google/wiki40b huggingface dataset:
Semovente da 75/34

Το Semovente da 75/34 ήταν ιταλικό αυτοκινούμενο πυροβόλο το οποίο αναπτύχθηκε και χρησιμοποιήθηκε επιχειρησιακά στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Βασιζόταν στο σασί του μέσου άρματος μάχης M15/42 και ήταν οπλισμένο με πυροβόλο L/34 των 75 mm. Τα 75/34 χρησιμοποιήθηκαν στην άμυνα της Ρώμης το 1943 και αργότερα από τους Γερμανούς στην βόρεια Ιταλία και τα Βαλκάνια. Συνολικά κατασκευάστηκαν 141 οχήματα.

Σχεδιασμός και ανάπτυξη

Έπειτα από την επιτυχημένη χρήση των Semovente da 75/18, ελήφθη η απόφαση ανάπτυξης αυτοκινούμενου πυροβόλου με καλύτερο κύριο οπλισμό προκειμένου να ενισχυθούν οι αντιαρματικές ικανότητες του όλου συστήματος. Αναπτύχθηκαν κάποια πρωτότυπα με βάση το σασί του άρματος M14/41 και το πυροβόλο L/32 των 75 mm, όμως η παραγωγή νέων αυτοκινούμενων πυροβόλων ξεκίνησε μόλις την άνοιξη του 1943, με το πυροβόλο L/34 των 75 mm (ίδιο με του άρματος Carro Armato P 40) και βάση το σασί του M15/42. Περίπου 60 ολοκληρώθηκαν πριν από την ιταλική συνθηκολόγηση το 1943.
Παρόλο που ο σχεδιασμός του οχήματος έγινε με βάση την εμπειρία από το προηγούμενο Semovente, υπήρχαν ορισμένες διαφορές: η εμπρόσθια θωράκιση αποτελούνταν από μία πλάκα πάχους 42 mm αντί για δύο ενωμένες των 21 mm, ενώ είχαν γίνει και κατάλληλες τροποποιήσεις για την τοποθέτηση του μεγαλύτερου κύριου πυροβόλου. Το Semovente da 75/34 διέθετε τον ίδιο πετρελαιοκινητήρα των 192 HP που αξιοποιούνταν και στο M15/42, χάρη στον οποίο μπορούσε να φτάσει την μέγιστη ταχύτητα των 38,4 km/h.

Επιχειρησιακή ιστορία

Η χρήση των πυροβόλων από τον Ιταλικό Βασιλικό Στρατό ήταν βραχύβια και περιορίστηκε στην αποτυχημένη άμυνα της Ρώμης (8–10 Σεπτεμβρίου 1943). Μετά από την συνθηκολόγηση οι Γερμανοί κατέλαβαν και αξιοποίησαν τα περισσότερα Semovente στην Ιταλία και τα Βαλκάνια, ενώ υπό την εποπτεία τους ολοκληρώθηκαν 80 ακόμη οχήματα.
Λουδοβίκος του Λουξεμβούργου

Βιογραφία

Ήταν ο τρίτος γιος του Ιωάννη κυρίου του Μπωβουάρ και της Μαργαρίτας των Ανγκιάν, κόρης και κληρονόμου του Λουδοβίκου κόμη του Μπριέν και τιτουλάριου δούκα των Αθηνών.
Το 1436 εξελέγη αρχιεπίσκοπος του Ρουέν. Στον Εκατονταετή Πόλεμο, όπως και ο αδελφός του Ιωάννης Β΄ κόμης του Λινύ, ήταν με το μέρος των Άγγλων. Όσο η Γάλλοι κέρδιζαν, η θέση του αποδυναμωνόταν και η ζωή του γινόταν επισφαλής. Ο Ερρίκος Γ΄ Λάνκαστερ της Αγγλίας αποφάσισε το 1437 να του δώσει την επιτροπεία (in commendam) της επισκοπής του Ίλυ (Ely) (στο Καντέρμπουρυ), η οποία, αν και από τις μικρότερες, ήταν η 5η σε έσοδα επισκοπή. Δεν γνωρίζουμε αν την επισκέφθηκε· απεβίωσε το 1443. Ο Κάρολος Ζ΄ Βαλουά της Γαλλίας κατέλαβε τη Ρουέν το 1449.
Περικλής Κακούσης

