google/wiki40b huggingface dataset:
Κεντρικό Κιλκίς

Γεωγραφία - Ιστορία

Το Κεντρικό βρίσκεται σε απόσταση 20 χλμ. βόρεια της πόλης του Κιλκίς και 76 χλμ. βόρεια της Θεσσαλονίκης. Οφείλει το όνομά του στην κεντρική θέση του ανάμεσα στα γειτονικά χωριά Αντιγόνεια (Ν.-ΝΔ.), Μονολίθι (ΝΔ.), Γάβρα (Δ.-ΒΔ.), Πετράδες (ΒΔ.), Μαυροπλαγιά (Β.), Τριπόταμος (ΒΑ.) και Παλατιανό (Ν.-ΝΑ.). Το χωριό διασχίζει ο ποταμός Σπανός που καταλήγει στον ποταμό Γαλλικό. Μετά τους Βαλκανικούς πολέμους και την ανταλλαγή πληθυσμών, η Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων (ΕΑΠ) εγκατέστησε 98 οικογένειες προσφύγων (365 άτομα) από τον Πόντο, καθώς και από το Σοχούμι της σημερινής Γεωργίας. Οι περισσότεροι κάτοικοι του χωριού είναι συνταξιούχοι και λίγοι ασχολούνται με τη γεωργία ή εργάζονται στις γύρω βιομηχανικές μονάδες.

Αρχαιολογικός χώρος Παλατιανού

Στα νότια του χωριού και προς την κατεύθυνση του Παλατιανού, στους λόφους Τορτσέλι - Ασσάρ βρίσκεται ο αρχαιολογικός χώρος τού Παλατιανού. Οι ανασκαφές που ξεκίνησαν το 1961 και τα ευρήματα που βρέθηκαν φανερώνουν κατοίκηση της περιοχής από τον 10ο π.Χ. αιώνα μέχρι τον 3ο αιώνα. Στον βόρειο λόφο έχουν βρεθεί τα ερείπια μεγάλης μακεδονικής πόλης από τα ελληνιστικά και ρωμαϊκά χρόνια, που πιθανολογείται ότι είναι το αρχαίο "Ίωρον" της αρχαίας Κρηστωνίας. Στο νότιο λόφο  εκτείνεται το νεκροταφείο του αρχαίου οικισμού. Οι ανασκαφές στο χώρο ξεκίνησαν το 1961 και έχουν φέρει στο φως μέχρι σήμερα τέσσερα σπουδαία αγάλματα, τα οποία εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Κιλκίς, κτίσματα, ναΐσκους και δύο οικείες.

Ονομασία - Διοικητικά

Η παλιά του ονομασία ήταν Σνέφτσα και έτσι αναφέρεται το 1919 στο ΦΕΚ 48Α-05/03/1919 να προσαρτάται στην κοινότητα Καραμαμουτλίου (Μαυροπλαγιάς) που τότε ανήκε στο νομό Θεσσαλονίκης. Το 1927 μετονομάζεται σε Κεντρικό και το 1934 αποσπάται στο νεοϊδρυθέντα νομό Κιλκίς. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τους Πετράδες και τη Μαυροπλαγιά αποτελούν την τοπική κοινότητα Κεντρικού που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κρουσσών του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 283 κατοίκους ενώ ως οικισμός 228.
Ελένη Καντακουζηνή (αυτοκράτειρα)

Πριν το γάμο της

Στις 15 Ιουνίου 1341 ο Ιωάννης Ε' διαδέχθηκε οκταετής τον πατέρα του με αντιβασιλιά τον Ιωάννη ΣΤ', ο οποίος εποφθαλμιούσε το θρόνο. Η μητέρα του Άννα της Σαβοΐας μαζί με τον πατριάρχη Ιωάννη ΙΔ' και τον Μέγα Δούκα Αλέξιο Απόκαυκο, όταν ο Ιωάννης ΣΤ' έλειπε τον Σεπτέμβριο του 1341 από την Κωνσταντινούπολη, τον απομάκρυναν αναλαμβάνοντας την αντιβασιλεία. Τότε ο Ιωάννης ΣΤ' που ήταν Μέγας Δομέστικος  (αρχιστράτηγος), με τη βοήθεια του στρατού, του Στέφαν-Ουρός Δ' της Σερβίας και του Ορχάν εμίρη της Βιθυνίας, επικράτησε. Η συμμαχία με τον Ορχάν επισφραγίστηκε με το γάμο του με τη Θεοδώρα Καντακουζηνή, κόρη του Ιωάννη ΣΤ' και η Ελένη συνόδευσε την αδελφή και τη μητέρα της στη Σηλυμβρία, όπου έγινε ο γάμος. Το 1345 σκοτώθηκε ο Αλέξιος Απόκαυκος, το 1346 ο Ιωάννης ΣΤ' στέφθηκε μόνος του αυτοκράτορας στην Αδριανούπολη και το 1347 μπήκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου συμφωνήθηκε να μείνει αυτοκράτορας για 10 έτη ακόμη με συναυτοκράτορα τον Ιωάννη Ε' και να παντρέψει την κόρη του Ελένη με αυτόν. Έτσι έληξε ο εμφύλιος των ετών 1341-47.

