google/wiki40b huggingface dataset:
Μπίρατς (περιοχή)

Το Μπίρατς (Σερβικά Κυριλλικά: Бирач) είναι μια περιοχή της ανατολικής Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Αποτελείται από τους δήμους Μιλίτσι, Βλασένιτσα, Σρεμπρένιτσα, Μπράτουνατς, Ζβόρνικ και Σεκοβίτσι.

Γιουγκοσλαβία

Τον Νοέμβριο του 1990, διεξήχθησαν οι πρώτες πολυκομματικές εκλογές στην Βοσνία και Ερζεγοβίνη μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το κύριο στοιχείο της πολιτικής πλατφόρμας του SDS ήταν ο στόχος της ενοποίησης των Σέρβων σε ένα κοινό κράτος. Οι Σέρβοι της Βοσνίας άρχισαν να οργανώνουν επίσημες περιφερειακές ενώσεις, γνωστές ως "Ενώσεις Δήμων και κοινοτήτων", μια μορφή διοικητικής διαίρεσης, που παρεχόταν κάτω από το Γιουγκοσλαβικό συνταγματικό καθεστώς του 1974. Αυτές οι ενώσεις, ήταν το πρώτο βήμα για την εγκαθίδρυση ξεχωριστών κυβερνητικών σωμάτων για τους Σερβοβόσνιους στην Βοσνία και Ερζεγοβίνη. 
Τον Σεπτέμβριο του 1991, οι Ενώσεις των Δήμων μετατράπηκαν σε Σερβικές Αυτόνομες Περιφέρειες (ΣΑΠ). Στις 9 Νοεμβρίου 1991 το Μπίρατς χαρακτηρίστηκε ως Σερβική Αυτόνομη Περιφέρεια.  Δώδεκα μέρες αργότερα, στις 21 Νοεμβρίου, το Βοσνιακό Σερβικό Συμβούλιο ίδρυσε το Μπίρατς ως μία Σερβική Αυτόνομη Περιφέρεια, και το συγχώνευσε με την περιφέρεια της Ρομάνιγια, για να σχηματιστεί η Σερβική Αυτόνομη Περιφέρεια της Ρομάνιγια-Μπίρατς.
Στις 9 Ιανουαρίου του 1992, η Σερβοβοσνιακή συνέλευση ενέκρινε μια δήλωση για την ανακήρυξη της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Στις 28 Φεβρουαρίου 1992, το Σύνταγμα της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης δήλωσε ότι στο έδαφος της Σερβικής Δημοκρατίας περιλαμβάνονταν "οι επικράτειες των Σερβικών Αυτόνομων Περιφερειών και Επαρχιών και όλες οι άλλες Σερβικές οντότητες στην Βοσνία και Ερζεγοβίνη" και ότι αποτελεί μέρος της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας. Στις 12 Αυγούστου του 1992, η Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, άλλαξε το όνομά της σε Σερβική Δημοκρατία. Η Σερβική Αυτόνομη Περιφέρεια Ρομάνιγια-Μπίρατς έγινε μέρος της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας.
Κορινθιακός κόλπος

Ο Κορινθιακός Κόλπος είναι κλειστή και πολύ βαθιά θάλασσα που σχηματίζεται ανάμεσα στη Στερεά Ελλάδα και την Πελοπόννησο, δυτικά του Ισθμού της Κορίνθου. 
Αρχίζει από το Ιόνιο πέλαγος, δυτικά, και καταλήγει στον Ισθμό της Κορίνθου, ανατολικά. Διακρίνεται σε δύο επιμέρους τμήματα, τον Πατραϊκό και τον κυρίως Κορινθιακό, με τον πορθμό Ρίου-Αντίρριου και την ομώνυμη γέφυρα να αποτελεί το όριο τους. Το συνολικό μήκος του κόλπου είναι 127 χιλιόμετρα.

Γεωγραφική Θέση

Ο Κορινθιακός Κόλπος περιβάλλεται από τις ακόλουθες περιφερειακές ενότητες:  Αιτωλοακαρνανίας, Φωκίδας στα βόρεια, Βοιωτίας στα βορειοανατολικά, Αττικής στα ανατολικά, Κορινθίας στο νοτιοανατολικό μέρος και Αχαΐας στο νοτιοδυτικό. Ο κόλπος είναι μια από τις πιο σεισμογενείς περιοχές στην Ευρώπη. Στους μεσαιωνικούς χρόνους ο κόλπος ήταν γνωστός ως κόλπος Λεπάντο από την τότε ονομασία της Ναυπάκτου. 
Οι εμπορικές οδοί μεταξύ της Αθήνας και των λιμένων του υπόλοιπου κόσμου, συμπεριλαμβανομένων των μεσογειακών λιμένων, περνούν κατά μήκος αυτού του κόλπου. Η γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου, έμπνευση του Μεσολογγίτη πρωθυπουργού Χαρίλαου Τρικούπη, από τις 12 Αυγούστου 2004 εξυπηρετεί καθημερινά χιλιάδες περαστικούς και ντόπιους ταξιδιώτες, ενώ παραμένει σε παράλληλη χρήση στην περιοχή και το Πορθμείο Ρίου-Αντιρρίου. Οι διαδρομές πορθμείων που συνέδεαν το Αίγιο με τον Άγιο Νικόλαο, στο δυτικό μέρος του κόλπου, έχουν διακοπεί από το 2011.
4-μεθυλοπυριδίνη