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Κακούσης γεννήθηκε το 1879 και καταγόταν από την Αίγινα. Ήταν βραχύσωμος και γεροδεμένος και ασχολήθηκε με την άρση βαρών, επειδή από μικρός λόγω φτώχειας υποχρεώθηκε να ασχοληθεί με χειρωνακτικές εργασίες. Δεν είχε καλή τεχνική αλλά είχε τεράτιες δυνατότητές. Ήταν αθλητής του Πανελληνίου και το 1904 αποφάσισε να λάβει μέρος στην Ολυμπιάδα καλύπτοντας εν μέρει ο ίδιος τα έξοδα, διότι σκόπευε να παραμείνει μόνιμα εκεί. Κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο αγώνισμα της άρσης βαρών με δύο χέρια, σηκώνοντας 111,67 κιλά (246 λίβρες), 27 περισσότερα από το δεύτερο αθλητή. Οι 246 λίβρες αποτελούσαν παγκόσμιο ρεκόρ (4 ουγγιές πάνω από το προηγούμενο). Μετά τη νίκη του παρέμεινε μόνιμα στις ΗΠΑ ως μετανάστης και ασχολήθηκε με την επαγγελματική πάλη και άλλες εργασίες. 
Το 1905 όταν και βρισκόταν στις ΗΠΑ προσκάλεσε σε αγώνα πυγμαχίας τον αμερικανό πυγμάχο Ντζιμ Σήαρ αλλά ο προγραματισμένος αγώνας στην Νέα Υόρκη αναβλήθηκε. Τελικά κανονίστηκε νέα συνάντηση στην Φιλαδέλφεια στο δημαρχείο της πόλης. Ο Κακούσης έχασε μετά από έναν συγκλονιστικό αγώνα στον δεύτερο γύρο με νοκ άουτ.
Το 1906 ήρθε στους μεσοολυμπιακούς και πήρε την έκτη θέση, στο ίδιο αγώνισμα με 121,50 κ. έλαβε μέρος και στην ελληνική δισκοβολία, αλλά δεν προκρίθηκε στον τελικό. Είναι χαρακτηριστικό ότι δεν θέλησε να εγγραφεί ποτέ σε αμερικανινκό σύλλογο, αν και είχε προτάσεις. Δήλωνε πάντα αθλητής του Πανελληνίου Γ.Σ. Προς τιμήν του και προς τιμήν του Τόφαλου, η Ελληνική Ομοσπονδία Άρσης Βαρών διοργανώνει το διεθνές τουρνουά "Τόφαλος-Κακούσης".
Στην Ολυμπιάδα του 1904 μετείχε και στην εθνική ομάδα της διελκυστίνδας, που ουσιαστικά ήταν η ομάδα του Πανελλήνιου, που κατέλαβε την 5η θέση.
Δήμος Νέας Αρτάκης

Διοικητικές μεταβολές

Ο Δήμος συστάθηκε το 1989 και προήλθε από την αναγνώριση της κοινότητας Νέας Αρτάκης σε Δήμο. Η κοινότητα είχε συσταθεί το 1924 αρχικά με την ονομασία κοινότητα Βατώντας ενώ από το 1933 μετονομάστηκε σε κοινότητα Νέας Αρτάκης. Μέσα στα όρια της κοινότητας εντάχθηκαν εκτός από τη Νέα Αρτάκη και οι οικισμοί Καλύβια και Τριάδα οι οποίοι αργότερα καταργήθηκαν καθώς συνενώθηκαν με το πολεοδομικό συγκρότημα της Νέας Αρτάκης. Η κοινότητα αναγνωρίστηκε σε δήμο το 1989. Ο δήμος παρέμεινε αμετάβλητος με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας και καταργήθηκε το με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης, την 1η Ιανουαρίου 2011, οπότε και εντάχθηκε στον νέο δήμο Χαλκιδέων.
Γαρδενίτσα Λακωνίας

Μνημεία ευρύτερης περιοχής

1. Δίστηλος σταυροειδής τρουλαίος ναός του Σωτήρα Γαρδενίτσας του 11ου αιώνα  με το ιδιότυπο προστώο στη δυτική πλευρά του. Γεωγραφικές Συντεταγμένες 36°31'48.92"Β και 22°23'55.31 = "https://www.facebook.com/pg/Gardenitsa.Mani/photos/?tab=album&album_id=1595654777351780 
2.  Δίκογχος ναός του Αγίου Πέτρου Γαρδενίτσας=https://www.facebook.com/pg/Gardenitsa.Mani/photos/?tab=album&album_id=1595648207352437
3. Ιερός Ναός του Αγίου Ιωάννη Θεολόγου(11ου.αι) στη θέση :Αγιάννηδες της Κάτω Γαρδενίτσας=https://www.facebook.com/pg/Gardenitsa.Mani/photos/?tab=album&album_id=1595563054027619
4. Ιερός Ναός της Άγιας Μαριάς στη Κάτω Γαρδενίτσα.=https://www.facebook.com/pg/Gardenitsa.Mani/photos/?tab=album&album_id=1595652237352034
5. Αγιος Δημήτρης στην  Άνω Γαρδενίτσα=https://www.facebook.com/pg/Gardenitsa.Mani/photos/?tab=album&album_id=1595613724022552
6  Βάραθρο-σπήλαιο Χαραμπός Γαρδενίτσας
7.Παλιό Χειροκίνητο Ελαιοτριβείο Οικογένειας Μιχαήλ.Λ.Γεωργόπουλου(1910-1992) στη Κάτω Γαρδενίτσα.

