google/wiki40b huggingface dataset:
Ιωάννης Αδάμ Β΄ του Λίχτενσταϊν

Βιογραφία

Γεννήθηκε ως Ιωάννης Αδάμ Φερδινάνδος Αλοΐσιος Ιωσήφ Μαρία Μάρκος του Αβιάνο Πίος (Johannes «Hans» Adam Ferdinand Alois Josef Maria Marko d'Aviano Pius). Έλαβε τον τίτλο: Fürst von und zu Liechtenstein, Herzog von Troppau und Jägerndorf, Graf zu Rietberg που μεταφράζονται στα ελληνικά ως Ηγεμόνας του Λίχτενσταιν, δούκας του Τροπάου και του Γιάγκεντορφ και κόμης του Ρίτμπεργκ, είναι γιος του Φραγκίσκου Ιωσήφ Β΄ πρίγκιπα του Λίχντενσταϊν (1906-1989) και της Γεωργιάνας (1921-1989), κόρης του Φερδινάνδου-Μαρία κόμη του Βίλτσεκ. Στις 15 Αυγούστου 2004 ο Ιωάννης Αδάμ Β΄ επίσημα παρέδωσε την εξουσία των κυβερνητικών υποθέσεων στο γιο του, διάδοχο Άλοϋς.
Μπουράνο

Οικισμός

Αρχικά ήταν πέντε διαφορετικά νησιά που χωρίζονταν με κανάλια, αργότερα τα κανάλια επικαλύφτηκαν και σχηματίστηκε ένα ενιαίο. Χωρίζεται σε πέντε προάστια που αντιστοιχούν στα πέντε παλιότερα νησιά, το έκτο είναι το γειτονικό νησί Ματσόρμπο. Το Μπουράνο έχει τεράστια πληθυσμιακή πυκνότητα που φτάνει τους 13.000 κατοίκους ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο, είκοσι φορές περίπου μεγαλύτερη από αυτή του γειτονικού Ματσόρμπο, καλύπτεται σχεδόν ολόκληρο από κατοικίες με ελάχιστα πάρκα. Το νησί κατοικήθηκε για πρώτη φορά τον 6ο αιώνα από Ρωμαίους που ήρθαν από την περιοχή του Αλτίνο στην κεντρική Ιταλία, έδωσαν το όνομα σε μια από τις τέσσερις κύριες πύλες της πόλης. Υπάρχουν δύο ιστορίες, η πρώτη είναι ότι οι πρώτοι έποικοι ήταν η οικογένεια Μπουράνο, η δεύτερη ότι οι έποικοι ήρθαν από το μικρό νησί Μπουρανέλλο περίπου οκτώ χιλιόμετρα νοτιότερα.

Παραγωγή δαντέλας

Το νησί ήταν για πολλά χρόνια ένας μικρός οικισμός που κυβερνήθηκε από το γειτονικό Τορτσέλλο, δεν είχε κανένα από τα προνόμια τόσο του Τορτσέλλο όσο και του Μουράνο. Αναπτύχθηκε σημαντικά τν 16ο αιώνα όταν οι γυναίκες του νησιού ασχολήθηκαν έντονα με την παραγωγή δαντέλας με βελόνες που εισήχθησαν από την Βενετοκρατούμενη Κύπρο. Ο Λεονάρντο ντα Βίντσι επισκέφτηκε τα Πάνω Λεύκαρα (1481) και αγόρασε ένα ύφασμα για το ιερό στον Ντουόμο του Μιλάνου. Το εμπόριο αναπτύχθηκε σημαντικά με ολόκληρη την Ευρώπη μέχρι τον 18ο αιώνα που έπεσε σε παρακμή, αναπτύχθηκε ξανά όταν άνοιξε σχολή δαντελοποιίας (1872). Η δαντελοποιία αναπτύχθηκε ξανά έντονα τον 20ο αιώνα αλλά όχι με τον παραδοσιακό τρόπο παραγωγής που ήταν πολύ δαπανηρός και χρονοβόρος.

Αξιοθέατα

Το Μπουράνο είναι πασίγνωστο για τα μικρά πολύχρωμα σπίτια του που είναι εξαιρετικά δημοφιλή στους καλλιτέχνες. Τα χρώματα των σπιτιών ακολουθούν ένα ιδιαίτερο σύστημα που καλλιεργήθηκε την εποχή που ο οικισμός τον νησιού αναπτύχθηκε. Ο ενδιαφερόμενος ιδιοκτήτης πρέπει να στείλει αίτημα στην κυβέρνηση και κατόπιν θα πάρει την απάντηση για τα χρώματα που επιτρέπονται στο νησί.
Άλλα αξιοθέατα είναι η εκκλησία του Σαν Μαρτίνο με το μεγάλο καμπυλωτό καμπαναριό, διακοσμήθηκε με το έργο του διάσημου ζωγράφου Τζανμπαττίστα Τιέπολο "Σταύρωση" (1727). Υπάρχουν τέλος το Ορατόριο της Σάντα Μπάρμπαρα, το Μουσείο και η Σχολή Δαντελοποιίας.
Μπαν Κι-μουν

