google/wiki40b huggingface dataset:
Μπόρις Τσοτσίεβ

Καριέρα

Αρχικά υπηρέτησε στο αξίωμα του πρώτου αντιπροέδρου της κυβέρνησης. Ήταν επικεφαλής των διαπραγματεύσεων με την κυβέρνηση των αυτονομιστών της Νότιας Οσετίας.
Ο Τσοτσίεβ έγινε προσωρινός πρωθυπουργός στις 18 Αυγούστου του 2008, μετά την απόλυση της κυβέρνησης του Γιούρι Μοροζόφ από τον πρόεδρο Έντουαρντ Κοκόιτι. Ο Κοκόιτι, παράλληλα με την απόλυση της κυβέρνησης κήρυξε τη Νότια Οσετία σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Ασλάνμπεκ Μπουλάτσεβ.
Γιάννης Τσιντσάρης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 1962 στο Σιδηρόκαστρο Σερρών. Μετακόμισε όμως σύντομα, το 1966, μαζί με την οικογένεια του στις Σέρρες. Σπούδασε φυσική αγωγή στο ΤΕΦΑΑ Αθηνών. Αρχικά το 1975 άρχισε να ασχολείται με την σφυροβολία και ένα χρόνο αργότερα με την πάλη. Το 1977 τελικά εγγράφηκε στον Α.Ο. Σερρών στο άθλημα της άρσης βαρών. Διακρίθηκε σε πολλές εθνικές και διεθνείς διοργανώσεις μέχρι το 1993 όταν και αποχώρησε από την ενεργό αθλητική δράση λόγω τραυματισμού στον τένοντα. Από το 1996 έως το 2008 υπήρξε προπονητής άρσης βαρών στον τόπο καταγωγής του, ενώ παράλληλα ασχολήθηκε με την ζωγραφική και την αγιογραφία, διενεργώντας το 1987 έκθεση στο Ηράκλειο Αττικής.
Από το 1984 έως το 1988 ήταν παντρεμένος με την αθλήτρια του στίβου Άννα Βερούλη. Απεβίωσε την 1η Μαρτίου 2017.

Διακρίσεις

Συμμετείχε σε δύο Ολυμπιάδες, το 1984 και το 1988. Ακόμη, αναδείχθηκε 10 φορές πρωταθλητής ανδρών, 3 φορές πρωταθλητής εφήβων, 3 φορές Βαλκανιονίκης, 3 φορές πρωταθλητής ΕΟΚ και 3 φορές Μεσογειονίκης. Κατείχε 107 πανελλήνια ρεκόρ σε επίπεδο ανδρών και εφήβων, ενώ το 1981 βραβεύθηκε ως ο καλύτερος έφηβος αθλητής από τον ΠΣΑΤ.
Αντίς Αμπέμπα

Ιστορία

Η Αντίς Αμπέμπα ιδρύθηκε από τον αυτοκράτορα της Αιθιοπίας Μενελίκ Β΄, ο οποίος θεωρούσε πως το βουνό Εντότο ήταν μια χρήσιμη βάση για τις στρατιωτικές του επιχειρήσεις στα νότια του βασιλείου του και το 1879 επισκέφθηκε τα ερείπια της μεσαιωνικής πόλης. Ωστόσο, η περιοχή αυτή δεν υποστήριζε τις προσπάθειες για την ίδρυση της πόλης, καθώς υπήρχε έλλειψη καυσόξυλου και νερού, κι έτσι οι εγκαταστάσεις μεταφέρθηκαν στην κοιλάδα νότια του βουνού Εντότο το 1886. 
Η Αντίς Αμπέμπα έγινε πρωτεύουσα της Αιθιοπίας το 1896, όταν ο Μενελίκ έγινε αυτοκράτορας της χώρας και εξ΄ αιτίας κυρίως της δημιουργίας της σιδηρογραμικής γραμμής με το Τζιμπουτί (1917) αναπτύχθηκε πολεοδομικά σημαντικά. Η συμβολή του Αυτοκράτορα Μενελίκ είναι ορατή ακόμα και σήμερα, με τη φύτευση και ανάπτυξη ευκαλύπτων κατά μήκος των δρόμων της πόλης. Στις 5 Μαΐου 1936, ιταλικές δυνάμεις κατέλαβαν την Αντίς Αμπέμπα κατά τη διάρκεια του Ιταλο-Αβησσυνιακού Πολέμου μέχρι το 1939. Αφού ο ιταλικός στρατός εκδιώχθηκε από τη χώρα από Αιθίοπες πατριώτες, ο αυτοκράτορας Χαϊλέ Σελασιέ Α' επέστρεψε στην Αντίς Αμπέμπα στις 5 Μαΐου 1941 και ξεκίνησε το έργο της ανοικοδόμησης της πρωτεύουσάς του. 
Η Αντίς Αμπέμπα, μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ορίσθηκε ως έδρα της Οικονομικής Επιτροπής των Ηνωμένων Εθνών για την Αφρική και για την Αφρικανική Ένωση.
Λατς

Πρώτο λατς, 1922–1940

Εισήχθη για πρώτη φορά το 1922 και αντικατέστησε το Λετονικό ρούβλι σε ισοτιμία του 1 λατς = 50 ρούβλια (rubļi). Το 1940, το λετονικό ρούβλι αντικαταστάθηκε από το σοβιετικό ρούβλι στην ίδια αξία, καθώς την χρονιά εκείνη η χώρα προσαρτήθηκε στην Σοβιετική Ένωση.

Κέρματα

Κυκλοφορούσαν κέρματα σε ονομαστικές αξίες των 1, 2, 5, 10, 20 & 50 santīmu, καθώς επίσης των 1, 2 & 5 lati. Τα 1, 2 & 5 santīmu ήταν από χαλκό, τα 10, 20 & 50 santīmu ήταν από νικέλιο, ενώ τα κέρματα του 1 lats & άνω ήταν από ασήμι.

Τραπεζογραμμάτια

Η Τράπεζα της Λετονίας τύπωσε χαρτονομίσματα το 1922 σε αξίες των 20, 25, 50, 100 και 500 latu. Επίσης τυπώθηκαν χαρτονομίσματα των 10 latu, τα οποία ήταν των 500 ρουβλίων, επανατυπωμένα με νέα ονομαστική αξία. Η κυβέρνηση άρχισε να τυπώνει χαρτονομίσματα το 1925 σε αξίες των 10 και των 20 latu.

Δεύτερο λατς, 1993–2014

Το λατς επανεισήχθη το 1993, αντικαθιστώντας το λετονικό ρούβλι, το οποίο χρησιμοποιήθηκε για μικρή χρονική περίοδο έπειτα από την ανάκτηση της ανεξαρτησίας, σε ισοτιμία του 1 λατς προς 200 ρούβλια.

Κέρματα

Κυκλοφορούσαν κέρματα του 1 santīms, 2 & 5 santīmi, 10, 20 & 50 santīmu, όπως και του 1 λατς και των 2 lati. Επίσης, κυκλοφορούν αναμνηστικά κέρματα των 2, 10, 20, 100 latu κατασκευασμένα από χρυσό και άργυρο.

Ευρώ

Μέλος της ΕΕ από την 1η Μαΐου 2004 και της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης της ΕΕ, η Λετονία δεν ολοκλήρωσε άμεσα και το τρίτο στάδιο για την Ένωση αυτή. Η χώρα σκόπευε να υιοθετήσει ως νόμισμα το ευρώ το 2008, ώσπου ο επικεφαλής της Εθνικής Τράπεζας της Λετονίας πρότεινε το 2013 ως πιο ρεαλιστική ημερομηνία. Εξαιτίας της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, η βαλτική χώρα δέχθηκε πιέσεις από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο να σταματήσει την "κλειδωμένη" ισοτιμία της του λατς με το ευρώ.
Η χώρα υιοθέτησε ως επίσημο νόμισμά της το Ευρώ στις 1 Ιανουαρίου του 2014. Η ισοτιμία ορίστηκε στο €1 = LVL 0,702804. Για μια περίοδο 2 εβδομάδων τα δύο νομίσματα συνυπήρχαν στη χώρα, για τη χρήση στις καθημερινές συναλλαγές των κατοίκων και των επισκεπτών της. Μετά τις 15 Ιανουαρίου, η χρήση του Λατς για εμπορικές συναλλαγές σταμάτησε. Η ανταλλαγή των Λατς με Ευρώ θα συνεχιστεί σε 302 συγκεκριμένα καταστήματα στη χώρα μέχρι τις 31 Μαρτίου του 2014, ενώ οι τράπεζες της χώρας θα ανταλλάσσουν Λατς με Ευρώ μέχρι τις 30 Ιουνίου. Μετά το τέλος της συγκεκριμένης ημερομηνίας μόνο η Τράπεζα της Λετονίας θα έχει τη δυνατότητα ανταλλαγής των Λάτι με Ευρώ. Στο εξωτερικό, οι τράπεζες θα μπορούν να ανταλλάσσουν το Λατς με Ευρώ μέχρι τις 28 Φεβρουαρίου του 2014. 
Το Λατς ήταν η τέταρτη νομισματική μονάδα με την μεγαλύτερη αξία μετά το Δηνάριο του Κουβέιτ, Δηνάριο του Μπαχρέιν και το Ριάλ του Ομάν.
Γκασπάρε Αζέλι

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Κρεμόνα και καταγόταν από οικογένεια ευγενών.Δίδαξε ανατομία και χειρουργική στο Πανεπιστήμιο της Παβίας. Αργότερα άσκησε το ιατρικό επάγγελμα στο Μιλάνο, όπου και πέθανε. Η περιγραφή του των λεμφαγγείων De lactibus sive Lacteis venis, δημοσιεύτηκε στο Μιλάνο το 1627. H ανακάλυψη των λεμφαγγείων έγινε to 1622 κατά την ζωοτομία που είχε κάνει ο ίδιος σε έναν σκύλο, o οποίος είχε ταϊστεί καλά προτού γίνει η επέμβαση. Ειδικότερα, όταν άνοιξε την κοιλιά του ζώου, παρατήρησε λευκές ίνες, που έβγαζαν ένα κρεμώδες υγρό. Τα αγγεία εκείνα τα ονόμασε "venae albae et lacteae", δηλαδή λευκά και γαλακτώδη αγγεία. Η ανακάλυψη των λεμφαγγείων έγινε πριν την παρόμοια περιγραφή στο έργο "De motu cordis" από τον Άγγλο γιατρό Ουίλιαμ Χάρβεϊ, ο οποίος καθώς φαίνεται, δεν γνώριζε για το έργο του Αζέλι. Επίσης, ο Αζέλι ταξινόμησε τις φαρμακευτικές ουσίες, με βάση τα κλινικά τους αποτελέσματα και την τοξική τους δράση.
Περιβόλι Δομοκού

Ιστορία

Το χωριό ιδρύθηκε μετά την επανάσταση του 1821 και πρώτοι κατοικοί του αναφέρονται οι Υφανταίοι και οι Κουτραίοι από την Ήπειρο. Ακολούθησαν οι Λεβαίοι από την Κτιμένη(Δρανίστα), οι Σκαλιστηραίοι από το Αρχάνι, οι Κυριαζαίοι, οι Κοντογεωργαίοι, οι Σαμαραίοι, ο Παλούκης, ο Δημητρίου και άλλοι.
Το χωριό ονομάστηκε  από τους Τούρκους Δερελί ή Δερλί που στα Τούρκικα σημαίνει ρέμα, λόγω του ρέματος που το διέσχιζε.  Οι πρώτοι κάτοικοι έμεναν σε πρόχειρες καλύβες κατασκευασμένες από ξύλα και καλάμια της λίμνης.  Ζούσαν δύσκολη ζωή καθώς τα κτήματα βρίσκονταν στην ιδιοκτησία των Τούρκων.  Ασχολούνταν με την κτηνοτροφία αλλά και την αλιεία στη λίμνη ή ήταν κολίγοι των Τούρκων γαιοκτημόνων.  Κατά την απελευθέρωση από τον Τουρκικό ζυγό το 1881 τα κτήματα αγοράστηκαν από τους ντόπιους κατοίκους αλλά και από Έλληνες τσιφλικάδες, όπως ο Πανούτσος, ο Οικονόμου, ο Χαντζής, ο Κοντογιάννης από τα Λήφακα και ο Ξηρός από τη Λαμία.  Μετά την απελευθέρωση το 1881 ανήκε στο δήμο Ξυνιάδος και το 1912 αποσπάσθηκε σε ίδια κοινότητα με το όνομα «κοινότης Δερελίου».
Το χωριό μετονομάσθηκε σε Περιβόλι το 1928 από τα πολλά περιβόλια που υπήρχαν μέσα ή γύρω απ΄ αυτό.  Καταπράσινοι κήποι και αυλές με δένδρα και αμπέλια υπήρχαν τότε σε αφθονία λόγω του νερού που έρρεε από αυλάκια και ρέματα.
Στα χρονικά των αλιέων του χωριού αναφέρεται και ένα δυσάρεστο γεγονός, την 25 Νοεμβρίου του 1903 ανήμερα της εορτής της Αγίας Αικατερίνης, όταν πέντε ψαράδες που ψάρευαν με τη βάρκα τους βρέθηκαν σε απότομο άνεμο και τρεις πνίγηκαν στα νερά  της λίμνης Ξυνιάδος. (Απόστολος Σκαλιστήρας, ΧΡΟΝΙΚΑ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΔΟΜΟΚΟΥ).
Στη νοτιοδυτική είσοδο  είναι χτισμένη η εκκλησία της Αγίας Τριάδας πολιούχου του χωριού.  Η εκκλησία είναι κτίσμα πιθανόν του 13ου αιώνα και έχει πυρποληθεί και ανακατασκευάστηκε τρεις φορές με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.  Σύμφωνα με μαρτυρίες κοντά στην εκκλησία υπήρχε πύργος, πιθανότατα μεσαιωνικό κτίσμα που δεν υφίσταται σήμερα.
Στην τοποθεσία «παλαιοχώρι», στις δυτικές παρυφές του σημερινού Περιβολιού, υπήρχε μάλλον βυζαντινό ή μεσαιωνικό χωριό με τριπλάσια έκταση από το σημερινό.

Υποδομές

Στα χρόνια που ακολούθησαν το Περιβόλι αναπτύχθηκε καθώς οι δυναμικές καλλιέργειες όπως τα ζαχαρότευτλα και η βιομηχανική ντομάτα, έκαναν την εμφάνισή τους και σε συνδυασμό με την αποξήρανση της λίμνης και την συστηματική καλλιέργεια του πυθμένα της, έδωσαν έστω και πρόσκαιρα, άνθηση στα οικονομικά των κατοίκων.
Τα τελευταία χρόνια ακολουθεί την φθίνουσα πορεία όλης της ελληνικής υπαίθρου με ότι αυτό συνεπάγεται. 
Στην ανατολική είσοδο του χωριού υπήρχε παλαιότατος  παραδοσιακός  νερόμυλος, τον οποίο πολύ κάτοικοι θυμούνται να λειτουργεί.
Ο νερόμυλος ανακατασκευάστηκε το 2005 από το Δήμο Ξυνιάδος μέσω του «Ολοκληρωμένου Προγράμματος Ανάπτυξης Αγροτικού Χώρου» (Ο.Π.Α.Α.Χ.), ηλεκτροφωτίστηκε και αποτελεί πλέον ένα στολίδι στην είσοδο του Περιβολιού.  Στα αρχεία των κοινοτικών συμβουλίων της περιόδου 1914-1920 που προαναφέραμε, το Περιβόλι φέρει ως έμβλημα «άλογο σε καλπασμό αριστερά».
Vodafone Greece

Vodafone Home

H Vodafone Home είναι ένας από τους ισχυρότερους παρόχους ολοκληρωμένων ευρυζωνικών υπηρεσιών στην Ελλάδα. Ιδρύθηκε το 1993 με την ονομασία Hellas on line. Ήταν εισηγμένη στο Χρηματιστήριο Αθηνών από τον Ιούνιο του 2008 (HOL), και το ανθρώπινο δυναμικό της εταιρίας ανέρχεται στα 836 περίπου άτομα. Τον Ιούνιο του 2015, οι μετοχές της εξαγοράστηκαν από τη Vodafone.

Δίκτυο 4G

Στις 27/10/2012 η Vodafone εκτέλεσε την πρώτη δημόσια δοκιμή του 4G δικτύου της στην Ελλάδα και παράλληλα έκανε διαθέσιμη την πρόσβαση σε αυτό.

Καρτοκινητή

Το CU είναι η καρτοκινητή της εταιρίας και προσφέρει ξεχωριστά πακέτα υπηρεσιών για τους συνδρομητές της.

Vodafone TV

Το Vodafone TV παρέχεται μέσω σταθερής γραμμής, είτε μέσω δικτύων κινητής τηλεφωνίας.
ΚΦ Τέουτα Ντούρες

Γήπεδο

Η ομάδα δίνει τις εντός έδρας αναμετρήσεις της στο Σταντιούμι Νίκο Ντοβάνα, το οποίο ανεγέρθηκε το 1925. Το γήπεδο ήταν παλαιότερα γνωστό υπό την ονομασία Σταντιούμι Λοκομοτίβα μεταξύ του 1958 και του 1991, αλλά έκτοτε είναι γνωστό ως Σταντιούμι Νίκο Ντοβάνα. Το γήπεδο έχει χωρητικότητα 13.000 θέσεων, ενώ σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου, ο μέσος όρος της προσέλευσης θεατών για την σεζόν 2013-14 ήταν της τάξεως των 2.638.

Οπαδοί

Οι οπαδοί της Τέουτα είναι γνωστοί ως  Djemtë e Detit 1994 (Παιδιά της Θάλασσας).
2009 Βολόσινα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Βολόσινα εκτιμάται σε 34,82 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,070 ± 0,009. Η Βολόσινα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 5 ώρες και 54 λεπτά.
Μαργκαριτόνε ντ' Αρέτσο

Βιογραφία

Λίγα είναι γνωστά για τον βίο του Μαργκαριτόνε. Σε έγγραφο του 1252, το μοναδικό στο οποίο αναφέρεται ο ζωγράφος, και βρέθηκε στο αρχείο των μοναχών "Καμαλντολέζι" του Αρέτσο (παρακλάδι του Τάγματος των Βενεδικτίνων) αναγράφεται απλώς ότι ήταν γιος του Μανιάνο («in claustro Sancti Michaelis coram Margarito pictore filio quondam Magnani»: Bettarini - Barocchi, 1969, pp. 344 s.). Δραστηριοποιήθηκε ως ζωγράφος στην περιοχή του Αρέτσο τον 13ο αιώνα. 
Ο Τζόρτζιο Βαζάρι, ο οποίος τον αποκαλεί «Margaritone» του αποδίδει πολυάριθμα έργα, ακόμη και γλυπτικής και αρχιτεκτονικής (θα πρέπει να είχε απασχοληθεί στην κατασκευή του Καθεδρικού ναού του Αρέτσο) αποδίδοντάς του και χαρακτηριστικά των μεταγενέστερων ζωγράφων της Αναγέννησης και θεωρώντας τον ιδιοφυΐα, κάτι που βέβαια σήμερα έχει αναθεωρηθεί.
Σήμερα έχει επιβιώσει σημαντικός αριθμός έργων του. Παρά την αντίθετη συνήθεια της εποχής, τα περισσότερα φέρουν υπογραφή, η οποία συνήθως αναγράφει "MARGARIT___RITIO ME FECIT". Η φύση και η διασπορά τους μαρτυρούν ότι ο Μαργκαριτόνε είχε μεγάλη ζήτηση ως καλλιτέχνης στην εποχή του, τόσο στο Αρέτσο όσο και σε ολόκληρη την περιοχή της Τοσκάνης. Εκτός Ιταλίας η φήμη του αποκτήθηκε κυρίως χάρη στους "Βίους..." (Vitae) του Βαζάρι.

Στυλ

Οι δημιουργίες του Μαργκαριτόνε έχουν τολμηρές γραμμές και λαμπερά χρώματα. Τα στοιχεία αυτά άντλησε από βυζαντινά και ρωμανικά πρότυπα. Είναι καθαρές, αν και στατικές, απεικονίσεις και αφηγήματα, αν και χρειάζονταν "λεζάντες", όπως έχουν πολλές δημιουργίες του.
Το στυλ του είναι σαφώς αναγνωρίσιμο, ευρισκόμενο εκτός του ρεύματος της ιταλικής ζωγραφικής της εποχής του.  Ορισμένα από τα έργα του απορρίφθηκαν είτε ως αντιδραστικά είτε ως "επαρχιώτικα" και όντως κατακρίθηκε από ορισμένους κριτικούς του 19ου αιώνα ως παράδειγμα "βαρβαρισμού" της ύστερης βυζαντινής ζωγραφικής. Δεδομένης της έλλειψης στοιχείων, δεν υφίσταται χρονολόγιο της σταδιοδρομίας του.
Έργα του Μαργκαριτόνε εκτίθενται σήμερα στην Εθνική Πινακοθήκη Τέχνης στην Ουάσιγκτον και στην Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου. Ορισμένα από τα έργα του μπορούν να βρεθούν σε τοποθεσίες γύρω από το Αρέτσο.
Απεβίωσε στη γενέτειρά του το 1490.

Όνομα

Το αρχικό του όνομα ήταν "Μαργκαρίτο" αλλά μεταγράφηκε εσφαλμένα από τον Βαζάρι ως "Margaritone". Με αυτό το όνομα είναι σήμερα ευρύτερα γνωστός.
Γοδεφρείδος ΦιτςΚλάρενς 3ος κόμης του Μάνστερ

Βιογραφία

Ο Γοδεφρείδος-Γεώργιος-Γκόρντον ήταν ο πρωτότοκος (επιζήσας) γιος του Γουλιέλμου ΦιτςΚλάρενς 2ου κόμη του Μάνστερ και της Βιλελμίνας Κέννεντυ-Έρσκιν, κόρης του Τζον Κέννεντυ-Έρσκιν. Ο Γουλιέλμος ήταν εξάδελφος της Βιλελμίνας· οι δύο τους ήταν εγγόνια του Γουλιέλμου Δ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου.
Εισήλθε στον Βρετανικό στρατό ως υπολοχαγός της 2ης ταξιαρχίας Τυφεκιοφόρων και έλαβε μέρος στον Β΄ Αγγλο-Αφγανικό Πόλεμο (1879-80), όπου μετά τη μάχη του Αχμέντ-Κεΰλ εκστράτευσαν στην Κανταχάρ. Επίσης συμμετείχε στον Α΄ Πόλεμο των Μπόερς το 1881. Έγινε λοχαγός το 1888 και αποσύρθηκε 7 έτη μετά. Το 1896 έγινε λοχαγός των Σκώτων και τιμητικά ταγματάρχης. Με το τάγμα αυτό έλαβε μέρος στον Β΄ Πόλεμο των Μπόερς, όπου οι ανδραγαθίες του αναφέρθηκαν στους ανωτέρους του και τιμήθηκε με τη διάκριση του Τάγματος των Διακεκριμένων Υπηρεσιών. Εκεί στη Νότιο Αφρική διαδέχθηκε τον πατέρα του ως 3ος κόμης του Μάνστερ, υποκόμης του ΦιτςΚλάρενς και βαρόνος του Τιούκσμπουρυ.
Δεν πρόλαβε να επιστρέψει, καθώς εννέα μήνες μετά έπαθε δυστύχημα στο Λέις Μάινς και απεβίωσε σε ηλικία 43 ετών. Ήταν άγαμος και τον διαδέχθηκε ο επόμενος επιζών αδελφός του Ώμπρεϋ.
Αλεξάντερ Αγκασίζ

Βίος

Ο Αγκασίζ γεννήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου του 1835 στο Νεσατέλ της Ελβετίας και μετανάστευσε στις ΗΠΑ, το 1849, με τον πατέρα του. Το 1855 αποφοίτησε από το Χάρβαρντ, ενώ μελέτησε, ακολούθως, χημεία και μηχανική, παίρνοντας το μπάτσελορ το 1857, ενώ δύο χρόνια αργότερα έγινε βοηθός στο U.S. National Geodetic Survey.
Ο Αγκασίζ ασχολήθηκε, ως επί το πλείστον, με έρευνες σχετικές με την ωκεονογραφία, δίνοντας περισσότερη προσοχή στη θαλάσσια πανίδα. Δημοσίευσε πολλά έργα, στα οποία παρουσίαζε τα πορίσματα της έρευνάς του. Εξαιτίας της ενασχόλησής του με την εκμετάλλευση ορυχειών χαλκού, απέκτησε μεγάλη περιουσία, την οποία διέθεσε στο Χάρβαρντ, για τη σπουδή της Βιολογίας και, επίσης, για το Μουσείο Συγκριτικής Ζωολογίας, του οποίου υπήρξε διευθυντής από το 1874 έως το 1885.
Με τον πατέρα του είχε μία σημαντική διαφορά επάνω στα επιστημονικά θέματα, καθώς ο Αλεξάντερ υποστήριζε τη Θεωρία της Εξέλιξης.
Πέθανε στις 27 Μαρτίου του 1910, στον Ατλαντικό.
Μακασάρ

Ιστορία

Οι πρώτες αναφορές της πόλης χρονολογούνται από 14ο αιώνα. Μέχρι το 16ο αιώνα είχε εξελιχθεί στο κυριότερο λιμάνι του Σουλαουέζι και σημαντικό πολιτικό κέντρο, καθώς ήταν κέντρο εξουσίας των σουλτανάτων Γκόβα και Ταλό. Το 1667 εξαιτίας των επιθέσεων από τον στρατό Ολλανδών και Μπουργκίς παραδόθηκε αρχικά το οχυρό Ουτζούνγκ Παντάνγκ και το 1669 το ισχυρότερο οχυρό Σομπαόπου, στο οποίο βρισκόταν το παλάτι του Σουλτάνου. Το 19ο αιώνα άρχισε η καλλιέργεια και η εμπορεία κοκκοκάρυδων και άλλων μπαχαρικών με αποτέλεσμα το Μακασσάρ να αναπτυχθεί. Το 1938 έγινε πρωτεύουσα της ολλανδικής επαρχίας «Μεγάλη Ανατολή» η οποία περιλάμβανε ολόκληρη την ανατολική Ινδονησία. Μετά την απελευθέρωση της Ινδονησίας ο πληθυσμός της πόλης αυξήθηκε από τους μετανάστες που έφευγαν μακριά από τις συμπλοκές με αποτέλεσμα να αστικοποιηθεί γρήγορα.

Οικονομία

Η κύρια πηγή εισοδήματος της πόλης είναι το λιμάνι, το οποίο είναι το κύριο λιμάνι του νότιου Σουλαουέζι. Το λιμάνι χρησιμοποιείται κυρίως για την εξαγωγή αγροτικών προϊόντων, κυρίως πίτουρο και κακάο στην Ανατολική Ασία και την Αμερική. Κατά τη διάρκεια της αποικιοκρατίας η πόλη ήταν γνωστή για το λάδι Μακασάρ, το οποίο χρησιμοποιόταν ως προϊόν περιποίησης μαλλιών, και τον έβενο του Μακασάρ.
Ζηνόβιος (γραμματικός)

Ο Ζηνόβιος ήταν γραμματικός άγνωστης εποχής. Έγραψε ένα υπόμνημα στο Ὀνοματικόν του Απολλώνιου του Δύσκολου, από το οποίο διασώθηκαν κάποια αποσπάσματα.
Στο 9ο βιβλίο της Ελληνικής Ανθολογίας περιλαμβάνεται και ένα επίγραμμα κάποιου γραμματικού Ζηνόβιου. Ορισμένοι μελετητές ταυτίζουν τον Ζηνόβιο αυτόν (τον επιγραμματοποιό) με τον σοφιστή και παροιμιογράφο Ζηνόβιο, άλλοι όμως (όπως ο Ουίλλιαμ Σμιθ) απορρίπτουν την ταύτιση αυτή και αφήνουν το θέμα ανοικτό.
Τα Κανόνια του Ναβαρόνε

Υπόθεση

Κατά την διάρκεια του Β' Παγκόσμιου Πολέμου το 1943, οι Γερμανοί θα τοποθέτησουν σε ένα μικρό νησί του Αιγαίου, το Ναβαρόνε, δύο τεράστια κανόνια στη κορυφή ενός βράχου, τα οποία θα αποτρέπουν οποιαδήποτε ναυτική επιχείρηση των Συμμάχων στο Αίγαιο. Οι Συμμάχικες δυνάμεις βλεπόντας αυτό θα αποφασίσουν να δημιουργήσουν μια επίλεκτη ομάδα κομμάντος, οι οποίοι θα αναλάβουν την καταστροφή των κανονιών του Ναβαρόνε. 
Επικεφαλής της ομάδας θα ορίστει ο Ταγματάρχης Ρόι Φράνκλιν (Άντονι Κουέιλ) και μαζί του θα είναι ο Βρετανός λοχαγός και έμπειρος ορειβάτης Κιθ Μαλόρυ (Γκρέγκορι Πεκ), ο δεκανέας Τζον Μίλερ (Ντέιβιντ Νίβεν), ειδικός στα 
εκρηκτικά, ο Έλληνας Συνταγματάρχης και μέλος της Εθνικής Αντίστασης, Αντρέας Σταύρου (Άντονι Κουίν), ο Ελληνο-Αμερικανός Σπύρος Παπαδήμος (Τζέιμς Ντάρεν), με καταγωγή από το Ναβαρόνε και τέλος ο έμπειρος καταδρομέας Μπούτσερ Μπράουν (Στάνλει Μπέικερ).
Μεταμφιεσμένοι ως Έλληνες ψαράδες σε ένα παλιό αλιευτικό κάικι,  πλέουν σε ολόκληρο το Αιγαίο, όπου θα πέσουν πάνω σε ένα γερμανικό περιπολικό σκάφος χωρίς ώστοσο να τους υποψιαστούν οι Γερμανοί. Αργότερα και κατά τη διάρκεια μιας καταιγίδας το κάικι θα ναυαγήσει στην ακτή του Ναβαρόνε, οπου ο έμπειρος ορειβάτης Μαλορυ οδηγεί την ομάδα σε μια ανάβαση στο βράχο, αλλά ο Φράνκλιν τραυματίζεται άσχημα στο πόδι του.
Στη συνέχεια θα συναντήσουν δύο γυναίκες της τοπικής αντίστασης, την αδελφή του Σπύρου, Μαρία (Ειρήνη Παπά) και την φίλη της  Άννα (Τζια Σκάλα), που κάποτε αιχμαλωτίστηκε και βασανίστηκε από τους Γερμανούς πριν απόδρασει. Η ομάδα καταλήγει τελικά στην χωριό Μανδράκος, όπου προσπαθεί  να βρει έναν γιατρό για τον Φράνκλιν (το οποίου το πόδι μολύνεται με γάγγραινα).
Όπως είχε προβλέψει ο Μάλορυ, οι περισσότερες γερμανικές δυνάμεις εγκαταλείπουν το φρούριο για να αντιμετωπίσουν  την αναμενόμενη παράκτια επίθεση των Συμμάχων. Με την είσοδο τους στο χωριό Ναβαρόνε, όμως, ο Μίλερ ανακαλύπτει ότι τα περισσότερα από τα εκρηκτικά του έχουν αχρηστευθεί και υποψιαζέται ότι η Άννα έχει κάνει το σαμπόταζ. Εκείνη ομολογεί ότι δεν απεδράσε, αλλά ότι οι Γερμανοί την προσέλαβαν ως πληροφοριοδότη σε αντάλλαγμα για την απελευθέρωσή της. Ο Μάλορυ προετοιμάζεται απρόθυμα να σκοτώσει την Άννα, αλλά η Μαρία τον προλαβαίνει και την πυροβολεί αυτή.
Η ομάδα χωρίζεται στα τρία: οι Μάλορυ και Μίλερ πηγαίνουν να τοποθέτησουν τα εκρηκτικά στα κανόνια, ο Σταύρου και ο Σπύρος δημιουργούν αντιπερισπασμούς στην χωριό (με τη βοήθεια τοπικών κατοίκων) και η Μαρία και ο Μπράουν κλέβουν ένα σκάφος για να μπορέσει να διαφύγει όλη η ομάδα από το νησί.
Ο Μάλορυ και ο Μίλερ θα κατάφερουν να εισέλθουν στο φρούριο και θα τοποθέτησουν τα εκρηκτικά, ενώ ο Σπύρος κατά την προσπάθεια του να κλέψει ένα κάικι, θα τον αντιληφθεί ένας γερμανός στρατιώτης και θα τον σκοτώσει. 
Στο τέλος ο Μίλερ θα πυροδοτήσει τα εκρηκτικά από ασφαλή απόσταση και τα κανόνια θα καταστράφουν ολοσχερώς, επιτρεπόντας στις Συμμάχικες δυνάμεις να καταλάβουν ολόκληρο το νησί και να το απελευθερώσουν από τις γερμανικές κατοχικές δυνάμεις.
1 μίλι

Η κούρσα του ενός μιλίου είναι η πιο δημοφιλής κούρσα ημιαντοχής του στίβου. Καλύπτει απόσταση ενός αγγλικού μιλίου (1.609,34 μέτρα) και είναι η μοναδική κούρσα πίστας που δεν υπολογίζεται στο μετρικό σύστημα. Η διεθνής ομοσπονδία στίβου (I.A.A.F.) δεν την περιλαμβάνει στις μεγάλες διοργανώσεις, όπου υπάρχει το λεγόμενο μετρικό μίλι (1.500 μέτρα), διεξάγεται όμως σε πολλές ημερίδες και διεθνή μήτινγκ.
Το παγκόσμιο ρεκόρ ανδρών στον ανοικτό στίβο ανήκει στο Μαροκινό Χισάμ Ελ Γκερούζ με χρόνο 3:43.13 και το πέτυχε στις 7 Ιουλίου 1999 στο Γκράν Πρι της Ρώμης, ενώ ο Κενυάτης Νόα Νγκένι, με χρόνο 3:43.40, επίσης ήταν μικρότερος από το προηγούμενο ρεκόρ. Αυτή ήταν η πρώτη φορά εδώ και πάνω από 40 χρόνια όπου δύο άνδρες έσπασαν το παγκόσμιο ρεκόρ του ενός μιλίου στον ίδιο αγώνα. Ο ίδιος αθλητής κατέχει και το παγκόσμιο ρεκόρ στον κλειστό στίβο με 3:48.45, από τις 12 Φεβρουαρίου 1997. Τα αντίστοιχα ρεκόρ γυναικών ανήκουν το μεν ρεκόρ ανοικτού στίβου στη Ρωσίδα Σβετλάνα Μαστέρκοβα με χρόνο 4:12.56 από τις 14 Αυγούστου 1996 στη Ζυρίχη, το μεν κλειστού στίβου στη Ρουμάνα Ντόινα Μελίντε με 4:17.14, από τις 9 Φεβρουαρίου 1990.

Η κούρσα των τεσσάρων λεπτών

Στις αρχές του 20ου αιώνα οι φυσιολόγοι πίστευαν ότι είναι αδύνατον για έναν δρομέα να καλύψει την απόσταση του ενός μιλίου σε χρόνο λιγότερο από τέσσερα λεπτά της ώρας και ότι μία τέτοια επίδοση θα ήταν το φυσικό όριο για τις δυνατότητες του ανθρώπινου σώματος. Το φράγμα αυτό κατέρριψε ένας νεαρός φοιτητής της Ιατρικής, ο Βρετανός Ρότζερ Μπάνιστερ. Στις 6 Μαΐου 1954, σε μία ημερίδα στίβου που διοργάνωσε το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, πέτυχε χρόνο 3:59.4, με την βοήθεια των συμφοιτητών του Κριτς Τσάταγουεϊ και Κρις Μπράσερ. Το περιοδικό Sports Illustated περιέλαβε το κατόρθωμά του στα 10 μεγαλύτερα αθλητικά επιτεύγματα του 20ου αιώνα.
Ουρμπικαρία

Η Ουρμπικαρία ήταν βραχύβια διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στην Ιταλική χερσόνησο. Βρισκόταν στα εδάφη ανάμεσα στο σημερινό Λάτιο και την Τοσκάνη.
Δημιουργήθηκε περίπου το 580 από τον βυζαντινό αυτοκράτορα Τιβέριο Β', ήταν μία από τις πέντε επαρχίες που δημιούργησε στην Ιταλική χερσόνησο. Το 584 ο νέος αυτοκράτορας Μαυρίκιος κατάργησε αυτές τις επαρχίες και τις ενέταξε στην νεοδημιουργηθήσα επαρχία με την ονομασία Εξαρχάτο της Ραβένα.
Ο μεσαιωνικός συγγραφέας Ιωάννης Κύπριος αναφέρει ότι στην επαρχία ανήκαν οι πόλεις : Νάπολη, Γάραντας, Γένοβα, Λουνί, Ρώμη, Λιμένας της Ρώμης, Τόρε Τρε Ποντί, Τσιβιταβέκια, Τεράμο, Μουγκέλο κτλ.
Σινεγκόριε

Γεωγραφία

Το Σινεγκόριε βρίσκεται περίπου 280 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της περιφερειακής πρωτεύουσας Μαγκαντάν, στην αριστερή όχθη του ποταμού Κολιμά κοντά στη συμβολή του με τον Μπαχάπτσα. Ο οικισμός βρίσκεται στην Επαρχία Γιαγκοντνίσκι, περίπου 70 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από το διοικητικό κέντρο Γιαγκόντνογιε. 

Ιστορία

Η μικρότερη πόλη στην περιοχή του Κολιμά, το Σινεγκόριε, χτίστηκε κατά την περίοδο 1971-1981 για να στεγάσει τους εργαζομένους για την κατασκευή του κοντινού φράγματος και του υδροηλεκτρικού σταθμού στον ποταμό Κολιμά. Το Σινεγκόριε έλαβε το καθεστώς του οικισμού αστικού τύπου το 1972. Ο οικισμός σχεδιάστηκε για να στεγάσει έως και 10.000 κατοίκους, ωστόσο μετά την ενδεχόμενη ολοκλήρωση του φράγματος και την κατασκευή εγκαταστάσεων παραγωγής ενέργειας του εργοστασίου, η πλειοψηφία των κατοίκων της πόλης μετακόμισε, αφήνοντας περίπου τα δύο τρίτα των κτιρίων της πόλης εγκατελειμένα στην παρούσα ημέρα. 
Ο εναπομείναν πληθυσμός αποτελείται κυρίως από τους εργαζομένους του εργοστασίου και τις οικογένειές τους.

Υποδομή

Το Σινεγκόριε είναι συνδεδεμένο με τον έξω κόσμο μέσω του δρόμου προς το Ντέμπιν, το οποίο συνδέεται με τον αυτοκινητόδρομο Κολιμά προς την Μαγκαντάν. Το Αεροδρόμιο του Σινεγκόριε προηγουμένως βρισκόταν περίπου 20 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του οικισμού, που λειτουργεί μεταξύ των ετών 1978 και 2000.

Σπορ

Υπάρχει μια καλά εξοπλισμένη διαδρομή σλάλομ στην κοντινή πλαγιά του βουνού.