google/wiki40b huggingface dataset:
Ντέιβιντ Γουόρνερ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 29 Ιουλίου 1941 στο Μάντσεστερ. Η παιδική του ηλικία ήταν απογοητευτική, γιατί συνοδεύτηκε από συχνές μετακομίσεις λόγω επαγγελματικών λόγων του πατέρα του, με αποτέλεσμα ο μικρός Ντέιβιντ να πάει σε οκτώ σχολεία και να κόβεται με μεγάλη αποτυχία στις εξετάσεις. Οι γονείς του χώρισαν όταν ήταν έφηβος και από τότε δεν ξαναείδε τη μητέρα του, μέχρι τον θάνατό της.
Αφού δούλεψε σε πολλά διαφορετικά επαγγέλματα, γράφτηκε στη Βασιλική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης (Royal Academy of Dramatic Art), και αργότερα στη Βασιλική Εταιρεία του Σαίξπηρ (Royal Shakespeare Company). Τελικά εμφανίστηκε στο δράμα Άμλετ με μεγάλη επιτυχία και έγινε πασίγνωστος σε ηλικία 24 χρονών. Από τότε έλαβε μέρος σε πλήθος έργων και έκανε διεθνή καριέρα και στον κινηματογράφο. Ήταν παντρεμένος με την Χάρριετ Λίντγκρεν από το 1969 ως το 1972 και από το 1979 είναι παντρεμένος με τη Σίλα Κεντ, με την οποία έχει ένα γιο, τον Λιούκ.
Ισαβέλλα Γιαγκελλόνων

Βιογραφία

Ήταν η δεύτερη κόρη (1η από τον 2ο γάμο) του Σιγισμούνδου Α΄ της Πολωνίας & μεγάλου δούκα της Λιθουανίας και της Μπόνας Σφόρτσα, κόρης του Τζαν-Γκαλεάτσο δούκα του Μιλάνου. 
Ο γάμος της έγινε όταν ήταν 20 ετών και ο σύζυγός της Ιωάννης Α΄ της Ουγγαρίας, 52 ετών.
Ρότζερ Μόρτιμερ, 2ος κόμης του Μαρς

Αποκατάσταση των τίτλων

Η αποκατάσταση του ξεκίνησε αργότερα σταδιακά, δέχτηκε αρχικά το Ράντνορ (1342) και την επόμενη χρονιά την οικογενειακή βαρονία του Γουίγκμορ στο Χερεφορντσάιρ. Διακρίθηκε σε πολλές εκστρατείες στους Γαλλικούς πολέμους όπως στην μάχη του Κρεσί (26 Αυγούστου 1346) και στην εκστρατεία του 1347. Του δόθηκε η μίσθωση των εδαφών, συμμετείχε μαζί με άλλους ευγενείς στην ίδρυση του Τάγματος της Περικνημίδας και κλήθηκε στο Κοινοβούλιο σαν βαρόνος (1348). Από το 1354 οι τύχες της οικογένειας που είχε πέσει σε αφάνεια μετά την εκτέλεση του πρώτου κόμη άρχισαν σταδιακά να αναστρέφονται, την επόμενη χρονιά ο Ρότζερ κλήθηκε από το Κοινοβούλιο σαν κόμης του Μαρς. Το 1354 δέχτηκε σημαντικούς διορισμούς ανάμεσα στους οποίους Κοντόσταυλος του κάστρου του Ντόβερ, Φύλακας του Κίνκε Πόρτς και συνόδευσε τον Εδουάρδος Γ΄ της Αγγλίας στην εκστρατεία του στην Γαλλία. 
Η γιαγιά του Ιωάννα του Τζένβιλ, 2η βαρόνη του Τζένβιλ και σύζυγος του 1ου κόμη πέθανε (19 Οκτωβρίου 1356) και ο Ρότζερ κληρονόμησε τις τεράστιες εκτάσεις της ανάμεσα στις οποίες βρισκόταν το κάστρο του Λάντλοου το οποίο έγινε η έδρα των Μόρτιμερ. Την επόμενη χρονιά έγινε μέλος του βασιλικού Συμβουλίου και ορίστηκε Κοντόσταυλος στα κάστρα του Μοντγκόμερυ, του Μπρίντγκνορθ, του Σροπσάιρ και του Κορφ στο Ντόρσετ.
Την διετία 1359 - 1360 έγινε Κοντόσταυλος στην εκστρατεία του Εδουάρδου Γ΄ στην Γαλλία, πολέμησε στην αποτυχημένη πολιορκία του Ρενς και στην κατάληψη της Οσέρ, οι Αγγλικές δυνάμεις μετακινήθηκαν στην Βουργουνδία εκεί ο Ρότζερ πέθανε αιφνίδια και πρόωρα κοντά στην Αβαλόν.

