google/wiki40b huggingface dataset:
Κύπελλο Ελλάδος ποδοσφαίρου ανδρών 1980-81

Η διοργάνωση

Στην 39η διοργάνωση του κυπέλλου Ελλάδας 1980-81 μετείχαν συνολικά 58 ομάδες (18 Α' εθνικής και 40 Β' εθνικής κατηγορίας). Διεξήχθη σε 6 γύρους, συμπεριλαμβανομένου του τελικού. Σε σχέση με τις 2 προηγούμενες χρονιές, επεκτάθηκαν οι διπλοί αγώνες και στον Γ' γύρο (φάση των "16").
Παρ' ότι υπήρξαν αρκετές ομάδες Α' εθνικής που αποκλείστηκαν από τον πρώτο κιόλας γύρο, στη συνέχεια υπήρξαν πολύ ενδιαφέρουσες αναματρήσεις, με την ΑΕΚ να έχει τις δυσκολότερες κληρώσεις, αφού απέκλεισε διαδοχικά τους Παναθηναϊκό και Άρη, για να αποκλειστεί όμως από τον ΠΑΟΚ με 2 ήττες στους ημιτελικούς (ο αγώνας ρεβάνς λόγω τιμωρίας έγινε στη Χαλκίδα). 
Ο Ολυμπιακός χρειάστηκε την παράταση για να περάσει το εμπόδιο του Πανιωνίου στον Γ' γύρο, ενώ ευχάριστη έκπληξη της χρονιάς αποτέλεσε ο Παναιγιάλειος, ο οποίος έφτασε ως τον ημιτελικό έχοντας στην πορεία του αποκλείσει 2 ομάδες Α' εθνικής (ΟΦΗ και Δόξα Δράμας), έχοντας μάλιστα αποσπάσει θετικά αποτελέσματα στους εκτός έδρας επαναληπτικούς αγώνες. 
Στον τελικό αγωνίστηκαν μετά από 7 χρόνια και στο ίδιο γήπεδο όπως το 1974 ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟΚ, με τους "ερυθρόλευκους" να φτάνουν στη νίκη και στην κατάκτηση του νταμπλ (θα έπρεπε να περιμένουν 18 χρόνια μέχρι να ξανακατακτήσουν νταμπλ, το 1999), σ' έναν αγώνα που σημαδεύτηκε από επεισόδια ανάμεσα στους οπαδούς των 2 ομάδων, ένα από τα πρώτα φαινόμενα χουλιγκανισμού που εισήχθησαν στην Ελλάδα στις αρχές της δεκαετίας του '80.
Είναι ακόμη χαρακτηριστικό ότι οι ποδοσφαιριστές των 2 ομάδων αγωνίστηκαν στον τελικό φορώντας μαύρα περιβραχιόνια, οι μεν του Ολυμπιακού πενθώντας τα θύματα της τραγωδίας της θύρας 7 και οι δε του ΠΑΟΚ εις μνήμην του προπονητή της ομάδας Γκιούλα Λόραντ που ξεψύχησε από ανακοπή στον πάγκο της ομάδας 3 εβδομάδες νωρίτερα. Ήταν η πρώτη μετάδοση τελικού κυπέλλου από την ΕΡΤ σε έγχρωμη κάλυψη και παράλληλα η τελευταία μετάδοση τελικού που τον σχολιασμό έκανε ο Γιάννης Διακογιάννης.
Λίλια Για Πάντα

Πλοκή

Οταν η μητέρα της την εγκαταλείπει για να φύγει στην Αμερική, η Λίλια αναγκάζεται να πουλά το κορμί της σε τοπικό μπαρ, για να επιβιώσει. Σε μια από αυτές τις εξορμήσεις της, γνωρίζει ένα νεαρό αγόρι που μοιάζει να είναι διαφορετικό από τα άλλα. Της λέει ότι δουλεύει στη Σουηδία. Της υπόσχεται ότι θα τη βοηθήσει να ξεφύγει από αυτή τη ζωή και θα της βρει δουλειά μαζί του. Η Λίλια, ερωτευμένη μαζί του και μεθυσμένη από όνειρα για μια καλύτερη ζωή, τον πιστεύει. Σύντομα όμως ανακαλύπτει ότι και αυτός την κορόιδεψε και βρίσκεται μπλεγμένη σε κύκλωμα μαστροπείας.
Εκτελεστικό

