Καλλυντικά

Ο καλλωπισμός στην Αρχαία Αθήνα

Τα καλλυντικά του προσώπου εφευρέθηκαν  από τους ανατολικούς λαούς της Μέσης Ανατολής και από εκεί τα πήραν αργότερα οι Ελληνίδες. Στην Αθηνά του 5ου αιώνα, οι γυναίκες έβαζαν στο πρόσωπο τους κερουσίτι που το έλεγαν ψιμύθιον (είναι ακριβώς η ονομασία εκείνη που από τότε καθιερώθηκε στην ελληνική γλώσσα για να υποδηλώνει το οποιοδήποτε φτιασίδι). Εκτός από το μάλλον απαραίτητο βάψιμο των χειλιών,το ρουζ εκείνης της εποχής ήταν το μίλτον, ένα παρασκεύασμα από φύκια, ή από  τη ρίζα διαφόρων φυτών. Ζωγράφιζαν τα φρύδια τους με φούμο, τα μάτια με στίμμι, τις βλεφαρίδες είτε με άσβολον μια ειδική σβουνιά είτε με ένα μείγμα από ασπράδι αυγού και άμμο.Κρέμες για τις ρυτίδες, μαστιχόλαδο για τον ιδρώτα,καρυδόλαδο, , θυμαρόλαδο για το λαιμό και τα γόνατα (μια απέραντη ποικιλία αλοιφών από λουλούδια,φυτά και λάδι). Το άλλειμα όλων αυτών των υλικών γινόταν με μικρές βούρτσες καθώς και με τα δάχτυλα. Διαίθεταν επίσης τα αποτριχωτικά προϊόντα που ήταν παρασκευασμένα από άσβεστη.

Ο καλλωπισμός στην Αρχαία Ρώμη

Στην αρχαία Ρώμη υπάρχει ένα βαρύ μακιγιάζ,αλλά καθόλου κομψό. Μια εμφάνιση μιας Ρωμαίας ήταν ένδειξη πλούτου. Για την βάση του προσώπου, χρησιμοποιείται ένα μείγμα από λευκό μόλυβδο και ξύδι. Για το ρουζ στα μάγουλα χρησιμοποιείται ο ερυθρός μόλυβδος. Οι Ρωμαίες  κάνουν το μακιγιάζ στα μάτια  με κοχόλ, που ήταν τριμμένο κρύσταλλοι.Επίσης τονίζουν το περίγραμμα των ματιών. Για το δέρμα τονίζεται με μια απόχρωση ανοικτή που φτιάχνεται από κηροζίνη και κιμωλία διαλυμένη σε ξύδι. Χρησιμοποιείται για κραγιόν κάτι που γίνεται από λίπος ψαριού ανακατεμένο με κόκκινα φυτά.

Ο καλλωπισμός στην Αρχαία Αίγυπτο

Τα είδη για το μακιγιάζ φυλάγονταν σε περίτεχνες κασετίνες. Τα μάτια βάφονταν με πράσινο χρώμα, από τριμμένη μαλακή πέτρα, το μαλαχίτη, καθώς επίσης και με γαλάζιο, από ψήγματα χαλκού. Οι Αιγύπτιες τόνιζαν το περίγραμμα των ματιών τους με μαύρο κολ, που το έφτιαχναν από μόλυβδο μετάλλευμα και νερό. Έτσι, τα μάτια τους φαίνονταν μεγαλύτερα και προστατεύονταν από τον ήλιο. Τα μάγουλα και τα χείλη τα έβαφαν με κόκκινη χρώμα. Φορούσαν στα χείλη τους θεραπευτική αλοιφή με κόκκινο χρώμα και έβαφαν επίσης κόκκινα τα νύχια των χεριών και των ποδιών τους. Χρησιμοποιούσαν ειδικές κρέμες για να έχουν φωτεινό πρόσωπο αλλά και για να αποφύγουν τις ρυτίδες.

Ο καλλωπισμός στο Βυζάντιο

Με άσπρο , μαύρο και κόκκινο χρώμα ζωγράφιζαν οι Βυζαντινές τα μάτια. Η λεύκανση του προσώπου γινόταν με το ψιμύθιο , σκόνη λευκή που μακιγιάρει και το λαιμό. Το  χρώμα για τα μάγουλα της η Βυζαντινή το προμηθεύεται από  φύκια. Μερικοί άντρες έβαφαν το πρόσωπο τους με ώχρα , υποκρινόμενοι τον ασκητικό βίο. Τα αρώματα που παρασκεύαζαν στα σπίτια τους οι γυναίκες τα χρησιμοποιούσαν και οι άντρες, ακόμη και  κληρικοί και οι μοναχοί. Μόνο ως ένδειξη πένθους ή σε περιπτώσεις διαπόμπευσης έκοβαν οι γυναίκες τα μακριά τους μαλλιά. Σε  διάφορα μήκη είχαν τα μαλλιά  τους οι άνδρες. Επίσης χρησιμοποιούσαν και περούκες, τα <<προκόμια>>. Οι κομψευόμενοι ξυρίζονταν παρά τις αντιρρήσεις της εκκλησίας. Οι γυναίκες συνήθως είτε άφηναν τα μαλλιά τους ελεύθερα στους ωμούς είτε τα έπλεκαν μαζί με χρυσές ταινίες σε πλεξούδες. Συχνά χρησιμοποιούσαν και τεχνητές , πρόσθετες πλεξούδες. Το βάψιμο των μαλλιών ήταν κάτι συνηθισμένο για άντρες και γυναίκες.Πολύ άντρες ξάνθαιναν τα μαλλιά τους καθώς οι Βυζαντινοί , παρότι θεωρούσαν το ξανθό χρώμα <<γυναικείο>> το προτιμούσαν από το μαύρο.