Σύμβολα

Τα σύμβολα του Ρότζερ Μόρτιμερ ήταν ένα Εραλδικό σύμβολο κενό στο κέντρο, με εναλλαγή γραμμών σε μπλε και χρυσό χρώμα οριζόντιες στην βάση και κάθετες στην κορυφή.
Pegasus 2

Περιγραφή

Ο Pegasus 2 μετέφερε 1450 kg οργάνων και εκτοξεύτηκε στο ανώτερο στάδιο πυραύλου S-IV. Η ολική μάζα του ήταν 9058 kg και διέθετε δύο πάνελ ανίχνευσης των μικρομετεωριτών καθώς και κεραία για την μετάδοση των δεδομένων. Τα πάνελ είχαν μήκος 29 m και ήταν εξοπλισμένα με 116 ανιχνευτές.

Εκτόξευση

Ο δορυφόρος εκτοξεύτηκε με πύραυλο Saturn I από το ακρωτήριο Κανάβεραλ στις 25 Μαΐου 1965 (07:35:01 UTC). Αφού τέθηκε επιτυχώς σε τροχιά, του δόθηκε η διεθνής ονομασία 1965-039A καθώς και ο αριθμός 01381 στον Κατάλογο Δορυφόρων. Ο Pegasus 2 ήταν το δευτερεύον φορτίο του πυραύλου, που εκτόξευσε επίσης το μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο Απόλλων Α-104.

Λειτουργία σε περιγήινη τροχιά

Ο Pegasus 2 τέθηκε σε χαμηλή περιγήινη τροχιά. Στις 3 Ιουλίου 1965 είχε περιαψίδα 508 km, αποαψίδα 737 km και κλίση 31,7 μοιρών ενώ η τροχιακή του περίοδος ήταν 97,15 λεπτά. Παρέμεινε λειτουργικός μέχρι τις 29 Αυγούστου 1968 και αναμετάδωσε επιτυχώς τα δεδομένα πίσω στην Γη. Παρέμεινε σε τροχιά μέχρι και τις 3 Νοεμβρίου 1979, οπότε και καταστράφηκε στην γήινη ατμόσφαιρα.
Νίκος Σωτηριάδης

Διεθνής

Ο Σωτηριάδης αγωνίστηκε σε ένα αγώνα με την Εθνική Ελλάδας, στις 20 Φεβρουαρίου 1938 στο γήπ. Λεωφόρου κατά της Παλαιστίνης για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου (σκορ 1-0). Ήταν αναπληρωματικός του Σκλαβούνου και κλήθηκε να τον αντικαταστήσει στο 15΄, όταν τραυματίστηκε. 
Έτσι έγινε ο πρώτος διεθνής ποδοσφαιριστής του ΠΑΟΚ και ο μοναδικός την προπολεμική περίοδο. Ως αναπληρωματικός μετείχε και σε άλλες αποστολές της Εθνικής ομάδας.

Ο θάνατός του στον πόλεμο του 1940-41

Με το ξέσπασμα του ελληνοϊταλικού πολέμου το 1940 επιστρατεύτηκε και υπηρέτησε στο μέτωπο ως λοχίας στο 50ο Σύνταγμα Πεζικού. Στις 28 Ιανουαρίου 1941 σε μια έφοδο της μονάδας του στο ύψωμα της Τσέροβας, στην Κλεισούρα, προσπαθώντας να κυριέψει το πολυβολείο των Ιταλών γαζώθηκε από μία ριπή στο στήθος και έπεσε ηρωικά μαχόμενος σε ηλικία 33 ετών.
Οσκική γλώσσα

Μαρτυρία

Η Οσκική είναι γνωστή από επιγραφές και χρονολογείται από τον 5ο αιώνα ΠΚΕ. Οι σημαντικότερες επιγραφές της Οσκικής είναι η Tabula Bantina, η Οσκική Πινακίδα ή Tabula Osca και η Cippus Abellanus.
Ιωάννης Κάρολος του Λαφόες

Βιογραφία

Ο Ζοάο-Κάρλος ντε Μπραγκάνσα ε Λίγκνε ντε Σόουζα Ταβάρες Μασκαρένας ντα Σίλβα ήταν γιος τού Μιχαήλ (νόθου γιου τού Πέτρου Β΄ της Πορτογαλίας) και της δόνα Σίλβα-Καζιμίρα ντε Σόουζα Νασσάου ε Λίγκνε, κόρη τού πρίγκιπα τού Λίγκνε. Η μητέρα του ήταν κυρία της Σόουζα, κόμισσα της Μιράνντα ντο Κόρβο και τιμητικά δούκισσα τού Λαφόες.
Ο Ιωάννης-Κάρολος έγινε πολιτικός και ένα εξέχων μέλος των ευγενών της Πορτογαλίας. Έγινε αρχιστράτηγος τού Πορτογαλικού στρατού, που τον διοίκησε στον Πόλεμο των Πορτοκαλιών, όπως αστεία ονομάστηκε· ήταν μία τραυματική εμπειρία στην ιστορία της Πορτογαλίας.
Ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Βασιλικής Ακαδημίας των Επιστημών στη Λισαβόνα και εξάσκησε το αξίωμα τού βοηθού υπουργού των αποστολών (πρωθυπουργού) της Πορτογαλίας, το διάστημα 6 Ιανουαρίου - 21 Μαΐου 1801. Όταν οι Ισπανικές δυνάμεις εισήλθαν στο Αλεντέζο, απολύθηκε, διατήρησε όμως τη θέση τού στρατηγού τού στρατού. Ήταν προστάτης τού Κ. Β. Γκλουκ και τού Β. Α. Μότσαρτ.
Ισπανικές γενικές εκλογές (2016)