Προσωπικότητες από την Γαρδενίτσα

• Γιάννης Κουράκος (γεννηθής 1956) Ανεξάρτητος Βουλευτής Β' Πειραιά. Κατάγεται από την Γαρδενίτσα.
Άγιος Δημήτριος Πάτρας

Ο Άγιος Δημήτριος  είναι συνοικία της Πάτρας, από τις παλαιότερες της πόλης, η οποία οφείλει το όνομά της στον ομώνυμο ναό. Βρίσκεται στη λεγόμενη Άνω Πόλη και πλησίον του κέντρου της Πάτρας. Συνορεύει με τις συνοικίες Κρητικά, Μαρούδα, Αγία Αικατερίνη και Ταμπάχανα. Κεντρική πλατεία της συνοικίας είναι η "Πλατεία Ομονοίας" (επίσημη ονομασία: "Πλατεία Παπαδιαμαντόπουλου").

Ιστορία

Αναφέρονται ο ναός και η συνοικία ήδη από το 1668, ενώ σε έγγραφο του 1713 αναφέρεται και με την ονομασία "στα Καλύβια". Τοπωνύμιο "βασιλικό" αναφέρεται στη συνοικία και στο σημείο όπου βρισκόταν η οικία του επισκόπου, στην οποία έμεινε και ο Παλαιών Πατρών Γερμανός Γ΄ κατά την θητεία του ως Αρχιεπίσκοπος Παλαιών Πατρών. Σύμφωνα με τον Τριανταφύλλου, η ονομασία "στα Καλύβια" δείχνει νέα γειτονιά που δημιουργήθηκε στη συνοικία, ίσως και εγκατάσταση προσφύγων πριν το 1821. 
Το όνομα προέρχεται από τον ομώνυμο ναό. Ο ναός του Αγίου Δημητρίου το 1819 έγινε μητροπολιτικός με 4 εφημέριους και δίπλα σε αυτόν βρισκόταν και η επισκοπική κατοικία. Ο ναός αυτός και η επισκοπική κατοικία γκρεμίστηκαν για να χτιστεί ο σημερινός, μεγαλύτερος σε έκταση, που εγκαινιάστηκε στις 16 Μαρτίου 1880 από τον επίσκοπο Ιθάκης Γαβριήλ.
Μπροστά από την κεντρική είσοδο του ναού διερχόταν ανώνυμη οδός αρχικά, που αργότερα της δόθηκε το όνομα οδός Αγίου Δημητρίου το 1852.
Στον Άγιο Δημήτριο βρισκόταν η οικία και το κατάστημα του έμπορου και αγωνιστή της Επαναστάσεως του 1821 Ιωάννη Παπαδιαμαντόπουλου  . Από το σπίτι του ξεκίνησε στις 21 Μαρτίου 1821 ο ξεσηκωμός των Πατρινών και εκεί έγινε, στην Πάτρα, η πρώτη μάχη του αγώνα, όταν οι Τούρκοι επιχείρησαν να το καταλάβουν ανεπιτυχώς.

Αθλητισμός

Την συνοικία έχει έδρα ο Α.Ο. Άγιος Δημήτριος Πατρών με τμήμα ποδοσφαίρου και συμμετοχή στην Γ΄εθνική κατηγορία. Παλαιότερα υπήρχε και ο Α.Ο. Ομόνοια, επίσης με ποδοσφαιρικό τμήμα, που σήμερα είναι ανενεργός.
Μίλος Σάκοτα

