google/wiki40b huggingface dataset:
Σαρδάνα

Η σαρδάνα (sardana) είναι παραδοσιακός λαϊκός χορός που θεωρείται ο εθνικός χορός της Καταλονίας. Είναι συλλογικός χορός στον οποίον συμμετέχουν τόσο άνδρες όσο και γυναίκες πιασμένες από το χέρι σε έναν κλειστό κύκλο. Τα βήματα πραγματοποιούνται στις μύτες των ποδιών ενώ η μουσική παίζεται από την κόπλα. Το όνομα σαρδάνα μπορεί να αναφέρεται τόσο στον χορό όσο και στη μουσική.
Ο χορός, όπως τον γνωρίζουμε σήμερα χρονολογείται από τα μέσα του 19ου αιώνα. Από τότε έχει επεκταθεί τόσο ώστε σήμερα να υπάρχουν πάνω από τριάντα χιλιάδες παρτιτούρες με διαφορετικές σαρδάνες. Ο χορός ήταν προσωρινά απαγορευμένος κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Φράνκο ενώ το έτος 2010 η Ζενεραλιτάτ της Καταλονίας την καταχώρησε στον Κατάλογο των Εορταστικής Κληρονομιάς της Καταλονίας.

Προέλευση και εξέλιξη

Η προέλευση της σαρδάνα είναι άγνωστη. Η μορφή της δηλώνει, σύμφωνα με ορισμένους συγγραφείς, ότι μπορεί να αναχθεί στην προρρωμαϊκή περίοδο. Γι' αυτό είναι πολλοί οι θρύλοι που την εντοπίζουν στην αρχαία Ελλάδα, όπου αφθονούσαν οι κυκλικοί χοροί. Αργότερα υιοθετήθηκε από τους λαούς της Ιβηρικής. Χωρίς να παρουσιάζουν τον ίδιο βαθμό χορογραφικής και μουσικής τυποποίησης  παρόμοιοι κυκλικοί χοροί με ρυθμό 6/8 εντοπίζονται και σε άλλες περιοχές όπως την Προβηγκία, τη Γαλικία, την Αστούριας, την Καστίλλη και την Πορτογαλία.
Η ετυμολογία της λέξης σαρδάνα είναι άγνωστη. Προσπάθειες έγιναν να συνδεθεί τόσο με την αρχαία Κερρητανία, σημερινή Σερδάνια, όσο και με τη Σαρδηνία χωρίς όμως καμία να είναι σίγουρη. Οι πρώτες αναφορές σε κάποιον ομώνυμο χορό εντοπίζονται στον 16ο αλλά και πάλι αγνοείται το κατά πόσον ομοίαζε με τον σημερινό που επίσημα γεννιέται στα μέσα του 19ου αιώνα. Ορμώμενος από την ύπαρξη της κοφτής σαρδάνα που με την σειρά της προήλθε από τον κοντραπάς, θρησκευτικό χορό της Βόρειας Καταλονίας και του Ενπορδά, ο Χοσέ Βεντούρα.
Ο Βεντούρα επεξέτεινε την χορογραφία κι εμπλούτισε τα μουσικά όργανα δημιουργώντας την μακρά σαρδάνα. Συνεχιστής του ήταν ο Μικέλ Παρδάς από το Ενπορδά, που εξέδοσε το πρώτο χορογραφικό εγχειρίδιο για τη σαρδάνα. Σταδιακά ο χορός εξαπλώθηκε στην κεντρική Καταλονία κι έφτασε μέχρι την Βαρκελώνη όπου διάφορες μουσικές μπάντες τον ενσωμάτωσαν στο ρεπερτόριό τους. Μέχρι τα τέλη του αιώνα ωστόσο συνέχισε να ταυτίζεται με το Ενπορδά και να χορεύεται από Ενπορδανούς.
Στο πρώτο τρίτο του 20ού αιώνα η σαρδάνα κατέκτησε την θέση του εθνικού χωρού της Καταλονίας χάρη στην προώθηση που έλαβε από μέλη του πολιτικού και πολιτισμικού καταλανισμού όπως τον Φρανσέσκ Καμπό. Όσον αφορά την σύνθεση, εμφανίστηκαν επώνυμοι συνθέτες όπως ο Ενρίκ Μορέρα και ο Ζοζέπ Σέρα, τραβώντας η σαρδάνα την προσοχή και ξένων διάσημων όπως ο Ιγκόρ Στραβίνσκι. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας ο χορός απαγορεύτηκε εφόσον είχε λάβει πλέον αποφασιστικά διαστάσεις συμβόλου του καταλανικού εθνικισμού. Μετά τον Ισπανικό Εμφύλιο οι σύλλογοι σαρδάνας τόσο στην κατεξοχήν Καταλονία όσο και στην Βόρεια Καταλονία και την Ανδόρα συνέβαλαν στην εξάπλωσή της. Το 1990 ιδρύθηκε η Καταλανική Ομοσπονδία Σαρδάνας και δύο χρόνια αργότερα στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Βαρκελώνης  χόρεψαν τη σαρδάνα πάνω από 600 χορευτές.
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου 1961 για την άνοδο στην Α΄ Εθνική κατηγορία

Όμιλος Αθήνας

* Την επόμενη σεζόν συνενώθηκαν με τον Ολυμπιακό Κ. 
 στον "Α.Ο. Ολυμπιακός-Πράσινα Πουλιά" ή "Όμιλο Καλαμάτας".

