google/wiki40b huggingface dataset:
Πύλη του Βρανδεμβούργου

Αρχιτεκτονική

Η Πύλη του Βρανδεμβούργου έχει ύψος 26 μ., μήκος 65,5 μ. και πλάτος 11 μ. Θυμίζει τα Προπύλαια της Ακρόπολης των Αθηνών. Πρόκειται για οικοδόμημα νεοκλασικού ρυθμού, το οποίο ουσιαστικά ήταν και το πρώτο του είδους του, που χτίστηκε στο Βερολίνο. Έχει έξι κίονες δωρικού ρυθμού, από κάθε πλευρά, ύψους 15 μ. ο κάθε ένας. Πάνω στην στέγη της Πύλης του Βρανδεμβούργου στέκεται στο ύψους 5 μέτρων άγαλμα της θεάς νίκης, η οποία επανδρώνει μια ρωμαϊκή πολεμική άμαξα (λατ. quadriga), την οποία σύρουν τέσσερα άλογα. 
Χαρακτηριστικό αρχιτεκτονικό γνώρισμα της πύλης είναι η αντίθεση με τους κανόνες της δωρικής αρχιτεκτονικής. Ενώ κατά την δωρική τεχνοτροπία ο κεντρικός άξονας των τριγλύφων, που κοσμούσαν την στέγη, έπρεπε να βρίσκεται σε συμφωνία με τον κεντρικό άξονα των κιόνων, αυτό δεν συμβαίνει στην αρχιτεκτονική της πύλης. Αποτέλεσμα είναι να υπάρχει ένα κενό τμήμα μαρμάρου στην στέγη, και να μην τελειώνει η άκρη της στέγης με ένα τρίγλυφο, όπως συνηθιζόταν κατά την κατασκευή των δωρικών ναών στην αρχαία Ελλάδα.

Ιστορία

Η Πύλη του Βρανδεμβούργου κατασκευάστηκε μεταξύ των ετών 1788 με 1791 και κατά την διάρκεια της βασιλείας του Φρειδερίκου Γουλιέλμου του δεύτερου (γερμ. Friedrich Wilhelm II) της Πρωσίας. Το 1806 η ρωμαϊκή πολεμική άμαξα που κοσμούσε την Πύλη, μεταφέρθηκε από τον Μεγάλο Ναπολέοντα στο Παρίσι, όμως το 1814 επιστράφηκε ξανά στο Βερολίνο, και το γλυπτό ξαναπήρε τη θέση του στο μνημείο. Το 1860 με αφορμή την κατεδάφιση των τειχών του Βερολίνου, καταστράφηκαν σχεδόν όλες οι πύλες της πόλης, με εξαίρεση την Πύλη του Βρανδεμβούργου. 
Στις 30 Ιανουαρίου του 1933 γιορτάστηκε από τους Εθνικοσοσιαλιστές η ανάληψη της εξουσίας μπροστά στην Πύλη του Βρανδεμβούργου. Κατά την διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου το γλυπτό της θεάς Νίκης με την άμαξα υπέστη σημαντικές ζημίες εξαιτίας των πυροβολισμών. Επίσης το κυρίως σώμα της Πύλης είχε εν μέρει καταστραφεί. Το μνημείο ήταν ανάγκη να ανακατασκευαστεί. Στις εργασίες της ανακατασκευής έλαβαν μέρος και τα δύο μέρη του Βερολίνου, το ανατολικό και το δυτικό. Οι εργασίες ολοκληρώθηκαν στις 14 Δεκεμβρίου του 1957.
28 χρόνια μετά το χτίσιμο του Τείχους του Βερολίνου, στις 22 Δεκεμβρίου 1989, και παράλληλα με την πτώση του Τείχους, η Πύλη του Βερολίνου άνοιξε, ενώνοντας τα δύο τμήματα της πόλης. Η Πύλη του Βρανδεμβούργου απoτέλεσε το επίκεντρο των πανηγυρισμών, το σύμβολο της ένωσης της Γερμανίας και το σύμβολο του τέλους του Ψυχρού Πολέμου. Στις 3 Οκτωβρίου 2002 η Πύλη του Βρανδεμβούργου ανασκευάστηκε πλήρως, έπειτα από εργασίες 22 μηνών.
Η Πύλη του Βρανδεμβούργου απεικονίζεται στην πίσω πλευρά των 10, 20 και 50 λεπτών των γερμανικών κερμάτων ευρώ.
Έλενα Φεράντε

