google/wiki40b huggingface dataset:
Γκότα Αμπού Ραμάντα

Το Γκότα Αμπού Ραμάντα (αραβικά : أبو رمادة) είναι κοραλλιογενές νησί της Αιγύπτου στην Ερυθρά Θάλασσα και στην αφρικανική ακτή του κόλπου του Σουέζ. Βρίσκεται στα ανοιχτά της πόλης Χουργκάντα δίπλα στα Νησιά Γκιφτούν και αποτελεί μέρος του Εθνικού Πάρκου Γκιφτούν.
Το νησί έχει σχήμα οβάλ και είναι δημοφιλές για καταδύσεις με αμμώδη βυθό και βάθος στον ύφαλο 10 περίπου μέτρα. Το νησί είναι γνωστό και το άγαλμα που έχει τοποθετηθεί στον βυθό δίπλα του: είναι άγαλμα καρχαρία τρυπημένου με μαχαίρι και σκοπό έχει να ευαισθητοποιήσει τους πολίτες για την προστασία των καρχαριών. Το άγαλμα κατασκευάστηκε στη Φρανκφούρτη. Το νησί είναι γνωστό και ως «ενυδρείο», λόγω της πλούσιας βιοποικιλότητας ψαριών και κοραλλιών που διαθέτει.
Κύπελλο Καραϊβικής

Ιστορία

Η πρώτη διοργάνωση πραγματοποιήθηκε το 1989 στα Μπαρμπάντος. Το Κύπελλο Καραϊβικής αποτελεί ένα προκριματικό τουρνουά μεταξύ των εθνικών ομάδων των χωρών μελών της Ποδοσφαιρικής Ένωσης Καραϊβικής (CFU) για το Χρυσό Κύπελλο CONCACAF. Το Κύπελλο Καραϊβικής αντικατέστησε το Πρωτάθλημα CFU το ​​οποίο ήταν ενεργό την περίοδο μεταξύ του 1978 και του 1988.
Η ομάδα του Τρινιντάντ και Τομπάγκο, οκτώ φορές πρωταθλήτρια, και η αντίστοιχη της Τζαμάικας, πέντε φορές πρωταθλήτρια, είναι οι πιο επιτυχημένες στο θεσμό, έχοντας κερδίσει και οι δύο συνολικά τους 13 από 15 τίτλους. Η Μαρτινίκα και την Αϊτή έχουν επίσης κερδίσει το τουρνουά.
Το 1990 την ημέρα του τελικού, μια εξέγερση στο Τρινιντάντ και Τομπάγκο, τη διοργανώτρια χώρα, από την οργάνωση Jamaat al Muslimeen ανάγκασε τη διακοπή της διοργάνωσης. Επίσης, το τουρνουά δεν πραγματοποιήθηκε το 2000, το 2002 και το 2003.

Χορηγοί

Το Κύπελλο Καραϊβικής έχει αλλάξει αρκετές φορές την ονομασία του ως τώρα, τις περισσότερες από τις οποίες για εμπορικούς λόγους. Η Shell ήταν ο χορηγός της διοργάνωσης από την έναρξή του το 1989.
Μέχρι το Φεβρουάριο του 1996, ο Jack Warner ανακοίνωσε μια νέα χορηγία από την αθλητική εταιρεία ένδυσης Umbro για το 1996. Το τουρνουά ήταν επίσης συνχρηματοδοτούμενο από την Umbro, το 1997, πριν η Shell εκ νέου γίνει μοναδική χορηγός για το 1998.
Τον Οκτώβριο του 1998, χρονιά κατα την οποία χορηγός ήταν η Asia Sport Group (πλέον World Sport Group), η διοργάνωση μετονομάστηκε σε Copa Caribe. Ο πρόεδρος της CFU Jack Warner δήλωσε ότι η αλλαγή έγινε για να αναδείξει τη διοργάνωση ως κλάδο του Χρυσού Κυπέλλου ΚΟΝΚΑΚΑΦ (Copa de Oro). Η διοργάνωση διατήρησε τον τίτλο Copa Caribe έως το 2001.
Η διοργάνωση δεν πραγματοποιήθηκε το 2003. Αντ' αυτού, οι ομάδες αγωνίστηκαν μόνο σε ένα προκριματικό γύρο για το Χρυσό Κύπελλο ΚΟΝΚΑΚΑΦ.
Η εταιρεία κινητής τηλεφωνίας Digicel, η οποία εδρεύει στην Καραϊβική, ανέλαβε τη χορηγία το 2004. Ήταν χορηγός επίσης το 2008 και το 2010. Η διοργάνωση του 2012 δεν είχε χορηγό.
Καλυδώνιος Κάπρος

Το κυνήγι του κάπρου

Αφού πρώτα φιλοξενήθηκαν οι ήρωες στα ανάκτορα του Οινέως επί εννέα ημέρες, βγήκαν για να συναντήσουν το αγριογούρουνο. Στην αρχή σκοτώθηκαν από αυτό ο Υλέας και ο Αγκαίος. Ο πρώτος κυνηγός που κατάφερε να τραυματίσει το ζώο ήταν η θρυλική Αταλάντη, που το πέτυχε στο πίσω μέρος, και ο δεύτερος ο Αμφιάραος, που το πέτυχε στο μάτι. Στη συνέχεια ο Μελέαγρος σκότωσε το θηρίο χτυπώντας το με το ακόντιό του στο πλευρό. Πήρε λοιπόν το έπαθλο, το δέρμα του Κάπρου, και στη συνέχεια το χάρισε στην Αταλάντη, που είχε πρώτη τραυματίσει το ζώο.
 