Σύζυγος του Ιωάννη Ε'

Έτσι οκτώ ημέρες μετά την στέψη του πατέρα της στην Κωνσταντινούπολη, στις 28/29 Μαΐου 1347 η 13ετής Ελένη παντρεύτηκε τον 15ετή Ιωάννη Ε'. Όταν άρχισε ο εμφύλιος των ετών 1352-57 η Ελένη, που βρισκόταν στη Θράκη, επέστρεψε την Κωνσταντινούπολη για να προστατέψει τον πατέρα της (που υποστήριζε τους Ησυχαστές) από ενέργειες του ανδρός της (που ήταν αντίθετος).
Το 1373 ο πρώτος τους υιός Ανδρόνικος, με τη βοήθεια του υιού του Μουράτ Α' εμίρη της Βιθυνίας, θέλησε να εκτοπίσει τον πατέρα του από το θρόνο. Αν και την αρχή απέτυχε, μετά οι Γενουάτες τον βοήθησαν να επικρατήσει. Η Ελένη προσπάθησε μάταια το 1376 να τους συμβιβάσει: ο Ανδρόνικος Δ' φυλάκισε τον πατέρα του Ιωάννη Ε' και το νεότερο αδελφό του Μανουήλ στο Γαλατά. Αυτοί κατάφεραν να δραπετεύσουν (ίσως με βοήθεια της Ελένης) και ο Ανδρόνικος Δ' κατέφυγε στον Γαλατά παίρνοντας ομήρους τη μητέρα του Ελένη, τον ηλικιωμένο Ιωάννη ΣΤ' και δύο αδελφές του, τη Μαρία και τη Θεοδώρα. Εκεί υπέφεραν κατά την πολιορκία του Γαλατά, ώσπου το 1381 ελευθερώθηκαν μετά από συμφωνία κατάπαυσης, και η Ελένη έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από το λαό της Κωνσταντινούπολης. Έτσι έληξε ο εμφύλιος των ετών 1373-76.
Όταν το 1391 απεβίωσε ο Ιωάννης Ε', η σύζυγός του έγινε μοναχή στη μονή της Κυρά Μάρθας στην Κωνσταντινούπολη με το όνομα Υπομονή, όπου απεβίωσε το Νοέμβριο του 1396.

Γενεαλογία

Γενεαλογία Ρωμαίων Αυτοκρατόρων 717 - 1453
ΑΟ Κυανούς Αστήρ Βάρης

Ίδρυση

Ιδρύθηκε στις 21 Μαΐου του 1964. Στην αρχή το σωματείο ηταν σε αδράνεια. Οι νέοι της εποχής αθλούντο σε μία αλάνα που είχαν διαμορφώσει σε γήπεδο εκεί που βρίσκονται σήμερα τα σχολεία της Βάρης. Εκεί τους ανακάλυψαν το 1966 οι Κατσίκης Ιωάννης και Αντωνίου Παναγιώτης οι οποίοι ουσιαστικά ενεργοποίησαν το σωματείο.
Η ομάδα μεταφέρεται μπροστά από τον σημερινό φούρνο του Γεωργιάδη όπου όμως λόγω των βροχοπτώσεων, ο χώρος μετατρεπόταν σε λίμνη με αποτέλεσμα η ομάδα μετακομίζει εκ νέου εκεί που βρίσκεται ο σημερινός Ναυτικός Ομιλος της Βάρκιζας.
Η ομάδα φιλοξενείται στη Βούλα για προπονήσεις και για αγώνες στη Βούλα και το Κορωπί.
Το 1984 με δαπάνες του Δήμου με δήμαρχο τον Μπαγλατζή Κων/νο και την πολύτιμη βοήθεια του Μπλατσούκα Γρηγόρη κατασκευάζεται το γήπεδο στα όρια της σημερίνης πλάζ στην παραλία της Βάρκιζας και λειτουργεί το 1989.
Η ομάδα παραμένει εκεί μέχρι το 2004 οπότε μετακομίζει στο σημερινό Δημοτικό Στάδιο της Βάρης που αρχικά κατασκευάσθηκε σαν Ολυμπιακό προπονητήριο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας.

