google/wiki40b huggingface dataset:
Λύσις (διάλογος)

Πρόσωπα του διαλόγου

Ο διάλογος είναι αναδιήγηση από τον Σωκράτη, προς μη κατονομαζόμενους ακροατές, συζήτησης την οποία ο φιλόσοφος είχε κάνει με νεαρούς συνομιλητές. Αυτοί ήταν ο Κτήσιππος από την Παιανία, φίλος και μαθητής του Σωκράτη (από τους παρευρισκόμενους κατά τις τελευταίες στιγμές του φιλοσόφου, όπως πληροφορεί ο Φαίδων), ο εξάδελφος του Μενέξενος, γιος του Δημοφώντα, γόνος αριστοκρατικής Αθηναϊκής οικογένειας, με φιλοδοξίες για σταδιοδρομία πολιτικού, όπως φαίνεται στο φερώνυμό του Πλατωνικό διάλογο (Μενέξενος), ο Λύσις, ωραίος στη μορφή και καλλιεργημένος ψυχικά, καταγόμενος από ονομαστή οικογένεια, στην αρχή της εφηβείας του και ο Ιπποθάλης, ο υποδεέστερος χαρακτήρας του διαλόγου, λίγο μεγαλύτερος από τον Λύσι, τον οποίο αγαπά χωρίς να παρουσιάζεται ικανός να του εμπνεύσει υψηλά συναισθήματα.

Περιεχόμενο του διαλόγου

Το ότι ο Σωκράτης αντιμετωπίζει τη φιλία ως άδολο και ανιδιοτελές αίσθημα, στο οποίο κυριαρχεί η στοργή και όχι χυδαία και εγωιστικά αισθήματα, καταφαίνεται και από το γεγονός ότι κάνει αρχή της επιχειρηματολογίας του αναφερόμενος στην πατρική και μητρική αγάπη προς το παιδί. Στον περί έρωτος Πλατωνικό διάλογο Φαίδρο ο Σωκράτης κρίνει αυστηρά την αγάπη του εραστή προς τον ερώμενο, καταλήγοντας στην διατύπωση «ὡς λύκοι ἄρνας ἀγαπῶσιν», «ὣς παῖδα φιλοῦσιν ἐρασταί», που παρομοιάζει δηλαδή την αγάπη των εραστών για τους νεαρούς με την αγάπη του λύκου για τα πρόβατα. Φαίδρος [238c-241d].
Η εισαγωγική συζήτηση το Σωκράτη με τον Λύσι καταλήγει στο σύμφωνο με το Σωκρατικό δόγμα συμπέρασμα πως η πραγματική ελευθερία και ευτυχία είναι συνδεδεμένες με την πραγματική γνώση. Σε όσα πράγματα αγνοούμε, είμαστε άχρηστοι και είναι φυσικό να μη μας εμπιστεύεται κανείς. Αντίθετα σε όσα γνωρίζουμε απολαμβάνουμε εμπιστοσύνης στο δημόσιο και ιδιωτικό βίο.[210b-210d].

Το οικείον

Το οικείον (ό,τι είναι δικό μας) ταυτίζεται με ό,τι μας μοιάζει. Ο Σωκράτης διερευνά τη μόνη εκδοχή που μέχρι τώρα δεν αναλύθηκε, ν΄ αποτελείται δηλαδή το ζεύγος της φιλίας από ένα καλό πρόσωπο και από ένα που δεν είναι ούτε καλό ούτε κακό, δηλαδή για σχέση φιλίας «μεταξύ του κατόχου μια αρετής και κάποιου που αποβλέπει στην αρετή αλλά δεν την εξασφάλισε ακόμα. Ο φίλος που μας έλκει είναι ό,τι θα θέλαμε να γίνουμε».
Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Βάρνας

Ιστορία

Το Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Βάρνας ιδρύθηκε το 1962 ως Μηχανο-Ηλεκτροτεχνικό Ινστιτούτο (MEΙ Βάρνα) με διάταγμα του Συμβουλίου των Υπουργών της Βουλγαρικής Δημοκρατίας και διάταγμα της Εθνοσυνέλευσης.Σε περίοδο 50 ετών έχουν αποφοιτήσει 33.345 απόφοιτοι στον τομέα της «Μηχανικής Επιστήμης”.Πρώτος πρύτανης και ιδρυτής μηχανικός ήταν ο Μάριν Οπρεβ.
Θεία Δίκη

Ο φιλοσοφικός και θρησκευτικός όρος Θεία δίκη χρησιμοποιείται με διπλή σημασία, υπό γενική και μερική άποψη, συνεπάγοντας καταστροφές.
Κατά τη γενικότερη άποψη ο όρος αποδίδεται με τις καταστροφές που επαπειλούνται ως τιμωρία από τον Θεό οι αδικοπραξίες που τελούν οι άνθρωποι είτε μεμονωμένα, είτε κατά λαός είτε και κατά των εχθρών λαού. Αντίθετα με τη στενότερη σημασία του όρου αποδίδεται κυρίως το επώδυνο τέλος της ιστορίας της ανθρωπότητας.

