google/wiki40b huggingface dataset:
Christmas Songs (Bad Religion)

Ιστορικό

Αν και οι Bad Religion είχαν παίξει πολλά χριστουγεννιάτικα τραγούδια στο παρελθόν , κυρίως κατά τη διάρκεια των συναυλιών "KROQ Almost Acoustic Christmas", η μπάντα είχε αρνηθεί προσφορές να κυκλοφορήσει ένα χριστουγεννιάτικο άλμπουμ. Μετά από τρεις μέρες σκέψης, η επίσημη ανακοίνωση για την κυκλοφορία του "Christmas Songs" έγινε από την Epitaph στις 10 Σεπτεμβρίου 2013. Το 20% των εσόδων θα διατεθούν στην SNAP (Survivors Network of those Abused by Priests/Δίκτυο Επιζώντων Παρενόχλησης από Ιερείς).

Εξώφυλλο

Η φωτογραφία του εξωφύλλου προέρχεται από μια φωτογραφία με τίτλο "New Shoes" από τον Gerald Waller (Αυστρία 1946). Εμφανίζεται ένα ορφανό αγόρι που του έχουν δοθεί καινούρια παπούτσια από τον Αμερικάνικο Ερυθρό Σταυρό.

Κομμάτια

1."Hark! The Herald Angels Sing"  1:59
2."O Come, All Ye Faithful"  2:04
3."O come, O come, Emmanuel"  2:07
4."White Christmas"  1:49
5."Little Drummer Boy"  2:04
6."God Rest Ye Merry Gentlemen"  1:39
7."What Child Is This?"  1:53
8."Angels We Have Heard on High"  2:07
9."American Jesus (Andy Wallace Mix)" 3:19
405 Θεία

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η διάμετρος της Θείας υπολογίσθηκε σε 125 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 2,04 τετράκις εκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. O φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,047 (από δεδομένα του IRAS). Η Θεία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 10 ώρες και 5 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 100 ως 95 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Κυβερνείο Φαρουανίγια

Αθλητισμός

Η Αλ Τανταμόν ΣΚ, η οποία εδρεύει στο κυβερνείο, έχει κερδίσει το εθνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου τρεις φορές.
Σάρον Ντρούκερ

Καριέρα

Ο Ντρούκερ αγωνίστηκε στην πρώτη και την δεύτερη κατηγορία του Ισραήλ, από το 1985 ως το 1993.
Το 1995, ξεκίνησε την καριέρα του ως βοηθός προπονητή στην ομάδα της Μακάμπι Ρα'ανανά, αναλαμβάνοντας καθήκοντα πρώτου προπονητή το 1999. Το καλοκαίρι του 2000, ανανέωσε για δύο ακόμη χρόνια το συμβόλαιο του και την σεζόν 2002-03 κάθισε στον πάγκο της Χαποέλ Γκαλίλ Ελιόν. Την επόμενη χρονιά, συμφώνησε με την ομάδα της Χαποέλ Ιερουσαλήμ, όπου παρέμεινε ως το 2005, κατακτώντας το ULEB Cup του 2004.
Το καλοκαίρι του 2005, υπέγραψε στην ρωσική Ουράλ Γκρέιτ, με την οποία κατέκτησε το EuroCup Challenge του 2006, ενώ την επόμενη σεζόν συμφώνησε με την Λιέτουβος Ρίτας, αλλά αποχώρησε το Νοέμβριο του 2006, για να ολοκληρώσει την χρονιά στην ομάδα της Οστάνδης από το Βέλγιο. Παρέμεινε στο Βέλγιο και το 2007-08, για να αποχωρήσει τον Οκτώβριο του 2008, συνεχίζοντας ως βοηθός στην Μακάμπι Τελ Αβίβ μέχρι το 2010.
Τον Φεβρουάριο του 2011, προσλήφθηκε στον Άρη, αλλά απολύθηκε δύο μήνες αργότερα, συνεχίζοντας στην ιταλική Σούτορ Μοντεγκρανάρο μέχρι το Νοέμβριο του 2011.
Το καλοκαίρι του 2012, υπέγραψε στην Χαποέλ Ιερουσαλήμ, ενώ παράλληλα ανέλαβε εθνική ομάδα U-20 του Ισραήλ, όπου παρέμεινε για δύο χρόνια. Το 2013, κάθισε στον πάγκο της Χαποέλ Γκιλμπόα Γκαλίλ και από το καλοκαίρι του 2014 βρίσκεται στην ομάδα της Μακάμπι Ρισόν ΛεΖιόν. Επίσης, από το 2016 έχει αναλάβει την εθνική ομάδα ανδρών της Βουλγαρίας.
Μακεδονία (εύδρομο)