Καριέρα

Ο Μίλος Σάκοτα έχει αγωνιστεί στις ομάδες του Ιωνικού Νέας Φιλαδέλφειας, του Αιγάλεω, της Νήαρ Ηστ, του Απόλλωνα Λεμεσού, του Άρη, της ΤΣΣΚΑ Σόφιας, της Ολυμπιάδας Πατρών, του Αρκαδικού, της Α.Ε. Λιβαδειάς,της Α.Ε. Σαντορίνης. Την περίοδο 2017–18 αγωνίζεται στη Γ΄ Εθνική για τον Λοκρό Αταλάντης.
Έχει αγωνιστεί στην διοργάνωση του ULEB Cup την σεζόν 2003-04 με την ομάδα του Ιωνικού Νέας Φιλαδέλφειας.
Από το 2015, δραστηριοποιείται στον τομέα της προπονητικής, όντας βοηθός του πατέρα του στην ομάδα της ΑΕΚ.
Αναστάσιος Μεταξάς

Βιογραφικά στοιχεία

Ήταν ο αρχιτέκτονας που σχεδίασε και κατασκεύασε το σκοπευτήριο της Καλλιθέας, στο οποίο έγιναν τα αγωνίσματα της σκοποβολής στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1896 και της Μεσολυμπιάδας του 1906. Σε δικά του σχέδια αναμορφώθηκε το Παναθηναϊκό στάδιο από τον Γ. Αβέρωφ. Επίσης σε δικά του αρχιτεκτονικά σχέδια επεκτάθηκαν ή αναμορφώθηκαν πολλά ιστορικά κτίρια στην Αθήνα, όπως το Μουσείο Μπενάκη, το σημερινό Προεδρικό Μέγαρο  και άλλα. 
Δικά του ήταν τα σχέδια του Αιγινήτειου νοσοκομείου, του νοσοκομείου Συγγρού και του Αρεταίειου. Επίσης έκανε τα σχέδια του ιερού ναού Αγίου Δημητρίου του Φαλήρου, τα μέγαρα της Ιονικής και Λαϊκής Τράπεζας, της Σιβιτανιδείου σχολής και της  Α.Σ.Ο.Ε.Ε, του Βασιλικού θεάτρου, του Υπουργείου Συγκοινωνιών, του Αρσάκειου Πατρών, του Δικαστικού Μεγάρου Αργοστολίου, και άλλα πολλά.
Διατελούσε αρχιτέκτων των ανακτόρων επί βασιλείας των Γεώργιου Α', του Κωνσταντίνου ΙΒ' και του Γεώργιου Β'.
Ήταν λάτρης της σκοποβολής, αθλητής του Πειραϊκού συνδέσμου, και συμμετείχε σε 4 Ολυμπιακούς αγώνες. Στους Α' Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 ήταν 4ος στη βολή από 300 μέτρα, και επίσης 4ος με στρατιωτικό τουφέκι από 200 μέτρα. Στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1906 ήταν δεύτερος και αργυρός Ολυμπιονίκης στο τραπ σε διπλό στόχο από 14 μέτρα, ενώ συμμετείχε σε άλλα 8 αγωνίσματα της σκοποβολής χωρίς επιτυχία. Στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1908 στο Λονδίνο ήταν τρίτος και χάλκινος ολυμπιονίκης στη βολή κατά πήλινων δίσκων με 57 βαθμούς. Τελευταία του συμμετοχή στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1912 στην Στοκχόλμη, όπου συμμετείχε σε δύο αγωνίσματα με καλύτερη διάκριση την 6η θέση στη βολή κατά πήλινων δίσκων.
Έγινε τιμητικά γερουσιαστής Αττικοβοιωτίας και όταν αυτό το σώμα διαλύθηκε, εξελέγη βουλευτής Αττικοβοιωτίας.
Αγαπούσε το κυνήγι, το οποίο απολάμβανε συχνά και μάλιστα, λόγω των γνώσεών του, χρησίμευε πολλές φορές σαν σύμβουλος υπουργών σε θέματα σχετικά με τη θήρα.
Πέθανε σε ηλικία 76 ετών, ύστερα από τριήμερη γρίπη στις 28 Ιανουαρίου 1937.

Τιμές

Το 1939 στον εξωτερικό τοίχο του Παναθηναϊκού Σταδίου τοποθετήθηκε αναμνηστική μεταλλική πλάκα απεικονίζουσα τη μορφή του Αναστασίου Μεταξά, που είχε πραγματοποιήσει την αναμαρμάρωση τού Σταδίου. Τα αποκαλυπτήρια της εντοιχισμένης πλάκας έγιναν την Κυριακή 4 Ιουνίου 1939, στο περιθώριο των Πανελληνίων Αγώνων Στίβου Γυναικών, παρουσία  υψηλών επισήμων, όπως ο Διάδοχος του Ελληνικού θρόνου Παύλος, των πολιτικών, αθλητικών και στρατιωτικών αρχών, των συγγενών του και πλήθους κόσμου.
Ο Κόκκινος Κύκλος

