Now What?!

Ιστορία των ηχογραφήσεων

Η σύνθεση των τραγουδιών του "Now What?!" ξεκίνησε το Μάρτιο του 2011 στην Ισπανία και στα τέλη Ιουνίου της επόμενης χρονιάς μετέβησαν στο Νάσβιλ των Ηνωμένων Πολιτειών μαζί με τον παραγωγό Μπομπ Έζριν, για το βασικό τους κομμάτι.
Η πρώτη ημέρα ηχογραφήσεων ήταν στις 24 Ιουνίου, με το συγκρότημα να ξεκινάει να παίζει μία λίστα κομματιών τα οποία είχαν ετοιμάσει. Το μεσημέρι της επόμενης ημέρας, ξεκίνησαν ηχογραφώντας την αρχική έκδοση του "Hell to Pay", ενώ στις 26 και 27 Ιουνίου ηχογράφησαν την αρχική έκδοση του "Above and Beyond", το οποίο ονομαζόταν "Over and Overture". Στις 3 Ιουλίου, ξεκίνησαν να δουλεύουν με τον Έζριν πάνω στα "Uncommon Man", "Above and Beyond" και "Weirdistan". Στις 7 Ιουλίου ηχογράφησαν το "Slow Burn" ενώ την επόμενη ημέρα έγραψαν τα "Bubble", "Working Title # 1" και "Pint of Heavy", τα οποία ήταν αρχικοί τίτλοι μετέπειτα ολοκληρωμένων τραγουδιών.
Η αρχική ηχογράφηση του "Above and Beyond" έγινε στις 10 Ιουλίου, ημέρα την οποία ηχογράφησαν το "Slo Groove". Αρχικοί τίτλοι ήλθαν και δύο ημέρες αργότερα με τα "Pulling a Fast One", "Glover's Fifth" και "Sweet As A Nut" του οποίου την αρχική ιδέα είχαν δημιουργήσει την προηγούμενη χρονιά, στην Ισπανία. Στις 13 έπαιξαν για πρώτη φορά το "It'll Be Me" του Τζέρι Λι Λούις, το "No End To This Party" το οποίο αποφάσισαν να αφήσουν εκτός του δίσκου, αλλά και το "Weirdistan". Την επόμενη ημέρα, ηχογράφησαν το "Uncommon Man" του οποίου την εισαγωγή έπαιξαν με την πρώτη εκτέλεση. Στις 16 Ιουλίου 2012, ενημερώθηκαν ότι πέθανε ο Τζον Λορντ, ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος και κιμπορντίστας τους μέχρι το 2002.
Ο Στηβ Μορς ηχογράφησε τα μέρη της κιθάρας στις 15 Ιουλίου, ο Ρότζερ Γκλόβερ αυτά του μπάσου τρεις ημέρες αργότερα και ο Ντον Έρεϊ έπαιξε τα πλήκτρα στις 20 Ιουλίου. Στις 23 αποφάσισαν να μετονομάσουν το "Sweet as a Nut" σε "Blood from a Stone" και δύο ημέρες αργότερα δούλεψαν πάνω στα "Uncommon Man", "Slo Groove", "Vincent Price" και "Above and Beyond", ολοκληρώνοντας το μέρος των ηχογραφήσεων.
Για το στιχουργικό κομμάτι του νέου δίσκου, ο Ρότζερ Γκλόβερ και ο Ίαν Γκίλαν μετέβησαν στο Φάρο της Πορτογαλίας και το σπίτι του δεύτερου στις 22 Αυγούστου του 2012. Την επόμενη ημέρα ολοκλήρωσαν τα "Hell to Pay", "Out of Hand" και "Above and Beyond". Στις 24 Αυγούστου, μετονόμασαν το "Slo Groove" δίνοντας του την τελική μορφή του "All the Time in the World" και την επομένη το "Vincent Price". Στις 26 του μήνα ολοκλήρωσαν τη συγγραφή του "Weirdistan" και στις 27 αναχώρησαν κλείνοντας το στούντιο στο Νάσβιλ, ένα μήνα αργότερα για την ηχογράφηση των φωνητικών από τον Ίαν Γκίλαν, από τις 28 Σεπτεμβρίου ως τις 11 Οκτωβρίου 2012.
Την πρώτη ημέρα ολοκληρώθηκε το "Vincent Price" και στις 29 Σεπτεμβρίου δούλεψαν τα φωνητικά του "Uncommon Man". Την 1 Οκτωβρίου δούλεψαν με το "A Simple Song" του οποίου ο αρχικός τίτλος ήταν "Glover's Fifth" και δύο ημέρες αργότερα το "Out of Hand", τελικό τίτλο του "A Pint of Heavy" αλλά και το "Bubble" το οποίο μετονομάζεται σε "Body Line". Στις 4 Οκτωβρίου, δούλεψαν πάνω στα "All the Time in the World" και "Hell to Pay" ενώ την επομένη ολοκλήρωσαν την ηχογράφηση του "Uncommon Man". Στις 6 Οκτωβρίου συνέχισαν με τα "Après Vous" (αρχικοί τίτλοι "Big Riff" και "One Way") και "A Simple Song".
Τη Δευτέρα 8 Οκτωβρίου, ολοκλήρωσαν τα "Weirdistan" και "Après Vous" και στις 10 το "All the Time in the World", αφήνοντας εκτός δίσκου το "First Sign of Madness".

