google/wiki40b huggingface dataset:
Μοναστήρι του Κβάταχεβι

Ιστορία

Το μοναστήρι του Κβάταχεβι χτίστηκε κατά τον 12ο-13ο αιώνα, σε μια τοποθεσία προστατευμένη από απόκρημνες βουνοπλαγιές. Ιστορικά, το Κβάταχεβι ήταν ένα θρησκευτικό και λογοτεχνικό κέντρο όπου αντιγράφηκαν πολλά σημαντικά χειρόγραφα.  
Τον 14ο αιώνα το μοναστήρι καταστράφηκε από τις εισβολές του Ταμερλάνου και των Μογγόλων στη Γεωργία. Ο θρύλος λέει ότι οι μοναχοί βασανίστηκαν και κάηκαν ζωντανοί μέσα στην εκκλησία. Κατά τον 18ο αιώνα οι μοναχοί που μαρτύρησαν τότε αναγνωρίστηκαν ως άγιοι.  
Το 1854 ο πρίγκιπας Ιβάν Ταρκάν-Μουραβί ανακατασκεύασε το μοναστήρι. Το 1872 προστέθηκε ένα καμπαναριό.   
Το 1970-75 το μοναστήρι ανακαινίστηκε και αντικαταστάθηκε η θολωτή οροφή.  
Η μονή είχε στην κατοχή της έναν θησαυρό από μεσαιωνικά Γεωργιανά κοσμήματα και αντικείμενα, εκ των οποίων πολλά αποκτήθηκαν αργότερα και εκτίθενται τώρα στο Κρατικό Ιστορικό Μουσείο της Μόσχας.

Περιγραφή

Το κτιριακό συγκρότημα του μοναστηριού είναι τυπικό δείγμα της Γεωργιανής αρχιτεκτονικής, και μοιάζει με τα μοναστήρια της Μπετάνια, του Πιταρετί και του Τιμοτεσουμπάνι ως προς την μορφή και τις διακοσμήσεις.   
Εκκλησία: Η θολωτή εκκλησία είναι σταυροειδής με ορθογώνια βάση διαστάσεων 20,4 x 13,8 μ., και σε ύψος φτάνει τα 25,7 μ. Ο θόλος της βρίσκεται σε κεντρική θέση και στηρίζεται σε 2 ελεύθερες κολόνες και στις δύο κολόνες της Αγίας Τράπεζας. Στο ψηλό τύμπανο του θόλου υπάρχουν 12 παράθυρα. Στο εσωτερικό της δεν υπάρχουν ίχνη από τοιχογραφίες.  
Η εκκλησία έχει δύο εισόδους, μία στα νότια και μία στα δυτικά. Οι προσόψεις της είναι καλυμμένες με λεπτές λευκές λίθινες πλάκες. Στις διακοσμήσεις περιλαμβάνονται άφθονα μαιανδρικά σχέδια, ιδιαίτερα γύρω από τα παράθυρα και τη βάση του θόλου, ενώ η ανατολική πρόσοψη είναι διακοσμημένη με ένα μεγάλο περίτεχνο σταυρό. 
Φράχτης - Τείχος: ακολουθεί το ανάγλυφο του εδάφους, έχει διαστάσεις 55,4 x 59,2 μ. και το ύψος του κυμαίνεται από 2 έως 5-6 μ. Η πύλη είναι στα νότια. 
Διώροφος πύργος: είναι πέτρινος, ενσωματωμένος στο τείχος και διαστάσεων 5,5 x 8,2 μ. Χρησιμοποιήθηκε ως οίκημα και έχει ανακατασκευαστεί αρκετές φορές. 
Καμπαναριό: χτίστηκε το 1872. Στηρίζεται σε δύο ημικυκλικές αψίδες, είναι πέτρινο με κωνική οροφή. 
Τραπεζαρία: έχει διαστάσεις 6,7 x 10,2 μ. και τζάκι που φτάνει σε ύψος τα 3 μ. 
Κοιτώνας: περιλαμβάνει τα καταλύματα των μοναχών και χρονολογείται του 19ου αιώνα.
Καστέλλο της Ροδοδάφνης

