google/wiki40b huggingface dataset:
Μαριέττα Γιαννοπούλου-Μινώτου

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 1900 στη Ζάκυνθο. Δεν απέκτησε πανεπιστημιακή μόρφωση, αλλά παρακολούθησε πληθώρα κατ' οίκον ιδιωτικών μαθημάτων. Το 1921 ίδρυσε το περιοδικό Εύα Νικήτρια στο οποίο έδωσε τον λόγο σε Ελληνίδες που αγωνιζόταν για το δικαίωμα της ψήφου στις εκλογές, ως όργανο του Παραρτήματος του Λυκείου Ελληνίδων. Το περιοδικό έκλεισε το 1923 λόγω οικονομικών προβλημάτων, έχοντας ωστόσο προκαλέσει ποικίλες αντιδράσεις. Παράλληλα, το 1921 συμμετείχε στο πρώτο γυναικείο συνέδριο που πραγματοποιήθηκε στην Ελλάδα Μέσα από τις φεμινιστικές δράσεις της και τα περιοδικά της συνέβαλε στη διαμόρφωση του φεμινιστικού κινήματος στην Ελλάδα.
Αν και η καταγωγή της ήταν αριστοκρατική, δεν απομακρύνθηκε από τον λαό. Ενδιαφέρθηκε για την διάσωση και καταγραφή τραγουδιών και παραμυθιών από τη Ζάκυνθο, αλλά και ομιλιών που χρησιμοποιούνταν στο ζακυνθινό θέατρο. Μελέτησε γενικότερα τον πολιτισμό των Επτανήσων και έγραψε βιογραφίες για τον Ανδρέα Κάλβο, τον Διονύσιο Σολωμό και την Ισαβέλλα Θεοτόκη. Ακόμη, έγραψε μία μυθιστορηματική βιογραφία για την Πάπισσα Ιωάννα, αλλά και συλλογές διηγημάτων με θέμα το νησί όπου καταγόταν. Το 1927 διηύθυνε το περιοδικό Ιόνιος ανθολογία με πληθώρα σημαντικών κειμένων, που εξέδιδε ο άνδρας της ιστορικός Σπύρος Μινώτος, με τον οποίο είχε παντρευτεί το 1925. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο εξέδωσε το περιοδικό Επτανησιακά Γράμματα, ενώ έγραφε άρθρα σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά της εποχής. Ήταν ένθερμη υποστηρίκτρια του Δημοτικισμού. Το 1932 πρότεινε τη θέσπιση της εβδομάδας βιβλίου στην Αθήνα, η οποία διαρκεί μέχρι και τον 21ό αιώνα.
Μετακόμισε στην Αθήνα το 1931, μαζί με την έδρα του περιοδικού Ιόνιος Ανθολογία. Τότε γέννησε και τον γιο της, Διονύσιο-Άγγελο τον οποίο βάφτισε ο Άγγελος Σικελιανός, ο οποίος του αφιέρωσε το ποίημα του «Το Βρέφος». Το ζευγάρι βρέθηκε σε διάσταση και το 1936 πήρε διαζύγιο. Ωστόσο η Γιαννοπούλου συνέχισε να εργάζεται ατομικά για την εξερεύνηση ιστορικών στοιχείων από τα Επτάνησα. Το 1951 έγινε μέλος της Ενωσης Διανοουμένων Γυναικών Ελλάδας. Έναν χρόνο αργότερα έχασε τη μητέρα της, ενώ και οι Σεισμοί του Ιονίου το 1953 που είχαν ως αποτέλεσμα την καταστροφή του σπιτιού, της βιβλιοθήκης και του αρχείου της, της προκάλεσαν έντονη μελαγχολία. Το 1956 διαγνώστηκε με καρκίνο, και στις 27 Απριλίου 1962 πέθανε στην Αθήνα.
Μπελορετσένσκ

Ιστορία

Ιδρύθηκε ως ένας οικισμός των Κοζάκων το 1862. Το καθεστώς πόλης χορηγήθηκε το 1958. Κατά τη διάρκεια της Σοβιετικής περιόδου, ένα στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας βρισκόταν εδώ.

