google/wiki40b huggingface dataset:
Νεόφυτος Λάρκου

Καριέρα

Ξεκίνησε την καριέρα του ως ποδοσφαιριστής από τον Πεζοπορικό το 1987. Το 1994 ο Πεζοπορικός ενοποιήθηκε με την Ε.Π.Α. Λάρνακας, δημιουργώντας την ΑΕΚ Λάρνακας στην οποία ο ποδοσφαιριστής συνέχισε την καριέρα του μέχρι το 2001 που αποσύρθηκε.

Διεθνής καριέρα

Ο Νεόφυτος Λάρκου έχει 41 εμφανίσεις με την Εθνική Κύπρου, έχοντας πετύχει 2 γκολ. Από την 1η Φεβρουαρίου 2010 έως τον Απρίλιο του 2011, ως προπονητής πλέον, προσλήφθηκε από την Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου σαν βοηθός προπονητής του Άγγελου Αναστασιάδη στην Εθνική Κύπρου.

Προπονητική καριέρα

Ξεκίνησε την προπονητική του καριέρα το 2003 από τον ΑΣΙΛ Λύσης, ο οποίος αγωνιζόταν στη Β΄ κατηγορία. Την περίοδο 2003-2004 διεκδίκησε την άνοδο στην Α΄ κατηγορία, αλλά τερμάτισε στην 4η θέση (προβιβάζονταν οι 3 πρώτοι). Απεχώρησε στο τέλος της περιόδου. Το 2007 επαναπροσελήφθη από τον ΑΣΙΛ, ο οποίος συμμετείχε στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 2007-08.
Το 2004 ανέλαβε υπηρεσιακός προπονητής στην ΑΕΚ Λάρνακας (από την 9η μέχρι τη 12η αγωνιστική), μετά τη λύση της συνεργασίας με τον Ανδρέα Μουσκάλλη. Όπως έχει προαναφερθεί, την περίοδο 2010-2011 ήταν βοηθός του Άγγελου Αναστασιάδη στην Εθνική Κύπρου.
Στις 15 Απριλίου 2011 ανάλαβε προπονητής της Ομόνοιας Λευκωσίας (αρχικά ως υπηρεσιακός μέχρι το τέλος της περιόδου 2011-12), στην οποία παρέμεινε για 17 μήνες, κατακτώντας 2 Κύπελλα Κύπρου και μία Ασπίδα. Την περίοδο 2012-13 και ενώ η Ομόνοια ήταν πρώτη στη βαθμολογία, αποβλήθηκε μαζί με τον πρόεδρο της ομάδας, Μιλτιάδη Νεοφύτου, από ένα διαιτητή ο οποίος ισχυρίστηκε ότι του επιτέθηκε. Η Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου τον θεώρησε ένοχο και του επέβαλε ποινή 6 μήνες αποκλεισμού από τα γήπεδα. Ήταν η πρώτη φορά στα 28 χρόνια ποδοσφαιρικής καριέρας του Λάρκου που δεχόταν οποιαδήποτε αποβολή. Μετά από μερικά ανεπιτυχή αποτελέσματα, απεχώρησε από την Ομόνοια στις 19 Σεπτεμβρίου του 2012.
Στις 27 Νοεμβρίου 2012 ανέλαβε την Αλκή Λάρνακας από την οποία παραιτήθηκε στις 9 Απριλίου 2013 (η οποία αγωνιζόταν στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 2012-13) μετά από 5 μήνες και σύνολο 15 αγώνων, έχοντας 5 νίκες, 5 ήττες και 5 ισοπαλίες.
Τον Ιανουάριο του 2014 ανέλαβε τη Νέα Σαλαμίνα μετά την παραίτηση του Δημήτρη Καλαϊτζίδη, για το υπόλοιπο του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 2013-2014. Μετά από μια πετυχημένη πορεία, το συμβόλαιο του ανανεώθηκε και για την επόμενη ποδοσφαιρική περίοδο. Ωστόσο, παρόλο το θετικό ξεκίνημα την περίοδο 2014-2015, συνεχόμενες ήττες οδήγησαν στην αποδέσμευση του.
Επαρχία Λάρνακας

Γεωγραφία

Η επαρχία Λάρνακας αποτελεί την πέμπτη σε έκταση επαρχία της χώρας. Έχει έκταση 1120,052 km² που αποτελεί το 12,12% της έκτασης της Κύπρου.