Με το όνομα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ φέρονταν ελληνικό ατμόπλοιο επιβατηγό ναυπήγησης 1912 που έλαβε μέρος στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο ως επίτακτο βοηθητικό εύδρομο, οπλιταγωγό και πλωτό νοσοκομείο. Ανήκε  στη ναυτιλιακή εταιρεία «Εθνική Ατμοπλοΐα της Ελλάδος».
Το Α/Π – Υ/Κ ΜΑΚΕΔΟΝΪΑ ναυπηγήθηκε το 1912 στα αγγλικά ναυπηγεία των James Laing & Sons Ltd στο Σάντερλαντ της Αγγλίας, για λογαριασμό της «Εθνικής Ατμοπλοΐας της Ελλάδος. Είχε εκτόπισμα 6.333 γκρός τον., με ολικό μήκος 422 πόδια και μέγιστο πλάτος 51 πόδια. Ήταν ατμοκίνητο διπλέλικο, έφερε δύο μεγάλους ιστούς , δύο καπνοδόχους με διώροφη υπερκατασκευή όπου επί του άνω καταστρώματός της έφερε εννέα σωσίβιες λέμβους ανά πλευρά. Η ταχύτητά του έφθανε τους 17 κόμβους.
Το πρώτο του (παρθενικό) ταξίδι μετά την ύψωση της ελληνικής σημαίας έκανε στις 5 Απριλίου του 1912, στη γραμμή Πειραιώς – Πατρών – Μασσαλίας – Κάδιξ – Νέας Υόρκης μεταφέροντας μετανάστες, ήταν ένα  από τα πρώτα ελληνικά υπερωκεάνεια.
Μετά από κάποια ταξίδια και την έναρξη στο μεταξύ του Α' Βαλκανικού πολέμου η ελληνική κυβέρνηση αποφάσισε την επίταξή του το οποίο και εξόπλισε ως βοηθητικό καταδρομικό (εύδρομο) και οπλιταγωγό υπό κυβερνήτη τον Πλωτάρχη Π. Τσουκαλά. Στη συνέχεια υπάχθηκε στη ναυτική μοίρα των ευδρόμων, του τότε Βασιλικού Ναυτικού υπό τον διοικητή μοίραρχο, πλοίαρχο Ι. Δαμιανό.
Στις 10:30 ώρα της 3 Ιανουαρίου του 1913 βρισκόμενο στον λιμένα της Σύρου και συγκεκριμένα στη προκυμαία «ψαράδικα», που είχε καταπλεύσει δύο ημέρες πριν, και έχοντας «κεκαλυμμένα πυρά» δέχθηκε καταιγιστικό πυρ από τα πυροβόλα του τουρκικού ΧΑΜΗΔΙΕ που είχε καταπλεύσει από τη νύκτα έξω από τον λιμένα της Ερμούπολης.
Το ΧΑΜΗΔΙΕ, με κυβερνήτη τον Χουσεΐν Ραούφ Μπέη είχε καταφέρει να εισέλθει στο Αιγαίο χωρίς να γίνει αντιληπτό από τον ναύαρχο Π. Κουντουριώτη ο οποίος παρά τις κατ΄  επανάληψη εντολές της κυβέρνησης για καταδίωξή δεν εκτέλεσε προκειμένου ν΄ αντιμετωπίσει όλη τη δύναμη του τουρκικού στόλου κατά την έξοδό του από τα Δαρδανέλια.
Από το τουρκικό αυτό βομβαρδισμό προκλήθηκαν εκτεταμένες ζημιές  και πυρκαγιές οι οποίες και με το άνοιγμα των κρουνών κατάκλισης το πλοίο βυθίστηκε. Σημειώνεται ότι το ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ δεν ανταπέδωσε πυρά στον άνισο εκείνο αγώνα προκειμένου να επισπευσθεί η προσβολή χωρίς να κινδυνέψει ο λιμένας και δημιουργηθούν θύματα στον άμαχο πληθυσμό της Ερμούπολης.
Μετά από ένα δεκαήμερο το ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ανελκύθηκε με δικά του μέσα με απάντληση κυτών και επισκευάστηκε προσωρινά, με έξοδα της κυβέρνησης, και δύο χρόνια αργότερα πουλήθηκε σε ολλανδική εταιρεία όπου και ύψωσε ολλανδική σημαία. Οι νέοι ιδιοκτήτες διατήρησαν το ίδιο όνομα όπου και ταξίδευε μέχρι το 1921. Το έτος εκείνο αγοράστηκε από την εταιρεία Λόυδ Λατίνο όπου έλαβε το όνομα Pinzio”. Παρέμεινε έτσι σε ενέργεια μέχρι το 1932 όπου και δόθηκε προς διάλυση.
Ντιρκ Γ΄ της Ολλανδίας