Οι ισπανικές γενικές εκλογές του 2016 διεξήχθησαν στις 26 Ιουνίου για την ανάδειξη των μελών του 12ου νομοθετικού σώματος (Cortes Generales) του Βασιλείου της Ισπανίας. Εξελέγησαν τα 350 μέλη του Κογκρέσου των Αντιπροσώπων (Άνω Βουλή)  καθώς και οι 208 επί συνόλου 266 βουλευτών στη Γερουσία (Κάτω Βουλή). Μετά τη νίκη του Λαϊκού Κόμματος, που διέψευσε τις δημοσκοπήσεις, έγιναν συνομιλίες και σχηματίστηκε κυβέρνηση συνασπισμού, με πρωθυπουργό τον Μαριάνο Ραχόι.

Πλαίσιο

Κανένα κόμμα δεν κατάφερε να εξασφαλίσει την αυτοδυναμία στις προηγούμενες εκλογές του 2015, με αποτέλεσμα ένα κοινοβούλιο με τα πιο πολλά κόμματα από το 1977. Οι διαπραγματεύσεις που επακολούθησαν για το σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού δεν κατέληξαν πουθενά, με αποτέλεσμα τη διεξαγωγή νέων εκλογών στις 26 Ιουνίου. Ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία που προκηρύχθηκαν ισπανικές εκλογές εξαιτίας της αδυναμίας για σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού. 
Η προσέλευση στις κάλπες ήταν η χαμηλότερη από το 1975, καθώς το μόλις 66,5% των ψηφοφόρων προσήλθαν στις κάλπες.

Αποτελέσματα και σχηματισμός κυβέρνησης

Το Λαϊκό Κόμμα (PP) του πρωθυπουργού Μαριάνο Ραχόι, παρέμεινε πρώτο αυξάνοντας παράλληλα τη δύναμή του σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές, καταλαμβάνοντας137 έδρες στο κοινοβούλιο. Δεύτερο κόμμα ήταν οι Σοσιαλιστές (PSOE), με 85 έδρες και τρίτο κόμμα, διαψεύδοντας τις δημοσκοπήσεις και το αρχικό exit polls που το ήθελαν δεύτερο, το κόμμα του Πάμπλο Ιγκλέσιας Μαζί Μπορούμε (Unidos Podemos) καταλαμβάνοντας 45 έδρες. Στην τέταρτη θέση βρέθηκε το κόμμα Πολίτες (Ciudadanos) με 32 έδρες.
Έπειτα από πολιτικές διαβουλεύσεις που διήρκεσαν 4 μήνες από τις επαναληπτικές εκλογές ή σχεδόν ένα χρόνο από τις πρώτες εκλογές του Δεκεμβρίου του 2015, ορκίστηκε πρωθυπουργός ο Μαριάνο Ραχόι, τον Οκτώβριο του 2016.
Σταυράτον

Το σταυράτον υπήρξε αργυρό νόμισμα της ύστερης Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Ιστορική αναδρομή