Βόρειος όμιλος

*Σε αγώνα κατάταξης: Ασπίδα Ξάνθης - Μακεδονικός: 2-1.
Ντένις Ζβίζντιτς

Σταδιοδρομία

Γεννήθηκε το 1964 στο Σαράγεβο. Σπούδασε στην Αρχιτεκτονική Σχολή του Πανεπιστημίου του Σαράγεβο και εν συνεχεία έγινε καθηγητής Αρχιτεκτονικής στο ίδιο ίδρυμα.
Το 2003 έγινε πρωθυπουργός στο καντόνι του Σαράγεβο και έπειτα πρόεδρος της βουλής του καντονιού εκείνου. Ήταν μέλος του κοινοβουλίου της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης στο διάστημα ανάμεσα στο 2010 και στο 2014.
Στις 11 Φεβρουαρίου 2015 εξελέγη πρωθυπουργός από τη Βουλή των Αντιπροσώπων της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης με 28 ψήφους. Επί συνόλου 42 βουλευτών, οι 5 καταψήφισαν και οι 2 ψήφισαν "παρών". Ο Ζβίζντιτς υποσχέθηκε να βελτιώσει τις ενέργειες για την ένταξη της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Το ξημέρωμα της δόξας

Πλοκή

Η ταινία ξεκινά στο γραφείο του θεατρικού παραγωγού Λούις Ήστον, ο οποίος ετοιμάζει να ανεβάσει μία καινούρια παράσταση, στο Μπρόντγουεϊ, αναζητώντας την πρωταγωνίστριά του. Για οντισιόν, θα έρθει μία νεαρή και φιλόδοξη επαρχιωτοπούλα, η οποία από την κλειστή κοινωνία της πόλης της, θέλει να κατακτήσει το Μπρόντγουεϊ. Παρόλα αυτά, στην πρώτη της συνάντηση με τον Ήστον, θα τον αφήσει παντελώς αδιάφορο. Όμως το ταπεραμέντο της και ο ρομαντισμός της θα συγκινήσουν ένα παλιό ηθοποιό, τον Μπομπ Χέτζες, ο οποίος θα δεχτεί να γίνει η μαθήτρια του και τον θεατρικό συγγραφέα, που εργάζεται με τον Ήστον.
Ο καιρό πέρασε και δεν την κάλεσε ποτέ ο Ήστον. Μια βροχερή βραδιά, ο Μπομπ θα τη δει σε μία καφετέρια, συνειδητοποιώντας ότι τα βγάζει δύσκολα πέρα, θα της προτείνει να τον ακολουθήσει σε ένα πάρτι που διοργανώνει ο Ήστον, ώστε να φάει και να ζεσταθεί. Εκεί θα πιει και θα καπνίσει και θα βρεθεί εκτός εαυτού, κατά τη διάρκεια της νύχτας να ερμηνεύει, μπροστά στου καλεσμένους του Ήστον, Σαίξπηρ. Κατόπιν, θα την πάρει ο ύπνος και θα κοιμηθεί εκεί το βράδυ. Το επόμενο πρωί, ο Ζόζεφ (ο σεναριογράφος) έρθει στο σπίτι του Ήστον, θα πληγωθεί, μαθαίνοντας ότι η Ήβα κοιμήθηκε εκεί, καθώς παραδέχεται ότι τρέφει συναισθήματα για εκείνη. Από την άλλη ο Ήστον δε δείχνει ιδιαίτερη εμπιστοσύνη σε αυτήν, σε αντίθεση με τον Ζόζεφ.
Η Ήβα είχε αρχίσει να ερωτεύεται τον Ήστον, όμως χωρίς ανταπόκριση, κάτι που της είχε στοιχίσει. Ένα βράδυ, κι ενώ είχε διάλειμμα η παράσταση, η πρωταγωνίστρια άρχισε να ζητά παραπάνω χρήματα και να έχει απαιτήσεις. Τότε, ο Ζόζεφ, που πάντα πίστευε στην Ήβα, θα την προτείνει στον Ήστον, ο οποίος θα τη δεχτεί εν τέλει. Η ερμηνεία της άφησε το κοινό και τους συντελεστές άφωνους, και άρχισε να διαφαίνεται ένα νέα αστέρι στο Μπρόντγουεϊ. Μετά την παράσταση, ο Ήστον θα της πει ότι δεν την αγαπά, πληγώνοντάς την ξανά. Όμως, αργότερα, έρχεται ο Ζόζεφ και της λέει ότι την αγαπά. Η ταινία τελειώνει με την Ήβα, η οποία απαρνείται τον τρόπο ζωής που επιτάσσει το σύστημα, και φωνάζει ότι θα συνεχίσει να είναι το αφελές και ατρόμητο κορίτσι που ήταν, όταν πρωτοήρθε στη Νέα Υόρκη.
Ρόλαντ Σάφτενααρ

