google/wiki40b huggingface dataset:
Ανδρέας της Σλαβονίας

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Στεφάνου Ε΄ της Ουγγαρίας και της Ελισάβετ των Τερτερόμπα, κόρης τού Κέτεν χαν των Κουμάνων. 
Ο πατέρας του έγινε βασιλιάς το 1270, αλλά απεβίωσε δύο έτη μετά και τον διαδέχθηκε ο 10ετής Λαδίσλαος Δ΄, μεγαλύτερος αδελφός τού Ανδρέα. Αντιβασίλισσα ήταν η μητέρα του, αλλά στην πραγματικότητα κυβερνούσαν οι πλουσιότερες ευγενείς οικογένειες, όπως οι Κσακ και οι Κεσέγκι, που αντιμαχόταν για το πια θα επικρατήσει.
Ο Ερρίκος Α΄ Κεσέγκι μπαν της Σλαβονίας και ο σύμμαχός του Ιωακείμ Γκούτκελεντ θησαυροφύλακας, που προηγουμένως κρατούσε τον Λαδίσλαο Δ΄ σε αιχμαλωσία, απήγαγαν το 1274 τον Ανδρέα και τον πήγαν στη Σλαβονία σε μία προσπάθεια να τον απομακρύνουν από τον αδελφό του. Δύο μήνες μετά οι ανταγωνιστές των δύο ευγενών, ο Πέτερ Α΄ Κσακ παλατινός (κόμης) της Ουγγαρίας και οι σύμμαχοί του ελευθέρωσαν τον Ανδρέα. Σε επιστολή τού τέλους τού 1274 ο Ανδρέας αναφέρεται ως "δούκας της Σαλβονίας & Κροατίας"· γενικά αναφέρεται ως "δούκας Ανδρέας". Σύμφωνα με μία άποψη, ο πρώτος τίλος δηλώνει τον διάδοχο. Η επιστολή αναφέρεται σε ένα σχεδιαζόμενο γάμο τού Ανδρέα με μία συγγενή τού Ροδόλφου Α΄ των Αψβούργων της Γερμανίας. Ο Ανδρέας απεβίωσε μεταξύ 6 Απριλίου και 6 Νοεμβρίου τού 1278. 
Το 1290 δολοφονήθηκε ο Λαδίσλαος Δ΄ και τον διαδέχθηκε ο εξάδελφος τού Στεφάνου Ε΄, ο Ανδρέας Γ΄. Τότε ένας τυχοδιώκτης ανακοίνωσε, ότι είναι ο Ανδρέας και διεκδίκησε το στέμμα. Έδειξε το ιδιαίτερο σημάδι, που είχε από τη γέννησή του και έπεισε ακόμη και την Κουνιγκούντα (Κίνγκα), αδελφή τού Στεφάνου Ε΄ και σύζυγο τού Μπολεσλάβ Ε΄ της Πολωνίας. Ο απατεώνας από την Πολωνία εισέβαλε στην Ουγγαρία, αλλά ο Γεώργιος Μπάκσα, στρατηγός τού Ανδρέα Γ΄, τον απώθησε, αναγκάζοντάς τον να επιστρέψει στην Πολωνία. Ο ψευδο-Ανδρέας σύντομα φονεύθηκε από τους υποστηρικτές του.
Το 1317 ένας άλλος τυχοδιώκτης δήλωσε στη Μαγιόρκα, ότι είναι ο δούκας Ανδρέας. Σε μία επιστολή τού Σάντσο της Μαγιόρκα προς τον Ροβέρτο της Νάπολης (ανιψιό τού Λαδίσλαου Δ΄ και τού Ανδρέα) ο πρώτος αναφέρει, ότι τον φυλάκισε. Η περαιτέρω μοίρα τού δεύτερου ψευδο-Ανδρέα δεν είναι γνωστή.
Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1939-40

Σύστημα διεξαγωγής

Στο κύπελλο Κύπρου 1939-40 συμμετείχαν οι 6 ομάδες του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 1939-40. Διεξήχθη σε 3 γύρους με το σύστημα νοκ-άουτ. Οι αγώνες ήταν μονοί και διεξάγονταν στην έδρα της ομάδας που είχε κληρωθεί ως γηπεδούχος. Σε περίπτωση ισοπαλίας διεξαγόταν επαναληπτικός στο ίδιο γήπεδο.
Αθανάσιος Βελούδιος

