google/wiki40b huggingface dataset:
Μοντγκόμερι (Αλαμπάμα)

Ιστορία

Πριν την Ευρωπαϊκή αποικιοποίηση, η αριστερή όχθη του Ποταμού Αλαμπάμα κατοικείτο από την φυλή Alibamu των Ιθαγενών Αμερικανών. Οι Alibamu και οι Coushatta που ζούσαν στην απέναντι όχθη του ποταμού ήταν έμπειροι χτίστες λόφων. Το σημερινό Μοντγκόμερι είναι κτισμένο στην πλευρά των δύο κωμοπόλεων των Alibamu: το Ikanatchati (Ekanchattee ή Ecunchatty ή Econachatee), που σημαίνει "κόκκινη γη"· and Towassa, built on a bluff called Chunnaanaauga Chatty. Οι πρώτοι Ευρωπαίοι που ήλθαν μέσω της κεντρικής Αλαμπάμα ήταν ο Χερνάντο ντε Σότο και η αποστολή του, που ήλθε μέσω του Ikanatchati και στάθμευσε για μια εβδομάδα στην Towassa το 1540.
Η επόμενη καταγεγραμμένη Ευρωπαϊκή συμπλοκή συνέβη περισσότερο από έναν αιώνα αργότερα, όταν μα αποστολή από την Καρολίνα κατέβηκε πλέοντας τον Ποταμό Αλαμπάμα το 1697. Ο πρώτος μόνιμος Ευρωπαίος οικιστής στην περιοχή του Μοντγκόμερι ήταν ο Τζέιμς ΜακΚουίν, ένας Σκώτος έμπορος που εγκαταστάθηκε εκεί το 1716. Νυμφεύθηκε μια γυναίκα υψηλού status στην φυλή Coushatta ή στην φυλή Alabama. 
Η πρώτη ομάδα Ευρωπαίων Αμερικανών εποίκων που ήρθε στην περιοχή του Μοντγκόμερι είχε επικεφαλής τον Στρατηγό Τζον Σκοτ. 

Ως πολιτειακή πρωτεύουσα, το Μοντγκόμερι άρχισε να επηρεάζει τα πολιτικά της πολιτείας, και θα έπαιζε επίσης κύριο ρόλο σε εθνικό επίπεδο. Με αφετηρία τις 4 Φεβρουαρίου 1861, αντιπρόσωποι από την Αλαμπάμα, τη Τζόρτζια, τη Φλόριντα, τη Λουιζιάνα, το Μισισίπι και τη Νότια Καρολίνα συνήλθαν στο Μοντγκόμερι για να δημιουργήσουν τις Συνομόσπονδες Πολιτείες της Αμερικής. Το Μοντγκόμερι ονομάστηκε πρώτη πρωτεύουσα του έθνους, και ο Τζέφερσον Ντέιβις ορκίστηκε Πρόεδρος στις σκάλες της εισόδου του Πολιτειακού Καπιτωλίου. Στις 12 Απριλίου 1865, μετά τη Μάχη της Σέλμα, ο Υποστράτηγος Τζέιμς Χ. Ουίλσον κατέλαβε το Μοντγκόμερι εκ μέρους της Ένωσης.

Γεωγραφία

Το Μοντγκόμερι βρίσκεται στις συντεταγμένες 32°21′42″N 86°16′45″W.
Σύμφωνα με το Γραφείο Απογραφής των ΗΠΑ, η πόλη έχει συνολική έκταση 156,2 mi² (405 km²), από τα οποία 155,4 mi² (402 km²) είναι ξηρά και 0,8 mi² (2,1 km²) (0,52%) είναι υδάτινες περιοχές. Η πόλη έχει χτισθεί σε κυλιόμενο έδαφος σε υψόμετρο περίπου 220 ft (67 m) πάνω από το επίπεδο της θάλασσας

Τοπίο της πόλης

το κέντρο του Μοντγκόμερι βρίσκεται κατά μήκος της νότιας όχθης του Ποταμού Αλαμπάμα, περίπου 6 mi (9,7 km) πιο κάτω από την συμβολή του Ποταμού Κούζα και του Ποταμού Ταλλαπούζα. Το πιο κυρίαρχο χαρακτηριστικό του ορίζοντα του Μοντγκόμερι είναι ο ύψους 400 ft (120 m), RSA Tower, που χτίσθηκε το 1996 από την Retirement Systems of Alabama. Το κέντρο της πόλης επίσης περιέχει πολλά κτήρια της πολιτειακής και τοπικής κυβέρνησης, περιλαμβανομένου του Πολιτειακού Καπιτωλίου της Αλαμπάμα.
Οτρούς Φρυγίας

