google/wiki40b huggingface dataset:
Μαρία Ιωσηφίνα της Σαξονίας (1803-1829)

Βιογραφία

Η Μαρία Ιωσηφίνα γεννήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 1803 στη Δρέσδη και ήταν το νεότερη κόρη του Μαξιμιλιανού, Διαδόχου Πρίγκιπα της Σαξονίας και της πρώτης συζύγου του, Πριγκίπισσας Καρολίνας της Πάρμας.
Στις 20 Οκτωβρίου 1819 παντρεύτηκε τον βασιλιά Φερδινάνδο Ζ΄ της Ισπανίας στη Μαδρίτη. Αν και η νέα βασίλισσα ήταν πολύ νεαρή, αφελής και άπειρη, ο βασιλιάς την ερωτεύτηκε λόγω της γλυκιάς της ιδιοσυγκρασίας. Εκτός αυτού, ήταν πιο ελκυστική από δυο τις προηγούμενες συζύγους του.
Μετά τους δύο άτεκνους γάμους του, υπήρξε μεγάλη πίεση για τη δυναστεία Βουρβόνων στην Ισπανία για να εξασφαλίσει ότι ο βασιλιάς Φερδινάνδος τον μελλοντικό κληρονόμο του. Παρ' όλα αυτά, ο γάμος παρέμεινε άτεκνος και η Μαρία Ιωσηφίνα αποχώρησε από τη δημόσια ζωή, με μακρά παραμονή στο παλάτι του Αρανχουέθ, στην Λα Γκράνχα δε Σαν Ιλδεφόνσο και στο βασιλικό παλάτι του Ριοφρίο.
Χρειάστηκε μια προσωπική επιστολή που έστειλε ο Πάπας Πίος Ζ΄ για να πείσει τη βασίλισσα ότι οι σεξουαλικές σχέσεις μεταξύ συζύγων δεν ήταν αντίθετες με την ηθική του καθολικισμού.
Πέθανε από πυρετό στις 18 Μαΐου 1829, αφήνοντας τον σύζυγό της πληγωμένο, στο Βασιλικό Παλάτι του Αρανχουέθ σε ηλικία 25 ετών. Θάφτηκε στο Ελ Εσκοριάλ.
Υπόγεια Τροχιά

Οι Υπόγεια Τροχιά είναι ροκ μουσικό συγκρότημα από την Πτολεμαΐδα. Κινούνται σ' ένα κιθαριστικό μεταπάνκ στυλ, επηρεασμένοι απ' το new wave αλλά και την ψυχεδέλεια. Κυκλοφόρησαν τρεις μεγάλους δίσκους και είχαν αρκετές συμμετοχές σε συλλογές, καθως και πολυάριθμες συναυλίες σε Πτολεμαΐδα, Κοζάνη, Φλώρινα, Καβάλα, Κατερίνη,Καστοριά, Θεσσαλονίκη, Αθήνα, Μπορντώ.
Λουίζ Φλέτσερ

Βιογραφία

Η Λουίζ Φλέτσερ γεννήθηκε στις 22 Ιουλίου 1934, στο Μπέρμιγχαμ του Αλαμπάμα. Ήταν το δεύτερο από τα τέσσερα παιδιά της οικογένειάς της, επίσης, και οι δύο γονείς της, ήταν κωφοί. Ο πατέρας της ίδρυσε πάνω από 40 εκκλησίες για κωφούς στο Αλαμπάμα.
NGC 6822

Ιστορία παρατηρήσεων

Ο Έντγουιν Χαμπλ έγραψε και δημοσίευσε το 1925 την ιστορικής σημασίας εργασία N.G.C. 6822, A Remote Stellar System (= «N.G.C. 6822, ένα απομακρυσμένο αστρικό σύστημα»), στην οποία δημοσιεύεται η ανακάλυψη 15 μεταβλητών αστέρων (11 εκ των οποίων ήταν κηφείδες). Ο Χαμπλ διερεύνησε επίσης την κατανομή των αστέρων του γαλαξία αυτού μέχρι φαινόμενο μέγεθος 19,4 και έδωσε φασματικά χαρακτηριστικά, λαμπρότητες και διαστάσεις για τα 5 φωτεινότερα διάχυτα νεφελώματά του (γιγάντιες περιοχές H II), δίνοντας και έναν υπολογισμό του απόλυτου μεγέθους ολόκληρου του γαλαξία.
Η ανίχνευση των 11 κηφείδων από τον Χαμπλ υπήρξε ένα ορόσημο για την αστρονομία, καθώς χρησιμοποιώντας τη σχέση περιόδου-λαμπρότητας ο διάσημος Αμερικανός αστρονόμος υπελόγισε την απόσταση του NGC 6822 από τη Γη σε περισσότερο από 700 χιλιάδες έτη φωτός. Ο γαλαξίας αυτός έγινε έτσι το πρώτο αστρικό σύστημα στην ιστορία πέρα από τα Νέφη του Μαγγελάνου του οποίου προσδιορίσθηκε η απόσταση με κάποια ακρίβεια. (Ο Χαμπλ συνέχισε με τον Μέγα Γαλαξία της Ανδρομέδας και τον Γαλαξία του Τριγώνου). Η απόσταση των 700.000 ετών φωτός ήταν πολύ μεγαλύτερη από τις διαστάσεις του Σύμπαντος όπως τις είχε υπολογίσει ο Χάρλοου Σάπλεϋ, δηλαδή 300.000 έτη φωτός. Με αυτή την εργασία του ο Χαμπλ έκρινε οριστικά τον νικητή στη «Μεγάλη δημόσια συζήτηση» ("Great Debate") του 1920 ανάμεσα στον Χέμπερ Κέρτις και τον Σάπλεϋ για το πόσο μεγάλο ήταν το Σύμπαν και ποια ήταν η φύση των αστρικών αυτών συστημάτων.
Το 1977 ο Πωλ Χοτζ (Paul W. Hodge) ταυτοποίησε και άλλες περιοχές H II στον NGC 6822, αυξάνοντας σε 16 τον αριθμό τους, ενώ σήμερα έχουν καταγραφεί περισσότερες από 150.
Ιτέα Ευρυτανίας

