιος (6ο αιώνας) σχετικά με την μαρτυρία του Διονυσίου ως προς την ετυμολογία της ονομασίας της Χρυσόπολης. Κατά τον 9ο αιώνα, είναι πιθανό πως ο πατριάρχης Φώτιος συμπεριέλαβε και τον Ανάπλου του Διονύσου στην γεωγραφική πραγματεία που εξέδωσε με τον ίδιο τίτλο -Ανάπλουν- και στην οποία συμπεριλαμβάνονταν και άλλα γεωγραφικά κείμενα από την αρχαιότητα όπως ο Περίπλους του Ευξείνου Πόντου.