Βιογραφικό

Το 1917 κατατάχτηκε ως σημαιοφόρος στην Ναυτική Αεροπορική Υπηρεσία. Κατά το διάστημα 1917-1918 συμμετείχε σε αεροπορικές επιχειρήσεις στο Μακεδονικό Μέτωπο του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. 
Κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας (1919-1922), συμμετείχε σε επιχειρήσεις με τη "Ναυτική Αεροπορική Μοίρα Σμύρνης". Σε μία από τις αποστολές που ανέλαβε, στις 25 Ιουνίου 1920, με αεροσκάφος B.E.2e, εκτέλεσε αναγνώριση στον τομέα Προύσας - προσβάσεων όρους Ολύμπου Βιθυνίας - Μουδανιών. Αφού εξακρίβωσε τις θέσεις των ελληνικών στρατευμάτων, που προήλαυναν δυτικά της Προύσας, πέταξε πάνω από την ίδια πόλη και εκτέλεσε παράτολμη προσγείωση, στον περίβολο της εκεί Οθωμανικής Στρατιωτικής Ακαδημίας, όπου ύψωσε στον ιστό της την Ελληνική σημαία και στη συνέχεια απογειώθηκε. Για αυτή την ενέργεια έλαβε το προσωνύμιο Πορθητής της Προύσας. Ο Βελούδιος συμμετείχε σε αεροπορικές αποστολές μέχρι και τη λήξη των πολεμικών επιχειρήσεων στη Μικρά Ασία, με τα "Προκεχωρημένα Αεροπορικά Σμήνη Μετώπου", ενώ τον Σεπτέμβριο του 1921 του απονεμήθηκε ο Πολεμικός Σταυρός Γ' Τάξης.
Το 1923 απομακρύνθηκε από τις ένοπλες δυνάμεις, αλλά επανήλθε το 1927. Αποστρατεύτηκε τελικά ως αντιπλοίαρχος το 1934.
Παράλληλα, εκτός της στρατιωτικής σταδιοδρομίας, ο Αθανάσιος Βελούδιος συμμετείχε ως συνεργάτης του Άγγελου Σικελιανού στις Δελφικές Εορτές, το 1927 και 1930. Συγκεκριμένα, το 1927, κλήθηκε από την Εύα Πάλμερ-Σικελιανού (κατόπιν γνωριμίας και σύνδεσής του με το ζεύγος Σικελιανού) να παρουσιάσει στις Δελφικές Εορτές του 1927 τον «Αρχαίο Ελληνικό Πυρρίχιο χορό», διδάσκοντας ο ίδιος ως «χορογράφος και ρυθμοδότης» («εκρατούσα μόνος μου το σωστό μέτρον, με ένα τύμπανον», θα γράψει σ’ ένα του κείμενο) τα βήματα και την κινησιολογία του αρχαίου πολεμικού χορού σε νέους της εποχής (υπήρχαν και απλοί έφηβοι, μέλη μιας ομάδας «Αθηναίων Προσκόπων», και «αληθινοί Οπλίτες που μου εδάνεισεν ο Βασιλικός Ελληνικός Στρατός», όπως θυμάται ο ίδιος ο Βελούδιος, ως συμμετέχοντες στις χορευτικές ομάδες). Η αρχική επιτυχία των πρώτων εορτών του ζεύγους Σικελιανού οδήγησε στην επανάληψη της διδασκαλίας και παρουσίασης του Πυρριχίου το 1930, με υπεύθυνο και αυτήν την φορά τον ίδιο. Η έμπνευση και οι σχετικές γνώσεις του Βελουδίου για την διδασκαλία της «Πυρριχίου Στρατιωτικής Ορχήσεως» (κατά δήλωσή του) στις Δελφικές Εορτές προήλθαν, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, από «εν είδη στιγμιοτύπων απεικονίσεις σε αρχαία κλασικά βάζα (Δούριδος Εξεκίου κλπ.), από φιγούρες ορχουμένων αρχαίων Ελλήνων και κυρίως από «τα πατήματα» των Νεοελλήνων με τον χορόν των […]».
Αργότερα, συμμετείχε ως ηθοποιός στις ταινίες: «Γαλήνη» (1958) του Γρέγκορι Μαρκόπουλου, «Η Χρυσομαλλούσα» (1978) του Τώνη Λυκουρέση, «Ελευθέριος Βενιζέλος 1910–1927» (1980) του Παντελή Βούλγαρη, «Μανία» (1985), και «Ταξίδι του μέλιτος» (1979) του Γιώργου Πανουσόπουλου.
Μονκριβέλο