Ο Οτρούς (ή ο Ότρος), ήταν αρχαία πόλη στη Φρυγία της Μικράς Ασίας.
Βρισκόταν στο νοτιοδυτικό τμήμα της επαρχίας, μεταξύ των πόλεων της Ευκαρπίας και της Ευμενείας. Διετέλεσε μέλος της φρυγικής πενταπόλεως (Σύνναδα, Οτρούς, Ιεράπολις, Στεκτόριον και Βρούζος). Στα νομίσματα του Οτρούντος (με την επιγραφή ΟΤΡΟΗΝΩΝ) παριστάνεται ο ήρωας -και βασιλεύς των Φρυγών- Οτρεύς να πατάει πάνω σε τριήρη και ο Αινείας να κουβαλάει στους ώμους του τον πατέρα του Αγχίση και να οδηγεί τον γιό του Ασκάνιο.
Στο σημερινό Τσόρχισάρ (Çorhisar) που βρίσκεται στο πεδίο των Συννάδων (σημερινό Sandikli), βρέθηκε επιγραφή της ρωμαϊκής αυτοκρατορικής περιόδου η οποία αναφέρει Αλέξανδρον Μακεδόνα κτίστην της πόλεως. Ίσως να τιμάται ο Μέγας Αλέξανδρος ως οικιστής κάποιας πόλεως που βρίσκεται στο σημερινό Τσορχισάρ. Από την άλλη αναφέρεται σε νομίσματα του Οτρούντος κάποιος Αλέξανδρος Ασιάρχης κατά την περίοδο 200-215 μ.Χ. Πρόκειται για άλλο πρόσωπο. Ο Ramsay ταύτισε την Τσορχισάρ με τον Οτρούντα, ωστόσο αυτό αποτελεί απλώς μία υπόθεση.
Δεν είναι βέβαιο ότι η εν λόγω πόλη ήταν ελληνιστική αποικία. Πολύ πιθανόν να την ίδρυσαν οι Φρύγες (κατά την παράδοση, την ίδρυσε ο Οτρεύς –βασιλιάς των Φρυγών και αδελφός του Μύγδονος που συμπολέμησε με τον Πρίαμο κατά των Αμαζόνων- ο οποίος κατά τον Στράβωνα ίδρυσε και πόλη Οτροία στη Βιθυνία).
Κατά τη βυζαντινή περίοδο ήταν έδρα επισκόπου και ανήκε στην Φρυγία Σαλουταρία με μητρόπολη τα Σύνναδα, όπως αναφέρεται στο Notitiae episcopatuum.
Νταμπλ (ποδόσφαιρο)

Ολυμπιακός (17)

1947
 1951
 1954
 1957
 1958
 1959
 1973
 1975
 1981
 1999
 2005
 2006
 2008
 2009
 2012
 2013
 2015

Παναθηναϊκός (8)

1969
 1977
 1984
 1986
 1991
 1995
 2004
 2010

ΠΑΟΚ (1)

2019

Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ

1994
 1996
 1999

Άρσεναλ

1971
 1998
 2002

Άλλες

Πρέστον 1889
 Άστον Βίλα 1897
 Τότεναμ Χότσπερ 1961
 Λίβερπουλ 1986
 Τσέλσι 2010
Πέτρος, δούκας της Κοΐμπρα

Δεκαετής απουσία του από την Πορτογαλία σε ταξίδια

Το 1418 ξεκίνησε ταξίδια στην Ευρώπη και σε ολόκληρο τον κόσμο που θα διαρκέσουν μια δεκαετία. Αρχικά συναντήθηκε με τον Ιωάννη Β΄ της Καστίλλης στο Βαγιαδολίδ και στην συνέχεια πήγε στην Ουγγαρία, όπου τέθηκε στην υπηρεσία του αυτοκράτορα Σιγισμόνδου. Πολέμησε εναντίον των Τούρκων στην Βοημία και πήρε το δουκάτο του Τρεβίζο στην βόρεια Ιταλία (1422). Το 1424 συναντήθηκε με τον σουλτάνο των Τούρκων Μουράτ Β΄ στην Πάτμο. Από εκεί ταξίδευσε στην Κωνσταντινούπολη και στην συνέχεια στην Αλεξάνδρεια και στο Κάιρο, στην συνέχεια σε Γαλλία και Αγγλία επισκέφθηκε τα Πανεπιστήμια στο Παρίσι και την Οξφόρδη (1425). Τελικά έφτασε στην Φλάνδρα (1426) όπου και παρέμεινε για δύο χρόνια στην αυλή του δούκα της Βουργουνδίας. 
Η δεύτερη σύζυγος του Φιλίππου Γ΄ του Καλο δούκα της Βουργουνδίας, πέθανε (1425) και ο Πέτρος του συνέστησε την αδελφή του, Ισαβέλλα, ως σύζυγο. το 1427 έγραψε γράμμα από την Μπρυζ στον μεγαλύτερο αδελφό του, Εδουάρδο, μελλοντικό βασιλιά της Πορτογαλίας. Λίγο αργότερα ο βασιλιάς της Αγγλίας Ερρίκος ΣΤ΄ τον έχρισε ιππότη του Τάγματος της Περικνημίδας. Το 1428 επισκέφθηκε το δουκάτο του στο Τρεβίζο και στην συνέχεια την Βενετία, όπου ο δόγης του δώρησε ένα αντίγραφο του περίφημου βιβλίου του Μάρκο Πόλο. Το βιβλίο αυτό δώρησε ο Πέτρος στον αδελφό του Ερρίκο. 
Από εκεί ταξίδευσε στην Ρώμη, όπου συνάντησε τον πάπα Μαρτίνο Ε΄. Από εκεί κατέληξε στην Βαρκελώνη, όπου συμφώνησε τους γάμους του αδελφού του Εδουάρδου με την Ελεονώρα της Αραγωνίας και τον δικό του με την Ισαβέλλα της Αραγωνίας και από εκεί επέστρεψε στην Πορτογαλία ύστερα από 10 χρόνια απουσίας. Παντρεύτηκε (1429) την Ισαβέλλα της Αραγωνίας, κόρη του Ιακώβου Β΄ κόμη του Ούργκελ.

