google/wiki40b huggingface dataset:
Ιωάννα του Πφιρτ

Η Ιωάννα, γαλλ. Jeanne ||(π.1300 - 15 Νοεμβρίου 1351) από τον Οίκο του Σκαρπονουά ήταν κόρη του κόμη του Πφιρτ (γαλλ. Φερρέτ) και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Αυστρίας.

Βιογραφία

Ήταν η πρώτη κόρη του Ούλριχ Γ΄ κόμη του Πφιρτ/Φερρέτ και της Ιωάννας των Ιβρέα, κόρης του Ρέγκιναλτ κόμη του Μονμπελιάρ.
Υπερκατασκευή (ναυπηγική)

Ορισμός

Συνεπώς οποιαδήποτε κατασκευή υπέρ το κύριο κατάστρωμα μικρότερου μήκους αυτού και που απέχει από κάθε πλευρά του πλοίου λιγότερο από 305 mm θεωρείται «υπερκατασκευή». Τέτοιες υπερκατασκευές είναι το πρόστεγο ή καμπούνι (forecastle), το μεσόστεγο ή γέφυρα (bridge) και το επίστεγο ή κάσσαρο ή πούπι (poop).
Στα σύγχρονα φορτηγά πλοία γενικού φορτίου καθώς και στα δεξαμενόπλοια το πρόστεγο έχει καταργηθεί και το μεσόστεγο (γέφυρα) έχει συγχωνευθεί με το επίστεγο. Στα δε σύγχρονα επιβατηγά διακρίνεται μία συνήθως ενιαία υπερκατασκευή.
 
Κατά τη σύγχρονη γενικότερη αντίληψη του όρου στην έννοια υπερκατασκευή πλοίου συμπεριλαμβάνονται όλες οι πάνω από το κυρίως κατάστρωμα κατασκευές και εξαρτήματα του πλοίου όπως προστεγο, μεσόστεγο, επίοτεγο, γέφυρα, ιστοί (κατάρτια), καπνοδόχοι, φορτωτήρες και γερανοί, κιγκλιδώματα κ.λπ.
Από ναυπηγικής πλευράς οι υπερκατασκευές αποτελούν συνέχεια της υπέρ το κυρίως κατάστρωμα κατασκευής  και η προσαρμογή τους σ΄αυτό εξαρτάται από ορισμένους παράγοντες όπως το μήκος και η κατασκευαστική διαμόρφωση αυτής της υπερκατασκευής με εγκάρσια διαφράγματα, ή ανοίγματα κλπ. προκειμένου να διατηρείται η ασφαλής ακαμψία της κατασκευής του κυρίως σκάφους.

Συντήρηση

Γενικά συνιστάται ο γενικός χρωματισμός των υπερκατασκευών ανά εξάμηνο. Όταν πρόκειται για νέα κατασκευή ο χρωματισμός της πρέπει να είναι τακτικότερη. Προ του γενικού χρωματισμού "τσεκάρονται" τα σημεία που παρουσιάζουν σκουριά όπου ακολουθεί ξέση του παλαιού χρώματος καθαρισμός από τη σκουριά, πλύσιμο, απομάκρυνση τυχόν υπολειμμάτων ελαίων, σκόνης κ.λπ. και εφόσον ο καιρός είναι στεγνός ακολουθεί η εφαρμογή τριών στρωμάτων μίνιου, ενός στρώματος αντερκόουτιγκ και ένα στρώμα τελικού χρώματος. Αν πρόκειται για γαλβανισμένη επιφάνεια σιδήρου, π.χ. ανεμοδόχοι, κιγκλιδώματα, κ.λπ. τότε χρησιμοποιείται μίνιο ψευδαργύρου.

Βάφονται πρώτα οι ιστοί, φορτωτήρες, ξάρτια, καπνοδόχοι και ακολουθούν, γέφυρα πλοίου, οι οροφές, διαφράγματα (μπουλμέδες), ανεμοδόχοι, λέμβοι, βαρούλκα, κιγκλιδώματα, παραπέτα και τελευταία τα καταστρώματα. Μπορεί όμως το βάψιμο να ξεκινήσει από πλώρη προς πρύμνη κατά τμήματα. Ο χρωματισμός όμως των καταστρωμάτων θα πρέπει να ολοκληρωθεί, ή τούτος κατά τμήματα,  πριν το πλοίο καταπλεύσει σε λιμένα, έτσι ώστε το χρώμα να έχει στεγνώσει.

