Γιορκσάιρ

Τοπωνύμιο

Το Γιορκσάιρ ή Κομητεία του Γιορκ ονμάστηκε έτσι μιας και είναι το σάιρ (shire, διοικητική περιοχή ή κομητεία) της πόλης του Γιορκ local /ˈjɔːk/. Η ονομασία «Γιορκ» προέρχεται από την ονομασία που χρησιμοποιούσαν οι Βίκινγκ για την πόλη, Γιόρβικ. Η κατάληξη «Σάιρ» έχει τις ρίζες της στα αρχαία αγγλικά, με την λέξη scir να σημαίνει φροντίδα ή επίσημη επιβάρυνση. Η κατάληξη "shire" προφέρεται στην περιοχή ως [/-ʃə/] "shuh", ή σε ορισμένες περιπτώσεις [/-ʃiə/].

Κέλτικες φυλές

Οι πρώτοι κάτοικοι του Γιορκσάιρ ήταν Κέλτες, οι οποίοι σχημάτισαν δύο ξεχωριστές φυλές, τους Brigantes και τους Parisi. Το έδαφος που έλεγχαν οι Brigantes, έγινε αργότερα το Βόρειο Ράιντινγκ του Γιορκσάιρ και το Δυτικό Ράιντινγκ του Γιορκσάιρ. Η φυλή έλεγχε το μεγαλύτερο μέρος της Βόρειας Αγγλίας και την μεγαλύτερη έκταση από οποιαδήποτε άλλη κελτική φυλή στην Αγγλία. Θεωρούσαν την περιοχή του Γιορκσάιρ ως πατρίδα του τους είναι προφανές ότι το Isurium Brigantum (σήμερα γνωστό ως Αλντμπόροου) ήταν η πρωτεύουσα τους την περίοδο της ρωμαϊκής κυριαρχίας. Έξι από τις εννέα πόλεις των Brigantes που περιγράφει ο Κλαύδιος Πτολεμαίος στην Γεωγραφία του βρίσκονται εντός της ιστορικής κομητείας. Οι Parisi, οι οποίοι έλεγχαν την περιοχή που αργότερα έγινε γνωστή ως Ανατολικό Ράιντινγκ του Γιορκσάιρ, ίσως σχετιζόταν με το Parisii του Lutetia Parisiorum, Γαλατία (σημερινό Παρίσι). H πρωτεύουσα τους βρισκόταν στην Πετουάρια, κοντά στις εκβολές του Χάμπερ. Αν και η Ρωμαϊκή κατάκτηση της Βρετανίας ξεκίνησε το 43 μΧ, οι Brigantes διατήρησαν τον έλεγχο του βασιλείου τους ως εξαρτημένο κράτος της Ρώμης για μεγάλη περίοδο, υπό τη βασιλεία των μοναρχών Καρτιμαντούα και του συζύγου της Βενούτιου. Αρχικά, αυτή η κατάσταση βόλευε τόσο τους Ρωμαίους όσο και τους Brigantes, οι οποίοι ήταν γνωστοί ως η πιο μαχητική φυλή στη Βρετανία.

Ρωμαϊκό Γιορκσάιρ

Η βασίλισσα Καρτιμαντούα παράτησε τον σύζυγό της Βενούτιο για χάρη του κομιστή της Βελλοκάτου, αρχίζοντας έτσι μια σειρά γεγονότων που άλλαξαν τον έλεγχο της περιοχής του Γιορκσάιρ. Η Καρτιμαντούα, λόγω της καλής της σχέσης με τους Ρωμαίους, κατάφερε να κρατήσει τον έλεγχο του βασιλείου. Ωστόσο ο πρώην σύζυγός της πραγματοποίησε εξεγέρσεις εναντίον της και των Ρωμαίων συμμάχων της. Στη δεύτερη προσπάθεια, ο Βενούτιος κατέλαβε το βασίλειο, αλλά οι Ρωμαίοι, υπό τον στρατηγό Πέτιλιο Σεριάλις, κατέκτησαν τους Brigantes το 71 μ.Χ.
Η οχυρωμένη πόλη Εμποράκουμ (σημερινό Γιορκ) ονομάστηκε πρωτεύουσα της Μπριτάννια Ινφέριορ και κοινή πρωτεύουσα ολόκληρης της Ρωμαϊκής Βρετανίας. Κατά τη διάρκεια των δύο ετών πριν από το θάνατο του αυτοκράτορα Σεπτίμιου Σεβήρου, η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία διοικούνταν από τον ίδιο στο Εμποράκουμ.
Ένας άλλος αυτοκράτορας, ο Κωνστάντιος Χλωρός πέθανε στο Γιορκσάιρ κατά τη διάρκεια επίσκεψής του το 306 μ.Χ. Το γεγονός αυτό προκάλεσε την ανακήρυξη του γιου του Κωνσταντίνου του Μέγα ως αυτοκράτορα, στην πόλη αυτή. Στις αρχές του 5ου αιώνα, η ρωμαϊκή κυριαρχία ολοκληρώθηκε με την την απόσυρση των τελευταίων ενεργών ρωμαϊκών στρατευμάτων. Μέχρι αυτό το στάδιο, η δυτική αυτοκρατορία ήταν σε διαλείπουσα παρακμή.