Αντιβασιλεύς της Πορτογαλίας

Όταν ο αδελφός του Πέτρου βασιλιάς Εδουάρδος της Πορτογαλίας πέθανε (1438), η αντιβασιλεία του ανήλικου νέου βασιλιά Αλφόνσου Ε΄ δόθηκε στην μητέρα του, Ελεονώρα της Αραγωνίας. Η Ελεονόρα δημιούργησε αντιδράσεις στην αυλή λόγω της Αραγωνέζικης καταγωγής της και κλήθηκε ο κουνιάδος της Πέτρος να αναλάβει την αντιβασιλεία, που κράτησε μέχρι την ενηλικίωση του νέου βασιλιά (1448). 
Στο διάστημα αυτό, έδειξε ενδιαφέρον να βοηθήσει όλες τις ναυτικές εξερευνήσεις στον Ατλαντικό του αδελφού του, Ερρίκου του θαλασσοπόρου. Όταν ανέλαβε ανιψιός του ο νέος βασιλιάς Αλφόνσος Ε΄, ο μικρός Αλφόνσος επηρεασμένος από τον θείο του Αλφόνσο κόμη του Μπαρσέλος και δούκα της Μπραγκάνσα στράφηκε κατά του Πέτρου ακυρώνοντας τους νόμους του. Στην συνέχεια η σύγκρουση του Αλφόνσου Ε’ με τον Πέτρο εντάθηκε κηρύττοντας ο βασιλιάς επαναστάτη τον θείο του. Ο εμφύλιος πόλεμος κράτησε πολύ λίγο, γιατί σύντομα ο Πέτρος πέθανε πιθανότατα σκοτώθηκε στην μάχη της Αλφαλομπέιρα στις 20 Μαΐου 1449.
Τσαπράζι

Με την ονομασία τσαπράζι, εκ της τουρκικής τσαπράζ (= σταυρωτός, διασταυρούμενος) περιγράφεται το σταυρωτό αλυσιδωτό επιστήθιο κόσμημα το οποίο φοριόταν τόσο από άνδρες όσο και από γυναίκες. Αποτελεί ιδιαίτερο κόσμημα της ελληνικής ανδρικής εθνικής φορεσιάς.
Τσαπράζια έφεραν συνηθέστερα οι κάτοικοι των πολεμικών περιοχών του ελλαδικού χώρου επί τουρκοκρατίας, λίγο προ της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, και κυρίως οι Σουλιώτες, στις επίσημες φορεσιές του αλλά και οι Σαρακατσάνοι και οι Πόντιοι.
Τα τσαπράζια ήταν συνηθέστερα αργυρά, και πολύ σπάνια επίχρυσα, συμπλέγματα πολλών αλυσίδων σε μορφή ζωνών με καλλιτεχνικές σμαλτοδέσεις, μικρούς δικέφαλους αετούς, φυλαχτά και θυσάνους που φέρονταν από του ενός ώμου στον άλλο, χιαστί, διασταυρούμενα επί του στήθους.
Τα τσαπράζια αποτελούσαν σύμβολα λεβεντιάς, πλούτου αλλά και ηρωικής καταγωγής. 
Ως τσαπράζι, αναφέρεται στην Κρήτη το πριονωτό, αναδιπλούμενο μαχαίρι το οποίο χρησιμοποιείται κατά την εποχή του τρύγου.
Τσαπράζι λέγεται και η ειδική φαλτσέτα που είχαν οι αλμπάνηδες (πεταλωτές) για να κόβουν/περιποιούνται τα νύχια των ζώων πριν τα πεταλώσουν.
Πέργαμος

