google/wiki40b huggingface dataset:
Βγάλσιμο (παιχνίδι)

Το βγάλσιμο είναι μια διαδικασία των μικρών παιδιών, για παιχνίδια που περιλαμβάνουν δύο τουλάχιστον άτομα. Είναι βασική διαδικασία πριν την έναρξη των περισσότερων ομαδικών παιδικών παιχνιδιών όπως το κρυφτό, το "Στρατιωτάκια ακούνητα, αμίλητα κι αγέλαστα" κλπ. Συνήθως ξεκινάει με την ερώτηση "Τα βγάζουμε;" ή "Να τα βγάλουμε;".

Διαδικασίες

Υπάρχουν τρεις κλασικοί τρόποι "βγαλσίματος".

Δεύτερος τρόπος

Γίνεται ανάμεσα σε πολλά παιδιά μαζί. Μοιάζει με τον προηγούμενο τρόπο αλλά ο στίχος περιλαμβάνει μία, δύο ή περισσότερες ερωτήσεις.
Στις περιπτώσεις που περιλαμβάνει πάνω από μία ερώτηση το παιδί, στο οποίο καταλήγει η κάθε ερώτηση από τις αρχικές, πρέπει να δώσει κάποιο στοιχείο το οποίο μεταβάλλει και τις επόμενες ερωτήσεις. Η τελική ερώτηση κρίνει αν το παιδί στο οποίο καταλήγει θα "βγει" ή όχι. Αν για παράδειγμα η τελευταία ερώτηση (με βάση τις προηγούμενες απαντήσεις) είναι: "έχει ο λαγός μπλε μάτια;" τότε ανάλογα με το αν έχει (ή δεν έχει) το τελευταίο παιδί μπλε μάτια ή κάτι άλλο μπλε (εξαρτάται από τη φαντασία και τις αποφάσεις των παιδιών) βγαίνει (ή δεν "βγαίνει" και η διαδικασία επαναλαμβάνεται).

Τρίτος τρόπος

Γίνεται μόνο μεταξύ δύο παιδιών.
Αρχικά τα δύο παιδιά τοποθετούνται το ένα απέναντι στο άλλο σε κάποια τυχαία απόσταση. Ξεκινάει το πρώτο εκφέροντας κάποιο τρισύλλαβο στίχο ή στίχο τριών λέξεων και σε κάθε συλλαβή ή λέξη τοποθετεί το ένα από τα δύο πόδια του ακριβώς μπροστά στο άλλο έτσι ώστε να ακουμπάνε τα παπούτσια μεταξύ τους. Πολλές φορές επιτρέπεται η τοποθέτηση του ποδιού πλάγια ώστε η απόσταση μεταξύ τους να μειώνεται όχι όσο ολόκληρο το μήκος του παπουτσιού αλλά όσο το πλάτος. Με αυτόν τον τρόπο, έμμεσα, μεγαλώνει η απόσταση για το παιδί που βρίσκεται απέναντι. Αν όταν έρθει η σειρά ενός παιδιού με την τοποθέτηση του ποδιού του πατήσει το αντίπαλο τότε θεωρείται ότι κέρδισε.

Άλλες διαδικασίες

Η ρίψη αντικειμένων (μπίλιες, καπάκια ή χαρτάκια) προς ένα σημείο ή ότι άλλο αποφασίσει η φαντασία τα πιο επιβλητικών παιδιών, αν και δεν θεωρούνται "βγάλσιμο", χρησιμοποιούνται πολλές φορές για να αποφασιστεί το ποιος θα τα βγάλει.

Λογοτεχνία

Καθώς οι στίχοι που απαγγέλονται δεν αποτελούν λογοτεχνικό έργο και δεν καταγράφονται στη λογοτεχνία, αλλά είναι καθαρά λαογραφικό στοιχείο, δεν τους έχει αποδοθεί κάποιος λογοτεχνικός χαρακτηρισμός. Τα τελευταία χρόνια συναντιούνται σε διάφορες καταγραφές οι όροι λαχνίσματα (λαχνός) ή λαγχανίσματα (λαγχάνω) ή κληρωσιές (κληρώνω) που όλες προέρχονται από μία έννοια τυχαίας κλήρωσης. Οι όροι αυτοί δεν έχουν λεξικογραφηθεί σχεδόν σε κανένα από τα ελληνικά λεξικά.
Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου

Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου (αγγλικά: American Film Institute, συντομογραφία: AFI) είναι ανεξάρτητος, μη κερδοσκοπικός οργανισμός, ο οποίος ιδρύθηκε το 1967 όταν ο Αμερικανός πρόεδρος Λύντον Τζόνσον υπέγραψε τον νόμο National Foundation on the Arts and the Humanities Act. 
Το AFI καθιέρωσε το βραβείο Life Achievement Award το 1973. Το φεστιβάλ του Ινστιτούτου, AFI Fest, ξεκίνησε το 1987 και έκτοτε διοργανώνεται σε ετήσια βάση. Το 1998, με την ευκαιρία της 100ης επετείου του αμερικανικού κινηματογράφου, το AFI ξεκίνησε τη σειρά 100 Χρόνια..., η οποία πανηγυρίζει και προάγει το ενδιαφέρον για την ιστορία του αμερικανικού κινηματογράφου. Το Ινστιτούτο αναλαμβάνει επίσης την συντήρηση παλιών ταινιών, τα φιλμ των οποίων είναι επιρρεπή σε αλλοιώσεις.
Σιμόνα Καβαλάρι