Αγωνιστική πορεία

Στο παρελθόν άνηκε στην Ε.Π.Σ. Αθηνών όπου και αγωνιζόταν. Με τη δημιουργία της Ε.Π.Σ. Ανατολικής Αττικής εντάσσεται σε αυτή και έκτοτε ανήκει και αγωνίζεται στις διοργανώσεις της. Το 2010-11 κατακτά το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ.ΑΝ.Α και προβιβάζεται για πρώτη φορά στην Δ' Εθνική και το 2012-13 κερδίζει την ιστορική άνοδο στην Γ' Εθνική. Στο πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής αγωνίστηκε από τη σεζόν 2013-14 μέχρι και τη σεζόν 2015-16, όποτε και υποβιβάστηκε.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1985

Το 50ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1985 διεξήχθη στο Ολυμπιακό Στάδιο Αθήνας, στην Καλογρέζα, από 5 ως 7 Ιουλίου, μαζί με το αντίστοιχο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1985. Το πρωτάθλημα μαραθωνίου διεξήχθη στις 25 Μαΐου στην Πάτρα ταυτόχρονα με το πρωτάθλημα μαραθωνίου ανδρών. Το πρωτάθλημα επτάθλου διεξήχθη κατά το τριήμερο των αγώνων. Τα αποτελέσματά τους υπολογίστηκαν στη βαθμολογία. Για πρώτη φορά διεξήχθη και πρωτάθλημα 5.000μ βάδην.
Στους αγώνες μετείχαν 430 αθλήτριες. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος Γ.Σ. με πολύ μεγάλη διαφορά από τους υπόλοιπους συλλόγους, για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά.
Βασίλης Μουράτος

Πρώτα βήματα

Ο Μουράτος, ξεκίνησε να παίζει μπάσκετ από την ηλικία των 7 ετών, και για δέκα χρόνια υπήρξε μέλος των ακαδημιών του Γυμναστικού Συλλόγου Αγίων Αναργύρων.

Ολυμπιακός Πειραιώς

Το 2014, πήρε μεταγραφή στον Ολυμπιακός Πειραιώς, υπογράφοντας πενταετές συμβόλαιο συνεργασίας. Το ντεμπούτο του το έκανε στις 12 Οκτωβρίου του 2014, εναντίον της ομάδας Απόλλων Πατρών, ματς στο οποίο σκόραρε και τους πρώτους του πόντους με τον Ολυμπιακό. Την πρώτη του χρονιά στον Ολυμπιακός κατέκτησε το Πρωτάθλημα.
Τη σεζόν 2016-17, ο Ολυμπιακός τον παραχώρησε με τη μορφή δανεισμού στην ομάδα Α.Ε. Ψυχικού, για έναν χρόνο. Στις 19 Ιουνίου ο σύλλογος ανακόνωσε τη λύση της συνεργασίας του με τον παίκτη.

Φάρος Λάρισας

Δύο μήνες μετά την αποδέσμευσή του από τον Ολυμπιακό, ο Μουράτος υπέγραψε συμβόλαιο με τον νεοφώτιστο Φάρο Λάρισας. Με τον Φάρο ο Μουράτος αγωνίστηκε και στους 26 αγώνες του πρωταθλήματος, έχοντας κατά μέσο όρο: 7,5 πόντους με 43,44% στα δίποντα και 20.97% στα τρίποντα, 2,7 ασίστ και 3 ριμπάουντ.

