google/wiki40b huggingface dataset:
Πίνακας κατακερματισμού

Στην επιστήμη υπολογιστών, ο Πίνακας Κατακερματισμού (Αγγλικά: Hash table) είναι μία δομή δεδομένων για την αποθήκευση συνόλων στοιχείων. Χαρακτηριστικό του πίνακα κατακερματισμού είναι ότι μπορεί να εκτελέσει σε σταθερό χρόνο, δηλαδή με πολυπλοκότητα Ο(1), τις λειτουργίες της εισαγωγής, αναζήτησης και διαγραφής στοιχείων.
Η κατασκευή του βασίζεται στη δομή πίνακα και στον ορισμό μίας συνάρτησης κατακερματισμού. Η συνάρτηση αυτή ορίζει για κάθε στοιχείο που εισάγεται έναν "κωδικό" που καθορίζει με μοναδικό τρόπο την θέση αποθήκευσης του στοιχείου αυτού στον πίνακα. Η συνάρτηση κατακερματισμού δεν είναι ένα-προς-ένα δηλαδή, παρότι σε όλα τα στοιχεία που είναι ίσα αποδίδεται πάντα ο ίδιος κωδικός, μπορεί διαφορετικά στοιχεία να έχουν και πάλι τον ίδιο κωδικό, με άμεσο αποτέλεσμα, κατά την εισαγωγή τους, να πρέπει να καταλήξουν στην ίδια θέση του πίνακα. Τέτοιες περιπτώσεις ονομάζονται συγκρούσεις (Αγγλικά: collisions) και έχουν αναπτυχθεί διάφοροι τρόποι αντιμετώπισής τους, όπως η χρήση συνδεδεμένων λιστών.
Στην γλώσσα προγραμματισμού Java η κλάση που υλοποιεί τον πίνακα κατακερματισμού είναι η HashMap, ενώ μια παλαιότερη υλοποίησή του είναι η κλάση Hashtable.
Σχέσεις Κύπρου και Ιρλανδίας

Οι σχέσεις Κύπρου και Ιρλανδίας‎ είναι οι σχέσεις μεταξύ της Κύπρου και της Ιρλανδίας. Η Κύπρος έχει πρεσβεία στο Δουβλίνο, ενώ η Ιρλανδία διατηρεί πρεσβεία στην Λευκωσία. Οι δύο χώρες είναι μέλη των Ηνωμένων Εθνών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ είναι και νησιωτικά κράτη.

Στρατιωτικές σχέσεις

Ιρλανδοί στρατιώτες αποτελούν μέλος της Ειρηνευτικής Δύναμης των Ηνωμένων Εθνών στην Κύπρο.

Επίσημη επίσκεψη του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας στο Δουβλίνο

Ο τότε Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Τάσσος Παπαδόπουλος επισκέφθηκε το Δουβλίνο σε επίσημη επίσκεψη το 2005, μαζί με μια αντιπροσωπεία πολιτικών και διπλωματών. Στόχος της επίσκεψης ήταν η περαιτέρω ενίσχυση των σχέσεων μεταξύ της Ιρλανδίας και της Κύπρου. Ως μέρος της κυπριακής επίσκεψης στην Ιρλανδία, ο Παπαδόπουλος εγκαινίασε επίσημα τη μόνιμη έκθεση κυπριακών αρχαιοτήτων και άλλων εκθεμάτων με προέλευση από τη Κύπρο στο Εθνικό Μουσείο της Ιρλανδίας.
Μαρίνα (ταινία, 1947)

Πλοκή

Μια κοπέλα από ένα νησί, η Μαρίνα, έρχεται στην Αθήνα με σκοπό να ζήσει τα όνειρά της και να φτιάξει τη ζωή της. Καταλήγει όμως να τραγουδά σε ένα καμπαρέ, όπου γνωρίζει έναν ναυτικό που λέγεται Βάσος. Η ζωή της πόλης και οι εντάσεις της δεν κατορθώνουν να σβήσουν από την ψυχή της Μαρίνας το ταξίδι του μυαλού της στην ιδιαίτερη πατρίδα της και το Δημήτρη, ένα νέο που την αγαπά και που καρτερά να γυρίσει πίσω. Ο πατέρας της έρχεται και την βρίσκει κάποια στιγμή και κατορθώνει να την πείσει να επιστρέψει στον τόπο τους. Αυτό πράγματι γίνεται, παντρεύεται τον Δημήτρη και αποκτούν μαζί ένα παιδί. Πολλά χρόνια αργότερα, ο Βάσος επισκέπτεται το νησί της Μαρίνας και τα πράγματα γίνονται προς στιγμήν επικίνδυνα για την οικογενειακή γαλήνη της, αλλά όλα στο τέλος καταλήγουν αίσια.

