Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision

Προέλευση

Στη δεκαετία του 1950, και ενώ η μεταπολεμική Ευρώπη ανοικοδομούνταν, η EBU (με έδρα την Ελβετία), συνέλαβε την ιδέα ενός διεθνούς διαγωνισμού τραγουδιού όπου θα συμμετείχαν χώρες σε ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα, το οποίο θα μεταδιδόταν ταυτόχρονα σε όλες τις χώρες της EBU. Αυτή η ιδέα γεννήθηκε το 1955 σε μια συνεδρίαση στο Μονακό από τον Marcel Bezençon έναν Γάλλο που εργαζόταν στην EBU. O διαγωνισμός που προτάθηκε είχε ως βάση το διαγωνισμό τραγουδιού του Σαν Ρέμο (Ιταλία) και επίσης είχε την πρόκληση ενός τεχνολογικού πειράματος ζωντανής τηλεόρασης. Εκείνη την εποχή ήταν πολύ φιλόδοξο σχέδιο να συμμετέχουν χώρες σε ένα ευρύ τηλεοπτικό δίκτυο. Δορυφορική τηλεόραση τότε δεν υπήρχε και το λεγόμενο «Δίκτυο Eurovision» αποτελούταν από επίγειους αναμεταδότες.
Το όνομα "Eurovision" χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά για να περιγράψει την EBU το 1951 από το δημοσιογράφο George Campey. O πρώτος διαγωνισμός διοργανώθηκε στην πόλη Λουγκάνο της Ελβετίας στις 24 Μαΐου 1956. Επτά χώρες συμμετείχαν, κάθε μία με δύο τραγούδια, σύνολο 14. Ήταν η μοναδική φορά που επιτράπηκε κάθε χώρα να στείλει πάνω από ένα τραγούδι. Από το 1957 και έπειτα κάθε συμμετέχουσα χώρα εκπροσωπείται με ένα τραγούδι. Ο πρώτος διαγωνισμός είχε ως νικητή τη διοργανώτρια Ελβετία.

Μορφή

Η μορφή του διαγωνισμού έχει αλλάξει κατά τη διάρκεια των ετών, ωστόσο η κύρια μορφή του παραμένει η ίδια: Οι συμμετέχουσες χώρες εκπροσωπούνται από τραγούδια που πρέπει να ερμηνευτούν ζωντανά στο διαγωνισμό. Το πρόγραμμα μεταδίδεται ζωντανό και ταυτόχρονα από την EBU σε όλες τις συμμετέχουσες (και όχι μόνο) χώρες. Μια χώρα συμμετέχει εκπροσωπούμενη από τον ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό της (κρατικό ή ιδιωτικό) που είναι μέλος της EBU. Κατά τη διάρκεια του προγράμματος και αφού έχουν ερμηνευτεί όλα τα τραγούδια, υπάρχει η ψηφοφορία όπου η κάθε χώρα ψηφίζει τις υπόλοιπες χώρες, αλλά δεν ψηφίζει το δικό της τραγούδι. Το τραγούδι που συγκεντρώνει τις περισσότερες ψήφους ανακηρύσσεται νικητής, ο συνθέτης και ο στιχουργός λαμβάνουν ένα βραβείο και η χώρα που εκπροσωπούν κερδίζει το δικαίωμα να διοργανώσει τον διαγωνισμό την επόμενη χρονιά (αν το επιθυμεί).
Η έναρξη του προγράμματος γίνεται από ένα (ή περισσότερους) παρουσιαστές να καλωσορίζουν τους θεατές στο διαγωνισμό, τόσο στην αγγλική όσο και στη γαλλική γλώσσα. Οι χώρες που φιλοξενούν τον διαγωνισμό βρίσκουν την ευκαιρία να διαφημίσουν τη χώρα τους σε ένα μεγάλο διεθνές τηλεοπτικό κοινό με τα βίντεο που μεταδίδονται κατά την διάρκεια των τραγουδιών (γνωστά ως card postal – έχουν σαν σκοπό να δώσουν χρόνο για την προετοιμασία της σκηνής). Το τραγούδι το οποίο κερδίζει το διαγωνισμό, κλείνει στο τέλος της βραδιάς τη διοργάνωση.
Το μουσικό θέμα που πρέπει να μεταδίδεται από όλες τις συμμετέχουσες χώρες πριν και μετά την λήξη του διαγωνισμού είναι το "Te Deum" του Μαρκ-Αντουάν Σαρπαντιέ (Marc-Antoine Charpentier).
Ο τελικός διοργανώνεται κάποιο Σάββατο της Άνοιξης και μεταδίδεται στις 20:00 ώρα Μέσου χρόνου Γκρίνουιτς (21:00 Ώρα Κεντρικής Ευρώπης ή 22:00 Ώρα Ανατολικής Ευρώπης). Συνήθως επιλέγεται κάποιο Σάββατο του Μαΐου, αν και έχει διοργανωθεί και κατά τον Μάρτιο και κατά τον Απρίλιο. Από το 2004, λόγω του αυξημένου αριθμού των συμμετεχόντων, διοργανώνεται ημιτελικός την Πέμπτη πριν τον τελικό. Για τον ίδιο λόγο από το 2008 διοργανώνονται 2 ημιτελικοί ο πρώτος την Τρίτη πριν τον τελικό και ο δεύτερος την Πέμπτη.

Χώρα διεξαγωγής

Οι περισσότερες δαπάνες του διαγωνισμού καλύπτονται από εμπορικούς χορηγούς και συνεισφορές από τα άλλα συμμετέχοντα έθνη. Ο διαγωνισμός θεωρείται μια μοναδική ευκαιρία για την προώθηση της χώρας υποδοχής ως τουριστικού προορισμού. Το καλοκαίρι του 2005, η Ουκρανία κατάργησε τη συνήθη απαίτηση θεώρησης για τους επισκέπτες από την ΕΕ ώστε να συμπέσει με τη φιλοξενία της εκδήλωσης.
Οι προετοιμασίες για την εκδήλωση ξεκινούν λίγες εβδομάδες μετά τη νίκη του οικοδεσπότη το προηγούμενο έτος και επιβεβαιώνουν στην EBU ότι προτίθενται - και έχουν την ικανότητα να φιλοξενήσουν το γεγονός. Εθνική ή περιφερειακή πρωτεύουσα - και προσδιορίζεται ένας κατάλληλος χώρος συναυλιών. Οι δύο μεγαλύτεροι χώροι συναυλιών ήταν ο Parken στην Κοπεγχάγη (ο οποίος φιλοξένησε περίπου 38.000 άτομα όταν η Δανία φιλοξένησε το 2001) και το Esprit Arena στο Ντίσελντορφ (το οποίο φιλοξένησε το 2011 περίπου 36.500 άτομα στη Γερμανία). Η μικρότερη πόλη που φιλοξενούσε ήταν το Μίλστριτ στην κομητεία Κορκ της Ιρλανδίας, το 1993. Το χωριό είχε πληθυσμό 1.500 - παρόλο που ο χώρος του Green Glens Arena μπορούσε να χωρέσει έως και 8.000 άτομα.
Το ξενοδοχείο και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης στην περιοχή είναι πάντοτε χρήσιμα για την επιλογή μιας πόλης και ενός χώρου φιλοξενίας. Στο Κίεβο το 2005, τα δωμάτια των ξενοδοχείων ήταν σπάνια καθώς οι διοργανωτές του διαγωνισμού ζήτησαν από την ουκρανική κυβέρνηση να θέσει ένα μπλοκ στις κρατήσεις που δεν έλεγξαν οι ίδιοι μέσω των επίσημων εκχωρήσεων ή των πακέτων περιοδείας: αυτό οδήγησε στην ακύρωση των κρατήσεων ξενοδοχείων πολλών ατόμων.

Λογότυπο και θέμα

Το προηγούμενο γενικό λογότυπο εισήχθη για τον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2004 στην Τουρκία, για να δημιουργήσει μια συνεπή οπτική ταυτότητα. Η σημαία της χώρας υποδοχής εμφανίζεται στην καρδιά του γενικού λογότυπου. Κάθε χρόνο, η χώρα υποδοχής δημιουργεί ένα υπο-θέμα το οποίο συνήθως συνοδεύεται και εκφράζεται με υπο-λογότυπο και σύνθημα. Το θέμα και το σύνθημα ανακοινώνονται από την EBU και τον εθνικό ραδιοτηλεοπτικό φορέα της χώρας υποδοχής.
Το γενικό λογότυπο ανανεώθηκε το 2014, δέκα χρόνια μετά τη δημιουργία του πρώτου γενικού λογότυπου. Το ανανεωμένο λογότυπο διεξήχθη από τον επικεφαλής σχεδιαστή Cornelis Jacobs και την ομάδα του Cityzen Agency. Το λογότυπο χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στο διαγωνισμό του 2015, την 60ή επέτειο του διαγωνισμού.

