google/wiki40b huggingface dataset:
Σύνταγμα της Ελλάδας του 1975

Ιστορικό

Στις 24 Ιουλίου 1974 σχηματίστηκε κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας υπό την προεδρία του Κωνσταντίνου Καραμανλή και λίγες μέρες αργότερα, την 1η Αυγούστου, εκδόθηκε συντακτική πράξη περί αποκαταστάσεως της δημοκρατικής νομιμότητος και ρυθμίσεως θεμάτων του δημοσίου βίου μέχρι του οριστικού καθορισμού του πολιτεύματος και της καταρτίσεως νέου Συντάγματος της Χώρας. Με βάση αυτή τη συντακτική πράξη, η κυβέρνηση επανέφερε το Σύνταγμα του 1952 εξαιρώντας όμως το άρθρο 1 αυτού, δηλαδή τις διατάξεις περί της μορφής του πολιτεύματος. Στις 17 Νοεμβρίου 1974 πραγματοποιήθηκαν οι πρώτες εκλογές της Μεταπολίτευσης, στις οποίες η Νέα Δημοκρατία έλαβε το 54,37% των ψήφων και σχημάτισε κυβέρνηση, ενώ λίγες εβδομάδες αργότερα διεξήχθη το Δημοψήφισμα του 1974 με το οποίο αποφασίστηκε η εγκαθίδρυση στην Ελλάδα αβασίλευτης δημοκρατίας.
Στις 7 Ιανουαρίου 1975 η κυβέρνηση κατέθεσε στη Βουλή τις προτάσεις της για το νέο Σύνταγμα και την επόμενη μέρα η Ε΄ Αναθεωρητική Βουλή άρχισε και επίσημα το συντακτικό της έργο, εκλέγοντας κοινοβουλευτική επιτροπή συντάξεως του Συντάγματος με πρόεδρο τον Κωνσταντίνο Τσάτσο. 
Οι εργασίες της επιτροπής ολοκληρώθηκαν τον Μάϊο / αρχές Ιουνίου 1975. Η Βουλή ψήφισε το σύνταγμα στις 7 Ιουνίου και αυτό δημοσιεύτηκε στις 9 Ιουνίου 1975 στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, στο ΦΕΚ A 111/1975.
Ηλίας Κατσάκος Μαυρομιχάλης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στη Μάνη. Πατέρας του ήταν ο Κατσής και θείος του ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης. Ονομάστηκε Κατσάκος κατά τον πατέρα του, για να ξεχωρίζει από τον πρωτοξάδερφό του, τον περίφημο Μπεζαντέ-Ηλία. 
Στην επανάσταση ήταν πάντα μπροστά και έλαβε μέρος σε διάφορες μάχες. Εμφανίζεται μόλις είκοσι χρονών να ανασυγκροτεί, ως αρχηγός λακωνικού σώματος, την πολιορκία της Κορώνης που μόλις προ ολίγου είχε αποτύχει. Κατά την εισβολή του Δράμαλη πολέμησε στις μάχες της Αργολίδας και διακρίθηκε. Του ανατίθεται δε η κατάληψη της Ακροπόλεως του Άργους. Στην επιδρομή του Ιμπραήμ διέπρεψε στη Βέργα του Αλμυρού. Διακινδύνευσε τη ζωή του όταν μόνος του βγήκε από το οχύρωμα και λαφυραγώγησε ένα ωραίο αραβικό άλογο. Έσπευσε κατόπιν στα ενδότερα της Μάνης και με 300 άλλους Μανιάτες χτύπησε τον εχθρό στην Μανιάκοβα και έσωσε τον εκεί πολιορκημένο Κοσσονάκο από βέβαιο όλεθρο. 
Επί Καποδίστρια φυλακίστηκε το 1830 στο Ναύπλιο επειδή ενήργησε εναντίον της Κυβέρνησης. Κατάφερε να δραπετεύσει και να πάει στην επαναστατημένη Μάνη. Το 1834 συμμετείχε ενεργά στην εξέγερση της Μάνης κατά της Αντιβασιλείας.
Επί της Αντιβασιλείας του Όθωνα προκάλεσε στη Μάνη σημαντική αντίδραση για τα μέτρα της Βαυαρικής Αντιβασιλείας. Ονομάστηκε από την Αντιβασιλεία «Μοίραρχος υπεράριθμος». Προσλήφθηκε από τον στρατηγό Σμαλτς και τον ταγματάρχη Φέδερ ως σύμβουλος και κατάφερε να επιφέρει ειρηνικό συμβιβασμό. Προς αναγνώριση των υπηρεσιών του, ο Όθωνας τον προσκάλεσε και τον διόρισε Υπασπιστή του. Χάρη του ανδρικού παρουσιαστικού του και του ευγενικού χαρακτήρα του, έκανε στο Παλάτι και στην Αθήνα πολύ καλή εντύπωση και μάλιστα πλάστηκε μύθος γύρω από τις σχέσεις του με την Δούκισσα της Πλακεντίας, η οποία τον λάτρευε από την στιγμή που αυτός έσωσε τη ζωή της κόρης της.
Τον Απρίλιο του 1836 ο Βασιλιάς ταξίδευσε στη Γερμανία για να βρει νύφη. Πήρε μαζί του δύο υπασπιστές του, τον Αντώνιο Μιαούλη και τον Ηλία Κατσάκο. Όταν έφτασαν στο Μόναχο, στην πόλη θέριζε η χολέρα. Ο Ηλίας και λίγο αργότερα και ο Μιαούλης αρρώστησαν και πέθαναν. Ενταφιάστηκαν και οι δύο στο παλαιό νότιο νεκροταφείο του Μονάχου. Ο τάφος του Ηλία ήταν μεγαλόπρεπος, ολόκληρο μαυσωλείο, λαμπρό μνημείο το οποίο ανήγειρε ο βασιλιάς της Βαυαρίας Λουδοβίκος Α'. Εμπνευσμένος από τον άδικο χαμό του Μαυρομιχάλη, ο Γερμανός ποιητής Μίχαελ φον Γιούνγκ του έπλεξε θρήνο. Σήμερα ο τάφος του Μαυρομιχάλη υπάρχει ακόμα. Στο ίδιο νεκροταφείο, απέναντι στο τάφο του Μαυρομιχάλη, είναι τοποθετημένος ο μικρός Λεωνίδας, γιος του Οδυσσέα Ανδρούτσου.
Γιος του ήταν ο βουλευτής Ιωάννης Κατσάκος Μαυρομιχάλης.
Αδίαντο