Ο όρος πρωτοεμφανίζεται στα μέσα του 11ου αιώνα για μια κατηγορία χρυσών ιστάμενων που απεικόνιζαν τη μορφή του Αυτοκράτορα, κρατώντας σκήπτρο. Πιο συγκεκριμένα όμως ως "σταυράτον" είναι γνωστός ο τύπος ενός μεγαλόσχημου αργυρού νομίσματος, ο οποίος εισήχθη περί τα 1367 υπό του Αυτοκράτορα Ιωάννη Ε΄ Παλαιολόγου (βασ. 1341-1376, 1379-1391), και χρησιμοποιήθηκε μέχρι την εκπνοή της Αυτοκρατορίας. Το όνομά του ετυμολογείται από τον σταυρό που φέρει η όψη του, πιθανότατα καθ' ομοίωση του ναπολιτάνικου Gigliato, που χρησιμοποιήθηκε και στην Προβηγκία. Μια εναλλακτική ερμηνεία του ονόματος ανάγεται στους μικρούς, αλλά διακριτούς εγχάρακτους σταυρούς, που φέρουν οι επιγραφές του νομίσματος, μια λεπτομέρεια μάλλον ασυνήθιστη στη Βυζαντινή νομισματολογία.
Το σταυράτο σχεδιάστηκε με σκοπό να εκτοπίσει το καταργηθέν χρυσό υπέρπυρον, ως το υψηλότερης συναλλαγματικής αξίας νόμισμα σε κυκλοφορία. Για τον λόγο αυτό το βάρος του ήταν μεγαλύτερο από κάθε άλλο αργυρό νόμισμα, τόσο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας όσο και των υπόλοιπων σύγχρονων ευρωπαϊκών κρατών. Αρχικά ζύγιζε 8,5 γραμμάρια, αργότερα εξέπεσε στα 7,4 γρ. Αντιστοιχούσε στη μισή αξία ενός υπέρπυρου, το οποίο διατηρήθηκε ως λογιστική νομισματική μονάδα, βάσει του οποίου υπολογίζονταν οι προϋπολογισμοί, οι φόροι κλπ.
Υποδιαιρέσεις του σταυράτου ήταν δύο αργυρά νομίσματα στο ½ και ⅛ της αξίας: το πρώτο ζύγιζε 4,4 γρ. (αργότερα εξέπεσε στα 3,7 γρ.) και το δεύτερο -γνωστό και ως δουκατόπουλον (ή δουκατέλο σε ιταλόφωνες πηγές) ή άσπρο- ήταν βάρους 1,1 γρ. Η υποδιαίρεση στο ¼ δεν κόπηκε ποτέ: αντ' αυτού χρησιμοποιήθηκε το αργυρό Βενετσιάνικο δουκάτο.
Το σταυράτον και οι υποδιαιρέσεις του φέρουν τη μορφή του Ιησού στην εμπρόσθια όψη και τη μορφή του Αυτοκράτορα στην οπίσθια όψη. Οι δε επιγραφές είναι ως επί το πλείστον ομοιόμορφες, όπου αναγράφεται εντός δύο ομόκεντρων κύκλων το όνομα του Αυτοκράτορα συνοδευόμενο από τη φράση "ΔΕΣΠΟΤΙΣ Ο ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΣ / Θ[ΕΟ]Υ ΧΑΡΙΤΙ ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΡΩΜΑΙΩΝ". Επί Ιωάννη Ε΄ τα σταυράτα φέρουν την ως άνω επιγραφή σε αντίθετη φορά, ενώ επί Μανουήλ Β΄ η ίδια επιγραφή παραφράσσεται ως εξής: "Θ[ΕΟ]Υ ΧΑΡΙΤΙ ΑΥΤΟΚΡΑΤΩΡ".
Μέχρι το 1990, οπότε εμφανίστηκε ένας θησαυρός που περιείχε 90 νομίσματα και με την εξαίρεση δυο μισών σταυράτων, κανένα αργυρό νόμισμα από την εποχή του ύστατου Βυζαντινού Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου ΙΑ΄ Παλαιολόγου (βασ. 1449-1453) δεν ήταν γνωστό.
Φαμπρίτσιο Μόρο

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Φαμπρίτσιο Μόρο γεννήθηκε στη Ρώμη και συγκεκριμένο στη συνοικία Σαν Μπαζίλιο. Λίγα χρόνια αργότερα μετακομίζει στη Σετεβίλε, μια μικρή συνοικία στην Γκουιντόνια, στα περίχωρα της Ρώμης, όπου και περνά την παιδική του ηλικία. Από πολύ μικρός έδειξε μεγάλη ικανότητα στην τραγουδοποιία και ξεχωριστό ταλέντο στην ίδια τη μουσική, τόσο που έμαθε να παίζει κιθάρα αυτοδίδακτος. Κατά τη διάρκεια της εφηβείας του, όμως έπεσε στον κόσμο των ναρκωτικών, απ’ όπου και ξέφυγε χάρη στη βοήθεια των γονιών και των κοντινών του ανθρώπων.
Το πρώτο του άλμπουμ, που έφερε το όνομά του, κυκλοφόρησε το 2000, χρονιά κατά την οποία συμμετείχε για πρώτη φορά στο Φεστιβάλ του Σανρέμο στην κατηγορία νέων δημιουργών με το τραγούδι «Un giorno senza fine» (Μια ημέρα δίχως τέλος) κερδίζοντας τη 13η θέση. Το 2004 συμμετείχε στην συλλογή «Italianos para siempre», μαζί με άλλους εκπροσώπους του ιταλικού τραγουδιού. Την επόμενη χρονιά κυκλοφορεί το νέο του single «Ci vuole un business», τραγούδι που χρησιμοποίησε ο ιταλικός Ερυθρός Σταυρός για κοινωνικές του καμπάνιες. Το κομμάτι κατόπιν κυκλοφόρησε με το δεύτερο άλμπουμ του καλλιτέχνη με τίτλο «Ognuno ha quel che si merita» (Καθένας έχει αυτό που του αξίζει), το οποίο και κυκλοφόρησε στις αρχές του 2007.
Το 2007 συμμετείχε στον 57ο Φεστιβάλ του Σανρέμο, πάντα στην κατηγορία νέων δημιουργών, με το τραγούδι «Pensa» (Σκέψου), το οποίο είναι αφιερωμένα στα θύματα της Μαφίας, καταφέρνοντας να κερδίσει το πρώτο βραβείο, καθώς και το Βραβείο Mia Martini των κριτικών. Για το «Pensa» γυρίστηκε ένα βιντεοκλίπ από το σκηνοθέτη Μάρκο Ρίζι, στο οποίο συμμετείχε η Ρίτα Μπορσελλίνο (Ιταλίδα πολιτικός και ακτιβίστρια κατά της Μαφίας – ο αδερφός της Πάολο υπήρξε θύμα της), αλλά και διάφοροι ηθοποιοί της ταινίας «Mery per sempre», την οποία γύρισε ο Ρίζι το 1989.
Το 2008, συμμετείχε και πάλι στο Σανρέμο με το τραγούδι «Eppure mi hai cambiato la vita» (Εντούτοις μου άλλαξες τη ζωή), κατακτώντας την τρίτη θέση της κατηγορίας Campioni. Στις 29 Φεβρουαρίου του ίδιου έτους κυκλοφορεί και το νέο του άλμπουμ, με τίτλο «Domani» (Αύριο). Στις 4 Ιουλίου, κάνει την πρώτη του ζωντανή συναυλία στα πλαίσια του Roma Rock Festival, μπροστά σε 8.500 θεατές.
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 1975