Δεύτερη Κελτική περίοδος και Άγγλοι

Μετά την αποχώρηση των Ρωμαίων, δημιουργήθηκαν μικρά κελτικά βασίλεια στο Γιορκσάιρ: το Βασίλειο του Εμπράουκ γύρω από το Γιορκ και πιο σημαντικό το Βασίλειο του Έλμετ στο Δυτικό Γιορκσάιρ. Το Έλμετ παρέμεινε ανεξάρτητο από τους Αγγλοσάξονες της Νορθουμβρίας μέχρι τις αρχές του 7ου αιώνα, όταν ο βασιλιάς Έντουιν της Νορθουμβρίας απέλασε τον τελευταίο του βασιλιά, Κέρτικ, και συνένωσε την περιοχή. Στο μέγιστο σημείο ακμής, η Νορθουμβρία εκτεινόταν από την Ιρλανδική Θάλασσα μέχρι τη Βόρεια Θάλασσα και από το Εδιμβούργο μέχρι το Χαλαμσάιρ στο Νότιο Γιορκσάιρ.

Βασίλειο του Γιόρβικ

Στρατός Δανών Βίκινγκ, ο Μεγάλος Στρατός των Βαρβάρων όπως αποκαλούνταν από τους εχθρούς του, εισέβαλε στην επικράτεια της Νορθουμβρίας το 866 μΧ. Οι Δανοί κατέκτησαν και αξιοποίησαν την περιοχή του σημερινού Γιορκ, μετονομάζοντας την σε Γιόρβικ, το οποίο έγινε πρωτεύουσα ενός νέου δανικού βασιλείου με το ίδιο όνομα. Η περιοχή την οποία κάλυπτε το βασίλειο περιλάμβανε το μεγαλύτερο μέρος της νότιας Νορθουμβρίας, περίπου όση και τα όρια του Γιορκσάιρ προς τα δυτικά.
Οι Δανοί συνέχισαν και κατέκτησαν ευρύτερη περιοχή της Αγγλίας που αργότερα έγινε γνωστή ως Ντέινλο. Αλλά δεδομένου ότι το μεγαλύτερο μέρος του Ντέινλο ήταν ακόμα αγγλικό έδαφος, αν και υποταγμένο στους υπερισχύοντες Βίκινγκ, το Βασίλειο του Γιόρβικ υπήρξε το μοναδικό έδαφος βίκινγκ στην ηπειρωτική Βρετανία. Το Βασίλειο ευημερούσε, εκμεταλλευόμενο το τεράστιο δίκτυο εμπορικών συναλλαγών των εθνών των Βίκινγκ και καθιέρωσε εμπορικούς δεσμούς με τις Βρετανικά Νησιά, τη βορειοδυτική Ευρώπη, τη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή.
Το βασίλειο ιδρύθηκε από τον Δανό Χάλφνταν Ράγκναρσον το 875, ενώ ακολούθησαν πολλοί Δανοί βασιλείς για μεγάλο διάστημα. Η περιοχή κατοικήθηκε από τις οικογένειες και τους επόμενους απογόνους των Δανών Βίκινγκς, αλλά η ηγεσία του βασιλείου πέρασε παρ' όλα αυτά σε νορβηγικά χέρια κατά τη διάρκεια των χρόνων της λυκαυγής. Ο Έρικ Μπλάντεϊξ, πρώην βασιλιάς της Νορβηγίας ήταν ο τελευταίος ανεξάρτητος βασιλιάς του Βίκινγκ του Γιόρβικ, έγινε μια ιδιαίτερα γνωστή προσωπικότητα στην ιστορία. Η αιμοδιψής του προσέγγιση στην ηγεσία μπορεί να ήταν, τουλάχιστον εν μέρει, υπεύθυνη για να πείσει τους Δανούς κατοίκους της περιοχής να αποδεχθούν την κυριαρχία της Αγγλίας τόσο εύκολα στα επόμενα χρόνια.
Μετά από περίπου 100 χρόνια άστατης παρουσίας, το Βασίλειο του Γιόρβικ διαλύθηκε. Το βασίλειο του Ουέσεξ κυριαρχούσε πλέον, καθιερώνοντας την κυριαρχία του στο Βορρά, τοποθετώντας το Γιορκσάιρ ως τμήμα της Βόρειας Νορθουμβρίας, η οποία διατηρούσε ορισμένη αυτονομία ως σχεδόν ανεξάρτητο έθνος αντί για ξεχωριστό βασίλειο. Υπήρξαν φήμες πως οι βασιλιάδες του Ουέσεξ σεβάστηκαν τα ήθη των Σκανδιναβών στο Γιορκσάιρ και άφησαν την νομοθεσία στα χέρια της τοπικής αριστοκρατίας.