Οι τρόποι (μέσα) καταστροφής κατά τη πρώτη περίπτωση θεωρούνται εκείνα τα οποία και αναφέρονται στα λεγόμενα "ειρηνικά" (ειρηνευτικές δεήσεις) που ψάλλονται στις χριστιανικές εκκλησίες, όπως π.χ. λιμός, λοιμός, σεισμός, καταποντισμός, αιφνίδια επιδρομή αλλοφύλων, αιφνίδιος πόλεμος ή θάνατος, καταιγίδα, πλημμύρα, πυρκαγιά κ.λπ. Ειδικότερα η Θεία δίκη αναφαίνεται περισσότερο στη θρησκεία των Εβραίων, αν και προϋπήρχαν παρόμοια στοιχεία και σε παλαιότερες θρησκείες μη μονοθεϊστικές, όπως π.χ. στη βαβυλωνιακή, αρχαία αιγυπτιακή, τον ζωροαστρισμό, την αρχαία ελληνική κ.λπ, πολλά από τα οποία φέρεται να παρέλαβαν και οι Εβραίοι. Επ΄ αυτού μέγα πλήθος διαφόρων μυθολογημάτων έπλεξαν σχεδόν όλοι οι λαοί ως αυταπόδεικτη εκδήλωση της εξέλιξης της συνείδησης και συναίσθησης ευθύνης των ανθρωπίνων πράξεων ως πρώιμο αίσθημα δικαίου.
Όσον αφορά τη στενότερη σημασία του όρου, η Θεία δίκη συμπαρατάσσεται με την εσχατολογία αλλά και με μια παρουσία προσδοκίας με την οποία απαντάται ισοδύναμη και που περιγράφονται στη Βίβλο κατά ποικίλους τρόπους. .
Έξω Μουλιανά

Αξιοθέατα

Στο χωριό μέσα σώζεται η παλαιότερη βυζαντινή εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο Πάνω Χωριό με βυζαντινές εικόνες και επιγραφές του 15ου αιώνα. Ο προστάτης άγιος έδινε παλαιότερα και την ονομασία του χωριού και τους κατοίκους ως Αγιωργίτες. Στο Πάνω Χωριό σώζονται και ενετικά κτίρια που λόγο της καλής κατασκευής τους χρησιμοποιήθηκαν ως δεξαμενή ύδρευσης του χωριού μετά την πρώτη γεώτρηση στη δεκαετία του '50. Σώζεται επίσης τουρκική κρήνη στην τοποθεσία Γουρνιά με αραβική επιγραφή που δυστυχώς έχει καταστραφεί. Στην Αγία Μαρίνα στο Κάτω Χωριό υπάρχει και λατινική επιγραφή. Σύμφωνα με αφηγήσεις των παλαιοτέρων κατοίκων στα Έξω Μουλιανά υπήρχε σημαντικός αριθμός κατοίκων τουρκικής καταγωγής. Στην πλατεία του χωριού με την ονομασία Πλατιά Στράτα υπήρχε μιναρές που κατεδαφίστηκε μετά την εξόντωση των Τούρκων από τους Κριτσώτες πολέμαρχους. Ο ναός του Αγίου Γεωργίου δεσπόζει στο Κάτω Χωριό.
Στην περιοχή του χωριού βρίσκεται η περιοχή του Λαχανά με το ονομαστό πετρόχτιστο γεφύρι. Από το σημείο αυτό αρχίζει η κατάβαση προς τους καταρράκτες του Ρίχτη μέσα από μια ρεματιά ιδιαίτερου φυσικού κάλλους. Η διαδρομή διαρκεί 3 ώρες και καταλήγει στους καταρράκτες και στην ακτή του Ρίχτη. Ο επισκέπτης του χωριού έχει πρόσβαση και στην παραλία του Ρίχτη με αυτοκίνητο.

Οικονομία

Το χωριό έχει πολύ μεγάλη αγροτική και κτηνοτροφική περιοχή που εκτείνεται από την Κεφάλα μέχρι του Ρίχτη στη βόρεια ακτογραμμή της Κρήτης. Σήμερα παράγει κατά μέσο όρο 250 τόνους ελαιολάδου κατ' έτος. Παλαιότερα παρήγαγε κρασί και σταφίδα, ενώ τώρα απέμεινε η παραγωγή ρακής.
Γεράσιμος Σκιαδαρέσης

