google/wiki40b huggingface dataset:
Γερμανική Νέα Γουινέα

Πρώιμη Γερμανική παρουσία Νοτίου Ειρηνικού

Η πρώτοι Γερμανοί στο Νότιο Ειρηνικό ήταν πιθανώς ναύτες του πληρώματος των πλοίων της Ολλανδικής Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του Άμπελ Τάσμαν, ο αρχηγός της κορβέτας του Heemskerck ήταν ένας Χόλεμαν ή Χόλμαν, ο οποίος γεννήθηκε στο Γιέβερ στη Βορειοδυτική Γερμανία. Η Χανσεατική Ένωση, μια γερμανική Εταιρεία, η οποία εδρεύει στο Σαμόα από το 1857, εφάρμοζε το Δίκτυο Νοτίων Θαλασσών με εμπορικούς σταθμούς να κυριαρχούν στο εμπόριο και στην μεταφορά των Γερμανών μεταναστών σε διάφορα νησιά του Νότιου Ειρηνικού. Το 1877 μια άλλη επιχείρηση στο Αμβούργο, Hernsheim-Robertson, με έδρα τη γερμανική κοινότητα στο Ματουπί, στο νησί Μπλάντσε Μπέι (Βόρειο-ανατολική ακτή της Νέας Αγγλίας). Μέχρι το τέλος του 1875, ένας Γερμανός επιχειρηματίας ανέφερε: "Το Γερμανικό εμπόριο και τα γερμανικά πλοία συναντώνται παντού.

Η Γερμανική Αποικιακή Πολιτική του Βίσμαρκ

Στις 24 Απριλίου 1884, ο Βίσμαρκ σηματοδότησε μια αλλαγή στην πολιτική, θέτοντας τα γερμανικά συμφέροντα των συναλλαγών στη Νοτιοδυτική Αφρική υπό την προστασία της Γερμανικής Αυτοκρατορίας. Ο Βίσμαρκ είπε στο Ράιχσταγκ στις 23, Ιουνίου 1884 από την αλλαγή της Γερμανικής Αποικιακής Πολιτικής, ότι η Καγκελαρία θα προχωρήσει στη δωρεά και την επιχορήγηση αυτοκρατορικών χαρτών από ιδιωτικές εταιρείες.

Αυστραλιανή φιλοδοξία

Στις 27 Νοεμβρίου 1882, ο Αποικιακός Γραμματέας της Νέας Νότιας Ουαλίας, στην Αυστραλία, έστρεψε την προσοχή του σε ένα άρθρο μιας πρωινής εφημερίδας του Σίδνεϋ. Η εφημερίδα είχε ως τίτλο την βάρβαρη προσάρτηση της Νέας Γουινέας από τις Γερμανικές Δυνάμεις. Η γερμανική απάντηση υπήρξε μοιραία, όταν μία γερμανική εφημερίδα έκανε λόγο ότι κατά τη διάρκεια της κατάληψης της Νέας Γουινέας ένας Γερμανός στρατιώτης έπεσε νεκρός από αυστραλιανή σφαίρα.

Γερμανική Εταιρεία Νέας Γουινέας

Το 1899 η Γερμανική Κυβέρνηση συμφώνησε να καταβάλει στην Ισπανία 25.000.000 πεσέτες (που ισοδυναμεί με 16.600.000 χρυσά μάρκα ) για τις Νήσους Καρολίνων και των Μαριάνων Νήσων (με εξαίρεση το Γκουάμ το οποίο παραχωρήθηκε στις Η.Π.Α. ). Τα νησιά αυτά έγιναν προτεκτοράτα και χορηγήθηκαν στη Γερμανική Νέα Γουινέα. Οι Νήσοι Μάρσαλ προστέθηκαν το 1906.
Στάικος Σταϊκόπουλος