Νορμανδική κατάκτηση

Στις εβδομάδες που ακολούθησαν τη μάχη του Χέιστινγκς το 1066 μ.Χ., ο Χάρολντ Β΄ της Αγγλίας έστρεψε την προσοχή στα γεγονότα του Γιορκσάιρ. Ο αδερφός του Τόστιγκ και ο Χάραλντ Χαρντράντα, βασιλιάς της Νορβηγίας, επιχείρησαν να εξαγοράσουν το βορρά, έχοντας κερδίσει τη μάχη του Φούλφορντ. Ο βασιλιάς της Αγγλίας διέσχισε το βορρά όπου οι δύο στρατοί συναντήθηκαν στη Μάχη του Στάμφορντ Μπριτζ. Ο Τόστιγκ και ο Χάρντραντ σκοτώθηκαν αμφότεροι και ο στρατός τους νικήθηκε αποφασιστικά. Ωστόσο, ο Χάρολντ Γκόντουινσον αναγκάστηκε να επιστρέψει αμέσως το στρατό του στο νότο όπου αποβιβαζόταν ο Γουλιέλμος ο Κατακτητής. Ο βασιλιάς ηττήθηκε στο Χέιστινγκς, γεγονός που οδήγησε στη Νορμανδική κατάκτηση της Αγγλίας.
Ο λαός του βορρά επαναστάτησε εναντίον των Νορμανδών τον Σεπτέμβριο του 1069 μ.Χ., στρατολογώντας τον Σβεν Β΄ της Δανίας. Προσπάθησαν να πάρουν πίσω το Γιορκ, αλλά οι Νορμανδοί το έκαψαν πριν τα καταφέρουν. Αυτό που ακολούθησε ήταν η Λεηλασία του Βορρά που διέταξε ο Γουλιέλμος. Από το Γιορκ μέχρι το Ντέραμ, λεηλατήθηκαν καλλιέργειες, κατοικίδια ζώα και γεωργικά εργαλεία. Πολλά χωριά μεταξύ των πόλεων κάηκαν και οι ντόπιοι δολοφονήθηκαν αδιακρίτως. Κατά τη διάρκεια του χειμώνα που ακολούθησε, οι οικογένειες λιμοκτονούσαν και χιλιάδες αγρότες πέθαναν από το κρύο και την πείνα. Ο Ορδέρικος Βιτάλις εκτίμησε πως «περισσότεροι από 100.000» άνθρωποι πέθαναν από πείνα στον βορρά.
Τους αιώνες που ακολούθησαν, χτίστηκαν πολλά αββαεία και μονές στο Γιορκσάιρ. Οι γαιοκτήμονες Νορμανδοί είχαν την τάση να αυξήσουν τα έσοδά τους και δημιούργησαν νέες πόλεις, όπως το Μπάρνσλεϊ, το Ντονκάστερ, το Χαλ, το Ληντς, το Σκαρμπόροου και το Σέφιλντ, μεταξύ άλλων. Από τις πόλεις που ιδρύθηκαν πριν από την κατάκτηση, μόνο το Μπρίντλινγκτον, το Πόκλινγκτον και το Γιορκ συνέχισαν σε εξέχον επίπεδο. Ο πληθυσμός του Γιορκσάιρ αυξήθηκε μέχρι να το χτύπημα του Μεγάλου Λιμού την περίοδο μεταξύ 1315 και 1322.
Στις αρχές του 12ου αιώνα, ο λαός του Γιορκσάιρ κλήθηκε να αγωνιστεί στη μάχη του Στάνταρντ στο Νορθάλερτον κατά των Σκωτσέζων. Αντιπροσωπεύοντας το Βασίλειο της Αγγλίας με επικεφαλής τον Αρχιεπίσκοπο Θουρστάν της Υόρκης, στρατιώτες από το Γιορκσάιρ νίκησαν τους πολυάριθμους Σκωτσέζους.
Η Μαύρη πανώλη έφτασε στο Γιορκσάιρ το 1349, σκοτώνοντας περίπου το ένα τρίτο του πληθυσμού.