Γενικά οι χρωματισμοί των υπερκατασκευών, αντίθετα μ΄ εκείνους των υφάλων, αποφεύγονται κατά τους δεξαμενισμούς προκειμένου να επιτυγχάνεται μείωση του κόστους παραμονής των πλοίων στις δεξαμενές.
Βαγιαζήτ Α΄

Βιογραφία

Ήταν γιος του Μουράτ Α΄ και της Γκιουλτσιτσέκ Χατούν, τον οποίο διαδέχτηκε το 1389 μετά τον θάνατό του στη μάχη του Κοσσυφοπεδίου, ενώ προηγουμένως είχε στραγγαλίσει τον νεότερο αδερφό του Γιακούμπ (Yakub) για να μη διεκδικήσει το θρόνο. Το 1390 υποχρέωσε τον Σέρβο βασιλιά να καταστεί υποτελής του και να του δώσει την κόρη του για σύζυγο, υποχρεώνοντας ταυτόχρονα τον Ιωάννη Ε΄ Παλαιολόγο να καταβάλλει ετήσιο φόρο και να καταστεί υποτελής του, ενώ το 1393 κατέκτησε τη Βουλγαρία. Στις 20 Φεβρουαρίου 1394 παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο την Μαρία Φαδρίκ η οποία πέθανε το επόμενο έτος (1395).
Ο ιστορικός Δούκας αναφέρει την καταστροφή της Θεσσαλονίκης το 1391 από τον Βαγιαζήτ Α΄ με αιτία τη δραπέτευση του Μανουήλ Β´ από τη σουλτανική αυλή και την ανάδειξή του σε αυτοκράτορα. Από την εποχή εκείνη υπάρχει και η πρώτη σε ελληνικές πηγές αναφορά για παιδομάζωμα, τον αναγκαστικό εξισλαμισμό των παιδιών. Αυτό έγινε το 1395 και αναφέρεται σε παρηγορητική ομιλία του τότε αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης Ισιδώρου προς τους γονείς των παιδιών. Θεωρείται ότι η Θεσσαλονίκη ήταν η πρώτη μεγάλη ελληνική πόλη που πλήρωσε αυτόν τον "φόρο του αίματος".
Στις 25 Σεπτεμβρίου του 1396 ο Βαγιαζήτ Α΄ νίκησε στη μάχη της Νικόπολης τα στρατεύματα της Γαλλο-Ουγγρικής συμμαχίας. Τον επόμενο χρόνο, το 1397, πολιόρκησε την Κωνσταντινούπολη, αλλά απέτυχε εξαιτίας της Μογγολικής εισβολής στη Μικρά Ασία με αρχηγό τον Ταμερλάνο. Στη μάχη της Άγκυρας την 28η Ιουλίου του 1402 ο Βαγιαζήτ συνετρίβη από τον Ταμερλάνο και ύστερα από μια μικρή περιπέτεια αιχμαλωτίστηκε. Κλείστηκε σε ένα κλουβί, όπου καθημερινά χλευαζόταν από τους Μογγόλους.

Θάνατος

Οκτώ μήνες μετά την αιχμαλωσία του, στις 8 Μαρτίου του 1403, αυτοκτόνησε σε ηλικία 49 ετών, μη μπορώντας να αντέξει τον εξευτελισμό τον οποίο είχε υποστεί. Ο θάνατός του θεωρήθηκε ως παράδειγμα προς αποφυγή από τους επόμενους ηγεμόνες, μιας και θεωρείται ότι ο Θεός τον τιμώρησε για όλες τις πράξεις του που έρχονταν σε αντίθεση με τον ιερό νόμο.
Πάπας Γάιος

Οίκος του Γάιου

Γύρω στο 280, ένας οίκος προσευχής των πρώτων Χριστιανών ιδρύθηκε στην πόλη της Αγίας Σουζάνας, ο οποίος, όπως και πολλοί από τους τόπους συγκέντρωσης των πρώτων Χριστιανών, ήταν μια οικία (domus ecclesiae). Η οικία ανήκε , με βάση τις πράξεις (acta) του δεκάτου έκτου αιώνα, σε δύο αδέρφια, το Γάιο και τον Γκαμπίνο, εξέχοντες Χριστιανούς. Ο Γάιος ίσως να ήταν ο επίσκοπος Ρώμης ή ο  Γάιος ο πρεσβύτερος.  Γκαμπίνος είναι το όνομα του πατέρα της αγίας Σουζάνας. Ωστόσο, πηγές αναφέρουν ότι ο Γάιος ήταν θείος της αγίας Σουζάνας.