Γεωγραφικά στοιχεία

Ο οικισμός είναι χτισμένος στις δυτικές πλαγιές του όρους Τσιούκα, σε υψόμετρο από 650 μέτρα έως 815 μέτρα και οριοθετείται σε επιφάνεια 198.000 περίπου τ.μ. Η πλατεία του χωριού είναι από τις μεγαλύτερες της Ευρυτανίας αφού έχει επιφάνεια περίπου τριών στρεμμάτων (2.958 τ.μ.)
Ο οικισμός συνδέεται με τα Λεπιανά και με τα χωριά του Βάλτου με ασφαλτόδρομο. Η θέση του κάνει πιο εύκολη τη συγκοινωνία μέσω Αιτωλοακαρνανίας παρά μέσω της πρωτεύουσας του νομού, το Καρπενήσι, από το οποίο απέχει 92,5 χλμ. βορειοδυτικά. Επίσης απέχει 93 χλμ. βόρεια από το Αγρίνιο και 86 χλμ. ανατολικά από την Άρτα. Οι μόνιμοι κάτοικοι της Ιτέας ανέρχονται σε 101, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Ιστορικά στοιχεία

To έτος 1833 με Βασιλικό Διάταγμα του Όθωνα "Περί διαιρέσεως του Βασιλείου της Ελλάδος και της διοικήσεώς του" που δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ 12 / 6-12-1833, η Ελλάδα διαιρέθηκε σε δέκα Νομούς και 42 Επαρχίες. Η Επαρχία Καλλιδρόμης συνιστώμενη από την επαρχία Καρπενησίου και τις ελεύθερες περιοχές των Αγράφων αποτελεί Επαρχία του νομού Αιτωλίας και Ακαρνανίας. Στην επαρχία Καλλιδρόμης υπάγεται η Ιτέα Ευρυτανίας τότε Κρετσίστα, η παλαιά ονομασία της. Το 1962 και στο ΦΕΚ 210/23-12-1962 με το υπ' αριθμόν 836 Βασιλικό Διάταγμα μετονομάστηκε σε Ιτέα. Μέχρι το 2010 ανήκε στον δήμο Ασπροποτάμου (Πρόγραμμα Καποδίστριας). Από το 2011, με τις διοικητικές αλλαγές και συγχωνεύσεις δήμων του Σχεδίου Καλλικράτης, έγινε μέρος της Τοπικής Κοινότητας Ραπτόπουλου, του διευρυμένου Δήμου Αγράφων.
Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στην Αγία Παρασκευή και εορτάζει στις 26 Ιουλίου, οπότε και γίνεται κάθε χρόνο πανηγύρι.
Νταβός