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αρνούλφου κόμη της Ολλανδίας και της Λούτγκαρντ των Αρντέν, κόρης του Ζήγκφρητ κόμη του Λουξεμβούργου. 
Το 993 διαδέχθηκε τον πατέρα του οκτώ ετών. Ήταν κόμης της Φρισίας· η επικράτειά του λεγόταν Δυτική Φρισία ως το 1101, οπότε μετονομάστηκε σε Ολλανδία και ήταν υποτελής στη Γερμανία. Η περιοχή τότε ήταν λασπώδης και υποκείμενη σε σταθερές πλημμύρες, έτσι ήταν αραιοκατοικημένη. Η κύριες περιοχές κατοίκησης ήταν στους αμμόλοφους της ακτής και τις υπερυψωμένες περιοχές κοντά στα ποτάμια.
Η μητέρα του χρημάτισε επίτροπος της αρχής το διάστημα 993-1105. Η αδελφή της αγία Κουνιγκούντε ήταν σύζυγος του Ερρίκου Β΄ των Οθωνιδών της Γερμανίας και η Λούτγκαρντ με τη βοήθειά του κράτησε την κομητεία για τον γιο της ως το 1005, που αυτός ενηλικιώθηκε. Και μετά την ανάληψη της κομητείας από το ίδιο, ο Ντιρκ Γ΄ είχε τη βοήθεια του βασιλιά, όπως όταν εξεγέρθηκαν οι Φρίσιοι, οπότε στρατός από τη Γερμανία κατέστειλε τη στάση. 
Οι γύρω του επίσκοποι Τρηρ, Ουτρέχτης και Κολωνίας εποφθαλμιούσαν την στρατηγικής θέσης κομητεία του. Οι έμποροι της Ουτρέχτης, ενός από τα μεγαλύτερα κέντρα εμπορίου, έπρεπε να ακολουθήσουν το Ρήνο στα εδάφη της Ολλανδίας για να φθάσουν στη Βόρειο θάλασσα. Επίσης η εμπορική οδός από το Τηλ ως την Αγγλία περνούσε από το έδαφος του Ντιρκ Γ΄· σε ένα σημείο της οδού αυτής κάλεσε Φρισίους να εγκατασταθούν και έκτισε το Φλάαρντινγκεν. Δεν του επιτρεπόταν από τον βασιλιά της Γερμανίας να επιβάλλει διόδια ή να εμποδίσει το εμπόριο, αλλά τελικά καταστρατήγησε τον περιορισμό αυτόν: οι Φρίσιοι σταματούσαν τα πλοία και ζητούσαν τέλη. Τότε οι έμποροι τού Τηλ ειδοποίησαν τον Άνταλμπολτ Β΄ επίσκοπο της Ουτρέχτης και τον βασιλιά, ο οποίος αφαίρεσε τα εδάφη αυτά από τον Ντιρκ Γ΄ και τα παραχώρησε στον επίσκοπο.
Πρόεδρος του Νησιού (ταινία)

Υποδοχή

Η ταινία έλαβε θετικά σχόλια από τους κριτικούς. Στο Rotten Tomatoes, η ταινία έλαβε πολύ υψηλή βαθμολογία, που ανερχόταν στο 98% και βασίστηκε σε 45 κριτικές. Η συναίνεση έλεγε ότι: "Ένα ελκυστικό και που ανοίγει το μάτι ντοκιμαντέρ για ένα σοβαρό πολιτικό θέμα ενάντια στο δράμα κλειστών πορτών της κλιματικής αλλαγής." Η ταινία έχει βαθμολογία 72 στα 100 στο Metacritic, βασισμένο σε 14 κριτικές. Ο Α.Ο. Σκοττ από τους The New York Times περιέγραψε την ταινία ως "έντονη και ζωηρή" παρά το ζοφερό μετασενάριο, υμνώντας τα "θεαματικά εναέρια και υποβρύχια πλάνα από την "ομορφιά" των Μαλδίβων" και δηλώνοντας ότι "Είναι αδύνατο, ενώ το παρακολουθούμε, να ξεριζωθούμε εναντίον του Κ. Νασίντ ή να πιστεύουμε ότι θα αποτύχει". Ο Νόελ Μάρεϊ του The A. V. Club έδωσε στην ταινία βαθμολογία "B-", επαινώντας "την ενέργεια και την πληρότητα" του τμήματος ανοίγματος, αλλά έγραψε ότι "η ταινία υστερεί λίγο" κατά τα τμήματα της διεθνούς διπλωματίας.
Εδουάρδος του Κεντ