Εβδομάδα της Eurovision

Ο όρος "Εβδομάδα της Eurovision" χρησιμοποιείται για να αναφερθεί στην εβδομάδα κατά την οποία λαμβάνει χώρα ο Διαγωνισμός. Δεδομένου ότι είναι μια ζωντανή εκπομπή, ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision απαιτεί από τους καλλιτέχνες να έχουν τελειοποιήσει τις πράξεις τους σε πρόβες, ώστε το πρόγραμμα να τρέξει ομαλά. Εκτός από τις πρόβες στις χώρες καταγωγής τους, κάθε συμμετέχων έχει την ευκαιρία να δοκιμάσει τη σκηνή της αίθουσας της Eurovision. Αυτές οι πρόβες πραγματοποιούνται κατά τη διάρκεια αρκετών ημερών πριν από την επίδειξη του Σαββάτου και κατά συνέπεια οι αντιπροσωπείες φτάνουν στην πόλη υποδοχής πολλές ημέρες πριν από την εκδήλωση. Οι δημοσιογράφοι και οπαδοί είναι επίσης παρόντες κατά τις προηγούμενες ημέρες και έτσι τα γεγονότα της Eurovision διαρκούν πολύ περισσότερο από μερικές ώρες τηλεόρασης. Διάφορα επίσημα διαπιστευμένα ξενοδοχεία επιλέγονται για τις αντιπροσωπείες να παραμείνουν μέσα, Οι υπηρεσίες λεωφορείων χρησιμοποιούνται για τη μεταφορά των ερμηνευτών και των συνοδών ανθρώπων προς και από το χώρο του διαγωνισμού.
Κάθε συμμετέχων ραδιοτηλεοπτικός φορέας διορίζει έναν επικεφαλής αντιπροσωπείας, του οποίου το έργο είναι να συντονίζει τα κινήματα των μελών των εκπροσώπων και ο οποίος ενεργεί ως εκπρόσωπος της χώρας αυτής στην EBU στην πόλη υποδοχής. Τα μέλη των αντιπροσωπειών περιλαμβάνουν καλλιτέχνες, στιχουργούς, συνθέτες, επίσημους αξιωματούχους Τύπου και - στα χρόνια όπου ερμηνεύτηκαν τραγούδια με μια ζωντανή ορχήστρα - έναν αγωγό. Επίσης, εάν είναι επιθυμητό, ​​υπάρχει και ένας σχολιαστής: κάθε ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός μπορεί να παρέχει τα δικά του σχόλια για την τηλεοπτική ή / και ραδιοφωνική του ροή, τα οποία θα εκπέμπονται σε κάθε χώρα. Οι σχολιαστές δίδονται αφιερωμένα περίπτερα σχολιασμού που βρίσκονται γύρω από το πίσω μέρος της αρένας πίσω από το κοινό.

Πρόβες και συνεντεύξεις τύπου

Από το 2004, οι πρώτες πρόβες άρχισαν την Κυριακή σχεδόν δύο εβδομάδες πριν από τον Μεγάλο Τελικό. Υπάρχουν δύο περίοδοι πρόβας για κάθε χώρα. Οι χώρες που συμμετέχουν στους ημιτελικούς έχουν την πρώτη τους πρόβα για τέσσερις ημέρες από την πρώτη Κυριακή μέχρι την Τετάρτη. Το δεύτερο είναι από την Πέμπτη έως την Κυριακή. Οι χώρες που έχουν ήδη προκριθεί άμεσα στην πρόκριση του Μεγάλου Τάγματος το Σάββατο και την Κυριακή.
Μετά από πρόβες από κάθε χώρα, η αντιπροσωπεία συναντά τον καλλιτεχνικό διευθυντή της εκπομπής στην αίθουσα προβολής βίντεο. Εδώ, παρακολουθούν τα footage της πρόβας που μόλις εκτελέστηκε. Σε αυτό το σημείο, ο επικεφαλής της αντιπροσωπείας μπορεί να γνωστοποιεί τυχόν ειδικές απαιτήσεις που απαιτούνται για την εκτέλεση και να τις ζητά από τον ραδιοτηλεοπτικό φορέα. Μετά από αυτή τη συνάντηση, η αντιπροσωπεία διοργανώνει συνέντευξη Τύπου όπου τα μέλη του διαπιστευμένου Τύπου μπορεί να τους θέσει ερωτήσεις. Οι πρόβες και οι συνεντεύξεις τύπου διεξάγονται παράλληλα. Έτσι μια χώρα κρατάει τη συνέντευξη Τύπου, ενώ η επόμενη βρίσκεται στην αίθουσα πρόβας. Μια τυπωμένη περίληψη των ερωτήσεων και απαντήσεων που προκύπτουν από τις συνεντεύξεις Τύπου παράγεται από το γραφείο τύπου του κεντρικού γραφείου και διανέμεται στις περιστροφικές τρύπες των δημοσιογράφων.
Πριν από κάθε ημιτελικό διεξάγονται τρεις πρόβες φόρεμα. Δύο πρόβες πραγματοποιούνται την προηγούμενη μέρα (το απόγευμα και το άλλο το βράδυ), ενώ το τρίτο πραγματοποιείται το απόγευμα της ζωντανής εκδήλωσης. Δεδομένου ότι τα εισιτήρια για τις ζωντανές εμφανίσεις είναι συχνά σπάνια, τα εισιτήρια πωλούνται επίσης για να μπορέσει το κοινό να παραστεί σε αυτές τις πρόβες φόρεμα.
Το ίδιο ισχύει και για τον τελικό, με δύο πρόβες την Παρασκευή και το τρίτο το Σάββατο το απόγευμα πριν από τη ζωντανή μετάδοση του μεγάλου τελικού το Σάββατο το βράδυ. Και για τους ημιτελικούς και για τον τελικό, η δεύτερη πρόβα στο φόρεμα είναι και ο Τελικός της Κριτικής Επιτροπής, όπου οι κριτές από κάθε χώρα κατατάσσουν τις ψήφους τους. Αυτό σημαίνει ότι το 50% του αποτελέσματος έχει ήδη αποφασιστεί πριν από τη διεξαγωγή των ζωντανών αγώνων.

Πάρτι και Euroclub

Τη Δευτέρα το βράδυ της εβδομάδας Eurovision, γίνεται παραδοσιακά η υποδοχή ενός Δημάρχου, όπου η διοίκηση της πόλης φιλοξενεί μια γιορτή που έρχεται στην πόλη τους. Αυτό γίνεται συνήθως σε μια μεγάλη πόλη που ανήκει στο κέντρο της πόλης. Όλες οι αντιπροσωπείες καλούνται και το πάρτυ συνήθως συνοδεύεται από ζωντανή μουσική, δωρεάν φαγητό και ποτό και -τα τελευταία χρόνια - πυροτεχνήματα.
Μετά το ημιτελικό και το μεγάλο τελικό, υπάρχουν μέρη μετά την επίδειξη, που πραγματοποιούνται είτε σε μια εγκατάσταση στο συγκρότημα του χώρου είτε σε άλλη κατάλληλη θέση εντός της πόλης.
Ένα Euroclub πραγματοποιείται κάθε βράδυ της εβδομάδας: είναι ένα νυχτερινό κέντρο με θέμα την Eurovision, στο οποίο προσκαλούνται όλοι οι διαπιστευμένοι υπάλληλοι. Κατά τη διάρκεια της εβδομάδας, πολλές αντιπροσωπείες φιλοξένησαν παραδοσιακά τα δικά τους κόμματα εκτός από τα επίσημα χορηγούμενα. Ωστόσο, στη νέα χιλιετία υπήρξε η τάση των εθνικών αντιπροσωπειών να συγκεντρώσουν τη δραστηριότητά τους και να πραγματοποιήσουν τις εορταστικές εκδηλώσεις τους στο ευρωπαϊκό κλαμπ.

Κανονισμοί

Πρέπει να τηρούνται πολλοί λεπτομερείς κανόνες από τα συμμετέχοντα έθνη και κάθε χρόνο να εκδίδεται νέα έκδοση, για παράδειγμα οι κανόνες ορίζουν διάφορες προθεσμίες, συμπεριλαμβανομένης της ημερομηνίας κατά την οποία όλοι οι συμμετέχοντες ραδιοτηλεοπτικοί οργανισμοί πρέπει να υποβάλουν στην EBU την τελική καταγεγραμμένη έκδοση του τραγουδιού τους. Οι κανόνες καλύπτουν επίσης τις συμφωνίες χορηγίας και τα δικαιώματα των ραδιοτηλεοπτικών φορέων να επαναμεταδώσουν την εκπομπή. Οι πιο αξιοσημείωτοι κανόνες που επηρεάζουν τη μορφή και την παρουσίαση του διαγωνισμού έχουν αλλάξει με την πάροδο των ετών και τονίζονται εδώ.