Παρατηρήσεις

Η αισθηματική αυτή περιπέτεια διαδραματίζεται σε μεγάλο μέρος στην Ύδρα και ήταν το πρώτο φιλμ που γυρίστηκε εκεί. Ήταν επίσης το πρώτο που εμφάνιζε επί οθόνης φιλί, αυτό μεταξύ των Γκρέκα και Μυράτ.
Το "Τραγούδι της Μαρίνας (Την τρεχαντήρα μου πουλώ)", ερμηνευμένο από τη Στέλλα Γκρέκα, έγινε μεγάλη επιτυχία, όπως άλλωστε και η ταινία, που έκοψε 101 χιλ. εισιτήρια.
Παλλαντιανή αρχιτεκτονική

Η Παλλαντιανή αρχιτεκτονική είναι ευρωπαϊκή τάση αρχιτεκτονικής προερχόμενη από και εμπνευσμένη από τα σχέδια του Βενετού αρχιτέκτονα Αντρέα Παλλάντιο (1508–1580). Αυτή που αναγνωρίζεται ως Παλλαντιανή αρχιτεκτονική σήμερα είναι μια εξέλιξη των αρχικών εμπνεύσεων του Παλλάντιο. Το έργο του Παλλάντιο βασιζόταν πολύ στη συμμετρία, την προοπτική και τα στοιχεία της επίσημης κλασσικής αρχιτεκτονικής ναών των Ελλήνων και των Ρωμαίων. Από τον 17ο αιώνα η ερμηνεία της κλασσικής αρχιτεκτονικής από τον Παλλάντιο υιοθετήθηκε ως το στιλ γνωστό σαν Παλλαντιανισμός. Συνέχισε να αναπτύσσεται μέχρι το τέλος του 18ου αιώνα.
Ο Παλλαντιανισμός έγινε βραχύβια δημοφιλής στη Βρετανία κατά τα μέσα του 17ου αιώνα, αλλά η άνθησή του ανακόπηκε από τον Εμφύλιο Πόλεμο και την επιβολή της λιτότητας που ακολούθησε. Στις αρχές του 18ου αιώνα επέστρεψε στη μόδα, όχι μόνο στην Αγγλία αλλά επίσης, με ευθεία επιρροή από τη Βρετανία, στην Πρωσσία. Ο Κόμης Φραντσέσκο Αλγκαρότι πιθανόν έγραψε στον Μπέρλινγτον από το Βερολίνο ότι πρότεινε στον Φρειδερίκο τον Μέγα να υιοθετηθεί στην Πρωσσία το αρχιτεκτονικό στιλ που ο Μπέρλινγκτον είχε εισαγάγει στην Αγγγλία but Knobelsdorff's opera house on the Unter den Linden, based on Campbell's Wanstead House, had been constructed from 1741. Αργότερα τον ίδιο αιώνα, όταν η  τάση άρχισε να χάνει την εύνοια της Ευρώπης, γνώρισε μια ευδοκιμία στις Βρετανικές αποικίες στη Βόρεια Αμερική, με κορωνίδα παραδείγματα όπως το Ντρέιτον Χολ στη Νότια Καρολίνα, την βιβλιοθήκη Ρέντγουντ στο Νιούπορτ του Ρόουντ Άιλαντ, την Κατοικία Μόρις-Ζουμέλ στην πόλη της Νέα Υόρκης, το Χάμοντ-Χάργουντ Χάουζ στην Αννάπολις του Μέριλαντ, και το Μοντιτσέλλο και το Πόπλαρ Φόρεστ του Τόμας Τζέφερσον στη Βιρτζίνια.
Η τάση συνέχισε να είναι δημοφιλής στην Ευρώπη κατά τον 19ο και τον 20ό αιώνα, όπου συχνά εφαρμοζόταν στον σχεδιασμό δημόσιων και δημοτικών κτιρίων. Από το δεύτερο ήμισυ του 19ου αιώνα ήταν σε αντιπαλότητα με την Γοτθική αναβίωση, της οποίας οι οπαδοί, όπως ο Αουγκούστους Πούγκιν, ενθυμούμενοι τις καταβολές του Παλλάντιο στους αρχαίους ναούς, τον θεώρησαν πολύ παγανιστικό για την Προτεσταντική και την Αγγλοκαθολική λατρεία Παρόλα αυτά, ως αρχιτεκτονική τάση  συνεχίζει να είναι δημοφιλής και να εξελίσσεται· τα αετώματα της, η συμμετρία και οι αναλογίες είναι ξεκάθαρα εμφανείς στο σχεδιασμό πολλών σύγχρονων κτιρίων σήμερα.

