google/wiki40b huggingface dataset:
Ροδανός

Ρους

Ο Ροδανός σχηματίζεται ως εκροή του παγετώνα του Ροδανού, στο ανατολικό άκρου του Καντονιού Βαλέ, στην Ελβετία, σε υψόμετρο περίπου 2.150 μέτρων, στο ορεινό όγκο του Αγίου Γοτθάρου στις κεντρικές Άλπεις. Ο παγετώνας υποχωρεί γρήγορα και το 2007 σταματούσε σε υψόμετρο 2.250 μέτρων περίπου. Κοντά στο Ροδανό πηγάζει και ο Ρήνος. Από το παγετώνα, ο Ροδανός κατευθύνεται προς τα νοτιοδυτικά και περνάει κοντά από το Γκλετς και κατέρχεται προς ΝΔ σε μια διαμήκη κοιλάδα μήκους 120 χλμ. ανάμεσα στις Πένινες και τις Βερναίες Άλπεις. Αρχικά δέχεται τα νερά πολλών παραποτάμων και χειμμάρων, ανάμεσα στους οποίους και Μάσσα, ο οποίος πηγάζει από τον παγετώνα Άλετς, ένας από τους μεγαλύτερους της Ευρώπης, καθώς διασχίζει το καντόνι Βαλέ. Περίπου 35 χιλιόμετρα μετά τις πηγές του, περνάει από το Μπριγκ. Μετά το Μπριγκ, η κοιλάδα πέρνει το όνομα του ποταμού και ονομάζεται κοιλάδα του Ροδανού. Η κοιλάδα για τα πρώτα 30 χιλιόμετρα κατευθύνεται δυτικά και μετά το Λόικ (Leuk) προς τα νοτιοδυτικά μέχρι το Μαρτινί (Martigny). Εν τω μεταξύ έχει περάσει από τον Σιόν. Στο Μαρτινί, ο Ροδανός δέχεται νερά από τον αριστερό παραπόταμο Ντρανς και κατευθύνεται προς τα βόρεια. Στη συνέχεια, ο Ροδανός, αφού περάσει το Σαιν Μωρίς, αποτελεί το όριο ανάμεσα στα Καντόνια Βαλέ και Βο. Τελικά, εκβάλει στην λίμνη της Γενεύης σε ένα εκτεταμμένο δέλτα. Εξέρχεται από τη λίμνη κοντά στη Γενεύη και μερικά χιλιόμετρα μετά, εξέρχεται από την Ελβετία, αφού έχει διανύσει σε αυτή 290 χιλιόμετρα.
Εξακολουθώντας να κινείται προς τα ΝΔ, ο Ροδανός μπαίνει στη Γαλλία. Συνεχίζοντας προς τα ΝΔ, περνώντας νότια της οροσειράς Ιούρας, ο Ροδανός φτάνει στη Λυών, τη μεγαλύτερη πόλη στην πορεία του. Εκεί, ο Ροδανός δέχεται τα νερά του μεγαλύτερου παραποτάμου του, του Σων, ο οποίος έχει μήκος 480 χιλιόμετρα και συνδέεται με κανάλια με τον Λίγηρα, τον Ιόν, τον Μάρνη και τον Μοζέλα. Από την Λυών και μετά, ο Ροδανός ρέει νότια, ακολουθώντας την κατεύθυνση που είχε ο Σων, ανάμεσα στο Μασίφ Σεντράλ και στις Άλπεις. Σε αυτή τη περιοχή, δέχεται τα νερά των παραποτάμων Ιζέρ, Ντρομ και Έιγκ από αριστερά και Αρντές, Σεζ και Γκαρντ από δεξιά. Στην Αβινιόν δέχεται τα νερά του Ντυράνς, ο οποίος έχει μήκος 380 χιλιόμετρα. Στο ύψος της Αρλ, κοντά στις εκβολές του, διχάζεται σε δύο κλάδους, γνωστούς ως Μεγάλος Ροδανός (Γαλλικά: Grand Rhône) και Μικρός Ροδανός (Petit Rhône). Το δέλτα που σχηματίζεται αποτελεί την περιοχή Καμάργκ. Όταν η Μεσόγειος αποκόπηκε από τον Ατλαντικό πριν περίπου 5,5 εκατομμύρια χρόνια και μεγάλο μέρος της εξατμίστηκε, ο Μεγάλος και ο Μικρός Ροδανός σχημάτισαν εντυπωσιακά φαράγγια με βάθος περίπου 800 μέτρων και μήκος εκατοντάδων χιλιόμετρων.
Η μακρύτερη ποτάμια οδός του συστήματος δεν είναι αυτή του Ροδανού, αλλά του Ντουμπ, ο οποίος είναι παραπόταμος του Σων, με συνολικό μήκος 950 χιλιόμετρα (453 χιλιόμετρα από τις πηγές μέχρι τον Σων, 167 από το Βερνίν-σουρ-λε-Ντουμπς μέχρι τη Λυών και 330 χιλιόμετρα μετά μέχρι την Μεσόγειο).
Άγιος Γεώργιος Καρσλίδης

Υμνολογία

Ἀπολυτίκιον
Ήχος πλ. α'. Τον συνάναρχον Λόγον.
Αναλήψεως μάνδρας σεπτόν δομήτορα, χαροποιού πένθους μύστην, καρδιακής προσευχής, ταπεινώσεως και νήψεως το έσοπτρον, ύμνοις, Γεώργιον, πιστοί, ώσπερ ομολογητών, τιμήσωμεν νέον εύχος, βοώντες, φρούρει θεόθεν, σημειοφόρε, τους ικέτας σου.
Ἕτερον Ἀπολυτίκιον
Ήχος δ'. Ταχύ προκατάλαβε.
Εκ Πόντου ανέτειλας, ώσπερ αστήρ φαεινός, την Δράμαν εφώτισας, ταις διδαχαίς σου σοφέ, τη ισαγγέλω πολιτεία σου. Όθεν τοις προσιούσι, τη αγία Μονή σου, νέμεις ειρήνην, και παντοίας ιάσεις’ ως έχων παρρησίαν προς Χριστόν, Γεώργιε, πατήρ ημών Όσιε.
Κοντάκιον
Τον ζηλωτήν Ηλίαν.
Αργυρουπόλεως ένθεον βλάστημα, και Γεωργίας σεπτόν ενδιαίτημα, ο εν τη Δράμα ασκήσας ως άσαρκος, και αγιάσας μονήν Αναλήψεως, ημών ίσθι φύλαξ, Γεώργιε.
Εθνική Νότιας Αφρικής (ποδόσφαιρο ανδρών)

Ιστορία

Επέστρεψε στο διεθνές ποδόσφαιρο το 1992, μετά από πολλά χρόνια αποκλεισμού από τη FIFA λόγω του συστήματος Απαρτχάιντ. Το 2010 η Νότια Αφρική έγινε η πρώτη αφρικανή χώρα που φιλοξένησε το Παγκόσμιο Κύπελλο τον Ιούνιο και Ιούλιο 2010. Παρόλο που κέρδισε την Γαλλία με 2–1 στο τελευταίο παιχνίδι των ομίλων, δεν κατάφερε να προκριθεί στην επόμενη φάση. Ωστόσο, είχε την καλύτερη επίδοση αφρικανικής χώρας, πίσω από τις Γκάνα και Ακτή Ελεφαντοστού. Μεγαλύτερη επιτυχία της ομάδας είναι η κατάκτηση του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής το 1996.

Γήπεδο

Έδρα της ομάδας είναι το FNB Stadium στο Γιοχάνεσμπουργκ.

Στατιστικά

Την πρώτη θέση όλων των εποχών σε συμμετοχές κατέχει ο Άαρον Μοκοένα, με 107 εμφανίσεις. Πρώτος σκόρερ όλων των εποχών είναι ο Μπένι ΜακΚάρθι, με 32 γκολ.
Εθνόσημο της Γουιάνας

Το εθνόσημο της Γουιάνας εγκρίθηκε από το Κοινοβούλιο της χώρας στις 25 Φεβρουαρίου 1966, μετά την εισαγωγή του από τη Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ στις 21 Ιανουαρίου εκείνης της χρονιάς. Περιλαμβάνει έναν θυρεό με το κεφαλομάντιλο ενός Αμερικανού ινδικής καταγωγής, που συμβολίζει τους αυτόχθονες κατοίκους της χώρας. Στις άκρες του έχει δύο διαμάντια, σύμβολα της βιομηχανίας μεταλλευμάτων και μια περικεφαλαία (μοναρχικά εμβλήματα). Το θυρεό κρατούν δύο ιαγουάροι, οι οποίοι επίσης βαστούν ένα τσεκούρι, ένα ζαχαροκάλαμο και ένα στάχυ από ρύζι (σύμβολα της βιομηχανίας ρυζιού και ζάχαρης), ένα θυρεό φιλοτεχνημένο με τον κρίνο Victoria regia, το εθνικό λουλούδι της Γουιάνας, τρεις μπλε κυματιστές γραμμές, που συμβολίζουν τα τρία κύρια ποτάμια της χώρας και το φασιανό Canje, το εθνικό πτηνό της Γουιάνας. Κάτω από το εθνόσημο ξετυλίγεται ένα πανό, που γράφει το εθνικό ρητό της χώρας στα αγγλικά: ONE PEOPLE, ONE NATION, ONE DESTINY (Ένας λαός, ένα κράτος, ένα πεπρωμένο).
Γεώργιος Λ. Κρεστενίτης

Βιογραφικά στοιχεία

Ήταν γιος του Λυκούργου Κρεστενίτη. Εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής Ηλείας το 1879 και επανεκλέχτηκε το 1885, 1892, 1895, 1902 και 1905. Το 1912 εκλέχτηκε βουλευτής Αχαΐας και Ηλείας. Στις εκλογές του 1902 είχε καταγγείλει νοθεία εναντίον του από τον Νομάρχη Ηλείας Προβελέγγιο και τον μοίραχο Μιχαλοπετράκο, ότι απέκρυπταν τα πρακτικά των εκλογών με σκοπό να ξαναγίνουν και να χάσει την εκλογή του.
Αντρέα Μαντένια

Βιογραφία

Ο Μαντένια μαθήτευσε κοντά στον Σκουαρτσόνε στην Πάδοβα, από τον οποίο μυήθηκε στη ρωμαϊκή αρχαιολογία και ιστορία. Η παραμονή του Ντονατέλλο στην Πάδοβα μεταξύ του 1446 και του 1453 ήταν αποφασιστικής σημασίας για τον Μαντένια, ο οποίος δέχθηκε την επίδρασή του και την αφομοίωσε δημιουργικά.
Στις περίφημες τοιχογραφίες του που εξιστορούσαν τη ζωή του Αγίου Ιακώβου, στον ναό Ερεμιτάνι της Πάδοβας, οι οποίες καταστράφηκαν στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (το 1944), ο Μαντένια ανέπτυξε σκληρό και σταθερό ύφος με απαράμιλλη δύναμη. Το 1457 ζωγράφισε μεγάλο θωράκιο για τον ναό του Αγίου Ζήνωνα στη Βερόνα («Η Παρθένος στον θρόνο»). Αργότερα δημιούργησε μία σειρά από θαυμάσιες τοιχογραφίες στο δουκικό ανάκτορο της Μάντοβας.

Χαρακτηριστικά του έργου του

Τα χρώματα του Μαντένια είναι ψυχρά και προς το τέλος της σταδιοδρομίας του προτιμούσε τη μονοχρωμία, όπως στον «Θρίαμβο του Καίσαρα». Το αυστηρό ζωγραφικό του ύφος διαδόθηκε σε ολόκληρη την Ιταλία, κυρίως με τη χαρακτική, και είχε πανεθνική απήχηση.
Σκέδαση

Ονομασία

Η λέξη ετυμολογικά προέρχεται από το αρχαίο ρήμα "σκεδάννυμι" ή "σκεδώ" ή "σκεδανύω" που σημαίνει διασκορπίζω.

Περιγραφή φαινομένου

Οι ηλιακές ακτίνες, για παράδειγμα, όταν φτάσουν στην ατμόσφαιρα της Γης πέφτουν πάνω στα σωματίδια της σκόνης ή τα σταγονίδια νερού που αιωρούνται τα οποία και τις διασκορπίζουν με πολλές ανακλάσεις που δημιουργούν. Τέτοια φυσικά φαινόμενα σκέδασης είναι το λυκαυγές, το λυκόφως, που παρατηρούνται προ της ανατολής και μετά τη δύση του Ήλιου αντίστοιχα, η ελαφριά ομίχλη που παρατηρείται περισσότερο το μεσημέρι μέσα στο Κατακαλόκαιρο, καθώς και ο χρωματισμός του ουρανού σε γαλάζιο όταν ο καιρός είναι αίθριος. Το τελευταίο συμβαίνει επειδή τα διάφορα μήκη κύματος του ηλιακού φωτός (δηλαδή τα διάφορα χρώματα που συνθέτουν αυτό) "σκεδάζονται" σε διαφορετικό βαθμό στη γήινη ατμόσφαιρα με κυρίαρχη θέση αυτή του μπλε. Το χαρακτηριστικό γαλάζιο χρώμα του ουρανού, θα ήταν μαύρο χωρίς την υπάρχουσα ατμόσφαιρα της Γης. Εξαιτίας του γεγονότος αυτού, οι αστροναύτες έξω από τη γήινη ατμόσφαιρα, βλέπουν μαύρο τον ουρανό όχι μόνο τη νύχτα αλλά και τη μέρα.

Πείραμα

Μια πειραματική απόδειξη του φαινομένου σκέδασης είναι με ένα φακό να φωτίσουμε ένα ποτήρι νερό στο οποίο έχει προστεθεί λίγη σκόνη γάλακτος. Τα σωματίδια του γάλακτος αιωρούμενα σκεδάζουν εντονότερα τις μπλε ακτίνες δίνοντας στο ποτήρι χαρακτηριστική απόχρωση.
Κολουμπίτης

Εμφάνιση, παραγενέσεις

Ο κολουμπίτης εμφανίζεται ως συνοδό ορυκτό σε γρανιτικούς πηγματίτες και σε αλλούβιες αποθέσεις προερχόμενες από αυτούς. Σχηματίζει δύο παραμικτικές σειρές, η μία με υποκατάσταση του σιδήρου από μαγγάνιο και κασσίτερο η άλλη με τον τανταλίτη, στον οποίο το νιόβιο υποκαθίσταται από ταντάλιο. Αποτελεί το κυριότερο μετάλλευμα νιοβίου.
Σχετίζεται με αλβίτη, σποδουμένη, κασσιτερίτη, μικροκλινή, λεπιδόλιθο, απατίτη, βήρυλλο, τουρμαλίνες και αμβλυγωνίτη.
Σημαντικές εμφανίσεις του αναφέρονται στις ΗΠΑ (Πολιτείες Μέιν, Καλιφόρνια, Κολοράντο και Βιρτζίνια), στο Οντάριο (Καναδάς), τη Μαδαγασκάρη, τη Βραζιλία, την Αργεντινή, τη Ρωσία και τη Φινλανδία. Απαντάται, επίσης, σε αρκετές άλλες χώρες.
Δεν απαντάται στην Ελλάδα.
1473 Ούνας

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Ούνας εκτιμάται σε 17,58 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό του είναι 0,1089.
Power of the Night

Τραγούδια

1. Power of the Night (J.Oliva, C.Oliva) - 5:13

2. Unusual (J.Oliva, C.Oliva, Collins) - 4:27

3. Warriors (J.Oliva, C.Oliva, Collins) - 4:03

4. Necrophilia (J.Oliva, C.Oliva, Collins) - 3:36

5. Washed Out (J.Oliva, C.Oliva) - 2:13

6. Hard for Love (J.Oliva, C.Oliva, Collins) - 3:59

7. Fountain of Youth (J.Oliva, C.Oliva, Collins, Wacholz) - 4:31

8. Skull Session (J.Oliva, C.Oliva) - 3:21

9. Stuck on You (J.Oliva, C.Oliva, Collins) - 3:10

10. In the Dream (J.Oliva, C.Oliva) - 4:15
Δηιόκης

Προοίμιο

Οι Ασσύριοι ήταν κύριοι της Άνω Ασίας για μια περίοδο 520 χρόνων, όταν οι Μήδοι πρώτοι πήραν τα όπλα και έγιναν ελεύθερος λαός. Το παράδειγμα τους το ακολούθησαν και άλλα έθνη, ώσπου σιγά σιγά όλοι οι λαοί αυτού του μέρους της ηπείρου κέρδισαν την ανεξαρτησία τους.

Άνοδος στην εξουσία

Τα χρόνια μετά την ανεξαρτησία τους οι Μήδοι δεν είχαν οργανωμένη κυβέρνηση και ζούσαν σε μικρούς οικισμούς. Ο Δηιόκης ήταν ένας εξαιρετικά ικανός άνθρωπος που διψούσε για εξουσία. Είχε διακριθεί ιδιαίτερα στην απονομή δικαιοσύνης και στο χωριό του όλοι πήγαιναν σ’ αυτόν να κρίνει τις διαφορές τους. Φιλοδοξώντας να πάρει όλες τις εξουσίες στα χέρια του έκανε το καθήκον του όσο καλύτερα μπορούσε για να κερδίσει την εύνοια των συμπολιτών του. Έτσι, η φήμη της αμεροληψίας και της ακεραιότητας του διαδόθηκε και στα άλλα χωριά και συνεπώς όλοι άρχισαν να τον συμβουλεύονται για να αντικαταστήσουν τα διεφθαρμένα νομικά τους συστήματα. Στο τέλος, όλοι απευθύνονταν σ’ αυτόν.
Ο Δηιόκης όταν πια είχε αποκτήσει μεγάλο αριθμό πελατών ανακοίνωσε ότι θα σταματήσει να κρίνει τις διαφορές των άλλων γιατί ήταν αντίθετο απ’ το συμφέρον του να ασχολείται σε όλη του τη ζωή με τα προβλήματα των άλλων και να παραμελεί της δικές του υποθέσεις. Έτσι οι Μήδοι και εξαιτίας αυτής του της απόφασης, αλλά και επειδή οι ληστείες είχαν αυξηθεί και η περιφρόνηση των νόμων ήταν μεγάλη έκαναν γενική συνέλευση όπου ο Δηιόκης κηρύχθηκε βασιλιάς των Μήδων, προκειμένου να οργανωθεί καλύτερα η κοινωνία τους και αντιμετωπιστεί το υφιστάμενο χάος.

Επίλογος

Όταν κατοχύρωσε την εξουσία του συνέχισε την αυστηρή απονομή της δικαιοσύνης, όπου όλες οι καταγγελίες του στέλνονταν γραπτώς. Το επίτευγμα του Δηιόκη ήταν ότι κατάφερε να ενώσει όλο το έθνος των Μήδων. Ο Δηιόκης πέθανε μετά από βασιλεία πενήντα τριών χρόνων. Τον διαδέχτηκε ο γιος του, Φραόρτης.
Δολιανά Ιωαννίνων

Ιστορία

Ο πρώτος πυρήνας εγκαταστάθηκε εδώ πριν το 1480 μ.Χ. Τα Δολιανά ανήκαν στα προνομιούχα χωριά του Ζαγορίου, αναπτύχθηκαν γρήγορα και απέκτησαν την φήμη του πλούσιου χωριού. Ο Αλή πασάς το 1792 το απέσπασε από το Ζαγόρι και το έκανε τσιφλίκι του, υποχρεώνοντας έτσι τους κατοίκους του να γίνουν από ιδιοκτήτες, γεωργοί στην δούλεψη των Τούρκων. Αυτό το γεγονός δεν αποθάρρυνε τους Δολιανίτες να αναπτύξουν αξιοζήλευτες πρωτοβουλίες. Τότε ιδρύονται τα πρώτα σχολεία, πολλοί ξενιτεύονται για σπουδές στην Ιταλία ή για αναζήτηση μιας καλύτερης τύχης στην Μολδοβλαχία. Ως κοινότητα αναγνωρίστηκε το 1919 με Βασιλικό Διάταγμα.

Αξιοθέατα

Στην είσοδο του χωριού υπάρχει ένα από τα πιο παλιά μνημεία βυζαντινής εποχής. Είναι ο Άγιος Δημήτριος παλιό Μετόχι, που χτίστηκε σύμφωνα με εντοιχισμένη επιγραφή το 1127 μ.Χ. Ανάμεσα στα σχολεία, Δημοτικό και Γυμνάσιο - Λύκειο, δεσπόζει η προτομή του μεγάλου δασκάλου του Γένους Γεωργίου Γενναδίου. Δίπλα του στέκει ακόμη το "πουρνάρι του πάτερ-Κοσμά" με μαρμάρινη επιγραφή "εδώ μίλησε ο άγιος Κοσμάς το 1776".
Στην πλατεία υπάρχει η κεντρική εκκλησία αφιερωμένη στη Γέννηση της Θεοτόκου, η οποία χτίστηκε μετά από υπόδειξη του πατρός Κοσμά, στα 1790 και με χρηματική βοήθεια του Αλή Πασά των Ιωαννίνων. Η πέτρινη εκκλησία με το ξυλόγλυπτο τέμπλο και την καθολική του εσωτερική αγιογράφησή προκαλεί δέος και θαυμασμό στον επισκέπτη. Εντός του οικισμού υπάρχουν πολλά διώροφα και τριώροφα καλοδιατηρημένα αρχοντικά που μαρτυρούν μια πλούσια και αποδοτική γεωργία, κτηνοτροφία και αμπελοκαλλιέργεια. Στη θέση "Λυκοσκούφι" είναι ορατά τα υπέροχο τοπία της Τύμφης. Το μοναστήρι του Αγίου Ιακώβου χτίστηκε τον 12ο αιώνα και πήρε το όνομα του από τον πρώτο ηγούμενο της μονής. Είναι αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου και υπήρξε το πρώτο κέντρο αγιογραφίας στην περιοχή, όπου μαθήτευσαν πολλοί Δολιανίτες και όχι μόνο αγιογράφοι.
Πανεπιστήμιο της Περούτζια

Ιστορία

Το Πανεπιστήμιο της Περούτζια, ένα από τα «ελεύθερα» πανεπιστήμια της Ιταλίας, ιδρύθηκε ως studium generale στις 8 Σεπτεμβρίου 1308 με τη βούλλα «Super specula» του Πάπα Κλήμεντος Ε΄. Στη θέση του προϋπήρχε μία σχολή τεχνών από το 1200 περίπου, στην οποία διδάσκονταν η ιατρική και το δίκαιο, με ισχυρή δέσμευση στηρίξεώς της εκπεφρασμένη σε επίσημα έγγραφα του δημοτικού συμβουλίου της Περούτζια. Πριν το 1300 υπήρχαν επίσης μερικά universitates scholiarum. Ο περιώνυμος δικαστής Ιάκωβος του Μπελβίζο (Jacobus de Belviso) δίδαξε εκεί από το 1316 ως το 1321. Με βούλλα της 1ης Αυγούστου 1318 ο Πάπας Ιωάννης ΚΒ΄ παρεχώρησε το προνόμιο της απονομής τίτλων σπουδών αστικού και κανονικού δικαίου, και στις 18 Φεβρουαρίου 1321 το σχετικό προνόμιο για σπουδές ιατρικής και τεχνών.
Στις 19 Μαΐου 1355 ο Αυτοκράτορας Κάρολος Δ΄ εξέδωσε διάταγμα που επιβεβαίωνε την παπική ίδρυση του Πανεπιστημίου και το ύψωνε στον βαθμό του «αυτοκρατορικού πανεπιστημίου. Αυτή η ασυνήθιστη επίδειξη εύνοιας έγινε για να βοηθηθεί η Περούτζια μετά την τρομερή επιδημία πανούκλας των ετών 1348-1349. Το 1362 ιδρύθηκε το Collegium Gregorianum (αργότερα μετονομασθέν σε Sapienza vecchia) από τον Καρδινάλιο Νικολό Καπότσι για τη στέγαση 40 σπουδαστών. Ο Πάπας Γρηγόριος ΙΑ΄, με επιστολή του της 11ης Οκτωβρίου 1371 έδωσε τα προνόμια studium generale στη νέα σχολή της Θεολογίας. Αυτή η σχολή καταργήθηκε, συγχωνευόμενη με το Πανεπιστήμιο της Περούτζια το 1811.
Το 1426 ιδρύθηκε το κολέγιο Sapienza nuova από τον Βενέδικτο (Benedetto) Γκουινταλόττι, επίσκοπο του Ρεκανάτι με την έγκριση του Πάπα Μαρτίνου Ε΄, με το αρχικό όνομα Collegio di S. Girolamo. Επρόκειτο για έναν δωρεάν ξενώνα για άπορους ξένους που ήθελαν να σπουδάσουν νομικά ή ιατρική. Τον έκλεισαν οι Γάλλοι το 1798 και ξανάνοιξε το 1807 από τον Πάπα Πίο Ζ΄ ως Collegio Pio. Με το καταστατικό της 27ης Αυγούστου 1824 ο Πάπας Λέων ΙΒ΄ κατέστησε αυτό το κολέγιο το βασικό κολέγιο του Πανεπιστημίου της Περούτζια.
Με την ενοποίηση της Ιταλίας το 1860, το Πανεπιστήμιο της Περούτζια υπάχθηκε στη δικαιοδοσία του πρύτανη και του δημοτικού συμβουλίου της πόλης, που εξέδιδε διατάγματα υποκείμενα στην έγκριση της κυβερνήσεως. Από το 1944 μέχρι σήμερα, το Πανεπιστήμιο έχει δημιουργήσει μια εξέχουσα φήμη ως ένα από τα καλύτερα της Ιταλίας.
Από τη ναπολεόντειο εποχή το Πανεπιστήμιο στεγάζεται στο παλαιό μοναστήρι του τάγματος των Ολιβετανών στο Μόντε Μορτσίνο. Το καταστατικό του έχει βασισθεί σε αυτό του Πανεπιστημίου της Μπολόνια. Ο αριθμός των φοιτητών το έτος 1339 ήταν 142, το έτος 1881 ήταν 79 και το έτος 1911 ήταν 350, ενώ σήμερα είναι περισσότεροι από 21 χιλιάδες.
Έλκος

Έλκος Δωδεκαδακτύλου

Αφορά κατά πλειοψηφία άρρενες νεαρής ηλικίας. Πρόκειται για μια διάβρωση του βλεννογόνου του στομάχου που ανάλογα με το βάθος της καθορίζει και τη σοβαρότητα της πάθησης. Παρουσιάζει συχνά υποτροπές, ακόμα και μετά από πλήρη επούλωση.

Εντόπιση

Εντοπίζεται συνήθως στην πρώτη μοίρα του δωδεκαδακτύλου λόγω της έντονης δράσης του γαστρικού οξέος στην περιοχή αυτή.

Συμπτώματα

Το χαρακτηριστικό σύμπτωμα είναι ο πόνος που εντοπίζεται στη μεσότητα του άνω μέρους της κοιλιακής χώρας (ιδίως επιγάστριο) και εμφανίζεται χαρακτηριστικά πριν από τα γεύματα, ενώ υφίεται με τη λήψη τροφής. Το άγχος, η νηστεία, η λήψη φαρμάκων και οι λοιμώξεις μπορεί να δράσουν ως εκλυτικοί παράγοντες.

Θεραπεία

Η θεραπεία μπορεί να είναι συντηρητική ή χειρουργική. Η συντηρητική θεραπεία είναι αυτή που προτιμάται, ενώ η χειρουργική τα τελευταία χρόνια έχει περιοριστεί. Η συντηρητική θεραπεία συνίσταται στον περιορισμό των περιβαλλοντικών και εκλυτικών παραγόντων και τη χορήγηση φαρμάκων που μειώνουν την έκκριση HCl από το στόμαχο και αντιόξινων. Αν έχει ανιχνευτεί ως αιτία το H.Pylori, χορηγούνται κατάλληλα αντιβιoτικά με στόχο την εκρίζωση του εν λόγω βακτηρίου.

Εντόπιση

Εντοπίζεται συνήθως στο έλασσον τόξο του στομάχου, λόγω της χειρότερης αιμάτωσης της περιοχής αυτής.

Παθογένεια

Το H.Pylori φαίνεται να παίζει πρωτεύοντα ρόλο στην εμφάνιση του γαστρικού έλκους. Άλλοι παράγοντες μπορεί να είναι η λήψη φαρμάκων (μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη), η παλινδρόμηση δωδεκαδακτυλικού περιεχομένου, η ατροφική γαστρίτιδα κ.α.
Ειδική περίπτωση αποτελούν τα έλκη μετά από εγκαύματα (έλκη του Curling) και μετά από νευροχειρουργικές επεμβάσεις (έλκη Cushing)

Συμπτώματα

Ο πόνος κι εδώ αποτελεί το κυρίως σύμπτωμα, σε αντίθεση όμως με το δωδεκαδακτυλικό έλκος εμφανίζεται μετά τα γεύματα και ανάλογα με την εντόπισή του από αμέσως μετά μέχρι μετά από 2 ώρες.
Τζον Αλοΐζι

Τα πρώτα ποδοσφαιρικά βήματα

Ο Αλοΐζι γεννήθηκε στην Αδελαΐδα στις 5 Φεβρουαρίου του 1976 και είναι ιταλικής καταγωγής. Το 1992 σε ηλικία μόλις 16 ετών πραγματοποιεί το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα της Αντελάιντ Σίτυ και την ίδια χρονιά μεταγράφεται στο Βέλγιο και την Σταντάρ Λιέγης όπου όμως δεν καταφέρνει να πάρει χρόνο συμμετοχής. Έπειτα αγωνίζεται για μια διετία στην Άντβερπ και τον Ιανουάριο του 1996 μεταπηδά στην ιταλική Κρεμονέζε χωρίς όμως να καταφέρει κάτι ιδιαίτερο.

Στην Αγγλία

Το καλοκαίρι 1997 ο Αλοΐζι υπογράφει στην αγγλική Πόρτσμουθ και κατά την χειμερινή μεταγραφική περίοδο του 1999 μεταγράφεται στην Κόβεντρι Σίτυ που τότε αγωνιζόταν στην Πρέμιερ Λιγκ. Στην Κόβεντρι έμεινε μέχρι το 2001 όταν η ομάδα υποβιβάστηκε και ο ίδιος αποφάσισε να ανοίξει μια νέα σελίδα στην καριέρα του.

Στην Ισπανία

Το 2001 η Κόβεντρι υποβιβάζεται και ο Αλοΐζι φεύγει από την ομάδα. Αρχικά έρχεται κοντά σε συμφωνία με την Κρίσταλ Πάλας αλλά τελικά η μεταγραφή χαλάει και ο ίδιος συνεχίζει την καριέρα του στην Ισπανία και συγκεκριμένα στην Οσασούνα. Το 2005 έρχεται κοντά σε συμφωνία με τον Παναθηναϊκό, η μεταγραφή όμως δεν πραγματοποιείται καθώς αποτυγχάνει να περάσει τις ιατρικές εξετάσεις. Μετά το ναυάγιο των διαπραγματεύσεων με τους πράσινους παραμένει στο ισπανικό πρωτάθλημα με την φανέλα της Ντεπορτίβο Αλαβές.

Επιστροφή στην Αυστραλία

Το 2007 έπειτα από 15 χρόνια στο εξωτερικό ο Αλοΐζι επιστρέφει στην Αυστραλία για να κλείσει την πλούσια καριέρα του παίζοντας αρχικά στην ομάδα των Σέντραλ Κόουστ Μάρινερς (Central Coast Mariners), σκοράροντας 7 φορές σε 15 συμμετοχές ενώ το 2008 υπογράφει στην Σίδνεϊ ΦΚ. Έπειτα από μία διετία στην ομάδα του Σίδνεϊ αποφασίζει να συνεχίσει την καριέρα του στην Μέλμπουρν Χάρτ.

Εθνική Αυστραλίας

Ο Αλοΐζι αγωνίστηκε με την Εθνική Αυστραλίας από το 1997 έως και το 2007,έχοντας πετύχει συνολικά 27 γκολ σε 55 συμμετοχές, επίτευγμα που τον καθιστά δεύτερο σκόρερ όλων των εποχών για την Εθνική Αυστραλίας.
Αρκετά από αυτά τα τέρματα ήταν σημαντικά:τα 4 τέρματα στο Confederations Cup του 2005, το γκολ στον αγώνα μπαράζ με την Ουρουγουάη που χάρισε στην ομάδα του την πρόκριση στα τελικά του Μουντιάλ ύστερα απο 32 χρόνια καθώς και το ένα από τα 3 γκολ στην ιστορική νίκη επί της Ιαπωνίας με 3-1 που ήταν η πρώτη νίκη της Αυστραλίας στα πλαίσια του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Ύαινα η ραβδωτή

Η ραβδωτή ύαινα (Hyaena hyaena), γνωστή επίσης και ως γλάνος, είναι είδος ύαινας που προέρχεται από τη βόρεια και ανατολική Αφρική, τη Μέση Ανατολή, τον Καύκασο, την κεντρική Ασία και την Ινδική υποήπειρο. Είναι καταγεγραμμένη από την IUCN ως σχεδόν απειλούμενη, καθώς ο παγκόσμιος πληθυσμός εκτιμάται ότι είναι κάτω από 10.000 ώριμα άτομα τα οποία εξακολουθούν να υφίστανται εσκεμμένη και παρεμπίπτουσα δίωξη μαζί με μείωση της βάσης των θηραμάτων τέτοια που μπορεί να καταστεί συνεχιζόμενη πτώση κατά 10% ενόψει των επόμενων τριών γενεών.
Αντώνιος Κωβαίος

Βιογραφικά στοιχεία

Σπούδασε νομικά και εργάστηκε ως δικηγόρος. Από τον πρώτο του γάμο με την κόρη του πρώην υπουργού Στυλ. Χούτα, απέκτησε έναν γιο, τον Άγγελο. To 1985 διορίστηκε Νομάρχης Έβρου και παρέμεινε στο αξίωμα επί τρία χρόνια, ως το 1988. Μετά ανέλαβε πρόεδρος της ΕΡΤ.
Πέθανε σε ηλικία 61 ετών και κηδεύτηκε στις 26 Ιουνίου 2000 από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Τηλέγραφος (φυτό)

Περιγραφή

Ο τηλέγραφος είναι αειθαλές, πολυετές φυτό. Διακρίνεται από επιμήκη, μυτερά φύλλα κόκκινου ή μοβ χρώματος και φέρει μικρά άνθη λευκού, ροζ ή μοβ χρώματος τα οποία έχουν τρία πέταλα. Το φυτό συνήθως πεθαίνει από τους παγετούς του χειμώνα αλλά ξαναφυτρώνει από τις ρίζες του.

Καλλιέργεια

Χρησιμοποιείται ευρέως ως καλλωπιστικό φυτό σε κήπους, φράκτες, ως φυτική κάλυψη του εδάφους και σε χώρες με ψυχρό κλίμα ως φυτό εσωτερικού χώρου. Πολλαπλασιάζεται εύκολα με μοσχεύματα. Το φυτό είναι πολύ ανθεκτικό και μπορεί να αναπτυχθεί σε μία μεγάλη ποικιλία από εδάφη, ακόμα και χωρίς ανθρώπινη φροντίδα. Σε περιοχές των νότιων ΗΠΑ και της Αυστραλίας θεωρείται παράσιτο και έχουν γίνει προσπάθειες για τον έλεγχο και την εξάλειψή του.
Ως φυτό εσωτερικού χώρου ο τηλέγραφος έχει κριθεί εξαιρετικά αποτελεσματικός στην βελτίωση της ποιότητας του αέρα φιλτράροντας τις πτητικές οργανικές ενώσεις, μία κατηγορία κοινών ρύπων που είναι ερεθιστικοί για το αναπνευστικό σύστημα.
Υπάρχουν πολλές ποικιλίες με την πιο γνωστή την Purpurea, η οποία έχει φύλλα έντονου μωβ χρώματος.
Γκάρυ Μάρσαλ

Οικογένεια και πρώτα χρόνια

Ο Μάρσαλ γεννήθηκε στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης. Γονείς του ήταν η δασκάλα χορού Μάρτζορι Αϊρήν (Marjorie Irene, το γένος Ward, 1908-1983) και ο σκηνοθέτης (και αργότερα παραγωγός) Άντονυ Γουάλας Μάρσαλ (Anthony Wallace Marshall, γενν. Masciarelli, 1906–1999). Ο Γκάρυ ήταν ο μεγαλύτερος αδελφός της ηθοποιού και σκηνοθέτιδας Πένυ Μάρσαλ. Ο πατέρας του ήταν ιταλικής καταγωγής, ενώ η μητέρα του είχε γερμανική, αγγλική και σκωτσέζικη καταγωγή. Ο Γκάρυ βαπτίσθηκε ως Πρεσβυτεριανός και ανατράφηκε επίσης ως Λουθηρανός. Πήγε στο δημόσιο Γυμνάσιο De Witt Clinton και στη συνέχεια φοίτησε στο Πανεπιστήμιο Νορθγουέστερν, για την εφημερίδα του οποίου έγραφε μία αθλητική στήλη.