Βιογραφία

Σπούδασε θέατρο και σκηνοθεσία κινηματογράφου στη σχολή Ε. Χατζίκου, απ' όπου και αποφοίτησε το 1982.
Από το 1997 έως σήμερα, είναι νυμφευμένος με την ηθοποιό Μπέσυ Μάλφα και έχουν αποκτήσει τρία παιδιά: τις δίδυμες Όλγα και Νικολίτσα που γεννήθηκαν το 1997 και τον Γιάγγο (Ιωάννης-Άγγελος) που γεννήθηκε το 2005. Κουμπάροι στο γάμο του ήταν οι ηθοποιοί Στέλιος Μάινας, Λήδα Ματσάγγου και Γιώργος Στριφτάρης.
Μπέροβο

History

Στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου αιώνα, το Μπέροβο ήταν μέρος του Βιλαέτι του Κοσσυφοπεδίου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ως αποτέλεσμα των Βαλκανικών πολέμων, η πόλη περιλαμβανόταν στην περιοχή που παραχωρήθηκε το 1913 στο Βασίλειο της Σερβίας, το οποίο το 1918 εντάχθηκε στο Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας. Από το 1929 έως το 1941 το Μπέροβο ήταν μέρος της Μπανόβινας του Βαρδάρη του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας.
Αρχαία Αλίκαρνα Αιτωλοακαρνανίας

Γεωγραφία - Ιστορία

Η Αρχαία Αλίκαρνα βρίσκεται στους νότιους πρόποδες του όρους Αράκυνθος (Ζυγός) σε απόσταση 8 χλμ. (οδηγικά) ΒΑ. του Μεσολογγίου. Είναι κτισμένη ανάμεσα στους οικισμούς Θεοδωρακαίικα (ΝΔ.), Πασπαλιαρέικα (ΒΔ.), Άγιο Συμεών (ΒΑ.) και βόρεια της Ιονίας Οδού. Στην περιοχή και πάνω στο λόφο "Χίλια Σπίτια", κατά τη διάρκεια της διάνοιξης της Ιονίας Οδού, ανασκάφτηκε και βρέθηκε η οχύρωση αρχαίας Αιτωλικής πόλης που ταυτίζεται με την Αλίκυρνα. Ο γεωγράφος Στράβωνας την αναφέρει να βρίσκεται σε απόσταση 30 σταδίων (4,5 χλμ.) από την Καλυδώνα και 7,5 χλμ. από τη Νέα Πλευρώνα. 
Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα από το 1981 να απογράφεται στο δήμο Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει στη δημοτική κοινότητα Μεσολογγίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ιεράς Πόλης Μεσολογγίου του δήμου Ιεράς Πόλης Μεσολογγίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 4 κατοίκους.
Απόκριση μακροφυκών σε στρες

Απόκριση Μακροφυκών σε βιοτικό στρες

Συχνά τα μακροφύκη έρχονται αντιμέτωπα με διάφορους παρασιτικούς οργανισμούς που διαβιούν επάνω στο θαλλό τους. Ο πιο συνήθης τρόπος για την αντιμετώπιση των οργανισμών αυτών είναι Epithallus Sloughing (ή surface peeling) κατά το οποίο γίνεται αντικατάσταση των επιφανειακών ιστών του φύκους. Το φαινόμενο αυτό είναι πιο συχνό στην οικογένεια Corallinaceae, αλλά μπορεί να εμφανίζεται και σε άλλα ροδοφύκη, αλλά και σε φαιοφύκη και χλωροφύκη (7).Ένας άλλος μηχανισμός άμυνας των μακροφυκών είναι και η παραγωγή ενεργών μορφών οξυγόνου (ROS, Reactive Oxygen Species) που παρατηρήθηκε και στις 3 κλάσεις μακροφυκών (Ροδοφύκη, Φαιοφύκη, Χλωροφύκη) ως άμυνα στην ανάπτυξη παρασίτων (9) . Οι ενεργές μορφές του οξυγόνου είναι τοξικές για μερικούς οργανισμούς και αυτό χρησιμοποιείται από τα διάφορα φύκη όπως για παράδειγμα από το Ροδοφύκος Chondruscrispus όπου η παραγωγή  H2O2 εμποδίζει την ανάπτυξη παρασίτων (3).