Πλοκή

Ένας πρώην κατάδικος αρχικλέφτης, ο Κορέ (Αλέν Ντελόν), και ένας διαβόητος δραπέτης, ο Βογκέλ (Τζιάν Μαρία Βολοντέ), που ξεφεύγει από την επιτήρηση του Επιθεωρητή Ματεΐ (Μπουρβίλ), συναντιόνται και αποφασίζουν να κάνουν μια ληστεία σε κοσμηματοπωλείο του Παρισιού, με τη βοήθεια ενός αλκοολικού πρώην μπάτσου, του Ζανσέν (Υβ Μοντάν).
Η Συνέντευξη

Υπόθεση

Ο Ντέιβ Σκάιλαρκ (Τζέιμς Φράνκο), παρουσιαστής του τηλεοπτικού προγράμματος Σκάιλαρκ Απόψε (Skylark Tonight), λαμβάνει συνεντεύξεις από διάσημες προσωπικότητες για προσωπικά τους θέματα. Όταν ο Ντέιβ και το επιτελείο της εκπομπής του εόρτασαν το 1.000ο επεισόδιο της εκπομπής τους, ανακάλυψαν ότι ο ηγέτης της Βόρειας Κορέας Κιμ Γιονγκ Ουν (Ράνταλ Παρκ) είναι οπαδός του προγράμματός τους, προτρέποντας έτσι τον παραγωγό του Ααρών Ράποπορτ (Σεθ Ρόγκεν) για να κανονίσει μια συνέντευξη μαζί του. Ο Άαρον ταξιδεύει στην αγροτική Κίνα για να λάβει οδηγίες από την Σουκ (Νταϊάνα Μπανγκ), αξιωματούχο της Βόρειας Κορέας, και ο Ντέιβ αποδέχεται την πραγματοποίηση της συνέντευξης. Πριν από το ταξίδι τους, ωστόσο, θα στρατολογηθούν από την CIA για να δολοφονήσουν τον Βορειοκορεάτη ηγέτη.
Αλβέρτος Β΄ του Ναμύρ

Βιογραφία

Διαδέχθηκε τον μεγαλύτερο αδελφό του Ροβέρτο Β΄ του Ναμύρ. Το 1037 συμμετείχε σε πόλεμο εναντίον του Εύδη Β΄ του Μπλουά που επιζητούσε να δημιουργήσει ένα βασίλειο ανάμεσα στην Γαλλία και την Γερμανία. Το 1046 υποστήριξε τον αυτοκράτορα Ερρίκο Γ΄ στην διαμάχη του με τους Γοδεφρείδο Γ΄ της Κάτω Λωρραίνης και Βαλδουίνο Ε΄ της Φλάνδρας. 
Ίδρυσε στο Ναμύρ τον καθεδρικό ναό του Σαιν Άλμπαν (1047).
Οι Διαβολογυναίκες (ταινία)

Πλοκή ταινίας

Δύο γυναίκες , η  σύζυγος Κριστίνα (Βέρα Κλουζό) κι η ερωμένη Νικόλ (Σιμόν Σινιορέ), αποφασίζουν να δολοφονήσουν τον άντρα που έχει κάνει δύσκολη τη ζωή τους.
O Μισέλ (Πολ Μορίς), ένας αντιπαθητικός, και δεσποτικός άντρας, συμπεριφέρεται  με τέτοιο απαράδεκτο τρόπο που η δολοφονία του μοιάζει απόλυτα αιτιολογημένη. 
Το σχολείο του οποίου είναι ιδιοκτήτης και διευθυντής έχει  ολιγοήμερες διακοπές, τις οποίες εκμεταλλεύονται  οι δύο γυναίκες για να εφαρμόσουν το σχέδιό τους. Τον παρασύρουν στην ιδιωτική κατοικία της Νικόλ όπου τον δολοφονούν, ποτίζοντάς τον με υπνωτικό και  πνίγοντας τον στην μπανιέρα. 
Επιστρέφουν στο σχολείο με το πτώμα κι εκμεταλλευόμενες την αργία το ρίχνουν στην πισίνα. 
Όμως μερικές μέρες μετά όταν  η πισίνα αδειάζει για να  καθαριστεί δεν υπάρχει πια πτώμα. 
Συγχρόνως, ένας μαθητής επιμένει ότι έχει δει τον διευθυντή, ενώ το καθαριστήριο στλνει πίσω, καθαρό και σιδερωμένο το κουστούμι που φορούσε τη βραδιά που δολοφονήθηκε Τα πράγματα περιπλέκονται ακόμα περισσότερο όταν στην αναμνηστική σχολική φωτογραφία, στο φόντο φαίνεται το πρόσωπο του δολοφονηθέντος άντρα.
Η θρησκόληπτη και υστερική Κριστίνα αρχίζει να καταρρέει και η εύθραυστη υγεία της κλονίζεται, ενώ  η Νικόλ προσπαθεί να βρει κάποια άκρη παραμένοντας ψύχραιμη και καπνίζοντας συνεχώς.
850 Αλτόνα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Αλτόνα εκτιμάται σε 80,90 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,039. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Αλτόνα γύρω από τον εαυτό της.
Δήμος Φαρκαδόνας

