google/wiki40b huggingface dataset:
Νίκος Νικολάου (ζωγράφος)

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1909 στην Ύδρα αλλά μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η οικογένεια του μετακόμισε στην Αθήνα και εγκαταστάθηκε στην Πλάκα. Το 1929, ο Νικολάου έγινε δεκτός στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, όπου σπούδασε ζωγραφική με δασκάλους τον Ουμβέρτο Αργυρό και τον Κωνσταντίνο Παρθένη. 
Στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών γνώρισε την πρώτη του σύζυγο και τον ζωγράφο Γιάννη Μόραλη, με τον οποίο δημιούργησε μακροχρόνια φιλία. Παρουσίασε τα πρώτα του έργα το 1932 στην έκθεση των μαθητών της Σχολής Καλών Τεχνών. Το 1935 έγινε μέλος της ομάδας «Ελεύθεροι Καλλιτέχναι» και συμμετείχε σε έκθεση που οργανώθηκε στον Παρνασσό. Παρέα με τον Μόραλη, το 1937 έφυγε για να συνεχίσει τις σπουδές του στο Παρίσι και στην Ρώμη. Ο πόλεμος του 1940 τον ανάγκασε να διακόψει τις σπουδές του και να επιστρέψει στην Αθήνα.

Μετά τον πόλεμο, ο Νικολάου αφοσιώθηκε στην ζωγραφική.  Συμμετείχε στην ίδρυση και τις εκθέσεις της ομάδας «Αρμός» και το 1947 πραγματοποίησε την πρώτη ατομική του έκθεση στην αίθουσα τέχνης «Ρόμβος». Από το 1949 ανέλαβε να φιλοτεχνήσει τοιχογραφίες με την τεχνική της νωπογραφίας σε διάφορα δημόσια κτίρια, μεταξύ των οποίων στην Πάντειο Σχολή (σημερινό Πάντειο Πανεπιστήμιο).
Από το 1954 συνεργάστηκε με το Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν, για το οποίο δημιούργησε σκηνικά και κοστούμια για πολλές παραστάσεις. Το 1964 εγκαταστάθηκε στην Αίγινα μαζί με τη σύζυγο του Αγγέλα Ζουμπουλάκη, και το σπίτι του εκεί έγινε τακτικός τόπος συνάντησης φιλότεχνων και διανοούμενων. Την ίδια χρονιά, εκλέχτηκε τακτικός καθηγητής σχεδίου στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, όπου δίδαξε για μία δεκαετία διατελώντας και διευθυντής της μέσα στα χρόνια της Δικτατορίας. Υπήρξε συνεργάτης του περιοδικού Νέα Εστία.
Κατά την δεκαετία του 1970, ο Νικολάου άρχισε να ζωγραφίζει με τον δικό του μοναδικό τρόπο θαλασσινά βότσαλα. Ταυτοχρόνως ασχολήθηκε με την χαρακτική και με την εικονογράφηση βιβλίων. Ασχολήθηκε επίσης με τη γλυπτική, αλλά αυτή παραμένει η λιγότερο γνωστή πλευρά του έργου του.
Πέθανε στην Αθήνα το 1986. Λίγο μετά τον θάνατό του, κυκλοφόρησε το μοναδικό του βιβλίο που τιτλοφορείται Η περιπέτεια της γραμμής στην τέχνη (Αθήνα 1986). 
Έργα του Νίκου Νικολάου έχουν παρουσιαστεί σε πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Το 1936 και το 1964 εκπροσώπησε την Ελλάδα στην Μπιενάλε της Βενετίας και το 1957 στην Μπιενάλε του Σάο Πάολο. 
Το 1991 πραγματοποιήθηκε έκθεση έργων του στην Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας. Την άνοιξη του 2005, το Μουσείο Μπενάκη διοργάνωσε μεγάλη αναδρομική έκθεση με έργα του Νικολάου. Η ίδια έκθεση μεταφέρθηκε λίγο αργότερα από το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού στο Βερολίνο.

Δυο λόγια για το έργο του

Οι πίνακές του — ιδιαιτέρως τα γυμνά και οι προσωπογραφίες — συνδυάζουν το σύγχρονο εξπρεσιονισμό με την αρχαία ελληνική και αιγυπτιακή παράδοση, την αγγειογραφία και τα Φαγιούμ. Παρομοίως λιτές και εκφραστικές είναι  και οι τοπιογραφίες του. Ο ίδιος έχει γράψει σχετικά: «Τη φύση την είδα μέσα από μια ιδέα που σχημάτισα βλέποντας τους Έλληνες.
Ασφαλιστικός Όμιλος Generali

Σήμα

Το αρχικό σήμα της εταιρίας ήταν ο δικέφαλος αετός των Αψβούργων, ο οποίος υιοθετήθηκε από την εταιρία το 1833. Το 1848 μαζί με την αλλαγή της ονομασίας έγινε και αλλαγή στο σήμα της Assicurazioni Generali με την υιοθέτηση του λιονταριού του Αγίου Μάρκου, συμβόλου για αιώνες της Δημοκρατίας της Βενετίας. Το λιοντάρι παραμένει έκτοτε το σήμα της εταιρίας, με κατά καιρούς μικρές διακοσμητικές μεταβολές.

