google/wiki40b huggingface dataset:
Παλαιστινιακές Αερογραμμές

Ιστορία

Ιδρύθηκε την 1η Ιανουαρίου του 1995 και ξεκίνησε να πραγματοποιεί πτήσεις τσάρτερ μεταφέροντας προσκυνητές στη Τζέντα τον Ιούνιο του 1997. Οι πτήσεις ήταν αρχικά προγραμματισμένες να πραγματοποιούνται από τη Γάζα όμως, λόγω Ισραηλινών απαγορεύσεων, πραγματοποιούνταν από το Πορτ Σάιντ στη Βόρεια Αίγυπτο. Οι τακτικές πτήσεις ξεκίνησαν στις 23 Ιουνίου του 1997, από το Ελ Αρίς προς την Ιορδανία και τη Σαουδική Αραβία. Οι Παλαιστινιακές Αερογραμμές μετέφεραν την έδρα τους στη Γάζα με την λειτουργία του αεροδρομίου τον Νοέμβριο του 1998. Τον Οκτώβριο του 2000 όμως, με την έναρξη της Ιντιφάντα του Αλ-Ακσά (Al-Aqsa Intifada), τα αεροσκάφη της καθηλώθηκαν και η εταιρία αναγκάστηκε να μεταφέρει την έδρα της στο Διεθνές Αεροδρόμιο Ελ Αρίς, μετά την καταστροφή του διαδρόμου αποπροσγείωσης του Διεθνούς Αεροδρομίου Γιασέρ Αραφάτ. Ανήκει εξ’ ολοκλήρου στην Παλαιστινιακή Αρχή και τον Μάρτιο του 2007 απασχολούσε 398 άτομα προσωπικό.

Παλαιότεροι προορισμοί

Οι Παλαιστινιακές Αερογραμμές πραγματοποιούσαν τακτικές πτήσεις προς το Άμπου Ντάμπι, το Κάιρο, τη Ντόχα, το Ντουμπάι, την Κωνσταντινούπολη, τη Τζέντα και τη Λάρνακα. 
Υπήρχαν επίσης σχέδια για την επέκταση των προγραμματισμένων πτήσεων προς την Ινδία και το Πακιστάν.
Γκωτιέ Δ΄ του Μπριέν

Βιογραφία

Ήταν ο μόνος γιος του Γκωτιέ/Βάλτερ Γ΄ κόμη του Μπριέν & του Λέτσε, πρίγκιπα του Τάραντα, δούκα της Απουλίας (ο τελευταίος) και της Ελβίρας των Ωτβίλ, κόρης του Ταγκρέδου της Σικελίας.  
Τον καιρό που γεννήθηκε, ο πατέρας του απέτυχε να διαδεχθεί τον αδελφό της Ελβίρας, τον Γουλιέλμο Γ΄ στον θρόνο της Σικελίας, τον οποίο διαδέχθηκε η μεγάλη θεία τους Κωνσταντία Α΄ Ωτβίλ και οι Χοενστάουφεν απόγονοί της. Ο Γκωτιέ Γ΄ απεβίωσε στη φυλακή. Οι τίτλοι του κατασχέθηκαν: πρίγκιπας του Τάραντα έγινε ο γιος τής Κωνσταντίας Α΄.
Όταν ήταν νέος τον έστειλαν στην Ανατολή (Outremer), όπου ο θείος του Ιωάννης του Μπριέν είχε νυμφευτεί τη Μαρία του Μομφερράτου βασίλισσα της Ιερουσαλήμ. Αυτός του έδωσε την κομητεία της Ιόππης (Γιάφας) & Ασκαλώνος και τον νύμφευσε με τη Μαρία των Λουζνιάν, κόρη του Ούγου Α΄ της Κύπρου. Διοίκησε το σταυροφορικό στρατό, που κινήθηκε εναντίον του Αλ-Σαλίχ Αγιούμπ το 1244. Ο Σύριος σύμμαχός του Αλ-Μανσούρ του Χομς συμβούλευσε να ενισχύσουν το στρατόπεδό τους και να περιμένουν τη υποχώρηση των Χοβαρεσμίων. Αντίθετα, ο Γκωτιέ Δ΄ επιτέθηκε στο Λα Φορμπή και στην εκεί καταστροφική μάχη οι Σταυροφόροι και οι Σύριοι σχεδόν εκμηδενίστηκαν. Ο κόμης του Μπριέν αιχμαλωτίστηκε και βασανίστηκε μπροστά στα τείχη της Ιόππης. Όταν το 1246 οι Χωβαρέσμιοι ηττήθηκαν μπροστά στο Χομς, τον απέδωσαν στους Αιγυπτίους. Αυτοί τον φυλάκισαν στο Κάιρο και, με τη συγκατάθεση του σουλτάνου, έμποροι -των οποίων είχε ληστέψει τα καραβάνια- τον σκότωσαν. 
Τον διαδέχθηκαν οι γιοί του, πρώτα ο Ιωάννης (άτεκνος) και μετά ο Ούγος. Ο τελευταίος εγκαταστάθηκε στην Ιταλία και για τις υπηρεσίες του στον Κάρολο Α΄ της Σικελίας(-Νάπολης), του αποδόθηκε η κομητεία του Λέτσε.
Αλέξα Γιοβάνοβιτς