Ανάλυση τραγουδιών

Ο δίσκος ξεκινάει με το "A Simple Song", το οποίο χωρίζεται στο πρώτο ατμοσφαιρικό δίλεπτο με τον Στηβ Μορς να δημιουργεί τη μελωδία και τον Ίαν Γκίλαν να προσθέτει τους στίχους. Στο δεύτερο μέρος του κομματιού, η ένταση ανεβαίνει κατακόρυφα με τα πλήκτρα του Ντον Έρεϊ να δίνουν ιδιαίτερη έμφαση στο ρυθμικό μέρος του τραγουδιού.
Ακολουθεί το "Weirdistan", το οποίο προήλθε από ένα τζαμάρισμα του συγκροτήματος με τον Έρεϊ να πειραματίζεται στα πλήκτρα και τους στίχους του Γκίλαν να μιλούν για φουτουριστικά θέματα. Το "Out of Hand" έχει επιρροές από τους Led Zeppelin με ένα μπλουζ σόλο κιθάρας από τον Μορς και αρκετές αλλαγές σε ρυθμό οι οποίες θυμίζουν progressive ροκ της δεκαετίας του '70.
Το "Hell to Pay" είναι το σινγκλ του δίσκου μαζί με τον "All the Time in the World". Γράφτηκε στην Ισπανία με το επαναλαμβανόμενο ριφ στα πλήκτρα και τα δεύτερα φωνητικά από τους φοιτητές του Nimbus School of Recording Arts να αποτελούν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του. Πέμπτο κομμάτι του δίσκου είναι το "Body Line" με τον Μορς να δηλώνει ότι σκοπός του ήταν να χρησιμοποιήσει πνευστά για να δώσει έμφαση, κάτι το οποίο δεν έγινε για να αποφευχθεί η υπερβολική τζαζ αισθητική στο κομμάτι.
Ακολουθεί το "Above and Beyond", ένα ιδιαίτερα συμφωνικό κομμάτι για το οποίο ο Στηβ Μορς έκανε πάνω από έξι διαφορετικές κιθαριστικές εκτελέσεις. Οι μελαγχολικοί στίχοι του Ίαν Γκίλαν είναι τα λόγια ενός ανθρώπου ο οποίος πέθανε και απευθύνεται στους δικούς του. Το "Blood from a Stone" είναι μία μπλουζ μπαλάντα με έντονα ξεσπάσματα, ενώ τα πλήκτρα θυμίζουν το "Riders on the Storm" των The Doors. Το σόλο του κομματιού έχει επιρροές από τον Ντέιβιντ Γκίλμορ των Pink Floyd.
Όγδοο κομμάτι του δίσκου είναι το progressive "Uncommon Man", το οποίο ξεκινάει με ένα ατμοσφαιρικό σόλο κιθάρας του Στηβ Μορς για να εξελιχθεί σε ένα επτάλεπτο επικό κομμάτι με πολλές αλλαγές. Το "Apres Vous" βασίζει το ρυθμικό του μέρος στα πλήκτρα του Ντον Έρεϊ και αρχικά ξεκίνησε σαν οργανικό τραγούδι χωρίς φωνητικά. Περιέχει εναλλαγή σόλο ανάμεσα στην κιθάρα και τα πλήκτρα, μέρος το οποίο καταλαμβάνει το μεγαλύτερο κομμάτι του τραγουδιού.
Το δεύτερο τραγούδι του σινγκλ ήταν το "All the Time in the World", ένα κομμάτι με τζαζ αισθητική και χαρακτηριστικά τα χαμηλά φωνητικά από τον Γκίλαν. Τον δίσκο κλείνει το "Vincent Price" με στίχους οι οποίοι αναφέρονται στον πρωταγωνιστή ταινιών τρόμου της δεκαετίας του '50 και του '60, Βίνσεντ Πράις. Τα πλήκτρα δημιουργούν μία ανάλογη αίσθηση με ένα πολύ δυνατό σόλο κιθάρας του Μορς.