Η 48η Απονομή των Βραβείων της Ακαδημίας Κινηματογράφου, που τίμησε τις καλύτερες επιδόσεις στο χώρο του κινηματογράφου για το έτος 1975, έλαβε χώρα στις 29 Μαρτίου 1976. Η τελετή πραγματοποιήθηκε στο Θέατρο Κόντακ στο Χόλιγουντ της Καλιφόρνιας και την παρουσίαση ανέλαβε για πρώτη φορά ο Κρις Ροκ. Στην αμερικανική τηλεόραση μεταδόθηκαν από το δίκτυο ABC.

Υποψηφιότητες & Νικητές

Οι νικητές κάθε κατηγορίες εμφανίζονται με έντονους χαρακτήρες στην κορυφή της κατηγορίας.
Στέφανος Κοτσόλης

Σε συλλογικό επίπεδο

Ξεκίνησε την καριέρα του στην ακαδημία του Παναθηναϊκού, έχοντας ως προπονητή του τον Τάκη Οικονομόπουλο, μέχρι τον Ιανουάριο του 1998 όταν και προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα. Σε αυτήν σημείωσε σποραδικές εμφανίσεις έως το Μάϊο του 2004, όπου λόγω της επικείμενης αποχώρησης του Αντώνη Νικοπολίδη και του τραυματισμού του Κώστα Χαλκιά στο 40' της προτελευταίας αναμέτρησης για το πρωτάθλημα, αγωνίστηκε στις δύο εκτός έδρας νίκες (επί Προοδευτικής 2-1 και Πανηλειακού 1-0) οι οποίες εξασφάλισαν στον Παναθηναϊκό την κατάκτηση του τίτλου.
Το καλοκαίρι του 2005 αποκτήθηκε από την ΑΕ Λάρισας, με τη φανέλα της οποίας κατέκτησε τo 2007 ένα ακόμη Κύπελλο επικρατώντας στον τελικό με 2-1 του προηγούμενου συλλόγου του, Παναθηναϊκού.
Τον Ιούνιο του 2009 υπέγραψε συμβόλαιο διάρκειας 2 ετών με την Ομόνοια Λευκωσίας, με την οποία  κατέκτησε το Πρωτάθλημα την περίοδο 2009-10. Συνολικά είχε 15 συμμετοχές στο κυπριακό πρωτάθλημα και 4 στα προκριματικά του Europa League. Έλυσε το συμβόλαιό του με την κυπριακή ομάδα στα τέλη Δεκεμβρίου του 2010 και ενώ είχε να συμπεριληφθεί σε αποστολή της από τις αρχές, ήδη, του έτους.
Τον Φεβρουάριο του 2011 επέστρεψε μετά από 5½ χρόνια στον Παναθηναϊκό, παίρνοντας αμέσως τη θέση του αναπληρωματικού του τερματοφύλακα σε ντέρμπι εναντίον του Ολυμπιακού στο Καραϊσκάκης. Στη δεύτερη θητεία του πραγματοποίησε ακόμη 18 συμμετοχές πρωταθλήματος, μέχρι την αποχώρησή του το καλοκαίρι του 2017.

Στην εθνική Ελλάδας

Το ντεμπούτο του με την Ελλάδα πραγματοποιήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 2005, κατά την εντός έδρας φιλική αναμέτρηση εναντίον της Ουγγαρίας (2-1), αντικαθιστώντας στο 75' τον Αντώνη Νικοπολίδη. Συνολικά με τη γαλανόλευκη φανέλα αγωνίστηκε 5 φορές, όλες σε φιλικά και συγκεκριμένα τέσσερις (2005-2008) ως παίκτης της ΑΕ Λάρισας και μία τελευταία (2011) κατά τη δεύτερη θητεία του στον Παναθηναϊκό.
Προηγουμένως, είχε επίσης αγωνιστεί με τα εθνικά συγκροτήματα των –τουλάχιστον– Νέων (τότε Κ-18) και Ελπίδων. Στο τελευταίο και μέχρι την ηλικία των 23 ετών, αποτέλεσε το βασικό τερματοφύλακα για όλη την πορεία έως τα προημιτελικά του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος Ελπίδων 2000-2002, μετέχοντας σε 7 από τους 8 αγώνες του προκριματικού γύρου, στους δύο των πλέι οφ και τους τρεις της τελικής φάσης στην Ελβετία.
Αντριάν Βασέτ

