Δρόμος 800 μέτρων

Ο δρόμος των 800 μέτρων είναι αγώνισμα του στίβου που αντιστοιχεί σε δύο γύρους του σταδίου για στίβο κανονικών διαστάσεων. Αποτελεί τον μικρότερο αγώνα δρόμου μεσαίων αποστάσεων (ημιαντοχής) και διεξάγεται σε όλους τους Ολυμπιακούς αγώνες της νεότερης εποχής από το 1896. Διεξάγεται επίσης στις διοργανώσεις κλειστού στίβου, όπου όμως συνήθως αντιστοιχεί σε 4 γύρους, καθώς ο κάθε γύρος αντιστοιχεί συνήθως σε δρόμο 200 μέτρων.
Το αγώνισμα προέρχεται από την παραδοσιακή αγγλική απόσταση αγώνων του μισού μιλίου (880 γυάρδες), πολύ συνηθισμένη απόσταση για αγώνες τρεξίματος στη Βρετανική Αυτοκρατορία και στις ΗΠΑ. Στην πραγματικότητα, τα 800 μέτρα (m) είναι 4,67 m λιγότερο από το μισό μίλι.
Το αγώνισμα συνδυάζει την αεροβική αντοχή με την αναεροβική προσαρμογή και την ταχύτητα. Ο αθλητής και η αθλήτρια που ασχολείται με αυτό πρέπει έτσι να προπονεί και τα δύο αυτά στοιχεία. Στην εποχή μας, εκτός από δρόμος ημιαντοχής, ο δρόμος 800 μέτρων τείνει να χαρακτηρίζεται και ως «δρόμος παρατεταμένης ταχύτητας».
Μερικοί δρομείς του αγωνίσματος είναι αρκετά ταχείς ώστε να τρέχουν και στον δρόμο των 400 μέτρων ή στη σκυταλοδρομία 4×400 μέτρων, αλλά μόνο δύο δρομείς στην ιστορία, ο Αλμπέρτο Χουαντορένα και η Γιάρμιλα Κρατοχβίλοβα έχουν κερδίσει σε μεγάλους διεθνείς αγώνες σε αμφότερες τις αποστάσεις. Συνήθως οι δρομείς των 400 m ενθαρρύνονται (αν έχουν την τάση) να τρέξουν στα 200 μ., ενώ οι αθλητές των 800 μέτρων m ενθαρρύνονται να τρέξουν στα 1500 μέτρα.

Προπονητική

Οι δρομείς των 800 μέτρων έχουν ιδιαίτερο προπονητικό πλάνο. Κατά τη διάρκεια του έτους τελούν διαφορετικές φάσεις προπονήσεως. Συνήθως τον χειμώνα ασχολούνται με προπόνηση ανακτήσεως δυνάμεων και μεταβάσεως, ενώ τις θερμότερες εποχές αναπτύσσουν την αεροβική τους ικανότητα με δρόμους αντοχής (κρος-κάντρυ). Η προπόνηση για ταχύτητα μπορεί να είναι στον ρυθμό των 400, των 200 ή των 100 μέτρων. Η αντοχή μπορεί να ασκείται με ρυθμούς των 5 ή 3 χιλιάδων μέτρων με ταχύ τερματισμό.

Τακτική

Ο δρόμος των 800 μ. είναι ο μικρότερος για τον οποίο χρειάζεται να λαβαίνεται υπόψη η τακτική. Σε αυτόν όλοι οι δρομείς συγκλίνουν στο εσωτερικό κουλουάρ (διάδρομο), οπότε η τοποθέτηση στην εσωτερική πλευρά είναι σημαντική για το αποτέλεσμα του αγώνα. Πιστεύεται γενικά ότι η ανάληψη ρόλου οδηγού από νωρίς στην κούρσα δίνει πλεονέκτημα, καθώς αποφεύγεται να βρίσκεται ο δρομέας μέσα στον συνωστισμό των άλλων αθλητών ή αθλητριών. Ωστόσο, ολυμπιονικές όπως οι Ντέιβ Γουότλ και Γιούρι Μπορζακόφσκι έχουν αψηφήσει αυτή τη λογική τρέχοντας με σταθερότερο ρυθμό λίγο πίσω από την κύρια ομάδα των δρομέων και προσπερνώντας τους όταν οι επικεφαλής ανακόπτουν τον ρυθμό τους. Συχνά ο νικητής του δρόμου 800 μ. σε υψηλό επίπεδο δεν είναι ο δυνατότερος δρομέας, αλλά εκείνος με την καλύτερη τοποθέτηση στην τελική ευθεία ή στα τελευταία 200 μέτρα του αγώνα. Αυτό μπορεί να οδηγήσει στην πλέον συναρπαστική πλευρά του αγωνίσματος, που είναι η υψηλή πιθανότητα για ανακατάταξη.
Δύο συνήθεις τακτικές είναι η διάνυση του δεύτερου μισού της διαδρομής (γύρου) ταχύτερα από τον πρώτο, και το αντίστροφο. Πιο αποτελεσματικό θεωρείται ο πρώτος γύρος να τρέχεται ταχύτερα, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις έμπειροι δρομείς είναι γνωστό ότι έχουν επωφεληθεί από ένα ταχύτερο δεύτερο μισό. Ο παγκόσμιος ρέκορντμαν Ντέιβιντ Ρουντίσα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 έτρεξε τον πρώτο γύρο σε 49,28 δευτερόλεπτα και τον δεύτερο σε 51,63. Θεωρητικά, ο σταθερός ρυθμός είναι η πλέον αποτελεσματική στρατηγική, αλλά είναι σχεδόν αδύνατο να διατηρηθεί, εξαιτίας του μήκους της διαδρομής.