Ιστορία

Το όνομα της πόλης αναφέρεται για πρώτη φορά κατά τον 12ο αι. Σε αυτοκρατορικό κείμενο του Φρειδερίκου Α' Βαρβαρόσσα αναφέρεται ως Μοντεκριβέλλουμ (Montecrivellum) και αργότερα ως Μονκραβέλλουμ (Moncravellum) ή Μονσκαπράρουμ (Monscaprarum) σε κείμενο του 1191 του Ερρίκου ΣΤ΄.
Όταν κατά τον 13ο αι. η πόλη πουλήθηκε στο Βερτσέλλι διέθετε ήδη ισχυρό φρούριο ενώ το 1399 πέρασε στη κυριαρχία του Οίκου της Σαβοΐας. Έκεινη την περίοδο το φρούριο χρησίμευε κυρίως για αμυντικούς σκοπούς. Η δραστήρια Γιολάντα της Γαλλίας, κόρη του Κάρολου Ζ' το μετέτρεψε σε αρχοντική κατοικία, όπου και πέθανε το 1478. Στο συγκεκριμένο κάστρο έγιναν οι γάμοι αρκετών αριστοκρατισσών του Δουκάτου της Σαβοΐας.
Η κυριαρχία του Οίκου της Σαβοΐας τελειώνει λόγω συνεχών μαχών ανάμεσα στη Γαλλία και την Ισπανία, και η πόλη καταλήγει τελικά σε ευγενείς του Πεδεμοντίου τον 17ο αι., στους οποίους και παραμένει ως το 1825, οπότε και καταστράφηκε σε μεγάλο βαθμό από πυρκαγιά, ακολουθώντας την μοίρα της υπόλοιπης επαρχίας του Βερτσέλλι.
Το 1972 το κάστρο αναστηλώθηκε από ιδιώτες και σήμερα είναι επισκέψιμο ενώ χρησιμοποιείται και για πολιτιστικούς σκοπούς.
Πολυπροπυλένιο

To πολυπροπυλένιο είναι ένα θερμοπλαστικό πολυμερές που χρησιμοποιείται σε μια ευρεία ποικιλία εφαρμογών συμπεριλαμβανομένης της συσκευασίας και της επισήμανσης, στα κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα (π.χ., σχοινιά, χαλιά κτλπ.), χαρτικά, πλαστικά μέρη και επαναχρησιμοποιούμενα δοχεία διαφόρων τύπων, εργαστηριακό εξοπλισμό και εξαρτήματα αυτοκινήτων. Επιπλέον είναι ένα πολυμερές το οποίο γίνεται από το μονομερές προπυλενίου, είναι τραχύ και ασυνήθιστα ανθεκτικό σε πολλά χημικά διαλυτικά, οξέα και βάσεις.

Μικρογραφία του πολυπροπυλενίου

Τα περισσότερα εμπορικά πολυπροπυλένιο είναι συμμετρική και έχει ένα ενδιάμεσο επίπεδο της διαύγειας μεταξύ εκείνου του πολυαιθυλενίου χαμηλής πυκνότητας (LDPE) και υψηλής πυκνότητας πολυαιθυλένιο (HDPE). Το πολυπροπυλένιο είναι συνήθως σκληρο και ευέλικτο, ειδικά όταν συμπολυμερή με αιθυλένιο. Αυτό επιτρέπει πολυπροπυλένιο για να χρησιμοποιηθεί ως ένα πλαστικό μηχανικής, με ανταγωνιστικά υλικά, όπως το Ακρυλονιτρίλιο βουταδιενίου στυρολίου (ABS). Το πολυπροπυλένιο είναι οικονομικό, και μπορεί να γίνει διαφανές όταν είναι αχρωμάτιστο, αλλά δεν γίνεται τόσο εύκολα διαφανές σαν το πολυστυρένιο, ακρυλικό, ή ορισμένες άλλες πλαστικές ύλες. Είναι συχνά αδιαφανείς ή χρωματιστό χρησιμοποιώντας χρώμα και έχει καλή αντοχή στην κόπωση.
Η τήξη του πολυπροπυλενίου παρουσιάζεται ως διακύμανση, έτσι, ένα σημείο τήξης καθορίζεται από την εύρεση την υψηλότερη θερμοκρασία ενός θερμιδομετρικού διαγράμματος σάρωσης. Ένα απόλυτο συμμετρικό πολυπροπυλένιο έχει ένα σημείο τήξης 171 °C (340 °F). Ένα εμπορικό πολυπροπυλένιο έχει σημείο τήξης που κυμαίνεται από 160 έως 166 °C (320 - 331 °F), ανάλογα με το υλικό διαύγειας.
Ο ρυθμός ροής τηγμένου (MFR) ή τήξη δείκτη ροής (ΝΧΙ) είναι ένα μέτρο του μοριακού βάρους του πολυπροπυλενίου. Το μέτρο αυτό βοηθά να καθορίσει το πόσο εύκολα θα λιώσει η πρώτη ύλη κατά τη διάρκεια της επεξεργασίας. Ένα πολυπροπυλένιο με υψηλότερο MFR θα γεμίσει το πλαστικό καλούπι πιο εύκολα κατά τη διάρκεια της έγχυσης ή εμφύσησης της παραγωγικής διαδικασίας. Καθώς λιώνει αυξάνει τη ροή του, ωστόσο ορισμένες φυσικές ιδιότητες όπως η αντοχή στην κρούση, θα μειωθεί.
Υπάρχουν τρεις γενικές κατηγορίες πολυπροπυλενίου: ομοπολυμερή, τυχαίο συμπολυμερη, και συμπολυμερη. Το συμπολυμερη χρησιμοποιείται συνήθως με το αιθυλένιο. Αιθυλενίου-προπυλενίου ή καουτσούκ EPDM προστίθεται ομοπολυμερές πολυπροπυλένιο αυξάνει χαμηλή αντοχή στην κρούση της θερμοκρασίας. Τυχαία πολυμερισμένα μονομερές αιθυλένιο προστίθεται ομοπολυμερές πολυπροπυλενίου μειώνεται το πολυμερές κρυσταλλικότητας και κάνει το πολυμερές πιο διαφανή.

