google/wiki40b huggingface dataset:
Γεώργιος Σαράφης

Βίος

Ο Γεώργιος Σαράφης γεννήθηκε γύρω στα 1780 στις Κυδωνιές. Γονείς του ήταν ο Χατζή Ιωάννης Σαράφης και η Δέσποινα Σαράφη, το γένος Σάλτα. Η οικογένειά του ήταν εύπορη αλλά ορφάνεψε από πατέρα σε βρεφική ηλικία και από μητέρα σε ηλικία οκτώ ετών..  Την φροντίδα του ανέλαβε ο γαμπρός επ' αδελφή του Χατζή Διαμαντής. Την στοιχειώδη εκπαίδευσή του την έλαβε στην Ελληνική Σχολή της Παναγίας των Βούρλων και στη συνέχεια στην Πάτμο, όπου είχε δάσκαλό του τον Δανιήλ Κεραμέα και στην Χίο με δάσκαλό του τον Αθανάσιο Πάριο και τον Δωρόθεο Πρώιο. Στις Κυδωνιές επέστρεψε περί το 1800, όπου διορίσθηκε Διδάσκαλος στην Ελληνική Σχολή της Παναγίας των Ορφανών..  
Είναι άγνωστο πότε περιεβλήθηκε το μοναχικό σχήμα και από Γεώργιος μετονομάστηκε Γρηγόριος. Μάλλον αυτό έγινε αμέσως μετά την ίδρυση της Ακαδημίας, διότι ένας από τους μαθητές του, ο Πύρρος ο Θεσσαλός, στα απομνημονεύματά του τον ονομάζει Γρηγόριο και όχι Γεώργιο. Μετά την αποχώρηση του Βενιαμίν του Λέσβιου το 1819 ανέλαβε την διεύθυνση της Σχολής.

Διδακτικό έργο

Δίδασκε στις ανώτερες τάξεις Θεολογία, Ελληνική Φιλολογία, Ιστορία και μοιραζόταν μέχρι το 1812 με τον Βενιαμίν και αργότερα με τον Θεόφιλο Καΐρη τα Φιλοσοφικά.

Ο θάνατός του

Ο Σαράφης με το ξέσπασμα της Ελληνικής Επανάστασης και τις καταστροφές που προκάλεσαν οι Τούρκοι στις Κυδωνιές, διέφυγε αρχικά στα Ψαρά και μετά στην Ύδρα, στις 12 Απριλίου 1821  αλλά αρρωσταίνοντας από επιδημική ασθένεια, πέθανε τελικά την Κυριακή των Βαΐων σε ηλικία σαράντα δύο ετών..
Δείξη

Ως δείξη (αγγλ. deixis) ορίζεται η γλωσσική λειτουργία κατά την οποία χρησιμοποιούμε στοιχεία από το περιβάλλον τού ομιλητή (γλωσσικό και εξωγλωσσικό) προκειμένου να αναφερθούμε σε (να δείξουμε προς) αυτόν. Σε κάθε γλώσσα τα στοιχεία αυτά μπορούν να ερμηνευθούν μόνο αναφορικά με τον ομιλητή και αποκτούν νόημα μόνον εξαιτίας τής σύνδεσης με αυτόν. Οι γλωσσικοί τύποι που επιτελούν αυτή τη λειτουργία ονομάζονται δεικτικοί (deictic).