Προφίλ

Πριν εκλεγεί σε αυτή τη θέση, υπηρέτησε ως διπλωμάτης στο Υπουργείο Εξωτερικών της Νότιας Κορέας καθώς και στον ΟΗΕ. Άρχισε την διπλωματική του καριέρα τη χρονιά που αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο, με την πρώτη του θέση να είναι στο Νέο Δελχί. Σύντομα, απέκτησε τη φήμη του μετριόφρονα και ικανού διπλωμάτη.
Ο Μπαν ήταν υπουργός Εξωτερικών της Νότιας Κορέας από τον Ιανουάριο του 2004 μέχρι το Νοέμβριο του 2006. Τον Φεβρουάριο του 2006 άρχισε την εκστρατεία του για τη θέση του Γενικού Γραμματέα. Ως Υπουργός Εξωτερικών της Κορέας, ταξίδεψε σε όλες τις χώρες-μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Αυτή η κίνηση τον έχρισε κύριο διεκδικητή, διαψεύδοντας τις αρχικές προβλέψεις.
Στις 13 Οκτωβρίου 2006 εκλέχτηκε 8ος Γενικός Γραμματέας από τη Γενική Συνέλευση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Την 1η Ιανουαρίου του 2007 διαδέχθηκε τον προκάτοχό του, Κόφι Ανάν και εισήγαγε σημαντικές μεταρρυθμίσεις σχετικά με τις ειρηνευτικές δυνάμεις και την απασχόληση στον Οργανισμό. Το 2011 ανανεώθηκε η θητεία του με ομόφωνη απόφαση των Ηνωμένων Εθνών ως τις 31 Δεκεμβρίου 2016.Ο Μπαν έχει επανειλημμένα εκφράσει τις ισχυρές απόψεις του για την παγκόσμια θέρμανση καθώς και για το Νταρφούρ όπου βοήθησε στις διαπραγματεύσεις με τον Σουδανό Πρόεδρο Ομάρ Μπασίρ, ώστε ο τελευταίος να επιτρέψει την είσοδο των ειρηνευτικών δυνάμεων στο Σουδάν. 
Ο Μπαν Κι-μουν έχει λάβει πτυχίο στις Διεθνείς Σχέσεις από το Εθνικό Πανεπιστήμιο της Σεούλ το 1970 καθώς και M.P.A. από το Χάρβαρντ το 1985.
Σύμφωνα με το βιογραφικό του, εκτός από την μητρική του γλώσσα, τα κορεατικά, ομιλεί αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά και ιαπωνικά. 
Είναι παντρεμένος και έχει τρία ενήλικα παιδιά.
Ονήσιλος

Βιογραφία

Επαναστάτησε εναντίον του αδελφού του, φιλόπερσου βασιλιά Γόργου και όταν κατάφερε να τον εκθρονίσει, ηγήθηκε όλων των Κυπρίων (πλην των Αμαθούσιων) σε επανάσταση ενάντια στους Πέρσες (499 π.Χ.)
Ο βασιλιάς των Περσών Δαρείος ο Α' έστειλε στόλο και πολύ στρατό υπό τις διαταγές του Αρτύβιου για να καταπνίξει την επανάσταση.
Ο Ονήσιλος ζήτησε την βοήθεια των Ιώνων, οι οποίοι έστειλαν στην Κύπρο ισχυρό στόλο . 
Έγινε ναυμαχία και πεζομαχία στην οποία αρχικά οι Ίωνες κέρδισαν τους Πέρσες. Στη μάχη διακρίθηκε ο Ονήσιλος που σκότωσε τον αρχηγό του Περσικού στρατού Αρτύβιον. Όταν όμως ο τύραννος του Κουρίου Στασάνωρ, μαζί με τον στρατό του, αποχώρησε από την  μάχη, τον ακολούθησαν και Σαλαμιναίοι οπλίτες με αποτέλεσμα η μάχη να γείρει προς τους Πέρσες.
Ο Ονήσιλος, μαχόμενος απεγνωσμένα, σκοτώθηκε.
Οι Αμαθούσιοι τον αποκεφάλισαν και κρέμασαν το κεφάλι του σε δημόσια θέα. Ένα σμήνος από μέλισσες κατέφυγε στο κρανίο του Ονήσιλου και έκαναν εκεί τη φωλιά τους. Μετά από αυτό οι Αμαθούσιοι ζήτησαν χρησμό από μαντείο το οποίο τους προέτρεψε να τον θάψουν με τιμές ήρωα και να του προσφέρουν θυσίες, όπως και έγινε.
Θωμάς Αποστολίδης