Βιογραφία

Είναι ο πρωτότοκος γιος του Γεωργίου δούκα του Κεντ και της Μαρίνας πριγκίπισσας της Ελλάδας, κόρης του Νικολάου πρίγκιπα της Ελλάδας. Έτσι ο Εδουάρδος είναι δισεγγονός του Γεωργίου Α΄ της Ελλάδας και 2ος εξάδελφος του Κωνσταντίνου Β΄ της Ελλάδας.
Ιερώνυμος Πίντος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1911 στη Σαντορίνη και ήταν γιος του Δομήνικου Πίντου, μέλους παλιάς οικογένειας του νησιού. Αδελφός του ήταν ο διαπρεπής χημικός Λέων Πίντος. Σπούδασε νομικά και οικονομικές επιστήμες και ανακηρύχθηκε διδάκτωρ οικονομικών επιστημών του Πανεπιστημίου του Μονάχου. Ακολούθησε ακαδημαϊκή καριέρα εκλεγόμενος το 1947 καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Απολύθηκε το 1968 από τη δικτατορία επανερχόμενος στη θέση του το 1974. Τον επόμενο χρόνο εξελέγη πρύτανης του Παντείου, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1976. Κατά τη διάρκεια της ζωής του ανέλαβε σημαντικές πολιτικές και διοικητικές θέσεις. Στις κυβερνήσεις Πέτρου Βούλγαρη ανέλαβε υφυπουργός ανεφοδιασμού ενώ για μεγάλο διάστημα διετέλεσε υποδιοικητής της ΕΤΒΑ ως την απόλυσή του από τη χούντα, το 1967. 
Πέθανε σε ηλικία 70 ετών στις 5 Αυγούστου 1981 και κηδεύτηκε την επομένη στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Με δωρεά της συζύγου του Αναστασίας Πίντου, ιδρύθηκε το Kέντρο Eρευνας Περιφερειακής Aναπτύξεως «Iερώνυμος Πίντος».
Τσακρούλο

Το Τσακρούλο (γεωργιανά: ჩაკრულო, μεταγραφή: τσακ'ρούλο) είναι γεωργιανό πολυφωνικό χορικό λαϊκό τραγούδι. Το τραγούδι αποτελείται από τρία μέρη και προέρχεται από το Καχέτι, μια περιοχή στην ανατολική Γεωργία. Το τραγούδι δραματοποιεί τις προετοιμασίες για μια μάχη. Χαρακτηρίζεται από δύο αρκετά διακοσμημένα φωνητικά μέρη, εναντίον ενός ρεφρέν που πάει αργά.
Όταν η Γεωργιανή φωνητική πολυφωνία αναγνωρίστηκε από την Ουνέσκο ως αριστούργημα της άωλης κληρονομιάς, το 2001, το τσακρούλο αναφέρθηκε ως πρωταρχικό δείγμα αυτής. Το Τσακρούλο είναι μεταξύ των 29 μουσικών συνθέσεων που συμπεριελήφθησαν στον χρυσό δίσκο του Βόγιατζερ που εστάλη στο διάστημα με το Βόγιατζερ 2 στις 20 Αυγούστου 1977. Για τον χρυσό δίσκο του Βόγιατζερ, η ερμηνεία του τσακρούλο έγινε από το Γεωργιανό Κρατικό Αξιότιμο Σύνολο Λαϊκής Μουσικής και Χορού και τον Ανσόρ Καβσάντζε. Η καταγραφή του τσακρούλο περιλαμβάνεται στον πρώτο δίσκο και διαρκεί 2 λεπτά και 21 δευτερόλεπτα.
Γεώργιος Μπότσαρης