Απόκριση Μακροφυκών σε χημικούς ρύπους

Μέχρι το 2012 είχε βρεθεί ότι τα μακροφύκη παράγουν τουλάχιστον 3129 ουσίες για αμυντικούς σκοπούς (1) . Οι περισσότερεςαπό αυτές παράγονται από τα Ροδοφύκη (1658 προϊόντα). Τα προϊόντα αυτά στα ροδοφύκη είναι κυρίως τερπενοειδή. Το γένος που παράγει τις περισσότερες ουσίες είναι το γένος Laurencia, που παράγει 300 τουλάχιστον ουσίες (10) . Η πρώτη ουσία ανακαλύφθηκε το 1974 και ήταν η ελατόλη(C15H22BrClO), ουσία με αντιβακτηριακή δράση (5) . Πολλές από τις ουσίες αυτές εμποδίζουν τα χημικά σήματα που στέλνονται μεταξύ βακτηρίων, τα οποία σε φυσιολογικές συνθήκες μπορούννα διεγείρουν την παραγωγή βιοδραστικών ουσιών και στο σχηματισμό βιοφίλμ από τα βακτήρια (6) .Επιπλέον, τα μακροφύκη έχουν ένα εξωτερικό κυτταρικό στρώμα το οποίο μπορεί να λειτουργήσει ως ζελατινώδες επικάλυμμα. Στα ροδοφύκη μπορεί να αποτελείται από γαλακτάνες, όπως το άγαρ. Στα Φαιοφύκη αποτελείται συνήθως από αλγινικό οξύ, ενώ στα Χλωροφύκη από ξυλάνες (2) .

Απόκριση Μακροφυκών σε στρες ακτινοβολίας και ξηρασίας

Τα μακροφύκη αντιμετωπίζουν στρες από υψηλή ένταση φωτός, υπεριώδη ακτινοβολία και  ξηρασία.
Η ξηρασία εμφανίζεται στα μακροφύκη ως αποτέλεσμα της αλλαγής στο ύψος της παλίρροιας και έχει σημαντικές επιπτώσεις στα μακροφύκη όπως η παραμόρφωση του σχήματος των κυττάρων. Η απόκριση στην ξηρασία ξεκινά με την αυξημένη παραγωγή H2O2 και άλλων ROS με ενεργοποίηση του αναερόβιου μεταβολισμού τους με αποτέλεσμα να εμφανίζονται έως και τρεις φορές υψηλότερα επίπεδα ROS (11) . Επίσης, οι φωτοσυνθετικοί ρυθμοί μειώνονται έως και 98%. Μπορούν, ωστόσο, να επανέλθουν μετά από την ενυδάτωση του φύκους (8) .Η υπεριώδης ακτινοβολία, κυρίως η UVB μπορεί να βλάψει σοβαρά τόσο το DNA όσο και διάφορες κυτταρικές πρωτεΐνες, που συμμετέχουν στη φωτοσύνθεση. Για την αντιμετώπιση των  υψηλών εντάσεων φωτός στα μακροφύκη παρατηρήθηκε το φαινόμενο της φωτοαναστολής, που έχει ως αποτέλεσμα την αναστολή της  φωτοσυνθετικής τους δραστηριότητας. Κατά το φαινόμενο της φωτοαναστολής τα φύκη διασκορπίζουν ενέργεια υπό μορφή φθορισμού ή αβλαβούς θερμικής ακτινοβολίας.
Αικατερίνη Βερώνη

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κωνσταντινούπολη, ήταν εγγονή του Τιμολέοντα Αμπελά. Πρωτεμφανίστηκε στη θεατρική σκηνή το 1885 με το ρόλο της Αδριανής Καρντοβίλ στο έργο του Ευγένιου Σύη (Eugène Sue) Ο περιπλανώμενος Ιουδαίος ως μέλος του θιάσου του Δημοσθένη Αλεξιάδη και είχε αμέσως πολύ μεγάλη επιτυχία. Η Βερώνη θεωρήθηκε ότι ενσάρκωνε τα ρομαντικά ιδεώδη της εποχής. Διέπρεψε στους σημαντικότερους ρομαντικούς ρόλους καθώς και στα ιστορικά δράματα που γνώριζαν τότε μεγάλες δόξες.
Το 1902 νυμφεύτηκε το συνάδελφο της ηθοποιό Γ. Γεννάδη. Διετέλεσε πρωταγωνίστρια στο Βασιλικό Θέατρο αλλά τελικά δημιούργησε δικό της θίασο με τον σύζυγό της και ξεκίνησε τις περιοδείες οπουδήποτε υπήρχε ελληνικό στοιχείο επί 30 χρόνια, μέχρι το 1920 που αποσύρθηκε.
Μνημειώδης υπήρξε η αντιζηλία της με την έτερη μεγάλη πρωταγωνίστρια του ελληνικού θεάτρου της εποχής, Ευαγγελία Παρασκευοπούλου. Χαρακτηριστικά, αναφέρονται τα επεισόδια του 1893 για την παράσταση της Φαύστας του Βερναρδάκη. Ο Βερναρδάκης είχε προτιμήσει την Βερώνη για την πρεμιέρα του έργου στο θέατρο Ολύμπια αλλά ο Δ. Κοτοπούλης επέλεξε την Παρασκευοπούλου για να ανεβάσει το έργο μία μέρα αργότερα στο θέατρο Ομόνοια. Οι παθιασμένοι θαυμαστές τους συναντήθηκαν μετά την παράσταση στην Ομόνοια που για τα ινδάλματά τους κατέληξαν σε συμπλοκή.
Η Αικατερίνη Βερώνη που σημάδεψε με το ύφος και το όνομά της την ελληνική θεατρική σκηνή, για σχεδόν 40 χρόνια, πέθανε από θρόμβωση της στεφανιαίας στην κλινική Σμπαρούνη (στην Αθήνα), τον Μάιο του 1955 σε ηλικία 88 ετών.
Γραμματολογία

