google/wiki40b huggingface dataset:
Σπυρίδων Μαγγίνας

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 16 Ιανουαρίου 1839. Πατέρας του ήταν ο αγωνιστής της επανάστασης του 1821 Αναστάσιος. 
Ολοκλήρωσε τη βασική του εκπαίδευση στην Αθήνα και μετά το γυμνάσιο τον Σεπτέμβριο του 1856 εγγράφηκε στην Ιατρική Σχολή του Εθνικού Πανεπιστημίου. Αναγορεύτηκε διδάκτωρ της Ιατρικής το 1862 με βαθμό άριστα. Υπηρέτησε δέκα χρόνια ως βοηθός σε στρατιωτικό νοσοκομείο στην Αιτωλία και μετά μετέβη στην Ευρώπη. Παρακολούθησε ειδικά μαθήματα τρία χρόνια στο Παρίσι και δύο χρόνια στην Βιέννη. Επέστρεψε στην Αθήνα το 1870 και έγινε υφηγητής της χειρουργικής Παθολογίας στο Πανεπιστήμιο. Το 1874 διορίστηκε έκτακτος καθηγητής και το 1880 καθηγητής του ίδιου μαθήματος. Το 1881 μετέβη στη Χίο για να καταγράψει μαζί με τον Αναστάσιο Χρηστομάνο τις ζημιές τις οποίες προκάλεσε μεγάλος σεισμός, ενώ κατά τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 παρείχε τις επιστημονικές του γνώσεις. Μετά τον θάνατο του Θεόδωρου Αρεταίου (1893) διορίστηκε διευθυντής της χειρουργικής κλινικής, και το 1898 έγινε ο πρώτος καθηγητής χειρουργικής στο Αρεταίειο Νοσοκομείο. Κατά το ακαδημαϊκό έτος 1897-1898 διετέλεσε επίσης πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ήταν πρόεδρος του 5ου Πανελλήνιου Ιατρικού Συνεδρίου. 
Διαβίωσε άγαμος και πέθανε στις 16 Νοεμβρίου 1920 στην Αθήνα αφήνοντας αξιόλογη περιουσία, η οποία περιήλθε στο Πανεπιστήμιο.
Δυτική επαρχία (Κένυα)

Γεωγραφία

Η Δυτική Επαρχία συνορεύει στα βόρεια και ανατολικά με την Πεδιάδα Ριφτ, στα νότια με τη Νυάνζα και στα δυτικά βρέχεται από την λίμνη Τανγκανίκα. Έχει έκταση 7.400,4 km².

Δημογραφία

Σύμφωνα με την απογραφή του 2009, η Ανατολική επαρχία είχε 4.334.202 κατοίκους και πυκνότητα 585,7 κατοίκων ανά km².
Κρήθωνας

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Κρήθωνας (Κρήθων) είναι γνωστός ένας από τους Αχαιούς πολεμιστές που έλαβαν μέρος στον Τρωικό Πόλεμο εναντίον των Τρώων. Καταγόταν από τις Φηρές της Μεσσηνίας. Ο Κρήθωνας, που ήταν γιος του βασιλιά Διοκλέους και αδελφός του Ορσιλόχου, σκοτώθηκε μαζί με τον αδελφό του στον πόλεμο αυτό από τον Αινεία (Ιλιάδα, ραψωδία Ε, στίχοι 542 κ.ε.).
Αθανάσιος Δαβάκης

Σπουδές - Στρατιωτική Θητεία

Είναι πτυχιούχος του Νομικού Τμήματος της Νομικής Σχολής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης και του Βυζαντινού και Νεοελληνικού Τμήματος της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπως επίσης και μεταπτυχιακός υπότροφος του Κέντρου Νεοελληνικών Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών μεταξύ 1986 και 1988. Υπηρέτησε στην Πολεμική Αεροπορία ως έφεδρος Ανθυποσμηναγός του Δικαστικού.

Πολιτική Δραστηριότητα

Ο Αθανάσιος Δαβάκης εκλέγεται βουλευτής με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας το 1993, το 1996, το 2000, το 2004, το 2009, το 2012 και το 2015. Ήταν υπεύθυνος Ιδεολογικού της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης και μετά της ΟΝΝΕΔ (Νεολαία της ΝΔ), ενώ το 1988 ανέλαβε πολιτικό στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας. Επιπλέον, από το 1997 εώς σήμερα ανήκει στην Πολιτική Επιτροπή της ΝΔ. Έχει διατελέσει Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Οργανισμού Γεωργικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης Κατάρτισης και Απασχόλησης (ΟΓΕΕΚΑ-ΔΗΜΗΤΡΑ), υπαγόμενου στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης, ενώ έπειτα ανέλαβε υπεύθυνος Τομέα Πολιτισμού της Νέας Δημοκρατίας. Διατέλεσε Υφυπουργός Εθνικής Άμυνας (ΥΦΕΘΑ) από τον Ιούνιο του 2013 έως τον Ιούνιο του 2014 στην κυβέρνηση συνεργασίας ΝΔ-ΠΑΣΟΚ με Πρωθυπουργό τον Αντώνη Σαμαρά. Από το 2016 είναι υπεύθυνος Τομέα Εθνικής Άμυνας του κόμματος

Κοινοβουλευτική δραστηριότητα

Από το 1993 έως το 1996 διατέλεσε Γραμματέας του Προεδρείου της Βουλής, ενώ από το 2004 έως το 2006 Κοσμήτωρ του Προεδρείου.Την περίοδο 1993-2009 συμμετείχε ως μέλος των διαρκών Επιτροπών Δημοσίας Διοίκησης, Δημοσίας Τάξης και Δικαιοσύνης, Οικονομικών Υποθέσεων, Παραγωγής και Εμπορίου και της Επιτροπής ΔΕΚΟ.

Ρατσιστικά σχόλια

Ο Αθανάσιος Δαβάκης στο πλαίσιο συγκέντρωσης με θέμα την παραβατικότητα στον Δήμο Σπάρτης που πραγματοποιήθηκε στο σχολείο της Παλαιοπανναγιάς στις 3 Μαρτίου 2018 προέβη σε δηλώσεις που στόχευαν τους Έλληνες Αθίγγανους. Συγκεκριμένα αναφέρθηκε στην παραβατική τους συμπεριφορά και προέτρεψε όλα τα μέλη της να μην τον ψηφίσουν σε επερχόμενες εκλογές. Τα σχόλια αυτά προκάλεσαν αντιδράσεις. Ο κ. Δαβάκης μετά τις αντιδράσεις που προκάλεσαν οι δηλώσεις ζήτησε δημόσια συγγνώμη και τις ανασκεύασε λέγοντας πως στην περιοχή που μιλούσε στην επίμαχη συγκέντρωση υπήρχε έντονη παραβατική συμπεριφορά τελευταία και ομολόγησε πως έκανε κάποιες γενικεύσεις στις δηλώσεις του την προηγούμενη μέρα.
Freeciv

Τρόπος παιχνιδιού

Ο παίκτης αναλαμβάνει τον ρόλο ενός ηγέτη φυλής το 4000 π.Χ και πρέπει να καθοδηγήσει τους ανθρώπους του μέσα στους αιώνες. Με την πάροδο του χρόνου, νέες τεχνολογίες ανακαλύπτονται και επιτρέπουν την κατασκευή νέων κτιρίων και την δημιουργία νέων μονάδων. Οι παίκτες μπορούν να κηρύξουν πόλεμο ο ένας στον άλλο ή να συνάψουν διάφορες μορφές διπλωματικών σχέσεων.
Το παιχνίδι τελειώνει όταν ένας πολιτισμός έχει εξαλείψει όλους τους άλλους ή έχει εκπληρώσει πρώτος τον στόχο του εποικισμού του διαστήματος, σε μια ορισμένη προθεσμία. Εάν περισσότεροι του ενός πολιτισμοί παραμένουν στην προθεσμία, ο παίκτης με το υψηλότερο δείκτη βαθμών κερδίζει. Πόντοι δίνονται για το μέγεθος ,τον πλούτο και την πολιτιστική και επιστημονική πρόοδο.
Ο θησαυρός του μακαρίτη

Πλοκή

Η Θεώνη, μια πονηρή λαϊκή γυναίκα, μένει με την ανιψιά της σε ένα πολύ παλιό σπίτι, και έχουν διαθέσιμα προς ενοικίαση ορισμένα δωμάτια. Τα δωμάτια παραμένουν ξενοίκιαστα, με εξαίρεση ένα το οποίο ενοικιάζεται από μια τραγουδίστρια, τη Ντόλι Ρόζα, με αρκετά χαμηλό ενοίκιο. 
Στην προσπάθειά τους να βρούν τρόπο να προσελκύσουν ενοικιαστές, σκαρώνουν ένα σχέδιο. Η Θεώνη πουλάει σε ένα βιβλιοπωλείο ορισμένα βιβλία του μακαρίτη του άντρα της, στα οποία όμως πρώτα τοποθετεί αντίγραφα από ένα ψεύτικο γράμμα, στο οποίο λέει ότι υπάρχει θησαυρός στο Κ. Τα βιβλία πωλούνται και σύντομα έρχεται για ενοικίαση δωματίου ο ίδιος ο βιβλιοπώλης ο Στέλιος, αλλά και ο Νεόκοσμος, ένας χήρος εργολάβος ο οποίος προσπαθεί εδώ και καιρό να πείσει τη Θεώνη να του δώσει το σπίτι αντιπαροχή για να χτίσει μια πολυκατοικία. Ο γιος του Νεόκοσμου έχει κρυφά σχέση με την ανιψιά της Θεώνης εδώ και 3 χρόνια, αλλά δεν το αποκαλύπτει στον πατέρα του γιατί η Λουκία είναι φτωχή και δε θα τη δεχτεί για νύφη.
Παράλληλα έρχεται και ο Ηρακλής ένας μηχανικός αυτοκινήτων ο οποίος έτυχε να παρει κι αυτός ένα από τα βιβλία του μακαρίτη, αλλα δε διαβασε ποτε το γράμμα. Ο λόγος που έρχεται είναι η Ντόλι με την οποία είναι ερωτευμένος και προσπαθεί να βρει έναν τροπο να είναι κοντά της. Ο Ηρακλής και ο Στέλιος νοικιάζουν τα εναπομείναντα δωμάτια ενώ ο Νεόκοσμος κάνει συμφωνία να "νοικιάζει αερα" που σημαίνει οτι θα μπορει να πηγαινει να καθεται στο σπιτι και να παίρνει τον αερα του που του κάνει καλο οπως υποστηρίζει ο ίδιος. Την ώρα που Στέλιος και Νεόκοσμος αρχίζουν να διαλύουν ο,τι υπάρχει στο σπίτι που να αρχίζει από Κ, στην προσπάθεια τους να βρουν το θησαυρο, το ειδύλλιο μεταξύ Ηρακλή και Ντόλι Ρόζα φουντώνει.
Όταν ο Ηρακλής καλεί όλους να γιορτάσουν τους αρραβώνες του με τη Ντόλι, η είδηση οτι πλέον εχει πολλα λεφτά προκαλει αναστατωση καθώς πλεον και η Θεωνη πιστευει οτι υπάρχει μαλλον τελικα ο θησαυρος και τον βρηκε εκεινος. Τον διεκδικεί και μαθαίνει οτι τελικά δεν ηταν θησαυρός που βρήκε αλλά οτι αποφάσισε να κάνει μια επιχειρηματική κινηση και απο μια μαντρα με παλιοσιδερα που αγορασε να φτιαχνει αμαξια. Ολοι οι ενοικιαστες φευγουν από το σπίτι, οι μεν "χρυσοθήρες" απογοητευμενοι, το δε ζευγαρι για να ξεκινησει τη νεα του ζωη.
Ο Νεόκοσμος αρνειται να επιτρεψει στο γιο του να παντρευτει την ανιψια της Θεώνης και τοτε εκεινη του λεει οτι θα του δωσει το σπιτι σαν προικα για τη Λουκια για να δωσει επιτελους την ευχη του για το γάμο. Οταν πάνε στο σπιτι να το μετρησουν, ένα κουτι το οποίο πέφτει συνεχεια, ανοιγει και μεσα βρισκουν την αληθινή διαθήκη του θείου του άντρα της του Χαράλαμπου τον Βρασίδα Παρτσαλόπουλο στην οποία τους αφήνει πολλές μετοχές και 3400 λίρες, κάνοντάς τες πλούσιες.
Ο Βάσος και η Λουκία είναι ελεύθεροι να ζήσουν τον ερωτά τους πλέον ενώ ο Νεόκοσμος προτείνει στη Θεώνη να ενώσουν τις μοναξιές τους και να γίνουν ζευγάρι, με την ευχή του ίδιου του Χαράλαμπου καθώς το κάδρο ζωντανεύει και τους πεταέι ρύζι.
Rat Bat Blue

Το Rat Bat Blue είναι τραγούδι του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το πέμπτο του δίσκου "Who Do We Think We Are", ο οποίος κυκλοφόρησε στις 26 Ιανουαρίου του 1973, μέσω της "Warner" στην Αμερική και της "ΕΜΙ" στην Ευρώπη.

Σύνθεση

Το τραγούδι ξεκινάει με ένα ρυθμικό ριφ κιθάρας έχοντας έναν μέσο, funky ρυθμό. Το ιδιαίτερα τεχνικό σόλο πλήκτρων του Τζον Λορντ έχει χαρακτηριστεί ως μία από τις καλύτερες εκτελέσεις του είδους. Παράλληλα, το συγκεκριμένο τραγούδι δείχνει την αδιαφορία του κιθαρίστα Ρίτσι Μπλάκμορ κατά την διάρκεια των ηχογραφήσεων του δίσκου, αφού είναι ένα από τα ελάχιστα κομμάτια της καριέρας του στο οποίο δεν παίζει σόλο κιθάρας. Σύμφωνα με τον μπασίστα Ρότζερ Γκλόβερ, ο Λορντ δεν ήθελε να παίζει σόλο σε τραγούδια τα οποία ήταν γραμμένα για κιθάρα, αλλά δεν είχε άλλη επιλογή αφού ήταν ο μοναδικός σολίστας του συγκροτήματος πέραν του Μπλάκμορ.
Ο τίτλος του "Rat Bat Blue" προέρχεται από το γέμισμα που έκανε ο Ίαν Πέις με τα τύμπανα του.
Άθμονον

Τοποθεσία του αρχαίου Αθμόνου

Ο δήμος του Αθμόνου, ήταν δήμος των Μεσογείων. Βρισκόταν βορειοανατολικά του κύριου οικισμού της Αθήνας, στην θέση περίπου που βρίσκεται το σημερινό Μαρούσι.
Στο Άθμονον υπήρχε, σύμφωνα με τον περιηγητή Παυσανία, ιερό της Αμαρυσίας Αρτέμιδος (αρχαία ελληνικά:  Ἀμαρύσια Ἄρτεμις) από το οποίο πήρε το σημερινό της όνομα η περιοχή. Η χρήση αυτής της ονομασίας επιβεβαιώνεται από επιγραφή που βρέθηκε κοντά στο Μαρούσι η οποία αναφέρει την παρουσία του ιερού της θεότητας, ενώ υπήρχαν και «αμαρύσιες εορτές», γνωστές ως Αμαρύσια.

Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή

Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος αρχικά της Κεκροπίδας φυλής, συμμετείχε με 6 βουλευτές στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη περίοδο (307/306 – 224/223 π.Χ.) συμμετείχε με 10 βουλευτές στη Βουλή των 600 και επίσης με 10 βουλευτές την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.). Την τέταρτη περίοδο (201/200 π.Χ. – 126/127) ο δήμος εντάχθηκε στην Ατταλίδα φυλή (άγνωστος ο αριθμός των βουλευτών), καθώς και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) (επίσης με άγνωστο αριθμό βουλευτών–αντιπροσώπων).

Οι κάτοικοι του Αθμόνου

Ο δημότης του αρχαίου Αθμόνου ονομαζόταν Αθμονεύς. Στην περιοχή του δήμου υπήρχε ιερό αφιερωμένο στην Ουρανία Αφροδίτη. Όπως αναφέρεται από τον Αριστοφάνη στην κωμωδία Ειρήνη, αρκετοί κάτοικοι του δήμου, πιθανόν να ήταν αμπελουργοί και οινοποιοί, καθώς το όνομα που πρωταγωνιστεί τακτικά στο Άθμονο είναι το «τρυγεύς» (Τρυγαίος), υπαινισσόμενο τη συγκομιδή σταφυλιών (αρχαία ελληνικά: τρυγάω). Ο δήμος κατά πάσα πιθανότητα είχε αγροτικό χαρακτήρα και γινόταν εξαγωγή κόκκινου πηλού, χρήσιμου για την εργασία των αγγειοπλαστών.

Μεταγενέστερες αναφορές

Το 1924 το τοπωνύμιο Άθμονον αναφέρθηκε εκ νέου όταν, στις 16/06/1924, ιδρύθηκε ο Σύλλογος Αθμονέων, έχοντας ως κύριο στόχο την ανάδειξη των αρχαιοτήτων της περιοχής του Αμαρουσίου και ειδικότερα της περιοχής της Παναγίας Νερατζιώτισσας.

Προσωπικότητες από το Άθμονον

Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από το δήμο του Αθμόνου, όπως ο Βάκχιος ο Αθμονεύς, ο βουλευτής Γενέθλιος ο Αθμονεύς γιος του Αντιόχου, ο βουλευτής Δάμας (Αυρήλιος) ο Αθμονεύς, ο βουλευτής Δαμασίας ο Αθμονεύς, ο βουλευτής Δείδιος (Αθηναίος) ο Αθμονεύς, ο Δερκυλίδης ο Αθμονεύς γιος του Δερκύλου, ο πρέσβης Δημαίνετος ο Αθμονεύς γιος του Ερμοκλέους, ο βουλευτής Δημήτριος ο Αθμονεύς γιος του Αμωμήτου, ο Δημοκλής ο Αθμονεύς, ο θεσμοθέτης Δημοκράτης ο Αθμονεύς γιος του Δημοκράτους, ο φυλέτης Διογένης ο Αθμονεύς γιος του Ευχαρίδου, ο βουλευτής Διοκλής ο Αθμονεύς γιος του Διονυσίου, ο φυσικός Διονύσιος ο Αθμονεύς γιος του Θεοδώρου, ο βουλευτής Διονυσόδωρος ο Αθμονεύς κ.α.
Νικόλαος Παρίσης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Ύδρα το 1855. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου αριστεύσας συνέχισε με υποτροφία σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού προς συμπλήρωση των σπουδών του. Μετά από μια πενταετία επιστρέφοντας στην Ελλάδα ανέλαβε υφηγητής της γενικής παθολογίας και θεραπευτικής στο Πανεπιστήμιο διδάσκοντας μέχρι το 1884.
Εξέδωσε πρώτος στην Αθήνα μετάφραση του έργου «Ιστορία της Ιατρικής» του Buillet, καθώς και τη «Γενική Παθολογία» του Hallopeau. Επίσης πολλές πρωτότυπες εργασίες όπως «Περί αιμορραγιών» και στη γαλλική «Περί της νήσου Ύδρας υπό ιατρικήν έποψιν».
Το 1855 ο Αυτοκράτορας της Αβησσυνίας Νεγκούς Ιωάννης ζήτησε από τον Βασιλέα των Ελλήνων Γεώργιο τον Α΄ γιατρό προς θεραπεία του όπου και απεστάλη ο Νικόλαος Παρίσης ο οποίος και με την κατάλληλη αγωγή που πρόσφερε στον Αυτοκράτορα αυτός θεραπεύτηκε σε σύντομο χρόνο. Τούτο είχε ως αποτέλεσμα ο Ιωάννης να του απονείμει τον βαθμό του Ρας (αντίστοιχο τότε του Μπέη) και να τον διορίσει ανώτατο λειτουργό της χώρας σε θέματα υγείας και στην οργάνωση των νοσοκομείων.
Με την ευκαιρία της εκεί παραμονής του ο Παρίσης συνέγραψε και εξέδωσε ένα περίφημο έργο ιστορικό και λαογραφικό με τίτλο «Αιθιοπικά» το οποίο μόλις ένα χρόνο από την έκδοσή του είχε ήδη μεταφραστεί στην ιταλική, ρωσική, γαλλική, γερμανική και αγγλική γλώσσα.
Ο Νικόλαος Παρίσης είχε τιμηθεί με πλήθος παρασήμων και διακρίσεων, και απεβίωσε στην Αθήνα το 1918.
Gran Turismo (σειρά)

Υποδοχή

Λόγω της επιτυχίας της σειράς Gran Turismo, το Βιβλίο Γκίνες βράβευσε τη σειρά 7 παγκόσμια ρεκόρ στο Guinness World Records: Gamer's Edition 2008. Τα βραβεία αυτά περιλαμβάνουν "Ο μεγαλύτερος αριθμός των αυτοκινήτων σε ένα παιχνίδι αγώνων", "Το καλύτερο σε πωλήσεις παιχνίδι του PlayStation", "Το παλαιότερο αυτοκίνητο σε ένα παιχνίδι αγώνων" και "Το μεγαλύτερο εγχειρίδιο οδηγιών για ένα παιχνίδι αγώνων".
Με συνολικές πωλήσεις 72,6 εκατομμυρίων μονάδων, είναι το υψηλότερο σε πωλήσεις franchise του PlayStation όλων των εποχών.
Στο τελευταίο τεύχος του Official UK PlayStation Magazine, το Gran Turismo 2 επιλέχθηκε ως το πέμπτο καλύτερο παιχνίδι όλων των εποχών. Το περιοδικό Edge είπε ότι το πρώτο παιχνίδι ήταν ένα από τα 10 καλύτερα βιντεοπαιχνίδια των τελευταίων 20 χρονών.
Αδόλφος του Τεκ

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φραγκίσκου δούκα του Τεκ και της Μαίρης-Αδελαΐδας των Γουέλφων-Αννοβέρου, κόρης του Αδόλφου δούκα του Κέιμπριτζ. Ο πάππος του Αλέξανδρος νυμφεύτηκε μοργανατικά και έλαβε για τη σύζυγο και τα τέκνα του τον τίτλο του κόμη του Χόχενσταϊν και αργότερα του πρίγκιπα του Τεκ. Όταν νυμφεύτηκε ο Φραγκίσκος αναβαθμίστηκε σε δούκα του Τεκ.
Ο Αδόλφος-Κάρολος-Αλέξανδρος-Αλβέρτος-Εδουάρδος-Γεώργιος-Φίλιππος-Λουδοβίκος-Λαδίσλαος γεννήθηκε στο ανάκτορο Κένσινγκτον του Λονδίνου και σπούδασε στο κολέγιο Γουέλινγκτον του Μπέρκσαϊρ. Όπως και ο πατέρας του και ο πάππος του έγινε αξιωματικός του Ιππικού. Φοίτησε στο Β. Στρατιωτικό Κολέγιο στο Σάντχερστ και το 1888 εισήλθε στο Βρετανικό στρατό ως ανθυπολοχαγός του 17ου Συντάγματος λογχοφόρων ιππέων. Έγινε υπολοχαγός (1893) και λοχαγός (1895) του 1ου Συνάγματος Σωματοφυλάκων. Του απονεμήθηκε η διάκριση του Β. Τάγματος της Βικτωρίας.
Μονίκ Οχσάν Μπελεπό

Σταδιοδρομία

Εργάστηκε ως δημοσιογράφος και παρουσιάστρια ειδήσεων στο κρατικό τηλεοπτικό κανάλι του Μαυρίκιου (Mauritius Broadcasting Corporation). Ήταν μέλος του Εργατικού Κόμματος του Μαυρίκιου και αργότερα ανέλαβε την ηγεσία του (ο πατέρας της, Μπαρτολομέ Οχσάν, ήταν ο ιδρυτής του εν λόγω κόμματος). Κέρδισε στις βουλευτικές εκλογές και διορίστηκε αντιπρόεδρος στις 12 Νοεμβρίου 2010 μετά το θάνατο του αντιπροέδρου Ανγκίντι Τσετιάρ. Η Μπελεπό εξελέγη ομόφωνα από την Εθνοσυνέλευση και έγινε η πρώτη γυναίκα αντιπρόεδρος στην ιστορία της χώρας της. Τρεις μέρες μετά την ανάληψη των καθηκόντων της, απεβίωσε ο σύζυγός της (16 Νοεμβρίου 2010).
Στις 31 Μαρτίου 2012 η Μπελεπό ανέλαβε προσωρινά πρόεδρος, μετά την παραίτηση του Άνρουντ Τζάγκνοτ εξαιτίας διαφωνίας του με τον πρωθυπουργό. Την Μπελεπό διαδέχθηκε στο αξίωμα του Προέδρου ο Κέιλας Πραγκ τον Ιούλιο του 2012.
Ναός Ταξιαρχών Φίλιας Λέσβου

Ο ναός των Ταξιαρχών στη Φίλια Λέσβου χτίστηκε το 1836  και αποτελεί ξεχωριστό δείγμα τρίκλιτης ξυλοστεγής βασιλικής με τοξωτή μορφή στο κεντρικό κλίτος. Κάθε χρόνο στις 8 Νοεμβρίου συγκεντρώνει κόσμο για τον εορτασμό των Ταξιαρχών.
Ο ναός χτίστηκε από ειδικούς τεχνίτες του χωριού όταν ελευθερώθηκε η Ελλάδα από τον τουρκικό ζυγό και άρχισε να ανθίζει η Ελλάδα.
Στη κοινότητα Φίλιας ανήκουν πολλές εκκλησίες όπως ο άγιος Ιγνάτιος ή Ιερά Μονή Λειμώνος,ο άγιος Γεώργιος,η αγία Φωτεινή και ο άγιος Βασίλειος. Η εκκλησία των Ταξιαρχών είναι η μεγαλύτερη του χωριού και βρίσκεται στην κεντρική πλατεία του χωριού όπου υπάρχουν καφενεία και μαζεύεται ο κόσμος. Η εκκλησία φαίνεται εξωτερικά ότι είναι παλιά από τις σκαλιστές κολώνες της, τις καμάρες των παραθύρων της, από τον τρούλο της, το ύψος της και τις ξύλινες πόρτες. Εσωτερικά φαίνεται ότι είναι παλιά από τις τεράστιες μαρμάρινες κολώνες της, τις τοιχογραφίες της, τους πολυελαίους της, τα ξύλινα καθίσματα, το ξύλινο παγκάρι της, το ιερό και το τέμπλο της τα οποία είναι ξύλινα και σε κάποια σημεία επιζωγραφισμένα και περισσότερο από τα πολύ παλιά μαρμάρινα πατώματα της και ο εσωτερικός φέρει στοιχεία εκλεκτικισμού. Στον προαύλιο χώρο υπάρχει και το καμπαναριό της εκκλησίας που έχει χτιστεί ξεχωριστά από την εκκλησία. Χτίστηκε το 1913 και είναι 106 χρονών. Υπάρχει και ένα μικρό εκκλησάκι Ευαγγελίστρα για αυτούς που δεν μπορούν να πάνε την ώρα της λειτουργίας στην εκκλησία και θέλουν να ανάψουν ένα κερί. Η εκκλησία είναι διατηρητέο μνημείο και αποτελεί πολιτιστική κληρονομιά του χωριού.
Μπούρχαρτ Α΄ της Σουαβίας

Βιογραφία

Ήταν γιος του Αδαλβέρτου Β΄ του επιφανούς (απεβ. π. 900/906) κόμη του Τούργκαου και της Γιούντιτ/Ιουδήθ του Φρίουλι (απεβ. 902). Το 900 ο Μπούρχαρτ ήταν ήδη ένας από τους πιο ισχυρούς ευγενείς της Αλαμαννίας. Σε πράξη του 904 εμφανίζεται ως επίτροπος (vogt) των ιδιοκτησιών του αββαείου Λορς στη Σουαβία. Διαδέχθηκε τον Ρουαδούλφο των Παλαιών Γουέλφων στις συνοριακές εκτάσεις της Ραιτίας, όπου αναφέρεται ως μαρκίων (μάργραβος) το 903 και δούκας το 909.
Προσπάθησε να αυξήσει την επιρροή του, αλλά ήρθε σε αντιπαράθεση με τον Ερχάνγκερ παλατινό κόμη της Σουαβίας και τον Σολομών Γ΄ επίσκοπο της Κωνσταντίας, υποστηρικτών του Κορράδου Α΄ της Ανατολικής Φραγκίας. Το αποτέλεσμα ήταν να αιχμαλωτιστεί με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. Ένα φυλετικό συμβούλιο τον βρήκε ένοχο και εκτελέστηκε μαζί με τον αδελφό του Αδαλβέρτο Γ΄ κόμη του Τούργκαου. 
Ο γιος του Μπούρχαρτ Β΄ και η σύζυγος αυτού Ρεγκελίντα έφυγαν για την Ιταλία ως εξόριστοι ή πρόσφυγες. Οι κτήσεις στη Ραιτία χάθηκαν, αλλά μετά αποκτήθηκαν πάλι.  Ο Ερχάνγκερ αυτοανακηρύχθηκε δούκας της Σαουβίας το 915.
Κάστρο Μπραν

Ιστορία

Το 1212, το Τευτονικό Τάγμα κατασκεύασε το ξύλινο κάστρο του Ντιτριχστάιν ως οχυρωμένη θέση στο Μπούτσερλαντ, στην είσοδο μίας ορεινής κοιλάδας διαμέσου της οποίας οι έμποροι ταξίδευαν για πάνω από μία χιλιετία, αλλά το 1242 καταστράφηκε από τους Μογγόλους. Η πρώτη καταγραφή του κάστρου του Μπραν έγινε από τον Λουδοβίκο Α΄ της Ουγγαρίας τις 19 Νοεμβρίου 1377, δίνοντας στους Σάξονες του Κρόνσταντ (Μπρασόβ) το δικαίωμα να φτιάξουν μια πέτρινη ακρόπολη με δικά τους έξοδα και εργασία. Ο οικισμός του Μπραν άρχισε να αναπτύσσεται δίπλα. Το 1438-1442, το κάστρο χρησιμοποιήθηκε στην άμυνα έναντι στους Οθωμανούς, και στην συνέχεια ως τελωνείο ανάμεσα σε Τρανσυλβανία και Βλαχία. Το κάστρο ανήκε στους Ούγγρους βασιλείς, αλλά επειδή ο βασιλιάς Βλάντισλας Β΄ δεν πλήρωσε τα δάνεια, το κάστρο πέρασε στην κατοχή της πόλης του Μπράσοβ το 1533. Το Μπραν είχε στρατηγική σημασία μέχρι τα μέσα του 18ου αιώνα.
Το 1920, το κάστρο έγινε βασιλική κατοικία εντός του βασιλείου της Ρουμανίας. Ήταν αγαπημένη οικία και αποχωρητήριο της βασίλισσας Μαίρη. Η πριγκίπισσα Ιλιάνα κληρονόμησε το κάστρο και λειτούργησε ως νοσοκομείο κατά τον Β΄ΠΠ. Μετά πέρασε στην κατοχή του κομμουνιστικού καθεστώτος με την έξωση της βασιλικής οικογένειας το 1948.
Το 2005 η Ρουμανική κυβέρνηση πέρασε έναν ειδικό νόμο ο οποίος επέτρεπε την επιστροφή ιδιοκτησιών οι οποίες απαλλοτριώθηκαν παράνομα, όπως το Μπραν, και έτσι ένα χρόνο αργότερα πέρασε στην ιδιοκτησία του Ντόμινικ των Αψβούργων, γιο και κληρονόμο της πριγκίπισσας Ιλιάνας. Το Σεπτέμβριο του 2007, διερευνητική επιτροπή του Ρουμανικού Κοινοβουλίου κατέληξε ότι η επιστροφή του κάστρου ήταν παράνομη και αντίθετη με τους νόμους σχετικά με την ιδιοκτησία και τη διαδοχή. Όμως το συνταγματικό δικαστήριο απέρριψε το υπόμνημα. Επιπλέον, μια άλλη κοινοβουλευτική επιτροπή επιβεβαίωσε την ισχύ της επιστροφής, δείχνοντας ότι ήταν σύμφωνη με το νόμο. Τις 18 Μαΐου 2009, η διοίκηση του κάστρου μεταβιβάστηκε από την κυβέρνηση στον Αρχιδούκα και τις αδελφές του και την 1 Ιουνίου 2009, το κάστρο άρχισε να λειτουργεί ως το πρώτο ιδιωτικό μουσείο στη χώρα.
Το 2014 αναφέρθηκε ότι το κάστρο ήταν προς πώληση.
Φραγκίσκος Όθων του Λύνεμπουργκ

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερνέστου Α΄ πρίγκιπα του Λύνεμπουργκ και της Σοφίας, κόρης του Ερρίκου Ε΄ δούκα του Μεκλενβούργου. Ο πατέρας του πήρε το προσωνύμιο ο ομολογητής, αφού διέδωσε τη Μεταρρύθμιση στο πριγκιπάτο του και ένωσε τους προτεστάντες πρίγκιπες εναντίον των Καθολικών. Απεβίωσε το 1546 αφήνοντας χρέη και τρεις ανήλικους γιους.
Τον διαδέχθηκε ο Φραγκίσκος-Όθων, που λόγω της ανηλικιότητάς του την κυβέρνηση ανέλαβε προσωρινά επιτροπή. Λόγω των χρεών, υπήρχε ένας μεγάλος αριθμός περιορισμών και ο νέος πρίγκιπας έπρεπε να υποσχεθεί ότι θα συμμορφωνόταν με αυτούς.
Ο ίδιος ανέλαβε το πριγκιπάτο το 1555. Νυμφεύτηκε το 1559, όμως το ίδιο έτος ασθένησε από ευλογιά και απεβίωσε. Τον διαδέχθηκαν οι δύο μικρότεροι αδελφοί του Ερρίκος Ζ΄ και Γουλιέλμος ΣΤ΄.

Οικογένεια

Το 1559 νυμφεύτηκε την Ελισάβετ-Μαγδαληνή των Χοεντσόλερν, κόρη του Ιωακείμ Β΄ Έκτορος δούκα του Βρανδεμβούργου, αλλά δεν απέκτησε απογόνους.
Πέτρος Κόκκαλης

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Πέτρος Κόκκαλης γεννήθηκε το 1896 στη Λιβαδειά και ήταν το δεύτερο παιδί του Σωκράτη Δημ. Κόκκαλη από την Αράχωβα, γυμνασιάρχη του μοναδικού τότε Γυμνασίου της Λιβαδειάς και της Πολυξένης Νάκου, της οποίας ο θείος, Λουκάς Νάκος, έγινε υπουργός Δικαιοσύνης στις κυβερνήσεις του Ελευθερίου Βενιζέλου. Προπάππος του γυμνασιάρχη Σωκράτη Κόκκαλη ήταν ο Λουκάς Αλεξάνδρου Κόκκαλης, ο οποίος στις 8 Μαΐου 1821 πολέμησε μαζί με τον Οδυσσέα Ανδρούτσο στη μάχη στο Χάνι της Γραβιάς και υπήρξε ένας από τους πληρεξούσιους της Γ΄ Εθνοσυνέλευσης της Τροιζήνας το 1827, που κάλεσαν τον Καποδίστρια να κυβερνήσει την Ελλάδα. 
Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στα Πανεπιστήμια της Ζυρίχης και της Βέρνης στην Ελβετία όπου και έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα (1919). Ακολούθως, από το 1919 ως το 1928 εργάστηκε στην χειρουργική κλινική του Πανεπιστημίου του Μονάχου ως βοηθός του διαπρεπή καθηγητή Φέρντιναντ Ζάουερμπρουχ, που θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους χειρουργούς του 20ου αιώνα. Το 1929 ο Πέτρος Κόκκαλης επέστρεψε στην Ελλάδα και έγινε διευθυντής της «Κλινικής Αθηνών» και του νοσοκομείου «Ελπίς». Παράλληλα, έγινε τακτικός καθηγητής στην έδρα της Χειρουργικής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και διευθυντής χειρουργικής στο «Αρεταίειο» Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Αθηνών.
Στο Αλβανικό Μέτωπο υπηρέτησε ως αντισυνταγματάρχης Υγειονομικού. Το 1942 έχασε την Έδρα του στο Πανεπιστήμιο λόγω της συμμετοχής του στο ΕΑΜ και στην Αντίσταση. Συμμετείχε στην ΠΕΕΑ, την Κυβέρνηση του Βουνού, ως γραμματέας (υπουργός) Κοινωνικής Πρόνοιας και Παιδείας.
Μετά την Απελευθέρωση, αναχώρησε αρχικά για το Παρίσι, αλλά το 1946, κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, επέστρεψε στην Ελλάδα και έγινε υπουργός στην Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση. Ως βασικός συνεργάτης του Νίκου Ζαχαριάδη, ήταν υπεύθυνος του προγράμματος αποστολής παιδιών στις Λαϊκές Δημοκρατίες από τον ΔΣΕ. 
Το 1949 μετά την ήττα του ΔΣΕ εγκαταστάθηκε στην Ανατολική Γερμανία, όπου συνέχισε την ακαδημαϊκή του καριέρα ως διευθυντής του Ινστιτούτου Πειραματικής Χειρουργικής της Καρδιάς και των Αιμοφόρων Αγγείων της Γερμανικής Ακαδημίας Επιστημών, της οποίας έγινε μέλος. Επίσης έγινε προσωπικός φίλος του ηγέτη της χώρας, Βάλτερ Ούλμπριχτ. 
Πέθανε από έμφραγμα μυοκαρδίου το 1962 στο Ανατολικό Βερολίνο. Γιος του είναι ο Σωκράτης Κόκκαλης.
Το 1951, ο Νίκος Ζαχαριάδης είχε πει σε στελέχη του ΚΚΕ για τον Πέτρο Κόκκαλη: «αν ο Κόκκαλης ήταν στην Ελλάδα, έπρεπε να ήταν πρωθυπουργός. Είναι ο καλύτερος από όλους».