Βιογραφία

Ο Γεώργιος Μπότσαρης γεννήθηκε το 1719 στο Σούλι. Πατέρας του ήταν ο Κυριάκος Μπότσαρης (17ος αιώνας). Ανέλαβε την αρχηγία της φάρας του περί το 1750, μετά τον θάνατο του πατέρα του, και αμιλλόταν εξ ίσου με τις φάρες των Κουτσονικαίων, Τζαβελλαίων και άλλων Σουλιωτών στην επέκταση των ορίων της Σουλιώτικης ομοσπονδίας προκειμένου να εξασφαλίζονταν η σιτάρκεια αυτής.
Το 1789 όταν ο Αλή Πασάς προσπάθησε να καταλάβει το Σούλι ο Γιώργης Μπότσαρης αποδείχθηκε ένας από τους σημαντικότερους υπερασπιστές. Ειδικότερα όμως αναδείχτηκε στη 2η εκστρατεία του Αλή Πασά. Το 1792, με δόλο είχαν παρασυρθεί σε παγίδα 70 άνδρες του αρχηγού Τζαβέλλα. Ένας που κατόρθωσε να ξεφύγει, έφτασε στο Παλαιοχώρι και ειδοποίησε τον αρχηγό Γιώργη για τον κίνδυνο. Ο Μπότσαρης επινόησε και ακολούθησε ευφυές σχέδιο υποχώρησης, εκκένωσε το Επταχώρι, συμπλήρωσε την οχύρωση της Κιάφας και μαζί με τον Λάμπρο Τζαβέλα, του οποίου ο γιος ήταν επίσης αιχμάλωτος όμηρος του Αλή, αποφάσισαν όπως πρότεινε ο Μπότσαρης να συγκεντρώσουν τα γυναικόπαιδα στην Κιάφα και οι οπλίτες να πιάσουν τα στενά της Κιάφας και άλλες επίκαιρες θέσεις. Τα στρατεύματα του Αλή προχώρησαν σε εύκολη προέλαση μέσα από δύσβατη περιοχή, μη λαμβάνοντας έτσι πρόσθετα μέτρα.
Ο Αλή Πασάς υπέστη τρομερή καταστροφή. Ο Μπότσαρης τον καταδίωξε και έστησε το αρχηγείο του στον Άγιο Ιωάννη της Μποννίλας 2 χιλ. έξω από τα Γιάννενα. Εκεί έμεινε δεκαπέντε ημέρες μέχρι που ο Αλή αναγκάστηκε να υπογράψει ταπεινωτική για τον εαυτόν του συνθήκη και να καταβάλει χρηματική αποζημίωση που του επιβλήθηκε.
Η νίκη αυτή του Γιώργου Μπότσαρη είχε ως συνέπεια οι ένοπλοι Σουλιώτες να επεκταθούν και να στήσουν στρατόπεδο 2 μόλις χιλιόμετρα από τα Ιωάννινα στη θέση Άγιος Ιωάννης της Μπουνίλας. Το γεγονός αυτό κατέστησε την φάρα των Μποτσαραίων σε πολύ προνομιούχο θέση μεταξύ των άλλων οικογενειών. Λίγα χρόνια όμως μετά άρχισε να διασπάται η ενότητα των Σουλιωτών όπου ο δύστροπος πλέον Γιώργης Μπότσαρης αναγκάσθηκε ν΄ αποσυρθεί παραδίδοντας την ηγεσία της φάρας στον πρωτότοκο γιο του Τούσια.
Μετά τον θάνατο του Τούσια ο Γιώργος Μπότσαρης ανέλαβε προσωρινά αρχηγός της φάρας και στις 25 Ιουνίου του 1797 η Σουλιώτικη Ομοσπονδία του πρότεινε να σπεύσει επικεφαλής 2.000 Σουλιωτών προς βοήθεια στο Δόγη της Βενετίας που κινδύνευε από τα στρατεύματα του Ναπολέοντα, πλην όμως η Ενετία είχε ήδη παραδοθεί. Λίγα χρόνια μετά παρέδωσε την αρχηγία στον γιο του Κίτσο Μπότσαρη
Ο Γιώργος Μπότσαρης πέθανε σε μεγάλο γήρας το 1799 στα Τζουμέρκα από απελπισία, μετά από εξαπάτηση του Αλή Πασά, κατ΄ άλλους δηλητηριασθείς και κατ΄ άλλους αυτοκτονώντας. Άλλα παιδιά του ήταν ο δευτερότοκος Κίτσος Μπότσαρης, ο Νότης Μπότσαρης, ο Νίκηζας Μπότσαρης και η Μαρία Μπότσαρη.
Συγκοινωνίες στην Θεσσαλονίκη

Οργανισμός Αστικών Συγκοινωνιών Θεσσαλονίκης (ΟΑΣΘ)

Ο Οργανισμός Αστικών Συγκοινωνιών Θεσσαλονίκης είναι ο μεγαλύτερος φορέας συγκοινωνιακού έργου στην Ελλάδα, υπεύθυνος για τον έλεγχο και την λειτουργία των μέσων μαζικής μεταφοράς της Θεσσαλονικης , αλλά και της Μητροπολιτικής περιοχής αυτής.

Τουριστικές συγκοινωνίες

Υπάρχουν διάφορες εταιρίες που έχουν άδεια για συγκοινωνία στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, τα λεωφορεία τους είναι διώροφα με ανοιχτό το επάνω το επίπεδο, η συγκοινωνία είναι μόνο για τουριστικούς σκοπούς και το κόμιστρο είναι υψηλότερο από τις υπόλοιπες συγκοινωνίες.
Ανάγλυφον ψηφίσματος Μεσσηνίων

Περιγραφή

Από το αρχικό ανάγλυφο σώζεται μόνο ένα κομμάτι πεντελικού μαρμάρου διαστάσεων 17x10 εκατοστών. Λείπουν τα τμήματα από όλες τις πλευρές εκτός της επάνω πλευράς, η οποία σχηματίζει προεξέχον επιστύλιο με χαραγμένη επιγραφή, και κυμάτιο. Κάτω από αυτό παριστάνεται γυναικεία μορφή προς τα δεξιά. Φοράει χιτώνα χωρίς ζώνη. Η πλούσια κόμη σκεπάζει τους ώμους. Η κεφαλή είναι στολισμένη με βαρύ και φαρδύ καλαθόμορφο διάδημα, το οποίο είναι μαλακά προσαρμοσμένο επάνω σε κνέφαλλο, σπείρα, ή τύλη, και δεν αποτελεί μέρος καθημερινής ενδυμασίας. Το αριστερό χέρι που είναι υψωμένο μέχρι τον ώμο, λείπει από τον αγκώνα και μετά. Το δεξί χέρι είναι προτεταμένο χαμηλότερα, ίσως σε χαιρετιστήρια στάση χειραψίας.