Το Εκτελεστικό ήταν το ένα από τα δύο Σώματα που συστήθηκαν και αποτέλεσαν την "Προσωρινή Διοίκηση" όπως αυτή θεσπίστηκε στη Α΄ Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου το 1822 η οποία και διακήρυξε την ανεξαρτησία της Ελλάδας.
Το Εκτελεστικό ήταν πενταμελές και κατά τους τύπους υπάγονταν στο άλλο Σώμα το Βουλευτικό τις αποφάσεις του οποίου όφειλε να εκτελεί. Ουσιαστικά όμως και καθ΄ όλη τη διάρκεια του Αγώνα αυτό είχε τη πρωτοβουλία και διόριζε τους τότε λεγόμενους "μινίστρους", σημερινούς υπουργούς. Η διάρκεια της ισχύος του αρχικά ορίσθηκε ετήσια πλην όμως ουδέποτε τηρήθηκε.
Το 1ο Εκτελεστικό, το Εκτελεστικό του 1822, εξέλεξε η Εθνική Συνέλευση της Επιδαύρου τον Ιανουάριο του 1822 με πρόεδρο τον  Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο.
Τον Απρίλιο του 1823, η Β' Εθνοσυνέλευση Άστρους όρισε το Εκτελεστικό του 1823 με πρόεδρο τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη.
Στις 6 Ιανουαρίου 1824, το Βουλευτικό απέπεμψε την προηγούμενη διοίκηση και διόρισε νέο Εκτελεστικό, το Εκτελεστικό 1824 με πρόεδρο τον Γεώργιο Κουντουριώτη.
Το Εκτελεστικό αυτό καταργήθηκε όταν η Γ' Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου πριν την διακοπή της λόγω της πτώσης του Μεσολογγίου, αντικατέστησε το Εκτελεστικό αυτό με την Διοικητική Επιτροπή της Ελλάδος με πρόεδρο τον Ανδρέα Ζαΐμη.
Το 1831, μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια έγινε μια απόπειρα ανασύνταξης του Εκτελεστικού στο Άργος που όμως απέτυχε.
Τζουζέπε Γκατσανίγκα

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Γκατσανίγκα γεννήθηκε στη Βερόνα, το 1743. Ο, αυστηρών αρχών, πατέρας του τον προόριζε να ακολουθήσει σταδιοδρομία ιερωμένου αλλά, εκείνος, υπακούοντας στη φυσική του κλίση μελετούσε κρυφά μουσική. Ωστόσο, μπόρεσε να ασχοληθεί σοβαρά και απρόσκοπτα με αυτήν, μόνο μετά τον θάνατο του πατέρα του, το 1760.  Αρχικά, σπούδασε στη Βενετία και έπειτα στο Ωδείο του Αγίου Ονουφρίου της Νάπολης,  στο οποίο είχε δασκάλους τους Ν. Πιτσίνι (Niccolò Piccinni) και Ν. Πόρπορα (Nicola Porpora).  Έγινε διευθυντής παρεκκλησίου στον καθεδρικό ναό της Κρέμα, όπου άρχισε να συνθέτει κυρίως όπερες αλλά και θρησκευτική μουσική.  Παρουσίασε την πρώτη του όπερα, Ο Βαρόνος της Τρόκια, στο «Νέο Θέατρο» της Νάπολης, κατά τη διάρκεια του Καρναβαλιού του 1768. 
Μεγάλη επιτυχία σημείωσε η όπερά του, Ο Τρύγος (Φλωρεντία, 1778), η οποία ανεβάστηκε σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις, όπως στη Βιέννη, το Βερολίνο, το Λονδίνο και τη Λισαβόνα. Αργότερα, εδραιώθηκε στο εξωτερικό με την όπερα Ο Ψευτοτυφλός (1786), που γράφηκε για το Θέατρο της Αυλής της Βιέννης.  Θα περάσει τις επόμενες δεκαετίες γράφοντας στην Ιταλία, με εξαίρεση μερικά ταξίδια του στη Δρέσδη, τη Βιέννη και την Πράγα. Η πιο επιτυχημένη όπερά του ήταν, αναμφίβολα, ο Ντον Τζοβάνι ή ο Πέτρινος Συνδαιτημόνας, αλλιώς, Ο Τενόρος Ντον Τζοβάνι, που γράφηκε το 1787 σε λιμπρέτο του Τ. Μπερτάτι (Giovanni Bertati) και που, ενδεχομένως, αποτέλεσε έμπνευση για το ομώνυμο λιμπρέτο του Λ. Ντα Πόντε (Lorenzo Da Ponte) για τον Ντον Τζοβάνι του Μότσαρτ.  Η συγκεκριμένη όπερα του Γκατσανίγκα ήταν, σίγουρα, γνωστή τόσο στον Μότσαρτ όσο και στον Ντα Πόντε.  Η τελευταία όπερα του Γκατσανίγκα, Μαρτίνο Καρμπονάρο, παρουσιάστηκε στο Θέατρο «San Moisè» στη Βενετία, το 1801.
Στην τελευταία περίοδο της ζωής του, ο Γκατσανίγκα αφιερώθηκε στη σύνθεση οργανικής και θρησκευτικής μουσικής, όπου είναι δυνατόν να εκτιμηθεί η έξυπνη γραφή, στυλιστικά αξιοσημείωτη για την ευγένεια της έμπνευσης και της φροντίδας των λεπτομερειών για τα γούστα της εποχής, επηρεασμένη αναπόφευκτα από το θεατρικό ύφος. Πέθανε στην Κρέμα της Λομβαρδίας, το 1818.
Στίβος στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900 – 60 μέτρα ανδρών