Ιστορία

Το ατακτικό πολυπροπυλένιο (άμορφο) ανακαλύφθηκε σχετικά πρόσφατα (το 1950) από τον Fontana, ενώ η σύνθεση του ισοστατικού πολυπροπυλενίου (ημι-κρυσταλλικό) το οποίο έχει βιομηχανικές εφαρμογές, έγινε το 1954 από τον Giulio Natta, ο οποίος μοιράστηκε το βραβείο Nobel Χημείας με τον Karl Ziegler το 1963.

Ανακύκλωση

Το πολυπροπυλένιο είναι ανακυκλώσιμο και έχει τον αριθμό "5" και επαναχρησιμοποιείται για δοχεία μαργαρίνης και δίσκους φαγητού για το φούρνο μικροκυμάτων.
2005 Χένκε

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Χένκε είναι άγνωστα. Ο Χένκε περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 7 ως 13 ώρες περίπου.
Σαιν Τομάς Μπασκέτ Λε Αβρ

Ιστορία

Το1903 ιδρύθηκε η Ουνιόν Σπορτίβ ντε Σαιν Τομάς ντ'Ακάν, αθλητικός σύλλογος ενορίας της οποίας οι καταβολές ανέρχονται στο 1874. Υπαγόταν τότε στην Γυμναστική και Αθλητική Ομοσπονδία Ενοριών Γαλλίας (FGSPF). 21 χρόνια αργότερα ιδρύθηκε το τμήμα μπάσκετ το οποίο θα σημαδέψει την Γαλλική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης από την ίδρυσή της (το 1932) καθώς ήταν και η πρώτη ομάδα που εγγράφηκε στα μητρώα της. 
Θα χρειαστεί, ωστόσο, να φτάσουμε στο 1952 για να φτάσει ο σύλλογος στην ελίτ του γαλλικού μπάσκετ, την Division Excellence. Η δεκαετία του 1950 ήταν ιδιαιτέρως επιτυχής για την ομάδα από την Χάβρη η οποία κατάφερε να μονιμοποιηθεί στον χώρο του γαλλικού μπάσκετ, προτού διαλυθεί στα μέσα της δεκαετίας του 1960, επιστρέφοντας στις τοπικές κατηγορίες. 
Ξεκίνησε, τότε, μια αργή αλλά σταθερή επανάκαμψη της Σαιν Τομάς Μπασκέτ προς την πρώτη κατηγορία του γαλλικού πρωταθλήματος. Το 1974, η ομάδα επέστρεψε στη Nationale 4, από την οποία αποχώρησε το 1987 προς όφελος της Nationale 3. Η παρουσία της ομάδας στην N3 ήταν εξαιρετικά σύντομη, καθώς πήρε την άνοδο για την Nationale 2 από την αμέσως επόμενη, κιόλας, σεζόν. Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, η Ligue Nationale de Basket τροποποίησε το καταστατικό της με την άφιξη του επαγγελματισμού, και η STB βρέθηκε, έτσι, στην Pro B στις αρχές της σεζόν 1993-94. Στη συνέχεια, ήρθε η επιστροφή στην ελίτ, στην Pro A το 2000 προτού αγωνιστεί στην Ευρώπη το 2004.
Ουμάμι

Το ουμάμι (Umami, uːˈmɑːmi), η καλή γεύση ή νοστιμιά, είναι μια από τις πέντε βασικές γεύσεις, μαζί με το γλυκό, το ξινό, το πικρό και το αλμυρό. Η λέξη ουμάμι, που είναι δανεική από την Ιαπωνική (うま味), μπορεί να μεταφραστεί σαν «ευχάριστη νόστιμη γεύση». Αυτή η συγκεκριμένη γραφή επιλέχθηκε από τον καθηγητή Κικουνάε Ικέντα, που πρώτος πρότεινε την ύπαρξη της γεύσης ουμάμι το 1908, ως προερχόμενη από τα umai (うまい) «υπέροχη» και mi (味) «γεύση». Το κάντζι (ιαπωνικό ιδεόγραμμα) 旨味 χρησιμοποιείται με πιο ευρεία έννοια για να χαρακτηρίσει ένα φαγητό ως υπέροχο.
Η γλώσσα του ανθρώπου έχει υποδοχείς για το L-γλουταμινικό, που είναι η ουσία που προκαλεί τη γεύση ουμάμι. Για αυτό το λόγο, οι επιστήμονες θεωρούν το ουμάμι ως διαφορετική γεύση από αυτή του αλμυρού.