Γ.Σ. Περιστερίου

Το καλοκαίρι του 2018 συμφώνησε με την ομάδα του Γ.Σ. Περιστερίου για τρία χρόνια. Στην κανονική περίοδο σε 25 αγώνες είχε Μ.Ο.: 4 πόντοι, 1.9 ασίστ, 1.3 ριμπάουντ ανά 10:40 συμμετοχής.

Γ.Σ. Λαυρίου

Στις 6 Αυγούστου 2019, ανακοινώθηκε από το Λαύριο , για δυο χρόνια.

Εθνική ομάδα

Όντως μέλος των Εθνικών Νέων, έχει κατακτήσει μερικά μετάλλια. Το 2013, αγωνίστηκε με την Εθνική Παίδων και κατέκτησε στην Άγκυρα το χρυσό μετάλλιο στο TBF International Under-16 Tournament. Την ίδια χρονιά, κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Παίδων. Εν συνεχεία αγωνίστηκε και την επόμενη χρονιά σε μεγάλες διοργανώσεις. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κάτω των 17 και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κάτω των 18, στο οποίο κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο. Ακολούθως, το 2015, αγωνίστηκε και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κάτω των 19. Το 2016 κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κάτω των 20 Β' Κατηγορίας που έγινε στην Αθήνα.
2933 Άμπερ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του `Αμπερ εκτιμάται σε 20,62 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,087 ± 0,010. Ο `Αμπερ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 10 ως 17 ώρες περίπου.
3027 Σαβάρς

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Σαβάρς εκτιμάται σε 12 χιλιόμετρα περίπου, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0585 ± 0,018.
Εικονολήπτης

Ο εικονολήπτης (ή συνηθέστερα καμεραμάν) είναι ο άνθρωπος που χειρίζεται μια κινηματογραφική κάμερα ή βιντεοκάμερα με στόχο την αποτύπωση κίνησης σε φιλμ, βίντεο ή ηλεκτρονικό υπολογιστή.
Στην αφηγηματική κινηματογράφηση ο εικονολήπτης συνεργάζεται με το σκηνοθέτη, το διευθυντή φωτογραφίας, τους ηθοποιούς και το τεχνικό συνεργείο ώστε να λάβει τεχνικές και δημιουργικές αποφάσεις. Στο περιβάλλον αυτό, ο καμεραμάν είναι μέλος του συνεργείου κινηματογράφησης που αποτελείται επίσης από το διευθυντή φωτογραφίας, έναν ή περισσότερους βοηθούς οπερατέρ και μακενίστες. Όταν δεν υπάρχει διαχωρισμός ανάμεσα στο διευθυντή φωτογραφίας και τον εικονολήπτη, τότε το πρόσωπο αυτό ονομάζεται οπερατέρ. Στη δημιουργία ντοκιμαντέρ και στα ρεπορτάζ των δελτίων ειδήσεων, ο εικονολήπτης καλείται συχνά να εκτελέσει λήψεις γεγονότων που εκτυλίσσονται σε πραγματικό χρόνο χωρίς προδιαγεγραμμένο σενάριο.
Ανάμεσα στα προσόντα που πρέπει να διαθέτει ένας εικονολήπτης περιλαμβάνεται η ικανότητα καδραρίσματος λήψεων, καλή γνώση χειρισμού διάφορων ειδών φακού, καθώς και άλλων κομματιών εξοπλισμού (π.χ. ειδικούς γερανούς για λήψεις από ύψος). Ακόμη θεωρείται σημαντικό να κατέχει κατάρτιση σε βασικές αρχές της δραματικής αφήγησης, καθώς και κάποιες βασικές γνώσεις για την τέχνη του μοντάζ. Ο καμεραμάν καλείται τέλος να είναι συνεργάσιμος, ευέλικτος, με δεξιότητες επικοινωνίας, επειδή στα κινηματογραφικά και τηλεοπτικά πλατό ο χρόνος και το μπάτζετ, καθώς και οι περιορισμοί που αυτά επιβάλλουν, είναι μεγάλης σημασίας.
Λοβοτομή

Λοβοτομή (από τα λοβός + τομή, δηλ. κοπή του λοβού) ονομάζεται η χειρουργική διαδικασία κατά την οποία καταστρέφονται τμήματα του μετωπιαίου λοβού του εγκεφάλου σε άτομα με διανοητικές διαταραχές ή ψυχικές ασθένειες, με σκοπό την εξάλειψη των συμπτωμάτων τους.