Πόλεμος των Ρόδων

Όταν ο βασιλιάς Ριχάρδος Β΄ ανατράπηκε το 1399, ο ανταγωνισμός μεταξύ του Οίκου της Υόρκης και του Οίκου του Λάνκαστερ άρχισε να εντείνεται, μεταξύ των δύο οίκων που ήταν κλάδοι του βασιλικού οίκου των Πλανταγενετών. Τελικά οι δύο οίκοι πολέμησαν για τον θρόνο της Αγγλίας σε μια σειρά εμφυλίων πολέμων, γνωστών ως Πόλεμοι των Ρόδων. Ορισμένες από τις μάχες πραγματοποιήθηκαν στο Γιορκσάιρ, όπως αυτές του Γουέικφιλντ και του Τάουτον, η δεύτερη από τις οποίες είναι γνωστή ως η πιο αιματηρή μάχη που διεξήχθη ποτέ σε αγγλικό έδαφος. Ο Ριχάρδος Γ΄ ήταν ο τελευταίος βασιλιάς του Οίκου της Υόρκης.
Ο Ερρίκος Τυδώρ, δείχνοντας της συμπάθεια του προς τον Οίκο του Λάνκαστερ, νίκησε και σκότωσε τον Ριχάρδο στη μάχη του Μπόσγουορθ. Στη συνέχεια ονομάστηκε βασιλιάς, ως Ερρίκος Ζ΄ και παντρεύτηκε την Ελισάβετ της Υόρκης, κόρη του Εδουάρδου Β΄ του Οίκου της Υόρκης, τερματίζοντας τους πολέμους. Τα δύο ρόδα λευκού και κόκκινου χρώματος, εμβλήματα των οίκων της Υόρκης και του Λάνκαστερ αντιστοίχως, συνδυάστηκαν για να σχηματίσουν το Ρόδο Τυδώρ της Αγγλίας. Η αντιπαλότητα αυτή μεταξύ των βασιλικών οίκων της Υόρκης και του Λάνκαστερ έχει περάσει στη λαϊκή κουλτούρα ως ανταγωνισμός μεταξύ των κομητειών του Γιορκσάιρ και του Λανκασάιρ, ιδιαίτερα στον αθλητισμό, παρόλο που ο Οίκος του Λάνκαστερ βρισκόταν στο Γιορκ και ο Οίκος της Υόρκης στο Λονδίνο.