Ιδιότητες της γεύσης ουμάμι

Το ουμάμι αφήνει μια ήπια αλλά παραμένουσα αίσθηση που είναι δύσκολο να περιγραφεί. Προκαλεί έκκριση σάλιου και μια αίσθηση απαλότητας στη γλώσσα, ερεθίζοντας το λαιμό, τον ουρανίσκο και το πίσω μέρος του στόματος. Από μόνο του, το ουμάμι δεν προκαλεί ευχαρίστηση, αλλά κάνει μια μεγάλη ποικιλία τροφών ευχάριστες, ειδικά υπό την παρουσία ενός ταιριαστού αρώματος. Όπως όμως και οι υπόλοιπες γεύσεις, το ουμάμι είναι ευχάριστο μόνο μέσα σε ένα σχετικά στενό εύρος συγκεντρώσεων.
Η βέλτιστη γεύση ουμάμι εξαρτάται επίσης από την ποσότητα αλατιού, και παράλληλα τα ανάλατα φαγητά μπορούν να έχουν μια ικανοποιητική γεύση με την κατάλληλη ποσότητα ουμάμι.
Μερικές πληθυσμιακές ομάδες, όπως οι ηλικιωμένοι, μπορούν να ωφεληθούν από τη γεύση ουμάμι, επειδή η γεύση και η όσφρησή τους παρουσιάζουν μειωμένη ευαισθησία λόγω ηλικίας και πιθανής λήψης φαρμάκων. Η απώλεια της γεύσης και της όσφρησης μπορούν να συμβάλλουν στην κακή διατροφή του ατόμου, αυξάνοντας τον κίνδυνο να ασθενήσει ένα ηλικιωμένος.

Τροφές πλούσιες σε ουμάμι

Πολλές τροφές που μπορούν να καταναλωθούν καθημερινά είναι πλούσιες σε ουμάμι. Φυσικό γλουταμινικό οξύ μπορεί να βρεθεί στα κρέατα και τα λαχανικά, ενώ το ινοσινικό και το γουανιλικό στα λαχανικά. Έτσι, το ουμάμι είναι κοινό σε τροφές που περιέχουν υψηλά επίπεδα L-γλουταμινικού, μονοφωσφορικής ινοσίνης και μονοφωσφορικής γουανοσίνης, κυρίως στα ψάρια, τα όστρακα, το χοιρομέρι, τα λαχανικά -για παράδειγμα στα μανιτάρια, τις ώριμες τομάτες, το κινέζικο λάχανο, το σπανάκι, το σέλινο κλπ- το πράσινο τσάι και τα προϊόντα ζύμωσης και ωρίμανσης (όπως το τυρί).
Η πρώτη επαφή του ανθρώπου με το ουμάμι, είναι το γάλα κατά το θηλασμό. Περιέχει περίπου την ίδια ποσότητα ουμάμι με έναν ζωμό.
Tatnet