Ζωντανή μουσική

Όλα τα φωνητικά πρέπει να τραγουδηθούν ζωντανά. Δεν επιτρέπονται φωνές στις οπίσθιες τροχιές. Το 1999, το κροατικό τραγούδι που ερμήνευσε ο Doris Dragović και το οποίο συνέθεσε ο Tonči Huljić χαρακτήρισε τους ήχους στην πίσω τροχιά τους που ακουγόταν ύποπτα σαν ανθρώπινες φωνές. Η κροατική αντιπροσωπεία δήλωσε ότι δεν υπήρχαν ανθρώπινες φωνές, αλλά μόνο ψηφιακά συνθετικοί ήχοι που αναπαράγουν φωνητικά. Εντούτοις, η EBU αποφάσισε ότι είχαν παραβιάσει το πνεύμα των κανόνων και τους αποδέσμευσε το 33% των συνολικών πόντων τους κατά το ίδιο έτος για τον υπολογισμό του πενταετούς μέσου όρου των σημείων τους για τα μελλοντικές προκρίσεις.
Από το 1956 έως το 1998, η χώρα υποδοχής ήταν υποχρεωμένη να παρέχει μια ζωντανή ορχήστρα. Πριν από το 1973, όλη η μουσική έπρεπε να παίξει από την ορχήστρα υποδοχής. Από το 1973 και μετά, έγιναν αποδεκτές οι προ-εγγεγραμμένες, μη φωνητικές διαδρομές υποστήριξης - παρόλο που η χώρα υποδοχής ήταν ακόμα υποχρεωμένη να παρέχει μια ζωντανή ορχήστρα προκειμένου να δώσει στους συμμετέχοντες τη δυνατότητα επιλογής. Αν χρησιμοποιήθηκε ένα υπόβαθρο, τότε όλα τα όργανα που ακούστηκαν στην πίστα έπρεπε να είναι παρόντα στη σκηνή. Το 1997, η απαίτηση αυτή καταργήθηκε.
Το 1999 καταργήθηκε η απαίτηση για μια ζωντανή ορχήστρα: έμεινε ως προαιρετική συνεισφορά. Ο ίδιος ο φιλοξενούμενος, IBA του Ισραήλ, αποφάσισε να μην χρησιμοποιήσει μια ορχήστρα για να εξοικονομήσει έξοδα και έτσι το 1999 ήταν το πρώτο έτος όπου όλα τα τραγούδια έπαιζαν ως προ-εγγεγραμμένα υποστηρικτικά κομμάτια (σε συνδυασμό με ζωντανά φωνητικά).

Παρουσίαση των βαθμών

Αφού ολοκληρωθεί η πράξη διαστήματος, όταν έχουν υπολογιστεί όλα τα σημεία, ο/οι παρουσιαστής (-ες) της επίδειξης καλεί σε κάθε χώρα που θα διεξάγει την ψηφοφορία με τη σειρά της να τους καλέσει να ανακοινώσουν τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας τους. Πριν από το 1994 οι ανακοινώσεις έγιναν μέσω τηλεφωνικών γραμμών. Με τον ήχο να διοχετεύεται στην αίθουσα για να ακούσει το ακροατήριο και πάνω από την τηλεοπτική μετάδοση. Ωστόσο, από το 1994 και εξής, οι ανακοινώσεις παρουσιάστηκαν οπτικά. Συχνά, κάθε χώρα έχει τη δυνατότητα να δείξει ότι ο εκπρόσωπός της βρίσκεται μπροστά σε ένα σκηνικό που περιλαμβάνει ένα διάσημο μέρος στη χώρα. Για παράδειγμα, ο Γάλλος εκπρόσωπος μπορεί να δει να στέκεται μπροστά στον Πύργο του Άιφελ ή ένας Ιταλός παρουσιαστής να μπορεί να δει με το Κολοσσαίο στο παρασκήνιο.
Από το 1957 έως το 1962, οι συμμετέχουσες χώρες κλήθηκαν στην αντίθετη σειρά της παρουσίασης των τραγουδιών τους και από το 1963 έως το 2003 κλήθηκαν στην ίδια σειρά με την παρουσίαση των τραγουδιών τους (εκτός από το 1974). Από το 2004, όταν εισήχθησαν οι ημιτελικοί, η σειρά των ανακοινώσεων των χωρών που ψήφισαν άλλαξε, Και οι χώρες που δεν έκαναν τον τελικό κάθε χρόνο θα μπορούσαν επίσης να ψηφίσουν. Το 2004, οι χώρες κλήθηκαν με αλφαβητική σειρά (σύμφωνα με τους κωδικούς τους ISO). Το 2005, οι ψήφοι των χωρών του ημιτελικού που δεν προκρίθηκαν ανακοινώθηκαν πρώτα, στην κανονική τους πορεία το βράδυ της Πέμπτης. Τότε οι φιναλίστ έδωσαν τις ψήφους τους στη δική τους σειρά απόδοσης. Μεταξύ του 2006 και του 2010 πραγματοποιήθηκε ξεχωριστή κλήρωση για να καθοριστεί η σειρά με την οποία οι χώρες θα παρουσιάσουν τις ψήφους τους. Το 2011, η σειρά ψηφοφορίας καθορίστηκε από τα αποτελέσματα μιας κριτικής επιτροπής την ημέρα πριν από τον τελικό, έτσι ώστε να δημιουργηθεί όσο το δυνατόν περισσότερη αγωνία κατά την αποκάλυψη των ψήφων.
Από το 1971 έως το 1973, κάθε χώρα έστειλε δύο ενόρκους, οι οποίοι ήταν παρόντες στο χώρο του διαγωνισμού (αν και οι επιτροπές του 1972 ήταν κλειδωμένες στη μεγάλη αίθουσα του Κάστρου του Εδιμβούργου) και ανακοίνωσαν τις ψήφους τους καθώς η κάμερα εκπαιδεύτηκε πάνω τους. Το 1973 ένας από τους Ελβετούς ενόρκους έκανε μια μεγάλη επίδειξη της παρουσίασης των ψήφων του με φανταχτερά χειρονομίες. Αυτό το σύστημα αποσύρθηκε το επόμενο έτος.
Το 1956 δεν παρουσιάστηκαν δημόσιες ψήφοι: μια κλειστή κριτική επιτροπή ανακοίνωσε απλώς ότι η Ελβετία είχε κερδίσει. Από το 1957 έως το 1987, τα σημεία επιδείχθηκαν σε ένα φυσικό πίνακα αποτελεσμάτων στην πλευρά της σκηνής. Καθώς προχωρούσε η ψηφιακή τεχνολογία γραφικών, οι φυσικοί πίνακες αποτελεσμάτων αντικαταστάθηκαν το 1988 από μια ηλεκτρονική αναπαράσταση που θα μπορούσε να εμφανιστεί στην οθόνη της τηλεόρασης με τη θέληση του διευθυντή του προγράμματος.
Το 2006, η EBU αποφάσισε να εξοικονομήσει χρόνο κατά τη διάρκεια της εκπομπής - πολλά από τα οποία είχαν αναληφθεί με την ανακοίνωση κάθε σημείου - επειδή υπήρχε ένας ολοένα αυξανόμενος αριθμός χωρών που ψηφίζουν. Από τότε, οι ψηφοφορίες από 1 έως 7 από κάθε χώρα εμφανίζονται αυτόματα στην οθόνη και τα υπόλοιπα σημεία (8, 10 και 12) αναγιγνώσκονται με αύξουσα σειρά από τον εκπρόσωπο, με αποκορύφωμα το μέγιστο 12 πόντους. Οι χώρες πρέπει να ανακοινώνουν τα ονόματα και τα σημεία της χώρας είτε στα αγγλικά είτε στα γαλλικά και τα αποτελέσματα επαναλαμβάνονται από τους παρουσιαστές του διαγωνισμού στην άλλη γλώσσα. Για τον λόγο αυτό, η έκφραση douze σημεία όταν ο οικοδεσπότης ή ο εκπρόσωπος δηλώνει την κορυφαία βαθμολογία στα γαλλικά συνδέεται ευρέως με τον διαγωνισμό σε ολόκληρη την ήπειρο. Από το 2016, ανακοινώνεται μόνο το όνομα της χώρας με τον κορυφαίο βαθμό (δωδεκάρι), με τους βαθμούς που απονεμήθηκαν στις άλλες 9 χώρες να εμφανίζονται σε πίνακα αποτελεσμάτων στην οθόνη κατά την ανακοίνωση. Επιπλέον, μόνο οι βαθμοί κριτικής επιτροπής ανακοινώνονται ανά χώρα. Τα αποτελέσματα της τηλεψηφοφορίας ανακοινώνονται συνολικά, από τη χαμηλότερη βαθμολογία στη χώρα έως την υψηλότερη. Μετά την ανακοίνωση του νικητή, οι βαθμοί της τηλεψηφοφορίας από τη χώρα από την οποία παρακολουθείται ο διαγωνισμός εμφανίζονται εν συντομία στην οθόνη.Από το 2019 τα αποτελέσματα της τηλεψηφοφορίας ανακοινώνονται με μία μικρή διαφορά: πλέον ανακοινώνονται ααρχίζοντας με την χώρα που συγκέντρωσε την χαμηλότερη βαθμολογία στις κριτικές επιτροπές και τελειώνοντας με την χώρα που συγκέντρωσε την υψηλότερη(στις κριτικές επιτροπές).Αυτή η αλλαγή έχει ως αποτέλεσμα την μεγαλύτερη αγωνία των τηλεθεατών.

Ισοπαλίες για την πρώτη θέση

Το 1969, τέσσερις από τις δεκαέξι χώρες που συμμετείχαν, η Γαλλία, η Ισπανία, οι Κάτω Χώρες και το Ηνωμένο Βασίλειο, έδεσαν την πρώτη θέση με 18 μονάδες. Δεν υπήρχε τίποτα στους κανόνες για να αποφασιστεί ένας τελικός νικητής, και οι τέσσερις δήλωσαν κοινά νικητές. Αυτό προκάλεσε μεγάλη δυσαρέσκεια στις περισσότερες από τις άλλες συμμετέχουσες χώρες και απειλήθηκαν οι μαζικές απολύσεις. Η Φινλανδία, η Νορβηγία, η Σουηδία και η Πορτογαλία δεν συμμετείχαν στον Διαγωνισμό του 1970 ως διαμαρτυρία ενάντια στα αποτελέσματα του προηγούμενου έτους. Αυτό οδήγησε την EBU να εισαγάγει έναν κανόνα διακοπής της ισοπαλίας.
Σύμφωνα με τους ισχύοντες κανόνες, σε περίπτωση που περισσότερες από μία χώρες βαθμολογούν τον ίδιο συνολικό αριθμό πόντων, υπολογίζεται ο αριθμός των χωρών που έδωσαν βαθμούς σε κάθε μία από τις συνδεδεμένες χώρες και εκείνος που έλαβε πόντους από τις περισσότερες χώρες Είναι ο νικητής. Εάν οι αριθμοί εξακολουθούν να είναι συνδεδεμένοι, υπολογίζεται πόσες ομάδες μέγιστων βαθμών (12 βαθμών) κάθε χώρας έλαβαν. Εάν υπάρχει ακόμα ισοπαλία, συγκρίνονται οι αριθμοί των βαθμολογιών των 10 σημείων - και στη συνέχεια οι αριθμοί των βαθμολογιών των 8 σημείων, όλος ο τρόπος κάτω από τη λίστα. Στην εξαιρετικά απίθανη εκδήλωση εκεί όπου εξακολουθεί να υπάρχει ισοπαλία για την πρώτη θέση, το τραγούδι που εκτελείται νωρίτερα με την τρέχουσα σειρά κηρύσσεται νικητής, εκτός εάν η χώρα υποδοχής εκτελείται πρώτα στην τρέχουσα σειρά. Από το 2008, ο ίδιος κανόνας ισοπαλίας ισχύει και για όλες τις υπόλοιπες θέσεις.
Μέχρι το 2019, η μόνη φορά από το 1969, όταν δύο ή περισσότερες χώρες έδεσαν την πρώτη θέση μόνο σε συνολικούς βαθμούς, ήταν το 1991, όταν η Γαλλία και η Σουηδία έφτασαν στην πρώτη θέση με 146 βαθμούς. Εκείνη την εποχή, οι κανόνες δεν περιλάμβαναν τον υπολογισμό του αριθμού των χωρών που παραχώρησαν βαθμούς στα τραγούδια των χωρών αυτών, αλλά άρχισαν με την καταμέτρηση των δώδεκα βαθμών που απονεμήθηκαν. Τόσο η Γαλλία όσο και η Σουηδία είχαν λάβει τέσσερα σετ 12 πόντων. Ωστόσο, επειδή η Σουηδία έλαβε περισσότερα σύνολα βαθμολογιών των 10 βαθμών, κηρύχθηκαν νικητές. Εάν ο ισχύων κανόνας ήταν σε εξέλιξη, η Γαλλία θα είχε κερδίσει αντ' αυτού.

Εκπομπή

Κάθε συμμετέχων ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός υποχρεούται να μεταδίδει την εκπομπή στο σύνολό της: συμπεριλαμβανομένων όλων των τραγουδιών, της ανακεφαλαίωσης, της ψηφοφορίας και της επανάληψης, παρακάμπτοντας μόνο την πράξη διαστημάτων για διαφημιστικά διαλείμματα, αν το επιθυμούν. Από το 1999 και εξής, οι ραδιοτηλεοπτικοί οργανισμοί που επιθυμούσαν να το κάνουν έλαβαν την ευκαιρία να λάβουν περισσότερα διαλείμματα διαφήμισης ως σύντομα, ενώ στο πρόγραμμα εισήχθησαν μη ουσιαστικά διαλείμματα. Τρεις μεγάλες διακοπές ή προαπαιτήσεις της μετάδοσης του διαγωνισμού έχουν πραγματοποιηθεί από το 1999. Ο ολλανδικός δημόσιος ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός έβαλε την εκπομπή του τελικού 2000 για να παράσχει κάλυψη ειδήσεων επειγόντων περιστατικών για ένα σημαντικό περιστατικό, την καταστροφή πυροτεχνημάτων του Enschede. Η RTVE της Ισπανίας καθυστέρησε τη μετάδοση του δεύτερου ημιτελικού στον διαγωνισμό του 2009, λόγω του τουρνουά τένις της Madrid Open. Ο αλβανικός δημόσιος ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός αναβάλλει την εκπομπή του πρώτου ημιτελικού το 2012 για να παρέχει κάλυψη ειδήσεων έκτακτης ανάγκης για το ατύχημα με το λεωφορείο Qafa e Vishës. Το 2018, ο Κινέζικος ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός Mango TV επεξεργάστηκε τα αλβανικά και ιρλανδικά τραγούδια από τη μετάδοση του πρώτου ημιτελικού για παραβιάσεις των κινεζικών ρυθμίσεων εκπομπής. Ο αλβανός καλλιτέχνης είχε ορατά τατουάζ και το ιρλανδικό τραγούδι παρουσίαζε μια ιστορία που έδειχνε βινιέτες ενός ομοφυλόφιλου ζευγαριού. Η Eurovision τερμάτισε τα δικαιώματα μετάδοσης του Mango όταν ο ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός αρνήθηκε να δεχτεί τον δεύτερο ημιτελικό και τον μεγάλο τελικό χωρίς επεξεργασία.

Κατάσταση αρχείου

Ο πρώτος Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision το 1956 μεταδόθηκε ζωντανά και δεν καταγράφηκε ποτέ και μόνο μια ηχητική καταγραφή της ραδιοφωνικής εκπομπής επέζησε από την αρχική εκπομπή. Η ένατη έκδοση το 1964 που φιλοξένησε το Danmarks Radio καταγράφηκε σε κασέτα, αλλά μια πυρκαγιά κατέστρεψε την ηχογράφηση και δεν είναι γνωστό αν κάποιος άλλος τηλεοπτικός σταθμός στην Ευρώπη έχει ένα άλλο αντίγραφο. Μόνο μικρά τμήματα της αρχικής εκπομπής και ήχου από τη ραδιοφωνική μετάδοση έχουν επιβιώσει.
Στα τέλη του 2011, η EBU είχε αρχίσει την αρχειοθέτηση όλων των διαγωνισμών από την πρώτη έκδοση του 1956, προκειμένου να οριστικοποιηθεί πριν από το Διαγωνισμό του 2015 για την 60η επέτειο. Αργότερα αναφέρθηκε ότι το αρχείο είναι έτοιμο και θα κυκλοφορήσει την 60η επέτειο με τη διάθεση του περιεχομένου στους δημοσιογράφους σε μορφή που είναι έτοιμη για εκπομπή, προσφέροντας ταυτόχρονα πρόσβαση στο "επιλεγμένο περιεχόμενο" μέσω της επίσημης ιστοσελίδας της Eurovision.

