google/wiki40b huggingface dataset:
Μάτκο Τάλοβατς

Οικογένεια

Ο Τάλοβατς καταγόταν από τη νήσο Κόρτσουλα, ενώ ήταν υπήκοος της Δημοκρατίας της Ραγούσας. Ήταν μέλος της οικογένειας Τάλοβατς, η οποία διέθετε επιρροή στην περιοχή της Τσέτινα, κατά την διάρκεια του 15ου αιώνα. Ο αδερφός του, Γιόβαν (ή Ιβάν), έχει χαρακτηριστεί ως Σέρβος.
Ο αδερφός του Μάτκο, Πέταρ Τάλοβατς, ήταν Μπάνος της Κροατίας και της Δαλματίας από το 1438 έως το 1453. Ο δεύτερος αδερφός του, Φράνκο, ήταν Μπάνος του Σέβεριν, έπαρχος του Τέμες και διοικητής του Βελιγραδίου. Ο τρίτος αδερφός του, Ιβάν, ήταν προσευχητής της Βράνα. Αποδεχόμενοι τις βασιλικές δωρεές εδαφών, οι αδερφοί Τάλοβατς ήσαν, για συγκεκριμένη περίοδο, οι ισχυρότεροι ηγεμόνες του συνόλου των κροατικών εδαφών. Η κυριαρχία τους εκτεινόταν από το Βελιγράδι έως το Σένι και από τη Ντράβα έως τη Νερέτβα.

Υπηρεσία

Ο Μάτκο υπηρέτησε στην αυλή του Δεσπότη της Σερβίας, Στεφάν Λαζάρεβιτς. Στην συνέχεια, κατέστη καστελάνος του, ευρισκόμενου υπό ουγγρικό έλεγχο, Βελιγραδίου, προτού οριστεί στο αξίωμα του μπάνου, το 1435. Οι αδερφοί του, Ιβάν και Φράνκο τον διαδέχτηκαν στο αξίωμα του καστελάνου του Βελιγραδίου.
Κατείχε εδάφη στο Τοπόλοβατς, τα οποία του είχαν παραχωρηθεί από τον Αυτοκράτορα Σιγισμόνδο, από τα οποία και έλαβε το όνομα Τάλοβατς. Το 1430, κατέστη καστελάνος του Κόβιν. Ευρισκόμενος στην υπηρεσία του Αυτοκράτορα Σιγισμόνδου, ορίστηκε ως επίτροπος της Επισκοπής του Ζάγκρεμπ το 1433, ενώ, το 1434, ορίστηκε προσευχητής της Βράνα και το 1435 μπάνος πάσας Σλαβονίας. Η περίοδος εξουσίας του έλαβε χώρα κατά την διάρκεια περιόδου επαναλαμβανόμενων οθωμανικών επιδρομών εντός των κροατικών εδαφών και εσωτερικών διαμαχών των φεουδαρχικών ηγεμόνων.
Ο Μάτκο Τάλοβατς απεβίωσε το 1445.
Ντέρεκ Γουόλκοτ

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1930 στη Αγία Λουκία των Μικρών Αντίλλων. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο των Δυτικών Ινδιών στη Τζαμάικα και σπούδασε θέατρο στις Η.Π.Α., με υποτροφία του Ιδρύματος Ροκφέλερ. Το 1953 εγκαταστάθηκε στο Τρινιντάντ, όπου εργάστηκε ως κριτικός θεάτρου και τέχνης και από το 1959 μέχρι το 1979 διηύθυνε το Θεατρικό Εργαστήριο του Τρινιντάντ, το οποίο ίδρυσε ο ίδιος. Το 1962 δημοσιεύθηκε η συλλογή του In a Green Night και η ποίηση του άρχισε να κερδίζει τη διεθνή αναγνώριση. Το 1998 τιμήθηκε από τη Βασίλισσα του Ηνωμένου Βασιλείου για το έργο του, το 1990 το έργο του Όμηρος κέρδισε το βραβείο W.H.Smith και το 1992 του απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ. Είναι επίτιμο μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Γραμμάτων και Τεχνών. Δίδαξε δημιουργική γραφή ποίησης και θεάτρου στα Πανεπιστήμια Κολούμπια, Γέηλ και Χάρβαρντ. Από το 1981 είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης. Το 2006 αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εκτός από τη μεγάλη ποιητική του προσφορά, είναι γνωστός και για τα θεατρικά έργα του τα οποία έχουν παιχτεί σ' όλο τον κόσμο και έχουν σημειώσει ιδιαίτερη επιτυχία στο Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη.
Ίδρυμα Νόμπελ