Η αρχιτεκτονική του Παλλάντιο

Τα κτίρια που σχεδίασε εξ ολοκλήρου ο Παλλάντιο βρίσκονται όλα στη Βενετία και το Βένετο, με μια εξαιρετικά πλούσια συστοιχία από palazzi στη Βιτσέντσα, φημισμένη τώρα στους οδηγούς ως Πόλη το Παλλάντιο. Περιλαμβάνουν βίλλες, και εκκλησίες όπως το Redentore in Venice.
Πατριάρχης Ιωσήφ Α΄

Βιογραφία

Αφού υπήρξε οκτώ χρόνια έγγαμος, μετά τον θάνατο της γυναίκας του εκάρη μοναχός. Υπηρέτησε ως αναγνώστης από το 1222 ως το 1254 και το 1259/60 έγινε ηγούμενος της Μονής Λαζάρου στο όρος Γαλήσιο, κοντά στην Έφεσο. Έγινε πνευματικός του Αυτοκράτορα Μιχαήλ Παλαιολόγου, ο οποίος τον έστειλε με αυτή την ιδιότητα να ζητήσει από τον Πατριάρχη Αρσένιο να άρει τον αφορισμό κατά του Αυτοκράτορα εξαιτίας της τύφλωσης του νεαρού Ιωάννη Λάσκαρη. Ο Αρσένιος όμως ήταν ανένδοτος και τελικά ο Μιχαήλ τον εκθρόνισε και, μετά από την σύντομη Πατριαρχία του Γερμανού Γ΄ και την παραίτησή του, έκανε Πατριάρχη τον Ιωσήφ στις 28 Δεκεμβρίου 1266. Στις 2 Φεβρουαρίου 1267 ο Ιωσήφ ήρε το ανάθεμα κατά του Αυτοκράτορα, πράγμα που εξαγρίωσε τους οπαδούς του Αρσενίου του και επιδείνωσε το λεγόμενο «Σχίσμα των Αρσενιατών».
Το 1272 ο Ιωσήφ ιερούργησε στην στέψη του Ανδρόνικου Παλαιολόγου ως συναυτοκράτορα, αλλά, ως ανθενωτικός, σύντομα συγκρούστηκε με τον Μιχαήλ Η' αναφορικά με την απόφαση του Αυτοκράτορα να στείλει εκπροσώπους στη Σύνοδο της Λυών (1274) με σκοπό την Ένωση της Ορθόδοξης με την Καθολική Εκκλησία. Για τον Μιχαήλ, ο οποίος απειλούνταν από τις φιλοδοξίες του Καρόλου του Ανδεγαυού, η Ένωση ήταν το μοναδικό μέσο για την αποτροπή μιας πλήρους επίθεσης από τις Δυτικές δυνάμεις στην Αυτοκρατορία του, αλλά ο βυζαντινός κλήρος και ο λαός σχεδόν σύσσωμοι αντέδρασαν στις παραχωρήσεις που γίνονταν στον Πάπα σε θέματα δόγματος και Πρωτείου. Το 1273, ο Ιωσήφ ορκίστηκε να μην αποδεχθεί την Ένωση υπό τους όρους που έθετε ο Πάπας και το 1274, όταν η βυζαντινή αποστολή ετοιμαζόταν να αναχωρήσει για να παραστεί στη Σύνοδο της Λυών, αποσύρθηκε στη Μονή Περιβλέπτου».
Στις 9 Ιανουαρίου 1275 παραιτήθηκε επισήμως από τα καθήκοντά του και αποσύρθηκε στην Μονή Ανάπλου, κατόπιν στη Χηλή και το καλοκαίρι του 1280 στην Μονή Κοσμιδίου στην Κωνσταντινούπολη. Διάδοχός του επελέγη ο Ιωάννης Βέκκος, ο οποίος στο μεταξύ είχε υιοθετήσει πιο ενωτικές θέσεις. Μετά τον θάνατο του Μιχαήλ το 1282, ο Ιωάννης καθαιρέθηκε από τον Ανδρόνικο Β΄ Παλαιολόγο και ο Ιωσήφ ανήλθε εκ νέου στο Θρόνο στις 31 Δεκεμβρίου, αλλά τον Μάρτιο του 1283 παραιτήθηκε λίγο πριν τον θάνατό του.
Λόγω της σταθερής ανθενωτικής του στάσης, ανακηρύχθηκε Ομολογητής από τον διάδοχό του Γρηγόριο Β΄ και τιμάται ως άγιος από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 30 Οκτωβρίου.
Ιερός Ναός Αγίου Παύλου (Ροδωπού Κισάμου)