Ιστορία

Η αρχική ιδέα της λοβοτομής εμφανίστηκε το 1890, και προήλθε από το Γερμανό γιατρό Γκόλτζ, επινοητή του όρου "ψυχεπέμβαση", ο οποίος παρατήρησε πως όταν αφαιρούνταν τμήματα του μετωπιαίου λοβού του εγκεφάλου των άγριων σκυλιών, αυτά ηρεμούσαν.
Η ιδέα της λοβοτομής, με το όνομα λευκοτομή (από τα λευκός + τομή, δηλ. κοπή της λευκής ουσίας του εγκεφάλου), εφαρμόστηκε για πρώτη φορά σε δύο ανθρώπους το 1892 στην Ελβετία, από τον δρ. Gottlieb Burckhardt. Οι άνθρωποι πέθαναν, με αποτέλεσμα η ιδέα να εγκαταλειφθεί.
Ωστόσο, την επέμβαση πραγματοποίησε ο Πορτογάλος νευρολόγος Αντόνιο Μονίζ, σε τουλάχιστον 40 άτομα. Η μέθοδος που εφάρμοσε περιλάμβανε το άνοιγμα τρύπας στο κρανίο του ασθενούς, και την έγχυση αιθυλική αλκοόλης (οινοπνεύματος) στον προμετωπιαίο φλοιό του εγκεφάλου, πράγμα που κατέστρεφε το τμήμα αυτό. Το 1949, ο Μονίζ βραβεύθηκε με βραβείο Νόμπελ για την επίτευξη της λοβοτομής, με το όνομα λευκοτομή.
Το 1936, ο Αμερικανός νευρολόγος Γουόλτερ Τζάκσον Φρήμαν ΙΙ εφάρμοσε μία τροποποιημένη μορφή της λοβοτομής, με το όνομα "προμετωπιαία λοβοτομή". Ανακάλυψε ότι η πρόσβαση στο μετωπιαίο φλοιό μέσω της οφθαλμική κόγχης δεν ήταν εφικτή, έτσι, εφάρμοσε επεμβάσεις πάνω από το βολβό του ματιού. Μία άλλη του μέθοδος, ήταν η εκτέλεση του τρυπανισμού από την περιοχή του αφτιού, με απότομο χτύπημα του τρυπανιού με ένα μικρό σφυρί στο μετωπιαίο φλοιό.
Κάτω Ποσειδωνία

Αρχαιότητα

Η Ποσειδωνία υπήρξε κατά την αρχαιότητα σπουδαίος οικισμός και πρωτεύουσα του Αρχαίου Δήμου Σουνιέων.
Σώζονται μάλιστα η Αρχαία Αγορά του Δήμου, στη συμβολή των οδών Ποσειδώνος και Αγίου Στυλιανού.
Ακόμα, διάσπαρτες βρίσκονται πολλές αρχαιότητες στην περιοχή, και στο "Βουνό του Μιχάλη", λόφος που βρίσκεται στα βορειοδυτικά της Ποσειδωνίας.
Τέλος, σώζονται κατά μήκος των ακτών του όρμου Πασά πολυβολεία από την κατοχή.

Σήμερα

Σήμερα η περιοχή έχει οικιστικό και τουριστικό ενδιαφέρον. Μετά το 1972, όπου η Ποσειδωνία έγινε και επίσημα οικισμός, έχουν κτιστεί πολλές κατοικίες, που στη μεγάλη πλειοψηφία τους αποτελούν εξοχικές κατοικίες των Αθηναίων, ενώ μερικές αποτελούν μόνιμες κατοικίες.

Λιμάνι Πασά

Το Λιμάνι του Πασά (Πασαλιμάνι) είναι η παραλία της Ποσειδωνίας. Πρόκειται για μια αμμώδη ακτή ιδιαιτέρου κάλλους, μήκους περίπου 500 μέτρων. Οδηγεί σε μια μικρή λιμνοθάλασσα, και στη συνέχεια στον Όρμο του Πασά, έναν όρμο με πεντακάθαρα νερά. Τους θερινούς μήνες το Λιμάνι του Πασά κατακλύζεται από λουόμενους που προτιμούν μπάνια σε σχετικά μικρές αποστάσεις από την πρωτεύουσα.