Επαγγελματική σταδιοδρομία

Ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία παίζοντας τέσσερα χρόνια στη LEB Oro, τη δεύτερη κατηγορία της Ισπανίας. 
Στις 11 Οκτωβρίου 2014, υπέγραψε με το Ρέθυμνο. Στις 24 Ιανουαρίου 2015, παρέτεινε τη συμβόλαιο του με το σύλλογο για άλλα δύο χρόνια. Μετά την προσωρινή απομάκρυνση από την ομάδα μετά από τα 4 πρώτα παιχνίδια της σεζόν 2016-17, επέστρεψε στο Ρέθυμνο στις 23 Ιανουαρίου 2017, για να αντικαταστήσει το Μπράντον Έντουαρντς. 
Στις 12 Σεπτεμβρίου 2017, έγινε μέλος του Φάρου Λάρισας. 
Στις 14 Αυγούστου 2018, ανακοινώθηκε η απόκτηση του από τον Ιωνικό Νικαίας, ο οποίος διεκδικεί την άνοδο από την Α2 Εθνική στην Α1.

Εθνική Ολλανδίας

Είναι μέλος της Εθνικής Ολλανδίας, με την οποία αγωνίστηκε στο Ευρωμπάσκετ 2015.

Προσωπική ζωή

Είναι ο μεγαλύτερος αδελφός του, επίσης επαγγελματία καλαθοσφαιριστή, Όλαφ Σάφτενααρ.
Κονσταντίν Τσούπκοβιτς

Καριέρα

Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του το 2000 σε ηλικία 13 ετών από τον σέρβικο σύλλογο Μλάντι Ράντνικ του Ποζάρεβατς, την πόλη που μεγάλωσε και που είναι γνωστή για την καλλιέργεια του βόλεϊ, ειδικά στις μικρές ηλικίες. Στη συνέχεια αγωνίστηκε στις επίσης σέρβικες Βοϊβοντίνα Νόβι Σαντ, και  Ραντνίτσκι Κραγκούγιεβατς ώσπου το 2010 μεταπήδησε στη Μπουντβάνσκα Ριβιέρα της πόλης Μπούντβα του Μαυροβουνίου. 

Το 2011 ήταν μια περίεργη χρονιά γι’ αυτόν. Αφού πέρασε διαδοχικά για μικρά διαστήματα από τη Ρόμα Βόλεϊ και την Άλ Ραγιάν του Κατάρ, κατέληξε στην ισχυρή πολωνική Σκρά Μπελχάτοφ.
Στην ομάδα αυτή καθιερώνεται αμέσως ως βασικός και έχει σημαντική συμμετοχή στις μεγάλες επιτυχίες του συλλόγου τη διετία 2011-13, τόσο σε τοπικό όσο και σε διεθνές επίπεδο. Το 2012 παίρνει το χάλκινο  μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων, μετά από την κατάκτηση της δεύτερης θέσης στο Τσάμπιονς Λιγκ, την ίδια περίοδο. Στον τελικό εκείνο στο Λοτζ της Πολωνίας απέναντι στην Ρούμπιν Καζάν, που έληξε με 3-2 υπέρ της Ρούμπιν, η Σκρά αδικήθηκε κατάφορα, αφού οι διαιτητές δεν είδαν ένα λάθος Ρώσου παίκτη στο 16-15 του 5ου σετ, και αντί για 16-16, το σετ έληξε με 17-15 για τη ρώσικη ομάδα.
Με την Σκρά ο Τσούπκοβιτς κατέκτησε ακόμα το Κύπελλο Πολωνίας 2011-12, το Σούπερ Κάπ Πολωνίας το 2013 και τη δεύτερη θέση στο Πρωτάθλημα το 2011-12.

Το 2013 μεταγράφεται στη Βόλεϊ Περούτζια με την οποία κατακτά τη δεύτερη θέση στο ιταλικό πρωτάθλημα το 2013-14. Η επόμενες χρονιές τον βρίσκουν κατά σειρά στη πολωνική Λουζνίτσκα Μπίντγκοζ, στη γαλλική Τουρ και τέλος στο Μεγάλο Λιμάνι και τον Ολυμπιακό Πειραιώς.
Κεντροαφρικανική Δημοκρατία

Οικονομία

Το μισό σχεδόν του εξαγωγικού εμπορίου της δημοκρατίας αντιπροσωπεύουν οι ίνες βαμβακιού και ο καφές. Κύριες χώρες εισαγωγής των προϊόντων αυτών είναι η Γαλλία, αρκετές δυτικοευρωπαϊκές χώρες και οι Ηνωμένες Πολιτείες.Στα εξαγώγιμα προϊόντα περιλαμβάνονται οι αραχίδες, η ξυλεία, το ελαστικό, το φοινικέλαιο, μικρές ποσότητες διαμαντιών και χρυσού. Εισάγονται κυρίως μηχανήματα, βαμβακερά υφάσματα και οχήματα.Υπάρχουν επίσης, βυρσοδεψεία και εργοστάσια παραγωγής φυτικών ελαίων, σαπωνοποιεία και ζυθοποιεία.Στις περιοχές των τροπικών δασών υπάρχουν αρκετά πριονιστήρια.