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Ζάτουνα της Γορτυνίας και από νωρίς ασχολήθηκε με το εμπόριο δερμάτων. Στην Ύδρα, όπου είχε μεταβεί το 1818, μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία από τον Νικόλαο Σπηλιωτόπουλο.
Το 1821 με την έναρξη της επανάστασης σύστησε δικό του στρατιωτικό σώμα και από την Ύδρα πέρασε στο Άργος. Αμέσως οργάνωσε την πολιορκία του Ναυπλίου και γρήγορα μετατράπηκε σε έναν από τους πρωταγωνιστές αυτής. Τελικά στις 29 Νοεμβρίου του 1822 μαζί με τον Δημήτριο Μοσχονησιώτη κατέλαβε το Παλαμήδι, πράξη για την οποία έμεινε γνωστός στην ιστορία. Ύστερα από αυτό προβιβάσθηκε από χιλίαρχος σε στρατηγός. Στη συνέχεια του ανατέθηκε η πολιορκία του κάστρου της Κορίνθου όπου έληξε με την κατάληψη του. Ήταν ο πρώτος που αντιμετώπισε τον Ιμπραήμ Πασά με αποτέλεσμα να συλλάβει και να στείλει στο Ναύπλιο αιχμάλωτους 30 στρατιώτες του. Έλαβε μέρος στην Β΄ εθνοσυνέλευση του Άστρους. Με την έλευση του Όθωνα παρέμεινε στον στρατό αλλά φυλακίστηκε επειδή τάχθηκε εναντίον τους.
Απεβίωσε στις 21 Φεβρουαρίου του 1835, ημέρα αποφυλάκισης του, στις φυλακές Λεονάρδου στο Ναύπλιο από τα τραύματα και τις κακουχίες του πολέμου και ενταφιάστηκε στο παλαιό νεκροταφείο της πόλης. Σήμερα ο δήμος Ναυπλίου έχει δημιουργήσει προς τιμήν του το πάρκο Σταϊκόπουλου ενώ κάθε χρόνο στις 29 Νοεμβρίου πραγματοποιείται τιμητική εκδήλωση. Η Ζάτουνα, τόπος γέννησής του, και το Ναύπλιο, τόπος θανάτου του, έχουν αδελφοποιηθεί  προς τιμήν του. Ήταν παντρεμένος με την Κατερίνα Δημητρακοπούλου και είχε μια κόρη την Ζαχαρούλα.
Ευστάθιος Αντιοχείας

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στη Σίδη της Παμφυλίας. Γύρω στο 320 ήταν επίσκοπος Βεροίας (της Συρίας) και έγινε Πατριάρχης Αντιοχείας λίγο πριν την Πρώτη Οικουμενική Σύνοδο (325). Στη Σύνοδο αυτή διακρίθηκε για τον Αντιαρειανικό του ζήλο.
Η αντιαρειανική του πολεμική ενάντια στον Ευσέβιο Καισαρείας τον κατέστησε αντιδημοφιλή σε πολλούς επισκόπους της Ανατολής, οι οποίοι συγκρότησαν Σύνοδο το 330 στην Αντιόχεια και τον καθαίρεσαν με την κατηγορία της μοιχείας, ποινή που επισφραγίστηκε από τον Αυτοκράτορα. Συγκεκριμένα, ο Ευστάθιος αντιδρούσε στην αυξανόμενη επιρροή του Ωριγένη και την αλληγορική του ερμηνεία των Γραφών, θεωρώντας τη θεολογική του σκέψη αρειανίζουσα. Έτσι, επιτίμησε τον Ευσέβιο, οπαδό του Ωριγένη, καθώς θεώρησε ότι αποκλίνει από τις αποφάσεις της Οικουμενικής Συνόδου, ενώ ο Ευσέβιος με τη σειρά του τον κατηγόρησε ως οπαδό του Σαβέλλιου. Ακολούθησε η Σύνοδος στην Αντιόχεια, στην οποία εμφανίστηκε κάποια γυναίκα, η οποία υποστηρίζεται ότι είχε δωροδοκηθεί για να καταγγείλει ότι είχε σχέση με τον Ευστάθιο και από τη σχέση αυτή απέκτησε και παιδί. Αν και ο λαός της Αντιόχειας αντέδρασε, ο Ευστάθιος καταδικάστηκε και εξορίστηκε στην Τραϊανούπολη της Θράκης, όπου και πέθανε περί το 337 (κατ' άλλους αργότερα, γύρω στο 360).
Αργότερα αποκαταστάθηκε η μνήμη του και η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τον Ευστάθιο ως άγιο στις 21 Φεβρουαρίου. Ο λαός της Αντιόχειας, ο οποίος του είχε παραμείνει πιστός, ζήτησε και έλαβε το 482 τα λείψανά του από την Τραϊανούπολη.
Μπακαλιάρος

Περιγραφή

Ο μπακαλιάρος κατά την ενηλικίωσή του έχει μήκος από 20 μέχρι 70 εκατοστά, αλλά μπορεί να φτάσει σε μήκος τα 140 εκατοστά και βάρος μέχρι τα 15 κιλά. Το σώμα του είναι σχετικά λεπτό και επίμηκες, με μεγάλο κεφάλι. Τα θωρακικά πτερύγια έχουν 10 με 15 ακτίνες. Έχει δύο ραχιαία πτερύγια, με το οπίσθιο να αποτελείται από 43 μέχρι 51 ακτίνες και να γίνεται κοίλο όσο το ψάρι αναπτύσσεται. Τα λέπια του είναι μικρά. Έχει χρώμα γκρι σαν το ατσάλι προς καφέ στη ράχη, φωτεινότερο στο πλάι και λευκή κοιλιά. Λόγω του χρώματος της ράχης, οι Αρχαίοι Έλληνες αποκαλούσαν τους μπακαλιάρους όνους, δηλαδή γαϊδάρους.