Πρώτος γύρος

Οι δύο πρώτοι κάθε σειράς προκρίνονταν στον τελικό.
Κάρμεν Λουβάνα

Βιογραφία-Καριέρα

Η μικροσκοπική Κάρμεν αν και γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη μεγάλωσε στο Πουέρτο Ρίκο. Σε ηλικία 18 ετών μετακόμισε στο Μαϊάμι της Φλόριντα  και άρχισε να εργάζεται σαν χορεύτρια σε strip clubs του South Beach. Στο χώρο του πορνό εμφανίστηκε το 2001. Έχει ύψος μόλις 1,52 μ. καστανά μάτια και καστανά μαλιά (βαμμένα ξανθά). Ζυγίζει 42 κιλά και έχει καθαρά χαρακτηριστικά Λατίνας. Όπως και η πλειονότητα των συναδέλφων της, έχει κάνει προσθετική στήθους.
Η πρώτη της εμφάνιση έγινε στην ταινία "More Dirty Debutantes #211". Πρόσφατα υπέγραψε συμβόλαιο αποκλειστικής συνεργασίας με την εταιρεία Adam & Eve. Είναι κυρίως γνωστή για τις σκηνές στοματικού έρωτα στις οποίες χρησιμοποιεί μια ιδιαίτερη τεχνική. Το 2005 γύρισε την πρώτη της σκηνή πρωκτικού σεξ στην ταινία "The Perfect Secretary". Ο μεγαλύτερος μέχρι στιγμής ρόλος της ήταν στην ταινία Pirates όπου υποδύθηκε την Izabella.
Στις 15 Ιουνίου 2006 η Κάρμεν κέρδισε τον "διαγωνισμό ομορφιάς πορνοστάρ" που διοργάνωσε ο αμφιλεγόμενος ραδιοφωνικός παραγωγός Χάουαρντ Στερν στην εκπομπή του.
Πολιορκία της Τικίνουμ

Η Πολιορκία και κατάληψη της Τικίνουμ έγινε το 570 από τους Λομβαρδούς και τον βασιλιά τους Αλβοΐνο κατά την Λομβαρδική κατάκτηση της Ιταλίας, όπου την απέσπασαν από την Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Οι Λογγοβάρδοι ή Λομβαρδοί από το 568 άρχισαν να μετακινούνταν από την Παννονία όπου κατοικούσαν στην βόρειο Ιταλία κατακτώντας βυζαντινές πόλεις στα βόρεια της χερσονήσου δημιουργώντας το μετέπειτα βασίλειο τους.
Η Παβία ή Τικίνουμ (Ticinum) όπως λεγόταν ακόμα, από τις σημαντικότερες βυζαντινές πόλεις της Βόρειας Ιταλίας, πολιορκήθηκε από τους Λομβαρδούς για τρία χρόνια και μετά την κατάληψη της το 572 έγινε πρωτεύουσα του Λομβαρδικού βασιλείου. Μάλιστα η πόλη παραδόθηκε στους Λομβαρδούς και ο βασιλιάς Αλβοΐνος έκανε θριαμβευτική είσοδο στην πόλη καβάλα σε άλογο από την πύλη του Αγίου Ιωάννη. Παρόλο που ο Αλβοΐνος είχε εκφράσει την επιθυμία να τιμωρήσει τους κατοίκους για την αντίσταση που έκαναν άλλαξε γνώμη και δεν τους πείραξε. Ο Παύλος ο Διάκονος αναφέρει ότι η πόλη αντιστάθηκε γενναία στην πολιορκία χωρίς άλλες λεπτομέρειες.
Κλυτομήδης

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Κλυτομήδης είναι γνωστός ένας από τους γιους του `Ηνοπα από την Αιτωλία. Ο βασιλιάς Νέστορας της Πύλου νίκησε κάποτε τον Κλυτομήδη στην πυγμαχία. Ο Κλυτομήδης αναφέρεται στην Ιλιάδα, όπου ο Νέστορας αναπολεί τα νεανικά του κατορθώματα: «...Τον Κλυτομήδη ενίκησα στους γρόνθους Ηνοπίδην» (ραψωδία Ψ, στίχος 634, μετάφραση Ι. Πολυλά).
Λουίτζι Κάρλο Μπορρομέο