Βιογραφία

Ο Γιοβάνοβιτς πήγε δημοτικό σχολείο στην Νεγκοτίν και στη συνέχεια γυμνάσιο στο Βελιγράδι. Σπούδασε στη νομική σχολή του πανεπιστημίου του Παρισιού.
Μετά την αποφοίτηση και επιστροφή του στην Σερβίάσκησε την δικηγορία στο Κραγκούγιεβατς, στο Κράλιεβο και έπειτα διορίσθηκε στο υπουργείο δικαιοσύνης. Από το 1874 στο 1878 ήταν δικαστής του δικαστηρίου του Σμεντέρεβο και έπειτα του Κρούσεβατς, και προεδρεύων δικαστής στο Νις και το Βελιγράδι. Από το 1884 στο 1890 ήταν μέλος του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Από το 1890 έως το 1894 ο Γιοβάνοβιτς ήταν επικεφαλής τμήματος στο υπουργείο δικαιοσύνης, στη συνέχεια από το 1894 έως το 1899 μέλος του δικαστηρίου των ευρωπαϊκών κοινοτήτων. 
Από τις 25 Ιουλίου 1900 έως τις 3 Απριλίου 1901 ήταν πρωθυπουργός του βασιλιά Αλεξάνδρου Α΄, στην ίδια κυβέρνηση ήταν και υπουργός εξωτερικών και του υπουργός δικαιοσύνης. Τον Σεπτέμβριο του 1901 διορίστηκε στο συμβούλιο της επικρατείας.
Ο Γιοβάνοβιτς ήταν επίσης ο συγγραφέας πολλών άρθρων και βιβλίων στους τομείς του δικαίου, την ιστορία και τη λογοτεχνία.
Τόμας Γκαίνσμπορω

Βιογραφία

Ο Γκαίνσμπορω ήταν ο μικρότερος γιος του Τζων Γκαίνσμπορω, υφαντή στο Σάφολκ. Ένα από τα αδέλφια του, ο Τζακ, είχε το προσωνύμιο "Scheming Jack" (Τζακ ο σκευωρός) λόγω της εμμονής του να σχεδιάζει παραδοξότητες, ο άλλος αδελφός του είχε εγκαταστάσεις μηχανολογικού εξοπλισμού και λέγεται ότι ήταν ο επινοητής συμπύκνωσης υδρατμών σε χωριστό δοχείο, γεγονός που βοήθησε σημαντικά τον Τζέιμς Βατ για την εφεύρεση της ατμομηχανής. Ο Τόμας εγκατέλειψε την πατρική εστία το 1740 για να σπουδάσει Τέχνες στο Λονδίνο με διδασκάλους τους Χούμπερτ Γκράβελοτ (Hubert Gravelot), Φράνσις Χέυμαν (Francis Hayman) και Ουίλλιαμ Χόγκαρθ (William Hogarth). Το 1746 νυμφεύτηκε την Μάργκαρετ Μπερρ (Margaret Burr) και απέκτησαν δύο κόρες. Μετακόμισε στο Μπαθ το 1759, όπου υποστηρίχθηκε από όσους ακολουθούσαν τις σύγχρονες τάσεις (μόδα) και άρχισε να εκθέτει έργα του στο Λονδίνο. Το 1769 έγινε ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Βασιλικής Ακαδημίας (Royal Academy), αλλά οι σχέσεις του με την οργάνωση αυτή ήταν πάντα ακανθώδεις, φθάνοντας ορισμένες φορές να αποσύρει τα έργα του από τις εκθέσεις της. Το 1774 εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο και ζωγράφισε πορτρέτα του βασιλιά και της βασίλισσας, αλλά ο βασιλιάς τελικά υποχρεώθηκε να ονομάσει "βασιλικό ζωγράφο" τον ανταγωνιστή του Τζόσουα Ρέυνολντς (Joshua Reynolds). Κατά την ύστερη περίοδό του, ο Γκαίνσμπορω ζωγράφισε σχετικά απλά τοπία, και, μαζί με τον Ρίτσαρντ Ουίλσον (Richard Wilson) θεωρήθηκε ως ο ιδρυτής της βρετανικής τοπιογραφικής σχολής του 18ου αιώνα. Απεβίωσε από καρκίνο το 1788 και τάφηκε στο ναό της Αγίας Άννας στο Κιου του Σάρεϊ.
Εθνική Γιουγκοσλαβίας (καλαθοσφαίριση ανδρών)

