google/wiki40b huggingface dataset:
Γιώργος Κούτουλας

Σε συλλογικό επίπεδο

Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα από την ΑΕΚ, όπου και παρέμεινε μέχρι το 1998 κατακτώντας αρκετούς τίτλους (μεταξύ αυτών και 4 πρωταθλήματα Ελλάδας). Μετά την ΑΕΚ αγωνίστηκε αρχικά στον ΠΑΣ Γιάννινα και στη συνέχεια στον Παναιτωλικό, όπου και ολοκλήρωσε την καριέρα του το 2000.

Στις εθνικές ομάδες

Με την εθνική Ελλάδας είχε συνολικά 11 εμφανίσεις από το 1988 μέχρι το 1990. Ήταν επίσης μέλος της εθνικής Ελπίδων που το 1988 έφτασε μέχρι τον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ελπίδων.
Έρωτας μετά τον έρωτα

Πλοκή

Από το ατύχημα του ένα ζευγάρι στη διαδρομή παράγει μια σειρά από αγνώστους. Το  σώμα της γυναίκας δεν βρέθηκε, ενώ ο άντρας είναι σε κώμα. Η ταυτότητά τους, αποκαλύπτει ότι δεν ήταν παντρεμένοι, ήταν εραστές. Τρία χρόνια πριν, η φιλία μεταξύ των τεσσάρων πρωταγωνιστών εμφανίζεται ως το σημείο εκκίνησης που θα προκαλέσει αυτή την απαγορευμένη αγάπη. Η μυστική αγάπη των εραστών στο παρελθόν, εναλλάσσεται με τον πόνο της εξαπάτησης στο παρόν.
Θάνατος και κρατική κηδεία του Ιωσήφ Στάλιν

Χρονολόγιο

Στις 6 Μαρτίου, το φέρετρο με τη σορό του Στάλιν τοποθετήθηκε στην Αίθουσα με τις Κολώνες στη Βουλή των Συνδικάτων και παρέμεινε εκεί για τρεις μέρες. Στις 9 Μαρτίου, το σώμα του Στάλιν παραδόθηκε στην Κόκκινη Πλατεία για να ταφεί στο Μαυσωλείο του Λένιν όπου βρισκόταν εκεί μέχρι το 1961. Κατά την διάρκεια της τελετής εκφώνησαν επικήδειους λόγους ο Χρουστσόφ, ο Μάλενκοφ, ο Μολότοφ και ο Μπέρια και αμέσως μετά η σορός του Στάλιν μεταφέρθηκε στο μαυσωλείο. Στη συνέχεια στρατιωτική μπάντα έπαιξε τον Σοβιετικό Εθνικό Ύμνο και ακολούθησε στρατιωτική παρέλαση της φρουράς της Μόσχας.
Ο Σάιμον εναντίον της ανθρωπότητας

Πλοκή

Ο Σάιμον Σπίερ είναι ένα ομοφυλόφιλο αγόρι, 16 ετών, στο λύκειο και του αρέσει το μουσικό θέατρο. Δίχως να το γνωρίζει κανείς, ούτε η οικογένεια του και οι φίλοι του, ο Σάιμον ανταλλάσσει ηλεκτρονικά μηνύματα με κάποιο αγόρι που ονομάζεται "Μπλε", χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο "Ζακ". Η σχέση τους συνεχίζει να εξελίσσεται και ο Σάιμον αρχίζει να λαμβάνει μηνύματα, τα οποία απειλούν να αποκαλύψουν το μυστικό του αν δεν βοηθήσει τον Μάρτιν, τον κλόουν της τάξης, να βρει κοπέλα. Έτσι, ο σεξουαλικός του προσανατολισμός αλλά και η ταυτότητα του αγοριού που συνομιλεί, κινδυνεύουν να βγουν στην επιφάνεια. Ο Σάιμον πρέπει να βρει έναν τρόπο να ξεφύγει από τη ζώνη ασφαλείας του, πριν αναγκαστεί από εξωτερικούς παράγοντες και πριν χάσει από την ζωή του τον Μπλε, ο οποίος εκδηλώνει τα αισθήματα του όλο και περισσότερο, μέρα με τη μέρα.

Συμπληρωματικά βιβλία

Το Leah on the Offbeat είναι το επόμενο βιβλίο της σειράς και επικεντρώνεται στην καλύτερη φίλη του Σάιμον, Λία Μπούρκ. Ακολουθεί ένα απόσπασμα της πλοκής. "Όσον αφορά στα ντραμς, η Λία Μπούρκ είναι πάντα μέσα στο ρυθμό- αλλά η πραγματική ζωή δεν είναι πάντα τόσο ρυθμική. Διαφορετική από τους υπόλοιπους φίλους της, η Λία είναι το μοναχοπαίδι μιας νέας, ανύπαντρης μητέρας και η ζωή της είναι σημαντικά λιγότερο προνομιούχα. Αγαπάει τη ζωγραφική αλλά η αυτοκριτική της, την αποτρέπει από το να την μοιραστεί με τον κόσμο. Και παρ' όλο που η μητέρα της γνωρίζει ότι είναι αμφιφυλόφιλη, δεν έχει καταφέρει ακόμα να το πει στους φίλους της- ούτε καν στον, ομοφυλόφιλο, καλύτερο της φίλο, Σάιμον. Όταν ξαφνικά ο κλειστός, στενά συνδεδεμένος κύκλος των φίλων της αρχίζει να έχει προβλήματα, η Λία δεν ξέρει τι ακριβώς πρέπει να κάνει. Με το χορό των τελειόφοιτων και το πανεπιστήμιο να πλησιάζουν, επικρατεί ένα χάος στην ατμόσφαιρα. Η Λία δυσκολεύεται να βρει τη σωστή νότα, όταν οι άνθρωποι που αγαπάει βρίσκονται σε συνεχή διαμάχη μεταξύ τους- ειδικά όταν καταλαβαίνει ότι μπορεί να αγαπάει έναν από αυτούς περισσότερο από όσο πίστευε."
Το βιβλίο δημοσιεύθηκε στις 24 Απριλίου 2018.
Θωμάς Στρακόσια

Καριέρα

Ξεκίνησε να αγωνίζεται από τις ομάδες νέων του Πανιωνίου και της Λάτσιο. Η επαγγελματική του καριέρα ξεκίνησε το 2012 από τη Λάτσιο, στην οποία παίζει μέχρι σήμερα και έχει κατακτήσει ένα Κύπελλο (2012-2013) και ένα Σούπερ Καπ Ιταλίας (2017).
Στην Εθνική Αλβανίας κλήθηκε για πρώτη φορά το 2016. Έκανε το ντεμπούτο του στις 24 Μαρτίου 2017 σε έναν αγώνα εναντίον της Ιταλίας.
Ανοικτότητα

Η ανοικτότητα είναι πρωταρχική έννοια ή φιλοσοφία που χαρακτηρίζεται από μια έμφαση στη διαφάνεια και δωρεάν, απεριόριστη πρόσβαση σε γνώσεις και πληροφορίες στους πολίτες. Ανοικτότητα  είναι επίσης η συνεταιριστική διαχείριση για τη λήψη αποφάσεων σε αντιδιαστολή με τη λήψη αποφάσεων από μία κεντρική αρχή. Η ανοικτότητα  μπορεί να χαρακτηριστεί ως το αντίθετο του απορρήτου.

Στην κυβέρνηση

Το διοικητικό δόγμα της ανοικτής διακυβέρνησης υποστηρίζει ότι οι πολίτες έχουν το δικαίωμα πρόσβασης στα έγγραφα και τις διαδικασίες της κυβέρνησης ώστε να διευκολυνθεί η αποτελεσματική δημόσια εποπτεία.
Η ανοικτότητα στην κυβέρνηση εφαρμόζει την ιδέα της ελευθερίας της πρόσβασης στις πληροφορίες που κατέχουν οι αρχές και υποστηρίζει ότι οι πολίτες πρέπει να έχουν το δικαίωμα να ενημερώνονται για τις δραστηριότητες  της κυβέρνησης. Οι αξιόπιστες πληροφορίες που αφορούν στις κυβερνητικές δράσεις είναι απαραίτητες για τη λογοδοσία της κυβέρνησης και βοηθούν στην προστασία θεμελιωδών δικαιωμάτων.

Σε δημιουργικά έργα

Οι έννοιες του ανοιχτού και δωρεάν περιεχόμενου αναφέρονται σε δημιουργικά έργα που δεν έχουν περιορισμούς σχετικά με το πώς οι άνθρωποι μπορούν να το χρησιμοποιήσουν, τροποποιήσουν και διανέμουν. Οι όροι αυτοί προέρχονται από το λογισμικό ανοικτού κώδικα και ελεύθερου λογισμικού, παρόμοιες έννοιες που αναφέρονται κυρίως στο λογισμικό.
Στάδιο Αμμόχωστος Επιστροφή

Τοποθεσία

Βρίσκεται στην πόλη της Λάρνακας στην Κύπρο.

Ιστορία

Η πραγματική έδρα της Νέας Σαλαμίνας είναι το Στάδιο ΓΣΕ στην Αμμόχωστο. Όμως, λόγω της παράνομης κατοχής της Αμμοχώστου από τα τουρκικά στρατεύματα από το 1974, η Νέα Σαλαμίνα δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει το ΓΣΕ. Η ομάδα, μετά το 1974, επαναδραστηριοποιήθηκε προσωρινά στη Λάρνακα δημιουργώντας το δικό της γήπεδο. 
Η απόφαση για ανέγερση ιδιόκτητου γηπέδου πάρθηκε το 1989. Το Δεκέμβρη του ίδιου έτους ξεκίνησαν τα έργα. Για την κατασκευή του προσέφεραν οικονομικά οι φίλαθλοι της Νέας Σαλαμίνας σε Κύπρο και εξωτερικό, καθώς και ο Κυπριακός Οργανισμός Αθλητισμού. 
Πολλοί Σαλαμιναίοι δούλεψαν εθελοντικά για την ανέγερση του. Το γήπεδο εγκαινιάστηκε το 1991. Στο πρώτο της επίσημο αγώνα στο στάδιο Αμμόχωστος, η Νέα Σαλαμίνα κέρδισε τον Ευαγόρα με σκορ 4-1 (12 Οκτωβρίου 1991, Σάββατο).
Το 1998 έγιναν βελτιωτικά έργα στο στάδιο και αφαιρέθηκαν τα κιγκλιδώματα. Έχει χωρητικότητα 5000 θέσεων και σύντομα ξεκινούν τα έργα για την κατασκευή τρίτης κερκίδας ώστε η χωρητικότητα του να αυξηθεί σε 7500 θέσεις . Το γήπεδο διαθέτει και VIP Boxes.
Από το 2007, κάτω από τη νότια κερκίδα του σταδίου βρίσκεται το οίκημα και τα γραφεία της Νέας Σαλαμίνας .
Το στάδιο εγκαινιάστηκε επίσημα το 1992, στις 17 Μαΐου, με τον τελικό Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος U16 μεταξύ Γερμανίας και της Ισπανίας, με τη Γερμανία να κερδίζει 2-1.

Ονομασία

Το στάδιο Αμμόχωστος πήρε την ονομασία του από την πόλη της Αμμοχώστου. Εκφράζει τον πόθο και την προσμονή των φιλάθλων της Νέας Σαλαμίνας για επιστροφή στην πόλη τους, η οποία από το 1974 παραμένει μια πόλη-φάντασμα .
Η αίθουσα επισήμων του σταδίου ονομάζεται «Αίθουσα Νικής Γεωργίου», προς τιμή του Νική Γεωργίου, η προσφορά του οποίου μέσα από διάφορα πόστα και τρόπους κρίνεται ανεκτίμητη για το σωματείο.

Άλλες ομάδες

Το γήπεδο χρησιμοποιήθηκε κατά περιόδους ως έδρα άλλων ομάδων που αγωνίζονταν στα πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας, μετά από συμφωνία με τη Νέα Σαλαμίνα. Οι ομάδες αυτές ήταν η Αλκή Λάρνακας (2007-2008, 2008-2009) , η ΑΕΛ Λεμεσού (το 2001, για μικρό χρονικό διάστημα λόγω βελτιώσεων της δικής της έδρας) , ο Ερμής Αραδίππου (2010-2011, 2011-2012, 2013-2014, 2014-2015, 2015-2016, 2018-) και η Δόξα Κατωκοπιάς (2012-13) . Την περιόδο 2016-17 χρησιμοποιείται και από την Αλκή Ορόκλινη.
Σεμσιρουχσάρ Χατούν

Βιογραφία

Η Σεμσιρουχσάρ Χατούν γεννήθηκε ως Κιρκασιανή πριγκίπισσα και αρχικά ονομαζόταν Ροχάν. Ήταν κόρη του πρίγκιπα Καγιάκ Μπέη. Είχε επίσης έναν αδελφό, τον πρίγκιπα Σεπσούκ Μπέη. Ήταν μακρινή συγγενής του πρίγκιπα Ινάλ, και μέσω αυτού είχε συγγένεια με την Μαχιντεβράν Σουλτάν, σύζυγο του Σουλεϊμάν Α', με την Μαχφιρούζ Χατιτζέ Σουλτάν, σύζυγο του Αχμέτ Α΄ και με την Σατσμπαγλί Χατούν, σύζυγο του Ιμπραήμ Α΄.
Η Σεμσιρουχσάρ Χατούν απόλαυσε τα προνόμια ενός μέλους της Βασιλικής οικογένειας. Η Σεμσιρουχσάρ γέννησε μία κόρη, την Ρουκιγιέ Σουλτάν. Μετά το θάνατο του Μουράτ το 1595, το χαρέμι και τα άτομα που τον περιέβαλαν στάλθηκαν στο παλιό παλάτι αλλά η Σεμσιρουχσάρ Χατούν έμεινε στο παλάτι Τοπ Καπί μαζί με την Σαφιγιέ Σουλτάν, την πρώτη σύζυγο του Μουράτ Γ', η οποία έγινε Βαλιντέ Σουλτάν εφόσον ο γιος της Μωάμεθ Γ΄ ανέβηκε στον θρόνο. Η Σεμσιρουχσάρ έμεινε στο παλάτι Τοπ Καπί επειδή δεν είχε κανένα ενδιαφέρον για τις κρατικές υποθέσεις.
Η Σεμσιρουχσάρ Χατούν πέθανε το 1613 στην Κωνσταντινούπολη.
Σαντζάκι της Σόφιας

Ιστορία

Το Σαντζάκι της Σόφιας ιδρύθηκε περίπου το 1393, αρχικά είχε δύο ναχαγιέ : της Ζνεπόλιε, και της Βισόκ Znepolje και Visok. Πρώτος σαντζάκμπεης ήταν ο "Ίνσε Μπαλαμπάν" που αναφέρεται επίσης ως «κατακτητής της Σόφιας». Ένας από τους σαντζάκεμπεης ήταν και ο Μακόγκογκλου Αλί Μπέης μέλος γνωστής Οθωμανικής ο οποίος πέθανε το 1514.
Λίγο μετά την ίδρυση του σαντζάκιου η Σόφια έγινε η έδρα του Βιαλετίου της Ρωμυλίας. Αν και ο διοικητής του βιλαετίου της Ρωμυλίας σε πρώιμες περιόδους μερικές φορές έμεινε στη Μπίτολα η Σόφια επίσημα παρέμεινε η έδρα και το κέντρο του εγιαλετιού. Δεδομένου ότι ήταν έδρα του εγιαλετίου το Σαντζάκι της Σόφιας είχε το καθεστώς του Πασά Σαντζάκ (τουρκικά : Paşa Sancağı ), δηλαδή το κύριο σαντζάκι του εγιαλετίου.
Στο Σαντζάκι της Σόφιας καταγράφηκαν 50 τιμαριώτες για φορολογικούς σκοπούς το 1446 και το 1455, καθώς επίσης και το 1488/1489 και το 1491. Το 1520 το 6,1% περίπου του συνολικού αριθμού του πληθυσμού (25.910) του ήταν μουσουλμάνοι. Στο τέλος του 16ου και αρχές του 17ου αιώνα η Νις ανήκε στο Σαντζάκι της Σόφιας.
Στα τέλη του 18ου αιώνα ο αποστάτης Οσμάν Παζβάντογλου έκανε συχνές στο Σαντζάκι. Την περίοδο 1846-1864 στο Σαντζάκι της Σόφιας ανήκε στο Βιλαέτι της Νις, ενώ κατά την περίοδο 1864-1878 ανήκε στο Βιλαέτι του Δούναβη. Εκείνη φορά είχε τους εξής καζάδες: Σόφιας, Κουστεντίλ, Σαμάκοβ , Ντούνιτσα, Ράντομιρ, Ζλάτιτσα, Ορχανίε και Ντζουμάια .
Σταθμός Νομισματοκοπείο (Μετρό Αθήνας)

Υπόγειος χώρος στάθμευσης

Ο σταθμός διαθέτει ελεγχόμενο υπόγειο χώρο στάθμευσης συνολικής χωρητικότητας 604 θέσεων και 24ωρης λειτουργίας. Εκτείνεται σε τρία υπόγεια επίπεδα και συνδέεται απευθείας με τον χώρο επικυρώσεως εισιτηρίων μέσω υπόγειας διόδου. Παρέχει επίσης τη δυνατότητα ηλεκτρονικής πληροφόρησης για τις ελεύθερες θέσεις.

Σταθμός ανταπόκρισης με αστικά λεωφορεία

Πάνω από τον σταθμό του μετρό βρίσκεται ο σταθμός σνταπόκρισης με αστικά λεωφορεία ΟΑΣΑ, ο οποίος λειτουργεί από τον Ιούλιο του 2010. Στον σταθμό έχουν αφετηρία/τέρμα 10 λεωφορειακές γραμμές (304, 305, 308, 316, 406, 407) και διέρχονται άλλες 3 (A5, B5, Χ95). Ο σταθμός ανταπόκρισης διαθέτει ράμπες, κυλιόμενες σκάλες, ανελκυστήρες, καθώς και απευθείας υπόγεια σύνδεση με τον Σταθμό του Μετρό.
Γεώργιος Αναστασόπουλος (πολιτικός)

Βιογραφία

Γιος του Αναστασίου, γεννήθηκε το 1859 και πέθανε στην Αθήνα στις 16 Ιανουαρίου 1940, αφήνοντας δύο τέκνα, την Κλειώ και τον Αναστάσιο. Διαπρεπής δικηγόρος της εποχής του, ανέλαβε πολλές υποθέσεις που απασχόλησαν τις πρώτες σελίδες των εφημερίδων, ενώ οι  αγορεύσεις του στα Ποινικά Δικαστήρια, ήταν παροιμιώδεις.

Σταδιοδρομία

Διετέλεσε βουλευτής Μεγαρίδος (7/2/1899 έως 22/12/1904), Αττικοβοιωτίας (20/2/1905 έως 1/2/1906) και Αττικής (8/8/1910 έως 12/10/1910, 6/12/1915 έως 30/6/1917 και 1/11/1920 έως 21/9/1922).  

Υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους ρήτορες του ελληνικού κοινοβουλίου. Χαρακτηριστικό είναι το απόσπασμα από πρωτοσέλιδο της εφημερίδας ΕΜΠΡΟΣ στις 2 Νοεμβρίου 1902 : 
Δὲν εἶναι μόνη ἡ εὐγλωττία τοῦ ἀνδρός, ἧτις τὸν καθιστᾷ ἔν τῶν ἐπιφανεστάτων μελῶν τοῦ σώματος τῶν Ἑλλήνων δικηγόρων. Ἡ μεγάλη του ἐπιστημονικὴ καὶ ἐγκυκλοπαιδικὴ μόρφωσις, ἡ σπανία ὀξύτης τῆς ἀντιλήψεώς του, ἡ παρρησία μεθ᾿ ἣς ἐκφέρει τὰς γνώμας του, ἡ ἀκάθεκτος ὁρμὴ του εἰς τὰς ἐπιθέσεις του καὶ ἒν γένει ἡ χάρις τοῦ λόγου, ἡ ὁποία δὲν τοῦ λείπει ἐνίοτε καὶ εἰς τὰς τραγικωτάτας στιγμὰς τῶν ἀγορεύσεών του, ἐπὶ πᾶσι δὲ χαρακτῆρος ἀδαμάντινος, λάμψις καὶ καρδίας, παιδικὴ ἀγαθότης, ἐξασφάλισαν αὐτῷ  ὑπέροχον θέσιν μεταξὺ τῶν μελῶν τοῦ Κοινοβουλίου.
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2010

Τόπος

Σύμφωνα με αναθεωρημένους υπολογισμούς, το κόστος για τη διεξαγωγή του διαγωνισμού ήταν 211 εκατ. κορόνες Νορβηγίας (24 εκατ. €). Στις 3 Ιουλίου 2009 αποφασίστηκε να διεξαχθεί ο διαγωνισμός στην Telenor Arena, στον δήμο Bærum που είναι όμορος με το Όσλο.

Ημιτελικοί

Τριάντα τέσσερις χώρες έλαβαν μέρος συνολικά και στους δύο ημιτελικούς του διαγωνισμού. Η κλήρωση των χωρών που συμμετείχαν στους ημιτελικούς διεξήχθη στις 7 Φεβρουαρίου 2010, ενώ η κλήρωση για τη σειρά εμφάνισης των τραγουδιών έγινε στις 23 Μαρτίου 2010.

Η Γαλλία, η Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ισπανία (Big Four) και η περσινή νικήτρια Νορβηγία προκρίθηκαν απευθείας στον τελικό.

Βραβείο Μπάρμπαρα Ντεξ

Το χιουμοριστικό βραβείο Μπάρμπαρα Ντεξ για το χειρότερο ντύσιμο απονεμήθηκε από τον δικτυακό τόπο House of Eurovision στον Μίλαν Στάνκοβιτς από τη Σερβία, με το τραγούδι "Ovo je Balkan", σε σύνθεση του Γκόραν Μπρέγκοβιτς.

Περιστατικά

Η ερμηνεία του Ντανιέλ Ντίχες που εκπροσώπησε την Ισπανία διακόπηκε από έναν Καταλανό εισβολέα, τον Τζάουμε Μαρκέτ Κοτ, περισσότερο γνωστό ως Jimmy Jump. Η ερμηνεία συνεχίστηκε καθώς ο Μαρκέτ , φορώντας μια μπαρετίνα, ενώθηκε με τους χορευτές, όμως έφυγε μακριά όταν εμφανίστηκε στη σκηνή το προσωπικό ασφαλείας. Τελικά επιτράπηκε στην Ισπανία να ερμηνεύσει για δεύτερη φορά το τραγούδι της έπειτα από την είσοδο της Δανίας, που ήταν η 25η και τελευταία χώρα του τελικού.
Ιωάννης Φίλων

Βιογραφία

Ήταν πρόκριτος της Λιβαδειάς και από τους πρωτεργάτες της επανάστασης του 1821 στην Βοιωτία. Ήταν μυημένος στη Φιλική Εταιρεία και αναφέρεται ως αναφέρεται κόνσολος της επαρχίας Σαλώνων και Λιδωρικίου. Ο ίδιος μάλιστα με τη σειρά του μύησε άλλα μέλη στην Εταιρεία στα Ιωάννινα.
Στις 1 Απριλίου 1821, ο Ιωάννης Φίλων μαζί με τον Λάμπρο Νάκο, τον γιο του προκρίτου Νικόλαου Νάκου που μαζί με τον Ιωάννη Λογοθέτη ήταν όμηροι των Τούρκων στο κάστρο της πόλης, κήρυξαν την επανάσταση στην Λιβαδειά και στα γεγονότα της πολιορκίας της Λιβαδειάς. Μετά την κήρυξη της επανάστασης στην Στερεά Ελλάδα, σχηματίστηκε προσωρινή διοικητική αρχή, που ονομάστηκε Άρειος Πάγος της Ανατολικής Χέρσου Ελλάδας. Σε αυτήν ο Ιωάννης Φίλων ο συμμετείχε στην γερουσία ως πληρεξούσιος.
Γιος του ήταν ο Φίλων Φίλωνος, δήμαρχος, βουλευτής, υπουργός και πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων.
Μαρία Φαδρίκ

Ιστορία

Ο πατέρας της, το 1382, λίγο πριν πεθάνει και με προτροπή του Πέτρου Δ΄ της Αραγωνίας, την αρραβώνιασε με τον νεαρό γιό του στρατηγού Ροκαβέρτη. Σαν γαμήλιο δώρο ο Πέτρος Δ΄ είχε υποσχεθεί ισόβεια παραχώρηση του Σιδηρόκαστρου και της Λαμίας στον πατέρα Ροκαβέρη, τον οποίο θεωρούσε πολύ ικανό διοικητή για τις κτήσεις του. Εξάλλου η κομητεία αυτή βρισκόταν σε στρατηγική θέση άμυνας έναντι των Τούρκων, οι οποίοι βρισκόντουσαν μίας μέρας απόσταση από τις Νέες Πάτρες.
Πριν το φθινόπωρο του 1382, ο Ροκαβέρτης έφυγε από την Ελλάδα για να διεκδικήσει κτήσεις από την νεαρή βασίλισσα Μαρία στη Σικελία και ο αρραβώνας ακυρώθηκε. Στην ακύρωση του αρραβώνα συνέβαλε και ο Πέτρος Δ΄, που δεν υποστήριζε πλέον τον πατέρα Ροκαβέρτη, επειδή είχε ταχθεί με το μέρος του γιου του Ιωάννη Α΄ με τον οποίο είχε οικογενειακές διαφορές. 
Γύρω στις αρχές του 1385, Νέριο Α΄ Ατσαγιόλι πρότεινε στην μητέρα της να την αρραβωνιάσει με τον αδελφό της συζύγου του Πέτρο Σακαρένο φεουδάρχη στην Εύβοια.  Η χήρα κόμισσα Ελένη αρνήθηκε, λόγο της ανώτερης καταγωγής της από την οικογένεια των Κατακουζινών και την αρραβώνιασε με τον Σέρβο βασιλιά Στέφανο Δουσάν  που ήταν και κύριος της Θεσσαλίας. Ο αρραβώνας με τον Σέρβο προκάλεσε αντιδράσεις τόσο από τους Έλληνες, όσο και από τους Φράγκους των Σαλώνων και επικράτησε αναστάτωση. Ο Νέριο επωφελούμενος της αναστάτωσης επιτέθηκε στα Σάλωνα κι έπειτα στο Δουκάτο των Αθηνών, το οποίο και κατέλαβε ανακηρύσσοντας εαυτόν Δούκα. Η Μαρία μαζί με την μητέρα της Ελένη αντέταξαν ισχυρή άμυνα και κράτησαν την εξουσία τους στα Σάλωνα για 6 ακόμα έτη.
Η προίκα της την είχε κάνει περιζήτητη νύφη. Το 1387, ο νέος βασιλιάς της Ισπανίας Ιωάννης Α΄, γιος και διάδοχος του Πέτρου Δ΄, σε επιστολή του προς την μητέρα της, που αφορούσε το δουκάτο των Αθηνών εκτός των άλλων της προτείνει να ξαναρραβωνιάσει  την Μαρία με τον Ροκαβέρτη. Η Μαρία όμως ήταν ακόμα αρραβωνιασμένη με τον Σέρβο βασιλιά.
Το 1394 πέθανε η μητέρα της Ελένη και στις 20 Φεβρουαρίου της ίδιας χρονιάς η Μαρία παντρεύτηκε τον Βαγιαζίτ Α΄, πέθανε το επόμενο έτος (1395).
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Αλβανίας

Σύστημα διεξαγωγής

Στο πρωτάθλημα συμμετέχουν 12 ομάδες και η κάθε ομάδα αγωνίζεται από 3 αγώνες με την κάθε αντίπαλο της για το πρωτάθλημα. Η κλήρωση του πρωταθλήματος καθορίζει το ποια ομάδα θα αγωνιστεί σε 2 εντός έδρας παιχνίδια με την αντίπαλο της. Οι τρόποι βαθμολόγησης είναι με βάση τους κανονισμούς της FIFA (3 η νίκη, 1 η ισοπαλία, 0 η ήττα). Σε περίπτωση ισοβαθμίας υπερνικά η ομάδα η οποία έχει την καλύτερη διαφορά τερμάτων και την καλύτερη επίθεση.
Πρωταθλήτρια ομάδα ανακηρύσσεται αυτή η οποία στο τέλος της χρονιάς έχει τους περισσότερους βαθμούς. Οι πρώτες 3 ομάδες του πρωταθλήματος αποκτούν το δικαίωμά συμμετοχής στα Ευρωπαϊκά Κύπελλα. Η πρωταθλήτρια συμμετέχει στο ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ, στον δεύτερο προκριματικό γύρο, ενώ  οι άλλες δύο συμμετέχουν στο ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ, από τον πρώτο προκριματικό γύρο. Οι ομάδες που στο τέλος της χρονιάς βρίσκονται στις τελευταίες 2 θέσεις υποβιβάζονται στην 2η κατηγορία.

Λογότυπο

Το λογότυπο του πρωταθλήματος έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Κλεάνθης Αιγιαλείδης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στη Σκιάθο και ήταν διευθυντής στα Ταχυδρομεία.
Εξελέγη βουλευτής Σκοπέλου με το Λαϊκό Κόμμα, στις εκλογές του 1933, και Εύβοιας, με το Λ.Κ., στις εκλογές του 1935.
Ζέγια (Ρωσία)

Ιστορία

Ιδρύθηκε το 1879 ως Ζέϊσκι Σκλαντ (Зе́йский Склад σημαίνει. αποθήκη Ζέγια), και ήταν ένας οικισμός που βρίσκεται κοντά στα αποθέματα χρυσού στον ποταμό Ζέγια. Είχε πάνω από 5.000 κατοίκους το 1906 και δόθηκε καθεστώς πόλης με το όνομα Ζέγια-Πριστάν (Зе́я-При́стань σημαίνει λιμάνι της Ζέγια). Το 1913, το όνομα της απλοποιήθηκε σε Ζέγια.
Έγινε ένα από τα πιο σημαντικά κέντρα παραγωγής χρυσού στην Ρωσία, μέχρι το άνοιγμα της περιφέρειας Κολίμα την δεκαετία του 1930. 
Η κατασκευή του φράγματος Ζέγια, το 1964 έδωσε μια νέα περίοδο ανάπτυξης για την πόλη.
Φερμπερίτης

Εμφάνιση, παραγενέσεις

Ο φερμπερίτης απαντάται σε υδροθερμικές φλέβες υψηλών θερμοκρασιών, σε γρανιτικούς πηγματίτες ή εντός "greisen". Ενίοτε συναντάται και σε αλλούβιες αποθέσεις.
Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο σεελίτης, το τοπάζιο, ο φθορίτης, ο μαρκασίτης, ο σιδηροπυρίτης, ο αιματίτης και οι άστριοι.
Σχηματίζει παραμικτική σειρά με τον χυμπνερίτη (MnWO₄) ενώ ενίοτε εμφανίζει ασθενείς μαγνητικές ιδιότητες. Τα ενδιάμεσα μέλη φέρονται με την ονομασία βολφραμίτης.
Εμφανίζεται σε πολυάριθμα σημεία της Γης, όχι όμως σε εκμεταλλεύσιμες ποσότητες παντού. Αξιοσημείωτες εμφανίσεις του είναι στην Πορτογαλία (Panasqueira), στην Ισπανία (Αλμερία), στην Κορνουάλλη (Αγγλία) στη Σαξωνία (μεγάλοι κρύσταλλοι) και άλλες περιοχές της Γερμανίας, στη Γαλλία, στο Περού, στη Βολιβία, την Ουγκάντα, την Κίνα, τη Νότια Κορέα και τις Πολιτείες Κολοράντο, Αϊντάχο, Νέο Μεξικό και Καλιφόρνια των ΗΠΑ.
Δεν έχει αναφερθεί ύπαρξή του στην Ελλάδα.
Κομητείες της Βόρειας Ιρλανδίας

Περιοχές τοποτήρησης

Ένας Λόρδος Τοποτηρητής διορίζεται για καθεμία από τις κομητείες του Άντριμ, του Άρμα, του Ντάουν, του Φέρμανα, του Λόντοντερρυ και του Τάϊρον και για τις πόλεις του Μπέλφαστ και του Λόντοντερρυ
Μιχάλης Σινάκος

Νεανικά χρόνια

Ο Μιχάλης Σινάκος γεννήθηκε το 1897 στην Επανομή Θεσσαλονίκης από ευκατάστατη αγροτική οικογένεια και ήταν και ο ίδιος αγρότης. Από τα μαθητικά του χρόνια εντάχθηκε στην ΟΚΝΕ, ενώ παράλληλα ασχολήθηκε με το αγροτικό συνδικαλιστικό κίνημα και έγινε πρόεδρος της Ομοσπονδίας Γεωργικών Συνεταιρισμών Μακεδονίας. Εντάχθηκε αργότερα στο ΚΚΕ και αρχικά ήταν χαμηλόβαθμο στέλεχος.

Στην ηγεσία του ΚΚΕ

Το 1931 μετά την καθαίρεση της ΚΕ του ΚΚΕ από την Κομμουνιστική Διεθνή λόγω της φραξιονιστικής πάλης χωρίς αρχές, προωθήθηκε στην ηγεσία του κόμματος και έγινε μέλος της ΚΕ τον Γενάρη του 1934 στην 6η Ολομέλεια του ΚΚΕ. Τον Μάρτιο του 1934 στο 5ο Συνέδριο του ΚΚΕ επικυρώθηκε η εκλογή του στην ΚΕ του κόμματος, ενώ τον Δεκέμβριο του 1935 στο 6ο Συνέδριο του ΚΚΕ εκλέχθηκε πάλι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής. Ο Σινάκος πήγε στη Μόσχα και φοίτησε στις κομματικές σχολές ΚUTV. 
Στο έβδομο συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς στη Μόσχα (25 Ιουλίου - 21 Αυγούστου 1935) ο Σινάκος μετείχε στην αντιπροσωπεία του ΚΚΕ μαζί με τους Στέλιο Σκλάβαινα, Γιάννη Ιωαννίδη, Γιάννη Μιχαηλίδη, Μιχάλη Τυρίμο, Δημήτρη Σακαρέλο, Νίκο Πλουμπίδη και Ανδρέα Τσίπα.
Ο Σινάκος εκλέχθηκε βουλευτής Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ στις εκλογές του 1936 με τη συμμαχία του Παλλαϊκού Μετώπου. Στα αιματηρά γεγονότα τον Μάη του 1936 στη Θεσσαλονίκη έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο.
Όλα αυτά τα χρόνια μέχρι τη σύλληψή του, τον Αύγουστο του 1936, ήταν στην ηγετική ομάδα του Νίκου Ζαχαριάδη που καθοδηγούσε το ΚΚΕ.

Δικτατορία Μεταξά - Κατοχή - Αντίσταση

Από τις πρώτες κιόλας μέρες που εγκαθιδρύθηκε η Δικτατορία του Μεταξά ο Σινάκος συνελήφθηκε από την Ασφάλεια μαζί με εκατοντάδες άλλα άτομα. Κρατήθηκε σε διάφορα μέρη και τελικά φυλακίστηκε στο Στρατόπεδο Κρατουμένων Κομμουνιστών Ακροναυπλίας. Εκεί ήταν στην ηγεσία της καθοδήγησης μαζί με τους Ιωαννίδη, Θέο, Βερβέρη και Τσίπα. Στη διάρκεια της κατοχής μεταφέρθηκε σε άλλες φυλακές, κατάφερε να αποδράσει στα τέλη του 1943, να ενταχθεί στο ΕΑΜ και στο γραφείο Μακεδονίας-Θράκης του ΚΚΕ. 
Το 1944 εκλέχτηκε εθνοσύμβουλος Θεσσαλονίκης της ΠΕΕΑ (Πολιτικής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης).

Εμφύλιος πόλεμος και μετά τον εμφύλιο

Στην περίοδο του εμφυλίου πολέμου ήταν μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και είχε εγκατασταθεί με την ηγεσία του κόμματος στο Γράμμο. Μετά την ήττα του ΔΣΕ τον Αύγουστο του 1949, εγκαταστάθηκε σαν πολιτικός πρόσφυγας στη Ρουμανία. Συνέχισε να βρίσκεται στην ηγεσία του ΚΚΕ μέχρι το 8ο Συνέδριο το 1961, ενώ το 10ο συνέδριο του ΚΚΕ το 1967 τον εξέλεξε βετεράνο του κόμματος. Όλα αυτά τα χρόνια ζούσε ως πολιτικός πρόσφυγας στις ανατολικές χώρες, επαναπατρίστηκε το 1976 και εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη.
Απεβίωσε τρία χρόνια μετά τον επαναπατρισμό του, στις 13 Νοεμβρίου 1979 και τάφηκε στο νεκροταφείο της Επανομής.