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Γκραφφινιάνα στις 26 Οκτωβρίου 1893, όπου χειροτονήθηκε ιερέας το 1918. Διετέλεσε καθηγητής της φιλοσοφίας σε κάποια σχολεία στο Λόντι.
Στις 4 Νοεμβρίου 1951, ο Πάπας Πίος ΙΒ΄ τον υπέδειξε ως βοηθό επίσκοπο του Λόντι.
Έχει μιλήσει και στις τέσσερις συνεδρίες της Δεύτερης Συνόδου του Βατικανού.
Στις 28 Δεκεμβρίου 1952, ο Πάπας Πίος ΙΒ΄ τον υπέδειξε ως επίσκοπο του Πέζαρο. Στις 1971 καθαγίασε τη νέα εκκλησία του Άγιου Κάρλο Μπορρομέο.
Στις 4 Ιουλίου 1975 άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 81 ετών. Τάφηκε στον Καθεδρικό Ναό του Πέζαρο.
Αντιπραγματισμός

Ιστορία

Ιστορικά πολλές προκαπιταλιστικές οικονομίες στηριζόντουσαν στην ανταλλαγή αγαθών. Η συνεχιζόμενη εξειδίκευση των οικονομικών υποκειμένων όμως οδηγούσε σε όλο και μεγαλύτερη ανάγκη για εμπόριο. Αυτό σε συνδυασμό με τη μη διαιρετότητα πολλών προϊόντων οδήγησε στην ανάγκη για ένα ευέλικτο, διαιρετό, καθολικά αποδεκτό μέσο ανταλλαγής, το χρήμα.
Κλαύδιος Ρούφος Απολλώνιος

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Κλαύδιος Ρούφος (Απολλώνιος) κατέκτησε τον κότινο τον 3ο αιώνα μ.Χ., σε μια εποχή που συμμετείχαν και εξελληνισμένοι Ρωμαίοι πολίτες στους αγώνες. Ήταν γιος του επίσης ολυμπιονίκη Κλαύδιου Απολλώνιου, που είχε νικήσει στη 242η Ολυμπιάδα σαράντα χρόνια νωρίτερα, το 189 μ.Χ. Εκτός από διπλός ολυμπιονίκης, υπήρξε και διπλός «περιοδονίκης», δηλαδή αναδείχθηκε δυο φορές νικητής και στους τέσσερις μεγάλους πανελλήνιους αγώνες της αρχαιότητας: Ολύμπια, Ίσθμια, Νέμεα και Πύθια, σύμφωνα με ευρεθείσα επιγραφή.
Αροράε

Γεωγραφία

Η ατόλλη έχει έκταση 9,5 χμ² και πληθυσμό περίπου 1.125 άτομα (2000), οι περισσότεροι εκ των οποίων είναι Προτεστάντες. Τα μεγαλύτερα χωριά στην ατόλλη είναι τα Ρορέτι, Ταμαρόα και Ταρίμπο.
Η ατόλλη είναι ένα χαμηλό και επίπεδο κοραλλιογενές νησί με επιμυκημένο σχήμα. Έχει μήκος 9 χμ και πλάτος 1 χμ. Επειδή είναι μια μικρή ατόλλη, δεν υπάρχει λιμνοθάλασσα.

Οικισμοί

Νανιμόνα, Ρορέτι, Ταμαρόα, Ταμόα, Ταρίμπο.
Αρχαία Μαγνησία

Στην Αρχαιότητα, η Μαγνησία (αρχαία ελληνικά: Μαγνησία) ήταν μια περιοχή της Αρχαίας Ελλάδας. Η αρχαία Μαγνησία ανήκει στην αρχαία Θεσσαλία. Οι πρώτοι κάτοικοι της αρχαίας Μαγνησίας ήταν οι Μάγνητες. Τα όρια της αρχαίας Μαγνησίας αντιστοιχούν περίπου στα σημερινά όρια του νομού Μαγνησίας. Οι Μάγνητες ήταν μέλη της Αμφικτυονίας και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή επί Ομηρικής εποχής. Επίσης, οι Μάγνητες αναφέρονται στην Ιλιάδα. Επίσης, λέγεται ότι οι Θεσσαλιοί Μάγνητες ίδρυσαν τις ασιατικές αποικίες Μαγνησία του Σιπύλου και Μαγνησία του Μαιάνδρου.
Καζασκέρης

Ο Καζασκέρης (τουρκ. kadıasker) ήταν στρατιωτικός και θρησκευτικός τίτλος στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Είναι σύνθετη λέξη που προέρχεται από το καδής (=ιεροδικαστής) και ασκέρ (= στρατός), και αντιστοιχεί περίπου σε σύγχρονο ανώτατο στρατοδίκη. Ο θεσμός του καζασκέρη χρονολογείται από το 2ο/8ο αιώνα, όταν ο κυβερνήτης της Αιγύπτου Σαλίχ ιμπν Αλί (π. 132/750), οργάνωσε στρατιωτική εκστρατεία διορίζοντας ένα δικαστή για κάθε μονάδα του στρατού. Κατά τη δυναστεία των Αγιουβιδών, τέθηκε σε χρήση από τον Σαλαντίν (1138-93), ενώ ο ίδιος θεσμός χρησιμοποιήθηκε επίσης από τους Σελτζούκους.
Στα πλαίσια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, καζασκέρης διορίστηκε για πρώτη φορά από τον σουλτάνο Μουράτ Α' το 765/1363, στην Προύσα, έχοντας στρατιωτικές αρμοδιότητες και την επίβλεψη όλων των καδήδων. Ο Μωάμεθ Β΄ καθιέρωσε δύο καζασκέρηδες: έναν της Ρούμελης, με αρμοδιότητα σε όλα τα εδάφη δυτικά της Κωνσταντινούπολης και έναν της Ανατολής για τα αντίστοιχα ανατολικά της Κωνσταντινούπολης εδάφη της αυτοκρατορίας. Ως αποτέλεσμα νέων οθωμανικών κατακτήσεων, το 922/1516, ο Σελίμ Α' θεσμοθέτησε το αξίωμα ενός τρίτου καζασκέρη στο Ντιγιάρμπακιρ, το οποίο όμως σύντομα καταργήθηκε.
Ο Καζασκέρης στην περίοδο της σουλτανικής Τουρκίας θεωρούνταν ανώτατος θρησκευτικός λειτουργός και κατείχε στην ιεραρχία την ενδιάμεση θέση μεταξύ του Σεϊχουισλάμη και των Καδήδων και ανήκε στην ακολουθία του σουλτάνου, τόσο στις εκστρατείες όπου συμμετείχε αυτοπροσώπως, όσο και στις διάφορες περιοδείες του στην ύπαιθρο, προκειμένου να παρέχει συμβουλές σε διάφορα ζητήματα που προέκυπταν. Η ημερήσια αμοιβή του ανερχόταν στους 500 ακτσέδες, αλλά του αναλογούσε επιπλέον το 15 τοις χιλίοις της λείας των στρατιωτών. Μέχρι τον 11ο/17ο αιώνα διοριζόταν με πρόταση του Μεγάλου Βεζίρη και αργότερα από τον μουφτή της Κωνσταντινούπολης. Η θητεία του είχε διάρκεια ενός έτους. Από τα μέσα του 16ου αιώνα η επιρροή τους μειώθηκε σημαντικά, αν και παρέμειναν μέλη του αυτοκρατορικού συμβουλίου (διβάνι) μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα. Οι τίτλοι των καζασκέρηδων Ρούμελης και Ανατολίας ενοποιήθηκαν το 1914.
3073 Κουρσκ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Κουρσκ είναι άγνωστα. Ο Κουρσκ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 3 ώρες 26 λεπτά και 48,5 δευτερόλεπτα, μία μάλλον γρήγορη περιστροφή, ακόμα και για αστεροειδή.
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου (Αθηνών-Πειραιώς) Ε.Π.Σ. Ελλάδος 1921-22

Η διοργάνωση της σεζόν 1921-1922 ήταν το Β΄ πρωτάθλημα της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αθηνών-Πειραιώς, που είχε πλέον μετονομαστεί σε Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ελλάδος, με νικητή για δεύτερη συνεχή χρονιά τον Πανελλήνιο Ποδοσφαιρικό & Αγωνιστικό Όμιλο της Αθήνας.
Ιωάννης Λουδοβίκος του Σαλούτσο

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Λουδοβίκου Β΄ μαρκήσιου τού Σαλούτσο και της Μαργαρίτας των Φουά, κόρης τού Ιωάννη κόμη τού Κανντάλ. Ο Λουδοβίκος Β΄ ήταν γιος της Ισαβέλλας Παλαιολογίνας, κόρης τού Ιωάννη-Ιακώβου μαρκησίου τού Μομφερράτου.
Φυλακίστηκε από τη μητέρα του, όταν -κατά τους Ιταλικούς Πολέμους- πήρε το μέρος τού Καρόλου Ε΄ των Αψβούργων της Γερμανίας. Οι μαρκήσιοι τού Σαλούτσο ήταν παραδοσιακά σύμμαχοι (τυπικά υποτελείς) των βασιλέων της Γαλλίας. Το 1528 ελευθερώθηκε μετά από λαϊκή εξέγερση και εκλέχθηκε μαρκήσιος στη θέση τού μεγαλύτερου αδελφού του Μιχαήλ-Αντωνίου, που είχε σκοτωθεί σε μάχη.
Ωστόσο ένα έτος μετά ο Φραγκίσκος Α΄ της Γαλλίας τον εκτόπισε και έβαλε στη θέση του τον επόμενο αδελφό Φραγκίσκο. Ακολούθως ο Ιωάννης-Λουδοβίκος προσπάθησε να ανακτήσει την εξουσία στο Σαλούτσο, ακόμη και με τη συνδρομή τού Καρόλου Ε΄, αλλά πάντα μάταια. Η μαρκιωνία πέρασε έπειτα υπό τον σφικτό έλεγχο της Γαλλικής μοναρχίας.
Θωμάς Μάγιστρος