Συγγραφικό έργο

Η Φεράντε είναι συγγραφέας αρκετών βιβλίων, με γνωστότερο το τετράτομο έργο της Τετραλογίας της Νάπολης, σχετικά με δύο ευφυή και οξυδερκή κορίτσια από την Νάπολη που προσπαθούν να χτίσουν τις ζωές τους μέσα σε ένα βίαιο και σαγηνευτικό κοινωνικό περιβάλλον. Η σειρά αποτελέιται από το “Η υπέροχη φίλη μου” (2012), “Το νέο όνομα” (2013), “Αυτοί που φεύγουν και αυτοί που μένουν” (2014) και “Η ιστορία της χαμένης κόρης” (2015) η οποία ήταν υποψήφια για το ιταλικό λογοτεχνικό βραβείο Strega Prize. 
Η Φεράντε υποστηριζει ότι “τα βιβλία, αφού γραφτούν, δεν έχουν ανάγκη τον συγγραφέα τους”. Επίσης, η ίδια έχει πολλές φορές επιμείνει στην διατήρηση της ανωνυμίας της ως προϋπόθεση για να συνεχίσει την δουλειά της και έχει τονίσει ότι η απόκρυψη της αληθινής της ταυτότητας είναι πρωταρχικής σημασίας για την συγγραφή των έργων της. 
Η πρώτη αγγλική μετάφραση της δουλειάς της ήταν η έκδοση του διηγήματός της “Delia's Elevator” όπου μεταφράστηκε από την Adria Frizzi και εντάχθηκε στην ανθολογία “After The War” (2004). Η ιστορία αφηγείται τις αντιδράσεις της κεντρικής ηρωίδας όταν έρχεται αντιμέτωπη με την κηδεία της μητέρας της και επιστρέφει στο ασφαλές καταφύγιό της, το παλιό ασανσέρ στο πατρικό της σπίτι.
Το τέταρτο βιβλίο της Τετραλογίας της Νάπολης, “Η ιστορία της χαμένης κόρης” βρέθηκε στα 10 καλύτερα βιβλία του 2015 των New York Times.
Ντάλι (θεά)

Η Ντάλι (γεωργιανά: დალი) είναι γυναικεία θεότητα που εμφανίζεται στη γεωργιανή μυθολογία της περιοχής της Καυκασίας και συγκεκριμένα στην εθνότητα Σβανς. Είναι θεά του κυνηγιού και προστάτιδα άγριων ζώων, όπως το ελάφι και τον αίγαγρο. Οι κυνηγοί που θα υπακούσουν τα λόγια της και τις απαγορεύσεις της, θα έχουν επιτυχία στο κυνήγι, ενώ όποιοι δεν υπακούσουν, θα υποστούν τιμωρίες. Συνήθως, εμφανίζεται ως μία όμορφη γυναίκα, γυμνή, με χρυσαφένια μαλλιά και λαμπερό δέρμα. Όμως, βάσει των μύθων, έχει τη δυνατότητα να μεταμορφώνεται σε ζώο. Βάσει της μυθολογίας, ζει σε κάποιο σπήλαιο ψηλά στο βουνό, προσέχοντας τα άγρια ζώα. Η Ντάλι, έχει διάφορους επιθετικούς προσδιορισμούς, ανάλογα τον τόπο.
Ιστορίες των Σβανς, λένε, ότι έβρισκε ανθρώπινους ερωτικούς συντρόφους κυρίως κυνηγούς και τους σκότωνε από ζήλια, φέρνοντας στον κόσμο γιους, όπως τον Αμιράν. Άλλοι μύθοι λένε ότι εργαζόταν στο δάσος μαζί με άλλες θεότητες, ενώ πολλές φορές εμφανίζεται να συνοδεύεται από το θρυλικό κυνηγετικό σκυλί Q'ursha, ωστόσο σε λίγες ιστορίες αναφέρεται μαζί της, αφού συνήθως συνόδευε άνδρες κυνηγούς. Κατοπινές ιστορίες, που πλέον είχε τον χριστιανισμό ως επίσημη θρησκεία η Γεωργία, η Ντάλι, εμφανίζεται μοχθηρή και κακιά, παρομοιάζοντας την με το κακό πνεύμα Αl.
Πολλοί μελετητές αργότερα, έχουν σημειώσει ότι μεταξύ της Ντάλι και άλλων μυθολογιών υπάρχουν συνδέσεις και ομοιότητες. Για παράδειγμα έχει συγκριθεί και με την Άρτεμη, της ελληνικής μυθολογίας, που ήταν κι αυτή θεά του κυνηγιού. Η σχέση της με το χρυσό, την αποπλάνηση και το πρωινό αστέρι, έχουν οδηγήσει τους μελετητές, να παρατηρούν μεγάλες ομοιότητες και με την Αφροδίτη και με την Ινάννα. Παρόλα αυτά, η ιστορία της αποτελεί ένα σημαντικό μέρος του γεωργιανού πολιτισμού. Αν και οι περισσότερο νέοι στη Γεωργία την αντιμετωπίζουν ως μία εντελώς μυθολογική οντότητα, πολλοί γηραιότεροι, ειδικά σε πιο αγροτικές περιοχές πιστεύουν στην πραγματική ύπαρξη, ενώ σε σχετική έρευνα, κάποιοι είπαν ότι τη συνάντησαν. Η Ντάλι έχει γίνει και μέρος μοντέρνων μυθιστορημάτων όπως το Megi - Ein georgisches Mädchen, του Γεωργιανού Γκρίγκολ Ρομπαγκίτζε.
Γουλέμι Φθιώτιδας