Η γραμματολογία είναι κλάδος της φιλολογικής επιστήμης που ερευνά τη γένεση, την ιστορική εξέλιξη και την ιστορική διαδοχή των γραπτών μνημείων του λόγου ενός έθνους και ενδιαφέρεται για την αξιολόγηση του περιεχομένου τους και τον καθορισμό της μορφής τους.
Τα γραπτό όμως μνημεία του λόγου με τα οποία εκφράστηκε η πνευματική δημιουργία ενός έθνους και έζησαν πάνω απ' τα χρόνια και αναγνωρίστηκαν γενικά, είναι φυσικό να αποτελούν συνάρτηση της πνευματικής δύναμης του έθνους και να συνδέονται στενό με την ιστορική πορεία του και την ακμή, τη στασιμότητα ή την παρακμή του.
Γι' αυτό η γραμματολογία, όταν εξετάζει τη γένεση ή την εξέλιξη ενός είδους του λόγου σε ορισμένη εποχή, ερευνά τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της εποχής αυτής, τις συνθήκες του τόπου, πολιτικές, κοινωνικές οικονομικές, ηθικές και πνευματικές, όπως επίσης και τις προσωπικότητες που συντέλεσαν στην ανάπτυξη των ιδεών και της τέχνης.
Επειδή η πνευματική δημιουργία είναι τεράστια, για την εύκολη εξέτασή της χωρίζεται σε είδη λόγου που κι αυτά εξετάζονται κατά ιστορικές περιόδους. Τα είδη λόγου χωρίζονται στα: είδη της ποίησης και του πεζού λόγου, με πολλές ειδικότερες υποδιαιρέσεις και οι ιστορικές περίοδοι σε: αρχαία, αλεξανδρινή, βυζαντινή και νεότερη.
Η γραμματολογία έχει την αρχή της στην αρχαιότητα και πρώτος την έβαλε στη σχολή του ο Αριστοτέλης, που εκτός από τις διδασκαλίες του, έγραψε και την ποιητική που εξέταζε τη φύση και τα στοιχεία της ποίησης.
Περισσότερο όμως συστηματοποιήθηκε η έρευνα αυτή στην Αλεξανδρινή εποχή, που οι Πτολεμαίοι είχαν συγκεντρώσει στη βιβλιοθήκη και το μουσείο ότι αξιόλογο είχε γραφτεί στον ελληνικό κόσμο. Οι προϊστάμενοι της βιβλιοθήκης, μεγάλοι σοφοί Ερατοσθένης, Θεόκριτος, Απολλώνιος ο Ρόδιος, Καλλίμαχος κ.ά. εκτός από φιλόλογοι ήταν και αξιόλογοι ποιητές και συγγραφείς.
Κυριότερος θεμελιωτής της ιστορίας της ελληνικής γραμματείας θεωρείται ο Καλλίμαχος, που συστηματοποίησε και τελειοποίησε τις εργασίες του Αριστοτέλη, με τους πίνακες και τη διδασκαλία του. Τους πίνακες του Καλλίμαχου διόρθωσε και συμπλήρωσε ο Αριστοφάνης Βυζάντιος που έκανε και την κριτική έκδοση του Όμηρου, του Ησίοδου, του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη.
Στα νεότερα χρόνια συστηματικότερος μελετητής της αρχαίας γραμματείας είναι ο Γερμανός Ιωάννης Γ. Αλβέρτος Φαβρίκιος, καθηγητής του Αμβούργου. Σπουδαία βοήθεια στη διαμόρφωση της γραμματολογικής έρευνας πρόσφεραν οι Γερμανοί ποιητές Σίλερ και Γκαίτε. Η νεοελληνική γραμματεία βρίσκεται στο στάδιο της συλλογής του υλικού και της βιβλιογράφησης και τις βάσεις για την κριτική επεξεργασία έβαλαν ο Πολυλάς, ο Ροΐδης και ο Παλαμάς.
Δουκάτο της Λωρραίνης