Αποδοχή και εμπορική επιτυχία

Το "Now What?!" έλαβε θετικές κριτικές οι οποίες κατά κύριο λόγο, κυμαινόταν στις βαθμολογίες του 80 με 90%. Το "Allmusic" το βαθμολόγησε με 4 στα 5 αστέρια στη βαθμολόγηση και των κριτικών αλλά και του κοινού. Η βρετανική "Express" του έδωσε 4,5 με άριστα το 5, ενώ ο μέσος όρος των βαθμολογιών στο "Sputnik Music" ήταν 3,7. Στην "Front Row Report" ο Ρέτζι Έντουαρτς του έδωσε 9 στα 10 ενώ ο μέσος όρος στην ιστοσελίδα του "Ultimate Guitar" ήταν 8,3 με άριστα το 10 και στο "Prog Archives" 4,3 με άριστα το 5.
Στο "Classic Rock Revisited", ο Τζεμπ Ράιτ το βαθμολόγησε με Β+ και ο Ντέιβιντ Ράνταλ του "Get Ready to Rock" του έδωσε 4 αστέρια με άριστα τα 5. Στο ελληνικό "Rock Overdose" ο Νάσος Καββαθάς το βαθμολόγησε με 80%.
Η εμπορική επιτυχία του δίσκου ήταν η μεγαλύτερη την οποία γνώρισε στούντιο άλμπουμ του συγκροτήματος από το "The House of Blue Light" του 1987. Το άλμπουμ ανέβηκε στην κορυφή των τσαρτ στη Γερμανία, την Αυστρία, την Τσεχία και τη Νορβηγία, αλλά και στο Top-20 σχεδόν όλων των ευρωπαϊκών κρατών. Το "Now What?!" έγινε ο πρώτος δίσκος των Deep Purple από το "The Battle Rages On" του 1993, ο οποίος μπήκε στο Billboard 200, ενώ έγινε χρυσός στη Ρωσία και την Πολωνία μέσα στον πρώτο μήνα της κυκλοφορίας του. Σύμφωνα με την ιστοσελίδα musicharts.net, μέσα σε πέντε εβδομάδες το άλμπουμ πούλησε περισσότερα από 180.000 αντίτυπα παγκοσμίως, φτάνοντας στο # 8 του παγκόσμιου μουσικού τσαρτ την εβδομάδα από τις 29 Απριλίου μέχρι τις 5 Μαΐου 2013 με 76.200 κόπιες. Στη συνέχεια βραβεύθηκε σαν χρυσό άλμπουμ στη Γερμανία και την Τσεχία, με την επίσημη ιστοσελίδα του άλμπουμ να αναφέρει στις 20 Σεπτεμβρίου 2013 ότι οι πωλήσεις του άλμπουμ έχουν ξεπεράσει τις 250.000 αντίτυπα, παγκοσμίως.