Ερμηνεία

Το ανάγλυφο ανήκει στην τάξη των διακοσμητικών καλλιτεχνημάτων, που χρησίμευαν ως συμπληρωματικό ή επεξηγητικό στοιχείο στήλης αθηναϊκού ψηφίσματος. Πιστεύεται ότι η γυναικεία μορφή παριστάνει την εκπρόσωπο των Μεσσηνίων, και ίσως ή την προσωποποίηση της Μεσσήνης, ή την μυθική θυγατέρα του Τρίοπα και σύζυγο του Πολυκάονα, η οποία αργότερα τιμήθηκε ως επώνυμη ηρωΐδα και προς τιμή της κτίστηκε ναός με άγαλμα από χρυσό και Πάριο μάρμαρο. Πιστεύεται ότι στο υπόλοιπο τμήμα του ανάγλυφου βρισκόταν παράσταση της καθιστής Αθηνάς, την οποία στεφάνωνε η Μεσσήνη με το αριστερό, ενώ με το δεξί αντάλλαζαν χειραψία.

Ιστορική τοποθέτηση

Το ανάγλυφο είναι ένα από τα αρχαιότερα ανάγλυφα ψηφίσματα, αφού οι επιγραφές του κατατάσσονται στην εποχή της 83ης Ολυμπιάδας, δηλ. περί το 445 π.Χ.. Η επιγραφή και η ανάγλυφη παράσταση είναι έργα αττικού και μεσσηνιακού καλλιτέχνη αντίστοιχα. Φιλοτεχνήθηκε με αφορμή τη φυγή των Ειλώτων στην Ναύπακτο μετά τον μεγάλο σεισμό της Σπάρτης.
Η όπερα της πεντάρας (1931)

Πλοκή

Το σενάριο του έργου βασίζεται στο ωμόνυμο λιμπρέτο του Μπρέχτ. Σκηνικό του είναι ο υπόκοσμος του Λονδίνου της Βικτωριανής Εποχής. Ο Μακίθ (Μακ ο Μαχαιροβγάλτης), αρχηγός μιας σπείρας, διασκεδάζει τα βράδια στα καπηλειά του Λονδίνου. Εκεί γνωρίζει την όμορφη Πόλι και αμέσως την ερωτεύεται. Αποφασίζει να την παντρευτεί την ίδια κιόλας νύχτα. Στέλνει τη σπείρα του να συγκεντρώσουν όλα τα απαραίτητα για το μέλλον νιόπαντρο ζευγάρι: ένα νυφικό (το πιο ακριβό και πιο πολυτελές που είναι δυνατόν να βρουν), και ένα πλήρες νοικοκυριό (τραπέζια, καρέκλες, κρεβάτι, κλπ.). Η συμμορία του Μακίθ κατακλέβει την πόλη. Η αστυνομία είναι ανίκανη, πιάνει όμως κατά τύχη έναν από τους λωποδύτες και τον πάει στο τμήμα. Ο λωποδύτης όμως έχει πάνω του ένα ραβασάκι του Μακίθ για τον διευθυντή της αστυνομίας Τάιγκερ Μπράουν. Ο Τάιγκερ δελεάζεται, δέχεται την δωροδοκία και αφήνει τον λωποδύτη να φύγει από την πίσω πόρτα. 
Το ίδιο βράδυ γίνεται η τελετή του γάμου σε μια έρημη αποθήκη. Γίνεται γλέντι μεγάλο, στο οποίο παρευρίσκεται και ο διευθυντής της αστυνομίας και φίλος του Μακίθ, ο γνωστός μας Τάιγκερ.
Ο πατέρας της Πόλι, ο «άρχοντας των ζητιάνων» Πίτσαμ, εξοργίζεται μαθαίνοντας τον ξαφνικό γάμο της κόρης του, αφού αυτός την προόριζε για να δουλέψει στην επιχείρησή του. Πάει στον Τάιγκερ και απαιτεί την σύλληψη του Μακιθ, απειλώντας αν δεν το κάνει, οι ζητιάνοι του να παρενοχλήσουν την τελετή της στέψης της βασίλισσας που αναμένεται να γίνει. Ο Τάιγκερ προειδοποιεί τον Μακίθ, και ο Μακίθ καταφεύγει στην Τζένη ζητώντας της να τον κρύψει. Η Τζένη όμως θα τον προδώσει από ζήλια και θα τον παραδώσει στην αστυνομία.
Ο γερο-Πίτσαμ συσπειρώνει τους ζητιάνους και τους βάζει να διαδηλώσουν. Η Πόλι με τα λεφτά του Μακίθ ιδρύει μια τράπεζα και βάζει όλη την συμμορία για υπαλλήλους. Η Τζένη βοηθάει τον Μακίθ να αποδράσει από την φυλακή, και η Πόλι τον κάνει διευθυντή της τράπεζας.
Στο μεταξύ ο Πίσταμ έχει χάσει τον έλεγχο των ζητιάνων του, οι οποίοι παρενοχλούν την τελετή της βασίλισσας, με αποτέλεσμα ο Τάιγκερ Μπράουν να χάσει την θέση του. 
Τελικά, ο Μακίθ θα τους λυπηθεί και τους δυο (τον Πίτσαμ και τον Τάιγκερ) και θα τους προσλάβει στην τράπεζά του.