Πολιτική

Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω. Το 2011 πρόεδρος επανεξελέγη ο Φρανσουά Μποζιζέ και πρώτο κόμμα στο κοινοβούλιο η Εθνική Συσπείρωση "Kwa Na Kwa". Το 2013 αναζωπυρώθηκαν οι εθνοτικές συγκρούσεις, με αποτέλεσμα να παραιτηθεί (2014) ο πρόεδρος Μισέλ Ντζοτοντιά, ο οποίος είχε ανατρέψει τον Μποζιζέ. Υπηρεσιακή πρόεδρος εξελέγη από την μεταβατική εθνοσυνέλευση η Κατρίν Σαμπά-Πανζά, η οποία έγινε και η πρώτη γυναίκα στο ύπατο αξίωμα στη χώρα. Μετά τις προεδρικές εκλογές του 2015-16 νέος πρόεδρος εξελέγη ο Φοστέν-Αρσάνζ Τουαντερά.

Δημογραφία

Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2016 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 53 χρόνια (51,7 χρόνια οι άνδρες και 54,4 οι γυναίκες).

Μεταφορές

Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά.
Νίκος Τζώρτζογλου

Βιογραφικά Στοιχεία

Γεννήθηκε στο Ασήμι της επαρχίας Μονοφατσίου το 1953. Το δεύτερο από τα τρία παιδιά της οικογένειας του Γιάννη και Κωνσταντίας Τζώρτζογλου. Ο Νίκος Τζώρτζογλου ήταν μαθητής στο νυχτερινό Γυμνάσιο και ολοκλήρωσε την εκπαίδευση του στο λύκειο Χάρακα. Σπούδασε στο τμήμα διοίκησης επιχειρήσεων των ΚΑΤΕ Ηρακλείου και ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο πανεπιστήμιο της ανώτατης βιομηχανικής σχολής Πειραιώς.
Το 1979 ξεκίνησε την επιχειρηματική του δραστηριότητα στο χώρο της ψυχαγωγίας, σε καταστήματα καφέ-εστίασης και στις ενεργειακές επενδύσεις.
Ασχολήθηκε από μικρή ηλικία με τον αθλητισμό και τον στίβο και στη συνέχεια υπήρξε ποδοσφαιριστής στον ερασιτέχνη Παναθηναϊκό, τον Δαίδαλο και το Ασήμι.
Ενώ διετέλεσε παράγοντας στο Ασήμι, τον Εργοτέλη και την ΕΠΣ Ηρακλείου.
Είναι παντρεμένος με την Σοφία Σουλτάτου και έχει τέσσερα παιδιά.

Επαγγελματική Καριέρα

Εργάστηκε σε καταστήματα εστίασης και ζαχαροπλαστικής.
Το 1979 ξεκίνησε την επιχειρηματική του δραστηριότητα στο χώρο της ψυχαγωγίας, σε καταστήματα καφέ-εστίασης και στη συνέχεια, στις ενεργειακές επενδύσεις. Μέσα σε λίγα χρόνια ασχολήθηκε και με το κομμάτι των τουριστικών ξενοδοχειακών μονάδων, ενώ υπήρξε και ένας από τους σημαντικότερους επιχειρηματικούς παράγοντες στην ηλεκτρονική ψυχαγωγία του νησιού του.
Από το 2005 ασχολήθηκε με τις ενεργειακές επενδύσεις και συγκεκριμένα τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.
Δρακόλιμνη

Όρος Τύμφη

Η μία δρακόλιμνη βρίσκεται σε αλπικό λιβάδι της Τύμφης, σε υψόμετρο 2.050 μ., το σχήμα της είναι ελλειψοειδές και η εκτασή της περίπου 8 στρέμματα, ΒΔ της κορυφής Πλόσκος (2.377 μ.), ΒΑ της κορυφής Αστράκας (2.436 μ.), Ν της μονής Στομίου από την οποία απέχει 3,5 ώρες και ΔΒΔ της κορυφής Γκαμήλα (2.497 μ.), η οποία είναι και η υψηλότερη κορυφή της Τύμφης. Αποτελεί πολυσύχναστο ορειβατικό προορισμό και είναι γνωστή για τους αλπικούς Τρίτωνες που φιλοξενεί στα νερά της. Η λίμνη απέχει 1 ώρα πεζοπορίας από το οργανωμένο καταφύγιο στο διάσελο της Αστράκας και 4 ώρες πεζοπορίας από το Μικρό Πάπιγκο. Η πρόσβαση είναι δυνατή μόνο με τα πόδια.
Η θυσία της Ιφιγένειας (Αρχαιολογικό μουσείο Νάπολης)

Περιγραφή

Πιστεύεται ότι είναι εμπνευσμένο από το περίφημο ομώνυμο έργο του Τιμάνθη του Κυθνίου που αναπαρίστανε την σκηνή της θυσίας της Ιφιγένειας. Η σκηνή διαιρείται οριζόντια σε δύο τμήματα. Στην κεντρική σκηνή η Ιφιγένεια οδηγείται βίαια στον βωμό της θυσίας. Την μεταφέρουν στα χέρια ο Οδυσσέας με τον Διομήδη, ή με τον Αχιλλέα. Παρευρίσκονται ο μάντης Κάλχας στα δεξιά, και ο Αγαμέμνων στον αριστερό αντίποδα. Ο Κάλχας εικονίζεται με μια έκφραση αμήχανης αποδοκιμασίας της ενέργειας, ο δε απαρηγόρητος Αγαμέμνων καλυμμένος με τον μακρύ του μανδύα κρύβει με το χέρι του το πρόσωπο από τύψεις για την συγκατάθεση που έδωσε. Στο επάνω μέρος της εικόνας δύο γυναικείες προτομές εμφανίζονται μέσα από τα σύννεφα. Ερμηνεύονται ως Άρτεμις και Νύμφη που φέρνει το ελάφι.
Αικατερίνη Δ. Καγγελάρη

Βιογραφία

Σημαντική γυναικεία προσωπικότητα της Αιγύπτου, γεννήθηκε στο Αργοστόλι, αλλά σε παιδική ηλικία εγκαταστάθηκε στο Σουέζ και αργότερα στην Αλεξάνδρεια, όπου αποφοίτησε από τη γαλλική σχολή Nôtre Dame de Sion. Διακρίθηκε στους τομείς της φιλολογικής, καλλιτεχνικής και κοινωνικής προσφοράς.
Ηθοποιός, συγγραφέας, αλλά και δασκάλα του ερασιτεχνικού θεάτρου, έλαβε μέρος με μεγάλη επιτυχία σε σειρά θεατρικών παραστάσεων με κορυφαίο τον ρόλο της ως "Κοντέσσα Βαλέραινα", στο ομώνυμο έργο του Γρηγορίου Ξενόπουλου.
Ασχολήθηκε από νωρίς (1924) με τα γράμματα, δημοσιεύοντας μέχρι τον θάνατό της στον ελληνόφωνο τύπο της Αιγύπτου ποιήματα, διηγήματα, κριτικές μελέτες και άρθρα, ενώ έκανε και διαλέξεις πάνω σε ποικίλα θέματα.
Οργάνωσε, το 1942, το δεύτερο φιλολογικό σαλόνι της Αλεξάνδρειας (το πρώτο ήταν της Αγγελικής Παναγιωτάτου), την "Κυψέλη", που δεν είχε τη μορφή σωματείου, αλλά λειτούργησε επί δεκαέξι χρόνια με τον παραδοσιακό τρόπο της κατά τακτά διαστήματα συγκέντρωσης σημαντικών εκπροσώπων και φίλων των γραμμάτων και των τεχνών στην οικία της, όπου οργανώθηκαν εξαιρετικές συγκεντρώσεις, ομιλίες και διάλογοι γύρω από επίκαιρα και μη λογοτεχνικά, καλλιτεχνικά, νομικά, θεολογικά και κοινωνικά θέματα.
Σημαντική δράση παρουσίασε και στον φιλανθρωπικό τομέα, τόσο ως πρόεδρος, γενικός γραμματέας ή σύμβουλος παρεμφερών εθελοντικών συλλόγων και ιδρυμάτων, όσο και ως δημιουργός τους. Ίδρυσε τα φιλανθρωπικά σωματεία "Η Αδελφή της Ελεημοσύνης", "Μέλισσα" και "Ένωση Κυριών και Δεσποινίδων η Αγία Αικατερίνη", με μεγάλη δραστηριότητα και προσφορά.
Παντρεύθηκε διαδοχικά τους βιομηχάνους Ιωάννη Κανιάδη (1881-1948) και Αντώνιο Βαρούτσικο (1890-1983), χωρίς να αποκτήσει απογόνους. Αδελφός της ήταν ο ποιητής και εκδότης Γεράσιμος Δ. Καγγελάρης.
Ιερό Προσκύνημα Αγίας Μαρκέλλας Χίου

Η θέση της μονής

Το Ιερό Προσκύνημα απέχει 6 χιλιόμετρα από τη Βολισσό και 45 από την πόλη της Χίου. Βρίσκεται στον τόπο, όπου σύμφωνα με την παράδοση μαρτύρησε η Αγία Μαρκέλλα, περί το 1500 μ.Χ.
Ο ναός είναι χτισμένος σε κόλπο ανάμεσα σε τεράστια αιωνόβια πλατάνια. Σε κοντινή απόσταση από το ναό βρίσκεται ο τόπος μαρτυρίου της αγίας, όπου μέσα από τα βράχια αναβλύζει αγίασμα. Στον περίβολο του ναού υπάρχουν παλιά κελιά, που σήμερα χρησιμοποιούνται ως ξενώνες και προσφέρουν δωρεάν κατάλυμα στους προσκυνητές.