Θέματα πολιτικής αναγνώρισης

Το 1978, που φιλοξένησε στο Παρίσι μόνο ένα μήνα μετά τη σύγκρουση στο Νότιο Λίβανο του 1978, κατά τη διάρκεια της ισραηλινής εισόδου, ο ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός JRTV της Ιορδανίας ανέστειλε την εκπομπή και παρουσίασε φωτογραφίες λουλουδιών. Όταν έγινε φανερό κατά τα τελευταία στάδια της ακολουθίας των ψηφοφοριών ότι το τραγούδι του Ισραήλ "A-Ba-Ni-Bi" επρόκειτο να κερδίσει τον διαγωνισμό, η JRTV τερμάτισε απότομα τη μετάδοση. Στη συνέχεια, τα Ιορδανικά ΜΜΕ αρνήθηκαν να αναγνωρίσουν ότι το Ισραήλ είχε κερδίσει και ανακοίνωσε ότι ο νικητής ήταν το Βέλγιο (που είχε έρθει στην 2η θέση). Το 1981, η JRTV δεν δημοσίευσε την ψηφοφορία επειδή το όνομα του Ισραήλ εμφανίστηκε στον πίνακα αποτελεσμάτων.
Το 2005, ο Λίβανος σκόπευε να συμμετάσχει στον διαγωνισμό. Ωστόσο, ο νόμος του Λιβάνου δεν επιτρέπει την αναγνώριση του Ισραήλ και, ως εκ τούτου, ο Λιβανέζος ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός Télé Liban δεν είχε την πρόθεση να διαβιβάσει την ισραηλινή είσοδο. Η EBU τους πληροφόρησε ότι μια τέτοια πράξη θα παραβίαζε τους κανόνες του διαγωνισμού και, στη συνέχεια, ο Λίβανος αναγκάστηκε να αποσυρθεί από τον διαγωνισμό. Η καθυστερημένη ανάληψή τους έγινε πρόστιμο, αφού είχαν ήδη επιβεβαιώσει τη συμμετοχή τους και είχε λήξει η προθεσμία. Ωστόσο, τα λευκώματα του Eurovision Song Contest εξακολουθούσαν να πωλούνται στα λιβανέζικα μουσικά καταστήματα μέχρι το 2009, με τη λέξη Israel να διαγράφεται από το πίσω εξώφυλλο. Από το 2010, τα άλμπουμ απαγορεύτηκαν πλήρως από την πώληση.
Το 2009, το τραγούδι "We Do not Wanna Put In" επελέγη για να εκπροσωπήσει τη Γεωργία. Ωστόσο, το κείμενο του τραγουδιού απαγορεύτηκε από την Eurovision καθώς ερμηνεύτηκε ως κριτική εναντίον του πρωθυπουργού της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν μετά τον Ρωσο-Γεωργιανό πόλεμο το προηγούμενο έτος. Όταν ζητήθηκε να αλλάξει τους στίχους του τραγουδιού, ο γεωργιανός τηλεοπτικός οργανισμός GPB αποσύρθηκε από τον διαγωνισμό του 2009.

Επέκταση του Διαγωνισμού

Ο αριθμός των χωρών που συμμετέχουν αυξήθηκε σταθερά με την πάροδο του χρόνου, από επτά το 1956 σε πάνω από 20 στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Το 1993 συμμετείχαν στον διαγωνισμό είκοσι πέντε χώρες, συμπεριλαμβανομένης, για πρώτη φορά, της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, της Κροατίας και της Σλοβενίας, που εισήλθαν ανεξάρτητα λόγω της διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας. Το 2019, συμμετείχαν συνολικά 41 χώρες, με 26 να εμφανίζονται στον τελικό.
Επειδή ο διαγωνισμός είναι ένα ζωντανό τηλεοπτικό πρόγραμμα, πρέπει να επιβληθεί εύλογο χρονικό όριο στη διάρκεια της εκπομπής. Τα τελευταία χρόνια το ονομαστικό όριο ήταν τρεις ώρες, με την εκπομπή περιστασιακά να ξεπερνά το όριο.

Προεπιλογές και υποβιβασμός

Από το 1993 και ύστερα από την παύση του δικτύου της Ανατολικής Ευρώπης OIRT και τη συγχώνευση με την EBU, υπήρξαν περισσότερες συμμετοχές από το χρόνο εύλογης συμπερίληψής τους σε μια τηλεοπτική εκπομπή. Έχουν δοκιμαστεί αρκετά συστήματα υποβιβασμού ή προσόντων προκειμένου να περιοριστεί ο αριθμός των χωρών που συμμετέχουν στον διαγωνισμό ταυτόχρονα. Έτσι, ο Διαγωνισμός του 1993 εισήγαγε δύο νέα χαρακτηριστικά: πρώτον, διεξήχθη στην Λιουμπλιάνα ένας διαγωνισμός προεπιλογής στον οποίο επτά νέες χώρες αγωνίστηκαν για τρεις θέσεις στον διεθνή διαγωνισμό. Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Κροατία, Εσθονία, Ουγγαρία, Ρουμανία, Σλοβενία ​​και Σλοβακία έλαβαν μέρος στην Qualifikacija za Millstreet. Και οι τρεις πρώην γιουγκοσλαβικές δημοκρατίες, η Βοσνία-Ερζεγοβίνη, η Κροατία και η Σλοβενία, κατέκτησαν θέση στο διεθνή τελικό. Επίσης, το έτος αυτό ήταν υποβιβασμός: οι χώρες με τις χαμηλότερες θέσεις στον πίνακα αποτελεσμάτων του 1993 δεν προσκλήθηκαν το 1994, προκειμένου να δοθεί η δυνατότητα στις χώρες που απέτυχαν την προεπιλογή του 1993 να συμμετάσχουν στον διαγωνισμό του 1994. Ο Διαγωνισμός του 1994 περιελάμβανε - για πρώτη φορά - την Εσθονία, τη Ρουμανία, τη Σλοβακία, τη Λιθουανία, την Ουγγαρία, την Πολωνία και τη Ρωσία.
Η απαγόρευση συνεχίστηκε το 1994 και το 1995, αλλά το 1996 χρησιμοποιήθηκε διαφορετικό σύστημα προεπιλογής, στο οποίο συμμετείχαν σχεδόν όλες οι χώρες. Οι κασέτες ήχου όλων των τραγουδιών στέλνονταν σε επιτροπές σε κάθε χώρα μερικές εβδομάδες πριν από την τηλεοπτική εκπομπή. Αυτές οι επιτροπές επέλεξαν τα τραγούδια που θα περιλαμβάνονταν στη διεθνή εκπομπή. Η Νορβηγία, ως χώρα υποδοχής το 1996 (έχοντας κερδίσει το προηγούμενο έτος), είχε αυτόματα προσόντα και έτσι δεν χρειάστηκε να περάσει από την προεπιλογή.
Μία χώρα που δεν κατάφερε να προκριθεί στην προεπιλογή του 1996 ήταν η Γερμανία. Ως ένας από τους μεγαλύτερους οικονομικούς συνεισφέροντες στην EBU, η μη συμμετοχή τους στον διαγωνισμό οδήγησε σε ένα θέμα χρηματοδότησης, το οποίο η EBU θα έπρεπε να εξετάσει.

Big Four (Μεγάλες Τέσσερις) και Big Five (Μεγάλες Πέντε)

Από το 2000, η ​​Γαλλία, η Γερμανία, η Ισπανία και το Ηνωμένο Βασίλειο προκρίθηκαν αυτόματα για τον τελικό, ανεξάρτητα από τις θέσεις τους στον πίνακα αποτελεσμάτων σε προηγούμενους διαγωνισμούς, καθώς είναι οι τέσσερις μεγαλύτεροι οικονομικοί συνεισφέροντες στην EBU. Αυτές οι χώρες έγιναν γνωστές ως "Μεγάλες Τέσσερις". Στις 31 Δεκεμβρίου 2010, ανακοινώθηκε ότι η Ιταλία θα αγωνιστεί στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision μετά από δεκατέσσερα χρόνια απουσίας και ότι θα είναι επίσης αυτομάτως προκριματικός για τον τελικό και θα ενταχθεί στην ομάδα για να γίνει μέλος των Μεγάλων Πέντε. Το 2018 η Γερμανία ήταν η πρώτη και η μόνη χώρα των "Μεγάλων Πέντε" που έχει κερδίσει τον διαγωνισμό από τη θέσπιση του κανόνα το 2000, όταν η Λένα Μέγιερ-Λάντρουτ κέρδισε τον διαγωνισμό του 2010. Η Τουρκία αποσύρθηκε από τον Διαγωνισμό του 2013, με το καθεστώς των "Μεγάλων Πέντε" να είναι ένας από τους λόγους που αναφέρονται. Επίσης, δεν συμμετείχαν στους επόμενους 3 χρόνους διαγωνισμών (2014-16) για παρόμοιους λόγους και δήλωσαν την αντίθεσή τους στο κριτήριο 50/50 και το τηλεοπτικό σύστημα που άρχισε να εφαρμόζεται στον τελικό του διαγωνισμού του 2009.

Πρόκριση και ημιτελικοί

Από το 1997 έως το 2001, οι χώρες που πληρούν τις προϋποθέσεις για κάθε διαγωνισμό με βάση το μέσο όρο των βαθμών τους για τις συμμετοχές τους κατά τη διάρκεια των προηγούμενων πέντε ετών. Εντούτοις, υπήρξε μεγάλη δυσαρέσκεια για το σύστημα αυτό, επειδή μια χώρα μπορούσε να αποκλειστεί απλώς και μόνο λόγω των φτωχών προηγούμενων αποτελεσμάτων, τα οποία δεν έλαβαν υπόψη πόσο καλή νέα προσπάθεια μπορεί να είναι. Αυτό οδήγησε την EBU να δημιουργήσει αυτό που ελπίζαμε ότι θα ήταν μια πιο μόνιμη λύση στο πρόβλημα. Ένας γύρος προεπιλογής, γνωστός ως ημιτελικός, εισήχθη για τον διαγωνισμό του 2004. Αυτό το ημιτελικό πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη κατά τη διάρκεια της εβδομάδας Eurovision και ήταν ένα πρόγραμμα παρόμοιο σε μορφή με τον μεγάλο τελικό, του οποίου το χρονικό περιθώριο παρέμεινε στις 19:00 UTC το Σάββατο. Τα υψηλότερα τοποθετημένα τραγούδια από τον ημιτελικό ήταν κατάλληλα για το μεγάλο τελικό, ενώ τα χαμηλότερα τοποθετημένα τραγούδια είχαν εξαλειφθεί. Από το 2005 έως το 2007, το ημιτελικό πρόγραμμα πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη της εβδομάδας της Eurovision. Σε αυτές τις δύο εκπομπές υπήρχε αρκετός χρόνος για να συμπεριληφθούν όλες οι χώρες που επιθυμούσαν να συμμετάσχουν.
Οι δέκα υψηλότερα τοποθετημένες εκτός των Big Four στον μεγάλο τελικό ήταν εγγυημένες μια θέση στον μεγάλο τελικό του επόμενου έτους, χωρίς να χρειάζεται να πληρούν τις προϋποθέσεις. Εάν, για παράδειγμα, η Γερμανία έρθει στην πρώτη δεκάδα, η έβδομη χώρα εκτός Big Four θα αποκτήσει αυτόματα τον τελικό του επόμενου έτους. Οι υπόλοιπες χώρες - οι οποίες δεν είχαν αυτομάτως προκριθεί για τον τελικό - έπρεπε να εισέλθουν στον ημιτελικό.
Κατά την 50ή ετήσια συνεδρίαση της ομάδας αναφοράς της EBU το Σεπτέμβριο του 2007, αποφασίστηκε ότι, με την είσοδο ακόμη περισσότερων εθνών, ξεκινώντας από τον διαγωνισμό του 2008, θα διεξαχθούν δύο ημιτελικοί από τους οποίους θα μπορούσε κανείς να συμμετάσχει στον τελικό. Από το 2008 και μετά, η θέση του πίνακα αποτελεσμάτων των προηγούμενων ετών δεν ήταν σημαντική και - εκτός από τους αυτόματους προκριματικούς - όλες οι συμμετέχουσες χώρες έπρεπε να συμμετάσχουν στους ημιτελικούς, ανεξάρτητα από τη θέση του πίνακα αποτελεσμάτων του προηγούμενου έτους. Οι μόνες χώρες που είναι αυτομάτως δικαιούχοι του μεγάλου τελικού είναι η οικοδέσποινα χώρα και οι Μεγάλοι Πέντε: η Γαλλία, η Γερμανία, η Ιταλία, η Ισπανία και το Ηνωμένο Βασίλειο, οι οποίες εξακολουθούν να απολαμβάνουν το προστατευόμενο καθεστώς τους.
Σε κάθε ημιτελικό η ψηφοφορία διεξάγεται μεταξύ των χωρών που συμμετέχουν σε αυτόν τον ημιτελικό. Όσον αφορά τους αυτόματους μεγάλους τελικούς προκριθέντες, οι οποίοι δεν συμμετέχουν στους ημιτελικούς, διεξάγεται κλήρωση για να προσδιοριστεί σε ποιο ημιτελικό θα επιτρέπεται σε κάθε ένα από αυτά να ψηφίσει. Αντίθετα, κάθε συμμετέχουσα χώρα σε ένα συγκεκριμένο έτος μπορεί να ψηφίσει στον μεγάλο τελικό του Σαββάτου - ανεξάρτητα από το αν το τραγούδι τους είναι κατάλληλο για τον τελικό ή όχι.
Οι δέκα χώρες που λαμβάνουν τις περισσότερες ψήφους σε κάθε ημιτελικό μπορούν να λάβουν μέρος στον μεγάλο τελικό. Ανακοινώνονται από τους παρουσιαστές στα αγγλικά και τα γαλλικά, με τυχαία σειρά. Τα πλήρη αποτελέσματα των ψηφοφοριών παρακρατούνται μετά τον μεγάλο τελικό, οπότε δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα της EBU. Μέχρι σήμερα, μόνο πέντε χώρες έχουν πάντοτε προσόντα στον τελικό από την εφαρμογή του ημιτελικού συστήματος το 2004: Αυστραλία και Ουκρανία.

Νικητές καλλιτέχνες

Υπήρξαν αρκετοί καλλιτέχνες και ομάδες της Eurovision, των οποίων η σταδιοδρομία ξεκίνησε αμέσως μετά τη νίκη τους. Σημαντικά παραδείγματα ήταν η ABBA, η οποία κέρδισε τον διαγωνισμό για τη Σουηδία το 1974 με το τραγούδι τους "Waterloo", και έγινε μία από τις πιο επιτυχημένες μπάντες όλων των εποχών και η γαλλική καναδική τραγουδίστρια Céline Dion, που κέρδισε το διαγωνισμό Για την Ελβετία το 1988 με το τραγούδι "Ne partez pas sans moi", το οποίο στη συνέχεια βοήθησε να ξεκινήσει τη διεθνή του καριέρα και τους νικητές του διαγωνισμού του 1981, Bucks Fizz για το Ηνωμένο Βασίλειο με το τραγούδι "Making Your Mind Up" Που ξεκίνησε επίσης την επιτυχημένη διεθνή καριέρα τους.
Άλλοι καλλιτέχνες που έχουν επιτύχει διάφορους βαθμούς επιτυχίας μετά τη νίκη του διαγωνισμού είναι η Φρανς Γκαλ ("Poupée de cire, poupée de son", Λουξεμβούργο 1965), η Ντάνα ("All Kinds of Everything", Ιρλανδία 1970), Vicky Leandros "1972), οι Brotherhood of Man ("Save Your Kisses for Me ", Ηνωμένο Βασίλειο 1976), ο Τζώνι Λόγκαν (που κέρδισε δύο φορές για την Ιρλανδία, με το "What's Another Year" το 1980 και με το "Hold Me Now" το 1987.
Αρκετοί άλλοι νικητές ήταν γνωστοί καλλιτέχνες που κέρδισαν το διαγωνισμό στα μέσα της καριέρας τους μετά την ίδρυσή τους, συμπεριλαμβανομένης της Κατρίνας και των Κυμάτων, που κέρδισαν το 1997 με το "Love Shine a Light", η Λουλού, νικητής το 1969 με το "Boom Bang-a-Bang" και η Σάντι Σο, νικητής το 1967 με το "Puppet on a String". Οι γυναίκες έχουν κυριαρχήσει στο διαγωνισμό από την ίδρυσή του, είτε παίζουν σόλο είτε ως μέλος μιας ομάδας σε 49 από τους 64 νικητές μέχρι το 2016.το
Ο πιο πρόσφατος νικητής είναι ο Ντάνκαν Λόρενς, ο οποίος κέρδισε το 2019 για λόγο της Ολλανδίας.

Νικήτριες χώρες

Η Ιρλανδία κατέχει το ρεκόρ για τον μεγαλύτερο αριθμό κερδών, έχοντας κερδίσει τον διαγωνισμό επτά φορές - συμπεριλαμβανομένων τεσσάρων φορές σε πέντε χρόνια το 1992, το 1993, το 1994 και το 1996. Η Σουηδία είναι η δεύτερη με έξι νίκες από το 2016. Η Γαλλία, το Λουξεμβούργο το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ολλανδία, είναι τρίτοι με πέντε νίκες. Στη συνέχεια έρχεται το Ισραήλ, με τέσσερις νίκες. Δύο χώρες έχουν κερδίσει τρεις φορές, η Δανία και η Νορβηγία. Έξι χώρες έχουν κερδίσει δύο φορές, την Αυστρία, τη Γερμανία, την Ιταλία, την Ισπανία, την Ελβετία και την Ουκρανία.
Το Ηνωμένο Βασίλειο κατέχει το ρεκόρ για τον μεγαλύτερο αριθμό επιλαχόντων και έρχεται δεύτερος σε 15 φορές τουλάχιστον από το 2016. Η Γερμανία, η Ρωσία, η Γαλλία, η Ισπανία και η Ιρλανδία έχουν τέσσερις συμμετοχές.
Τα πρώτα χρόνια του διαγωνισμού είδαν πολλές νίκες για τις παραδοσιακές χώρες της Ευρωζώνης: τη Γαλλία, τις Κάτω Χώρες και το Λουξεμβούργο. Ωστόσο, η επιτυχία αυτών των χωρών έχει μειωθεί τις τελευταίες δεκαετίες. Οι Κάτω Χώρες κέρδισαν τελευταία το 1975. Γαλλία, το 1977. Και το Λουξεμβούργο, το 1983. Το Λουξεμβούργο εισήλθε τελευταία στο διαγωνισμό το 1993.
Τα πρώτα χρόνια του 21ου αιώνα παρήγαγαν πολλούς νικητές για πρώτη φορά, τόσο από τις καινούριες όσο και από τις μακρόχρονες χώρες που είχαν εισέλθει προηγουμένως πολλές φορές αλλά χωρίς νίκες. Κάθε χρόνο από το 2001 έως και το 2008, μια χώρα κέρδισε για πρώτη φορά. Η Εσθονία ήταν η πρώτη μετασοβιετική χώρα που κέρδισε το διαγωνισμό το 2001. Το 2005, η Ελλάδα κέρδισε για πρώτη φορά, 15 χρόνια μετά την τελευταία χώρα της Νότιας Ευρώπης, δηλαδή την Ιταλία το 1990. Συνολικά το νότο της Ευρώπης κέρδισε τον ανταγωνισμό μόνο τέσσερις φορές. Ο νικητής του 2006 ήταν η Φιλανδία με ένα τραγούδι που ερμήνευσε ένα hard rock συγκρότημα ντυμένο με τέρατα, κάνοντας την πρώτη νίκη της Φινλανδίας μετά από 45 χρόνια εισόδου στο διαγωνισμό. Η Ουκρανία, από την άλλη πλευρά, δεν έπρεπε να περιμένει τόσο πολύ, κερδίζοντας μόνο με τη δεύτερη εγγραφή τους το 2004.
Η Σερβία κέρδισε το πρώτο έτος που εισήλθε ως ανεξάρτητο κράτος, το 2007, με μπαλάντα σε σερβική γλώσσα. Είναι ενδιαφέρον το γεγονός ότι το 2004 η Σερβία και το Μαυροβούνιο κέρδισαν σχεδόν το πρώτο έτος που εισήγαγε ως ανταγωνιστικό κράτος, καταλήγοντας στη δεύτερη θέση πίσω από την Ουκρανία, και με μια μπαλάντα στη σερβική γλώσσα. Άλλοι σχετικά γρήγοροι νικητές ήταν η Λετονία, η οποία κέρδισε το 2002, μόνο το τρίτο έτος που ανταγωνίζεται, και το Αζερμπαϊτζάν, που κέρδισε το 2011 μόνο στο τέταρτο έτος τους στον διαγωνισμό.
Όταν η Πορτογαλία κέρδισε το 2017, τερμάτισαν μια 53χρονη πορεία συμμετοχών χωρίς νίκη. Η Μάλτα κατέχει τώρα αυτό το ρεκόρ και είναι επίσης η πιο επιτυχημένη χώρα χωρίς νίκη, επιτυγχάνοντας δύο δεύτερες και δύο τρίτες θέσεις.
Το 2009, η Νορβηγία κέρδισε το διαγωνισμό με 387 πόντους - ο Alexander Rybak κατείχε τον τίτλο με το τραγούδι του "Fairytale". Η εκπληκτική του απόδοση σήμαινε ότι είχε το υψηλότερο άθροισμα στην ιστορία του διαγωνισμού, καθιστώντας τον πρώτο αγωνιζόμενο να σκοράρει 300 ή περισσότερους πόντους, συμπεριλαμβανομένων 16 μέγιστων βαθμολογιών. Αυτό το κατόρθωμα μοιράστηκε το 2012, όταν η Σουηδία κέρδισε με 372 πόντους, αλλά με ένα νέο ρεκόρ 18 μέγιστων βαθμών. Το 2015, η Σουηδία κέρδισε τον διαγωνισμό με 365 πόντους, καθιστώντας την πρώτη χώρα που έφτασε ποτέ σε 300 πόντους ή περισσότερους δύο φορές, κερδίζοντας και τις δύο φορές. Η Ρωσία κατέγραψε τη δεύτερη θέση με 303 πόντους, καθιστώντας την πρώτη χώρα που σημείωσε περισσότερους από 300 πόντους χωρίς νίκη. Το 2016, το σύστημα βαθμολόγησης άλλαξε, πράγμα που σήμαινε ότι ήταν πολύ πιο εύκολο να επιτευχθούν πάνω από 300 βαθμοί - στην πραγματικότητα, ο νικητής - Τζαμάλα της Ουκρανίας, πέτυχε 534 πόντους, και τα 9 κορυφαία σημείωσαν 200 ή περισσότερους πόντους και 25 Οι 26 θέσεις πήραν τα υψηλότερα σημεία τους ποτέ. Αυτό το κατόρθωμα επεκτάθηκε έπειτα το 2017 όταν ο Σαλβαδόρ Σόμπαρ χτύπησε το ρεκόρ της Ουκρανίας με 224 πόντους, εκτός από τη Βουλγαρία που σημείωσε την ίδια βαθμολογία κατά 81 πόντους.
Από την εισαγωγή του συστήματος ψηφοφορίας 50/50 το 2009, οι κριτικές επιτροπές και οι τηλεψηφοφόροι διαφώνησαν με τον νικητή τρεις φορές το 2011, το 2015 και το 2016. Ο νικητής του 2011, το Αζερμπαϊτζάν κέρδισε μόνο την τηλεψηφοφορία), ο νικητής του 2015 η Σουηδία κέρδισε μόνο τις ψήφους των κριτικών επιτροπών (οι τηλεθεατές ψήφισαν ως νικητή την Ιταλία). Το 2016, η Ουκρανία δεν κέρδισε ούτε την ψηφοφορία της κριτικής επιτροπής ούτε την τηλεψηφοφορία, αλλά κέρδισε το διαγωνισμό με την υψηλότερη συνδυασμένη ψήφο. Την τηλεψηφοφορία κέρδισε η Ρωσία και την ψηφοφορία των κριτικών επιτροπών κέρδισε η Αυστραλία. Το 2018, το Ισραήλ που νίκησε, κέρδισε την τηλεψηφοφορία αλλά ήρθε τρίτο στις ψήφους των επιτροπών, οι οποίες κερδήθηκαν από την Αυστρία. Το 2019, η Ολλανδία που κέρδισε βγήκε μόλις 3η στις κριτικές επιτροπές,οι οποίες κερδίθηκαν από την Β.Μακεδονία ,και 2η στην τηλεψηφοφορία, που κερδίθηκε από την Νορβηγία.

Κριτικές

Ο διαγωνισμός αποτέλεσε αντικείμενο κριτικής όσον αφορά τόσο το μουσικό όσο και το πολιτικό του περιεχόμενο. Παραδείγματος χάριν, σε σπάνιες περιπτώσεις, ορισμένες χώρες έχουν κωλυθεί όταν εκτελούν ή λαμβάνουν πόντους, ειδικά όταν τους παρέχεται από γειτονική χώρα. Πιο πρόσφατα, το 2014 και το 2015, η Ρωσία έπεσε έντονα όταν προκρίθηκε στον τελικό και έλαβε υψηλούς βαθμούς. Ο λόγος για τον πόλεμο θεωρείται ότι οφείλεται στη ρωσική στρατιωτική παρέμβαση στην Ουκρανία και στην αντίθεσή της στην πολιτική της χώρας για τα δικαιώματα των ΛΟΑΤ.

Μουσικό στυλ και παρουσίαση

Λόγω του γεγονότος ότι τα τραγούδια για ένα διεθνές κοινό με ποικίλα μουσικά γούστα, όπως και οι χώρες ζητούν περισσότερες ψήφους όσο το δυνατόν, τα περισσότερα από τα τραγούδια που χαρακτηρίζονται στο διαγωνισμό ανήκουν στο είδος ποπ. Επιπλέον, καθώς ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision είναι μια οπτική πανδαισία, πολλές παρουσιάσεις που προσπαθεί να επιστήσει την προσοχή στους ψηφοφόρους με άλλα μέσα που δεν είναι ακριβώς η μουσική (όπως στολές Lordi τραγουδιστές ομάδα που επεδίωξαν να αποκτήσουν επιπλέον αναγνώριση για την καθοδήγησή τους σεξουαλική, κ.λπ.), η οποία έχει οδηγήσει πολλούς να επικρίνουν κάποια στοιχεία υποστηρίζοντας ότι η ποιότητα των παραστάσεων έχει μειωθεί, αν και στην πραγματικότητα το φεστιβάλ έχει επικριθεί από πολλά μέσα μαζικής ενημέρωσης από την αρχή σχεδόν. Άλλες επικρίσεις που σχετίζονται με την προτίμηση για την αγγλική γλώσσα τραγούδια σε βάρος των τοπικών γλωσσών, αν και αυτά εξακολουθούν να υπάρχουν, και η υποχρεωτική προ-ηχογραφημένη μουσική από το 1998, αντί της χρήσης ορχήστρα. Οι επικρίσεις αυτές αποφεύγεται η γεγονός ότι το μεγαλύτερο μέρος της ποπ παγκόσμια αγορά είναι στα αγγλικά ή τα περισσότερα από τα προγράμματα και τα τηλεοπτικά μουσικά γκαλά επίσης να απαλλάξει με ορχήστρες για χρόνια. Σήμερα, η ορχήστρα του φεστιβάλ θα πρέπει να παρασκευάζονται σε λιγότερο από δύο μήνες περίπου 40 θέματα.

Πολιτική και γεωγραφική ψηφοφορία

Ο διαγωνισμός εδώ και πολύ καιρό έχει κατηγορηθεί από ορισμένες πολιτικές προκαταλήψεις. η αντίληψη είναι ότι οι δικαστές και οι τηλεθεατές κατανέμουν τα σημεία βάσει της σχέσης του έθνους τους με τις άλλες χώρες, και όχι τα μουσικά πλεονεκτήματα των τραγουδιών. Σύμφωνα με μία μελέτη των προτύπων ψηφοφορίας της Eurovision, ορισμένες χώρες τείνουν να σχηματίζουν ομάδες ή κλίκες, ψηφίζοντας συχνά με τον ίδιο τρόπο. Μια άλλη μελέτη καταλήγει στο συμπέρασμα ότι από το 2006, τα μπλοκ ψηφοφορίας έχουν επηρεάσει, τουλάχιστον δύο φορές, το αποτέλεσμα του διαγωνισμού. Από την άλλη πλευρά, άλλοι ισχυρίζονται ότι ορισμένες χώρες διαθέτουν δυσανάλογα υψηλά σημεία σε άλλους λόγω παρόμοιων μουσικών προτιμήσεων και πολιτισμών και επειδή μιλούν παρόμοιες γλώσσες και είναι επομένως πιο πιθανό να εκτιμήσουν τη μουσική του άλλου. Μια πρόσφατη μελέτη στο παρουσιάζει μια νέα μεθοδολογική προσέγγιση που επιτρέπει την ανάλυση ολόκληρης της χρονικής περιόδου του διαγωνισμού (από το 1957 έως το 2017) για να διερευνηθεί η αθέμιτη σύμπραξη και τα μπλοκ συστάδων που αλλάζουν. Επιτρέπει στην ανάλυση να βρεθούν αθέμιτες συσχέτισεις σε περιόδους όπου το σχήμα ψηφοφορίας είναι μη ομοιογενές στο επιλεγμένο χρονικό παράθυρο και τα αποτελέσματα δείχνουν ένα μεταβαλλόμενο πρότυπο στις συμπαντικές τάσεις που συζητήθηκαν προηγουμένως. Η τρέχουσα έρευνα σχετικά με την ανάλυση των προτύπων ψηφοφορίας χρησιμοποιήθηκε σε αξιοσημείωτες πηγές, όπως ο Economist, για να διερευνηθεί κατά πόσον τέτοιες συμπαιγνίες αυξάνονται ή μειώνονται για περισσότερο από 10 χρόνια.
Για παράδειγμα, ο Τέρι Γιόγκαν, γνωστός παρουσιαστής της Eurovision για το Ηνωμένο Βασίλειο, από το 1980 και ένας από τους μόνο τρεις παρουσιαστές που αναφέρθηκαν ονομαστικά κατά τη διάρκεια του διαγωνισμού, απέμεινε από την εκπομπή του BBC One το 2008, λέγοντας "Η ψηφοφορία που χρησιμοποιείται για να μιλάμε για τα τραγούδια Τώρα πρόκειται για εθνικές προκαταλήψεις Εμείς [το Ηνωμένο Βασίλειο] είμαστε μόνοι μας Είχαμε ένα πολύ καλό τραγούδι, έναν πολύ καλό τραγουδιστή, ήρθαμε από κοινού τελευταίοι Δεν θέλω να προεδρεύω μιας άλλης καταστροφής."
Ένας άλλος σημαντικός παράγοντας είναι το υψηλό ποσοστό των εκπατρισθέντων και των εθνικών μειονοτήτων που ζουν σε ορισμένες χώρες. Αν και οι δικαστές και οι τηλεθεατές δεν μπορούν να ψηφίσουν για την είσοδο της χώρας τους, οι ομογενείς μπορούν να ψηφίσουν για τη χώρα καταγωγής τους.
Ο συνολικός αριθμός των σημείων που κατανέμονται από κάθε χώρα είναι ίσος, ανεξάρτητα από τον πληθυσμό της χώρας. Έτσι, οι ψηφοφόροι σε χώρες με μεγαλύτερο πληθυσμό έχουν λιγότερη δύναμη ως άτομα να επηρεάζουν το αποτέλεσμα του διαγωνισμού από όσους ψηφίζουν σε μικρότερες χώρες. Για παράδειγμα, ο Άγιος Μαρίνος κατέχει την ίδια δύναμη ψήφου με τη Ρωσία παρά τις τεράστιες γεωγραφικές και πληθυσμιακές διαφορές μεταξύ τους.
Για να προσπαθήσουν να μειώσουν τις επιπτώσεις των συνασπισμών ψηφοφορίας, οι εθνικές επιτροπές επανεξήχθησαν παράλληλα με την τηλεοπτική μετάδοση στο τελικό του 2009: το καθένα συνεισέφερε το 50% των ψήφων. Αυτό το υβριδικό σύστημα επεκτάθηκε το 2010 και θα εφαρμοστεί και στους ημιτελικούς. Ωστόσο, από το 1994 καμία χώρα δεν έχει κερδίσει δύο συνεχόμενες ημέρες και οι ημιτελικοί έχουν επίσης κερδίσει από διαφορετικές χώρες, μέχρι το 2012, όταν η Σουηδία κέρδισε το δεύτερο ημιτελικό το 2011 και το 2012. Αν και πολλοί από αυτούς (7, 8 ή 10 πόντοι) και ο αριθμός των χωρών που δίνουν σημεία σε μια συγκεκριμένη καταχώρηση, επίσης σε υψηλά επίπεδα, όπως η Κύπρο και η Ελλάδα, επηρεάζουν τις τελικές θέσεις.
Μια επισκόπηση της συνολικής προτίμησης μεταξύ των χωρών που παρουσιάζουν πρότυπα υψηλής κατανομής βαθμών είναι μια ερώτηση που εμφανίζεται συχνά και πρόσφατα μια νέα μελέτη διερευνά το θέμα της «αμέλειας» στον διαγωνισμό. Η έννοια της «παραμέλησης» εδώ αντιπροσωπεύεται από χώρες που παράγουν πρότυπα μεροληπτών χαμηλών ποσοστών κατανομής σε ορισμένες χώρες. Μαζί αυτά τα δύο πρότυπα παρέχουν μια καλύτερη εικόνα των εγγενών ζευγαριών ζεύγους χωρών του ανταγωνισμού. Τα αποτελέσματα μιας τέτοιας μελέτης παρουσιάζονται στο, Από την ανάλυση προκύπτει ότι οι χώρες που εκδηλώνουν αυτές τις προκαταλήψεις δεν δέχονται τιμωρία από άλλους συμμετέχοντες και ότι παρουσιάζεται ως μέσο συγκέντρωσης περισσότερων σημείων δημιουργώντας αυτές τις συμπράξεις.

Τρέχουσα σειρά των τραγουδιών που συμμετέχουν

Από το 2013 και μετά, η τελική και η ημιτελική σειρά των ανταγωνιστικών επιδόσεων στους ημιτελικούς και ο τελικός αποφασίστηκαν από τους παραγωγούς της επίδειξης και στη συνέχεια εγκρίθηκαν από τον Εκτελεστικό Επόπτη της EBU και την Ομάδα Αναφοράς. Για το τελικό και το ημιτελικό εμφανίζεται ισοπαλία κατανομής με κάθε έθνος που σχεδιάζει να εκτελέσει το πρώτο ή το δεύτερο μισό. Πριν από το 2013, η εντολή αποφασίστηκε τυχαία (αν και η χώρα που εκτελεί το έπαθλο εξακολουθεί να αποφασίζεται τυχαία, για να διασφαλιστεί η δικαιοσύνη). Η αλλαγή στη διαδικασία είχε ως στόχο να καταστήσει την επίδειξη πιο συναρπαστική και να εξασφαλίσει ότι όλοι οι διαγωνιζόμενοι είχαν την ευκαιρία να ξεχωρίσουν, εμποδίζοντας εισόδους που είναι πολύ παρόμοιες από την αμοιβαία ακύρωση. Η απόφαση προκάλεσε μικτές αντιδράσεις τόσο από τους οπαδούς όσο και από τους συμμετέχοντες ραδιοτηλεοπτικούς φορείς. Ορισμένοι οπαδοί ισχυρίστηκαν ότι υπάρχει κίνδυνος διαφθοράς και ότι η εντολή μπορεί να χειριστεί για να ωφελήσει ορισμένες χώρες, δεδομένου ότι η διαταγή λειτουργίας θεωρείται σημαντική για το αποτέλεσμα. Μετά το διαγωνισμό του 2016, οι μόνες τακτικά αμφισβητούμενες θέσεις στην τρέχουσα σειρά που δεν έχουν κερδίσει ποτέ τον διαγωνισμό είναι αριθμοί 2 και 16, με τη θέση 21 να κερδίζει για πρώτη φορά το 2016. Η θέση 17 έχει τις περισσότερες νίκες, με 7. Θέσεις 25, 26 και 27 δεν έχουν κερδίσει, αλλά υπήρξαν ελάχιστοι τελικοί με πολλούς συμμετέχοντες.