Fairey Albacore

Σχεδιασμός και ανάπτυξη

Το Albacore σχεδιάστηκε για να καλύψει την Απαίτηση S.41/36 του Υπουργείου Αεροπορίας, που προέβλεπε την κατασκευή τριθέσιου τορπιλοπλάνου-αναγνωριστικού προς αντικατάσταση του Swordfish. To νέο αεροσκάφος μπορούσε επίσης να χρησιμοποιηθεί σαν βομβαρδιστικό κάθετης εφόρμησης. Είχε ισχυρότερο κινητήρα και ήταν πιο προηγμένο από το Swordfish. Το κόκπιτ του ήταν κλειστό και θερμαινόμενο.
Τα δύο πρωτότυπα δοκιμών πραγματοποίησαν την πρώτη τους πτήση στις 12 Δεκεμβρίου 1938 και η παραγωγή των πρώτων 98 αεροσκαφών ξεκίνησε το 1939.
Τα πρώιμα Albacore προωθούνταν από κινητήρες Bristol Taurus II, ενώ αργότερα αξιοποιήθηκε ο ισχυρότερος Taurus XII. Κατά την διάρκεια δοκιμών με τον Taurus τον Φεβρουάριο του 1940, το τορπιλοπλάνο έφτασε σε μέγιστη ταχύτητα 258 km/h σε ύψος 1.463 m, ενώ μετέφερε τέσσερις βόμβες βυθού. Χωρίς αυτές έφτασε σε ταχύτητα των 277 km/h.

Επιχειρησιακή ιστορία

Το No. 826 Σμήνος της Ναυτικής Αεροπορίας συγκροτήθηκε τον Μάρτιο του 1940 ειδικά για να δοκιμασθεί και να αξιολογηθεί σε επιχειρησιακές συνθήκες το νέο τορπιλοπλάνο. Κατά την διάρκεια του 1940 τα Albacore χρησιμοποιήθηκαν σε αποστολές προσβολής εχθρικών πλοίων σε λιμένες και στο κανάλι της Μάγχης. Τα πρώτα Σμήνη επί αεροπλανοφόρου που παρέλαβαν Albacore ήταν τα Νο. 826 και Νο. 829 στο HMS Formidable. Οι επιχειρήσεις ξεκίνησαν το Νοέμβριο του 1940, όμως αρχικά υπήρχαν ζητήματα αξιοπιστίας του κινητήρα Taurus. Σταδιακά η κατάσταση βελτιώθηκε και τα Albacore έφτασαν στα ίδια επίπεδα επίπεδα ετοιμότητας με τα Swordfish. Το νέο τορπιλοπλάνο παρέμεινε παρ'όλα αυτά λιγότερο δημοφιλές στα πληρώματα από το Swordifh, διότι δεν ήταν τόσο ευέλικτο.
Συνολικά 15 Σμήνη πρώτης γραμμής της Fleet Air Arm εξοπλίστηκαν με Albacore και χρησιμοποιήθηκαν εκτενώς στο Θέατρο επιχειρήσεων Μεσογείου και τον Ατλαντικό. Ο ρόλος τους ήταν πολύ σημαντικός στην αποτυχημένη Επιδρομή στο Πετσαμο και το Κιρκενε τον Ιούλιο του 1941, στη ναυμαχία του Ταινάρου, την δεύτερη μάχη του Ελ Αλαμέιν και κατά τις αποβάσεις σε Σικελία και Σαλέρνο. Από το Σεπτέμβριο του 1941 μέχρι τα τέλη Ιουνίου 1943 το Νο. 828 Σμήνος διατηρούσε Albacore στην Μάλτα για την προσβολή ιταλικών νηοπομπών και παράκτιων στόχων στην Σικελία.
Στις 9 Μαρτίου 1942, δώδεκα Albacore απονηώθηκαν από το αεροπλανοφόρο HMS Victorious για να χτυπήσει το θωρηκτό Tirpitz κοντά στο Νάρβικ. Παρά τις γενναίες προσπάθειες τορπιλισμού του, το μεγάλο γερμανικό πλοίο δεν υπέστη πλήγματα. Αντιθέτως δύο από τα βρετανικά αεροσκάφη καταρρίφθηκαν και αρκετά ακόμα επέστρεψαν με σημαντικές ζημιές.
Το 1943 ξεκίνησε η σταδιακή αντικατάσταση των Albacore από τα Barracuda. Το Νο. 841 Σμήνος ήταν ο τελευταίος σχηματισμός που διατήρησε τον τύπο, μέχρι τα τέλη του 1943.
Η RAF αξιοποίησε μικρό αριθμό τέτοιων αεροσκαφών, εντάσσοντας τα στο Νο. 36 Σμήνος της στην Σιγκαπούρη. Όσα από αυτά επιβίωσαν των σκληρών μαχών, πέρασαν στην κατοχή των Ιαπώνων τον Μάρτιο του 1942. Το 1943 εξοπλίστηκε με Albacore το Νο. 415 Σμήνος της Βασιλικής Καναδικής Αεροπορίας (RCAF). Αυτά μεταφέρθηκαν στο Νο. 119 Σμήνος της και παρέμειναν επιχειρησιακά με αυτό μέχρι τον Ιούλιο του 1944. Στις αρχές του 1945 αντικαταστάθηκαν από Swordfish Mk.III εξοπλισμένα με ανθυποβρυχιακό ραντάρ, τα οποία και διατήρησαν μέχρι και το τέλος του πολέμου.

Διασωζόμενα αεροσκάφη

Σήμερα διασώζτεαι μονάχα ένα Albacore, το οποίο εκτίθεται στο Μουσείο Ναυτικής Αεροπορίας (Fleet Air Arm Museum). Κατασκευάστηκε από κομμάτια δύο διαφορετικών αεροσκαφών, τα οποία συνετρίβησαν και ανακτήθηκαν.