Ο Ιερός Ναός Αγίου Παύλου (Ροδωπού Κισάμου) είναι ένας Ιερός Ναός που βρίσκεται μέσα σε έναν όρμο του ακρωτηρίου Σπάθα, στο Ροδωπού Χανιών. Πρόκειται για το μονόχωρο καθολικό της ομώνυμης μονής, που ιδρύθηκε στα τέλη του 14ου αι. Στο εσωτερικό του φέρει τοιχογραφίες που ανάγονται σε δύο εποχές. Οι πρώτες, στο ανατολικό μέρος του ναού, συμβαδίζουν με την εποχή θεμελίωσης της μονής και αποτελούν λαϊκότροπες απηχήσεις της Μακεδονικής Σχολής στην Κρήτη. Οι νεώτερες, που ιστορήθηκαν στην επέκταση του ναού προς τα δυτικά, είναι του 15ου αι. και αποτελούν πρώιμα έργα της Κρητικής Σχολής.
Όσιος Κορδούης

Βίος

Ο Όσιος (Hosius ή Ossius ή Osius) γεννήθηκε γύρω στα 256 και γύρω στο 300 έγινε επίσκοπος στην Κόρδοβα της δυτικής Ισπανίας. Το 303 με 305 θα διωχθεί στην διάρκεια του διωγμού του Μαξιμιανού. Επί αυτοκράτορα Μεγάλου Κωνσταντίνου, μετά το 313 θα γίνει σύμβουλός του. Το 324 κατόπιν αυτοκρατορικής εντολής θα ταξιδέψει στην Αλεξάνδρεια με σκοπό την ειρήνευση που προκάλεσεη η αρειανική κρίση. Θα μεταφέρει κοινή αυτοκρατορική επιστολή προς τον Αλέξανδρο Α΄Αλεξανδρείας και τον Άρειο. Ουσιαστικά, θα σταλεί εκεί για να εξετάσει από κοντά την κρίση και να προσπαθήσει να συμβιβάσει τους δύο άντρες. Θα είναι αυτός που θα προτείνει στον αυτοκράτορα τη σύγκληση της Α΄Οικουμενικής Συνόδου. Θα πρωταγωνιστήσει στις εργασίες της, υποστηρίζοντας την αντιαρειανική προσπάθεια, αν και δεν προήδρευσε και ούτε εισηγήθηκε τον όρο ομοούσιος,όπως υποστηρίζεται.
Θα συγκρουσθεί με τον Κωνστάντιο ο οποίος υποστήριζε τον Αρειανισμό. Στη Σύνοδο της Σαρδικής (343) θα υποστηρίξει τον διωκόμενο Μέγα Αθανάσιο. Σε επιστολή του προς τον αυτοκράτορα θα του επισημάνει τους διακριτούς ρόλους και τα διακριτά πεδία δράσης ανάμεσα σε Εκκλησία και Πολιτεία. Το 357 θα κληθεί να συμμετάσχει στην Σύνοδο του Σιρμίου και θα εξαναγκαστεί να υπογράψει το αρειανικό σύμβολο της συνόδου. Λίγο καιρό μετά την επιστροφή του στην έδρα του πέθανε το 357/358.

Συγγραφικό έργο

O Όσιος αγνοούσε την ελληνική γλώσσα. Το συγγραφικό του έργο δεν είναι εκτενές. Περιορίζεται στη δημοσίευση κηρυγμάτων, τη συγγραφή επιστολών, όπως: α) Epistula ad Iulium papam. Έχει συνταχθεί μαζί με τον Πρωτογένη Σαρδικής με παραλήπτη τον επίσκοπο Ρώμης για να τον πληροφορήσει περί της Συνόδου της Σαρδικής (343). β) Επιστολή προς Κωνστάντιον. Γράφτηκε το 356 και σώζεται από τον Μέγα Αθανάσιο, στο έργο του ΄΄Περί των γεγενημένων παρ΄Αρειανών΄΄. Την συντάσσει την περίοδο που ο αυτοκράτορας τον πίεζε φορτικά να καταδικάσει τον Μέγα Αθανάσιο. Εκείνος του αποκρίνεται με θάρρος και τον καλεί να μην αναμιγνύεται στα εσωτερικά πράγματα της Εκκλησίας.
Επίσης συμμετέχει στην σύνταξη των κανόνων της συνόδου της Σαρδικής (340):Osii sententiae sive Canones Patrum qui Serdicae convenerant.
Έχει και χαμένα έργα τα οποία μας αναφέρει ο Ισίδωρος Σεβίλλης: De laude virginitatis και De imterpretatione vestium sacerdotalium.
Προσήλιο Φωκίδας