Ονομασία

Η ονομασία του βοτάνου προέρχεται από το ότι δε μουσκεύεται μέσα στο νερό. Η λατινική ονομασία του είναι Adiantum capillus-veneris, δηλαδή αδίαντο ή "κόμη της Αφροδίτης", η οποία σύμφωνα με το μύθο ξεπρόβαλε μέσα από τους αφρούς της θάλασσας με στεγνά μαλλιά. Στα ελληνικά συναντάται με διάφορες ονομασίες: πολυτρίχι, σκορπίδι, καλλίτριχον, μαλλόχορτο, κόμη της Αφροδίτης, βροντοτρίχι, πηγαδόχορτο, ψαλιδόχορτο κ.ά.

Περιγραφή

Είναι ποώδης φτέρη και εμφανίζεται σε διάφορα είδη, ορισμένα από τα οποία καλλιεργούνται ως διακοσμητικά. Το μήκος της φτάνει τα 40 εκατοστά και έχει οριζόντιο ρίζωμα. Έχει φύλλα σύνθετα που το μήκος τους φτάνει έως και τα 60 εκατοστά. Το χειμώνα είναι ανθεκτικά και διαθέτουν καστανόμαυρους μίσχους με λέπια στη βάση. Τα φύλλα είναι ελασματοειδή σε πράσινο χρώμα, με ελαφρά σχισίματα στις άκρες. Φυτρώνει κοντά σε πηγές, σε σχισμές βράχων, σε τοιχώματα πηγαδιών, σε υγρές περιοχές κοντά στη θάλασσα και γενικά σε περιοχές που υπάρχει άφθονο νερό.

Θεραπευτικές Ιδιότητες

Το αδίαντο χρησιμοποιείται ως αντιβηχικό, αντιπυρετικό, τονωτικό, καταπραϋντικό, καθαριστικό, ψυκτικό, εφιδρωτικό. Ακόμα, δρα ως μαλακτικό για τις παθήσεις του αναπνευστικού συστήματος. Βοηθάει στην ψαμμίαση, στον ξηρό βήχα, την καταρροή, την περιφερειακή κυκλοφορία του αίματος και στον εγκέφαλο. Συνδυάζεται με αγριάδα, φούντες καλαμποκιού και άλλα διουρητικά φυτά.
Έχει καρδιοτονωτικές ιδιότητες και δρα θετικά σε κυκλοφοριακά προβλήματα στα άκρα, στον εγκέφαλο και στις αρρυθμίες. Το έγχυμά του είναι ωφέλιμο στη βρογχίτιδα, στα κρυολογήματα και τη φαρυγγίτιδα. Χρησιμοποιείται ως αποτοξινωτικό σε προβλήματα αλκοολισμού. Οι θεραπευτικές του ιδιότητες βρίσκονται κυρίως στα φύλλα. Το εξωτερικό των φύλλων του χρησιμοποιείται σε σκευάσματα για την πιτυρίδα ή ως τονωτικό των μαλλιών.
Επίσης βοηθά και στην καταπολέμηση της κύστης κόκκυγος.