Ιερά Πανήγυρις

Το πανηγύρι του Προσκυνήματος πραγματοποιείται κάθε χρόνο στις 22 Ιουλίου. 
Το πανηγύρι αυτό είναι το μεγαλύτερο παγχιακό πανηγύρι. Αποτελεί πόλο έλξης για μεγάλο πλήθος προσκυνητών που συρρέουν από διάφορα μέρη της χώρας για να τιμήσουν τη μνήμη της αγίας. 
Σύμφωνα με την παράδοση την ημέρα εκείνη η θάλασσα, που βρίσκεται πλησίον του προσκυνήματος παίρνει ένα σκούρο, σχεδόν κόκκινο χρώμα, όπως το αίμα της Αγίας, που χύθηκε στα νερά αυτά. Μέσα στα πλαίσια του γιορτής, οι προσκυνητές ζώνουν το ναό με  κερένιες κλωστές.
Ζίμενς (μονάδα μέτρησης)

Mho

Το Mho είναι ένα εναλλακτικό όνομα της ίδιας μονάδας, το αντίστοιχο του 1Ω. Το Mho παράγεται από την αντίστροφη αναγραφή της λέξης ohm και γράφεται με ένα αντίστροφο κεφαλαίο ελληνικό ωμέγα: , σύμβολο Unicode U+2127 (℧). Σύμφωνα με τον Maver ο όρος mho προτάθηκε από τονΟυίλιαμ Τόμσον (Λόρδος Κέλβιν). Το mho μετονομάστηκε επίσημα σε siemens σε μια συνδιάσκεψη το 1881.
Ο όρος siemens (ζίμενς), ως ένας όρος SI, χρησιμοποιείται παγκοσμίως στην επιστήμη και συχνά σε ηλεκτρικές εφαρμογές, ενώ ο όρος mho χρησιμοποιείται ακόμα κυρίως σε ηλεκτρονικές εφαρμογές. Το ανεστραμμένο κεφαλαίο ωμέγα, αν και δεν είναι μια επίσημο σύμβολο SI, έχει το πλεονέκτημα να είναι λιγότερο πιθανό να μπερδευτεί με μια μεταβλητή από ό,τι το γράμμα S κατά την εκτέλεση αλγεβρικών υπολογισμών με το χέρι, όπου οι συνηθισμένες τυπογραφικές διακρίσεις (όπως τα πλάγια για μεταβλητές και τα ορθά για ονόματα μονάδων) είναι δύσκολο να διατηρηθούν. Παρομοίως, είναι δύσκολη η διάκριση του συμβόλου S από το μικρό γράμμα s όπου σημαίνει δευτερόλεπτο, προκαλώντας ενδεχομένως σύγχυση.
Πηγαί Τρωάδος

Η πόλη των Πηγών βρισκόταν στην βορειοανατολική Τρωάδα, κοντά στον Γρανικό ποταμό.
Οι αρχαιολόγοι δεν έχουν ακόμα καθορίσει σε ποιαν εποχή η πόλη είχε οχυρωθεί. Στην αρχαιότητα, οι Πηγές, που βρισκόταν στην πεδιάδα της Αδράστειας στα σύνορα μεταξύ της Τρωάδας και της Μυσίας, μερικές φορές περιλαμβανόταν πότε στην Τρωάδα πότε στην Μυσία. Το 1304 στην πόλη βρισκόταν ο γιος του αυτοκράτορος Ανδρονίκου Β΄ Παλαιολόγου και συναυτοκράτωρ Μιχαήλ Θ΄ Παλαιολόγος, ο οποίος μαθαίνοντας τις αγριότητες της Καταλανικής Εταιρείας, απαγόρευσε την είσοδο των Καταλανών μισθοφόρων στις Πηγές. Από τη στιγμή που περιήλθε στην οθωμανική κυριαρχία το 1364 έχει γίνει γνωστή ως Biga, όνομα το οποίο φέρει και σήμερα.
Κωνσταντία της Νορμανδίας