Ιστορία

Η ιστορία της πόλης αρχίζει στις αρχές του 4ου αιώνα π.Χ. και μέχρι την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου δεν ήταν ιδιαίτερα σημαντική. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας εξελίχθηκε σε μια από τις σημαντικότερες πόλεις της Μυσίας. Στα 293 π.Χ. ο βασιλιάς Λυσίμαχος ασφάλισε στο οχυρό του λόφου τους θησαυρούς του και ανάθεσε στο στρατηγό του Φιλέταιρο να τους φυλάει. Ο Φιλέταιρος, μετά το θάνατο του Λυσίμαχου και με τα 9.000 τάλαντα των θησαυρών, ένα ποσό τεράστιο για την εποχή του, ίδρυσε το μικρό κρατίδιο της Περγάμου, που το κράτησε μέχρι το θάνατό του. Ο Άτταλος Α΄, ο απόγονός του, χρησιμοποίησε το μεγαλύτερο μέρος του θησαυρού για να εξωραΐσει την Πέργαμο κι ο Ευμένης Β΄, ο διάδοχός του, έχτισε ένα πλήθος ναών και δημόσιων κτηρίων και ανάμεσά τους το βωμό της Περγάμου.
Η Πέργαμος καταλήφθηκε από τους Ρωμαίους και έγινε το μεγαλύτερο εμπορικό, πολιτικό και στρατιωτικό κέντρο της ρωμαϊκής επαρχίας της Ασίας. Η βιβλιοθήκη της ήταν από τις μεγαλύτερες του κόσμου, αλλά ο Αντώνιος χάρισε τα βιβλία της στη βασίλισσα της Αιγύπτου, την Κλεοπάτρα. Στην Πέργαμο άκμασε και ο διάσημος γιατρός της αρχαιότητας Γαληνός. Μετά την επανάσταση των Περγαμηνών κατά των Ρωμαίων (88) και την επανάσταση του Μακρίνου, δολοφόνου του Καρακάλλα (117), η Πέργαμος απογυμνώθηκε από τα αξιολογότερα μνημεία τέχνης, τα οποία μεταφέρθηκαν στη Ρώμη. Τον 7ο αιώνα έγινε βυζαντινή επαρχία και στα 1401 καταστράφηκε εντελώς από τον Ταμερλάνο και έμεινε για έναν αιώνα έρημη και ακατοίκητη, μέχρι που στα 1450 οι Τούρκοι ξανάχτισαν την πόλη στους πρόποδες του λόφου.
Ο σημερινός οικισμός διατηρεί παραφθαρμένα την αρχαία ονομασία που λέγεται Bergama και έχει πληθυσμό περίπου 55.000 κατοίκων.
Θιβετιανή Αυτοκρατορία

Παρακμή

Ένας εμφύλιος πόλεμος που προέκυψε από τον διάδοχο του αυτοκράτορα Λανγκντάρμα (838–842), οδήγησε στην κατάρρευση της αυτοκρατορίας του Θιβέτ. Η εποχή που ακολούθησε, γνωστή παραδοσιακά ως η εποχή της κατάτμησης, κυριαρχήθηκε από τις εξεγέρσεις εναντίον των υπολειμμάτων του αυτοκρατορικού Θιβέτ και την άνοδο των περιφερειακών πολέμαρχων.

Γεωγραφία

Η Θιβετιανή Αυτοκρατορία βρισκόταν στην κεντρική Ασία και τα εδάφη της διέρρεε ο ποταμός Γιαρλούνγκ Τσάνγκπο. Διοικητικά χωριζόταν σε τέσσερις ορδές (Στρατιωτική-Διοικητική Περιοχή): Τη Γκιας-ρου (Δεξιά Ορδή), τη Ντμπου-ρου (Κεντρική Ορδή), τη Γκιο-ρου (Αριστερή Ορδή) και τη Ρου-λαγκ (Πρόσθετη Ορδή).
Ιωάννης Κουβεκλέσιος

Ο Ιωάννης Κουβεκλέσιος ή Κουβουκλήσιος ήταν λόγιος κληρικός του 15ου αιώνα. Έζησε την ίδια εποχή με τον Σκλεγγία και συνέταξε κείμενο περί της εκπορεύσεως του αγίου πνεύματος. Στον Ιωάννη έστειλε πόνημά του ο Γεώργιος Τραπεζούντιος. Ήταν πιθανώς συγγενής του Δανιήλ Κουβουκλήσιου.
Κνουτ Χάμσουν