Βιογραφία

Το κύριο σύγγραμά του Εκλογή ονομάτων και ρημάτων αττικών είναι μία συλλογή επιλεγμένων Αττικών λέξεων και φράσεων ταξινομημένων αλφαβητικά. Συντάχθηκε ως βοήθημα για σύνθεση Ελληνικών κειμένων, από όμοια έργα των Φρυνίχου Αραβίου, Αμμωνίου Γραμματικού, Ηρωδιανού και Αιλίου Μοίρη.
Επίσης έγραψε Σχόλια στον Αισχύλο, Σοφοκλή, Ευριπίδη (με μία βιογραφία) και σε τρεις κωμωδίες του Αριστοφάνη. Τα Σχόλια στον Πίνδαρο που του αποδίδουν δύο χειρόγραφα, τώρα αποδίδονται στον Δημήτριο Τρικλίνιο. Οι λόγοι και οι επιστολές του αποτελούνται από δημηγορίες με συνήθη σοφιστικά πρότυπα και αναφέρονται σε ιστορικά συμβάντα: μία συζήτηση μεταξύ των πατέρων του Κυναίγειρου και του Καλλίμαχου, Αθηναίων που έπεσαν στον Μαραθώνα, ως προς το ποιος έπρεπε πρώτος να εκφωνήσει επικήδειο. Ο Θωμάς είναι ο συγγραφέας: ενός "καθρέπτη του πρίγκιπα" που απευθύνεται στον Ανδρόνικο Β΄, μίας υπεράσπισης του Ρωμαίου στρατηγού Χανδρηνού προς τον Αυτοκράτορα, μίας επιστολής των ωμοτήτων των Καταλανών και των Τούρκων στη Θεσσαλία και τη Μακεδονία, μίας συγχαρητήριας επιστολής στον Θεόδωρο Μετοχίτη και ενός πανηγυρικού λόγου για τον βασιλιά της Κύπρου.
The Village Squire

Πλοκή

Μια ερασιτεχνκή παραγωγή του Μάκβεθ από έναν χωρικό βοηθείται από την άφιξη ενός επαγγελματία ηθοποιού.
Έκα Τκεσελασβίλι

Βιογραφία

Η Τκεσελασβίλι γεννήθηκε στις 23 Μαΐου 1977 στην Τιφλίδα, πρωτεύουσα της Γεωργίας. Αποφοίτησε από τη Σχολή Διεθνούς Δικαίου και Διεθνών Σχέσεων στο κρατικό πανεπιστήμιο της Τιφλίδας το 1999 και εργάστηκε ως δικηγόρος της Διεθνούς Επιτροπής του Ερυθρού Σταυρού της Γεωργίας και έπειτα για την IRIS Γεωργίας, γραφείο του Κέντρου του Πανεπιστημίου του Μέριλαντ για την θεσμική μεταρρύθμιση και τον άτυπο τομέα στη Τιφλίδα. Από τις 9 Οκτωβρίου 1997 έως τις 10 Σεπτεμβρίου 1999 διετέλεσε επικεφαλής ειδικού κέντρου έρευνας και ανάλυσης της εξωτερικής πολιτικής στο Υπουργείο Εξωτερικών της Γεωργίας. Από την 1η Ιουνίου έως την 1η Νοεμβρίου 2001, η Τκεσελασβίλι ήταν δικηγόρος στην Επιτροπή Δικηγόρων των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Νέας Υόρκης. Από το Δεκέμβριο του 2002 έως το Μάιο του 2003 εργάστηκε στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για την πρώην Γιουγκοσλαβία στη Χάγη της Ολλανδίας.