Νεανικά χρόνια

Ο Θωμάς Αποστολίδης γεννήθηκε το 1892 στο Βόλο. Το επάγγελμά του ήταν τυπογράφος και είχε σημαντικό ρόλο στο συνδικαλιστικό κίνημα. Το 1911 συμμετείχε στην συνδικαλιστική κίνηση του Βόλου και έγινε γραμματέας της Πανεργατικής Ενώσεως Βόλου η οποία στις 15/2/1921 κάλεσε συλλαλητήριο για τη τιμή του ψωμιού, όπου όμως συνέβησαν ανοργάνωτα επεισόδια και καταστροφές καταστημάτων, τα οποία οι διοργανωτές προσπάθησαν να αποτρέψουν δίχως αποτέλεσμα. Συνέπεια αυτού ήταν να συλληφθεί μαζί με τους υπόλοιπους 14 διοργανωτές από την αστυνομία. Παρέμεινε μαζί τους φυλακισμένος ως υπόδικος επί δυόμιση χρόνια όταν και αποφυλακίστηκε.

Στην ηγεσία του ΣΕΚΕ

Τον Οκτώβριο του 1923 εκλέχθηκε Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΕΚΕ, ενώ ήταν και υποψήφιος βουλευτής στις εκλογές του 1923. Κατά τη διάρκεια της ηγεσίας του σημειώθηκαν σκληρές εσωκομματικές συγκρούσεις με αιχμή το Μακεδονικό ζήτημα. Ο Αποστολίδης, μαζί με τον Γιάνη Κορδάτο και τον Λευτέρη Σταυρίδη ήταν ο πυρήνας των στελεχών που χαρακτήρισαν ανεδαφική τη θέση για "Ενιαία Ανεξάρτητη Μακεδονία" και υπερασπίστηκαν τον ελληνικό χαρακτήρα της περιοχής. Οι θέσεις του στάθηκαν αφορμή να παραχωρήσει την καθοδήγηση του κόμματος στον Πουλιόπουλο, τότε εσωκομματικό του αντίπαλο. Αργότερα, ο Αποστολίδης διαγράφτηκε από το κόμμα για αντικομματική στάση.

Εκτός ΚΚΕ

Μετά τη διαγραφή του από το ΚΚΕ, ο Αποστολίδης συνεργάστηκε με τους Αρχειομαρξιστές και το Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδας στο οποίο τελικά εντάχθηκε. Το 1924 ήταν γραμματέας της "Ομοσπονδίας Τύπου και Χάρτου". Επίσης το 1927 ήταν  γραμματέας εργατών τύπου. Η μεταξική δικτατορία τον εξόρισε στον Άγιο Ευστράτιο.

Κατοχή και εκτέλεση

Κατά τη διάρκεια της Κατοχής συμμετείχε στην Επαναστατική Παράταξη του ΚΚΕ το 1942, η οποία έβλεπε κριτικά τη δράση του ΕΑΜ αλλά το στήριζε. Αργότερα στις 2/5/1943 συμμετείχε στη δημιουργία του Επαναστατικού Σοσιαλιστικού (Κομμουνιστικό) Κόμματος Ελλάδας (ΕΣΚΚΕ) στο οποίο ήταν γραμματέας του και το οποίο ήταν φράξια για μια περίοδο στο κόμμα Ένωση Λαϊκής Δημοκρατίας-Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΕΛΔ-ΣΚΕ) που συμμετείχε στο ΕΑΜ. Το Φεβρουάριο του 1944 το ΕΣΚΚΕ κατέληξε σε συμφωνία σε συνδικαλιστικά ζητήματα με το Κόμμα Κομμουνιστών Διεθνιστών Ελλάδας (ΚΚΔΕ).  Λίγο αργότερα όμως το ΕΣΚΚΕ ζήτησε προσχώρηση στο ΕΑΜ ενώ έκανε κριτική στον Ελληνικό τροτσκισμό για σεχταρισμό. Παρά το γεγονός ότι ο Αποστολίδης και οι σύντροφοί του έγιναν δεκτοί στο ΕΑΜ, δεν έγινε δεκτό το αίτημά τους να αναγνωριστεί το ΕΣΚΚΕ ως κόμμα-μέλος του ΕΑΜ, λόγω βέτο που άσκησε η καθοδήγηση του ΚΚΕ. Στις 5 Σεπτέμβρη του 1944 ο Θωμάς Αποστολίδης  εκτελέστηκε για την αντιστασιακή του δράση από τις κατοχικές δυνάμεις.

Οικογενειακή Κατάσταση

Είχε ένα γιο που κατασκεύαζε ενυδρεία και αδερφό στον τροτσκιστικό χώρο.
Absurd

Πλοκή

Ένας ιερέας έρχεται σε μια μικρή πόλη για να βοηθήσει να απαλλαγεί από έναν μανιακό του οποίου το αίμα πήζει πολύ γρήγορα. Αυτό δημιουργεί προβλήματα, καθώς είναι πολύ δύσκολο να σκοτωθεί και στη συνέχεια αποφασίζει να σπείρει τον τρόμο σκοτώνοντας ανθρώπους με αποτρόπαιους τρόπους.