Ιστορία

Η Δούκισσα της Πλακεντίας στην προσπάθειά της να αγοράσει εκτάσεις στο Πεντελικό, συνάντησε την αντίδραση της Ιεράς Μονής Πεντέλης που είχε θέσει άτυπα ολόκληρο το όρος υπό τη διακυβέρνησή της, λόγω της εξάπλωσης του ασκητισμού από το μεσαίωνα. Το τίμημα που ζητούσε η Μονή ήταν απρόσιτο και χρειάστηκε η παρέμβαση της ελληνικής κυβέρνησης και ιδίως του γαλλόφιλου Κωλέττη, ώστε να προωθηθεί η αγορά, υποσχόμενη η Δούκισσα την πραγματοποίηση έργων κοινής ωφέλειας στην περιοχή. Το 1840 περιήλθε στην κυριότητα της έκταση 1738 στρεμμάτων στην περιοχή, αντί τιμήματος 7.512 δραχμών. Ανέθεσε στον αρχιτέκτονα Κλεάνθη την οικοδόμηση του περιβόητου Καστέλλου της Ροδοδάφνης καθώς και τρία σπίτια, τη Maisonette (Μεζονέτα), την Plaisance (Πλακεντία) και τον Tourelle (Πυργίσκο). Για την κατασκευή τους συνεργάστηκαν ο Χανς Κρίστιαν Χάνσεν και ο μηχανικός Αλέξανδρος Γεωργαντάς. Η Δούκισσα προχώρησε στην κατασκευή μαρμάρινης πεντάτοξης γέφυρας πάνω από ρεματιά της πεντελικής γης, κρηνών, δύο λατομείων μαρμάρου, ενός κοιτώνα για τους λατόμους, ενώ χρηματοδότησε και τη διάνοιξη δρόμων στην Πεντέλη. Ο θάνατός της Δούκισσας (1854) δεν της επέτρεψε να δει ολοκληρωμένο το αρχιτεκτονικό αριστούργημα του Καστέλλου της Ροδοδάφνης, το οποίο ολοκληρώθηκε λίγο αργότερα.
Σήμερα ο χώρος λειτουργεί ως πνευματικό κέντρο του Δήμου Πεντέλης.
Rocky 5

Πλοκή

Ο Ρόκυ επιστρέφει νικητής από τη Σοβιετική Ένωση, βαριά τραυματισμένος στο κεφάλι, στον αγώνα με τον Ντράγκο. Επίσης, ανακαλύπτει ότι όλη του η περιουσία έχει χαθεί, από κακοδιαχείριση του λογιστή του. Έτσι μένει πάμφτωχος και αρνούμενος να εκμεταλλευτεί τη δόξα του, επιστρέφει στη γειτονιά από όπου ξεκίνησε. Εκεί άνοιξε το γυμναστήριο του παλιού του προπονητή, του Μάικ Γκόλντμιλ, προπονώντας νεαρούς πυγμάχους. Ο πιο άξιος από πολλούς που προπονούνται μαζί του είναι ο Τόμυ Γκαν, ένας νεαρός πυγμάχος ο οποίος, έχοντας αποκτήσει την πείρα του Ρόκυ, έχει ένα σκορ νικών 23-0-0. Το πρόβλημα ξεκίνησε όταν ο ίδιος έχοντας θυμώσει, καθώς όλοι τον θεωρούσαν ως το "Ρομποτάκι του Ρόκυ", προκάλεσε μια μάχη μεταξύ αυτού και του πρώην δασκάλου του.
Μετρό Κωνσταντινούπολης

Το Μετρό Κωνσταντινούπολης (τουρκικά: İstanbul Metrosu) είναι ο υπόγειος σιδηρόδρομος που εξυπηρετεί την πόλη της Κωνσταντινούπολης της δυτικής Τουρκίας. Το μετρό λειτουργείται από τη δημόσια επιχείριση Metro Istanbul (γνωστή ως Istanbul Ulaşım A.Ş. ως 2016) που ελέγχεται από το Μητροπολιτικό Δήμο της Κωνσταντινούπολης. Το παλαιότερο τμήμα του μετρό είναι η γραμμή M1, η οποία άνοιξε το 1989. Σήμερα περιλαμβάνει 89 σταθμούς σε λειτουργία, με 64 υπό κατασκευή.
Το σύστημα αποτελείται από τις γραμμές M1, M2, M3, M4, M5 και M6 Μίνι-Μετρό. Ορισμένες γραμμές είναι υπό κατασκευή ή είναι υπό σχεδιασμό: M8 (Μποστάντσι-Ντουντουλού) στην ασιατική πλευρά, ενώ οι γραμμές M7 (Καμπατάς-Μαχμούτμπεη), και M9 (Ατακιόι-Ικιτελί) θα βρίσκονται στην ευρωπαϊκή πλευρά.
Ασπιώτης (εκδότης)