Ζωή

Λέγεται ότι ήταν η πιο ταλαντούχα από όλες τις κόρες του Γουλιέλμου. Δεδομένου ότι ήταν η αγαπημένη της μητέρας της, προσφέρθηκε αργότερα για γάμο, το 1086, στον Αλαίν Δ΄ της Βρετάνης, και οι δύο παντρεύτηκαν στο Caen της Νορμανδίας. Η Κωνσταντία πέθανε άτεκνη, ίσως δηλητηριασμένη, στις 13 Αυγούστου 1090 και θάφτηκε στην εκκλησία της Église Saint-Melaine στη Ρεν.
Το 1672 ο τάφος της ανακλύφθηκε και ανοίχτηκε. Στο εσωτερικό υπήρχαν μερικά κομμάτια από ένα μάλλινο υλικό που το σώμα είχε τυλιχτεί και ένα μολύβδινο σταυρό με χαραγμένο με το όνομα του πατέρα της, του συζύγου και της ημερομηνίας του θανάτου της.
Συμφωνία Αμπατσίας

Παρατηρήσεις

Με τη συμφωνία αυτή και των δύο πλευρών στη πραγματικότητα διακηρύσσεται η ανάγκη τήρησης ενός "Status Quo" για την Αλβανία ή όπως συνηθίζονταν να λέγεται στη διπλωματία της τότε περιόδου ή "πολιτική της ανιδιοτέλειας" ("πολιτίκ ντεσιντερσεμάν") και της υπόσχεσης απραξίας ("Promessa di non Fare").
Θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη ότι παρόμοιο αντικείμενο συνεννοήσεων και συζητήσεων επί του Αλβανικού Ζητήματος είχαν και οι συμφωνίες των Μακεδονικών μεταρρυθμίσεων: Πρόγραμμα Βιέννης το 1902, Πρόγραμμα Μυρστέγκ το 1903, καθώς και η Σύσκεψη Ντέσσιο του 1907.
Και η Αυστρία και η Ιταλία χαρακτηρίζονταν τότε Μεγάλες Δυνάμεις.
Μάχη του Κιρκ Κιλίζ

Η μάχη

Οι πρώτες βουλγάρικες δυνάμεις πέρασαν τα σύνορα στις 18 Οκτωβρίου 1912 με την 2η βουλγάρικη στρατιά να κινείται προς την Ανδριανούπολη, την 1η βουλγάρικη στρατιά του στρατηγού Βασίλι Κουντίτσεφ προς τον δρόμο Αδριανούπολη - Κιρ-κιλίζ, με σκοπό να τον κλείσει και την 3η στρατιά του Ντιμιτρίεφ να κατευθύνεται προς τον ορεινό όγκο της Στράντζας.

Στις 21 Οκτωβρίου οι Οθωμανοί αποφάσισαν να επιτεθούν πρώτοι, την ώρα που ο στρατός του Κουντίτσεφ βρισκόταν σε πορεία και απείχε από το Κιρκ-κιλίζ περίπου 15 χιλιόμετρα. Ωστόσο η μη ακριβής γνώση της θέσης των βουλγάρικων τμημάτων αλλά και διαφορά στον αριθμό στρατιωτών (διαφορά που ήταν εναντίον των Οθωμανών) οδήγησε το σχέδιο σε αποτυχία.
Την επόμενη ημέρα στις 22 Οκτωβρίου τμήμα του Οθωμανικού στρατού συγκρούστηκε με την εμπροσθοφυλακή των Βουλγάρων σε μια μάχη σώμα με σώμα. Η χρήση των πυροβόλων από τους Βούλγαρους είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο πολλών οθωμανών στρατιωτών. Παρόλα αυτά η μάχη συνεχίστηκε και την νύχτα της 22ης προς 23ης Οκτωβρίου αλλά και όλη την ημέρα της 23ης. Στις 5:30 το απόγευμα της 23ης Οκτωβρίου, η στρατιά του Ντιμιτρίεφ ξεκίνησε μαζική επίθεση προς τους Οθωμανούς, με πυροβόλα όπλα να υποστηρίζουν τους στρατιώτες που μάχονταν με τις ξιφολόγχες. Οι Οθωμανοί άντεξαν την επίθεση μέχρι τις 01:30 το πρωί της 24ης Οκτωβρίου. Εκείνη την ώρα, το πανικόβλητο αριστερό τμήμα του οθωμανικού στρατού που αποτελούν από εφεδρικά κυρίως σώματα, ξεκίνησε μια άτακτη φυγή, αναγκάζοντας τον στρατηγό Μαχμούτ Μουχτάρ Πασά, να σημάνει γενική υποχώρηση. Οι Βούλγαροι κατέλαβαν την πόλη του Κιρκ-κιλίζ ενώ οι Οθωμανοί ανασυντάχτηκαν σε μια νέα αμυντική γραμμή, 30 χλμ. νοτιότερα, πάνω στο δρόμο  Λουλέ Μπουργκάς - Καραγάτς - Μπουνάρ χισάρ (πρώην «Βρύσις» ανατολικής Θράκης). Σε αυτήν την τοποθεσία θα δοθεί η συνέχεια της μάχης του Κιρκ-κιλίζ, η μάχη του Λουλέ Μπουργκάς.
Βουλγαρικές βουλευτικές εκλογές 1981