Κατανομή

Απαντάται στις ακτές του βορειοανατολικού Ατλαντικού, από τη Νορβηγία και την Ισλανδία μέχρι τη Μαυριτανία, συμπεριλαμβανομένης της Μεσογείου και της Μαύρης θάλασσας. Στη Μαύρη θάλασσα απαντάται μόνο στις νότιες ακτές. Το είδος χωρίζεται σε δύο ξεχωριστά υποείδη, ανάλογα με την κατανομή. Το υποείδος Merluccius merluccius smiridus βρίσκεται στη Μεσόγειο και το υποείδος Merlucciuc merluccius merluccius στον Ατλαντικό.

Βιολογία

Ζει συνήθως σε βάθος 30 με 370 μέτρων. Τα ενήλικα ψάρια κατά τη διάρκεια της ημέρας κάθονται στο βυθό, ενώ απομακρύνονται από αυτόν το βράδυ. Τα ενήλικα τρέφονται με άλλα ψάρια, όπως ρέγγες, σαρδέλες, βακαλάους και άλλα μέλη των γαδόμορφων και καλαμάρια. Τα μικρά τρέφονται με καρκινοειδή. Η αναπαραγωγή λαμβάνει χώρα την άνοιξη και έχει μεγάλη διάρκεια. Λαμβάνει χώρα αργότερα για τα ψάρια που ζουν σε βορειότερα ύδατα. Στη Μεσόγειο γίνεται ενώ τα ψάρια κολυμπούν σε βάθος 100 με 300 μέτρων, ενώ στην Κέλτικη θάλασσα σε βάθος μικρότερο των 150 μέτρων. Το θηλυκό μπορεί να γεννήσει πάνω από 7 εκατομμύρια αυγά τη φορά. Μέχρι το τρίτο έτος της ζωής τους, τα μικρά ζουν σε λασπώδεις βυθούς και στη συνέχεια μετακινούνται κοντά στις ακτές. Τα αρσενικά ενηλικιώνονται στο πέμπτο και τα θηλυκά στο έβδομο έτος της ηλικίας τους. Τα ψάρια στη Μεσόγειο αναπτύσσονται με μικρότερη ταχύτητα. Έχουν αναφερθεί ψάρια που έχουν ζήσει πάνω από 20 χρόνια.
Κάθισμα (υμνογραφία)

Το Κάθισμα είναι στη Εκκλησιαστική υμνολογία μία ομάδα Ψαλμών τού Ψαλτηρίου. Κατά την ανάγνωση των Ψαλμών οι πιστοί καθόταν, από όπου και το όνομα. Έπειτα από κάθε Κάθισμα ψάλλεται τροπάριο, που επίσης καλείται κάθισμα.
Η σπουδαιότητα τού Ψαλτηρίου το ενέταξε στις ακολουθίες τού Εσπερινού και του Όρθρου: διαβάζεται όλο κάθε εβδομάδα· την περίοδο της Μ. Τεσσαρακοστής αναγινώσκεται δύο φορές. Έτσι οι 151 Ψαλμοί έπρεπε να χωριστούν σε τουλάχιστον 14 τμήματα για τις δύο ακολουθίες σε καθεμία από τις επτά ημέρες· τελικά χωρίστηκαν σε 20 μέρη, τα Καθίσματα. Για να έχει κάθε Κάθισμα όμοια έκταση, επειδή άλλοι Ψαλμοί αποτελούνται από έναν στίχο και άλλοι από 176 στίχους, κάθε Κάθισμα περιέλαβε διαφορετικό πλήθος Ψαλμών (1-15).
Κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης των Ψαλμών οι πιστοί καθόταν, από όπου και το όνομα Κάθισμα. Τους τελευταίους στίχους τού Καθίσματος, κατά τους πρώτους χρόνους, ακολουθούσε ένα τροπάριο, που ονομάστηκε επίσης κάθισμα. Με πρότυπο αυτό, αργότερα προστέθηκαν και άλλα τροπάρια, τα στιχηρά. Έτσι το πρώτο είναι αυτόμελο, δηλ. έχει δικό του μέλος, ενώ τα υπόλοιπα είναι προσόμοια, δηλ. ακολουθούν τον μελισμό του.
Πλατανίτης Αιτωλοακαρνανίας