Η εταιρεία υπό τον Γεράσιμο Ν. Ασπιώτη

Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1873 στην Κέρκυρα από τον Γεράσιμο Ν. Ασπιώτη (1844-1901), γιο του Κερκυραίου ζωγράφου και αγιογράφου Νικολάου Ασπιώτη. Ο 29χρονος, τότε, Γεράσιμος δημιούργησε το πρώτο εργοστάσιο γραφικών τεχνών στην Κέρκυρα με την επωνυμία ΕΛΠΙΣ και μοναδική χρηματοδότηση το ποσό των έξι μόλις χρυσών λιρών, που του χορήγησε ο πατέρας του. Από τις πρώτες δραστηριότητες του εργοστασίου ήταν η εκτύπωση ενετικού τύπου παιγνιοχάρτων (τραπουλόχαρτων), με απεικονίσεις μυθικών ηρώων. 
Στις 27 Φεβρουαρίου του 1901 ο Γεράσιμος Ασπιώτης πεθαίνει και από τραγική σύμπτωση την ίδια ημέρα πεθαίνει και ο νεότερος από τους γιους του, Σπύρος. Τα ηνία της επιχείρησης ανέλαβε τότε ο 29χρονος Κωνσταντίνος Ασπιώτης (1872-1963), μεγαλύτερος γιος του Γερασίμου Ασπιώτη, επιστρέφοντας εσπευσμένα από την Αγγλία, όπου ήταν διευθυντής μιας εταιρείας που δραστηριοποιείτο στην εγκατάσταση και εκμετάλλευση της φωτιστικής ασετυλίνης. Ο Κωνσταντίνος Ασπιώτης είχε όλα τα προσόντα που διέκριναν τον πατέρα του και επί πλέον μία μόρφωση σπάνια, με σπουδές στην Αυστρία, τη Γαλλία και την Ελβετία και μία πείρα διοικητική που είχε αποκτήσει κατά τη διάρκεια της πολύχρονης παραμονής και δραστηριότητάς του στο εξωτερικό.

Η εταιρεία υπό τον Κωνσταντίνο Γ. Ασπιώτη

Περί το 1902, εγκαινιάζεται η δεύτερη λαμπρή περίοδος στη ζωή του εργοστασίου Ασπιώτη στην Κέρκυρα. Η εταιρεία ονομάζεται αρχικά Λιθογραφείον Κωνσταντίνου Γ. Ασπιώτη, στη συνέχεια Τυπολιθογραφείον Κωνσταντίνου Γ. Ασπιώτη, λίγο αργότερα Χρωμολιθογραφικόν Εργοστάσιον Κωνσταντίνου Γ. Ασπιώτη και τέλος Χρωμοτυπολιθογραφικόν Εργοστάσιον Κωνσταντίνου Γ. Ασπιώτη. Η περίοδος αυτή δεν μπορεί να ξεχωρίσει και να απομονωθεί από αυτήν την ίδια την ιστορία της λιθογραφίας στην Ελλάδα. Η τέχνη της λιθογραφίας ήταν έως τότε μια νεαρή και μη τελειοποιημένη τεχνική και η περαιτέρω ανάπτυξή της στην Ελλάδα συνδέεται άρρηκτα, αν όχι ταυτίζεται με τους Ασπιώτηδες.

Η εταιρεία υπό τους αδελφούς Κωνσταντίνο & Νικόλαο Ασπιώτη

Στην εταιρεία συμμετείχε από το 1909 περίπου και ο αδελφός του Κωνσταντίνου, Νικόλαος Γ. Ασπιώτης και η επωνυμία της άλλαξε σε Χρωμοτυπολιθογραφείον Αδελφών Γ. Ασπιώτη και λίγο αργότερα σε Τυπολιθογραφείον Αδελφών Γ. Ασπιώτη. Το 1925 η εταιρεία γίνεται ανώνυμη με την επωνυμία Ανώνυμος Ελληνική Εταιρεία Γραφικών Τεχνών Αδελφών Γ. Ασπιώτη και το 1928 συγχωνεύεται με την Εταιρεία Λιθογραφίας και Κυτιοποιίας Αθηνών (Ε.Λ.Κ.Α.) -που ήταν, μέχρι τότε, η πιο υπολογίσιμη ανταγωνίστρια των αδελφών Ασπιώτη- και δημιουργείται η Ασπιώτη-ΕΛΚΑ.
Αεροδρόμιο Αλεξάνδρειας

Γενικά

Το 3ο Τάγμα Αεροπορίας Στρατού, συγκροτήθηκε στις 1Απριλίου 1982, στο αεροδρόμιο Αλεξάνδρειας, μετά τη διάλυση των 21ου ΛΑΣ (Κοζάνη), 22ου ΛΑΣ (Αλεξάνδρεια), 23ου ΛΑΣ (Σέδες) και 8ης ΔΑΣ (Ιωάννινα). Η μονάδα διαθέτει τα αεροπορικά μέσα (ελικόπτερα): AB-205, OH-58 και U-17 A/B.
Η έδρα του τάγματος βρίσκεται στο 45ο χιλιόμετρο παλαιάς εθνικής οδού Θεσσαλονίκης - Βέροιας, 6 χιλιόμετρα ανατολικά της Αλεξάνδρειας. Το στρατόπεδο όπου βρίσκονται οι εγκαταστάσεις φέρει το όνομα του Μακεδονομάχου «Δημήτρη Πρόιου» και ανήκει από το 1943 στο Ταμείο Εθνικής Άμυνας. Το 1967 παραχωρήθηκε από το Γενικό Επιτελείο Αεροπορίας στο Στρατό Ξηράς έκταση 88 στρεμμάτων στην περιοχή της Αλεξάνδρειας για τις εγκαταστάσεις του 22ου ΛΑΣ. Το 1986 παραχωρήθηκε συμπληρωματική έκταση 40 στρεμμάτων για τις εγκαταστάσεις του 3ου ΤΑΣ. Το Δεκέμβριο του 2004 παραχωρήθηκε από το Γενικό Επιτελείο Αεροπορίας στο Γενικό Επιτελείο Στρατού, για προσωρινή χρήση.

Υποδομές

Το αεροδρόμιο βρίσκεται σε υψόμετρο 8 μέτρων (26 πόδια) από το επίπεδο της θάλασσας. Έχει έναν διάδρομο με διεύθυνση 13/31, με ασφάλτινη επιφάνεια. Οι διαστάσεις του είναι 1.800x30 μέτρα (5.906x98 πόδια).
Αχιλλέας Σαμοθράκης

Βιογραφικό

Ο Αχιλλέας Σαμοθράκης γεννήθηκε στην Αίνο της Ανατολικής Θράκης το 1876 και πέθανε στην Αθήνα το 1944,στις 31 Μαϊου. Έχει τρεις αδερφές, την Κατίνα, τη Μαρία και τη Δέσποινα Σαμοθρακη. Η Κατίνα παντρεύτηκε τον ξάδερφο του ευεργέτη Αντώνη Λεονταρίδη, Χαράλαμπο. Η Δέσποινα Σαμοθράκη, μάλιστα υπήρξε δασκάλα που υπηρέτησε στο 3ο Δημοτικό Σχολείο Αλεξανδρούπολης. Το 1895 φοίτησε στα Ζαρίφεια Διδασκαλεία της Φιλιππούπολης και υπηρέτησε λίγα χρόνια ως δάσκαλος στην Αίνο και το Δεδέαγατς- σημερινή Αλεξανδρούπολη. Συνέχισε τις σπουδές του στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και το 1906 αναγορεύθηκε ως διδάκτωρ. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στο Ζαγατζίκ της Αιγύπτου, όπου και για 15 χρόνια, άσκησε εκεί, το επάγγελμα του ιατρού. Συγχρόνως έγραφε και μελετούσε. Το 1920, κλήθηκε από τον ύπατο αρμοστή Θράκης Αντώνιο Σαχτούρη, και ανέλαβε την οργάνωση και διεύθυνση του Πολιτικού Νοσοκομείου Αδριανουπόλεως, όπου αριθμούσε 150 κλίνες. Μετά από 7 μήνες εγκαταστάθηκε στην Αλεξανδρούπολη, ως ιατρός, νομίατρος και σχολίατρος. Για 20 χρόνια δίδασκε Υγιεινή στο Γυμνάσιο και την Παιδαγωγική Ακαδημία. Έγινε Υγειονομικός Επιθεωρητής της Περιφέρειας αλλά ήταν κι ο πρώτος πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Έβρου.  Το 1940, κυνηγημένος από τους Βούλγαρους, όπως όλοι οι κάτοικοι της Αλεξανδρούπολης, κατέφυγε στην Αθήνα, όπου έζησε δύσκολα χρόνια, άγνωστος. Μέχρι και το 1944, όπου στις 31 Μαϊου και αφού χαροπάλεψε για μερικούς μήνες από σκληρή αρρώστια, πέθανε και τάφηκε στο νεκροταφείο των Πατησίων. Δεν πρόλαβε, όπως ήθελε, να γυρίσει στην ελεύθερη πια, Αλεξανδρούπολη.

Έργο

Ο Αχιλλέας Σαμοθράκης, ήταν άνθρωπος του βιβλίου, αγαπούσε τη γνώση, τη μελέτη, την έρευνα όχι μόνο γύρω από την Ιατρική και την Ιστορία της αλλά και γύρω από την ιστορία της Θράκης. Η ζωή του και το πλούσιο έργο του αποδεικνύουν μια εξαιρετική προσωπικότητα. Κατέκτησε τη Λατινική και την Ελληνική φιλολογία με τη μελέτη. Έτσι το έργο του στρέφεται γύρω από θέματα Ελληνικής Ιστορίας αλλά κυρίως την ιστορία της Θράκης. Συνέθεσε δικές του μελέτες για την ιστορία της Ιατρικής, μετέφρασε αξιόλογες διατριβές ξένων επιστημόνων σε θέματα ιατρικά. Ήταν τακτικός συνεργάτης της ΄΄΄Ιατρικής πρόοδου΄΄΄ Αθηνών, της Ελληνικής Ιατρικής Θεσσαλονίκης, της Μεγάλάλ Ελληνικής Εγκυκλοπαίδειας και συνέγραψε την ιστορία του Ιπποκράτη. 
Το σημαντικότερο έργο του είναι το «Λεξικόν, γεωγραφικό και ιστορικό της Θράκης», το οποίο περιλαμβάνεται στον 28ο τόμο των «Θρακικών». Ο Πολύδωρ Παπαχριστοδούλου τον ονομάζει Στέφανο Βυζάντιο γιατί το έργο του μοιάζει με του λεξικογράφου.