Σύντομο ιστορικό

Η Εθνική Γιουγκοσλαβίας έκανε τα πρώτα της βήματα κατά τη δεκαετία του '50, με σποραδικές παρουσίες στις διεθνείς διοργανώσεις που δε συνοδεύτηκαν από κάποια διάκριση. Στη δεκαετία του '60, η ομάδα άρχισε να ανεβαίνει επίπεδο: Έχοντας στον πάγκο τον «προφέσορα» Άτσα Νίκολιτς και με το δίδυμο Ράντιβοϊ Κόρατς - Ίβο Ντανέου να μεγαλουργεί στο παρκέ, η Γιουγκοσλαβία έπαιξε τους πρώτους της τελικούς, σκόνταφτε όμως πάνω στην παντοδύναμες ΕΣΣΔ και ΗΠΑ.
Παράλληλα ενσωματωνόταν στην ανδρική ομάδα μια νέα γενιά αθλητών που θα άφηνε ανεξίτηλη τη σφραγίδα της στην ιστορία του αθλήματος. Κρέζιμιρ Τσόσιτς, Ντράζεν Νταλιπάγκιτς, Ντράγκαν Κιτσάνοβιτς, Μίρζα Ντελίμπασιτς, Ζόραν Σλάβνιτς κ.ά. κατέκτησαν τα πάντα στη δεκαετία του '70 και τις αρχές του '80, κάνοντας τους δημοσιογράφους να λένε πως το μπάσκετ επινοήθηκε από Αμερικανούς αλλά τελειοποιήθηκε από Γιουγκοσλάβους. Μεταξύ λοιπόν 1970 και 1982, η ομάδα ανέβηκε δώδεκα φορές στο βάθρο μεγάλων διοργανώσεων, εκ των οποίων τις μισές ως νικήτρια: 3 Ευρωμπάσκετ, 2 Παγκόσμια Πρωταθλήματα και 1 Ολυμπιάδα.
Μετά το επεισοδιακό Ευρωμπάσκετ 1983, η παλιά φρουρά αποχώρησε - ούτως ή άλλως, είχε πια φτάσει στα βιολογικά όριά της. Ακολούθησε μια περίοδος απότομης ανανέωσης, κατά την οποία προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα σχεδόν σύσσωμη η Εθνική Νέων. Βλάντε Ντίβατς, Στόγιαν Βράνκοβιτς, Τόνι Κούκοτς, Ντίνο Ράτζα, Ζάρκο Πάσπαλι και άλλοι, δίπλα στο λίγο μεγαλύτερο Ντράζεν Πέτροβιτς, ξεκίνησαν με τακτική παρουσία στα μετάλλια κατά τα μέσα της δεκαετίας του '80, για να συνεχίσουν με τρία συνεχόμενα χρυσά μεταξύ 1989-1991: Ευρωμπάσκετ 1989, Παγκόσμιο 1990 και Ευρωμπάσκετ 1991.
Καταμεσίς του Ευρωμπάσκετ του 1991 και ενώ η ομάδα ήδη έδινε αγώνες στη Ρώμη, ξεκίνησαν οι πρώτες πολεμικές συγκρούσεις μεταξύ Σέρβων και Σλοβένων στη Γιουγκοσλαβία. Μαθαίνοντας τα νέα, ο Σλοβένος πλέι μέικερ Γιούρι Ζντοβτς αποχώρησε απ' την αποστολή - σε παρόμοιο δίλημμα βρέθηκαν και οι Κροάτες παίκτες που τελικά αποφάσισαν να ολοκληρώσουν τους αγώνες. Από την επομένη όμως της διοργάνωσης, η ομάδα σταμάτησε να υπάρχει.
Ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου 1987

Το 1987 διοργανώθηκε για πρώτη φορά ένα είδος ειδικού πρωταθλήματος μετά τη λήξη των τοπικών πρωταθλημάτων των ΕΠΣ, μέσω του οποίου θα κρινόταν ποιές ομάδες θα προβιβάζονταν στη Δ΄ Εθνική.
Εθνική Σομαλίας (ποδόσφαιρο ανδρών)

Ιστορία

Παρά τη συμμετοχή της στα προκρικατικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου, ποτέ δεν προκρίθηκε στην τελική φάση της διοργάνωσης.