Το TatNet (συντομογραφία του "Ταταρικό Διαδίκτυο") είναι το όνομα που χρησιμοποιούν οι ταταρόφωνοι χρήστες του Διαδικτύου για το τμήμα του Παγκοσμίου Ιστού σχετικά με τους Τατάρους ή το Τατάρσταν. Περιλαμβάνει ιστοσελίδες και ιστότοπους σε πολλές γλώσσες.
Το πρώτο μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου στα ταταρικά εστάλη πιθανώς το 1991 όταν υπάλληλοι της Ταταρο-Μπασκιρικής Υπηρεσίας του Radio Free Europe/Radio Liberty ξεκίνησαν να χρησιμοποιούν το διαδίκτυο και την ηλεκτρονική επικοινωνία σε τακτική βάση. Το 1994, ιδρύθηκε μια ταταρόγλωσση λίστα μηνυμάτων (TMG, ακρωνύμιο του Ταταρική Ομάδα Μηνυμάτων) και συχνά θεωρείται ως το έτος γέννησης του ταταρικού διαδικτύου. Αργότερα το 1995, ιδρύθηκε ο διακομιστής "Ταταρστάν στο Διαδίκτυο". Το 1996 δημιουργήθηκε η ιστοσελίδα των "Τατάρων της Σαμάρας", το 1997 η μουσική ιστοσελίδα του Αλχάν Ακιντίλ, ο ιστότοπος του ραδιοφώνου "Αζατλίκ" και ο επίσημος διακομιστής της Δημοκρατίας του Ταταρστάν. Το 1998 δημιουργήθηκε η ιστοσελίδα του Παγκόσμιου Κογκρέσου των Τατάρων, η σελίδα του αυστραλιανού τραγουδιστή Ζούλι Καμάλοβα και άλλες. Γύρω από το 2000, το Tatnet έχει αναπτυχθεί εκρηκτικά, με πολλές σελίδες του διαδικτύου και ιστοσελίδες να προστέθονται σε αυτό κάθε χρόνο. Η ύπαρξη του Tatnet συνεχίζει να συνεισφέρει σημαντικά στην συνοχή και την ενοποίηση των Τατάρων, ενός σημαντικού κατορθώματος επειδή οι Τάταροι είναι διασκορπισμένοι σε όλο το κόσμο και μια ουσιαστική πλειοψηφία των Τατάρων δεν ζουν στην εθνική πατρίδα τους, το Ταταρστάν. Σήμερα, οι χρήστες του ταταρικού διαδικτύου χρησιμοποιούν το λατινικό και κυριλλικό αλφάβητο, με το τελευταίο να γίνεται πιο κυρίαρχο σταδιακά.
Το όνομα TatNet είναι σύνθετη λέξη από τις λέξεις "Ταταρικό Διαδίκτυο", σχηματισμένο ως ανάλογο των παρόμοιων όρων Runet, Kaznet, Uznet και άλλων. Το TatNet λαμβάνει μερική υποστήριξη από τις αρχές του Ταταρστάν, όπως για παράδειγμα το Γραφείο Μαζικής Επικοινωνίας της Δημοκρατίας (Tatmedia) βοηθάει στην οργάνωση του ετήσιου διαγωνισμού κατασκευής ιστοσελίδων "Αστέρια του TatNet" ("Татнет йолдызлары").
Αμοιβαίος αποκλεισμός (υπολογιστές)

Στην επιστήμη των υπολογιστών με τον όρο αμοιβαίο αποκλεισμό (Αγγλικά: Mutual exclusion) αναφερόμαστε στην διασφάλιση παράλληλων διεργασιών να αποκτήσουν αποκλειστική πρόσβαση όταν φτάσουν σε μια κρίσιμη περιοχή (όπου υπάρχει διαμοιρασμός πόρων όπως για παράδειγμα μια κοινή θέση μνήμης). Η ιδέα είναι να υπάρξει ένας μηχανισμός ώστε όταν δύο παράλληλες διεργασίες θέλουν να χρησιμοποιήσουν ένα κοινό πόρο να μην υπάρχει σύγκρουση επεξεργασίας αλλά να διασφαλίζεται ένας αμοιβαίος αποκλεισμός. Το πρόβλημα αυτό μελετήθηκε από τον Ντάικστρα σε ακαδημαϊκή δημοσίευση το 1965 με τίτλο Λύση στο πρόβλημα ελέγχου παράλληλων και ταυτόχρονων προγραμμάτων. Θεωρείται ο πρώτος που ασχολήθηκε με παράλληλους αλγόριθμους.  
Με τον αμοιβαίο αποκλεισμό μπορούν να επιλυθούν πολλά προβλήματα που προκύπτουν από την ταυτόχρονη προσπέλαση κοινών πόρων. Τέτοια ζητήματα εμφανίζονται κυρίως (αλλά όχι αποκλειστικά) στο χώρο των λειτουργικών συστημάτων αλλά και των βάσεων δεδομένων. Οι σημαφόροι (semaphores) υλοποιούν τον μηχανισμό με τον οποίο μπορεί να επιτευχθεί αμοιβαίος αποκλεισμός μεταξύ δύο ή περισσοτέρων διεργασιών.
Ένα απλό παράδειγμα γιατί ο αμοιβαίος αποκλεισμός είναι σημαντικός στην πράξη μπορεί να φανεί στο παράδειγμα μιας απλής συνδεδεμένης λίστας. Σε αυτή την λίστα η αφαίρεση ενός κόμβου γίνεται αλλάζοντας τον δείκτη που δείχνει στον επόμενο κόμβο. Για παράδειγμα εάν ο κόμβος i θέλουμε να αφαιρεθεί τότε το επόμενος δείκτης του i-1 θα αλλαχθεί ώστε να δείχνει τον κόμβο i+1. Στην περίπτωση που η συνδεδεμένη λίστα είναι προσβάσιμη από δύο παράλληλες διεργασίες και στην περίπτωση που και οι δύο διεργασίες προσπαθήσουν να αφαιρέσουν δύο διαφορετικούς κόμβους παράλληλα ενδέχεται να αντιμετωπίσουμε το παρακάτω πρόβλημα: έστω οι κόμβοι i και i+1 θέλουμε να αφαιρεθούν. Μετά την αφαίρεση ο κόμβος i-1 θα δείχνει τον i+1 ενώ ο κόμβος i θα δείχνει στον i+2. Παρόλο που οι δύο διεργασίες θα ολοκληρώσουν παράλληλα και με επιτυχία τις αφαιρέσεις των δύο κόμβων στην πράξη ο κόμβος i+1 δεν αφαιρείται. Για να λυθεί σωστά το πρόβλημα θα πρέπει να απαιτείται ο αμοιβαίος αποκλεισμών των διεργασιών όταν οι διεργασίες φτάνουν στην κρίσιμη περιοχή αφαίρεσης του κόμβου. Όταν η μια διεργασία αμοιβαία αποκλείει την άλλη κατά την κρίσιμη περιοχή η αφαίρεση και των δύο κόμβων συνδεδεμένη λίστα μπορεί να γίνει με επιτυχία.
Όσκαρ Λουτς