Διοικητική και δημοτική κατάσταση

Εντός του πλαισίου των διοικητικών διαιρέσεων, το Μπελορετσένσκ εξυπηρετεί ως το διοικητικό κέντρο της Επαρχίας Μπελορετσένσκι, αν και δεν ανήκει σε αυτήν. Ως μια διοικητική διαίρεση, μαζί με το αγροτικό οκρούγκ Γιούζνι (το οποίο περιλαμβάνει τρεις αγροτικές περιοχές), ενσωματώνεται χωριστά ως Πόλη του Μπελορετσένσκ—διοικητική μονάδα με καθεστώς ίσο με αυτό των επαρχιών. Ως δημοτική διαίρεση, η πόλη του Μπελορετσένσκ είναι ενσωματωμένη στο Δημοτικό Διαμέρισμα Μπελορετσένσκι ως Αστικός Οικισμός Μπελορετσένσκογιε. Ο Αγροτικός Θύλακας Γιούζνι είναι ενσωματωμένος στο Δημοτικό Διαμέρισμα Μπελορετσένσκογιε ως Αγροτικός Οικισμός Γιουζνένσκογιε.
Αύγουστος Μπαγιόνας

Βιογραφία

Ο Αύγουστος-Κωνσταντίνος Μπαγιόνας γεννήθηκε στην Πάτρα το 1931 όπου ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του. Αποφοίτησε το 1956 από τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1959 έλαβε πτυχίο φιλοσοφίας από το Πανεπιστήμιο της Σορβόνης και διδακτορικό από το πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου το 1965. Το θέμα της διδακτορικής διατριβής του ήταν «H ιδέα της νομοθεσίας στους πρώιμους πλατωνικούς διαλόγους». Εργάστηκε ως επιστημονικός συνεργάτης στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών για τρία χρόνια και το 1972 εξελέγη έκτακτος καθηγητής της Ιστορίας της Φιλοσοφίας στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης και το 1975 τακτικός καθηγητής. Δίδαξε επί δεκαπέντε χρόνια στο ίδρυμα ενώ διετέλεσε και πρόεδρος του τμήματος Φιλοσοφίας-Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας. Μετά το 1986 και μέχρι το 1998 δίδαξε στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, στο Πανεπιστήμιο Πατρών,  και στο Πανεπιστήμιο Κρήτης.
Πέθανε στις 8 Αυγούστου του 2005.

Ερευνητικό έργο

Τρεις είναι οι θεματικοί άξονες του ερευνητικού του έργου: ο πρώτος αφορά την αρχαία ελληνική φιλοσοφία με την ηθική και πολιτική της προβληματική (Σοφιστές, Πλάτων, Αριστοτέλης). Ο δεύτερος επικεντρώνεται στην νεώτερη ευρωπαϊκή φιλοσοφία (ο Διαφωτισμός και οι ιδεολογικές του προεκτάσεις, Καρλ Μαρξ, Χέγκελ). Ο τρίτος άξονας αφορά θέματα της σύγχρονης φιλοσοφίας (εκπρόσωποι του Γαλλικού και αγγλοσαξονικού χώρου, αναλυτική φιλοσοφία).
Γκέρα

Ιστορία

H Γκέρα αναφέρθηκε πρώτη φορά το 995. To 999 o Όθων Γ΄ παρέδωσε την κυριαρχία της πόλης στους προγόνους του Βασιλείου Της Πρωσίας. Μια δημοτική σφραγίδα χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1350, το συμβούλιο ονομάστηκε για πρώτη φορά το 1360 και το δημαρχείο αναφέρθηκε το 1426. Το 1450 η Γέρα καταστράφηκε σχεδόν εντελώς κατά τη διάρκεια του Σαξο-Φρακοκτονικού πολέμου, αλλά ανάκαμψε γρήγορα επειδή η αρχική υφαντουργική παραγωγή έφερε πλούτο στην πόλη.
Ένα μήνα πριν από το τέλος του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, στις 6 Απριλίου 1945, οι βομβαρδισμοί των ΗΠΑ κατέστρεψαν τμήματα της πόλης και σκότωσαν 514 κατοίκους. Περίπου 300 κτίρια χτυπήθηκαν, όπως το κάστρο Osterstein και αρκετά ιστορικά κτίρια στο κέντρο της πόλης, πολλά από τα οποία δεν ξαναχτίστηκαν μετά τον πόλεμο. Οι δυνάμεις των ΗΠΑ κατέλαβαν τη Γκέρα στις 14 Απριλίου 1945 αλλά αντικαταστάθηκαν από τους Σοβιετικούς στις 1 Ιουλίου 1945.
Έγινε μέρος της Λαογραφικής Δημοκρατίας της Γερμανίας το 1949 και αργότερα έπαιξε σημαντικό ρόλο στην Εξέγερση της 17ης Ιουνίου 1953 καθώς χιλιάδες εργαζόμενοι, μεταξύ των οποίων πολλοί υπάλληλοι της σοβιετικής οργάνωσης ορυχείων ουρανίου απαίτησαν υψηλότερους μισθούς και ελεύθερες εκλογές. Οι διαδηλώσεις καταστράφηκαν από τις σοβιετικές στρατιωτικές δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένων των θωρακισμένων μονάδων. 
Μετά τη Γερμανική επανένωση το 1990, η Γκέρα έγινε μέρος του αναστηλωμένου κράτους της Θουριγγίας. Ωστόσο, έχασε τις περισσότερες διοικητικές λειτουργίες της μετά την επανένωση και σχεδόν όλα τα εργοστάσια της πόλης έκλεισαν. Αυτό οδήγησε σε συνεχιζόμενη οικονομική κρίση με σημαντική ανεργία και ο πληθυσμός της πόλης μειώθηκε από 135.000 το 1990 σε λιγότερο από 100.000 μια δεκαετία αργότερα.
Αυστραλιανή Ολυμπιακή Επιτροπή