Καριέρα

Η Καβαλάρι έκανε το ντεμπούτο της στη τηλεόραση το 1982 σε ηλικία έντεκα ετών στην τηλεοπτική ταινία "Colomba". Το 1985, είχε ένα ρόλο στο "The Pizza Connection", σε σκηνοθεσία Νταμιάνο Νταμιάνι. Έχει επίσης εμφανιστεί στην τηλεοπτική  σειρά "La Piovra" και "Il Capo dei Capi", η οποία προβλήθηκε από  το Canale 5 σε έξι επεισόδια το 2007. 
Το 2009, η Καβαλάρι έπαιξε την πρωταγωνίστρια Κλαούντια Μάρες στη σειρά "Squadra antimafia - Palermo oggi", που προβλήθηκε από το Canale 5 με συμπρωταγωνιστές της, την Τζούλια Μικελίνι και τον Κλαούντιο Τζίο, με τον οποίο επίσης η Καβαλάρι έπαιξε στο "Il Capo dei Capi". 
Το 2010 και το 2011, έπαιξε τον ίδιο ρόλο στις επομένες συνέχειες των "Squadra antimafia - Palermo oggi 2", "Squadra antimafia - Palermo oggi 3" και "Squadra antimafia - Palermo oggi 4".

Προσωπική ζωή

Η Καβαλάρι από  το 2000 έως το 2009 είχε μια σχέση με τον τραγουδοποιό Ντανιέλε Σιλβέστρι, με τον οποίο απέκτησε δύο γιους, τον Πάμπλο Αλμπέρτο και τον Σαντιάγκο Ραμόν, που γεννήθηκαν αντίστοιχα το 2002 και το 2003.
Τον Νοέμβριο του 2011, έκανε τον τρίτο της γιο, Λέβον Άξελ, από τον σύντροφο της Ρομπέρτο Αλμπερτίνι. Τον Δεκέμβριο του 2013 το ζευγάρι χωρίσε. Η Σιμόνα Καβαλάρι είναι  βουδίστρια.
Stelarc

Παραστάσεις

Οι ιδιοσυγκρατικές παραστάσεις του Stelarc συχνά περιλαμβάνουν ρομποτική ή σχετική σύγχρονη τεχνολογία, που προσαρμόζεται στο σώμα του. Σε 26 διαφορετικές παραστάσεις έχει επεκτείνει τον εαυτό του με την εισαγωγή άγκιστρων στο δέρμα του, συχνά με μια από τις ρομποτικές του εφευρέσεις ενσωματωμένη πάνω του. Η τελευταία παράσταση με άγκιστρα έλαβε χώρα στην Μελβούρνη τον Μάρτιο του 2012.
Σε άλλη παράσταση επέτρεψε στο σώμα του να ελέγχεται με απομακρυσμένο τρόπο, από ηλετρονικούς διεγέρτες μυών που ήταν συνδεδεμένοι στο διαδίκτυο. Έχει κάνει επίσης παράσταση με έναν ρομποτικό τρίτο ώμο αλλά και με ένα μηχάνημα που είχε έξι πόδια και έμοιαζε με αράχνη, μηχάνημα στο οποίο ο χρήστης κάθεται στο κέντρο των ποδιών του και ελέγχει το μηχάνημα μέσω των κινήσεων των χεριών.

Τρίτο αφτί

Το 2007 ο Stelarc υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση εισαγωγής ενός τρίτου αφτιού στο αριστερό χέρι του. Η μακρόχρονη συνεργάτριά του, η Αυστραλή καλλιτέχνης Nina Sellars, φωτογράφησε αυτή την σωματική αλλαγή για το έργο της Oblique: Images from Stelarc's Extra Ear Surgery. Έργα των δυο καλλιτεχνών συμπεριλήφθηκαν σε μια συλλογική έκθεση η οποία φιλοξενήθηκε στο επιστημονικό περιοδικό BMJ.

Έργα

Το 2005 το MIT Press δημοσίευσε το έργο Stelarc: The Monograph, που είναι η πρώτη εκτενής μελέτη του έργου του Stelarc. Περιλαμβάνει φωτογραφίες από τις παραστάσεις και συνεντεύξεις με αρκετούς συγγραφείς, μεταξύ των οποίων ο William Gibson, ο οποίος αναφέρεται στις συναντήσεις του με τον Stelarc. Το 2016 κυκλοφόρησε ένα βιβλίο με τίτλο Robots and Art, στο οποίο αντανακλάται το προσωπικό έργο του Stelarc, σε ένα κεφάλαιο με τίτλο "Encounters, Anecdotes and Insights—Prosthetics, Robotics and Art".
Ευπαλίνειο όρυγμα

Ιστορικά στοιχεία

Η κατασκευή του ορύγματος έγινε με εντολή του τυράννου Πολυκράτη και εκτιμάται ότι η κατασκευή του κράτησε 10 χρόνια. Ο σχεδιαστής και μηχανικός του έργου ήταν ο Ευπαλίνος, γιος του Ναυστρόφου από τα Μέγαρα. Το άνοιγμα της σήραγγας είναι περίπου 1.80x1.80 μ. και το μήκος της 1036 μέτρα. Μερικά μέτρα κάτω από την κύρια σήραγγα έχει σκαφτεί μια μικρότερη, από την οποία περνούσε το νερό.
Εκτιμάται ότι ο σκοπός του ορύγματος ήταν όχι μόνο να μεταφερθεί νερό από την πηγή πίσω από το βουνό προς στην πρωτεύουσα της Σάμου (το σημερινό Πυθαγόρειο), αλλά αυτό να γίνει με τρόπο που δεν ήταν ανιχνεύσιμος από επιδρομείς, οι οποίοι θα μπορούσαν εύκολα, αν έβλεπαν τον επιφανειακό αγωγό, να τον καταστρέψουν και να στερήσουν την πόλη από τον βασικότερο πόρο της. Από το όρυγμα λοιπόν το νερό οδηγούνταν μέσα από το τείχος της πόλης.
Ο λόγος για τον οποίο υπάρχουν δυο παράλληλες σήραγγες, είναι ότι κατά το χρόνο σχεδιασμού και υλοποίησης του έργου η πηγή βρισκόταν σε ορισμένο ύψος (υψηλότερο από το επίπεδο της στοάς), αλλά μετά την κατασκευή της κύριας στοάς, η πηγή άρχισε να αναβλύζει χαμηλότερα, συνεπώς δε μπορούσε πλέον με φυσική ροή να οδηγηθεί στη στοά αυτή. Για το λόγο αυτό έγινε αναγκαία η διάνοιξη μιας βοηθητικής, μικρότερης σήραγγας, σε χαμηλότερο επίπεδο. Η μικρότερη σήραγγα διανοίχτηκε μέσα από την κύρια στοά, με τη βοήθεια κάθετων ορυγμάτων.
Ο Ηρόδοτος, η μοναδική πηγή που έχουμε για το Ευπαλίνειο όρυγμα, περιγράφει και την κύρια αλλά και τη βοηθητική σήραγγα.

Οι τεχνικές που χρησιμοποίησε ο Ευπαλίνος

Ο Ευπαλίνος χρησιμοποίησε έξυπνες τεχνικές για να σιγουρευτεί ότι οι δυο σήραγγες θα ενωνόντουσαν ακόμη και αν υπήρχαν λάθη στις μετρήσεις του. 
Σχηματικά:
Στο οριζόντιο επίπεδο:
Στο κατακόρυφο επίπεδο:
Δροσοπηγή Λακωνίας

Ιστορία

Παλαιότερα λεγόταν Τσεροβά και αναφέρεται για πρώτη φορά το 1554. Το όνομα Τσεροβά-Τσερουβά σημαίνει Κλειδίον, και προυπήρχε, ονομάζοντας την ευρύτερη περιοχή. Πιθανώτατα προέρχεται από την αρχαία λέξη Αρραβα (=πύλη, θύρα), ή από την λέξη Χεραβός (=χάσμα, άνοιγμα τής γής), επίσης όπως αναφέρει ο Ησύχιος και την Καραβός (=πύλη). Μετά τον εκλατινισμό περιοχών προέκυψε το όνομα Ceruva=τσεροβά. Πράγματι η περιοχή καλύπτει τά παρα πάνω χαρακτηριστικά, με κυριότερο εκείνο που την θέλει πύλη εισόδου πρός την νοτιότερη Ταινάρια περιοχή. Από εκεί πέρασε και ο Παυσανίας, και ο Ciriaco de' Pizzicolli γνωστότερος σαν Κυριάκος από την Ανκόνα. Από εκείνη την περιοχή επιχειρήθηκε η κατάληψη της Μάνης τόσο από τον Χατζή Οσμάν το 1779, όσο και από τον Ιμπραήμ το 1826. Σύμφωνα με κάποια άλλη εκδοχή η ονομασία είναι από την βουλγαρική ρίζα cer (=βελανιδιά). Όλες οι γύρω πλαγιές, του υψώματος που βρίσκεται, είναι κατάφυτες από βελανιδιές. Απέναντι στην δυτική πλευρά του υπάρχει ένας λόφος, που στην κορυφή του βρίσκεται η ερειπωμένη Βυζαντινή πόλη Καρυούπολις, ενώ στην βόρεια πλευρά του ιδίου λόφου η Παναγίτσα.
Πολύ ψηλότερα προς τον νότο στην κορυφή του βουνού, υπάρχουν τα ερείπια της Παλιάς Τσεροβάς. Αυτήν που σήμερα λέγεται από τους ντόπιους Παλιοκοτρώνα και την εγκατέλειψαν οι κάτοικοί της για να ιδρύσουν το νέο χωριό.

Συγκοινωνία

Το χωριό εξυπηρετείται από τη γραμμή λεωφορείου Γύθειο–Αρεόπολη τρεις φορές την εβδομάδα.
Αγάθων Ιακωβίδης

Βιογραφικό

Γεννήθηκε στον Ευαγγελισμό Λαγκαδά Θεσσαλονίκης το 1955. Οι γονείς του ήταν πρόσφυγες από τη Μικρασία, γι' αυτό τα πρώτα τραγούδια που άκουγε ήταν μικρασιατικές μελωδίες. Άρχισε να ασχολείται με τη μουσική το 1971 και σταδιακά έμαθε μόνος του να παίζει σχεδόν όλα τα έγχορδα όργανα των ρεμπέτικων τραγουδιών, δηλαδή: κιθάρα, μπαγλαμά, ούτι, μπουζούκι, τζουρά, μάντολα, μαντολίνο. Το 1973 έκανε την πρώτη επαγγελματική του εμφάνιση σε μπουάτ της Θεσσαλονίκης. Αμέσως συνειδητοποίησε πως η μουσική που τον εκφράζει και του ταιριάζει είναι η ρεμπέτικη και αφιερώνεται σε αυτήν αποκλειστικά. Κατέχει πολλούς σπάνιους δίσκους γραμμοφώνου με ρεμπέτικα τραγούδια, και αξιοποιεί τη συλλογή του σε ραδιοφωνικές μουσικές εκπομπές.
Το 1977 δημιουργεί το "Ρεμπέτικο Συγκρότημα Θεσσαλονίκης", με το οποίο παίζει σε μαγαζιά, κάνει συναυλίες και ηχογραφεί δύο δίσκους. Το 1981 αποφασίζει να μεταβεί στην Αθήνα. Συνεργάζεται με γνωστούς τεχνίτες της λαϊκής μουσικής. Κώστας Παπαδόπουλος, Γιώργος Κόρος, Βασίλης Σούκας, Λάζαρος Κουταλίδης, Νίκος Φιλιππίδης και Νίκος Χατζόπουλος είναι κάποιοι από αυτούς. Γίνεται πιο γνωστός και κάνει συναυλίες σε όλη την Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό, σε Ευρώπη και Η.Π.Α. Από το 1987 ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη. 
Η δισκογραφία του αφορά αποκλειστικά στο ρεμπέτικο. Έχει ερμηνεύσει πολλά δημοφιλή ρεμπέτικα αλλά και παλιά, άγνωστα τραγούδια που έχει ανασύρει από το πλούσιο αρχειακό υλικό που κατέχει.
Το 2013 αποδέχθηκε την πρόσκληση του συγκροτήματος Κόζα Μόστρα να συμμετάσχει μαζί τους στο Φεστιβάλ της Γιουροβίζιον στο Μάλμε της Σουηδίας, με το τραγούδι "Alcohol Is Free", με το οποίο προκρίθηκαν στον τελικό της διοργάνωσης όπου κατέλαβαν την 6η θέση.

Οικογένεια

Είναι παντρεμένος με την Εριφύλη Χοντολίδου, με την οποία έχουν ένα γιο, το Νίκο, ο οποίος ασχολείται επίσης με το ρεμπέτικο και συμμετέχει σε τηλεοπτικές εκπομπές.
1338 Ντυπόντα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Ντυπόντας εκτιμάται σε 8 ως 19 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, όπως και το άλβεδό της. Η Ντυπόντα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 3 ώρες 51 λεπτά και 16 δευτερόλεπτα.

Δορυφόρος

Φωτομετρικές παρατηρήσεις το 2007 απεκάλυψαν την ύπαρξη ενός δορυφόρου της Ντυπόντας με διάμετρο περί τα 3 χιλιόμετρα και περίοδο περιφοράς 17 ωρών και 34 λεπτών.
2316 Τζο-Ανν

Φυσικά χαρακτηριστικά

O φασματικός τύπος της Τζο-Ανν είναι C (ανθρακούχος). Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά της είναι άγνωστα.
Ζωολογικός κήπος Βερολίνου

Ιστορία

Ο ζωολογικός κήπος του Βερολίνου άνοιξε το 1884. Αυτό που τον κάνει ιδιαίτερα σημαντικό όμως είναι το γεγονός ότι άντεξε κατά τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο με πολλές απώλειες. Μάλιστα κάποτε (κατά τη διάρκεια του πολέμου) είχε βομβαρδιστεί.
Σταθερή Ώρα Ισραήλ

Η Σταθερή Ώρα Ισραήλ (IST) (εβραϊκά: שעון ישראל‎ She'on Yisra'el, μετάφραση: "Ώρα Ισραήλ") είναι η τυποποιημένη ζώνη ώρας στο Ισραήλ. Είναι δύο ώρες μπροστά από την Συντονισμένη Παγκόσμια Ώρα (UTC+02:00).

Ιστορία

Στην αρχή της Βρετανικής Εντολής, η ζώνη ώρας της περιοχής της εντολής (που σήμερα αποτελεί το Ισραήλ και τη Ιορδανία), είχε οριστεί στην ζώνη ώρας του Καΐρου (ίδια με αυτή της Αθήνας), η οποία είναι δύο ώρες μπροστά από την Ώρα Γκρίνουιτς. Η μοναδική "Χειμερινή Ώρα Ισραήλ" τέθηκε σε ισχύ με την ίδρυση του Κράτους του Ισραήλ το 1948, η οποία έδωσε στο Ισραήλ την δυνατότητα να ορίσει την δική του ζώνη ώρας και συγκεκριμένα να εφαρμόσει τη θερινή ώρα.

Διαφορές ανάμεσα σε άλλες χώρες

Η διαφορά από τον Συντονισμένο Παγκόσμιο Χρόνο είναι η ίδια με την Ώρα Ανατολικής Ευρώπης (UTC+2), κατά το μεγαλύτερο μέρος του έτους. Επειδή το Ισραήλ μεταβαίνει στην θερινή ώρα την Παρασκευή και όχι την Κυριακή όπως γίνεται στις περισσότερες άλλες χώρες, η αλλαγή της ώρας την άνοιξη γίνεται είτε 2 ημέρες πριν ή 5 ημέρες μετά την μετάβαση σε θερινή ώρα στην Ευρώπη. Η αλλαγή την Παρασκευή είναι καθώς το Εβραϊκό Σάββατο είναι η κοινή ημέρα ανάπαυσης την εβδομάδα. Πριν από το 2013, η Ισραηλινή θερινή ώρα τελείωνε νωρίτερα το φθινόπωρο, και η Ισραηλινή ώρα ήταν ταυτόσημη με την Θερινή Ώρα Κεντρικής Ευρώπης μεταξύ 2 και 7 εβδομάδων κατά τη διάρκεια αυτών των μηνών.
Το Ισραήλ χρησιμοποιεί την ζώνη ώρας UTC+2 μαζί με όλες τις γειτονικές χώρες: την Αίγυπτο, την Ιορδανία, το Λίβανο και τη Συρία.

Θερινή ώρα

Το Ισραήλ τηρεί τη θερινή ώρα, τοπικά γνωστή ως Θερινή Ώρα Ισραήλ (εβραϊκά: שעון קיץ‎, She'on Kayits, μερικές φορές συντομεύεται ως IDT).
Από τον Ιούλιο του 2013, η θερινή ώρα Ισραήλ θα ξεκινάει την Παρασκευή πριν από την τελευταία Κυριακή του Μαρτίου και τελειώνει την τελευταία Κυριακή του Οκτωβρίου.
2408 Ασταπόβιτς

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Ασταπόβιτς εκτιμάται σε 20,83 χιλιόμετρα, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0407.
Επαρχία Μπανκάς

Γεωγραφία

Η Επαρχία Μπανκάς βρίσκεται κεντρικά του Μαλί και νότια της Περιφέρειας Μοπτί. Συνορεύει στα βόρεια με την Επαρχία Μπαντιαγκαρά, στα βορειοανατολικά με την Εοαρχία Κορό, στα νοτιοανατολικά με τη Μπουρκίνα Φάσο και στα δυτικά με την Περιφέρεια Σεγκού.
Αμπελακιακός Σ.Φ.Α.Σ.

Ιστορικό

Ο Αμπελακιακός από την ίδρυσή του έδινε πλήθος φιλικών αγώνων σαν ανεξάρτητο ποδοσφαιρικό σωματείο. Το 1946 αναγνωρίστηκε επίσημα από την Ε.Π.Ο. με Αριθμό Μητρώου Ε.Π.Ο. 174, εντάχθηκε στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Πειραιά και από τη σεζόν 1946-47 ξεκινά η επίσημη αγωνιστική του δράση, αγωνιζόμενος έκτοτε ανελλιπώς στα πρωταθλήματα του Πειραιά. Έπειτα από πολλά χρόνια στις μικρότερες κατηγορίες τις Ε.Π.Σ. Πειραιά, τη σεζόν 1972-73 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην κορυφαία κατηγορία, έχοντας κατακτήσει την προηγούμενη το πρωτάθλημα της Β' Κατηγορίας. Τα επόμενα χρόνια συνέχισε να αγωνίζεται στις κατηγορίες της Ε.Π.Σ. Πειραιά. Τη σεζόν 2008-09 κατέκτησε το πρωτάθλημα στη Β΄ Κατηγορία  και από τη σεζόν 2009-10 αγωνίζεται ανελλειπώς στην Α΄ Κατηγορία. Τη σεζόν 2017-18 κατέκτησε το πρωτάθλημα της Α΄ Κατηγορίας, για πρώτη φορά στην ιστορία του και κέρδισε την ιστορική άνοδο στη Γ΄ Εθνική κατηγορία. Πρώτος αγώνας στην ιστορία του Αμπελακιακού στην Γ' Εθνική ήταν εντός έδρας στις 7 Οκτωβρίου 2018 με αντίπαλο τον Ατρόμητο Πειραιώς, όπου πήρε την ιστορική νίκη με 2-1.
Από τον Αμπελακιακό έχει αναδειχθεί πλήθος ποδοσφαιριστών που αγωνίστηκαν σε μεγαλύτερες κατηγορίες, μεταξύ των οποίων οι Γιάννης Πιλάβης, Τάκης Λαλούσης κ.α. Το τοπικό ντέρμπι του Αμπελακιακού στη Σαλαμίνα είναι ο Αίαντας Σαλαμίνας.
Νίκολα Πρκάτσιν

Εθνική Κροατίας

Είναι ο αρχηγός της εθνικής Κροατίας στην οποία αγωνίζεται από το 1997 και με τα χρώματα της έχει συμμετάσχει στις διοργανώσεις Ευρωμπάσκετ 1997, 1999, 2001, 2003, 2005 και 2007.
Φίλιππος του Βερτύ

Βιογραφία

Ήταν δευτερότοκος γιος του Λουδοβίκου Α΄ δούκα της Ορλεάνης και της Βαλεντίνας Βισκόντι, κόμισσας του Βερτύ και κόρης του Τζαν-Γκαλεάτσο δούκα του Μιλάνου. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Κάρολος Α΄ δούκας της Ορλεάνης ήταν διάσημος ποιητής και ο μικρότερος αδελφός του ήταν ο Ιωάννης δούκας του Ανγκουλέμ.
Το 1410 πήρε το μέρος των Αρμανιάκ στην Ένωση του Ζιάν. Με τους όρους της Συνθήκης του Ωξέρ το 1412, θα νυμφευόταν την δεύτερη εξαδέλφη του Αικατερίνη, κόρη του Ιωάννη των Βαλουά δούκα της Βουργουνδίας. 
Υπηρέτησε στο στρατό του θείου του Καρόλου ΣΤ΄ της Γαλλίας και τον ακολούθησε στην Πικαρδία και στο Αρτουά (1414). Όταν στη μάχη του Αζενκούρ (1415) ο αδελφός του Κάρολος Α΄ αιχμαλωτίστηκε, μερίμνησε για το οικογενειακό δουκάτο της Ορλεάνης. Υποστήριξε τον γιο του Καρόλου, τον διάδοχο Κάρολο Ζ΄ στη διαμάχη του με τους Άγγλους και τους Βουργουνδούς. Ορίστηκε υποδιοικητής του στρατού (1418) και πολιόρκησε και κατέλαβε το Παρτεναί στο Πουατού. Έμεινε στην υπηρεσία του διαδόχου και διοικούσε την περιοχή μεταξύ Σηκουάνα και Λίγηρα.
Απεβίωσε αιφνίδια, 24 ετών και ο διάδοχος έχασε τον καλύτερο υπερασπιστή του. Στην κομητεία του Βερτύ τον διαδέχθηκε η αδελφή του Μαργαρίτα και αυτήν ο γιος της Φραγκίσκος Β΄ δούκας της Βρετάνης.
Χατιτζέ Σουλτάνα

Ζωή

Η Χατιτζέ Σουλτάνα γεννήθηκε στην Αδριανούπολη το 1496, κόρη του σουλτάνου Σελίμ Α΄ και της Αϊσέ Χαφσά Σουλτάνας. Το 1518 παντρεύτηκε τον Ισκεντέρ Πασά αλλά έγινε χήρα από τον θάνατο του. Στη συνέχεια, το 1524, παντρεύτηκε τον Πάργαλη Ιμπραήμ Πασά, ο οποίος ήταν Μεγάλος Βεζίρης από το 1523, αλλά το 1536 εκτελέστηκε από τον αδελφό της, σουλτάνο Σουλεϊμάν Α΄ και η περιουσία του δημεύτηκε από το κράτος. Το ζευγάρι ζούσε στο παλάτι του στην Κωνσταντινούπολη.
Είχε αποκτήσει πέντε παιδιά αποκτήσει με τον Ιμπραήμ: τον Σουλτανζάντε Μεχμέτ, τον Σουλτανζάντε Οσμάν, την Φουλανέ Σουλτάνα, την Χανίμ Σουλτάνα και την Χουριτζιχάν Σουλτάνα.
Η Χατιτζέ πέθανε το 1543 σε ηλικία 47 ετών και τάφηκε στο Γιαβούζ Σελίμ Τζαμί, όπου έχουν ταφεί ο πατέρας, Σελίμ Α', η μητέρα της Αϊσέ Χαφσά Σουλτάνα και οι αδελφές της, Σαχ Σουλτάνα και Μπεϊχάν Σουλτάνα. Υπάρχουν εικασίες ότι η Χατιτζέ αυτοκτόνησε από την στενοχώρια της για την εκτέλεση του συζύγου της Ιμπραήμ Πασά.
2837 Γκριμπογιέντοφ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Γκριμπογιέντοφ είναι άγνωστα.
Νικόλαος Γεωργακόπουλος (Καμενίτσα)

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Καμενίτσα της Γορτυνίας το 1808. Είδε την μητέρα του να πέφτει από ένα ψηλό βράχο και έμεινε ορφανός. Πήγε στο Ναύπλιο και μπήκε υπό την προστασία του Παναγιώτη Σπανόπουλου, γραμματέα του Κυβερνήτη στο Υπουργείο Εσωτερικών. Εκεί πήγε σχολείο στο λεγόμενο «Βουλευτικό», στο οποίο δίδασκαν οι μεγάλοι του Γένους διδάσκαλοι, ο Γεώργιος Γεννάδιος, ο Ανδρέας Δεσποτόπουλος, ο Αναστάσιος Λεόντιος και άλλοι. Μετά το σχολείο πήγε στην Αθήνα, που στο μεταξύ έγινε πρωτεύουσα του κράτους και μπήκε στην υπηρεσία του Μιχαήλ Σούτσου, Βοεβόδα της Μολδαβίας. Για τις υπηρεσίες του στον αγώνα τιμήθηκε με το αριστείο του Αγώνος από τον Όθωνα. Πέθανε το 1904.
Μίμης Χρυσομάλλης

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1938 στην Αθήνα. Ξεκίνησε την καριέρα του, σαν "παιδί-θαύμα", τραγουδώντας στα "Ταλέντα του Γιώργου Οικονομίδη". Απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης, ηθοποιός με ευρεία ερμηνευτική γκάμα, "κινήθηκε" με άνεση και αφοσίωση σε πλήθος ρόλων από το παγκόσμιο δραματικό ρεπερτόριο (Σαίξπηρ, Αρχαίο Ελληνικό Δράμα, επιθεώρηση, πρόζα κ.ά.). Έγινε ευρύτερα γνωστός στο κοινό από την συμμετοχή του σε πολλές κινηματογραφικές επιτυχίες (Το βαρύ πεπόνι, άρπα κόλα, Safe Sex, Βαριετέ, Ένας και Ένας, Το κλάμα βγήκε απ' τον παράδεισο κ.ά.) καθώς και σε τηλεοπτικές σειρές (Το τελευταίο αντίο, Σαν αδελφές, Λίστα Γάμου κ.ά.). Πέθανε από ανακοπή καρδιάς στις 12 Νοεμβρίου 2004. Επίσης τραγούδησε στον μικρό ήρωα, του Λουκιανού Κηλαϊδόνη.
Από το 1965 έως το 1985 έζησε με την γυναίκα του Μαρία, με την οποία έκαναν ένα γιο, το Δημήτρη. Από το 1986 έως το θάνατό του έζησε με την Ελένη Κρίτα.
Αργυροδίτης

Ορυκτολογικά χαρακτηριστικά

Ο αργυροδίτης είναι γκριζόμαυρο, αδιαφανές, μη φθορίζον, μη μαγνητικό ορυκτό με πυκνότητα που μετρήθηκε πειραματικά 6,29 g/cm³ και υπολογίστηκε θεωρητικά σε 6,32 g/cm³. Κρυσταλλώνεται στο ορθορομβικό σύστημα με μορφολογία ψευδοοκταεδρική, δωδεκαεδρική, κυβική ή σε συνδυασμούς των προηγουμένων κρυστάλλων έως 18 cm.  Μαζί με τον πουτζίτη, Cu4,7Ag3,3)GeS₆, ανήκει στην "ομάδα ορυκτών του αργυροδίτη" που έχουν γενικό τύπο Αᵐ⁺(12-n-y)/mBⁿ⁺X6-yYy όπου Α = Ag⁺, Cu⁺, Cd²⁺ κ.ά., B = Ga³⁺, Si⁴⁺, Ge⁴⁺, Sn⁴⁺, P⁵⁺ κ.ά., X = S, Se, Te και Υ = Cl, Br, I.
Με βάση τον χημικό του τύπο, ο αργυροδίτης θεωρητικά περιέχει 76,51 % άργυρο (Ag), 6,44 % γερμάνιο (Ge) και 17,05 % θείο (S). Η πραγματική του όμως σύσταση εξαρτάται από την περιοχή προέλευσης και τις προσμίξεις που περιέχονται. Έτσι, αργυροδίτης πχ. από την περιοχή Chocaya της Βολιβίας περιέχει αντιμόνιο και ίχνη κασσιτέρου, ενώ από την περιοχή Aullagas επίσης της Βολιβίας περιέχει επιπλέον και σίδηρο.
Το ορυκτό σχηματίζεται σε διάφορες γεωλογικές συνθήκες. Για παράδειγμα, αν προέρχεται από το Freiberg της Σαξωνίας έχει σχηματιστεί σε συνθήκες χαμηλών θερμοκρασιών από πολυμεταλλικές αποθέσεις σουλφιδίων, ενώ αν προέρχεται από τη Βολιβία, τότε σχηματίστηκε σε υψηλές θερμοκρασίες από αποθέσεις κασσιτέρου-αργύρου.