Παποσύνη

Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο παπικό αξίωμα, τα αντιχριστιανικά μέτρα αυξήθηκαν, αν και παράλληλα οικοδομούνταν νέοι ναοί και επεκτείνονταν τα ήδη υπάρχοντα κοιμητήρια. Ο Γάιος ίσως να μην μαρτύρησε: οι διωγμοί του Διοκλητιανού ενάντια στους Χριστιανούς ξεκίνησαν το 303 π.Χ., μετά το θάνατό του, και ο Διοκλητιανός δεν ήταν έντονα εχθρικός στους Χριστιανούς πριν την άνοδο του στον αυτοκρατορικό θρόνο.  Σαν Πάπας, διακήρυσσε ότι πριν κάποιος ανέλθει στο αξίωμα του επισκόπου, πρώτα θα έπρεπε να γίνει θυρωρός, αναγνώστης, εξορκιστής, βοηθός ιερέα, υποδιάκονος, διάκονος, και ιερέας. Διαχώρισε επίσης τις περιοχές της Ρώμης μεταξύ των διακόνων.

Τάφος και ταφή

Ο Άγιος Γάιος αναφέρεται στο Depositio Episcoporum του δεκάτου τετάρτου αιώνα, όχι όμως σαν μάρτυρας: X kl maii Caii in Callisti.
Ο τάφος του αγίου Γάιου, με τον αρχικό επιτάφιο, ανακαλύφθηκε στις κατακόμβες του Πάπα Κάλλιστου του πρώτου  και μέσα σε αυτόν το δαχτυλίδι που χρησιμοποιούσε για να σφραγίζει τα γράμματά του (βλέπε Arringhi, Roma subterr., 1. iv. c. xlviii. σελ. 426).  Το 1631, η φερόμενη κατοικία του στη Ρώμη μετατράπηκε σε ναό.  Ωστόσο, κατεδαφίστηκε το 1880 για να στεγαστεί το ιταλικό Υπουργείο Πόλέμου, στην Via XX Settembre, και τα λείψανά του μεταφέρθηκαν στο παρεκκλήσι της οικογένειας Μπαρμπερίνι.

Εορτασμός

Ο Άγιος Γάιος γιορτάζεται από την Καθολική και την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 22 Απριλίου μαζί με τον Πάπα Σωτήρα. Γιορτάζονταν μαζί στο ημερολόγιο του Τριδέντου και στις διαδοχικές εκδόσεις του Γενικού Ρωμαϊκού Ημερολογίου μέχρι το 1969, οπότε παραλείφθηκαν. Και οι δύο αναφέρονται στις 22 Απριλίου στο Ρωμαϊκό μαρτυρολόγιο, τον επίσημο κατάλογο των αναγνωρισμένων αγίων. Η καταχώριση για τον άγιο Γάιο είναι η ακόλουθη: «Στη Ρώμη, στις κατακόμβες του αγίου Καλλίστου στην Άππια οδό, ο τάφος του αγίου Γάιου, Πάπα, ο οποίος, προσπαθώντας να αποφύγει το διωγμό του Διοκλητιανού, πέθανε σαν ομολογητής της πίστης.
Στην τέχνη ο άγιος Γάιο απεικονίζεται να φορά την παπική τιάρα με τον άγιο Νέρεο. Γιορτάζεται στη Δαλματία και στη Βενετία. Στη Φλωρεντία, η εκκλησία του αγίου Γάιου στην οδό Σενέσε ήταν αφιερωμένη σε αυτόν. Το 2003, τέθηκαν σε εφαρμογή σχέδια μετατροπής της σε χώρο στέγασης του τοπικού συμβουλίου.
Κατάκολο Ηλείας

Το λιμάνι

Βρίσκεται στο μυχό του ομώνυμου κόλπου, του λεγόμενου και Κόλπου Ιχθύος, ο δε λιμένας του είναι τεχνητός. Στον λιμένα του εδρεύει Υπολιμεναρχείο και Τελωνείο. Κτίστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα προκειμένου να λειτουργήσει σαν διαμετακομιστικός σταθμός για την εξαγωγή της σταφίδας προς την Ευρώπη. Σήμερα λειτουργεί λιγότερο ως εμπορικό λιμάνι και περισσότερο σαν τουριστικό, δεδομένου ότι αποτελεί πόλο έλξης για κρουαζιερόπλοια και σκάφη αναψυχής. Ο φάρος του λιμανιού, κτίσμα περίπου του 1865, έχει χαρακτηριστεί από το 2001 ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο.

Γενικές πληροφορίες

Σε μικρή απόσταση βρίσκεται η πρωτεύουσα του Νομού Ηλείας, ο Πύργος όπου συνδέεται με αυτόν με αμαξιτή οδό και με σιδηροδρομική γραμμή, ενώ ακολουθεί η Αρχαία Ολυμπία, με το παγκοσμίου φήμης ιερό του Διός και το Στάδιο όπου γίνονταν οι Ολυμπιακοί Αγώνες στην αρχαιότητα. Βορειοδυτικά του Κατακόλου σε υπερκείμενο λόφο βρίσκονται τα ερείπια του Ποντικόκαστρου που οι Φράγκοι είχαν μετονομάσει σε "Μπελβεντέρε" (= Καλλιθέα) από τη λαμπρή θέα της θάλασσας και της γύρω περιοχής την οποία παρέχει. Στην θέση που βρίσκεται το Κατάκολο, υπήρχε η αρχαία πόλη Φειά.
Φιοντόρ Μπρούνι

Βιογραφία

Ο Μπρούνι γεννήθηκε στο Μιλάνο της Ιταλίας. Ο πατέρας του Αντόνιο Μπρούνι (Antonio Bruni, 1767 – 1825) ήταν ζωγράφος και γλύπτης. Το 1807, η οικογένειά του μετακόμισε στη Ρωσία. Σπούδασε στην Ακαδημία Τεχνών της Αγίας Πετρούπολης, από όπου αποφοίτησε το 1818. Το 1820, μετά από πρόσκληση της πριγκίπισσας Ζινάιντα Βολκόνσκαγια, συγγραφέα και προστάτιδα των τεχνών, πήγε στην Ιταλία, όπου συμπλήρωσε τις σπουδές του, χωρίς να πάψει να ζωγραφίζει.
Μετά την επιστροφή του στην Αγία Πετρούπολη το 1836, ο Μπρούνι διορίστηκε καθηγητής στην Ακαδημία Καλών Τεχνών. Το 1838 επέστρεψε στην Ιταλία, όπου συνέχισε να εργάζεται στο μεγάλο πίνακά του «Ο χάλκινος όφις». Το 1855, ο Μπρούνι έγινε πρύτανης στην Ακαδημία Καλών Τεχνών και σταδιακά έπαψε να ζωγραφίζει. Το 1871 αποχώρησε από την Ακαδημία και έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του σε πλήρη απομόνωση.

Καλλιτεχνική δημιουργία

Το έργο του Μπρούνι, με το οποίο γνώρισε την πρώτη μεγάλη επιτυχία του, ήταν «Ο θάνατος της Καμίλλης, αδελφής των Ορατίων» (1824, Ρωσικό Μουσείο, Αγία Πετρούπολη), που ακολουθεί την κλασικιστική παράδοση, αλλά με εμφανή στοιχεία ρομαντισμού. Ρομαντικά στοιχεία εμφανίζονται και στους πίνακές του «Πορτρέτο της πριγκίπισσας Ζινάιντα Βολκόνσκαγια με ενδυμασία του Ταγκρέδου» (1820 -22) και «Βακχίς που δίνει κρασί στον Έρωτα» (1828), που βρίσκονται και οι δύο στο Ρωσικό Μουσείο της Αγίας Πετρούπολης. 
Το 1837, ο Μπρούνι φιλοτέχνησε τον πίνακα «Ο Αλέξανδρος Πούσκιν στο φέρετρό του», το οποίο αναπαράχθηκε σε πολλαπλές λιθογραφίες και έγινε ευρύτατα προσφιλές στην Αγία Πετρούπολη. Το πολυπρόσωπο ακαδημαϊκής τεχνοτροπίας και βιβλικής έμπνευσης έργο του «Ο χάλκινος όφις» (1826 – 1841, Ρωσικό Μουσείο, Αγία Πετρούπολη), που είχε αρχίσει να φιλοτεχνεί κατά την παραμονή του στη Ρώμη, αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους πίνακες, με διαστάσεις 565 Χ 852 εκατοστά, που φιλοτεχνήθηκε στο πρώτο μισό του ΙΘ΄ αιώνα. 
Ο Μπρούνι ανέλαβε να φιλοτεχνήσει και τις τοιχογραφίες στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Ισαάκ στην Αγία Πετρούπολη, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζει το περίφημο «Όραμα του Αγίου Ιεζεκιήλ».
Krupp K5

Περιγραφή

Τα κανόνια του τύπου K5 είχαν πυροσωλήνα 21,5 μέτρων και τοποθετούνταν σε σιδηροδρομικό βαγόνι με 12 τροχούς. Το βαγόνι αυτό ήταν συμβατό με τις στρατιωτικές και τις εμπορικές ράγες σύμφωνα με τα γερμανικά πρότυπα πλάτους γραμμής.

Ιστορικό

Το K5 κατασκευάστηκε στα πλαίσια ενός προγράμματος στη δεκαετία του 1930 για την ανάπτυξη δυνάμεων πυροβόλων όπλων επί σιδηροτροχιών και την υποστήριξη των γερμανικών στρατευμάτων.
Η εξέλιξη του K5 άρχισε το 1934, ενώ τα πρώτα δοκιμαστικά έγιναν το 1936 με πυροσωλήνα 150 χιλ. και την ονομασία K5M.
Fiat 500 (2007)

Συναρμολόγηση

Η μαζική παραγωγή του σημερινού Fiat 500 ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 2007 και το μοντέλο κυκλοφόρησε στην Ευρώπη σχεδόν αμέσως - ενδεικτικώς, στη Γερμανία λανσαρίστηκε στις 27 Οκτωβρίου. Κατασκευάζεται στο Tychy, Πολωνία, από την κοινοπραξία Fiat Auto Poland S.A. και παράλληλα με το Fiat Nuova Panda και τη δεύτερη γενιά του Ford Ka, του 2008 - 2016. Και τα τρία αυτά μοντέλα βασίζονται στο ίδιο σασί, έχοντας μάλιστα και το ίδιο μήκος.
Από το 2010, επίσης, το 500 παράγεται και στην Τολούκα, Μεξικό, από τον όμιλο Chrysler Group LLC. Τα αντίτυπα που κατασκευάζονται στην Toluca είναι αυτά που προορίζονται για τις αγορές των ΗΠΑ και του Καναδά. Ως αποτέλεσμα, το νέο 500 ήταν και το μοντέλο που σηματοδότησε την επιστροφή της Fiat στη Βόρεια Αμερική, για πρώτη φορά από το 1984. Μάλιστα από τον Ιούλιο του 2008 διατίθεται επίσημα και στην Ινδία, ενώ την 1η Ιουλίου 2011 λανσαρίστηκε και στην Κίνα.

500 Abarth

Στο 78-ο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης, τον Μάρτιο του 2008, έκανε ντεμπούτο τo 500 Abarth, η έκδοση υψηλών επιδόσεων του Fiat 500, ένα έτος μετά την επανίδρυση της σπορ εταιρείας Abarth.
Φέρει κινητήρα βενζίνης 1.4 λίτρων, με IHI RHF3-P turbo, ισχύος 135 PS (99 kW; 133 hp) στις 5.500 στροφές το λεπτό και με ροπή 180 N·m (206 N·m στο λεγόμενο sport mode) στις 3.000 στροφές το λεπτό. Συνδυάζεται με 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο C510, χαμηλότερη ανάρτηση, ηλεκτρική υποβοήθηση στο τιμόνι dualdrive (με κανονική και SPORT επιλογή ρύθμισης), ζάντες αλουμινίου 6,5 x 16 ιντσών, σπορ αισθητικής, με ελαστικά 195/45 R16 και 4 δισκόφρενα, με τα μπροστινά αεριζόμενα. Στο σαλόνι φέρει στάνταρ δείκτη πίεσης turbo, ένδειξη για ανάγκη αλλαγής ταχύτητας στο κιβώτιο, αλουμινένια πεντάλ και σύστημα δορυφορικής πλοήγησης Blue&Me, με τηλεμετρική απεικόνιση.
961 Γκούννι

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Γκούννι εκτιμάται σε 37,82 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι X, ενώ το άλβεδό της είναι 0,037.
Καραγκάντα

Βιομηχανία

Το Καραγκάντι είναι μία βιομηχανική πόλη, που χτίστηκε για την εξόρυξη άνθρακα στην γύρω περιοχή, χρησιμοποιώντας τους φυλακισμένους των στρατοπέδων εργασίας. Η Βρετανή Φλόρα Λέιπμαν, έζησε αρκετά χρόνια σε μία σειρά από άλλα κοντινά στρατόπεδα εργασίας, και περιέγραψε τις εμπειρίες της σε ένα βιβλίο, που δημοσιεύτηκε το 1987. Η εμπορική εξόρυξη του άνθρακα συνεχίζει να είναι μια σημαντική δραστηριότητα στην περιοχή μέχρι σήμερα.
Καθώς οι τοπικές πηγές νερού δεν επαρκούν για τις ανάγκες μίας μεγάλης βιομηχανικής πόλης, το Κανάλι Ιρτίς-Καραγκάντα κατασκευάστηκε την δεκαετία του 1960, για να εφοδιάσει την μητροπολιτική περιοχή της Καραγκάντα με νερό από τον Ποταμό Ιρτίς, ο οποίος βρίσκεται περισσότερα από 400 χιλιόμετρα μακριά από την πόλη.
Νωβελίσσιμος