Η Άρτεμις τότε προκάλεσε διχόνοια μεταξύ των Αιτωλών και των Κουρήτων που είχαν πάρει μέρος στο κυνήγι για το ποιος πράγματι είχε δικαίωμα στο τομάρι και το κεφάλι του ζώου, με τους δεύτερους να υποστηρίζουν ότι ο Μελέαγρος ως γιος του βασιλιά της χώρας είχε ευνοηθεί στη θέση του στο κυνήγι ώστε να το σκοτώσει. Επακολούθησε μάχη και σε αυτή ο Μελέαγρος σκότωσε τους Τοξέα και Πλέξιππο, αδελφούς της μητέρας του, η οποία τότε τον καταράστηκε, επικαλούμενη εναντίον του την οργή των «χθονίων θεών» (του Κάτω Κόσμου). Τελικώς, στη συνέχεια του μύθου (σε δύο διαφορετικές εκδοχές), ο Μελέαγρος έχασε τη ζωή του εξαιτίας αυτών των γεγονότων. Για περισσότερα, βλ. Μελέαγρος.

Ο μύθος στη τέχνη

Το κυνήγι του Καλυδωνίου Κάπρου υμνήθηκε από πολλούς ποιητές και ασχολήθηκαν μ΄ αυτό επίσης πολλοί μυθοποιοί. Ιδιαίτερα όμως ενέπνευσε γλύπτες και ζωγράφους. Εξ αυτού έλαβε το θέμα ο Σκόπας στο γλυπτό στολισμό του ανατολικού αετώματος του ναού της Αλέας Αθηνάς στη Τεγέα, όπως επίσης ο Κλιτίας, στο διάκοσμο του περίφημου κρατήρα γνωστότερου ως αγγείο του Φρανσουά, κ.άλ. Σημειώνεται ότι στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο στην Αθήνα φυλάσσονται οι 15 μαρμάρινες κεφαλές των ηρώων που συμμετείχαν στο κυνήγι του κάπρου, ο κορμός της Αταλάντης και η κεφαλή του κάπρου από το αέτωμα του ναού της Αλέας Αθηνάς.
Εθνική Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1973

Το πρωτάθλημα Ελλάδας υδατοσφαίρισης ανδρών 1973, ολοκληρώθηκε στις 16 Ιουλίου 1973, με τον τελικό αγώνα μπαράζ ανάμεσα στον Εθνικό και τον Ολυμπιακό. Έγιναν 2 γύροι στο Ολυμπιακό κολυμβητήριο. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Εθνικός για 23η φορά στην ιστορία του.
Α.Σ. Απόλλων Κρύας Βρύσης

Ιστορία

Ιδρύθηκε αρχικά το 1960, όταν δύο αθλητικά σωματεία της Κρύας Βρύσης, «Ηρακλής» και «Δόξα», συγχωνεύθηκαν, υπό την ονομασία Αθλητικός Γυμναστικός Σύλλογος Κρύας Βρύσης «Απόλλων». Η ομάδα έχει αγωνιστεί στο παρελθόν στο πρωτάθλημα της Β΄ της Γ΄ και της Δ΄ Εθνικής. Την περίοδο 2009–10 αγωνίζεται στην Α΄ Κατηγορία του τοπικού πρωταθλήματος Πέλλας, καθώς την προηγούμενη περίοδο υποβιβάστηκε από την Δ' Εθνική.
Η σπουδαιότερη νίκη της ομάδας ήταν τη σεζόν 2001–02 όταν αν και τερμάτισε στην τελευταία θέση στη Γ΄ Εθνική, έγραψε ιστορία νικώντας εντός έδρας την πρωταθλήτρια Ελλάδας του 1988 Λάρισα με 2–0. Κατόπιν όμως κατρακύλησε και τη σεζόν 2010-11 υποβιβάστηκε στη Γ΄ Κατηγορία Πέλλας για πρώτη φορά στην ιστορία του.
Το καλοκαίρι του 2011 το σωματείο συνενώθηκε με την «Ακαδημία Κρύας Βρύσης Διγενής Ακρίτας», μετέχοντας πλέον στην Α΄ Κατηγορία Πέλλας. Την άνοιξη του 2015, το σωματείο που είχε προκύψει από τη συνένωση μετονομάστηκε σε «Αθλητικός Σύλλογος Απόλλων 1960 Κρύας Βρύσης».
Την περίοδο 2014–15 κατέκτησε το πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Πέλλας και μετέπειτα την πρώτη θέση στον 3ο όμιλο του Ειδικού ερασιτεχνικού πρωταθλήματος κι έτσι την περίοδο 2015-16 επέστρεψε στη Γ΄ Εθνική μετά από 13 χρόνια. στην οποία παρέμεινε για μια  χρονιά. Από το 2016, ο σύλλογος αγωνίστηκε στην Α΄ κατηγορία της ΕΠΣ Πέλλας και το 2018 αδρανοποιήθηκε