Γεωγραφία - αξιοθέατα

Ο Πλατανίτης βρίσκεται στον Κορινθιακό κόλπο, επάνω στην εθνική οδό Αντιρρίου - Ιτέας, σε απόσταση 5 χλμ Β.-ΒΑ. από το Αντίρριο και 6,5 χλμ. ΝΔ. της Ναυπάκτου. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε το 1951 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Μολυκρείου. Αξιοθέατα του χωριού είναι οι παραλίες της, όπου υπάρχουν ξενοδοχεία, ενοικιαζόμενα δωμάτια και κάμπινγκ, πεζοπορική διαδρομή που ξεκινά από τα υψώματα του Πλατανίτη και καταλήγει στο όρος Κλόκοβα και η πέτρινη γέφυρα στο χείμαρρο Πλατανόρεμα (ή Κάκαβο), κτισμένη τα τέλη του 19ου αιώνα που συνέδεε τη Ναύπακτο με το Αντίρριο.
Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 1983-1984

Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 1983−1984. Κυπελλούχος Ελλάδας στην πετοσφαίριση για το 1984 αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός επικρατώντας στον τελικό με 3−1 του Ολυμπιακού.
Λεοπόλδος Φραγκίσκος, αρχιδούκας της Αυστρίας

Βιογραφία

Ο Λεοπόλδος-Φραγκίσκος-Πέτρος-Φερδινάνδος-Μαρία-Ιωσήφ-Γκόττφρητ-Γεώργιος-Κάρολος-Όθων-Ροδόλφος-Μιχαήλ γεννήθηκε στο Στάρνμπερκ της Βαυαρίας και είναι ο μόνος γιος του Γκόττφρητ τιτουλάριου μεγάλου δούκα της Τοσκάνης και της Δωροθέας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Φραγκίσκου πρίγκιπα της Βαυαρίας.
Το 1984 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε στην αξίωση του μεγάλου δούκα τη Τοσκάνης. Το 1993 ο δεύτερος γάμος του ήταν μοργανατικός, έτσι αποκήρυξε τον τίτλο του μεγάλου δούκα της Τοσκάνης υπέρ του πρωτότοκου Σιγισμούνδου-Όθωνα, γιου από τον πρώτο του γάμο.
Μεσιέ 92

Το Μεσιέ 92 (γνωστό και ως Μ92 και NGC 6341) είναι ένα σφαιρωτό σμήνος σε απόσταση περίπου 26.700 ετών φωτός στον αστερισμό Ηρακλή. Το Μεσιέ 92 είναι ένα από τα λαμπρότερα σφαιρωτά σμήνη στο βόρειο ημισφαίριο, αλλά συνήθως παραβλέπεται εξαιτίας της εγγύτητάς του στο λαμπρότερο και εντυπωσιακότερο Μεσιέ 13. Με φαινόμενο μέγεθος +6,3 είναι ορατό στο γυμνό μάτι κάτω από πολύ καλές συνθήκες.

Ιστορικό

Το Μεσιέ 92 ανακαλύφθηκε το 1777 από τον Γιόχαν Μπόντε. Ο Σαρλ Μεσιέ το πρόσθεσε στον κατάλογό του στις 18 Μαρτίου 1781, μαζί με τα αντικείμενα από το σμήνος της Παρθένου Μεσιέ 84 μέχρι Μεσιέ 91. Ο Γουίλιαμ Χέρσελ ήταν ο πρώτος που το ανέλυσε σε άστρα το 1783.

Χαρακτηριστικά

Το Μεσιέ 92 έχει διάμετρο περίπου 110 έτη φωτός, η μάζα του υπολογίζεται ότι ισούται με 330.000 ηλιακές μάζες και η ηλικία του είναι μεγαλύτερη από 14 εκατομμύρια έτη φωτός. Στο σμήνος έχουν εντοπιστεί μόνο 16 μεταβλητά αστέρια, εκ των οποίων τα 14 είναι τύπου RR Λύρας.
Άουγκουστ Άντολφ Σωβίν

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 1818 στη Λιέγη. Ο πατέρας του ήταν δημόσιος υπάλληλος στο Άαχεν της Γερμανίας. Μετά το απολυτήριο του γυμνασίου συνέχισε στην εμπορική σχολή και διορίστηκε ως αναπληρωματικός δάσκαλος. Ζωγραφική σπούδασε κοντά στον Γιόχαν Μπαπτίστ Γιόζεφ Μπαστινέ. Άρχισε να σπουδάζει αρχιτεκτονική και δούλευε σε οικοδομές για να βγάζει το απαραίτητο μεροκάματο. Το 1831 εγγράφηκε στην Ακαδημία Τέχνης του Ντύσελντορφ, ενώ εργαζόταν ως ιδιωτικός σκιτσογράφος του φυσιοδίφη Μαξιμίλιαν τσου Βιντ-Νοϊβίντ. Περιηγήθηκε το Βέλγιο και μελέτησε τις ζωγραφιές των Βέλγων των Φλάνδρων ζωγράφων, από τους οποίους επηρεάστηκε βαθιά και δημιούργησε πολλά αξιόλογα έργα της σχολής των Ναζαρηνών. Επέστρεψε στη Λιέγη το 1841 και διορίστηκε διδάσκαλος στην Ακαδημία Τέχνης, όπου το 1856 διορίστηκε αναπληρωματικός διευθυντής και δύο χρόνια αργότερα διευθυντής. Απεβίωσε στις 29 Μαΐου 1884 στη γενέτειρά του.
Βάρη Αττικής