Άγιος Στυλιανός

Ο Άγιος Στυλιανός είναι ένα μικρό ξωκλήσι στο κέντρο της Ποσειδωνίας. Χτίστηκε το 1961 και βρίσκεται στη συμβολή των οδών Αγίου Στυλιανού και Σειρηνών.
1945 Βέσελινκ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Βέσελινκ είναι άγνωστα.
Σημαία του Σικκίμ

Επισκόπηση

Μέχρι το 1967, η προηγούμενη σημαία είχε ένα πολύ περίπλοκο σχέδιο με ένα ευφάνταστα σύνορα και θρησκευτικά εικονογράμματα γύρω από το χόρλο.
Ένα πιο απλό σχέδιο εγκρίθηκε το 1967 λόγω της δυσκολίας στην επανάληψη της περίπλοκης σημαίας. Το σύνορο έγινε στερεό κόκκινο, τα εικονογράμματα είχαν αφαιρεθεί και ο τροχός επανασχεδιάστηκε.
Με την προσάρτηση του Βασιλείου της Σικίμ στην Ινδίας και με την κατάργηση της μοναρχίας, η σημαία έχασε την επίσημη θέση.
Τι Ώρα Θα Βγούμε;

Η ηχογράφηση και η παραγωγή

Η Έλενα Παπαρίζου ξεκίνησε τις ηχογραφήσεις γύρω τον Ιούλιο του 2012 Στην Αθήνα. Ο Γιάννης Δόξας, προώθησε ενεργά το έργο μέσα από τις προσωπικές ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης του, παρά την απασχόλησή του στην προηγούμενη προηγούμενη δισκογραφική δουλεία της Έλενας. Οι στιχουργοί, συνθέτες και οι παραγωγοί αυτού του καινούργιου album είναι ΜΕΘ (Μιχάλης Κουϊνέλης/Stavento), Γιώργος Παπαδόπουλος, Άκης Πέτρου, Jimmy Jansson, Fredrik Sonefors, Bobby Ljunggren, Δημήτρης Κοντόπουλος, Νίκος Αντύπας, Νίκος Μωραΐτης, Μίλτος Ιωαννίδης, Gabriel Russel (Slick Beats), Γιώργος Πηλιανίδης, Oscar Holter, Jakob “Jakke” Erixson, Kristofer Östergren, Γιούλα Γεωργίου, Nahle Ahlstedt και ο Γιάννης Δόξας. Στο ένθετο/βιβλιαράκι αναφέρεται ότι το άλμπουμ είναι συνολική παραγωγή από τους "The A Team".
Στα μέσα του Απρίλη, στην επίσημη σελίδα στο Facebok δημοσίευσαν δύο φωτογραφίες από την φωτογράφιση από το album της, όπου η Έλενα είναι σε έναν κήπο φορώντας ένα άσπρο πουκάμισο, ένα  κοντό γαλάζιο τζιν σορτς, άνδρες καουμπόικες μπότες σε μαύρο χρώμα και ένα άσπρο καπέλο για τον ήλιο.

Η κυκλοφορία και η προώθηση

Το άλμπουμ κυκλοφόρησε στις 3 Ιουνίου 2013.
Το άλμπουμ είναι από την Universal International Music, όπου η βάση για τα γραφεία της Universal Music Group είναι στην Ολλανδία που έδωσε την τελευταία συμφωνία. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, το άλμπουμ φέρει επίσης το λογότυπο "Universal Music". EMI Music Greece είναι της Universal Music Group η μόνη μεγαλύτερη δισκογραφική εταιρία στην Ελλάδα (από τον Απρίλιο του 2013), ως εκ τούτου, η Έλενα εκπροσωπείται επίσημα από την EMI Music Greece στην ελληνική αγορά.
Είναι το πρώτο άλμπουμ της Έλενας που είναι στο Top10 του επίσημου ελληνικού chart άλμπουμ για 11 συνεχόμενες εβδομάδες.
Γιάνα Σιμάνκοβα