Ιστορία

Η Assicurazioni Generali ιδρύθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 1831 στην Τεργέστη, το σπουδαιότερο λιμάνι της αυτοκρατορίας της Αυστροουγγαρίας ως Assicurazioni  Generali Austro-Italiche και αναπτύχθηκε κυρίως στο χώρο της Ιταλίας και της Κεντρικής Ευρώπης. Λόγω πολιτικών εξελίξεων, το 1848 αφαίρεσε το Austro-Italiche από την ονομασία της και άλλαξε το σήμα της ώστε να δοθεί μεγαλύτερη έμφαση στον ιταλικό χαρακτήρα της.
Πλέον η Generali απλώνεται σε διάφορα πεδία δράσης στις χώρες της Ευρώπης και της Ασίας και δευτερευόντως στη Λατινική Αμερική. Στο παρελθόν οι εργασίες του ομίλου απλώνονταν επίσης στις Η.Π.Α. Στην Ιερουσαλήμ, το κτήριο που στέγασε το παράρτημα της εταιρίας στη Μέση Ανατολή από το 1935 ως το 1946 αποτελεί αξιοθέατο της πόλης.
Θυγατρικές της Assicurazioni Generali είναι οι Genertellife, Alleanza Assicurazioni, Generali Italia και Banca Generali.

Χορηγίες

Ο Όμιλος Generali είναι χορηγός της εθνικής ομάδας βόλεϊ της Γαλλίας, της γαλλικής ομοσπονδίας βόλεϊ, της Ducati Corse  και διαφόρων μη κερδοσκοπικών οργανισμών, όπως η Εταιρία Προστασία Σπαστικών, οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα, τα Παιδικά Χωριά SOS και το Χαμόγελο του Παιδιού. Επίσης διοργανώνει ποικίλες δράσεις όπως εθελοντικές αιμοδοσίες και ενέργειες σχετικές με την ανακύκλωση.
Το 2010 ο όμιλος εγκαινίασε πρόγραμμα για την ενεργή προώθηση της κουλτούρας της βιωσιμότητας στον αθλητικό χώρο.
Αναστάσιος Βαφειάδης

Βιογραφία

Κατά τον Κωνσταντίνο Βακαλόπουλο, ο τόπος γέννησης του Βαφειάδη είναι η πόλη του Μοναστηρίου.
Η ηλεκτρονική Βιβλιοθήκη Πανδέκτης αναφέρει σαν γενέτειρά του το χωριό Μεγάροβο, δυτικά του Μοναστηρίου.
Ως φοιτητής στην Αθήνα ο  Βαφειάδης εισήλθε στους επαναστατικούς κύκλους. Στενός φίλος του ήταν ο Ζήσης Σωτηρίου, παλαίμαχος αγωνιστής της Επανάστασης του 1821. 
Σωτηρίου και Βαφειάδης προσχώρησαν στην «Ελληνική Λεγεώνα», με την οποία πήγαν  εθελοντές στην Ιταλία και πήραν μέρος στις μάχες εναντίον των Αυστριακών, στο πλευρό  του Τζουζέπε Γκαριμπάλντι.
Ο Έλληνας ερευνητής Χρήστος Λάζος αναφέρει τον Βαφειάδη ως συμμετέχοντα στη Σικελική εκστρατεία του Γκαριμπάλντι και στη μάχη της Καλαταφήμι (Calatafimi), το Μάιο του 1860.
Στα απομνημονεύματά του, ο Σ. Μαλάκης γράφει ότι συνάντησε τον Βαφειάδη την 21η Ιουνίου του ίδιου έτους στο Λιβόρνο, αναμένοντα τον Σωτηρίου για να ξαναπάνε εθελοντές στον Γκαριμπάλντι, στο Ασπρομόντε (Aspromonte).
Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, οι Έλληνες γαριβαλδινοί έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση των επαναστατικών ιδεών στη χώρα.
Το 1866, με την έναρξη μιας άλλης εξέγερσης του Κρητικού λαού, ο Αναστάσιος Βαφειάδης οργάνωσε στην Αθήνα σώμα εθελοντών, το οποίο πήγε για  ενίσχυση στο επαναστατημένο νησί. Ο Αναστάσιος Βαφειάδης σκοτώθηκε  στην αιματηρή μάχη του  Βαφέ, 12 Οκτωβρίου, 1866.
Shokolad Menta Mastik