Ιστορία

Το Γολέμι ιδρύθηκε σαν οικισμός τον 15ο αιώνα μ.Χ. κατά τους πρώτους χρόνους του εποικισμού των Σλάβων στον Ελλαδικό χώρο. Το 1506 στο χωριό υπήρχαν 29 νοικοκυριά, το 1521 39, το 1540 52 και το 1571 54.
Αντίθετη πορεία ακολούθησε το χωριό κατά τους επόμενους αιώνες. Το 1815 αναφέρεται ότι υπήρχαν στο Γολέμι μόλις 10 σπίτια. Στη διάρκεια της επανάστασης του 1821 αναδείχθηκαν δύο αγωνιστές της ελευθερίας, κάτοικοι του χωριού, οι Δροσόπουλος Γεώργιος και Ιωάννου Ανδρέας.
Το 1907 ο πληθυσμός του χωριού ήταν 160 κάτοικοι. Το 1932 αναγνωρίστηκε η κοινότητα Γολεμίου προερχόμενη από τον πρώην Δήμο Δαφνουσίων. Το 1940 ο πληθυσμός ανερχόταν σε 282 κατοίκους, το 1991 σε 240, το 2001 σε 168 και το 2011 σε 131 κατοίκους.

Τουρισμός - Αξιοθέατα

Ο επισκέπτης κατά τους καλοκαιρινούς μήνες μπορεί ν απολαύσει περιπάτους στην φύση όπως και ποδηλασία ή πεζοπορία. Στο χωριό αυτό βρίσκεται η βυζαντινή εκκλησία της Αγίας Παρασκευής όπου γίνεται το καθιερωμένο πανηγύρι με παραδοσιακά όργανα και φαγητά. Η περιοχή ενδείκνυται και για κυνήγι.
Λουψάτι

Τοποθεσία

Βρίσκεται ανατολικά των Αγίων Σαράντα, στην περιοχή "Θεολόγου" (Επαρχία Δίβρης). Εγγύς του βρίσκονται τα χωριά Αγιαντριάς, Γιαννιτσάτι, Δίβρη, Κουλουράτι, Μάλτσιανη και Τσερκοβίτσα. Βρίσκεται σε υψόμετρο 608 μέτρων.

Ιστορία

Στα τέλη του 19ου αιώνα ανήκε διοικητικά στον "Καζά του Δελβίνου" ενώ ο πληθυσμός του χωριού, σύμφωνα με την οθωμανική στατιστική του 1895, ήταν 31 κάτοικοι. Το 1913, στον "εθνογραφικό χάρτη της Βορείου Ηπείρου" που συνέταξε το Γενικό Στρατηγείο του Ελληνικού Στρατού, αναφέρεται ότι το χωριό κατοικείται από 34 Έλληνες.
Ντουριάντεν Καντινεφέντι

Βιογραφία

Η Ντουριάντεν Καντινεφέντι γεννήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 1867 στο Σότσι, και ήταν κόρη του Μουσταφά Μπέη Βοτσιμπέ. Είχε δύο αδελφούς τον Μουράτ Μπέη και τον Αζίζ Μπέη. Η ανιψιά της, η Σενιγιέ Ινσιράχ Χανιμεφέντι ήταν κόρη του αδελφού της, Αζίζ Μπέη και σύζυγος του τελευταίου σουλτάνου Μωάμεθ ΣΤ΄. 
Η οικογένειά της πήγε στην Κωνσταντινούπολη λόγω των ρωσικών αγριοτήτων. Περίπου τριών ή τεσσάρων ετών δόθηκε στο παλάτι. Όταν μπήκε στην αυτοκρατορική αυλή, ο Μωάμεθ Ε΄ πρόσεξε γρήγορα την Ντουριάντεν και στις 10 Οκτωβρίου 1876 παντρεύτηκαν στο Παλάτι Βελιάχντ.
Δυο χρόνια μετά τον γάμο το 1878  γέννησε το μοναδικό της παιδί, τον Ηγεμόνα Μαχμούτ Νετσμεντίν Εφέντι. Ο ηγεμόνας Μαχμούτ Νετσμεντίν γεννήθηκε με κύφωση και επίσης δεν μπορούσε να περπατήσει. Έτσι δεν παντρεύτηκε ποτέ. Λόγω της ασθένειας  του γιου της, η Ντουριάντεν έγινε πολύ αναστατωμένη. Είχε προσβληθεί από τη φυματίωση. Το 1909 ο σουλτάνος Μωάμεθ Ε΄ προσβλήθηκε επίσης από φυματίωση.
Η Ντουριάντεν Καντινεφέντι πέθανε στις 17 Οκτωβρίου 1909 στο Παλάτι Βαλιντέμπαγ σε ηλικία 41 ετών. Είναι θαμμένη στο κοιμητήριο Εγιούπ στην Κωνσταντινούπολη.
Βαρβαρούσα Σύρου