Έμβλημα

Έμβλημα του συλλόγου αποτελεί η προτομή του Απόλλωνα. Το 2015 προστέθηκε το σύνθημα «Ο Πρίγκιπας του Κάμπου».
Λέλα Ησαΐα

Βιογραφία

Από νεαρή ηλικία εμφανίστηκε σε ερασιτεχνικές παραστάσεις, για τις οποίες τη μουσική είχε συνθέσει ο αδελφός της, Ανδρέας ("Το φιλί του σκοτωμένου" του Γεωργίου Ασπρέα, "Ψυχοσάββατο" του Γρηγορίου Ξενόπουλου κ.ά.) 
Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, στη σκηνή του οποίου πρωτοεμφανίστηκε το 1932 στον Ιούλιο Καίσαρα του Σαίξπηρ στον ρόλο της Καλπουρνίας (σκηνοθεσία Φώτου Πολίτη). Εμφανίστηκε, επίσης, πάντα με σκηνοθέτη τον Φώτο Πολίτη, στις παραστάσεις των έργων "Γιάννης Γαβριήλ Μπόρκμαν" του Ίψεν, "Ενώ το πλοίο ταξιδεύει" της Γαλάτειας Καζαντζάκη, "Ο θάνατος του Δαντόν" του Γκέοργκ Μπύχνερ και "Ποπολάρος" του Γρηγορίου Ξενόπουλου. 
Το 1924 εμφανίστηκε σε μαθητικές παραστάσεις του Λυκείου των Ελληνίδων ("Η Τζένη με το γέλιο της" της Ευγενίας Ζωγράφου, "Τριαντάφυλλα όλο το χρόνο" του Χούλιο Ντάντας, "Η δασκαλίτσα" του Ντάριο Νικοντέμι). Το 1928 εμφανίστηκε στον θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη στο έργο του Σόμερσετ Μωμ "Ιερή φλόγα". 
Από το καλοκαίρι του 1933 και μέχρι το 1935 συνεργάστηκε με τον θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη. Ακολούθησε, από το 1936, συνεργασία της με τον θίασο της Κατερίνας Ανδρεάδη, η οποία ολοκληρώθηκε το 1941, με μία διακοπή κατά την περίοδο 1939-1940, οπότε η Λέλα Ησαΐα ερμήνευσε πρωταγωνιστικούς ρόλους στο περιοδεύον κλιμάκιο του Εθνικού Θεάτρου «Άρμα Θέσπιδος», με σκηνοθέτη τον Πέλο Κατσέλη.
Το 1942 εμφανίστηκε στο θέατρο Κυβέλης με το Θέατρο Αθηνών του Κωστή Μπαστιά. Από το 1944 επέστρεψε στο Εθνικό Θέατρο, όπου εργάστηκε επί σειρά ετών μέχρι το τέλος της καριέρας της. Η τελευταία της σκηνική εμφάνιση ήταν το 1958, στην "Τέσσα" του Ζαν Ζιροντού σε σκηνοθεσία του Αλέξη Σολομού.

Προσωπική ζωή

Είχε παντρευτεί τον Πειραιώτη δικηγόρο Ευάγγελο Στρατήγη. Ο αδελφός της Λέλας Ησαΐα, Ανδρέας, ήταν πιανίστας, συνθέτης και στιχουργός.
Vulnicura Live

Κυκλοφορία

Η αρχική κυκλοφορία ήταν μια αποκλειστική έκδοση, η οποία πωλούνταν στα καταστήματα Rough Trade σε περιορισμένο απόθεμα και κυκλοφόρησε από την One Little Indian.  Όλα τα CD και βινύλια πουλήθηκαν πολύ γρήγορα και εξαντλήθηκαν. Οκτώ μήνες αργότερα, στις 15 Ιουλίου 2015 κυκλοφόρησε μια κανονική εμπορική έκδοση, με αλλαγμένη σειρά των τραγουδιών, διαφορετική διάρκεια και διαφορετικό εξώφυλλο.