Βιογραφικά στοιχεία

Τα παιδικά του χρόνια ήταν φτωχικά και σκληρά. Στα 15 του άρχισε το μεγάλο του ταξίδι διασχίζοντας τη Νορβηγία, ενώ συνάμα ασκούσε διάφορα επαγγέλματα. Ομοίως περιπλανήθηκε δύο φορές στις Η.Π.Α., με το βιβλίο να τον συντροφεύει σε κάθε του βήμα. Το 1888 επέστρεψε και εγκαταστάθηκε στην Κοπεγχάγη. Το 1909 παντρεύτηκε τη Μαρί Άντερσεν, η οποία και στάθηκε δίπλα του σε όλη του τη ζωή.
Η επίδραση που φαίνεται να άσκησαν πάνω του ο Γιάκομπσεν, ο Στρίνμπεργκ, ο Νίτσε και ο Ντοστογέφσκι τον έκανε να απορρίψει τον νατουραλισμό. Το 1890 έγινε γνωστός με το μυθιστόρημά του «Η πείνα», που καταπιάνεται με τα ψυχολογικά αποτελέσματα του λιμού. Η καθιέρωση του έργου οφείλεται στις διεισδυτικές αναλύσεις που κάνει στον ψυχισμό των ηρώων του, οι οποίοι είναι άνθρωποι ελεύθεροι, ιδιόρρυθμοι, αντικοινωνικοί και έντονοι. Τέτοιοι ήρωες εμφανίζονται σε έργα όπως: «Μυστήρια» (1892), «Ο Παν» (1894), «Βικτωρία» (1898), «Κάτω από τα φθινοπωρινά άστρα» (1906), «Ένας αλήτης παίζει με σουρντίνα» (1909).
Η κατοπινή σταδιοδρομία του κινήθηκε κυρίως γύρω από τους κοινωνιολογικούς προβληματισμούς του. Σε βιβλία όπως το Παιδιά της εποχής τους (1913) και το Το χωριό Σέγκελφος (1915) ο Χάμσουν καυτηρίασε την τάξη πραγμάτων που είναι αποκομμένη από τις ρίζες της και πρόβαλε έναν παραδοσιακό τρόπο ζωής. Στην Ευλογία της γης (1917) ύμνησε τον χωρικό, τον «πρωτόγονο» άνθρωπο, που η κοσμοθεωρία του είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ίδια τη φύση. Η αποστροφή του για τον εκμοντερνισμό και τον βρετανικό ιμπεριαλισμό, καθώς και οι περί παγγερμανισμού απόψεις του, τον ώθησαν τα τελευταία του χρόνια να υποστηρίξει τον φασισμό, γεγονός που αμαύρωσε τη φήμη του. Στο τελευταίο, αυτοβιογραφικό του έργο, τα Σε χορταριασμένα μονοπάτια (1949), ο Χάμσουν εξήρε την ακατανίκητη ορμή της ζωής, ενώ ταυτόχρονα προσπάθησε να δικαιολογήσει τις επιλογές του.

Διάφορα

Το τεύχος 5 Δεκεμβρίου 2005 — 2 Ιανουαρίου 2006 του περιοδικού The New Yorker έχει ένα μείζον άρθρο από τον Τζέφρι Φρανκ (Jeffrey Frank) (σύνδεσμος εδώ). Φαίνεται ότι βασίζεται πάνω στη βιογραφία του Ίνγκαρ Κόλλοεν (Ingar Kolloen) (δύο τόμοι, κατά τα λεγόμενα 1000 σελίδες και οι δύο μαζί).
Ο βραβευμένος με Νόμπελ Ισαάκ Μπάσεβις Σίνγκερ επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από τον Χάμσουν και μετέφρασε κάποια από τα έργα του.

Ταινίες

Το βιβλίο Μυστήρια ήταν η βάση για την ταινία του 1978 (από την εταιρία ολλανδικών ταινιών Sigma Pictures), σκηνοθετημένη από τον Πάουλ ντε Λούσσανετ (Paul de Lussanet), όπου πρωταγωνιστούν οι Σύλβια Κρίστελ (Sylvia Kristel), Ρούτγκερ Χάουερ (Rutger Hauer), Αντρέα Φέρρεολ (Andrea Ferreol) και Ρίτα Τούσινγκχαμ (Rita Tushingham).
Anno Mundi