Προφυλάξεις

Μερικές φτέρες περιέχουν καρκινογόνες ουσίες. Επίσης περιέχουν ένα ένζυμο, το οποίο απορροφά τις βιταμίνες του συμπλέγματος Β. Σε μεγάλες ποσότητες το ένζυμο αυτό, προκαλεί σοβαρό πρόβλημα υγείας, ενώ σε μικρές ποσότητες δεν είναι επικίνδυνο για ανθρώπους που έχουν μία σωστή διατροφή, πλούσια σε βιταμίνη Β.
Το συγκεκριμένο ένζυμο μπορεί να καταστραφεί με το μαγείρεμα ή την αποξήρανση του φυτού. Συνεπώς, είναι ασφαλέστερο αν αποξηρανθεί και έχει καλύτερα αποτελέσματα αν χρησιμοποιηθεί φρέσκο.
Ηλίας Καζάκος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στις Άνω Μπουτίνες Μεσολογγίου και κατατάχθηκε στη σχολή Ναυτικών Δοκίμων απ' όπου αποφοίτησε το 1929. Το 1939 τοποθετήθηκε λιμενάρχης Μυτιλήνης, φέροντας τον βαθμό του υποπλοιάρχου. Με την έλευση των Γερμανών, ο Καζάκος συγκρότησε δική του οργάνωση, η οποία κύριο σκοπό είχε την φυγάδευση Ελλήνων και ξένων στο εξωτερικό, και συγκεκριμένα στη Μέση Ανατολή.
Υπολογίζεται ότι κατά τη διάρκεια της δράσης του 1000 άτομα φυγαδεύθηκαν στο εξωτερικό. Η δράση του αυτή προδόθηκε στην Γκεστάπο. Μαζί με τον Γεώργιο Κωτούλα επιχείρησαν να διαφύγουν στο εξωτερικό μέσω Πειραιά. Οι Γερμανοί όμως του συνέλαβαν και τους φυλάκισαν στις φυλακές Αβέρωφ. Παρά τα βασανιστήρια στα οποία υποβλήθηκε δεν αποκάλυψε τους συνεργάτες του. Στη συνέχεια οδηγήθηκε στις φυλακές Βουλιαγμένης, όπου του ανακοινώθηκε λίγες μέρες αργότερα ότι κρατείτο ως όμηρος και ότι σε περίπτωση οποιασδήποτε δολιοφθοράς θα εκτελείτο.
Στις 5 Ιουνίου, αφού είχε πραγματοποιηθεί σαμποτάζ στα Λιόσια, οδηγήθηκε στο σκοπευτήριο Καισαριανής μαζί με άλλα άτομα, συμπεριλαμβανομένου του φίλου και συνεργάτη του, Γεωργίου Κωτούλα, για να εκτελεστεί. Αρνήθηκε να του καλύψουν τα μάτια κατά τη διάρκεια της εκτέλεσης.
Μεταθανάτια του απονεμήθηκε ο βαθμός του πλωτάρχη και τιμήθηκε με τον πολεμικό σταυρό Γ΄ τάξης. Στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων υπάρχει αναμνηστική πλάκα για να υπενθυμίζει την θυσία του Καζάκου. Επίσης ο δήμος Μυτιλήνης έχει δώσει σε δρόμο της πόλης το το ονοματέπωνυμό του ενώ στο λιμεναρχείο Μυτιλήνης υπάρχει η προτομή του. Το όνομά του έφερε επίσης παλαιότερη μηχανοκίνητη μεταλλική ακταιωρός του Λιμενικού Σώματος. Σήμερα το όνομα του φέρει Περιπολικό Πλοίο τύπου "ABEKING".
Άσπα Στασινοπούλου