Καριέρα

Η Γιάνα Σιμάνκοβα υπέγραψε το πρώτο της επαγγελματικό συμβόλαιο με την Κράλοβο Μπρνο, ομάδα της πατρίδας της, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2004.
Το 2004 άφησε την Τσεχία και ταξίδεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Παναθηναϊκού, στον οποίο παρέμεινε για τρία χρόνια κατακτώντας τρία πρωταθλήματα και δύο κύπελλα Ελλάδος. Το 2007 μετεγγράφη στον Ολυμπιακό Πειραιώς, στον οποίο παρέμεινε για ένα χρόνο χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο.
Το 2008 ταξίδεψε στην Ισπανία για λογαριασμό της Λας Πάλμας, στην οποία παρέμεινε για ένα χρόνο. Το 2009 επέστρεψε στην Ελλάδα όπου αγωνίστηκε αρχικά για τον Ηρακλή Κηφησιάς (2009-10) κι έπειτα για το Μαρκόπουλο (2010-11).
Μετά το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2010-11, η Σιμάνκοβα ταξίδεψε στη Γαλλία για λογαριασμό της Σεντ Κλοντ Παρί, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2014, όταν και αποφάσισε να τερματίσει την επαγγελματική της καριέρα.

Διεθνείς συμμετοχές

Η Γιάνα Σιμάνκοβα ήταν διεθνής με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης γυναικών της Τσεχίας από το 2000 έως το 2009 έχοντας πραγματοποιήσει δεκάδες συμμετοχές.
Γέφυρα του Νεϊγί

Ιστορία

Η πρώτη γέφυρα του Νεϊγί ήταν μια ξύλινη γέφυρα, που κατασκευάστηκε μετά την πτώση ενός τμήματος της άμαξας στην οποία επέβαιναν ο Ερρίκος Δ΄ και η Μαρία των Μεδίκων, τον Ιούνιο του 1606. Στα τέλη του 1654, ο Μπλαιζ Πασκάλ είχε ατύχημα : τα άλογα της άμαξάς του πέρασαν πάνω από το στηθαίο και αυτή, παρολίγον, να την ακολουθήσει. Ευτυχώς, τα δεσμά που συνέδεαν τα άλογα με την άμαξα κόπηκαν, με αποτέλεσμα η άμαξα να παραμείνει σε ισορροπία στην άκρη της γέφυρας. Ο Πασκάλ και οι φίλοι του γλίτωσαν, αλλά ο πρώτος υπέστη σοκ και παρέμεινε κλινήρης επί δύο εβδομάδες. 
Η δεύτερη γέφυρα (1774), μία γέφυρα με πέντε πετρόκτιστα τόξα έκτασης 219 μέτρων μήκους, σχεδιάστηκε από τον επιστήμονα Ζαν-Ροντόλφ Περονέ, ιδρυτή της École des ponts et chaussées. 
Μεταξύ 1936 και 1942, η γέφυρα αυτή γκρεμίστηκε, και το 1942, μια μεταλλική γέφυρα που σχεδιάστηκε από τον Λουί-Αλεξάντρ Λεβί και την εταιρεία Daydé την αντικατέστησε.
Το 1992, η γέφυρα επεκτάθηκε με την τοποθέτηση πρόσθετων μεταλλικών τόξων ώστε να υπάρχει η δυνατότητα να περνάει, επιγείως, η επεκταμένη γραμμή 1 του μετρό μέχρι την Λα Ντεφάνς.
Η γέφυρα αποτελείται, ουσιαστικά, από δύο γέφυρες : η πρώτη έκτασης 67 μέτρων μεταξύ του Νεϊγί και της Ιλ ντε Πυτώ και η δεύτερη έκτασης 87 μέτρων μεταξύ της Ιλ ντε Πυτώ και της Κουρμπεβουά. Ένα άγαλμα του Ζαν-Ροντόλφ Περονέ βρίσκεται στην βάση της γέφυρας στο ανατολικό άκρο της Ιλ ντε Πυτώ.
Στη νότια πλευρά, μία μεγάλη σκάλα, που βρίσκεται στα μέσα της γέφυρας, δίνει την δυνατότητα πρόσβασης από τους πεζούς στην Ιλ ντε Πυτώ.
Στη διάρκεια μιας καταμέτρησης που πραγματοποιήθηκε το 2007 με την βοήθεια της DIRIF, η μέση ημερήσια οδική κίνηση ανά έτος φτάνει στα 161.340 αυτοκίνητα.
Αλεξάνδρα Κιλκίς