Το Δουκάτο της Λωρραίνης (959-1766) (γαλλικά: Lorraine, γερμανικά: Lothringen), ήταν ένα δουκάτο το οποίο αντιστοιχούσε περίπου με τη σημερινή περιοχή της Λωρραίνης στην βορειοανατολική Γαλλία. Η πρωτεύουσά του ήταν η Νανσί.
Ιδρύθηκε το 959 ως αποτέλεσμα του διαχωρισμού του βασιλείου της Λοθαριγγίας σε δύο ξεχωριστά δουκάτα: αυτό της Κάτω Λωρραίνης και αυτό της Άνω Λωρραίνης, και τα δύο δουκάτα όντας το δυτικό μέρος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Το δουκάτο της Κάτω Λωρραίνης γρήγορα διαλύθηκε, ενώ το δουκάτο της Άνω Λωρραίνης έγινε γνωστό απλά ως Δουκάτο της Λωρραίνης. Το Δουκάτο της Λωρραίνης έχασε πολλές περιοχές, όπως τις Τρεις Επισκοπές (Μετς, Τουλ, Βερντέν) ή την Κομητεία του Μπαρ, και το εποφθαλμιούσαν και το είχαν καταλάβει για σύντομο χρονικό διάστημα οι Δούκες της Βουργουνδίας και οι Βασιλείς της Γαλλίας.
Το 1737 το Δουκάτο δόθηκε στον πρώην βασιλιά της Πολωνίας Στανισλάβ Α΄ ο οποίος είχε χάσει το θρόνο του ως συνέπεια του Πολέμου της Πολωνικής Διαδοχής, με την συμφωνία ότι με το θάνατό του θα περιερχόταν στο Γαλλικό Στέμμα. Όταν ο Στανισλάβ πέθανε στις 23 Φεβρουαρίου 1766, η Λωρραίνη προσαρτήθηκε από την Γαλλία, και αναδιοργανώθηκε ως επαρχία.

Μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας

Η Λωρραίνη παρέμεινε μέρος της Γαλλίας, αλλά το βορειότερο μέρος της γνωστό ως Μοσέλ, μαζί με την Αλσατία, και οι δύο κυρίως γερμανόφωνες περιοχές, προσαρτήθηκαν από την νεοϊδρυθείσα Γερμανική Αυτοκρατορία μετά τον Γαλλοπρωσικό Πόλεμο, και η Γαλλική γλώσσα απαγορεύθηκε. Οι περιοχές δεν προσαρτήθηκαν από κάποιο ομόσπονδο κράτος της Αυτοκρατορίας, ούτε οργανώθηκαν σαν ξεχωριστό κράτος, αλλά διοικούνταν ως Αυτοκρατορική Επαρχία της Αλσατίας-Λωρραίνης, με κυβερνήτη διορισμένο απευθείας από τον Γερμανό Αυτοκράτορα. Η Αλσατία-Λωρραίνη παρέμεινε μέρος της Γερμανίας μέχρι το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, όταν και η Γαλλία κατέλαβε και προσάρτησε την περιοχή. Τότε άρχισαν η πολιτικές της απαγόρευσης της γερμανικής γλώσσας, καθώς και οι εκτοπίσεις των Γερμανών που είχαν μετακομίσει στην περιοχή μετά το 1871.
Το 1940 η Ναζιστική Γερμανία ξανά προσάρτησε την Αλσατία-Λωρραίνη κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ενώνοντας την επαρχία Μοσέλ με τη Σάαρλαντ και το Μπάντεν. Τα γαλλικά απαγορεύτηκαν ξανά, και έγινε υποχρεωτική η εκπαίδευση σε γερμανικά σχολεία. Η περιοχή που είχε πληγεί από τον πόλεμο επέστρεψε στη Γαλλία το Νοέμβριο του 1944. Πεδίο μαχών, η Λωρραίνη φιλοξένει το Αμερικανικό Κοιμητήριο και  Μνημείο της Λωρραίνης, το μεγαλύτερο Αμερικάνικό κοιμητήριο πολέμου στη Γαλλία.
Porsche 911

H Porsche 911 (προφέρεται «Neunelf», δηλαδή «εννιά έντεκα» στα γερμανικά) είναι η ναυαρχίδα της τρέχουσας παλέτας των μοντέλων της γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας Porsche. Πρόκειται για ένα δίπορτο, με σαλόνι 2+2, σπορ αυτοκίνητο υψηλών επιδόσεων, δημιουργία της Porsche AG. Έχει έναν ξεχωριστό σχεδιασμό, με τον κινητήρα και τη μετάδοση της κίνησης «όλα πίσω» και με ανεξάρτητη πίσω ανάρτηση, με εξελιγμένο άξονα ταλάντευσης, ο οποίος είχε εμφανιστεί για πρώτη φορά στην προκάτοχο Porsche 356. Η πρώτη γενιά της 911 παρουσιάστηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 1963 στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης και μπήκε στην μαζική παραγωγή τον Σεπτέμβριο του 1964, ενώ ειδικά οι πωλήσεις στις ΗΠΑ ξεκίνησαν τον Φεβρουάριο του 1965.
Από το αρχικό μοντέλο της 911 το 1964, έχει υπάρξει αρκετές γενιές της, με διαφορετικούς εργοστασιακούς κωδικούς και με συνεχείς ανανεώσεις, αν και η βασική δομική και σχεδιαστική ιδέα παρέμεινε αμετάβλητη και ελάχιστα πράγματα από αυτήν έχουν αλλάξει. Η μοναδική σοβαρή αλλαγή ήταν ότι ενώ ο κινητήρας τους ήταν αερόψυκτος μέχρι την γενιά Porsche 993 (1993 - 1998), με την εισαγωγή της γενιάς Porsche 996, το 1997, έγινε υδρόψυκτος.