Ο όρος Anno Mundi (AM, "στο έτος του κόσμου"), δηλαδή "έτος Κόσμου" (ε.Κ.) ή "από καταβολής Κόσμου", αναφέρεται σε ημερολογιακή περίοδο της οποίας η μέτρηση αρχίζει από τη δημιουργία του κόσμου.
Παράδειγμα τέτοιου ημερολογίου αποτελεί το εβραϊκό ημερολόγιο, σύμφωνα με το οποίο η δημιουργία έλαβε χώρα το έτος 3760 π.Χ.. Έτσι, το εβραϊκό ημερολόγιο θεωρεί ότι το 2008 είναι το έτος 5769 ε.Κ. (A.M.). 
Αυτό το σύστημα μέτρησης χρησιμοποιήθηκε και από τους πρώτους χριστιανούς εκκλησιαστικούς πατέρες και χρονικογράφους. Επί παραδείγματι, στις αρχές του 3ου αιώνα, ο επίσκοπος Ρώμης Ιππόλυτος αναφέρει ότι η "καταβολή του κόσμου", δηλαδή η γέννηση του Αδάμ, έλαβε χώρα 5.500 χρόνια πριν τη γέννηση του Ιησού Χριστού.
Στις αρχές του 5ου αιώνα, ο μοναχός Πανόδωρος ο Αλεξανδρείας κατέγραψε ότι η δημιουργία του κόσμου έγινε το 5904 π.Χ. Παρόμοιοι ήταν και οι υπολογισμοί που ανέπτυξαν ο Γεώργιος ο Σύγκελλος, προσωπικός γραμματέας του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ταράσιου στα τέλη του 7ου αιώνα και ο μοναχός Αννιανός ο Αλεξανδρείας τον 5ο αιώνα που τοποθέτησε την δημιουργία του Κόσμου στις 25 Μαρτίου 5492 π.Χ. Η χρονολογία που εμφανίζεται στα Ρωμαϊκά μαρτυρολόγια είναι 25 Μαρτίου 5198 π.Χ. 
Στο Βυζάντιο, το Έτος Κόσμου αποτελεί την αντίστοιχη αντίληψη όσον αφορά το Βυζαντινό Ελληνικό Ημερολόγιο, το οποίο χρονολογεί τη δημιουργία την 1η Σεπτεμβρίου 5509 π.Χ. Ο Γ' Κανόνας της ΣΤ' Οικουμενικής Συνόδου αναφέρεται στην τρέχουσα χρονολογία «τῆς πεντεκαιδεκάτης τοῦ διελθόντος Ἰανουαρίου μηνός, τῆς παρελθούσης τετάρτης Ἰνδικτιῶνος, ἔτους ἐξακισχιλιοστοῦ ἐκατοστοῦ ἐννάτου», δηλαδή του έτος 6199 από τη δημιουργία Αδάμ που αντιστοιχεί στο έτος 691 από τη γέννηση του Χριστού. Το βυζαντινό σύστημα χρονολόγησης «από κτίσεως κόσμου» ακολουθήθηκε στη Ρωσία μέχρι και την εποχή του Μεγάλου Πέτρου το 1725. Κατά τον Μεσαίωνα, ο ιστορικός Βέδας χρονολόγησε τη δημιουργία στις 18 Μαρτίου 3952 π.Χ..
Κατά τον 17ο αιώνα, ο πολυγραφότατος Αγγλικανός κληρικός Τζέιμς Άσερ (1654) υποστήριξε ως χρονολογία της δημιουργίας την 23η Οκτωβρίου 4004 π.Χ.. Με αυτό το έτος δημιουργίας του κόσμου ταυτίστηκε και ο  Δρ. Θεολογίας Γ. Κωνσταντίνου στα τέλη του 19ου αιώνα (για τη Δογματική-Θεολογική σημασία της χρονολόγησης αυτής στην Ορθόδοξη Εκκλησία, βλέπε άρθρο: Έτος Κόσμου).
Προσαρμογή (οικονομικά)