Luxury Edition

Μια επιπλέον εκδοχή, εκτός από την standard ήταν η "Luxury Edition", ένα box set που περιλαμβάνει το άλμπουμ σε CD και βινύλιο, μια κάρτα για δωρεάν ψηφιακή λήψη των τραγουδιών, ένα σετ 6 φωτογραφιών και μια τρισδιάστατη μάσκα με οδηγίες για τη συναρμολόγησή της.
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 1952

Η 25ηη Απονομή των Βραβείων της Ακαδημίας Κινηματογράφου, που τίμησε τις καλύτερες επιδόσεις στο χώρο του κινηματογράφου για το έτος 1952, έλαβε χώρα στις 19 Μαρτίου 1953. Η τελετή πραγματοποιήθηκε στο Θέατρο Παντάγιες στο Χόλιγουντ της Καλιφόρνιας. Ήταν η πρώτη τελετή απονομής των βραβείων Όσκαρ η οποία μεταδόθηκε από την τηλεόραση.
Οι υποψηφιότητες ανακοινώθηκαν στις 15 Φεβρουαρίου  με την ταινία Ιπτάμενο Κροίσο να σκοράρει τις περισσότερες, που ήταν 11, και το Million Dollar Baby και το Ψάχνοντας τη Χώρα του Ποτέ (Finding Neverland) να ακολουθούν με 7 υποψηφιότητες η καθεμία. Ο μεγάλος νικητής της βραδιάς ήταν το Million Dollar Baby που κέρδισε τα βραβεία Καλύτερης Ταινίας και Σκηνοθεσίας, δίνοντας στον Κλιντ Ίστγουντ το δεύτερο του Όσκαρ μετά από την βράβευση του για την ταινία Οι Ασυγχώρητοι (Unforgiven).

Υποψηφιότητες & Νικητές

Οι νικητές κάθε κατηγορίες εμφανίζονται με έντονους χαρακτήρες στην κορυφή της κατηγορίας.
Ντέιρ ελ Μπάλας

Ιστορία

Δεν έχει καθοριστεί ακόμη πότε κατασκευάστηκαν τα κτίρια. Ωστόσο οι δύο τελευταία ηγεμόνες ήταν της 17ης δυναστείας όπου έχουν χρησιμοποιήσει τα παλάτια. Για ακόμη απροσδιόριστο λόγος, οι κυβερνήτες του επόμενου Νέου Βασιλείου (περίπου 1550-1070 π.Χ.), εγκατέλειψαν τη πόλη. Ωστόσο αρκετοί τάφοι Νέου Βασιλείου ανακαλύφθηκαν σε αυτόν τον τομέα κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα.
ο συγκρότημα φαίνεται να αποτελείται από αρκετές εγκαταστάσεις που περικλείεται από ένα τείχος μες 900 ως 400 πόδια. Το βόρειο ανάκτορο χρησιμοποιήθηκε ως βασιλική κατοικία με έναν οικισμό για τα μέλη του προσωπικού, των εργαζομένων, και τεχνίτες, ενώ ένα διώροφο νότιο παλάτι χρησιμοποιήθηκε ένα διοικητικό κέντρο. Επίσης περιλαμβάνονται στο συγκρότημα ένα σιλό και στάβλοι.
Σύμφωνα με την Μάργκαρετ Μπουνσόνn, τα ανάκτορο περιείχε δύο πύλες, δύο κύριες αίθουσες, και δύο διοικητικές ενότητες ώστε να αντικατοπτρίζει τις άνω και κάτω περιοχές της χώρας. Τα ερείπια του παλατιού στο Ντέιρ ελ Μπάλας δείχνουν κάπως πολυτελές περιβάλλον και καινοτόμα διακόσμηση. Σε ορισμένες περιπτώσεις οι τοίχοι και τα πατώματα έχουν σχεδιαστεί για να απεικονίσει τις πισίνες με ψάρια και τεράστιες εκτάσεις ανθοφόρων θάμνων.
Κατηγορίες σταδίων UEFA

Οι Κατηγορίες σταδίων UEFA είναι κατηγορίες για στάδια ποδοσφαίρου σύμφωνα με τον Κανονισμό Υποδομής Γηπέδων της UEFA. 
Με τη χρήση αυτών των κανονισμών, τα στάδια αξιολογούνται στις κατηγορίας ένα, δύο, τρία ή τέσσερα με αυξητική σειρά αξιολόγησης. Μέχρι το 2006 η κατηγοριοποίηση ήταν από ενός έως τεσσάρων αστέρων. Ένα στάδιο πρέπει να είναι κατηγορίας 4 για να φιλοξενεί αγώνες πλέι-οφ των προκριματικών του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ ή κάποιο παιχνίδι της κύριας διοργάνωσης. Η κατηγορία 4 είναι επίσης απαραίτητη για την φιλοξενία οποιουδήποτε παιχνιδιού της κύριας φάσης του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ ή του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος ποδοσφαίρου.
Ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου 1971

