google/wiki40b huggingface dataset:
Μανάτος

Περιγραφή

Παρότι οι αντιπρόσωποι των σειρηνοειδών τριχεχίδες και ντιγκονγκίδες (ή αλικορίδες) μοιάζουν πολύ και καλούνται εξίσου "θαλάσσιες αγελάδες", έχουν διαφορές όσον αφορά το σχήμα του κρανίου και της ουράς. Το ντιγκόνγκ, που είναι και μικρότερο σε μέγεθος, έχει ουρά διχαλωτή, που στο σχήμα μοιάζει με την ουρά της φάλαινας, ενώ ο μανάτος έχει ουρά με σχήμα κουπιού. Οι μανάτοι ζυγίζουν από 500 κιλά έως 1 τόνο.
Ο μανάτος είναι αργοκίνητος, περίεργος και καθόλου επιθετικός. Τη μισή μέρα κοιμάται μέσα στο νερό, κι ανεβαίνει στην επιφάνεια για να πάρει αέρα κάθε 20 λεπτά.

Περιβάλλον

Ο μανάτος περνά τον περισσότερο χρόνο του σε ρηχά νερά και κατοικεί στις ρηχές παραλιακές περιοχές και τα ποτάμια της Καραϊβικής και του κόλπου του Μεξικού (T. manatus, Μανάτος των Δυτικών Ινδιών), της λεκάνης του Αμαζονίου (T. inunguis, μανάτος του Αμαζονίου) και της Δυτικής Αφρικής (T. senegalensis, αφρικανικός μανάτος). Συχνά ζει κοντά σε βιομηχανικές μονάδες, γιατί κοντά σε αυτές τα νερά είναι ζεστά και δεν χρειάζεται να μετακινηθεί προς αναζήτηση πιο ζεστών νερών το χειμώνα. Από το Νοέμβριο έως το Μάρτιο, οι μανάτοι των Δυτικών Ινδιών αποδημούν στα ποτάμια της Φλόριντα. Ο μανάτος μπορεί να ζήσει και σε αιχμαλωσία.

Διατροφή

Οι μανάτοι είναι φυτοφάγοι και τρώνε πάνω από 60 διαφορετικές ποικιλίες υδρόβιων φυτών, όπως φύλλα μαγγρόβιου, και είδη φυκιών, χρησιμοποιώντας το πάνω χείλος τους. Ένας ενήλικος μανάτος τρώει καθημερινά ποσότητα φυτών ίση με το 9% του σωματικού βάρους του. Ο μανάτος των Αντιλλών τρώει και ψάρια από δίχτυα. Όπως όλα τα σειρηνοειδή, ο μανάτος έχει αργό μεταβολισμό.

Κίνδυνοι

Και τα τρία είδη μανάτων απειλούνται με εξαφάνιση. Παρότι δεν υπάρχουν ζώα που να κυνηγούν το μανάτο, η ανάπτυξη των παράκτιων περιοχών έχει περιορίσει τους τόπους όπου κατοικεί. Πολλοί μανάτοι σκοτώνονται σε συγκρούσεις με σκάφη, ενώ καμμιά φορά τα διάφορα δολώματα που καταπίνουν μπορούν να φράξουν το πεπτικό τους σύστημα προκαλώντας τους αργό θάνατο. Άλλη αιτία αργού θανάτου είναι τα τραύματα από συγκρούσεις με σκάφη, που στη συνέχεια μολύνονται. Αυτά τα ζώα επηρεάζονται επίσης από τα "κόκκινα ρεύματα", τον πολλαπλασιασμό φυκιών που αφαιρεί το οξυγόνο από το νερό.

Το κυνήγι του μανάτου

Οι ιθαγενείς της Καραϊβικής συνήθιζαν να κυνηγούν το μανάτο για το κρέας του, αν κι αυτό σήμερα δεν είναι πολύ συνηθισμένο. Όταν έφτασε στην περιοχή ο Χριστόφορος Κολόμβος, το κυνήγι του μανάτου αποτελούσε καθιερωμένο επάγγελμα. Οι ιθαγενείς Ινδιάνοι κυνηγούσαν μανάτους για να φτιάξουν μεταξύ άλλων ασπίδες, κανό και παπούτσια. Οι Ρωμαιοκαθολικοί άποικοι ταξινόμησαν τον μανάτο ως ψάρι, αφού ζούσε στο νερό, κι έτσι επιτρεπόταν να φάνε το κρέας του τις Παρασκευές, όπου η νηστεία τους απαγόρευε το κρέας στεριανού ζώου. Επίσης τα κόκαλα των μανάτων θεωρούνταν πολύτιμα. Παρότι το κυνήγι του μανάτου απαγορεύτηκε το 1893, η λαθροθηρία συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Φρούριο του Μαρίενμπεργκ (Βύρτσμπουργκ)

Ιστορία

Το 704, μια εκκλησία αφιερωμένη στην Παναγία χτίζεται σε έναν παλιό χώρο τέλεσης κέλτικων δοξασιών. Τον 13ο αιώνα περικυκλώνεται από μια πρώτη οχύρωση. Το 1482, το φρούριο επενδύεται με ένα δεύτερο αμυντικό τείχος και την πύλη του Σέρενμπεργκ.
Από το 1253 ως το 1719, το φρούριο του Μαρίενμπεργκ αποτέλεσε την κατοικία των πριγκήπων-επισκόπων του Βύρτσμπουργκ.
Στην διάρκεια της Εξέγερσης των Χωρικών, το κάστρο πολιορκείται από στρατιά 15.000 χωρικών που δεν κατορθώνουν να το καταλάβουν λόγω των αμυντικών τειχών και της απότομης πλαγιάς πάνω στην οποία είναι χτισμένο. Ο αρχηγός τους, Φλόριαν Γκάιερ πήγε στο Ρότενμπουργκ ομπ ντερ Τάουμπερ να βρει κανόνια για να προκαλέσει ρήγμα στο τείχος. Με το τέλος της σύγκρουσης, περισσότεροι από 8.000 χωρικοί σκοτώθηκαν ή τυφλώθηκαν υπό τις διαταγές του επισκόπου. Οι Ναζί ανέδειξαν τον ρόλο του Φλόριαν Γκάιερ 410 χρόνια αργότερα. Εκτιμούσαν το γεγονός πως ένας απλός άνθρωπος θυσιάστηκε για το ιδανικό του και πολέμησε ενάντια στην καθολική εκκλησία.
Από το 1573, μετατρέπεται σε κάστρο αναγεννησιακού ρυθμού. Στη διάρκεια του Τριανταετούς Πολέμου, το 1631, οι Σουηδοί καταλαμβάνουν το φρούριο που ξαναχτίζεται σε μπαρόκ ρυθμό, με τους πρώτους κήπους σε μορφή εξώστη να κάνουν την εμφάνισή τους.
Υπό τον πρίγκηπα-επίσκοπο Ιωάννη-Φίλιππου του Σένμπορν (1642-1673), χτίζονται άλλα κτίσματα και οχυρά.
Το φρούριο κατελήφθη αρκετές φορές στη συνέχεια, στη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων και από τον πρωσικό στρατό το 1866.
Φιλοξενεί σήμερα διάφορα μουσεία της πόλης του Βύρτσμπουργκ.
Γάιος Ιούλιος Αλέξανδρος

Βιογραφία

Ήταν γιος του Τιγράνη ΣΤ΄ της Αρμενίας και της Οπγκάλλι. Η καταγωγή του ήταν Ιουδαϊκή, Ναβαταίων, Εδομιτών, Ελληνική, Αρμενική και Περσική. Εκ πατρός πάππος του ήταν ο Αλέξανδρος πρίγκιπας της Ιουδαίας, γιος της Γλαφύρας. Αυτή ήταν κόρη τού Αρχελάου της Καππαδοκίας, βασιλιά υποτελούς της Ρώμης. Σύζυγος της Γλαφύρας ήταν ο Αλέξανδρος διάδοχος, γιος του Ηρώδη Α΄ του Μεγάλου, βασιλιά της Ιουδαίας. Αδελφή του Γ. Ι. Αλεξάνδρου ήταν η Ιουλία, σύζυγος του Μάρκου Πλάνκιου Βάρου.
Ο πατέρας του την άνοιξη του 58 στέφθηκε στη Ρώμη βασιλιάς της Αρμενίας από τον Αυτοκράτορα Νέρωνα και κυβέρνησε ως το 63. Ο Αλέξανδρος και η αδελφή του ήταν οι τελευταίοι απόγονοι των βασιλέων της Καππαδοκίας. Δεν γνωρίζουμε πολλά για τη ζωή τού Γ. Ι. Αλεξάνδρου πριν το 58. Ήταν αποστάτης του Ιουδαϊσμού· είναι απίθανο να προσπάθησε να ασκήσει επιρροή στην Ιουδαϊκή πολιτική.
Ο Τιγράνης ΣΤ΄ είχε κανονίσει με τον σύμμαχό του Αντίοχο Δ΄ της Κομμαγηνής να παντρέψουν τα παιδιά τους. Έτσι ο Αλέξανδρος, έπειτα από τη στέψη του πατέρα του, νυμφεύτηκε στη Ρώμη την Ιουλία Ιοτάπα. Ο γάμος έγινε για την πολιτική συμμαχία των πατέρων τους και ίσως του Νέρωνα. Έπειτα από την τελετή, ο Νέρωνας έστεψε τον Αλέξανδρο και την Ιοτάπα βασιλείς της μικρής περιοχής Κέτις στην Κιλικία. Εκεί ήταν βασιλείς παλαιά οι Σελευκίδες πρόγονοι του Αλεξάνδρου, όπως ο προαναφερόμενος Αρχέλαος της Καππαδοκίας και ο γιος αυτού Αρχέλαος της Κιλικίας. Η πόλη Ελαιούσα Σεβαστή έγινε μέρος του βασιλείου του. Ο Αλέξανδρος και η Ιοτάπα κυβέρνησαν την Κέτις από το 58 ως το πολύ το 72.
Λίγα γνωρίζουμε για τη ζωή τους ως ζεύγος. Η Ιοτάπα έκανε τρία τέκνα: τον Γάιο Ιούλιο Αγρίππα, τον Γάιο Ιούλιο Αλέξανδρο Βερενικιανό και την Ιουλία Ιοτάπα. Τα παιδιά αυτά γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στην Κέτις. Πιθανός απόγονός τους είναι ο Ιοταπιανός (απεβ. π. 249) σφετεριστής κατά τη βασιλεία του Φιλίππου του Άραβα· αυτός είχε τέκνο με το όνομα Αλέξανδρος, μάλλον λοιπόν υπάρχει σύνδεση. 
Το Γ. Ι. Αλέξανδρος εισήλθε στη Ρωμαϊκή Σύγκλητο επί Βεσπασιανού (69-79) ή επί Τίτου (79-81). Υπηρέτησε ως ύπατος (consul) ή αντικαταστάτης ύπατος (suffect consul) πριν το 109, κατά τη βασιλεία του Τραϊανού.
Αγρινό

Γεωγραφική εξάπλωση

Η προέλευση του αγρινού είναι η Νοτιοδυτική Ασία, όπου υπάρχει το ασιατικό αγρινό (Πρόβατον ο ανατολικός - Ovis orientalis). Εισήχθηκαν στα νησιά της Κορσικής, της Σαρδηνίας, της Ρόδου και της Κύπρου κατά τη νεολιθική εποχή, πιθανόν ως εξημερωμένα ζώα, όπου εγκλιματίστηκαν τις τελευταίες μερικές χιλιάδες χρόνια στην ορεινή ενδοχώρα των νησιών αυτών. Από αυτά προέκυψε το είδος ευρωπαϊκό αγρινό (Π. ο μούσμων - O. musimon ή Π. ο άμμων - O. ammon). Στην Κύπρο το αγρινό έγινε ενδημικό είδος (δηλαδή ανέπτυξε διαφοροποίηση) το Κυπριακό αγρινό (Πρόβατον ο ανατολικός ο οφίων - Ovis orientalis ophion). Ο αριθμός του Κυπριακού αγρινού απαριθμείται στις 3.000. Εισήχθηκαν με επιτυχία σε χώρες της κεντρικής Ευρώπης, όπως τη Γερμανία, την Αυστρία, την Τσεχία, τη Σλοβακία, την Ουγγαρία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, ακόμη και σε βόρειες χώρες όπως τη Φινλανδία.

Συστηματική ταξινόμηση και υποείδη

Δεν υπάρχει ομοφωνία ανάμεσα στους ειδικούς για την επιστημονική ταξινόμηση του αγρινoύ, ωστόσο το ευρωπαϊκό αγρινό μπορεί να θεωρηθεί ως Πρόβατον ο μούσμων (Ovis musimon) ή Πρόβατον ο άμμων ο μούσμων (Ovis ammon musimon). Διακρίνονται πέντε υποείδη αγρινού
Red Bull GmbH

Ιστορία

Ο Αυστριακός επιχειρηματίας Ντίτριχ Μάτεσιτς και ο Ταϊλανδός επιχειρηματίας Τσαλέο Γιουβίντια ίδρυσαν την Red Bull GmbH το 1984. Ενώ εργαζόταν για λογαριασμό της γερμανικής βιομηχανίας Blendax (η οποία αγοράστηκε αργότερα από την Procter & Gamble) το 1982, ο Μάτεσιτς ταξίδεψε στην Ταϊλάνδη και συνάντησε τον Τσαλέο, ιδιοκτήτη της TC Pharmaceutical. Εκεί ανακάλυψε ότι το αναψυκτικό Krating Daeng, το οποίο παραγόταν από την εταιρεία του Τσαλέο στη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, τον βοηθούσε να ξεπεράσει το jet lag του. Βλέποντας τα πιθανά επιχειρηματικά οφέλη του συγκεκριμένου προϊόντος, συνεργάστηκε με τον Τσαλέο για την εισαγωγή του συγκεκριμένου αναψυκτικού στην Ευρώπη. Μέσω της μεταξύ τους συμφωνίας, οι δύο αυτοί συνέταιροι επένδυσαν ο καθένας τους $500,000 για την ίδρυση της Red Bull GmbH. Ως αντάλλαγμα θα λάμβαναν ο καθένας τους ένα μετοχικό πακέτο της τάξεως των 49% στην εταιρεία, με το υπόλοιπο ποσοστό των μετοχών, της τάξεως του 2%, να καταλήγει στο γιο του Τσαλέο, Τσαλέρμ. Συμφώνησαν επίσης ότι ο Μάτεσιτς θα αναλάμβανε την διοίκηση της επιχείρησης.
Μεταξύ του 1984 και του 1987 η Red Bull GmbH άλλαξε την συνταγή του Krating Daeng, ώστε αυτό να ανταποκρίνεται καλύτερα στα ευρωπαϊκά γούστα ενανθρακώνοντας το ποτό και δίνοντάς του μια λιγότερο γλυκιά γεύση. Το 1987 η εταιρεία εισήγαγε το αλλαγμένο ενεργειακό της ποτό στην Αυστρία υπό την ονομασία Red Bull. Συνάντησε μεγάλη ανταπόκριση εκεί μέσω της προώθησής του σε νεαρούς επιχειρηματίες. Η εταιρεία επεκτάθηκε στην Ευρώπη στη διάρκεια των αρχών της δεκαετίας του 1990, εισερχόμενη και στην αγορά των Ηνωμένων Πολιτειών κατά το 1997, καταλαμβάνοντας το 75% της εγχώριας αγοράς σε χρονική διάρκεια ενός έτους. Η οικονομική ευμάρεια των ιδρυτών της Red Bull αυξήθηκε κατακόρυφα, σε συνδυασμό με την επιτυχία που αυτή συνάντησε, ώστε τον Μάρτιο του 2012 τόσο ο Τσαλέο όσο και ο Μάτεσιτς είχαν εκτιμώμενα έσοδα της τάξεως των $5.3 δισεκατομμυρίων έκαστος. Σήμερα η Red Bull GmbH είναι παρούσα σε περισσότερες από 164 χώρες παγκοσμίως και έχει προσωπικό 8.000 υπαλλήλων. Το πλέον γνωστό προϊόν της, το Red Bull, παραμένει το μεγαλύτερο σε κατανάλωση στον κόσμο ενεργειακό ποτό με συνολικά 5,2 δισεκατομμύρια να έχουν πουληθεί για το 2012.
Προσιμιίδες

Προσιμιίδες (αγγλ. Prosimians) ή Προπίθηκοι ονομάζεται η ομάδα θηλαστικών που περιλαμβάνει όλα τα πρωτεύοντα που δεν είναι μαϊμούδες ή πίθηκοι. Αυτά μεταξύ άλλων, είναι οι λεμούριοι, τα άι-άι,  οι γαλάγοι (ημιπίθηκοι) και οι τάρσιοι. Θεωρείται πως έχουν πιο πρωτόγονα χαρακτηριστικά από αυτά των μαϊμούδων και των πιθήκων. Οι προσιμιίδες είναι τα μόνα πρωτεύοντα που είναι ενδημικά στη Μαδαγασκάρη, και συναντώνται επίσης στην Ασία και την Αφρική. Με εξαίρεση του τάρσιους, όλα τα μέλη των σωζόμενων προσιμιίδων ανήκουν στην υποτάξη Στρεψίρρινοι. Επειδή οι τάρσιοι, και μερικά άλλα αφανισμένα μέλη των προσιμιίδων μοιράζονται έναν κοινό πρόγονο με τις μαϊμούδες και τους πιθήκους, οι προσιμιίδες ανήκουν σε μία παραφυλετική ομάδα και όχι σε έναν κλάδο.
Πανεπιστήμιο Εθνικής και Παγκόσμιας Οικονομίας

Ιστορία

Το Πανεπιστήμιο Εθνικής και Παγκόσμιας Οικονομίας, που ιδρύθηκε το 1920, είναι το παλαιότερο και το πιο αναγνωρισμένο οικονομικό πανεπιστήμιο στη Νοτιοανατολική Ευρώπη. UNWE ιδρύθηκε το 1920 ως το Ελεύθερο Πανεπιστήμιο Πολιτικών και Οικονομικών Επιστημών (FUPES) με διάταγμα του Υπουργού Δημόσιας Εκπαίδευσης. Το 1940 FUPES είχε μετατραπεί σε κράτικη Ανωτάτη Σχολή Εκπαίδευσης Οικονομικών και Διοικητικών Επιστημών (SHESFA) και το 1947 SHESFA μετατράπηκε σε Σχολή Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Σόφιας.
Η αυτονομία των ιδρυμάτων τριτοβάθμιας σχολείο ανέκτησε το 1952 με το όνομα Ανωτάτη Σχολή Οικονομικών (ΥΙΕ). Το 1953 το ινστιτούτο πήρε το όνομά του Καρλ Μαρξ.
Στις 27 Απριλίου του 1990, το Ακαδημαϊκό Συμβούλιο (ΔΣ) ενέκρινε ένα ψήφισμα, η μετονομασία Καρλ Μαρξ Ανωτάτη Σχολή Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Εθνικής και Παγκόσμιας Οικονομίας. Επισήμως, αυτό έγινε με την πράξη της Εθνοσυνέλευσης της Δημοκρατίας της Βουλγαρίας σχετικά με τη δημιουργία και την μετατροπή των ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων (26 Ιουλίου 1995).
Η Καθ. Statty Stattev είναι η τρέχουσα πρύτανης του πανεπιστημίου, εξελέγη τον Δεκέμβριο του 2011.
To Πανεπιστήμιο αποκαλείται ‘’Βουλγαρικό Χάρβαρντ’’ καθώς σε αυτό έχει φοιτήσει η κρατική, πολιτική και επιχειρηματική ελίτ της Βουλγαρίας καθώς μόνο τα τελευταία χρόνια μερικοί από τους απόφοιτους ήτανε 4 πρωθυπουργοί, αρκετοί αντιπρόεδροι κυβερνήσεων, υπουργοί, πρόεδροι Βουλής, εισαγγελείς, τραπεζικοί, επιχειρηματίες κτλ. Το Πανεπιστήμιο αποτελείται από 8 Σχολές (Γενικά Οικονομικά, Χρηματοοικονομικά και Λογιστική, Διοίκησης, Οικονομικα Υποδομής, Διεθνής Οικονομία και Πολιτική, Μάνατζμεντ και Διοίκηση, Εφαρμοσμένη Πληροφορική και Στατιστική, Νομική) και 36 τμήματα στο οποίο διδάσκουν 285 καθηγητές και αναπληρωτές καθηγητές, και 215 επίκουροι καθηγητές και λέκτορες. Τέλος το Πανεπιστήμιο προσφέρει 39 προπτυχιακά προγράμματα και 40 μεταπτυχιακά προγράμματα σε συνολικά πάνω από 21.000 φοιτητές.
Συννεφιασμένη Κυριακή

Η Συννεφιασμένη Κυριακή είναι ρεμπέτικο τραγούδι σε μουσική του Βασίλη Τσιτσάνη και στίχους -που αμφισβητείται μέχρι και σήμερα αν είναι- του Τσιτσάνη ή του Αλέκου Γκούβερη ή και των δύο. 
Η πρώτη εκτέλεση του τραγουδιού έγινε το 1948 από τον Πρόδρομο Τσαουσάκη και την Σωτηρία Μπέλλου, ενώ το έχουν ερμηνεύσει και άλλοι τραγουδιστές όπως ο Στέλιος Καζαντζίδης με την Μαρινέλλα και την Γιώτα Λύδια, η Δήμητρα Γαλάνη, ο Γιώργος Νταλάρας, η Γλυκερία, ο Δημήτρης Μπάσης με τον Δημήτρη Μητροπάνο και τον Θέμη Αδαμαντίδη και άλλοι.
Ο συνθέτης Μάνος Χατζιδάκις διασκεύασε το κομμάτι για πιάνο, συμπεριλαμβάνοντας ηχογράφησή του στο άλμπουμ του 1970 «Έξη Λαϊκές Ζωγραφιές».
Η Σταύρωση (14ος αι) Βυζαντινό Μουσείο

Περιγραφή

Η απεικόνιση της Σταύρωσης ανήκει στη Σχολή Βενετίας, επειδή είναι στο πλάσιμο και στον φωτισμό πιο πολύ έργο ιταλικό παρά βυζαντινό. Στοιχεία όπως τα χρώματα. η σύνθεση με την πληθώρα των αγγέλων, η Μαγδαληνή και οι καβαλάρηδες,θυμίζουν έργα του Paolo da Venezia, του ύστερου της ιταλικής Maniera Greca.
Διερευνητική μάθηση

Η διερευνητική μάθηση (inquiry-based learning) στηρίζεται κυρίως στις αναζητήσεις, απορίες και ερωτήσεις των µαθητών παρά στη παρουσίαση της διδακτέας ύλης από τον εκπαιδευτικό. Στόχος της διερευνητικής μάθησης είναι η μετατόπιση του βάρους της διδασκαλίας στη διδακτική διαδικασία με διερευνητικές μεθόδους ώστε ο μαθητής να εμπλακεί προσωπικά στη γνωστική διαδικασία και να μάθει πώς να μαθαίνει μόνος του.

Ιστορική Αναδρομή

Η διερευνητική μάθηση είναι πρωτίστως μια παιδαγωγική μέθοδος, που αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια του κινήματος ανακαλυπτικής μάθησης κατά τη δεκαετία του 1960 ως απάντηση στις παραδοσιακές μορφές διδασκαλίας, σύμφωνα με τις οποίες οι άνθρωποι όφειλαν να απομνημονεύουν πληροφορίες. Η φιλοσοφία της διερευνητικής μάθησης έχει τις ρίζες της στην εποικοδομητική θεωρία μάθησης, στο έργο δηλαδή των Πιαζέ, Ντιούι, Βιγκότσκι, και Φρέιρε, μεταξύ άλλων, και μπορεί να θεωρηθεί εποικοδομητική. Η παραγωγή πληροφοριών και η δημιουργία νοήματος από αυτές η οποία βασίζεται σε προσωπικές ή κοινωνικές εμπειρίες είναι γνωστή ως εποικοδομισμός (κονστρουκτιβισμός). Η βιωματική μάθηση του Ντιούι (μάθηση μέσω της εμπειρίας) προϋποθέτει την ενεργητική συμμετοχή του μαθητή σε προσωπικές και αυθεντικές εμπειρίες, το να έχει νόημα γι αυτόν η διαδικασία. Η διερευνητική μάθηση μπορεί να πραγματοποιηθεί μέσω της βιωματικής μάθησης, στο βαθμό που περιλαμβάνει την εμπλοκή με το υπό μελέτη περιεχόμενο / υλικό, τη διερεύνηση και τη συνεργασία στην προσπάθεια δημιουργίας νοήματος. Ο Βιγκότσκι προσέγγισε τον εποικοδομισμό ως μάθηση μέσω της εμπειρίας που επηρεάζεται από την κοινωνία και τον μεσολαβητή. Η έννοια που κατασκευάζεται από μια εμπειρία μπορεί να έχει τόσο ατομικό όσο και ομαδικό χαρακτήρα..
Θεοχάρης Ιωαννίδης

Πρώτα χρόνια

Γεννήθηκε στο Ντίσελντορφ στη Γερμανία το 1984 ενώ από μικρή ηλικία έχει ζήσει σε διάφορες χώρες εξαιτίας του επαγγέλματος των γονιών του. Σε ηλικία 15 ετών, και έχοντας τελειώσει το γυμνάσιο στην Ελλάδα, συμμετείχε σε πρόγραμμα ανταλλαγής μαθητών συνεχίζοντας για τρία χρόνια το λύκειο στη Μινεσότα. Επέστρεψε στην Ελλάδα ξεκινώντας τις σπουδές του στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και πιο συγκεκριμένα στην Νομική Σχολή. Το 2004 δήλωσε συμμετοχή στο talent show του Mega Channel Super Idol, που στόχο είχε την ανάδειξη νέων τραγουδιστών, φτάνοντας μέχρι τα μέσα του διαγωνισμού. Λίγο καιρό μετά επέστρεψε στην Αμερική για να σπουδάσει υποκριτική στη σχολή New York Film Academy. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 2007 ξεκινώντας την καριέρα του ως ηθοποιός.

Τηλεόραση

Έκανε το τηλεοπτικό του ντεμπούτο ως ηθοποιός το 2007 συμμετέχοντας στο πρώτο επεισόδιο της σειράς "Singles 2,1/2". Έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό τη σεζόν 2008-2009 όταν υποδύθηκε τον τηλεοπτικό γιο του Κώστα Κόκλα και της Άβας Γαλανοπούλου στον δεύτερο κύκλο της κωμικής οικογενειακής σειράς "Λατρεμένοι μου γείτονες" ενώ την ίδια περίοδο συμμετείχε και στο καστ της κοινωνικής σειράς "Ιατρικό Απόρρητο". Την επόμενη σεζόν είχε έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στη σειρά "Doctor Ρούλης" ενώ έλαβε μέρος και σε μία ιστορία της σειράς "Ο πόλεμος των άστρων" μαζί με την Κατερίνα Παπουτσάκη και τον Πέτρο Λαγούτη. 
Την τηλεοπτική σεζόν 2010-2011 έλαβε μέρος στο μουσικό talent show "Just the 2 Of Us" κάνοντας ντουέτο με την Ελπίδα ενώ κατάφεραν να φτάσουν μία θέση πριν την τελική τριάδα. Την ίδια σεζόν έπαιξε στην κοινωνική σειρά "Κούκλες" υποδυόμενος τον βοηθό της Ράνιας Σχίζα. Το 2011 συμμετείχε στα δύο τελευταία επεισόδια της σειράς "Τα Μυστικά της Εδέμ" υποδυόμενος τον γιο του Παναγιώτη Πετράκη και την Μαριάννας Πολυχρονίδη 15 χρόνια μετά. 
Επέστρεψε τηλεοπτικά μετά από μικρή περίοδο αποχής τη σεζόν 2013-2014, έχοντας έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στην καθημερινή σειρά του ANT1 "Μπρούσκο". Η σειρά διήρκησε τέσσερα χρόνια ενώ η παρουσία του στο καστ της σειράς ήταν μόνιμη. Τη σεζόν 2014-2015 συμμετείχε ως διαγωνιζόμενος στον πέμπτο κύκλο του show χορού Dancing with the stars φτάνοντας μέχρι την τελική τετράδα του διαγωνισμού. 
Τη σεζόν 2017-2018 πρωταγωνίστησε στην μαύρη κωμωδία της Βάνας Δημητρίου "Το Κόκκινο Νυφικό" μαζί με τους Κωνσταντίνα Μιχαήλ, Γιούλικα Σκαφιδά, Δανάη Σκιάδη, Ευδοκία Ρουμελιώτη, Νίκο Πουρσανίδη, Δημήτρη Κουρούμπαλη και άλλους. Το 2019 έχει έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στον δεύτερο κύκλο της δραματικής σειράς "Η Επιστροφή".
Αλέξιος Λάσκαρης

Βιογραφία

Ήταν γιος του Μανουήλ και της Ιωάννας Φωκά Καρατζά. Αδέλφια του ήταν ο Μανουήλ, ο Μιχαήλ, ο Γεώργιος, ο Κωνσταντίνος (ΙΑ΄), ο Θεόδωρος Α΄ και ο Ισαάκιος. 
Κατά την πολιορκία της Κωνσταντινούπολης το 1204 από τους Σταυροφόρους της 4ης Σταυροφορίας, ο Αλέξιος Ε΄ Δούκας ο μούρτζουφλος βλέποντας ότι όλα είχαν χαθεί, εγκατέλειψε την Πόλη το βράδυ της 12ης Απριλίου. Καθώς οι Σταυροφόροι θα έμπαιναν το πρωί στην Πόλη, ο λαός μαζεύτηκε στην Αγία Σοφία για να εκλέξει νέο Αυτοκράτορα. Υποψήφιοι ήταν ο Κωνσταντίνος Λάσκαρης, που είχε συμμετάσχει γενναία στην άμυνα της Πόλης και κάποιος Κωνσταντίνος Δούκας, επίσης ικανός στρατιωτικός. Με κλήρο επιλέχθηκε ο πρώτος, που προσπάθησε να εμψυχώσει τους πολίτες για άμυνα και να χρησιμοποιήσει τη Φρουρά των Βαράγγων. Αλλά όλοι τον εγκατέλειψαν· έτσι έφυγε στις 13 Απριλίου με πλοίο για τη Βιθυνία. Εκεί ο αδελφός του Θεόδωρος Α΄ συγκέντρωσε στρατό και έστειλε τον Κωνσταντίνο να καταλάβει το Αδραμύττιο από τον Ερρίκο λατίνο αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης. Στη μάχη που έγινε στις 19 Μαρτίου 1205, ο Ρωμαϊκός στρατός ηττήθηκε. Έκτοτε δεν αναφέρεται ο Κωνσταντίνος, ίσως λοιπόν σκοτώθηκε ή αιχμαλωτίστηκε. Τα γεγονότα περιγράφει ο ιστορικός Νικήτας Χωνιάτης. Αν ο Κωνσταντίνος Λάσκαρης αριθμηθεί ως ΙΑ΄, τότε ο επόμενος Κωνσταντίνος Παλαιολόγος θα είναι ο ΙΒ΄.
Ο Θεόδωρος το 1205 αξίωσε το δικαίωμα να είναι Αυτοκράτορας και έδωσε στα αδέλφια του τον τίτλο του σεβαστοκράτορος, όπως συνηθιζόταν. Λίγο πριν αποβιώσει ο Θεόδωρος Α΄ προσπάθησε να παντρέψει την δεύτερη κόρη του Ευδοκία με τον Ροβέρτο λατίνο αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης. Το 1221 απεβίωσε χωρίς άρρενα τέκνα και τον διαδέχθηκε ο Ιωάννης Γ΄ Βατάτζης, σύζυγος της πρώτης κόρης του Ειρήνης. Αυτό δυσαρέστησε τον Αλέξιο και τον Ισαάκιο, που πήραν την Ευδοκία και έφυγαν στην Κωνσταντινούπολη, ελπίζοντας να λάβουν στρατό εναντίον του Βατάτζη. Ο γάμος της Ευδοκίας τελικά δεν έγινε. Δύο άλλοι αδελφοί, ο Μιχαήλ και ο Μανουήλ έζησαν μακριά από τη Νίκαια καθ' όλη τη βασιλεία του Ιωάννη Γ΄, ίσως εξαιτίας της αποστασίας των άλλων δύο, επέστρεψαν όμως κατά τη βασιλεία του διαδόχου του Θεοδώρου Β΄ Βατάτζη. 
Πράγματι ο Ροβέρτος τους έδωσε καταφύγιο και μία θέση στην Αυλή. Η αδελφή του Μαρία των Κουρτεναί ήταν η τρίτη σύζυγος του Θεοδώρου Α΄ (ο Αλέξιος και ο Ισαάκιος ήταν από την πρώτη). Μάλιστα ο ένας από τους δύο αδελφούς είχε κρατηθεί εκεί αιχμάλωτος το 1220-21 και ήξερε την Αυλή. Η ενέργεια αυτή χάλασε τις σχέσεις της Νίκαιας με τους Λατίνους. Ο Αλέξιος και ο Ισαάκιος τέθηκαν επικεφαλής ενός Λατινικού στρατού, που στάλθηκε να αντιμετωπίσει τον Ιωάννη Γ΄. Στη μάχη του Ποιμανηνού το 1224 ο Βατάτζης νίκησε αποφασιστικά: μετά από σκληρή μάχη ηττήθηκαν οι Λατίνοι, αιχμαλωτίστηκαν οι δύο αδελφοί και ο Αυτοκράτορας αφαίρεσε τα περισσότερα φρούρια των Λατίνων στη ΒΔ Μικρά Ασία. Μετά τύφλωσε τον Αλέξιο και τον Ισαάκιο.
Μίνια

Ιστορία

Η Μίνια είναι πανάρχαια πόλη, υπήρχε από τη προδυναστική περίοδο  (πριν από το 3100 π.Χ.). Ανήκε διοικητικά στην 16η νομή. Μετά την ενοποίηση της Άνω και Κάτω Αιγύπτου αναδείχτηκε σε σημαντικό εμπορικό κέντρο, ευρισκόμενη σε εμπορικό δρόμο όπου μέσω της Ερυθράς θάλασσας μεταφέρονταν προϊόντα στη Χαναάν κι αλλού. Κατά την παράδοση εδώ γεννήθηκε ο Φαραώ Χέοπας και η πόλη ονομάστηκε "Μενάτ Χουφού" (Χουφού - Χέοπας). Κατά τη διάρκεια της 11ης Δυναστείας οι ηγεμόνες της πόλεις που απολάμβαναν μεγάλη εξουσία και αυτονομία έφτασαν στο απόγειο τους. Από την 11η δυναστεία διασώζεται και η νεκρόπολη στο Μπενί Χασάν. Η νεκρόπολη αργότερα καταστράφηκαν πολλοί τάφοι και συλλήθηκαν, άλλοι μετατράπηκαν σε κατοικίες και άλλοι χρησιμοποιήθηκε η πέτρα τους για χτίσιμο κατοικιών ή καταστράφηκαν σκόπιμα για θρησκευτικούς λόγους από χριστιανούς και μουσουλμάνους.
Κατά την δεύτερη ενδιάμεσα περίοδος η Μίνια ήταν κάτω από την εξουσία των Υξώς. Κατά το 1552 π.Χ. κοντά στη Μίνια έγινε η μάχη όπου οι Υξώς γνώρισαν την πρώτη τους μεγάλη ήττα όπου αναγκάστηκα το 1540 π.Χ. κι εγκατέλειψαν τη Αίγυπτο. 
Κατά τον μεσαίωνα και την περίοδο των Αβασσίδων γνώρισε νέα άνθηση, αναπτύχθηκε, χτίστηκαν τζαμιά και παζάρια, ενώ περιγράφεται ως μια πόλη που "υπερέχει πάνω από όλες τις άλλες πόλεις της Άνω Αιγύπτου". Τον 19ο αιώνα ο ηγεμόνας της Αιγύπτου Ισμαήλ έχτισε εδώ ένα παλάτι ενώ με τη κατασκευή ενός καναλιού αύξησε τη παραγωγή της περιοχής σε βαμβάκι και ζαχαροκάλαμο. Στη πόλη εγκαταστάθηκαν πολλοί ξένοι οι οποίοι έχτισαν νέα κτίρια κι έφεραν διακοσμητικά στοιχεία από την κλασική και ροκοκό αρχιτεκτονική εκτός από τις δυτικού τύπου πολυκατοικίες. Οι περισσότεροι ξένοι, κυρίως Έλληνες και Αρμένιοι έφυγαν απο την πόλη με την Κρίση του Σουέζ το 1952.
Βάα-ο-Φονότι

Γεωγραφία

Η Βάα-ο-Φονότι βρίσκεται ανατολικά των Σαμόα και του Ουπόλου. Συνορεύει στα νότια, στα ανατολικά και στα δυτικά με την Άτουα.
Αναγνώστης Δεληγιάννης

Βιογραφία

Μετά το 1826 υπέγραφε ως Αναγνώστης Δεληγιάννης, όπως αναφέρεται από τον Μαμούκα (1839).
Το 1800 διορίστηκε βεκίλης (αντιπρόσωπος) στην Κωνσταντινούπολη όπου απέκτησε τεράστια ισχύ.
Με το ξεκίνημα όμως της επανάστασης του ΄21 κατέβηκε στην Πελοπόννησο. Έγινε μέλος της Γερουσίας στην Πράξη των Καλτετζών και αντιτάχθηκε, μαζί με τους υπόλοιπους προκρίτους, στο σχέδιο του Δημητρίου Υψηλάντη να θέσει την Eπανάσταση υπό ενιαία στρατιωτική και πολιτική ηγεσία, προκαλώντας την αρχή του Εμφυλίου Πολέμου. Κατά την Α' Εθνοσυνέλευση διορίστηκε μέλος του Εκτελεστικού και αργότερα ενεπλάκη στις εμφύλιες διαμάχες. Με την επικράτηση της κυβερνητικής παράταξης φυλακίστηκε μαζί με τα αδέρφια του στην Ύδρα. 
Με το τέλος του εμφυλίου και εκλέχτηκε μέλος της «Διοικητικής Επιτροπής της Ελλάδος» από την Γ' Εθνοσυνέλευση και αργότερα, αφού εγκαταστάθηκε στο Ναύπλιο, αντιτάχθηκε στην διακυβέρνηση Καποδίστρια. Ύστερα, πήγε στην Αθήνα όπου έγινε πρόεδρος της Γερουσίας το 1851
Παντρεύτηκε την Σμαράγδα Ταμπακοπούλου με την οποία απέκτησαν 4 παιδιά. Γιος του ήταν ο Πέτρος Δηλιγιάννης.
Εθνική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Γουατεμάλας

Ιστορία

Συστάθηκε το 1919, όταν πρωτοεμφανίστηκε το άθλημα στη χώρα. Το 1946 έγινε μέλος της Διεθνούς Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (FIFA), ενώ το 1961 εντάχθηκε στην Ποδοσφαιρική Συνομοσπονδία Βόρειας, Κεντρικής Αμερικής και Καραϊβικής (CONCACAF). Η ομοσπονδία αποπέμφθηκε από τη FIFA στις 28 Οκτωβρίου του 2016.