Άγιοι, Εμφύλιος Πόλεμος και βιοτεχνία υφασμάτων

Η βιομηχανία της κλωστοϋφαντουργίας, η οποία προηγουμένως είχε επίκεντρο τις επαρχιακές παλιές πόλεις-αγορές, μετακόμισε στο Δυτικό Ράιντινγκ, όπου οι επιχειρηματίες οικοδόμησαν μύλους που επωφελήθηκαν από την ισχύ του νερού μέσω αξιοποίησης των ποταμών και των ρευμάτων που έρεαν από τα Πένινα όρη. Η αναπτυσσόμενη υφαντουργία βοήθησε το Γουέικφιλντ και το Χάλιφαξ να αναπτυχθούν.
Η Αγγλική Μεταρρύθμιση ξεκίνησε υπό τον Ερρίκο Η΄ και η Διάλυση των Μοναστηριών το 1536 οδήγησε σε λαϊκή εξέγερση, γνωστή ως Προσκύνημα της Χάριτος, που ξεκίνησε στο Γιορκσάιρ ως διαμαρτυρία. Κάποιοι Καθολικοί στο Γιορκσάιρ συνέχισαν να ασκούν τη θρησκεία τους και εκείνοι που πιάστηκαν, εκτελέστηκαν κατά τη διάρκεια της βασιλείας της Ελισάβετ Α΄. Μια από τους εκτελεσθέντες ήταν η Μάργκαρετ Κλίθεροου από το Γιορκ, η οποία στη συνέχεια αγιοποιήθηκε.
Κατά τη διάρκεια του Αγγλικού εμφυλίου πολέμου, που ξεκίνησε το 1642, το Γιορκσάιρ ήταν διαιρεμένο αναφορικά με την πίστη. Το Χαλ έκλεισε τις πύλες της πόλης στον βασιλιά, όταν επισκέφθηκε την πόλη λίγους μήνες πριν ξεκινήσουν οι μάχες, ενώ το Βόρειο Ράιντινγκ του Γιορκσάιρ ήταν ιδιαίτερα φιλοβασιλικό. Το Γιορκ ήταν η βάση των φιλοβασιλικών και από εκεί κατέλαβαν το Ληντς και το Γουέικφιλντ μόνο και μόνο για να τα χάσουν λίγους μήνες αργότερα. Οι φιλοβασιλικοί κέρδισαν τη μάχη του Αντουάλτον Μουρ, που σήμαινε τον έλεγχο του Γιορκσάιρ εκ μέρους τους (με εξαίρεση το Χαλ). Οι φιλοκοινοβουλευτικοί ("Roundheads") αγωνίστηκαν από τη βάση τους στο Χαλ, καταλαμβάνοντας ξανά το Γιορκσάιρ πόλη προς πόλη, μέχρι τη νίκη τους στη μάχη του Μάρστον Μουρ, και στη συνέχεια τον έλεγχο του συνόλου της Βόρειας Αγγλίας.
Τον 16ο και τον 17ο αιώνα, το Ληντς και άλλες πόλεις με κέντρο την βιομηχανία μαλλιού συνέχισαν να αναπτύσσονται μαζί με το Χάντερσφιλντ, το Χαλ και το Σέφιλντ, ενώ η εξόρυξη άνθρακα πρωτοεμφανίστηκε στο Δυτικό Ράιντινγκ του Γιορκσάιρ. Κανάλια και δρόμοι κατασκευάστηκαν στα τέλη του 18ου αιώνα. Τον επόμενο αιώνα οι λουτροπόλεις Χάρογκεϊτ και Σκαρμπόροου άκμασαν, λόγω των ανθρώπων που θεωρούσαν πως το μεταλλικό νερό είχε θεραπευτικές ιδιότητες.
Η ανάπτυξη του Γιορκσάιρ συνεχίστηκε τον 19ο αιώνα, με τον πληθυσμό να αυξάνεται και η Βιομηχανική Επανάσταση να επηρεάζει τις σημαντικές βιομηχανίες άνθρακα, υφαντουργίας και χάλυβα (ειδικά στο Σέφιλντ και το Ρόδεραμ). Ωστόσο, παρά την αναπτυσσόμενη βιομηχανία, οι συνθήκες διαβίωσης δυσχεράνθηκαν στις βιομηχανικές πόλεις λόγω του υπερπληθυσμού. Αυτό είχε ως συνέπεια περιόδους χολέρας το 1832 και το 1848. Έγιναν βήματα προόδου μέχρι τα τέλη του αιώνα με την κατασκευή σύγχρονων υπονόμων και συστημάτων υδροδότησης. Δημιουργήθηκαν αρκετά σιδηροδρομικά δίκτυα στο Γιορκσάιρ καθώς οι σιδηρόδρομοι επεκτάθηκαν σε όλη τη χώρα φτάνοντας έως και σε απομακρυσμένες περιοχές. Δημιουργήθηκαν κομητειακά συμβούλια για τις τρεις επαρχίες του Γιορκσάιρ το 1889, αλλά στον τομέα ελέγχου τους δεν περιλαμβάνονταν οι μεγάλες πόλεις, οι οποίες έγιναν κομητειακοί δήμοι και περιλάμβαναν ολοένα και μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού.
Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, το Γιορκσάιρ αποτέλεσε σημαντική βάση για την Διοίκηση Βομβαρδιστικών της RAF η οποία έφερε την κομητεία στην αιχμή του πολέμου.

Το Γιορκσάιρ σήμερα

Στη δεκαετία του '70 υπήρξαν σημαντικές μεταρρυθμίσεις στην τοπική αυτοδιοίκηση σε ολόκληρο το Ηνωμένο Βασίλειο. Ορισμένες από τις αλλαγές δεν ήταν δημοφιλείς, και εν μέσω διαμαχών το Γιορκσάιρ και οι επαρχίες του έχασαν το νομικό καθεστώς τους το 1974 ως αποτέλεσμα της Πράξης Τοπικής Αυτοδιοίκησης του 1972. Το Ανατολικό Ράιντινγκ ανασυστάθηκε με μειωμένα όρια το 1996 μετά την κατάργηση του Χάμπερσαϊντ. Με ελαφρώς διαφορετικά όρια, η οντότητα του κυβερνητικού φορέα που περιλαμβάνει σήμερα το μεγαλύτερο μέρος του Γιορκσάιρ είναι η περιφέρεια Γιορκσάιρ και Χάμπερ της Αγγλίας. Η περιοχή περιλαμβάνει ένα μικρό τμήμα στα βόρεια του Λινκολνσάιρ, αλλά δεν περιλαμβάνει το βόρειο τμήμα της τελετουργικής κομητείας του Βορείου Γιορκσάιρ (Μίντλεσμπρο και Ρέντκαρ και Κλίβελαντ), το οποίο βρίσκεται στην περιοχή της Βορειοανατολικής Αγγλίας. Άλλα μέρη της ιστορικής κομητείας του Γιορκσάιρ βρίσκονται επίσης σε άλλες κυβερνητικές οντότητες. Το Σάντλγουορθ (πλέον στο Ευρύτερο Μάντσεστερ), το δάσος Μπόουλαντ (Λανκασάιρ), το Σέντμπεργκ και το Ντεντ (Κάμπρια) βρίσκονται στην περιοχή της Βορειοδυτικής Αγγλίας, και το Άνω Τίσντεϊλ (Κομητεία Ντέραμ) βρίσκεται στη Βορειοανατολική Αγγλία.

Φυσική και γεωλογική

Ιστορικά, το βόρειο όριο του Γιορκσάιρ ήταν ο ποταμός Τηζ, το ανατολικό όριο ήταν η ακτή της Βόρειας Θάλασσας και το νότιο όριο ήταν οι εκβολές του Χάμπερ και οι ποταμοί Ντον και Σηφ. Το δυτικό όριο βρισκόταν κατά μήκος των δυτικών πλαγιών των Πεννίνων λόφων συναντώντας και πάλι τον ποταμό Τηζ. Γειτνιάζει με άλλες ιστορικές κομητείες όπως η κομητεία Ντέραμ, το Λινκολνσάιρ, το Νοτιγχαμσάιρ, το Ντέρμπισαϊρ, το Τσισάιρ, το Λανκασάιρ και το Γουεστμόρλαντ. Στο Γιορκσάιρ υπάρχει πολύ στενή σχέση μεταξύ των σημαντικότερων τοπογραφικών περιοχών και της γεωλογικής περιόδου κατά την οποία σχηματίστηκαν. Οι λόφοι των Πεννίνων στα δυτικά προέρχονται από την λιθανθρακοφόρο περίοδο. Η κεντρική κοιλάδα σχηματίστηκε κατά την τριαδική περίοδο. Οι Βάλτοι του Βορείο Γιορκ στα βορειοανατολικά της κομητείας σχηματίστηκαν κατά την ιουράσια περίοδο, ενώ οι Βάλτοι του Γιορκσάιρ στα νοτιοανατολικά έχουν έδαφος κιμωλίας της κρητιδικής περιόδου.
Το Γιορκσάιρ διασχίζεται από διάφορα ποτάμια. Στο δυτικό και κεντρικό Γιορκσάιρ πολλοί ποταμοί εκβάλουν στον ποταμό Άουζ που φθάνει στη Βόρεια Θάλασσα μέσω του ποταμού Χάμπερ.

