Αράντ

Ιστορία

Η περιοχή που βρίσκεται το Αράντ κατοικείται εδώ και 40.000 χρόνια, ενώ κατά το Μεσαίωνα υπήρχαν αρκετοί οικισμοί στην περιοχή. Στα τέλη του 11ου αιώνα, αναφέρεται για πρώτη φορά το Αράντ. Η Μογγολική εισβολή στο Βασίλειο της Ουγγαρίας το 1241 ανέδειξε τη σημασία των οχυρώσεων σε αυτό το μέρος, στις οποίες προστέθηκαν κατά το δεύτερο μισό του 13ου αιώνα, περισσότερα φρούρια από πέτρα σε Σόμος, Σίρια, Ντέζνα. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία απέσπασε την περιοχή από την Ουγγαρία το 1551 και τη διατήρησε μέχρι τη Συνθήκη του Κάρλοβιτς το 1699. Το Αράντ έγινε κέντρο εγιαλετίου, που περιελάμβανε τα σαντζάκια Αράντ, Λουγκόι, Κακάς, Μπεσλέκ και Γιάνοβα από το 1660 ως το 1697, οπότε καταλήφθηκε από τους Αυστριακούς (Σερβική Εθνοφρουρά υπό τη διοίκηση του Σούμποτα Γιόβιτς) κατά τους πολέμους Οθωμανών-Αψβούργων (1683–1699). Μετά το 1699 την πόλη κυβέρνησε η Μοναρχία των Αψβούργων. Ο ποταμός Μούρες ορίστηκε ως το σύνορο ανάμεσα σε Αυστροουγγαρία και Οθωμανική Αυτοκρατορία, με αποτέλεσμα στην πόλη να εγκατασταθεί η Αυστριακή εμπροσθοφυλακή. Στις αρχές του 18ου αιώνα η πόλη έγινε έδρα της Ορθόδοξης Αρχιεπισκοπής του Αράντ. Σύμφωνα με στοιχεία του 1720 ο πληθυσμός της πόλης αποτελείτο από 177 Ρουμανικές οικογένειες, 162 Σερβικές και 35 Ουγγρικές.
Ο πρώτος Εβραίος που του επιτράπηκε να εγκατασταθεί μέσα στην πόλη ήταν ο Ισάκ Ελίας το 1717. Τελικά, πριν το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Εβραϊκός πληθυσμός του Αράντ ξεπερνούσε τους 10.000, περισσότερο από 10% του πληθυσμού.
Το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα η πόλη αναπτύχθηκε. Μεταξύ 1763 και 1783 στη πόλη κατασκευάστηκε ένα οχυρό. Αν και μικρό αποδείχθηκε σημαντικό, έχοντας παίξει σημαντικό ρόλο στον Ουγγρικό αγώνα ανεξαρτησίας το 1849. Αφού το υπερασπίστηκε γενναία ο Αυστριακός στρατηγός Μπέργκερ μέχρι το τέλος Ιουλίου του 1849, καταλήφθηκε από τους Ούγγρους επαναστάτες, που το έκαναν έδρα τους κατά το τελευταίο διάστημα της Ουγγρικής Επανάστασης του 1848. Από το Αράντ ο Λάγιος Κόσουτ εξέδωσε την περίφημη διακήρυξή του (11 Aυγούστου 1849) και παρέδωσε την ανώτατη στρατιωτική και πολιτική εξουσία στον Αρτούρ Γκέργκεϊ.
Το φρούριο ανακαταλήφθηκε λίγο μετά τον τερματισμό της Ουγγρικής Επανάστασης, με την παράδοση του στρατηγού Αρτούρ Γκέργκεϊ στους Ρώσους. Έγινε αποθήκη πυρομαχικών. Δεκατρείς επαναστάτες στρατηγοί εκτελέστηκαν εκεί στις 6 Οκτωβρίου 1849 με διαταγή του Αυστριακού στρατηγού Γιούλιους Γιάκομπ φον Χαϊνάου. Οι άνδρες αυτοί είναι συλλογικά γνωστοί ως οι 13 Μάρτυρες του Αράντ και από τότε το Αράντ θεωρείται ο «Ουγγρικός Γολγοθάς». Μία από τις δημόσιες πλατείες έχει ένα μνημείο μαρτύρων, ανεγερθέν στη μνήμη τους. Αποτελείται από μια κολοσσιαία εικόνα της Ουγγαρίας, με τέσσερις αλληγορικές ομάδες και μετάλλια των εκτελεσμένων στρατηγών.
Το Αράντ γνώρισε μεγάλη οικονομική ανάπτυξη κατά το 19ο αιώνα. Το 1834 ανακηρύχθηκε «ελεύθερη βασιλική πόλη» από τον Αυτοκράτορα Φραγκίσκο Α΄ της Αυστρίας.
Το Aradu Nou / Neu Arad / Újarad («Νέο Αράντ»), που βρίσκεται στην απέναντι όχθη του ποταμού Μούρες, είναι συνοικία του Αράντ, που συνδέεται με αυτό με τη γέφυρα Τραγιάν΄΄. Ιδρύθηκε κατά τους Τουρκικούς πολέμους του 17ου αιώνα. Τα έργα που ανεγέρθηκαν από τους Τούρκους για την κατάληψη του φρουρίου του Αράντ αποτέλεσαν τον πυρήνα του νέου οικισμού.
Το 1910 η πόλη είχε 63.166 κατοίκους: 46.085 (73%) Ούγγρους, 10.279 (16,2%) Ρουμάνους, 4.365 (7%) Γερμανούς.

Οικονομία

Με πλούσια βιομηχανική και εμπορική παράδοση, το Αράντ είναι μία από τις πιο πλούσιες πόλεις της Ρουμανίας. Χάρη στις πολλές επενδύσεις στη βιομηχανία και το εμπόριο, έχει μια ακμάζουσα οικονομία. Οι κύριες βιομηχανίες είναι: βαγονιών, επεξεργασίας τροφίμων, επίπλων και οικιακών αξεσουάρ, εξοπλισμού για τη βιομηχανία αυτοκινήτων, ηλεκτρικών εξαρτημάτων, οργάνων, ειδών ένδυσης και κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων και υποδημάτων.