Παραγωγή

Η 4-μεθυλοπυριδίνη απομονώνεται ως παραπροϊόν από τη λιθανθρακόπισσα, αλλά και συνθέτεται βιομηχανικά. Παράγεται μέσω της αντίδρασης συμπύκνωσης ακεταλδεΰδης (CH₃CHO) και αμμωνίας (NH₃), παρουσία ενός οξειδίου ως καταλύτη. Η μέθοδος αυτή συμπαράγει, επίσης, ποσότητα 2-μεθυλοπυριδίνης.
Επίσης, η παραγωγή της 4-μεθυλοπυριδίνης μπορεί να γίνει με διάφορες μεθόδους, που προκύπτουν από τις γενικές μεθόδους παραγωγής πυριδινών.

Με συντριμερισμό ενώσεων με τριπλό δεσμό

Με μείγμα προπινίου (CH₃C≡CH), αιθινίου (HC≡CH) και υδροκυανίου (HCN), παρουσία διαλυτών ενώσεων του κοβαλτίου, όπως το κοβαλτιοκένιο [Co(C₅H₅)₂], παράγεται μείγμα τριών (3) μεθυλοπυριδινών. Συγκεκριμένα, συμπαράγoνται 2-μεθυλοπυριδίνη, 3-μεθυλοπυριδίνη και 4-μεθυλοπυριδίνη:

Με επίδραση εναμίνης σε β-δικαρβονυλική ένωση

Με επίδραση αιθεναμίνης (CH₂=CΗNH₂) σε 3-οξοβουτανάλη  [CH₃COCH₂CHO], που αντιδρά με τη μορφή της ταυτομερούς της 3-υδροξυβουτ-2-ενάλης [CH₃C(ΟΗ)=CΗCHO], οδηγεί σε απευθείας παραγωγή 4-μεθυλοπυριδίνης:

Με επίδραση 1,3-οξαζολίου σε προπένιο και αφυδάτωση

Με επίδραση 1,3-οξαζολίου σε προπένιο (CH₃CH=CH₂) παράγεται αρχικά μείγμα από 2,3-διυδρο-3-μεθυλο-2-πυριδινόλη και 2,3-διυδρο-4-μεθυλο-2-πυριδινόλη, που με αφυδάτωση δίνει τελικά μείγμα από 3-μεθυλοπυριδίνη και 4-μεθυλοπυριδίνη:

Χημικές ιδιότητες

Η 4-μεθυλοπυριδίνη είναι μονοϋποκατεστημένη «θυγατρική» πυριδίνη και γι' αυτό είναι σημαντικά δραστικότερη από τη «μητρική» πυριδίνη.
Ωστόσο και πάλι, τα ηλεκτρονιόφιλα αντιδραστήρια συνήθως προτιμούν να αντιδρούν με το περισσότερο ηλεκτραρνητικό και επομένως ισχυρότερο πυρινόφιλο άτομο αζώτου της 4-μεθυλοπυριδίνης, σχηματίζοντας άλατα 4-μεθυλοπυριδινωνίου. Ο σχηματισμός του 4-μεθυλοπυριδινωνίου ενισχύει επιπλέον τη δραστικότητα της ένωσης έναντι πυρινόφιλων αντιδραστηρίων.

Εφαρμογές

Η 4-μεθυλοπυριδίνη έχει σχετικά χαμηλή τιμή, αλλά είναι ένας πρόδρομη ένωση για άλλα εμπορικά σημαντικά είδη, όπως διάφορα φαρμακευτικά προϊόντα. Η αμμωξείδωση 4-μεθυλοπυριδίνης δίνει 4-κυανοπυριδίνη, που είναι πρόδρομη ένωση σε μια ποικιλία από άλλα παράγωγα, όπως η ισονιαζίδη (που επονωμάζεται επίσης ισονικοτινική υδραζίδη), που είναι αντιφυματικό φάρμακο.
Ασημάκης Σκαλτσάς

Ο Ασημάκης Σκαλτσάς ήταν καπετάνιος του 1821.

Βιογραφικά στοιχεία

Η καταγωγή του ήταν από τα Άνω Σουδενά των Καλαβρύτων. Πριν την επανάσταση ήταν αρματολός. Είχε γίνει αρματολός της Επαρχίας Καλαβρύτων ως αντικαταστάτης του περίφημου Θανάση Πετιμεζά, και ήταν έμπιστος του Ασημάκη Ζαΐμη. Ως αρματολός προετοίμασε στρατιώτες και γι' αυτό βρέθηκε έτοιμος με την έναρξη της επανάστασης. Όταν λίγο πριν την επανάσταση φονεύτηκε ο προπορευόμενος Τούρκος συνοδός του Βοεβόδα των Καλαβρύτων Αρναούτογλου στην θέση της "Πλατανιάς", ο Αρναούτογλου γύρισε πίσω στα Καλάβρυτα, περνώντας πρώτα νύχτα από το σπίτι του Σκαλτσά στα Σουδενά, όπου και άφησε δυο μπαούλα πράγματα. Ο Αρναούτογλου εμπιστεύονταν τον Σκαλτσά, διότι ως αρματολός ήταν άνθρωπος της Τουρκικής εξουσίας. Ο Σκαλτσάς όμως μοίρασε τα πράγματα του Αρναούτογλού στους Έλληνες επαναστάτες.
Ο Σκαλτσάς βοηθούμενος και από τα παιδιά του, Σωτήριο και Γεώργιο, όταν οι Καλαβρυτινοί πήγαν στο Λεβίδι, σταλμένος από τον Χαραλάμπη, πήγε στο χωριό Κακούρι με τους στρατιώτες του. Ο Σκαλτσάς σταθμεύοντας στο Κακούρι συνάθροισε και τους στρατιώτες των γύρω χωριών. Όταν είδε τους Τούρκους να έρχονται στο Λεβίδι από την Τριπολιτσά για να χτυπήσουν τους Έλληνες, έβαλε φωτιά και ειδοποίησε τους Έλληνες του Λεβιδίου. Ακολούθησε η μάχη του Λεβιδίου. Μετά την μάχη του Λεβιδίου ο Σκαλτσάς βρέθηκε στην Κόρινθο όπου ήταν και ο Αρχιμανδρίτης Φλέσας. Από εκεί πήγε στο Άργος όπου πολιορκήθηκε στο μοναστήρι με τους λοιπούς Αργείους και τον Παπά Αρσένη Κρέστη από τον Κεχαγιάμπεη.
Γεώργιος Γρηγορίου (πολιτικός)

Πολιτική σταδιοδρομία

Το 1945 διορίστηκε Νομάρχης Σάμου και ακολούθησε ήπια πολιτική. Στην κυβέρνηση Πλαστήρα χρημάτισε υφυπουργός Οικονομικών, από τις 27 Οκτωβρίου 1951 ως τις 11 Οκτωβρίου 1952. Στις εκλογές του 1958 ήταν υποψήφιος βουλευτής με το ΠΑΔΕ, αλλά δεν εξελέγη.
Στις εκλογές του 1961 εξελέγη βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Σάμου με την Ένωση Κέντρου (από την δεύτερη κατανομή) και επανεξελέγη στις εκλογές του 1964.
Ήταν παντρεμένος με τη Μάρω Γρηγορίου.
Πέθανε στις 14 Ιουλίου 1970 και κηδεύτηκε την επομένη από το ναό του Αγίου Διονυσίου (οδός Σκουφά).
2233 Κουζνέτσοφ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Κουζνέτσοφ είναι άγνωστα. Ο Κουζνέτσοφ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 5 ώρες και 2 λεπτά (Ditteon & West 2011).
Μαργαρίτα της Ναβάρρας

Βιογραφία

Ήταν κόρη του Καρόλου κόμη του Ανγκουλέμ και της Λουίζας, κόρης του Φιλίππου Β΄ δούκα της Σαβοΐας. Η Μαργαρίτα ήταν η αγαπημένη αδελφή του μετέπειτα Φραγκίσκου Α΄ της Γαλλίας.
Έγινε προστάτιδα λογίων και ποιητών, πολλοί από τους οποίους της αφιέρωσαν έργα τους (Μπαντέλλο, Αρετίνο, Ραμπελαί)· υπήρξε και η ίδια ποιήτρια.
Σπουδαιότερα έργα της είναι:
Miroir de l'âme pécheresse (Καθρέπτης της αμαρτωλής ψυχής, 1531), έργο που αποδοκιμάστηκε από την Σορβόννη ως αιρετικό, δηλ. προτεσταντικό.
Les Marguerites de la Marguerite des princesses (Οι μαργαρίτες της Μαργαρίτας των πριγκιπισσών, 1531)
L’Heptaméron (Το Επταήμερο, 1558). Συλλογή 72 διηγημάτων, κατά το πρότυπο του Δεκαήμερου του Βοκκάκκιου. Η Μαργαρίτα επρόκειτο και αυτή να αφηγηθεί εκατό ιστορίες σε δέκα ημέρες, αλλά τη στιγμή του θανάτου της είχαν συμπληρωθεί οι επτά ημέρες και είχαν γραφεί μόνο δύο διηγήματα από την όγδοη. Το έργο αυτό θεωρείται πολύτιμο για την ιστορία του πολιτισμού της εποχής του.
Βρυσόμηλος Μεσσηνίας

Τοποθεσία

Ο οικισμός βρίσκεται νότια των Γαργαλιάνων, κοντά στην Παραλία της Αγιά Σωτήρας,  η οποία πήρε το όνομά της από το κοντινό σε αυτήν εκκλησάκι της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, σε υψόμετρο 5 μέτρα από τη θάλασσα. Σε απόσταση περίπου 100 μέτρων από τον οικισμό βρίσκεται η παραλία της Αγιά Σωτήρας και οι ακτές του Ιονίου Πελάγους. Η απόστασή του οικισμού από τους Γαργαλιάνους είναι περίπου 7,5 χιλιόμετρα και από τον Μάραθο περίπου 6,5 χιλιόμετρα.

Ιστορία

Ο Βρυσόμηλος ή η Αγία Σωτήρα είναι νεοσύστατος οικισμός, ο οποίος αναγνωρίστηκε μόλις το 2011 και προσαρτήθηκε στη δημοτική κοινότητα Γαργαλιάνων, και μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας, ο οποίος συστάθηκε με τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας.
Κοντά στην περιοχή του οικισμού, στη θέση "Βρυσόμυλος", 7 χιλιόμετρα νότια των Γαργαλιάνων, έχουν επισημανθεί ίχνη κατοίκησης της ρωμαϊκής εποχής.

Κάτοικοι

Ο πολύ μικρός αυτός οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει μόλις 2 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται σε διάφορες αγροτικές εργασίες, καθώς στη περιοχή γύρω από τον οικισμό υπάρχουν, ελαιώνες και περιβόλια.

Κτίρια και αξιοθέατα

Ο οικισμός αποτελείται κυρίως από αγροικίες και δεν διαθέτει κτίρια διαφόρων κοινωνικών δραστηριοτήτων ή εκκλησία, καθώς οι καθημερινές ανάγκες των κατοίκων εξυπηρετούνται συνήθως στους Γαργαλιάνους και τον Μάραθο. Κοντά στον οικισμό βρίσκεται το εκκλησάκι της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, από όπου πήρε το όνομα της και η παραλία, και το οποίο γιορτάζει κάθε χρόνο στις 6 Αυγούστου.

Παραλία της Αγιά Σωτήρας

Σημαντικό αξιοθέατο στην περιοχή του Βρυσομήλου είναι η Παραλία της Αγιά Σωτήρας, η οποία βρίσκεται σε απόσταση περίπου 7,5 χιλιομέτρων από τους Γαργαλιάνους και αποτελεί φυσική προέκταση της Παραλίας της Χρυσής Ακτής γνωστής και ως «Μάτι», στην κατεύθυνση προς το Βρομονέρι και τον Μάραθο. Η Παραλία της Αγιά Σωτήρας θεωρείται από τους κατοίκους της ευρύτερης περιοχής, ως μια καλή επιλογή για επισκέπτες οι οποίοι αναζητούν ηρεμία ή θέλουν να ασχοληθούν με το ψάρεμα.
Κιούζι

Ιστορία

Το Clevsin (στα ετρουσκικά) ήταν μία από τις πιο ισχυρές πόλεις της Ετρουσκικής Συνομοσπονδίας. Πέρασε υπό την επιρροή της Ρώμης τον 3ο αιώνα προ Χριστού και ενεπλάκη στον Πόλεμο των Συμμάχων (91-88 π.Χ.).
Το 540 καταλήφθηκε από τους Οστρογότθους και αργότερα αποτέλεσε την έδρα του δουκάτου των Λομβαρδών. Από τον 11ο αιώνα ήταν κάτω από την εξουσία του τοπικού επισκόπου, αργότερα πέρασε στην εξουσία του Ορβιέτο και από το 1231 στην Σιένα, στην οποία και ανήκε από το 1556, όταν και προσαρτήθηκε στο Μεγάλο Δουκάτο της Τοσκάνης.

Συγκοινωνία

Το Κιούζι εξυπηρετείται από μια έξοδο στον αυτοκινητόδρομο Α1. Επίσης από σταθμό στη σιδηροδρομική γραμμή που ενώνει τη Ρώμη με τη Φλωρεντία (Κιούζι-Κιανστιάνο Τέρμε).
Πάρχαμ

Γεωγραφία

Η Πάρχαμ βρίσκεταιΒρίσκεται νότια της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα, ανατολικά της Αντίγκουα και κεντρικά του Αγίου Πέτρου. Έχει πληθυσμό 1.276 κατοίκων (2008). Βρίσκεται νοτιοανατολικά της πρωτεύουσας, Σεντ Τζονς.
Δαχτυλήθρα

Η δαχτυλήθρα είναι ένα μικρό μεταλλικό ή πλαστικό εξάρτημα, σε σχήμα κυπέλλου, που φοριέται στην άκρη του δαχτύλου για να μπορεί αυτός που το χρησιμοποιεί να σπρώχνει βελόνα για ράψιμο, συνήθως με μικρές εσοχές στην επιφάνεια ώστε να μη γλιστράει η βελόνα.
Τέμενος Τοκλού Ντεντέ