Παραλία Βαρβαρούσας

Η βραχονησίδα βρίσκεται στην είσοδο ενός μικρού όρμου της Σύρου, του οποίου η παραλία έχει πάρει το ίδιο όνομα με τη βραχονησίδα. Η συγκεκριμένη παραλία είναι ερημική και απέχει περίπου 4 χιλιόμετρα από την Ερμούπολη. Η πρόσβαση σε αυτή γίνεται είτε με σκάφος (κατά τους καλοκαιρινούς μήνες σταματούν αρκετά ιστιοπλοϊκά σκάφη εκεί, ενώ υπάρχει και τακτικό δρομολόγιο με καΐκι από το χωριό Κίνι) είτε με πεζοπορία από κοντινές περιοχές.
Άγιος Σπυρίδων Φωκίδας

Γεωγραφία - Ιστορία

Ο Άγιος Σπυρίδων βρίσκεται επί της εθνικής οδού Αντιρρίου - Ιτέας, ανάμεσα στη Ναύπακτο και το Γαλαξείδι. Το χωριό διαθέτει ωραίες παραλίες, μικρό λιμανάκι και είναι αλιευτικό καταφύγιο. Στην παραλία του υπάρχουν ψαροταβέρνες και ενοικιαζόμενα δωμάτια, όπου προσελκύουν πολλούς παραθεριστές και διερχόμενους τους καλοκαιρινούς μήνες. Το παλιότερο όνομά του ήταν Ντουβιά και μετονομάστηκε με το ΦΕΚ: 5/1959 σε Άγιο Σπυρίδωνα από τον πολιούχο του χωριού. Στα ΒΔ του χωριού υπάρχει ελληνιστικό κάστρο, ενώ στο ακρωτήριο "Δριμούλι" ένας μεσαιωνικός πύργος.
Κινστέρνα του Φωκά

Η Κινστέρνα του Φωκά ήταν κλειστή δεξαμενή νερού στην Βυζαντινή Κωνσταντινούπολη. Σήμερα δεν είναι γνωστό που βρίσκεται ακριβώς και ταυτίζεται είτε με την Κινστέρνα του Μοδέστρου, είτε με την Κινστέρνα του Πραιτωρίου. Παλαιότεροι περιηγητές όπως ο Δουκάγγιος την ταύτιζαν με την κινστέρνα του Φιλόξενου.
Η Κινστέρνα χτίστηκε στην XI Συνοικία της Κωνσταντινούπολης και θεωρείται μεταγενέστερη της Βασιλικής Κινστέρνας και της Κινστέρνας του Φιλόξενου. Αποτελούνταν από κίονες, άγνωστο πόσους, κορινθιακού ρυθμού που στήριζαν θόλους, ανά τέσσερις κίονες στήριζαν έναν θόλο. Διάφοροι ιστορικοί και περιηγητές που είδαν το μνημείο μέτρησαν τους κίονες που διασώζονταν, ο Πέτρος Γύλλιος μέτρησε 60, ο Κόμης Ανδρεώσσης 64 και ο Σεβαλιέ 80, ο Σκαρλάτος Βυζάντιος την ταυτίζει με διασωθέν μνημείο της εποχής του που μέτρησε δύο διασωθέντες κίονες. Όλοι οι κίονες ήταν κατασκευασμένοι από μάρμαρο και σε άνισες διαστάσεις.
1,4-πενταδιένιο

Παραγωγή

Το 1,4-πενταδιένιο μπορεί να παραχθεί από την αφυδάτωση της 1,5-πεντανοδιόλης ή από την αντίδραση αιθυλο-(1-αλλυλο-2-βρωμαιθυλ)αιθέρα με ψευδάργυρο και χλωριούχο ψευδάργυρο, σε βουτανόλη.

Εφαρμογές

Το 1,4-πενταδιένιο μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως πρόδρομη ένωση για την παραγωγή άλλων χημικών ενώσεων όπως το 2,4-διχλωροπεντάνιο ή το πολυ-1,4-πενταδιένιο.

Οδηγίες σχετικά με την ασφάλεια

Το 1,4-πενταδιένιο είναι εξαιρετικά εύφλεκτο υγρό. Οι ατμοί του μπορούν να σχηματίσουν εκρηκτικά μείγματα με τον αέρα (σημείο ανάφλεξης -20 °C).
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών Ουρουγουάης

Ιστορία

Το πρώτο πρωτάθλημα πραγματοποιήθηκε το 1900, και είχε ερασιτεχνικό χαρακτήρα έως το 1932 όταν έγινε επαγγελματικό.

Ερασιτεχνική περίοδος

1900 CURCC
1901 CURCC (2)
1902 Νασιονάλ
1903 Νασιονάλ (2)
1905 CURCC (3)
1906 Μοντεβιδέο Γουόντερερς
1907 CURCC (4)
1908 Ρίβερ Πλέιτ Μοντεβιδέο
1909 Μοντεβιδέο Γουόντερερς (2)
1910 Ρίβερ Πλέιτ Μοντεβιδέο (2)
1911 CURCC (5) 
1912 Νασιονάλ (3)
1913 Ρίβερ Πλέιτ Μοντεβιδέο (3)
1914 Ρίβερ Πλέιτ Μοντεβιδέο (4)
1915 Νασιονάλ (4)
1916 Νασιονάλ (5)
1917 Νασιονάλ (6)
1918 Πενιαρόλ (6)
1919 Νασιονάλ (7)
1920 Νασιονάλ (8)
1921 Πενιαρόλ (7)
1922 Νασιονάλ (9)
1923 Νασιονάλ (10)
1924 Νασιονάλ (11)
1927 Ράμπλα Τζούνιορς
1928 Πενιαρόλ (8)
1929 Πενιαρόλ (9)
1931 Μοντεβιδέο Γουόντερερς (3)

Επαγγελματική περίοδος

1932 Πενιαρόλ (10)
1933 Νασιονάλ (12)
1934 Νασιονάλ (13)
1935 Πενιαρόλ (11)
1936 Πενιαρόλ (12)
1937 Πενιαρόλ (13)
1938 Πενιαρόλ (14)
1939 Νασιονάλ (14)
1940 Νασιονάλ (15)
1941 Νασιονάλ (16)
1942 Νασιονάλ (17)
1943 Νασιονάλ (18)
1944 Πενιαρόλ (15)
1945 Πενιαρόλ (16)
1946 Νασιονάλ (19)
1947 Νασιονάλ (20)
1949 Πενιαρόλ (17)
1950 Νασιονάλ (21)
1951 Πενιαρόλ (18)
1952 Νασιονάλ (22)
1953 Πενιαρόλ (19)
1954 Πενιαρόλ (20)
1955 Νασιονάλ (23)
1956 Νασιονάλ (24)
1957 Νασιονάλ (25)
1958 Πενιαρόλ (21)
1959 Πενιαρόλ (22)
1960 Πενιαρόλ (23)
1961 Πενιαρόλ (24)
1962 Πενιαρόλ (25)
1963 Νασιονάλ (26)
1964 Πενιαρόλ (26)
1965 Πενιαρόλ (27)
1966 Νασιονάλ (27)
1967 Πενιαρόλ (28)
1968 Πενιαρόλ (29)
1969 Νασιονάλ (28)
1970 Νασιονάλ (29)
1971 Νασιονάλ (30)
1972 Νασιονάλ (31)
1973 Πενιαρόλ (30)
1974 Πενιαρόλ (31)
1975 Πενιαρόλ (32)
1976 Ντεφενσόρ Σπόρτινγκ
1977 Νασιονάλ (32)
1978 Πενιαρόλ (33)
1979 Πενιαρόλ (34)
1980 Νασιονάλ (33)
1981 Πενιαρόλ (35)
1982 Πενιαρόλ (36)
1983 Νασιονάλ (34)
1984 Σεντράλ Εσπανιόλ
1985 Πενιαρόλ (37)
1986 Πενιαρόλ (38)
1987 Ντεφενσόρ Σπόρτινγκ (2)
1988 Ντανούμπιο
1989 Προγκρέσο
1990 Μπέλα Βίστα
1991 Ντεφενσόρ Σπόρτινγκ (3)
1992 Νασιονάλ (35)
1993 Πενιαρόλ (39)
1994 Πενιαρόλ (40)
1995 Πενιαρόλ (41)
1996 Πενιαρόλ (42)
1997 Πενιαρόλ (43)
1998 Νασιονάλ (36)
1999 Πενιαρόλ (44)
2000 Νασιονάλ (37)
2001 Νασιονάλ (38)
2002 Νασιονάλ (39)
2003 Πενιαρόλ (45)
2004 Ντανούμπιο (2)
2005 Νασιονάλ (40)
2005/06 Νασιονάλ (41)
2006/07 Ντανούμπιο (3)
2007/08 Ντεφενσόρ Σπόρτινγκ (4)
2008/09 Νασιονάλ (42)
2009/10 Πενιαρόλ (46)
2010/11 Νασιονάλ (43)
2011/12 Νασιονάλ (44)
2012/13 Πενιαρόλ (47)
2013/14 Ντανούμπιο (4)
2014/15 Νασιονάλ (45)
2015/16 Πενιαρόλ (48)
2016 Νασιονάλ (46)
2017 Πενιαρόλ (49)
2018 Πενιαρόλ (50)
Φελίτσια Κορνάρο

Α΄ Σταυροφορία

Η Φελίτσια Κορνάρο υποστήριζε έντονα την συμμετοχή της Βενετίας στην Α΄ Σταυροφορία. Στην διάρκεια της Σταυροφορίας προσπάθησε με κάθε μέσο να εξασφαλίσει τους οικονομικούς πόρους για να εφοδιάσει τους προσκυνητές με τρόφιμα, κρεβάτια και ιατρική βοήθεια, πούλησε ακόμα και τα κοσμήματα της ενώ για να εξοικονομήσει χρόνο εκμηδένισε την παρουσία της στην δουκική αυλή. Οι Βενετσιάνοι ξεκίνησαν για την Συρία (1099) με έναν στόλο από 200 πλοία και αρχηγό τον επιφανή επίσκοπο Ενρίκο Κονταρίνι. Οι Σταυροφόροι επέστρεψαν σε έναν χρόνο με οστά του Αγίου Νικολάου από τον τάφο του στην Μύρα που τοποθετήθηκαν στον ναό του Αγίου στο Λίντο και τα οστά του Αγίου Θεοδώρου του Μάρτυμα.
Δίας του Οτρίκολι