Βιογραφία

Ο Λουτς γεννήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου του 1886 (π.η.) στο Järvepera της επαρχίας Κααρέπερε της Εσθονίας (η οποία τότε αποτελούσε έδαφος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας) και ήταν γιος υποδηματοποιού. Πέρασε τα παιδικά του χρόνια στον οικισμό Παλαμούσε, κοντά στο Τάρτου και στη συνέχεια εισήχθη στο Πανεπιστήμιο του Τάρτου, όπου σπούδασε φαρμακευτική. Αργότερα έλαβε μέρος στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ως στρατιωτικός φαρμακοποιός στον ρωσικό αυτοκρατορικό στρατό. Τα πρώτα έργα του δημοσιεύθηκαν και γνώρισαν επιτυχία ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1910 και κατά το 1922 αποφάσισε να ασχοληθεί επαγγελματικά με τη συγγραφή. Υποστηρίζεται πως κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου συγκαταλεγόταν στους δημοκρατικών πεποιθήσεων λογοτέχνες.
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και την προσάρτηση της Εσθονίας στη Σοβιετική Ένωση, παρέμεινε στη χώρα και ήταν ο πρώτος Εσθονός λογοτέχνης κατά τη σοβιετική περίοδο που τιμήθηκε με το βραβείο του Συγγραφέα του Λαού από την Ένωση Συγγραφέων της ΣΣΔ Εσθονίας, ενώ κατόπιν έλαβε και το παράσημο της Εργατικής Κόκκινης Σημαίας. Επιπλέον, αρκετά από τα έργα του μεταφέρθηκαν στον κινηματογράφο. Σε αυτά περιλαμβάνονται το Στο παρασκήνιο (1956) σε σκηνοθεσία Κάλγιο Κίισκ(384) και η τριλογία του Άρβο Κρουούσεμεντ, Άνοιξη, Καλοκαίρι και Φθινόπωρο. Από την άλλη, ορισμένα από τα βιβλία του απαγορεύτηκαν από το σοβιετικό καθεστώς. Απεβίωσε τον Μάρτιο του 1953 χτυπημένος από καρκίνο. Στο Τάρτου λειτουργεί μουσείο αφιερωμένο στη ζωή και το έργο του.
Ήταν παντρεμένος με τη Βαλεντίνα Κριβίτσκαγια (πολωνικής και λευκορωσικής καταγωγής). Αδελφός του ήταν ο σκηνοθέτης και επιχειρηματίας, Θίοντορ Λουτς (1896-1980), ο οποίος αναφέρεται ως ένας από τους θεμελιωτές του εσθονικού κινηματογράφου.

Έργο

Το 1912 δημοσιεύθηκε η πρώτη του νουβέλα με τίτλο Άνοιξη, στην οποία περιγράφονται με εύθυμο τρόπο καταστάσεις από τη ζωή των μαθητών της επαρχίας. Η Άνοιξη αποτελεί ένα από τα δημοφιλέστερα βιβλία της εσθονικής λογοτεχνίας και έχει μεταφραστεί σε περισσότερες από δέκα γλώσσες. Άλλα έργα του Λουτς είναι οι νουβέλες Καλοκαίρι (1918-1919), Ο γάμος του Τόοτς (1921), Καθημερινή ζωή (1924), Στις πίσω αυλές (κυκλοφόρησε το 1933 και ασχολείται με τη ζωή των κατοίκων στα προάστια), Μια ήσυχη γωνία (εκδόθηκε το 1934 και μέσα από τις σελίδες του ο συγγραφέας καυτηριάζει τις φιλοφασιστικές αντιλήψεις που κυριαρχούσαν στους κόλπους της μειονότητας των Γερμανών της Βαλτικής) κλπ.
Τοπικές ερασιτεχνικές Ενώσεις Ποδοσφαιρικών Σωματείων (Ελλάδα)