Στο Ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ελλάδος 1971 μετείχαν οι νικήτριες ομάδες των πρωταθλημάτων των τοπικών Ενώσεων με σκοπό την άνοδο στη Β΄ Εθνική. Διεξήχθη σε δύο φάσεις: προκριματική και τελική σε έξι ομίλους των 4 ομάδων. Πρωταθλητές στους ομίλους αναδείχθηκαν οι σύλλογοι: Ορέστης Ορεστιάδος, Φ.Α.Σ. Νάουσα, Α.Ε. Ορχομενού, Α.Π.Ο. Ρουφ, Ορφέας Αιγάλεω και Πανηλειακός. Σύμφωνα με την προκήρυξη την άνοδο κέρδισαν και τρεις από τους δευτεραθλητές έπειτα από αγώνες μπαράζ: ο Πυρσός Γρεβενών, ο Απόλλων Μυτιλήνης και ο Λεωνίδας Σπάρτης.
M. Pokora

Βιογραφία

Ο M. Pokora το 2003 συμμετείχε στον τρίτο κύκλο της γαλλικής εκδοχής της εκπομπής Popstars όπου, όντας ο πιο αγαπητός της εκπομπής, κατάφερε να κερδίσει μία θέση στο . Αν και το πρώτο single του συγκροτήματος είχε επιτυχία, το δεύτερο δεν τα κατάφερε εξίσου καλά και έτσι επήλθε η διάλυση του boy band. Το 2004 ο Pokora ξεκίνησε την solo καριέρα του. Η πρώτη προσωπική δισκογραφική δουλειά του με τίτλο το όνομα του και το δεύτερο single του με τίτλο "Elle me contrôle" έλαβαν δύο μουσικά βραβεία NRJ. Ωστόσο, το 2005 αναγκάστηκε να αλλάξει το όνομα του από Matt Pokora σε M. Pokora εξαιτίας μιας μήνυσης από τον Γάλλο R&B τραγουδιστή, Matt Houston. Την αλλαγή του ονόματός του ακολούθησε και η επανέκδοση του album του με το νέο όνομα πλέον.
Το 2006 κυκλοφόρησε το δεύτερο προσωπικό του album με τίτλο Player, το οποίο κατέλαβε την πρώτη θέση στα γαλλικά charts. Η δεύτερη έκδοση του album βγήκε στην αγορά το Μάρτιο του 2006 περιέχοντας επιπλέον, το κομμάτι It's Alright το οποίο είναι ντουέτο με τον τραγουδιστή της ποπ, Ρίκι Μάρτιν.
Το τρίτο του άλμπουμ με τίτλο MP3 κυκλοφόρησε στις 24 Μαρτίου του 2008 και περιέχει ,εκτός από την κανονική, άλλες δύο εκδόσεις. Σε αυτό το άλμπουμ ,ο Pokora συνεργάστηκε με τον Αμερικανό μουσικό παραγωγό Timbaland. Το πρώτο single με τίτλο Dangerous έφτασε στην πρώτη θέση των charts της Γαλλίας.
Το τελευταίο άλμπουμ του με τίτλο “Mise à Jour” κυκλοφόρησε στις 23 Αυγούστου 2010 με πρώτο single το τραγούδι “Juste Une Photo De Toi”.
Δαρδικές γλώσσες

Οι Δαρδικές γλώσσες ή Νταρντού είναι υποομάδα των Ινδοάριων γλωσσών που ομιλούνται στο βόρειο Πακιστάν στην περιοχή του Γκιλγκίτ Μπαλτιστάν, στο Αζάντ Κασμίρ και στο Κάιμπερ Παχτούνκβα, στο Τζαμού και Κασμίρ και στο ανατολικό Αφγανιστάν Η Κασμίρι είναι η σημαντικότερη Δανδρική γλώσσα, με τεκμηριωμένη λόγια παράδοση και επίσημη αναγνώριση ως μία από τις  εθνικές γλώσσες της Ινδίας
Κολλυτός

Ονομασία

Ο δήμος πήρε το όνομά του  από τον μυθικό επώνυμο ήρωα Κολλυτό (ή Κολυττό)  πατέρα του Διόμου, ο οποίος ήταν φίλος του Ηρακλή.

Τοποθεσία του αρχαίου δήμου

Ο δήμος του Κολλυτού, ήταν δήμος του Άστεως. Αν και δεν το πιστοποιούν κατηγορηματικά οι αρχαιολογικές έρευνες, βρισκόταν μέσα από το Θεμιστόκλειο τείχος, νότια του Αρείου Πάγου, στη νοτιοδυτική πλευρά της Ακρόπολης, και νοτιοδυτικά της Αγοράς της αρχαίας Αθήνας και κοντά στον δήμο της Μελίτης με τον οποίο είχε δυσδιάκριτα όρια. Ακριβώς για το λόγο αυτό πιστεύεται ότι ο δήμος του Κολλυτού συνόρευε ή ήταν αρχικά μέρος του δήμου της Μελίτης.
Ήταν στο κέντρο της πόλης, σε πολύ νευραλγικό σημείο. Ο κεντρικός δρόμος είχε μεγάλη εμπορική κίνηση και σ' αυτόν είχαν τα σπίτια τους πολλοί γνωστοί πολίτες. Η «στενωπός του Κολλυτού» ήταν ο δρόμος όπου έμεναν οι εταίρες. 
Ο ερευνητής του 19ου αιώνα Διονύσιος Σουρμελής, πίστευε, ότι ο δήμος κατείχε τη μεσαία θέση μεταξύ Διομείας και Μελίτης, «συμπεριλαμβάνων την ενορίαν Καρύκη, τα περί τας οδούς Σταδίου, και Βουλευαρίου από του βασιλικού τυπογραφείου, της οικίας του Πρόκενς, και τα πέριξ μέχρι των Διομείων Πυλών, συμπεριλαμβανομένων και των Ανακτόρων».

Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή

Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος της Αιγηίδας φυλής, συμμετείχε με 3 βουλευτές στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη (307/306 – 224/223 π.Χ.) και την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.) ο δήμος αντιπροσωπευόταν με 4 βουλευτές στη Βουλή των 600. Κατά την τέταρτη (201/200 π.Χ. – 126/127) και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου.

Οι κάτοικοι του Κολλυτού

Ο δημότης του αρχαίου Κολλυτού  ονομαζόταν Κολλυτεύς.
Στο στενό κεντρικό δρόμο του δήμου υπήρχε πολυσύχναστη αγορά. Ο Κολλυτός ήταν από τους πλουσιότερους δήμους της πόλης της αρχαίας Αθήνας και υπήρχαν αρκετές κατοικίες αριστοκρατών. Ο Greg Anderson υποστηρίζει ότι ο Πεισίστρατος είχε σπίτι εκεί. 
Λόγω της «στενωπού του Κολλυτού» και της εκεί κοσμοπολίτικης και πολυσύχναστης εμπορικής ζωής, σύμφωνα με τον Τερτυλλιανό, εθεωρείτο ότι τα παιδιά που γεννιούνταν στον Κολλυτό, ωρίμαζαν πιο γρήγορα από τα παιδιά άλλων περιοχών και μάθαιναν να μιλάνε ένα μήνα νωρίτερα.
Στο δήμο αυτό γιορτάζονταν τα κατ' αγρούς Διονύσια,  γεγονός το οποία δείχνει ότι πιθανώς ο δήμος ήταν επίσης σημαντικό γεωργικό κέντρο και άρα ίσως υπήρχαν εκεί ελεύθεροι χώροι με αγροκτήματα. Ο πρώτος Αθηναίος πολίτης στον οποίο επιβλήθηκε η ποινή του οστρακισμού ήταν από τον Κολλυτό, ο Ίππαρχος, γιος του Χάρμου και συγγενής του Πεισίστρατου. 
Ο Αισχίνης απήγγειλε στο θέατρο του Διονύσου του δήμου παίζοντας σε τρίτους ρόλους, αλλά αποδοκιμάστηκε και θεωρήθηκε ντροπή για τον κλάδο αυτό. Τελικά εγκατέλειψε το θέατρο και ασχολήθηκε με την πολιτική.
Κανάκι Νάξου

Παραλίες

Στην περιοχή υπάρχουν πολλές μικρές παραλίες σε ορμίσκους. Ξεχωρίζει όμως για το μέγεθος, την άμμο της και το δασάκι με κέδρους, η παραλία της Ψιλής Άμμου.
Αλβέρτος Γ΄ του Βρανδεμβούργου-Ζάλτσβεντελ

Βιογραφία

Ήταν ο τρίτος γιος του Όθωνα Γ΄ μαργράβου του Βρανδεμβούργου και της Βεατρίκης των Πρεμυσλιδών, κόρης του Βεγκεσλάου Α΄ της Βοημίας.
Το 1330 απεβίωσε σε ηλικία 50 ετών και τάφηκε στο αββαείο του Λέχνιν.
Σπαράδοκος

Βίος

Βασίλεψε υποτελής του αδελφού του Σιτάλκη ενώ ο γιος του Σεύθης διαδέχτηκε τον Σιτάλκη στον Θρόνο των Οδρυσών και της Θράκης και διάδοχος αυτού ο άλλος του γιος Μαισάδης, επίσης γιος του ήταν και ο Μήτοκος όπου και αυτός ανέβηκε στον θρόνο των Οδρυσών . Έκοψε αργυρά νομίσματα με την επιγραφή ΣΠΑΡΑΔΟΚΟ ή ΣΠΑ, στην μία όψη είχαν ένα άλογο ή προτομή αλόγου και στην άλλη ένα αετό που έτρωγε ένα φίδι.
Ασβεστάδες Έβρου

Γενικά και ιστορικά στοιχεία

To χωριό Ασβεστάδες βρίσκεται, στο βορειοανατολικό τμήμα του Ν.Έβρου, 110 χλμ από την Αλεξανδρούπολη, σε χαμηλή λοφώδη και δασώδη περιοχή, κοντά στην όχθη του ποταμού Ερυθροπόταμου και μαζί με άλλα 12 χωριά αποκαλούνται χωριά «Μάρηδων». Απέχει 12 χλμ από το Διδυμότειχο. Στις αρχές του 20ού αιώνα στον οικισμό λειτουργούσε ελληνικό γραμματοδιδασκαλείο με 30 μαθητές.