Ο όρος προσαρμογή (ή «δημοσιονομική προσαρμογή») στα οικονομικά χρησιμοποιείται γενικά για να περιγράψει τη διαδικασία μεταβολής (είτε των τιμών, είτε των προσφερόμενων ποσοτήτων, είτε της ζήτησης) προς επίτευξη ισορροπίας προσφοράς και ζήτησης. Χρησιμοποιείται, αναφορικά με τη διαδικασία επαναφοράς σε ισορροπία προσφοράς και ζήτησης, σε περιπτώσεις όπου μεταβληθείσες εξωτερικές συνθήκες έχουν μετατοπίσει κάποια από τις καμπύλες προσφοράς και ζήτησης εκτός ισορροπίας. Η καμπύλη προσφοράς και ζήτησης μπορεί να περιγράφει μια οποιαδήποτε αγορά, π.χ. αγορά κάποιων συγκεκριμένων προϊόντων, χρηματαγορά, αγορά εργασίας, κ.λπ., ή ακόμα και τη συνολική προσφορά και ζήτηση μιας οικονομίας σε μακροοικονομικό επίπεδο. Ο όρος «προσαρμογή» ή «διαδικασία προσαρμογής» χρησιμοποιείται διότι η μεταβολή προς επίτευξη ισορροπίας είναι μεν αναπόφευκτη, η εξίσωση προσφοράς και ζήτησης (παραγωγής και εισοδήματος) είναι «νόμος» των οικονομικών, αλλά ωστόσο η μεταβολή δεν είναι αυτόματη. Σε μια οποιαδήποτε αγορά μέχρι να γίνει εξίσωση προσφοράς και ζήτησης μεσολαβεί κάποιος χρόνος και αυτό δεν συμβαίνει με έναν μοναδικό τρόπο αλλά μπορεί να συμβεί είτε με μεταβολές τιμών, είτε με μεταβολές προσφερόμενων ποσοτήτων, είτε με μεταβολές ζητούμενων ποσοτήτων, είτε και με τα τρία. Ποιος ακριβώς θα είναι ο μηχανισμός προσαρμογής και ο αναγκαίος χρόνος εξαρτάται από διάφορους παράγοντες όπως οι ελαστικότητες ή ακαμψίες της συγκεκριμένης αγοράς, ο τρόπος με τον οποίο διαμορφώνονται οι προσδοκίες για το πραγματικό επίπεδο των τιμών κ.ά.
Ο όρος προσαρμογή και ειδικότερα δημοσιονομική προσαρμογή χρησιμοποιείται επίσης σε σχέση με τις (συνηθέστερα υποανάπτυκτες αλλά όχι μόνο) χώρες που έχουν χρεοκοπήσει, έχουν δηλαδή τεθεί εκτός χρηματαγορών και αγορών συναλλάγματος και λαμβάνουν χρηματοδότηση από το Διεθνές Ταμείο των χωρών του ΟΗΕ που υπάρχει για αυτό το σκοπό. Σε αυτό το πλαίσιο, σύμφωνα με το φυλλάδιο του ΔΝΤ με τίτλο Fiscal Adjustment for Stability and Growth (Δημοσιονομική Προσαρμογή για Σταθερότητα και Ανάπτυξη) «Η δημοσιονομική προσαρμογή είναι δυνατόν να περιλαμβάνει είτε περιορισμό είτε χαλάρωση της δημοσιονομικής πολιτικής, ανάλογα με τις περιστάσεις που αφορούν την κάθε χώρα (....) Αυτός ο ευρύτερος ορισμός της προσαρμογής - σε σχέση με την κοινή χρήση του όρου που ταυτίζει τη δημοσιονομική προσαρμογή (fiscal adjustment) με τη δημοσιονομική εξυγίανση (fiscal consolidation) - αντικατοπτρίζει την αυξανόμενη έμφαση σε περιστάσεις που απαιτούν δημοσιονομική επέκταση.».
Ως προσαρμογή, δηλαδή, περιγράφονται είτε τα μέτρα οικονομικής πολιτικής που λαμβάνει μια κυβέρνηση για να διορθώσει τη δημοσιονομική (αν)ισορροπία και να πετύχει πρωτογενώς ισοσκελισμένο προϋπολογισμό (αυτό αναφέρεται ειδικότερα ως δημοσιονομική εξυγίανση), είτε τα μέτρα που λαμβάνει για να ενισχύσει τις δυνατότητες ανάπτυξης της οικονομίας. Οι δύο αυτές περιπτώσεις -συνήθως- αμοιβαία αποκλείουν η μια την άλλη, δηλαδή είναι μάλλον αδύνατο να επιτευχθούν ταυτόχρονα σε περίπτωση που το πρόβλημα είναι ταυτόχρονα και ο ελλειμματικός προϋπολογισμός και οι χαμηλές δυνατότητες ανάπτυξης μια οικονομίας.
Κυνήγι

Ιστορια

Το κυνήγι είναι μαζί με τη συλλογή των πεσμένων καρπών, μια από τις αρχαιότερες ασχολίες του ανθρώπου. Με το κυνήγι, ο πρωτόγονος άνθρωπος προσπαθούσε να εξασφαλίσει την τροφή του. Για το λόγο αυτό, αντικείμενο κυνηγιού αποτελούσαν τα πολύ μικρά ζώα, που μπορούσε να πιάσει με τα χέρια. Αργότερα άρχισε να χρησιμοποιεί τα πρώτα όπλα, που ήταν πέτρες ή δίκτυα, για να σκοτώνει τα ζώα από κάποια απόσταση. Το κυνήγι γινόταν συνήθως ομαδικά. Γνωστές από την εποχή εκείνη ήταν οι ομάδες των κυνηγών των μαμούθ. Χάρη στην φωτιά ανακάλυψε καινούργια όπλα. Είδε πως τα όπλα που είχε, αν τρυπούσαν, θα ήταν πιο αποτελεσματικά. Έτσι, άρχισε να δένει στην άκρη ενός μακριού ξύλου μια μυτερή πέτρα ή ένα μυτερό κόκαλο. Τα όπλα αυτά ήταν πολύ πιο φονικά από τα προηγούμενα, αλλά και πάλι έπρεπε να πλησιάσει το ζώο από κοντά, πράγμα που ήταν πολύ επικίνδυνο. Άρχισε λοιπόν να ψάχνει για καινούρια όπλα. Πρώτα ανακάλυψε τη σφεντόνα, ύστερα από πολλά χρόνια ανακάλυψε και το τόξο, που για πολλές χιλιάδες χρόνια αποτέλεσαν τα πιο τέλεια όπλα που μπορούσε να διαθέσει. Όταν αργότερα εφηύρε τη μπαρούτη, το κυνήγι πήρε άλλη πια τροπή κι άλλο χαρακτήρα. Όταν ο άνθρωπος εγκαταστάθηκε σε οικισμούς, το κυνήγι ως πηγή διατροφής περιορίστηκε από την αγροτική καλλιέργεια και την εκτροφή ζώων. Τα όπλα πλέον ήταν αποκλειστικά για πολεμικούς σκοπούς.