Φυσικές περιοχές

Η ύπαιθρος του Γιορκσάιρ έχει λάβει το ψευδώνυμο «Η Κομητεία του Θεού». Στο Γιορκσάιρ υπάρχουν οι Βάλτοι του Βορείου Γιορκ και τα Εθνικά Πάρκα του Γιορκσάιρ Ντέιλς, και τμήμα του Εθνικού Πάρκου Πικ Ντίστρικτ. Το Νίντερντεϊλ και οι Λόφοι Χαουάρντιαν έχουν δηλωθεί ως περιοχές Εξαιρετικής Φυσικής Ομορφιάς. Το Σπερν Πόιντ, το Φλαμπόροου Χεντ και οι παράκτιες περιοχές των Βάλτων του Βορείου Γιορκ θεωρούνται περιοχές Παράκτιας Κληρονομιάς, Το Μουρ Χάους, είναι ένας από τους μεγαλύτερους εθνικούς δρυμούς στην Αγγλία.
Υπάρχουν παραθαλάσσια θέρετρα στο Γιορκσάιρ με αμμώδεις παραλίες. Το Σκαρμπόροου είναι το παλαιότερο παραθαλάσσιο θέρετρο της Βρετανίας που χρονολογείται από την εποχή των λουτροπόλεων τον 17ο αιώνα, ενώ το Γουίτμπι έχει ψηφιστεί ως η καλύτερη παραλία του Ηνωμένου Βασιλείου.
Ιστορικά, το Γιορκσάιρ χωριζόταν σε τρεις επαρχίες (ράιντινγκ) και την περιοχή της Υόρκης. Ο όρος «ράιντινγκ» προέρχεται από τους Βίκινγκ και αυτή με τη σειρά τη λέξη Threthingr που σημαίνει τρίτο μέρος. Τα τρία ράιντινγκ του Γιορκσάιρ έλαβαν τα ονόματα Ανατολικό, Δυτικό και Βόρειο Ράιντινγκ. Το Ανατολικό και το Βόρειο Ράιντινγκ χωριζόταν από τον ποταμό Ντέργουεντ και το Δυτικό με το βόρειο από τον ποταμό Άουζ και τους βάλτους Γιουρ/Νιντ. Το 1974 τα τρία ράιντινγκ διαλύθηκαν και έγιναν μέρος της κομητείας του Βορείου Γιορκσάιρ.

Οικονομία

Το Γιορκσάιρ έχει μικτή οικονομία. Η πόλη του Ληντς είναι η μεγαλύτερη πόλη του Γιορκσάιρ και είναι το κύριο κέντρο εμπορίου. Το Ληντς είναι ένα από τα μεγαλύτερα οικονομικά κέντρα του Ηνωμένου Βασιλείου. Οι παραδοσιακές βιομηχανίες του Λιντς ήταν ανάμικτες, καθώς υπήρχαν όλοι οι τομείς της οικονομίας.
Το Σέφιλντ κάποτε είχε βαριές βιομηχανίες, όπως η λιγνιτωρυχεία και χαλυβουργία. Από τη συρρίκνωση των βιομηχανιών αυτών, το Σέφιλντ προσέλκυσε τριτογενείς και διοικητικές επιχειρήσεις, συμπεριλαμβανομένου και του λιανικού εμπορίου. Ωστόσο, ενώ η βαριά βιομηχανία του Σέφιλντ έχει μειωθεί, η περιοχή έχει επαναπροσδιοριστεί ως κέντρο εξειδικευμένης μηχανικής.
Τα Μπράντφορντ, Χάλιφαξ, Κίθλι και Χάντερσφιλντ ήταν κάποτε κέντρα υφαντουργίας. Οι περιοχές όμως αυτές υπέστησαν συρρίκνωση της οικονομίας τους έκτοτε.
Το Βόρειο Γιορκσάιρ διαθέτει εδραιωμένη τουριστική βιομηχανία με δύο εθνικά πάρκα (Εθνικό Πάρκο Γιορκσάιρ Ντέιλς, Εθνικό Πάρκο Νορθ Γιορκ Μουρς), το Χάρογκειτ, το Γιορκ και το Σκαρμπόροου και με αναπτυσσόμενη βιομηχανία στο Ληντς. Το Κίνγκστον απόν Χαλ είναι το μεγαλύτερο λιμάνι του Γιορκσάιρ με μεγάλη παραγωγική βάση, αλλά η αλιευτική του βιομηχανία έχει συρρικνωθεί τα τελευταία χρόνια. Το Χάρογκειτ και το Νίαρζμπρα αποτελούν μικρά κέντρα νομικού και χρηματοπιστωτικού τομέα. Το Χάρογκειτ είναι ευρωπαϊκός συνεδριακός και εκθεσιακός προορισμός, και διαθέτει αρκετά συνεδριακά κέντρα.
Η εξόρυξη άνθρακα ήταν σημαντική στα νότια της κομητείας κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα και κατά το μεγαλύτερο μέρος του 20ού αιώνα, ιδιαίτερα γύρω από το Μπάρνσλεϊ και το Γουέικφιλντ. Μέχρι τη δεκαετία του 1970, ο αριθμός των ανθρακωρύχων που εργάζονταν στην περιοχή ήταν ακόμη μεγάλος. Η βιομηχανία τέθηκε υπό απειλή στις 6 Μαρτίου 1984, όταν το Εθνικό Συμβούλιο Άνθρακα ανακοίνωσε το κλείσιμο 20 κοιλοτήτων σε εθνικό επίπεδο (μερικές από αυτές στο Νότιο Γιορκσάιρ). Μέχρι τον Μάρτιο του 2004, παρέμειναν ανοιχτά μόλις τρία ανθρακωρυχεία στην περιοχή. Τρία χρόνια αργότερα, το μοναδικο λιγνιτωρυχείο βρισκόταν στην περιοχή του Ρόδεραμ.