Ιστορικό

Το Absurd είναι από πολλές απόψεις μια 'ψευδοσυνέχεια' του Anthropophagus αφού οι μόνες πραγματικές συνδέσεις των δύο ταινιών εκτός από τον Τζώρτζ Ήστμαν και τον Τζο Ντ'Αμάτο είναι η παρουσία ενός ανθρωποκτόνου ανθρώπου (που παίζεται από τον Τζώρτζ Ήστμαν με τον ίδιο τρόπο και ύφος που έπαιξε και στην πρώτη ταινία), ο οποίος ξεκοιλιάζεται και στις δύο ταινίες και προέρχεται από ένα ελληνικό νησί.
Μερικοί κριτικοί κατηγόρησαν την ταινία ότι δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια ιταλική εκδοχή του Halloween. Ο Ντ'Αμάτο έκανε επίσης την ταινία να δείχνει πιο «ελκυστική» στην αμερικανική αγορά, κάνοντας την ταινία να παίρνει μέρος στις Ηνωμένες Πολιτείες, παρόλο που γυρίστηκε στην Ιταλία.

Κυκλοφορία

Το Absurd κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1981 στην Ιταλία.
Η ταινία τοποθετήθηκε στον κατάλογο της Εισαγγελίας του Video Nasties το 1983 στην άκοπη εκδοχή του στο Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά μια έκδοση προβλήθηκε στις αίθουσες με δύο λεπτά και 23 δευτερόλεπτα περικοπές, το ίδιο έτος.
Μια άκοπη DVD έκδοση της ταινίας κυκλοφόρησε κάτω από τον τίτλο "Horrible" από την Mya στις 28 Ιουλίου 2009. Επίσης, μια άκοπη DVD έκδοση, συμπεριλαμβανομένων μια μακρά εκδοχή της ταινίας κυκλοφόρησε στην Γερμανία με τον τίτλο Absurd από την XT-Video στις 15 Δεκεμβρίου 2010. Μια παλιά βιντεοκασέτα υπάρχει ακόμα κάτω από τον τίτλο "Monster Hunter".
Jurassic World

Πλοκή

Είκοσι δύο χρόνια μετά τα γεγονότα του αρχικού Τζουράσικ Παρκ, η νήσος Ίσλα Νάμπαρ έχει πια ένα πλήρες λειτουργικό πάρκο με δεινόσαυρους, όπως το είχε οραματιστεί ο Τζον Χάμοντ. Το νέο αυτό πάρκο ανήκει στην εταιρία Masrani Corporation. Όμως, μετά από χρόνια, η επισκεψιμότητα πέφτει επικίνδυνα και μια νέα ατραξιόν κάνει την εμφάνιση της.
Φίλιππος Αλβέρτος της Βυρτεμβέργης

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αλβέρτου τιτουλάριου βασιλιά & δούκα της Βυρτεμβέργης και της Μαργαρίτας-Σοφίας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Καρόλου-Λουδοβίκου διαδόχου της Αυστρίας.
Ο Γεώργιος-Φίλιππος-Αλβέρτος-Κάρολος-Μαρία-Ιωσήφ-Λουδοβίκος-Ουμβέρτος-Στανισλάος-Λεοπόλδος γεννήθηκε στη Στουτγάρδη. Διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1939. Το 1975 απεβίωσε στο Ράβενσμπουρκ σε ηλικία 82 ετών και τον διαδέχθηκε ο δευτερότοκος γιος του Κάρολος.
Λευτέρης Κιοσκλής

Βιογραφία

Ο Ελευθέριος Κιοσκλής, γιος του Κίμωνα Κιοσκλή και της Χριστίνας Χατζημανωλάκη, γεννήθηκε στη Μικρά Ασία, και πέρασε ως πρόσφυγας το 1922 στη Λέσβο μαζί με τους γονείς και την αδερφή του Ιωάννα (Βάνα) Αναγνωστοπούλου. Σπούδασε Νομικά στο πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση και στο δημοκρατικό κίνημα της περιόδου μετά τον εμφύλιο πόλεμο, κάτι που του στοίχισε σε φυλακή και εξορία στα τέλη της δεκαετίας του '40. Μετά την ίδρυση του ΠΑΣΟΚ το 1974 αποτέλεσε ιδρυτικό μέλος του και εξελέγη δύο φορές βουλευτής Λέσβου. Κατήλθε υποψήφιος για πρώτη φορά στις εκλογές του 1974 με το ΠΑΣΟΚ αλλά δεν εξελέγη βουλευτής, καθώς συγκέντρωσε μόνο 3.156 ψήφους. Κέρδισε τις εκλογές του 1977 και επανεξελέγη το 1981. Το 1982 ήταν υποψήφιος δήμαρχος στη Μυτιλήνη. Κηδεύτηκε στη Μυτιλήνη, στις 6 Μαΐου 1991.
Παλαιών Πατρών Ιωακείμ

Βιογραφικά στοιχεία

Υπήρξε μαθητής του Αγίου Λέοντα και, σύμφωνα με παράδοση, μετά τον θάνατο του αγίου πήγε μαζί με άλλους μαθητές του να πραγματοποιήσει αποκομιδή του λειψάνου του αγίου. Ο Άγιος Λέων ήταν θαμένος σε μια σπηλιά. Την ώρα που επρόκειτο να αρχίσει η ανασκαφή του τάφου ισχυρός σεισμός συγκλόνισε την περιοχή και την σπηλιά όπου ήταν ο τάφος και σχίστηκε στα δύο. Φοβισμένοι απο το γεγονός, ο Ιωακείμ και οι συντρόφοι του έφυγαν και ο τάφος του αγίου έμεινε ανέπαφος ώς τις μέρες μας σε άγνωστη μέχρι σήμερα τοποθεσία.
Γερουσία (1927)

Γερουσία ονομάστηκε σώμα που ιδρύθηκε με το ελληνικό Σύνταγμα του 1927 ως δεύτερο νομοθετικό σώμα. Οι πρώτες εκλογές για την συγκρότησή της έγιναν στις 21 Απριλίου 1929 στις Βουλευτικές εκλογές. Με καθολική ψηφοφορία εξελέγησαν από τον λαό 92 γερουσιαστές ενώ επιπλέον 18 εξελέγησαν από τα διοικητικά συμβούλια επαγγελματικών οργανώσεων και τα πνευματικά ιδρύματα. Σε αυτούς προστέθηκαν άλλοι 10 που εξέλεξε η βουλή, σύνολο 120. Τουλάχιστον τα 9/12 από τα μέλη της Γερουσίας εκλέγονταν λοιπόν από τον λαό, το 1/12 από τη Βουλή και τη Γερουσία σε κοινή συνεδρίαση στην αρχή κάθε Βουλευτικής περιόδου, ενώ τα υπόλοιπα 2/12 εκλέγονταν με βάση τον θεσμό της επαγγελματικής αντιπροσωπείας.
Η θητεία του γερουσιαστή ήταν 9 χρόνια αλλά κάθε τρία χρόνια ανανεωνόταν η σύνθεσή της κατά το ένα τρίτο με καθολική ψηφοφορία στο τρίτο των εκλογικών διαμερισμάτων της χώρας. Η γερουσία καταργήθηκε στις 1 Απριλίου 1935 με το κίνημα του Κονδύλη.
Η Γερουσία (μαζί με τη Βουλή) εξέλεγε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και επέλεγε τη διάλυση ή όχι της Βουλής μετά από πρόταση του Προέδρου. Το 1935, ως αντίδραση σε ένα αποτυχημένο «βενιζελικό» πραξικόπημα, καταργήθηκε το Σύνταγμα του 1927, επανήλθε σε ισχύ εκείνο του 1911 και ο θεσμός της Γερουσίας καταργήθηκε.
Γιαν Πίτερς Σένρενταμ

Βιογραφία

Ο Γιαν Σένρενταμ γεννήθηκε στο Ζάανταμ. Έμεινε ορφανός σε μικρή ηλικία και ανατράφηκε από τον θείο του, Πίτερ ντε Γιονγκ (Pieter de Jongh), ο οποίος ασκούσε το επάγγελμα του δικαστικού κλητήρα στο Άσσεντελφτ. Ο θείος του τον προόριζε για αγρότη και τεχνίτη, γι' αυτό τον έστειλε να μάθει καλαθοπλεκτική. Καθώς ήταν επιμελής μαθητής, διδάχτηκε γραφή και ανάγνωση, αλλά εξέπληξε τους δασκάλους του με τις διακοσμήσεις που δημιουργούσε στα κείμενά του. Παράδειγμα των καλλιγραφικών του ικανοτήτων κάποτε μπορούσε κανείς να δει στο Assum House του Χέιμσκερκ, τόπο κατοικίας του ηγεμόνα του Άσσενντελφτ. Παρά την αρχική απόφαση της επαγγελματικής του στροφής στη γεωργία και στο εμπόριο, επέδειξε τόσο σημαντικές καλλιτεχνικές ικανότητες, ώστε άρχισε να εργάζεται ως μαθητευόμενος χαρτογράφος. Ο πρώτος του χάρτης χρονολογείται από το 1589, απεικόνιζε την Ολλανδία και μπορούσε κανείς να τον δει στο βιβλίο που εξέδωσε η πόλη και αποκλήθηκε Guiccardijn (αναφορά στο έργο του Λοντοβίκο Γκουιτσαρντίνι, με τίτλο Η περιγραφή των Κάτω Χωρών)). Λίγο καιρό αργότερα τον κηδεμόνα του επισκέφθηκε ένας δικηγόρος του Άσσεντελφτ ονόματι Σποορβάτερ τοτ Άσσεντελφτ, πείθοντάς τον να επιτρέψει στον προστατευόμενό του να αξιοποιήσει το χάρισμά του. Έτσι, ο νεαρός Σένρενταμ στάλθηκε να σπουδάσει σχέδιο με τον Χέντρικ Χόλτζιους (στον οποίο τον σύστησε ο δικηγόρος), στο Χάαρλεμ. Εκεί έγινε "Δάσκαλος" σε ηλικία 24 ετών.
Αφού εργάστηκε για ένα διάστημα μαζί με τον Χόλτζιους, ήρθε αντιμέτωπος με τον αναπόφευκτο επαγγελματικό ανταγωνισμό αλλά και τις ζηλοφθονίες των συναδέλφων του, κάτι που τον παρακίνησε να μετοικήσει και να εργαστεί στο Άμστερνταμ για δυο χρόνια. Στη συνέχεια επέστρεψε στο Άσσεντελφτ, όπου νυμφεύτηκε και δημιούργησε το δικό του εργαστήριο. Η πρώτη του εργασία ήταν το χαρακτικό με τους 12 Αποστόλους, βασισμένο σε σχεδίασμα του Κάρελ φαν Μάντερ. Δημιούργησε χαρακτικά από σχέδια του Χόλτζιους, του Άμπραχαμ Μπλούμερτ, του Κορνέλις φαν Χάαρλεμ, του Πολίντορο ντα Καραβάτζο αλλά και δικά του. Δημιούργησε περισσότερες από 170 πλάκες χαρακτικών, με τελευταία αυτήν της Άρτεμης με την Καλλιστώ σε σχέδιο του Πάουλους Μορέιλσε το 1606. Δύο πλάκες, στις οποίες εργαζόταν, σε σχέδια του Μπαρτολομέους Σπράνγκερ, δεν ολοκληρώθηκαν από τον ίδιο, αλλά αργότερα από τον Γιάκομπ Μάταμ.
Σύμφωνα με το Ρέικσμουζεουμ, το 1595 επέστρεψε από το Άμστερνταμ στο Άσσεντελφτ, όπου νυμφεύτηκε την Άννα Πάουβελσντοχτερ (Anna Pauwelsdochter). Ο Γιαν άφησε στη σύζυγό του σημαντική περιουσία, αποτέλεσμα επικερδών επενδύσεων στην Ολλανδική Εταιρία Δυτικών Ινδιών. Απεβίωσε από τύφο στις 6 Απριλίου 1607 σε ηλικία 41 ετών και τάφηκε στο χοροστάσιο της εκκλησίας του Αγίου Αδόλφου στο Άσσεντελφτ. Η επιτύμβια πλάκα του φέρει την επιγραφή Ioannis Saenredam Sculptoris celeberrimi.
Άγιος Νικόλαος ο Γραικός

Βίος

Κατά την Βυζαντινή Αυτοκρατορία, τον 8ο αιώνα, λόγω της Εικονομαχίας , πολλές κοινότητες μοναχών από την  Κωνσταντινούπολη εγκαταστάθηκαν στην νότια Ιταλία (Σικελία, Καλαβρία) δημιουργώντας έτσι το φαινόμενο του ιταλο-ελληνικού μοναχισμού.
Οι επιδρομές των Σαρακηνών τον 10ο αιώνα απείλησαν την επιβίωση αυτών των μοναστικών κοινοτήτων. Το 977, υπό την καθοδήγηση του αρχιμανδρίτη Ιλαρίωνα, μια ομάδα 28 μοναχών από τα μοναστήρια του Αγίου Μαρτίνου αναζήτησαν καταφύγιο στην περιοχή Sannio.
Πολλοί από τους μοναχούς προτίμησαν να αποσυρθούν ως αναχωρητές στα βουνά του Molise. Ο αρχιμανδρίτης Ιλαρίων και επτά από τους μαθητές του, συμπεριλαμβανομένου του Νικολάου, εγκαταστάθηκαν στο Abruzzo. Εκεί αγόρασαν το κάστρο της Prata, στο Casoli, όπου βρισκόταν το παλαιό αββαείο του Montecassino. 
Ο ηγούμενος Ιλαρίων λόγω ταπεινοφροσύνης δεν είχε επιλέξει διάδοχο γι'αυτό όταν εκοιμήθη οι μοναχοί δεν μπόρεσαν να εκλέξουν νέο ηγούμενο. Έτσι, για την επιλογή, ακολούθησαν μια διαδικασία κατά την οποία κρατούσε ο καθένας ένα δοχείο στις όχθες του ποταμού Aventino, και περίμεναν έως ότου ένα ψάρι έρθει σε ένα από αυτά. Αυτός στου οποίου το δοχείο θα ερχόταν το ψάρι θα ήταν ο νέος ηγούμενος. Τελικά μέσω της διαδικάσιας εξελέγη ηγούμενος ο Νικόλαος. Χαρακτηριστικά της ζωής του αποτέλεσαν τα έργα φιλανθρωπίας και η μυστηριακή ζωή. Πέθανε σε ηλικία 100 ετών στη μονή της Prata, πιθανότατα στις 13 Ιανουαρίου του έτους κατά τη θητεία του Πάπα Σεργίου IV (1009-1012).

Τιμή ως αγίου

Ο Νικόλαος δεν είναι εγγεγραμμένος στο Ρωμαϊκό Μαρτυρολόγιο. Η μνήμη του γιορτάζεται στην Guardiagrele την 3η Κυριακή του Μαΐου.
Στις 9 αυγούστου, 1343 ο Ναπολέων Ορσίνι, κόμης του Manoppello, μετέφερε το σώμα του αγίου από την Prata στο Guardiagrele, και συγκεκριμένα στην εκκλησία του αγίου Φραγκίσκου, η οποία από τότε, ήταν επίσης αφιερωμένη στον Άγιο Νικόλαο τον Γραικό, όπως προκύπτει από μια πλάκα στο εσωτερικό τοίχωμα της κύριας πρόσοψης της εκκλησίας.
Τα λείψανα του αγίου, βρίσκονταν από ένα παλιό ξύλινο κουτί κάτω από την αγία τράπεζα της εκκλησίας και στις 16 Μαΐου 1890 μεταφέρθηκαν σε μια λειψανοθήκη από σκαλιστό ξύλο με πρωτοβουλία του μητροπολίτη της πόλης Chieti, Ρόκου Cocchia.
Στον Ορθόδοξο Μητροπολιτκό Ναό της πόλης Μιχάλοβτσε της Σλοβακίας, έδρα της Μητρόπολης Μιχαλουπόλεως και Κασσοβίας, φυλάσσεται τεμάχιο από το λείψανο του αγίου Νικολάου του Γραικού, το οποίο δωρήθηκε στην Μητρόπολη Μιχαλουπόλεως με ενέργειες του μητροπολίτη Γεωργίου.
ΦΚ Καρπάτι Λβιβ

Όνομα

Η ευρέως γνωστή και επίσημη ονομασία της ομάδας προέρχεται από τα Καρπάθια, μέρος της οροσειράς των οποίων περιβάλλει τη Λεόπολη.

Ιστορία

Στις 17 Αυγούστου 1969 η Καρπάτι κατέκτησε πανηγυρικά το σοβιετικό κύπελλο ποδοσφαίρου, αν και αγωνιζόταν στη δεύτερη τη τάξει κατηγορία του σοβιετικού πρωταθλήματος. Το συγκεκριμένο επίτευγμα παραμένει μοναδικό στην ιστορία του θεσμού.
Από καταβολής του Ουκρανικού πρωταθλήματος (1991), η ομάδα του Λβιβ έχει καταλάβει μία φορά την 3η θέση (1997-98), αλλά επίσης έχει υποβιβαστεί τη σεζόν 2003-04. Παρά τον υποβιβασμό, μέσα σε δύο περιόδους επέστρεψε «δριμύτερη» στην πρώτη κατηγορία, για να καταλάβει την πέμπτη θέση (2009-10, 2010-11). Της δόθηκε η ευκαιρία να συμμετάσχει στο Γιουρόπα Λιγκ, όπου τη σεζόν 2011-12 έφτασε στα play-offs, αλλά δεν προκρίθηκε στους ομίλους της διοργάνωσης, καθώς ο ΠΑΟΚ την απέκλεισε.
Γεώργιος Εφραίμ

Απόλλων Λεμεσού

Ξεκίνησε την καριέρα του από τον Απόλλωνα Λεμεσού.

Άρσεναλ

Σε ηλικία 15 χρόνων πήρε μετεγγραφή στην Άρσεναλ, μια από τις πιο ιστορικές ομάδες της Αγγλίας. Στην αγγλική ομάδα δεν πήρε ευκαιρίες αλλά πέρασε από όλες τις βαθμίδες της ομάδας έκτος από την πρώτη ομάδα. Ήταν βασικός για τους αγώνες που γίνονταν για τις ακαδημίες και για τις ρεζέρβες με τον ίδιο τον Αρσέν Βενγκέρ να λέει τα καλύτερα λόγια για το ταλέντο του.

Ρέιντζερς

Ο παίκτης θέλοντας να αγωνιστεί σε πρωταγωνιστικό επίπεδο αποφάσισε να αποχωρήσει από την Άρσεναλ και να πάει στην ομάδα της Ρέιντζερς Γλασκώβης, από όπου πήγε δανεικός στην ομάδα της Ντάντι Γιουνάιτεντ με σκοπό να πάρει ευκαιρίες. Με την Ντάντι αγωνίστηκε σε 8 παιχνίδια για την 1η κατηγορία Σκοτίας οπού σκόραρε και 2 τέρματα.

Ομόνοια

Με το τέλος του δανεισμού του αποφάσισε να επιστρέψει στην Κύπρο και συγκεκριμένα για λογαριασμό της Ομόνοιας αφού πρώτα έφυγε με ελευθέρα από την Ρέιντζερς. Στις 15 Ιουλίου ο νεαρός κύπριος μεσοεπιθετικός υπέγραψε στην ομάδα της Ομόνοιας, όπου και αγωνίζεται βασικός. Απο τώρα και στο εξής ο νεάρος μεσοεπιθετικός της Ομόνοιας είναι και ο αρχήγος , ηγέτης της ομάδας.
Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1938-39

Σύστημα διεξαγωγής

Στο κύπελλο Κύπρου 1938-39 συμμετείχαν οι 7 ομάδες του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 1938-39. Διεξήχθη σε 4 γύρους με το σύστημα νοκ-άουτ. Οι αγώνες ήταν μονοί και διεξάγονταν στην έδρα της ομάδας που είχε κληρωθεί ως γηπεδούχος. Σε περίπτωση ισοπαλίας διεξαγόταν επαναληπτικός στην έδρα της άλλης ομάδας.
Τροπικάλια

Ο Τροπικαλισμός, επίσης γνωστός και ως Τροπικάλια (Tropicália), είναι ένα βραζιλιάνικο κίνημα κατά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του '60, το οποίο περιελάμβανε  θέατρο, ποίηση και μουσική. Η Τροπικάλια έχει επηρεαστεί απο την ποεσία κονκρέτα (poesia concreta), ένα είδος βραζιλιάνικης avant-garde ποίησης, η οποία ενσαρκώθηκε στα έργα καλλιτεχνών όπως ο Αουγκούστο ντε Κάμπος, Χαρόλντο ντε Κάμπος και Ντέτσιο Πινιατάρι μεταξύ άλλων.
Η λέξη τροπικάλια πολλές φορές συνδέεται άρρηκτα με το μουσικό στυλ, που μπορεί να χαρακτηριστεί ως μια μίξη μπόσα νόβα, ροκ εν ρολ, παραδοσιακής μουσικής της περιοχής Μπαχία, Πορτογαλικών φάντο με ένα χαρακτηριστικό Άφρο ρυθμό.
Στην αρχή η Τροπικάλια δεν ήταν μόνο μουσική, αλλά είχε αναπτυχθεί σε όλο το φάσμα των εικαστικών τεχνών, υπό την επίδραση καλλιτεχνών όπως ο Χέλιο Οϊτισικα, Λύγια Κλαρκ, Ροζέριο Ντουάρτε και Αντόνιο Δίας. Το όνομα προήλθε από ένα έργο του Χέλιο Οίτισικα. Ένα απο τα πιο χαρακτηριστικά της Τροπικάλια ήταν το έργο "Ανθρωποφαγία", που αναφερόταν στον καλλιτεχνικό καννιβαλισμό όλων των κοινωνιών και αναφέρεται στην μίξη από όλα τα στυλ χωρίς προκαταλήψεις για την κατασκευή κάτι προτύπου και μοναδικού. Το ιδεολογικό μανιφέστο της Τροπικάλια θεωρείται το έργο του Όσβαλντ Ντε Αντράδε "Manifesto Antropófago" 
Το άλμπουμ του 1968 "Collaboration album Tropicália: ou Panis et Circenses" θεωρείται το μουσικό μανιφέστο, ενώ ο Ζιλμπέρτο Ζιλ και ο Καετάνο Βελόζο είναι και οι γεννήτορές του. Οι  μουσικοί της Τροπικάλια πειραματίζονταν με περίεργες μουσικές φόρμες και ανορθόδοξες δομές. Επίσης άρρηκτα συνδεδεμένο είναι το κίνημα με τον αριστερό/διεθνιστικό σοσιαλισμό, σε αντίθεση με τον Εθνικιστικό σοσιαλισμό, που ήταν και είναι χαρακτηριστικός οχι μόνο για τη Βραζιλία, αλλά και ολόκληρη τη Λατινική Αμερική. Βαθιά επηρεάστηκε και ο κινηματογράφος (Cinema Novo) και η μουσική (Musica Popularia Brasileira-ΜΒΡ).
Αν και δεν επέτυχε ποτέ εμπορικά, είναι πολύ επιδραστικό κίνημα μέσα και έξω από τη Βραζιλία και το 2002 ο Καετάνο Βελόζο εξέδωσε το έργο "Tropical Truth: A Story of Music and Revolution in Brazil". Η συλλογή του 1999 "Tropicália Essentials" περιέχει τραγούδια από όλους τους καταξιωμένους στον χώρο. Ο Ζιλμπέρτο Ζιλ και ο Καετάνο Βελόζο, αφού φυλακίσθηκαν από τους στρατιωτικούς της χώρας το 1968, έφυγαν για την Αγγλία για μια πενταετία και επέστρεψαν στην πατρίδα τους.