Βασίλ Τσακαλάρωφ

Πρώιμα χρόνια

Ο Βασίλ Τσακαλάρωφ γεννήθηκε το 1874 στο χωριό Σμαρδέσι (σημ. Κρυσταλλοπηγή της Φλώρινας). Αρχικά ήταν μαθητής σε Ελληνικό δημοτικό σχολείο. Ύστερα από δική του επιμονή ο πατέρας του τον μεταφέρει σαν μαθητή σε Βουλγαρικό σχολείο. Τέλειωσε την τετάρτη τάξη και παράλληλα εργάστηκε μαζί με τον πατέρα του σε οικοδομές στην Ελλάδα.
Κατά το 1894 και για σύντομο χρονικό διάστημα βρίσκεται στη φυλακή της Καστοριάς από όπου κατάφερε να διαφύγει και εγκαταστάθηκε στη Βουλγαρία. Εκεί εργάστηκε ως τσαγκάρης, λιθοτόμος και οικοδόμος και κατά την παραμονή του στο Σούμεν τελείωσε το νυκτερινό γυμνάσιο.

Συμμετοχή στην ΕΜΕΟ

Στις 20 Μαρτίου 1902 ο Γκότσε Ντέλτσεφ και ο Μπόρις Σαράφωφ επισκέπτονται την περιοχή της Καστοριάς και χρίζουν ως τοπικούς ηγέτες της περιοχής τους  Κούσμαν Στέφοφ, Λάζαρ Ποπτράικοφ, Λάζαρ Μοσκόφ, Πάντο Κλιάσεφ και Μιχαήλ Νικόλοφ, όσο ο Βασίλ Τσακαλάρωφ εξακολουθεί να ασχολείται με την αγορά όπλων από την Ελλάδα. Σε συγκέντρωση της οργάνωσης καταδικάζεται σε θάνατο ο Κωνσταντίνος (Κώττας) Χρήστου (ο οποίος τότε συμετείχε στην ΕΜΕΟ), λόγω της δράσης του ως ληστής, και ενώ ο Τσακαλάρωφ επιμένει στην άμεση εκτέλεση της ποινής, τελικά δόθηκε χάρη στον Κώττα Χρήστου από τον Γκότσε Ντέλτσεφ. Μετά από αυτό ο Τσακαλάρωφ ρυθμίζει τις τελευταίες προμήθειες όπλων από την Ελλάδα, με τις οποίες ολοκληρώνει τον βασικό εξοπλισμό στις περιοχές της Καστοριάς και της Φλώρινας.
Στο τέλος Αυγούστου 1902 φθάνει στη Βασιλειάδα (τότε Ζαγκορίτσανη) ο συνταγματάρχης Γιαγκώφ, ένας από τους κυριότερους συνεργάτες του Τσόντεφ στην Κεντρική Εσωτερική Οργάνωση της Σόφιας, με ένοπλο σώμα που είχε οργανωθεί στη Βουλγαρία. Ο Γκρούεφ είχε δώσει οδηγίες να αφοπλισθεί το τμήμα μόλις θα έφθανε, αλλά οι τοπικοί αρχηγοί, Βασίλ Τσακαλάρωφ, Παπάντσεφ και Αντρέιφ, που γνώριζαν τον Γιαγκώφ προσωπικά, ενήργησαν διαφορετικά και αποφάσισαν να συναντηθούν στην Οξυά Καστοριάς (τότε Μπλάτζα) για να συνεννοηθούν. Τουρκικός όμως στρατός φάνηκε απροσδόκητα και τους διασκόρπισε. Έτσι, η συνάντηση έγινε δύο ημέρες αργότερα στα υψώματα στο Σιδηροχώρι Καστοριάς (τότε Σίστεβο). 
«Εγώ και ο Τσακαλάρωφ κατεβήκαμε στις 19 Αυγούστου στη Μπρέσνιτσα (Βατοχώρι), κάψαμε τό σπίτι τού Iωάννου Ζάικου και σκοτώσαμε τον Ιωάννη Ζάικο, τον πατέρα του, Αντώνη, και τον αδελφό του, Λάζαρο, και κρεμάσαμε στην πλατεία του χωριού τον Μουχτάρη (πρόεδρο) Γεώργιο Καραούλα και τον Αγροφύλακα Αντώνιο Παναγιώτου...»
Στη συνέχεια οι ενωμένες τσέτες (ένοπλες ομάδες) της περιοχής της Καστοριάς, με επικεφαλής τον Τσακαλάρωφ δίνουν μάχη με τον Χρήστο Κώττα, κοντά στο χωριό Όστιμα (Τρίγωνο Φλώρινας). Μέχρι τις αρχές Σεπτεμβρίου ο Βασίλ Τσακαλάρωφ και το καθοδηγητικό σώμα εμποδίζουν τον συνταγματάρχη Αναστάς Γιανκώφ να ξεσηκώσει πρόωρη εξέγερση στην περιοχή της Καστοριάς, σύμφωνα με την ιδέα της ΒΜΑRC-ΑΜΑΟ. Για τον χειμώνα ο Βασίλ Τσακαλάρωφ εγκαθιστά τα μέλη του σώματός του στα χωριά της περιοχής ενώ ο ίδιος οργανώνει την κατασκευή βομβών στην Κρυσταλλοπηγή. Στις 29 Δεκεμβρίου ο Τσακαλάρωφ βρίσκεται στο χωριό Λαμπάνιστα (Άγιος Δημήτριος Καστοριάς) και γράφει στο ημερολόγιό του:
Αν και είχαμε πει να είμαστε κρυφά, παρ' όλα αυτά όλοι μας κατάλαβαν, ακόμα-ακόμα και ο γραικομάνος παπάς Γκέρμαν ζήτησε να έρθει σε μας. Του επιτρέψαμε να έρθει. Αυτός ο  αδελφός σε τέτοιο βαθμό είχε εξελληνιστεί, που  άρχισε να μας μιλά και μια βουλγαρική λέξη έλεγε και δύο ελληνικές. Αναφερθήκαμε στο ζήτημα της εθνικότητάς του, αυτός προσπάθησε με κάθε τρόπο να μας αποδείξει ότι είμαστε Έλληνες! Αφού απέτυχε να παρουσιάσει τα στοιχεία που του ζητήσαμε, άρχισε να αναπτύσσει την ιστορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου του Μακεδόνα, ότι δεν είμαστε ούτε Έλληνες ούτε Βούλγαροι, αλλά είμαστε Μακεδόνες, χωρίς να σκεφτεί ότι στη Μακεδονία έχει και Τούρκους και Εβραίους και πολλά άλλα έθνη. Κάποιος που δεν γνωρίζει την ιστορία και αρχίσει να σου κάνει κήρυγμα για αυτήν είναι πολύ αστείο! Δεν θέλαμε να μπούμε σε περισσότερες διαμάχες μαζί του και γι' αυτό τον σταματήσαμε.
Στις 13-14 Μαρτίου 1903 ο Βασίλ Τσακαλάρωφ όρκισε στη Βουλγαρική Εξαρχία τα χωριά Βερνίκι (σήμερα Βράμπνικ στην Αλβανία, παραχωρήθηκε από την Ελλάδα στην Αλβανία το 1923) και Βαμπέλι (Μοσχοχώρι) (εγκαταλελειμμένο σήμερα), που μέχρι τότε ήταν Πατριαρχικά. Στις αρχές Μαρτίου εξαναγκάζει διά της απειλής θανάτου τον Έλληνα ιερέα και τον δάσκαλο της Ζουμπάνιστας (Λεύκη Καστοριάς) να εγκαταλείψουν το χωριό και εγκαθιστά Βούλγαρο ιερέα. Στις 20 Μαρτίου στην Τσερέσνιτσα (Πολυκέρασο Καστοριάς) ο Τσακαλάρωφ συναντάται με την ομάδα του Μπόρις Σαράφωφ, ενώ και το χωριό περνάει επίσης στη Βουλγαρική Εξαρχία. Στις 28 Μαρτίου παγιδεύονται από τα τουρκικά στρατεύματα στην Κρυσταλλοπηγή, αλλά με τη βοήθεια από σώματα ορισμένων χωριών της περιοχής καταφέρνουν να ξεφύγουν. Στα μέσα Απριλίου φτάνουν στο χωριό Σμίλεβο, Μοναστηρίου, Βόρεια Μακεδονία για το επερχόμενο συνέδριο. Σε αυτό οι Βασίλ Τσακαλάρωφ και Πάντο Κλιάσεφ αντιπροσωπεύουν την περιοχή της Καστοριάς.
Στις 24 Απριλίου στο Ζλάταρι της περιοχής Ρέσνας (σήμερα Ρέσεν) (στη σημερινή Βόρεια Μακεδονία), οι Βασίλ Τσακαλάρωφ, Πάντο Κλιάσεφ, Ίβαν Ποπόφ και Μήτρε Βλάχο δίνουν μάχη με οθωμανικό στρατό. Κατά την προετοιμασία για την εξέγερση μαζεύει ανάλογα με τα όπλα και τις σφαίρες από τα χωριά Κρυσταλλοπηγή, Κωστενέτσι (Ιεροπηγή Καστοριάς), Δενδροχώρι, Τούρια (Κορυφή Φλώρινας), Κονομπλάτη (Μακροχώρι Καστοριάς) και τους στέλνει στο χωριό Στάτιστα (Μελάς Καστοριάς). Στις 7 Μαΐου ο Βασίλ Τσακαλάρωφ βρίσκει το χωριό που γεννήθηκε, την Κρυσταλλοπηγή, καμμένο από τον Οθωμανικό στρατό. Στις 31 Μαΐου 1903 χίλιοι Τούρκοι στρατιώτες περικύκλωσαν το χωριό Δενδροχώρι, η ομάδα του Λάζαρ Ποπτράικοφ καταλαμβάνει την κορυφή Βίνιαρι του βουνού του Δενδροχωρίου (Τρικλάριο), σε ενίσχυση των μαχόμενων έφτασε η ομάδα του Ντίμτσο Αντόνοφ, η οποία καταλαμβάνει την κορυφή Λόζβατα και χτύπησε τους Τούρκους από πίσω. Η μάχη συνεχίζεται επί μακρόν, καθώς σε βοήθεια των μαχόμενων καταφθάνουν οι ομάδες των Βασίλ Τσακαλάρωφ, Πάντο Κλιάσεφ και Μήτρε Βλάχο.