Ο Δίας του Οτρίκολι είναι κολοσσιαία προτομή και αριστούργημα της γλυπτικής τέχνης της αρχαίας Ελλάδας. Ονομάζεται έτσι, επειδή το αντίγραφο που διασώζεται σήμερα, βρέθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα σε ανασκαφές στον ομώνυμο Ρωμαϊκό αρχαιολογικό χώρο και εκτίθεται σήμερα στο Μουσείο του Βατικανού.

Περιγραφή

Η προτομή αν και έχει αναπαρασταθεί σε μεγάλο βαθμό, είναι σχεδόν ανέπαφη στο πρόσωπο. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου δείχνουν έναν άνδρα μέσης ηλικίας, σοβαρό και μεγαλοπρεπή. Πυκνά μαλλιά και γενειάδα όλο μπούκλες σκεπάζουν το κεφάλι σχηματίζοντας μια πλούσια λιονταρίσια κόμη. Μια βαθιά ρυτίδα στο μέτωπο και τα αδρά χαρακτηριστικά, ένδειξη ξεκάθαρης σκέψης και ισχυρής θέλησης, ενισχύουν την δύναμη της προσωπικότητας του θεϊκού αγάλματος. Το στόμα είναι ανοιχτό σαν να μας απευθύνει τον λόγο, με σοβαρότητα, αλλά και πατρική στοργή. Η έκφραση των ματιών είναι ήρεμη και καλοσυνάτη. Ο λαιμός και ο θώρακας είναι δυνατά και γυμνασμένα, υποθέτοντας στην προέκταση ένα αθλητικό σώμα. Έτσι φαντάζονταν οι αρχαίοι Έλληνες τον Δία τον κύδιστο, ή μέγιστο, τον πατέρα των θεών και θνητών και άρχοντα του Ολυμπίου σύμπαντος.

Ερμηνεία

Αρχικά η προτομή θεωρήθηκε ότι ήταν τμήμα του χρυσελεφάντινου αγάλματος του Δία. Πρόκειται όμως για Ρωμαϊκό αντίγραφο. Το γνήσιο πιθανώς να είναι κάποιο άγαλμα του Δία από κάποιον άγνωστο Έλληνα γλύπτη. Το αρχικό γνήσιο ήταν κατασκευασμένο από μάρμαρο και βρίσκονταν μάλλον σε κάποιον ναό του Δία.

Ιστορική τοποθέτηση

Το γνήσιο είχε κατασκευαστεί μάλλον μετά το πρώτο ήμισυ του 4ου αι. π.Χ.
Βασίλης Ξανθόπουλος (ποδοσφαιριστής)

Σε συλλογικό επίπεδο

Το 1951 μετακινήθηκε στον Ολυμπιακό Πειραιώς, όπου παρέμεινε μέχρι τον Μάιο του 1961 όταν και εγκατέλειψε την ενεργό δράση. Προς το τέλος αυτής μετείχε σε 12 αγώνες της νεοσύστατης Α΄ Εθνικής κατηγορίας τη χρονιά 1959-60, όντας ένας από τους παίκτες που η πορεία τους κάλυψε τόσο τον πρώτο, όσο και τον σύγχρονο μισό αιώνα του ελληνικού ποδοσφαίρου. Είχε ήδη συμπληρώσει 67 εμφανίσεις για το Πανελλήνιο πρωτάθλημα, 85 στο αντίστοιχο πειραϊκό και 29 για το κύπελλο Ελλάδας, χωρίς να σημειώσει κάποιο τέρμα αγωνιζόμενος αρχικά στη μεσαία γραμμή και αργότερα οπισθοχωρώντας στην αμυντική.

Εθνική Ελλάδας

Χρίστηκε τρεις φορές διεθνής με την ομάδα Ανδρών, δύο το 1954, τελευταία το 1957 και όλες σε θέση κεντρώου.
Βάλτος Ορεστιάδας

Γεωγραφία - Ιστορία

Ο Βάλτος βρίσκεται στο κέντρο του βόρειου Έβρου προς στη μεθόριο με τη Βουλγαρία σε απόσταση 16,5 χλμ.  Δ.-ΒΔ. της Ορεστιάδας. Το χωριό είναι κτισμένο στην κοιλάδα ανάμεσα στους ποταμούς Άρδα (Β.) και Ερυθροπόταμο  (Ν.) και μετά την ανταλλαγή πληθυσμού εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες της Ανατολικής Θράκης που κατάγονταν από το Μεσοχώρι, το Κούλελι και το Κρασοχώρι. Πριν την απελευθέρωση αναφέρεται με το όνομα "Σαλτουκλί". Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1924 στο ΦΕΚ 194Α-14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ριζίων. Το 1934 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Βάλτου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ορεστιάδας του δήμου Ορεστιάδας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 403 κατοίκους.
Ντόγκιλ Μάελ