Σχόλια και κριτική

Η ταινία είναι παραγωγή της εταιρίας Nero-Film εις όνομα των Tobis-Klang-Film και Warner Brothers. 
Αρχικά είχε προταθεί ο Μπρέχτ για σκηνοθέτης, αλλά όταν αυτός άλλαξε το λιμπρέτο του και το έκανε ακόμα πιο αντικαπιταλιστικό, το αποτέλεσμα ήταν οι τρεις εταιρίες να τον διώξουν. Ο Μπρέχτ και ο Βάιλ κατέφυγαν στα δικαστήρια, δεν κατάφεραν όμως να αποτρέψουν την κινηματογράφηση του έργου τους. Εκτός από την γερμανική έκδοση, το έργο γυρίστηκε με τροποποιημένη ομάδα ηθοποιών και στα Γαλλικά, όπως συνηθίζονταν την εποχή εκείνη. 
Πολύ καλές κριτικές απέσπασε ο πρωταγωνιστής στον ρόλο του Μαχαιροβγάλτη, καθώς και η τεχνική παραγωγή της ταινίας.
Το έργο πέρασε από την λογοκρισία το 1931 η οποία επέτρεψε την προβολή του, εξαιρώντας μερικές σκηνές και απαγορεύοντάς το για τη νεολαία.
Απαγορεύτηκε όμως τον Απρίλιο του ίδιου έτους κατόπιν σύντομης αίτησης
και απαγορεύτηκε ξανά από τους Ναζί το 1933 στην Γερμανία, αφού προηγήθηκαν διαδηλώσεις στην Νυρεμβέργη και αλλού.
Μπισκέκ

Ιστορία

Στην αρχαιότητα, η Μπισκέκ ήταν μία από τις στάσεις για τα καραβάνια, όπως και για τον Δρόμου του Μεταξιού. Το 1825 η πόλη οχυρώθηκε από Ουζμπέκους. Ένας θρύλος της Κιργιζίας αναφέρει πως σε αυτή την πόλη θάφτηκε ο ήρωας Μπισκέκ, που πολέμησε για την Ανεξαρτησία της χώρας τον 18ο αιώνα και, ίσως, προήλθε από αυτόν το όνομα της πόλης. Το 1862, η πόλη περιήλθε στα χέρια της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Η πόλη έγινε Ρώσικο φρούριο και μετονομάστηκε σε Πισπέκ από το 1877 και ύστερα. Το 1926, η Μπισκέκ έγινε πρωτεύουσα του νεοϊδρυθέντος Κιργίζιου Αυτόνομου Σοβιετικού Κράτους και μετονομάστηκε σε Φρούνζε, προς τιμή του Μιχαήλ Φρούνζε, ο οποίος ήταν ένας από τους πιο κοντινούς συνεργάτες του Λένιν, ο οποίος γεννήθηκε στην πόλη αυτή και έπαιξε σημαντικό ρόλο στην Ρωσική Επανάσταση. Η δεκαετία του 1990 ήταν γεμάτη με σημαντικά γεγονότα για την πόλη αλλά και για την Κιργιζία. Στις αρχές της δεκαετίας, η πόλη κηρύχθηκε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, ύστερα από διαδηλώσεις στα νότια της χώρας που κατευθύνονταν προς την πρωτεύουσα. Στις 5 Φεβρουαρίου 1991, η πόλη μετονομάστηκε σε Μπισκέκ και, λίγους μήνες αργότερα, η Κιργιζία έγινε ανεξάρτητη χώρα έπειτα από τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Πριν από αυτό το συμβάν, το 20% του πληθυσμού της πόλης ήταν Ρώσοι. Το 2002, η Αμερικανοί πήραν άδεια από το Κιργίζιο κράτος και εγκατέστησαν μια αεροπορική βάση στο Διεθνές Αεροδρόμιο Μανάς, προκειμένου να λειτουργήσει για τις πολεμικές επιχειρήσεις στους πολέμους του Ιράκ και του Αφγανιστάν.
Σαν Μινιάτο

