Φερδινάνδος της Ρουμανίας

Πρώτα χρόνια

Γεννήθηκε στο Ζιγκμαρίνγκεν στη νοτιοδυτική Γερμανία, ως Ρωμαιοκαθολικός Πρίγκιπας Φερδινάνδος Βίκτωρ Αλβέρτος Μάινραντ του Χοεντσόλερν-Ζιγκμαρίνγκεν. Το όνομα αργότερα συντομεύθηκε απλά στο Χοεντσόλερν μετά την εξαφάνιση του κλάδου Χοεντσόλερν-Ζιγκμαρίνγκεν το 1869. Οι πρίγκιπες του Χοεντσόλερν-Ζιγκμαρίνγκεν είχαν κυβερνήσει το πριγκιπάτο μέχρι το 1850, όταν προσαρτήθηκε στην Πρωσία.
Ο Φερδινάνδος Α΄ ήταν ο δευτερότοκος γιος του Λεοπόλδου Πρίγκιπα του Χοεντσόλερν-Ζιγκμαρίνγκεν και της Ινφάντα Αντωνίας της Πορτογαλίας (1845-1913), κόρης της Βασίλισσας Μαρίας Β΄ της Πορτογαλίας και του Φερδινάνδου πρίγκιπα της Σαξονίας-Κόμπουρκ & Γκότα, κληρονόμου των προερχόμενων από τη Σλοβακία Ούγγρων αρχόντων του Κοχάρι από την πλευρά της μητέρας του.
Μετά τις αποποιήσεις, πρώτα από τον πατέρα του το 1880 και στη συνέχεια από το μεγαλύτερο αδελφό του, Πρίγκιπα Γουλιέλμο του Χοεντσόλερν-Ζιγκμαρίνγκεν το 1886, ο νεαρός  Φερδινάνδος έγινε ο τεκμαιρόμενος διάδοχος στο θρόνο του άτεκνου θείου του,  Βασιλιά Κάρολου Α΄ της Ρουμανίας, που έμελλε να βασιλέψει μέχρι το θάνατό του τον Οκτώβριο του 1914. Το 1889 το Ρουμανικό κοινοβούλιο αναγνώρισε το Φερδινάντα ως Πρίγκιπα της Ρουμανίας. Η Ρουμανική κυβέρνηση δεν απαίτησε τον προσηλυτισμό του στην Ορθοδοξία από τον Καθολικισμό, όπως ήταν η συνήθης πρακτική μέχρι τότε, επιτρέποντάς του έτσι να διατηρήσει το εκ γενετής δόγμα του, αλλά απαίτησε να ανατραφούν τα παιδιά του με την Ορθοδοξία, που ήταν τότε κρατική θρησκεία της Ρουμανίας. Για τη συμφωνία του σε αυτό, ο Φερδινάνδης αφορίσθηκε από την Καθολική Εκκλησία, αν και αργότερα ο αφορισμός άρθηκε.
Ο πρώτος εξάδελφος της μητέρας του Φερδινάνδου, Τσάρος του Φερδινάνδου Α΄ της Βουλγαρίας, βρισκόταν στο θρόνο της γειτονικής Βουλγαρίας από το 1887 και επρόκειτο να γίνει ο μεγαλύτερος αντίπαλος του βασιλείου των Ρουμάνων εξαδέλφων του. Ο γειτονικός Αυτοκράτορας Φραγκίσκος Ιωσήφ, μονάρχης της Αυστροουγγαρίας και ως εκ τούτου ηγεμόνας της Τρανσυλβανίας, ήταν πρώτος εξάδελφος της γιαγιάς του Φερδινάνδου.
Ο Φερδινάνδος, τελείως ξένος στο νέο του περιβάλλον, άρχισε να συνδέεται με μία από τις κυρίες της Αυλής της Βασίλισσας Ελισάβετ, την Έλενα Βεκερέσκου. Η Ελισάβετ, πολύ κοντά στην ίδια την Έλενα, ενθάρρυνε το ειδύλλιο, παρόλο που γνώριζε τέλεια, ότι ο γάμος μεταξύ των δύο απαγορευόταν από το Ρουμανικό Σύνταγμα (σύμφωνα με το Σύνταγμα της Ρουμανίας του 1866 ο τεκμερώμενος κληρονόμος του θρόνου δεν επιτρεπόταν να νυμφευτεί Ρουμάνα).
Το ζήτημα προκάλεσε ένα είδος δυναστικής κρίσης το 1891. Το αποτέλεσμα ήταν η εξορία τόσο της Ελισάβετ (στο Νόιβιντ), όσο και της Έλενας (στο Παρίσι), καθώς και ένα ταξίδι του Φερδινάνδου στην Ευρώπη σε αναζήτηση κατάλληλης συζύγου, που βρήκε τελικά στο πρόσωπο της Μαρίας πριγκίπισσας του Εδιμβούργου, εγγονής της Βασίλισσας Βικτωρίας.

Ο γάμος

Στο Ζιγκμαρίνγκεν στις 10 Ιανουαρίου 1893 ο Πρίγκιπας Φερδινάνδος της Ρουμανίας νυμφεύτηκε τη μακρινή εξαδέλφη του, τη Λουθηρανή Πριγκίπισας Μαρίας του Εδιμβούργου, κόρη του Αγγλικανού Πρίγκιπα Αλφρέδου, Δούκα του Εδιμβούργου και της Ορθόδοξης Μεγάλη Δούκισσας Μαρίας Αλεξάντροβνας της Ρωσίας. Η Μαρία και ο Φερδινάνδος ήταν τρίτα εξαδέλφια, καταγόμενα από το Φραγκίσκο-Φρειδερίκο-Άντον δούκα της Σαξονίας-Κόμπουρκ-Ζάαλφελτ. Οι εκ πατρός γιαγιά και παππούς της Μαρίας ήταν η Βικτώρια του Ηνωμένου Βασιλείου και ο Πρίγκιπας Αλβέρτος της Σαξονίας-Κόμπουρκ & Γκότα. Οι εκ μητρός γιαγιά και παππούς της ήταν ο Αλέξανδρος Β΄ της Ρωσίας και η Μαρία της Έσσης και του Ρήνου. Αυτοκράτορας της γειτονικής Ρωσίας, την εποχή του γάμου, ήταν ο θείος της Μαρίας, ο Τσάρος Αλέξανδρος Γ΄, που τον διαδέχτηκε ο μεγαλύτερος γιος του, εξάδελφος της Μαρίας Τσάρος Νικόλαος Β΄, το επόμενο έτος.
Από το γάμο προήλθαν 3 γιοι: ο Κάρολος, ο Νικόλαος και ο Μιρτσέα (που απεβίωσε στην παιδική ηλικία) και 3 κόρες: η Ελισάβετ, η Μαρία (Μινιόν) και η Ιλεάνα. Ο γάμος ήταν ατυχής και τα δύο νεότερα παιδιά του ζευγαριού, η Ιλεάνα και ο Μιρτσέα, πανθομολογείται ότι είχαν πατέρα τον επί μακρόν εραστή της Μαρίας, Μπάρμπου Στίρμπεϊ.

Βασιλιάς της Ρουμανίας

Ο Φερδινάνδος διαδέχτηκε το θείο του μετά το θάνατό του (ο Κάρολος Α΄ απεβίωσε χωρίς διάδοχο) ως Βασιλιάς της Ρουμανίας στις 10 Οκτωβρίου 1914, βασιλεύοντας μέχρι το θάνατό του στις 20 Ιουλίου 1927.
Έγινε ο 1.174ος Ιππότης του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος της Αυστρίας το 1909 και ο 868ος Ιππότης του Τάγματος της Περικνημίδας το 1924.

Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος

Παρόλο που ήταν μέλος νεότερου κλάδου της κυβερνώσας αυτοκρατορικής οικογένειας Χοεντσόλερν της Γερμανίας, ο Φερδινάνδος προτοστάτησε στην είσοδο της χώρας του στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό των δυνάμεων της Αντάντ κατά των Κεντρικών Δυνάμεων στις 27 Αυγούστου 1916. Έτσι κέρδισε το προσωνύμιο ο Νομιμόφρων, λόγω του όρκου που έδωσε όταν ορκίστηκε ενώπιον του Ρουμανικού Κοινοβουλίου το 1914: «Θα βασιλέψω ως καλός Ρουμάνος».
Ως συνέπεια αυτής της «προδοσίας» προς τις γερμανικές ρίζες του, ο Κάιζερ Γουλιέλμος Β΄ διέγραψε το όνομα του Φερδινάνδου από το μητρώο του Οίκου των Χοεντσόλερν.
Παρά τις αποτυχίες μετά την είσοδο στον πόλεμο, όταν η Δοβρουτσά και η Βλαχία καταλήφθηκαν από τις Κεντρικές Δυνάμεις, η Ρουμανία πολέμησε το 1917 και σταμάτησε τη Γερμανική προέλαση στη Μολδαβία. Όταν οι Μπολσεβίκοι έκαναν έκκληση για ειρήνη το 1918, η Ρουμανία βρέθηκε περικυκλωμένη από τις Κεντρικές Δυνάμεις και αναγκάστηκε να συνάψει τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου (1918). Ωστόσο ο Φερδινάνδος αρνήθηκε να υπογράψει τη συνθήκη. Όταν οι Συμμαχικές δυνάμεις  προέλασαν στο Μέτωπο της Θεσσαλονίκης, έθεσαν τη Βουλγαρία εκτός μάχης και ο Φερδινάνδος διέταξε την επανακινητοποίηση του ρουμανικού στρατού. Η Ρουμανία ξαναμπήκε στον πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ.
Το αποτέλεσμα της πολεμικής προσπάθειας της Ρουμανίας ήταν η ένωση της Βεσσαραβίας, της Βουκοβίνας και της Τρανσυλβανίας με το Βασίλειο της Ρουμανίας το 1918. Ο Φερδινάνδος έγινε ηγεμόνας ενός πολύ διευρυμένου Ρουμανικού κράτους το 1918-1920, μετά τη νίκη της Αντάντ επί των Κεντρικών Δυνάμεων, έναν πόλεμο του Βασίλειου της Ρουμανίας με την Ουγγρική Σοβιετική Δημοκρατία και το Ρωσικό Εμφύλιο Πόλεμο και στέφθηκε ο βασιλιάς της Ρουμανίας σε μια θεαματική τελετή στις 15 Οκτωβρίου 1922 στο αίθριο του μόλις εγκαινιασθέντος  «Καθεδρικού της Στέψης» στην ιστορική πριγκηπική έδρα της Άλμπα Ιούλια, στην Τρανσυλβανία.
Μια νέα περίοδος της Ρουμανικής ιστορίας άρχισε την Ημέρα της Ένωσης της Τρανσυλβανίας με τη Ρουμανία ( Ημέρα της Μεγάλης Ενωσης, Marea Unire). Αυτή η περίοδος τελικά θα τελείωνε με τις διεθνείς συνθήκες που οδήγησαν στο Β΄  Παγκόσμιο Πόλεμο, που παραχώρησαν τμήματα της Ρουμανίας στους γείτονές της και θεωρούνται ευρέως ως μια προσπάθεια να προκληθεί η χώρα να συμμετάσχει στον πόλεμο.

Μετά τον πόλεμο

Η εγχώρια πολιτική ζωή κατά τη διάρκεια της βασιλείας του κυριαρχείτο από το συντηρητικό Εθνικό Φιλελεύθερο Κόμμα υπό την ηγεσία των αδελφών Ιον και Βιντίλε Μπρετιάνου. Η απόκτηση της Τρανσυλβανίας διεύρυνε την εκλογική βάση της αντιπολίτευσης, της οποίας τα κυριότερα κόμματα ενώθηκαν τον Ιανουάριο 1925 - Οκτώβριο 1926 για να σχηματίσουν το Εθνικό Αγροτικό Κόμμα.

Το τέλος

Ο Φερδινάνδος απεβίωσε από καρκίνο στη Σινάια το 1927 και τον διαδέχθηκε ο εγγονός του Πρίγκηπας του Στέμματος Μιχαήλ, υπό τριμελή αντιβασιλεία, με ένα μέλος της το δεύτερο γιο του Φερδινάνδου, Πρίγκιπα Νικόλαο.