Το Ντόγκιλ Μάελ (κορεατικά: 독일 마을· γερμανικά: Deutsches Dorf) είναι ένα μικρό χωριό στο νησί Ναμχέντο (남해도) στην επαρχία Γκιόνγκσανγκναμ-ντο (경상남도) στη Νότια Κορέα.
Το «γερμανικό» αυτό χωριό είναι η πατρίδα για πολλούς Κορεάτες που πέρασαν χρόνια ως μετανάστες εργάτες στη Γερμανία.
Άσκρα

Η Άσκρα ήταν μια όμορφη γυναίκα από την Βοιωτία με την οποία ο θεός των θαλασσών, ο Ποσειδώνας γέννησε τον Οίοκλο. Αυτός μαζί με τους Αλωάδες έκτισε στην μνήμη της την ομώνυμη πόλη και καθιέρωσε εκεί την λατρεία των Μουσών, στις οποίες αφιέρωσε τον Ελικώνα. Εκεί έζησε ο Ησίοδος. Κατά τον Ησύχιο, Άσκρα ονόμαζαν την "άκαρπη δρύ".
Ιωάννης Αγγελικούσης

Επαγγελματική σταδιοδρομία

Ο Ιωάννης Αγγελικούσης είναι ο πλέον ιδιοκτήτης της "Angelicoussis Shipping Group" και έχει κάνει συχνές εμφανίσεις στην "Lloyd's List" στους καλύτερους 100, από το 2010, μέχρι και το 2017. Η "Angelicoussis Shipping Group" συμπεριλαμβάνει και τις εταιρίες "Anangel Maritime Services", "Maran Gas Maritime" και "Maran Tankers Management".
Τον Μάρτιο του 2015, ο Αγγελικούσης είχε καθαρή αξία 2,4 δισεκατομμυρίων δολαρίων και στόλο 96 πλοίων, σύμφωνα με την Bloomberg. Εκτός από την κατοχή του μεγαλύτερου ελληνικού στόλου, ο Αγγελικούσης ελέγχει τον μεγαλύτερο στόλο που φέρει ελληνική σημαία. Υπήρξε 5ος το 2015 και 4ος το 2014 στον κόσμο, στον κατάλογο της Lloyd's για τους 100 ανθρώπους με την μεγαλύτερη επιρροή στην ναυτιλία.

Προσωπική ζωή

Είναι παντρεμένος με την Ελισάβετ Αγγελικούση. Η μόνη κόρη τους, η Δρ. Μαρία Αγγελικούση, έχει εκπαιδευτεί ως γιατρός και εργάζεται για την "Angelicoussis Group" από το 2009. Συμμετέχει σε στην λήψη όλων των σημαντικών επενδυτικών αποφάσεων, αλλά και στις καθημερινές εργασίες και των τριών εταιρειών διαχείρισης. Τον Δεκέμβριο του 2015, της απονεμήθηκε το "Βραβείο Ελληνικής Ναυτιλίας Επόμενης Γενιάς" της Lloyd's List για "την επιτυχή αντιμετώπιση της πρόκλησης της διαχείρισης μιας από τις μεγαλύτερες και πιο σεβαστές οικογενειακές ναυτιλιακές ομάδες στον κόσμο". Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ και εργάστηκε ως νοσοκομειακός γιατρός στο Ηνωμένο Βασίλειο, πριν από την είσοδό της στην "Angelicoussis Shipping Group" το 2009.
Ελισαίος Γιαννίδης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1865 στο Νηχώρι της Κωνσταντινούπολης. Σπούδασε στη Γαλλία, γεωπονία στο Πανεπιστήμιο του Μονπελιέ, χημεία στο Πανεπιστήμιο του Μπορντό και στη συνέχεια έλαβε το διδακτορικό του στα μαθηματικά. Αρχικά, εργάστηκε ως γεωπόνος, χημικός και μαθηματικός, συντάσσοντας ειδικές μελέτες για τον σκοπό αυτό.
Ωστόσο, έγινε περισσότερο γνωστός για το φιλολογικό του έργο, ως υπέρμαχος της δημοτικής γλώσσας, έχοντας ως σκοπό την επίλυση του ορθογραφικού ζητήματος. Το πιο γνωστό του έργο είναι το Γλώσσα και ζωή το οποίο έγραψε το 1908, το οποίο θεωρείται κλασικό θεωρητικό έργο του δημοτικισμού. Το βιβλίο αυτό απέκτησε ευρύτερη απήχηση, όχι μόνο εντός Ελλάδας, αλλά και σε σημαντικά κέντρα του ελληνισμού, με την 3η έκδοση του βιβλίου να τυπώνεται στην Κωνσταντινούπολη. Μετά την πρώτη έκδοση άρχισε και ο ίδιος να εφαρμόζει τις απόψεις του, καταργώντας από τα κείμενα του τα πνεύματα και χρησιμοποιώντας το απλό τονικό σύστημα. Σε άλλα σημαντικά του έργα περιλαμβάνονται τα εξής: Το μεγάλο πρόβλημα, Γλωσσολογικά πάρεργα, Γλώσσα και ορθογραφία και Συζητήσεις της εποχής.
Απεβίωσε το 1942 στην Αθήνα. Μετά τον θάνατό του, ο Εμμανουήλ Κριαράς, συνέγραψε ένα βιβλίο αφιερωμένο στον Γιαννίδη, με τίτλο Ελισσαίος Γιαννίδης ο νηφάλιος (1999).
Αλεξίπτωτο