Δημοτικές ενότητες και οικισμοί

Ο Δήμος Φαρκαδόνας διαιρείται σε 3 «δημοτικές ενότητες», οι οποίες αντιστοιχούν στους 3 συγχωνευθέντες δήμους. Κάθε δημοτική ενότητα διαιρείται σε «κοινότητες», οι οποίες αντιστοιχούν στα διαμερίσματα των καταργηθέντων ΟΤΑ. Οι σημερινές τοπικές κοινότητες του Δήμου, ήταν αυτόνομες κοινότητες και δήμοι πριν την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστρια.
Πιο συγκεκριμένα (σε αγκύλες ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001):
Σόνεμπεργκ

Γκέι περιοχή

Η περιοχή γύρω από την πλατεία Νόλεντορφ (Nollendorfplatz) είναι το κέντρο της γκέι ζωής του Βερολίνου από τη δεκαετία του '20 και τις αρχές της δεκαετίας του '30 κατά τη διάρκεια της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Το νυχτερινό κλαμπ Eldorado στην οδό Μοτστράσε (Motzstraße) το έκλεισαν οι Ναζί όταν κατέλαβαν την εξουσία το 1933. Ο ζωγράφος και χαράκτης Ότο Ντιξ χρησιμοποιούσε θαμώνες αυτού του κτιρίου ως θέματα για μερικά από τα πιο γνωστά του έργα. Ο Κρίστοφερ Ίσεργουντ έζησε ακριβώς γύρω από τη γωνία της οδού Νολεντορφστράσε (Nollendorfstraße). Αυτό το διαμέρισμα ήταν η βάση για το βιβλίο του Αντίο Βερολίνο (1939) και το μετέπειτα μιούζικαλ Καμπαρέ (1966) και την ταινία Καμπαρέ (1972) και τιμάται με μια ιστορική πλακέτα στο κτίριο.
Λιλή Μαυροκεφάλου

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1942 στη Θεσσαλονίκη της γερμανικής κατοχής από μητέρα μικρασιατικής καταγωγής και πατέρα καταγόμενο  από τα Θεσσαλικά  Άγραφα της Πίνδου.  Μεγάλωσε στη Νάουσα της Μακεδονίας και  το 1961 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Από το 2014 ζει μόνιμα στην  Αίγινα. Είναι απόφοιτος αγγλικής φιλολογίας και ιστορίας-αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχει εργαστεί για μια δεκαετία στη μέση εκπαίδευση και  στον Ελληνικό Οργανισμό Τουρισμού. Είναι χήρα και μητέρα ενός παιδιού. Από το 1977, με το πρώτο της έργο, «Άγης», αφοσιώθηκε στη λογοτεχνία. Είναι μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών και της Ελληνικής Λέσχης Βιβλίου.

Κριτική, βραβεύσεις

Στα μυθιστορήματα της Λ. Μαυροκεφάλου επιτυγχάνεται αρμονική συνύπαρξη μύθου και ιστορίας, το προσεκτικό ζωντάνεμα πρωταγωνιστικών μορφών της ελληνικής ιστορίας καθώς κι ο προβληματισμός για ποικίλα ζητήματα της σύγχρονης κοινωνίας. Έχει βραβευτεί από την Πανελλήνια Ένωση Γυναικών Μάνης, για το ερευνητικό συγγραφικό της έργο (ιδιαίτερα για τη βιογραφία του Μανιάτη πειρατή Γερακάρη Λυμπεράκη) και την προσφορά της στην Μάνη.
Έχει βραβευτεί για το  συγγραφικό της έργο από την "Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών" για το έργο «Άγης»
Έχει βραβευτεί για το  συγγραφικό της έργο από την "Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά".
Άξελ Βίτσελ

Σταντάρ Λιέγης

Στις 17 Σεπτεμβρίου 2006, σε ηλικία 17 ετών, ο Βίτσελ έκανε το ντεμπούτο του για την Σταντάρ Λιέγης στον αγώνα κατά της ΦΚ Βρυξέλλες, μπαίνοντας στο παιχνίδι στο 89ο λεπτό ως αλλαγή του Στέβεν Ντεφούρ. Έντεκα μέρες αργότερα, ο Βίτσελ έκανε το ντεμπούτο του στην Ευρώπη - και πάλι ως αλλαγή.
Κατά τη διάρκεια της χρονιάς 2007-2008, ήταν βασικός παίκτης της Σταντάρ Λιέγης, η οποία κατέκτησε τον τίτλο. Το επόμενο έτος, ο Βίτσελ έδωσε στη Σταντάρ Λιέγης το τρόπαιο, χάρη σε επιτυχημένη εκτέλεση πέναλτι στον τελικό (ο τελικός χωρίστηκε σε δύο αγώνες) του πρωταθλήματος Βελγίου.
Στις 30 Αυγούστου 2009, ο Βίτσελ βρέθηκε στο στόχαστρο καθώς έσπασε το πόδι του Μάρτσιν Βασιλέφσκι (πάτησε το γόνατο του τελευταίου) κατά τη διάρκεια του αγώνα της Άντερλεχτ και της Σταντάρ. Μετά το τάκλιν, ο Βίτσελ διαμαρτυρήθηκε για την κόκκινη κάρτα, λέγοντας ότι δεν ήθελε να τραυματίσει τον αντίπαλο του. Ο Βίτσελ απολογήθηκε σύντομα, ωστόσο, έγινε θέμα για κριτική από διάφορα μέσα μαζικής ενημέρωσης και έλαβε απειλές από άγριους οπαδούς της Άντερλεχτ και της Εθνικής Πολωνίας. Η αρχική τιμωρία της Βασιλικής Βελγικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας διαρκούσε μέχρι τις 23 Νοεμβρίου, ωστόσο, μειώθηκε με απουσία από 8 αγώνες.

Μπενφίκα

Στις 13 Ιουλίου 2011, ο Άξελ Βίτσελ υπέγραψε πενταετές συμβόλαιο με τη Μπενφίκα. Ο Βίτσελ πέτυχε δύο τέρματα στον αγώνα με την ΦΚ Τβέντε (3-1), στον δεύτερο προκριματικό γύρο του Τσάμπιονς Λιγκ, στις 24 Αυγούστου 2011. Πέτυχε το πρώτο τέρμα της Μπενφίκα στον αγώνα με την Βιτόρια ΣΚ (4-1) για το Κύπελλο ποδοσφαίρου Πορτογαλίας 2011-2012. Ο Βίτσελ έδωσε ασίστ στον Νολίτο σε ακόμα μια νίκη με σκορ 4-1 κατά της Βιτόρια ΦΚ. Ο Βίτσελ πέτυχε το τέταρτο του τέρμα στον αγώνα κατά της Σάντα Κλάρα στις 18 Ιανουαρίου 2012 για το κύπελλο Πορτογαλίας 2011-2012.

Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης

Στις 3 Σεπτεμβρίου 2012, ο Βίτσελ υπέγραψε με τη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης για 40 εκατομμύρια ευρώ και θα παίζει με το νούμερο 28.

Διεθνής καριέρα

Πριν κάνει το ντεμπούτο του στην εθνική Βελγίου των ανδρών, ο Άξελ Βίτσελ έπαιξε για την εθνική Βελγίου κάτω των 21, με την οποία έφθασε στα ημιτελικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου Κάτω των 21, το 2007.
Στις 26 Μαρτίου 2008, ο Βίτσελ έκανε το ντεμπούτο του για την εθνική Βελγίου των ανδρών στον αγώνα με την εθνική Μαρόκο. Ο αγώνας έληξε με σκορ 1-4 κατά του Βελγίου, αλλά ο Βίτσελ πέτυχε το πρώτο του τέρμα για την εθνική Βελγίου.
Μανές Σπέρμπερ