Βιογραφία

Ο Αντριάν Βασέτ γεννήθηκε στο Κωφρί, ενώ πραγματοποίησε την μαθητεία του πλησίον του Πιερ-Φρανσουά Ντραι, ο οποίος πραγματοποίησε την εισήγησή του για απόκτηση πιστοποιητικού επί της τέχνης του στις 21 Ιουλίου 1779. Το κατάστημά του ευρισκόταν στο Παρίσι, επί της Πλατείας Ντωφίν. Εργάστηκε, για ορισμένο διάστημα, για λογαριασμό του Οίκου Ουιζίγ και Λεμουάν (γαλλικά: Maison Ouizille et Lemoine). Υπήρξε παραγωγικός επινοητής και σχεδιαστής και, σίγουρα, ένας εκ των πλέον εγνωσμένης αξίας τεχνιτών της εποχής του. Ο Βασέτ ήταν αυτός ο οποίος σχεδίασε το Θαυματουργό Μετάλλιο (ή Μετάλλιο της Αμώμου Συλλήψεως), σύμφωνα με το όραμα της Αγίας Κατρίν Λαμπουρέ. Παρήγαγε και πώλησε περισσότερα από δύο εκατομμύρια μετάλλια μεταξύ του 1832 και του 1836.
Είναι γνωστός, επίσης, για την χρήση, σπάνια για την συγκεκριμένη περίοδο, φυσικών υλών, όπως η ταρταρούγα. Είχε, μεταξύ των μαθητευόμενών του, τον Ζαν-Βαλαντέν Μορέλ, ο οποίος υπήρξε μαθητευόμενός του προτού προχωρήσει στην δημιουργία δικού του καταστήματος στο Παρίσι.
Η παλαιότερη φορεσιά της Βέροιας

Η παλιότερη φορεσιά της Βέροιας είναι η φορεσιά με τα αντεριά, όπως την ονομάζουν οι τοπικές γυναίκες. Δυστυχώς, δεν έχει απομείνει καμία από αυτή την παλαιότερη φορεσιά και έτσι μόνο προφορικές περιγραφές από ηλικιωμένες γυναίκες μας δίνουν τις λεπτομέρειες της φορεσιάς.

Η φορεσιά

Η φορεσιά αποτελούταν από φαρδιές, μακριές βράκες εσωτερικά, που φαίνονταν κάτω από το ποκάμισο. Το ποκάμισο ήταν μεταξωτό με μακριά, πλατιά μανίκια και είχε στολισμένο το άνοιγμα της τραχηλιάς και τα μανίκια με μεταξωτές και χρυσές μπιμπίλιες. Πάνω από το ποκάμισο τοποθετούσαν το μεταξωτό, ριγωτό συνήθως αντερί με τα μακριά μανίκια. Τα αντεριά ήταν στολισμένα στο μπροστινό άνοιγμα ως κάτω, και στα μανίκια με μεταξωτά κορδονάκια και γαϊτάνια. Γύρω από τη μέση, πάνω από το ποκάμισο και το αντερί έδεναν ένα μεγάλο μεταξωτό μαντήλι, τριγωνικά διπλωμένο, τον τσεβρέ. Το χειμώνα, οι νύφες και οι νιόπαντρες γυναίκες φορούσαν πάνω από το αντερί ένα γιλέκι, το μεϊντάνι. Το μεϊντάνι ήταν τσόχινο φοδραρισμένο με γούνα, τη μηλωτή. Τις καθημερινές φορούσαν ίδιο γιλέκο χαμηλότερης ποιότητας σε ύφασμα, με μηλωτή, το κοντογούνι. Στις γιορτές φορούσαν πάνω από το αντερί, το μακρύ τσόχινο τζουμπέ φοδραρισμένο με σαμουρόγουνα ή κακουμόγουνα, που φαινόταν στο κατακόρυφο άνοιγμα μπροστά και στα κοντά ως τον αγκώνα μανίκια του.

Ο κεφαλόδεσμος

Τα μαλλιά τους, οι γυναίκες της Βέροιας τα έπλεκαν τρεις κόσες και στην κορυφή του κεφαλιού έβαζαν το φέσι, το κατσούλι με τις χρυσές φούντες. Αριστερά και μπροστά, πάνω από το αυτί οι γυναίκες στόλιζαν το κεφάλι με πλούσιες δαντέλες.
Ιστορική-Λαογραφική Εταιρεία Αιγιαλείας

Η Ιστορική-Λαογραφική Εταιρεία Αιγιαλείας (Ι.Λ.Ε.Α.) είναι πολιτιστικό σωματείο με έδρα το Αίγιο. Ασχολείται με τα ήθη, τα έθιμα, τις παραδόσεις και τους μύθους της περιοχής της Αιγιάλειας.