Ιστορία

Κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους, το Σαν Μινιάτο βρισκόταν επί της via Francigena, η οποία αποτελούσε την κύρια οδική αρτηρία που συνέδεε τη Βόρεια Ευρώπη με την Ρώμη. Βρισκόταν, επίσης, στο σημείο συνάντησης των δρόμων που συνέδεαν την Φλωρεντία και την Πίζα και την Λούκα και την Σιένα. Με το πέρας των αιώνων, το Σαν Μινιάτο βρέθηκε, έτσι, αντιμέτωπο με την συνεχή διάβαση φιλικά και εχθρικά προσκείμενων στρατευμάτων, εμπόρων που πραγματεύονταν κάθε είδους προϊόν και υπηρεσία, καθώς και κοινών ταξιδιωτών τόσο από κοντινές όσο και μακρινές αποστάσεις.
Αρχαιολογικά ευρήματα καταδεικνύουν ότι η περιοχή πάνω στην οποία βρίσκεται η πόλη, καθώς και η ευρύτερη περιοχή κατοικούνταν, το λιγότερο, από την εποχή της Παλαιολιθικής Περιόδου. Ήταν πιθανώς τοποθεσία γνωστή στους Ετρούσκους, ενώ σίγουρα στους Ρωμαίους, για τους οποίους και η θέση λειτουργούσε ως στρατιωτικό παρατηρητήριο με την ονομασία "Quarto".
Η πρώτη καταγραφή σε ιστορικά έγγραφα κάνει λόγο για την ύπαρξη ενός μικρού χωριού οργανωμένου γύρω από ένα παρεκκλήσι αφιερωμένο στον Άγιο Μινιάτο, το οποίο χτίστηκε από τους Λομβαρδούς το 783. Κατά τα τέλη του 10ου αιώνα, το Σαν Μινιάτο είχε σημαντικό πληθυσμό ο οποίος ζούσε εντός περιτειχισμένου οικισμού, με ύστατη άμυνα ένα κάστρο κατασκευασμένο από τον Αυτοκράτορα Όθωνα Α΄, για λογαριασμό του οποίου ένας Αυτοκρατορικός βικάριος κυβερνούσε διοικητικά το σύνολο της Τοσκάνης.
Τα πρώτα τείχη, που περιελάμβαναν αμυντικούς πύργους, ανεγέρθηκαν στη διάρκεια του 12ου αιώνα, κατά την περίοδο στη διάρκεια της οποίας κυρίαρχος στην περιοχή της ιταλικής χερσονήσου ήταν ο Φρειδερίκος Α΄ Βαρβαρόσσα. Κατά την βασιλεία του εγγονού του, Φρειδερίκου Β΄, η πόλη οχυρώθηκε περαιτέρω με την προσθήκη πρόσθετων τειχών καθώς και άλλων αμυντικής φύσεως έργων, συμπεριλαμβανομένης της Rocca και του πύργου της.
Κατά τα τέλη του 13ου αιώνα και ολόκληρο τον 14ο αιώνα, το Σαν Μινιάτο βρέθηκε εμπλεγμένο στον διεξαγόμενο πόλεμο μεταξύ των παρατάξεων των Γουέλφων και των Γιβελλίνων. Αρχικά ανήκε στους Γιβελλίνους, ενώ το 1291 πέρασε στα χέρια των Γουέλφων, συμμάχησε με την Φλωρεντία και, το 1307, συμπολέμησε μαζί με άλλη μέλη της παράταξης των Γουέλφων ενάντια στους Γιβελλίνους του Αρέτσο.
Το 1347, το Σαν Μινιάτο τέθηκε υπό τον έλεγχο της Φλωρεντίας, στον οποίο και παρέμεινε, αρχικά για ένα σύντομο διάστημα μεταξύ του 1367 και του 1370, προτού, με προτροπή της Πίζας, εξεγερθεί ενάντια στην Φλωρεντία, ενώ στη συνέχεια για άλλη μια σύντομη περίοδο μεταξύ του 1777 και του 1779 κατά την διάρκεια της Ιταλικής Εκστρατείας του Ναπολέοντα. Αποτελούσε, ακόμη, τμήμα του Μεγάλου Δουκάτου της Τοσκάνης, όταν το Δουκάτο απορροφήθηκε από το νεοϊδρυθέν Βασίλειο της Ιταλίας το 1860.

Μετάβαση

Το Σαν Μινιάτο διαθέτει σιδηροδρομικό σταθμό επί της γραμμής Πίζα-Φλωρεντία. Οδικώς, βρίσκεται σε απόσταση 41 χιλιομέτρων δυτικά της Φλωρεντίας και 55 χιλιομέτρων ανατολικά του Λιβόρνο μέσω της επαρχιακής οδού SP40.
Ιωάννης Γοβατσιδάκης

Βιογραφία

Καταγόταν από οικογένεια αγωνιστών. Εργάστηκε στο εμπόριο. Ήταν ενεργός στους αγώνες για την ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα και πήρε μέρος στην Επανάσταση του Θερίσου το 1905.
Εξελέγη για πρώτη φορά πληρεξούσιος Ρεθύμνης το 1912 επί Κρητικής Πολιτείας. Επανεξελέγη μετά τις εκλογές του 1923 στο Ρέθυμνο, στις 20 Φεβρουαρίου 1924.
Ως βουλευτής συνετέλεσε στην ανέγερση πολλών σχολείων. Με το κόμμα των Φιλελευθέρων εξελέγη το 1928 και επανεξελέγη το 1933. Πέθανε ενώ υπηρετούσε ως εν ενεργεία βουλευτής, το Δεκέμβριο του 1934. Σύμφωνα με το Μητρώο της Βουλής απεβίωσε το Φεβρουάριο του 1934.
Human (άλμπουμ των Three Days Grace)

Θέσεις στα τσάρτς

TBA