Γεωγραφία - Ιστορία

Η Αλεξάνδρα  βρίσκεται στα σύνορα της Ελλάδας με τη Βόρεια Μακεδονία, βορειοανατολικά της λίμνης Δοϊράνης. Είναι κτισμένη δίπλα στην εθνική οδό Θεσσαλονίκης - Δοϊράνης, ανάμεσα στο Σταθμό Μουριών και τις Μουριές. Απέχει 33 χλμ. Β.-ΒΔ. από το Κιλκίς και 79 χλμ. Β.-ΒΔ. από τη Θεσσαλονίκη. Η παλιά ονομασία του χωριού, την περίοδο της τουρκοκρατίας, ήταν Ερτζελή ή Ερτζελί και έτσι αναφέρεται επίσημα το 1919 στο ΦΕΚ 48Α-05/03/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ακίντζαλη. Μετονομάστηκε σε Αλεξάνδρα το 1927. Το χωριό χαρακτηρίζεται αμιγώς προσφυγικό, αφού μετά τους Βαλκανικούς πολέμους και την ανταλλαγή πληθυσμών, η Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων (ΕΑΠ) εγκατέστησε 17 οικογένειες προσφύγων (68 άτομα) από τον Πόντο. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τον Σταθμό Μουριών αποτελούν την τοπική κοινότητα Σταθμού Μουριών που ανήκει στη δημοτική ενότητα Μουριών του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 143 κατοίκους.
Ογιάμα Ιβάο

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Σατσούμα σε οικογένεια Σαμουράι.
Συμμετείχε στον Πόλεμο των Μπόσιν.
Κατά τη διάρκεια του Γαλλο-Πρωσσικού Πολέμου, πολεμούσε στο πλευρό των Πρώσων. Από το 1871 μέχρι το 1874 - μαθητής στις στρατιωτικές ακαδημίες της Γαλλίας και της Ελβετίας.
Όταν το 1887, ο συγγενής του, Σάιγκο Τακαμόρι κήρυξε την επανάσταση των Σαμουράι στη Σατσούμα, ο Ογιάμα έμεινε πιστός στη κυβέρνηση.
Το 1879 διορίστηκε Αναπληρωτής Υπουργός Εσωτερικών και διοικητής της αστυνομίας του Τόκιο. Από το 1880, Υπουργός Άμυνας, από το 1882, διοικητής του Κυρίου Συμβουλίου. Το 1883 πραγματοποίησε ταξίδι στην Ευρώπη για να μελετήσει την οργάνωση των ευρωπαϊκών στρατών.
Μετά την επιστροφή του, από το 1885 μέχρι το 1896 (με κάποια διαλείμματα) ήταν Υπουργός Άμυνας. 
Το 1894, μετά την αρχή του Σινοϊαπωνικού Πολέμου των ετών 1894 και 1895 ήταν διοικητής της 2ης Στρατιάς, η οποία με πολιορκία κατέλαβε το Λιουϊσούν. Μετά, η Στρατιά μεταφέρθηκε στη Κίτρινη Θάλασσα και κατέλαβε το οχυρό στο Βεϊχάι.
Χάρη στα αποτελέσματα του πόλεμου έλαβε τον τίτλο του μαρκήσιου και έγινε μέλος του Κρυφού Συμβουλίου. Στις 20 Ιανουαρίου 1898 έλαβε τον βαθμό του Στρατάρχη της Ιαπωνικής Αυτοκρατορίας.
Από το 1899 μέχρι το 1904 - διοικητής του Κύριου Συμβουλίου. Υπό την ηγεσία του δημιουργήθηκε το σχέδιο του πολέμου με τη Ρωσία.
Τον Ιούνιο του 1904 διορίστηκε Κύριος Διοικητής των Ιάπώνων στρατιωτών στη Μαντσουρία και στη Χερσόνησο Λιαοντούνσκ. Υπό τη διοίκηση του, οι Ιάπωνες νίκησαν στη Μάχη της λίμνης Σάχε, στη Μάχη της Χερσονήσου Λιαογιάνσκ και, χάρη στη βοήθεια της 4ης Στρατιάς του Νογκί Μαρεσούκιε, στη Μάχη του Μουκντένσκ.
Το 1906 έγινε επίτιμο μέλος του Αγγλικού Τάγματος της Αξίας.
Το 1907, ο Αυτοκράτορας του έδωσε τον τίτλο του πρίγκιπα. Από το 1912 - γκενρό.