Ο νωβελίσσιμος (λατ. nobilissimus [ευγενέστατος]) ήταν αξίωμα στην ύστερη Ρωμαϊκή και μετέπειτα Βυζαντινή Αυτοκρατορία.
Ήλκε την καταγωγή του από τους ρωμαϊκούς χρόνους, οπότε και λειτουργούσε ως επιθετικός προσδιορισμός στον τίτλο του Καίσαρος, όταν ο τιτλούχος τελούσε ως διάδοχος του θρόνου. Η χρήση του όρου εμφανίζεται με τον Γέτα περί το έτος 198 μ.Χ., ο οποίος αποκαλούνταν «Νωβελίσσιμος Καίσαρ» (nobilissimus Caesar).
Κατά τον ιστορικό Ζώσιμο, ο Μέγας Κωνσταντίνος (βασ. 306-337) χρησιμοποίησε τον τίτλο ώστε να προσδώσει κύρος σε ορισμένα μέλη της οικογενείας του, αποκλείοντάς τους όμως κατ' αυτό τον τρόπο από τη διαδοχή. Με την πάροδο του χρόνου ο τίτλος παρέμεινε σε χρήση ως δεύτερος τη τάξει μετά από αυτόν του Καίσαρα και εμφανίζεται μέχρι και τα μέσα του 11ου αιώνα
Στο Κλητορολόγιον του Φιλοθέου (899 μΧ) περιγράφονται όχι μόνο τα χαρακτηριστικά του αξιώματος, αλλά τα ενδύματα και τα διακριτικά που αντιστοιχούν σε αυτόν· ο νωβελίσσιμος διαθέτει χιτώνα, μανδύα και ζωνάρι ιώδους χρώματος και το αξίωμα παραδίδεται σε ειδική τελετή δια χειρός αυτοκράτορα, σηματοδοτώντας το υψηλό ανάστημα του αξιώματος.
Από τα τέλη του 11ου αι. ο τίτλος αποδίδεται σε υψηλούς στρατιωτικούς αξιωματούχους, με πρώτο παραλήπτη του αξιώματος τον μελλοντικό αυτοκράτορα Αλέξιο Α΄ Κομνηνό. Υπό τη βασιλεία του Κομνηνού οι τιτλούχοι αυξήθηκαν σε τέτοιο βαθμό, που το αξίωμα έχασε σε κύρος και αξία. Για να υπερκεραστεί η υποτίμηση αυτή, δημιουργήθηκαν κατά τον 12ο αι. δύο νέοι τίτλοι, ο πρωτονωβελίσσιμος και ο πρωτονωβελισσιμοϋπέρτατος.
Ευαγγελία Μουμούρη

Βιογραφία

Σπούδασε Επικοινωνία & ΜΜΕ στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και με υποτροφία παρακολούθησε μαθηματα Κοινωνιολογίας στο Οικονομικό Πανεπιστήμια της COIMBRA στην Πορτογαλία. Είναι αριστούχος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου (1995). Σπούδασε χορό στις σχολές της Ντιάνας Θεοδωρίδου-Καζή, της Μαρίας Αγγελοπούλου και στην Κρατική Σχολή Ορχηστρικής Τέχνης. Παρακολούθησε μαθήματα τραγουδιού με τη Λουκία Φρατσέα.
Λουδοβίκος των Αλμπρέ

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Καρόλου Β΄ κυρίου του Αλμπρέ & κόμη του Ντρε και της Άννας, κόρης του Βερνάρδου Ζ΄ κόμη του Αρμανιάκ.
Το 1445 έγινε επίσκοπος του Αιρ & Νταξ και το 1460 επίσκοπος του Καόρ, ενώ το 1461 έγινε καρδινάλιος. Έγινε το 1465 επίσκοπος του Ταρμπ και θησαυροφύλακας ("καμεράριος") του Ιερού Συλλόγου των Καρδιναλίων.
Όταν απεβίωσε το 1461, τάφηκε στη Σάντα Μαρία ιν Αρακοέλι στη Ρώμη· το επιτύμβιο μνημείο του φιλοτέχνησε ο Αντρέα Μπρένο. Ο μικρανιψιός του Αρμανιέ έγινε επίσης καρδινάλιος.
Τοπικό διαμέρισμα Εμπορείου Θήρας

Ιστορικά Στοιχεία

Κατά την απογραφή του 1928, η περιοχή του Εμπορείου είχε 1.119 κατοίκους.
Γενικό Αρχείο των Ινδιών