Οι Chocolate, Menta, Mastik (Εβραϊκά: שוקולד מנטה מסטיק, μετάφραση: Σοκολάτα, Μέντα, Μαστίχα) ήταν ένα Ισραηλίτικο μουσικό γυναικείο τρίο, που ενέργησαν τη δεκαετία του 1970  που αποτελούταν από τις Γιαρντένα Αράζι, Ρούθι Χόλτζμαν και είτε την Τάμι Αζάρια ή τη Λέα Λουπάτιν. Και οι τρεις υπηρέτησαν στις Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις ως μέλος του Nahal Ensemble. Το τρίο ερμήνευε και στο Ισραήλ και στο εξωτερικό, ειδικότερα μετά τη συμμετοχή τους στην Eurovision του 1976 στη Χάγη με το "Emor Shalom". Η Λέα Λουπάτιν αργότερα συνεργάστηκε με του νικητές της Eurovision Milk and Honey, αφού αντικατέστησε τη Γκάλι Ατάρι στο να ερμηνεύει το νικητήριο κομμάτι της Eurovision του 1979 "Hallelujah" σε ζωντανές συναυλίες, συμπεριλαμβάνοντας το πρόγραμμα του 1981 Songs of Europe. Η Λουπάτιν αργότερα ήταν στα φωνητικά για την Γιαρντένα Αράζι όταν συμμετείχε στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 1988.
Αγροτική Περιοχή Αρούσα

Μεταφορές

Ο ασφαλτοστρωμένος οδικός Κορμός T2 από την Καμάνγκα (Kamanga) στα σύνορα της Κένυα, προς το Μόσι (Moshi) και ο ασφαλτοστρωμένος οδικός Κορμός T5 από το Μπαμπάτι (Babati) προς την Αρούσα, διέρχονται μέσα από την Αγροτική Επαρχία Αρούσα (Arusha Rural District).

Διοικητικές υποδιαιρέσεις

Από το 2012, η Αστική Επαρχία Αρούσα (Arusha Urban District) διαιρείται διοικητικά σε 21 Τμήματα.
Σκάνδεια

Η Σκάνδεια ήταν μια πόλη στο νησί των Κυθήρων. Μερικές φορές θεωρείται μέρος της αρχαίας Λακωνίας. Η Σκάνδεια βρισκόταν στην ακτή και αναφέρεται από τον Όμηρο στην Ιλιάδα. Ο Θουκυδίδης, στην αναφορά της κατάκτησης των Κυθήρων από τον Νικία, αναφέρει το τοπωνύμιο Σκάνδεια. Ο Νικίας επιτέθηκε στο νησί με 60 τριήρεις. Δέκα τριήρεις κατέλαβαν την Σκάνδεια με επίθεση στην ακτή της πόλης (ἡ ἐπὶ θαλάσσῃ πόλις, Σκάνδεια καλουμένη).
Η περιοχή βρίσκεται κοντά στη σύγχρονη Παλαιόπολη.
Εθνικό Νομισματοκοπείο Αιγίνης

Το Εθνικό Νομισματοκοπείο στην Αίγινα ήταν το ίδρυμα που εξέδιδε το επίσημο νόμισμα της Ελληνικής Πολιτείας, τους φοίνικες, από το 1828 μέχρι το 1833 κατά τη θητεία του κυβερνήτη της Ελλάδας Ιωάννη Καποδίστρια.

Προετοιμασία για νομισματοκοπείο

Η τριμελής Αντικυβερνητική Επιτροπή που είχε συσταθεί από την Γ΄ Εθνοσυνέλευση στην Τροιζήνα στις αρχές Απριλίου 1827, προώθησε στη Βουλή αναφορά του Δ. Κ. Βυζαντίου στην οποία πρότεινε να συσταθεί νομισματοκοπεί­ο, έχοντας ήδη βρει τον σφραγιδοποιό Αναγνώστη Λιναρδόπουλο, στην Αίγινα. Η συνέλευση δεν προχώρησε στην υλοποίηση της δημιουργίας του νομισματοκοπείου, αναμένοντας την άφιξη του Καποδίστρια.