Ιστορία

Η Αυστραλία εκπροσωπήθηκε από τον Έντγουιν Φλακ στους Ολυμπιακούς του 1896 στην Αθήνα. Ο Φλακ κέρδισε δύο χρυσά μετάλλια. Το 1905, ο Ρίτσαρντ Κόουμπς έγινε το πρώτο μέλος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής της Αυστραλίας, όταν αντικατέστησε τον Νεοζηλανδό Λέοναρντ Καφ ο οποίος εκπροσώπησε την Αυστραλασία. Το 1914 ιδρύθηκε η Ολυμπιακή Ομοσπονδία της Αυστραλίας και της Νέας Ζηλανδίας (Olympic Federation of Australia and New Zealand, OFANZ). Το 1920, η Νέα Ζηλανδία εγκατέλειψε την OFANZ και ιδρύθηκε το Αυστραλιανό Ολυμπιακό Συμβούλιο (Australian Olympic Council) με τον Τζέιμς Τέιλορ να είναι ο πρώτος πρόεδρος. Το 1923, το Αυστραλιανό Ολυμπιακό Συμβούλιο μετονομάστηκε σε Αυστραλιανή Ολυμπιακή Ομοσπονδία (Australian Olympic Federation, AOF). Το 1990, η AOF κατήργησε το καταστατικό της και έγινε Αυστραλιανή Ολυμπιακή Επιτροπή (Australian Olympic Committee, AOC).
Η Αυστραλία φιλοξένησε δύο θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες: τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μελβούρνης το 1956 και τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ το 2000. Το Μπρίσμπεϊν του Κουίνσλαντ ήταν υποψήφιο για τη διοργάνωση των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1992 και η Μελβούρνη της Αυστραλίας έκανε ήταν υποψήφια για τη διοργάνωση των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1996.
Lotus F1

Η Λότους Φόρμουλα 1 (Lotus F1) είναι Βρετανική ομάδα της Φόρμουλα 1, η οποία αγωνίστηκε από το 2012 έως το 2015 με το όνομα αυτό, μετά τη μετονομασία της πρώην ομάδας Ρενώ Φόρμουλα 1 (Renault F1), με έδρα την Ιστώνη στην ευρύτερη περιοχή της Οξφόρδης. Η ομάδα ανήκε κατά πλειοψηφία στην Genii Capital και αργότερα πέρασε στον γαλλικό κατασκευαστή αυτοκινήτων Ρενώ.
Ο σχεδιασμός της Λότους Φόρμουλα 1 βασίστηκε σε αυτόν της John Player Special που χρησιμοποιούσε η Τιμ Λότους (Team Lotus) στις δεκαετίες του 1970 και του 1980.

Ιστορία

Το 2012, η ομάδα Λότους Φόρμουλα 1 ονομάστηκε έτσι από τον όμιλο Λότους, που ήταν εμπορικός συνεργάτης της ομάδας. Ωστόσο, τον Απρίλιο του 2012 ανακοινώθηκε ότι αυτή η συμφωνία χορηγίας έχει πρόωρα περατωθεί, αν και η ομάδα θα συνεχίσει να χρησιμοποιεί το όνομα Λότους τουλάχιστον μέχρι το 2017.
Η ομάδα αγωνίστηκε στη Φόρμουλα 1 σε 77 αγώνες, από τη σεζόν του 2012 (Γκραν Πρι Αυστραλίας) μέχρι τη σεζόν του 2015 (Γκραν Πρι Άμπου Ντάμπι), σημειώνοντας συνολικά δύο νίκες σε Γκραν Πρι, ενώ ανέβηκε 25 φορές στο πόντιουμ, συγκεντρώνοντας συνολικά 706 βαθμούς (τους 618 εξ αυτών στις δύο πρώτες σεζόν). Επίσης, πέτυχε τον ταχύτερο γύρο σε τέσσερα Γκραν Πρι. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα κατασκευαστών της Φόρμουλα 1 η ομάδα κατατάχθηκε δύο φορές στην τέταρτη θέση (το 2012 και το 2013).
Στις 18 Δεκεμβρίου 2015 η ομάδα πωλήθηκε ξανά στον γαλλικό όμιλο Ρενώ και επίσημα κατέβηκε στις 3 Φεβρουαρίου 2016 οπότε ανακοινώθηκε ότι θα αγωνίζεται πλέον ως Ρενώ Σπορ Φόρμουλα 1 (Renault Sport F1).
Jamaica, Land We Love