Ιστορία

Το Ίδρυμα Νόμπελ ιδρύθηκε ως ιδιωτικός οργανισμός στις 29 Ιουνίου του 1900, με σκοπό να διαχειρίζεται τα οικονομικά και τη διοίκηση των βραβείων Νόμπελ.
Δημήτρης Παπαχρήστος

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 31 Ιανουαρίου του 1950 στον Άγιο Γεώργιο Ιστιαίας Ευβοίας. Τελείωσε το Γυμνάσιο το 1968 στην Ιστιαία. Συμμετείχε ενεργά στο αντιδικτατορικό κίνημα. Σπούδασε οικονομικά στην ΑΣΟΕΕ (Ανωτάτη εμπορική).
Αρθρογραφεί στην εφημερίδα Έθνος και είναι παραγωγός και παρουσιαστής ραδιοφωνικών εκπομπών. Έχει κάνει εκπομπές στην τηλεόραση και έχει δημιουργήσει τρία ντοκιμαντέρ πολιτικού, ιστορικού και οικολογικού περιεχομένου, που έχουν παιχτεί επανειλημμένα. Εργάζεται στην Τράπεζα της Ελλάδος, στη διεύθυνση οικονομικών μελετών και ζει στα Εξάρχεια. Ήταν ο βασικός εκφωνητής στον ραδιοφωνικό σταθμό του Πολυτεχνείου όσο αυτό τελούσε υπό κατάληψη από τους φοιτητές το 1973.
Α.Σ. Ιωνικός Ιωνίας

Ιστορική αναδρομή

Κατά την αγωνιστική περίοδο 2006-07 ο σύλλογος της Ιωνίας αναδείχθηκε Πρωταθλητής της Α' Κατηγορίας Ανδρών της Ε.ΚΑ.Σ.Θ., λαμβάνοντας παράλληλα το δικαίωμα συμμετοχής στις εθνικές κατηγορίες.
Την περίοδο 2007-08 διαγωνίστηκε στο Β' Όμιλο Βορρά της Γ' Εθνικής Κατηγορίας τερματίζοντας στην 9η θέση της βαθμολογίας. Την επόμενη χρονιά, 2008-09, στην ίδια κατηγορία, ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 7η θέση, ενώ τη χρονιά 2009-10 βρέθηκε στη 10η θέση της τελικής κατάταξης. Έπειτα, το τέλος της περιόδου 2010-11 βρήκε την ομάδα στην 6η θέση του βαθμολογικού πίνακα. 
Χρονιά σταθμός στην ιστορίας του Ιωνικού υπήρξε εν τέλει η περίοδος 2011-12, οπότε και κατέλαβε την κορυφή της τελικής βαθμολογικής κατάταξης με 19 νίκες και 3 ήττες συγκομιδη. Σαν αποτέλεσμα ανήλθε στη Β' Εθνική για την περίοδο 2012-13 για να λάβει μέρος στο Πρωτάθλημα του Ομίλου Βορρά. Έχοντας συλλέξει 6 νίκες και 18 ήττες, δεν κατάφερε να παγιώσει τη θέση του, εφόσον κατατάγη 12ος και υποβιβάστηκε ξανά στη Γ' Εθνική.
2013-14, ο Α.Σ. Ιωνικός Ιωνίας διαγωνίστηκε στο Πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής Κατηγορίας που διοργάνωσε η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης και συγκεκριμένα στον 2ο Όμιλο Βορρά. Έχοντας συγκεντρώσει 15 νίκες και 9 ήττες, κατέλαβε την 5η θέση της τελικής βαθμολογίας παραμένοντας χωρίς προβλήματα στην κατηγορία.
Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Διαβατών. Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου είναι ο Θανάσης Ρίβας, ενώ καθήκοντα πρώτου προπονητή διατηρεί από το Μάιο του 2014 ο Γιώργος Καραμουσαλίδης. Το ρόστερ του Ιωνικού Ιωνίας για την αγωνιστική περίοδο 2013-14 συνέθεσαν οι παρακάτω αθλητές:

Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος

Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2017-18  Ο Α.Σ. Ιωνικός Ιωνίας διαγωνίσθηκε στο Πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής Κατηγορίας που διοργάνωσε η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης αλλά έπεσε κατηγορία  Α' Τοπικό.