Σκοπός

Σύμφωνα με το καταστατικό της Ι.Λ.Ε.Α., σκοποί της είναι:
α) η επικοινωνία και συνεργασία των ενασχολουμένων με την ιστορία, τη λαογραφία και την αρχαιολογία της περιοχής της Αιγιάλειας.

β) η συντονισμένη αναζήτηση και διάσωση του ιστορικού, λαογραφικού και αρχαιολογικού υλικού, καθώς και η διάσωση και ανάδειξη των μύθων και τραγουδιών της περιοχής της Αιγιάλειας.

γ) η προστασία των μνημείων και των παραδόσεων (προφορικών, γραπτών και καλλιτεχνικών) της περιοχής της Αιγιάλειας.

δ) η ευαισθητοποίηση του ευρύτερου κοινού- και ιδίως της νεολαίας- για την τοπική ιστορία και παράδοση.

Ιστορία

Πριν την επίσημη σύστασή της ως σωματείο πολιτισμού το 1990, λειτουργούσε ήδη από το 1988 ως «ομάδα» ιστορικής και πολιτιστικής παρέμβασης και η πρώτη της εκδήλωση έγινε στο δημαρχείο Αιγίου το 1988 για την επέτειο για τα 200 χρόνια από τη γέννηση του Λόρδου Βύρωνα.
Βασικοί άμεσοι στόχοι της Ι.Λ.Ε.Α. με τη σύστασή της ήταν:
α) η δημιουργία Ιστορικού-Λαογραφικού Μουσείου Αιγίου για τη συγκέντρωση, διαφύλαξη και έκθεση του ιστορικού και λαογραφικού υλικού της περιοχής, γεγονός που επετεύχθη το 1994, ενώ είχε προηγηθεί σχετική απόφαση του Δ.Σ. της (17/11/1993), το οποίο μετονομάστηκε το 1997 σε Δημοτικό Ιστορικό-Λαογραφικό Μουσείο Αιγίου (Δ.Ι.Λ.Μ.Α), όταν και τέθηκε υπό την αιγίδα του τότε δήμου Αιγίου.
β) η έκδοση περιοδικού.

Εκδοτική δραστηριότητα

Η Ι.Λ.Ε.Α εκδίδει το περιοδικό «ΡΙΖΕΣ», το οποίο μετράει ήδη 10 τεύχη. Εκδίδει επίσης επετειακά κείμενα, ημερολόγια ενώ προβαίνει και σε επανεκδόσεις αξιόλογων και δυσεύρετων ιστορικών πηγών.
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Αθηνών 1946-47

Το Πρωτάθλημα της ΕΠΣ Αθηνών την περίοδο 1946-47 διεξήχθη σε τρεις κατηγορίες. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ΑΕΚ για δεύτερη συνεχόμενη φορά, που μαζί με το δευτεραθλητή Πανιώνιο εκπροσώπησαν την ΕΠΣΑ στο πανελλήνιο πρωτάθλημα 1946-47.

Λεπτομέρειες

Η ΑΕΚ ισοβάθμησε με τον Πανιώνιο αλλά κατέκτησε τον τίτλο με ελάχιστη διαφορά στο συντελεστή τερμάτων: 0,41 έναντι 0,42 του αντιπάλου της. Σην τελευταία αγωνιστική η ΑΕΚ ηττήθηκε από τον Παναθηναϊκό με 0-2 ενώ ο Πανιώνιος συνέτριψε την ουραγό Ένωση Παγκρατίου με 9-1. Ο Πανιώνιος θα αναδεικνυόταν πρωταθλητής αν δεν δεχόταν γκολ ή αν δεν του ακυρωνόταν ένα δέκατο γκολ που πέτυχε στο τελευταίο λεπτό. Υποβιβάστηκε η ΑΕ Παγκρατίου.

Λεπτομέρειες

Διεξήχθη πρωτάθλημα ενός γύρου (18 αγώνες). Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Δάφνη Μεταξουργείου κερδίζοντας ταυτόχρονα την άνοδο στην Α΄ κατηγορία. Η Δάφνη πέτυχε ένα ανεπανάληπτο ρεκόρ με 18 νίκες (51-6 γκολ). Υποβιβάστηκαν οι τέσσερις τελευταίες ομάδες, από τις οποίες η Βικτώρια επειδή είχε χειρότερο συντελεστή τερμάτων από τις άλλες τρεις ομάδες που ισοβάθμησε.