Τύποι δείξεως

Διακρίνουμε τρεις βασικούς τύπους δείξεως:
ΦΚ Ροστόφ

Ιστορία

Ιδρύθηκε στις 10 Μαΐου του 1930 και αρχικώς ονομαζόταν «Σελμάστροϊ». Μετονομάστηκε σε «Σελμάς» το 1936 και «Τράκτορ» το 1941. Το 1950 συμμετείχε στη Νότια Ζώνη της περιφερειακής λίγκας Αζόφ-Ντον της Ε.Σ.Σ.Δ. Την επόμενη χρονιά τοποθετήθηκε στη Β' Κατηγορία του σοβιετικού ποδοσφαίρου. Το 1953 μετονομάστηκε σε «Τορπέντο» και το 1958 σε «Ροστσελμάς».
Το 1964 κέρδισε το πρωτάθλημα της Β' Κατηγορίας (τρίτη κατηγορία της Ε.Σ.Σ.Δ.). Στα πλέι-οφ της Ρωσικής Ζώνης της Β' Κατηγορίας, τερμάτισε δεύτερη στον πρώτο γύρο και στην κορυφή με τη λήξη του δεύτερου γύρου, μετά τη νίκη με 2-0 επί της Τέρεκ Γκρόζνυ στο αποφασιστικό ματς, κερδίζοντας την άνοδο στην Α΄ Κατηγορία. Την επόμενη χρονιά τερμάτισε τελευταία στη βαθμολογία, αλλά δεν υποβιβάστηκε γιατί ο αριθμός των ομάδων στην Α΄ Κατηγορία αυξήθηκε.
Το 1975 υποβιβάστηκε στη Β' Κατηγορία. Το 1985, κι αφού είχε αποτύχει για λίγο να κερδίσει την άνοδο τις προηγούμενες χρονιές, κέρδισε το πρωτάθλημα της Ζώνης της στη Β΄ Κατηγορία. Συνέχισε με νίκες στα πλέι-οφ της Κατηγορίας με τους νικητές των άλλων Ζωνών, κερδίζοντας την επιστροφή στην Α΄ Κατηγορία.
Το 1991 τερμάτισε 4η στην τελευταία χρονιά του σοβιετικού ποδοσφαίρου, λόγω της διάλυσης της Ε.Σ.Σ.Δ. που ακολούθησε. Η θέση αυτή αρκούσε για να εντάξει την ομάδα στη νέα ρωσική Τοπ Λιγκ (την κορυφαία κατηγορία της Ρωσίας). Μετά από την 8η θέση της σεζόν 1991-92, τερμάτισε την επόμενη χρονιά (1992-93) προτελευταία και υποβιβάστηκε στην Α' Κατηγορία. Επέστρεψε όμως αμέσως στην Τοπ Λιγκ κατακτώντας τη 2η θέση τη σεζόν 1993-94.
Το 2003 απέκτησε το σημερινό της όνομα, «ΦΚ Ροστόφ», και την ίδια χρονιά έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου Ρωσίας για πρώτη φορά στην ιστορία της, χάνοντας με 1-0 από τη Σπαρτάκ Μόσχας. Το 2007 τερμάτισε τελευταία στο Πρωτάθλημα Ρωσίας και υποβιβάστηκε στην Α΄ Κατηγορία. Παρόλα αυτά, επέστρεψε άμεσα στην κορυφαία ρωσική κατηγορία ως πρωταθλήτρια της Α' Κατηγορίας, όπου και αγωνίζεται έως σήμερα.

Έμβλημα

Το έμβλημα της ομάδας έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Ιάκωβος Βαραδαίος

Βιογραφία

Γεννήθηκε κοντά στην πόλη της Κωνσταντίνης, και μετά την ενηλικίωση του ο Ιάκωβος χειροτονήθηκε μονοφυσίτης επίσκοπος της Έδεσσας (541 μ.Χ.), από την Θεοδώρα που διέταξε τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Θεοδόσιο να ορίσει δύο επισκόπους στη Συρία προκειμένου να μετριάσει την διωκτική πολιτική του Εφραίμ. Μέσω των δραστηριοτήτων του, έσωσε την κοινότητα των μονοφυσιτών στη Μικρά Ασία και την Ανατολή από την εξαφάνιση με τους διωγμούς του αυτοκράτορα όλων των μη Χαλκηδονίων,  χειροτονώντας επισκόπους, ιερείς, και ενώνοντας την διάσπαρτη κοινότητα σε έναν οργανισμό που άντεξε τις πολιτικές και δυναστικές αναταράξεις στη Μέση Ανατολή.
Καλλίαρος

Με το όνομα Καλλίαρος είναι γνωστή μία αρχαία πόλη της Λοκρίδας, μία από τις οκτώ που αναφέρονται στην Ιλιάδα, καθώς απέστειλαν στρατό στον Τρωικό Πόλεμο («Νεών κατάλογος»: ραψωδία Β, στίχος 531), συνολικά 40 πλοία υπό τον Αίαντα. Ο Στράβων αναφέρει (9, 4, 5) ότι κατά την εποχή του (έζησε μεταξύ του 62 π.Χ. - 23 μ.Χ.) η Καλλίαρος ήταν κατεστραμμένη και ακατοίκητη πλέον.
Η θέση της Καλλίαρου ήταν στην ευρύτερη περιοχή της Λοκρίδας, της περιοχής απέναντι από την Εύβοια, στα νότια του σημερινού νομού Φθιώτιδας.

Μυθολογία

Καλλίαρος ονομαζόταν επίσης ο γιος του Κύνου και εγγονός του Οπούντος από το γένος του Δευκαλίωνα, ο οποίος ήταν αδελφός του Οδοίδοκου και της Λάρυμνας.
Teach-In

Ιστορία

Το γκρουπ συστάθηκε το 1969 στο Ένσεντε. Η πρώτη τους σύνθεση ήταν η Χίλντα Φέλιξ στα φωνητικά, ο Χενκ Βέστεντορπ. επίσης στα φωνητικά (στη συνέχεια εντάχθηκε στους Superfly), ο Τζον Σνούβερινκ (φωνητικά, κιθάρα), ο Φρανς Σαντέλεε (Frans Schaddelee) στο μπάσο, ο επικεφαλής Κους Φέρστεγκ (Koos Versteeg, τραγούδι & πλήκτρα) και ο Ρούντι Νουάιουϊς (ντραμς). Ένα από τα πρώτα τραγούδια που ηχογραφήθηκαν από το συγκρότημα ήταν το "Spoke the Lord Creator" (αρχικά από το συγκρότημα Focus) και κυκλοφόρησε από την CBS records. Το 1972 μόνο οι Koos και Rudi παρέμειναν στο συγκρότημα ενώ τα υπόλοιπα μέλη ήταν οι: Γκέτι Κάσπερς (φωνητικά, το 1976 έκανε σόλο καριέρα ως Getty), Τζον Γκάσμπικ (μπάσο, ήδη από το 1964 στους Stora Combo (μετέπειτα Orkest Freddie Golden), έφυγε επίσης το 1976), Κρις ντε Γουόλντε (κιθάρα) και Αρτ Γουίνκ (Ard Weeink, ως το 1976). Το 1976 προστέθηκαν τα εξής νέα μέλη: Χανς Νάιλαντ (μπάσο, αντικαταστάθηκε το 1977 από τον Νικ ντε Φος), Μπέτι Φερμόιλεν (φωνητικά), Μαριάνε Ουόλσινκ (φωνητικά, πρώην επικεφαλής). Το 1975 οι Teach-In έλαβαν μέρος στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision και αναδείχθηκαν νικητές.
Το 1974 το συγκρότημα έκανε επιτυχία με 3 τραγούδια τα οποία ήταν στα 15 πρώτα στην Ολλανδία. Ένα από εκείνα, το "In the Summernight" έφτασε στην 5η θέση στη Νότια Αφρική προτού κερδίσουν στον διαγωνισμό της Eurovision. Το νικητήριο τραγούδι "Ding-a-dong" είχε ως αποτέλεσμα να κάνει είσοδο στους καταλόγους με τις μουσικές επιτυχίες σχεδόν σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες και ήρθε στην 22η θέση στις ΗΠΑ στους καταλόγους της μουσικής Easy Listening. Στις αρχές του 1976, λίγο μετά την κυκλοφορία του τραγουδιού Rose Valley αποχώρησε από το συγκρότημα η Γκέτι Κάσπερς και αντικαταστάθηκε από την Μπέτι Φερμόιλεν και τη Μαριάνε Βόλσινκ. Οι Teach-In περιόδευσαν ανά την Ευρώπη κατά τα δύο επόμενα χρόνια, όμως η μεγάλη τους επιτυχία είχε ως αποτέλεσμα να φέρει και τη διάλυσή τους, το 1978. Το 1979 οι Ruud Nijhuis και Koos Versteeg προέβησαν σε ανασύσταση της μπάντας, αυτήν τη φορά με δύο νέες τραγουδίστριες. Έπειτα από άλλες 3 επιτυχίες, το συγκρότημα διαλύθηκε ξανά. Μετά τη διάλυσή τους, δύο μέλη του συγκροτήματος οι Getty and John Gaasbeek μαζί με τη Wilma van Diepen, έφτιαξαν το τρίο Balloon.
Η μπάντα ενώθηκαν ξανά και τραγούδησαν το "Ding-a-Dong" για ένα σόου στο Μάαστριχτ στις 31 Αυγούστου 2007.
Λοχαγός

Ετυμολογία

Η λέξη "λοχαγός" προέρχεται από το "λόχος" + "-αγός" < άγω (οδηγώ). Από τη σύνθεση της λέξης υποδηλώνεται ότι πρόκειται για τον Διοικητή του Λόχου.

Ιστορικό

Μεταξύ 1831 και 1833, υπήρχε και ο βαθμός του Επιλοχαγού, ο οποίος αργότερα μετονομάστηκε σε Λοχαγός Α’ Τάξεως. Ως αποτέλεσμα, μέχρι το 1917 υπήρχαν παράλληλα Ταγματάρχες και Λοχαγοί Α’ Τάξεως. Το έτος αυτό, καθιερώθηκε η διαβάθμιση Λοχαγός - Ταγματάρχης, η οποία ισχύει μέχρι και σήμερα.

Διακριτικό

Το διακριτικό του Λοχαγού είναι τρία ασημένια αστέρια (κάθετης διάταξης) σε κάθε επωμίδα της στολής εξόδου, ή τρία αστέρια στο αριστερό πέτο της στολής αγγαρείας και οπλόσημο στο δεξί. Η σημερινή του μορφή καθιερώθηκε το 1968.
Πατριάρχης Βελιγραδίου Παύλος

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 1914 στο χωριό Κούτσαντσι της Σλαβονίας (σήμερα ανήκει στην Κροατία). Έμεινε ορφανός σε μικρή ηλικία. Σπούδασε στη Θεολογική Σχολή του Βελιγραδίου. Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο πήγε ξανά στο Βελιγράδι, ως πρόσφυγας και εργάστηκε σε διάφορες δουλειές για να επιβιώσει. Εργάστηκε ακόμη και ως οικοδόμος. Το 1948 εκάρη μοναχός και μέχρι το 1955 ανήκε στη Μονή Ράτσια. Το 1954 χειροτονήθηκε ιερομόναχος και το 1957 χειροθετήθηκε αρχιμανδρίτης. Από το 1955 ως το 1957 έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Επιστρέφοντας στην πατρίδα του, εξελέγη επίσκοπος Ράσκας και Πρίζρεν, στο Κόσοβο.
Εξελέγη Αρχιεπίσκοπος Πεκίου, Μητροπολίτης Βελιγραδίου και Κάρλοβτσι και Πατριάρχης Σερβίας την 1η Δεκεμβρίου 1990 με τον αποστολικό τρόπο, δηλαδή με κλήρωση από εκλεγέν τριπρόσωπο. Αναφέρεται ότι ήταν ίσως ο μοναδικός των Μητροπολιτών ο οποίος δεν επιθυμούσε να εκλεγεί Πατριάρχης.
Ήταν ασκητική μορφή, και ασκητική ήταν και η ζωή του. Κατάφερε να ποιμάνει τους Σέρβους σε μια εποχή δύσκολη, μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και να γίνει σύμβολο ενότητας του σερβικού λαού εν μέσω των πολέμων που ακολούθησαν.
Τον Οκτώβριο του 2008 ζήτησε να παραιτηθεί από το Θρόνο, αλλά αυτό δεν έγινε δεκτό από τη Σύνοδο της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ο πατριάρχης Παύλος απεβίωσε στις 15 Νοεμβρίου 2009.
Στέλιος Σπανός

Καριέρα

Ο Σπανός έπαιξε για πρώτη φορά με την φανέλα του Άρη την σεζόν 1948-49, όταν αγωνίστηκε ως αναπληρωματικός στον χώρο του κέντρου. Διακρινόταν για τα αμυντικά του καθήκοντα και συνέχισε ως αλλαγή μέχρι την σεζόν 1951-52, όταν πήρε περισσότερο χρόνο συμμετοχής.
Την επόμενη χρονιά, κατέκτησε το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης, διακρινόμενος στους δύο αγώνες μπαράζ εναντίον του Ηρακλή, όπου μετά το ισόπαλο 0-0 στις 19 Απριλίου, οι "κίτρινοι" κέρδισαν με γκολ του Στεργιώτη λίγο πριν την λήξη στον επαναληπτικό της 2 Μαΐου 1953. Ο Σπανός αγωνίστηκε στα ματς της τελικής φάσης, όπου ο Άρης κατέλαβε την τρίτη θέση.
Την επόμενη σεζόν αγωνίστηκε, κατά κύριο λόγο, στον πρώτο γύρο του πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης, ενώ την τελευταία του χρονιά, το 1954-55, έπαιξε μόλις σε δύο αγώνες.
Skypix

Skypix (προφ. Σκάιπιξ) είναι το όνομα μιας γλώσσας σήμανσης που χρησιμοποιείται για την κωδικοποίηση περιεχομένου γραφικών, όπως μεταβλητές γραμματοσειρές, ελεγχόμενες από το ποντίκι ενέργειες, κινούμενα σχέδια και ήχο στο bulletin board system. Το σύστημα γράφτηκε από τον Μάικλ Κοξ σε Η/Υ Amiga το 1987 και αρχικά φιλοξένησε το σύστημα Atredes BBS, το οποίο αργότερα μετονομάστηκε σε Skyline.  Το Skypix επέτρεπε στον επεξεργαστή BBS να δημιουργήσει διαδραστικά συστήματα BBS με γραφικά, γραμματοσειρές, ελεγχόμενες από το ποντίκι ενέργειες, κινούμενα σχέδια και ήχο. 
Το Skypix χρησιμοποίησε μια επέκταση του συστήματος γραφικών ANSI, το οποίο πρόσθετε νέες οδηγίες. Τα γραφικά συνήθως δημιουργήθηκαν χρησιμοποιώντας το Skypaint, το οποίο θα μπορούσε να δημιουργήσει αρχεία Skypix απευθείας από ένα οικείο πρόγραμμα ζωγραφικής.  Τα αρχεία μπορούσαν να τοποθετηθούν στο σύστημα και οποιοδήποτε πρόγραμμα τερματικού με δυνατότητα Skypix θα παρατηρούσε την κωδικοποίηση και την αναδημιουργία των γραφικών. 
Το λογισμικό BBS μπορούσε να προγραμματιστεί στη γλώσσα ARexx (μια παραλλαγή της REXX για την Amiga). Αυτό οδήγησε σε μια ενθουσιώδη ομάδα χομπιστών του Skypix. 
Το Skypix ήταν διαθέσιμο μόνο σε υπολογιστή Amiga, φιλοξενούταν στο Skyline BBS και είχε πρόσβαση χρησιμοποιώντας τον εξομοιωτή τερματικού Skyterm. Η υποστήριξη Skypix υλοποιήθηκε αργότερα στο JR-Comm από τον Τζόναθαν Ράντιγκαν. Κάποτε πάνω από χίλια συστήματα Skyline λειτουργούσαν σε όλο τον κόσμο. Ο ίδιος ο εφευρέτης της Amiga Τζέι Μάινερ έτρεξε για λίγο ένα σύστημα Skyline.
Ευφυής σχεδιασμός

Η θεωρία του ευφυούς σχεδιασμού αναφέρεται στην αιτία της ύπαρξης του σύμπαντος αλλά και της ζωής στον πλανήτη μας, χαρακτηρίζοντάς την έναν νου με ευφυΐα που σχεδίασε και ουσιαστικά και τα δημιούργησε. 
Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι αποτελεί μια παραλλαγή του δημιουργισμού, αλλά η βάση του ευφυούς σχεδιασμού είναι η καθαρή επιστημονική παρατήρηση χωρίς να κατονομάζει τον ευφυή σχεδιαστή ως  Θεό, παρόλα αυτά κρίνεται ως ψευδοεπιστήμη. Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία το Σύμπαν και τα βιολογικά συστήματα είναι τόσο πολύπλοκα, ώστε είναι αδύνατο να δημιουργήθηκαν με τυχαίες διεργασίες όπως υποστηρίζει η θεωρία της εξέλιξης. Θα πρέπει δηλαδή να έχουν σχεδιαστεί από κάποια ευφυή δύναμη. Η θεωρία του ευφυούς σχεδιασμού έχει καταδειχθεί από την επιστημονική κοινότητα ότι είναι θρησκευτικό επιχείρημα, μια μορφή του δημιουργισμού που στερείται εμπειρικής υποστήριξης και δεν μπορεί να ελεγχθεί μέσω επιστημονικής υπόθεσης. Οι υπέρμαχοί της θεωρούν ότι αντιτίθενται στον μεθοδικό νατουραλισμό της σύγχρονης επιστήμης Οι προεξάρχοντες οπαδοί του συνδέονται με το Discovery Institute, μια πολιτικά συντηρητική δεξαμενή σκέψης με έδρα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Παρότι δηλώνουν ότι δεν πρόκειται για μορφή του δημιουργισμού και εσκεμμένα αποφεύγουν την πρόσδοση χαρακτηριστικών προσωπικότητας στον σχεδιαστή, πολλοί εξ αυτών εκφράζουν την άποψη ότι ο σχεδιαστής είναι η χριστιανική θεότητα.
Ο ευφυή σχεδιασμός προτείνει δύο κύρια επιχειρήματα εναντίον των εξελικτικών προτάσεων: την μη αναγώγιμη πολυπλοκότητα (irreducible complexity: πολυπλοκότητα που δεν προκύπτει από την ανάλυση και σύνθεση των συστατικών της) και την εξειδικευμένη πολυπλοκότητα. Αυτά τα επιχειρήματα προσφέρουν εξακριβώσεις ότι συγκεκριμένα χαρακτηριστικά (βιολογικά και πληροφοριακά αντίστοιχα) είναι πολύ πολύπλοκα για να είναι αποτέλεσμα φυσικών διαδικασιών.
Αλβέρτος Βίκτωρ του Κλάρενς & Έιβονντεϊλ

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Εδουάρδου Ζ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και της Αλεξάνδρας των Σ.Χ.Σ.Γκλύκσμπουρκ, κόρης του Χριστιανού Θ΄ της Δανίας.
Το 1892 απεβίωσε από επιδημία γρίππης στο Σάνντρινγκχαμ Χάουζ του Νόρφολκ σε ηλικία 28 ετών, άγαμος.
Φρειδερίκος Αλβάνας

Βιογραφία

Ο Φρειδερίκος Αλβάνας γεννήθηκε και έζησε κυρίως στην Κέρκυρα, ήταν γυιός του Δημητρίου Αλβάνα και της Αικατερίνης Παλατιανού και αδελφός του μουσικού Λεωνίδα Αλβάνα, της λόγιας Μαργαρίτας - Ματθίλδης Μηνιάτη - Αλβάνα, της Νίνα και της Σάντα. Σπούδασε νομικά στην Πίζα της Ιταλίας  και μετά τις σπουδές του επέστρεψε και εργάστηκε σε διάφορες υπηρεσίες της Ιονίου πολιτείας. Αρχικά, το 1854 διορίστηκε εισαγγελέας στην Κέρκυρα και στη συνέχεια, το 1862, στη Ζάκυνθο. Το 1864 ξαναγύρισε στην Κέρκυρα και άσκησε το δικηγορικό επάγγελμα.
Βαγγέλης Βουρούκος

Βιογραφικό

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Νέα Ιωνία Μαγνησίας και ήταν γιος του παλαιού ποδοσφαιριστή της Νίκης Βόλου, Κώστα Βουρούκου. Ακολουθώντας τα χνάρια του πατέρα του, ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τα τμήματα υποδομών της Νίκης Βόλου και το 1970, μεσούσης της περιόδου 1969-70, προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα και έκανε ντεμπούτο στο πρωτάθλημα της Β' Εθνικής κατηγορίας στην ηλικία των 15 ετών. Με τη φανέλα της Νίκης Βόλου αγωνίστηκε συνεχώς στο πρωτάθλημα της Β' Εθνικής, με εξαίρεση την χρονιά 1975-76 που αγωνίστηκε στο τοπικό και επανήλθε αμέσως ως τρεμπλούχος, καθώς κατέκτησε το πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας, το κύπελλο Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας και το Κύπελλο Ελλάδας ερασιτεχνών. Αξιοσημείωτα στις 13 Ιουνίου 1976 πέτυχε το νικητήριο τέρμα της Νίκης Βόλου επί της Δάφνης Ερυθρών (0-1) στο Κριεκούκι που της έδωσε την 1η θέση του 5ου ομίλου στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ανόδου και την επάνοδο στην Β' Εθνική και στις 16 Ιουνίου 1976 πέτυχε επίσης το νικητήριο τέρμα της Νίκης Βόλου επί του Α.Π.Ο. Ρουφ (2-1) στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας ερασιτεχνών στη Λαμία που την οδήγησε στην κατάκτηση του τροπαίου.
Το 1978 πήρε μεταγραφή στην ΑΕΛ και με τη φανέλα της ομάδας της Λάρισας αγωνίστηκε για τεσσερισήμισι χρονιές στο πρωτάθλημα της Α' Εθνικής κατηγορίας. Τον Ιανουάριο του 1983 και μεσούσης της περιόδου 1982-83, επέστρεψε στον Βόλο με μεταγραφή στον Ολυμπιακό Βόλου, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε για ενάμισι χρόνο στην Β' Εθνική, ενώ αξιοσημείωτα στις 16 Ιανουαρίου 1983 πέτυχε το 1 από τα 2 τέρματα της νίκης του Ολυμπιακού με 2-0 επί της Νίκης Βόλου στο τοπικό Βολιώτικο ντέρμπι για το πρωτάθλημα, με τον ίδιο ωστόσο να μην το πανηγυρίζει ως ένδειξη σεβασμού στην πρώην ομάδα του που ήταν και αυτή που ξεκίνησε το ποδόσφαιρο. Το καλοκαίρι του 1984 πήγε στο Αίγιο, παίρνοντας μεταγραφή στον Παναιγιάλειο, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε μια χρονιά στην Γ' Εθνική. Το καλοκαίρι του 1985 πήγε στον Πειραιά για την Προοδευτική, με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε για μια χρονιά στην Β' Εθνική και το καλοκαίρι του 1986 τερμάτισε την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία.
Η πρώτη του τριβή με την προπονητική ήταν το 1982 ως βοηθός του Γιάτσεκ Γκμοχ στην ΑΕΛ και ως προπονητής εργάστηκε αρχικά στον Πανθηραϊκό Σαντορίνης. Ακολούθησαν οι ερασιτέχνες Προοδευτικής και κατόπιν οι Α.Ο. Ποντίων Πειραιά, Ηρακλής Βόλου, Νίκη Βόλου, ΑΕΛ, Χαλκηδών Νηαρ Ηστ Πειραιά, Γ.Σ. Αλμυρού, ενώ στα τοπικά πρωταθλήματα έχει εργαστεί επίσης στους Θησέα Αγριάς, Δήμητρα Ευξεινούπολης και Σαρακηνό Βόλου.
Απεβίωσε την Τετάρτη 13 Μαρτίου του 2019 σε ηλικία 64 ετών, χτυπημένος από την επάρατη νόσο.
Νέα Σμύρνη

Ιστορικά στοιχεία

Aν και δεν υπάρχουν πολλά στοιχεία για την αρχαία ιστορία της περιοχής, το 2012, κατά τη διάρκεια εργασιών, ανευρέθηκαν αρχαίοι τάφοι στην άκρη του οδοστρώματος της οδού Αγίας Σοφίας. Ο συγκεκριμένος τρόπος ταφής ονομάζεται ''ταφή παρά την οδό''. Τα ευρήματα ήδη έχουν αναδειχθεί από τη δημοτική αρχή και είναι επισκέψιμα. Η περιοχή άρχισε να κατοικείται στις αρχές του 20ού αιώνα, ενώ μέχρι τότε δεν είχε κατοικηθεί συστηματικά. Τη διέσχιζε η Φαληρική οδός, η οποία ένωνε την Αθήνα με το Φάληρο, το αρχαιότερο επίνειο της Αθήνας.  Πιθανόν, να βρισκόταν ο αρχαίος δήμος Διομείας.
Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή, το 1922-1923, η κυβέρνηση αποφάσισε την κατασκευή συνοικισμού για τους πρόσφυγες από τη Σμύρνη στην περιοχή και η οικοδόμησή του άρχισε το 1926. Το 1928 είχε πληθυσμό μόλις 210 κατοίκων. Μέχρι το 1933, η περιοχή αναπτύχθηκε σε πραγματική πόλη, με πληθυσμό 6.500 κατοίκων, ο οποίος έφτασε τους 15.000 κατοίκους πριν το 1940. Η Νέα Σμύρνη έγινε Δήμος με το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και την απελευθέρωση, το 1944 και οφείλει το όνομά της στην καταγωγή των προσφύγων κατοίκων της. Κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών του 1944, η περιοχή έγινε θέατρο μαχών μεταξύ βρετανικών στρατευμάτων και μαχητών του ΕΛΑΣ. Μεταπολεμικά, η Νέα Σμύρνη ενσωματώθηκε στην Αθήνα που γιγαντώθηκε από την εσωτερική μετανάστευση και επεκτάθηκε προς τα ανατολικά και νότια με αυξανόμενο πληθυσμό.
Θέμα δημιουργίας Νέας Σμύρνης τέθηκε για πρώτη φορά το 1827 στη Γ΄ Εθνοσυνέλευση Τροιζήνας, χωρίς ωστόσο να υλοποιηθεί: Είχε προηγηθεί αίτημα 283 "ελεύθερων Σμυρναίων" (όπως αυτοπροσδιορίζονταν), οι οποίοι κατοικούσαν στο Ναύπλιο και στην Αθήνα και ζητούσαν "τόπον δια να κατοικήσουν, εγείροντες ιδιαιτέραν Πόλιν". Αυτό το αίτημα εγκρίθηκε, η "Πόλις απεφασίσθη να ονομασθή Νέα Σμύρνη" και η τοποθεσίας της να είναι στην περιοχή του Ισθμού της Κορίνθου. Ανδρέας Ζ. Μάμμουκας, Τα κατά την αναγέννησιν της Ελλάδος, τ. Η΄, Πειραιάς 1839, σ. 139-141 και τ. Θ΄, σ. 6.

Άλσος Νέας Σμύρνης

Το Άλσος Νέας Σμύρνης έχει έκταση 50 στρεμμάτων και ο χώρος ορίζεται από τις οδούς Ελευθερίου Βενιζέλου, Εφέσου, Κορδελιού και Πατριάρχου Ιωακείμ Γ. Το Άλσος της Νέας Σμύρνης αποτελείται από δέντρα, δασικά κυρίως (χαλέπιος Πεύκη, κουκουναριά, πεύκη τύπου Θάσου, κυπάρισσος κλπ.) σε ποσοστό περίπου 20% και δέντρα καλλωπιστικά σε ποσοστό σχεδόν 20%. Επίσης, το μεγαλύτερο μέρος του συγκεκριμένου χώρου πρασίνου καλύπτεται από υπόροφο θαμνών (βιβούρνο, αβουτήλο, μυόπωρο, πυράκανθος). Σήμερα, τα κωνοφόρα αποτελούν το 60% περίπου του φυτικού δυναμικού. Το φυτικό υλικό του Άλσους χαρακτηρίζεται σχεδόν από μονοκαλλιέργεια και ξηρόφυτο πράσινο φυτεμένο σε πολύ μεγάλη πυκνότητα. Αν και τα τελευταία χρόνια ο ξηροφυτικός χαρακτήρας έχει αλλοιωθεί λόγω αρδεύσεως με αυλάκια.
Δύο συντριβάνια συμπληρώνουν την αρχιτεκτονική του άλσους προσθέτοντας και το στοιχείο του νερού. Ολόκληρη η έκταση του Άλσους καλύπτεται από περίφραξη με σιδηρά κιγκλιδώματα.

Πληθυσμός

Ο πληθυσμός της Νέας Σμύρνης ήταν 73.986 κάτοικοι κατά την απογραφή του 2001. Το προάστιο είχε πληθυσμό 73.076 κατοίκων κατά την απογραφή του 2011.
Μίστερ Κόσμος

Ο Μίστερ Κόσμος (Mister World) είναι ανδρικός διαγωνισμός ομορφιάς, που ξεκίνησε το 1996. Διοργανώνεται από τον Οργανισμό Μις Κόσμος και ξεκίνησε με την προοπτική να διεξάγεται κάθε χρόνο. Ο διαγωνισμός θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους ανδρικούς διαγωνισμούς ομορφιάς στον κόσμο.
Σημαία της Σαουδικής Αραβίας

Ιστορία

Η πράσινη σημαία με τη σαχάντα είναι συνδεδεμένη με το μεταρρυθμιστικό κίνημα των Βαχαβιτών από το 18ο αιώνα. Αυτό το κίνημα συνδέθηκε με την άνοδο της δυναστείας του Αλ Σαούντ και έτσι, όταν ο Αμπλντουλαζίζ ιμπν Αμπντουλραχμάν ας-Σαούντ έγινε Βασιλιάς του Νετζντ, το 1902, προσέθεσε ένα σπαθί στη σημαία. Από τότε η σημαία είναι σε χρήση, επίσημα από το Μάρτιο του 1973.
Υβ Μοντάν

Βιογραφία

Γεννήθηκε ως Ίβο Λίβι στο Μονσουμάνο, ένα χωριό κοντά στην Φλωρεντία. Ο πατέρας του, Τζιοβάνι Λίβι, κατασκεύαζε σκούπες και η μητέρα του, Τζιουσεπίνα Σιμόνι, ήταν Καθολική. Οι γονείς του υπήρξαν ενεργοί κομμουνιστές κι επιπλέον εξαιτίας του φασιστικού καθεστώτος του Μουσολίνι μεταναστεύσαν στην Γαλλία το 1923 όταν ο Μοντάντ ήταν δυο ετών. 
Μεγάλωσε στην Μασσαλία όπου κατά την εφηβική του ηλικία εργάστηκε στο σαλόνι ομορφιάς (Saloon de Cutierre) της αδερφής του και αργότερα ως λιμενεργάτης. Το 1944 ξεκίνησε την μουσική του καριέρα τραγουδώντας σε μικρά κέντρα διασκέδασης, όπου τον ανακάλυψε η Εντίθ Πιάφ και τον πήρε μαζί της.

Προσωπική ζωή

Το 1951 παντρεύτηκε τη Σιμόν Σινιορέ, με την οποία συμπρωταγωνίστησε σε αρκετές ταινίες καθ'όλη την διάρκεια της καριέρας τους. Ο γάμος τους ήταν φαινομενικά αρμονικός και διήρκεσε μέχρι τον θάνατό της το 1985, παρόλο που ο Μοντάν είχε παράλληλες σχέσεις, με σημαντικότερη αυτήν με τη Μέριλυν Μονρόε, με την οποία πρωταγωνίστησε σε μια από τις τελευταίες του ταινίες, το Let's Make Love.
Το μοναδικό παιδί του Μοντάν, ο Βαλεντίν, τον οποίο απέκτησε με την δεύτερη γυναίκα του Καρόλ Αμιέλ, γεννήθηκε το 1988. Σε μια δικαστική αγωγή περί πατρότητος που ταρακούνησε την Γαλλία, μια άλλη γυναίκα κατηγόρησε τον Μοντάν ότι ήταν ο πατέρας της κόρης της και τον πήγε στα δικαστήρια για να τον αναγκάσει να κάνει τεστ DNA. Ο Μοντάν αρνήθηκε αλλά η γυναίκα επέμεινε μετά τον θάνατό του. Σε ένα δικαστήριο που έγινε και προκάλεσε την προσοχή των διεθνών ΜΜΕ, η γυναίκα κέρδισε την δίκη και ένα δείγμα DNA λήφθηκε. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι ο Μοντάν πιθανόν δεν ήταν ο βιολογικός πατέρας του κοριτσιού.
Η Σινιορέ και ο Μοντάν είχαν ένα σπίτι στην Autheuil-Authouillet στην Νορμανδία όπου ο κεντρικός δρόμος του χωριού έχει το όνομά του.