google/wiki40b huggingface dataset:
Κοινότητα Νέων Παλατίων

Ιστορική εξέλιξη της Κοινότητας

Η κοινότητα Νέων Παλατίων συστάθηκε το 1928 οπότε και αποσπάστηκε από την κοινότητα Σκάλας Ωρωπού στην οποία ανήκε μέχρι τότε. Μέχρι τότε η περιοχή ανήκε στον πρώην διευρυμένο δήμο Ωρωπίων. Κατά την διάρκεια των επόμενων δεκαετιών μέσα στα όρια της κοινότητας Ωρωπού αναγνωρίστηκαν οι οικισμοί Αγία Αικατερίνη, Άγιος Αθανάσιος, Άγιος Κωνσταντίνος και Πόντιοι. Η κοινότητα διατηρήθηκε μέχρι το 2002 οπότε μαζί με τις κοινότητες Ωρωπού και Σκάλας Ωρωπού συγκρότησαν τον δήμο Ωρωπίων με έδρα την Σκάλα Ωρωπού. Ο νέος δήμος διατηρήθηκε μέχρι το 2010 οπότε με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης αντικαταστάθηκε από τον νέο διευρυμένο δήμο Ωρωπού.
Γερμανικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2015-16

Πλέι-οφ παραμονής/υποβιβασμού

Οι ώρες είναι Ελλάδος.

Η Άιντραχτ Φρανκφούρτης παρέμεινε στην 1η κατηγορία καθώς κέρδισε την ΦΚ Νυρεμβέργη με συνολικό σκορ 2-1.
Σπυρίδων Δεϊμέζης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στη Σαντορίνη. Εισήλθε στο δημόσιο ως υπάλληλος στην ταμιακή υπηρεσία του κράτους φτάνοντας μέχρι τον βαθμό του διευθυντή του Γενικού Λογιστηρίου. Το 1890 διορίστηκε πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι και το 1892. Το ίδιο έτος διορίστηκε υπουργός οικονομικών στην κυβέρνηση Κωνσταντόπουλου. Εξελέγη βουλευτής Τροιζηνίας στις εκλογές του 1895. 
Απεβίωσε το 1902. Ήταν παντρεμένος και γιος του ήταν ο Δημήτριος Δεϊμέζης.
Περιοχή Κακόνκο

Μεταφορές

Ο χωμάτινος οδικός κορμός T9 από την Περιφέρεια Κιγκόμα (Kigoma Region) προς την Περιφέρεια Καγκέρα (Kagera Region), περνά μέσα από την περιοχή.

Διοικητικές υποδιαιρέσεις

Από το 2012, η Περιοχή Κακόνκο (Kakonko District), διαιρείται διοικητικά σε 11 Τμήματα (παρατίθενται παρακάτω τα Τμήματα και σε παρένθεση ο πληθυσμός των κατά την απογραφή του 2012):
Gravity Falls

Πλοκή

Για τις καλοκαιρινές διακοπές τους, τα 12χρονα δίδυμα Ντίπερ και Μέιμπελ φεύγουν από το σπίτι τους στο Πιεντμόντ, Καλιφόρνιας για να ζήσουν με τον Μεγάλο θείο τους Σταν στο Γκράβιτι Φολς, Όρεγκον. Τα πράγματα δεν είναι αυτό που φαίνονται σε αυτή τη μικρή πόλη, και με τη βοήθεια ενός μυστηριώδους ημερολογίου που βρίσκει ο Ντίπερ μέσα στο δάσος, συνειδητοποιούν ότι η καθημερινή τους ζωή έχει αλλάξει. Με εμφανίσεις από τους Γουέντι, φλερτ του Ντίπερ Σους, φίλος του Ντίπερ και της Μέιμπελ και πολυτεχνίτης για τον Μπάρμπα Σταν καθώς και μια ποικιλία από άλλους χαρακτήρες, ο Ντίπερ και η Μέιμπελ έχουν πάντα μια ενδιαφέρουσα μέρα να περιμένουν.
Δείκτης συνάρτησης