Το Κτίριο

Το κτίριο χρονολογείται στο 1572 όταν ο Φίλιππος Β΄ της Ισπανίας ανέθεσε την ανέγερση του κτιρίου στον αρχιτέκτονα Χουαν ντε Χερέρα, που προηγουμένως είχε ολοκληρώσει το βασιλικό παλάτι Ελ Εσκοριάλ, ώστε να στεγάζει το Εμπορικό Επιμελητήριο της Σεβίλης. Μέχρι τότε, οι έμποροι της Σεβίλης είχαν το συνήθειο να καταφεύγουν στις δροσερές εσοχές του καθεδρικού για να συναλλάσσονται.
Η κατασκευή του κτιρίου ξεκίνησε το 1584 από τον Χουάν ντε Μιχάρες που βασίστηκε στα σχέδια του Χερέρα και ήταν έτοιμο για χρήση το 1598, σύμφωνα με μια επιγραφή στη βόρεια πρόσοψη. Η κατασκευή του κτιρίου συνεχίστηκε τον 17ο αιώνα, μέχρι το 1629 με την καθοδήγηση του αρχιεπισκόπου Juan de Zumárraga και ολοκληρώθηκε με τον αρχιτέκτονα Πέντρο Σάντσες Φαλκόνε (Pedro Sanchez Falconete).
Το κτίριο υπέστη πλήρη αποκατάσταση την περίοδο 2002–2004, χωρίς να διακοπεί η λειτουργία του ως βιβλιοθήκη έρευνας.
Ιωάννα Φωκά - Μεταξά

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Κηφισιά το 1939 και είναι κόρη του Ευγένιου Φωκά, καθηγητή ιατρικής και πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών, και της Νανάς Μεταξά. Από την πλευρά του πατέρα της κατάγεται από παλιά οικογένεια Μεταξά της Κεφαλλονιάς ενώ από την πλευρά της μητέρας της είναι εγγονή του πρωθυπουργού της Ελλάδας, Ιωάννη Μεταξά. Το 1957 αποφοίτησε από το Αμερικανικό Κολλέγιο Θηλέων Ελληνικού «Pierce College» και στη συνεχεία σπούδασε στο Ιστορικό - Αρχαιολογικό της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Συμμετείχε σε ανασκαφές υπό τους Ιακωβίδη και Μαρινάτο ως αρχαιολόγος.
Την περίοδο 1981 με 1988, συμμετείχε στην σύνταξη της εγκυκλοπαίδειας Πάπυρος - Λαρούς Μπριτάνικα. Έχει συγγράψει με τον καθηγητή Πάνο Βαλαβάνη την σειρά «Ανακαλύπτω την Αρχαία Ελλάδα» καθώς και πλήθος βιβλίων αρχαιολογικού περιεχομένου που απευθύνονται σε παιδιά και στο ευρύ αναγνωστικό κοινό. Το 2002 τιμήθηκε στα Κρατικά Λογοτεχνικά Βραβεία με το βραβείο Βιβλίου Γνώσεων για παιδιά για το βιβλίο της «Βασίλισσα Βερενίκη» των εκδόσεων Κέδρος που εκδόθηκε το 2001. Κατα καιρούς δίνει συνεντεύξεις και αρθρογραφεί σε εφημερίδες και περιοδικά παρουσιάζοντας κυρίως το έργο και τις θέσεις του παππού της, Ιωάννη Μεταξά στο πλαίσιο της κρίσιμης συμμετοχής του στους Βαλκανικούς Πολέμους, στην κοινοβουλευτική ζωή της Ελλάδας ως ιδρυτή και επικεφαλής του κόμματος των Ελευθεροφρόνων και ως Εθνικού Κυβερνήτη που προετοίμασε την Ελλάδα για την άμυνα κατά της Ιταλογερμανικής επίθεσης στον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, που είπε το ιστορικό ΟΧΙ την 28 Οκτωβρίου 1940 και στη συνέχεια ηγήθηκε των Ελλήνων στον Ελληνοιταλικό πόλεμο.
Διετέλεσε πρόεδρος του Συλλόγου Φίλων Γενναδείου Βιβλιοθήκης την περίοδο 1996 με 2001, μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Συλλόγου Φίλων του Μουσείου Μπενάκη την περίοδο 1983 με 1989, γενική γραμματέας της Εταιρείας Προστασίας Σπαστικών την περίοδο 1986 με 1991], μέλος του Συλλόγου Φίλων Γενναδείου Βιβλιοθήκης την περίοδο 1996 με 2001, καθώς και μέλος της κρατικής επιτροπής βράβευσης λογοτεχνίας για παιδιά από το 2004 έως το 2007. Το 2019 εξελέγη Πρόεδρος του Αμαλιείου Οικοτροφείου Θηλέων, ενός από τους παλαιώτερους φιλανθρωπικούς οργανισμούς της Ελλάδας με παρουσία και σημαντικό έργο από το 1855.
Κατοικεί στην Κηφισιά. Παντρεύτηκε το 1961 με τον Αριστομένη Περρωτή, βουλευτή Μεσσηνίας, με τον οποίο απέκτησε τρία παιδιά, τον Αθανάσιο Περρωτή, τον Ιωάννη Περρωτή και τον Δημήτριο-Ευγένιο Περρωτή. Το 1981 διαζεύχθηκαν.
Σούσα (Κυβερνείο)

Το Κυβερνείο (νομός) Σούσα είναι ένας από τους 24 νομούς της Τυνησίας. Βρίσκεται στο βορειοανατολικό παραθαλάσσιο τμήμα της χώρας. Πρωτεύουσα είναι η ομώνυμη πόλη Σούσα. Έχει συνολική έκταση 2.621 τ.χλμ., (19ο σε έκταση), και πληθυσμό 579.200 (2007). Δημιουργήθηκε το 1956.
Εργαλείο προγραμματισμού

Ένα προγραμματιστικό εργαλείο είναι ένα πρόγραμμα υπολογιστή ή μια εφαρμογή που χρησιμοποιούν οι προγραμματιστές για να δημιουργήσουν, αποσφαλματώσουν ή να συντηρήσουν άλλα προγράμματα και εφαρμογές. Ο όρος αναφέρεται συνήθως σε σχετικά απλά προγράμματα που μπορούν να συνδυαστούν μαζί για την επίτευξη κάποιου αποτελέσματος, όπως ανάλογα κάποιος τεχνίτης θα χρησιμοποιούσε πολλά εργαλεία για να δημιουργήσει ένα φυσικό αντικείμενο.
Η ιστορία των εργαλείων προγραμματισμού άρχισε με τους πρώτους υπολογιστές στις αρχές της δεκαετίας 1950 όταν πρωτοεμφανίστηκαν εργαλεία όπως οι συνδέτες (linkers), οι φορτωτές και τα προγράμματα ελέγχου. Η έλευση του Unix στις αρχές της δεκαετίας του 1970 έφερε περισσότερα εργαλεία, όπως το grep, το awk και το make, τα οποία ήταν ευέλικτα σχεδιασμένα ώστε να συνεργάζονται μεταξύ τους μέσω διασωλήνωσης.
Τα εργαλεία ήταν αρχικά απλά και "ελαφρά". Μερικά όμως που χρησιμοποιούνται πιο συχνά ενσωματώνονται σε ολοκληρωμένα περιβάλλοντα ανάπτυξης (IDEs). Σε αυτά τα περιβάλλοντα η εργασία του προγραμματιστή μπορεί να γίνει πιο γρήγορα και εύκολα αλλά χάνεται κάτι από την ευελιξία και την δύναμη των καθαυτό εργαλείων.
Ο διαχωρισμός μεταξύ εργαλείων και εφαρμογών είναι ασαφής. Για παράδειγμα πολλοί προγραμματιστές χρησιμοποιούν βάσεις δεδομένων σαν εργαλεία.
Για πολλά χρόνια τα εργαλεία computer-assisted software engineering (CASE) ήταν διαδεδομένα αλλά η δημιουργία πραγματικά επιτυχημένων εργαλείων αποδείχτηκε δύσκολη. Κατά μια έννοια τα εργαλεία CASE έδιναν έμφαση στον σχεδιασμό όπως η UML, αν και τα πιο επιτυχημένα από αυτά είναι ολοκληρωμένα περιβάλλοντα ανάπτυξης.
Η δυνατότητα να χρησιμοποιεί μια πληθώρα εργαλείων παραγωγικά θεωρείται καλή πρακτική από τους προγραμματιστές και τους μηχανικούς λογισμικού.
Πεντηκοστάριο

Η χρήση του

Το βιβλίο χρησιμοποιείται από την Κυριακή τού Πάσχα ως την Πεντηκοστή και κατά την επόμενη εβδομάδα αυτής, δηλ. από τη Δευτέρα τού Αγίου Πνεύματος ως την Κυριακή των Αγίων Πάντων. Καλύπτει την Κυριακή τού Πάσχα και τις επόμενες 7+1 εβδομάδες, συνολικά 57 ημέρες. Κλειομένου του Πεντηκοσταρίου, ολοκληρώνεται ο κύριος κύκλος του κινητού εορτολογίου, που άρχισε με το Τριώδιο, βιβλίο που καλύπτει τις 3 εβδομάδες των Απόκρεω συν τις 7 εβδομάδες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.
Μετά το Ευαγγέλιο τού Όρθρου ακολουθεί ο πρώτος στίχος τού 50ού Ψαλμού και τα τροπάρια που καλούνται Πεντηκοστάρια, όπως το "Αναστάς ο Ιησούς...". Οι ύμνοι τού βιβλίου είναι έργα τού Ιωάννη Δαμασκηνού, τού Κοσμά τού Αγιοπολίτη, τού Ανδρέα Κρήτης, τού Γερμανού, τού Θεοφάνους, τού Ανατολίου, τού Ιωσήφ (αδελφού τού Θεοδώρου) τού Στουδίτου, κ.ά.