Πρωτάθλημα Ανεξαρτήτων (ΟΠΑΣΑ)

Το πρωτάθλημα της Ομοσπονδίας Ανεξαρτήτων (ΟΠΑΣΑ) ξεκίνησε τον Αύγουστο του 1947 και μετείχαν 23 σύλλογοι: Αστήρ Αγ. Γεωργίου Μεταξουργείου, Αστήρ Μουσείου, ΠΕΑΚΟ Μεταξουργείου, Γκυζιακός, Λευκός Αστήρ, ΑΕ Καισαριανής, Ένωσις Αγ. Νικολάου, Φωστήρ Κοπανά, Φωστήρ Καισαριανής, Ένωσις Ασυρμάτου,  Άμυνα Αμπελοκήπων, Πανιώνιος Καισαριανής, Δικέφαλος Αετός, Προμηθεύς Γκύζη, Σεπολιακός, Άμυνα Καισαριανής, Ένωσις Βυζαντίου, Λαρισαϊκός, Καραμεραϊκός Αγ. Αναργύρων, Άφοβος Κολωνού, Βυζάντιον, Κεραμεικός, Άρης Κολωνού.
Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων

Απόφαση επί της προσφυγής

Το ΕΔΑΔ αποφαίνεται επί της προσφυγής διαπιστώνοντας αν η συγκεκριμένη πράξη ή παράλειψη του κράτους έχει παραβιάσει τα δικαιώματα του προσφεύγοντος. Οι αποφάσεις του είναι δεσμευτικές για τα εθνικά κράτη, όμως δεν υπάρχει μηχανισμός επιβολής τους. Σε περίπτωση που έχει διαπιστωθεί παραβίαση, η οποία παρά την απόφαση δεν αίρεται, το Δικαστήριο έχει τη δυνατότητα να επιδικάσει χρηματική αποζημίωση στον πολίτη από το συγκεκριμένο κράτος. Εάν η πράξη παραβίασης είναι κάποιο νομοθετικό μέτρο, το Δικαστήριο δεν έχει την εξουσία να το ακυρώσει το ίδιο, παρά μόνο να το κρίνει αντίθετο με την ΕΣΔΑ και να επιδικάσει αποζημίωση σε όσους θιγέντες προσφύγουν σε αυτό. Η αρνητική δημοσιότητα όμως που προκαλούν οι αποφάσεις του, καθώς και η βεβαιότητα ότι, αν δικαιώθηκε ένας, θα δικαιωθούν και όλοι οι άλλοι που θα προσφύγουν στο μέλλον, αρκούν συνήθως, ώστε το κράτος να τροποποιήσει τη σχετική νομοθεσία και να παύσει την προσβολή.
Ολυμπιακοί Δήμοι της Ελλάδος

Ολυμπιακοί Δήμοι της Ελλάδας ονομάστηκαν οι δήμοι στους οποίους τελέστηκαν ολυμπιακά αγωνίσματα κατά την Ολυμπιάδα του 2004 της Αθήνας. Οι δήμοι αυτοί πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες είχαν κάνει σημαντική προετοιμασία και είχαν παραχωρήσει ελεύθερους ή δημοτικούς χώρους για τη διευκόλυνση της τέλεσης των αγώνων.
Περιοχή Καλιούα

Μεταφορές

Ο οδικός Κορμός T18 (ο οποίος είναι χωματόδρομος), από την Ταμπόρα προς την Κιγκόμα (Kigoma), διαπερνά την περιοχή. 
Η Κεντρική Γραμμή σιδηροδρόμου της Τανζανίας - από το Νταρ ες Σαλαάμ προς την Κιγκόμα (Kigoma) - περνά μέσα από την περιοχή. Η σιδηροδρομική γραμμή προς την Μπάντα (Mpanda), διακλαδίζεται στην πόλη Καλιούα (Kaliua).

Διοικητικές διαιρέσεις

Το 2012, η Επαρχία Καλιούα (Kaliua District) διαιρείτο διοικητικά σε 21 Τμήματα. Από το 2012, μόνο 16 Τμήματα.
Μαύρη Οχιά

Η Μαύρη Οχιά (αγγλ.: Black Adder) ήταν μια βρετανική κωμική σειρά. Αποτελούσε μια χιουμοριστική ματιά στην ιστορία της Βρετανίας, και στους τέσσερις κύκλους της περιλάμβανε διάφορες ιστορικές περιόδους ξεκινώντας από τον μεσαίωνα και καταλήγοντας στην περίοδο του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Είχε συνολικά 24 επεισόδια που το κάθε ένα διαρκούσε 25 με 30 λεπτά.
Η σειρά, παραγωγή του BBC, έχει κερδίσει πολλά βραβεία και διακρίσεις. Ανάμεσά τους, 1 βραβείο Emmy, 4 βραβεία Cable ACE, 1 βραβείο RTS, η 16η θέση στα 100 καλύτερα βρετανικά τηλεοπτικά προγράμματα και η 2η θέση στις καλύτερες βρετανικές κωμικές σειρές το 2004.
Η σειρά ανέδειξε το υποκριτικό ταλέντο του Ρόουαν Άτκινσον που πρωταγωνιστούσε, και αργότερα έγινε γνωστός από την σειρά Μίστερ Μπην.
Το 1999 κυκλοφόρησε η μικρού μήκους ταινία Blackadder: Back & Forth που αναφερόταν και στους 4 κύκλους της σειράς.