Ονομασία

Το όνομά του προέρχεται από τον ασβέστη, που οι κάτοικοι του μέχρι και τη δεκαετία του 60 παρήγαγαν.
Οτταβιάνο του Κόζιμο των Μεδίκων

Βιογραφικά στοιχεία

Είναι γιος του Κόζιμο (1929-1981), απογόνου των πριγκίπων του Οταϊάνο, πλάγιου κλάδου των Μεδίκων. Είναι 14ος απόγονος του Μπερναντέτο των Μεδίκων. Ο Μπερναντέτο ήταν γιος του Οτταβιάνο κυρίου του Οταϊάνο και της Φραντσέσκας Σαλβιάτι, εγγονής του Λαυρέντιου Α΄ του μεγαλοπρεπούς. Επίσης ο Μπερναντέτο ήταν αδελφός του πάπα Λέοντα ΙΑ΄.
Ο Οτταβιάνο είναι ευγενής της Ιταλίας· είναι πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Μεδίκων και ένας από τους ιδρυτές του ιδρύματος για τη Σωτηρία της Φλωρεντίας, μίας πρωτοβουλίας για τη διατήρηση της πολιτιστικής κληρονομιάς της πόλης.
Είναι ο συγγραφέας του έργου Ιστορία της δυναστείας μου, που εκδόθηκε στην Πολιστάμπα το 2001.
Φορλί-Τσεζένα (επαρχία)

Ιστορία

Το σημερινό όνομα της επαρχίας υπάρχει από το 1992, οπότε και αποκόπηκε η περιοχή της σημερινής επαρχίας του Ρίμινι από της επαρχία της Φορλί. Προηγουμένως, λεγόταν απλά Επαρχία του Φορλί. Διοικητικά χωρίζεται σε δύο ζώνες που καθεμία αποτελείται από 15 δήμους, τη ζώνη του Φορλί (182.309 κάτ.) και τη ζώνη της Τσεζένα (197.370 κάτ.).

Γεωγραφία

Το έδαφος της επαρχίας είναι κατά 32,8% πεδινό, 44,5% ημιορεινό και 22,7% ορεινό.
Νακσιντίλ Σουλτάνα

Βιογραφία

Υπάρχει ένας θρύλος ότι ήταν το ίδιο πρόσωπο με την Εϊμί Ντου Βουκ Ντε Ριβερί, εξαδέλφη της αυτοκράτειρας Ιωσηφίνας, που χάθηκε στη θάλασσα σε ηλικία έντεκα ετών. Σύμφωνα με τον μύθο, η Εϊμί αιχμαλωτίστηκε από πειρατές της Μπαρμπαριάς (Αλγερίας) και πωλήθηκε ως παλλακίδα στο χαρέμι​​, αν και δεν υπάρχουν στοιχεία γι' αυτό. 
Νακσιντίλ σημαίνει "Κεντημένη στην καρδιά". Στις 20 Ιουλίου 1785, σε ηλικία 17 ετών, γέννησε τον μελλοντικό σουλτάνο Μαχμούτ Β΄. Ακολούθησαν οι γεννήσεις του Ηγεμόνα Μουράτ και της Σαλιχά Σουλτάν.
Η Νακσιντίλ Σουλτάν πέθανε στις 22 Αυγούστου 1817 σε ηλικία 48 ετών. Ο τόπος ταφής της βρίσκεται στο Φατίχ Τζαμί.

Διαφωνίες γύρω από την ταυτότητα

Η ιστορία της Εϊμί είναι δύσκολο να εντοπιστεί, ιδιαίτερα μετά που φέρεται να έγινε μέλος του βασιλικού χαρεμιού​​. Σύμφωνα με τα οθωμανικά χρονικά, η μητέρα του Μαχμούτ Β΄ ήταν γνωστή με την τουρκική ονομασία Νακσιντίλ και πέθανε στις 22 Αυγούστου 1817. 
Σε όλες οι γυναίκες του σουλτάνου δινόταν τουρκικά ονόματα κατά την είσοδό τους χαρέμι​​. Όποια και αν είναι η περίπτωση, η γυναίκα που ήταν Βαλιντέ Σουλτάν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ήταν δυτική και είχε γαλλικές επιρροές. 
Λέγεται ότι έδωσε στον Σουλτάνο μαθήματα Γαλλικών, έστειλε πρεσβεία στο Παρίσι και έκανε μεταρρυθμίσεις στο χαρέμι, δίνοντας το δικαίωμα στις γυναίκες να πηγαίνουν για πικ-νικ. Επίσης δεν ήταν, όπως συχνά αναφέρεται, η 13η σύζυγος του Αμπντούλ Χαμίτ Α΄ και καταγράφεται ως η μητέρα του Μαχμούτ Β΄.
Ο Ιμπραήμ Παζάν γράφει ότι στην πραγματικότητα ήταν γεωργιανή και γεννήθηκε στον Καύκασο. Ανατράφηκε στο οθωμανικό παλάτι και της δόθηκε μία καλή τουρκική Ισλαμική εκπαίδευση.

Ο μύθος

Η Εϊμί έγινε η σύζυγος του Σουλτάνου και πήρε το όνομα Νακσιντίλ. Εισήγαγε γαλλικές ιδέες στους οθωμανούς. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αμπντούλ Χαμίτ Α΄, η Νακσιντίλ Σουλτάν του δίδαξε γαλλικά, και για πρώτη φορά, ένας μόνιμος πρεσβευτής στάλθηκε από την Κωνσταντινούπολη στο Παρίσι. Η Νακσιντίλ Σουλτάν γέννησε ένα γιο που ονομαζόταν Μαχμούτ, ο οποίος έγινε σουλτάνος ​​μετά τον θάνατο του πατέρα του.
Οι δολοφόνοι, που επιδοτούνται από τον Ulema, προσπάθησαν να σκοτώσουν τον Μαχμούτ, αλλά η Νακσιντίλ Σουλτάν έσωσε το γιο της με την απόκρυψή του μέσα σε ένα κλίβανο. Έτσι, ο Μαχμούτ έγινε ο επόμενος Σουλτάνος, πραγματοποιώντας σημαντικές μεταρρυθμίσεις στην αυτοκρατορία, που ως επί το πλείστον οφειλόταν στην επιρροή της μητέρας του.
Παρά το γεγονός ότι η Νακσιντίλ Σουλτάν δέχτηκε το Ισλάμ ως μέρος της εθιμοτυπίας του χαρεμιού, παρέμεινε Ρωμαιοκαθολική στην καρδιά της. Η τελευταία επιθυμία της ήταν να εκτελέσει την τελευταία της μετάληψη από έναν ιερέα.
1658 Ίννες

Φυσικά χαρακτηριστικά

O φασματικός τύπος του Ίννες είναι AS (κατά Tholen), ενώ το άλβεδό του είναι άγνωστο.
Προκριματικά Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014 (ΟΥΕΦΑ)

Τα Ευρωπαϊκά Προκριματικά Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014 ήταν προκριματική φάση, στην οποία συμμετείχαν 53 ομάδες της UEFA με σκοπό την πρόκριση στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2014 που διεξήχθει στη Βραζιλία. Στην τελική φάση πέρασαν 13 ομάδες, οι πρώτες ομάδες των 9 ομίλων, καθώς και 4 δεύτερες ομάδες (μετά τη διεξαγωγή των αγώνων μπαράζ). Η ΟΥΕΦΑ "παρακάλεσε" τη FIFA να μην τοποθετήσει στον ίδιο όμιλο τη Ρωσία και τη Γεωργία, καθώς επίσης και το Αζερμπαϊτζάν με την Αρμενία.

Δεύτερος γύρος

Στο δεύτερο γύρο συμμετείχαν οι οκτώ καλύτερες από τις εννέα ομάδες, οι οποίες κατέλαβαν τη δεύτερη θέση στον όμιλό τους, μετά από την κατάταξη τους, με βάση τη βαθμολογία τους. Σε περίπτωση ισοβαθμίας λήφθηκε υπ' όψιν η διαφορά τερμάτων και εν συνεχεία η καλύτερη επίθεση. Από τις εννέα ομάδες που τερμάτισαν στη δεύτερη θέση στον όμιλό τους αποκλείστηκε από τα μπαράζ ως χειρότερη η ομάδα της Δανίας. Οι αγώνες μπαράζ διεξήχθησαν στις 15 και στις 19 Νοεμβρίου 2013.
Αγρόκτημα Σοναδόρ, Λόνγκο Μάι Κόστα Ρίκα

Το Finca Sonador σχέδιο ξεκίνησε το 1979 με σκοπό να παρέχει σπίτια στους πρόσφυγες της Νικαράγουας. Ακολούθηκαν το 1982 κάτοικοι του Σαλβαδόρ. Τώρα ζουν περίπου 500 κάτοικοι από το Σαλβαδόρ, τη Νικαράγουα και κοσταρικανοί στο χωριό Longo Mai στην Κόστα Ρίκα. Το χωριό αποτελείται από ένα σχολείο, δύο παντοπωλεία και δύο εκκλησίες, είναι μια ουσιαστικη κοινότητα που έχει εξελιχθεί σε σημείο ενδιαφέροντος για πολλούς επισκέπτες. Βιολόγοι ερευνούν το τροπικό δάσος, αρχαιολόγοι μελετούν βραχογραφίες και άλλα στοιχεία από τους πρώτους κατοίκους και άλλοι ασχολούνται με την εκμάθηση και διδασκαλία της καλλιέργειας της γης ή απλώς να μάθουν πώς να ψήνουν μια τορτίγια. Το "Finca Sonador" είναι ένα πολυεθνικό πείραμα που έχει αποδειχθεί επιτυχής για σχεδόν τρεις δεκαετίες.