Ιστορικά στοιχεία

Στη Βάρη υπάρχουν ίχνη κατοίκησης (όπως σπασμένα αγγεία), τα οποία χρονολογούνται από την 3η χιλιετία π.Χ.. Στη Βάρη εντοπίστηκε σε σωστική ανασκαφή νεκροταφείο των μυκηναϊκών χρόνων, του οποίου τα ευρήματα χρονολογήθηκαν στο β΄ μισό του 14ου και το α΄ μισό του 13ου αι. π.Χ. 
Στην αρχαιότητα η περιοχή της Βάρης αντιστοιχούσε στο Δήμο Αναγυρούντος της αρχαίας Αθήνας. Υπάρχουν τάφοι και κτερίσματα τα οποία χρονολογούνται από τη γεωμετρική περίοδο. Το κέντρο του δήμου βρισκόταν στο λόφο της Λαθούριζας, όπου έχουν ανασκαφεί 25 μικρές οικίες, ιερό και βωμός με ευρήματα όπως πήλινα ειδώλια, πόρπες και σκουλαρίκια, τα οποία χρονολογούνται από τον 7ο-5ο αιώνα π.Χ. Γύρω από το λόφο έχουν βρεθεί θεμέλια κατοικιών και άλλα αρχαία υλικά, μερικά από τα οποία είναι εντοιχισμένα σε νεότερες κατασκευές, όπως ο νεκροταφικός ναός των Αγίων Πάντων. Στη θέση Ασύρματος έχει ανασκαφεί κτήριο με είσοδο στην ανατολική πλευρά, το οποίο η αρχαιολόγος Μαρία Σούτου θεωρεί ότι ήταν αγορά, τόπος συνάθροισης των πολιτών και ίσως χώρος άσκησης.
Στη βυζαντινή εποχή υπέστη επιδρομές και διεισδύσεις από Σλάβους και Αρβανίτες, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στην περιοχή και αφομοιώθηκαν από το ντόπιο πληθυσμό. Οι πρώτοι Αρβανίτες έφτασαν στην Αττική το 1348. Το όνομα Βάρη έχει αρβανίτικη προέλευση, από τη λέξη var η οποία σημαίνει τάφος και πιθανότατα αναφέρεται στο μεγάλο αριθμό ταφικών μνημείων στην περιοχή. Στην περιοχή άκμαζε η κτηνοτροφία.
Η Βάρη υπήρξε οικισμός του δήμου Κρωπίας μέχρι το 1912, χρονιά στην οποία εντάχθηκε στη νεοσύστατη κοινότητα Κορωπίου, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1929. Το 1929 αποτέλεσε έδρα ξεχωριστής κοινότητας, η οποία περιελάμβανε επίσης τους οικισμούς Βουλιαγμένη και Βούλα. Η Βούλα αποσπάστηκε από την κοινότητα Βάρης το 1934 και αποτέλεσε ξεχωριστή κοινότητα, ενώ η Βουλιαγμένη το 1935. Το 1940 μέσα στα όρια της κοινότητας Βάρης αναγνωρίστηκε ο οικισμός Βάρκιζα. Ο οικισμός Βάρκιζα αποτέλεσε ξεχωριστή κοινότητα για ένα έτος, την περίοδο 1952-53 και στη συνέχεια επανήλθε στην κοινότητα Βάρης. Το 1990 η κοινότητα Βάρης αναγνωρίστηκε σε δήμο, ο οποίος διατηρήθηκε μέχρι το 2010, οπότε καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στο Δήμο Βάρης-Βούλας-Βουλιαγμένης. Ο Δήμος Βάρης καταλάμβανε έκταση 22.189 τ.χλμ. και είχε πληθυσμό 10.998 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Συνόρευε με τους δήμους Βούλας, Βουλιαγμένης και Κρωπίας.
Μεγακλής της Ηπείρου