Δημοσιευμένες εργασίες

Παρακάτω αναφέρονται οι εργασίες του Αχιλλέα Σαμοθράκη, που δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό «Ιατρική Πρόοδος» αλλά και στο περιοδικό «Ελληνική Ιατρική Θεσσαλονίκης».
Ντουμίτρου Ντουμιτρίου

Ποδοσφαιριστής

Ως έφηβος έπαιξε ποδόσφαιρο στη Ραπίντ Βουκουρεστίου από το 1957 ως το 1963. Ως ενήλικας ξεκίνησε το 1964 στη Σίμπιου και συνέχισε στην Τιργκουβίστε τη σεζόν 1964-65. Στη συνέχεια αγωνίστηκε κατά σειρά στις: Τίργκου Μούρες (1965-1968), Στεάουα Βουκουρεστίου (1968-1972), Ραπίντ Βουκουρεστίου (1972-73), Ολίμπια Σάτου Μάρε (1973-74), Γκαλάτι (1974-75) και ICSIM Βουκουρεστίου (1975-1978). Συνολικά είχε 192 συμμετοχές στο πρωτάθλημα και πέτυχε 34 γκολ.
Με τη Στεάουα κατέκτησε τρία Κύπελλα Ρουμανίας: 1968–69, 1969–70, 1970–71.
Το 1967 αγωνίστηκε για μία και μοναδική φορά στην Εθνική ομάδα της Ρουμανίας.

Προπονητής

Άρχισε να εργάζεται ως βοηθός προπονητής το 1988 στη Στεάουα και το 1990-1991 ανέλαβε ομοσπονδιακός προπονητής στην ολυμπιακή ομάδα της Ρουμανίας. Συνέχισε στη Βράιλα το 1990-91, ξανά στη Στεάουα ως βοηθός το 1992-93 και ως πρώτος προπονητής από το 1994 ως το 1997 κατακτώντας τρία συνεχόμενα πρωταθλήματα (1994-95, 1995-96, 1996-97) και οδηγώντας την ομάδα στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ.
Με τις περγαμηνές αυτές το 1997 ήρθε στην κυπελλούχο Ελλάδος ΑΕΚ, την οποία οδήγησε ως τα προημιτελικά του Κυπέλλου Κυπελλούχων την επόμενη σεζόν και στην 3η θέση στο πρωτάθλημα. Επέστρεψε στη Ρουμανία αλλά τη σεζόν 2001-02 επέστρεψε πάλι στην Ελλάδα και εργάστηκε στον Πανιώνιο. Είχε μια καλή χρονιά και έχασε την έξοδο στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ στις καθυστερήσεις της τελευταίας αγωνιστικής, όταν η ομάδα του ισοφαρίστηκε 1-1 από τον Ηρακλή στο Καυτανζόγλειο.
Η επόμενη επιτυχία του ήταν το 2005 όταν πήρε πρωτάθλημα με τη Στεάουα. Συνέχισε σε άλλες ρουμανικές ομάδες και σήμερα εργάζεται ως τεχνικός διευθυντής στη β΄ ομάδα της Στεάουα.
Συμφωνικό ποίημα

Το συμφωνικό ποίημα είναι μια εκτενής σύνθεση για συμφωνική ορχήστρα που προσπαθεί να αποδώσει με μουσικά μέσα εξωμουσικό περιεχόμενο, για παράδειγμα εντυπώσεις από ανθρώπους, τοπία, ζωγραφικούς πίνακες ή λογοτεχνικά έργα. Είναι μια μορφή προγραμματικής μουσικής και έπαιξε ιδιαίτερο ρόλο στη Ρομαντική μουσική του 19ου αι. Το συγκεκριμένο είδος είχε επίσης σημαντική επίδραση στη δημιουργία των εθνικών σχολών, γιατί έδινε τη δυνατότητα στον συνθέτη να ενσωματώνει άμεσα εθνικά ή και λαϊκά στοιχεία στην μουσική του και να τα επεξεργάζεται κατάλληλα, έτσι ώστε να παραπέμπουν σε ένα εθνικό περιεχόμενο.
Το συμφωνικό ποίημα, έδινε επίσης την δυνατότητα στον συνθέτη να διαμορφώνει ελεύθερα την σύνθεσή του, ακολουθώντας το θέμα που είχε επιλέξει ως εξωμουσικό περιεχόμενο και όχι αναγκαστικά τις παραδεδομένες μουσικές μορφές της εποχής. Η εξέλιξη αυτή σχετίζεται και με την πεποίθηση πολλών ρομαντικών συνθετών ότι η φόρμα της συμφωνίας, η οποία προερχόταν από την κλασική σχολή της Βιέννης, δεν μπορούσε να οδηγήσει σε καμία περαιτέρω εξέλιξη την συμφωνική μουσική. Κάποιοι συνθέτες όμως, με κύριο εκπρόσωπο τον Μπραμς, συνέχιζαν να χρησιμοποιούν τη φόρμα της συμφωνίας, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν δύο σχολές, ο διαχωρισμός των οποίων ήταν εμφανής από την διαμάχη που αναπτύχθηκε ανάμεσα στους οπαδούς των Σούμαν και Μπραμς από τη μία, και των Βάγκνερ και Λιστ από την άλλη.