Διαχρονική απήχηση

Επίσης, είναι ένα από τα γνωστότερα αυτοκίνητα παγκοσμίως, με εξαιρετικά υψηλό ίματζ και μάλιστα σταθερά σε όλες τις γενιές της. Παρά τους διαφορετικούς εργοστασιακούς κωδικούς για την κάθε γενιά της, με σκοπό τον ευκολότερο διαχωρισμό τους, διατηρείται παράλληλα και η ονομασία 911 διαχρονικά. Ως αποτέλεσμα, η 911 είναι και ένα από τα μακροβιότερα ονόματα της παγκόσμιας αυτοκινητοβιομηχανίας και μάλιστα με συνεχή παραγωγή από το πρώτο αντίτυπο έως σήμερα. Τον Μάιο του 2017, η συνολική της παραγωγή έφτασε το 1 εκατομμύριο αντίτυπα.
Ειδικότερα για τους Γερμανούς, το όνομα Porsche 911 θεωρείται τόσο μεγάλος μύθος, όσο θεωρούνται αντίστοιχα η Chevrolet Corvette στις ΗΠΑ και τα μοντέλα της Ferrari στην Ιταλία. Μάλιστα η 911 κατέλαβε την 5η θέση σε σχετική ψηφοφορία για το Αυτοκίνητο του Αιώνα που έγινε τον Δεκέμβριο του 1999, πίσω από το Ford Model T, το κλασικό Mini του 1959, το Citroën DS («βάτραχος») και το κλασικό Σκαθάρι.

Αγωνιστικές επιτυχίες

Καθ' όλη τη διάρκεια όλων των γενεών της, η 911 έχει βελτιωθεί από ιδιωτικές ομάδες και από το ίδιο το εργοστάσιο για συμμετοχή σε ράλλυ και γενικότερα σε αγώνες αυτοκινήτων. Μάλιστα και στον τομέα αυτό είναι ένα από τα πιο επιτυχημένα αυτοκίνητα που υπήρξαν ποτέ. Στα μέσα της δεκαετίας του 1970, η 911 Carrera RS με ατμοσφαιρικό κινητήρα κέρδισε πολλές κούρσες στο παγκόσμιο πρωτάθλημα σπορ αυτοκινήτων, όπως τις κούρσες Targa Florio, Daytona, Sebring και Nürburgring, ακόμα και έναντι ακριβότερων αυτοκινήτων. Το ίδιο μοντέλο σε έκδοση turbo, κέρδισε επίσης το πολυπόθητο 24ωρο πρωτάθλημα του Le Mans το 1979.
Evo zore, evo dana

Το "Evo zore, evo dana" (Έφτασε η αυγή, έφτασε η μέρα) είναι κροατικό φασιστικό τραγούδι που χρησιμοποιήθηκε από τους Ούστασε. Γράφτηκε μετά τη νίκη της Μαύρης Λεγεώνας στη μάχη του Κούπρες το καλοκαίρι του 1942.
Η Μαύρη Λεγεώνα κατάφερε να απωθήσει τους Μαυροβούνιους Τσέτνικ του Πάβλε Ντζούρισσιτς και τους Παρτιζάνους του Τίτο. Το τραγούδι αναφέρεται στην περίοδο μεταξύ της αυγής και του πρωινού, όταν η Μαύρη Λεγεώνα πραγματοποίησε αντεπίθεση που είχε ως αποτέλεσμα την υποχώρηση των Τσέτνικ και των Παρτιζάνων. Ο δημιουργός του τραγουδιού παραμένει άγνωστος. Πάντως, η μελωδία του Evo zore, evo dana έχει ως βάση τη μελωδία του "Oj Kupreško ravno poljce" (Ω πεδιάδα του Κούπρες), που αναφέρεται επίσης στην προαναφερθείσα μάχη.
Κανονισμός της Μπολόνια

Προοπτικές κανονισμού

Ο «Κανονισμός της Μπολόνια» έχει επεκταθεί και σε άλλες πόλεις οι οποίες διερευνούν μεθοδολογίες και αρχές σχεδιασμού σε διάφορες μορφές δημόσιας διακυβέρνησης. «Τις περισσότερες φορές τα κοινά αφορούν τις κοινωνικές νόρμες σε μια άτυπη οργάνωση, η οποία είναι προσαρμοστική και διαισθητική. Αυτή η διαδικασία χαρακτηρίζεται από οργανική εξέλιξη και συνεπώς μεταβάλλεται διαρκώς. Άρα αυτό που εφαρμόζεται επιτυχώς σε μια περίπτωση πιθανόν να μην ταιριάζει στις υπόλοιπες».
Ζουάνολογία

Η Ζουάνολογία (Κινέζικα: 壮学, Πινγίν: Zhuàngxué )  είναι η  επιστημονική μελέτη της ιστορίας και πολιτισμός των Ζουάνγκ. Ως γνωστικό πεδίο είναι τοπικός και θεματικός κλάδος ευρύτερων γνωστικών αντικειμένων όπως η αρχαία ιστορία και η aνθρωπολογία. Ο ερευνητής του συγκεκριμένου γνωστικού πεδίου ονομάζεται Ζουάνολόγος.

Εισαγωγή

Το 1957 ο Χουάνγκ Ξιένφαν έδωσε έναν πρώτο ορισμό, γράφοντας πως  "η Ζουάνολογία δεν ήταν ιστορία  ή ανθρωπολογία. Ως αυτόνομη επιστήμη περιλαμβάνει τη δική της μεθοδολογία και εξειδικευμένες τεχνικές, για τη συγκέντρωση ή παραγωγή πολιτισμικής πληροφόρησης". Κυριολεκτικά η zουάνολογία είναι η "μελέτη των αρχαίων zουάνγκ πραγμάτων ". Ο όρος βέβαια αναπτύχθηκε στην εξελικτική πορεία της επιστήμης για να περιλαμβάνει πολύ περισσότερα πράγματα στο εννοιολογικό της πλαίσιο. Έχει μια διεπιστημονική προσέγγιση. Εξαιτίας του γεγονότος ότι περιλαμβάνει ως κλάδος ένα ευρύ φάσμα γνωστικών πεδίων, ερευνώντας σχεδόν όλες τις όψεις της zουάνγκ κοινωνίας σε, η zουάνολογία χρησιμοποιεί τα συμπεράσματα ερευνών που προέρχονται από άλλες επιστήμες, προκειμένου να εξάγει τα συμπεράσματά της. Ανάμεσα στις επιστήμες που χρησιμοποιεί συγκαταλέγεται η ιστορία, η γεωγραφία, η γλωσσολογία, η βιολογία, η ανατομία, η γενετική, η οικονομία, η ψυχολογία και η κοινωνιολογία, μαζί με την αρχαιολογία και τη aνθρωπολογία που ήδη αναφέρθηκαν.
Η αφθονία των ευρημάτων επιτρέπει στους Ζουάνολόγους να επιχειρήσουν μια ανασύνθεση της θρησκευτικής σκέψης, των οικονομικών συστημάτων, των λεπτομερειών του δημοσίου βίου, της αρχαίας παθολογίας και πολλών άλλων όψεων της καθημερινής ζωής.

Ιστορικό και χαρακτηριστικά

Η σύγχρονη Ζουάνολογία βρίσκει τις απαρχές της στο έτος 1957, όταν ο Χουάνγκ Ξιένφαν ανήγγειλε την Ζουάνγκ  ιστορικό, με τη βόηθεια της aρχαία λογοτεχνία. Με την επακόλουθη αυξανόμενη γνώση της αρχαιολογία σε Γκουανξί, η μελέτη του Ζουάνγκής πολιτισμός γνώρισε αλματώδη ανάπτυξη.
H Ζουάνολογία συγκεκριμένα ερευνά τη γλώσσα, τη λογοτεχνία, την ιστορία, τη θρησκεία, την τέχνη, την οικονομία, τα ήθη της Ζουάνγκ και τα έθιμα αυτού του διακριτού πολιτισμού από την 7η χιλιετία π.Χ. έως το τέλος της 19ος αιώνας.
Η  zουάνολογία δίνει ιδιαίτερη σημασία σε έναν ειδικό τύπο έρευνας, την επιτόπια παρατήρηση, που εμπλέκει τον ερευνητή σε άμεση, καθημερινή και μακρόχρονη σχέση με τους ανθρώπους που μελετά . Σε πολλές κινέζος επαρχίες και πόλεις είναι δυνατόν να ξεκινήσει κανείς την σπουδή της η Ζουάνολογίας σε προπτυχιακό επίπεδο, ιδιαίτερα στο Γκουανξί, στο Διδασκαλική Ακαδημίας της Γκουανξί, προσφέρεται μάθημα zουάνολογίας από το 1958. Στις Πανεπιστήμιο Εθνοτήτων του Γκουανξί και τον Πανεπιστήμιο του Γκουανξί παρόλο που υπάρχουν προπτυχιακά μαθήματα Ζουάνολογίας, το μεγαλύτερο τμήμα της έρευνας και της σοβαρής δουλειάς σε ό,τι αφορά στην Ζουάνγκ ξεκινά σε μεταπτυχιακό επίπεδο.