Γεωγραφία - Αξιοθέατα

Το Προσήλιο βρίσκεται στις πλαγιές της Τύμφης τρόπο
Γκιώνας, σε υψόμετρο 840 μέτρα και επάνω στην επαρχιακή οδό Σπερχειάδας - Άμφισσας σε απόσταση 12 χλμ. Β.-ΒΔ. από την πόλη της Άμφισσας. Αξιοθέατα του χωριού είναι η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, του 19ου αιώνα με εξαιρετικά δείγματα αγιογραφιών της εποχής καθώς και τα ανακαινισμένα ξωκλήσια του  Άγιου Χριστόφορου, της Αγίας Τριάδας και του Άη Γιώργη. Ενδιαφέρον παρουσιάζει και το ξωκλήσι του Αγίου Νικολάου του εν Βουνένοις, που βρίσκεται σε βράχο πάνω από την βρύση του "Άη Βορίστη", στο δρόμο προς το διπλανό χωριό Μοναστήρι. Δυτικά του χωριού, σε υψόμετρο 1.200 μέτρα, βρίσκεται το δασικό χωριό Καψίτσα που αποτελεί κατασκηνωτικό θέρετρο του δήμου Δελφών.

Ιστορία - Διοικητικά

Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν Σιγδίτσα μέχρι το 1927, οπότε μετονομάστηκε σε Προσήλιο με το ΦΕΚ 206Α - 28/09/1927. Στις 26 Οκτώβριου του 1942 τα ιταλικά στρατεύματα κατοχής, ως αντίποινα για τη μάχη της Ρέκας μεταξύ δυνάμεων του ΕΛΑΣ και ιταλικού τμήματος, εκκένωσαν και πυρπόλησαν ολοσχερώς το χωριό - μαζί και το ιστορικό μοναστήρι της Παναγίας Τριβολούς στο διπλανό Μοναστήρι. Το αποτέλεσμα ήταν οι κάτοικοί του να καταφύγουν στην Άμφισσα και άλλες γειτονικές περιοχές και το χωριό να αρχίσει να ερημώνει. Ήταν το πρώτο χωριό στην ελληνική επικράτεια που κάηκε ολοσχερώς από τους κατακτητές, αλλά οι κάτοικοί του το ξαναέχτισαν λίγα χρόνια αργότερα (1950), σε μικρότερο υψόμετρο στην σημερινή Βίνιανη. 
Το Προσήλιο είναι ο τόπος καταγωγής του οικονομολόγου Ευθύμιου Κεχαγιά, ο οποίος διετέλεσε πρόεδρος της Εθνικής Τράπεζας, βουλευτής, πρόεδρος της Βουλής και υπουργός οικονομικών στα μέσα του 19ου αιώνα.
Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Μοναστήρι και τη Βίνιανη συναποτελούν τη τοπική κοινότητα Προσηλίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αμφίσσης του Δήμου Δελφών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 4 κατοίκους.
Δημοκρατία της Δυτικής Παπούα

Ιστορία

Η περιοχή ήταν πρώην αποικία της Ολλανδίας ως μέρος των Ολλανδικών Ανατολικών Ινδιών, ενώ από το 1949 ήταν γνωστή ως Ολλανδική Νέα Γουινέα. Οι Ολλανδοί είχαν προγραμματίσει να εγκαταλείψουν το νησί μέχρι το 1970 και άρχισαν την "παπουανοποίηση" για να προετοιμάσουν το έδαφος για την ανεξαρτησία. Τον Φεβρουάριο του 1961, οι Ολλανδοί διοργάνωσαν εκλογές για το Συμβούλιο της Νέας Γουινέας, ένα αντιπροσωπευτικό σώμα της Παπούα για να συμβουλεύει τον Κυβερνήτη. Το Συμβούλιο διόρισε Εθνική Επιτροπή για να προετοιμάσει ένα πολιτικό μανιφέστο για το μέλλον του κράτους. Στις 1 Δεκεμβρίου 1961, έλαβε χώρα μια τελετή εγκαινίων, όπου υψώθηκε η σημαία του Πρωινού Αστεριού έξω από το κτίριο του Συμβουλίου με την παρουσία του Κυβερνήτη. Επίσης παίχτηκε ο ύμνος "Χάι Τανάχκου Παπούα", το εθνόσημο της μελλοντικής χώρας, το σύνθημα, ενώ προτάθηκε το όνομα "Δυτική Παπούα" (Παπούα Μπαράτ) για το νέο κράτος. Οι Ολλανδοί είχαν αποδεχθεί ολόκληρο το Μανιφέστο με εξαίρεση την ονομασία της σημαίας, καθώς την αναγνώριζαν ως εδαφική και όχι ως εθνική σημαία.
Στις 1 Ιουλίου του 1971, ο Ταξίαρχος Σεθ Τζαφέθ Ρουμκόρεμ, ηγέτης της στρατιωτικής οργάνωσης για την ανεξαρτησία Κίνημα της Ελεύθερης Παπούα (Ινδονησιακά: Organisasi Papua Merdeka, (OPM)), ανακήρυξε μονομερώς την Δυτική Παπούα ως ανεξάρτητη δημοκρατία. Η σημαία του Πρωινού Αστεριού ανακηρύχθηκε ως εθνική σημαία.
Στις 14 Δεκεμβρίου 1988, ο Δρ. Τόμας Ουαϊνγκάι ανακήρυξε την ανεξαρτησία της Δημοκρατίας της Δυτικής Μελανησίας χρησιμοποιώντας τη Μελανησιακή ταυτότητα των κατοίκων της Δυτικής Παπούας ως σκεπτικό για το όνομα. Η σημαία της Δυτικής Μελανησίας είχε 14 αστέρια σε τρεις χρωματιστές γραμμές μαύρου, κόκκινου και λευκού χρώματος.
Στις 19 Οκτωβρίου 2011, ο Φορκόρους Γιαμποϊσέμπουτ, επικεφαλής της Εθνικής Αρχής της Δυτικής Παπούας (ΕΑΔΠ), ανακοίνωσε μονομερώς την ανεξαρτησία της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Δυτικής Παπούας (ινδονησιακά: Negara Republik Federal Papua Barat, (NRFPB)). Το περιστέρι Μαμπρούκ ανακοινώθηκε ως το σύμβολο του αυτοανακυρηγμένου κράτους.
Τον Δεκέμβριο του 2014, οι ομάδες και κινήματα για την ανεξαρτησία της Δυτικής Παπούα συγχωνεύθηκαν σε μια ενιαία οργάνωση, το Ενωμένο Απελευθερωτικό Κίνημα για τη Δυτική Παπούα.
Στις 9 Νοεμβρίου 2017, η ένοπλη πτέρυγα του Κινήματος της Ελεύθερης Παπούα, ο Δυτική Παπούα-Εθνικός Απελευθερωτικός Στρατός (TPN-OPM), κατέλαβαν τα χωριά Κίμπερλι και Μπάντι κοντά στο ορυχείο Γκράσμπεργκ. Ήταν υπό την κατοχή τους για 8 μέρες πριν ανακαταληφθούν από τις Ινδονησιακές δυνάμεις.
Ελίζαμπεθ Ίντσμπολντ

Βιογραφικά στοιχεία

Η Ελίζαμπεθ γεννήθηκε στο χωριό Στάνινγκφηλντ του Σάφολκ και ήταν το όγδοο από τα εννέα τέκνα του αγρότη Τζων Σίμπσον και της συζύγου του Μαίρης. Η οικογένεια, όπως πολλές άλλες στη γειτονιά, ήταν Ρωμαιοκαθολικοί. Η Ελίζαμπεθ και οι αδελφές της εκπαιδεύθηκαν στο σπίτι.
Σε ηλικία 8 ετών η Ελίζαμπεθ έχασε τον πατέρα της και όταν ενηλικιώθηκε, τον Απρίλιο του 1772, πήγε στο Λονδίνο για να γίνει ηθοποιός, παρότι είχε δυσκολία στην ομιλία, καθώς ο αδελφός της Τζωρτζ είχε γίνει ηθοποιός εκεί από το 1770. Δύο μήνες αργότερα, τον Ιούνιο, συμφώνησε να παντρευτεί τον ηθοποιό Τζόζεφ `Ιντσμπολντ (1735–1779), πιθανώς και για προστασία. Ο γάμος τους αναφέρεται ότι είχε δυσκολίες. Για 4 χρόνια το ζεύγος περιόδευσε στη Σκωτία με τον θίασο West Digges. Το 1776 εγκαταστάθηκαν στο Λίβερπουλ και η Ελίζαμπεθ συνάντησε εκεί τη μεγάλη ηθοποιό Σάρα Σίντονς και τον αδελφό και ομότεχνό της, Τζων Φίλιπ Κεμπλ, οι οποίοι έγιναν σημαντικοί φίλοι της. Οι `Ιντσμπολντ μετακόμισαν στη συνέχεια στο Κάντερμπερι και στο Γιόρκσιαρ. Μετά τον θάνατο του συζύγου της, η Ελίζαμπεθ συνέχισε την ηθοποιία, άρχισε όμως να συγγράφει και δικά της έργα.
Μεταξύ του 1784 και του 1805, 19 από τα θεατρικά της έργα ανεβάστηκαν σε θέατρα του Λονδίνου. Επρόκειτο για κωμωδίες, αισθηματικά δράματα και φάρσες. 18 από τα θεατρικά έργα της δημοσιεύθηκαν, παρότι έγραψε αρκετά περισσότερα: ο ακριβής αριθμός τους εκτιμάται σήμερα από διάφορους ειδικούς μεταξύ του 21 και του 23, ορισμένα ωστόσο ήταν διασκευές γαλλικών έργων. Συνέγραψε επίσης και δύο μυθιστορήματα, που γνώρισαν πολλές εκδόσεις. Επιδόθηκε όμως και στην κριτική. Μία τετράτομη αυτοβιογραφία της καταστράφηκε από την ίδια πριν τον θάνατό της, αλλά άφησε κάποια από τα ημερολόγιά της, που φυλάσσονται σήμερα στη Folger Shakespeare Library και δημοσιεύθηκαν μετά το 2000.
Οι ριζοσπαστικές πολιτικές απόψεις της διαφαίνονται ευκολότερα από τα μυθιστορήματά της, εξαιτίας του περιοριστικού περιβάλλοντος των θεατρικών επιχειρηματιών της εποχής. Η Ελίζαμπεθ `Ιντσμπολντ απεβίωσε στο Κένσινγκτον του Λονδίνου σε ηλικία 68 ετών.
Μετά το 1980 περίπου η `Ιντσμπολντ προσέλκυσε το αυξανόμενο ενδιαφέρον της κριτικής, ιδιαίτερα όσων ενδιαφέρονται για τη γυναικεία συγγραφή.
Εθνική Μαλάουι (ποδόσφαιρο ανδρών)

Η Εθνική Μαλάουι η εθνική ποδοσφαιρική ομάδα του Μαλάουι. Ελέγχεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Μαλάουι. Πριν το 1966 ήταν γνωστή ως Εθνική Νυασαλάνδης. Δεν έχει προκριθεί ποτέ σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου αλλά έχει συμμετάσχει δύο φορές σε τελική φάση του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής. Έδρα της ομάδας είναι το Kamuzu Stadium.
Σωματάς Ρεθύμνης

Ιστορία

Το χωριό αναγράφεται στις απογραφές του 16ου αιώνα. Επί Τουρκοκρατίας το χωριό κατοικήθηκε από πολλούς Τούρκους αγάδες. Στο παραπλήσιο λεγόμενο "Φαράγγι του Σωματά" κατά την Κρητική Επανάσταση (1895-1898) συνήφθη στις 4 Αυγούστου 1897 η ομώνυμη μάχη μεταξύ Κρητών και Οθωμανών.
Σήμερα στον Σωματά υφίσταται Λαογραφικό μουσείο και σχολείο που λειτουργεί ως πολιτιστικό κέντρο. Στον Σωματά υπάρχει ο ενοριακός ναός του Αγίου  Γεωργίου , αναγεννησιακού ρυθμού. Εκκλησιαστικά υπάγεται στην Ζ΄ Αρχιερατική Περιφέρεια της Ιεράς Μητροπόλεως Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου, της Εκκλησίας της Κρήτης.
Μετουσίωσις

Μετουσίωσις (λατ. transsubstantiatio) είναι ο εκκλησιαστικός όρος με τον οποίο νοείται η αλλαγή της ουσίας με την οποία το ψωμί και το κρασί που προσφέρονται στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας κατά τη διάρκεια της Λειτουργίας μετατρέπεται (μετουσιώνεται), στην πραγματικότητα, σε σώμα και αίμα του Ιησού.
Η Καθολική Εκκλησία διδάσκει το transsubstantiatio, ότι δηλαδή η ουσία των προσφερομένων στην Ευχαριστία μετατρέπεται σε σώμα και αίμα του Χριστού. Η πίστη σε αυτό το δόγμα έγινε υποχρεωτική από την Τέταρτη Σύνοδο του Λατερανού το 1215 και αργότερα αμφισβητήθηκε από διάφορους μεταρρυθμιστές του 15ου αιώνα. Ο τρόπος με τον οποίο συμβαίνει η αλλαγή, λέει η Καθολική Εκκλησία, είναι μυστήριο: «Το ψωμί και το κρασί γίνονται, κατά τρόπο που ξεπερνά την κατανόησή μας, το Σώμα και το Αίμα του Χριστού». Η ακριβής ορολογία που χρησιμοποιείται σχετικά με την φύση της Θείας Ευχαριστίας και τις θεολογικές της προεκτάσεις έχει αμφιλεγόμενη ιστορία, ειδικά στην Προτεσταντική Μεταρρύθμιση.
Στην Ορθόδοξη Εκκλησία, το δόγμα έχει συζητηθεί υπό τον όρο «μετουσίωσις», που επινοήθηκε ως άμεσο δάνειο του λατινικού transsubstantiatio, τον 17ο αιώνα. Στην Ορθοδοξία, το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας αναφέρεται περισσότερο με τους εναλλακτικούς όρους «μεταστοιχείωσις», «μεταρρύθμισις» ή «μεταβολή».
Immortal

Ιστορία

Οι Immortal ξεκίνησαν το 1989 με την death metal μπάντα Amputation του κιθαρίστα Demonaz, πρώην μέλους των Old Funeral. Το 1990 στο συγκρότημα εντάχθηκε ο μπασίστας Abbath, επίσης πρώην μέλος των Old Funeral. To 1991, έχοντας πια σχηματίσει τους Immortal και έχοντας αλλάξει το στυλ τους σε black metal, οι Amputation με τραγουδιστή και μπασίστα τον Abbath, κιθαρίστα τον Demonaz και ντράμερ τον Armagedda κυκλοφόρησαν το πρώτο τους EP και το 1992 το άλμπουμ Diabolical Fullmoon Mysticism. Μετά την αποχώρηση του Armagedda ο Έικεμο ανέλαβε και τα ντραμς μέχρι το άλμπουμ Blizzard Beasts του 1997, το οποίο παρουσίασε τον ντράμερ Horgh-ο οποίος παραμένει στο γκρουπ μέχρι και σήμερα. Αυτό ήταν και το τελευταίο άλμπουμ με τον Demonaz, καθώς η τενοντίτιδά του δεν του επέτρεπε να παίξει κιθάρα στην ταχύτητα που χρειαζόταν η μουσική των Immortal. Συνέχισε ωστόσο να γράφει τους στίχους για όλα τα άλμπουμ της μπάντας, ενώ έχει εμφανιστεί και σε όλα τα μουσικά βίντεο. Την κιθάρα ανέλαβε ο Abbath.
Το άλμπουμ At the Heart of Winter του 1999 παρουσίασε μια σημαντική αλλαγή στον ήχο του συγκροτήματος προς το thrash metal. Αργότερα το 1999 εντάχθηκε ο μπασίστας Iscariah, κι έτσι ο ρόλος του Abbath ήταν αποκλειστικά κιθαρίστα και τραγουδιστή. Ο νέος αυτός ήχος των Immortal συνεχίστηκε στο άλμπουμ Damned in Black του 2000, ενώ το Sons of Northern Darkness του 2002 ήταν καθαρά ένας blackened thrash δίσκος.
Το 2003 το συγκρότημα διαλύθηκε για διάφορους λόγους. Το 2005, ωστόσο, τα αυθεντικά μέλη του συγκροτήματος επανενώθηκαν και άρχισαν να δουλεύουν στο πρότζεκτ "I". Ενώ το πρότζεκτ συνεχιζόταν, το 2006 αναφέρθηκε ότι ο Abbath είχε επανενωθεί με τον Horgh, όπως και έγινε.
Το All Shall Fall του 2009 ήταν μια επιστροφή στο παλιό black metal στυλ της μπάντας, ενώ ήταν και ο πρώτος δίσκος με τον μπασίστα Apollyon. Ήταν και ο τελευταίος με τον Abbath, ο οποίος αποχώρησε το 2015 έπειτα από δικαστική μάχη σχετικά με τα δικαιώματα της μπάντας και δήλωσε τη διάλυση. Παρ' όλα αυτά, οι Immortal αποφάσισαν να συνεχίσουν χωρίς αυτόν. Ο Apollyon και ο Horgh, μαζί με τον Demonaz που επέστρεψε ως κιθαρίστας και τραγουδιστής, ετοιμάζουν τον νέο τους δίσκο.