Σύντομο βιογραφικό

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Το 1959 πήγε στο Παρίσι όπου σπούδασε ζωγραφική στην École des beaux arts μέχρι και το 1963. Εκεί γνώρισε το Γιάννη Τσαρούχη με τον οποίο συνδέθηκε φιλικά και καλλιτεχνικά. Μετά το τέλος των σπουδών της επέστρεψε για λίγο στην Ελλάδα όπου το 1966 πραγματοποίησε την πρώτη ατομική της έκθεση στη Γκαλερί Άστορ στην Αθήνα. Το 1968 εγκαταστάθηκε εκ νέου στο Παρίσι απογοητευμένη απ' τις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις στην Ελλάδα ύστερα απ' την άνοδο της Δικτατορίας. Το 1969 εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο όπου έζησε κι εργάστηκε μέχρι το 1974. Αρχικά ασχολήθηκε με τη ζωγραφική όμως αργότερα εισήγαγε στη δουλειά της κι άλλα μικτά υλικά όπως διάφορα έτοιμα αντικείμενα, φωτογραφικές εκτυπώσεις, ταινίες Super 8 και πολλά άλλα εκφραστικά μέσα ακολουθώντας από νωρίς τις πρωτοποριακές τάσεις της δεκαετίας του '70. Το έργο της, το οποίο περιλαμβάνει κυρίως κατασκευές κι εγκαταστάσεις στο χώρο με διάφορα υλικά και διάφορες εικαστικές δράσεις, το παρουσίασε σε περιορισμένο αριθμό ατομικών εκθέσεων στην Αθήνα, στο Άμστερνταμ και στο Λονδίνο κυρίως. Επίσης το 1985 συμμετείχε στην Μπιενάλε η οποία διοργανώθηκε στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας. Πέθανε στις 31 Ιουλίου του 2017.
Συλλογή στρατιωτικών εμβατηρίων

Η συλλογή στρατιωτικών εμβατηρίων, και ιδιαίτερα αυτών της Πρωσίας είναι ο επίσημος κατάλογος των ιστορικών και σύγχρονων γερμανικών στρατιωτικών εμβατηρίων.
Γ.Σ. Ελπίς Δράμας

Τα πρώτα χρόνια  1922 - 1940

Τα πρώτα χρόνια η αγωνιστική της δράση αναλωνόταν σε φιλικά παιχνίδια. Το 1927 διοργανώνεται από τη Δόξα Δράμας ανεπίσημο πρωτάθλημα με τη συμμετοχή της Ελπίδας. Το 1929 μετέχει εκ νέου στο ανεπίσημο πρωτάθλημα και συγχωνεύεται με τον «Φ.Ο. Αυγερινός», παράλληλα αναγνωρίζετε σαν επίσημο σωματείο . Πρώτος επίσημος αγώνας στην ιστορία της ήταν στις 21 Ιουλίου 1929 χάνοντας από τον Ηρακλή Καβάλας με 3-0. Με την αναγνώριση της η Ελπίδα συμμετέχει στα πρωταθλήματα της Ένωσης ποδοσφαιρικών σωματείων Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, και το 1932 κατακτά το πρωτάθλημα της Β΄κατηγορίας . Αμέσως η Ελπίδα καταξιώνετε στο φίλαθλο κοινό της Δράμας και γίνετε αιώνιος αντίπαλος της Δόξας.

1941 - 1960

Μέχρι το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου η ποδοσφαιρική δραστηριότητα της Ελπίδας περιορίζεται σε φιλικούς αγώνες, ενώ στη συνέχεια αρχίζει τους πρώτους εκτός των ορίων του νομού Δράμας. Νικά 3-1 τον Ηρακλή Θεσσαλονίκης σε φιλικό το 1947 και για τα προημιτελικά του κυπέλλου Ελλάδας 1947-48 ηττάται 7-1 από τον Παναθηναϊκό στην Αθήνα, αφού πρώτα απέκλεισε με 1-0 εκτός έδρας το Μέγα Αλέξανδρο (νικητή επί του συμπολίτη του Άρη Θεσσ/νίκης). 
Στο πρωτάθλημα του 1952 καταλαμβάνει τη 2η θέση και σε αυτό του 1953 την 3η. Στις 22 Φεβρουαρίου 1953 δίνει τον πρώτο της διεθνή αγώνα χάνοντας 2-0 από τη Σπάρτακ Γιουγκοσλαβίας στη Δράμα. Η Ελπίδα στο τοπικό πρωτάθλημα κατατάσσεται στις 3 πρώτες ομάδες, δίνοντας παράλληλα πολλά φιλικά παιχνίδια.

1961 - 1969 Εθνικές κατηγορίες

Την περίοδο 1960-61 η Ελπίδα ισοβάθμησε  στη δεύτερη θέση του πρωταθλήματος Ανατολικής Μακεδονίας με τον Ηρακλή Καβάλας. Στον αγώνα μπαράζ που έγινε στις 6 Ιανουαρίου 1961 στη Θεσσαλονίκη, οι δυο ομάδες ήρθαν ισόπαλες, αποτέλεσμα που ευνοούσε την Ελπίδα η οποία ήταν η 2η εκπρόσωπος της ΕΠΣΑΜ στη Β Εθνική του 1961 . Το 1962 μετέχει ξανά στους προκριματικούς αγώνες για την άνοδο στη Α΄ Εθνική  όπου τελικά πετυχαίνει την άνοδο για τη μόνιμη Β΄ Εθνική που θεσπίστηκε για την επόμενη περίοδο. 
Στην πρώτη της παρουσία καταλαμβάνει την 8η θέση, παραμένει άλλες δυο χρονιές στη Β΄ κατηγορία και το 1965 υποβιβάζεται στο τοπικό πρωτάθλημα. Το 1967 προβιβάζεται στη Γ΄ εθνική, μέσω κατάληψης της 1ης θέσης στον προκριματικό όμιλο. 
Το 1969 υπό τη λογική «η ισχύς εν τη ενώσει» συγχωνεύεται με τον Άρη Δράμας και δημιουργείται ο «Πανδραμαϊκός», σύλλογο που αγωνίστηκε στη Β΄ εθνική κατηγορία για δέκα περιόδους (1970-71 έως 1977-78 και 1979-80 έως 1980-81).

Στίβος

Το τμήμα στίβου επίσημα εμφανίζεται το 1948 συμμετέχοντας σε αγώνες σε όλη την Ελλάδα. Το 1952 η Ελπίδα διοργανώνει τους Γ΄Παμβορειοελλαδίτικους αγώνες με μεγάλη επιτυχία. Στους Πανθρακικούς αγώνες του 1952 καταλαμβάνει την 5η θέση στη βαθμολογία με ένα χρυσό μετάλλιο του Ξανθόπουλου στο άλμα είς ύψος, ένα αργυρό , δύο χάλκινα και καλές κατατάξεις των αθλητών της στις πρώτες θέσεις. 
Από το 1953 το τμήμα στίβου συμμετέχει σε όλες τις τοπικές διοργανώσεις, Πανθρακικοί αγώνες, Παμβορειοελλαδίτικοι, Ορφικοί αγώνες και διασυλλογικά πρωταθλήματα και στη τελική βαθμολογία κατατασσόταν στις πρώτες θέσεις.
General Motors EV1

Δεύτερη γενιά

Το 1998, για την σεζόν (model year) του 1999, η General Motors λανσάρισε μια δεύτερη γενιά του EV1. Αν και η εξωτερική και εσωτερική αισθητική διατηρήθηκαν αμετάβλητες, οι αλλαγές «κάτω από το δέρμα» ήταν σημαντικές, καθώς είχε πλέον χαμηλότερο κόστος παραγωγής, ακόμα χαμηλότερη στάθμη θορύβου στο σαλόνι, μείωση του βάρους και αντικατάσταση των αρχικών μπαταριών μολύβδου-οξέος, με υβριδικές νικελίου-μετάλλου (nickel-metal hybrid / NiMH). Οι δύο τελευταίες αλλαγές, προσέφεραν αύξηση της αυτονομίας κίνησης του EV1 από τα 80 - 100 μίλια (130 - 160 χιλιόμετρα) της πρώτης γενιάς σε 100 - 140 μίλια (160 - 225 χιλιόμετρα).
Παράλληλα, το πρόγραμμα λίζινγκ επεκτάθηκε στο Σαν Ντιέγκο, στο Σακραμέντο και στην Ατλάντα. Συνολικά κατασκευάστηκαν 457 αντίτυπα της δεύτερης γενιάς, στον 1 χρόνο που διατέθηκε. Στα επόμενα 2 έτη, σχεδόν 200 αυτοκίνητα EV1 πρώτης γενιάς υποβλήθηκαν σε αντικάτασταση των αρχικών μπαταριών με τις μπαταρίες NiMH της δεύτερης γενιάς.

Το σκάνδαλο της διακοπής

Στα τέλη του 2003, η General Motors ακύρωσε επίσημα το πρόγραμμα του EV1, με τον ισχυρισμό ότι δεν μπορούσε να πουλήσει αρκετά αντίτυπα ώστε το EV1 να γίνει κερδοφόρο. Τον Νοέμβριο του 2003, η GM άρχισε την μαζική ανάκληση των αυτοκινήτων, παρά τις οξύτατες αντιδράσεις από το κοινό και πολλές οικολογικές οργανώσεις. Αν και τελικώς προσέφερε ως δωρεά 40 αντίτυπα σε κάποια μουσεία, πανεπιστήμια και μηχανικές σχολές, αφού τους απενεργοποίησε τις μπαταρίες ώστε να μην μπορέσουν να ξαναοδηγηθούν, και με σχετική συμφωνία να μην κυκλοφορήσουν πάλι σε δημόσιες οδούς, τα περισσότερα αντίτυπα κατέληξαν μαζικά στην πρέσα.
Το 2006, προβλήθηκε ένα σχετικό ντοκιμαντέρ αμερικανικής παραγωγής με τον τίτλο «Who Killed The Electric Car?» («Ποιος Σκότωσε Το Ηλεκτρικό Αυτοκίνητο?»), το οποίο παρουσιάζει μια σειρά από αιτίες που οδήγησαν στη διακοπή του προγράμματος και τους πιθανούς υπαίτιους. Επίσης, παρουσιάζει ισχυρά αποδεικτικά στοιχεία ότι η General Motors επέμενε στη διάλυση των αυτοκινήτων, ενώ στην πραγματικότητα το ενδιαφέρον του κοινού ήταν εξαιρετικά μεγάλο, καθώς δείχνει πλάνα υπαλλήλων της GM να αναφέρονται σε λίστα αναμονής πελατών που ενδιαφέρονταν να αποκτήσουν έστω με λίζινγκ (όπως είχε διατεθεί επίσημα) ή και να αγοράσουν κανονικά ένα EV1. Μάλιστα η General Motors κατηγορήθηκε ότι σκόπιμα αυτο-υπονόμευε τότε το EV1, λόγω των πιέσεων που είχε δεχτεί από τις μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες κατά τη διάρκεια της εξέλιξης του πρότζεκτ, οι οποίες σαμποτάρισαν τις προσπάθειες παραγωγής αμιγώς ηλεκτρικών οχημάτων, λόγω του φόβου ότι η συνεπακόλουθη απεξάρτηση από το πετρέλαιο θα έθιγε τα συμφέροντά τους.
Βρώμη

Καλλιέργεια

Για την ανάπτυξη της βρώμης δεν απαιτούνται ιδιαίτερα θερμά κλίματα και μεγάλη ηλιοφάνεια και γενικά το φυτό είναι περισσότερο ανθεκτικό σε υγρό περιβάλλον σε σχέση με τα άλλα δημητριακά, το σιτάρι, το κριθάρι και την σίκαλη. Έτσι η καλλιέργεια της είναι ιδιαίτερα σημαντική σε χώρες με σχετικά ψυχρό κλίμα και υψηλή συχνότητα βροχών κατά τους θερινούς μήνες, όπως είναι οι χώρες της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης. Η καλλιέργεια της φτάνει ακόμη μέχρι και στη μακρινή Ισλανδία.
Η βρώμη είναι φυτό ετήσιας καλλιέργειας και η σπορά της μπορεί να γίνει είτε το φθινόπωρο, για θερισμό το καλοκαίρι, είτε την άνοιξη, για θερισμό νωρίς το φθινόπωρο.

Χρήση

Η βρώμη μπορεί να χρησιμοποιηθεί στη διατροφή του ανθρώπου με πολλούς τρόπους. Συνήθως παρασκευάζεται ως πλιγούρι, μετά από τεμαχισμό των καρπών ή ως αλεύρι βρώμης μετά από άλεση. 
Η βρώμη τρώγεται κυρίως σε μορφή χυλού. Μπορεί όμως να χρησιμοποιηθεί και ως συστατικό σε πολλές συνταγές όπως για παράδειγμα για γλυκά βρώμης, πλιγούρι βρώμης, μπισκοτάκια και ψωμί βρώμης. Μπορεί επίσης να καταναλωθεί ωμή. Ήδη τα μπισκότα ωμής βρώμης έχουν αρχίσει να γίνονται ιδιαίτερα δημοφιλή. Στην Αγγλία η βρώμη χρησιμοποιείται και για την παρασκευή μπύρας.

Γλουτένη

Η βρώμη δεν περιέχει γλουτένη. Πρακτικά όμως δεν υπάρχει βρώμη που να είναι χωρίς γλουτένη και να μην προκαλεί προβλήματα σε άτομα με δυσανεξία στη γλουτένη. Οι συνθήκες καλλιέργειας, μεταφοράς και επεξεργασίας της βρώμης προκαλούν τη μεταφορά ελάχιστης έστω γλουτένης από άλλα δημητριακά. Αυτή η ελάχιστη ποσότητα είναι ικανή να προκαλέσει κοιλιοκάκη σε άτομα με αυτήν τη δυσανεξία.

Αβενίνη

Ωστόσο η βρώμη περιέχει την ουσία αβενίνη. Η αβενίνη είναι μια ουσία τοξική για τον υποβλεννογόνο του εντέρου και μπορεί να προκαλέσει αντίδραση στους κοιλιακούς μύες, προκαλώντας σπασμούς και πόνους. Πιστεύεται ότι προκαλεί προβλήματα στο 10% των ατόμων που έχουν δυσανεξία στη γλουτένη.