Οι τοπικές ερασιτεχνικές Ενώσεις Ποδοσφαιρικών Σωματείων (Ε.Π.Σ.) αποτελούν τα τοπικά όργανα διοίκησης του ποδοσφαίρου στην Ελλάδα. Λειτουργούν ως νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου (ΝΠΙΔ) μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα. Είναι τα αρμόδια όργανα, μέσω των οποίων γίνεται η εγγραφή ποδοσφαιρικών σωματείων στα μητρώα της Ε.Π.Ο.. Ακόμη είναι υπεύθυνες για τη διεξαγωγή των τοπικών πρωταθλημάτων και κυπέλλων, όπως και των πρωταθλημάτων εφήβων και παίδων. Συντονίζουν επίσης τις δραστηριότητες των μικτών ομάδων νέων, παίδων και προπαίδων, οι οποίες τις εκπροσωπούν σε εθνικό επίπεδο, συμμετέχοντας στα πρωταθλήματα προεπιλογής εθνικών ομάδων.
Κάθε ΕΠΣ είναι αρμόδια για την εποπτεία των ποδοσφαιρικών σωματείων που εδρεύουν μέσα στα γεωγραφικά πλαίσια ευθύνης της, τα οποία οριοθετούνται συνήθως σε επίπεδο νομού, εκτός ορισμένων εξαιρέσεων στις περιπτώσεις των νομών Αττικής, Αργολίδας, Λευκάδας και Πρέβεζας. Επίσης, υπάρχουν ΕΠΣ οι οποίες διαθέτουν ονομασίες επιπέδου γεωγραφικών διαμερισμάτων, καθώς αποτελούν συνέχεια προηγούμενων ενώσεων που κάλυπταν μεγαλύτερη γεωγραφική έκταση, από τις οποίες διασπάστηκαν έπειτα από απόφαση της ΕΠΟ, χωρίς όμως να μετονομαστούν. Αυτές είναι οι ΕΠΣ «Θράκης» υπεύθυνη για το νομό Ροδόπης, «Μακεδονίας» υπεύθυνη για το νομό Θεσσαλονίκης, «Ηπείρου» υπεύθυνη για το νομό Ιωαννίνων και «Θεσσαλίας» υπεύθυνη για το νομό Μαγνησίας.

Διοργανώσεις

Οι διοργανώσεις των κατά τόπους ΕΠΣ προκηρύσσονται από τις αρμόδιες τοπικές ενώσεις, με βάση τις αποφάσεις της ΕΠΟ.

Πρωταθλήματα ΕΠΣ

Τα πρωταθλήματα των ΕΠΣ περιλαμβάνουν συνολικά τρεις κατηγορίες, Α΄, Β΄ και Γ΄. Οι πρωταθλήτριες και τρεις δευτεραθλήτριες ομάδες των ανώτατων κατηγοριών ΕΠΣ, από την περίοδο 2013–14 έως και την περίοδο 2015–16 μετείχαν σε ειδικό πρωτάθλημα με την ονομασία Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΕΠΣ, που σκοπό έχει τον καθορισμό των ομάδων που προβιβάζονται στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.

Κύπελλα ΕΠΣ

Τα κύπελλα των ΕΠΣ αποτελούν την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών, κατά την οποία αναδεικνύονται οι κυπελλούχοι που εν συνεχεία μετέχουν στη δεύτερη φάση της διοργάνωσης, την οποία προκηρύσσει η ΕΠΟ. Η συμμετοχή των ομάδων που αγωνίζονται σε εθνική ερασιτεχνική κατηγορία και στις ανώτατες κατηγορίες των κατά τόπους ΕΠΣ, είναι υποχρεωτική, ενώ για τις υπόλοιπες ομάδες η συμμετοχή είναι προαιρετική.

Εκπροσώπηση στη ΓΣ της ΕΠΟ

Οι 53 συνολικά Ενώσεις Ποδοσφαιρικών Σωματείων εκπροσωπούνται από 3 μέλη, με δικαίωμα ψήφου, στη Γενική Συνέλευση της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας.
Υπηρεσιακή κυβέρνηση Παναγιώτη Πικραμμένου 2012

Διαδοχή

Μετά τις εκλογές της 17ης Ιουνίου 2012, σχηματίστηκε η Κυβέρνηση Αντώνη Σαμαρά, με συνεργασία των κομμάτων ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ.