google/wiki40b huggingface dataset:
Ιβάν Σισμάν

Οριστική πτώση στους Τούρκους

Η βασιλεία του Ιβάν-Σισμάν είναι συνδεδεμένη με την πτώση της Βουλγαρίας στους Οθωμανούς. Λίγο μετά την άνοδό του στον θρόνο, οι Σέρβοι ευγενείς υπό τον βασιλιά Βουκάσιν Μρνιάβτσεβιτς ηττήθηκαν στη μάχη του Έβρου (Μαρίτσα) κοντά στο χωριό Τσερνομιάνο ή Τζερμιάνο (σημερινό Ορμένιο) το 1371 από τους Οθωμανούς, οι οποίοι προωθήθηκαν στα Βαλκάνια αναγκάζοντας τον Ιβάν-Σισμάν να τους αναγνωρίσει ως επικυρίαρχούς του, πράγμα που έκανε, δίνοντας και την αδελφή του Θαμάρ (Ταμάρα) ως σύζυγο στον Τούρκο σουλτάνο Μουράτ Α΄. Οι Οθωμανοί συνέχισαν την επέλασή τους, κυριεύοντας τη Σόφια (1383) και τη Νις (1385). Ενθαρρυμένος από τη σερβο-βοσνιακή νίκη κατά των Οθωμανών στο Πλότσνικ (1387), o Σισμάν αναθεώρησε και κατόπιν αρνήθηκε να αναγνωρίσει την επικυριαρχία του Μουράτ Α΄. Τα οθωμανικά αντίποινα ήταν ταχύτατα και ο Ιβάν-Σισμάν βρέθηκε πολιορκημένος στη Νικόπολη του Δούναβη από τον σουλτάνο (1388). Επακολούθησε η μάχη του Κοσσυφοπεδίου και η σαρωτική συντριβή των Σέρβων. 
Παρά τον φόνο του Μουράτ Α΄ στο Κοσσυφοπέδιο, οι Οθωμανοί, υπό την νέα ηγεσία του γιου και διαδόχου του Βαγιαζήτ Α΄, άρχισαν σαρωτικά να πολιορκούν όλες τις χριστιανικές περιοχές στα Βαλκάνια. Τον Απρίλιο του 1393 ο Βαγιαζήτ Α΄ έφτασε στο Τίρνοβο, όπου βρισκόταν ο Βούλγαρος πατριάρχης και το κυρίευσε με προδοσία μετά από τρίμηνη πολιορκία.

Το τέλος

Ο Ιβάν-Σισμάν εξακολουθούσε να βασιλεύει τυπικά στη Νικόπολη του Δούναβη και συναθροίστηκε στην αντι-Οθωμανική εκστρατεία του Ούγγρου βασιλιά Σιγισμούνδου του Λουξεμβούργου. Μετά από μία αποτυχημένη εκστρατεία κατά του Μίρτσεα Α΄ πρίγκιπα της Βλαχίας, ο Βαγιαζήτ Α΄ καρατόμησε τον Ιβάν-Σισμάν στη Νικόπολη (στις 3 Ιουνίου 1395) και όλες οι βουλγαρικές περιοχές προσαρτήθηκαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Μόνο στο Βιδίνιο συνέχισαν να ηγεμονεύουν οι τοπικοί Βούλγαροι κυβερνήτες, έως το 1422.
Παραδόσεις παρουσιάζουν τον Ιβάν-Σισμάν ως τον τελευταίο μεγάλο θρυλικό Βούλγαρο βασιλιά. Αντίθετα οι ελάχιστες ιστορικές πηγές τον παρουσιάζουν ως ανίκανο, άτολμο, με συνεχώς εσφαλμένες επιλογές, που οδήγησαν την Βουλγαρία σε αφανισμό.
Λούκας Μπερνάρντι

Βιογραφία

Έχοντας ξεκινήσει την ποδοσφαιρική του καριέρα από την Αργεντινή, ο Μπερνάρντι αγωνίστηκε για δύο χρόνια στη Νιούελς Ολντ Μπόις. Σε ηλικία 23 ετών, εγκατέλειψε την γενέθλιο χώρα του, και πιο συγκεκριμένα με προορισμό την Γαλλία.
Υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την Ολιμπίκ Μαρσέιγ, όπου κλήθηκε να ενισχύσει τον χώρο της μεσαίας γραμμής του συλλόγου. Πραγματοποίησε πολύ καλές εμφανίσεις, ωστόσο υποχρεώθηκε να αποχωρήσει από την ΟΜ λίγους μόλις μήνες μετά τον ερχομό του στη Γαλλία, ώστε να ενισχυθεί οικονομικά ο ομάδα.
Πάραυτα, δεν εγκατέλειψε και την Λιγκ 1. Συγκεκριμένα, μεταγράφηκε στην ΑΣ Μονακό, όπου κλήθηκε να συνεργαστεί στο χώρο της μεσαίας γραμμής με τον Έλληνα Ανδρέα Ζήκο. Οι δύο αυτοί αμυντικοί μέσοι αποτέλεσαν από τα ισχυρότερα δίδυμα της μεσαάις γραμμής στη Λιγκ 1 εκείνη την περίοδο.
Ο Μπερνάρντι ήταν μέρος το 2004, της μεγάλης πορείας της Μονακό στο Τσάμπιονς Λιγκ η οποία την έφτασε ως τον τελικό της διοργάνωσης. Το 2005, συμμετείχε στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών με την Αργεντινή, όπου η ομάδα του ηττήθηκε στον τελικό της διοργάνωσης από την Βραζιλία.
Αν και επρόκειτο για έναν εκ των κορυφαίων ποδοσφαιριστών των Μονεγάσκων εκείνη την περίοδο, ωστόσο δεν κλήθηκε να συμμετάσχει στο Παγκόσμιο Κύπελλο που διεξήχθη στη Γερμανία, όπως και οι συμπατριώτες του Χαβιέρ Σανέτι και Βάλτερ Σαμουέλ.
Θύμα σειράς συνεχόμενων τραυματισμών, ο Μπερνάρντι άρχισε να αγωνίζεται όλο και λιγότερο. Έμεινε ελεύθερος συμβολαίου τον Ιανουάριο του 2009, έπειτα από 7,5 χρόνια παρουσίας στους Μονεγάσκους.
Ο Μπερνάρντι αποκτήθηκε επισήμως από την Νιούελς Ολντ Μπόις, την παλιά του ομάδα όπου, έπειτα από δύο αναμετρήσεις, ξαναβρήκε θέση βασικού. Τον Φεβρουάριο του 2009, κατάφερε με την ομάδα του να καταλάβει την πρώτη θέση του αργεντίνικου πρωταθλήματος.
Υπερπυρεξία

Η υπερπυρεξία χαρακτηρίζεται από την άνοδο της εσωτερικής θερμοκρασίας του σώματος που μπορεί να υπερβεί τους 41,1°C, καθώς επίσης και από την πλήρη καταστολή των μηχανισμών εφίδρωσης. Μια τόσο μεγάλη θερμοκρασία θεωρείται ιατρικό επείγον. Διαφέρει από την θερμοπληξία γιατί στη θερμοπληξία η θερμοκρασία του σώματος είναι ανεβασμένη πάνω από το καθορισμένο σημείο φυσιολογικής θερμοκρασίας, ενώ στην υπερπυρεξία ο μηχανισμός που ελέγχει την θερμοκρασία του σώματος θεωρεί ως φυσιολογική θερμοκρασία ένα σημείο πολύ υψηλότερο του κανονικού. Είναι μια κατάσταση που συχνά οδηγεί στον θάνατο.
Ένωση Εκδοτών Ερευνητικών και Επαγγελματικών Ομάδων

Η Ένωση Εκδοτών Ερευνητικών και Επαγγελματικών Ομάδων (αγγλ. Association of Learned and Professional Society Publishers - ALPSP) ιδρύθηκε το 1972 και αποτελεί τον μοναδικό διεθνή οργανισμό, ο οποίος εκπροσωπεί τους μη κερδοσκοπικούς εκδότες και προωθεί το έργο και τα επαγγελματικά τους συμφέροντα. Η εύρυθμη λειτουργία της ένωσης διασφαλίζεται από τη δράση του Συμβουλίου της ALPSP (Council), το οποίο είναι αρμόδιο για τη διαχείριση των υποθέσεων της. Η ALPSP αρχικά περιελάμβανε 24 μέλη, ο αριθμός των οποίων πλέον ξεπερνά τα 300 μέλη σε 41 χώρες.

Σκοπός

Η ALPSP εκπροσωπεί όλες τις κατηγορίες μη κερδοσκοπικών εκδοτών και μέσα από τη δράση και το έργο της αποσκοπεί στην ενίσχυση του έργου και του επαγγέλματος τους. Σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα της, η ALPSP επιδιώκει  να συνδέει, να εκπαιδεύει και να παρέχει Πληροφόρηση στην επιστημονική και επαγγελματική εκδοτική κοινότητα και να υποστηρίζει τον μη κερδοσκοπικό εκδοτικό τομέα.

Μέλη

Η ALPSP διαθέτει περισσότερα από 340 μέλη  σε 41 χώρες, τα οποία περιλαμβάνουν οργανισμούς που απασχολούνται ποικιλοτρόπως στο χώρο των εκδόσεων. Το σύνολο των μελών της διαχωρίζεται σε Πλήρη Μέλη (Full members) και Συνεργαζόμενα Μέλη (Associate members), τα οποία έχουν τη δυνατότητα πλήρους συμμετοχής στο έργο της ένωσης, με μόνη εξαίρεση το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι στο Συμβούλιο Στην πρώτη κατηγορία μελών μπορούν να ενταχθούν μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί, οι οποίοι συμμετέχουν στην εκδοτική διαδικασία επιστημονικού περιεχομένου. Οργανισμοί οι οποίοι συμβάλλουν στη συλλογή και την προώθηση της ερευνητικής πληροφόρησης, μπορούν να ενταχθούν στην κατηγορία των Συνεργαζόμενων Μελών. Επιπλέον, τα μέλη δύνανται ανά διαστήματα να σχηματίζουν κατόπιν ψηφοφορίας μια νέα κατηγορία μελών τα χαρακτηριζόμενα ως Επίτιμα Μέλη (Honorary members).
Ντσου Μοχέλε

Βιογραφία και καριέρα

Γεννήθηκε στο Τεγιατεγιανένγκ, στις 26 Δεκεμβρίου του 1918. Υπήρξε δύο φορές πρωθυπουργός, από τις 2 Απριλίου του 1993 ως τις 17 Αυγούστου του 1994 και από τις 14 Σεπτεμβρίου του 1994 ως τις 29 Μαΐου του 1998.
Ίδρυσε το Κόμμα του Κογκρέσου της Μπασουτολάνδης, το οποίο μετονομάστηκε σε Κόμμα του Κογκρέσου των Μπασότο το 1952 και ηγήθηκε του κόμματος αυτού ως το 1997 , οπότε και παραιτήθηκε για να δημιουργήσει ένα νέο κόμμα το Κογκρέσο του Λεσότο για τη Δημοκρατία (LCD).

Παραίτηση, διαδοχή και θάνατος

Τον Ιανουάριο του 1998 δεν έλαβε μέρος στο συνέδριο του LCD για λόγους υγείας και δε διεκδίκησε το αξίωμα του προέδρου ξανά. Ωστόσο, το κόμμα του τον εξέλεξε. Έπειτα από την επιμονή του ίδιου του Μοχέλε ότι δεν μπορούσε πλέον να ηγηθεί του κόμματος, εξελέγη σε νέο συνέδριο ο διάδοχός του στην ηγεσία του κόμματος, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Πακαλίτα Μοσιζίλι, στις 21 Φεβρουαρίου. Το LCD αναδείχθηκε νικητής των βουλευτικών εκλογών του 1998 και ο Μοσιζίλι αντικατέστησε το Μοχέλε στην πρωθυπουργία. Ο Μοχέλε απεβίωσε στο Μπλομφοντέιν στη Νότια Αφρική, στις 6 Ιανουαρίου του 1999.
Βασίλειος Στοά

Περιγραφή

Βρισκόταν νότια της Ποικίλης στοάς. Στην στοά αυτή είχε την έδρα του ο άρχοντας, ο καλούμενος «βασιλιάς». Στο εσωτερικό της στοάς υπήρχε ναός της Ημέρας, καθώς και πολλά αγάλματα, του Θησέα, Σκίρωνα, και άλλα. Στους τοίχους της στοάς ήταν γραμμένοι οι περίφημοι νόμοι του Δράκοντα και του Σόλωνα. Σύμφωνα με τον Δημοσθένη, εδώ ήταν η έδρα της Βουλής του Αρείου Πάγου. Ο Πολυδεύκης πάλι μας μαρτυράει ότι εδώ ορκίζονταν οι άρχοντες να διαφυλάξουν την τιμή και τους νόμους. Στην στοά αυτή βρίσκονταν τα αγάλματα του Κόνωνα, του Τιμόθεου και του Ευαγόρου βασιλιά των Κυπρίων και του Αδριανού.
Ανατολικά της βασιλείου στοάς, με κατεύθυνση την Αγορά οδηγούσε διπλή σειρά αγαλμάτων, των καλουμένων Ερμών, τις οποίες γκρέμισε ο Αλκιβιάδης πριν από την εκστρατεία στην Σικελία. Στην στοά επίσης βρίσκονταν και το σπίτι του Πολυτίωνα, που θεωρείται συνένοχος των Ερμοκοπιδών.
Η αρχική της μορφή παρουσιάζει κάτοψη ορθογώνια, με κτιστούς τους τρείς τοίχους και κιονοστήριχτη πρόσοψη από 8 κίονες, ενώ δεύτερη, εσωτερική κιονοστοιχία 4 κιόνων στήριζε την αμφικλινή στέγη. Στις αρχές του 4ου αι. π.Χ. προστέθηκαν στο βόρειο και στο νότιο άκρο της δύο πτέρυγες μικρότερου ύψους, με συνέπεια όλη η στοά να αποκτήσει σχήμα «Π», μάλλον κατ’ επιρροήν της διπλανής πειόσχημης Στοάς του Διός Ελευθερίου, με την οποία είχε παλαιότερα ταυτιστεί λανθασμένα λόγω των περιορισμένων της διαστάσεων (μόλις 18 μ. μήκος), αφού θεωρείται απίθανο μία μικρή στοά να στέγαζε μία τόσο σημαντική διοικητική αρχή όπως αυτή του άρχοντος-βασιλέως. Η Βασίλειος Στοά παρέμεινε σε χρήση, δεχόμενη επισκευές και ανοικοδομήσεις, τουλάχιστον έως τον 4ο αι. μ.Χ.
Μπροστά από την στοά βρισκόταν ο καλούμενος «Όρκιος Λίθος», η μεγάλη πέτρα στην οποία ορκίζονταν οι δέκα άρχοντες της πόλης κατά την ανάληψη των καθηκόντων τους· δεδομένων των σωματομετρικών του στοιχείων (τεράστιος όγκος και βάρος), που τον καθιστούσαν εξαιρετικά δύσκολο να μετακινηθεί, και του υλικού του (ήταν κατασκευασμένος από αμυγδαλίτη, πέτρωμα που δεν απαντάται στην Αττική και επομένως είναι αλλοδαπής προέλευσης), έχει διατυπωθεί η άποψη ότι πρόκειται για ανώφλι μυκηναϊκού τάφου σε δεύτερη χρήση, που ίσως προερχόταν από το μυκηναϊκό νεκροταφείο στην νότια κλιτύ του λόφου Αρείου Πάγου και βρέθηκε στον χώρο της Αγοράς ως πέτρα «φορτισμένη» και άρα κατάλληλη για να «εκδικηθεί’» τον οποιοδήποτε επίορκο.
Λέγεται ότι το 52 μ.Χ. ο απόστολος Παύλος, κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα, ήλθε στην Βασίλειο Στοά, όπου μίλησε στους Αρεοπαγίτες κηρύσσοντας την νέα θρησκεία του Χριστιανισμού.

Ονομασία

Ονομάστηκε έτσι διότι, αποτέλεσε την έδρα του άρχοντος-βασιλέως, του δεύτερου στην ιεραρχία αξιωματούχου της πόλης, ο οποίος κατά την διάρκεια της μονοετούς θητείας του ήταν υπεύθυνος για θρησκευτικά ζητήματα καθώς και για δικαστικές διαμάχες που σχετίζονταν με θέματα λατρείας και ασέβειας· κατ’ ουσίαν πρόκειται για τίτλο των αρχαϊκών χρόνων, που με την σταδιακή εκδημοκρατικοποίηση της Αθήνας στην κλασική περίοδο διατηρήθηκε μαζί με ένα μέρος των αρμοδιοτήτων που πρωτύτερα του αντιστοιχούσαν, χωρίς ωστόσο να συνεπάγεται την ίδια πολιτική ισχύ που του αναλογούσε στο παρελθόν.
Αντρέ Μωρουά

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Μωρουά γεννήθηκε στην πόλη Ελμπέφ του νομού Σεν Μαριτίμ. Οι γονείς του ήταν Αλσατοί εβραϊκής καταγωγής: ο κατασκευαστής Ερνέστ Eρζόγκ και η Αλίς Λεβύ-Ρουέφ-Eρζόγκ. Αλλά η οικογένεια είχε εγκαταλείψει την Αλσατία μετά τον Γαλλοπρωσικό πόλεμο του 1870-71 και είχε καταφύγει στη Νορμανδία, όπου διατηρούσε βιοτεχνία κατεργασίας μαλλιού (στο Ελμπέφ), οπότε ο γιος τους μαθήτευσε στο καλό Λύκειο «Πιέρ Κορνέιγ» στη Ρουέν.
Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ο Εμίλ κατατάχθηκε στον γαλλικό στρατό, όπου υπηρέτησε ως διερμηνέας και αργότερα ως σύνδεσμος με τον Βρετανικό στρατό. Το πρώτο του μυθιστόρημα, Les silences du colonel Bramble (Οι σιωπές του συνταγματάρχη Μπραμπλ, 1918), ήταν μία πνευματώδης αλλά και κοινωνικά ρεαλιστική καταγραφή των σχετικών εντυπώσεων και εμπειριών του, και σημείωσε άμεση εκδοτική επιτυχία στη Γαλλία. Μεταφράστηκε και έγινε επίσης δημοφιλές στη Μεγάλη Βρετανία και στις άλλες αγγλόφωνες χώρες. Πολλά άλλα έργα του Μωρουά μεταφράσθηκαν γρήγορα στην αγγλική (κυρίως από τον Χάμις Μάιλς), καθώς συχνά είχαν βρετανικό θέμα, όπως οι βιογραφίες του των Μπέντζαμιν Ντισραέλι, Λόρδου Βύρωνος και Πέρσι Σέλλεϋ.
Το 1938 ο Μωρουά εκλέχθηκε μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας, στην 26η έδρα της. Ο Μωρουά ενθαρρύνθηκε και υποβοηθήθηκε στο να θέσει υποψηφιότητα για μέλος από τον στρατάρχη Φιλίπ Πεταίν, πράγμα που το αναγνωρίζει με ευχαριστίες στην αυτοβιογραφία του το 1941, παρότι οι πορείες τους είχαν αποκλίνει απότομα, με τον Πεταίν να έχει γίνει πρόεδρος του φιλοναζιστικού γαλλικού καθεστώτος του Βισύ.
Με την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο Μωρουά διορίστηκε ως Γάλλος παρατηρητής αξιωματικός στο γενικό αρχηγείο του βρετανικού στρατού. Με αυτή του την ιδιότητα πήγε με τον αγγλικό στρατό στο Βέλγιο. Γνώριζε προσωπικά τους κυριότερους Γάλλους κυβερνητικούς πολιτικούς και στις 10 Ιουνίου 1940 στάλθηκε από αυτούς σε αποστολή στο Λονδίνο. Η κατάρρευση της Γαλλίας και η επακόλουθη ανακωχή τερμάτισαν αυτή την αποστολή. Ο Μωρουά, όντας σε αργία, ταξίδεψε τότε από την Αγγλία στον Καναδά, γράφοντας για αυτή την περίοδο της ζωής του στο έργο Τραγωδία στη Γαλλία. Αργότερα στον πόλεμο υπηρέτησε στις Ελεύθερες Γαλλικές Δυνάμεις.
Παρότι το «Αντρέ Μωρουά» ήταν αρχικά απλώς το λογοτεχνικό του ψευδώνυμο, το κατέστησε επίσημο όνομά του το 1947.
Ο Αντρέ Μωρουά απεβίωσε στο Νεϊγί-συρ-Σεν, κοντά στο Παρίσι, σε ηλικία 82 ετών, μετά από μακρά σταδιοδρομία ως συγγραφέας μυθιστορημάτων (το γνωστότερο είναι το Κλίματα), μυθιστορηματικών βιογραφιών (στις οποίες κυρίως διακρίθηκε), ιστορικών έργων, παιδικών βιβλίων, ακόμα και διηγημάτων επιστημονικής φαντασίας. Τάφηκε στο κοιμητήριο του Νεϊγί-συρ-Σεν.

Οικογένεια

Η πρώτη σύζυγος του Μωρουά ήταν η Ζαν-Μαρί Βαντά ντε Ζύμκιεβιτς (Jeanne-Marie Wanda de Szymkiewicz), Ρωσίδα που είχε φοιτήσει στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Η Ζαν-Μαρί υπέστη νευρικό κλονισμό το 1918 και το 1924 πέθανε από σηψαιμία.
Η δεύτερη σύζυγος του Μωρουά ήταν η Σιμόν ντε Καιγεβέ (Simone de Caillevet), η οποία ήταν εγγονή της Λεοντίνης Αρμάν ντε Καιγεβέ, ερωμένης του Ανατόλ Φρανς
Παναγία των Παρισίων

Ιστορία

Η κατασκευή του άρχισε το 1163 και τον θεμέλιο λίθο έθεσε ο Πάπας Αλέξανδρος Γ΄ και ο Βασιλεύς Λουδοβίκος Ζ΄ της Γαλλίας. Ο Ναός αποπερατώθηκε περί τα μέσα του 13ου αιώνα. Το 1699 υπέστη ακρωτηριάσεις, με το δικαιολογητικό της επισκευής του. Τα πλέον άξια ιδιαίτερης προσοχής σημεία, που προκαλούν το θαυμασμό της αρχιτεκτονικής του ναού, είναι η υπέροχη πύλη με τον υπεράνω αυτής τεράστιο ρόδακα και τις δύο εκατέρωθεν αυτής πύλες, τα περίφημα γλυπτά, τα δύο κωδωνοστάσια ύψους 68 μ. καθώς και ο εσωτερικός διάκοσμος με τα έξοχης υαλογραφικής τέχνης (βιτρώ) παράθυρα.
Πριν από την εμφάνιση του Χριστιανισμού στην Γαλλία, στην θέση που είναι σήμερα η Παναγία των Παρισίων, υπήρχε Ρωμαϊκός ναός αφιερωμένος στον Δία. Πριν την Παναγία των Παρισίων θεμελιώθηκαν 4 χριστιανικοί ναοί, πάνω στα θεμέλια του αρχαίου ναού που ήταν αφιερωμένος στον Δία.
Στις 2 Δεκεμβρίου του 1804 στο ναό στέφθηκε Αυτοκράτορας ο Ναπολέων Α΄ Βοναπάρτης.
Με κέντρο δράσης το ναό συνέγραψε ο Βικτόρ Ουγκώ το κλασσικό μυθιστόρημα με το τίτλο Η Παναγία των Παρισίων.
Τα τελευταία χρόνια ο ναός είχε πολλά προβλήματα συντήρησης, και καθώς η κρατική επιχορήγηση δεν ήταν επαρκής, έκανε έρανο σε ιδιώτες, ώστε να μπορέσει να καλύψει τα έξοδα.
Στις 15 Απριλίου του 2019, κατά τη διάρκεια αποκατάστασης του ναού, ξέσπασε πυρκαγιά η οποία οδήγησε σε κατάρρευση της οροφής και του κεντρικού οβελού της εκκλησίας.

Δυτική πλευρά

Η είσοδος στον καθεδρικό γίνεται από τρεις πύλες που είναι στολισμένες με περίτεχνα γλυπτά. Επίσης σε μεσαιωνικές τοιχογραφίες αναπαρίσταται ο βίος της Παρθένου, η Δευτέρα Παρουσία και η ζωή της Αγίας Άννας. Πάνω από τις πύλες βρίσκεται η στοά των βασιλέων της Ιουδαίας και του Ισραήλ.
Εσίνο Λάριο

Γεωγραφία

Το χωριό βρίσκεται στις πρόποδες των Άλπεων κατά μήκος των βόρειο-ανατολικές πλαγιές της οροσειράς Γκρίγκνα, 4,3 χιλιόμετρα από την ανατολική όχθη της λίμνης Κόμο. Βρίσκαται στην κεφαλή της μικρής κοιλάδας της Βαλβασσίνα. Το χωριό αποτελείται από δύο χωριστά κέντρα: το Άνω Εσίνο και το Κάτω Εσίνο, που βρίσκονται σε υψόμετρο περίπου 900 μέτρα. Άλλοι δευτερεύοντες οικισμοί εντός του δήμου είναι το Καϊνάλλο, σε σχεδόν 1.300 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, και η Ορτανέλλα, σε λίγο λιγότερο από 1.000 μέτρα.
Η τοποθεσία χαρακτηρίζεται επίσης από την άφθονη παρουσία των θαλάσσιων ορυκτών αποθέσεων, λόγω της γεωλογικής ιστορίας των προποδών των Άλπεων, οι οποίες αναδύθηκαν από τη θάλασσα κατά τη διάρκεια τεκτονικών κινήσεων της Αλπικής ορογέννεσης στην Καινοζωική εποχή. Οι αποθέσεις αυτές έχουν από καιρό μελετηθεί από παλαιοντολόγους. Από τους πρώτους ενδιαφερόμενους μελετητές ήταν ο γεωλόγος και παλαιοντολόγος Αντόνιο Στοππάνι κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα.

Δημογραφικά

Ιστορικά δεδομένα πληθυσμού:
Αν Μπάξτερ

Βιογραφία

Η Αν Μπάξτερ γεννήθηκε στο Μίτσιγκαν της Ιντιάνα το 1923. Ήταν η κόρη του Κένεθ Στιούαρτ Μπάξτερ και της συζύγου του Κάθριν Ράιτ, κόρης του παγκοσμίου φήμης αρχιτέκτονα Φρανκ Λόιντ Ράιτ. Οι γονείς της μετακόμισαν στη Νέα Υόρκη όταν η Αν ήταν μωρό και διαμονή της εκεί, της έδωσε την ευκαιρία να ασχοληθεί με την υποκριτική. Υπήρξε μαθήτρια της διάσημης καθηγήτριας υποκριτικής Μαρία Όουσπενσκαγια και σε ηλικία 13 ετών είχε ήδη εμφανιστεί θεατρικές παραγωγές στο Μπρόντγουεϊ αποσπώντας διθυραμβικές κριτικές. Το 1940, σε ηλικία 16 ετών, έκανε το πρώτο της κινηματογραφικό της δοκιμαστικό για την ταινία του Άλφρεντ Χίτσκοκ Ρεβέκκα (Rebecca, 1940). Η Μπάξτερ θεωρήθηκε πολύ νέα από το Χίτσκοκ για το ρόλο της δεύτερης κυρίας Ντε Γουίντερ, που ανέλαβε τελικά η Τζόαν Φοντέιν. Λίγους μήνες αργότερα υπέγραψε συμβόλαιο με την 20th Century Fox. Πρώτη της ταινία ήταν το 20 Mule Team. Οι σημαντικότερες ταινίες που γύρισε τη δεκαετία του 40 είναι: Tα έξι ορφανά (The Pied Piper, 1942), Οι Υπέροχοι Άμπερσον (The Magnificent Ambersons, 1942) του Όρσον Ουέλς, Κατάσκοποι του Αλαμέιν (Five Graves to Cairo, 1943) του Μπίλι Γουάιλντερ, Μαγεμένος εραστής (The Luck Of The Irish, 1948), καθώς και η ταινία που της χάρισε το όσκαρ Β' γυναικείου ρόλου Στην κόψη του ξυραφιού (The Razor's Edge, 1946). Το 1950 επελέγη να ερμηνεύσει το ρόλο της Εύας "Ιβ" Χάρινγκτον στην ταινία του Τζόζεφ Λ. Μάνκιεβιτς Όλα για την Εύα (All About Eve, 1950) πλάι στη Μπέτι Ντέιβις και τον Τζορτζ Σάντερς. Για αυτό το ρόλο, που έμελλε να είναι και ο σημαντικότερος της καριέρας της, έλαβε τη μοναδική της υποψηφιότητα για όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου. Εκείνη τη χρονιά, το όσκαρ πήγε στη Τζούντι Χόλιντεϊ για την ταινία Γεννημένη Χθες (Born Yesterday, 1950). Το 1953 η Μπάξτερ συμπρωταγωνίστησε με τον Μοντγκόμερι Κλιφτ στην ταινία του Άλφρεντ Χίτσκοκ Η Εξομολόγηση (I Confess) και το 1956 υποδύθηκε τη Νεφερτίτη στην επική υπερπαραγωγή του Σέσιλ Μπι ΝτεΜιλ Οι δέκα εντολές (The Ten Commandments). Κατά τη δεκαετία του 60 η Μπάξτερ συνέχισε να εμφανίζεται τόσο σε κινηματογραφικές όσο και σε τηλεοπτικές παραγωγές, ενώ το 1970 αντικατέστησε τη Λορίν Μπακόλ, στη θεατρική παράσταση Applause, βασισμένη στην ταινία Όλα για την Εύα. Το 1983 η Μπάξτερ αντικατέστησε τη Μπέτι Ντέιβις, που είχε αρρωστήσει, στην τηλεοπτική σειρά Hotel. Το 1985, ενώ περπατούσε στη Madison Avenue της Νέας Υόρκης πλήγηκε από εγκεφαλικά ανευρίσματα και απεβίωσε 8 μέρες αργότερα.
Η Μπάξτερ είχε παντρευτεί τρεις φορές, εκ των οποίων την πρώτη με τον ηθοποιό Τζον Χόντιακ κι είχε αποκτήσει τρεις κόρες.
Αμένιρδις Α΄

Βιογραφία

Ήταν πιθανό να ήταν η αδελφή των φαραώ Σαμπακά και Πιύ. Ο Κάστα κανόνισε ώστε η Αμένιδρις να υιοθετηθεί από τη ιερή θεραπαινίδα του Άμμωνα  Σεπενουπέτ Α΄ στις Θήβες ως η διάδοχός της. Αυτό δείχνει ότι ο Καστα ήδη έλεγχε την Άνω Αίγυπτο πριν από τη βασιλεία του Πιύ, διάδοχό του.   
Κυβέρνησε ως αρχιέρεια από το περίπου 714 ως το 700 π.Χ., υπό τη βασιλεία του Σαμπακά, και υιοθέτησε την κόρη του Πιύ Σεπενουπέτ Β΄ ως διάδοχό της. Κατείχε επίσης τους τίτλους ιερή θεραπαινίδα του Άμμωνα και Χέρι του Θεού. Με το θάνατό της, θάφτηκε σε ένα τάφο στο Μεντινέτ Χαμπού.   
Απεικονίζεται στο ναό του Όσιρι –Χεκεντζέτ («Όσιρις Ηγεμόνας της Αιωνιότητας») στο Συγκρότημα Ναών του Καρνάκ, και στο Ουάντι Γκασούς μαζί με τη Σεπενουπέτ Α΄. αναφέρεται σε δύο πλάκες προσφοράς, πέντε αγάλματα, μια στήλη και πολλά μικρά αντικείμενα περιλαμβανομένων σκαραβαίων. Ένα άγαλμα της Αμένιδρις Α΄ από γρανιτοειδές πέτρωμα  και διακοσμημένο με φύλλα χρυσού φυλάσσεται στο Μουσείο της Νουβίας στο Ασσουάν της Άνω Αιγύπτου. Το άγαλμα την απεικονίζει κοσμημένη ως Αιγύπτια, με ομοιότητες αναπαραστάσεων της Ίσιδος και της Αθώρ. Όμως, οι αποδόσεις των φυσικών της χαρακτηριστικών καταδεικνύουν μια ξεχωριστή αφρικανική επιρροή στο κουσικό στιλ της 25ης Δυναστείας.
Γεώργιος Α. Παπαδημητρίου

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1944 στη Θεσσαλονίκη και σπούδασε νομική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Δίδαξε Συνταγματικό Δίκαιο στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στη δεκαετία του '70 συνεργάστηκε με την Ντόιτσε Βέλλε και το Ινστιτούτο Μαξ Πλανκ. Από το 1979 ως το 1983 ήταν καθηγητής Νομικής στο ΑΠΘ. Το 1984 εξελέγη καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών, του οποίου ήταν πρόεδρος από το 1993 ως το 1995. Μετά τη Μεταπολίτευση εργάστηκε ως δικηγόρος και στη συνέχεια έγινε νομικός σύμβουλος στο γραφείο του πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη. 
Το 1993 εξέδωσε το περιοδικό (διαδικτυακό από το 2003) Νόμος και Φύση, μαζί με τον Κώστα Μενουδάκο. Τιμήθηκε με το παράσημο Ανώτερος Ταξιάρχης του Τάγματος Μακαρίου Γ΄ της Κυπριακής Δημοκρατίας. Στις εκλογές του 2007 εξελέγη βουλευτής Επικρατείας με το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ, αξίωμα που κατείχε έως και την ημερομηνία του θανάτου του, μιας και επανεξελέγη στις εκλογές του 2009. 
Από το 2000 και για τέσσερα χρόνια ήταν επικεφαλής της Ομάδας Εργασίας για την παρακολούθηση του Κυπριακού.
Πέθανε, έπειτα από ασθένεια πολλών μηνών, στις 16 Φεβρουαρίου 2009 και την έδρα του στη Βουλή κατέλαβε ο Ηλίας Μπεριάτος. Κηδεύτηκε από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Διεθνής Αστρονομική Ένωση

Η Διεθνής Αστρονομική Ένωση (ΔΑΕ) (International Astronomical Union, IAU) ιδρύθηκε το 1919 στο Παρίσι (ως "Union astronomique internationale" UAI) και η αποστολή της είναι η προώθηση και η διαφύλαξη της επιστήμης της αστρονομίας σε όλες της μορφές της μέσω της διεθνούς συνεργασίας. Εδρεύει στο Παρίσι και η γενική της συνέλευση γίνεται κάθε τρία χρόνια σε διαφορετικούς τόπους. Τα Ανεξάρτητα Μέλη της είναι επαγγελματίες αστρονόμοι από όλο τον κόσμο, κάτοχοι διδακτορικού (Ph.D) και ενεργοί στην επαγγελματική έρευνα και εκπαίδευση στην αστρονομία. Ακόμη, η ΔΑΕ διατηρεί επίσης φιλικές σχέσεις με οργανώσεις που περιλαμβάνουν ερασιτέχνες αστρονόμους στον κατάλογο μελών τους. Τα Διεθνή Μέλη είναι γενικά οργανώσεις ή κράτη με ένα σημαντικό επίπεδο επαγγελματικής αστρονομίας. Η ΔΑΕ αποτελείται από 8.993 Ανεξάρτητα Μέλη και 62 Διεθνή Μέλη παγκοσμίως (σύμφωνα με στατιστικές τον Φεβρουάριο του 2006).
Η ΔΑΕ είναι επίσης υπεύθυνη για το Κέντρο Μικρών Πλανητών  και το Κεντρικό Γραφείο Αστρονομικών Τηλεγραφημάτων, ενώ έχει τον ρόλο της διεθνώς αναγνωρισμένης αρχής για τον καθορισμό των ονομάτων ουράνιων σωμάτων και χαρακτηριστικών της επιφάνειάς τους.
Ρασταμπάν

Ονομασίες και ιστορία

Το όνομα Ρασταμπάν, απαντώμενο κάποτε και ως Rastaben, προέρχεται από την αραβική φράση ras ath-thu'ban, που σημαίνει «το κεφάλι του ερπετού» (δηλαδή του δράκου, από τη θέση του στο ιδεατό σχήμα που παριστάνει ο αστερισμός). Δύο άλλες ονομασίες είναι Asuia και Alwaid. Η δεύτερη σημαίνει «ο προορισμένος για να καταστραφεί», αν και κάποιοι ερευνητές το ετυμολογούν από το αραβικό al'awwad (= ο παίκτης του Λαούτου). Για τους παλαιότερους `Αραβες ήταν μέλος της ομάδας άστρων «οι Μητέρες Καμήλες» (al'awa'id) μαζί με τους αστέρες γ, μ, ν και ξ Δράκοντος, αργότερα γνωστής ως «οι 5 δρομάδες» (Quinque Dromedarii).

Αστρονομικά και αστροφυσικά δεδομένα

Συγκρινόμενος με τον `Ηλιο, ο Ρασταμπάν είναι ένας τεράστιος αστέρας με εξαπλάσια μάζα και 40 φορές μεγαλύτερη διάμετρο. Η πραγματική του λαμπρότητα είναι 950 φορές μεγαλύτερη της ηλιακής, ενώ η επιφανειακή του θερμοκρασία είναι 5.160 Κ, γεγονός που τον κατατάσσει στους κίτρινους λαμπρούς γίγαντες ή υπεργίγαντες αστέρες. Η ηλικία του εκτιμάται σε 67 εκατομμύρια έτη.
Ο Ρασταμπάν είναι μέλος ενός διπλού αστρικού συστήματος, του ADS 10611: έχει ένα νάνο συνοδό που περιφέρεται γύρω του μία φορά κάθε περίπου 4 χιλιάδες χρόνια. Το όλο σύστημα μάς πλησιάζει με μέση ταχύτητα 20 ± 0,9 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο.