google/wiki40b huggingface dataset:
Silent Hill

Μουσική

Όλες οι προσθήκες στη σειρά περιλαμβάνουν διάφορα ηχητικά εφέ, αλλά ενίοτε και σιωπή. Ο σκοπός των εφέ είναι να βγάζουν συγκεκριμένα συναισθήματα από τον παίκτη, όπως ένταση, απογοήτευση ή μία αίσθηση παρενόχλησης της ψυχής του.Σύμφωνα με τον πρώην διευθυντή ήχου Άκιρα Γιαμαόκα, η ατμόσφαιρα είναι ένα βασικό στοιχείο της σειράς στο οποίο αν δεν δινόταν σημασία, η παραγωγή της σειράς θα ήταν ακατόρθωτη. Τα παιχνίδια επίσης περιέχουν soundtracks του Γιαμαόκα. Τα μουσικά είδη ποικίλουν από ορχηστρική έως ροκ μουσική, ενώ κάποια κομμάτια έχουν φωνητικά τα οποία εκτελεί η Mary Elizabeth McGlynn. Ο Ακίρα Γιαμαόκα αντικαταστάθηκε το 2012 από τον Αμερικανό συνθέτη Daniel Licht. Το Downpour περιέχει μουσική ορχηστρική και φωνητικά της McGlynn και τραγούδια των Korn.

Υποδοχή

Η σειρά επαινέθηκε γενικότερα για τα γραφικά της, την ατμόσφαιρά της και την ιστορία της. Ενώ τα τρία πρώτα παιχνίδια δέχθηκαν διθυραμβικές κριτικές, τα μετέπειτα παιχνίδια ήταν λιγότερο ευπρόσδεκτα.
Το πρώτο Silent Hill δέχθηκε θετικές κριτικές και έγινε εμπορική επιτυχία. Θεωρείται ότι είναι ένας καθοριστικός τίτλος στο είδος επιβίωσης τρόμου ο οποίος απέχει από τα στοιχεία B movie που έχουν άλλα εξίσου καθοριστικά παιχνίδια του είδους, όπως για παράδειγμα το πρώτο Resident Evil, και επικεντρώνεται στην ατμόσφαιρα ψυχολογικού τρόμου.
Μαρλίν Ίαν

Σταδιοδρομία

Η Ίαν ξεκίνησε την ηθοποιία και το τραγούδι όταν ήταν 10 χρονών σε τοπικά θέατρα. Εξ' αιτίας του Φιλιππο-Καναδικού ρόλου της στην τηλεοπτική σειρά Ίντι, ως Άμπιγλαλ Φλόρες, συχνά πιστεύεται ότι κατάγεται από τις Φιλιππίνες. Η Ίαν ξεκαθάρισε, στον λογαριασμό στο Twitter, ότι δεν έχει καταγωγή από της Φιλιππίνες. Στην πραγματικότητα, η Ίαν έχει καταγωγή από διάφορες χώρες τις Ασίας, όπως από την Καμπότζη, την Κίνα, το Βιετνάμ, την Ινδία και την Ταϊλάνδη.
Κατά το πρώτο έτος της στο Καθολικό γυμνάσιο Ιωάννης Παύλος ΙΙ στο Λονδίνο του Ονταρίου έπαιξε στον πρωταγωνιστικό ρόλο στο έργο Ρωμαίος και Ιουλιέτα. Στην ηλικία των δεκατεσσάρων υπέγραψε συμβόλαιο με έναν οργανισμό και έπειτα από ένα χρόνο επιλέχθηκε για τον ρόλο της Άμπιγκαλ, ένα Φιλιππό-Καναδό κορίτσι, κολλητή της Ίντι στην τηλεοπτική σειρά Ίντι. Την ίδια χρονιά εμφανίστηκε ως Σοφία στην τηλεοπτική σειρά Connor Undercover του Family Channel.
Το 2010, η Ίαν εμφανίστηκε σε δύο επεισόδια της σειράς Wingin' It, μία εφηβική σειρά, στην οποία πρωταγωνιστούσε ο συμπρωταγωνιστής της στην σειρά Ίντι, Ντίλαν Έβερετ.
Πατριάρχης Νεκτάριος

Συνθηκες εκλογής του σε Πατριάρχη Κωντσαντινουπόλεως

Όταν συνεκλήθη η Β΄ Οικουμενική Σύνοδος, ο Νεκτάριος δεν ήταν βαπτισμένος Χριστιανός. Παρά ταύτα, όταν στη Σύνοδο αυτή υπέβαλε την παραίτησή του ο Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως Γρηγόριος (ο Ναζιανζηνός ή Θεολόγος), με την παραίνεση να βρεθεί ο κατάλληλος άνθρωπος να τον διαδεχθεί, ο λαός άρπαξε τον Νεκτάριο και τον προέβαλε για τη θέση αυτή, οπότε χειροτονήθηκε από τους 150 πατέρες της Συνόδου. 
Κατ' άλλη όμως εκδοχή, ο Νεκτάριος προτάθηκε από τον Διόδωρο Ταρσού: συγκεκριμένα καθώς ο Ταρσού προετοίμαζε τις δικές του προτάσεις υποψηφίων προς τον αυτοκράτορα, τον επισκέφθηκε ο Νεκτάριος και του εξέφρασε την πρόθεσή του να ταξιδέψει προς την Ταρσό και προθυμοποιήθηκε να μεταφέρει τυχόν επιστολές και παραγγελίες του επισκόπου. Ο Διόδωρος εξετίμησε την προσωπικότητά του και τον παρουσίασε στον έμπιστο του αυτοκράτορα αρχιεπίσκοπο Αντιόχειας Μελέτιο, ο οποίος τον σναρίθμησε στον κατάλογο των υπψηφίων. Ο Θεοδόσιος διάβασε την λίστα και στάθηκε στο τελευταίο όνομα του Νεκταρίου. Παρά τις αντιδράσεις  για την εκλογή του επέμεινε ο Αυτοκράτορας Μέγας Θεοδόσιος, οπότε ο Νεκτάριος βαπτίστηκε Χριστιανός, και, φορώντας ακόμη τα ενδύματα των νεοβαπτισθέντων, αναγορεύτηκε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως. Μετά τη χειροτονία του πήρε για σύμβουλό του τον επίσκοπο Αδάνων Κυριακό, ο οποίος τον κατεύθυνε κατά την ιεραρχική τάξη.
Η Πατριαρχία του Νεκταρίου διήρκεσε περί τα δεκαέξι έτη, κατά την επικρατέστερη άποψη. Κατά τη διάρκειά της συνεκλήθησαν τρεις τοπικές Σύνοδοι (382, 383, 394), οι οποίες ρύθμισαν κυρίως θέματα αιρέσεων. Επί των ημερών του, με διατάγματα του Θεοδοσίου πολλές εκκλησίες, τις οποίες κατείχαν οι Αρειανοί, αποδόθηκαν στους Ορθοδόξους. Έτσι, όταν το 388 διαδόθηκε η φήμη ότι ο Θεοδόσιος νικήθηκε από τον Μάξιμο τον τύραννο, οι Αρειανοί ξεσηκώθηκαν και έκαψαν το σπίτι του Νεκταρίου.
Το ίδιο έτος, δημιουργήθηκε ζήτημα με το θεσμό των εξομολόγων ιερέων («ἐπὶ τῆς μετανοίας πρεσβυτέρων»), καθώς κάποια γυναίκα κατήγγειλε ότι, αφού εξομολογήθηκε, ο ιερέας της επέβαλε να παραμείνει στην εκκλησία, για νηστεία και προσευχή, αλλά εκεί κάποιος διάκονος την βίασε. Καθώς δημιουργήθηκε αναταραχή, ο Νεκτάριος καθαίρεσε τον διάκονο και κατήργησε και το θεσμό των εξομολόγων, επιτρέποντας στον καθένα να κοινωνεί των αχράντων μυστηρίων, κατά συνείδηση. Συγχρόνως ο Θεοδόσιος εξέδωσε διάταγμα, με το οποίο απαγορευόταν σε γυναίκα να γίνεται διακόνισσα πριν συμπληρώσει το εξηκοστό έτος της ηλικίας της.
Επί της Πατριαρχίας του Νεκταρίου ολοκληρώθηκε και η Β΄ Οικουμενική Σύνοδος, η οποία αναθεμάτισε τον αιρετικό Μακεδόνιο, συμπλήρωσε το Σύμβολο της Πίστεως και εξέδωσε οκτώ κανόνες. Επί της Πατριαρχίας του επίσης βρέθηκαν τα λείψανα των προφητών Αββακούμ και Μιχαία, καθώς επίσης και η κεφαλή του Προδρόμου (το 391).
Ο Νεκτάριος πέθανε στις 17 Σεπτεμβρίου του 397. Έχει ανακηρυχθεί άγιος και η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 11 Οκτωβρίου.
Νταϊάνα Ρος

Καριέρα

Η καριέρα της ξεκίνησε το 1959 από το συγκρότημα The Supremes, στο οποίο ήταν η βασική τραγουδίστρια. Μαζί με τις Supremes εισήχθη το 1988 στο Rock and Roll Hall of Fame. Το 1970 ξεκίνησε σόλο καριέρα και από το 1972 άρχισε να ασχολείται με την υποκριτική. 
To 1973 κέρδισε Χρυσή Σφαίρα καλύτερης πρωτοεμφανιζόμενης ηθοποιού. Την ίδια χρονιά, πρωταγωνίστησε στην ταινία Lady Sings the Blues υποδυόμενη την Μπίλι Χόλιντεϊ και προτάθηκε για Όσκαρ, Χρυσή Σφαίρα και BAFTA Α' Γυναικείου Ρόλου.
Το 1982 απέκτησε το δικό της αστέρι στη Λεωφόρος της Δόξας στο Χόλυγουντ και το 1994 απέκτησαν οι Supremes. Έχει λάβει τρία τιμητικά βραβεία, το Βραβείο Γκράμι για Συνολική Προσφορά, το Ειδικό Βραβείο Tony και το Τιμητικό βραβείο Σεζάρ. Επίσης, το 2016 ο Μπαράκ Ομπάμα της απένειμε το Προεδρικό Μετάλλιο Ελευθερίας.
Ζουζέ Μαλιόα

Τα χαρακτηριστικά των έργων του

Στα έργα του αποτυπώνει την κοινωνία της εποχής του σε ρωπογραφίες, ενώ η θεματογραφία του επικεντρώνεται σε λαϊκές σκηνές, όπως στα δύο πιο διάσημα έργα του «Οι μπεκρήδες» (1907) και «Φάντου» (1910), όπου παρουσιάζει ένα οικείο περιβάλλον της πορτογαλικής λαϊκής μουσικής, του φάντου, με τον φαντίστα να αιχμαλωτίζει τους θαμώνες της ταβέρνας με το μελαγχολικό και θλιμμένο τραγούδι του.
Ανάμεσα σε άλλα έργα της ίδιας νατουραλιστικής τεχνοτροπίας περιλαμβάνονται τα «Νεαροί μουσικοί» (1831), «Ένα ξύρισμα» (1902), «Σιέστα» (1909, Ρίο ντε Τζανέιρο, Βραζιλία), «Ο ξυλοκόπος» (1923). Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά  έργα του είναι και «Το εργαστήρι του καλλιτέχνη» (1893–1894, Σάο Πάουλο της Βραζιλίας), όπου απεικονίζει τον ζωγράφο στο εργαστήριό του με το γυμνό μοντέλο του.  
Ο Μαλιόα, από καλλιτεχνική ιδεολογία, έμεινε πάντα πιστός στο νατουραλισμό των έργων του, αν και σε μερικούς από τους πίνακές του είναι εμφανείς κάποιες ιμπρεσιονιστικές επιρροές, όπως στο «Φθινόπωρο» (1918), «Κλάρα» (1918), "Praia das maçãs" (1918), "Vou ser mae" (1923) και σ' ένα από τα τελευταία έργα του, το «Καλαμπόκι στον ήλιο» (πριν από το 1933).
Μερικά από τα έργα του είναι εμπνευσμένα από την ιστορία της χώρας του, όπως «Η τελευταία ανάκριση του Μαρκησίου Πομπάλ» (1891) ή «Η Βασίλισσα Dona Leonor» (1926).
Φίλιππος Β΄ της Έσσης-Ράινφελς

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Μάρμπουργκ και ήταν ο τρίτος γιος του Φιλίππου Α΄ λαντγκράβου της Έσσης και της Χριστίνας των Βέττιν, κόρης του Γεωργίου δούκα της Σαξονίας.
Το 1567 απεβίωσε ο πατέρας του και οι τέσσερις γιοί του μοίρασαν την κτήση του: ο Γουλιέλμος Δ΄ έλαβε το Κάσσελ, ο Λουδοβίκος Δ΄ το Μάρμπουργκ, ο Φίλιππος Β΄ το Ράινφελς και ο Γεώργιος Α΄ το Ντάρμστατ.
Η περιοχή του Φιλίππου Β΄ ήταν γύρω από το κάστρο Ράινφελς και τον Αγ. Γκόαρ, στην αριστερή όχθη του Ρήνου. Ήλεγχε 6 πόλεις και την πρώην κομητεία του Καττσενελνμπόγκεν, βόρεια του ποταμού Μάιν, που οι δασμοί και τα τελωνεία της την έκαναν αξιοθαύμαστα πλούσια.
Απεβίωσε το 1583 στο κάστρο Ράινφελς και τάφηκε στον Αγ. Γκόαρ. Ήταν άτεκνος, έτσι τον κληρονόμησε ο μεγαλύτερος αδελφός του Γουλιέλμος Δ΄ λάντγκραβος της Έσσης-Κάσσελ, ο οποίος ανήγειρε ένα εντυπωσιακό μνημείο στον Αγ. Γκόαρ.

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε το 1569 την Άννα-Ελισάβετ των Βίττελσμπαχ, κόρη του Φρειδερίκου Γ΄ εκλέκτορα του Παλατινάτου, ενός από τους ηγέτες του Καλβινισμού. Δεν απέκτησε απογόνους.
Θανάσης Ιντζόγλου

Στην Εθνική

Ο Θανάσης Ιντζόγλου υπήρξε τέσσερις φορές διεθνής με την εθνική ομάδα. Οι πρώτες τρεις ήταν τον Ιούλιο του 1969 στην περιοδεία της εθνικής στην Αυστραλία, εναντίον της τοπικής ομάδας: στις 19, 23 και 27 Ιουλίου (σκορ: 0-1, 2-2, 2-0, αντίστοιχα). Μάλιστα, στον δεύτερο αγώνα (23/7) σημειώθηκε το μοναδικό ρεκόρ να συμμετέχουν πέντε παίκτες του Πανιωνίου σε όλο το ματς.
Τελευταία διεθνής συμμετοχή του ήταν στις 12/5/1971 στον εκτός έδρας αγώνα για τα προκριματικά του Κυπέλλου Εθνών με την Ελβετία (ήττα 0-1), όπου έπαιξε ως το 77΄.
Επίσης, υπήρξε διεθνής με την Εθνική Ελπίδων, με την οποία μετείχε στο Βαλκανικό Πρωτάθλημα του 1969 στη Ρουμανία, όπου η ελληνική ομάδα πήρε την πρώτη θέση. Στις 28/5/1969 σε φιλικό με το Ισραήλ σκόραρε με πέναλτι το μοναδικό γκολ της ομάδας (σκορ: 1-3).

Προσωπική ζωή

Από το γάμο του απέκτησε ένα γιο.
Ρεσβερατρόλη

Η ρεσβερατρόλη (resveratrol, RVT) είναι ένωση της κατηγορίας των φυτοαλεξινών (phytoalexins) με βασική δομή των στιλβενίων (Στιλβένιο: 1,2-διφαινυλο-αιθυλένιο). Η ρεσβερατρόλη είναι φυσική ουσία που βρίσκεται κυρίως σε υψηλές συγκεντρώσεις στον φλοιό των σταφυλιών και ιδιαίτερα των κόκκινων σταφυλιών, στα φύλλα ευκαλύπτου και ελάτου, στους ξηρούς καρπούς, στα μούρα (mulberries, blueberries, cranberries, bilberries) . Σε μικρότερες ποσότητες έχει βρεθεί σε 70 ακόμη φυτικά προϊόντα.
Πρόκειται για μια ουσία που οξειδώνεται πολύ εύκολα και ως εκ τούτου δεν μπορεί να παραμείνει καθαρή για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Ελπίδιος (γιατρός)

Ο Ελπίδιος ήταν ιατρός της εποχής του Μεγάλου Θεοδώριχου, βασιλιά των Οστρογότθων. 
Ήταν Χριστιανός δέκαρχος και η καταγωγή του πιθανώς ήταν από το Μιλάνο.
Καφέ Κάπσα

Ιστορία

To Ηotel Capsa ιδρύθηκε στη σημερινή του θέση το 1852, με την επωνυμία «Casa Capsa». Ο ιδρυτής του Γρηγόρης Κάπσα (Grigore Capsa', 1841 - 1902) αγόρασε το κτίριο και το μετέτρεψε σε ξενοδοχείο, το Hotel Capsa. Το ξενοδοχείο άνοιξε το 1886, με διευθυντή του τον Γάλλο Bourdelle, πρώην διευθυντή του Hotel Cafe Anglais του Παρισιού.
Το «Καφέ Κάπσα», που λειτούργησε το 1891, ήταν προνομιακός τόπος συνάντησης της υψηλής αριστοκρατίας και των λογοτεχνικών και καλλιτεχνικών κύκλων του Βουκουρεστίου κατά την εποχή της Μπελ Επόκ. Εδώ σύχναζαν συγγραφείς, ποιητές, ηθοποιοί και μουσικοί της χώρας, αλλά και ξένοι καλλιτέχνες που έρχονταν να δώσουν παραστάσεις στο Βουκουρέστι, όπως η Σάρα Μπερνάρ, η Ζοζεφίνα Μπαίκερ, ο τενόρος Ενρίκο Καρούζο. Κάθε κοινωνικό, πολιτικό και πολιτιστικό γεγονός της Ρουμανίας συνδεόταν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο με το «Καφέ Κάπσα».

Διάσημοι θαμώνες

Μονάρχες, πολιτικοί, διπλωμάτες, συγγραφείς και καλλιτέχνες συγκαταλέγονταν στους θαμώνες του «Καφέ Κάπσα». Βασιλικές οικογένειες της Ευρώπης διέμεναν στο ξενοδοχείο και σύχναζαν στο αριστοκρατικό «καφέ» του. Ανάμεσα σ' αυτούς ο Κάιζερ Γουλιέλμος Α' της Γερμανίας, ο Αυτοκράτωρ Φραγκίσκος Ιωσήφ της Αυστρο-Ουγγαρίας, ο τσάρος Αλέξανδρος Β' της Ρωσίας, οι βασιλείς Κάρολος Α' και Φερδινάνδος της Ρουμανίας, καθώς και βασιλικές οικογένειες της Ελλάδος, Σερβίας και Βουλγαρίας.
Το «Καφέ Κάπσα» είχε ονομαστεί η «ακαδημία» των λογοτεχνών και καλλιτεχνών της ρουμανικής πρωτεύουσας. Ανάμεσα στους τακτικούς επισκέπτες του ήταν οι ποιητές Μιχάι Εμινέσκου (Mihai Eminescu, 1850 - 1889) και Τούντορ Αργκέζι (Tudor Arghezi, 1880 - 1967), καθώς και ο διάσημος Ρουμάνος συνθέτης Τζεόρτζε Ενέσκου (George Enescu, 1881 - 1955).
Oι ζωγράφοι Τ. Αμάν (T. Amman), ιδρυτής της Σχολής Καλών Τεχνών του Βουκουρεστίου, και Νικολάε Γκριγκορέσκου (Nicolae Grigorescu, 1838 - 1907), όπως και ο κριτικός και ιστορικός της λογοτεχνίας Τζεόρτζε Καλινέσκου (George Calinescu, 1899 - 1965), ήταν τακτικοί θαμώνες του «Καφέ Κάπσα». Τη λαμπρότητα του «Καφέ Κάπσα», με την πλούσια επίπλωσή του, τους μαρμάρινους χρωματιστούς κίονες και τους χρυσοποίκιλτους καθρέπτες, περιγράφει με ζωηρές εικόνες στα μυθιστορήματά του ο συγγραφέας και θαμώνας του Τσέζαρ Πετρέσκου (Cezar Petrescu, 1892 - 1961).
Με την άνοδο στην εξουσία του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ρουμανίας άρχισε και η παρακμή του «Καφέ Κάπσα» και τελικά το 1948 ανέστειλε τη λειτουργία του. Ξαναλειτούργησε το 2003, τελείως ανακαινισμένο.
Καλιμπισί

Γεωγραφία

Η Καλιμπισί βρίσκεται βορειοανατολικά της Δομινίκας και βόρεια του Αγίου Ανδρέα. Βρίσκεται ανατολικά του Χάμπστεντ και πολύ κοντά στην Τιμπώ
Σατύριος

Ο Σατύριος ήταν επιγραμματοποιός. Το Παλατινό χειρόγραφο τον θέλει Σάτριο, ο Πλανούδης Σατύριο. Ο Jacobs υιοθετεί την δεύτερη εκδοχή, ο Waltz την πρώτη. Ο Paton επιτείνει την σύγχυση δεχόμενος αρχικά την εκδοχή Σατύριος αλλά ταυτίζοντάς τον μετά με τον Σάτυρο. Το επίγραμμα του Σάτριου ή Σατύριου που σώζεται στην Παλατινή Ανθολογία είναι το VI 11.
Ύαινα η καστανή

Η καστανή ύαινα (Hyaena brunnea) είναι είδος ύαινας που βρίσκεται στη Ναμίμπια, τη Μποτσουάνα, τη δυτική και νότια Ζιμπάμπουε, τη νότια Μοζαμβίκη και τη Νότια Αφρική. Επί του παρόντος είναι το σπανιότερο είδος ύαινας. Ο μεγαλύτερος πληθυσμός εναπομεινάντων καστανών υαινών βρίσκεται στα νότια της ερήμου Καλαχάρι και στις παράκτιες περιοχές της Νοτιοδυτικής Αφρικής.

Ενδιαίτημα

Η καστανή ύαινα κατοικεί σε περιοχές ερήμου, σε ημιέρημο και σε σαβάνες με ανοικτούς δασοτόπους. Μπορεί να επιβιώσει κοντά σε αστικές περιοχές μέσω πτωματοφαγίας. Η καστανή ύαινα προτιμάει τις βραχώδεις, ορεινές περιοχές, καθώς παρέχουν σκιά και δεν εξαρτάται από την άμεση διαθεσιμότητα πηγών ύδατος για συχνή πόση. Οι εκτάσεις κατοικίας είναι μεγέθει 233 έως 466 τ.χλμ.
Ράφτης Αρκαδίας

Γεωγραφικά στοιχεία

Ο Ράφτης είναι ορεινό χωριό χτισμένο στην επαρχιακή οδό Δημητσάνας - Γέφυρας Μπερτσιάς. Το χωριό συνδέεται οδικά με δρόμο έξι χιλιομέτρων με το ιστορικό χωριό του Παλούμπα, με δρόμο 3 χιλιομέτρων με την Άνω Αράχωβα και με δρόμο 4 χιλιομέτρων με την Αγάλω. Ο οικισμός απέχει 18 χιλιόμετρα από την Δημητσάνα, 31 χιλιόμετρα από τα Λαγκάδια και 70 χιλιόμετρα από την Τρίπολη.

Δημογραφικά στοιχεία

Ο Ράφτης από παλιά ήταν μεγάλο κεφαλοχώρι της Ηραίας και αποτελεί πέρασμα και σύνδεση με την Δημητσάνα οπότε από παλιά ήταν γνωστό χωριό που είχε αναπτύξει εμπόριο. Ο πληθυσμός του χωριού σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ανερχόταν στου 92 μόνιμους κατοίκους, ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ο Ράφτης είχε 290 μόνιμους κατοίκους. Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία αλλά και με την γεωργία σε μικρότερο βαθμό όμως.

Χαρακτηριστικά

Οι κάτοικοι του χωριού έχουν κάνει μεγάλες προσπάθειες ώστε το χωριό να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στην κοινοοικονομική ανάπτυξη της περιοχής. Αξιόλογη είναι και η συνεισφορά των ομογενών Ραφταίων στο χωριό τους. Στο χωριό υπάρχουν αρκετά καταστήματα, ταβέρνες, καφενεία, ξενώνας της Αδελφότητας Ραφταίων, πισίνα, αθλητικό κέντρο και παιδική χαρά σε ωραία διαμορφωμένο χώρο. Στον Ράφτη λειτουργεί επίσης Μονοθέσιο Δημοτικό Σχολείο.

Αξιοθέατα Ράφτη

Συμπαθητική είναι και η κεντρική πλατεία του χωριού. Πανέμορφη είναι η πετρόκτιστη εκκλησία του Αγίου Δημητρίου στην είσοδο του χωριού, χτισμένη το 1901. Απέναντι από το ναό είναι η προτομή του πρωτοκλέφτη Θανάση Ραφτιώτη. Λίγο πριν την είσοδο στο χωριό από τον δρόμο της Αράχωβας, και απέναντι από τον επαρχιακό δρόμο, διακρίνεται κολλημένο σε απότομο βράχο το Ασκηταριό των Μεγίστων Ταγιαρχών (1697) με το μικρό εκκλησάκι του, ένας τόπος που χρησίμευσε σαν καταφύγιο των ντόπιων κατά τον αγώνα του 21. Σε κοντινή απόσταση και αρκετά χαμηλότερα σώζονται σφηνωμένες ανάμεσα στα βράχια ενετικές πολεμίστρες που και αυτές υπήρξαν καταφύγιο κατά τις περιόδους των διωγμών κατά την Τουρκοκρατία. Και οι δύο θέσεις είναι ορατές και προσβάσιμες με μονοπάτια από τον επαρχιακό δρόμο.
Κοκορέικη και Ραφτέικη Πούλια Φεύγοντας από το Ράφτη προς Αράχωβα, στο ξεκίνημα της ανηφοριάς, πινακίδα δείχνει προς τις Ενετικές Πολεμίστρες, την Κοκορέικη και την Ραφτέικη πούλια (απέναντι της αλλά αθέατη από εκεί). Χρησίμευσαν σαν καταφύγια των κατοίκων σε περιόδους κατατρεγμών.
Ασκητήριο Ταξιάρχη Φεύγοντας από το Ράφτη προς Αράχοβα, στο ξεκίνημα της ανηφοριάς, δίπλα στο προσκυνητάρι, ξεκινά το κακοτράχαλο μονοπάτι (15' λεπτών) για το ασκητήριο των Ταξιαρχών που βλέπουμε, σφηνωμένο στον βράχο, ακριβώς απέναντι. Το ασκητήριο κτίσθηκε το 1697.
Ιδεολογία

Ιδεολογία είναι μια οργανωμένη συλλογή ιδεών. Η λέξη χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Κόμη Antoine Destutt de Tracy στα τέλη του 18ου αιώνα για να ορίσει μια «επιστήμη των ιδεών». Ως ιδεολογία μπορεί να θεωρηθεί ότι είναι ένα συνολικό όραμα, ένας τρόπος αντιμετώπισης των πραγμάτων (σύγκρινε με κοσμοθεωρία), στην κοινή λογική και σύμφωνα με διάφορες φιλοσοφικές τάσεις (συμπεριλαμβανομένων των πολιτικών ιδεολογιών), ή ένα σύνολο ιδεών που προτείνει μια κοινωνική τάξη για όλη την κοινωνία. Ο βασικός στόχος μιας ιδεολογίας είναι να φέρει αλλαγή στην κοινωνία μέσω μιας ρυθμιστικής διαδικασίας (πώς θα έπρεπε να είναι ο κόσμος). Οι ιδεολογίες έχουν την τάση να περιλαμβάνουν αφηρημένες έννοιες προς εφαρμογή στον πραγματικό κόσμο και για τον λόγο αυτό συναντώνται πολύ συχνά στο πεδίο της πολιτικής.

Η ιδεολογία στην καθημερινή κοινωνία

Σε δημόσιες συζητήσεις κάποιες ιδέες τίθενται πιο συχνά από άλλες. Συχνά, διαφορετικά άτομα σε διαφορετικούς χώρους παρουσιάζουν εντυπωσιακά κοινό τρόπο σκέψης. Για τους κοινωνικούς επιστήμονες, μια εξήγηση για αυτές τις περιπτώσεις ομοφωνίας είναι η ύπαρξη ιδεολογίας.
Κάθε κοινωνία έχει μια ιδεολογία η οποία αποτελεί τη βάση της «κοινής γνώμης» ή της κοινής λογικής, μια βάση που συνήθως παραμένει αόρατη στα περισσότερα μέλη της κοινωνίας. Αυτή η επικρατούσα ιδεολογία θεωρείται «ουδέτερη» και περιλαμβάνει θεωρίες που κατά κανόνα δεν δέχονται αμφισβήτησης. Εν τω μεταξύ, όλες οι άλλες ιδεολογίες που διαφέρουν από την επικρατούσα θεωρούνται ριζοσπαστικές, ανεξάρτητα από το περιεχόμενο του πραγματικού τους οράματος. Ο φιλόσοφος Μισέλ Φουκώ έγραψε για την έννοια της φαινομενικής ιδεολογικής ουδετερότητας. Η ιδεολογία διαφέρει από τη φιλοσοφία ως προς το εξής: η φιλοσοφία είναι ένας τρόπος να ζήσει τη ζωή του κάποιος, ενώ η ιδεολογία είναι ένας σχεδόν ιδανικός τρόπος ζωής για όλη την κοινωνία. Κάποιοι θεωρούν ότι η ιδεολογία έχει θετικά χαρακτηριστικά, όπως η δύναμη και ο ζήλος, ή αρνητικά στοιχεία, όπως υπερβολική βεβαιότητα και μεγάλη δυσκαμψία.
Οργανώσεις που αγωνίζονται να αποκτήσουν εξουσία προσπαθούν να επηρεάσουν την ιδεολογία μιας κοινωνίας, με στόχο να τη φέρουν πιο κοντά σε αυτό που τη θέλουν να γίνει. Πολιτικές οργανώσεις (συμπεριλαμβανομένων των κυβερνήσεων) και άλλες ομάδες (π.χ. ομάδες λόμπι) προσπαθούν να επηρεάσουν ανθρώπους προωθώντας τις απόψεις τους.
Όταν τα περισσότερα μέλη μιας κοινωνίας σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο για κάποια θέματα, ή και ακόμη ξεχνούν ότι υπάρχουν εναλλακτικές απόψεις στο κατεστημένο, τότε πρόκειται για ηγεμονία, για την οποία έγραψε ο φιλόσοφος Αντόνιο Γκράμσι. Οι σύγχρονοι γλωσσολόγοι μελετούν τον μηχανισμό της εννοιολογικής μεταφοράς, με τον οποίο θεωρούν ότι είναι πιθανό να μεταδίδεται αυτή η «κοινή σκέψη».
Αντώνιος Φερδινάνδος της Γκουαστάλα

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Βικέντιου δούκα της Γκουαστάλα και της Μαρίας-Βικτορίας Γκοντζάγκα, κόρης του Φερράντε Γ΄ δούκα της Γκουαστάλα.
Αδελφή του ήταν η Ελεονόρα-Λουίζα, σύζυγος του Φραντσέσκο-Μαρία των Μεδίκων. Θέλησε να νυμφευτεί τη Μαρία-Καρολίνα Σομπιέσκι, εγγονή του Ιωάννη Γ΄ της Πολωνίας, αλλά αυτή αρνήθηκε. Τελικά νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα Τσεζαρίνι και έπειτα τη Θεοδώρα του Έσσε-Ντάρμστατ.
Απεβίωσε από ατύχημα το 1729 άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Ιωσήφ.

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε πρώτα τη Μαργαρίτα Τσεζαρίνι.
Το 1727 έκανε δεύτερο γάμο με τη Θεοδώρα του Έσσε, κόρη του Φιλίππου πρίγκιπα του Έσσε-Ντάρμστατ. Δεν απέκτησε απογόνους ούτε από αυτόν τον γάμο.
Σώμα Σηματοδότησης (Στρατός των ΗΠΑ)

Αεροπορικά τμήματα του σώματος

Οι αεροπορικές επιχειρήσεις του σώματος ξεκίνησαν την 1η Αυγούστου 1907, όταν ιδρύθηκε ένα Αεροναυτικό Τμήμα, όπου ένας αξιωματικός ορίστηκε να μελετήσει το αεροπλάνο και τις δυνατότητες του για στρατιωτικές χρήσεις. Το τμήμα απέκτησε το πρώτο του αεροσκάφος, το Wright Flyer IV στις 2 Αυγούστου 1909. Οι δύο κυβερνήτες Φρανκ Λαμ και Μπέντζαμιν Φουλουά εκπαιδεύτηκαν από τον Γουίλμπουρ Ράιτ και έγιναν οι πρώτοι κυβερνήτες του σώματος.
Στο ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου το αεροναυτικό τμήμα επεκτάθηκε και μετονομάστηκε σε Αεροπορική Μεραρχία (Airplane Division). Όταν οι ΗΠΑ εισήλθαν στον πόλεμο στις 6 Απριλίου 1917, το σκέλος της αεροπορίας αποτελούνταν από 131 αξιωματικούς εκ των οποίων οι 75 ήταν εκπαιδευμένοι πιλότοι. Ο πρόεδρος Ουίλσον υπέγραψε διάταγμα στις 24 Ιουλίου 1917 με το οποίο χορήγησε 640 εκατομμύρια δολάρια για την αγορά αεροσκαφών. Μιας και η ποιότητα της εγχώριας παραγωγής ήταν υποδεέστερη αυτής της Ευρώπης, τα περισσότερα αεροσκάφη αγοράστηκαν από την Αγγλία ή κατασκευάστηκαν με άδεια στις ΗΠΑ. Στις 11 Νοεμβρίου 1918 το αμερικανικό αεροπορικό τμήμα αποτελούνταν από 45 ιπτάμενες μεραρχίες στο μέτωπο και πολλούς Αμερικανούς πιλότους στις πολεμικές αεροπορίες της Βρετανίας και της Γαλλίας. Μετά τη λήξη του πολέμου η αμερικανική αεροπορική βιομηχανία άρχισε να φτάνει την ευρωπαϊκή και αεροσκάφη άρχισαν να παράγονται για την αεροπορία. Στις 20 Μαΐου 1918 το αεροπορικό τμήμα αποσπάστηκε από το σώμα σηματοδότησης και ονομάστηκε Αεροπορική Υπηρεσία Στρατού (Army Air Service, AAS). Το 1920 κατά την αποστράτευση των ενόπλων δυνάμεων η Αεροπορική Υπηρεσία αποτελούνταν από 195.000 στρατιωτικούς οι οποίοι στη συνέχεια μειώθηκαν σε 1.156 αξιωματικούς και 16.000 στρατιωτικούς. Μέσα σε λίγα χρόνια το προσωπικό μειώθηκε περαιτέρω φτάνοντας στους 8.000 στρατιωτικούς. Το 1926 αποφασίστηκε η αναμόρφωση της Αεροπορικής Υπηρεσίας Στρατού σε Σώμα Αεροπορίας Στρατού (Army Air Corps, AAC) με προσωπικό 16.000 ανδρών και 1.800 αεροσκαφών.
Γιώργος Καζιάνης

Καριέρα ως μάνατζερ

Το 2001  έγινε ατζέντης παιχτών ΦΙΦΑ και ίδρυσε την εταιρεία “All Stars Consultancy Ltd” με έδρα την Αθήνα.
Στην διάρκεια της καριέρας του έχει μανατζάρει πολλούς κορυφαίους νεαρούς αλλά και καταξιωμένους παίχτες. Είναι αναγνωρισμένος από μεγάλους ευρωπαϊκούς συλλόγους όπως: Άγιαξ, Ρόμα, Μπάγιερν Μονάχου, Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Μπολόνια, Ελλάς Βερόνα, Μάντσεστερ Σίτι, Σπορτινγκ, Μπάγιερ Λεβερκούζεν, Ναντ, ΠΣΦ Αϊντχόφεν και Λέστερ.
Είναι γνωστός για την ικανότητα στο σκάουτινγκ και στην ανάπτυξη νεαρών ταλαντούχων παιχτών, τον επαγγελματισμό, την εκπροσώπηση κορυφαίων διεθνών ποδοσφαιριστών όπως του Βασίλη Τοροσίδη και του Βαγγέλη Μόρα και την σύναψη μεταγραφών όπως του Μάουρο Ροζάλες στον Άγιαξ, του Άγγελου Χαριστέα στον Άγιαξ, του Νάτσο Σκόκο στην Αλ Αϊν και άλλες.
Επίσης εκπροσωπεί κορυφαίους προπονητές όπως τον Κλαούντιο Ρανιέρι κατά την πρόσληψή του στην Εθνική Ελλάδος και το 2017 στην Ναντ.

Συνεργασία με τον Άγιαξ

Στις 14 Μαρτίου 2011 υπέγραψε αποκλειστική συμφωνία πέντε και επιπλέον τριών ετών για την ίδρυση ακαδημιών της κορυφαίας ολλανδικής ομάδας, του Άγιαξ στην Ελλάδα και στην Κύπρο.
Μέσα από αυτό το πρόγραμμα πάνω από 5000 παιδιά έμαθαν να προπονούνται με την μέθοδο και την φιλοσοφία του Άγιαξ. Είναι ο Ιδρυτής και διευθυντής της Ajax Academy Hellas 

Personal Life

Ο Γιώργος Καζιάνης γεννήθηκε στο Σίδνεϊ στις 8 Ιουνίου 1964. Είναι παντρεμένος με την Κοραλία Κωνσταντινέα και έχει δύο κόρες την Ρόσμαρι και την Δημητρίνα.