Ο Εμπνευστής

Δημιουργός του συμφωνικού ποιήματος και εμπνευστής του όρου είναι ο Φραντς Λιστ, ο οποίος συνέθεσε 13 συμφωνικά ποιήματα. Το καθένα από αυτά έχει ένα μόνο μέρος, αντί για τρία ή τέσσερα που έχουν συνήθως οι συμφωνίες, ενώ η μορφή τους δεν ακολουθεί κάποιο συγκεκριμένο μορφολογικό πρότυπο της εποχής, όπως η φόρμα σονάτας, αλλά η δομή της μουσικής προσπαθεί να ακολουθήσει ένα εξωμουσικό περιεχόμενο, το οποίο σχετίζεται συνήθως με κάποιο ποίημα ή άλλο λογοτεχνικό έργο και υποδηλώνεται στον τίτλο του συμφωνικού ποιήματος. Κάποια από τα γνωστότερα συμφωνικά ποιήματα του Λιστ είναι τα Les Preludes (σχετίζεται με ομώνυμο ποίημα του Αλφόνς ντε Λαμαρτέν), Άμλετ (εμπνευσμένο από το έργο του Σαίξπηρ), Mazeppa (από ποίημα του Ουγκώ), και «Προμηθέας» (από τον αρχαιοελληνικό μύθο αλλά και από ομώνυμο ποίημα του Χέρντερ).
Επτάεδρο

Στη στερεομετρία, επτάεδρο λέγεται ένα πολύεδρο που έχει επτά έδρες. Υπάρχουν πολυάριθμα τοπολογικώς σαφή επτάεδρα και ούτε ένα από αυτά είναι κανονικό πολύεδρο, έτσι η ονομασία κανονικό επτάεδρο είναι διφορούμενη.

Τοπολογικοί τύποι

Το επτάεδρο έχει έναν εκπληκτικό αριθμό διάφορων βασικών μορφών και τοπολογιών. Τα πιο γνωστά επτάεδρα είναι ίσως η εξαγωνική πυραμίδα και το πενταγωνικό πρίσμα. Αξιοσημείωτο είναι επίσης το τετραημιεξάεδρο, του οποίου οι επτά έδρες είναι ισόπλευρα τρίγωνα που σχηματίζουν ένα υποτυπώδες προβολικό επίπεδο.

Οσόεδρο

Υπάρχει ένα ακόμα τοπολογικά πολυεδρικό σχήμα με δέκα έδρες, που εκφυλίζεται ως πολύεδρο, ενώ υφίσταται ως σφαιρική πλακόστρωση δίγωνων εδρών, το οποίο ονομάζεται επταγωνικό οσόεδρο και έχει συμβολισμό Schläfli {2,7}. Το επταγωνικό οσόεδρο διαθέτει 2 κορυφές (αντίποδα σημεία), 7 ακμές και 7 έδρες (δίγωνα).
Τζέφρι Νταν

Mantas

Το 1986, σχημάτισε τους Mantas, ηχογραφώντας μαζί τους τον δίσκο "Winds of Change", με το ντράμερ Μαρκ Σάβατζ, τον κιθαρίστα Αλ Μπαρνς, τον κιμπορντίστα Κιθ Νίκολ και τον τραγουδιστή Πιτ Χάρισον να τον πλαισιώνουν.

Επιστροφή στους Venom

Το 1989, ο Νταν επέστρεψε στους Venom, στους οποίους πλέον είχε απομείνει μόνο ο Μπρέι και μαζί με τον μπασίστα Τόνι Ντόλαν και τον κιθαρίστα Αλ Μπαρνς κυκλοφόρησαν τα άλμπουμ "Prime Evil" το 1989 και "Temples of Ice" το 1991, όπως και το EP "Tear Your Soul Apart". Το συγκρότημα διαλύθηκε το 1992, όταν η δισκογραφική τους εταιρεία, "Music for Nations", τους απέρριψε μετά τις χαμηλές πωλήσεις του άλμπουμ "The Waste Lands".
Τρία χρόνια αργότερα, οι Venom επανήλθαν στο προσκήνιο όταν η σύνθεση των Λαντ, Νταν και Μπρέι επανενώθηκε, κυκλοφορώντας το ΕΡ "Venom '96" με επανεκτελέσεις τεσσάρων παλιών κομματιών τους και ενός νέου με τίτλο "The Evil One". Ακολούθησε ο δίσκος "Cast in Stone" το 1997, πριν ο Μπρέι αποχωρήσει, ενώ ο Νταν αποχώρησε το 2002, μετά την κυκλοφορία ενός ακόμη άλμπουμ, του "Resurrection".

Επιστροφή των Mantas και M-pire of Evil

Το 2004, κυκλοφόρησε το δεύτερο άλμπουμ των Mantas, "Zero Tolerance", με τον πρώην μπασίστα των Venom, Τόνι Ντόλαν, την ντράμερ Τσερίς Οσέι, τον κιθαρίστα Άλιστερ Μπράακεν και τον τραγουδιστή Bry. Δύο χρόνια αργότερα, ο Νταν περιόδευσε με το γερμανικό techno συγκρότημα Scooter και το 2007 συνεργάστηκε με τους Dryll.
Το 2010, σχημάτισε τους M-pire of Evil, με τον αδελφό του Κόνραντ Λαντ, Άντονι, στα τύμπανα και τον Τόνι Ντόλαν στο μπάσο και τα φωνητικά. Πρώτη τους κυκλοφορία ήταν το ΕΡ "Creatures of the Black", ενώ τον Μάρτιο του 2012 ακολούθησε το άλμπουμ "Hell to the Holy". Ο Άντονι Λαντ αποχώρησε, δίνοντας την θέση του στον Μαρκ Τζάκσον για τον δίσκο "Crucified", κατά την περιοδεία του οποίου ηχογραφήθηκε το "Live Forum Fest VI".
Ελιέζερ

Με το όνομα Ελιέζερ, που στην εβραϊκή γλώσσα σημαίνει «ο Θεός βοηθός», αναφέρονται πέντε διαφορετικά πρόσωπα στη Βίβλο, και συγκεκριμένα στην Παλαιά Διαθήκη, τα παρακάτω:
1. Αφοσιωμένος υπηρέτης του Αβραάμ από τη Δαμασκό, που ανέλαβε να ταξιδέψει στη Μεσοποταμία για να βρει σύζυγο στον Ισαάκ. Σύμφωνα με τη σχετική διήγηση (Γένεσις, κεφ. κδ΄), ο Ελιέζερ, φθάνοντας σε ένα πηγάδι κοντά στην πόλη Ναχώρ, παρεκάλεσε τον Θεό να του υποδείξει για γυναίκα του Ισαάκ εκείνη που θα του έδινε να πιεί νερό και θα πότιζε τις καμήλες του. Τότε εμφανίσθηκε η Ρεβέκκα που έπραξε τα παραπάνω και επιπλέον ήταν «καλή τη όψει σφόδρα», οπότε ο Ελιέζερ την επέλεξε για σύζυγο του Ισαάκ. Η συνάντηση Ελιέζερ και Ρεβέκκας υπήρξε το θέμα πολλών εικαστικών καλλιτεχνών, όπως των Ζελόττι, Γκιντ, Μουρίλο και Πουσέν.
2. Προφήτης του Βασιλείου του Ιούδα κατά τον 9ο αιώνα π.Χ., γιος του Δωδία. Αυτός ο Ελιέζερ κατηγόρησε δριμύτατα τη συμφωνία του βασιλιά του Ιούδα Ιωσαφάτ με τον βασιλιά του Ισραήλ Οχοζία για τη συγκρότηση εμπορικού στόλου και προφήτευσε την αποτυχία του εγχειρήματος (Β΄ Παραλειπομένων, κ΄ 35-37).
3. Ο δεύτερος γιος του Μωυσή από τη Σεπφώρα.
4. Ο αρχηγός της φυλής Ρουβήν κατά την εποχή του Δαυίδ, γιος του Ζεχρί (Α΄ Παραλειπομένων, ιε΄ 24).
5. Γιος του Ηράμ ή Ιωρείμ. Αναφέρεται μεταξύ των προγόνων του Ιησού Χριστού (Β΄ Έσδρα ι΄ 31).
Αρχαίο Ελληνικό Θέατρο (Κώστας Τοπούζης)

Αρχαίο Ελληνικό Θέατρο είναι η ονομασία σειράς 47 βιβλίων, στα οποία περιέχονται μεταφρασμένες στα Νεοελληνικά, στη δημοτική γλώσσα, όλες οι αρχαίες τραγωδίες και κωμωδίες που έχουν διασωθεί από το έργο του Αισχύλου, του Σοφοκλή, του Ευριπίδη, του Αριστοφάνη και του Μένανδρου. Η μετάφραση είναι του Κώστα Τοπούζη και η επιμέλεια της σειράς του Κώστα Μπαλάσκα. Η σειρά βιβλίων Αρχαίο Ελληνικό Θέατρο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Επικαιρότητα.
Κορομηλιά Καστοριάς

Ιστορικά στοιχεία

Μέχρι το 1923 ήταν μουσουλμανικός οικισμός, έφυγαν 60 οικογένειες μουσουλμάνων (460 άτομα) και ήρθαν 81 οικογένειες προσφύγων: 2 από τη Θράκη, 5 από τη Μικρά Ασία και 74 από τον Πόντο. Το 1924 στην Κορομηλιά εγκαταστάθηκε η οικογένεια του Λάκη Νταηλάκη.
Στην τοποθεσία «Πεντατούρ», 2-3 χλμ. νότια από το σημερινό χωριό και πολύ κοντά στη συμβολή του ρέματος «Κορέ» και του Λιβαδοπόταμου, έχει εντοπιστεί η θέση ρωμαϊκού οικισμού.