Πολιτική καριέρα

Η Τκεσελασβίλι διορίστηκε στην πρώτη κυβερνητική της θέση ως Αναπληρωτής Υπουργός Δικαιοσύνης της Γεωργίας στις 1 Φεβρουαρίου 2004. Στη συνέχεια διορίστηκε Αναπληρωτής Υπουργός Εσωτερικών την 1η Σεπτεμβρίου 2005 και στη συνέχεια έγινε Πρόεδρος του Εφετείου της Τιφλίδας από την 1η Μαΐου 2006 έως την 1η Αυγούστου 2007.
Διετέλεσε Υπουργός Δικαιοσύνης της Γεωργίας από τον Αύγουστο του 2007 έως τον Ιανουάριο του 2008 και Γενικός Εισαγγελέας της Γεωργίας από τον Ιανουάριο έως τον Μάιο 2008. Στις 5 Μαΐου 2008 διορίστηκε Υπουργός Εξωτερικών, θέση που κατείχε μέχρι τις 5 Δεκεμβρίου 2008. Ο διορισμός της συνέπεσε με τις ολοένα και πιο τεταμένες σχέσεις της Γεωργίας με τον βόρειο γείτονά της, την Ρωσία για τις αποσχισθείσες περιοχές της Αμπχαζίας και της Νότιας Οσετίας και την επιθυμία της Γεωργίας να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ. Κατά τη διάρκεια της θητείας της στη θέση αυτή, δεσμεύτηκε να επιδιώξει δραστήρια διπλωματία για να βρει μια ειρηνική λύση σε όλα τα υπάρχοντα προβλήματα. Στις 5 Δεκεμβρίου 2008, ο Γκριγκόλ Βασάντζε αντικατέστησε την Τκεσελασβίλι στην θέση του Υπουργού Εξωτερικών, μετά από ένα κυβερνητικό ανασχηματισμό.  Αργότερα τον Δεκέμβριο διορίστηκε επικεφαλής του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας. Από το 2010 έως το 2012, ήταν Υπουργός για την Επανένταξη.

Προσωπική ζωή

Η Τκεσελασβίλι είναι παντρεμένη και έχει δύο παιδιά. Εκτός από τα μητρικά της γεωργιανά, μιλάει αγγλικά, ρωσικά και γαλλικά.
Άμβασσον Φρυγίας

Το Άμβασσον ή Αββασσός (αρχαία ελληνικά: Ἄμβασον, λατινικά: Abbassus.) ήταν αρχαία πόλη της Φρυγίας στη Μικρά Ασία, στα όρια της περιοχής του κελτικού φύλου των Τολιστοβογίων, στη Γαλατίας. Είναι πιθανώς η ίδια πόλη με την Αλαμμασό που αναφέρει ο Ιεροκλής, και η Αμαδάσση, της οποίας οι επίσκοποι συμμετείχαν στις πρώτες Οικουμενικές Συνόδους. Οι συντάκτες του Barrington Atlas of the Greek and Roman World έχουν σημειώσει ότι η πιθανή τοποθεσία της Αββασσού βρισκόταν κοντά στα Σύνναδα, ωστόσο η ακριβής θέση της είναι άγνωστη.
Αντρέ Βιζέρ

Καριέρα

Γεννήθηκε στο Γουίνδσορ του Οντάριο και μεγάλωσε στο Σέρμπρουκ του Κεμπέκ. Έχασε τη χρήση των ποδιών του λόγω ενός τροχαίου ατυχήματος, που έπαθε όταν ήταν 20 χρονών. Το 1984 κέρδισε στο μαραθώνιο της Βοστώνης, στον αγώνα για αθλητές με ειδικές ανάγκες, ξανακερδίζοντας το 1986 και το 1987. In 1987 έγινε ιππότης του Εθνικού Τάγματος του Κεμπέκ και δύο χρόνια αργότερα Αξιωματικός του Τάγματος του Καναδά, με το αιτιολογικό ότι κατάφερε να ενθαρρύνει νεαρούς αθλητές και να αποτελεί πρότυπο για τη νεολαία.Το 2005, εντάχθηκε στην Αίθουσα της Δόξας των Παραολυμπιακών Αγώνων (Paralympic Hall of Fame).
Μετά την αποχώρησή του από τον αθλητισμό, ξεκίνησε μια εταιρεία κατασκευής αναπηρικών αμαξιδίων. Πέθανε από καρκίνο, το 2006.
Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1964-1965

Το πρωτάθλημα της περιόδου 1964-65 ήταν το έκτο που διεξήχθη σε μορφή εθνικής κατηγορίας. Το κατέκτησε ο Παναθηναϊκός για 8η φορά στην ιστορία του, τερματίζοντας 3 βαθμούς μπροστά από τη δεύτερη ΑΕΚ.
Διαλεχτή Ζευγώλη-Γλέζου

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1907 στην Απείρανθο της Νάξου, όπου έμεινε κατά τη διάρκεια των παιδικών και μαθητικών της χρόνων. Από μικρή ηλικία άρχισε να δείχνει ενδιαφέρον στη λογοτεχνία. Εμφανίστηκε στα γράμματα το 1924 ως Ανθή Απειρανθίτη δημοσιεύοντας ποιήματα στο περιοδικό Νιάτα της Σύρου και την εφημερίδα Νέα Παροναξία της Νάξου. Το 1927 άρχισε να συνεργάζεται με το περιοδικό Νεοελληνικά Γράμματα του Ηρακλείου, ενώ το 1933 μετακόμισε με την οικογένεια της στην Αθήνα. Εκεί ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές της σπουδές και σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Συνέχισε τη συνεργασία με διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά, και ξεκίνησε να συλλέγει λαογραφικά αντικείμενα από τη Νάξο. Το 1944 νυμφεύθηκε τον Πέτρο Γλέζο, ενώ πέθανε στις 23 Ιουλίου 1996 μετά από μακροχρόνια ασθένεια, στην Αθήνα.
S/2007 (55637) 1

Ανακάλυψη

Ο δορυφόρος ανακαλύφθηκε τον Αύγουστο του 2005, από παρατηρήσεις με το διαστημικό τηλεσκόπιο Χαμπλ και η ανακάλυψή του ανακοινώθηκε στις 22 Φεβρουαρίου του 2007.

Φυσικά χαρακτηριστικά

Το αντικείμενο ανακαλύφθηκε στα 0,16 δευτερόλεπτα τόξου του κυρίως σώματος με μια διαφορά στο φαινόμενο μέγεθος ίση με 2,5. Η διάμετρός του υπολογίζεται στα 210 ± 30. Υποθέτοντας πως έχει μια λευκαύγεια παρόμοια με το κυρίως σώμα, ο δορυφόρος θα έπρεπε να έχει διάμετρο 190 km.  Αν έχει λευκαύγεια 0,05 (τυπική τιμή λευκαύγειας άλλων ψυχρών, κλασικών ΑΖΚ παρόμοιου μεγέθους) θα έπρεπε να έχει διάμετρο 260 χιλιομέτρων.

Τροχιακά χαρακτηριστικά

Ολοκληρώνει μια πλήρη περιφορά γύρω από το 2002 UX25 κάθε 8,309 ± 0,0002 ημέρες, σε μία απόσταση 4.770 ± 40 km, έχοντας συνολική μάζα συστήματος (0,125 ± 0,003) × 10²¹ kg. Η εκκεντρότητα της τροχιάς του είναι 0,17 ± 0,03.
Ινζελζέ

Υποκόμης της Ορλεάνης και του Ανζού

Η μητέρα του είχε συγγένεια με τον Ούγο του Αμπώ, σύμβουλο των βασιλέων των Φράγκων Λουδοβίκου Β΄ του Τραυλού και Λουδοβίκου Γ΄. γι'αυτό ο ίδιος δεχόταν συνέχεια προαγωγές.  
Ο Λουδοβίκος Β΄ τον διόρισε υποκόμη της Ορλεάνης· εκεί ο Ινζελζέ συμμάχησε με ηγετικές οικογένειες της Νευστρίας. Παντρεύτηκε την Αδελαΐδα, ανιψιά του Αδαλάρδ αρχιεπισκόπου του Τουρ και στη συνέχεια διορίστηκε στρατιωτικός διοικητής του Τουρ, υποκόμης του Ανζού και κυβερνήτης της Αδαλάρδης. Οι απόψεις για αυτόν τον διορισμό διαφέρουν: μερικές πληροφορίες λένε ότι διορίστηκε ως κατάλληλος στρατιωτικός για να προστατεύσει την περιοχή από τους Βίκινγκς,  αντίθετα άλλες πληροφορίες λένε ότι διορίστηκε από εύνοια λόγω της μητέρας του.

Οικογένεια

Ο Ινζελζέ απεβίωσε το 888 στο Τουρ και τάφηκε στην εκκλησία του Αγίου Μαρτίνου στο Σατωννέ-συρ-Σάρτ. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Φούλκων Α΄ ο Ερυθρός. Οι καλές διασυνδέσεις της συζύγου του Αδελαΐδας του Αμπουάζ βοήθησαν στην προαγωγή του γιου τους σε κόμη. 
Ο Ινζελζέ είναι ο δημιουργός της κομητείας του Ανζού και ο γενάρχης του Οίκου του Ινζελζέ. Οι απόγονοί του θα κυβερνήσουν το Ανζού μέχρι τον Γοδεφρείδο Β΄ Μαρτέλο. Μετά το τέλος του Γοδεφρείδου Β΄ η κομητεία θα περάσει, ύστερα από επιγαμία με τον Οίκο του Γκατιναί, στον ανιψιό του Γοδεφρείδο Γ' και στους απογόνους του μικρότερου αδελφού εκείνου Φούλκωνα Δ΄.