Ο Μεγακλής της Ηπείρου ήταν ένας αξιωματικός στην υπηρεσία του Πύρρου της Ηπείρου, βασιλέα των Μολοσσών, ο οποίος τον συνόδευσε στις εκστρατείες του στην Ιταλία.
Ο Μεγακλής αναφέρεται ως συνοδός του Πύρρου στη Μάχη της Ηράκλειας το 280 π.Χ. Λέγεται πως με τη δράση του ήταν συνετελούσε στη διάσωση της ζωής του βασιλιά, και κατήυθηνε τις απόπειρες των αντιπάλων του Πύρρου, προς τον εαυτό του. Έπεσε θύμα εξαιτίας αυτής της δράσης του, όταν σκοτώθηκε από έναν Ρωμαίο.
Νίκος Κέττηρος

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Νίκος Κέττηρος γεννήθηκε στη Λάρνακα στις 25 Νοεμβρίου 1974. Κατάγεται από τη Λύση. Μεγάλωσε στο Κίτι. Ομιλεί πέρα από την ελληνική και την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε δημοσιογραφία και δημόσιες σχέσεις στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου. Επιπλέον, φοίτησε στο Πανεπιστήμιο Πατρών σε σπουδές στον Ελληνικό Πολιτισμό.
Πριν την εκλογή της ως βουλευτής, εργαζόταν ως δημοσιογράφος. Από το 1995 έως το 2009 εργάστηκε σε διάφορους τηλεοπτικούς σταθμούς (Ο Λόγος, Mega, ΑΝΤ1, Plus TV). Τον Μάιο του 2009 ξεκίνησε να εργάζεται ως δημοσιογράφος στο ΡΙΚ. Στη διάρκεια της καριέρας του συμμετείχε σε αποστολές στο εξωτερικό, καλύπτοντας δημοσιογραφικά σημαντικά ιστορικά γεγονότα. 
Είναι νυμφευμένος με την Δήμητρα Νικολέττη και έχει 2 υιούς. Κατοικεί στη Δρομολαξιά.

Πολιτική διαδρομή

Από το 2012 είναι μέλος της Επαρχιακής Επιτροπής του ΑΚΕΛ Αμμοχώστου και μέλος της Κεντρική Επιτροπής του ΑΚΕΛ από το 2015.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2016 εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου με το ΑΚΕΛ. 
Ως βουλευτής, είναι μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Γεωργίας και Φυσικών Πόρων, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Νομικών, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Περιβάλλοντος και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Προσφύγων-Εγκλωβισμένων-Αγνοουμένων-Παθόντων.
Περσείδες

Οι Περσείδες είναι βροχή διαττόντων (μετέωρα ή πεφταστέρια όπως είναι κοινώς γνωστά στην παράδοση, τα οποία, σύμφωνα με την λαϊκή δεισιδαιμονία, όταν τα βλέπεις να πέφτουν μπορείς να κάνεις μια ευχή που θα πραγματοποιηθεί). Στην πραγματικότητα δεν είναι αστέρια που «πέφτουν». Πρόκειται για μικρά κομμάτια (μέχρι και σε μορφή σκόνης) τα οποία είναι απομεινάρια του κομήτη Σουίφτ-Τάτλ (109P/Swift-Tuttle) και όταν εισέρχονται στην ατμόσφαιρα της Γης με τεράστιες ταχύτητες καίγονται εξαιτίας της συμπιεσης της ατμόσφαιρας μπροστά στο αστρικό μέσα σε δευτερόλεπτα. Όποια από αυτά είναι αρκετά μεγάλα ώστε να φτάσουν στην επιφάνεια της Γης ονομάζονται μετεωρίτες, ενώ όσα είναι τόσο λαμπρά που φαίνονται να σχίζουν τον ουρανό ονομάζονται βολίδες. Συνήθως στο μέγιστο της βροχής πέφτει ένα μετέωρο το λεπτό. Ονομάζονται Περσείδες, επειδή το ακτινοβόλο σημείο τους προβάλλεται στον
αστερισμό Περσέα, φαίνεται δηλαδή σαν να έρχονται από την κατεύθυνση αυτή.
Το μεγαλύτερο μέρος του υλικού αυτού από τον κομήτη Σουίφτ-Τάτλ περιπλανάται στον διαπλανητικό χώρο εδώ και χίλια περίπου χρόνια αφότου εγκατέλειψε τον κομήτη. Υπάρχει ωστόσο και μία σχετικώς νέα συνιστώσα, μία λωρίδα υλικού που αποσπάσθηκε από τον κομήτη το έτος 1862. Ο ρυθμός των μετεώρων όταν η Γη συναντήσει αυτή την, πυκνή ακόμα, λωρίδα είναι πολύ υψηλότερος από ό,τι κατά την υπόλοιπη βροχή.
Αναφέρονται παρατηρήσεις των Περσείδων εδώ και περίπου 20 αιώνες, με αρχαιότερη αναφερόμενη από την Άπω Ανατολή. Μία λαϊκή ονομασία της βροχής αυτής σε Ρωμαιοκαθολικές χώρες είναι «Δάκρυα του Αγίου Λαυρεντίου», καθώς στις 10 Αυγούστου τιμάται η μνήμη του μαρτυρίου του.
Η αρχή της βροχής είναι ορατή από τα μέσα Ιουλίου κάθε χρόνο, με την κορύφωση μεταξύ 9 και 14 Αυγούστου, οπότε ο ρυθμός των μετεώρων φθάνει τα 60 και πλέον ανά ώρα. Εξαιτίας της τροχιάς του κομήτη, από την οποία εξαρτάται η θέση του ακτινοβόλου σημείου, οι Περσείδες παρατηρούνται κυρίως να διασχίζουν το Βόρειο Ημισφαίριο της ουράνιας σφαίρας. Όπως συμβαίνει με πολλούς διάττοντες η δυνατότητα παρατήρησης είναι μεγαλύτερη τις ώρες πριν την αυγή, καθώς περισσότεροι από αυτούς παρασύρονται από την πλευρά της Γης που κινείται προς το ρεύμα τους, κάτι που αντιστοιχεί σε τοπικές ώρες μεταξύ μεσάνυχτα και μεσημέρι. Ενώ πολλοί διάττοντες φτάνουν μεταξύ αυγής και μεσημεριού, δεν είναι συνήθως ορατοί λόγω του φωτός του ήλιου. Μπορούμε να δούμε κάποιους και πριν τα μεσάνυχτα, συχνά δημιουργώντας διάπυρες τροχιές καθώς περνάνε από την ατμόσφαιρα, αφήνοντας μεγάλα φωτεινά ίχνη. Το 2009, ο μέγιστος Ζενίθιος Ωριαίος Ρυθμός προβλέφθηκε σε περίπου 120.
Οι Περσείδες, ενικός ο Περσείδης είναι γένους αρσενικού. Ο διάττοντας Αστέρας από τον αστερισμό του Περσέα.
Μεταγκίτσι Χαλκιδικής

Ιστορικά στοιχεία

Ο οικισμός είναι κτισμένος στη θέση αρχαίας πόλης, που λεγόταν Άσσα. Η έρευνα από τους αρχαιολόγους τοποθετούν την εν λόγω πόλη στη θέση Μαρμαράδες, πάνω από το σημερινό χωριό του Μεταγκιτσίου. Η αρχαία πόλη ονομαζόταν και Άσσηρα και υπήρξε μέλος της Α΄ Αθηναϊκής Συμμαχίας. Για την ονομασία του χωριού οι επικρατέστερες εκδοχές κάνουν λόγο για τη φράση μέλαινα γη από το κοκκινόχωμα που απαντάται στην περιοχή και για τη μετάγγιση των πληθυσμών που σώθηκαν σε γύρω περιοχές, μετά την καταστροφή του σημερινού χωριού από τους Ρωμαίους. Οι κάτοικοι της Μεταγκιτσίου συμμετείχαν στην επανάσταση του 1821. Σπουδαίοι αγωνιστές της επανάστασης του 1821 ήταν ο Γεράκης Δήμου, ο Στέργιος Δήμου, ο Αθανάσιος Ζάχου, ο Αλεξανρής Ιωάννου .
Βαλλωνική γλώσσα

Βαλλωνική κοινωνία και πολιτισμός

Τα Βαλλωνικά ήταν η κυριαρχούσα γλώσσα των Βαλλώνων μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα, αν και διέθεταν μια παθητική γνώση των Γαλλικών. Από την εποχή εκείνη, η χρήση των Γαλλικών έχει επεκταθεί σε τέτοιο βαθμό που σήμερα μόνο το 30-40% του Βαλλωνικού πληθυσμού μιλά την προγονική γλώσσα του. Αναλύοντας τις στατιστικές με βάση την ηλικία, το 70-80% του πληθυσμού άνω των 60 χρόνων μιλούν Βαλλωνικά, ενώ μόλις περίπου το 10% αυτών που είναι κάτω των 30 χρόνων. Η παθητική γνώση των Βαλλωνικών είναι περισσότερο διαδεδομένη: περίπου 36-58% του τμήματος της νεώτερης ηλικίας. 
Με νόμο τα Βαλλωνικά έχουν αναγνωριστεί από το 1990 από την Γαλλική Κοινότητα του Βελγίου, την πολιτιστική αρχή της Βαλλωνίας, ως μία "ιθαγενής τοπική γλώσσα" που πρέπει να διδάσκεται στα σχολεία και να ενθαρρύνεται. Το  Βαλλωνικό πολιτιστικό κίνημα περιλαμβάνει την Union Culturelle Wallonne, έναν οργανισμό με περρισότερους από 200 ερασιτεχνικούς θεατρικούς κύκλους, συγγραφικές ομάδες, και σχολικά συμβούλια. Πάνω από δέκα περίπου Βαλλωνικά περιοδικά εκδίδονται τακτικά, και η Société de Langue et de Littérature Wallonne, ιδρυμένη το 1856, προωθεί την Βαλλωνική λογοτεχνία και τη μελέτη (διαλεκτολογία, ετυμολογία, κ.α.) των τοπικών Ρωμανικών γλωσσών της Βαλλωνίας.
Αγραπιδόκαμπος Χαλκιοπούλων Αιτωλοακαρνανίας

Γεωγραφία - Ιστορία

Ο Αγραπιδόκαμπος βρίσκεται στα δυτικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας και δυτικά της τεχνητής λίμνης των Κρεμαστών. Απέχει 53 χλμ. ΒΑ. από την Αμφιλοχία, 60 χλμ. Β. από το Αγρίνιο και 10 χλμ. Δ. από τη γέφυρα Τατάρνας της λίμνης. Το χωριό είναι κτισμένο επάνω στην επαρχιακή οδό Χαλκιόπουλου - Βίνιανης Ευρυτανίας, ανάμεσα στα χωριά Χαλκιόπουλοι, Τρίκλινο και Ρίγανη. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το 1928 και προσαρτήθηκε στην ήδη υπάρχουσα κοινότητα Χαλκιοπούλων. Σύμφωνα με το πρόγραμμα  Καλλικράτης, μαζί με τα χωριά Άγιοι Θεόδωροι, Άγιος Βλάσιος, Άγιος Μηνάς, Νέο Χαλκιόπουλο, Ξωμερή, Προσήλια, και Χαλκιόπουλοι, συναποτελούν τη Τοπική Κοινότητα Χαλκιοπούλων που ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Ίναχου του Δήμου Αμφιλοχίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 38 κατοίκους.
Τέμενος Σαρένα

Ιστορία

Το τέμενος χτίστηκε αρχικά το 1438 και αρχιτέκτονας ήταν ο Ισάκ Μπέης (Isak Bey) . Την εποχή εκείνη τα περισσότερα τεμένη είχαν, ως οικονομικούς χορηγούς στην κατασκευή τους, σουλτάνους, μπέηδες και πασάδες. Το τέμενος Σαρένα αποτελεί εξαίρεση γιατί είχε ως χορηγούς δύο αδελφές από το Τέτοβο . Δίπλα στο τέμενος, στις όχθες του ποταμού Πένα υπάρχει ένα τουρκικό χαμάμ.
Ο Αμπντουραχμάν Πασάς το ξανάχτισε και επέκτεινε το τέμενος το 1833 .
Το 1991, η ισλαμική κοινότητα του Τέτοβο έχτισε φράκτη-τείχος περιμετρικά του τεμένους χρησιμοποιώντας τυπική οθωμανική αρχιτεκτονική.
Το 2010 εγκρίθηκε κονδύλι 120.000 Σλαβομακεδονικών δηνάριων και συντηρήθηκε η εξωτερική διακόσμηση . Το 2011 εγκρίθηκε χορηγία 94.700 ευρώ από τις ΗΠΑ για την συντήρηση και αναστήλωση της πρόσοψης .

Αρχιτεκτονική

Αντίθετα με τις παραδοσιακές οθωμανικές διακοσμήσεις με κεραμικά πλακάκια τοίχου, το τέμενος Σαρένα έχει έντονες διακοσμήσεις με απεικονίσεις λουλουδιών . Περισσότερα από 30.000 αυγά χρησιμοποιήθηκαν για να φτιαχτεί το χρώμα-στίλβωση της διακόσμησης . Άλλη μια σημαντική διαφορά μεταξύ του τεμένους αυτού και των υπόλοιπων οθωμανικών τζαμιών είναι ότι δεν έχει εξωτερικό θόλο/τρούλο .

Μαυσωλείο

Στην αυλή του τεμένους υπάρχει κήπος με λουλούδια, συντριβάνι και οκταγωνικό μαυσωλείο όπου βρίσκονται θαμμένες οι αδελφές Hurshida και Mensure οι οποίες χρηματοδότησαν την κατασκευή  το 1438 .

Σημείωση

α.Διαφορετικές πηγές τοποθετούν την ανέγερσή του το 1438, το 1459 ή το 1495.