Ακαδημία της Αρκαδίας

Η Αρκάδια είναι μια λογοτεχνική ακαδημία, που ιδρύθηκε στη Ρώμη , στις 5 Οκτωβρίου του 1690 από τους Τζιαν Βιντσέντζο Γκραβίνα και Τζοβάνι Μάριο Κρεσιμπένι βοηθούμενοι  στο εγχείρημά τους από τον  Πάολο Κοάρντι εκ Τορίνου, με την ευκαιρία της συνάντησης στο μοναστήρι που βρίσκεται μέσα στον Ναό του Αγίου Πέτρου στο Μοντόριο δεκατεσσάρων μελετητών που ανήκαν στον κύκλο της βασίλισσας Χριστίνας της Σουηδίας, μεταξύ των οποίων και των κατοίκων της Ούμπρια  Τζουζέτε Παολούτσι εκ Σπέλλου, Βιντσέντζο Λεόνιο  εκ Σπολέτου και  Πάολο Αντόνιο Βίτι  εξ Ορβιέτου, των Σίλβιο Σταμπίλια και Τζάκοπο Βιτσινέλλι εκ Ρώμης, των γενουατών Πομπέο Φιγκάρι και Πάολο Αντόνιο ντελ Νέρο, των τοσκανών Μελχιόρ Μάτζιο εκ Φλωρεντίας και Αυγουστίνου Μαρία Τάια  εκ Σιένας, του Τζανμπατίστα Φελίτσε Τζάππι εξ Ίμολας , και του καρδιναλίου Κάρλο Τομάσο Μαγιάρντ εκ Τουρνόν  της Νίκαιας. Η Αρκάδια θεωρείται όχι μόνο  μία σχολή σκέψης, αλλά ένα πραγματικό λογοτεχνικό κίνημα που αναπτύχθηκε και εξαπλώθηκε σε όλη την Ιταλία κατά τη διάρκεια του δέκατου όγδοου αιώνα, ως απάντηση σε αυτό που θεωρήθηκε η κακογουστιά του Μπαρόκ.
Στην ορολογία και σημειολογία της ανακαλεί την παράδοση των βοσκών-ποιητών της μυθικής περιοχής της Αρκαδίας , και το όνομα επινοήθηκε από τον Τάια κατά τη διάρκεια μιας συγκέντρωσης στο Πράτι ντι Καστέλλο, που εκείνο τον καιρό ήταν ένα ποιμενικό τοπίο. Εκτός από το όνομα της Αρκάδιας, που είναι χαρακτηριστικό από αυτή την άποψη, επιλέχθηκε, βάσει αυτής της τάσης, επίσης, το όνομα του τόπου, μια βίλα στο λόφο της οδού Γκαριμπάλντι στις πλαγιές του Τζανίκολου: το '' Μπόσκο Παρράσιο".  Τα μέλη της ονομάστηκαν Βοσκοί, ο Ιησούς - βρέφος (λατρεύτηκε αρχικά από τους βοσκούς) επιλέχθηκε ως προστάτης της. Όπως διδάσκεται, επιλέχθηκε  και η σύριγγα του θεού Πάνα, που περιβάλλεται από κλάδους δάφνης και πεύκου , και κάθε συμμετέχων έπρεπε να φέρει, ως ψευδώνυμο, ένα όνομα εμπνευσμένο από την ελληνική βουκολική ζωή.

Το θέμα της έδρας

Οι αρκαδικοί άρχισαν να συγκεντρώνονται στους κήπους του Δούκα του Παγκανίκα στο Σαν Πιέτρο του Βίνκολι, όπου καθισμένοι  στο έδαφος ή πάνω σε πέτρες άρχιζαν να απαγγέλλουν τους στίχους τους.
Από τις 27 Μαΐου 1691 μεταφέρθηκαν στον κήπο του Παλάτσο Ριάριο, την πρώην κατοικία της  Χριστίνας της Σουηδίας, όπου είχαν στη διάθεσή τους ένα είδος στρογγυλής τάφρου, που ωστόσο έδινε την εντύπωση ενός θεάτρου. Το 1693 μεταφέρθηκαν ξανά πλησίον του Δούκα της Πάρμα στο Όρτι Παλατίνι, ο  οποίος τους έπαραχώρητην άδεια να χτίσουν ένα θέατρο, αγροτικό σε κυκλικό σχήμα και με δύο σειρές καθισμάτων από ξύλο και  χώμα και καλυμμένο μπροστά με κλαδιά δάφνης.
Το 1699 μετακόμισαν και πάλι, αυτήν τη φορά στον κήπο του  δούκα Δον  Αντόνιο Σαλβιάτι, που είχε σκάψει σε ένα λόφο, ένα θέατρο σαν τα ρωμαϊκά, αλλά με το θάνατο του δούκα, τον Ιανουάριο του 1704, εκδιώχθηκαν από τους κληρονόμους, και έτσι, τον Ιούλιο του  1705, για να γιορτάσουν τους Ολυμπιακούς Αγώνες, έπρεπε να καταφύγουν στην φιλοξενία του πρίγκιπα Δ. Βιντσέντζο Τζουστινιάνι.
Στη συνέχεια, από τις 11 Σεπτεμβρίου του 1707, ο Φραντσέσκο Μαρία Ρούσπολι, πρίγκιπας του Τσερβέτερι, έθεσε στη διάθεσή τους ένα πάρκο του  στο Εσκουιλίνο , με την προσδοκία ότι θα ήταν έτοιμο ένα αμφιθέατρο σε μια άλλη βίλα του πρίγκιπα, αλλά στο Αβεντίνο που έγινε η μόνιμη έδρα των συνεδριάσεων μέχρι το 1725.
Τέλος, χάρη σε μια δωρεά 4000 σκούδων Πορτογαλίας, του Ιωάννη του Πέμπτου της Πορτογαλίας, που ήταν και αυτός αρκαδικός, η Ακαδημία μπόρεσε να αγοράσει μία έδρα ιδιόκτητη, συγκεκριμένα στο Όρτο ντέι Λίβι, στους πρόποδες του Τζανίκολου, που ο αρχιτέκτονας και αρκαδικός Αντόνιο Κανεβάρι μετέτρεψε στο Μπόσκο Παρράσιο. Ο Κανεβάρι διάρθρωσε τον κήπο σε τρία επίπεδα  που συνδέονταν με δύο σκάλες. Στον πρώτο πλακόστρωτο χώρο χτίστηκε ένα θέατρο με ωοειδές σχήμα, με τρεις σειρές καθισμάτων και ένα αναλόγιο από  μάρμαρο. Στο δεύτερο επίπεδο υπάρχει μία ψεύτικη αρκαδική σπηλιά, και στο τρίτο, ένα κτίσμα αναμνηστικό για να υπενθυμίζει τη δωρεά του Ιωάννη του Πέμπτου. Η Δεξαμενή, δηλαδή το κτίριο που χρησίμευε για την αρχειοθέτηση και τη γραμματεία, τελικά αποκαταστάθηκε με την σημερινή του μορφή από τονΤζοβάνι Ατζούρι το 1838, ο οποίος του  έδωσε μια πρόσοψη σαν εξέδρα.