Το μακιγιάζ στις δεκαετίες των '20 '30 '40

1920 : Μετά το τέλος του Α’ Παγκόσμιου Πόλεμου οι γυναίκες γίνονται ανεξάρτητες. Είναι η περίοδος των αποκαλούμενων φλάπερ κοριτσιών που ζουν έντονα και προκλητικά. Τα μάτια τονίζονται από σκούρες σκιές σε αποχρώσεις του γκρι και του μαύρου στο επάνω και στο κάτω βλέφαρο. Τα χείλη είναι σκούρα σε τόνους μπορντό και βυσσινί. Το 1920 λοιπόν πρωταγωνιστικό ρόλο στις γυναίκες είχε η πολύ λευκή επιδερμίδα, τα λεπτά φρύδια, τα σκουρόχρωμα μάτια και τα καλοσχηματισμένα χείλη σε σχήμα  καρδιάς. Τα χείλη μικρά αλλά σαρκώδη πάντοτε σκουρόχρωμα.
1930 : Βαμμένα έντονα σκουρόχρωμα φρύδια, ψεύτικες βλεφαρίδες και κόκκινα νύχια.Το 1930 οι γυναίκες άρχισαν να βάφουν τα χείλη τους σε φυσικό χρώμα. Το μακιγιάζ ήταν σε φυσικούς τόνους και χρώματα Το ρουζ εφαρμοζόταν χαμηλά, κάτω από τα μήλα
1940 : Τα μάτια είναι φυσικά αλλά τονισμένα ελαφριά με μάσκαρα και μολύβι. Επίσης οι γυναίκες έβαφαν τα πόδια τους για να δώσουν την αίσθηση του καλσόν,δημιουργώντας ακόμα και τη ραφή πίσω με μαύρο μολύβι. Κατά την δεκαετία του 1940 και κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, το μακιγιάζ δεν χρησιμοποιούταν σχεδόν καθόλου. Εκτός από το κόκκινο κραγιόν ήταν το σύμβολο εποχής, το υπόλοιπο πρόσωπο βασιζόταν σε φυσική εμφάνιση των φρυδιών και το ρουζ ήταν σκούρο. Τέλος είχαν επιλογές σε περισσότερα χρώματα κραγιόν όπως το  κοραλλί, το πορτοκαλί και τα έντονα ρουζ είχαν μεγάλη ζήτηση. Τα φρύδια δεν είχαν πολύ βαρύ μακιγιάζ.

Το μακιγιάζ στις δεκαετίες των '50 '60 '70

1950: Τονισμένα φρύδια σε γραμμή τόξου, eye-liner και μάσκαρα. Τα χείλη βάφονται σε αποχρώσεις του κόκκινου και του πορτοκαλί. Η βάση για το πρόσωπο είναι σε φυσικό τόνο και το ρουζ πολύ απαλό.Μωβ μάσκαρα, μπλε eye-liner και μπλε του πάγου ή ασημί σκιά ή μάσκαρα στο χρώμα του χαλκού με απαλή πράσινη σκιά ήταν μερικοί από τους συνδυασμούς που επικρατούσαν. Οι γυναίκες βάφουν τα μαλλιά τους, το ξανθό επικρατεί.
1960: Το μακιγιάζ είναι έντονο με ψεύτικες  βλεφαρίδες και μάσκαρα, ενώ οι σκιές έχουν διάφορα χρώματα ( γαλάζιο, πράσινο, μωβ ). Τα χείλη είναι απαλά σε ροδακινί και ροζ- περλέ. Τα μαλλιά είναι είτε πολύ κοντά είτε πολύ μακριά.
1970: Οι ψεύτικες βλεφαρίδες παραμένουν και συνεχίζουν να χρησιμοποιούνται ενώ οι μπλε και οι πράσινες σκιές στα μάτια αποτελούν το αγαπημένο χρώμα των γυναικών. Τα χείλη τονίζονται με απλά λιπ-γκλος. Προς το τέλος της δεκαετίας, η εμφάνιση του punk επικεντρώνετε στο έντονο eye-liner και τα νύχια βάφονται μαύρα. Τα μαλλιά είναι μακριά με χωρίστρα στη μέση και έχουν ανταύγειες.

Το μακιγιάζ στις δεκαετίες των '80 '90

1980: Η εμφάνιση των punk έδωσε τη θέση της στην gothic εμφάνιση, με πρόσωπα ακρετά άσπρα, έντονα σκούρα μάτια και μαλλιά με αρκετό ζελέ για να μένουν όρθια. Η νοσταλγία έγινε δημοφιλής και η μόδα υιοθέτησε εμφανίσεις από τις περασμένες δεκαετίες, αναθεωρώντας μερικά στοιχεία και κάνοντας δικά της. Η ατημέλητη εμφάνιση, με το αμακιγιάριστο πρόσωπο και τα ατημέλητα μαλλιά, έγινε δημοφιλής για τους νέους ανθρώπους. 
1990: Στο πρώτο μισό του ’90 (1990-1994) ήταν στη μόδα τα χοντρά χείλη. Γνωστά μοντέλα  μόνο έβαφαν τα χείλη τους για να φαίνονται όσο δυνατόν μεγαλύτερα γινόταν, αλλά έκαναν και ενέσεις σιλικόνης για να δώσουν μια πρησμένη εμφάνιση στο επάνω χείλος