Στάδιο

Φυσική έδρα της εθνικής ομάδας είναι το Στάδιο Μογκαντίσου, χωρητικότητας 60.000 θεατών, που βρίσκεται στην πρωτεύουσα Μογκαντίσου. Εξαιτίας του εμφυλίου πολέμου, χρησιμοποιεί στάδια άλλων χωρών.
Marie N

Βιογραφία

Η Ναούμοβα γεννήθηκε στη Ρίγα. Ανακαλύφθηκε από τον φημισμένο Λετονό μουσικό Ράιμοντς Πάουλς το 1994 και έπειτα από έναν χρόνο έπαιξε σε μια εκπομπή αναζήτησης ταλέντων στην τηλεόραση, όπου την πρόσεξε το κοινό. Ωστόσο, η ίδια δεν αναδείχθηκε νικήτρια σε εκείνο το διαγωνισμό.
Το 1998 έπαιξε σε συναυλία για τον εορτασμό των 100 χρόνων του Τζορτζ Γκέρσουιν. Το Μάρτιο του ίδιου χρόνου εμφανίστηκε στη σκηνή με διάσημους Λετονούς μουσικούς και μία από εκείνες τις συναυλίες ηχογραφήθηκε σε CD, προωθώντας την καριέρα της.
Το πρώτο της προσωπικό άλμπουμ ήταν αποκλειστικά στα ρωσικά και κυκλοφόρησε το 1999. Το 2000 η Λετονία έλαβε μέρος για πρώτη φορά στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision και η Ναούμοβα ήταν στον εθνικό τελικό για την επιλογή του τραγουδιού. Ωστόσο, ήρθε 2η και έτσι η συμμετοχή της Λετονίας στο διαγωνισμό του 2000 ήταν με το συγκρότημα Brainstorm. Το 2001 πήρε μέρος ξανά στην προεπιλογή του τραγουδιού για το διαγωνισμό, με το τραγούδι "Hey Boy Follow Me", το οποίο ψηφίστηκε μεν από το κοινό, όχι όμως και από την επιτροπή των ειδικών. Η Ναούμοβα έπρεπε να περιμένει έναν χρόνο για να εκπροσωπήσει τελικά τη Λετονία στο διαγωνισμό με το τραγούδι "I Wanna", για το οποίο έγραψε επίσης τη μουσική και μερικούς στίχους. Το τραγούδι πρώτευσε στο διαγωνισμό και έδωσε στη Λετονία την πρώτη της νίκη στην ιστορία του διαγωνισμού.
Σύμφωνα με τον ιστορικό Τζον Κένεντι Ο' Κόνορ στο βιβλίο του The Eurovision Song Contest – The Official History, παρότι το τραγούδι "I Wanna" πρώτευσε στο διαγωνισμό, έχει τη δυσάρεστη πρωτιά να είναι το πρώτο που κέρδισε στην Eurovision χωρίς να έχει κυκλοφορήσει εκτός της Λετονίας. Το τραγούδι ακόμα και στη Λετονία δεν έφτασε ποτέ στα 30 κορυφαία τραγούδια.
Το Νοέμβριο του 2002 η Ναούμοβα ηχογράφησε δύο νέα προσωπικά άλμπουμ: ένα στα αγγλικά και ένα στα λετονικά. Την επόμενη χρονιά συμπαρουσίασε το διαγωνισμό του 2003 με τον Ρέναρς Κάουπερς από το συγκρότημα "Brainstorm", το οποίο ήρθε 3ο στο διαγωνισμό του 2000.
Το 2004 η Marie N έπειξε και ως ηθοποιός στο μιούζικαλ Ο Ήχος της Μουσικής.
Απέκτησε πτυχίο Νομικής από το Πανεπιστήμιο της Λετονίας και το 2005 επιλέχθηκε ως πρέσβειρα καλής θέλησης της UNICEF στη Λετονία.
Από το 2012 απέχει από τη δισκογραφία προκειμένου να επικεντρωθεί στην προσωπική της ζωή. Σήμερα ζει με την οικογένειά της στη Γαλλία, όμως επισκέπτεται συχνά τη Λετονία.
Ημέρα της Νίκης κατά του Ναζισμού στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο

Η Ημέρα της Νίκης κατά του Ναζισμού στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (ουκρανικά: День перемоги над нацизмом у Другій світовій війні‎) ή Ημέρα της Νίκης (ουκρανικά: День перемоги‎) είναι εθνική γιορτή και αργία στην Ουκρανία. Εορτάστηκε για πρώτη φορά στις 9 Μαΐου 2015 και ακολουθεί την Ημέρα της Μνήμης και της Συμφιλίωσης στις 8 Μαΐου (η οποία απονέμει φόρο τιμής στα θύματα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και επίσης γιορτάστηκε για πρώτη φορά το 2015). Η αργία αντικατέστησε τη σοβιετική "Ημέρα της Νίκης", η οποία εορτάζεται στα κράτη της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, συμπεριλαμβανομένης της Ουκρανίας, μέχρι και το 2014.

