Τυχερό Έβρου

Ονομασία

Η ζωή του χωριού ξεκίνησε ουσιαστικά το 1922, μετά την μικρασιατική καταστροφή και την ανταλλαγή των πληθυσμών ενώ πριν ήταν τουρκοχώρι με το όνομα Μπίντικλι και κατοικούνταν εξολοκλήρου από Τούρκους και Βούλγαρους μικρογεωργούς και κτηνοτρόφους στην πλειοψηφία τους. Το όνομα προέρχεται από την τουρκική λέξη Bit, που σημαίνει ψείρα. Υπονοεί τόπο με πολλές ψείρες. Σε κάθε περίπτωση η ονομασία ανακαλεί στην μνήμη των κατοίκων τις πολιτισμικές ιδιαιτερότητες της παρέβριας περιοχής, με τα κουνούπια, την ελονοσία και τις συνεχείς πλημμύρες που αποτέλεσαν μάστιγα των προηγούμενων κατοίκων αλλά και των Ανατολικοθρακιωτών μεταναστών. Το 1924 το χωριό ανακηρύσσεται σε αυτόνομη διοικητικά κοινότητα ως «Τύχιο», μία ονομασία που στη μνήμη των κατοίκων έχει συνδεθεί με την επίσκεψη του Ε. Βενιζέλου στο σταθμό του οικισμού. Το 1953 το όνομα εκδημοτικίζεται σε «Τυχερό», ενώ μαρτυρίες προβάλλουν ως αιτία της αναπροσαρμογής αυτής τη σύγχυση που προκαλούσε στους επιβάτες του σιδηρόδρομου η σύνδεση με το σταθμό του Πυθίου, που βρίσκεται βορειότερα.

Οι κάτοικοι

Οι πρώτοι κάτοικοι προέρχονται στην συντριπτική πλειοψηφία τους, από δύο χωριά αρβανιτόφωνα που όμως κατατάσσονται στα ελληνικά χωριά της περιοχής και που  βρίσκονταν λίγο νοτιότερα, στην απέναντι όχθη του Έβρου. Πρόκειται για το Σουλτάνκιοϊ (στα αρβανίτικα Μπιθκούκι και στα ελληνικά Λείβηθρο) και το Ιμπρίκ Τεπέ (στα αρβανίτικα Κιουτέζα και στα ελληνικά Ίμβρασος), στα νότια του Εργίνη ποταμού.
Το 1922 οι ελληνικοί πληθυσμοί μετακινούνται προς το ανεξάρτητο Ελληνικό κράτος διασχίζοντας το ποτάμι και επιλέγουν τους οικισμούς Χάντζιας (Τάρσιον), Τσακιρτζί (Πυρόλιθος)και Μπίντικλι, πιστεύοντας όμως πως σύντομα θα επιστρέψουν στις πατρογονικές του εστίες. Ωστόσο το ποτάμι και οι πλημμύρες έπνιξαν τον κάμπο και ερήμωσαν το Χάντζια (Τάρσιον) και το Τσακιρτζί (Πυρόλιθος) μιας και οι κάτοικοι καταφεύγουν στο Μπίντικλι (Τύχιο) που ήταν σε ύψωμα.
Εκτός από τους Αρβανιτόφωνους, ένα 10% του πληθυσμού ήταν οι Ανατολικοθρακιώτες Ντουατζιώτες, που μετακινήθηκαν από το Δοκάριο, ένα χωριό κοντά στο ποτάμι και τα αρβανιτοχώρια, γνωστό και ως Ντουαντζί.

Οι κάτοικοι

Στην μεγάλη πλεοψηφία τους ασχολούνται με την γεωργία και την καλλιέργεια βαμβακιού, ζαχαρότευτλου, σιταριού, ηλίανθου και πασατέμπου. Τα τελευταία χρόνια καλλιεργούνται επίσης αμπέλια, ντοματάκια αλλά και σπαράγγια, οι παραγωγοί των οποίων έχουν από το 1990 ιδρύσει τον Αγροτικό Συνεταιρισμό Κοινής Γεωργικής Εκμετάλλευσης (Α.Σ.Κ.Γ.Ε.Τ.)
Αρκετοί επίσης απασχολούνται στην βιομηχανία ξύλου ΑΚΡΙΤΑΣ Α.Ε.
Στον ντόπιο πληθυσμό έχουν προστεθεί εκατοντάδες οικογένειες στρατιωτικών που ζουν στο Τυχερό, υπηρετώντας στην παρακείμενη 7 Μ/Κ Ταξιαρχία Πεζικού.

Υπηρεσίες και δομές

Εκπαίδευση: Δημοτικός Βρεφονηπιακός Σταθμός, 1ο Κλασσικό Νηπιαγωγείο (2/θ), 2ο Ολοήμερο Νηπιαγωγείο (2/θ), Δημοτικό Σχολείο (9/θ), Γυμνάσιο Τυχερού, Γενικό Λύκειο Τυχερού
Ιδιωτική Εκπαίδευση:Λειτουργούν Φροντιστήρια Ξένων Γλωσσών και Μέσης Εκπαίδευσης.
Δημοτικές Υπηρεσίες: ΚΕΠ, Δημοτική Βιβλιοθήκη, ΚΔΑΠ, Σχολή Μπαλέτου, Ράδιο 926fm, Κλειστό Γυμναστήριο
Λοιπές Δημόσιες: Αστυνομικό Τμήμα, Τμήμα Συνοριοφυλακής, ΤΟΕΒ, Ταχυδρομείο , Αγροτικό Ιατρείο
Εκκλησίες : Ι.Ν Ι.Προδρόμου, Ι.Ν.Αγίου Νεκταρίου
Τράπεζες : Υποκατάστημα της ΑΤΕ και ΑΤΜ της Εμπορικής και Γενικής Τράπεζας

Τοπικές Εορτές

29 Αυγούστου , Αποτομή Αγίας κεφαλής Αγίου Ιωάννου Προδρόμου

Πηγές και παραπομπές

Ευάγγελου Γρ. Αυδίκου, Από τη Μάριτσα στον Έβρο, Πολιτισμικές συγκλίσεις και αποκλίσεις, σε μια παρέμβρια περιοχή, Δήμος Τυχερού (οικισμοί Τυχερού-Φυλακτού) εκδ. Πολύκεντρο Δήμου Τυχερού, Αλεξανδρούπολη 1998