Τοποθεσία

Η επαρχία Λάρνακας βρίσκεται στο νότιο μέρος της Κύπρου. Στα δυτικά συνορεύει με την επαρχία Λεμεσού, στα βόρεια με την επαρχία Λευκωσίας και στα ανατολικά με την επαρχία Αμμοχώστου.
Ομοσπονδία Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας

Η ΟΚΝΕ (Ομοσπονδία Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας) ήταν η πρώτη οργάνωση νεολαίας του ΣΕΚΕ μετέπειτα ΚΚΕ. Ακόμα το ΟΚΔΕ

Ίδρυση και δράση

Ιδρύθηκε τον Νοέμβριο του 1922, με την ολοκλήρωση του πρώτου της συνεδρίου, που έγινε στην Αθήνα και προέβλεπε τη συνένωση μικρότερων σοσιαλιστικών οργανώσεων νεολαίας σε μία πανελλαδική οργάνωση με ενιαία πολιτική και οργανωτική καθοδήγηση. 
Η οργάνωση ανέπτυξε έντονη δράση εναντίον της δικτατορίας Παγκάλου και αργότερα εναντίον της δικτατορίας Μεταξά, ενώ ανάμεσα στις σημαντικότερες πρωτοβουλίες της συγκαταλέγεται κατά τη διάρκεια της κατοχής η οργάνωση της φοιτητικής απεργίας της 17ης Νοεμβρίου 1941.
Το 1943 η ΟΚΝΕ αυτοδιαλύθηκε, προκειμένου να δημιουργηθεί η ΕΠΟΝ για την οργάνωση του αγώνα της νεολαίας εναντίον των κατακτητών. 
Η ΟΚΝΕ ανέδειξε μερικές από τις σημαντικότερες μορφές του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος, ανάμεσα στις οποίες η αγωνίστρια Ηλέκτρα Αποστόλου, που εκτελέστηκε από τους Γερμανούς, και ο Χρήστος Μαλτέζος, γραμματέας της οργάνωσης επί Μεταξά, που δολοφονήθηκε στις φυλακές της Κέρκυρας το 1938.
Θεωρητικό όργανο της ΟΚΝΕ ήταν το περιοδικό Νεολαία.

Γραμματείς της ΚΕ της ΟΚΝΕ

1. Ζακ Βεντούρα 1922
2. Σπύρος Θεοδώρου 1923
3. Λευτέρης Αποστόλου 1924
4. Νίκος Ζαχαριάδης 1925-26
5. Γιώργος Κολοζώφ 1927
6. Γιώργος Κωνσταντινίδης (Ασημίδης) 1928
7. Γιώργος Ντούβας (Βορεινός) 1929
8. Πέτρος Ρούσος 1930
9. Νίκος Μουτζούρης 1931-32
10. Αρίστος Βασιλειάδης 1933
11. Νίκος Ζαγουρτζής 1934
12. Γιάννης Νάκος 1935
13. Δημήτρης Παρτσαλίδης Τέλη 1935-αρχές 1936
14. Βασίλης Μπαρτζιώτας 1936-Σεπτέμβρης 1937
15. Χρήστος Μαλτέζος 1937-Μάης 1938
16. Αδάμ Μολυβάς 1941-42
17. Δημήτρης Βλαντάς 1942-43
1-ναφθυλαμίνη

Παραγωγή

Μπορεί να παραχθεί με αναγωγή 1-νιτροναφθαλινίου από σίδηρο και  υδροχλωρικό οξύ (HCl), περίπου στους 70 °C. Μετά,  το μείγμα της αντίδρασης εξουδετερώνεται με γάλα ασβέστου [Ca(OH)₂], και η έτσι παραγώμενη  1-ναφθυλαμίνη αποστάζεται με υδρατμούς.
Μπορεί, επίσης, να παραχθεί, με τη μορφή του ακετυλοπαραγώγου της, μετά από συνθέρμανση 1-ναφθόλης με οξικό νάτριο (CH₃COONa), χλωριούχο αμμώνιο (NH₄Cl) και οξικό οξύ (CH₃COOH), με χλωριούχο ασβέστιο (CaCl₂)-αμμωνία (NH₃) στους 270 °C και τέλος συνθερμαίνοντας 2-φουροίκό οξύ, ανιλίνη (PhNH₂), χλωριούχο ψευδάργυρο (ZnCl₂) και ασβέστη (CaO) στους 300°C.

Αντιδράσεις

Με οξειδωτικά μέσα, όπως ο τριχλωριούχος σίδηρος (FeCl₃), δίνει ένα μπλε ίζημα, σε αλατούχα διαλύματα. Το χρωμικό οξύ (H₂CrO₄) μετατρέπει την 1-ναφθυλαμίνη σε 1-ναφθοκινόνη.
Με νάτριο βραστό σε αμυλική αλκοόλη ανάγει την 1-ναφθυλαμίνη στην επίσης αρωματική τετραϋδρο-1-ναφθυλαμίνη, μια ένωση που έχει τις ιδιότητες των αρωματικών αμινών, μπορεί να σχηματίσει διαζωενώσεις και δεν έχει την αμμωνιακή οσμή. Εφόσον δεν σχηματίζει προϊόν προσθήκης με βρώμιο (Br₂), η αναγωγή λαμβάνει μέρος μόνο σε έναν μόνο από τους δακτυλίους, και λόγω του αρωματικού χαρακτήρα της, η ένωση πρέπει να είναι σε αυτόν το δακτύλιο, ο οποίος δεν περιέχει την αμινομάδα. Αυτή η τετραϋδροένωση δίνει αδιπικό οξύ, όταν οξειδώνεται από το υπερμαγγανικό κάλιο (KMnO₄).
Με υδρόλυση στους 200 °C παρουσία θειικού οξέος (H₂SO₄), μετατρέπει την 1-ναφθυλαμίνη σε 1-ναφθόλη.

Eφαρμογές

Τα παράγωγα της 1-ναφθυλαμίνης με θειικό οξύ χρησιμοποιούνται για την παραγωγή αζωχρωμάτων. Αυτές οι χρωστικές έχουν τη σημαντική ιδιότητα της βαφής άμορφου βάμβακος. Το πιο σημαντικό παράγωγο είναι το 1-αμινο-4-ναφθαλινοσουλφονικό οξύ, που παράγεται μετά από συνθέρμανση 1-ναφθυλαμίνης με θειικό οξύ στους 170-180 °C, παρουσία 3% οξαλικού οξέος (HOOCCOOH). Σχηματίζει μικρές βελόνες, πολύ λίγο διαλυτές στο νερό. Κατά την επίδραση με το δις(διαζόνιο), που είναι παράγωγο της βενζιδίνης, το 1-αμινο-4-ναφθαλινοσουλφονικό οξύ δίνει «ερυθρό του Κογκό».
Χρησιμοποιήθηκε, επίσης, για την παραγωγή της απτιγανέλης.

Ασφάλεια

Η 1-ναφθυλαμίνη αναφέρεται ως μία από τις 13 καρκινογόνες ουσίες που καλύπτονται από τα Γενικά Πρότυπα Βιομηχανίας OSHA.
Ευρωπαϊκός Οικονομικός Χώρος

Μέλη

Σε υποχρεωτικό δημοψήφισμα, οι πολίτες της Ελβετίας επέλεξαν να μη συμμετάσχουν στον ΕΟΧ. Αντίθετα οι Ελβετοί συνδέονται με την Ευρωπαϊκή Ένωση με διμερείς συμφωνίες, με διαφορετικό περιεχόμενο από την συμφωνία του ΕΟΧ.
Επομένως τα συμμετέχοντα μέλη είναι τα τρία από τα τέσσερα κράτη-μέλη της ΕΖΕΣ - Ισλανδία, Λίχτενσταϊν και Νορβηγία, χωρίς την Ελβετία - η Ευρωπαϊκή Ένωση και τα 28 κράτη-μέλη της.

Ελευθερίες του ΕΟΧ

Ο ΕΟΧ βασίζεται σε τέσσερις «ελευθερίες»· την ελεύθερη διακίνηση εμπορευμάτων, προσώπων, υπηρεσιών και κεφαλαίων μεταξύ των χωρών του ΕΟΧ.

Νομοθεσία του ΕΟΧ

Τα κράτη-μέλη του ΕΟΧ που δεν είναι μέλη της ΕΕ έχουν συμφωνήσει να εφαρμόσουν νομοθεσία παρόμοια με αυτή της ΕΕ στους τομείς της κοινωνικής πολιτικής, προστασίας του καταναλωτή, περιβάλλοντος, εμπορικού δίκαιου και στατιστικής.
Επταμολυβδαινικό αμμώνιο

Σύνθεση

Το επταμολυβδαινικό αμμώνιο παρασκευάζεται εύκολα διαλύοντας τριοξείδιο του μολυβδαινίου σε περίσσεια υδατικής αμμωνίας και εξατμίζοντας το διάλυμα σε κανονική θερμοκρασία. Καθώς εξατμίζεται το διάλυμα, η περίσσεια της αμμωνίας διαφεύγει. Αυτή η μέθοδος έχει ως αποτέλεσμα το σχηματισμό εξάπλευρων διαφανών πρισμάτων του τετραϋδρικού επταμολυβδαινικού αμμωνίου.
Τα διαλύματα του παραμολυβδαινικού αμμωνίου αντιδρούν με οξέα και σχηματίζουν μολυβδαινικό οξύ και άλατα του αμμωνίου. Το pH του συμπυκνωμένου διαλύματος είναι μεταξύ 5 και 6.

Δομή

Η ένωση αναλύθηκε αρχικά μέσω της κρυσταλλογραφίας από τον Lindqvist, αλλά στη συνέχεια αναλύθηκε ξανά. Ολα τα κέτρα του μολυβδαινίου είναι οκταεδρικά. Κάποιοι δεσμοί οξυγόνου είναι τελικοί, κάποια διπλά αντιστοίχισης, και μερικά είναι τριπλώς γεφύρωση υποκαταστάτες.

Ασφάλεια

Το παραμολυβδαινικό αμμώνιο είναι επιβλαβές σε περίπτωση κατάποσης ή εισπνοής. Προκαλεί ερεθισμό στα μάτια, το δέρμα και την αναπνευστική οδό. Επηρεάζει τα νεφρά και το αίμα.
Γιοχάνεσμπουργκ

Ιστορία

Η περιοχή του Γιοχάνεσμπουργκ κατοικήθηκε από τους μικρούς αριθμούς κατοίκων των Μπαντού. Όταν οι Ευρωπαίοι έφθασαν στην περιοχή μικροί αριθμοί Μπόερς και Βρετανοί κατοίκησαν, αλλά δεν υπήρξε καμία σημαντική ευρωπαϊκή τακτοποίηση μέχρι το 1880, όταν ανακαλύφθηκε χρυσός στην περιοχή. Ο χρυσός ανακαλύφθηκε αρχικά στα ανατολικά του Γιοχάνεσμπουργκ, στο Barberton και μετά στο Witwatersrand, Langlaagte, και στο ιδιο το Γιοχάνεσμπουργκ το 1886.
Το Γιοχάνεσμπουργκ ήταν αρχικά ένα προάστιο της Πραιτώριας δεδομένο ότι κάποιος έπρεπε να πάρει την άδεια από την κυβέρνηση στην Πραιτώρια να χτίσει ένα σπίτι στο Γιοχάνεσμπουργκ. Δεδομένο ότι η αξία του εδάφους αυξήθηκε, οι εντάσεις αναπτύχθηκαν μεταξύ τον Μπόερς και των Βρετανών, καταλήγοντας στο δεύτερο πόλεμο Ανγλο-Μπόερ. Οι Μπόερ χάσανε τον πόλεμο και ο έλεγχος της περιοχής εκχωρήθηκε στους Βρετανούς. Ο γενικός επιθεωρητής Γιοχάνες Ρίσσικε (Johannes Rissike) έδωσε το όνομα στην πόλη. Αργότερα, η νοτιοαφρικανική κυβέρνηση καθιέρωσε ένα σκληρό διαχωριστικό σύστημα με το οποίο οι Μαύροι και Ινδοί  αναγκάστηκαν συνεπώς να εργαστούνε υπό απάνθρωπες συνθήκες στα ορυχεία χρυσού.

Οικονομία

Το Γιοχάνεσμπουργκ είναι το οικονομικό κέντρο της Νότιας Αφρικής, παράγει 16% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος της χώρας και καλύπτει το 40% της οικονομικής δραστηριότητας στην επαρχία Χαουτένκ. Παρότι οι περισσότερες εγκαταστάσεις στην μεταλλεία έχουν κλείσει, η έδρα των εταιριών παραμένει το Γιοχάνεσμπουργκ. Ο λόγος είναι ότι η πόλη είναι οικονομικό κέντρο με το σημαντικότερο χρηματιστήριο τις Αφρικής. Διαθέτει επίσης μεγάλη ποικιλία βιομηχανιών κατασκευής, συμπεριλαμβανομένων εγκαταστάσεων χάλυβα και τσιμέντου.
Σθενέβοια

Στην ελληνική μυθολογία η Σθενέβοια ήταν θυγατέρα του Ιοβάτη, βασιλιά της Λυκίας στη Μικρά Ασία, ενώ σύμφωνα με κάποιες πηγές ήταν θυγατέρα του Αμφιδάμαντα. Η Σθενέβοια, η `Αντεια όπως την ονομάζει ο Όμηρος, γνωρίσθηκε με τον βασιλιά της Τίρυνθας Προίτο όταν αυτός είχε καταφύγει στην αυλή του Ιοβάτη διωγμένος από τον Ακρίσιο. Η γνωριμία αυτή είχε ως αποτέλεσμα η Σθενέβοια να παντρευτεί τον Προίτο. Στη συνέχεια, ο Λύκιος βασιλιάς τους έδωσε στρατό με τον οποίο ο Προίτος κατάφερε να ξανακερδίσει την Τίρυνθα.
Η γαλήνη του ζεύγους Προίτου-Σθενέβοιας διαταράχθηκε όταν ο Βελλεροφόντης, φυγάς από την Κόρινθο, παρουσιάσθηκε μπροστά τους για να τους ζητήσει φιλοξενία και κάθαρση στην αυλή τους. Η Σθενέβοια ερωτεύθηκε τον νεαρό Κορίνθιο (τότε ονομαζόταν Ιππόνοος), αλλά εκείνος δεν ανταποκρίθηκε στον έρωτά της. Τότε η Σθενέβοια τον συκοφάντησε στον Προίτο, ότι δήθεν προσπάθησε να τη διαφθείρει, πράγμα που υπήρξε η αρχική αιτία για τη μετάβαση του Βελλεροφόντη στον Ιοβάτη και τα κατοπινά ηρωικά του κατορθώματα (για περισσότερα βλ. Βελλεροφόντης). Η Σθενέβοια όμως αργότερα μετανόησε για την πράξη της αυτή και αυτοκτόνησε. Σύμφωνα με άλλη παράδοση, αυτοκτόνησε όταν έμαθε ότι επιστρέφει ο Βελλεροφόντης.
Ο Προίτος και η Σθενέβοια απέκτησαν τρεις κόρες (κατά μία εκδοχή δύο): τη Λυσίππη, την Ιφινόη και την Ιφιάνασσα, γνωστές συλλογικά ως Προιτίδες. Αυτές έκαναν το λάθος να περιγελάσουν το ξόανο της θεάς Ήρας, οπότε η Ήρα τους ενέβαλε δαιμονική τρέλα (μανία), από την οποία τις θεράπευσε ο Μελάμποδας, εκτός από την Ιφινόη, που πέθανε (για λεπτομέρειες βλ. Προιτίδες). Στο μεταξύ, την εποχή που οι κόρες τους είχαν τη μανία, ο Προίτος και η Σθενέβοια απέκτησαν και ένα γιο, τον Μεγαπένθη (κατ' άλλους και τον Λέρνο).
Σκληρωτικός δακτύλιος

Οι σκληρωτικοί δακτύλιοι είναι οστέινοι δακτύλιοι που βρίσκονται στα μάτια διαφόρων ομάδων σπονδυλωτών ζώων, εκτός των θηλαστικών και των κροκοδείλιων. Μπορεί να αποτελούνται από ένα οστό ή και περισσότερα μικρά οστά. Πιστεύεται ότι ο ρόλος τους είναι να υποστηρίζουν το μάτι, ειδικά στα ζώα των οποίων τα μάτια δεν είναι σφαιρικά, ή ζουν κάτω από το νερό. Απολιθωμένοι σκληρωτικοί δακτύλιοι έχουν βρέθει από πολλά εξαφανισμένα ζώα, όπως ιχθυόσαυρους, πτερόσαυρους και δειόσαυρους, αν και δεν διατηρούνται συχνά.
Ρουπέν Β΄ της Αρμενίας

Βιογραφία

Ο Ρουπέν Β΄ ήταν ο μόνος γιος του Θόρου Β΄ της Αρμενίας και της δεύτερης συζύγου του μίας κόρης του Τόμας, μετέπειτα αντιβασιλιά. Ο πατέρας του λίγο πριν αποβιώσει παραιτήθηκε υπέρ αυτού (1169) και έθεσε αντιβασιλιά και κηδεμόνα τον Τόμας γιο της μητρικής του γιαγιάς. Ο νεότερος αδελφός τού πατέρα του Μλεχ της Αρμενίας αμφισβήτησε την διαδοχή, ο Μλεχ είχε διαφωνήσει με τον Θόρο Β΄ και είχε αποπειραθεί να τον φονεύσει, δραπέτευσε στον εμίρη του Χαλεπίου Νουρεντίν Ζενγκί όπου εκεί είχε γίνει Μουσουλμάνος. O Μλεχ απέρριψε τον φιλικό διακανονισμό που του πρότεινε ο Τόμας και εισέβαλε στην Κιλικία με στρατιωτική βοήθεια από τον Νουρεντίν.
Ο Τόμας φοβούμενος για τη ζωή του εγγονού του εμπιστεύθηκε τον 5ετή Ρουπέν Β΄ στον πατριάρχη Νέρσες Δ΄ τον ευγενή στην Ρουμ Καλεσί και ο ίδιος διέφυγε στην Αντιόχεια, οι άνδρες του Μλεχ βρήκαν ωστόσο τον μικρό Ρουπέν Β΄ στην πόλη και τον σκότωσαν.
Ο Μλεχ έγινε ο 8ος πρίγκιπας της Αρμενίας, το 1174 απεβίωσε ο Νουρεντίν και ο Μλεχ φονεύθηκε το επόμενο έτος από ευγενείς του κύκλου του. Ο εξάδελφος του Ρουπέν Β΄ Ρουπέν Γ΄ της Αρμενίας που τον διαδέχθηκε ήταν γιος του Στεφάνου της Αρμενίας μεσαίου αδελφού των Θόρου Β΄ και Μλεχ.
Ο Σεμπάντ ο κοντόσταυλος στα "Χρονικά" γράφει :
"O Θόρος άφησε ένα μικρό παιδί, ανέθεσε την φροντίδα του στον πεθερό του μπάιλο Τόμας με εντολή να του παραδώσει την εξουσία όταν ενηλικιωθεί. Ο Μλεχ που βρισκόταν στην αυλή του σουλτάνου του Χαλεπιού όταν άκουσε τον θάνατο του αδελφού του ήρθε με στρατό στη χώρα και αντιμετώπισε πολύ σκληρά τους κατοίκους, δεν ήταν σε θέση να κατακτήσει τα υπάρχοντα του αδελφού του επέστρεψε στο Χαλέπι και ήρθε ξανά με μεγαλύτερες δυνάμεις. Λαμβάνοντας ένα μήνυμα από τους βαρόνους ότι θα τον αναγνώριζαν κυρίαρχο έστειλε πίσω τους Τούρκους και κυβερνούσε ειρηνικά για αρκετό καιρό αλλά σύντομα οδήγησε στην εξορία τον μπάιλο Τόμας που πήγε αργότερα στην Αντιόχεια. Το μικρό παιδί σκοτώθηκε με εντολή του Μλεχ από κάποιους υποχθόνιους ανθρώπους".
Τομάς Ναβάρο Τομάς

Βιογραφία και έργο

Έλαβε το διδακτορικού του δίπλωμα από το Κεντρικό Πανεπιστήμιο της Μαδρίτης το 1908 και έχαιρε υποτροφίας για να σπουδάσει φωνητική και διαλεκτολογία στην Ευρώπη. Με την επιστροφή του συνεργάστηκε με τον Ραμόν Μενέντεθ Πιδάλ στην ίδρυση του Περιοδικού Ισπανικής Φιλολογίας και διηύθυνε το (πρώτο στην Ισπανία) εργαστήριο φωνητικής του Κέντρου Ιστορικού Μελετών. Ξεκίνησε το φιλολογικό του έργο με φιλολογικές εκδόσεις κλασικών Ισπανών λογοτεχνών όπως του Λόπε δε Βέγα ενώ στη γλωσσολογία πρωτοπόρησε στη φωνητική με την έκδοση του Manual de pronunciación española ('Εγχειρίδιο ισπανικής προφοράς' 1918). Τα πρώτα αποτελέσματα των εργασιών του εκδόθηκαν στο Περιοδικό Ισπανικής Φιλολογίας. Επίσης, διήυθυνε τον Γλωσσολογικό Άτλαντα της Ιβηρικής Χερσονήσου στον οποίο συνεργάστηκε με γλωσσολόγους όπως τον Φρανσέσκ ντε Μπόρζα Μολ. Εντάχθηκε στη Βασιλική Ακαδημία της Ισπανίας το 1935 και υπήρξε διευθυντής της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Μαδρίτης κατά τον Ισπανικό Εμφύλιο και υπεύθυνος της διάσωσης του βιβλιογραφικού της θησαυρού από τους βομβαρδισμούς. Με το πέρας του πολέμου κατέφυγε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής όπου παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια. Πέραν της φωνητικής και της διαλεκτολογίας (υπήρξε ο πρώτος γλωσσολόγος που εξέδωσε μια διαλεκτολογική μελέτη για χώρα της Λατινικής Αμερικής γύρω από τα ισπανικά του Πουέρτο Ρϊκο) ασχολήθηκε και με τη μετρική.
Σπύρος Αλαμάνος

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 29 Ιουλίου 1947 στην Κέρκυρα. Γονείς του ήταν ο ελαιοχρωματιστής Γεώργιος Αλαμάνος, ο οποίος σε νεαρή ηλικία υπήρξε μαθητής του ζωγράφου Άγγελου Πιζάνη, και η Αικατερίνη Σάββα. Τα πρώτα μαθήματα ζωγραφικής τα έλαβε δίπλα στον ιερέα Νικόλαο Κουρτελέση και έπειτα σπούδασε ζωγραφική στην Καλλιτεχνική Σχολή Κέρκυρας στην οποία αργότερα υπήρξε καθηγητής. Αργότερα σπούδασε στο Αθηναϊκό Τεχνολογικό Ινστιτούτο Αθηνών. Το 1977 επέστρεψε στην Κέρκυρα όπου προσλήφθηκε ως φωτογράφος και διοικητικός υπάλληλος στην τοπική Αρχαιολογική Υπηρεσία, ασχολούμενος παράλληλα με τα εικαστικά. 
Έργα του παρουσιάστηκαν στο κοινό σε 13 ατομικές εκθέσεις ζωγραφικής, φωτογραφίας και χαρακτικής στην Κέρκυρα. Έλαβε μέρος σε πολλές ομαδικές εκθέσεις στην Κέρκυρα, στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη, στην Κεφαλλονιά, στην Πάτρα και αλλού. Έχει φιλοτεχνήσει πολλές αφίσες με διάφορα θέματα, ενώ το 1971 του απονεμήθηκε το πρώτο βραβείο για τη φιλοτέχνηση της αφίσας της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης. Το 1993 παρουσιάστηκε στο παράρτημα της Εθνικής Πινακοθήκης της Κέρκυρας έκθεση έργων του αναδρομικού χαρακτήρα. 
Έργα του φιλοξενούνται στην Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδος, στη Δημοτική Πινακοθήκη Κερκύρας, στην Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία Ελλάδος, στην Πινακοθήκη της Ιονικής Τράπεζας και της Τράπεζας Αττικής, στο Μουσείο Σολωμού Κερκύρας και στην Αναγνωστική Εταιρεία Κερκύρας, ενώ το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς του βρίσκεται σε ιδιωτικές συλλογές. Ακόμη στην Κερκυραϊκή Πινακοθήκη υπάρχει μία τεράστια συλλογή από έργα του στην ειδικά διαμορφωμένη αίθουσα "Σπύρος Αλαμάνος".Η δημιουργία του χαρακτηρίζεται ως ανθρωποκεντρική ενώ η τεχνοτροπία του είναι σουρεαλιστική και εξπρεσιονιστική. Τα έργα του έχουν ονειρικό χαρακτήρα.
Πέθανε στις 18 Ιουλίου του 2011 στην Κέρκυρα όπου και κηδεύτηκε.
Κοιλάδα του Μάρινερ

Η Κοιλάδα του Μάρινερ (Valles Marineris / Βάλες Μαρινέρις, μτφ. κοιλάδα του ναύτη - ονομάστηκε προς τιμή της ομάδας του διαστημικού οχήματος Μάρινερ 9 που το ανακάλυψε) είναι ένα σύστημα φαραγγιών που διατρέχουν την επιφάνεια του Άρη, ανατολικά του μεγάλου ηφαιστειακού πεδίου Θαρσίς. 
Με μήκος πάνω από 4.000 χιλιόμετρα, πλάτος 200 χλμ και βάθος μέχρι 10 χιλιόμετρα είναι από τα μεγαλύτερα φαράγγια στο Ηλιακό Σύστημα. Σε μήκος το ξεπερνούν μόνο οι ρηξιγενείς κοιλάδες της Γης και το Μπάλτις Βάλις στην Αφροδίτη. Η κοιλάδα βρίσκεται κατά μήκος του ισημερινού του Άρη και εκτείνεται στο ένα τέταρτο της περιμέτρου του πλανήτη. Η κοιλάδα του Μάρινερ θεωρείται ότι είναι μια μεγάλη ριξηγενής κοιλάδα που δημιουργήθηκε μαζί με την περιοχή Θαρσίς.
Μεταφυσική ζωγραφική

Με τον όρο μεταφυσική ζωγραφική (ιταλ.: Pittura metafisica) ή μεταφυσική τέχνη, αναφερόμαστε σε ένα είδος ζωγραφικής που άνθισε κατά την περίοδο 1911-20 στην Ιταλία, κυρίως μέσα από το έργο του Τζόρτζιο ντε Κίρικο, που θεωρείται ιδρυτής της, καθώς και των Αλμπέρτο Σαβίνιο (ψευδώνυμο του Αντρέα ντε Κίρικο), Κάρλο Καρά και Τζόρτζιο Μοράντι. Ως καλλιτεχνικό ρεύμα υπήρξε βραχύβιο και επηρέασε περισσότερο το υπερρεαλιστικό κίνημα. Ο ακριβής ορισμός της είναι εν γένει δύσκολος, ωστόσο κύριο χαρακτηριστικό της «μεταφυσικής» τέχνης είναι η αινιγματική εικονογραφία, στα πλαίσια ονειρικών, νοσταλγικών ή ελεγειακών συνθέσεων, όπως συναντώνται χαρακτηριστικά στα πρώιμα έργα του ντε Κίρικο, τα οποία περιέχουν τυπικά μοτίβα, θέματα και τεχνικές της Μεταφυσικής Ζωγραφικής, στην προσπάθεια αναζήτησης της αινιγματικής πλευράς της πραγματικότητας. Το θεωρητικό και φιλοσοφικό υπόβαθρό της συνδέεται με τη φιλοσοφία των Φρήντριχ Νίτσε και Σοπενχάουερ. O Νίτσε χαρακτήριζε την τέχνη ως «αληθινή μεταφυσική δραστηριότητα της ζωής» και ο ντε Κίρικο δανείστηκε τη διαπίστωσή του πως όλες οι μεταφυσικές εμπειρίες έχουν τις ρίζες τους στο παρόν και στο φυσικό κόσμο.
Ο Γκιγιώμ Απολιναίρ υπήρξε ο πρώτος που χαρακτήρισε τους πίνακες του ντε Κίρικο ως «μεταφυσικούς», εισάγοντας ουσιαστικά τον όρο, μέσα από μία κριτική που έγραψε στο περιοδικό L' Intransigeant τον Οκτώβριο του 1913. Χειρόγραφα του Ιταλού ζωγράφου μαρτυρούν πως ο ίδιος χρησιμοποιούσε τον ίδιο όρο για να περιγράψει το έργο του, ήδη από το 1911. Η γνωριμία του ντε Κίρικο με τον Καρά σημειώθηκε το Φεβρουάριο του 1917, στη Φεράρα της Ιταλίας, όπου οι δύο ζωγράφοι συνεργάστηκαν στενά και παρά τις διαφορετικές προσεγγίσεις τους διαμόρφωσαν το είδος που έγινε γνωστό ως «Μεταφυσική Ζωγραφική». Την ίδια περίπου περίοδο, πλήθος θεωρητικών δοκιμίων για τη μεταφυσική τέχνη δημοσιεύονταν στο περιοδικό Valori plastici, με εκδότη τον Μάριο Μπρόλιο. To 1919, o Κάρλο Καρά δημοσίευσε το βιβλίο με τίτλο Pittura Metafisica, ενώ παράλληλα διεκδίκησε την πατρότητα της Μεταφυσικής Ζωγραφικής, γεγονός που οδήγησε σε σύγκρουση με τον ντε Κίρικο. Από τις αρχές μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1920 οργανώθηκαν αρκετές εκθέσεις Μεταφυσικής Ζωγραφικής στην Ευρώπη, η πρώτη από τις οποίες παρουσιάστηκε στη Γερμανία το 1920. Αρκετοί καλλιτέχνες επηρεάστηκαν από το ρεύμα της μεταφυσικής τέχνης, όπως ο Μάριο Σιρόνι, ο Φελίπε Καζοράτι, ο Γκέοργκ Γκρος, ο Όσκαρ Σλέμερ και ο Μαξ Ερνστ.
Dassault Mirage G

Σχεδιασμός και ανάπτυξη

Το 1965 το γαλλικό Υπουργείο Άμυνας ζήτησε την ανάπτυξη ενός μαχητικού με πτέρυγες μεταβλητής γεωμετρίας που θα μπορούσε να επιχειρεί από αεροδρόμια και αεροπλανοφόρα. Η Γαλλία είχε προηγουμένως συμμετάσχει στο πρόγραμμα AFVG, που εξελίχθηκε στο Panavia Tornado, αλλά αργότερα αποσύρθηκε. Η Dassault έλαβε τον Οκτώβριο του 1965 εντολή για την δημιουργία πρωτοτύπου που θα προωθούνταν από ένα τουρμπφάν κινητήρα Pratt & Whitney/SNECMA TF-306. Το 1967 παρουσιάστηκε το πρώτο αεροσκάφος με πτέρυγες μεταβλητής γεωμετρίας της Dassault, το μονοκινητήριο διθέσιο Mirage G. Ήταν επί της ουσίας μια εκδοχή του Mirage F2 με διαφορετικές πτέρυγες. Η οπισθόκληση των πτερύγων κειμένονταν ανάμεσα στις 22 και τις 70 μοίρες.
Οι πτητικές δοκιμές πραγματοποιήθηκαν χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα, όμως η ανάπτυξη του Mirage G ακυρώθηκε το 1968. Οι πτήσεις συνεχίστηκαν μέχρι τις 13 Ιανουαρίου 1971 που το μοναδικό αεροσκάφος χάθηκε σε ατύχημα.

Το Mirage G4

The basic Mirage G was developed into a twin-engine, two-seat nuclear strike fighter, the Mirage G4 after a separate contract was issued in 1968 for two aircraft to be built. These aircraft were intended to be powered by Snecma M53 turbofans in production. While the aircraft were under construction the requirements changed and the French military requested that the design be converted into a dedicated interceptor.
Το αρχικό Mirage G εξελίχθηκε σε ένα δικινητήριο αεροσκαφος που θα είχε δυνατότητα προσβολής στόχων με πυρηνικά όπλα. Το 1968 υπεγράφη ξεχωριστό συμβόλαιο για την ανάπτυξη δύοπ πρωτοτύπων που υα προωθούνταν από κινητήρες τουρμποφάνSnecma M53. Ενώ αναπτύσσονταν το αεροσκάφος, δόθηκε εντολή ο ρόλος του να αλλάξει σε αυτόν του αναχαιτιστικού.

Το Mirage G8

Το Mirage G4-01 μετονομάστηκε σε G8-01 και πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 8 Μαΐου 1971. Το δεύτερο αεροσκάφος, το G4-02, που μετατράπηκε σε μονοθέσιο και μετονομάστηκε σε G8-02 πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 13 Ιουλίου 1972. Ήταν εξοπλισμένα με ραντάρ Thomson-CSF και σύστημα πλοήγησης-επίθεσης που βασίζονταν στο αντίστοιχο των SEPECAT Jaguar και Dassault Milan.. Εξ αιτίας περικοπών στον προϋπολογισμό, ούτε αυτή η έκδοση μπήκε σε παραγωγή.

Σωζόμενα αεροσκάφη

Το Mirage G8-01 εκτίθεται σήμερα στο Μουσείο Αέρος και Διαστήματος (Musée de l'Air et de l'Espace) κοντά στο Παρίσι.