Μεταφορές

Η πιο σημαντική οδός στο Γιορκσάιρ, που ιστορικά ονομάζεται Μεγάλη Βόρεια Οδός, είναι γνωστή ως A1. Ο δρόμος περνά από το κέντρο της κομητείας και αποτελεί την κύρια διαδρομή μεταξύ Λονδίνου και Εδιμβούργου. Ένας άλλος σημαντικός δρόμος είναι ο A19 που βρίσκεται πιο ανατολικά, αρχίζει από το Ντόνκαστερ και τελειώνει βόρεια του Νιούκασλ. Ο αυτοκινητόδρομος M62 διασχίζει την κομητεία από τα ανατολικά προς τα δυτικά από το Χαλ προς το Ευρύτερο Μάντσεστερ και το Μερσεϊσάιντ. Η Κεντρική Σιδηροδρομική Γραμμή της Ανατολικής Ακτής μεταξύ Σκωτίας και Λονδίνου βρίσκεται σχεδόν παράλληλα με τον A1 στο Γιορκσάιρ και η σιδηροδρομική γραμμή Trans Pennine εκτείνεται ανατολικά προς τα δυτικά από το Χαλ προς το Λίβερπουλ μέσω του Ληντς.
Πριν από την έλευση του σιδηροδρόμου, οι λιμένες των Χαλ και Γουίτμπι έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη μεταφορά αγαθών. Ιστορικά, χρησιμοποιήθηκαν κανάλια, όπως το κανάλι του Ληντς και του Λίβερπουλ, το οποίο είναι το μεγαλύτερο κανάλι στην Αγγλία. Υπάρχει πορθμειακή σύνδεση με την ηπειρωτική Ευρώπη από το Χαλ. Το Γιορκσάιρ συνδέεται επίης αεροπορικά μέσω του Διεθνούς Αεροδρομίου του Ληντς. Το αεροδρόμιο γνώρισε σημαντική και ταχεία ανάπτυξη τόσο στις εγκαταστάσεις τερματικού όσο και στην μεταφορά επιβατών από το 1996, όταν ξεκίνησαν τα έργα βελτίωσης του. Υπάρχουν αεροδρόμια και σε άλλες πόλεις όπως το Ντόνκαστερ.

Πολιτική

Από το 1290, το Γιορκσάιρ εκπροσωπήθηκε από δύο βουλευτές στη Βουλή των Κοινοτήτων του Κοινοβουλίου της Αγγλίας. Μετά την ένωση με τη Σκωτία, δύο μέλη εκπροσώπησαν την κομητεία στο Κοινοβούλιο της Μεγάλης Βρετανίας από το 1707 έως το 1800 και το Κοινοβούλιο του Ηνωμένου Βασιλείου από το 1801 έως το 1832. Το 1832 η κομητεία επωφελήθηκε από την διάλυση του Γκραμπάουντ με την εκλογή επιπλέον δύο βουλευτών. Το Γιορκσάιρ εκπροσωπούνταν τότε ως ενιαία, μεγάλη, κομητειακή εκλογική περιφέρεια. Όπως και σε άλλες κομητείες, υπήρχαν επίσης ορισμένοι κομητειακοί δήμοι εντός του Γιορκσάιρ, ο παλαιότερος από τους οποίους ήταν ο Δήμος του Γιορκ, ο οποίος υπήρχε από την εποχή του αρχαίου Κοινοβουλίου του Μονφόρτ το 1265. Μετά την Πράξη Μεταρρύθμισης του 1832, η πολιτική εκπροσώπηση του Γιορκσάιρ στο κοινοβούλιο προέρχεται από τις υποδιαιρέσεις του, με βουλευτές που εκπροσωπούν κάθε μια από τις τρεις ιστορικές επαρχίες του Γιορκσάιρ. Από τις εκλογές του 1865, η δυτική επαρχία χωρίστηκε σε επιμέρους τμήματα, τα οποία διατηρήθηκαν μέχρι το 1885.