Τμήμα Πετοσφαίρισης Γυναικών Ανδρων

Ο σύλλογος διαθέτει ενεργό τμήμα Πετοσφάιρισης Γυναικών και Ανδρών. Τμηματα Μίνι, Παγκορασίδων, Κορασίδων, Νεανίδων, Γυναικών, Παμπαίδων, Παίδων, Εφήβων, 
Ανδρικό.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Φωκίδας 1994–95

Το πρωτάθλημα της Α΄Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Φωκίδας της περιόδου 1994-95 ήταν το δέκατο κατά σειρά, από την ίδρυση της Ένωσης.
Τον τίτλο κατέκτησε ο Αστέρας Ιτέας, ο οποίος ανήλθε έτσι στο Περιφερειακό Πρωτάθλημα.
Ο Φωκικός αναδείχθηκε για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά κυπελλούχος Φωκίδας το 1995, νικώντας στον Τελικό με σκορ 5-0 τον ΠΑΣ Άμφισσα.
Πρωταθλητής στη Β΄Κατηγορία αναδείχθηκε ο Κρισσαίος Χρισσού.
Λόχος

Ιστορική εξέλιξη

Κατά την διάρκεια της ιστορικής εξέλιξης της πολεμικής τέχνης των αρχαίων Ελλήνων από την εποχή των πρώτων φυλών έως την εποχή που άκμασε ο πολιτισμός, συναντούμε τον λόχο ως οργανωμένη δύναμη που κυμαίνεται ανάλογα με την πόλη από 100 έως 640 πολεμιστές. Ο Ξενοφών στο κείμενό του Κύρου Ανάβασις τον περιγράφει αναλυτικά, όπως θα πρέπει να ήταν στην Σπάρτη του 5ου αι. π.Χ.

Ο Λόχος στην Σπάρτη

Σύμφωνα με τον Ξενοφώντα, στους Σπαρτιάτες ο Λόχος είχε δύναμη 640 πολεμιστών, αποτελείτο από 4 πεντηκοστύες 160 ανδρών η κάθε μία, ενώ η πεντηκοστύς είχε τέσσερις ενωμοτίες από 40 άνδρες η κάθε μια. 
Δύο λόχοι σχημάτιζαν μια μόρα, που την διοικούσε ο πολέμαρχος. Ο στρατός των Σπαρτιατών διατηρούσε 6 μόρες. Διοικητής του λόχου ήταν ο λοχαγός. 
Οι Σπαρτιάτες διέκριναν οκτώ κλάσεις (ηλικίες) πολιτών και κατάρτιζαν τις ενωμοτίες αν ήταν δυνατόν από πέντε πολίτες από κάθε κλάση. Σε περίπτωση όμως που οι κλάσεις είχαν εξασθενήσει λόγω πολέμου ή κακουχιών, η δύναμη των ενωμοτιών ήταν μικρότερη, και επακολούθως μικρότεη ήταν και η συνολική δύναμη των λόχων και των μορέων.
Συνήθως, όμως, συναντούμε 300 άνδρες ως δύναμη του λόχου, όπως π.χ. στον Ιερό Λόχο των Θηβών, ή στην μάχη των Θερμοπυλών ή στην μάχη των 300 μεταξύ Άργους και Σπάρτης το 546 π.Χ. 
Η δύναμη αυτή του λόχου επέτρεπε την διάταξη κατά τέτοιον τρόπο, ώστε να σχηματίζεται αμυντική πρόσοψη περίπου 40 ασπίδων ή ζυγών και οκτώ σειρών, σχηματίζοντας έτσι την μικρότερη δυνατή φάλαγγα.

Ο Λόχος στο Βυζάντιο

Στον Βυζαντινό στρατό, λόχος γενικά ονομάζονταν ο τρόπος διάταξης των στρατευμάτων σε βάθος. Ήταν μικρή υποδιαίρεση που αποτελείτο από οκτώ πολεμιστές, εκ των οποίων ένας ήταν ο λοχαγός. Κοιμόντουσαν όλοι μαζί στο ίδιο κατάλυμα ή στην ίδια σκηνή.
Ιωάννης Βελούλας

