McLaren F1

Ονομασία

Το πρώτο μοντέλο πολιτικής έκδοσης από τη McLaren έλαβε την ονομασία F1, υποδηλώνοντας έτσι τις δανεισμένες από την τεχνογνωσία της εταιρείας στη Φόρμουλα 1 καινοτόμες λύσεις, τόσο στον φουτουριστικό, αεροδυναμικό σχεδιασμό του, όσο και στο εξαιρετικά υψηλό τεχνολογικό του επίπεδο. Ταυτόχρονα, το όνομα F1 συμβόλιζε και γενικότερα την έννοια «το απόλυτο αυτοκίνητο παραγωγής», όπως ήταν και ο στόχος του σχετικού πρότζεκτ, λόγω της κορυφαίας τεχνολογικής υπεροχής της Φόρμουλα 1 συνολικά στον τομέα της παγκόσμιας αυτοκίνησης.

Εξέλιξη

Η McLaren F1 ήταν ουσιαστικά το δημιούργημα του αρχιμηχανικού Γκόρντον Μάρεϊ (Gordon Murray) και σχεδιάστηκε με στόχο τον άτυπο τίτλο του «απόλυτου αυτοκινήτου παραγωγής». Ο Μάρεϊ ήταν και ο εμπνευστής της 3-θέσιας διάταξης στο σαλόνι, με την θέση του οδηγού στο κέντρο, μια έμπνευση που είχε από την αρχή της καριέρας του και προήλθε από την κεντρική θέση του οδηγού στα αυτοκίνητα της Φόρμουλα 1. Ήδη από τον Σεπτέμβριο του 1988, είχε σχεδιάσει το αρχικό πρωτότυπο, με τις 3 θέσεις στο σαλόνι, και μετά τη διαμόρφωση του ντιζάιν το πρότεινε στον πρόεδρο της McLaren Automotive, Ρον Ντένις (Ron Dennis), ο οποίος και έδωσε το πράσινο φως για να μπει στην παραγωγή.
Κατά την εξέλιξη της F1, από το 1989 έως τις αρχές του 1992, ο Μάρεϊ επέβαλε τις βασικές αρχές της νοοτροπίας του, δηλαδή χαμηλό βάρος, μικρές εξωτερικές διαστάσεις και ισχυρός ατμοσφαιρικός κινητήρας, χωρίς κανένα σύστημα υπερπλήρωσης, όπως με turbo ή με άλλο τρόπο ενίσχυσης, καθώς θεωρούσε ότι αλλοιώνει την οδηγική απόλαυση, ενώ φοβήθηκε και ότι ίσως επίσης να μείωνε και την αξιοπιστία του κινητήρα. Για τον ίδιο λόγο, δεν τοποθέτησε κανενός είδους ηλεκτρονικά βοηθήματα, ούτε καν ABS ή έστω υποβοήθηση στα φρένα και στο σύστημα διεύθυνσης, αν και λόγω του εξαιρετικά χαμηλού βάρους του μοντέλου η υποβοήθηση απεδείχθη, στην πράξη, ότι δεν ήταν ιδιαιτέρως αναγκαία. Η ανυπαρξία συστήματος ABS, ωστόσο, απαιτεί μεγάλη εμπειρία από τον οδηγό σε καταστάσεις δύσκολου φρεναρίσματος.
Από την άλλη, ο Γκόρντον Μάρεϊ επέλεξε υλικά εξαιρετικά υψηλής τεχνολογίας και κόστους, απευθείας από τη Φόρμουλα 1, επιτυγχάνοντας έτσι τη δημιουργία ενός αυτοκινήτου με εξαιρετικά άκαμπτο σασί, υψηλά επίπεδα παθητικής ασφάλειας (παρά το γεγονός ότι δεν προσέφερε ποτέ αερόσακους, ούτε καν για τον οδηγό) και, ταυτόχρονα, συνολικό βάρος που δεν ξεπερνούσε τα 1.138 κιλά. Μάλιστα η F1 ήταν το πρώτο αυτοκίνητο παραγωγής με εξ ολοκλήρου από ανθρακονήματα αυτοφερόμενο πλαίσιο και αμάξωμα. Επίσης, όλες οι F1 έφεραν στάνταρ κλιματισμό, δερμάτινο σαλόνι, κεντρικό κλείδωμα από απόσταση, ηλεκτρικά παράθυρα, στερεοφωνικό ηχοσύστημα της Kenwood με κασετόφωνο και 10-δισκο CD-changer (παραδόξως όμως χωρίς ραδιόφωνο, κάτι που αποφασίστηκε από τον Μάρεϊ επειδή ο ίδιος δεν άκουγε ποτέ ραδιόφωνο!) και πίσω φώτα ομίχλης. Τα ελαστικά της F1 ήταν 235/45ZR17 μπροστά και 315/45ZR17 πίσω, και είχαν αναπτυχθεί από τις Goodyear και Michelin ειδικά για την McLaren F1.
Παράλληλα, για την σχεδίαση της F1 χρησιμοποιήθηκε εκτενώς και αεροδυναμική σήραγγα, με κάθε λεπτομέρεια του αμαξώματος να έχει μελετηθεί προσεκτικά προς αυτή την κατεύθυνση, με αποτέλεσμα να πετύχει αεροδυναμικό συντελεστή Cd 0,32. Το νούμερο αυτό, ήταν ένα νέο ρεκόρ τότε για τα σπορ υπεραυτοκίνητα και ακόμα πιο εντυπωσιακό αν αναλογιστεί κανείς ότι ακόμα και η Bugatti Veyron του 2005 - 2015, που ξεπέρασε για πρώτη φορά τα 400 km/h (248,5 mph), είχε Cd 0,36. Αξιοσημείωτη απόδειξη της ομαλότητας του ντιζάιν της F1, ήταν ότι παρά τις εξαιρετικά υψηλές της επιδόσεις δεν έφερε αεροτομές, ούτε μεγάλα πτερύγια. Ωστόσο, σχεδιάστηκε έτσι ώστε να κάνει χρήση του φαινομένου «ground effect», που ειδικά στην F1 ενισχύεται και με τη βοήθεια ανεμιστήρων που τραβούν τον αέρα που βρίσκεται κάτω από το σασί. Μοναδική εξαίρεση στο ντιζάιν ήταν οι αγωνιστικές εκδόσεις (δείτε τη σχετική ενότητα) και η ειδική έκδοση δρόμου McLaren F1 LM, που κατασκευάστηκε σε μόλις 6 αντίτυπα, από τα οποία πωλήθηκαν τα 5, καθώς αυτές έφεραν μεγάλες πίσω αεροτομές.
Μολονότι η F1 δεν δημιουργήθηκε με ειδικότερο σκοπό να κερδίσει τον τίτλο του ταχύτερου αυτοκινήτου παραγωγής, ο Γκόρντον Μάρεϊ επεδίωκε την απόλυτη υπεροχή σε κάθε τομέα ανεξαιρέτως. Αφού εξέτασε διάφορες επιλογές σχετικά με το ζήτημα του κινητήρα, τελικώς προσέγγισε την θυγατρική εταιρεία της BMW που ασχολείται με την αναβάθμιση των μοντέλων της, την BMW M GmbH, η οποία ενδιαφέρθηκε σχετικά και εξέλιξε τον κινητήρα. Το μηχανικό αυτό σύνολο έλαβε την ονομασία BMW S70/2 και ήταν V12 βενζίνης, με κυβισμό 6.064 cm³ και ισχύ 618 hp (461 kW; 627 PS) στις 7.500 στροφές το λεπτό. Συνδυάστηκε αποκλειστικά με ένα 6-τάχυτο μηχανικό ταχυτήτων, στο οποίο οι 5 πρώτες σχέσεις ήταν σχετικά κοντά μεταξύ τους, για ακόμα καλύτερη επιτάχυνση, ενώ η 6-η ήταν πολύ μακρύτερη, με σκοπό την μέγιστη δυνατή τελική ταχύτητα. Ειδικότερα όμως η ειδική έκδοση δρόμου McLaren F1 LM, από την οποία πωλήθηκαν μόλις 5 αντίτυπα, είχε μια ειδική ρύθμιση στον κινητήρα, φτάνοντας έτσι την ισχύ στους 680 hp (507 kW; 689 PS) στις 7.800 στροφές το λεπτό.
Για πρώτη φορά η F1 αποκαλύφθηκε σε μια έκθεση του Sporting Club στο Μονακό στις 28 Μαΐου 1992. Οι τελικές πινελιές στην αισθητική της μπήκαν από τον Πίτερ Στίβενς (Peter Stevens) και τον Ιανουάριο του 1993 έγιναν και επίσημες παρουσιάσεις επίδειξης μέσα σε πίστες, ενώ η παραγωγή της ξεκίνησε μέσα στο 1993.