Ιστορία

Ο σημερινός οικισμός στη περιοχή του Νταβός ιδρύθηκε στο τέλος του Μεσαίωνα με τη μετανάστευση των Ραιτορωμάνων. Το χωριό του Νταβός αναφέρεται για πρώτη φορά το 1213 ως Ταβάους (Tavaus). Από περίπου to 1280 οι βαρόνοι του Βαζ επέτρεψαν στους γερμανόφωνους Βάλζερ να εγκατασταθούν, και παραχώρησε εκτεταμένα δικαιώματα αυτοδιοίκησης, με αποτέλεσμα το Νταβός να γίνει ο μεγαλύτερος οικισμός Βάλζερ στην ανατολική Ελβετία. Οι ντόπιοι εξακολουθούν να μιλούν μια διάλεκτο που είναι ασυνήθιστη για το Γκραουντύμπεν και έχει ομοιότητες με τα γερμανικά ιδιώματα στις δυτικές περιοχές της Ελβετίας, ιδιαίτερα στο Άνω Βαλαί. Το 1436, ο Σύνδεσμος των Δέκα Δικαστηρίων ίδρυσε το Νταβός.
Από τα μέσα του 19ου αιώνα, το Νταβός οργανώθηκε με βάση το μοντέλο του Σοκόγουοβσκο και έγινε ένας δημοφιλής προορισμός για τους ασθενείς γιατί το μικροκλίμα στη κοιλάδα κρίθηκε εξαιρετικό από τους γιατρούς (με πρώτο τον Αλεξάντρ Σπένγκλερ) και συστάθηκε για ασθενείς με πνευμονική νόσο. Ο Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον, ο οποίος υπέφερε από φυματίωση, ξεχειμώνιασε στο Νταβός το 1880 ύστερα με τη σύσταση του ιατρού του στο Εδιμβούργο, του Δρ Τζορτζ Μπαλφούρ. Ο Άρθουρ Κόναν Ντόυλ έγραψε ένα άρθρο σχετικά με το σκι στο Νταβός το 1899. Ένα σανατόριο στο Νταβός είναι το σκηνικό του μυθιστορήματος του Τόμας Μαν, Der Zauberberg (Το μαγικό βουνό). Μεταξύ του 1936 και του 1938, ο Ερνστ Λούντβιχ Κίρχνερ, τότε κοντά στο τέλος της ζωής του, ζωγράφισε το Νταβός και το Junkerboden. Η ζωγραφιά του έχει τόσο ρομαντική όσο και πανθεϊστική ατμόσφαιρα και απλοποιημένη δομή.
Την εποχή του φυσικού πάγου των χειμερινών αθλημάτων, το Νταβός και η Βαϊλλάντ Αρένα ήταν η μέκκα για τη παγοδρομία ταχύτητας. Πολλά παγκόσμια πρωταθλήματα διοργανώθηκαν στο Νταβός και έλαβαν χώρα πολλά ρεκόρ. Στη συνέχεια, το Νταβός έγινε διάσημο χιονοδρομικό κέντρο. Μετά την κορύφωσή του στη δεκαετία του 1970 και 1980, η πόλη θεωρείται ως κορυφαίο αλλά λιγότερο υψηλού προφίλ τουριστικό αξιοθέατο.
Γκεόργκι Λβοφ

Πριν την Επανάσταση

Ο Πρίγκιπας Λβοφ γεννήθηκε στη Δρέσδη και καταγόταν από τους ισχυρούς Βίκινγκ πρίγκιπες Γιαροσλάβλ. Η οικογένειά του μετακόμισε από την Γερμανία στη Ρωσία, στην Ποπόβκα στην περιοχή Αλέξιν του Κυβερνείου της Τούλα, λίγο μετά την γέννησή του. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Μόσχας με δίπλωμα στα νομικά, και μετά εργάστηκε σαν δημόσιος υπάλληλος μέχρι το 1893. Κατά την διάρκεια του Ρωσο-Ιαπωνικού πολέμου οργάνωσε το έργο περίθαλψης στην Ανατολή και το 1905 εντάχθηκε στο φιλελεύθερο Συνταγματικό Δημοκρατικό Κόμμα. Ένα χρόνο αργότερα νίκησε στις εκλογές στην Πρώτη Δούμα, και ήταν υποψήφιος για υπουργική θέση. Έγινε πρόεδρος της Πανρωσικής Ένωσης των Ζέμστβος το 1914, και το 1915 έγινε επικεφαλής της Ένωσης των Ζέμστβος καθώς επίσης και μέλος της Ζέμγκορ, μια κοινή επιτροπή της Ένωσης των Ζέμστβος και της Ένωσης των Πόλεων που βοήθησε στον ανεφοδιασμό του στρατού και φρόντισε τους τραυματίες του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Παντρεύτηκε την Κόμισσα Ιουλία Αλεξέγιεβνα Μπομπρίνσκαγια (1867-1903), μεγάλη εγγονή του Πρίγκιπα Ορλόφ και της Αικατερίνης της Μεγάλης, χωρίς τέκνα.

Τα Μετέπειτα χρόνια

Κατά την διάρκεια της πρώτης Ρωσικής Επανάστασης και της παραίτησης του Νικολάου Β΄, αυτοκράτορα της Ρωσίας, ο Λβοφ έγινε επικεφαλής της προσωρινής κυβέρνησης που ιδρύθηκε από την Δούμα στις 2 Μαρτίου. Ανίκανος να συσπειρώσει επαρκή υποστήριξη, παραιτήθηκε τον Ιούλιο 1917 υπέρ του Υπουργού Πολέμου, Αλέξανδρου Κερένσκι. Ο Λβοφ συνελήφθη όταν οι Μπολσεβίκοι κατέλαβαν την εξουσία αργότερα εκείνο τον χρόνο. Δραπέτευσε και εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του.

Μνημεία

Υπάρχει ένα μνημείο για τον Πρίγκιπα Λβοφ στο Αλέξιν, καθώς επίσης μια μικρή έκθεση γι’ αυτόν στο μουσείο της πόλης. Στην Ποπόβκα υπάρχει άλλο μνημείο πίσω από την τοπική εκκλησία και μια πλάκα στον τοίχο του σχολείου που ίδρυσε. Πέθανε στη Βουλόν σουρ Σεν και τάφηκε στο Ρωσικό νεκροταφείο της Σαν Ζενεβιέβ ντε Μπουά στη Γαλλία.
Ένας συγγενής του με το όνομα Πρίγκιπας Αντρέ Νικίτα Λβοφ (1901-1933), που περιγράφεται άλλοτε είτε ως γιος του Γκεόργκι Λβοφ είτε ως ανιψιός, είναι θαμμένος στο παλιό κοιμητήριο της Μεντόν.

Περισσότερα αναγνώσματα

Ο Λβοφ έγραψε μια αυτοβιογραφία (“Αναμνήσεις”), ενώ ήταν στην εξορία και επίσης έχει γραφεί μια βιογραφία το 1932 από τον Τιχόν Πολνέρ με τίτλο Η Ζωή του Πρίγκηπος Γκεόργκι Γιεβγκένγιεβιτς Λβοφ. Προσωπικότητα, Απόψεις, Συνθήκες Δράσης. Κανένα από τα δύο βιβλία δεν έχει μεταφραστεί, αλλά και τα δύο έχουν ανατυπωθεί και είναι ακόμα διαθέσιμα στην Ρωσία.
Σκληρός Μεσσηνίας

Ιστορία

Στην αρχαιότητα η περιοχή του χωριού ανήκε στην αρχαία Αρκαδία και την πόλη της Φιγαλείας. Το χωριό ιδρύθηκε αρχικά το 900-950 μ.Χ. από κατοίκους των γύρω συνοικισμών. Έπειτα από λίγα χρόνια η περιοχή δόθηκε προσωπικό φέουδο ("Πρόνοια") στον Ρωμανό Σκληρό γιο του βυζαντινού άρχοντα Βάρδα Σκληρού όπου εγκαταστάθηκε εδώ με την οικογενειά του. Ο Ρωμανός είχε παντρευτεί την ονομαζόμενη "Σκλήραινα" αδελφή του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Θ΄ του μονομάχου. Από το όνομα του Ρωμανού ονομάστηκε και το χωριό "Σκληρού".
Επί Φραγκοκρατίας η περιοχή του χωριού πιθανότατα ανήκε στην Βαρωνία της Καρύταινας ή βρισκόταν στα όρια της. Πολύ κοντά βρισκόταν το Κάστρο της Αγίας Ελένης που στην πολιορκία του πήραν μέρος κάτοικοι του Σκληρού στον στρατό του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, ήδη είχαν ξεσηκωθεί κατά των Φράγκων και είχαν ζητήσει την βοήθεια του. Έπειτα ποιλόρκησαν το Κάστρο της Ζακούκας  όπου το κατέλαβαν και αυτό, στην συνέχεια πολιόρκησαν το Κάστρο στο Διακόφτι χωρίς επιτυχία όπου διαλύθηκε και ο Βυζαντινός στρατός.
Επί Α΄ και Β΄ Τουρκοκρατίας στην περιοχή έδρασαν οι Σκληραίοι αρματολοί Μπελίτσης Τάγαρης, Νικολός Μποζινάκης και Γιάννης Θιακός, οι δύο τελευταίοι συνεργάζονταν με τον Θ. Κολοκοτρώνη. Πάρεδρος του χωριού κατά την Β΄ Τουρκοκρατία αναφέρεται ο Αναστάσιος Σταθάς. Δημοτικό τραγούδι αναφέρει τους κλέφτες Τασούλη και Αγγελή από τα Σουλιμά που έδρασαν στην περιοχή, υπαρκτά πρόσωπα, που κυνηγήθηκαν από τον Οθωμανό φεουδάρχη Αλή Τσεκούρα γαμπρός του Αλή Φαρμάκη. Το 1812 οι Σκληραίοι προσπάθησαν να εμποδίσουν Γάλλους αρχαιοκάπηλους να πάρουν γλυπτά από τον ναό του Απόλλωνα αλλά οι Οθωμανοί συνεργάτες τους τους εμπόδισαν και έδωσαν μάχη την οποία έχασαν οι Σκληραίοι. Για αντίποινα άλλη μέρα κτύπησαν ένα Οθωμανικό απόσπασμα όπου τους φόνευσαν όλους. Το 1821 οι κάτοικοι του χωριού πήραν μέρος στον απελευθερωτικό αγώνα, ο Νικολός Μποζινάκης σε συγκέντρωση στην Ανδρίτσαινα εκλέχτηκε αρχηγός τους αλλά αρνήθηκε την θέση.

Διοικητική ιστορία

Κατά την Β΄ Ενετοκρατία και την απογραφή του 1689 ο Σκληρός ανήκε στην Επαρχία Φαναρίου και τον Νομό Μεθώνης.
Με την διοικητική διαίρεση του 1833 ήταν χωριό της επαρχίας Ολυμπίας του νομού Μεσσηνίας. Με την διοικητική διαίρεση του 1899 αποτέλεσε μαζί με την επαρχία Ολυμπίας χωριό του νεοσύστατου νομού Τριφυλίας. Ο νομός Τριφυλίας καταργήθηκε το 1909 και ο Σκληρός μαζί με την επαρχία Ολυμπίας συνενώθηκε πάλι με την Μεσσηνία. Το 1939, με τον Αναγκαστικό Νόμο 1937/1939 (ΦΕΚ 355/Α΄/2-9-1939 και 395/Α΄/18-9-1939), η επαρχία εντάχθηκε στον νομό Ηλείας, με την εξαίρεση 8 κοινοτήτων της , αναμεσσά τους και ο Σκληρός, που αποσπάστηκαν και υπήχθησαν στην Επαρχία Τριφυλίας.
Με το Σχέδιο Καποδίστριας το 1999 έγινε δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Είρας. Το 2010 έγινε τοπικό διαμέρισμα του Δήμου Οιχαλίας. Από το 2009 στα όρια του Σκληρού ανήκει και ο ναός του επικούρειου Απόλλωνος.
Τανάγρα

Αρχαία πόλη

Ο Όμηρος αναφέρει την πόλη ανάμεσα στις Βοιωτικές πόλεις που συμμετείχαν στον Τρωικό πόλεμο, με την ονομασία Γραία, ενώ υπήρχαν και οι ονομασίες Ποιμανδρία και Ποιμανδρίς, που οφείλονται στον μυθικό ιδρυτή της Ποίμανδρο, ήρωα του Τρωικού Πολέμου. Ο Στράβωνας τοποθετεί την Γραία στην περιοχή του Ωρωπού κοντά στο Αμφιαράειο. Ο Παυσανίας αναφέρει πως το όνομα Τανάγρα οφειλόταν στην κόρη του Ασωπού, την Τανάγρα την οποία νυμφεύτηκε ο Ποίμανδρος, ενώ η ονομασία Γραία είχε αποδοθεί στην πόλη λόγω της μεγάλης ηλικίας της. 
Η Τανάγρα κατά την περίοδο της ακμής της έλεγχε μία μεγάλη περιοχή που απλωνόταν από την θέση του σημερινού ομώνυμου οικισμού μέχρι την περιοχή του Ωρωπού. Επίνειο της πόλης στον Ευβοϊκό κόλπο ήταν το Δήλιο, που βρισκόταν στην περιοχή του σημερινού οικισμού Δήλεσι. 
Αναφέρονται δύο «Μάχες της Τανάγρας», το 457 π.Χ. και το 426 π.Χ.. Το 456 π.Χ. η Τανάγρα καταλήφθηκε από τους Αθηναίους ύστερα από πολιορκία, και τα τείχη της κατεδαφίσθηκαν. Στη ρωμαϊκή εποχή ήταν αυτόνομη πόλη και μία από τις πλουσιότερες της Βοιωτίας: Εκτός από τη γεωργική παραγωγή, στην Τανάγρα άκμασε και η αγγειοπλαστική και η κεραμική τέχνη, όπως και η κηροπλαστική. Σε διάφορες εποχές γύρω από την κλασική ανάγονται οι περίφημες Ταναγραίες κόρες ή απλώς «Ταναγραίες», που είναι μικρά πήλινα αγαλματίδια γυναικείων μορφών. Στην πόλη αναφέρεται ότι υπήρχαν ιερά του Διονύσου, της Θέμιδας, της Αφροδίτης, του Απόλλωνα, του Κριοφόρου Ερμού και του Ερμού του Προμάχου.

Αρχαιολογία

Εκτός από ερείπια του τείχους και του θεάτρου, διασώθηκαν και αρκετά νομίσματα της Τανάγρας, αργυρά, στατήρες, δραχμές και οβολοί. Με υπόδειξη του Σ. Μαρινάτου και επιμέλεια του Θ. Σπυρόπουλου έγιναν ανασκαφές που έφεραν στο φως μυκηναϊκό νεκροταφείο, στο οποίο βρέθηκαν 32 θαλαμοειδείς τάφοι, ασύλητοι οι περισσότεροι. Οι τάφοι περιείχαν ζωγραφισμένες λάρνακες, που τους ξεχωρίζουν από την πλειονότητα των ανάλογων χώρων. Το νεκροταφείο χρονολογήθηκε στη VE III Β-Γ περίοδο, δηλαδή μεταξύ των ετών 1240 και 1170 π.Χ., ενώ οι σχετικές ανακαλύψεις ανακοινώθηκαν το 1969 και το 1970.

Μεσαιωνική και νεότερη εποχή

Ο χριστιανισμός ήλθε στην Τανάγρα τον 4ο μ.Χ. αιώνα και δημιουργήθηκε η Επισκοπή Τανάγρας. Η ύπαρξη της πόλης ως ανθηρού κέντρου της περιοχής συνεχίστηκε και στη διάρκεια των βυζαντινών χρόνων και της φραγκοκρατίας.
Η κατάκτηση της Βοιωτίας από τους Τούρκους το 1460, είχε σαν αποτέλεσμα οι κάτοικοι να εγκαταλείψουν την αρχαία πόλη και να δημιουργήσουν μικρούς οικισμούς στη γύρω περιοχή. Η ονομασία Τανάγρα εγκαταλείφθηκε και νέες ονομασίες δόθηκαν στα μικρά χωριά που δημιουργήθηκαν την περίοδο αυτή. Στην θέση της αρχαίας πόλης χτίστηκε ο οικισμός Μπράτσι που μετονομάστηκε σε Τανάγρα το 1915. Η Τανάγρα υπήρξε έδρα της ομώνυμης κοινότητας που λειτούργησε στο διάστημα 1912-1998 και περιλάμβανε εκτός από την Τανάγρα και τον μικρό οικισμό Παναγία.  Με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτηςτο 2011, η Τανάγρα εντάχθηκε στον νέο διευρυμένο Δήμο Τανάγρας, έδρα του οποίου είναι το Σχηματάρι.
TBARS

Οι ουσίες που αντιδρούν με το θειοβαρβιτουρικό οξύ (Thiobarbituric acid reactive substances, TBARS) σχηματίζονται ως παραπροϊόντα της υπεροξείδωσης των λιπιδίων (δηλαδή ως προϊόντα διάσπασης των λιπών) που μπορεί να ανιχνευθεί με την μέθοδο TBARS, χρησιμοποιώντας θειοβαρβιτουρικό οξύ ως αντιδραστήριο.
Επειδή οι δραστικές ρίζες οξυγόνου (ROS) έχουν εξαιρετικά σύντομο χρόνο ημιζωής, είναι δύσκολο να μετρηθούν άμεσα. Αντίθετα, αυτό που μπορεί να μετρηθεί είναι τα διάφορα προϊόντα της ζημιάς που προκαλείται από το οξειδωτικό στρες, όπως οι TBARS.
Ο προσδιορισμός των TBARS μετρά την μηλονική διαλδεΰδη (μαλονδιαλδεϋδη, MDA) που περιέχεται στο δείγμα, καθώς και την MDA που δημιουργείται από τις λιπιδικές υδροπεροξειδάσες κάτω από τις υδρολυτικές συνθήκες της αντίδρασης. Η MDA είναι ένα από τα πολλά χαμηλού μοριακού βάρους προϊόντα που σχηματίζονται μέσω της αποσύνθεσης συγκεκριμένων προϊόντων της υπεροξείδωσης των λιπιδίων. Η μέτρηση της MDA είναι λοιπόν μία φωτομετρική μέθοδος για τον προσδιορισμό του βαθμού υπεροξείδωσης των λιπιδίων. 
Ωστόσο, ορισμένα μόνο προϊόντα της υπεροξείδωσης των λιπιδίων παράγουν MDA και, επιπλέον, η MDA δεν είναι ούτε το μοναδικό τελικό προϊόν της σύνθεσης και αποσύνθεσης υπεροξειδίων των λιπιδίων, ούτε μια ουσία που παράγεται αποκλειστικά μέσω της υπεροξείδωσης των λιπιδίων. Αυτές και άλλες παραδοχές με βάση και την εκτεταμένη βιβλιογραφία σχετικά με την MDA, την δραστικότητα του θειοβαρβιτουρικού και την οξειδωτική αποικοδόμηση των λιπιδίων υποστηρίζουν το συμπέρασμα ότι ο προσδιορισμός της MDA και η μέθοδος του θειοβαρβιτουρικού μπορεί να αποτελέσει, στην καλύτερη περίπτωση, μία περιορισμένη και σχετικά εμπειρική μέθοδο για την μελέτη της πολύπλοκης διαδικασίας της υπεροξείδωσης των λιπιδίων. Η χρησιμοποίηση της ανάλυσης της MDA και/ή η μέθοδος του θειοβαρβιτουρικού και ερμηνεία της περιεχομένης σε δεδομένο δείγμα MDA απαιτούν προσοχή, διακριτικότητα και, ιδιαίτερα σε βιολογικά συστήματα, συσχετικά δεδομένα από άλλους δείκτες σχηματισμού και αποσύνθεσης υπεροξειδίων των λιπιδίων.
Γραφή Ζυτερλίν

Η γραφή Ζυτερλίν, ή απλά Ζυτερλίν υπήρξε σύστημα χειρόγραφης καλλιγραφικής γραφής στην Γερμανία, που καθιερώθηκε το 1911 με διάταγμα του Υπουργείου πολιτισμού και Εκπαίδευσης της Πρωσίας βάση μιας επινόησης του Λουδοβίκου Ζυτερλίν.

Ιστορικό

Τον 19ο αιώνα ήταν μόδα να γράφουνε με πένα. Η αγγλική καλλιγραφική γραφή ήταν όμως δύσχρηστη, διότι είχε μακρόστενες γραμμές προς τα πάνω και προς τα κάτω, και είχε διάφορα διακοσμητικά στοιχεία που δυσκόλευαν στο γράψιμο.
Ο γερμανός Λουδοβίκος Ζυτερλίν επινόησε μια πιο απλή μορφή γραφής για να διευκολύνει τους μαθητές του δημοτικού να γράφουν γράμματα. Καθιέρωσε τις διαστάσεις 1:1:1 (ένα προς ένα προς ένα), στένεψε τα φαρδιά γράμματα, και ομαλοποίησε την κίνηση της πένας, αποφεύγοντας τους ελιγμούς στην κίνηση.
Το καλλιγραφικό σύστημα που επινόησε εφαρμόστηκε στην Πρωσία το 1915, καθιερώθηκε την δεκαετία του 1920 και επισημοποιήθηκε στην σχολική εκπαίδευση της Γερμανίας το 1935. Καταργήθηκε τελικά το 1942.
Εθνική Κίνας (ποδόσφαιρο ανδρών)

Ιστορία

Η ποδοσφαιρική ομοσπονδία της χώρας ιδρύθηκε το 1924 και εντάχθηκε στη FIFA το 1931. Η εθνική ομάδα έχει κερδίσει το Κύπελλο Ανατολικής Ασίας δύο φορές, το 2005 και το 2010. Έχει 9 συμμετοχές στο Κύπελλο Ασίας και η καλύτερή της θέση είναι η 2η δύο φορές, το 1984 και το 2004. Η μεγαλύτερη επιτυχία της είναι η συμμετοχή στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2002.
Αν και το σύγχρονο ποδόσφαιρο δεν έχει μακρά ιστορία στην Κίνα, περίπου 250 εκατομμύρια τηλεθεατές παρακολούθησαν τον τελικό του Ασιατικού Κυπέλλου 2004 της AFC, κάτι που αποτέλεσε το μεγαλύτερο ποσοστό τηλεθέασης αθλητικού γεγονότος στην ιστορία της χώρας εκείνη την εποχή.

Στάδιο

Το Στάδιο των Εργατών αποτελεί την έδρα της εθνικής ομάδας από τότε που άνοιξε τις πύλες του για πρώτη φορά το 1959. Βρίσκεται στην περιοχή Τσαογιάνγκ, στο βορειοανατολικό Πεκίνο, είναι χωρητικότητας 66.161 θεατών και καλύπτει έκταση 350.000 τετραγωνικών μέτρων. Χρησιμοποιεί την έδρα της για διεθνείς αγώνες και τη μοιράστηκε με την ομάδα Γκουοάν Πεκίνου.
Σχέσεις Ελλάδας-Λιθουανίας

Ιστορικές σχέσεις

Η Ελλάδα αναγνώρισε το Κράτος της Λιθουανίας στις 23 Μαΐου 1922, και οι διπλωματικές σχέσεις μεταξύ των δύο κρατών αποκαταστάθηκαν στις 7 Ιανουαρίου 1992. Η Ελλάδα δεν έχει αναγνωρίσει επίσημα την προσάρτηση των Βαλτικών κρατών από την ΕΣΣΔ. Η Λιθουανία έχει πρεσβεία στην Αθήνα από το 1997, και ένα επίτιμο προξενείο στη Θεσσαλονίκη. Η Ελλάδα έχει πρεσβεία στην Βίλνιους από τις 2 Ιανουαρίου 2005.
Το κάψιμο της τουρκικής φρεγάτας

Περιγραφή

Το έργο εικονίζει τη πυρπόληση της τουρκικής φρεγάτας. Το μικρό πυρπολικό του Δημήτρη Παπανικολή στο λιμάνι της Ερεσσού γεμάτο εκρηκτικά και εύφλεκτες ύλες έχει προσκολλήσει στα πλευρά της τουρκικής φρεγάτας στις 27 Μαΐου 1821.
Λουτσιάνο Παβαρόττι

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 12 Οκτωβρίου του 1935 στη Μόντενα της Ιταλίας. Ο πατέρας του ήταν αρτοποιός. Ξεκίνησε την καριέρα του ως δάσκαλος φωνητικής και, γύρω στα τέλη της δεκαετίας του '50, αποφάσισε να γίνει τραγουδιστής. Η σταδιοδρομία του άρχισε το 1961, όταν κέρδισε το διαγωνισμό Ρέτζο Εμίλια και τραγούδησε στην όπερα Πουτσίνι. Από τότε κατέκτησε το ιταλικό ακροατήριο. Το 1963 για πρώτη φορά εμφανίστηκε έξω από την Ιταλία, στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας. Από εκεί άνοιξαν οι δρόμοι για την υπόλοιπη Ευρώπη. Το 1965 είχε πλέον εμφανιστεί σε όλη την Ευρώπη, σημειώνοντας παντού τεράστια επιτυχία, προκαλώντας πρωτοφανή ενθουσιασμό. Τραγούδησε στις μεγαλύτερες όπερες. Συνέχισε πηγαίνοντας στην Αμερική, την Αυστραλία και την Άπω Ανατολή.
Το 2004 εμφανίστηκε για τελευταία φορά σε σκηνή της όπερας, αν και συνέχισε να τραγουδάει σε συναυλίες. Η τελευταία εμφάνισή του ήταν το Φεβρουάριο του 2006 στην τελετή έναρξης των χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του Τορίνο. Είχε τιμηθεί, μεταξύ άλλων, με πέντε βραβεία Γκράμι.
Τα τελευταία χρόνια έπασχε από καρκίνο στο πάγκρεας. Υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση τον Ιούλιο του 2006 και στη συνέχεια αποσύρθηκε στη γενέτειρά του Μόντενα. Απεβίωσε στις 6 Σεπτεμβρίου του 2007.
Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης 1961-62