Ειρηνική ζωή

Στις αρχές του 1904, ο Βασίλ Τσακαλάρωφ πήγε για θεραπεία στη Γενεύη της Ελβετίας. Στις 14 Μαρτίου οι Τσακαλάρωφ, Μπορίς Σαραφόφ και άλλοι δημιουργούν μια προσωρινή επιτροπή, με στόχο να αντικαταστήσει την εκτός των συνόρων εκπροσώπηση της ΕΜΕΟ, αλλά το 1905 οι διαφορές εξαφανίζονται, και η επιτροπή διαλύεται από μόνη της.
Στη Σόφια ο Τσακαλάρωφ χτίζει ένα σπίτι με τη βοήθεια του αρχιτέκτονα Γκεόργκι Κισελίντσεφ, στην οδό Σίπκα, απέναντι από την Στρατιωτική Ακαδημία της Σόφιας. Ζει φτωχικά αλλά παντρεύεται με την Όλγα, με την οποία αποκτά μια κόρη, την Αικατερίνη. Συμμετέχει ως εκπρόσωπος στο συνέδριο της ΕΜΕΟ στο Κιουστεντίλ το 1908. Μετά την ανακοίνωση της Επανάστασης των Νεότουρκων, επισκέπτεται για προσκυνήμα τον τάφο των χαμένων κομιτατζήδων της ΕΜΕΟ στον Απόσκεπο.