Αγωνιστικές επιτυχίες

Αν και η εταιρεία δεν είχε εξελίξει την F1 ως αγωνιστικό αυτοκίνητο, τελικώς κατασκεύασε και μια βελτιωμένη αγωνιστική έκδοση, την McLaren F1 GTR, η οποία κέρδισε αρκετούς αγώνες, μεταξύ αυτών και το 24 Ώρες του Le Mans το 1995. Μάλιστα εξελίχθηκαν τρεις διαφορετικές εκδοχές της, μία για κάθε σεζόν που έλαβαν μέρος στους αγώνες, η F1 GTR 1995 σε 9 αντίτυπα, η F1 GTR 1996 σε 9 αντίτυπα και η F1 GTR 1997 σε 10 αντίτυπα, φτάνοντας έτσι τα 28 αντίτυπα.

Αντικατάσταση της F1

Το δεύτερο μη αγωνιστικό αυτοκίνητο στην ιστορία της Μακλάρεν και τυπικά ο διάδοχος της F1 έφτασε τελικώς, μετά από 15 έτη αναμονής, τον Μάρτιο του 2013 και ήταν η McLaren P1, η οποία παρήχθη από τον Οκτώβριο του 2013 έως τον Δεκέμβριο του 2015. Το μοντέλο αυτό, ωστόσο, έχει ένα κοινό για σπορ υπεραυτοκίνητο 2-θέσιο σαλόνι, αντί για το αντισυμβατικό 3-θέσιο σαλόνι της F1, με αποτέλεσμα να μην θεωρηθεί τότε από τον Τύπο αυτοκινήτου και το κοινό ως πραγματικός αντικαταστάτης της F1.
Πρακτικώς, μόλις τον Οκτώβριο του 2018 με την παρουσίαση της McLaren Speedtail, που έχει 3-θέσιο σαλόνι αντίστοιχης διάταξης με αυτό της F1, έφτασε ένας ιδεολογικός διάδοχος της F1. Σύμφωνα με την εταιρεία, η Speedtail επιτυγχάνει τελική ταχύτητα 402,3 km/h (250 mph) και επιτάχυνση 0-300 km/h (0-186 mph) σε μόλις 12,8 δευτερόλεπτα. Θα κατασκευαστεί σε 106 αντίτυπα, όλα μέσα στο 2019, τα οποία έχουν ήδη προ-πωληθεί.