Οι βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στη Βουλγαρία στις 7 Ιουνίου του 1981. Το Πατριωτικό Μέτωπο ήταν και πάλι ο μόνος οργανισμός που συμμετείχε στις εκλογές και είχε προτείνει έναν υποψήφιο για κάθε εκλογική περιφέρεια. Από τους 400 υποψηφίους οι 271 ήταν μέλη του Κομμουνιστικού κόμματος Βουλγαρίας, 99 ήταν μέλη της Βουλγαρικής Αγροτικής Εθνικής Ένωσης και οι υπόλοιποι 30 ήταν ανεξάρτητοι.Η προσέλευση των ψηφοφόρων φέρεται να ήταν 99,9%.
Φραντσέσκο Φόσκαρι

Δόγης της Βενετίας

Ο Φραντσέσκο υπηρέτησε την Δημοκρατία της Βενετίας σε διάφορες θέσεις όπως πρέσβης, πρόεδρος των 40, μέλος του Συμβουλίου των 10 και εφημέριος του Αγίου Μάρκου πριν εκλεγεί δόγης (1423) κερδίζοντας τον αντίπαλο του Πιέτρο Λορεντάν. Το βασικό καθήκον του ήταν να οδηγήσει την πόλη σε πόλεμο με το Μιλάνο που κυβερνούσε ο Οίκος των Βισκόντι και ήθελε να κυριαρχήσει σε ολόκληρη την βόρεια Ιταλία. Ο Ουμανιστής ιστορικός Μπερνάρντο Ιουστινιάνι περιγράφει ότι παρά το ότι η Βενετία είχε δικαιώματα να επέμβει στο Μιλάνο δεν μπορούσε επειδή σαν ναυτική πόλη υστερούσε στην ξηρά. Η Βενετία υπό την ηγεσία του Φραντσέσκο Φοσκάρι εγκατέλειψε την παραδοσιακή της σύμμαχο Φλωρεντία και ηττήθηκε από το Μιλάνο, ο Φραγκίσκος Α΄ Σφόρτσα συμμάχησε με την Φλωρεντία αφήνοντας την Βενετία χωρίς σύμμαχο.

Οικογένεια

Ο Φραντσέσκο Φοσκάρι παντρεύτηκε δυο φορές σε πρώτο γάμο την Μαρία Πριουλί και σε δεύτερο γάμο την Μαρία Νανί. Ο μοναδικός επιζήσας γιος του Γιάκομπο κατηγορήθηκε από το Συμβούλιο των Δέκα για προδοσία (1445) και εξορίστηκε, μετά από δυο δίκες που ακολούθησαν (1450, 1456) καταδικάστηκε και φυλακίστηκε στην Κρήτη όπου και πέθανε. Τα νέα για τον θάνατο του Γιάκομπο ανάγκασαν τον Φραντσέσκο Φοσκάρι να αποχωρήσει από τα κυβερνητικά του καθήκοντα, το Συμβούλιο των Δέκα τον πίεσε τον Οκτώβριο του 1457 να παραιτηθεί αλλά ο θάνατος του σε μια βδομάδα προκάλεσε τέτοια κατακραυγή που η κηδεία του έγινε με δημόσια έξοδα.

Τέχνη

Ο Φοσκάρι παρήγγειλε στον Ντονατέλλο να του κατασκευάσει μπρούτζινα αγαλματίδια, τα τοποθέτησε πίσω από την προτομή του Λάζαρο Μπαστιάνι. Η μορφή του που γονατίζει μπροστά στον Ευαγγελιστή Μάρκο διαλύθηκε από την Επαναστατική κυβέρνηση (1797), το κεφάλι του διατηρείται στο Μουσείο ντελ Όπερα των Δουκικών Ανακτόρων. Το μνημείο του από τον γλύπτη Αντώνιο Μπρέγκνο σε συνεργασία με τον αρχιτέκτονα αδελφό του Πάολο ανεγέρθη στην Σάντα Μαρία Γκλοριόζα ντέι Φράρι στην Βενετία.
Η ζωή του Φοσκάρι είναι το αντικείμενο στο έργο του Λόρδου Βύρων "Οι δύο Φόσκαρ" (1821) και σε ένα επεισόδιο του ποιήματος του Σάμιουελ Ρότζερς (1763 - 1855) "Ιταλία". Το έργο του Βύρων ήταν η βάση για το Λιμπρέτο που γράφτηκε από τον Φραντσέσκο Μαρία Πιάβε για την όπερα του Τζουζέπε Βέρντι "Οι δύο Φόσκαρ", εμφανίστηκε στις 3 Νοεμβρίου 1344 στην Ρώμη. O Μάρι Ράσελ Μίτφορντ (1787 - 1855) συγγραφέας των λογοτεχνικών σκίτσων της Αγγλικής υπαίθρου με τίτλο "Το χωριό μας" (1824) έγραψε άλλο ένα πετυχημένο έργο για την ζωή του Φοσκάρι. To έργο του Μίτφορντ εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο Κόβεντ Γκάρντεν (1826) με τον διάσημο ηθοποιό Τσάρλς Κέμπλ (1775 - 1854).