google/wiki40b huggingface dataset:
Nebraska (ταινία)

Πλοκή

Ένας φτωχός γηραιός άντρας, ο Γούντι Γκραντ, ζει στη Μοντάνα, αλλά δραπετεύει συχνά στη μακρινή Νεμπράσκα για να συλλέξει τα χρήματα ενός λαχνού, που νομίζει ότι έχει κερδίσει. Αναστατωμένοι από τη συνεχώς αυξανόμενη παραφροσύνη του, η οικογένεια του συζητάει το ενδεχόμενο να τον κλείσει σε κλινική, μέχρι που ο ένας από τους δύο γιους του, ο Ντέιβιντ, προσφέρεται να τον πάρει με αυτοκίνητο, όσο μάταιο κι αν είναι κάτι τέτοιο. Κατά τη διαδρομή, ο πατέρας τραυματίζεται και οι δυο τους πρέπει να την βγάλουν σε μια μικρή πόλη της Νεμπράσκα, τη γενέτειρα του Γούντι. Εκεί και υπό τη στενή επίβλεψη του Ντέιβιντ, ο Γούντι έρχεται ξανά σε επαφή με το μακρινό του παρελθόν.

Σενάριο

Ενώ η ταινία Σχετικά με τον Σμιντ (About Schmidt, 2002) βρισκόταν ακόμα στο στάδιο της παραγωγής, δόθηκε στον Αλεξάντερ Πέιν το σενάριο του Μπομπ Νέλσον από τους παραγωγούς Άλμπερτ Μπέργκερ και Ρον Γιέρξα, ζητώντας του να τους προτείνει ένα σκηνοθέτη. Ο Πέιν ρώτησε αν μπορούσε να το σκηνοθετήσει ο ίδιος αλλα δεν ήθελε η επόμενη ταινία του να είναι πάλι μια ταινία δρόμου, μετά το Πλαγίως (Sideways, 2004), το οποίο βρισκόταν στο στάδιο της προ-παραγωγής. Αποφάσισε να περιμένει να ασχολήθεί με το πρότζεκτ μετά την ολοκλήρωση της ταινίας Οι Απόγονοι (The Descendants, 2011). Το Nebrtaska αποτελεί την πρώτη ταινία στη φιλμογραφία του Πέιν στην οποία δεν συμμετείχε στη συγγραφή του σεναρίου.

Κάστινγκ

Αφού πρώτα διάβασε το σενάριο, ο Πέιν σκέφτηκε τον Μπρους Ντερν για το ρόλο του ηλικιωμένου Γούντι Γκραντ. Καθώς η διαδικασία του κάστινγκ ξεκίνησε, ο Πέιν συναντήθηκε με περισσότερους από 50 ηθοποιούς. Η Paramount ζήτησε ένα μεγάλο σταρ και έτσι οι Τζιν Χάκμαν, Ρόμπερτ Ντε Νίρο, Ρόμπερτ Ντουβάλ, Τζακ Νίκολσον και Ρόμπερτ Φόρστερ θεωρήθηκαν πιθανοί για το ρόλο. Το ρόλο του Ντέιβιντ Γκραντ διεκδίκησαν αρκετοί χολιγουντιανοί σταρ. Ο Μπράιαν Κράνστον έκανε δοκιμαστικό αλλά ο Πέιν θεωρήσε ότι δεν ταίριαζε στο ρόλο. Άλλοι πιθανοί υποψήφιοι για το ρόλο ήταν οι Πολ Ραντ, Κέισι Άφλεκ και Μάθιου Μοντίν. Ο Πέιν τελικά κατέληξε στον κωμικό Γουίλ Φόρτε.

Box office

Με προϋπολογισμό 12.000.000 δολάρια, το Nebraska έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 17η θέση με 1,5 εκατομμύριο δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 17,6 εκατομμύρια δολάρια.
Εθνική Βιβλιοθήκη της Αλβανίας

Ιστορία

Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Αλβανίας είναι ο πρωταρχικός εθνικός πολιτιστικός θεσμός και ο παλαιότερος στο αλβανικό κράτος. Η βιβλιοθήκη καταλαμβάνει δύο κτίρια, είναι οργανωμένη και λειτουργεί υπό την εποπτεία του Υπουργείου Τουρισμού, Πολιτισμού, Νεότητας και Αθλητισμού. Η βιβλιοθήκη, που εδρεύει στα Τίρανα, είναι υπεύθυνη για τη συλλογή, επεξεργασία, αποκατάσταση, διατήρηση και διάθεση στο κοινό της γραπτής πολιτιστικής κληρονομιάς του αλβανικού λαού. Σε εθνικό επίπεδο οργανώνει τη βιβλιοθήκη και τη συνεχή επαγγελματική εκπαίδευση και είναι το ερευνητικό κέντρο έρευνας στον τομέα της βιβλιοθηκονομίας, το καταλογογραφικό κέντρο, τον εθνικό οργανισμό ISBN και το μοναδικό κέντρο συντήρησης και αποκατάστασης ειδικών συλλογών.
Το αρχείο της περιλαμβάνει συνολικά 1.169.767 βιβλία, περιοδικά, χάρτες, ατάλες, μικροφίλμ και άλλα υλικά βιβλιοθήκης. Οι ειδικές συλλογές είναι πολύτιμες για τον εθνικό και τον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Η βιβλιοθήκη είναι ανοιχτή 72 ώρες την εβδομάδα σε άτομα άνω των 16 ετών. Οι χρήστες μπορούν να δανειστούν υλικά βιβλιοθήκης ή να τα χρησιμοποιήσουν στις αίθουσες ανάγνωσης. Ο ιστότοπος της βιβλιοθήκης επιτρέπει στους χρήστες να αναζητούν έναν κατάλογο καθώς και υπηρεσίες, όπως τον OPAC, ψηφιοποιημένους καταλόγους και ψηφιακές συλλογές. Η βιβλιοθήκη επίσης διοργανώνει εκθέσεις, προσφορές βιβλίων, συνέδρια και ούτω καθεξής. Ως νόμιμος οργανισμός κατάθεσης, η βιβλιοθήκη δημοσιεύει την Εθνική Βιβλιογραφία. Για το εθνικό δίκτυο βιβλιοθηκών δημοσιεύει την επιστημονική-πολιτιστική αναθεώρηση Bibliothecae, εγχειρίδια, επαγγελματίες οδηγούς και εγχειρίδια. Είναι μέλος της Διεθνής Ομοσπονδίας Ενώσεων Βιβλιοθηκονόμων και Ιδρυμάτων, της Ομάδας Ευρωπαϊκών Βιβλιοθηκών Έρευνας, της Διάσκεψη των Ευρωπαίων Εθνικών Βιβλιοθηκονόμων, του Συνεδρίου των Διευθυντών των Εθνικών Βιβλιοθηκών, της Ευρωπαϊκής Βιβλιοθήκης και έχει προσκληθεί επίσημα να γίνει εταίρος στην Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη.
Καικιλία Παυλίνα

Βιογραφία

Αναφέρεται με το όνομα Diva Caecilia Paulina Pia Avgusta σε μία επιγραφή (CIL X.5054), δηλ. με τα επίθετα Θεά, Ευσεβής, Σεβαστή (= Αυτοκράτειρα). Στα νομίσματά της αναφέρεται απλούστερα Diva Paulina. Αυτά δεν κόπηκαν όσο ζούσε, αλλά λίγο μετά, όταν θεοποιήθηκε. Δεν σώθηκαν γλυπτά με τη μορφή της.
Ελάχιστα γνωρίζουμε για τη ζωή της, καθώς οι αρχαίοι σπάνια αναφέρονται σε αυτήν με το όνομά της. Ο σύζυγός της δεν πάτησε το πόδι του ποτέ στη Ρώμη, έτσι είναι πιθανό, ότι ούτε και αυτή βρέθηκε εκεί, τουλάχιστον όσο ζούσε ο Μαξιμίνος ο Θράκας. Έζησε την κρίση του 3ου αι. (235-284), μία περίοδο παρακμής και σχεδόν κατάρρευσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που προκλήθηκε από τρεις ταυτόχρονες κρίσεις: εισβολές από έξω, εσωτερικός εμφύλιος πόλεμος και οικονομική κατάρρευση. Τον 4ο αι. ο ιστορικός Αμμιανός Μαρκελίνος έγραψε για την Παυλίνα στο κεφάλαιο για τους Γόρδιους Αυτοκράτορες, όμως το τμήμα αυτό απωλέσθηκε και επέζησε το τμήμα για τα έτη 353-378. Σε επόμενο εδάφιο πάντως αναφέρεται σε αυτήν ως η καλή σύζυγος ενός δύσκολου άνδρα: "με την ευγένειά της το έκανε φιλαλήθη και ελεήμονα, όπως γράψαμε στις πράξεις του μαχητή εκείνου Αυτοκράτορα" (Ρωμαϊκή Ιστορία).
Η Παυλίνα είχε γιο τον Γ. Ι. Β. Μάξιμο, που ο πατέρας του τον όρισε καίσαρα το 236. Στην πολιορκία της Ακουιλείας οι δύο άνδρες φονεύθηκαν από τον στρατό τον Μάιο του 238. Ο Μαξιμίνος ήταν ο πρώτος από τους έξι Αυτοκράτορες, που βασίλευσαν το έτος αυτό ("έτος των έξι Αυτοκρατόρων"). Η Παυλίνα απεβίωσε μάλλον στο τέλος του 235 ή στις αρχές του 236, αφού ο Μαξιμίνος τη θεοποίησε το 236.
Η πόλη Ανάζαρβος στην Κιλικία έκοψε νομίσματα με το όνομα ΘΕΑ ΠΑΥΛΙΝΑ και αναγράφουν χρονολογία 254 έτη από την ίδρυση της πόλης, δηλ. 235/6 μΧ. Το ότι αναφέρεται ως θεά σημαίνει, ότι είχε αποβιώσει.
Ο Ιωάννης Ζωναράς ισχυρίζεται, πως ο Μαξιμίνος εκτέλεσε τη γυναίκα του, αλλά αυτό δεν αποδεικνύεται και είναι απίθανο, αν αυτή θεοποιήθηκε από τον άνδρα της.
Άννα του Ωβέρν

Βιογραφία

Ήταν κόρη του Μπερώντ Β΄ δελφίνου του Ωβέρν. Η μητέρα της απεβίωσε, όταν η Άννα ήταν 11 ετών και ο πατέρας της ξαναπαντρεύτηκε δύο ακόμη φορές. 
Μνηστεύθηκε με τον εξάδελφό της Λουδοβίκο Β΄ στα 10 έτη της. Το συμβόλαιο γάμου υπογράφτηκε το 1368 και ο γάμος έγινε δύο έτη μετά. Επειδή ήταν εξαδέλφια, χρειαζόταν ειδική άδεια από τον πάπα, ο οποίος την έδωσε το 1370. Το 1372 απεβίωσε ο εκ μητρός θείος της Ιωάννης κόμης τού Φορέζ άτεκνος και τον κληρονόμησε η Άννα σε ηλικία 14 ετών. Τότε η γιαγιά της Ιωάννα του Κλερμόν ανέλαβε την επιτροπεία, ώσπου η Άννα να ενηλικιωθεί, οπότε η Άννα ανέλαβε τη διακυβέρνηση +μαζί με τον Λουδοβίκο Β΄.
Το 1400 απεβίωσε ο πατέρας της, αφήνοντάς της το δελφινάτο τού Ωβέρν, που η Άννα το κυβέρνησε για τα επόμενα 17 έτη. Το 1410 απεβίωσε ο Λουδοβίκος Β΄ και τον διαδέχθηκε ο γιος τους Ιωάννης Α΄. Η ίδια απεβίωσε το 1417. Ο Ιωάννης Α΄ έλαβε το Φορέζ και ο γιος του Λουδοβίκος Α΄ κόμης του Μονπανσιέ έλαβε το Ωβέρν.
Γεφύρι της Πλάκας

Ιστορία

Στο σημείο όπου χτίστηκε το γεφύρι της Πλάκας υπήρχε μια παλαιά γέφυρα η οποία καταστράφηκε το 1860. Το 1863 ξαναχτίστηκε από την αρχή με χορηγία 30.000 γροσίων του Πραμαντιώτη ευεργέτη Δημήτριου Αρβανιτογιάννη, αλλά κατέρρευσε σχεδόν την ημέρα των εγκαινίων. Το 1866 ξαναχτίστηκε με κύρια χορηγία του τραπεζίτη των Ιωαννίνων Ιωάννη Ζ. Λούλη, καταγομένου από την Αετορράχη (Κοτόρτσι) των Κατσανοχωρίων, από το ίδιο μάστορα που επρόκειτο να χτίσει αργότερα και τη Γέφυρα της Κόνιτσας. Το κόστος του χτισίματος έφτασε τα 170.000 οθωμανικά γρόσια, ποσό που καλύφθηκε από το Λούλη και από συνδρομές κατοίκων από τις γύρω κοινότητες. 
Στις 3 Φεβρουαρίου 1878, κατά τη διάρκεια της εξέγερσης ενάντια στους Οθωμανούς, Ελληνικά στρατεύματα, υπό των εντολών του Κωνσταντίνου Κοττίκα, επικράτησαν της Τουρκικής Φρουράς της γέφυρας, και τους εξανάγκασαν σε συνθηκολόγηση.
Τη δεκαετία του 1880 ο ποταμός Άραχθος ήταν το σύνορο της Ελλάδας με την Οθωμανική Αυτοκρατορία και τη συγκεκριμένη περίοδο σταμάτησε να χρησιμοποιείται. Μετά το 1928 πραγματοποιήθηκαν διάφορες απόπειρες συντήρησης και παράλληλα δημιουργήθηκε νέος δρόμος που συνέδεε τις κοινότητες. 
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η γέφυρα βομβαρδίστηκε από τις Γερμανικές δυνάμες. Παρ' αυτά η γέφυρα άντεξε με μόνο ελαφριές ζημιές. Οι ντόπιοι την επισκεύασαν με τσιμέντο το 1943. Κοντά στη γέφυρα υπογράφηκε στις 29 Φεβρουαρίου 1944 η συμφωνία Πλάκας-Μυρόφυλλου. Στη γέφυρα διασωζόταν κόγχη όπου οι τεχνίτες είχαν ζωγραφίσει τον προστάτη-άγιο της γέφυρας. Τα τελευταία χρόνια η γέφυρα λειτουργούσε ως αξιοθέατο της περιοχής.
Η γέφυρα σχεδόν κατέρρευσε εξαιτίας, ισχυρών βροχοπτώσεων το 2007, και υπήρχαν σχέδια για εκτέλεση έργων επισκευής, κάτι που δεν έγινε και προκάλεσε αντιδράσεις. Το κεντρικό του τόξο κατέρρευσε την 1η Φεβρουαρίου 2015, όταν από ισχυρές βροχοπτώσεις πλημμύρισε. Την επόμενη μέρα, ο τότε Αναπληρωτής Υπουργός Υποδομών Χρήστος Σπίρτζης και εκπρόσωποι του Υπουργείου Πολιτισμού ταξίδεψαν στην περιοχή για να εκτιμήσουν την κατάσταση και ανακοίνωσαν ότι ήταν τεχνικά εφικτό να αποκαταστήσουν την ιστορική γέφυρα με την συγκομιδή των ερείπιων από τον ποταμό. Την μελέτη ανέλαβε το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και το γεφύρι θα επανεγερθεί το φθινόπωρο του 2019.
Αλ-Τανζίμ

Η Αλ-Τανζίμ (αγγλικά: Al-Tanzim, αραβικά: حركة المقاومة اللبنانية - التنظيم‎, μετάφρ. Η Οργάνωση) ήταν μία υπερεθνικιστική μυστική οργάνωση και πολιτοφυλακή που ιδρύθηκε από ακροδεξιούς χριστιανούς ακτιβιστές στο Λίβανο στις αρχές του 1970, και η οποία πήρε μέρος στον Εμφύλιο Πόλεμο του Λιβάνου.

Προέλευση

Η Αλ-Τανζίμ σχηματίστηκε αρχικά το 1969 από μια μικρή ομάδα νεαρών αξιωματικών του Λιβανέζικου Στρατού, που αντιτιθέμενοι στη Συμφωνία του Καΐρου (συμφωνία που ρύθμιζε τους όρους παρουσίας των Παλαιστινίων στο Λίβανο) αποχώρησαν από το Κόμμα Καταέμπ ή Φαλαγγίτες στα τέλη του 1960, διαμαρτυρόμενοι για την αρχική άρνηση αυτού να προχωρήσει σε πανεθνική στρατιωτική εκπαίδευση και εξοπλισμό του λιβανέζικου πληθυσμού προκειμένου αυτός να υπερασπιστεί τη χώρα από τη θεωρούμενη απειλή των Παλαιστινίων. Υπό την ηγεσία του Ομπάντ Ζουέιν, η αποσχισθείσα ομάδα περιελάμβανε τον Αζίζ Τορμπέυ, τον Σαμίρ Νασσίφ, και τον Φαουζί Μαχφούζ (γνωστό επίσης ως Αμπού Ρόυ) - όλοι τους πρώην παραστρατιωτικοί της νεολαίας των Φαλαγγιτών και βετεράνοι της εμφύλιας κρίσης του 1958 - που αποφάσισαν να συστήσουν μια μυστική παραστρατιωτική οργάνωση προς υποστήριξη του Λιβανέζικου Στρατού για την άμυνα της χώρας.
Λίγο μετά την ίδρυσή της, η ομάδα μετακόμισε στη Βηρυττό όπου άνοιξε γραφεία στην κατά βάση ελληνορθόδοξη συνοικία Ασραφίγιε, και άρχισε να στρατολογεί πολίτες κυρίως από την ανώτερη τάξη και τη μεσαία τάξη επαγγελματιών, περιλαμβάνοντας πρώην μέλη της Μαρωνίτικης Ένωσης. Το 1970-71 ο στρατολογημένος πυρήνας πολιτών αποδείχθηκε κρίσιμος για την παροχή μιας πολιτικής δομής και προγράμματος στο κίνημα, οπότε και δημιουργήθηκε το πολιτικό σκέλος της Αλ-Τανζίμ, που ξεκίνησε τις δραστηριότητές του υπό τον συγκεκαλυμμένο τίτλο Κίνημα των Κέδρων (στα αραβικά: Χαρακάτ αλ-Αρζ).
Τρία χρώματα: Η Λευκή ταινία

Πλοκή

Η ταινία ξεκινά σε μία αίθουσα δικαστηρίου, στην οποία μπαίνει η Ζιλιέτ Μπινός, ως πρωταγωνίστρια της προηγούμενης ταινίας, αλλά η εμφάνιση είναι cameo. Στην αίθουσα του δικαστηρίου η σύζυγος κατηγορεί τον Πολωνό άντρα της, ότι εξ αιτίας του η σχέση τους δεν έχει ολοκληρωθεί μετά τον γάμο. Ο άντρας, ο Κάρολ, που την αγαπά ακόμα δεν ξέρει τι να κάνει. Έτσι το ίδιο βράδυ πάει να κοιμηθεί στο μαγαζί του. Το πρωί τον βλέπει κάνουν σεξ, αλλά και πάλι αποτυγχάνει. Τότε αυτή βάζει φωτιά στο μαγαζί της, ώστε να τον κατηγορήσουν. Στη Γαλλία πια δεν του έχει μείνει τίποτα, καθώς έχασε και τα λεφτά του και το διαβατήριό του.
Ο Κάρολ, προσπαθεί να βγάλει λεφτά παίζοντας μουσική μέσω της χτένας του. Τότε ένας άντρας, ο Μικολάι, αναγνωρίζει την πολωνική μελωδία και πιάνουν κουβέντα. Ο Μικολάι του λέει ότι ξέρει κάποιον που θα του δώσει πολλά λεφτά αν τον σκοτώσει, όμως ο Κάρολ, δεν μπορούσε να το κάνει αυτό. Αργότερα παίρνει τηλέφωνο τη γυναίκα του τη Ντομινίκ, η οποία κάνει σεξ με έναν άλλον άντρα και αφήνει τον Κάρολ να ακούει. Τότε, ο Κάρολ λέει στο Μικολάει ότι θέλει να γυρίσει στη Πολωνία, όμως δεν έχει διαβατήριο. Έτσι, τελικά, ο Κάρολ ταξιδεύει παράνομα έως την Πολωνία.
Μετά από την περιπέτειά του ο Κάρολ φτάνει στην Πολωνία και στο κομμωτήριο που δούλευε και που ήταν άριστος στη δουλειά του. Εκεί βρίσκει τον φίλο του τον Γιούρεκ. Κατόπιν θέλοντας να βγάλει κι άλλα χρήματα, πιάνει δουλειά ως μπράβος σε ένα γραφείο. Όταν κάποια στιγμή βγαίνουν εκτός πόλης και συζητάνε για μία περιοχή που θα γεμίσει εμπορικά και ότι πρέπει να αγοράσουν γη, ο Κάρολ τους ακούει, χωρίς εκείνοι να το καταλάβουν, καθώς έκανε ότι κοιμόταν στο αμάξι. Τότε ο Κάρολ, δανείζεται λεφτά και ό,τι είχε συγκεντρώσει έως τότε, και πάει και αγοράζει γη. 
Στο ενδιάμεσο, ο Μικολάι, εκμυστηρεύτηκε στον Κάρολ, ότι αυτό ήταν που θέλει να πεθάνει. Τελικά, με ένα τέχνασμα του Κάρολ, αλλάζει γνώμη, αλλά τα λεφτά του τα δίνει έτσι κι αλλιώς. Τελικά, εκείνοι που συζητούσαν για να αγοράσουν γη, αγοράζουν αγροτεμάχια που είχε πάρει ο Κάρολ εκεί σε τετραπλάσια τιμή. Τότε ο Κάρολ ανοίγει επιχείρηση και προσφέρει και ποσοστό στον Μικολάι, καθώς του είχε δώσει αρκετά λεφτά. Προς το τέλος τη ταινίας, ο Κάρολ αλλάζει τη διαθήκη του, και αφήνει γενικό κληρονόμο την Ντομινίκ. 
Μετά σκηνοθετεί και τον θάνατό του και η Ντομινίκ έρχεται στην Πολωνία. Το βράδυ της κηδείας την επισκέπτεται και κάνουν σεξ, το καλύτερο που είχαν κάνει ποτέ, ικανοποιώντας την. Το επόμενο πρωί Πολωνοί αστυνομικοί εισβάλλουν στο δωμάτιο της και της λένε πως είναι ύποπτη για τον φόνο του Κάρολ, καθώς ήταν η μόνη κληρονόμος. Αργότερα οδηγείται στις φυλακές σε μία ξένη χώρα. Η ταινία τελειώνει με τον Κάρολ να κοιτάζει την Ντομινίκ από το παράθυρο του κελιού της άκρως συγκινημένος, όμως αποφασισμένος ότι πρέπει να την αφήσει για πάντα.
Οικουμένη

Η οικουμένη είναι όλο το σύνολο των κατοικήσιμων περιοχών της Γης. Ο όρος ανάγεται στον Κράτη από την Μάλλο της Κιλικίας.
Πέτρος Αμπατζόγλου

Βιογραφικό

Γεννήθηκε στην Αθήνα με καταγωγή από τον πατέρα του το Κιρκαγάτς της Μικράς Ασίας και από τη μητέρα του την Κωνσταντινούπολη. Τα πρώτα οχτώ χρόνια της ζωής του έζησε στο Νέο Ηράκλειο Αττικής, ενώ το 1939 η οικογένεια εγκαθίσταται στο κέντρο της Αθήνας. Ο πατέρας του, αφού ασχολήθηκε με διάφορες ανεπιτυχείς επιχειρήσεις, ανοίγει, κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, μεταφραστικό και δακτυλογραφικό γραφείο. Ο Αμπατζόγλου κατά την περίοδο της γερμανικής κατοχής κινδύνεψε να πεθάνει από αβιταμίνωση, από την οποία, εκείνη την εποχή, πολύς κόσμος έχανε τη ζωή του. Αποφοιτά από το Γυμνάσιο το 1950 και κατόπιν διαγωνισμού διορίζεται στην Ηλεκτρική Εταιρεία Αθηνών - Πειραιώς, από όπου, το 1966, συνταξιοδοτείται πρόωρα λόγω της αδύναμης υγείας του. Το 1960 κάνει το ντεμπούτο του στη λογοτεχνία μέσω της εφημερίδας Νέα Εστία. Λίγο πριν συνταξιοδοτηθεί, το 1962, στρέφεται αποκλειστικά στην πεζογραφία, -με εξαίρεση κάποιες μεταφραστικές απόπειρες σε περιοδικά- και κυκλοφορεί το πρώτο του βιβλίο, μια συλλογή διηγημάτων με τίτλο «Μινώταυρος». Το 1964 κυκλοφορεί η πρώτη του νουβέλα «Ισορροπία τρόμου», που τιμήθηκε με το δεύτερο Κρατικό Λογοτεχνικό Βραβείο. Το 1964 παντρεύεται την αρχιτέκτονα Καίτη Παπανικολάου και ασχολείται με τη σύνταξη κειμένων σε διαφημιστικές εταιρείες. Μετά τη συνταξιοδότησή του φεύγει με τη γυναίκα του για το Λονδίνο, όπου περνά μεγάλο μέρος της ζωής του. Το 1969 κερδίζει χορηγία από το ίδρυμα Φορντ, ενώ το 1973 επισκέπτεται πανεπιστήμια των Η.Π.Α., κερδίζοντας υποτροφία του Διεθνούς Προγράμματος Συγγραφέων του Πανεπιστημίου της Αϊόβα. Το 1982 γράφει ένα βιβλίο για παιδιά με τίτλο «H αυτοκρατορία της Βροχίτσας». Ο Πέτρος Αμπατζόγλου ανήκει στους Έλληνες πεζογράφους της μεταπολεμικής γενιάς. Βασικό χαρακτηριστικό της γραφής του είναι το φαντασιακό στοιχείο και ο συνειρμός ο οποίος, τελικά, καταλύει τον χώρο και τον χρόνο της αφήγησης. Μετά τα έργα των δεκαετιών του '70 και του '80, όπου στον τρόπο γραφής του κυριαρχεί ο συνειρμικός, συχνά παραληρηματικός λόγος, ο Αμπατζόγλου επιστρέφει στην ρεαλιστική γραφή της πρώτης φάσης του και γίνεται για πρώτη φορά δημοφιλής στο ευρύ κοινό, με τα μυθιστορήματα «Παύλος και Ελένη» και «Μια συνηθισμένη μέρα».
Δημήτριος Κουντουριώτης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Ύδρα και ήταν γιος του Λάζαρου Κουντουριώτη. Καταγόταν από την οικογένεια Κουντουριώτη και αδέλφια του ήταν οι Παντελής Κουντουριώτης και Μαρία Κουντουριώτη, σύζυγος Δημητρίου Βούλγαρη.
Στις εκλογές του 1847 εξελέγη βουλευτής Ύδρας. Τον Σεπτέμβριο του 1854 διορίστηκε γερουσιαστής, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του. Παράλληλα από το 1844 έως το 1858 διετέλεσε δήμαρχος Ύδρας. 
Απεβίωσε στις 13 Μαρτίου 1858.
Σπιρτόκουτο

Πλοκή

Η ταινία είναι οικογενειακό δράμα, με πρωταγωνιστή τον Δημήτρη (Ερρίκος Λίτσης), ιδιοκτήτη μιας καφετέριας στον Κορυδαλλό. Όλα τα περιστατικά εκτυλίσσονται κατά την διάρκεια μίας καλοκαιρινής ημέρας με καύσωνα.
Ο Δημήτρης, με την βοήθεια του Γιώργου (Κώστας Ξυκομηνός) -αδελφού της συζύγου του Δημήτρη, Μαρίας (Ελένη Κοκκίδου)- συζητούν για ορισμένα επαγγελματικά σχέδια που έχουν από κοινού. Ο Γιώργος δηλώνει ότι αποχωρεί από αυτά και οι οι δύο άνδρες λογομαχούν.
Όταν φεύγει ο Γιώργος, η Μαρία πλησιάζει τον Δημήτρη και αρχίζουν σε έντονο ύφος συζήτηση για τα ενήλικα παιδιά τους -τον Λουκά (Σταύρος Γιαγκούλης) και την Κική (Αγγελική Παπούλια)- ενώ του ανακοινώνει την γνώμη της ότι το επιχειρηματικό του σχέδιο θα αποτύχει. Λίγο αργότερα, η Μαρία, θυμωμένη από την κίνηση του Δημήτρη να χαστουκίσει την Κική, λογομαχεί για άλλη μία φορά μαζί του και του αποκαλύπτει ότι η Κική δεν είναι δικό του παιδί. Ο Δημήτρης σοκάρεται από την αποκάλυψη και φεύγει από το σπίτι.
Το βράδυ της ίδιας ημέρας, ο Βαγγέλης (Γιάννης Βουλγαράκης), υπάλληλος στο κατάστημα του Δημήτρη, φέρνει στο σπίτι τον μεθυσμένο Δημήτρη που, υπό την επήρεια του ποτού, λέει ασυνάρτητα λόγια. Οι προσπάθειες να τον συνεφέρουν είναι άκαρπες. Τέλος, ο Δημήτρης εξουθενωμένος λέει στον Γιώργο ότι θα αναβάλουν τα σχέδιά τους.

Το θεατρικό Σπιρτόκουτο

Το 2006 ο Γιάννης Οικονομίδης ανέθεσε στην θεατρική ομάδα 90ο C και τον σκηνοθέτη της, Δημήτρη Κομνηνό, να διασκευάσουν και να ανεβάσουν το Σπιρτόκουτο στο θέατρο. Η παράσταση σήκωσε αυλαία στο θέατρο Βικτώρια στις 5 Οκτωβρίου του 2007 και ολοκλήρωσε τον κύκλο της στις 20 Απριλίου του 2008. Τη διασκευή υπέγραψε η Χαρά Τσιώλη, τη σκηνοθεσία ο Δημήτρης Κομνηνός, τη σκηνογραφία ο Γιώργος Λυντζέρης, τη μουσική ο Ανδρέας Τρούσσας και τους φωτισμούς ο Αντώνης Παναγιωτόπουλος. Το ρόλο του φωνακλα πάτερ φαμίλια "Δημήτρη" ενσάρκωσε ο Κώστας Μπάρας ενώ τους υπόλοιπους ρόλους υποδύθηκαν οι ηθοποιοί Τζένη Σκαρλάτου, Μελέτης Γεωργιάδης, Μαριάννα Λαμπίρη, Άρης Τσαμπαλίκας, Χριστίνα Δενδρινού και Γιώργος Κατινάς. Η παράσταση απέσπασε θετικές κριτικές από το σύνολο σχεδόν του θεατρικού τύπου. Η θεατρική μεταφορά του Σπιρτόκουτου απέφερε στον Γιάννη Οικονομίδη μια ακόμα διάκριση: το Βραβείο Κοινού του περιοδικού Αθηνόραμα στην κατηγορία "Καλύτερο Νεοελληνικό Έργο". Υποψήφια στα ίδια βραβεία ήταν και η πρωτότυπη μουσική του Ανδρέα Τρούσσα.
Διεπαφή (Πληροφορική)

Στην πληροφορική, Διεπαφή (αγγλ. interface) γενικά αποκαλείται το αντικείμενο εκείνο ή τμήμα αυτού (π.χ. κάποιο τμήμα λογισμικού, μια συσκευή κλπ.) που παρεμβάλλεται μεταξύ ενός αντικειμένου και του περιβάλλοντός του και διαμέσω του οποίου πραγματοποιείται κάθε επικοινωνία του αντικειμένου με το περιβάλλον του. Ένα αντικείμενο ή υποσύστημα (π.χ. κάθε κομμάτι ενός ευρύτερου συστήματος) είναι μια διακριτή οντότητα που μπορεί να επιτελέσει ένα σύνολο λειτουργιών.
Ένα υποσύνολο των λειτουργιών του αντικειμένου μπορεί να εκτελείται κατόπιν αιτήματος άλλων αντικειμένων ή υποσυστήματων. Η «επικοινωνία» μεταξύ δυο αντικειμένων πραγματοποιείται με το πρώτο να αιτείται από το δεύτερο την εκτέλεση μίας λειτουργίας (από το προαναφερθέν υποσύνολο των διαθέσιμων λειτουργιών του δευτέρου) μέσω της διεπαφής του δευτέρου. Αυτό που καθορίζει την διεπαφή είναι η προδιαγραφή αυτού του υποσυνόλου λειτουργιών και ο ορισμός ενός ενιαίου τρόπου για κάθε λειτουργία που ανήκει στο υποσύνολο με τον οποίο μπορεί να αιτηθεί η εκτέλεσή της από άλλα αντικείμενα.
Διεπαφές μεταξύ πραγματικών αντικειμένων καλούνται φυσικές διεπαφές ενώ αυτές μεταξύ διαφορετικών τμημάτων λογισμικού (προγραμματιστικών αντικειμένων) καλούνται διεπαφές λογισμικού.
Η διεπαφή μεταξύ ενός υπολογιστή και ενός χρήστη καλείται διεπαφή χρήστη (αγγλ. User Interface (UI)). Υπό αυτόν τον στενό ορισμό, διεπαφή χρήστη μπορεί να είναι μόνο κάποια συσκευή όπως π.χ. το ποντίκι ή η γραφίδα, δηλαδή ένα πραγματικό αντικείμενο αφού οι υπολογιστές και οι άνθρωποι δεν διαθέτουν την ικανότητα να «επικοινωνούν» μεταξύ τους δίχως κάποιο υλικό μέσο. Συνήθως όμως με τον όρο διεπαφή χρήστη εννοούμε το πρόγραμμα εκείνο που «επικοινωνεί» (δηλαδή, ουσιαστικά «χρησιμοποιεί») είτε με μία φυσική συσκευή εισόδου είτε μία φυσική συσκευή εξόδου είτε (συνηθέστερα) και με τις δύο και παρεμβάλλεται έτσι μεταξύ των συσκευών αυτών και κάποιου τμήματος λογισμικού ώστε να καταστήσει δυνατή την «επικοινωνία» μεταξύ του χρήστη και του λογισμικού αυτού.
Το ευρύτερο εννοιολογικό πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται η έννοια της διεπαφής αφορά τον αντικειμενοστρεφή προγραμματισμό, τη θεωρία των συστημάτων και της αντικειμενοστρεφούς σχεδίασης πληροφοριακών συστημάτων. Μία γλώσσα που χρησιμοποιείται για την αρχιτεκτονική σχεδίαση τέτοιων συστημάτων και την αποτύπωση εννοιών, οντοτήτων και των μεταξύ τους σχέσεων είναι η Ενοποιημένη Γλώσσα Σχεδίασης Προτύπων (αγγλ. Unified Modelling Language (UML) ).
Μετάλλιο Μαξ Πλανκ

Το Μετάλλιο Μαξ Πλανκ είναι ένα βραβείο για εξαιρετικά επιτεύγματα στη θεωρητική φυσική. Απονέμεται ετησίως από την Deutsche Gesellschaft Physikalische (γερμανικά: Γερμανική Φυσική Εταιρεία), η μεγαλύτερη οργάνωση φυσικών στον κόσμο.
Άουγκουστ Φρίκενχαους

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 10 Νοεμβρίου 1882 στο Έλμπερφελντ από γονείς μορφωμένους. Γυμνάσιο πήγε στη γενέτειρά του. Σπούδασε ιστορία της αρχαιότητας, κλασική αρχαιολογία και φιλολογία στα Πανεπιστήμια της Βόνης, Βιέννης και Βερολίνου. Αναγορεύτηκε διδάκτωρ με μια μελέτη περί των τειχών της αρχαίας Αθήνας. Περιηγήθηκε την Ελλάδα με υποτροφία του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου. Έλαβε μέρος στις αρχαιολογικές ανασκαφές της Τίρυνθας και της Μιλήτου. Μελέτησε τους αρχαιολογικούς χώρους του Αρέτσου και της Αργολίδας. Επέστρεψε στην Γερμανία το 1911 και διορίστηκε στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, και στο Στρασβούργο το 1913. Αφοσιώθηκε στη μελέτη της αρχαίας ελληνικής αγγειογραφίας και κεραμικής. Αρρώστησε ενώ ασχολείτο με την τέχνη της αρχαίας ελληνικής θεατρικής σκηνής.
Απεβίωσε μετά από μακρά ασθένεια στις 18 Μαΐου 1925 στο Μεντρίσιο της Ιταλίας.
Θεώρηµα Μπολζάνο-Βάιερστρας

Ιστορία

Το θεώρημα αποδείχτηκε για πρώτη φορά το 1817 από τον Τσέχο μαθηματικό Bolzano. Για πενήντα περίπου χρόνια δεν θεωρήθηκε αρκετά σημαντικό. Ο Γερμανός Weierstrass όμως το ανακάλυψε ξανά και το απόδειξε πάλι.