Βιογραφικό

Ο Μανές Σπέρμπερ γεννήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 1905, στο χωριό Ζαμπλότοφ, στην Ανατολική Γαλικία, που τότε ήταν τμήμα της  Αυστροουγγαρίας (σήμερα το χωριό αυτό ονομάζεται Zabolotiv και ανήκει στην Ουκρανία). Προερχόταν από μια οικογένεια ραββίνων και από μικρή ηλικία μιλούσε πολλές γλώσσες (εβραϊκά, γερμανικά , πολωνικά, ουκρανικά και αραμαϊκά).
Η οικογένειά του είχε οικονομική άνεση όμως λόγω του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου αναγκάστηκε το καλοκαίρι του 1916 να καταφύγει στη Βιέννη. Εκεί ο Σπέρμπερ υπήρξε φοιτητής του Άλφρεντ Άντλερ και στη συνέχεια συνεργάτης του. Δεκαέξι χρόνια αργότερα οι διαφωνίες των δύο αντρών ως προς τη σύνδεση της Ατομικής Ψυχολογίας με τον Μαρξισμό έχει ως αποτέλεσμα να επέλθει ρίξη στη σχέση τους.
Το 1927 ο Σπέρμπερ έγινε μέλος της Κοινότητας των καλλιτεχνών (Künstlerkolonie), στο Βερολίνο και μέλος του γερμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Υπήρξε επίσης μέλος του παραρτήματος της Εταιρίας Ατομικής Ψυχολογίας στη γερμανική πρωτεύουσα, ενώ εργάστηκε για την Κεντρική Υπηρεσία Κοινωνικής Πρόνοιας καθώς και στο Διαρκές Σεμινάριο της Πρωσικής Ακαδημίας Πολιτικών Επιστημών.
Στις 30 Ιανουαρίου του 1933 ο Χίτλερ διορίστηκε Καγκελάριος στη Γερμανία. Ενάμισι μήνα αργότερα, στις 15 Μαρτίου ο Σπέρμπερ συνελήφθη και φυλακίστηκε. Στις 20 Απριλίου αφέθηκε ελεύθερος επειδή ήταν Αυστριακός πολίτης συγχρόνως όμως διατάχθηκε να εγκαταλείψει την Ναζιστική Γερμανία. Διέφυγε στη Γιουγκοσλαβία και την επόμενη χρονιά εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου συμμετείχε στο Ινστιτούτο Μελέτης του Φασισμού. 
Το 1937 ο Σπέρμπερ αποχώρησε από το Κομμουνιστικό Κόμμα λόγω των σταλινικών εκκαθαρίσεων. Το 1939 κατατάχθηκε εθελοντής στην Λεγεώνα των Ξένων. Μετά τη γερμανική εισβολή στη Γαλλία και την κατάληψη του μεγαλύτερου μέρους της χώρας από τα ναζιστικά στρατεύματα κατέφυγε στις Κάννες, στην λεγόμενη ελέυθερη ζώνη, και το 1942 διέφυγε στην Ελβετία. Μετά το τέλος επέστρεψε στο Παρίσι όπου εργάστηκε ως συγγραφέας και σύμβουλος των εκδόσεων Καλμάν –Λεβί.
Είχε δύο γιούς: τον ιστορικό Vladimir Sperber και τον ανθρωπολόγο Dan Sperber. 
Από τα έργα του γνωστότερη είναι η τριλογία Δάκρυ στον Ωκεανό (Η Καμμένη Βάτος –Πιο βαθιά και από την άβυσσο –Χωρίς τέλος), που έχει έντονα αυτοβιογραφικά στοιχεία (έχει μεταφραστεί και στα ελληνικά). Έχει γράψει επίσης δοκίμια για τη φιλοσοφία, την πολιτική και την ψυχολογία. 
Για το έργο του τού απονεμήθηκαν πολλά βραβεία, μεταξύ των οποίων το Βραβείο Λογοτεχνίας της Βαυαρικής Ακαδημίας Καλών Τεχνών (1971), το Βραβείο Γκαίτε (1973), το Βραβείο Γκέοργκ Μπύχνερ (1975), το Μεγάλο βραβείο λογοτεχνίας του Αυστριακού κράτους (1977) και το Βραβείο Ειρήνης του Γερμανικού Συνδέσμου Εκδοτών (1983).
Το 1973 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτωρας του Πανεπιστημίου της Σορβώνης.
Ο Σπέρμπερ πέθανε στις 5 Φεβρουαρίου του 1984 στο Παρίσι και κηδεύτηκε στο νεκροταφείο Μονπαρνάς. Την ίδια χρονιά καθιερώθηκε από την Αυστριακή Δημοκρατία βραβείο που φέρει το όνομά του, για έργα της γερμανόφωνης λογοτεχνίας και μεταφράσεις έργων από άλλες γλώσσες στα γερμανικά.
Ο Μανές Σπέρμπερ είχε χρησιμοποιήσει πολλά ψευδώνυμα μεταξύ των οποίων Jan Heger, N.A. Menlos, Jean Clemant, C.L. Chauverau κ.ά.