google/wiki40b huggingface dataset:
Κάτω Σαξονία

Γεωγραφία

Η βορειοδυτική μεριά της χαμηλότερης Κάτω Σαξονίας είναι ένα μέρος της Φριζίας, η ανατολική Φριζία (Ostfriesland) και βρίσκεται στην ακτή της Βόρειας Θάλασσας. Περιλαμβάνει επτά νησιά, γνωστά ως νησιά ανατολικής Φριζίας (Ostfriesische Inseln). Στο νοτιοδυτικό σημείο της Κάτω Σαξονίας είναι το Έμσλαντ (Emsland), μια αραιά κατοικημένη περιοχή. Το βόρειο μισό της Κάτω Σαξονίας είναι απόλυτα επίπεδο, αλλά υπάρχουν δύο αλυσίδες βουνών στο νότο: το υψίπεδο Βέζερ (Weserbergland) και το Χαρτζ (Harz). Στην κεντρική περιοχή του κρατιδίου βρίσκονται οι μεγαλύτερες πόλεις και οικονομικά κέντρα: Αννόβερο, Χίλντεσχαϊμ, Βόλφσμπουργκ, Σάλτζγκιτερ και Μπράουνσβαϊκ. Η περιοχή στα βορειοανατολικά καλείται Λίνεμπουργκερ Χάιντε (Lüneburger Heide), και είναι το μεγαλύτερο ρείκι της Γερμανίας, στους μεσαιωνικούς χρόνους ηταν πλούσιο λόγω του εμπορίου αλατιου. Στο Βορρά ο ποταμός Έλβας (Elbe) χωρίζει την Κάτω Σαξονία από το Αμβούργο, το Σλέσβιχ-Χόλσταϊν, το Μεκλεμβούργο-Προπομερανία και το Βραδεμβούργο. Η περιοχή στις νότιες όχθες καλείται Άλτες Λαντ (Altes Land), και χαρακτηρίζεται από χιλιάδες οπωροφόρα δέντρα.

Ιστορία

Το κρατίδιο έλκει την ονομασία του από τους Σάξονες. Οι Σάξονες έζησαν στο σημερινό Σλέσβιχ-Χόλσταϊν και συγχωνεύτηκαν με τους Τσάουτσι στις αριστερές όχθεις του ποταμού Έλβα μέχρι τα μέσα του 10ου αιώνα.
Επεκτάθηκαν έπειτα πέρα από το σύνολο της σημερινής Κάτω Σαξονίας και περαιτέρω. Αρχικά η περιοχή ονομάστηκε απλά Σαξονία, ωστόσο το κέντρο εξουσίας του δουκάτου της Σαξονίας κινήθηκε προς τα σημερινά κρατίδια της Σαξονίας-Άνχαλτ και της Σαξονίας. Στην περιοχή δόθηκε πλέον το όνομα της Κάτω Σαξονίας, την οποία είχε έως το 15ο αιώνα. Το κράτος επανιδρύθηκε το 1946 από τη βρετανική στρατιωτική κυβέρνηση, η οποία συγχώνευσε τα πρώην κράτη Μπράουνσβαϊκ-Λύνεμπουργκ, το Όλντενμπουργκ, και Σάουμπουργκ-Λίππε με την πρώην Πρωσική επαρχία του Αννόβερου. Μετά από το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, οι στρατιωτικές αρχές διόρισαν την πρώτη νομοθετική συνέλευση (Λάνταγκ) το 1946. Επιπλέον, η πρώτη κρατική κυβέρνηση αντιμετώπισε επίσης την πρόκληση της ενσωμάτωσης των εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων από τα πρώην εδάφη της Γερμανίας στην ανατολή (όπως η Σιλεσία και η ανατολική Πρωσία), η οποία είχε προσαρτηθεί από την Πολωνία και τη Σοβιετική Ένωση.

Πολιτική

Από το 1948 κυριαρχούν στην πολιτική ζωή του κρατιδίου η Χριστιανοδημοκρατική Ένωση (CDU) και το αριστερό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα.
Δημοσιογράφοι χωρίς Σύνορα

Οι Δημοσιογράφοι χωρίς Σύνορα (ΔΧΣ) είναι μια διεθνής ΜΚΟ που εδρεύει στη Γαλλία η οποία προωθεί την ελευθερία της πληροφόρησης σε όλο τον κόσμο. Για τους ΔΧΣ, η ελευθερία της έκφρασης και της πληροφόρησης είναι η σημαντικότερη ελευθερία στον κόσμο και το θεμέλιο κάθε δημοκρατίας. Η οργάνωση υποστηρίζει ότι, «αν οι δημοσιογράφοι δεν ήταν ελεύθεροι να μεταδίδουν τα γεγονότα, να καταγγέλλουν παραβιάσεις και να ευαισθητοποιούν το κοινό, πώς θα αντιμετωπίζαμε το πρόβλημα των παιδιών στρατιωτών, πώς θα υπερασπιζόμασταν τα δικαιώματα των γυναικών ή θα προστατεύαμε το περιβάλλον μας;».

Δράσεις

Οι ΔΧΣ είναι σε διαρκή επαγρύπνηση και καταδικάζουν κάθε επίθεση κατά της ελευθερίας της πληροφόρησης ανά τον κόσμο, μάχονται κατά της λογοκρισίας και των νόμων που έχουν στόχο να περιορίσουν την ελευθερία της πληροφόρησης, συνδράμουν ηθικά και οικονομικά διωκόμενους δημοσιογράφους και τις οικογένειές τους και προσφέρουν υλική βοήθεια σε πολεμικούς ανταποκριτές ώστε να ενισχυθεί η ασφάλειά τους. Προκειμένου να παρακαμφθεί η λογοκρισία, δημοσιεύουν κατά περιόδους άρθρα που είναι απαγορευμένα στη χώρα προέλευσής τους, φιλοξενούν εφημερίδες που έχουν κλείσει στη χώρα τους και χρησιμεύουν ως φόρουμ για δημοσιογράφους που έχουν «φιμωθεί» από τις αρχές της χώρας τους. Προκειμένου να διασφαλίσει την προσαγωγή στη δικαιοσύνη των δολοφόνων και των βασανιστών δημοσιογράφων, το δίκτυο των ΔΧΣ παρέχει στα θύματα νομικές υπηρεσίες και δικαστική εκπροσώπηση από το 2002. Απονέμει κάθε χρόνο δύο βραβεία, το Βραβείο των Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα και το Βραβείο Netizen, με τα οποία αναγνωρίζει και τιμά υπεύθυνους ιστολογίων, δημοσιογράφους και μέσα ενημέρωσης από ολόκληρο τον κόσμο.
Datsun 15

Εκδόσεις

Ακολουθώντας την παράδοση των προηγούμενων μοντέλων, το Datsun 15 ήταν διαθέσιμο σε Phaeton, Sedan, Roadster και Van εκδόσεις, καθώς και σε μια έκδοση μικρού φορτηγού Truck. Όπως και το Datsun 14, η σεντάν έκδοση ήταν ιδιαίτερα συνηθισμένη ως ταξί την εποχή εκείνη.

Σχεδίαση

Σχεδιαστικά, το Datsun 15 είχε αρκετές διαφορές σε σχέση με το Datsun 14, και αυτό γιατί μεταξύ άλλων χρησιμοποιήθηκε ένα νέο σασί. Το αμάξωμα του Datsun 15 ήταν αισθητά μακρύτερο, έχοντας φτάσει στα 3.187 χιλιοστά, με αποτέλεσμα να μακρύνει και το μεταξόνιο, και για την ακρίβεια από τα 1.980 χιλιοστά ανέβηκε στα 2.005 χιλιοστά. Αυτή η αύξηση του μήκους μεταφράστηκε, επίσης, και σε επιπλέον χώρο για την καμπίνα των επιβατών.
Μία ακόμα σχεδιαστική αλλαγή υπήρξε στην μπροστινή γρίλια του Datsun 15, η οποία ήταν σχεδόν κάθετη, σε αντίθεση με τα παλαιότερα μοντέλα των οποίων η γρίλια είχε μια μικρή κλίση. Διαφορά είχαμε όμως και στην εξωτερική διακόσμηση του αυτοκινήτου, αφού λόγω του πολέμου η εύρεση και εισαγωγή υλικών ήταν εξαιρετικά δύσκολη. Έτσι τα χρωμιωμένα μέρη μειώθηκαν, με την εμπρός γρίλια να παίρνει το χρώμα του αμαξώματος, με εξαίρεση το περίγραμμά της και μερικές εσωτερικές γραμμές.
Κάτι ανάλογο συνέβη και στον λαγό-μασκότ της εταιρείας, ο οποίος αντικαταστάθηκε από έναν νέο, πιο απλής σχεδίασης και με μεγαλύτερα αυτιά. Επίσης, αλλαγή είχαμε και στους αεραγωγούς του Datsun 15. Στο Datsun 14 οι αεραγωγοί ήταν 16 μικρές οπές σχεδόν κάθετες στο πλαϊνό του καπό, ενώ στο Datsun 15 αντικαταστάθηκαν από 5 μεγάλους αεραγωγούς, οι οποίοι ήταν οριζόντιας διάταξης και είχαν δυο χρωμιωμένες λωρίδες να τους διαχωρίζουν.
Σημαντική λεπτομέρεια είναι ότι το Datsun 15 είχε στάνταρ τους προφυλακτήρες, ενώ τα παλαιότερα μοντέλα της εταιρείας τους είχαν ως προαιρετικούς.
Η νέα αυτή εμφάνιση έδωσε έναν αμερικάνικο αέρα στο Datsun 15, σε μικρότερες εξωτερικές διαστάσεις όμως.

Τεχνικά χαρακτηριστικά

Μηχανικά το Datsun 15 χρησιμοποιούσε τον ίδιο τετρακύλινδρο κινητήρα βενζίνης με το Datsun 14, κυβισμού 722 cm³, με την διαφορά ότι η αναλογία συμπίεσης πλέον είχε αυξηθεί από το 5,2 στο 5,4 έχοντας ως αποτέλεσμα την αύξηση της ισχύος του κινητήρα από τους 15 στους 16 ίππους. Τα υπόλοιπα μηχανικά μέρη παρέμειναν κοινά και ως εκ τούτου η τελική ταχύτητα του οχήματος παρέμεινε στα 80 χλμ/ώρα.
Σημαία της Σάμπα

Η σημαία της Σάμπα καθιερώθηκε στις 6 Δεκεμβρίου του 1985 (εθνική εορτή στο νησί). Στην αρμόδια Επιτροπή παρουσιάστηκαν 130 διαφορετικά σχέδια. Τελικά, καθιερώθηκε το σχέδιο που έφτιαξε ένας 18χρονος από τη Σάμπα, ονόματι Ντάνιελ Τζόνσον.Το σχέδιο έχει ως χρώματα το κόκκινο, το λευκό, το μπλε και το χρυσό (που είναι το αστέρι).

Η Σάμπα έπειτα από το 1816 αποδέχτηκε την κυριαρχία της Ολλανδίας και χρησιμοποιούσε τη σημαία της Ολλανδίας. Ωστόσο, επειδή κάποιοι νησιώτες θεωρούν τη Σάμπα ως "δημοκρατία" προσέθεσαν ένα ειδικό σύμβολο ένα πράσινο (λάχανο) για να τονίσουν την ανεξαρτησία τους και αυτό το σύμβολο χρησιμοποιήθηκε πιθανότατα μέχρι τη δεκαετία του 1920.
Ιστιοφόρο

Εξέλιξη

Τα ιστιοφόρα σε αντίθεση με τα μηχανοκίνητα (ατμόπλοια) χρειάστηκαν πολλούς αιώνες για την εξέλιξή τους προκειμένου να φθάσουν στο απόγειο της τελειοποίησής τους, όταν τότε αποκαλύφθηκε η δύναμη του ατμού που άρχισε να επικρατεί ως μέσον πρόωσης των πλοίων με συνέπεια δεκαετηρίδα με δεκαετηρίδα τα μεν ιστιοφόρα να παραγκωνίζονται, τα δε ατμόπλοια να εξελίσσονται.
Από την απώτατη αρχαιότητα μέχρι τα μέσα του μεσαίωνα η εξέλιξη του ιστιοφόρου πλοίου ήταν βραδύτατη, αν και το κουπί συνέχιζε να παραμένει ισχυρό μέσον πρόωσης. Τότε το ιστίο (πανί) που φέρονταν κυρίως από σταυρωτή κεραία (οριζόντια δοκό) από τον ιστό (κατάρτι), αποτελούσε το βοηθητικό μέσον πρόωσης, αφενός για τη μερική ανάπαυση των πληρωμάτων, αλλά ειδικότερα για την λεγόμενη «ουριοδρομία» (με τον άνεμο από πρύμνη).
Όπως μας πληροφορεί ακόμη και ο ανυπέρβλητος Όμηρος η ώρα απόπλου ήταν αμέσως μετά τη θερινή δύση του Ηλίου όπου αφού κόπαζε η θαλάσσια αύρα, η «πελαγία αύρα» των αρχαίων άρχιζε να πνέει η «απόγεια αύρα», δηλαδή όταν «αρχίζουν να βγάζουν οι στεριές» κατά την κοινή γλώσσα των Ελλήνων σύγχρονων ναυτικών.
Έτσι απέπλεαν οι τριήρεις ουριοδρομώντας, με κολπωμένο (φουσκωμένο) το εγκάρσιο πανί (ιστίο) τους. Σύμφωνα με τον σπουδαίο ναύαρχο και αρχαιολόγο Σέρρε το λυκαυγές της δόξας του ιστιοφόρου ήταν το "τετράγωνο ιστίο" και η εξέλιξή του σε τρίγωνο και τραπεζοειδές που άρχισε και η χρήση τους.
Παρά ταύτα πολλοί ναυτικοί ιστορικοί επιμένουν ότι η τριήρης δεν ήταν ιστιοφόρο αφού κύριο μέσον είχε τα κουπιά, επηρεασμένοι από τη σύγχρονη αντίληψη του όρου. Λειτουργικά θεωρούν ότι το ιστιοφόρο δεν αναδείχθηκε ούτε στη ρωμαϊκή περίοδο, αλλά ούτε και στη βυζαντινή αλλά περί τον 14ο με 15ο αιώνα όπου τότε μπορούσαν να πλέουν και με αντίθετο άνεμο δηλαδή να πλέουν την «εγγυτάτη». Τότε άρχισαν να εμφανίζονται τα λεγόμενα πανιά λατίνια, με τα οποία οι γαλέρες και οι νεφ του Λουδοβίκου του Αγίου πέτυχαν τη μέγιστη εξέλιξη. Παράλληλα εμφανίσθηκαν τα αργοκίνητα ιστιοφόρα σκάφη όπως το γαλιόνι, οι καράκες και λίγο αργότερα οι καραβέλες. Μικρά μεν, πλην όμως ευέλικτα, τα οποία και χρησιμοποίησαν οι πρώτοι εξερευνητές όπως ο Χριστόφορος Κολόμβος, ο Βάσκο ντα Γκάμα, κ.ά.
Αναμφίβολα σταθμός στην εξέλιξη των ιστιοφόρων αποτέλεσε η επιπλέον σπουδαία για τη ναυπηγική, ναυτική τέχνη και ναυτική τακτική, ναυμαχία της Ναυπάκτου όπου το ιστιοφόρο καθιερώθηκε και ως πολεμικό πλοίο γραμμής.
Όλων αυτών ακολούθησαν παράλληλες εφευρέσεις και ανακαλύψεις, όπως π.χ. το πηδάλιο, η άγκυρα, η πυξίδα, η αλυσιδωτή θωράκιση, κ.λπ., που επιτάχυναν την παραπέρα εξέλιξη του ιστιοφόρου πλοίου. Μέχρι που έφθασε η στιγμή της εξέλιξης, όταν ο λευκός ατμός αποτέλεσε τα μαύρα σύννεφα των ιστιοφόρων πλοίων.
Φώτης Λαμπρόπουλος (καλαθοσφαιριστής)

Επαγγελματική καριέρα

Αγωνίστηκε διαδοχικά στις ομάδες: Απολλωνιάδα Πάτρας (2003), Ρομαούτο Ματαρό (2004), CB Γκραν Κανάρια [Α΄ και Β΄ ομάδα] (2004-05), CB Ταρραγόνα (2005), CB Λ' Οσπιτάλετ (2005-07), CB Τενερίφε(2007-08), Α.Ε. Λάρισας (2008-09), Ηρακλής Θεσσαλονίκης (2009-11), Ιμπέροσταρ Τενερίφε (CB 1939 Κανάριας) (2011-15), Βανόλι Κρεμόνα (2015), Αρκαδικός (2015-16), Απόλλων Πάτρας (2016), Φέρρο Καρρίλ Οέστε (2016).
Τον Ιούλιο 2016 υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την ομάδα της Μπόκα Τζούνιορς, με την οποία αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της Αργεντινής μέχρι το 2018. Τον Ιούνιο του 2018 υπέγραψε στην ομάδα Guaiqueries από τη Βενεζουέλα. Το Σεπτέμβριο του 2018 υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την Club Malvín, ομάδα στο πρωτάθλημα της Ουρουγουάης και πρωταθλήτρια της προηγούμενης σεζόν. Τον Ιανουάριο 2019 υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την Εστουντιάντες, ομάδα της Ισπανίας, όπου παρέμεινε μέχρι το τέλος της σεζόν. 
Τον Σεπτέμβριο του 2019 ανακοινώθηκε η συνεργασία του με την ομάδα του Πανιωνίου Αθηνών, ομάδα της Basket League, επιστρέφοντας μετά από 3 χρόνια σε ομάδα του ελληνικού πρωταθλήματος.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Σάμου 2015–16

Α΄ Κατηγορία

9 συνολικά ομάδες συμμετέχουν, χωρισμένες σε 2 ομίλους των 5 και 4 ομάδων. Οι πρώτοι κάθε ομίλου θα αγωνιστούν στον τελικό πρωταθλήματος στις 9 Απριλίου 2016 για την ανάδειξη του Πρωταθλητή. οι τελευταίοι των 2 ομίλων θα αγωνιστούν σε αγώνα κατάταξης για να κριθεί η μία ομάδα που θα υποβιβαστεί στην Β΄ Κατηγορία.
Κάρλο Αλμπέρτο Ντέλα Κιέζα

Βιογραφία

Γεννημένος στο Σαλούτσο του Πιεμόντε το 1920 ο Ντελα Κιέζα πήρε μέρος στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, προτού ακολουθήσει την οικογενειακή παράδοση και παει στο σώμα των Καραμπινιέρων, που ήταν ο πατέρας του Ρομάνο και ο αδερφός του Ρομόλο. Πήρε μέρος στην αντίσταση και το 1944 συμμετείχε στη απελευθέρωση της Ρώμης μαζί με τα συμμαχικά στρατεύματα.
Μετά τον πόλεμο σπούδασε νομική και ενταχθήκε στο σώμα των Καραμπινιέρων, στελνοντάς τον πρώτα στη Καμπανία και μετά στη Σικελία. Ήταν τυπικός στρατιωτικός και υπηρέτησε για σύντομα χρονικά διαστήματα σε πολλές πόλεις της Ιταλίας, όπως στη Φλωρεντία, στο Κόμο και την Ρώμη, πριν επιστρέψει ξανά στην Σικελία ως Συνταγματάρχης των Καραμπινιέρων στο Παλέρμο.
Το 1973 προαχθεί σε Στρατηγό και ανέλαβε διοικητής της Βορειανατολικής Ιταλίας περιλαμβανόντας το Πιεμόντε, την Βαλέ Ντ'Αοστα και την Λιγυρία.
Το 1974, δημιουργήσε μια αντιτρομοκρατική ομάδα στο Τορίνο με 10 υψηλοβάθμους αξιωματικούς για την εξαρθρώση των Ερυθρών Ταξιαρχίων, την ακροαριστερή τρομοκρατική οργάνωση, που είχε σπείρει τον φόβο στην Ιταλία, προβαινόντας σε πολιτικές δολοφονίες, απαγωγές, ληστείες και βομβιστικές επίθεσεις. Η ομάδα του Ντελα Κιέζα είχε μεγάλη επιτυχία, αφού κατάφερε να συλλάβει τους δύο ηγέτες των Ερυθρών Ταξιαρχίων, τον Ρενάτο Κούρτσιο και του Αλμπέρτο Φραντσεσίνι.
Το 1975 συνέβαλε στην απελευθέρωση του Βιομηχάνου Βαλλαρίνο Γκαντσία, που κατά την διαρκεία της επιχείρησης απελευθέρωσης του σκοτώθηκε η γυναίκα του Ρενάτο Κούρτσιο, η Μάρα Καγκόλ.

Τον Μαίο του 1977, ο Ντελα Κιέζα θα επιβλέψει τον τομέα ασφαλείας των Ιταλικών φυλακών, και θα δημιουργήσει φυλακές υψιστής ασφαλείας, που σύντομα πολλοί τρομοκράτες και μαφιόζοι θα μεταφερόνταν εκεί. Με την μεγάλη επιτυχία που είχε για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, η κυβέρνηση θα του δώσει μεγάλες υπερεξουσίες, κάτι που θα φανεί με την απαγωγή του Άλντο Μόρο, που με την συνεργασία μυστικών πρακτορών και χαφιέδων, καταφέρε όχι μόνο να συλλάβει τους δολοφόνους του πρώην Πρωθυπουργού της Ιταλίας, αλλά και να συλλάβει δεκάδες άλλους τρομοκράτες. 
Την 1η Μαίου, 1982, ο Ντελα Κιέζα αποδεχτήκε την θέση του Νομάρχη στο Παλέρμο, σε μια προσπάθεια να σταματήσει την βία στον δεύτερο πόλεμο της Μαφίας.  Θα δολοφονήθει 4 μήνες αργότερα στο Παλέρμο στις 3 Σεπτεμβρίου 1982, με την διαταγή του Αρχηγού της Κόζα Νόστρα Σαλβατόρε Ριίνα.
Ο Ντελα Κιέζα μαζί με την συζυγό του, οδηγώντας μέσα στην πόλη την νύχτα ένα λευκό Autobianchi A112, όταν ένας αριθμός ένόπλων άντρων πάνω σε μοτοσυκλέτες πλησίασαν το αυτοκίνητο στο δρόμο και αρχίσαν να πυροβόλουν, με αποτέλεσμα την δολοφόνία του Ντελα Κιέζα, της συζυγού του, και του αστυνομικού σωματοφύλακα του.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Κοζάνης 2012–13

Για την περίοδο 2012–13, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Κοζάνης είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Κοζάνης.
Το πρωτάθλημα κατέκτησε ο Μέγας Αλέξανδρος Άρδασσας. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Φ.Σ. Κοζάνη.
Τζο Νάγκμπε

Βιογραφικό

Ο Τζο Νάγκμπε γεννήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 1968 στην περιοχή Νίμπα Κάουντι (Nimba County) της Λιβερίας. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στην πατρίδα του, στην ομάδα "Γιανγκ Σερβάιβορς" της Κλάρα Τάουν (Young Survivor of Clara Town) το 1982. Σε ηλικία 18 ετών μεταγράφηκε στους "Ανίκητους Έντεκα" (Invincible Eleven) της πρωτεύουσας Μονρόβια και στη συνέχεια στους "Μάιτι Μπαρόλε" (Mighty Barrolle). Το 1988-89 έπαιξε στη Γιούνιον Ντουάλα του Καμερούν και στη συνέχεια μετανάστευσε στη Γαλλία, όπου αγωνίστηκε ως το 1996. Ακολούθησε μια σεζόν στο ελβετικό πρωτάθλημα με τη Λουγκάνο και το 1997 υπέγραψε στον ΠΑΟΚ. Στην ομάδα της Θεσσαλονίκης έπαιξε τρία χρόνια, πραγματοποιώντας μια από τις καλύτερες εμφανίσεις του στις 30 Σεπτεμβρίου 1997, όταν ο ΠΑΟΚ απέκλεισε την Άρσεναλ για το κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Στη συνέχεια το 2000-01 αγωνίστηκε στον Πανιώνιο και το 2001-02 στα Γιάννινα. Από το 2002 ως το 2006 περιπλανήθηκε σε πρωταθλήματα διαφόρων χωρών της Ασίας.
Όταν σταμάτησε το ποδόσφαιρο μετέβη στη Βραζιλία, όπου παρακολουθεί μαθήματα προπονητικής, με σκοπό να γίνει προπονητής ανγνωρισμένος από τη FIFA και τις διεθνείς ομοσπονδίες (UEFA κλπ).

Στην εθνική

Παράλληλα, από το 1985 ως το 2001 αποτελούσε βασικό μέλος της εθνικής ομάδας της Λιβερίας. Έπαιξε συνολικά σε 96 αγώνες και σημείωσε 20 γκολ. Με την Εθνική δεν κατάφερε να προκριθεί σε τελική φάση παγκοσμίου κυπέλλου αλλά προκρίθηκε δυο φορές σε τελική φάση του Κόπα Άφρικα, το 1996 και το 2002. 
Τον Ιούνιο του 2011 ο Τζο Νάγκμπε, παρα τα 42 του χρόνια, επέστρεψε στην εθνική Λιβερίας αγωνιζόμενος ως κεντρικός αμυντικός στην βασική ενδεκάδα. Απέναντι στο Πράσινο Ακρωτήρι για τα προκριματικά του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής κατάφερε να πάρει τη νίκη χωρίς η ομάδα του να δεχτεί γκολ.

Οικογένεια

Έχει δυο γιους και μια κόρη, που ασχολούνται επίσης με τον αθλητισμό. Οι γιοι του παίζουν ποδόσφαιρο στις ΗΠΑ και η κόρη του Μάρθα παίζει μπάσκετ.
Γιάννης Κακουλίδης

Μεταφράσεις

(2000) Συλλογικό έργο, Jerzy Skolimowski, Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

Διακρίσεις

Τιμήθηκε με το Α΄ βραβείο του Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης το 1965 και το 1972.

Θάνατος

Ο Κακουλίδης απεβίωσε μετά από δεκαήμερη νοσηλεία σε νοσοκομείο της Αθήνας στις 14 Νοεμβρίου 2015, σε ηλικία 69 ετών. Είχε διαγνωσθεί με καρκίνο στο ήπαρ και τον οισοφάγο στις αρχές Νοεμβρίου.
Οφεράισσελ

Ιστορία

Το Οφεράισσελ ονομαζόταν παλιά Όφερστιχτ, και περιελάμβανε μεγάλο μέρος της σημερινής επαρχίας Ντρέντε. Το 1336 ενσωματώθηκε προσωρινά στο μεσαιωνικό δουκάτο του Χίλντερς  αλλά τελικά έγινε μέρος της Αρχιεπισκοπής της Ουτρέχτης (1347) με το όνομα het Sticht («η επισκοπή»). Η αρχιεπισκοπή απέδωσε με τη σειρά της την επαρχία στον αυτοκράτορα Κάρολο Ε΄ το 1528 και ο αυτοαποκαλούμενος «Λόρδος του ποταμού Άισελ» Κάρολος της άλλαξε το όνομα σε Όφεράισσελ. Όταν ο λαός επαναστάτησε κατά του διαδόχου Φίλιππου Β΄, το Οφεράισσελ άρχισε να διοικείται από τους αριστοκράτες της περιοχής. 
Ύστερα από μια σύντομη κατοχή από την Αρχιεπισκοπή-δουκάτο του Μίνστερ (1672-1674), το Οφεράισσελ μεταρρύθμισε τη διοίκησή του δίνοντας μεγαλύτερες εξουσίες στους δημάρχους της, κάτι που ξεσήκωσε τον κόσμο οδηγώντας στην Δημοκρατία της Μπατάβιας το 1795. Η νέα κεντρική Ολλανδική κυβέρνηση αναμόρφωσε την αυτοδιοίκηση της χώρας κατά τα πρότυπα της Γαλλίας και συγχώνευσε το Οφεράισσελ με τη Ντρέντε το 1798, δίνοντάς τους το όνομα Ouden Ijssel («παλιά επαρχία του Άισελ») που άλλαξε σε Όφεράισσελ το 1801. 
Οι Γάλλοι προσάρτησαν τη Δημοκρατία της Μπατάβιας το 1810 και η επαρχία του Οφεράισσελ υπάχθηκε στη γαλλική διοίκηση, αλλά με την ήττα του Ναπολέοντα το 1814, το Ηνωμένο Βασίλειο των Κάτω Χωρών επανέφερε το παλαιό καθεστώς. Κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, το Οφεράισσελ παρέμεινε υπό Ναζιστική κατοχή μεταξύ Μαϊου 1940 και Απριλίου 1945.

Γεωγραφία

Το Οφεράισσελ συνορεύει στα ανατολικά με τη Γερμανία, στα δυτικά με τη Φλέβολαντ, στα νότια με τη Χέλντερλαντ και στα βόρεια με τη Ντρέντε. 
Στα νοτιοανατολικά της, η επαρχία είναι αμμώδης καθώς διασπάται από τους ποταμούς Ρέχε και Ντίνκελ και άλλα ρυάκια. Αντιθέτως, στα βορειοδυτικά το έδαφος είναι λασπώδες και γεμάτο βάλτους, πράγμα που επέτρεψε τη χρήση του για την παραγωγή ενέργειας. Η περιοχή είναι ένας μικρός υγρότοπος γεμάτος από διάσπαρτες, μικρές λίμνες. 
Το υψηλότερο σημείο του Οφεράισσελ είναι ο λόφος του Λόσσερ που φτάνει στα 89μ, ενώ το χαμηλότερο είναι στο Κάμπεν, δύο μέτρα κάτω από τη στάθμη της θάλασσας.
Δημήτριος Λόντος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Πάτρα και ήταν γιος του Σωτήριου Λόντου, δημοτικού συμβούλου. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από την οικογένεια Λόντου και ήταν εγγονός του Ανδρέα Χ. Λόντου, δημάρχου Πατρέων και προέδρου της Βουλής, και πρώτος ξάδελφος των Δημητρίου Μάξιμου και Γεωργίου Στρέιτ. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Άσκησε τη δικηγορία και ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία.
Εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης με το Λαϊκό Κόμμα στις εκλογές Μαΐου και Δεκεμβρίου 1915, Αθηνών στις εκλογές 1933, 1935 και 1946, με τον Ελληνικό Συναγερμό στις εκλογές 1952. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας Μεταξά είχε εξορισθεί και επί Κατοχής διέφυγε στη Μέση Ανατολή και πήρε μέρος στο Συνέδριο Λιβάνου ως εκπρόσωπος του Λαϊκού Κόμματος. Διετέλεσε υπουργός γενικός διοικητής Θράκης (20.3-19.7.1935) και υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ (25.9-10.10.1935) στην Κυβέρνηση Παναγή Τσαλδάρη, υπουργός Προνοίας και Αντιλήψεως στην εξόριστη Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου (8.6-18.10.1944), Εθνικής Προνοίας στην Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητος Γεωργίου Παπανδρέου (25.10.1944-3.1.1945), Ναυτικών στην Κυβέρνηση Τσαλδάρη Οκτωβρίου 1946, (4.11.1946-24.1.1947) και έπειτα Ανοικοδομήσεως (7.9.1947-18.11.1948) και στη συνέχεια Μεταφορών (18.11.1948-20.1.1949) στην Κυβέρνηση Σοφούλη.
Ήταν παντρεμένος με την Μελπομένη Σκαμπαβία και είχαν αποκτήσει δύο κόρες: την Αλεξάνδρα Κανελλοπούλου, σύζυγο του Παύλου Κανελλόπουλου, και την Θέκλα Μαρινίδου.
Συργανιά (συνοικία Κυθρέας)

Τοποθεσία

Στα βόρεια και ανατολικά συνορεύει με την Κλεπίνη, στα βορειοαναταλικά με τη Χάρτζια, στα ανατολικά με τα Καλυβάκια, στα νοτιοανατολικά με το Επιχό, στα νότια με το Μπέικιοϊ στα νοτιοδυτικά με τον Άγιο Ανδρόνικο και στα δυτικά με τη Χαρδακιώτισσα.

Ιστορικό

Πριν την περίοδο της Αγγλοκρατίας, το μεγαλύτερο μέρος της γης της Συργανιάς άνηκε στην Αρχιεπισκοπή Κύπρου, στην Αρμενική Εκκλησία, στην Μαρωνίτική Εκκληασία και στη μονή Χρυσοστόμου. Την περίοδο της Αγγλοκρατίας οι κάτοικοι της Συργανιάς αγόρασαν τη γη αυτή, εκτός από τη γη της Μαρωνίτικης Εκκλησίας.
Στη Συρκανιά βρίσκεται το Κεφαλόβρυσο Κυθρέας. Επιπλέον, στην περιοχή βρίσκοταν οι περισσότεροι νερόμυλοι της Κυθρέας.

Ιερός ναός

Ο ιερός ναός της συνοικίας ήταν η εκκλησία της Αγίας Άννας. Αρχικά υπήρχε μια παλιά εκκλησία της Αγίας Άννας χτισμένη πάνω σε ένα λόφο, η οποία τη δεκαετία του 1890 εγκαταλείφθηκε λόγω ρωγμών που υπέστη μετά από μια κατολίσθηση. Η νέα εκκλησία κατασκευάστηκε το 1899.
Η Σιωπή

Υπόθεση

Σε ένα τρένο που πάει σε άγνωστη κατεύθυνση ταξιδεύουν δύο αδερφές – η Έστερ (Ίνγκριντ Τούλιν) και η Άννα (Γκούνελ Λίνμπλουμ) και ο μικρός γιος της Άννας, Γιόχαν (Γ. Λίντστρομ). Στο κουπέ επικρατεί σχεδόν απόλυτη σιωπή που διασπάται σπανίως από το διάλογο της Άννας με το γιό της. Το αγόρι βαριέται, όπως βαριέται και η μητέρα του. Η Έστερ είναι άρρωστη και όλη η εικόνα της εκπέμπει κούραση, φόβο θανάτου και ζήλια που νιώθει για την αδερφή της.
Λόγω αρρώστιας της Έστερ οι ταξιδιώτες κατεβαίνουν σε ένα απροσδιόριστο Ευρωπαϊκό κράτος, σε μια πόλη που λέγεται Τιμόκα (εσθονική λέξη που σημαίνει "αυτός που ανήκει στο δήμιο"). Καταλύουν σ' ένα ξενοδοχείο. Στους φαινομενικά άδειους διαδρόμους του ξενοδοχείου περιπλανιέται ο Γιόχαν μέχρι που βρίσκεται στο δωμάτιο των νάνων ηθοποιών, που τον ντύνουν κορίτσι και προσελκύουν σε ένα παράξενο παιχνίδι. Οι νάνοι και οι υπάλληλοι του ξενοδοχείου μιλούν μια ακατανόητη για τους πρωταγωνιστές γλώσσα.
Η Άννα περιπλανιέται στην άγνωστη πόλη, μέσα στην ασφυκτική καλοκαιρινή ατμόσφαιρα κάτω από τα βλέμματα των γύρω αντρών. Παρακολουθεί μια θεατρική παράσταση όπου συμμετέχουν οι νάνοι από το ξενοδοχείο. Εκεί στο θέατρο συναντάει ένα ζευγάρι που κάνει έρωτα στα πίσω καθίσματα. Ύστερα γνωρίζει ένα σερβιτόρα στην καφετέρια. Έρχονται μαζί στο ξενοδοχείο και κάνουν έρωτα. Κρυφά το βλέπει και ο γιος της. Η Έστερ προσπαθεί να μάθει λεπτομέρειες της ερωτικής της περιπέτειας και τελικά καταλήγουν σε καβγά.
Όταν η αδερφή της λείπει η Έστερ καπνίζει, πίνει, προσπαθεί να δουλέψει, κοιμάται. Μισεί όλο το κόσμο, την αδερφή και τον εαυτό της. Παρακολουθεί τη ζωή στην πόλη μέσα από το παράθυρο. Προσπαθεί να κερδίσει εμπιστοσύνη του ανιψιού της, αλλά μάταια. Ο μόνος άνθρωπος με τον οποίο μπορεί να επικοινωνήσει κανονικά είναι ο υπάλληλος του ξενοδοχείου, στα χέρια του οποίου και παραμένει στο τέλος της ταινίας. Πιθανόν, ο σκηνοθέτης εννοεί το θάνατό της.
Η Άννα και ο Γιόχαν συνεχίζουν το ταξίδι τους.

Μπέργκμαν για την ταινία

"Η αρχική μου ιδέα ήταν να κάνω μια ταινία που να υπακούει περισσότερο στους νόμους της μουσικής παρά της δραματουργίας. Μια ταινία που να ενεργεί ρυθμικά. Τοποθετώντας όλα τα κομμάτια στη σωστή σειρά, σκεφτόμουν περισσότερο από ποτέ με μουσικούς όρους".
Γεώργιος Ζαμπάς

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Γεώργιος Ζαμπάς γεννήθηκε στην Κατωκοπιά το 1907. Ομιλούσε, πέρα από την ελληνική, την αγγλική και τη γαλλική γλώσσα. Σπούδασε μαθηματικά στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών την περίοδο 1925-1929. Εργάστηκε ως εκπαιδευτικός στην Κύπρο και ως επιθεωρητής μαθηματικών του Υπουργείου Παιδείας (1959-1968). Επιπλέον, είχε εργαστεί σαν καθηγητής στο Κάιρο και σε διάφορα σχολεία της Ελλάδα.
Το 1931 αναμείχθηκε στο κίνημα του 1931 (Οκτωβριανά) και λόγω αυτού καταδικάστηκε και φυλακίστηκε για έξι μήνες. 
Ήταν νυμφευμένος με την Πολυξένη Ζαμπά και είχε δύο υιούς.
Απεβίωσε στις 10 Ιανουαρίου 2004.

Πολιτική διαδρομή

Εξελέγη βουλευτής στις Βουλευτικές εκλογές του 1970 με το Ενιαίον Κόμμα. Την περίοδο 1970-1976 διετέλεσε γραμματέας της βουλής. Επιπλέον, διετέλεσε πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Παιδείας.