Το κυνήγι ως ασχολία

Το κυνήγι επιστρέφει ως ασχολία με τα πυροβόλα όπλα. Στην Αγγλία π.χ., διοργανώνονται ολόκληρες εκστρατείες για το κυνήγι της αλεπούς ή ελαφιών από έφιππους ευγενείς με τη βοήθεια κυνηγετικών σκυλιών. Σήμερα, σε πολλές χώρες έχουν γίνει ειδικοί νόμοι που ρυθμίζουν το πώς και σε ποιες περιοχές μπορεί και πρέπει να γίνεται το κυνήγι. Απαγορεύεται, έτσι, την άνοιξη ή την εποχή που ζευγαρώνουν τα ζώα και τα πουλιά. Ακόμη, σε πολλές περιπτώσεις απαγορεύεται το κυνήγι των θηλυκών ζώων. Μερικά είδη ζώων ή πουλιών απαγορεύεται να σκοτώνονται.

Θηρεύσιμα είδη

Το σύνολο των θηρεύσιμων ειδών στην Ελλάδα, αποτελείται από 5 θηλαστικά και 32 είδη πτηνών, όπως αυτά παρατίθενται παρακάτω:

Θηλαστικά

Αγριοκούνελο (Oryctolagus cuniculus) 
Λαγός (Lepus europaeus) 
Αλεπού (Vulpes vulpes) 
Αγριόχοιρος (Sus scrofa)
Πετροκούναβο (Martes foina)

Δενδρόβια - Εδαφόβια

Πετροπέρδικα (Alectoris graeca) 
Νησιώτικη πέρδικα (Alectoris chukar) 
Ορτύκι (Coturnix coturnix) 
Φασιανός (Phasianus colchicus) 
Μπεκάτσα (Scolopax rusticola) 
Σιταρήθρα (Alauda arvensis) 
Φάσσα (Columba palumpus) 
Αγριοπερίστερο (Columba livia) 
Τρυγόνι (Streptopelia turtur) 
Τσίχλα (Turdus filomelos) 
Δενδρότσιχλα (Turdus viscivorus) 
Κοκκινότσιχλα (Turdus iliacus) 
Γερακότσιχλα (Turdus pilaris) 
Κότσυφας (Turdus merula) 
Ψαρόνι (Sturnus vulgaris) 
Καρακάξα (Pica pica) 
Κάργια (Corvus monedula) 
Κουρούνα (Corvus corone)

Υδρόβια είδη

Κιρκίρι (Anas crecca) 
Πρασινοκέφαλη (Anas platyrhynchos) 
Φλυαρόπαπια (Anas strepera) 
Σφυριχτάρι (Anas penelope) 
Σαρσέλα (Anas querquedula) 
Σουβλόπαπια (Anas acuta) 
Χουλιαρόπαπια (Anas clypeata) 
Κυνηγόπαπια (Aythya ferina) 
Τσικνόπαπια (Aythia fuligula) 
Ασπρομετωπόχηνα (Anser albifrons) 
Νερόκοτα (Gallinula chloropus) 
Φαλαρίδα (Fulicula atra) 
Καλημάνα (Vanellus vanellus) 
Μπεκατσίνι (Gallinago gallinago)
Όλμπια

Ιστορία

Αν και το όνομα είναι ελληνικής προέλευσης, λόγω της ελληνικής παρουσίας κατά τον 7ο αιώνα π.Χ., η πόλη της Όλμπια καταλήφθηκε αρχικά από τους Φοίνικες, σύμφωνα με αρχαιολογικά ευρήματα.
Κατά τον Μεσαίωνα ήταν πρωτεύουσα της μιας από τις τέσσερις αυτόνομες επαρχίες της Σαρδηνίας και σημαντικό και εμπορικό λιμάνι.

Γεωγραφία

Είναι το οικονομικό κέντρο αυτού του τμήματος του νησιού (εμπορικά κέντρα, βιομηχανία τροφίμων) και είναι πολύ κοντά σε τουριστικές περιοχές. Ήταν μία από τις διοικητικές πρωτεύουσες της επαρχίας Όλμπια-Τέμπιο, που ιδρύθηκε το 2005 και ακυρώθηκε μετά από δημοψήφισμα επτά χρόνια αργότερα. Η Όλμπια είναι ένας τουριστικός προορισμός χάρη στις θάλασσες και τις παραλίες της, αλλά και για τον μεγάλο αριθμό από τοποθεσίες πολιτιστικού ενδιαφέροντος.

Μεταφορικά Μέσα

Η Όλμπια είναι η κύρια σύνδεση μεταξύ της Σαρδηνίας και της Ιταλικής χερσονήσου, με το αεροδρόμιο της Όλμπιας και με ένα λιμάνι. Επιπλέον εξυπηρετείται από τρένο, από λεωφορεία κτλ.