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Ιωάννης Βελούλας γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στα Γιαννωτά Ελασσόνας. Συγκρότησε ένοπλη ομάδα, της οποίας τέθηκε επικεφαλής και έδρασε στις περιοχές ], Καστοριάς και Φλώρινας. Συνεργάστηκε με τους αξιωματικούς Γεώργιο Δικώνυμο Μακρή και Γρηγόριο Φαληρέα (καπετάν Ζιάκα). Τον Ιούνιο του 1907 πήρε μέρος στη μάχη του Στρεμπένου (Ασπρογείων). Στη συνέχεια συμμετείχε σε εμπρηστικές ενέργειες κατά εξαρχικών πρακτόρων του Βουλγαρικού κομιτάτου, στο Κωστενέτσι (Ιεροπηγή), στη Λυκόβιστα (Λυκόγιαννη) Ημαθίας και στη Βύσσανη (Βυσσινιά) Καστοριάς. Κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους, συμμετείχε ως οπλαρχηγός στις επιχειρήσεις στη Μακεδονία και στην Ήπειρο, κατά τη διάρκεια των οποίων τραυματίστηκε σοβαρά. Πήρε μέρος στην απελευθέρωση της Βορείου Ηπείρου και διατέλεσε υπολοχαγός του στρατού της αυτόνομης πολιτείας, υπό τον Γεώργιο Τσόντο.
Μαχητικό αεροσκάφος

To μαχητικό αεροσκάφος είναι ένα πολεμικό αεροσκάφος που σχεδιάστηκε κατά κύριο λόγο για εναέριες μάχες εναντίον άλλων αεροσκαφών και διαφέρει από τα βομβαρδιστικά αλλά και τα επιθετικά αεροσκάφη, που έχουν αποστολή κυρίως την επίθεση σε στόχους της ξηράς. Βασικά χαρακτηριστικά ενός μαχητικού είναι η ταχύτητά του, η ευελιξία του και το μικρό μέγεθός του σε σχέση με άλλα πολεμικά αεροσκάφη.
Πολλά μαχητικά αεροσκάφη έχουν δευτερεύουσες δυνατότητες επίθεσης στην ξηρά, ενώ κάποια άλλα έχουν διπλό σκοπό ως μαχητικά-βομβαρδιστικά. Μαχητικά αεροσκάφη τα οποία έχουν πάνω από ένα σκοπό συνεχίζουν να καλούνται μαχητικά.
Ο κύριος σκοπός ενός μαχητικού είναι η εξασφάλιση της υπεροχής του στον αέρα πάνω από ένα πεδίο μάχης. Από την περίοδο του Α' Παγκοσμίου Πολέμου η επίτευξη και η διατήρηση της αεροπορικής υπεροχής έχει θεωρηθεί απαραίτητη για τη νίκη σε έναν πόλεμο. Η επιτυχία ή η αποτυχία των εμπολέμων για την υπεροχή στον αέρα εξαρτάται από διάφορους παράγοντες, όπως η ικανότητα των πιλότων της ή οι επιδόσεις των μαχητικών αεροσκαφών τους.
Μογγολική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία

Ιστορία

Το 1956, ο στρατιωτικός διοικητής του Στρατού της Λαϊκής Δημοκρατίας της Μογγολίας και υπολοχαγός Τζάμιανγιν Λχάγκβασιρεν, διορίστηκε πρόεδρος της Επιτροπής Αθλητισμού του Συμβουλίου των Υπουργών. Από τότε καθιερώθηκε η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου η οποία διέθετε προπονητή, 15 αμειβόμενους ποδοσφαιριστές και αθλητικές ενδυμασίες. Το 1959 ξεκίνησε ο σχηματισμός της Μογγολικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας, με επικεφαλής τον γραμματέα, διαθέτοντας προπονητές, τμήματα υποδομής και τεχνική επιτροπή.
Κοινωνική οικονοµία

Κοινωνικοοικονομικά, επίσης γνωστή ως κοινωνική οικονομία, είναι η κοινωνική επιστήμη που μελετά το πώς η οικονομική δραστηριότητα επηρεάζει και διαμορφώνεται από τις κοινωνικές διεργασίες. Σε γενικές γραμμές αναλύει πώς οι κοινωνίες προοδεύουν, φθάνουν σε στασιμότητα ή κάνουν οπισθοδρόμηση λόγω της τοπικής ή περιφερειακής οικονομίας, ή της παγκόσμιας οικονομίας. Οι κοινωνίες χωρίζονται σε 3 ομάδες: κοινωνική, πολιτιστική και οικονομική.

Επισκόπηση

Τα «κοινωνικοοικονομικά» χρησιμοποιούνται μερικές φορές ως γενικός όρος για διάφορες περιοχές της έρευνας. Ο όρος "κοινωνική οικονομία" μπορεί να παραπέμψει σε γενικές γραμμές και για τη «χρήση των οικονομικών επιστημών στη μελέτη της κοινωνίας». Σύγχρονες πρακτικές θεωρούν την αλληλεπίδραση συμπεριφοράς των ατόμων και των ομάδων μέσα από το κοινωνικό κεφάλαιο και την κοινωνική "αγορά" - που δεν εξαιρούν, για παράδειγμα, τη διαλογή από το γάμο - και το σχηματισμό κοινωνικών κανόνων. Οι κοινωνικοί κανόνες ερευνούν τη σχέση της οικονομικής θεωρίας σε κοινωνικές αξίες.
Μία ξεχωριστή συμπληρωματική χρήση περιγράφει την κοινωνική οικονομία ως μια επιστήμη που μελετά την αμοιβαία σχέση μεταξύ της οικονομικής επιστήμης, αφενός, και της κοινωνικής φιλοσοφίας, την ηθική και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια από την άλλη, προς την κοινωνική ανασυγκρότηση και βελτίωση ή επίσης δίνεται έμφαση σε διεπιστημονικές μεθόδους από τομείς όπως κοινωνιολογία, ιστορία και πολιτικές επιστήμες. Η κριτική των κοινωνικών οικονομιών αναφέρει για την υποτιθέμενη ελαττωματική φιλοσοφική ― για παράδειγμα, το κυνήγι του προσωπικού συμφέροντος ― και την παραμέληση των δυσλειτουργικών οικονομικών σχέσεων, και τείνουν να ταξινομούν την κοινωνική οικονομία ως κάτι ετερόδοξο.
Γεώργιος Δυοβουνιώτης

Η ζωή του

Γεννήθηκε στο χωριό Δύο Βουνά της Φθιώτιδας. Πατέρας του ήταν ο καπετάνιος Ιωάννης, τον οποίο διαδέχτηκε ο Γεώργιος το έτος 1814. 
Με την έναρξη της επανάστασης συνεννοήθηκε με τους άλλους καπεταναίους και ξεκίνησε τον αγώνα στις επαρχίες Φθιώτιδας και Λοκρίδας, παίρνοντας ενεργητικότατο μέρος σε όλες τις σημαντικές μάχες, ιδίως στην Αράχωβα και στην Πέτρα. Πήρε μέρος στην νικητήρια Μάχη των Βασιλικών Φθιώτιδας (26 Αυγούστου 1821), όπου και αρίστευσε και κατέκτησε το αξίωμα του Στρατηγού.
Ακολούθησε αργότερα τους Καραϊσκάκη, Υψηλάντη, Πανουριά, Κριεζιώτη, Γκούρα, Ρούκη, Μαμούρη, Κομνά Τράκα και άλλους σημαντικούς οπλαρχηγούς. Στον τακτικό στρατό κατατάχτηκε με βαθμό χιλίαρχου. Επί Όθωνα έγινε αντισυνταγματάρχης της Εθνοφυλακής και συνταγματάρχης, το 1844 δε υποστράτηγος. Ένα χρόνο νωρίτερα, το 1843, εκλέχθηκε πληρεξούσιος στην Α' Εθνική Συνέλευση. Το 1862 εκλέχθηκε πληρεξούσιος στην Β' Εθνική Συνέλευση του 1862. Επί Γεωργίου Α' διορίστηκε επίτιμος υπασπιστής.
Εκτός από πληρεξούσιος, είχε εκλεγεί βουλευτής και το έτος 1851 Γερουσιαστής. 
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 9 Δεκεμβρίου 1880.
Φουά γκρα

Το "φουά γκρα" (από τα γαλλικά "foie gras" = "παχύ ήπαρ" ή "παχουλό" ήπαρ) είναι λιπαρό γαστρονομικό έδεσμα από συκώτι χήνας ή πάπιας. Αποτελεί γαστρονομική παράδοση της γαλλικής κουζίνας. 
Παρασκευάζεται σε ελεγχόμενες εκτροφές όπου τα ζώα διατρέφονται υπερβολικά και με τη βία προκειμένου να αποθηκεύσουν λίπος στο συκώτι τους. 
Η τεχνική παρασκευής του φουά γκρα πρωτο-εμφανίστηκε το 2.500 π.χ., όταν οι Αιγύπτιοι παρατήρησαν πως οι μεταναστευτικές χήνες είχαν την ικανότητα αποθήκευσης λίπους στο ήπαρ τους, ως προετοιμασία για πτήσεις μεγάλων αποστάσεων. Η γεύση του συκωτιού των πτηνών αυτών κρίθηκε εξαιρετική και έτσι αποφάσισαν να αναπαραγάγουν τεχνητά το φαινόμενο, παχαίνοντας χήνες με σύκα και καρπούς.
Η εκτροφή φουά γκρα αντιμετωπίζει έντονη κριτική διεθνώς, καθώς θεωρείται πως παραβιάζει τις ορθές τακτικές εκτροφής των ζώων.
Καμπανούλα