"Jamaica, Land We Love" είναι ο εθνικός ύμνος της Τζαμάικα. Οι στίχοι γράφτηκαν από τον Χιου Σέρλοκ κι η μουσική από τους Robert Lightbourne και Mapletoft Poulle.
Ντόρα Μακρυγιάννη

Βιογραφικό

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Αίγιο. Τελειώνοντας το σχολείο, σπούδασε οικονομικά και ασφαλιστική, ενώ μετά το τέλος των σπουδών της, ξεκίνησε να εργάζεται στο ασφαλιστικό γραφείο του πατέρα της. Παράλληλα με τη δουλειά της, ήταν μέλος σε ερασιτεχνική θεατρική ομάδα, που ήταν και η πρώτη επαφή της με την υποκριτική. Μετά από την συμμετοχή της σε θεατρική παράσταση ως ηθοποιός, αποφάσισε πως θέλει να ασχοληθεί επαγγελματικά με την υποκριτική.
Σε ηλικία 24 ετών εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, δίνοντας εξετάσεις σε διάφορες σχολές θεάτρου. Τελικά έγινε δεκτή από το Εθνικό Θέατρο ξεκινώντας τις σπουδές της ως ηθοποιός, όπου και αποφοίτησε το καλοκαίρι του 2018. Κατά τη διάρκεια μιας παράστασης που συμμετείχε πριν το τέλος των σπουδών της, ένα στέλεχος του ANT1 της πρότεινε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη νέα καθημερινή δραματική σειρά του σταθμού Γυναίκα Χωρίς Όνομα, κάνοντας το ντεμπούτο της ως ηθοποιός.
Δημήτριος Λιάλιος

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Πάτρα και ήταν γιος του αλευροβιομήχανου Λουκά Λιάλιου και της Αικατερίνης Καλετζιώτη. Από μικρός ασχολήθηκε με την μουσική και έμαθε να παίζει βιολί και πιάνο υπό την καθοδήγηση του Ιταλού Tiveri. Το 1884 έφυγε για τη Ζυρίχη για να σπουδάσει μηχανολόγος αλλά σύντομα άλλαξε απόφαση, κατόπιν συζητήσεων με τον ποιητή Κωνσταντίνο Χατζόπουλο, και μετακόμισε στο Μόναχο στρέφοντας την προσοχή του προς τις μουσικές σπουδές όπου είχε την ευκαιρία να τελειοποιήσει τις μουσικές του σπουδές στο Ωδείου του Μονάχου. Καθηγητής του ήταν ο Lufwig Thuille, προσωπικός φίλος του Στράους.
Στην εργογραφία του συγκαταλέγονται τραγούδια, μουσική δωματίου, έργα για πιάνο και κουαρτέτα κ.α. Το σημαντικότερο έργο του θεωρείται η «Σερενάτα για βιολοντσέλο και έγχορδα». Με το έργο του σηματοδότησε την πρώτη επαφή του νεοελληνικού μουσικού στοχασμού με την μουσική της Μεσευρώπης. Όταν επέστρεψε στην Πάτρα ίδρυσε ορχήστρα με μέλη εξέχοντες προσωπικότητες της πατραϊκής κοινωνίας. Επίσης είχε διατελέσει πρόξενος της Ελλάδος στο Μόναχο.
Ήταν παντρεμένος με την υψίφωνο Ειρήνη Πάλλη, ανιψιά του Αλέξανδρου Πάλλη και είχε δύο κόρες, την Έλσα και την Μαρία, και έναν γιό τον Γιωργο, που σπουδασε κι εκείνος μουσική και σύνθεση στην Βιέννη. Η Έλσα παντρεύτηκε τον Μανώλη Σκλαβούνο και η Μαρία τον Ανδρέα Τζίνη, γόνο της πλούσιας πατρινής οικογένειας Τζίνη. Αδερφός του Δημητρίου ήταν ο Τάκης Λιάλιος. Πέθανε στην Αθήνα το 1940.
Σεισμός του Χίντου Κους (Δεκέμβριος 2015)