Ιστορία του ναού

Η Άννα Κομνηνή μας αναφέρει, ότι όταν ο Ισαάκιος Κομνηνός τροπαιοφόρος επέστρεψε από την εκστρατεία του εναντίον των Πετζινάκων αναπαύθηκε μαζί με τον στρατό του στους πρόποδες του λόφου Λοβιτζιού. Τότε τον έπιασε ραγδαία βροχή και νιφετός, την ημέρα της μνήμης της Αγίας Θέκλης. Ξεχείλισαν οι χείμαρροι και οι ποταμοί και όλο το τοπίο πλημμύρισε με τα νερά της βροχής. Τα ορμητικά νερά, συνοδευόμενα από αστραπές και βροντές παρέσυραν τα άλογα και κόντεψαν να πνίξουν τους στρατιώτες. Ο Ισαάκιος κατέφυγε κάτω από μια βελανιδιά, την οποία όμως εγκατάλειψε λίγο πριν την ξεριζώσει ένας σφοδρός άνεμος. Ο Ισαάκιος θαύμασε που όλοι μείναν σώοι και αβλαβείς, και γι' αυτό, αργότερα στο σημείο αυτό έκτισε την εκκλησία αυτή. Από τον συγγραφέα της συνέχειας του Θεοφάνη όμως ξέρουμε ότι υπήρχε ναός με αυτό το όνομα, τον οποίο είχε ιδρύσει ο Θεόφιλος διακόσια εικοσιεννιά χρόνια πριν από τον Ισαάκιο προς τιμήν της πρωτομάρτυρας Θέκλας και της κόρης του που έφερε το όνομα της Αγίας. Όπως παραδίδει ο Αλέξανδρος Πασπάτης στο έργο του Βυζαντιναί μελέται Τοπογραφικαί και ιστορικαί, ο ναός μετατράπηκε σε τέμενος αμέσως μετά την άλωση της Πόλης και ονομάστηκε «Τοκλού Ιμπραχήμ Δεδέ Τζαμί», του οποίου το όνομα επιγράφτηκε πάνω από την μεγάλη θύρα του ναού. Τον καιρό της Άλωσης της Κωνσταντινούπολης από τον Μωάμεθ ο Τοκλού Ιμπραχήμ Δεδέ, ο επιλεγόμενος νικητής (Γαζή) ήταν φύλακας των οθωμανικών τάφων του νεκροταφείου κοντά στον ναό. Το όνομα «Τοκλού» δεν εξηγείται από τα Τούρκικα, αφού το «τοκ» σημαίνει «πλήρης» και δεν σχηματίζει επίθετο. Άρα το «Τοκλού» εικάζεται ότι προέρχεται από το όνομα της Αγίας Θέκλας. Τα εισοδήματα του ναού αφιερώθηκαν στο εκβάφειο του Σουλτάν Βαϊεζήδ. Οι ιεροί αυτοί τάφοι βρίσκονται έξω από τις καθολικές πύλες των Βλαχερνών, μέσα στο Ηράκλειο και Λεόντειο τείχος. Το νεκροταφείο μάλλον προϋπήρχε, αφού είχε προηγηθεί Πολιορκία της Κωνσταντινούπολης το έτος 654, και το μέρος αυτό ήταν έξω από τα τείχη.
Limits.h

Σταθερές

Ο συμβολισμός είναι αυτονόητος, πλην του SHRT που σημαίνει short. Το U μπροστά απ' τη λέξη σημαίνει unsigned. To S σημαίνει signed, και χρησιμοποιείται μόνο για το signed char επειδή όλα τα άλλα είναι signed από μόνα τους.
Βουλευτικές εκλογές στο Πράσινο Ακρωτήριο (2016)

Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στο Πράσινο Ακρωτήριο στις 20 Μαρτίου 2016. Το κυβερνών Αφρικανικό Κόμμα για την Ανεξαρτησία του Πράσινου Ακρωτηρίου (PAICV), με αρχηγό τον Ζανίρα Χόπφερ Αλμάντα, ηττήθηκε από το Κίνημα για Δημοκρατία (MpD), με αρχηγό τον Ουλίσες Κορέια ε Σίλβα.

Εκλογικό σύστημα

Τα 72 μέλη της Εθνοσυνέλευσης εκλέγονται σε 16 πολυεδρικές περιφέρειες, με το μέγεθός τους να κυμαίνεται από 2 ως και 15 έδρες. Η διενέργεια των εκλογών γίνεται με κλειστές λίστες και με απλή αναλογική. Η κατανομή των εδρών γίνεται με τη μέθοδο Ντ'Οντ.

Πλαίσιο

Συνολικά 551 υποψήφιοι, ανάμεσα στους οποίους και 73 γυναίκες, πήραν μέρος στις εκλογές.