Σπορά

Η βρώμη σπέρνεται την άνοιξη ή νωρίς το καλοκαίρι, όσο νωρίς μπορούν να δουλέψουν στο έδαφος. Είναι σημαντικό να αρχίζει κανείς νωρίς, για να πετύχει ο θερισμός επειδή το καλοκαίρι με τη ζέστη κάνει τη βρώμη να μην αποδίδει. Η βρώμη αντέχει στο κρύο και είναι ανεπηρέαστη από παγετό ή χιόνι

Θερισμός

Μοντέρνες τεχνικές θερισμού βασίζονται στον εξοπλισμό, την τοπική παράδοση και τις προτεραιότητες. Η καλύτερη σοδειά γίνεται με τη βοήθεια τρακτέρ, που κόβει τα φυτά γύρω στα 10 εκατοστά πάνω από το έδαφος και τα τοποθετεί μέσα σε "παράθυρα" με τους κόκκους οργανωμένους σε σειρά. Αυτό το κάνουν όταν ο πυρήνας έχει 35% υγρασία ή όταν οι πιο πράσινοι πυρήνες παίρνουν κρεμ χρώμα. Τα "παράθυρα" του τρακτέρ τα αφήνουν να στεγνώσουν στον ήλιο για αρκετές ημέρες πριν τα συνδυάσουν με ένα εργαλείο. Μετά το άχυρο μαζεύεται σε δέματα.
Ιστορικά ο θερισμός γινόταν με το να κόβουν με ένα δρεπάνι και αλωνίζοντας τα κάτω από τα πόδια των βοοειδών. Αργά τον 20ο και 21ο αιώνα ο θερισμός γινόταν μέσω αλωνισμού. Μάζευαν τη βρώμη σε μπουκέτα  για να τα βάλουν σε μια αλωνιστική μηχανή.

Καθαρισμός και διαλογή

Για τη μεταφορά της βρώμης προς το μύλο ξεχωρίζεται η ήρα, οι πέτρες, άλλοι κόκκοι και ξένα υλικά.
681 Γοργώ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Γοργούς είναι άγνωστα.
Ιορδάνης Ανανιάδης

Βιογραφικά στοιχεία

Σπούδασε ιατρική και εργάστηκε ως γιατρός.
Ασχολήθηκε με την πολιτική  και εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης το 1923. 
Πέθανε στην Αθήνα τον Ιούλιο του 1977 και κηδεύτηκε στις 11 Ιουλίου από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Μουχάφαδα

Ένα μουχάφαδα (αραβικά: محافظة‎ muˈħaːfaðˤa; πληθυντικός: محافظات muḥāfaẓāt muħaːfaˈðˤaːt) είναι διοικητική διαίρεση πρώτου επιπέδου σε πολλές Αραβικές χώρες, και δεύτερο επίπεδο διοικητικής διαίρεσης στην Σαουδική Αραβία. Ο όρος συνήθως μεταφράζεται σε "κυβερνείο", και περιστασιακά σε "επαρχία". Προέρχεται από την αραβική ρίζα ح ف ظ ḥ-f-ẓ, το οποίο σημαίνει "κρατώ" και "φυλάσσω". Ο επικεφαλής ενός μουχάφαδα είναι ο μουχαφίδ.
Νίκος Βερλέκης

Βιογραφία

Από μικρός στράφηκε στην υποκριτική. Απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Κωστή Μιχαηλίδη ασχολήθηκε με το θέατρο, το σινεμά και την τηλεόραση, καθώς υπήρξε πρωταγωνιστής δεκάδων έργων (παραστάσεων, ταινιών και σίριαλ). Επίσης, εργάστηκε σαν παραγωγός και σκηνοθέτης ντοκιμαντέρ.
Υπήρξε μέλος του Πειθαρχικού Συμβουλίου του Σ.Ε.Η., ενώ διετέλεσε «Αντιδήμαρχος Τεχνικών Υπηρεσιών, Ανάπλασης Πόλης & Πολιτισμού» στον Δήμο Καισαριανής την περίοδο 2010-2014. 
Είναι παντρεμένος και έχει αποκτήσει δυο κόρες. Από το 1995 κατοικεί στην Καισαριανή.
Δημήτρης Μπίρμπας

Πηγή

Επίσημη ιστοσελίδα της Δημοτικής Παράταξης "ΑΝΑΠΛΑΣΗ Αιγάλεω"
Συμμετοχή του Λιβάνου στη Eurovision

Εσωτερική επιλογή

Στις 21 Οκτωβρίου του 2004, ο Ibrahim El Khoury, γενικός πρόεδρος και διευθυντής του Télé Liban, δήλωσε ότι ο Λίβανος προορίζεται να κάνει το ντεμπούτο του στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2005 στο Κίεβο της Ουκρανίας.  Το τραγούδι και η ερμηνεύτρια βέβαια, παρουσιάστηκαν με εσωτερική επιλογή του καναλιού. Η Aline Lahoud είχε προγραμματίσει να ερμηνεύσει το τραγούδι στον ημιτελικό της Eurovision 2005 που έγινε στις 19 Μαΐου του 2005.