Ο Σεισμός του Χίντου Κους τον Δεκέμβριο του 2015 ήταν σεισμός 6.3 Ρίχτερ ο οποίος έπληξε τη Νότια Ασία, στις 25 Δεκεμβρίου του 2015. Μια γυναίκα σκοτώθηκε στο Πακιστάν. Τουλάχιστον 100 άνθρωποι τραυματίστηκαν στο Πακιστάν και το Αφγανιστάν. Επίσης, ο σεισμός ήταν έντονα αισθητός στο Τατζικιστάν και την Ινδία. Το επίκεντρο του σεισμού ήταν στην παραμεθόρια περιοχή Αφγανιστάν-Τατζικιστάν, σε βάθος 203.4 χλμ.
The Books' Journal

The Books Journal είναι μηνιαία επιθεώρηση βιβλίου, που εκδίδεται στην ελληνική γλώσσα, στην Αθήνα. Το πρώτο τεύχος κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο 2010. Εκδότης και διευθυντής του είναι ο δημοσιογράφος Ηλίας Κανέλλης και σύμβουλος έκδοσης η κριτικός λογοτεχνίας, μεταφράστρια και συγγραφέας, Κατερίνα Σχινά. Τα εξώφυλλα σχεδιάζει ο Αλέκος Παπαδάτος. Art director είναι ο Ανδρέας Ρεμούντης. Το περιοδικό διαθέτει ηλεκτρονική έκδοση στη διεύθυνση booksjournal.gr 
Το Books' Journal είναι μια απολύτως ανεξάρτητη επιθεώρηση με κείμενα παρεμβάσεων, αναλύσεις, κριτικές και ιστορίες, γραμμένα από τους κατά τεκμήριον ειδικούς. Καθηγητές Πανεπιστημίου, δημοσιογράφους, συγγραφείς και επιστήμονες με αρμοδιότητα το θέμα με το οποίο καταπιάνονται. Στην ύλη του, κυριαρχούν οι εμπεριστατωμένες βιβλιοκριτικές. Διευθύνεται από συντακτική επιτροπή, ενώ πλαισιώνεται από συμβουλευτική επιτροπή αξιολόγησης της προτεινόμενης αρθρογραφίας, που απαρτίζεται από εξειδικευμένους καθηγητές (Νίκος Αλιβιζάτος, Βάσω Κιντή, Μαρία Αθανασοπούλου, Γιάννης Παπαθεοδώρου, Μαρία Τσαντσάνογλου, Ιφιγένεια Ταξοπούλου, Παναγιώτης Ιωαννίδης, Οντέτ Βαρών-Βασάρ, Στέφανος Καβαλλιεράκης, Βίκυ Καραφουλίδου, Δημήτρης Κυρτάτας, Κωνσταντίνα Μπότσιου, Παναγής Παναγιωτόπουλος, Ανδρέας Πανταζόπουλος, Δημήτρης Α. Σωτηρόπουλος, Γιώργος Προκοπάκης, Βασίλης Βαμβακάς, Φίλιππος Σαββίδης). Κυκλοφορεί στις αρχές κάθε μήνα (πλην Αυγούστου), με ύλη 100 σελίδων. 
Ανάμεσα στα ιδρυτικά μέλη, σύμβουλος και σημαντικός συνεργάτης του Books' Journal ήταν ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, Σταύρος Τσακυράκης.
Μπέρι

Το Μπέρι (νεπαλ.: भेरी) είναι μια από τις 14 ζώνες του Νεπάλ. Βρίσκεται στην μεσοδυτική περιφέρεια. Πρωτεύουσα είναι το Νεπαλγκάντζ.

Γεωγραφία

Το Μπέρι είναι η βρίσκεται νοτιοανατολικά της μεσοδυτικής περιφέρειας. Συνορεύει με την Ινδία, το Σέτι, το Ράπτι και το Καρνάλι.
Κώστας Χατζής (ποδοσφαιριστής)

Καριέρα

Ο Χατζής εντάχθηκε στο δυναμικό του Άρη το 1933 και έκανε την πρώτη του εμφάνιση στην βασική ενδεκάδα σε φιλικό αγώνα εναντίον του ΠΑΟΚ στις 3 Δεκεμβρίου 1934.
Αρχικά, αποτέλεσε αναπληρωματικό του Κουμπλή, αλλά στο πρωτάθλημα Βορείου Ομίλου της σεζόν 1934-35, χρησιμοποιήθηκε ως βασικός τερματοφύλακας, με αναπληρωματικό του τον Θεόφιλο Καρνεμίδη. Οι "κίτρινοι" κατέλαβαν την πρώτη θέση, αλλά η τελική φάση του πρωταθλήματος δεν πραγματοποιήθηκε, με σκοπό την καλύτερη προετοιμασία της της Εθνικής Ελλάδος για τις καλοκαιρινές της υποχρεώσεις.
Την επόμενη χρονιά, αποτέλεσε το δίδυμο τερματοφυλάκων του συλλόγου μαζί με τον Αγησίλαο Μουλά, με τον Άρη να κατατάσσεται τέταρτος στο πανελλήνιο πρωτάθλημα. Διακρίθηκε στον αγώνα εναντίον του Ολυμπιακού στις 1 Δεκεμβρίου 1935, διατηρώντας ανέπαφη την εστία του για το ισόπαλο 0-0.
Κατά την τελευταία του χρονιά με τον Άρη, κατέλαβε την τρίτη θέση στο πρωτάθλημα Βορείου Ομίλου, με τον Μουλά πλέον, να έχει πάρει την θέση του βασικού τερματοφύλακα.
Προεδρικές εκλογές στην Κιργιζία (2017)