Αντιδράσεις

Παρατηρητές από την Αφρικανική Ένωση επόπτευσαν τις εκλογές. Η ομάδα των 20 παρατηρητών του οργανισμού αναφέρθηκε σε ειρηνικές και ελεύθερες εκλογές σχετικά με τον τρόπο διεξαγωγής τους. Επίσης, ο Τύπος και τα ΜΜΕ εργάστηκαν ελεύθερα, καθώς η κυβέρνηση μερίμνησε να δημιουργηθούν οι κατάλληλες νομικές συνθήκες για να επιτευχθεί αυτό.
Πετρανά Κοζάνης

Γεωγραφία - Ιστορία

Τα Πετρανά βρίσκονται προς τα δυτικά της τεχνητής λίμνης Πολυφύτου σε απόσταση 9 χλμ. Α.-ΝΑ. από την Κοζάνη. Δυτικά του χωριού είναι ο Κρατικός Αερολιμένας Κοζάνης «Φίλιππος» και στη νοτιοανατολική έξοδο οι Σχολές ΟΑΕΔ Κοζάνης. Στα βορειοδυτικά και προς τη κατεύθυνση της Κοζάνης βρίσκεται η Ιερά Μονή Αναλήψεως. Η παλιά ονομασία του χωριού από την τουρκοκρατία ήταν Τζιτζιλέρ. Μετονομάστηκε σε Πετρανά το 1927 με το ΦΕΚ 18Α-01/02/1927. Θεωρείται αμιγώς προσφυγικό χωριό αφού μετά την απελευθέρωση και την ανταλλαγή πληθυσμών εγκαταστάθηκαν σε αυτό πρόσφυγες από την περιοχή Αδάνων της Καππαδοκίας (πρώτη εγκατάσταση το 1924), την Ανατολική Ρωμυλία (πρώτη εγκατάσταση το 1920), την κοινότητα Κρόκου (πρώτη εγκατάσταση το 1931) καθώς και Βλάχοι από την Σαμαρίνα (πρώτη εγκατάσταση το 1938).

Διοικητικά

Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Τσέλικα και τους συνοικισμούς Σχολές ΟΑΕΔ και Αεροδρόμιο αποτελούν την τοπική κοινότητα Πετρανών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κοζάνης του δήμου Κοζάνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 620 κατοίκους.
Όταν ερωτεύομαι

Υπόθεση

Η ιστορία ξεκινά με την γέννηση δύο κοριτσιών, της Ρενάτα και της Ρομπέρτα, και τα δύο κορίτσια είναι κόρες του Ρομπέρτο Γκάμπα, αλλά από διαφορετικές μητέρες. Η Ρενάτα είναι κόρη της Ρεχίνα Σομπερόν ντε Γκάμπα, η νόμιμη σύζυγος του Ρομπέρτο, ενω η Ρομπέρτα είναι κόρη της Χοσεφίνα Άλβαρες Μαρτίνες, της ερωμένης του Ρομπέρτο. 
Όταν ο Ρομπέρτο λέει στη Χοσεφίνα ότι δεν πρόκειται να εγκαταλείψει τη γυναίκα και την κόρη του, η Χοσεφίνα, γεμάτη οργή, προκαλεί το θάνατο του Ρομπέρτο και αποφασίζει να απαγάγει την κόρη του για εκδίκηση και να υποφέρει η Ρεχίνα. Η Χοσεφίνα αλλάζει το όνομα της Ρεχίνα σε Ρενάτα και φεύγει με τα δύο κορίτσια, αφήνοντας τη Ρεχίνα να θρηνεί για την απώλεια της κόρης της. Χρόνια αργότερα, η Χοσεφίνα παντρεύεται τον εκατομμυριούχο Γκονσάλο Μοντερούμπιο, ο οποίος υιοθετεί τις κόρες της και τις μεγαλώνει σαν να ήταν αληθινές κόρες του.
Μόλις γίνει νεαρή γυναίκα, η Ρομπέρτα γίνεται φίλη του Ραφαέλ, υπαλλήλου της εταιρίας Gonzalo Monterrubio Corporation. Ο Ραφαέλ θέλει να αποδείξει στον Ρομπέρτα ότι είναι σε θέση να της προσφέρει τη ζωή που έχει συνηθίσει και έτσι παραιτείται από την Monterrubio Corporation για να γίνει ο νέος ιδιοκτήτης ενός πολύ επιτυχημένου αμπελώνα στην Ενσενάδα. Αλλά η Χοσεφίνα δολοφονεί τον Ραφαέλ και στη συνέχεια κάνει τη Ρομπέρτα να πιστέψει ότι ο Ραφαέλ την άφησε. 
Ο Χερόνιμο Λινάρες ντε λα Φουέντε είναι ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας που ζει στην Ισπανία και αποφασίζει να ταξιδέψει στο Μεξικό για να επισκεφτεί τον αδελφό του Ραφαέλ και να ζητήσει το χέρι της Ρομπέρτα για γάμο εξ' ονόματος του αδελφού του. Στο αεροδρόμιο, ο Χερόνιμο συναντά τη Ρενάτα και αμέσως μαγεύεται από την ομορφιά της.
Όταν φτάνει στο ράντσο του αδελφού του και μαθαίνει τον θάνατο του αδελφού του, ο Χερόνιμο πιστεύει ότι μια γυναίκα της οποίας το όνομα αρχίζει με το γράμμα "Ρ" είναι υπεύθυνη για το θάνατο του Ραφαέλ. Ο Χερόνιμο ορκίζεται να εκδικηθεί τον θάνατο του αδελφού του, δελεάζοντας, παντρεύοντας και στη συνέχεια κάνοντας τη ζωή αφόρητη στη γυναίκα που αποκαλείται "Λα Μπονίτα".
Αρχικά, ο Χερόνιμο υποψιάζεται ότι η "Λα Μπονίτα" είναι στην πραγματικότητα Ρομπέρτα. Ωστόσο, μέσα από μια σειρά παρεξηγήσεων, μαζί με την εξαπάτηση της Χοσεφίνα, ο Χερόνιμο υποψιάζεται ότι η Ρενάτα είναι η "Λα Μπονίτα". Το πεπρωμένο και ο χρόνος θα τον αποδείξουν λανθασμένο, αλλά εν τω μεταξύ θα χάσει την αγάπη της Ρενάτα λόγω της εξαπάτησης και των ψεμάτων του.
Όταν η Ρενάτα ανακαλύπτει τη αλήθεια αφήνει το ράντσο. Αρκετό καιρό αργότερα η Ρενάτα και ο Χερόνιμο ξανασυναντιούνται. Μετά από λίγο η Ρενάτα επρόκειτο να ξαναπαντρευτεί με τον Χερόνιμο ανακαλύπτει ότι είναι έγκυος. Όταν ήρθε η ώρα για τον γάμο, ο Χερόνιμο εξαφανίζεται.
Η Ρενάτα σκέφτεται ότι την άφησε, αλλά όταν μαθαίνει τι συνέβη σε αυτόν τον ψάχνει. Όταν βρίσκει τον Χερόνιμο η Ρενάτα πηγαίνει στην Ενσενάδα και στη διαδρομή την απαγάγει ο Αγουστίν. Ο Χερόνιμο βρίσκει την Ρενάτα και την σώζει από τα χέρια του Αγουστίν. Νικώντας κάθε κακό ο Χερόνιμο και η Ρενάτα ζουν ευτυχισμένοι μαζί με τα πέντε παιδιά τους.
Αθλητική κοινωνία Σπαρτάκ

Ιστορία

Η Σπαρτάκ ήταν η πρώτη και η μεγαλύτερη Πανενωτική Εθελοντική Αθλητική Κοινωνία των εργαζομένων του κρατικού εμπορίου, του συνεταιρισμού των παραγωγών, της ελαφράς βιομηχανίας, της πολιτικής αεροπορίας, της εκπαίδευσης, του πολιτισμού, των υγειονομικών υπηρεσιών κλπ. Ξεκίνησε το 1925 με 1926, ως σύνολο πολλών πολιτιστικών ομάδων φυσικής αγωγής, από μικρούς παραγωγούς και έφτασε να γίνει μία πανενωτική πολιτιστική αθλητική κοινωνία που ιδρύθηκε στις 19 Απριλίου του 1935, με ψήφισμα της σοβιετικής κυβέρνησης, όταν το καταστατικό του εγκρίθηκε από το Πανενωτικό Συμβούλιο Πολιτισμού Φυσικής Αγωγής.
Το 1936 Σπαρτάκ οργάνωσε και πραγματοποίησε με επιτυχία, αθλητική παρέλαση στην Κόκκινη Πλατεία της Μόσχας. Το 1960, η κοινωνία αναδιοργανώθηκε σε Εθελοντική Αθλητική Κοινωνία. Υπήρχαν 23.000 πολιτιστικές κολεκτίβες φυσικής αγωγής στην κοινωνία το 1975 (συμπεριλαμβανομένων 100 αθλητικών σωματείων), οι οποίες συνέδεαν 6,2 εκατομμύρια ανθρώπους. Υπήρχαν 40 αθλήματα που καλλιεργούνταν στην κοινωνία το 1975. Η κοινωνία κατείχε 238 στάδια, 89 πισίνες, 1.800 αθλητικές αίθουσες, 1.300 γήπεδα ποδοσφαίρου, 2.600 αθλητικές κατασκηνώσεις, 264 Αθλητικά Σχολεία Παίδων και Νέων (75.000 φοιτητές).
Το 1987 η Σπαρτάκ καταργήθηκε και όλα τα περιουσιακά της στοιχεία μεταφέρθηκαν πίσω στα συνδικάτα. Το 1991 η κοινωνία αναδιοργανώθηκε ως διεθνής. Σήμερα η κοινωνία έχει παραρτήματα σε έξι χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, τη Ρωσία, την Ουκρανία, τη Λευκορωσία, το Καζακστάν, την Κιργιζία και το Αζερμπαϊτζάν. Κάθε κοινωνία υπάγεται στην κυβέρνηση της αντίστοιχης χώρας, της Ολυμπιακής επιτροπής και των συνδικάτων, ενώ παράλληλα συμμετέχει σε συλλογικές εκδηλώσεις που διοργανώνονται από το Κεντρικό Συμβούλιο της Σπαρτάκ.
Ριγόρ Μπαραντούλιν

Βιογραφία

Ο Ρύχορ Μπαραντούλιν γεννήθηκε το 1935 στην Βεράσοβκα (Λευκορωσικά: Верасоўка, Werasoŭka), στην επαρχία Ουσάτσι, γιος των Ιβάν και Κουλίνα Μπαραντούλιν. Αποφοίτησε από το ένα σχολείο στο Ουσάτσι το 1954, και συνέχισε τις σπουδές του στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Λευκορωσίας στο Μινσκ, από το οποίο αποφοίτησε το 1959. 
Εργάστηκε ως συντάκτης σε διάφορα έντυπα (συμπεριλαμβανομένης μιας εφημερίδας, την Σοβιετική Λευκορωσία και περιοδικά όπως τα Μπιάροζκα και Πόλιμυα). Εργάστηκε σε ορισμένους εκδοτικούς οργανισμούς, όπως το Μπελαρούς και Μαστάτσκαγια Λιταρατούρα. Ο Μπαραντούλιν ήταν μέλος της Ένωσης Συγγραφέων της Λευκορωσίας και του λευκορωσικού κέντρου ΠΕΝ (ήταν Πρόεδρος του κέντρου κατά τη διάρκεια του 1990-1999) και μέλος του κόμματος ΛΛΜ.

Λειτουργεί

Ο Μπαραντούλιν ήταν ο τελευταίος λευκορώσος που έλαβε τον τίτλο του λαϊκού Ποιητή (1992). Έλαβε κάποια άλλα σημαντικά βραβεία για διάφορα βιβλία με ποιήματα και μεταφράσεις. Άρχισε να δημοσιεύει τα έργα του το 1953.
Τα πρώτα του ποιήματα δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα Τσιρβόναγια ζμιένα. Το πρώτο βιβλίο του με ποιήματα, το "Μαλάντζικ ναντ στέπαμ", εμφανίστηκε το 1959. Συνολικά, ο Ρύχορ Μπαραντούλιν δημοσίευσε περίπου 70 βιβλία με ποιήματα (συμπεριλαμβανομένων ποιημάτων για παιδιά, σατιρικά και χιουμοριστικά ποιήματα, άρθρα, δοκίμια, μεταφράσεις. Το 2006, ο Μπαραντούλιν ήταν υποψήφιος για το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας για το βιβλίο με ποιήματα που ονομάζεται Κστι.

Θάνατος

Ο Μπαραντούλιν πέθανε το 2014 από φυσικά αίτια σε ηλικία 79 ετών.
Φράγμα βαρύτητας

Ένα φράγμα βαρύτητας είναι ένα φράγμα κατασκευασμένο από σκυρόδεμα ή πέτρινη τοιχοποιία και έχει σχεδιαστεί για να συγκρατεί το νερό χρησιμοποιώντας κυρίως το βάρος του υλικού μόνο για να αντισταθεί στην οριζόντια πίεση του νερού που πιέζει εναντίον του. Τα φράγματα βαρύτητας σχεδιάζονται έτσι ώστε κάθε τμήμα του φράγματος να είναι σταθερό, ανεξάρτητα από οποιοδήποτε άλλο τμήμα του φράγματος.
Καπελλασίτης

Εμφάνιση, παραγενέσεις

Σχηματίζεται ως προϊόν εξαλλοιώσεων σε χαλκούχα - ψευδαργυρούχα απορρίμματα μεταλλευτικών δραστηριοτήτων. Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο ατακαμίτης, ο χαϊντεΐτης και ο παρατακαμίτης.
Ανευρέθη πρώτα στα μεταλλεία Λαυρίου από ομάδα Γερμανών ερευνητών στο ορυχείο Σούνιο αριθ. 19 (φέρει την επωνυμία "Chloridstollen") όπου αποτελεί και χαρακτηριστικό ορυκτό (type locality). Έχει επίσης ανευρεθεί και στα μεταλλευτικά απορρίμματα στην κάμινο Herzog Julius στο Γκόσλαρ των ορέων Χαρτς στην κάτω Σαξωνία.
Λόγω του χρώματος και της υφής των κρυστάλλων του αλλά και της σπανιότητάς του είναι αντικείμενο συλλογής από συλλέκτες ορυκτών.
Κίτουε

Γεωγραφία

Η Κάφουε βρίσκεται βόρεια-κεντρικά της Ζάμπιας.