Το κύπελλο πρωταθλητριών της περιόδου 1961-62 ήταν το έβδομο από την καθιέρωση του θεσμού. Το κατέκτησε η Μπενφίκα για δεύτερη συνεχόμενη φορά κερδίζοντας στον τελικό τη Ρεάλ Μαδρίτης με σκορ 5-3. Ο τελικός πραγματοποιήθηκε στις 2 Μαΐου, στο Άμστερνταμ και τον παρακολούθησαν 65.000 θεατές. Αναλυτικά τα αποτελέσματα της διοργάνωσης:
Αλκιβιάδης Παπαλουκάς

Βιογραφικά στοιχεία

Ήταν γιος του Ιωάννη Παπαλουκόπουλου, βουλευτή, και αδερφός του ήταν ο Αχιλλέας Παπαλουκάς. Σπούδασε νομικά και ιδιώτευσε ως δικηγόρος.
Διετέλεσε δήμαρχος Δαδίου. Υπήρξε οπαδός του Χαρίλαου Τρικούπη. Στις εκλογές του 1873 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Λοκρίδος και επανεξελέγη σε αυτές του 1875 και του 1881. Στις εκλογές του 1887 εξελέγη βουλευτής Φθιοτιδοφωκίδος και επανεξελέγη σε αυτές του 1887, αν και λίγο αργότερα ακυρώθηκε η εκλογή του. Σε αυτόν οφείλεται η χάραξη μέσω Αμφίκλειας της σιδηροδρομικής γραμμής. 
Παιδιά του ήταν η Ελένη Παπαλουκά, σύζυγος Κωνσταντίνου Σιαφά, ιατρού και δημάρχου Θερμοπυλών, και ο Ιωάννης Αλκ. Παπαλουκάς, δήμαρχος Δήμου Δρυμίας, βουλευτής και νομάρχης Αιτωλοακαρνανίας.
Νυχτοπεταλούδα

Οικονομικές επιπτώσεις

Οι νυχτοπεταλούδες και ιδιαίτερα οι κάμπιες τους είναι ιδιαίτερα επιβλαβείς στη γεωργία σε πολλά μέρη του κόσμου. Η νυχτοπεταλούδα Lymantria dispar προκαλεί αρκετές καταστροφές στα δάση όπου θεωρείται επιδημικό είδος. Σε μεσογειακά κλίματα το είδος Cydia pomonella προκαλεί εκτεταμένες ζημιές ειδικά σε οπωροφόρα δένδρα. Σε τροπικά και υποτροπικά κλίματα η Plutella xylostella είναι πιθανώς ο σοβαρότερος κίνδυνος για καλλιέργειες κάρδαμου.
Αρκετοί σκόροι της οικογένειας Tineidae προκαλούν ζημιά σε υφάσματα και κουβέρτες κατασκευασμένες από φυσικό μαλλί ή μετάξι. Έχει αναφερθεί ότι απωθούνται από το άρωμα δέντρων όπως ο κέδρος ή το αιθέριο έλαιο της λεβάντας ή άλλων φυσικών ελαίων. Η ναφθαλίνη θεωρείται το αποτελεσματικότερο και ταυτόχρονα πλέον ακίνδυνο απωθητικό για τον σκώρο. Οι περισσότερες κάμπιες σκοτώνονται όταν εκτεθεί το προσβεβλημένο αντικείμενο επί αρκετές ημέρες σε θερμοκρασία κάτω των −8 °C (18 °F). 
Ορισμένοι σκόροι καλλιεργούνται. Ο σημαντικότερος από όλους είναι ο γνωστός μεταξοσκώληκας η κάμπια του είδους Bombyx mori. Καλλιεργείται για το μετάξι που παράγει στο κουκούλι του, από το οποίο η βιομηχανία μεταξιού στις ΗΠΑ μόνον παράγει πάνω από 130 εκατομμύρια κιλά, αξίας περίπου 250 εκατομμυρίων δολλαρίων. Δεν παράγεται ωστόσο όλο το μετάξι από το είδος Bombyx mori. Υπάρχουν αρκετά είδη του γένους Saturniidae τα οποία επίσης καλλιεργούνται για το μετάξι τους, όπως η Samia cynthia και το κινεζικό είδος Antheraea pernyi, το είδος Antheraea assamensis) και ο ιαπωνικός μεταξοσκώληκας Antheraea yamamai.