Είδη

Το σπανιότερο είδος καμπανούλας είναι το Κωδώνιον των ορειάδων (Campanula oreadum) που φύεται μόνο στον Όλυμπο καθώς και το Κωδώνιον του Κέλσιου (Campanula celsii) που φύεται μόνο στα βουνά της Αττικής. Πιο συνηθισμένο είδος είναι το Κωδώνιον το κοχλιαρόφυλλον (Campanula cochleariifolia) που φύεται σε αγρούς και συναντάται σε όλη σχεδόν την Ελλάδα. 
Τα περισσότερα είδη καμπανούλας ανθίζουν την Άνοιξη από Μάρτιο έως Μάιο αλλά υπάρχουν και είδη που ανθίζουν το Φθινόπωρο.
Πετράδες Κιλκίς

Γεωγραφία - Ιστορία

Οι Πετράδες βρίσκονται στις νότιες πλαγιές του όρους Δύσωρον (μέρος από τα Κρούσσια όρη). Το χωριό απέχει 23 χλμ. βόρεια της πόλης του Κιλκίς και 79 χλμ. βόρεια της Θεσσαλονίκης. Μετά τους Βαλκανικούς πολέμους και την ανταλλαγή πληθυσμών, η Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων (ΕΑΠ) εγκατέστησε 22 οικογένειες προσφύγων από τον Πόντο. Η παλιά του ονομασία ήταν Σαρή Δογανλή ή Σαρηδογανλί και έτσι αναφέρεται το 1919 στο ΦΕΚ 48Α-05/03/1919 να προσαρτάται στην κοινότητα Καραμαμουτλίου (Μαυροπλαγιάς) που τότε ανήκε στο νομό Θεσσαλονίκης. Το 1927 μετονομάζεται σε Πετράδες και το 1934 αποσπάται στο νεοϊδρυθέντα νομό Κιλκίς. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Κεντρικό και τη Μαυροπλαγιά αποτελούν την τοπική κοινότητα Κεντρικού που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κρουσσών του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 10 κατοίκους.
Πάπας Αλέξανδρος Ζ΄

Βιογραφικό

Γεννήθηκε στη Σιένα της Ιταλίας και ήταν μέλος της επιφανούς οικογένειας τραπεζιτών Τσίγγι και ανιψιός του Πάπα Παύλου Ε΄ (1605–1621). Έλαβε ιδιαίτερα μαθήματα στο σπίτι και αργότερα σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Σιένα λαμβάνοντας διδακτορικά στη Φιλοσοφία, τη Νομική και τη Θεολογία.
Το 1627 ξεκίνησε τη μαθητεία του ως παπικός λεγάτος στη Φερράρα, και μετά από συστάσεις δύο καρδιναλίων ανακηρύχτηκε Ιεροεξεταστής της Μάλτας και αργότερα, Νούντσιος στην Κολωνία (1639–1651). Εκεί, υποστήριξε την καταδίκη του Κορνηλίου Ιάνσεν από τον Ουρβανό Η΄ με την in eminenti παπική βούλα του 1642. 
Αν και περίμενε να λάβει μέρος στις διαπραγματεύσεις που οδήγησαν στην ειρήνη της Βεστφαλίας το 1648, αρνήθηκε να συνεργαστεί με άτομα τα οποία η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία θεωρούσε αιρετικά και έτσι τελικά εναντιώθηκε στη Συνθήκη της Βεστφαλίας η οποία έδωσε τέλος στον Τριακονταετή Πόλεμο (1618–1648) και επανέφερε μία ισορροπία στην Ευρώπη η οποία διατηρήθηκε μέχρι και τα χρόνια της Γαλλικής Επανάστασης (1789). 
Ο πάπας Ιννοκέντιος Ι΄ (1644–1655) ζήτησε από τον Κίτζι να επιστρέψει στη Ρώμη και τον τοποθέτησε στη θέση του Υπουργού Εξωτερικού του Βατικανού. 
Μετά το θάνατο του Ιννοκέντιου Ι΄, ο Κίτζι ως υποψήφιος με την υποστήριξη της Ισπανίας εξελέγη Πάπας στις 7 Απριλίου 1655, μετά από κονκλάβιο που διήρκεσε ογδόντα ημέρες, λαμβάνοντας το όνομα Αλέξανδρος Ζ’.
Ο πάπας Αλέξανδρος Ζ΄ πέθανε στις 22 Μαΐου 1667 και τάφηκε στο εσωτερικό της βασιλικής του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη. Το ταφικό του μνημείο κατασκευάστηκε το 1678 από τον Τζιαν Λορέντσο Μπερνίνι. Πρόκειται για το τελευταίο σπουδαίο έργο του 80χρονου γλύπτη και αρχιτέκτονα.

Νεποτισμός

Το κονκλάβιο πίστευε πως ήταν ενάντιος στον νεποτισμό που εκείνα τα χρόνια επικρατούσε. Πράγματι, τον πρώτο χρόνο της θητείας του απαγόρευε στους συγγενείς του ακόμα και να επισκέπτονται τη Ρώμη. Στις 24 Απριλίου 1656 όμως, σε Συμβούλιο των Καρδιναλίων (κονσιστόριο) ανακοίνωσε πως ο αδελφός του και οι ανιψιοί του θα έρχονταν στην Ρώμη για να τον βοηθήσουν. Τελικά, τους έδωσε ισχυρές διοικητικές θέσεις, τους υψηλότερους μισθούς και κατοικίες αντάξιες του ονόματος των Κίτζι.

Σουηδία

Ο προσηλυτισμός της βασίλισσας Χριστίνας της Σουηδίας (1632–1654) συνέβη ενώ ο Αλέξανδρος Ζ’ ήταν Πάπας. Μετά την παραίτησή της από τον θρόνο, η βασίλισσα βρέθηκε στην Ρώμη όπου και βαπτίστηκε από τον Πάπα, τα Χριστούγεννα του 1655.
Καβαλλάρι Θεσσαλονίκης

Γεωγραφία - Ιστορία

Το Καβαλλάρι βρίσκεται στην πεδιάδα της Μυγδονίας κοντά στη λίμνη Κορώνεια σε απόσταση 18 χλμ. βορειοανατολικά της Θεσσαλονίκης και 6 χλμ. νότια του Λαγκαδά. Το χωριό χωρίζεται σε δύο συνοικίες, τη νότια ή Άνω Καβαλλάρι και τη βόρεια ή (Κάτω) Καβαλλάρι, που χωρίζονται από το ρέμα Καρυπίτσας που χύνεται στην Κορώνεια. Το χωριό είναι παλιός οικισμός ήδη από την Τουρκοκρατία, ενώ μετά τη Συνθήκη της Λωζάνης στους Μακεδόνες κατοίκους προστέθηκαν και πρόσφυγες. Λίγο έξω από το Καβαλλάρι, στη θέση Στάνοβο υπάρχει ο μεταβυζαντινός ναός του Αγίου Γεωργίου, καθώς και αρχαίοι Μακεδονικοί τάφοι. Το χωριό παρουσιάζει ιδιαίτερη πληθυσμιακή ανάπτυξη λόγω της γειτνίασης με Θεσσαλονίκη και Λαγκαδά.

Οναμασία - Διοικητικά

Η παλιά ονομασία ήταν Καβαλάρ και με το όνομα αυτό συστάθηκε κοινότητα το 1918 με έδρα τον οικισμό. Το 1928 μετονομάστηκε σε Καβαλάρι, ενώ το 1940 διορθώθηκε σε Καβαλλάρι. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Καβαλλαρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Λαγκαδά του δήμου Λαγκαδά και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 1.993 κατοίκους.
Σοφία Φαραζή

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης Κάρολος Κούν (1999). Συνεργάστηκε με το Θέατρο Τέχνης στις παραστασεις: Παρωδύσσεια (1999-2000) και Μικρός πρίγκιπας (2000-2001) σε σκηνοθεσία Μίμη Κουγιουμτζή. Με το Αμφιθέατρο του Σπύρου Ευαγγελάτου στις παραστάσεις: Υψιπύλη (2001-2002), Η οικοδέσποινα (2002-2003), Ο θρήνος (2002-2003), Εκάβη (2003), Ο χάσης (2003-2004). Πήρε μέρος στις παραστάσεις: 3 φορες γυναίκα (2005-2006), Όταν το τρέντυ θα σφυρίξει τρείς φορές (2007-2009) και Το κλουβί με τις τρελές σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή (2009-2010). Στην τηλεόραση έκανε το ντεμπούτο της τη σεζόν 2004-2005 στη σειρά Μη μου λες αντίο στον ANT1. Τη σεζόν 2005-2007 συμμετείχε στη δραματική σειρά του Χριστόφορου Παπακαλιάτη, Δυο μέρες μόνο στο MEGA. Τη σεζόν 2007-2008 πρωταγωνίστησε στην κωμική σειρά του MEGA, Big Bang ενώ έπαιξε και σε δύο επεισόδια της σειράς Επτά Θανάσιμες Πεθερές. Τη σεζόν 2008-2009 πρωταγωνίστησε στην αισθηματική σειρά του ANT1, Λίτσα.com. Στον κινηματογράφο έκανε το ντεμπούτο της το 2010 στην ταινία 180° μοίρες σε σκηνοθεσία Νικόλα Δημητρόπουλου. Ως βοηθός σκηνοθέτη συμμετείχε στις παραστάσεις Μια φορά και ενα λεπτό σε σκηνοθεσία Μίμη Κουγιουμτζής (2003) και Το τέλος του παιχνιδιού σε σκηνοθεσία Λήδας Τασσοπούλου (2004).
Αρμενικά υψίπεδα

Τα αρμενικά υψίπεδα είναι οροπέδιο στο βόρειο τμήμα της Μέσης Ανατολής. Στα δυτικά βρίσκεται το οροπέδιο της Ανατολίας, το οποίο ανυψώνεται από τις πεδιάδες στις ακτές του Αιγαίου και εκτείνεται μέχρι ανατολικά της Καππαδοκίας. Στα νοτιοανατολικά βρίσκεται το ιρανικό υψίπεδο, το οποίο βρίσκεται σε υψόμετρο 1.500 με 600 μέτρα. Ο Καύκασος εκτείνεται προς τα βορειοανατολικά και προς τα νότο βρίσκεται η άνω Μεσοποταμία.
Κατά την αρχαιότητα ήταν γνωστό ως Μείζων Αρμενία, η οποία έχει κεντρικό ρόλο στην ιστορία των Αρμενίων και είναι μια από τις τέσσερις περιοχές που σχετίζονται με τους Αρμένιους. Οι άλλες είναι η ελάσσονα Αρμενία, η Κιλικία και η Κομμαγηνή. Κατά τη διάρκεια του μεσαίωνα στην περιοχή εγκαταστάθηκε μεγάλος πληθυσμός Τουρκμένων. Αλλες εθνικότητες που κατοικούν στο οροπέδιο είναι οι Γεωργιανοί και Ασσύριοι. Ο χριστιανικός πληθυσμός του δυτικού άκρου του υψιπέδου εξοντώθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα στη γενοκτονία των Αρμενίων. Σήμερα στα υψίπεδα κατοικούν Αρμένιοι, Κούρδοι, Τούρκοι, Αζέροι και Γεωργιανοί.
Τα υψίπεδα έχουν συνολικά έκταση 400.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα και καλύπτουν τμήμα της ανατολικής Τουρκίας, ολόκληρη την Αρμενία, τη νότια Γεωργία, το δυτικό Αζερμπαϊτζάν και το βορειοδυτικό Ιράν. Γεωλογικά πρόσφατη ηφαιστειακή δραστηριότητα έχει οδηγήσει στην δημιουργία ηφαιστειακών οικοδομημάτων, όπως το όρος Αραράτ, το οποίο με ύψος 5.137 μέτρα είναι το ψηλότερο βουνό στα υψίπεδα, ενώ τα μασίφ και οι τεκτονικές κινήσεις έχουν οδηγήσει το σχηματισμό τριων μεγάλων λιμνών, τις Βαν, Ουρμία και Σεβάν. Η ηφαιστειακή δραστηριότητα είναι απότοκος της σύγκρουσης της αραβικής τεκτονικής πλάκας με την Ευρασιατική στο πρώιμο Μειόκαινο, με αποτέλεσμα πέρα από την έντονη ηφαιστειακή δραστηριότητα, την ανύψωση και την ορογένεση. Η περιοχή χαρακτηρίζεται από κατακερματισμένα ηφαιστειακά τόξα και τμήματα ηπειρωτικού και ωκεάνιου φλοιού.