Εμφάνιση - Παραγενέσεις

Ο αργυροδίτης συνυπάρχει με άλλα ορυκτά όπως κανφιελντίτη, γαληνίτη, σφαλερίτη, κασσιτερίτη, σιδηρίτη κ.ά.

Παρουσίες του αναφέρονται σε πολλά μέρη του κόσμου όπως στη Σαξωνία της Γερμανίας, στην περιοχή Massiac της Γαλλίας, κοντά στη Vila Real της Βόρειας Πορτογαλίας, στην Ιρλανδία, σε πολλές περιοχές της Βολιβίας, της Βρετανικής Κολομβίας και του Καναδά αλλά και στις Η.Π.Α., στη Νότια Κορέα, στην Κίνα κ.ά.
Μονή της Αγίας Παρασκευής Δομαβιστίου

Ιστορία της Μονής

Δεν είναι γνωστό πότε ακριβώς ιδρύθηκε το μοναστήρι ούτε πότε ακριβώς χτίστηκε το καθολικό του. 
Πάνω από την είσοδο που συνδέει τον νάρθηκα με τον κυρίως ναό του καθολικού υπάρχει επιγραφή στην οποία αναφέρεται ότι ο ιερομόναχος Μωϋσής,  από το Βελιγράδι «εκυνούργοσεν το παλαιόθεν εριπομένο μοναστήρι» το διάστημα 1761 -1769, χωρίς να μπορεί να αποσαφηνιστεί αν επρόκειτο για ανακαίνιση ή για εκ νέου κατασκευή. Ο επίσκοπος Σεβαστείας Άνθιμος ανέφερε, το 1900, ότι υπήρχε στο μοναστήρι εικόνα της Αγίας Παρασκευής, «επί λευκού πανίου», στην οποία αναγραφόταν ότι είχε σταλεί στο μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής στο Δοβαμίστι, με χρονολογία 21 Αυγούστου 1362. Με βάση την επιγραφή αυτή το μοναστήρι πρέπει να είχε ιδρυθεί πριν το 1362. Ο Άνθιμος ανέφερε επίσης ότι το μοναστήρι ανακαινίστηκε το 1775 από κάποιο Δωρόθεο. Σε μια ενθύμηση Μηναίου Ιανουαρίου, του 1629, αναφέρεται ότι η μονή «… Εκτίστηκεν του έτους ατκθ [1329] επί την Ηγομενίαν Μιχαήλ Ιερομονάχου.»  Σε επιστολή του προς δασάρχη Κοζάνης, στις 26 Οκτωβρίου 1914, ο ηγούμενος της Μονής Στέφανος Ρεμούνδος ανέφερε ότι «η μονή είναι βυζαντινή αριθμούσα βίον 720 ετών με κτήματα και δάση..»  Προφορικές παραδόσεις, που δεν μπορούν να τεκμηριωθούν, ανάγουν την ίδρυση του μοναστηριού ακόμα παλιότερα.
Όμως ο αρχιτεκτονικός ρυθμός του καθολικού δείχνει ότι αυτό πρέπει να είναι μεταγενέστερο. Ειδικότερα το καθολικό αν και διατηρεί στην κάτοψη το σταυροειδή εγγεγραμμένο τύπο δεν ακολουθεί το τρίκογχο αθωνικό ρυθμό που χρησιμοποιούνταν από τα τέλη του 10ου αιώνα. Χαρακτηριστικά γνωρίσματα του ναού, όπως  η έλλειψη κογχών στα πλάγια, τα μικρά παράθυρα και η δικλινή στέγη οδηγούν στο συμπέρασμα ότι το καθολικό χτίστηκε στα τέλη του 16ου αιώνα ή και αργότερα. 
Στα τέλη του 19ου αιώνα κάτοικοι του Δομαβιστίου ενδεχομένως με προτροπή του Μπέη του περιοχής είχαν έρθει σε αντιπαράθεση με την Μονή σχετικά με τα κτήματά της. Το 1889 οι μοναχοί του μοναστηριού δολοφονήθηκαν από τον Μπέη και τους άντρες του.  Η αντιπαράθεση των κατοίκων του Δομαβιστίου με την μονή συνεχίστηκε και τα επόμενα χρόνια. Το Σεπτέμβριο του 1891 ο ηγούμενος κατήγγειλε ότι ο εφημέριος του χωριού, ένας ιερομόναχος και ορισμένοι κάτοικοι του χωριού τον χτύπησαν, του αφαίρεσαν χρήματα και αφού τον οδήγησαν στο χωριό τον άφησαν να φύγει. 
Στη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα το μοναστήρι χρησιμοποιήθηκε από ελληνικές ένοπλες ομάδες. 
Τα κτίσματα της Μονής εκτός από το καθολικό καταστράφηκαν στη διάρκεια της Κατοχής από τους Γερμανούς.