Πρώτος Βαλκανικός Πόλεμος

Με το ξέσπασμα του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου το 1912, ο Βασίλ Τσακαλάρωφ ορίζεται διοικητής του σώματος των παρτιζάνων Νο.4, μέρος του ενωμένου σώματος Καστοριάς, μαζί με το σώμα Νο.5 του Ιβάν Ποπόφ και το σώμα Νο.6 του Χρήστο Σιλίανοφ που αποτελούν μέρος της Μακεδονο - Αδριανοπολίτικης Πολιτοφυλακής. Μετά την έναρξη των εχθροπραξιών, το σώμα κατευθύνεται διαμέσου της Φλώρινας στην Καστοριά.
Μετά τις 20 Οκτωβρίου το μικτό σώμα καταλαμβάνει διαδοχικά το Νυμφαίο, την Πρεκοπάνα (Περικοπή Φλώρινας) και την Ζαγορίτσανη (Βασιλειάδα Καστοριάς) και αφοπλίζει τα γύρω Τουρκικά χωριά και το μουσουλμανικό Ζέρβενι (Άγιος Αντώνιος Καστοριάς). Μετά από αυτό καταλαμβάνονται και τα χωριά Απόσκεπος, Δενδροχώρι, Γάβρος Καστοριάς και Ιεροπηγή. Μετά την ήττα του Ελληνικού πέμπτου τμήματος στο χωριό Βεύη, το μικτό σώμα του Βασίλ Τσακαλάρωφ διεξάγει μάχες οπισθοφυλακής κατά του Τουρκικού στρατού για να εξασφαλίσει την απόσυρση των Ελληνικών τμημάτων. Κατά την γενική οπισθοχώρηση το σώμα προσπάθησε να προστατεύσει τα χωριά από τους προελαύνοντες Τούρκους. Στις 29 Οκτωβρίου το σώμα βοήθησε τα Ελληνικά στρατεύματα στη απελευθερωση των Καϊλαρίων (Πτολεμαΐδα), ενώ στις 8 Νοεμβρίου συντρίβει και αιχμαλωτίζει 600 Τούρκους στρατιώτες στο Πισοδέρι και στο Ζέλοβο (Αντάρτικο). Μια ημέρα αργότερα αιχμαλωτίζουν ακόμα 100 Τούρκους στρατιώτες στο χωριό Καπέστιτσα (Αλβανία), και στις 13 Νοεμβρίου το μικτό σώμα εισέρχεται στην Καστοριά όπου τους υποδέχονται πανηγυρικά τα μέλη της Βουλγαρικής κοινότητας, με επικεφαλής τον αναπληρωτή του Αρχιεπισκόπου Πανάρετου. Στις 29 Νοεμβρίου, τα Ελληνικά τμήματα αποσύρονται από την περιοχή των Κορεστίων και το ενωμένο σώμα τοποθετείται εκεί για να προστατεύσει τα χωριά. Κατόπιν τούτου διαλύεται στις 20 Δεκεμβρίου.
Ο Βασίλ Τσακαλάρωφ όπως και πολλοί άλλοι ηγέτες της Μακεδονίας, πιστεύει ότι η Μακεδονο-Αδριανουπολίτικη Πολιτοφυλακή έπρεπε να σταλεί στο μέτωπο της Μακεδονίας και όχι στην Θράκη, έτσι ώστε να μην επιτρέψει στους συμμάχους Έλληνες και τους Σέρβους να απελευθερωσουν εδάφη τα οποία κατοικούνται από Βουλγάρους. Σε επιστολή προς τον αναπληρωτή διοικητή της ΜΟΟ-ΜΑΠ Αλεξάντερ Προτογέροφ στις 10 Δεκεμβρίου 1912 ο Τσακαλάρωφ γράφει:
Όπως βλέπετε, αγαπητέ Προτογέροφ εσείς εκεί με τα παλικάρια απελευθερώνετε και Ελληνικά μέρη για να παραδεχθούμε υποδούλωση στα δικά μας καθαρά Βουλγαρικά εδάφη. Αν είχαμε ξεκινήσει για εδώ, για τα δικά μας μέρη, οι άνθρωποι σήμερα δεν θα διαμαρτύρονταν για την άθλια κατάστασή τους αλλά θα ήταν χαρούμενοι, όπως στο Στίπ (ΠΓΔΜ) και σε άλλα μέρη που απελευθερώθηκαν από τη Βουλγαρία.