Διαφορές της "Ημέρας της Νίκης"

Στις 9 Απριλίου 2015 το ουκρανικό κοινοβούλιο ενέκρινε ένα σύνολο νόμων για την αποκομμουνιστικοποίηση που περιελάμβανε την ακύρωση του ουκρανικού νόμου «για τη διαιώνιση του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου του 1941-1945» και αντικατέστησε την Ημέρα της Νίκης με τη νέα γιορτή με τίτλο «Ημέρα της Νίκης κατά του Ναζισμού στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο». Λόγω των νόμων περί αποκομμουνιστικοποίησης δεν επιτρέπεται η χρήση σοβιετικών συμβόλων κατά τον εορτασμό των αργιών, δεδομένου ότι από τις 15 Μαΐου 2015 απαγορεύονται τα κομμουνιστικά και ναζιστικά σύμβολα στην Ουκρανία. Εξάλλου, ο όρος "Μεγάλος Πατριωτικός Πόλεμος" αφαιρέθηκε από την ουκρανική νομοθεσία. Επίσης, στις νέες αργίες υπάρχει μια προκατάληψη από την ιστορία των εχθροπραξιών σε ιστορίες ορισμένων ανθρώπων και ως αποτέλεσμα τιμούνται αντί να εορταστούν.

2015

Το Ουκρανικό Ινστιτούτο Εθνικής Μνήμης έχει δημοσιεύσει εκ των προτέρων εκπαιδευτικό υλικό και συνέστησε την γιορτή της αργίας σε νέα μορφή. Παρά το γεγονός ότι ο νόμος "Σχετικά με τη διαιώνιση της νίκης επί του ναζισμού στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο 1939 - 1945" δεν τέθηκε σε ισχύ επίσημα, οι αργίες στην Ουκρανία επίσημα γιορτάζονταν σε διαφορετική μορφή από τις ρωσικές μορφές εορτασμού της "Ημέρας της Νίκης". Την ημέρα αυτή πραγματοποιήθηκε τελετή τοποθέτησης λουλουδιών σε μνημεία σε άγνωστους στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού, στο Κίεβο - μια πορεία ειρήνης που περιλαμβάνει στρατιωτικές ορειχάλκινες ζώνες από την Ουκρανία, την Εσθονία, τη Λιθουανία, την Πολωνία και τη Σερβία. Ήταν μετά την τελετή ορκωμοσίας των δόκιμων παρουσία του Προέδρου της Ουκρανίας Πέτρο Ποροσένκο.
Για αυτή την αξιομνημόνευτη ημέρα ο Πρόεδρος της Ουκρανίας καθιέρωσε κρατικό βραβείο με δικό του διάταγμα - το επετειακό μετάλλιο "70 Χρόνια Νίκης κατά του Ναζισμού".

Σύμβολα

Το επίσημο σύμβολο του εορτασμού της Ημέρας της Νίκης κατά του Ναζισμού στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και της Ημέρας της Μνήμης και Συμφιλίωσης είναι η κόκκινη παπαρούνα, η οποία είναι το παγκόσμιο σύμβολο των αξιομνημόνευτων ημερών του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Χρησιμοποιείται στην Ουκρανία με το δικό της στυλ, σχεδιασμένο από τον σχεδιαστή Σεργκέι Μισάκιν από το Χάρκοβο. Το σύνθημα και των δύο ημερών είναι «1939-1945, Θυμόμαστε. Επικρατούμε» (ουκρανικά: 1939-1945, Пам’ятаємо. Перемагаємо).
Καραμπινιέροι

Οργάνωση

Της υπηρεσίας προΐσταται η Γενική Διοίκηση του Σώματως των Καραμπινιέρων (Comando generale dell'Arma dei Carabinieri), που αποτελείται από τον Γενικό Διοικητή (Comandante Generale), τον Γενικό Υποδιοικητή (Vice-Comandante Generale) και τον Επιτελάρχη (Capo di stato maggiore), με έδρα τη Ρώμη. Ο Επιτελάρχης διευθύνει, συντονίζει και εποπτεύει όλες τις δραστηριότητες της υπηρεσίας. Επιβλέπει άμεσα τους Διευθυντές Διοίκησης, Υγείας, Μηχανικού και της Κτηνιατρικής Επιτροπής. Οι κατώτεροι Διοικητές του Γενικού Επιτελείου έχει ανατεθεί το Εθνικό Κέντρο για την Πρόσληψη και την Επιλογή, το Εθνικό Κέντρο Διοίκησης και το Γραφείο Νομοθεσίας.
Οι Καραμπινιέροι είναι οργανωμένοι με βάση γεωγραφικά κριτήρια για αποστολές επιβολής του νόμου. Η εδαφική οργάνωση αποτελεί τον πυρήνα της υπηρεσίας, καθώς εμπεριέχει το 80% του προσωπικού και οργανώνεται ιεραρχικά σε πέντε διαπεριφερειακές, 19 περιφερειακές και 102 επαρχιακές διοικήσεις. Εκτός από την εδαφική οργάνωση, η Ειδική Κινητή Μονάδα Διοίκησης Παλίντορο (Palidoro, με έδρα τη Ρώμη) εποπτεύει τη Μεραρχία Κινητής Μονάδας, τη Μεραρχία Ειδικής Μονάδας και την Ομάδα Ειδικών Δραστηριοτήτων (ROS).
Σπουδή Op. 25, No. 3 (Σοπέν)

Η Σπουδή Op. 25, No. 3 σε Φα μείζονα είναι σπουδή του Φρεντερίκ Σοπέν, γραμμένη το 1836. Πρώτη φορά δημοσιεύτηκε το 1837. Πρόκειται για μία σπουδή που εστιάζει στον ρυθμό. Η σπουδή είναι γνωστή ως The Horseman (Ο Καβαλάρης), εξ αιτίας πιθανώς από την εντύπωση καλπασμού που δίνει το κομμάτι. Ωστόσο, ποτέ ο συνθέτης δεν έδωσε αυτόν τον τίτλο στη σπουδή, ο οποίος κιόλας δεν του άρεσε καθόλου. Η σπουδή διαθέτει τέσσερις φωνές, οι οποίες ο παίχτης πρέπει να της εκτελέσει με ποικίλματα και λεπτότητα. Μία μέση εκτέλεση της διαρκεί περίπου 90 δευτερόλεπτα.
2735 Έλεν

Φυσικά χαρακτηριστικά

Ο φασματικός τύπος της `Ελεν είναι SDU (κατά Tholen). H `Ελεν περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 159 ώρες, μία εξαιρετικά αργή περιστροφή.
Φιλομήλιον Φρυγίας

Το Φιλομήλιον ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Φρυγίας της Μικράς Ασίας.
Βρισκόταν στο νοτιοδυτικό τμήμα της επαρχίας, στα σύνορα με την Πισιδία και τη Λυκαονία. Είχε κτιστεί στις νότιες όχθες της λίμνης του Φιλομηλίου (στα βυζαντινά «λίμνη των 40 μαρτύρων», η σημερινή Akşehir Gölü) και εκείτο στην οδό που ένωνε τα Σύνναδα της Φρυγίας με το Ικόνιον της Λυκαονίας.
Η πόλη ήταν ελληνιστική και είχε ιδρυθεί από τον ανεξάρτητο Μακεδόνα δυνάστη Φιλόμηλο (γιό του Λυσία ή Λυσανία) στο δεύτερο μισό του 3ου αιώνα π.Χ. Ανήκε σε συνομοσπονδία με τα Σύνναδα, ενώ από τα νομίσματα που έκοψε φαίνεται πως είχε συμμαχήσει με τη γειτονική Μανδρόπολη (σημερινή Mandra). Λέγεται ότι ο Κικέρων στον δρόμο του για την Κιλικία, έγραψε αποσπάσματα από την αλληλογραφία του στο Φιλομήλιον.
Η χριστιανική πίστη ήλθε νωρίς στο Φιλομήλιον και μάλιστα το 196 μ.Χ. η Εκκλησία της Σμύρνης ανακοίνωσε στην εκκλησία της πόλεως το μαρτύριο του αγίου Πολυκάρπου. Κατά τον 6ο αιώνα μ.Χ. ο Ιεροκλής στον Συνέκδημόν του, την κατατάσσει στις 26 ακμάζουσες πόλεις της Πισιδίας, με στρατηγική σημασία. Τότε αναφερόταν ως Φιλομήδη ή Φιλομήνη. Στους αιώνες που ακολούθησαν γνωρίζουμε επτά επισκόπους του Φιλομηλίου: τον Θεοσέβιο που συμμετείχε στην οικουμενική σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως (381), τον Παύλο που συμμετείχε στην σύνοδο της Χαλκηδόνος (451), τον Μαρκιανό που υπέγραψε μια επιστολή προς τον αυτοκράτορα Λέοντα εξ ονόματος των επισκόπων της Πισιδίας (458), τον Αριστόδημο που συμμετείχε στην οικουμενική σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως (553), τον Μαρίνο που συμμετείχε σε δύο οικουμενικές συνόδους της Κωνσταντινουπόλεως (680 και 692), τον Σισίνιο που συμμετείχε στην οικουμενική σύνοδο της Νίκαιας (787) και τέλος τον Ευθύμιο που συμμετείχε στην οικουμενική σύνοδο του πατριάρχου Φωτίου στην Κωνσταντινούπολη το 879. Στο βυζαντινό Notitiæ episcopatuum αναφέρεται το Φιλομήλιον ως βοηθητική επισκοπή της πισιδικής Αντιοχείας. Από τον 9ο έως τον 13 αιώνα αναφέρεται ως μια από τις βοηθητικές επισκοπές του Αμορίου της Φρυγίας.
Από τον 12ο αιώνα την κατέλαβαν οι Σελτζούκοι Τούρκοι που ίδρυσαν το Σουλτανάτο του Ικονίου. Έκτοτε έλαβε την τουρκική ονομασία Ακσεχίρ (Akşehir) που σημαίνει λευκή πόλη. Τον 14ο αιώνα πέρασε στην κυριαρχία των ομοφύλων τους Οθωμανών.
Από την αρχαία πόλη σώθηκαν αρχαίες επιγραφές και μερικές χριστιανικές, καθώς και τα νομίσματα που έκοψε με την επιγραφή ΦΙΛΟΜΗΛΙΩΝ.
Ιωάννης Χριστόφορος του Χοεντσόλερν-Χάιγκερλοχ

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Χριστοφόρου κόμη του Χοεντσόλερν-Χάιγκερλοχ και της Αικατερίνης, κόρης του Χριστοφόρου βαρόνου του Βέλσπερκ.
Το 1620 απεβίωσε στο Χάιγκερλοχ σε ηλικία 34 ετών. Ήταν άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Κάρολος.

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Μαρία-Ελισάβετ, κόρη του Καρόλου Β΄ κόμη του Χοεντσόλερν-Ζιγκμαρίνγκεν· δεν απέκτησαν τέκνα.
Εκτόπισμα

Εφαρμογή

Το πόσο βάρος φορτίου μπορεί να μεταφέρει ασφαλώς ένα πλοίο, είτε είναι βαμβάκι είτε άρματα μάχης ορίζεται από τη γραμμή φόρτωσης του πλοίου. Έτσι υφίσταται άλλη μια έννοια: χωρητικότητα εκτοπίσματος. Χωρητικότητα εκτοπίσματος (dispacement tonnage) είναι το βάρος του εκτοπιζόμενου ύδατος όταν αυτό το πλοίο βυθίζεται (εκ του φορτίου) μέχρι τη γραμμή φόρτωσης. Μετρείται σε τόνους εκτοπίσματος (dispacement tons). Ένας τόνος εκτοπίσματος (dt) ισούται με 35 κυβ. πόδες εκτοπιζόμενου θαλασσινού νερού και 36 κυβ. πόδες γλυκού νερού (ποταμών, λιμνών).
Προσοχή και πάλι, δεν θα πρέπει να συγχέεται η χωρητικότητα εκτοπίσματος που είναι βάρος με τις άλλες έννοιες της χωρητικότητας που είναι όγκος.
Ο υπολογισμός στη φόρτωση είναι πολύ σημαντικός ιδιαίτερα αν το λιμάνι φόρτωσης ή εκφόρτωσης είναι ποτάμιο, για να μη θεωρηθεί το πλοίο υπέρβαρο (παράνομο).
Αγία Άννα Ηρακλείου

Πληθυσμικά στοιχεία

Η εξέλιξη πληθυσμού της Αγίας Άννας έχει ως εξής: κάτοικοι 4 (2001), 7 (2011).
Καλύβια Μονοφατσίου

Ιστορικά στοιχεία

Στη θέση Εκκλησάκι έχει βρεθεί από την αρχαιολογική σκαπάνη τάφος, ο οποίος χρονολογείται από την Τρίτη Υστερομινωική Περίοδο. Διαπιστώθηκε η ύπαρξη νεκροταφείου της ελληνορωμαϊκής εποχής. Συγκεκριμένα, αποκαλύφθηκε επιτύμβια στήλη που φέρει την επιγραφή ΑΚΕΣΤΙΜΑ ΕΥΑΝΓΕΛΟΥ. 
Βρέθηκε επίσης κτίσμα των παλαιοτέρων βυζαντινών χρόνων, γνωστό με την ονομασία Λούτρα. Στη Λούτρα υπάρχει σταυροειδής χώρος με υπόκαυστα, αγωγούς θερμάνσεως και εξαεριστήρες.
Για πρώτη φορά αναφέρεται σε έγγραφο του Δουκικού Αρχείου του Χάνδακα το 1370. To 1583 ο οικισμός αναφέρεται στην ενετική απογραφή του Καστροφύλακα με την ονομασία Calivia, με 56 κατοίκους
Το Νεοχώρι είναι το χωριό Κακού, το οποίο αναφέρεται σε απογραφή του 1881 με πληθυσμό 83 κατοίκους. Δεν αναφέρεται στις ενετικές απογραφές παρά σε έγγραφο του 1371 και στην τουρκική απογραφή του 1671.
Άξελ Β. Γιοχάνεσεν

Προφίλ

Γεννήθηκε στο Κλάκσβικ. Το 2004 απέκτησε Μάστερ Νομικής από το Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης και από το 2007 ως την ενασχόλησή του με την πολιτική εργάστηκε ως δικηγόρος στο Τόρσχαβν. Ήταν πρόεδρος του ποδοσφαιρικού συλλόγου της Κλάκσβικ, με το όνομα Klaksvíkar Ítróttarfelag, στην οποία συνήθιζε να παίζει από την παιδική του ηλικία.
Ο Άξελ είναι γιος του πρώην πολιτικού Βίλχελμ Γιοχάνεσεν,.

Εκλογές 2008

Στις γενικές εκλογές του 2008 ο Άξελ Γιοχάνεσεν ήταν ο πρώτος αναπληρωματικός στο κοινοβούλιο  (Løgting) και μερικές φορές κέρδισε μία έδρα στο κοινοβούλιο. Στις 16 Ιουλίου 2009 ανέλαβε υπουργός Υγείας. Μετά την παραίτησή του, τον Φεβρουάριο του 2010 και διορίστηκε υπουργός Οικονομικών. Παράλληλα, εξελέγη στην ηγεσία του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος στις 5 Μαρτίου 2011. Στις 6 Απριλίου διορίστηκε αναπληρωτής πρωθυπουργός. Στις 14 Νοεμβρίου 2011 η κυβέρνηση ανανεώθηκε,

Πρωθυπουργός

Την 1η Σεπτεμβρίου 2015 νικητής αναδείχθηκε με ποσοστό 25,1% στις γενικές εκλογές το κόμμα του Γιοχάνεσεν, που πήρε ο ίδιος 2.405 ψήφους, αποτελώντας ένα νέο ρεκόρ στο είδος του για το σχολείο.
Έγινε πρωθυπουργός στις 15 Σεπτεμβρίου 2015.
Κοκκινιά Θεσπρωτίας

Ιστορικά στοιχεία

Το 1874, σύμφωνα με την έκθεση του επισκόπου Παραμυθιάς Άνθιμου, στην Κοκκινιά ζούσαν 40 οικογένειες, ενώ στον οικισμό λειτουργούσε κοινό ελληνικό σχολείο με έναν δάσκαλο και είκοσι μαθητές. Κατά τα τελευταία χρόνια της Τουρκοκρατίας (1910) η Κοκκινιά ήταν κεφαλοχώρι με πληθυσμό 500 κατοίκων, ενώ διέθετε πεντατάξιο ελληνικό δημοτικό σχολείο στο οποίο φοιτούσαν 75 μαθητές. Απελευθερώθηκε από τον Ελληνικό Στρατό κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων, ενώ το 1915 φοιτούσαν στο σχολείο του χωριού 51 μαθητές και μαθήτριες. Το 1928 η Κοκκινιά αριθμούσε 399 κατοίκους. 
Στην Κοκκινιά γεννήθηκαν ο ποιητής και στιχουργός Άλκης Αλκαίος, ο συγγραφέας και μεταφραστής Αθανάσιος Γιάγκας, ο ποιητής και λαογράφος Σπύρος Θ. Χρηστίδης και ο αντιστασιακός και απεσταλμένος του ΕΑΜ στην ελληνική μειονότητα της Βορείου Ηπείρου κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, Βαγγέλης Δούπης.

Γενικά στοιχεία

Ο πληθυσμός του οικισμού ασχολείται κυρίως με την κτηνοτροφία και τη γεωργία. Παλαιότερα διοικητικά η Κοκκινιά ανήκε στην άλλοτε επαρχία Φιλιατών του νομού Θεσπρωτίας. Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας αποτελούσε έδρα κοινότητας του δήμο Φιλιατών. Από την 1η Ιανουαρίου 2011 αποτελεί έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Φιλιατών, του ομώνυμου δήμου. Εκκλησιαστικά υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας, ενώ η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου.