google/wiki40b huggingface dataset:
Μοναστήρι του Άτσι

Ιστορία

Υπάρχει ένας θρύλος για την κατασκευή της εκκλησίας. Λέγεται ότι ένα Ντέβι τυραννούσε το χωριό Άτσι. Το Ντέβι είναι ζωόμορφο πλάσμα των Γεωργιανών παραδόσεων, είναι τριχωτό και έχει πολλά κεφάλια, από 3 έως και 100, και αν του κόψουν ένα βγάζει καινούριο στη θέση του. Οι κάτοικοι του χωριού ζήτησαν βοήθεια από τον Άγιο Γεώργιο, ο οποίος τους άκουσε και σκότωσε το τέρας. Οι ευγνώμονες άνθρωποι ήθελαν να χτίσουν μία εκκλησία για ευχαριστία. Ένας οιωνός από περιστέρια τους κατεύθυνε να χτίσουν την εκκλησία στην τοποθεσία που βρίσκεται.
Η εκκλησία του Άτσι χτίστηκε στα τέλη του 13ου αιώνα ή στις αρχές του 14ου αιώνα, αργότερα τοποθετήθηκε νέα στέγη, ανακαινίστηκε και χτίστηκε ένα τείχος γύρω της. Οι πρώτες γραπτές αναφορές για την εκκλησία είναι από το δεύτερο μισό του 16ου αιώνα.
Το μοναστήρι του Άτσι ευνοήθηκε από τους πρίγκιπες της Γκούρια, ιδιαίτερα από τον Σίμων Α' Γκουριέλι και τον Καϊχόσρο Α' Γκουριέλι τον 17ο αιώνα. Και οι δύο έκαναν σημαντικές δωρεές στην εκκλησία, και ο Καϊκόστρο την όρισε ως μετόχιο για την επισκοπική έδρα του Σεμοκμέντι. Η ηγουμενία του Άτσι τότε ήταν κληρονομική και έμενε στην οικογένεια Σαλουκβάτζε-Τακαισβίλι. 
Εξαιρετικό κειμήλιο της εκκλησίας είναι ένας διακοσμημένος ασημένιος σταυρός με μια Γεωργιανή επιγραφή που αναφέρει τη βασίλισσα Ταμάρ.  Κατά τη διάρκεια της σοβιετικής περιόδου η οικογένεια Σαλουκβάτζε φύλαξε τον σταυρό και το 2015 τον επέστρεψε στην εκκλησία του Άτσι.  
Η εκκλησία του Άτσι αποκαταστάθηκε για χριστιανική χρήση το 1991.

Αρχιτεκτονική

Η εκκλησία του Άτσι είναι μονόκλιτη, ορθογώνιου σχήματος, χτισμένη από λαξευμένες πέτρες. Είναι χτισμένη σε υπερυψωμένη εξέδρα που περιβάλλεται από ένα ρέμα που καταλήγει στο ποτάμι. Έχει δύο εισόδους, στα δυτικά και στα νότια. Οι πόρτες είναι διακοσμημένες με ανάγλυφους σταυρούς.  
Το εσωτερικό της εκκλησίας είναι πλήρως τοιχογραφημένο από τον 13ο αιώνα. Ορισμένες σπανίζουν από εικονογραφική άποψη, όπως εκείνη που απεικονίζει τον Ιωσήφ και τον Ιωακείμ. Απεικονίζονται σκηνές από τη ζωή του Αγίου Γεωργίου και του Χριστού. Συνοδεύονται από επιγραφές στα Γεωργιανά και στα ελληνικά, όπως μία που αναφέρει κάποιον ονόματι Ονήσιμος, έναν Τραπεζούντιο που ίσως ήταν ζωγράφος. Μια Γεωργιανή επιγραφή στο ασομταβρούλι, που βρίσκεται στην ανατολική πρόσοψη, λέει: «Άγιε Γεώργιε ευλόγησε τους άρχοντες Σαγκίρ, Ράτι και Ουσάνιαν, και ευλόγησε τον Νικολόζ του Άτσι και τους χτίστες Μικέλ και Μκχετσίτζε».
Το Ψάθινο Καπέλο

Το θέμα

Το θέμα απεικονίζει μια νεαρή κοπέλα με ένα ψάθινο καπέλο σε ασπρισμένο αυλόγυρο σε νησιώτικο τοπίο μια ζεστή καλοκαιρινή ημέρα.

Αισθητική ανάλυση

Είναι χαρακτηριστικό έργο του Λύτρα, που υπήρξε από τους πρωτοστάτες της Ομάδας Τέχνης, επηρεασμένος από τον εξπρεσιονισμό χωρίς όμως να παραμορφώνει το σχέδιο δουλεύοντας με ένταση το χρώμα. Ο ζωγράφος χρησιμοποιεί έντονα και ζωντανά χρώματα, όλα τα γκριζογάλαζα ψυχρά στο κάτω μέρος, όλα τα πορτοκαλοκίτρινα θερμά προς τα πάνω. Σε αυτόν τον πίνακα κυριαρχούν τα χρώματα του βασικού κίτρινου με το συμπληρωματικό μωβ που χρωματίζουν τη φιγούρα με πλατιές ελεύθερες πινελιές, παχύρρευστο χρώμα και χειρονομιακή γραφή, δίνοντας έμφαση στον υλικό χαρακτήρα του χρώματος.
Αλέξης Ζορμπάς

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Κολινδρό του Νομού Πιερίας το 1865 ή 1869. Ήταν γιος του Φώτη Ζορμπά,ενός πλούσιου τσέλιγκα και κτηματία και είχε άλλα τρία αδέλφια (την Κατερίνα, τον Γιάννη και τον Ξενοφώντα). Ήταν πρώτος ξάδελφος του πολιτικού Αστέριου Ζουρμπά.
Όταν ενηλικιώθηκε έφυγε για τη Χαλκιδική, όπου στο Παλαιοχώρι έζησε τα πιο κρίσιμα χρόνια της ζωής του. Εκεί διέμεινε σε ένα φίλο του και εργάστηκε ως μεταλλωρύχος σε μια Γαλλική εταιρεία εκμετάλλευσης μεταλλείων στο Ίσβορο (Στρατονίκη). Γνωρίστηκε με τον αρχιεργάτη του μεταλλείου, Γιάννη Καλκούνη, "έκλεψε" και παντρεύτηκε στο Παλαιοχώρι την κόρη του Ελένη, και έκανε μαζί της δώδεκα παιδιά (έζησαν τελικά τα επτά), από τα οποία αγαπούσε ιδιαίτερα τη δεύτερή του κόρη Ανδρονίκη, αλλά οι πόλεμοι και ο θάνατος της γυναίκας του Ελένης, φέρνουν δυστυχία στην οικογένειά του.
Μετά από όλα αυτά εγκαταλείπει το Παλαιοχώρι και την Χαλκιδική και έρχεται στο Ελευθεροχώρι της Πιερίας, όπου μένει ο αδελφός του Γιάννης Ζορμπάς, ο γιατρός. Το 1915 φεύγει για το Άγιο Όρος με την απόφαση να γίνει καλόγερος. Εκεί θα γνωριστεί με τον Καζαντζάκη και μια δυνατή φιλία θα αρχίσει να δένει τους δυο άντρες. Κατόπιν πηγαίνουν στη Μάνη όπου εκμεταλλεύονται τα ορυχεία της Πράστοβας (κοντά στη Στούπα Μεσσηνίας, παραθαλάσσιο χωριό του Δήμου Λεύκτρου στη Μεσσηνιακή Μάνη).  
Ο Νίκος Καζαντζάκης εδώ εμπνεύστηκε και έγραψε το έργο του "Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά". 
Η ταραγμένη ζωή του θα σταματήσει στα Σκόπια, όπου εγκαταστάθηκε μαζί με την κόρη του Κατίνα (Κατερίνα).    
Εκεί ξαναπαντρεύτηκε, έκανε και άλλα παιδιά και νέα οικογένεια. Ασχολήθηκε με την εξορυκτική δραστηριότητα.    
Πέθανε το 1941 από τη φυσική εξασθένηση της υγείας, τις κακουχίες και τη πείνα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.   
Ο τάφος του βρίσκεται στο νεκροταφείο των Σκοπίων στον Δήμος Μπούτελ. Δισέγγονός του ήταν ο Παύλος Σιδηρόπουλος.
Polikarpov ITP

Σχεδιασμός και ανάπτυξη

Τον Νοέμβριο του 1940 ο Νικολάι Πολικάρποφ πρότεινε την δημιουργία ενός μαχητικού που θα ήταν οπλισμένο με πυροβόλα και θα αναλάμβανε αποστολές συνοδείας βομβαρδιστικών και εγγύς υποστήριξης. Σχεδιάστηκε με προωστικό σύστημα τον κινητήρα Klimov M-107P ή τον Mikulin AM-37. Επίσης προτάθηκαν δύο διατάξεις του οπλισμού: η πρώτη αποτελούνταν από ένα πυροβόλο των 37 mm που έβαλε μέσα από τον κώνο της έλικας και δύο συγχρονισμένα πυροβόλα ShVAK των 20 mm, ένα σε κάθε πλευρά του ρύγχους. Το πυροβόλο των 37 mm είχε αναχορηγία 50 βλημάτων ενώ τα ShVAK από 200 έκαστο. Η δεύτερη διάταξη οπλισμού προέβλεπε την χρήση ενός ακόμα ShVAK με 200 βλήματα στην θέση του πυροβόλου των 37 mm. Το αεροσκάφος μπορούσε επίσης να μεταφέρει οκτώ ρουκέτες RS-82.
Το ITP ήταν ένα χαμηλοπτέρυγο αεροσκάφος, μικτής κατασκευής. Η άτρακτος ήταν κατασκευασμένη από ξύλο και οι πτέρυγες από μέταλλο. Το σύστημα προσγείωσης ήταν πλήρως ανασυρόμενο. Μπορούσε να μεταφέρει μέχρι και 624 λίτρα καυσίμου. Το πίσω μέρος της ατράκτου, το πιλοτήριο και το ουραίο ήταν παρόμοια με του Polikarpov I-185.
Το αρχικό πρωτότυπο (Μ-1) ολοκληρώθηκε τον Οκτώβριο του 1941 με κινητήρα Μ-107P ισχύος 1300 hp. Για να προστατευθεί από την γερμανική προέλαση το Σχεδιαστικό Γραφείο μεταφέρθηκε στο Νοβοσιμπίρσκ με συνέπεια την καθυστέρηση πολλών προγραμμάτων. Το ITP πραγματοποίησε τελικά την παρθενική του πτήση στις 23 Φεβρουαρίου 1942. Ο Μ-107P αποδείχθηκε αναξιόπιστος και αντικαταστάθηκε από τον M-107A στα τέλη του έτους. Το πυροβόλο των 37 mm αντικαταστάθηκε τελικά από ένα των 20 mm. Οι πτητικές δοκιμές δεν ολοκληρώθηκαν διότι το ίδιο αεροσκάφος χρησιμοποιούνταν και για στατικές δοκιμές. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις θα μπορούσε να φτάσει μέγιστη ταχύτητα 655 km/h σε ύψος 6300 m και θα χρειάζονταν 5,9 λεπτά για να φτάσει σε ύψος 5000 m.
Το δεύτερο πρωτότυπο (Μ-2) κατασκευάστηκε το 1942 με κινητήρα Mikulin AM-37, που επίσης αποδείχθηκε αναξιόπιστος και αντικαταστάθηκε στην συνέχεια από τον Mikulin AM-39 των 1,800 hp. Πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 23 Νοεμβρίου 1943 αλλά οι πτητικές δοκιμές ολοκληρώθηκαν τον Ιούνιο του επόμενου έτους. Όταν το ITS ήταν έτοιμο, η αεροπορία διέθετε ήδη αεροσκάφη με παρόμοιες ή καλύτερες επιδόσεις και έτσι το μαχητικό δεν μπήκε σε παραγωγή.
Προεδρικές εκλογές στις Σεϋχέλλες 2015

Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στις Σεϋχέλλες τον Δεκέμβριο του 2015. Ο πρώτος γύρος έγινε στο διάστημα από τις 3 ως τις 5 Δεκεμβρίου 2015. Καθώς δεν υπήρχε υποψήφιος που να συμπληρώσει το απαιτούμενο ποσοστό (άνω του 50% των ψήφων στον πρώτο γύρο), ο τελικός νικητής κρίθηκε σε δεύτερο γύρο. Ο δεύτερος γύρος οτο διάστημα έγινε από 16 ως τις 18 Δεκεμβρίου. Ο Τζέιμς Μισέλ επανεξελέγη στον δεύτερο γύρο, επικρατώντας του  Γουάβελ Ραμκαλάουαν με διαφορά μόλις 193 ψήφων. Ο Ραμκαλάουαν κατήγγειλε ότι έγιναν πολλές παρατυπίες, συμπεριλαμβανομένης της εξαγοράς ψήφων.

Πλαίσιο

Οι εκλογές αρχικά προγραμματίστηκαν για την περίοδο ανάμεσα στις 19 και στις 21 Νοεμβρίου 2015, όμως μετατέθηκαν "με σκοπό να δοθεί περισσότερος χρόνος στα πολιτικά κόμματα για την προετοιμασία των εκλογών".
Η επίσημη διαδικασία της υποβολής υποψηφιοτήτων ολοκληρώθηκε στις 11 Νοεμβρίου 2015. Τον Οκτώβριο του 2015 ο πρόεδρος Τζέιμς Μισέλ από το Κόμμα του Λαού ανακοίνωσε την πρόθεσή του να διεκδικήσει την τρίτη και τελευταία του θητεία στο προεδρικό αξίωμα. Από το 1993, οπότε η χώρα έγινε ξανά δημοκρατία, όλες οι εκλογές (προεδρικές και βουλευτικές) έχουν κερδηθεί από υποψηφίους του Κόμματος του Λαού.
Α΄ Κατηγορία Ε.Σ.Κ.Α.Σ.Ε. καλαθοσφαίρισης ανδρών

Ιστορία

Η καλαθοσφαίριση στην Ανατολική Στερεά ξεκίνησε να αναπτύσσεται στα τέλη της δεκαετίας του 1950, κυρίως στις πόλεις της Χαλκίδας και των Θηβών. Η Βοιωτία και η Εύβοια πραγματοποιούσαν επί σειρά ετών δικά τους ανεξάρτητα πρωταθλήματα στα οποία λάμβαναν μέρος οι τοπικές ομάδες. Οι κυριότερες ομάδες εκείνης της εποχής ήταν ο Τρίτων Χαλκίδας και ο Κάδμος Θήβας, που εκτός από το ποδοσφαιρικό τμήμα που ιδρύθηκε το 1958 και διαλύθηκε το 1968 είχε και τμήμα καλαθοσφαίρισης. Επίσης τμήμα καλαθοσφαίρισης διατηρούσε εκείνη την περίοδο η Α.Ε. Ορχομενού.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1960, αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι στον Κάδμο Θηβών αγωνίστηκαν για πρώτη φορά στην Ελλάδα έγχρωμοι αθλητές οι οποίοι ήταν στρατιώτες από την Αμερικάνικη βάση του Κιθαιρώνα που χρησιμοποιούνταν από το ΝΑΤΟ.

Ίδρυση

Το πρωτάθλημα διοργανώθηκε για πρώτη φορά το 1980, ύστερα από την ίδρυση της Τοπικής Επιτροπής Ανατολικής Στερεάς και Εύβοιας. Ιδρυτές ήταν ο Γ.Σ. Κάδμος Θήβας, η Α.Γ.Ε. Χαλκίδα, ο Α.Σ. Φθιώτις, ο Α.Ο. Ελατειακός και ο Α.Κ.Ο. Λιβαδειάς. Η πρώτη πρωταθλήτρια την περίοδο 1980–81 ήταν η ο Α.Σ. Φθιώτις από τη Λαμία.

Διοργάνωση

Υπάρχουν δώδεκα ομάδες στη διοργάνωση που ανταγωνίζονται κάθε χρόνο σε δύο ξεχωριστές φάσεις. Κατά τη διάρκεια της περιόδου (από τον Οκτώβριο έως το Μάιο) κάθε ομάδα πρέπει να παίξει με όλες τις άλλες ομάδες στο πρωτάθλημα δύο φορές, μία φορά εντός έδρας και μία φορά εκτός έδρας. Αυτό σημαίνει ότι η κανονική περίοδος του πρωταθλήματος της Α΄ Κατηγορίας Ε.Σ.Κ.Α.Σ.Ε. τελειώνει μετά από όλες τις ομάδες να παίζουν 22 παιχνίδια.
Στο τέλος του πρωταθλήματος, οι τέσσερις καλύτερες ομάδες του βαθμολογικού πίνακα ξεκινάνε τα πλέι-οφ, η πρώτη ομάδα στη βαθμολογία αντιμετωπίζει την τέταρη ομάδα του βαθμολογικού πίνακα, και ούτω καθεξής στους ημιτελικούς για μία σειρά πέντε παιχνιδιών. Οι δύο ομάδες των ημιτελικών προκρίνονται στον τελικό σε μία σειρά πέντε παιχνιδιών και αναδεικνύεται ο πρωταθλητής της διοργάνωσης.
Κάθε περίοδο, οι δύο τελευταίες ομάδες της κανονικής περιόδου υποβιβάζονται στην Β΄ Κατηγορία Ε.Σ.Κ.Α.Σ.Ε. και αντικαθίστανται από τις δύο πρώτες προκριθείσες ομάδες του ομίλου κατάταξης της Β΄ Κατηγορίας.
Δημήτριος Θεοδωράκης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Αναστάσιου Θεοδωράκη, γιατρού, και της Σμαράγδας Τομπάζη. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από την ναυτική οικογένεια Θεοδωράκη της Ύδρας και ήταν εγγονός του πλοιοκτήτη Δημητρίου Θεοδωράκη ενώ από την πλευρά της μητέρας του καταγόταν από την οικογένεια Τομπάζη και ήταν εγγονός του Γεωργίου Τομπάζη. Φοίτησε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων, απ'όπου αποφοίτησε με τον βαθμό του σημαιοφόρου. Έφθασε μέχρι τον βαθμό του αντιπλοιάρχου, οπότε και παραιτήθηκε (1898). Το 1900 εγκαταστάθηκε στην Αίγυπτο αναλαμβάνοντας την διεύθυνση του εμπορικού οίκου βαμβακιού του πεθερού του, Νικόλαου Καζούλη, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι και το 1912.
Το 1912 έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους φτάνοντας μέχρι τον βαθμό του ναυάρχου και αναλαμβάνοντας το 1913 την στρατιωτική διοίκηση της Χίου. Υπήρξε οπαδός του Ελευθέριου Βενιζέλου και στις εκλογές του 1920 εξελέγη βουλευτής Ύδρας. Διετέλσε αντιπρόεδρος και επίτιμος πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Αλεξανδρείας, προϊστάμενος της Εφορείας των Σχολείων, πρόεδρο του Ελληνικού εμπορικού επιμελητηρίου Αλεξάνδρειας (1911 - 1921) κ.α. Πραγματοποίησε πλήθος δωρεών και αναγορεύθηκε σε Μέγα Ευργέτη από την Ελληνική κοινότητα Αλεξάνδρειας.
Απεβίωσε στην Αλεξάνδρεια το 1953. Ήταν παντρεμένος με την Αναστασία Καζούλη και είχαν αποκτήσει δύο παιδιά: τον Αναστάσιο, πρόεδρο της Ελληνικής Κοινότητας Αλεξάνδρειας, και τον Νικόλαο, δικηγόρο.
Σλίπτσιτσι

Γεωγραφία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!

Ιστορία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!
1159 Γρανάδα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Γρανάδας εκτιμάται σε 29,98 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,0471. Η Γρανάδα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 31 περίπου ώρες, μία πολύ αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2012

Χώρος διεξαγωγής

Στις 16 Μαΐου 2011 ανακοινώθηκε ότι πρόκειται να ανεγερθεί στην πλατεία Εθνικής Σημαίας του Μπακού συναυλιακός χώρος χωρητικότητας 23.000 θεατών για τη διεξαγωγή του διαγωνισμού. Στις 4 Αυγούστου 2011, ανακοινώθηκε η έναρξη των εργασιών για την ανέγερση του Baku Crystal Hall, που θα είναι το όνομα του συναυλιακού χώρου. Τα θεμέλια ολοκληρώθηκαν στις 14 Οκτωβρίου 2011. Ο συναυλιακός χώρος ολοκληρώθηκε, σε χρόνο ρεκόρ, στις 16 Απριλίου 2012, σαράντα ημέρες πριν τον Μεγάλο Τελικό.

Επιστροφές καλλιτεχνών

Η Kaliopi που εκπροσώπησε την ΠΓΔΜ το 1996 , επέστρεψε στο Μπακού. Επίσης, η ίδια τραγουδίστρια εκπροσώπησε άλλη μία φορά τη χώρα της στο διαγωνισμό του 2016. Ο Γιόνσι για την Ισλανδία και ο Ζέλικο Γιοκσίμοβιτς με τη Σερβία και Μαυροβούνιο είχαν συμμετάσχει ξανά το 2004. Τέλος, για 2η συνεχή χρονιά, οι Jedward εκπροσώπησαν την Ιρλανδία.

Βραβείο Μπάρμπαρα Ντεξ

Το 2012 απονεμήθηκε και πάλι το βραβείο για τον πιο κακοντυμένο καλλιτέχνη της χρονιάς. Το εν λόγω χιουμοριστικό βραβείο φέρει το όνομα της καλλιτέχνιδας Μπάρμπαρα Ντεξ.
Η συμμετοχή της Αλβανίας, με τη Ρόνα Νίσλιου κέρδισε το βραβείο.
Κολωνός

Αξιοθέατα του Κολωνού

Στην κορυφή του λόφου του Κολωνού, πίσω από σιδερένιο κιγκλίδωμα, βρίσκονται δυο μνημεία φιλελλήνων αρχαιολόγων. Το ένα είναι πάνω στον τάφο του Γερμανού αρχαιολόγου Καρόλου Μύλλερ (1797 - 1840), που εργάστηκε και πέθανε στην Αθήνα. Είναι έργο του Δανού αρχιτέκτονα Κρίστιαν Χάνσεν (1803 - 1883). Πρόκειται για μια επιτύμβια στήλη, που καταλήγει σε ανθεμωτή διακόσμηση.
Δίπλα στο μνημείο του Μύλλερ, υπάρχει και το μνημείο του Γάλλου αρχαιολόγου Σαρλ Λενορμάν (1802 - 1859), που επίσης πέθανε στην Αθήνα. Πρόκειται για μια μαρμάρινη λουτροφόρο υδρία, στο εσωτερικό της οποίας έχει ταφεί η καρδιά του. Αυτή που υπάρχει σήμερα είναι έργο του Έλληνα γλύπτη Μιχάλη Τόμπρου (1889 - 1974), που στήθηκε το 1936, επειδή η πρωτότυπη είχε καταστραφεί. Στην κύρια όψη της υδρίας υπάρχει ανάγλυφη σε κυκλικό μετάλλιο η μορφή του Λενορμάν.
Στη γύρω περιοχή του Κολωνού, έναντι της Πλατείας Σωτήρη Πέτρουλα, του μάρτυρα της Δημοκρατίας που ήταν κάτοικος της περιοχής, βρίσκεται επίσης η Εκκλησία του Αγίου Κωνσταντίνου του Παλαιού επί της οδού Λένορμαν. Παρόλο που η σωστή προφορά του ονόματος είναι Λενορμάν, η οδός επικράτησε να λέγεται Λένορμαν. Στη βορειοδυτική πλαγιά του λόφου του Κολωνού υπάρχει και το εκκλησάκι της Αγίας Ελεούσας, που χτίστηκε στα χρόνια της Τουρκοκρατίας.
Στα σύνορα Κολωνού - Κολοκυνθούς στην οδό Λένορμαν βρίσκεται το Δημόσιο Καπνεργοστάσιο. Οικοδομήθηκε το 1927 και αποτελεί εξαίρετο δείγμα βιομηχανικής αρχιτεκτονικής της εποχής του Μεσοπολέμου. Στα χρόνια της ακμής του απασχολούσε περί τους 3.000 εργάτες. Σήμερα στεγάζεται στο κτίριο αυτό η Βιβλιοθήκη της Βουλής των Ελλήνων.
Στην οδό Ναυπλίου μεταξύ Πέτρας και Λένορμαν βρίσκεται το θέατρο Επί Κολωνώ. Το θέατρο αυτό, που ιδρύθηκε το 2000, στεγάζεται σε λιθόκτιστο κεραμοσκεπές κτίριο που κατασκευάστηκε το 1918 από το Ελληνικό Δημόσιο για να στεγάσει εξατάξιο σχολείο και αποτελεί και αυτό ένα πολύ ενδιαφέρον δείγμα της αρχιτεκτονικής του μεσοπολέμου. Το κτίριο, μετά την κατασκευή του, παραχωρήθηκε τιμής ένεκεν σε μακεδονομάχο και μισθωμένο στο Ελληνικό Δημόσιο λειτούργησε ως σχολείο μέχρι το 1996. Δύο χρόνια μετά τη μεταφορά του σχολείου σε νέο κτίριο του ΟΣΚ το κτίριο κρίθηκε διατηρητέο και σήμερα αποτελεί ένα από τα καλά παραδείγματα αναβίωσης αξιόλογου κτιρίου.
Νίκος Χατζηκυριάκος - Γκίκας, Paysage initiatique (Μυσταγωγικό τοπίο)

Ο πίνακας Paysage initiatique [Μυσταγωγικό τοπίο] του Νίκου Χατζηκυριάκου-Γκίκα χρονολογείται το 1962. Πρόκειται για ελαιογραφία σε μουσαμά διαστάσεων 198 x 122,5 εκ. που εκτίθεται στο Παράρτημα Κέρκυρας της Εθνικής Πινακοθήκης και Μουσείου Αλεξάνδρου Σούτζου.

Ο πίνακας

Ο Χατζηκυριάκος-Γκίκας μέσα από την μακρόχρονη πορεία του στη ζωγραφική και δημιούργησε αρκετά έργα με θέμα την Ύδρα, αποτυπώνοντας στους πίνακες του τοπία του νησιού με τρόπο που ανταποκρινόταν στις ιδιαιτερότητες του προσωπικού του στυλ, το οποίο έδινε ιδιαίτερη προσοχή στα γεωμετρικά σχήματα. 
Το έργο Paysage initiatique είναι χαρακτηριστικό δείγμα της περιόδου (με αφετηρία το 1960) κατά την οποία ο Έλληνας ζωγράφος μελετά και καταγράφει την εσωτερική δομή και τη δυναμική μεγάλων εκτάσεων στρέφοντας παράλληλα τη θεματολογία του προς μεταφυσικές και φανταστικές απεικονίσεις τοπίων όπου οι δρόμοι και τα κτίσματα "αγκυλώνουν" τη σύνθεση και υποβάλλουν με τη μυστηριώδη τους εγκατάλειψη. 
Στον πίνακα διακρίνονται τα πυκνά πλέγματα διαδρόμων, μονοπατιών και περασμάτων, το δύσβατο και αφιλόξενο τοπίο αλλά και η προσπάθεια του Χατζηκυριάκου-Γκίκα να αποτυπώσει ένα εσωτερικό και πνευματικό τοπίο με μια διάθεση μύησης σε κάποιου είδους τελετουργική διαδικασία. Αποτυπώνονται επίσης, με ακρίβεια οι μορφολογικές μεταβολές του τοπίου, ενώ τα περιγραφικά στοιχεία ελαττώνονται συνεχώς.

Στυλ και επιρροές του καλλιτέχνη

Μαθητής των Παρθένη, Γαλάνη και Μπισιέρ, ο Χατζηκυριάκος-Γκίκας επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από την μετακυβιστική περίοδο του Πικάσο καθώς και από την  μοντέρνα ζωγραφική, όπως αυτή εκφράστηκε από τον Ανρί Ματίς. Για τη σχέση του με το έργο των δύο καλλιτεχνών, υποστήριζε:
«Ο Πικάσο είναι μεσογειακός, άνθρωπος του Νότου. Θα μπορούσα να τον χαρακτηρίσω κλασικό. Αντίθετα ο Ματίς, παρ' ότι ήταν άνθρωπος του Βορρά, είναι πιο "πολύχρωμος". Το χρώμα στον Ματίς κατέχει μια θέση εντελώς ξεχωριστή. Το χρώμα στον Πικάσο είναι σχεδόν ανύπαρκτο. Ο Πικάσο δηλαδή δεν είναι κολορίστας, δεν ενδιαφέρεται για το ίδιο το χρώμα όσο για την εφαρμογή του. Του λείπει η λεπτότητα, η φινέτσα του Ματίς.»
Ως σημαντικός εκπρόσωπος της Γενιάς του '30, ο Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας αξιοποίησε στη ζωγραφική του κυβιστικές και κονστρουκτιβιστικές διατυπώσεις σε συνδυασμό με τύπους της ελληνικής τέχνης, επιτυγχάνοντας μια καθαρά προσωπική σύνθεση ευρωπαϊκών πρωτοποριακών και εγχώριων παραδοσιακών στοιχείων, παρουσιάζοντας μια ελληνική εκδοχή του Κυβισμού.
Καφέ Λα Κουπόλ

Ιστορία και αρχιτεκτονική

Το Καφέ Λα Κουπόλ ιδρύθηκε στα τέλη του έτους 1927 και ήταν από την ίδρυσή του σημείο συνάντησης της πνευματικής ελίτ του Παρισιού. Η μεγαλοπρεπής τραπεζαρία σε ρυθμό Αρ Ντεκό, με τα 500 καθίσματα, στηρίζεται σε 12 κολόνες, που είχαν ζωγραφιστεί από μαθητές του Ανρί Ματίς και του Φερνάν Λεζέ.
Οι 33 κολόνες της τεράστιας αίθουσάς του, ζωγραφισμένη η καθεμία κι από ένα καλλιτέχνη στα τέλη της δεκαετίας του 1920, διατηρήθηκαν ανέπαφες, ως ιστορικό ορόσημο, και μετά την ανακαίνιση του 1988.

Διάσημοι θαμώνες

Το Καφέ Λα Κουπόλ υπήρξε προσφιλής χώρος συγκέντρωσης των Ρώσων εμιγκρέδων, ανάμεσα στους οποίους ήταν ο Λέον Τρότσκι και ο Ιγκόρ Στραβίνσκι. Στα 1928, ο Γάλλος κομμουνιστής ποιητής Λουί Αραγκόν (Louis Aragon, 1897 – 1982) συνάντησε εδώ για πρώτη φορά την ρωσικής καταγωγής μυθιστοριογράφο Έλσα Τριολέ (Elsa Triolet, 1896 – 1970) και αναπτύχθηκε μεταξύ τους ένα φλογερό ερωτικό ρομάντζο.
Άλλες διασημότητες, που υπήρξαν τακτικοί θαμώνες στο Καφέ Λα Κουπόλ, περιλαμβάνονται ο «πατριάρχης» του υπαρξισμού Ζαν–Πωλ Σαρτρ με τη σύντροφό του Σιμόν ντε Μπωβουάρ, ο Ιρλανδός θεατρικός συγγραφέας Σάμουελ Μπέκετ, ο Γάλλος δραματουργός Αντονέν Αρτώ, ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ, ο Λατινοαμερικανός συγγραφέας Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, διάσημος για το μυθιστόρημά του «Εκατό Χρόνια Μοναξιάς», καθώς και ο Άγγλος συγγραφέας Λώρενς Ντάρελ, γνωστός για το «Αλεξανδρινό Κουαρτέτο» του. Ο τελευταίος αποκαλούσε τον εαυτό του, μαζί και με τον Χένρυ Μίλλερ και την Αναΐς Νιν, «οι τρεις σωματοφύλακες της Κουπόλ».
Τακτικοί επίσης θαμώνες ήταν η Ζοζεφίν Μπέικερ, ο Ζαν Γκαμπέν, ο Ζαν Κοκτώ, η Φρανσουάζ Σαγκάν, η Εντίτ Πιάφ, ο Ρόμαν Πολάνσκι και στη δεκαετία του 1960 ο Αμερικανός μυθιστοριογράφος Γουίλιαμ Στάιρον (William Styron, γεν. 1925), συγγραφέας του διάσημου μυθιστορήματος «Εκλογή της Σόφι» (Sophie’s Choice, 1979).
Δημήτρης Μαρούδας

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Ζάκυνθο τον Μάρτιο του 1927 και σπούδασε οικονομικές επιστήμες στην τότε ΑΣΟΕΕ (σήμερα Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών). Από το 1950 ασχολήθηκε επαγγελματικά με τη δημοσιογραφία. Εργάστηκε ως πολιτικός συντάκτης σε πολλές σημαντικές εφημερίδες («Αθηναϊκή», «Απογευματινή», «Έθνος», «Μεσημβρινή», «Μακεδονία», «Καθημερινή») και στο περιοδικό «Ελευθεροτυπία». Διακρίθηκε ως πολιτικός συντάκτης του προδικτατορικού «Έθνους», όπου συνυπήρξε με τους Γιάννη Καψή και Σεραφείμ Φυντανίδη.
Yποστηρικτής του Ανδρέα Παπανδρέου, «έπαιρνε γραμμή» από τον Αντώνη Λιβάνη. Το 1965 εξέδωσε την εφημερίδα «Νέος Ανένδοτος», από την οποία εξαπέλυσε σφοδρές επιθέσεις με βαρύτατους χαρακτηρισμούς εναντίον του τότε Βασιλιά Κωνσταντίνου, του Μητσοτάκη, των αποστατών και της Δεξιάς.
Το 1974 ανέλαβε το Γραφείο Τύπου του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος (ΠΑΣΟΚ) και το 1978 τη διεύθυνση της κυριακάτικης «Εξόρμησης». Διετέλεσε υφυπουργός Προεδρίας της Κυβερνήσεως (Οκτώβριος 1981 – Ιούνιος 1985), κυβερνητικός εκπρόσωπος και αναπληρωτής υπουργός Προεδρίας της Κυβερνήσεως (Ιούνιος 1988 – Ιούλιος 1989). Τότε δημιούργησε και το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης, ως ανεξάρτητη αρχή. Ως αρμόδιος για την ΕΡΤ, ο Μαρούδας προσπάθησε να δώσει ένα πιο σύγχρονο και προοδευτικό περιεχόμενο στο πρόγραμμά της.
Από το 1993 και μέχρι το θάνατό του, ήταν ειδικός σύμβουλος του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου επί θεμάτων Τύπου και ΜΜΕ.
Πέθανε από καρκίνο στις 24 Οκτωβρίου 1995, σε ηλικία 68 ετών. Ο πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου δήλωσε:
«Ο Δημήτρης Μαρούδας υπήρξε ένας συνεπής αγωνιστής της Δημοκρατίας και της Αλλαγής στον τόπο μας. Μαχόμενος δημοσιογράφος με συμμετοχή πάντα στα κοινά στάθηκε δίπλα μου από την πρώτη στιγμή σύντροφος και συμπαραστάτης. Σ' όποια θέση κι αν βρέθηκε στη μακρόχρονη σταδιοδρομία του, υπήρξε αγαπητός σε όλους με διάθεση πάντα πραγματικής προσφοράς.
Στην αγαπημένη του Αίθρα και στην οικογένειά του, στέλνω την αγάπη μου και τα θερμά μου συλλυπητήρια.»
Συλλυπητήρια τηλεγραφήματα για το θάνατο του Δ. Μαρούδα έστειλαν στην οικογένειά του ο πρόεδρος της Πολιτικής Ανοιξης Αντώνης Σαμαράς και ο πρόεδρος του Συνασπισμού Νίκος Κωνσταντόπουλος.
Κόρη του είναι η ζωγράφος Κατερίνα Μαρούδα.
Λόρενς Ρόμπερτς

Καριέρα

Το 2005 αποφοίτησε από το κολλέγιο του Μισσισίπι με μέσο όρο 16,9 πόντους και 11 ριμπάουντ. Στη συνέχεια, επιλέχθηκε στο νούμερο 55 του ντραφτ από τους Σιάτλ Σούπερσονικς, με τους οποίους, όμως, δεν αγωνίστηκε ποτέ.
Η ομάδα με την οποία αγωνίστηκε για δύο χρόνια στο NBA ήταν οι Μέμφις Γκρίζιλς. Την πρώτη χρονιά είχε 1,5 πόντους και 1,5 ριμπάουντ κατά μέσο όρο σε 33 αγώνες. Τη δεύτερη χρονιά είχε μέσο όρο 5,2 πόντους και 4,8 ριμπάουντ σε 54 παιχνίδια, καθώς προς το τέλος της σεζόν έχασε κάποια παιχνίδια, αντιμετωπίζοντας πρόβλημα με τα γόνατά του.
Στις 12 Ιουλίου 2007 ο Ρόμπερτς υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την ομάδα του Ολυμπιακού, ως αντικαταστάτης του Άντρια Ζίζιτς, ο οποίος αφέθηκε ελεύθερος. Ύστερα από 3 μήνες, και χωρίς να έχει αγωνιστεί ούτε σε ένα επίσημο παιχνίδι με τη φανέλα του Ολυμπιακού, ο παίκτης αποδεσμεύτηκε και στη θέση του αποκτήθηκε ο Μαρκ Τζάκσον.

Διακρίσεις

Τη σεζόν 2003/04 ανακηρύχθηκε πολυτιμότερος παίκτης της νοτιοανατολικής περιφέρειας των ΗΠΑ.
Παγοβελόνες

Οι παγοβελόνες (ενικός: παγοβελόνα) είναι τύπος παγωμένου υετού. Η παγοβελόνα έχει μικροσκοπικό μέγεθος και εμφανίζεται σε κρυσταλλική μορφή. Είναι ένας από τους τύπους χιονιού που μπορούν να εμφανιστούν κατά τη διάρκεια χιονόπτωσης.