Εκλογικό σύστημα

Ο Πρόεδρος του Κιργιστάν εκλέγεται με το σύστημα δύο γύρων. Βάσει του συντάγματος του 2010, η προεδρική θητεία διαρκεί έξι χρόνια, αλλά αποκλείεται η επανεκλογή.
Σύμφωνα με το άρθρο 48 της εκλογικής νομοθεσίας, η μέρα των εκλογών είναι η τρίτη Κυριακή του Νοεμβρίου.
Παλαιοχώρι Καψοράχης Αιτωλοακαρνανίας

Γεωγραφία - Ιστορία

Το Παλαιοχώρι βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο της λίμνης Τριχωνίδας. Μέσα από αυτό περνάει η επαρχιακή οδός Ζευγαράκι - Κάτω Μακρινού και αποτελεί τη νότια συνέχεια του οικισμού Καψοράχη. Απέχει 32 χλμ. νοτιοανατολικά από το Αγρίνιο. Μεταξύ του χωριού και της Καψοράχης σώζεται μέρος κάστρου του 4ου π.Χ. αιώνα που αποτελούσε μέρος αρχαίου οχυρού. Στα νοτιοδυτικά βρίσκεται το εξωκλήσι του Αγίου Νικολάου του 17ου αι. πολιούχου του χωριού. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1879 να προσαρτάται στον τότε δήμο Μακρυνείας. Από το 1912 έως το 1920 υπήρξε έδρα της τότε κοινότητας Παλαιοχωρίου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με την Καψοράχη αποτελούν την τοπική κοινότητα Καψοράχης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μακρυνείας του δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 3 κατοίκους.
Ομοσπονδιακή Συνταγματική Μοναρχία

Η Ομοσπονδιακή Συνταγματική Μοναρχία είναι πολιτειακό σύστημα που συνδυάζει την Συνταγματική Μοναρχία με τις αρχές της Ομοσπονδιακής δημοκρατίας. Αυτό σημαίνει ότι το κράτος αποτελείται από ομοσπονδιακά κρατίδια («πολιτείες», «επαρχίες», κ.λπ.) με δική τους κυβέρνηση και δικές τους εξουσίες, όπως π.χ. σε θέματα υγείας και παιδείας. Η κεντρική (ομοσπονδιακή) κυβέρνηση συνήθως διατηρεί τις κύριες εξουσίες της εξωτερικής πολιτικής και της άμυνας, καθώς και την διοίκηση της κεντρικής τράπεζας του κράτους. Κεφαλή της ομοσπονδίας, δηλ. ολοκλήρου του κράτους, είναι ο μονάρχης, οι εξουσίες του οποίου καθορίζονται από το σύνταγμα της χώρας — συνήθως πρόκειται για εξουσίες μάλλον διακοσμητικές.
Τα πλέον γνωστά παραδείγματα Ομοσπονδιακής Συνταγματικής Μοναρχίας είναι το Βέλγιο, η Μαλαισία, ο Καναδάς, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και η Αυστραλία. Τα δύο τελευταία κράτη, μιας και πρόκειται για πρώην βρετανικές αποικίες, ως αρχηγό τους αναγνωρίζουν τον εκάστοτε μονάρχη του Ηνωμένου Βασιλείου.
(55636) 2002 TX300

Τροχιά

Το 2002 TX₃₀₀ έχει τροχιά παρόμοια με της Χαουμέια, δηλαδή έχει μεγάλη κλίση (26°), μέτρια εκκεντρότητα (0,12) και περιήλιο μακριά από τον Ποσειδώνα, περίπου στις 37 ΑΜ.

Φυσικά Χαρακτηριστικά

Μια αρχική εκτίμηση με βάση τις μη θερμικές εκμπομπές στο υπέρυθρο το 2004 έθεσε ανώτερο όριο για τη διάμετρο του σώματος στα 709 χιλιόμετρα και κατώτερο για τη λευκαύγεια στο 0,19. Το 2009 έλαβε χώρα επιπρόσθηση με ένα αστέρι με φαινόμενο μέγεθος 13,1 στον αστερισμό της Ανδρομέδας. Η επιπρόσθηση έδειξε ότι είχε διάμετρο 286 χιλιόμετρα και υπολογιζόμενη λευκαύγεια 0,88. Τα παγωμένα σώματα αποκτούν σφαιρικό σχήμα εξαιτίας της βαρύτητάς τους όταν έχουν διάμετρο ανάμεσα σε 200 και 400 χιλιόμετρα.
Το 2002 ΤΧ₃₀₀ έχει ουδέτερο χρώμα ενώ το φάσμα απορροφάτε κατά 60% η γραμμή του νερού, με το οποίο είναι καλυμμένο, ενώ οι οργανικές ουσίες σπανίζουν. Όλα αυτά ενισχύουν τη θεωρία ότι αποτελεί προϊόν σύγκρουσης.  Περιστρέφεται σε 8,12,16 ή 24 ώρες, με πιο πιθανό να είναι 12 ώρες.
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2012-13

Σύστημα διεξαγωγής

Η αγωνιστική περίοδος 2012-13 ήταν μεταβατική και με την ολοκλήρωση της και ανάλογα με την τελική κατάταξη του πρωταθλήματος, καθορίστηκε ο διαχωρισμός με τις ομάδες που θα λάβουν μέρος σε κάθε όμιλο (Β1 και Β2) της επόμενης περιόδου, οι οποίοι δημιουργήθηκαν την περίοδο 2013-14. Σε κάθε όμιλο συμμετείχαν 8 ομάδες στο καθένα. Για να συμπληρωθούν οι θέσεις για δεκαέξι ομάδες, από το πρωτάθλημα Β΄ Κατηγορίας περιόδου 2012-2013 υποβιβάστηκαν στην Γ΄ κατηγορία 2013-14 μόνο δύο ομάδες και από το πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορία 2012-13 προβιβάστηκαν τέσσερις ομάδες.
Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορίας 2012-13 συμμετείχαν 14 ομάδες. Διεξήχθη σε δύο φάσεις. Στην Α΄ φάση όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Οι πρώτες 4 ομάδες έδωσαν αγώνες κατάταξης (Β΄ φάση) για την κατάκτηση του πρωταθλήματος και την άνοδο στην Α΄ κατηγορία 2013-14. Στους αγώνες αυτούς μεταφέρθηκαν τα αποτελέσματα, οι βαθμοί και τα τέρματα της Α΄ φάσης. Οι τρεις πρώτες ομάδες με την ολοκλήρωση της πρώτης φάσης προβιβάστηκαν στην Α΄ κατηγορία 2013-14. Η τέταρτη ομάδα έδωσε αγώνα μπαράζ με την 11η ομάδα του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 2012-13 και η νικήτρια συμμετείχε στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 2013-14 ενώ η χαμένη στο Β1 όμιλο της νέας περιόδου. 
Οι ομάδες στις θέσεις 13-14 με την ολοκλήρωση της πρώτης φάσης, διαβαθμίστηκαν αυτόματα στην Γ΄ κατηγορία 2013-14.
Οι ομάδες στις θέσεις 5 έως 8 συμμετείχαν στον Β1 όμιλο της επόμενης περιόδου ενώ οι ομάδες στις θέσεις 9 έως 11 συμμετείχαν στο Β2 όμιλο.

Σύστημα βαθμολόγησης

Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Ιωάννης Θεόδωρος της Βαυαρίας, επίσκοπος

Βιογραφία

Ήταν ο τέταρτος επιζήσας γιος του Μαξιμιλιανού Β΄ εκλέκτορα της Βαυαρίας και της Τερέζας-Κουνιγούνδης Σομπιέσκι, κόρης του Ιωάννη Γ΄ της Πολωνίας. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Ίνγκολστατ στη Βαυαρίας και στο Πανεπιστήμιο της Σιένα.
Εκλέχθηκε επίσκοπος του Ρέγκενσμπουργκ από το Σύλλογο του καθεδρικού το 1719, 15 ετών. Η παπική επιβεβαίωση ήλθε δύο έτη μετά. Επίσης εκλέχθηκε βοηθός-επίσκοπος του Φράιζινγκ από το Σύλλογο του καθεδρικού το 1723 και τρία έτη έλαβε την παπική έγκριση, με την άδεια να κρατήσει και την προηγούμενη θέση του.
Χειροτονήθηκε υποδιάκονος το 1724 και ιερέας το 1730. Το 1730 έλαβε παπική άδεια να χειροτονηθεί επίσκοπος πριν την επιτρεπόμενη ηλικία (ήταν μόνο 27 ετών). Η τελετή έγινε στο καθεδρικό του Μύνστερ από τον τριτότοκο αδελφό του Κλήμη-Αύγουστο αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας και δύο επισκόπους.
Το 1743 έγινε καρδινάλιος-ιερέας από τον πάπα Βενέδικτο ΙΔ΄, αλλά το όνομά του κρατήθηκε in pectore (στο στήθος, στην καρδιά) και δεν ανακοινώθηκε πριν το 1746, οπότε έλαβε τη θέση του καρδιναλίου στο Σαν Λορέντσο ιν Πανίσπερνα της Ρώμης. Το 1744 εκλέχθηκε πρίγκιπας-επίσκοπος της Λιέγης από τον σύλλογο του καθεδρικού και ο πάπας το ενέκρινε 20 ημέρες μετά, με την άδεια να κρατήσει και τις προηγούμενες επισκοπές.
Δεν συμμετείχε στο Σύλλογο των καρδιναλίων (Conclave) του 1758. Ήταν ο τελευταίος επίσκοπος της Λιέγης από τον Οίκο των Βίττελσμπαχ. Το 1761 απεβίωσε ο αδελφός του και διεκδίκησε την αρχιεπισκοπή της Κολωνίας, αλλά ο πάπας Κλήμης Η΄ απέρριψε το αίτημα, διότι είχε μερικές αμφιβολίες για την ηθική του συμπεριφορά.
Ήταν γνωστός ως σπουδαίος κυνηγός, προστάτης της μουσικής -έπεζε βιολοντσέλο- και του θεάτρου. Διατηρούσε μία εξαίρετη Αυλή στη Λιέγη. Λέγεται ότι είχε σχέσεις με διάφορες γυναίκες· ήταν αγαπητός στην επισκοπή. Υπέφερε από άσθμα και φυματίωση και ο ιατρός του ισχυριζόταν ότι προέρχονται από ατμούς άνθρακα. Πήγαινε στη Γερμανία τακτικά διακοπές για να βελτιωθεί η υγεία του, όμως αυτή δεν έφτιαξε.
Απεβίωσε το 1763 στη Λιέγη (τώρα στο Βέλγιο) και τάφηκε στον καθεδρικό του Αγ. Λάμπερτ της Λιέγης, ενώ η καρδιά του τοποθετήθηκε στο παρεκκλήσιο της Χάριτος στο ναό της Παναγίας του Άλτεττινγκ.
Καλύβια Κόνιτσας Ιωαννίνων

Γεωγραφία - Ιστορία

Τα Καλύβια βρίσκονται στις δυτικές όχθες  του Βοϊδομάτη και επάνω στην εθνική οδό Κοζάνης - Ιωαννίνων. Απέχουν 52 χλμ Β.-ΒΔ. της πόλης των Ιωαννίνων και 12 χλμ. ΝΑ. από την Κόνιτσα. Είναι σχετικά νέος οικισμός που δημιουργήθηκε από κατοίκους της ορεινότερης και παλαιότερης Κλειδωνιάς ή Άνω Κλειδωνιάς (7,5 χλμ. ΒΔ.). Λόγω του τουρισμού που αναπτύχθηκε στον Βοϊδομάτη υπάρχουν ξενοδοχειακές μονάδες, βενζινάδικο και κέντρα εστίασης. Νότια από το χωριό υπάρχει το το πέτρινο μονότοξο γεφύρι της Κλειδωνιάς, που χτίστηκε το 1853 με 37.000 γρόσια, χορηγία της Μπαλκίζ Χανούμ από το χαρέμι του μαλίκ Πασά. Στην κοντινή του περιοχή έχουν βρεθεί οι βραχοσκεπές Κλειδί, Μποϊλα και Μεγάλακκος. Πρόκειται για αβαθή σπήλαια στα οποία βρέθηκαν ίχνη (λίθινα εργαλεία, οστά ζώων κ.α.) προϊστορικής κατοίκησης που χρονολογούνται από το 16.000 π.Χ. μέχρι 9.500 π.Χ.

Διοικητικά

Τα Καλύβια αναγνωρίστηκαν ως οικισμός το 1940 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Λιτονιαβίστης. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τον Κλειδωνιά αποτελούν τη τοπική κοινότητα Κλειδωνιάς που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κόνιτσας του Δήμου Κόνιτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 125 κατοίκους.
Σικελική άμυνα (βαριάντα Αλαπίν)

2...ε5

Μετά από 2...ε5 το παιχνίδι συνήθως συνεχίζει 3.Ιζ3 Ιγ6 4.Αγ4, με μια σταθερή ακμή για τα λευκά.