Η περιοδεία για την προώθηση του Now What?!

Οι Deep Purple πραγματοποίησαν την πρώτη τους ζωντανή εμφάνιση για το 2013 στο "International Jazz Festival" του Ντουμπάι, στις 21 Φεβρουαρίου. Τρεις ημέρες αργότερα, ξεκίνησε μία περιοδεία έξι εμφανίσεων στην Ωκεανία με support συγκρότημα τους Journey, από το Ώκλαντ της Νέας Ζηλανδίας, για να ολοκληρωθεί στο Περθ της Αυστραλίας στις 7 Μαρτίου. Το αρχικό σκέλος της περιοδείας έκλεισε με μία εμφάνιση στο "The Star Theatre" της Σιγκαπούρης στις 12 Μαρτίου 2013.
Στις 30 Απριλίου, το συγκρότημα εμφανίστηκε στο Ισγκλ της Αυστρίας και ένα μήνα αργότερα έπαιξαν στην πρωτεύουσα του Μαρόκου, το Ραμπάτ. Στις 2 Ιουνίου εμφανίστηκαν στο "Kaliakra Rock Fest" στη Βουλγαρία μπροστά σε 25.000 θεατές, συμπεριλαμβάνοντας τα "Vincent Price", "All the Time in the World" και "Body Line" στο set list τους, ενώ την επόμενη ημέρα έπαιξαν στο στάδιο "Hristo Botev" της Φιλιππούπολης μπροστά σε 15.000 οπαδούς τους. Στις 5 Ιουνίου εμφανίστηκαν ως πρώτο όνομα στο φεστιβάλ "Open Air" της Τιφλίδας στη Γεωργία και έκλεισαν άλλο ένα μέρος της περιοδείας με την εμφάνιση τους στο στάδιο "Arena" της Κλουζ-Ναπόκα, όπου έπαιξαν για πρώτη φορά ζωντανά το "Above and Beyond".
Η περιοδεία συνεχίστηκε στις 14 Ιουλίου στο "Kunst!rasen Gonau" της Βόννης στη Γερμανία, για να περάσουν από την Αυστρία και το κάστρο "Burg Clam", το φεστιβάλ τζαζ του Μοντρέ στην Ελβετία, το "Rock in Roma" και το "Festival di Majano" στην Ιταλία και το "Sporting Club" του Μόντε Κάρλο, Ακολούθησαν εμφανίσεις στην Ισπανία και την Πολωνία, πριν το συγκρότημα εμφανιστεί ως πρώτο όνομα μπροστά σε πάνω από 80.000 θεατές στο φεστιβάλ "Wacken Open Air", στη Γερμανία, στις 1 Αυγούστου 2013. Στη συνέχεια έπαιξαν στο "Fezen Festival" της Ουγγαρίας μαζί με τους Fear Factory, Amorphis, DragonForce, κ.α., για να ολοκληρώσουν αυτό το κομμάτι της περιοδείας τους με εμφανίσεις στην Τσεχία, το Βέλγιο, τη Δανία, τη Γαλλία και το "Getaway Rock Festival" της Σουηδίας.
Στις 12 Οκτωβρίου 2013 ξεκίνησε μία σειρά εμφανίσεων στη Μεγάλη Βρετανία από το "Apollo" του Μάντσεστερ, με το συγκρότημα να συνεχίζει στη Γλασκώβη, το Μπέρμιγχαμ και το "Roundhouse" του Λονδίνου. Ακολούθησαν δύο εμφανίσεις στην Ολλανδία και τη Γαλλία, πριν δώσουν οκτώ συναυλίες στη Γερμανία  σε κλειστά στάδια με χωρητικότητα από 7.500 μέχρι 20.000 θέσεων. Οι εμφανίσεις του συγκροτήματος για το 2013 ολοκληρώθηκαν με δύο συναυλίες στη Μόσχα και την Αγία Πετρούπολη, όπως και άλλες δύο στο Μινσκ της Λευκορωσίας και το Κίεβο της Ουκρανίας.