Το αλεξίπτωτο είναι συσκευή που περιορίζει την ταχύτητα πτώσης ενός σώματος στην ατμόσφαιρα. Η λειτουργία του βασίζεται στην εκμετάλλευση της αντίστασης του αέρα. Για πρώτη φορά ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι διατύπωσε την υλοποίηση αυτής της συσκευής, την οποία και σχεδίασε το 1514 και την περιέγραψε στον Ατλαντικό Κώδικα. Αργότερα το 1595 και ο Βενάντσιο σχεδίασε ένα άλλο αλεξίπτωτο.
Για πρώτη φορά χρησιμοποίησαν αλεξίπτωτο οι Γάλλοι, στο τέλος του 18ου αιώνα και ειδικά ο Αντρέ-Ζακ Γκαρνερέν και η οικογένειά του, που απόκτησε μεγάλη φήμη. Πρώτος, ωστόσο, ήταν στις 26 Δεκεμβρίου 1783 ο Λουί-Σεμπαστιάν Λενορμάν στο Μονπελιέ της Γαλλίας. Αλλά το αλεξίπτωτο τελειοποιήθηκε και διαδόθηκε ουσιαστικά μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Χρησιμοποιήθηκε πολύ το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και από τους Γερμανούς κι από τους συμμάχους (στην κατάληψη της Κρήτης το 1941 από τους Γερμανούς και στις αποβάσεις των συμμάχων στη Σικελία).
Κατασκευάστηκε, για να χρησιμοποιείται σαν μέσο διάσωσης σε περιπτώσεις κινδύνου, εφαρμόζεται όμως και σε πολλές άλλες περιπτώσεις. Μετά το 1945 διαδόθηκε ο αλεξιπτωτισμός σαν άθλημα, ιδιαίτερα στη Γαλλία και στην ανατολική Ευρώπη.

Λειτουργία

Το σημερινό αλεξίπτωτο αποτελείται από το θόλο, που είναι κατασκευασμένος από ανθεκτικό ύφασμα (βαμβακερό, μεταξωτό, νάιλον) και έχει επιφάνεια 50 τ.μ. περίπου και διάμετρο 5- 6 μ. Από τα άκρα του ξεκινούν πολλά σκοινάκια, που συνδέονται με τη στολή του αλεξιπτωτιστή. Στην οροφή του υπάρχει μια μικρή τρύπα με ελαστικό δακτύλιο, για να μπορεί να διαστέλλεται, όταν ανοίγει το αλεξίπτωτο και να φεύγει περισσότερος αέρας.
Το αλεξίπτωτο είναι τοποθετημένο μέσα σε σάκο, που δένεται στη ράχη ή σε ειδικό μαξιλάρι που μπορεί και να κάθεται ο αλεξιπτωτιστής. Για να βγαίνει ο θόλος πιο εύκολα υπάρχει ένα μικρό αλεξίπτωτο που συνδέεται με την κορυφή του θόλου (αλεξίπτωτο πιλότος). Αυτό εκτοξεύει ένα ελατήριο, όταν ανοίγει ο σάκος, που το περιέχει, μαζί με το θόλο.
Αλλά το άνοιγμα του αλεξίπτωτου μπορεί να γίνει και αυτόματα, χρησιμοποιώντας ένα σκοινί (20 μ. περίπου) που από ένα μέρος είναι δεμένο με το αεροπλάνο και το άλλο με το μηχανισμό εκτίναξης του αλεξίπτωτου πιλότου και το οποίο τεντώνεται μόλις ο αλεξιπτωτιστής εγκαταλείψει το σκάφος. Επίσης μπορεί να γίνει και κατευθυνόμενο. Μ' αυτόν του τρόπο ο αλεξιπτωτιστής κινεί μια λαβή της εξάρτησής του που στη συνέχεια ενεργοποιεί το μηχανισμό εκτίναξης.

Το βάρος του συνηθισμένου αλεξίπτωτου είναι 5 - 7 κιλά περίπου και η ταχύτητά του 5 - 6 μ. το δευτερόλεπτο.
Open eClass

Ιστορικό

Η πρώτη έκδοση του Open eClass κυκλοφόρησε το Μάρτιο 2003.