Ίδρυση - διοίκηση

Ο Καποδίστριας έφτασε στο Ναύπλιο στις 18 Ιανουαρίου 1828 και τέσσερις μέρες αργότερα πήγε στην Αίγινα, πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους. Λίγες ημέρες μετά, στις 27 Ιανουαρίου 1828, ο Αλέξανδρος Κοντόσταυλος εισηγήθηκε τη δημιουργία νομισματοκοπείου, το οποίο ιδρύθηκε με το ψήφισμα Ζ’ της 31ης Ιουλίου 1829, της Δ’ Εθνικής των Ελλήνων Συνέλευσης του Άργους, οπότε κόπηκαν και τα πρώτα νομίσματα στο νομισματοκοπείο της Αίγινας. Το μηχάνημα κοπής νομισμάτων έφερε από την Μάλτα ο Καποδίστριας, ο οποίος το ανακάλυψε εκεί σε αχρηστία από την εποχή των Ιωαννιτών Ιπποτών. Ο Κοντόσταυλος διορίστηκε έφορος στο νομισματοκοπείο, αλλά λόγω φημών περί καταχρήσεων ο Κυβερνήτης τον έπαυσε από τα καθήκοντά του το 1830 και στη θέση του διορίστηκε έφορος ο Αλέξιος Λουκόπουλος στις 7 Μαΐου 1830. Παρέλαβε από τον Κοντόσταβλο στις 19 και 20 Μαΐου. Ο Λουκόπουλος παρέμεινε στο Νομισματοκοπείο μέχρι τις 6 Μαϊου 1832 οπότε παρέδωσε τη διοίκηση στον Νικόλαο Λεβίδη.
Η θέση του νομισματοκοπείου δεν είναι γνωστή. Αν και κάποιες πηγές αναφέρουν ότι το νομισματοκοπείο στεγαζόταν στην κατοικία του Κυβερνήτη, αυτό δεν είναι δυνατό γιατί η χύτευση απαιτεί χρήση φωτιάς και υψηλών θερμοκρασιών (δηλαδή την ύπαρξη χυτηρίου) κάτι που δεν μπορούσε να γίνει στο Κυβερνείο. Πιθανολογείται όμως ότι εκεί ήταν τα γραφεία και οι χώροι φύλαξης.
Το Νομισματοκοπείο μεταφέρθηκε από την Αίγινα στην Αθήνα το 1833 και άρχισε να λειτουργεί ως Βασιλικό Νομισματοκοπείο και Σφραγιστήριο.
Δέλτα Ηλειακού Πηνειού

Το δέλτα του Πηνειού της Ηλείας είναι μια μεγάλη περιοχή, φυσικός υδροβιότοπος σπουδαίας σημασίας, στις ακτές της Ηλείας που προστατεύεται από το διεθνή πρόγραμμα "Φύση 2000" (Natura 2000 - GR2330003). Οι εκβολές του Πηνειού, που λέγονται και "Μπούκα Παλαιοχωρίου" από το κοντινό Παλαιοχώρι, είναι στον Χελωνίτη κόλπο βορειοδυτικά της Γαστούνης.
Στην αρχαιότητα οι εκβολές του ήταν νοτιότερα στον κόλπο της Κυλλήνης, οι παραλίες είναι αμμώδεις και όπως και στις εκβολές του Αλφειού λόγω των ισχυρών θαλάσσιων ρευμάτων και των ανέμων δημιουργούνται Θίνες. Αποτέλεσμα αυτών των δυνάμεων είναι η Λιμνοθάλασσα Κοτυχίου και η αποξηραμένη σήμερα Λίμνη Γκογκόνια στην Μυρσίνη που δημιουργήθηκε στο σημείο που έκβαλε στην αρχαιότητα ο Πηνειός. Στο δέλτα υπάρχει τεχνητό δάσος που δημιουργήθηκε από την τοπική κοινότητα την δεκαετία του 50.
Τμήμα του δέλτα είναι τρεις παραλίες, το Παλούκι που έχει κι αλιευτικό καταφύγιο, η γλύφα και η θίνες που περιβάλλονται από δάσος.
Δημήτριος Μπόσδας

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1905 στην Αθήνα. Ήταν γιος του συμβολαιογράφου Αθηνών, Βασιλείου Δ. Μπόσδα. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών. Έπειτα έκανε σπουδές στο εξωτερικό (Γερμανία). Άσκησε τη δικηγορία στην Αθήνα.

Νομάρχης Σάμου

Διορίστηκε για πρώτη φορά νομάρχης το 1949 και τοποθετήθηκε στη Σάμο. Τον Μάιο του 1950 εισηγήθηκε σε συνέδριο νομαρχών το θέμα του μηχανικού εξοπλισμού των διοικητικών υπηρεσιών με γνώμονα την εύρυθμη λειτουργία των νομαρχιών.

Νομάρχης Πιερίας

Μετά τη Σάμο διορίστηκε Νομάρχης Πιερίας. Στις 31 Μαρτίου 1953 έφτασε στην Κατερίνη και ανέλαβε τα καθήκοντά του. Αποχώρησε από την Πιερία το 1954 και τον διαδέχθηκε ως νομάρχης ο Θεμιστοκλής Μπάλλας.
Ο Δημήτριος Β. Μπόσδας συνταξιοδοτήθηκε ως δικηγόρος. Πέθανε σε ηλικία 92 ετών στις 2 Ιουλίου 1997 και η κηδεία του έγινε από τον ιερό ναό του Αγίου Λαζάρου του Α΄ Νεκροταφείου Αθηνών, στις 4 Ιουλίου.
Εγιαλέτι

Το εγιαλέτι (οθωμανικά τουρκικά: ایالت‎, προφέρεται: [ejaːlet]), επίσης γνωστό ως μπεηλερμπεηλίκι ή πασαλίκι, αποτελούσε πρωταρχική διοικητική διαίρεση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το εγιαλέτι υποδιαιρούνταν σε περιοχές που ονομάζονταν λιβάδες ή σαντζάκια, κάθε ένα από τα οποία ήταν υπό την ευθύνη ενός πασά, μιρά-λιρά ή σαντζάκμπεη. Αυτές οι επαρχίες ονομάζονταν συνήθως πασαλίκια από τους Ευρωπαίους. Ο πασάς λειτουργούσε με εξουσίες απόλυτης κυβέρνησης στην επαρχία του, ήταν ο επικεφαλής τόσο των στρατιωτικών και οικονομικών τμημάτων, όσο και της αστυνομίας και της ποινικής δικαιοσύνης.
Από το 1453 έως τις αρχές του δέκατου ένατου αιώνα, η οθωμανική τοπική διακυβέρνηση ήταν χαλαρά δομημένη. Η αυτοκρατορία διαιρέθηκε αρχικά σε επαρχίες που ονομάζονταν εγιαλέτια, υπό την προεδρία ενός πασά τριών ουρών (φτερά που φέρουν το τελετουργικό προσωπικό του κρατικού αξιωματούχου). Ο Μεγάλος Βεζίρης ήταν υπεύθυνος για τον ορισμό όλων των υψηλών αξιωματούχων του κράτους, τόσο στην πρωτεύουσα όσο και στις επαρχίες. Μεταξύ 1861 και 1866, τα εγιαλέτια καταργήθηκαν, και το έδαφος διαιρέθηκε για διοικητικούς σκοπούς σε βιλαέτια.

Ονομασίες

Ο όρος εγιαλέτι μερικές φορές μεταφράζεται ως επαρχία ή κυβερνείο. Ανάλογα με το επίπεδο του κυβερνήτη, μερικές φορές ήταν γνωστά και ως πασαλίκια (με κυβερνήτη πασά), μπεηλερμπεηλίκια (με κυβερνήτη μπέη ή μπεηλέρμπεη) και καπουδανλίκια (με κυβερνήτη καπουδάν). Το πασαλίκι είναι η αφηρημένη λέξη που προέρχεται από τον πασά, που υποδηλώνει την ποιότητα, το αξίωμα ή τη δικαιοδοσία ενός πασά ή του εδάφους που διαχειρίζεται. Σε ευρωπαϊκές πηγές, η λέξη «πασαλίκι» αναφερόταν γενικά στα εγιαλέτια. Ο όρος «εγιαλέτι» άρχισε να εφαρμόζεται στη μεγαλύτερη διοικητική μονάδα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αντί του μπεηλερμπεηλικίου από το 1590 και μετά και συνέχισε να χρησιμοποιείται μέχρι το 1867.
Game Boy

Το Game Boy (ιαπωνικά: ゲームボーイ, Χέπμπορν: Gēmu Bōi) είναι φορητή κονσόλα 8-bit, της εταιρείας βιντεοπαιχνιδιών Nintendo. Κυκλοφόρησε πρώτη φορά στην Ιαπωνία στις 21 Απριλίου του 1989, στην Βόρεια Αμερική στις 31 Ιουλίου του 1989 και στην Ευρώπη στις 28 Σεπτεμβρίου του 1990. Στη νότια Ασία είναι γνωστό ως Tata Game Boy.

Εμπορική πορεία

Αν και η στάνταρ έκδοσή του είχε απλοϊκά και ασπρόμαυρα γραφικά σε πράσινη οθόνη, η ανταγωνιστική τιμή πώλησης, το καλό μάρκετινγκ και η μεγάλη γκάμα παιχνιδιών που προσέφερε, συνέβαλαν στο να γίνει το Game Boy η κονσόλα η κονσόλα με τις υψηλότερες πωλήσεις, μέχρι που προσπεράστηκε από το DS και το PlayStation 2. Οι συνολικές πωλήσεις του, μαζί με αυτές του μικρότερων διαστάσεων Game Boy Pocket και του έγχρωμου Game Boy Color, έφτασαν τα 118,69 εκατομμύρια. Από αυτά, τα 32,47 εκατομμύρια πωλήθηκαν στην Ιαπωνία, τα 44,06 εκατομμύρια στην Aμερική και τα 42,16 εκατομμύρια στα άλλα κράτη.
Έντουαρντ Σόμερσετ, 2ος μαρκήσιος του Γούστερ

Υπηρεσίες στον Κάρολο Α΄

Ο Έντουαρντ Σόμερσετ μεγάλωσε στο Μονμουθσάιρ σαν Καθολικός, φοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ και έγινε Μάστερ των Τεχνών (1627). Την ίδια εποχή ήταν ένας από τους πλουσιότερους λόρδους στην Αγγλία, χρησιμοποίησε τα χρήματα του αρχικά στις ευρεσιτεχνίες του και αργότερα χρηματοδότησε τον βασιλιά Κάρολο Α΄ για τις στρατιωτικές του υπηρεσίες όταν ξέσπασε ο Αγγλικός εμφύλιος πόλεμος. Υποστήριξε τον βασιλιά στην Ουαλία με ένα ιππικό σώμα αλλά η εκστρατεία του στην δυτική Αγγλία δεν πήγε καλά. Οι δυνάμεις 2.000 ανδρών στρατοπέδευσαν ύστερα από έναν μήνα στο Χίγκναμ έξω από το Γκλόστερ, τον Μάιο του 1463 ο Ερμπέρ τους εγκατέλειψε για να συναντήσει τον βασιλιά στην Οξφόρδη. Την περίοδο της απουσίας του ο στρατός του παραδόθηκε χωρίς μάχη και έμεινε γνωστός ως "Στρατός των Μανιταριών". Ο βασιλιάς ωστόσο του έδωσε ανταμοιβές για τις υπηρεσίες του (1644), δημιούργησε την κομητεία του Γκλάμοργκαν και την βαρονία των Μπωφόρ του Κάλντεκοτ. Τα γράμματα περιείχαν ατέλειες γι'αυτό οι τίτλοι δεν αναγνωρίστηκαν πριν την Αποκατάσταση.
Απεστάλη στην Ιρλανδία για να κλείσει ειρήνη με μεγάλη μυστικότητα για λογαριασμό του βασιλιά, υποστήριξε θερμά τους Καθολικούς αποκαλύπτοντας και για τον εαυτό του ότι ήταν πιστός Καθολικός. Αντικαταστάθηκε, έγινε πιστός σύμμαχος του ιερέα Τζιοβάννι Μπατίστα Ρινουτσίνι και υποψήφιος αντικαταστάτης του βασιλικού αρχηγού Τζέιμς Μπάτλερ του Όρμοντ. Τα σχέδια του να στείλει Ιρλανδικά στρατεύματα στην Αγγλία αποκαλύφτηκαν και ο ίδιος δραπέτευσε στην Γαλλία με τον Τζορτζ Λέιμπουρν (1593 - 1677).[8] Το 1646 διαδέχθηκε τον πατέρα του στην μαρκησία του Γούστερ.

Εφευρέσεις

Εξορίστηκε στο Παρίσι (1649) αλλά ύστερα από 4 χρόνια επέστρεψε στην Αγγλία (1653), κατηγορήθηκε για εσχάτη προδοσία και φυλακίστηκε στον Πύργο του Λονδίνου αλλά αργότερα συγχωρέθηκε από το Συμβούλιο της Επικρατείας και ελευθερώθηκε (1654). Την ίδια χρονιά ξεκίνησε να ασχολείται με τις ερασιτεχνικές εφευρέσεις, άφησε το σπίτι του στο Βόξχωλ στον Γερμανό τεχνικό Κάσπαρ Κάλτχοφ για να εργαστεί. Εγκατέλειψε στην συνέχεια την πολιτική και δεν αναζήτησε άλλους τίτλους ευγένειας. Το 1655 δημοσιοποίησε ένα βιβλίο που περιγράφει περισσότερες από 100 εφευρέσεις. Η σημαντικότερη περιγράφεται σαν μηχανή με νερό με βάση το βαρέλι ενός κανονιού, έγινε διάσημη και θεωρείται από όλους σαν πρόδρομος της ατμομηχανής.
Ο Σαμουέλ Σορμπιέρ επισκέφτηκε το εργαστήρι του Σόμερσετ στο Βόξχωλ και έμεινε εντυπωσιασμένος με την υδραυλική μηχανή που όπως περιγράφει "πετάει τέσσερα μεγάλα βαρέλια νερού σε ύψος σαράντα ποδιών με την δύναμη μόνο ενός ανθρώπου". Ο Κόζιμο ντε Μέντιτσι, δούκας της Τοσκάνης όταν τον επισκέφτηκε (1669) έδωσε παρόμοια περιγραφή αλλά ο Ρόμπερτ Χουκ την χαρακτήρισε σαν "μια από τις πιο αιματηρές απάτες".
Ο Έντουαρντ ζήτησε όταν πεθάνει να ταφεί μαζί με την μηχανή αλλά σε 200 χρόνια (1861) ο Βικτοριανός συλλέκτης Μπέννετ Γότκροφτ (1803 - 1979) από το Επιστημονικό Μουσείο του Λονδίνου αποφάσισε να ανοίξει τον θόλο της εκκλησίας του Ραγκλάν για να βρει το πρωτότυπο της μηχανής.
Ο συλλέκτης τελικά δεν βρήκε τίποτα και επέστρεψε με ένα από τα δάκτυλα του Έντουαρντ.
Fallen Angel

Τραγούδια

1. Woman of the Night (Box, Lawton, Kerslake) - 4:07

2. Falling in Love (Hensley) - 2:59

3. One More Night (Last Farewell) (Hensley) - 3:35

4. Put Your Lvin' On Me (Lawton) - 4:08

5. Come Back to Me (Kerslake, Hensley) - 4:22

6. Whad'ya Say (Hensley) - 3:41

7. Save It (Bolder, McDonald) - 3:33

8. Love or Nothing (Hensley) - 3:02

9. I'm Alive (Lawton) - 4:18

10. Fallen Angel (Hensley) - 4:51

Μέλη των Uriah Heep

Το "Fallen Angel" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Τζον Λότον - φωνητικά
Μικ Μποξ - κιθάρα
Κεν Χένσλεϊ - πλήκτρα
Τρέβορ Μπόλντερ - μπάσο
Λι Κέρσλεηκ - τύμπανα
Στέφαν Σταμπόλοφ

Σχέσεις με την Ελλάδα

Ο πρώτος που οραματίσθηκε μια συμμαχία των χριστιανικών κρατών του Αίμου κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ήταν ο Έλληνας πρωθυπουργός Χαρίλαος Τρικούπης (1890), ο οποίος επισκέφτηκε γι' αυτόν ακριβώς το λόγο τον Σταμπούλωφ το 1891 στη Σόφια. Μόλις την επομένη όμως της αναχώρησης του Έλληνα πρωθυπουργού, ο Σταμπούλωφ έσπευσε στη Κωνσταντινούπολη, ζητώντας ακρόαση από τον Σουλτάνο, προκειμένου να του μεταφέρει την ελληνική πρόταση ως «μεγάλη είδηση». Έτσι θα τύχαινε ευμενέστερες παροχές, με συνέπεια να δημιουργηθεί έντονο διπλωματικό θέμα κατά της Ελλάδος.
Αργότερα, το όραμα εκείνο το πέτυχε ο Ε. Βενιζέλος, μετά και από τη διπλωματική παρουσία του τότε διαδόχου Κωνσταντίνου στη Σόφια, εκπροσωπώντας επίσημα την Ελλάδα, στις εορτές προς τιμή του διαδόχου της Βουλγαρίας Μπόρις (Φεβρουάριος του 1912).
Γυναικείοι Αγώνες Πανιωνίου 1928

Οι Γ΄ Γυναικείοι Αθλητικοί Αγώνες του Πανιωνίου διεξήχθησαν την Κυριακή 21 Οκτωβρίου 1928, στο Παναθηναϊκό Στάδιο, το πρωί της δεύτερης ημέρας των "τρισυλλογικών ομαδικών αγώνων εφήβων" που συνδιοργάνωσε με την ΑΕΚ και τον Α.Ο. Παλαιού Φαλήρου.   Δεδομένου πως δεν υπήρχε ακόμα κάποια επίσημη διοργάνωση γυναικείου στίβου οι αγώνες αυτοί αποτέλεσαν ένα άτυπο γυναικείο πρωτάθλημα, τουλάχιστον για την Αθήνα, διότι το έτος αυτό αναφέρονται οι πρώτοι γυναικείοι αγώνες στη Θεσσαλονίκη.

Η Επιτροπή Γυναικείου Αθλητισμού του ΣΕΓΑΣ

Αλλά το σημαντικότερο γεγονός του 1928 για το γυναικείο στίβο ήταν η ίδρυση της Επιτροπής Γυναικείου Αθλητισμού στον ΣΕΓΑΣ, έπειτα από εισήγηση του προέδρου του Πανιωνίου Δημητρού Δάλλα, ο οποίος ορίστηκε και πρόεδρος της Επιτροπής. Η συγκρότηση της επιτροπής ολοκληρώθηκε στις αρχές Νοεμβρίου 1928 και τα υπόλοιπα μέλη της ήταν οι Γιαννούλης, Μιχ. Χρυσάφης, Π. Χριστόπουλος, Γ. Τρυπάνης, Θεσπιάς Δημητριάδου, Ισμήνη Χατζηκωνσταντίνου.
Εκτός από την "Γ.Α.Ε. Άρτεμις" του Παρθεναγωγείου Θεσσαλονίκης ιδρύονται και στην Αθήνα δύο γυναικεία σωματεία: ο "Αθλητικός Όμιλος Νεανίδων" από την Ισμ. Χατζηκωνσταντίνου και "Γυμναστικός Όμιλος Ελληνίδων" από τη Θεσπ. Δημητριάδου. Επίσης, γυναικείο αθλητικό αγωνιστικό τμήμα είχαν το "Διδασκαλείο Γυμναστικής", το Κολλέγιο Αθηνών και η "Χριστιανική Ένωσις Νεανίδων" (Χ.Ε.Ν.).
Σταδικά και άλλοι σύλλογοι δημιουργούν γυναικείο τμήμα στίβου, όπως ο Α.Ο. Παλαιού Φαλήρου και ο Θερμαϊκός Θεσσαλονίκης ή άλλων αθλημάτων, όπως βόλεϊ: Ακοάχ Θεσσαλονίκης, Άρης Θεσσαλονίκης, Ηρακλής Θεσσαλονίκης, Παμμακεδονικός, ΧΕΝ Θεσσαλονίκης, Μακαμπή Θεσσαλονίκης, Μέγας Αλέξανδρος Θεσσαλονίκης και ποδηλασίας: ΑΕΚ Θεσσαλονίκης και Μακεδονικός Αστήρ.
Κρατικός Αερολιμένας Λάρισας «Θεσσαλία»

Ιστορικό

Η Αεροπορική Βάση Λάρισας, αποτελεί το πρώτο οργανωμένο «Πολεμικό Αεροπορικό Συγκρότημα» που λειτούργησε στην Ελλάδα. Η ιστορία του αρχίζει με την προσγείωση σ΄ αυτό του πρώτου ελληνικού αεροσκάφους με την επωνυμία «Δαίδαλος» στις 29 Σεπτεμβρίου 1912. Την προσγείωση αυτή λίγες μέρες αργότερα ακολούθησε η πρώτη αποστολή τακτικής αναγνώρισης στον κόσμο, που πραγματοποιήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 1912]], στην περιοχή της Ελασσόνας. Το 1928, συγκροτήθηκε το Β΄ Σύνταγμα αεροπλάνων Λάρισας και τέσσερα χρόνια αργότερα συγκροτείται η 2η Σμηναρχία Λάρισας, μετά την ανεξαρτητοποίηση του Κλάδου της Αεροπορίας. Το 1934, το Πολεμικό Αεροπορικό Συγκρότημα μετονομάζεται σε Αεροπορική Βάση Λάρισας και το 1951, εμφανίζεται για πρώτη φορά η ονομασία 110 Πτέρυγα Μάχης. Το επόμενο έτος ιδρύεται η 337 Μοίρα, η οποία επιχειρώντας με αεροσκάφη F-84G γίνεται η πρώτη Μοίρα με αεριωθούμενα αεροσκάφη. Το 1953, πραγματοποιείται η μεταστάθμευση στη Λάρισα των Μοιρών 338 και 339, με αεροσκάφη F- 84G, πρακτική που θα επαναληφθεί το επόμενο έτος με τη μεταστάθμευση του Σμήνους Τακτικής Αναγνώρισης, προερχόμενου από την 112 Πτέρυγα Μάχης, με τροποποιημένα F-84G, τα οποία έφεραν φωτομηχανές.
Το 1966, ιδρύθηκε η 342 Μοίρα Δίωξης Βομβαρδισμού, η οποία επιχειρούσε με αεροσκάφη F-84F και το 1969 μετονομάζεται σε 344 Μοίρα Δίωξης Βομβαρδισμού. Η 344 Μοίρα Δίωξης Βομβαρδισμού θα παραμείνει στην Αεροπορική Βάση Λάρισας μέχρι και το 1977, οπότε και θα αναστείλει τη λειτουργία της. Το 1967, ιδρύεται στη Λάρισα και η 349 Μοίρα Αναχαίτισης Ημέρας, εξοπλισμένη με αεροσκάφη F/RF-5A/B, η οποία θα παραμείνει εκεί μέχρι το 1975, οπότε και θα μετασταθμεύσει στην 111 Πτέρυγα Μάχης στη Νέα Αγχίαλο. Το 1977 προστίθενται στην Αεροπορική Βάση Λάρισας, αεροσκάφη τύπου A-7H. Το 1987, η 349 Μοίρα Αναχαίτισης Ημέρας επιστρέφει και πάλι στην 110 Πτέρυγα Μάχης, για να παραμείνει εκεί μέχρι και το 1997, οπότε και ανέστειλε την λειτουργία της. Το 1998, ξεκινά η ένταξη των F-4 SRA στη δύναμη της 337 Μοίρας Παντός Καιρού, η οποία επιχειρεί με το ρόλο της αναχαίτισης μέχρι και το 2005, όπου αναστέλλεται η λειτουργία της λόγω απόσυρσης των F-4E SRA. Το Μάιο του 2006, η 337 Μοίρα επανεργοποιείται με αεροσκάφη τύπου F-16 BLK 52+.