Η Μονή Αγίου Νικολάου Σλίβενης

Η μονή βρίσκεται σε απόσταση ενός χιλιομέτρου περ. από τον οικισμό. Κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα η μονή διαδραμάτισε σημαίνοντα ρόλο για την περιοχή των Κορεστίων, όπου διαδραματίσθηκαν πολλές ένοπλες συγκρούσεις. Σώμα κομιτατζήδων του Κόλε και Μήτρε Βλάχο πυρπόλησε τις εγκαταστάσεις του μοναστηρίου στις 21 Φεβρουαρίου 1905 και κατακρεούργησαν τον ηγούμενο Άνθιμο Γιοβανόπουλο και ένα μοναχό. Έκτοτε  το μοναστήρι περιέπεσε σε περίοδο παρακμής που διαρκεί μέχρι τις μέρες μας, καθώς η μονή παραμένει χωρίς μοναχούς ως μετόχι αυτής των Αγίων Αναργύρων Μελισσοτόπου Καστοριάς.
Επιδρομή σε κύκλωμα ναρκωτικών

Πλοκή

Μετά από μια επιτυχημένη διαμονή στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Ανρί Φερέ (Ζαν Γκαμπέν) θα επιστρέψει στη Γαλλία και θα συναντηθεί με τον Πολ Λίσκι (Μαρσέλ Νταλιό), έναν μεγαλέμπορο ναρκωτικών και  επικεφαλής της οργάνωσης, για τον οποίο ο Φερέ εργάζονταν στην Αμερική. Με την φήμη ενός σκληρού γκάνγκστερ να τον ακολουθεί, θα πείσει τον Λίσκι να του αναθέσει να αναδιοργανώσει όλο το κύκλωμα εμπορίας ναρκωτικών στη Γαλλία. 
Ο Λίσκι θα του δώσει για βιτρίνα ένα εστιατόριο, το Τροκέ για να εμφανίζεται ως νόμιμος επιχειρηματίας. 
Στο εστιατόριο του ο Φερέ θα γνωρίσει την Λίζετ (Μαγγαλί Νοέλ), και η οποία θα γίνει ερωμένη του. Στο Τροκέ θα γίνει και η πρώτη συνάντηση του Φερέ με τους δύο εκτελεστές του Λίσκι, τον Ροτζέρ τον Καταλάνο (Λίνο Βεντούρα) και τον Μπίμπι (Αλμπέρτ Ρέμυ). Αυτοί θα γνωρίσουν στον Φερέ, τον διανομέα της ηρωίνης. Έπειτα θα επισκεφθεί ένα εργαστήριο επεξεργασίας ναρκωτικών ουσιών και θα βρεθεί και σε μια παράδοση ναρκωτικών που θα γίνει στη Χάβρη. Ξαφνικά θα αρχίσει να εμφανίζεται η Δίωξη ναρκωτικών της Γαλλικής αστυνομίας και να προχωρά σε συλλήψεις μελών της οργάνωσης. 
Κάποια στιγμή θα γίνει έφοδος της δίωξης στο Τροκέ και θα συλληφθεί ο Φερέ. Θα ακολουθήσει ανάκριση χωρίς αποτέλεσμα όμως. 
Μετά αφού αφεθεί ελεύθερος ο Φερέ θα πάει στους δύο εκτελεστές του Λίσκι, και θα τους πει ότι έχει στενέψει ο κλοιός για την οργάνωση. Αυτοί με την σειρά τους θα μιλήσουν στον Λίσκι, ο οποίος θα τους στείλει όλους στο κρησφύγετο του, για να κρυφτούν για κάποιο διάστημα. Εκεί θα τους περικυκλώσει η αστυνομία και θα τους ζητηθεί να παραδοθούν. Ο Μπίμπι θα αρνηθεί και θα δώσει μάχη με τους αστυνομικούς πέφτοντας νεκρός. 
Ο Φερέ θα καταφέρει να αφοπλίσει τον Ροτζέρ τον Καταλανό και να τον παραδώσει στις αρχές, αποκαλύπτοντας τελικά ότι ήταν ένας μυστικός επιθεωρητής της αστυνομίας, που η αποστολή του ήταν να διεισδύσει στο κύκλωμα ναρκωτικών και να το εξαρθρώσει.
Γιάννης Μαλούχος

Βιογραφία

Σπούδασε στη Σχολή Κ. Μιχαηλίδη. Ήταν ηθοποιός της θεατρικής σκηνής και της οθόνης. Συνεργάστηκε επί χρόνια με το Κ.Θ.Β.Ε. Είναι αδελφός του Βασίλη Μαλούχου. 
Το 1979 είχε ένα πολύ σοβαρό τροχαίο ατύχημα που λίγο έλειψε να του στοιχίσει τη ζωή. Για αρκετά χρόνια παρουσίαζε την εκπομπή "Εκ βαθέων" στο TV100.
Τα τελευταία χρόνια ζει στη Θεσσαλονίκη.