Απόσυρση

Αν και όπως αναφέρθηκε και παραπάνω ο Λίβανος αρχικά σχεδίαζε να συμμετάσχει στον διαγωνισμό του 2005, στις 15 Δεκεμβρίου του 2004, το Télé Liban ανακοίνωσε πως θα αποχωρήσει από τον διαγωνισμό λόγω οικονομικών προβλημάτων και διέψευσε τις φήμες που έλεγαν ότι αποχωρεί λόγω πολιτικών συγκρούσεων με το Ισραήλ. Ωστόσο, πέντε ημέρες μετά, η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU) ήρθαν σε μια συμφωνία με τον Λίβανο και έτσι τέθηκε στον επίσημο κατάλογο των συμμετεχόντων στον διαγωνισμό του 2005. 
Μετά από πολλές προσπάθειες και συνεργασία με την EBU να γίνει τελικά η συμμετοχή του Λιβάνου στον διαγωνισμό αποφάσισε τελικά στις 18 Μαρτίου του 2005 για άλλη μια φορά πως η συμμετοχή δεν μπορεί να γίνει λόγω του Ισραήλ καθώς έτσι ανακοίνωσαν και στην ιστοσελίδα τους.  Στις 18 Μαρτίου, που αποφασίστηκε η επίσημη απόσυρση του Λιβάνου από τον διαγωνισμό, ήταν πολύ αργά κι έτσι η EBU αναγκάστηκε να δώσει μια τιμωρία στην χώρα. Έχασε το κόστος της συμμετοχής της και για τρία χρόνια η χώρα δεν μπορούσε να κάνει ντεμπούτο στον διαγωνισμό.

Μετά από το 2005

Με την απαγόρευση των τριών ετών, το Télé Liban και ο Λίβανος δεν ήταν επιλέξιμος να συμμετάσχει στον Διαγωνισμό τραγουδιού eurovision μέχρι το 2009. 
Το 2007, o Λιβανέζος τραγουδιστής Mika, δήλωσε ότι ενδιαφέρεται για να εκπροσωπήσει τον Λίβανο στο διαγωνισμό του 2008, , αλλά κάποιοι άλλοι τηλεοπτικοί σταθμοί στον Λίβανο, όπως το Future Television κ.α. , που θα μπορούσαν να ενταχθούν στην EBU δεν το έκαναν.  Η συμμετοχή του δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ και έτσι η χώρα δεν έχει κάνει άλλη προσπάθεια προς το παρόν για να συμμετάσχουν στο διαγωνισμό, μετά τη σύναψη της απαγόρευσης του ραδιοτηλεοπτικού του φορέα. 
Λίγα χρόνια αργότερα, στον διαγωνισμό που θα πραγματοποιηθεί στην Βιέννη, το 2015, μαθεύτηκε πως το Ισραήλ θα αποχωρήσει από τον διαγωνισμό λόγω προβλημάτων του ραδιοτηλεοπτικού του φορέα (IBA) και επειδή έχει να περάσει στον τελικό από τον διαγωνισμό του 2010. Έτσι όταν μαθεύτηκε αυτό, ο Λίβανος είχε εκφράσει μεγάλο ενδιαφέρον, αν και τίποτα δεν είχε επιβεβαιωθεί ακόμη, να κάνει το ντεμπούτο του στον διαγωνισμό του 2015.  Τελικά όμως κάτι τέτοιο δεν πραγματοποιήθηκε καθώς το Ισραήλ τελικά συμμετείχε κανονικά το 2015.
Σιβύλλα της Αρμενίας

Βιογραφία

Παντρεύτηκε (1254) τον πρίγκιπα Βοημούνδο ΣΤ΄ της Αντιόχειας. Η Αντιόχεια έπεσε το 1268 στους Μαμελούκους της Αιγύπτου, που είχαν αρχηγό τον Μπαϊμπάρ, αλλά ο σύζυγός της εξακολουθούσε να φέρει τυπικά τον τίτλο του πρίγκιπα της Αντιόχειας. Παρέμενε κόμης της Τρίπολης. Όταν ο Βοημούνδος ΣΤ΄ απεβίωσε, ο διάδοχος του, Βοημούνδος Ζ΄, ήταν μόλις 14 ετών και η μητέρα του Σιβύλλα ασκούσε την αντιβασιλεία. Όταν πέθανε ο γιος της, τον διαδέχθηκε η αδελφή του, Λουκία, αλλά ο λαός της Τρίπολης δεν δεχόταν τον ξένο σύζυγό της να ασκήσει την εξουσία, προσφέροντάς την στην Σιβύλλα. Αργότερα η Λουκία κλήθηκε ξανά, ενώ η Σιβύλλα αποσύρθηκε στην αυλή του αδελφού της, βασιλιά της Αρμενίας Λέοντα Β΄. Η Τρίπολη κατακτήθηκε το 1289 από τους Μαμελούκους του Αλ-Μανσούρ Καλαβούν σουλτάνου της Αιγύπτου.