Στον προγραμματισμό Η/Υ ένας δείκτης συνάρτησης (Αγγλικά: Function pointer) είναι ένα είδος δείκτη δεδομένων ο οποίος υποστηρίζεται από την τρίτη γενιά γλωσσών προγραμματισμού όπως τη Fortran (ονομάζομαι procedure pointers στην Fortran ) και τη C/C++.   Η διαφορά με τον απλό δείκτη είναι ότι ένας δείκτης σε συνάρτηση δείχνει το σημείο στην μνήμη το οποίο περιέχει εκτελέσιμο κώδικα και όχι δεδομένα. Όταν χρησιμοποιείται ο τελεστής έμμεσης αναφοράς (dereferencing operator) καλείται η συνάρτηση όπου ο δείκτης δείχνει με τα αντίστοιχα ορίσματα/παραμέτρους. Οι δείκτες συναρτήσεων χρησιμοποιούνται για την υλοποίηση callbacks (όπου δεδομένα μαζί με ένα δείκτη συνάρτησης περνάνε ως παράμετροι σε μια μέθοδο η οποία στην συνέχεια κάνει την κλήση της συνάρτησης αυτής).

Παράδειγμα C

Στο παρακάτω παράδειγμα έχουμε 2 συναρτήσεις με ίδια ορίσματα (prototype), την add και την sub και τις καλούμε μέσω του δείκτη συνάρτησης fptrCompute. Στην C/C++ δεν μπορούμε να περνάμε συναρτήσεις ως παραμέτρους σε άλλες συναρτήσεις και αυτό μπορεί να γίνει μόνο χρησιμοποιώντας δείκτες συναρτήσεων.
#include <stdio.h>
 
// Ορισμός δείκτη συνάρτησης  int (*fptrCompute) (int,int);
 
//  Συναρτήσειςint add(int n1, int n2) { return n1+n2; }int sub(int n1, int n2) { return n1-n2; }
 
int main() {
   //  Αρχικοποίηση δείκτη με την συνάρτηση add 
   fptrCompute = add; 
 
   // επιστρέφουν 9 και στις δύο περιπτώσεις
   int result1 = add(4,5);
   int result2 = fptrCompute(4,5); 
   // ισοδύναμη κλήση με dereferencing
   // int result2 = (*fptrCompute)(4,5);
 
   // 9 9
   printf("%d\t%d\n", result1, result2); 
 
   //  Δείκτης με την συνάρτηση sub
   fptrCompute = sub; 

   int result3 = fptrCompute(4,5); 

   // -1
   printf("%d\n", result3);

   return 0;}
Γαλαξίας της Δίνης

Ανακάλυψη

Ο γαλαξίας της δίνης ανακαλύφθηκε από τον Σαρλ Μεσιέ το 1773 και ο Πιέρ Μεσαίν ανακάλυψε τον συνοδό του το 1781. Όμως μόνο το 1845 ανακαλύφθηκε ότι ο γαλαξίας της δίνης ήταν σπειροειδής, από τον Λόρδο του Ρος.
Κάποιες φορές ο όρος Μ51 χρησιμοποιείται για να περιγράψει το ζευγάρι των γαλαξιών και τότε οι γαλαξίες λέγονται αντίστοιχα Μ51a (ngc 5194) και M51b (ngc 5195).
Ως τώρα τρεις υπερκαινοφανείς αστέρες έχουν ανακαλυφθεί στο γαλαξία της δίνης, ο SN 1994I και ο SN2005cs, ο οποίος έφτασε σε λαμπρότητα 14 και SN2011 dh.

Χαρακτηριστικά

Από αποτελέσματα που βασίζονται στον πρόσφατο σουπερνόβα 2005cs, ο γαλαξίας της δίνης απέχει περίπου 23 εκατομμύρια έτη φωτός, και φαινομενική διάμετρο 11',2 ο δίσκος του έχει διάμετρο περίπου 40.000 έτη φωτός.
Μια μαύρη τρύπα που περιτριγυρίζεται από ένα δίσκο σκόνης μπορεί να υπάρχει στο κέντρο του γαλαξία. Αυτή η τρύπα έχει δύο δίσκους σκόνης, οι οποίοι διασταυρώνονται, κάτι το οποίο είναι ασυνήθιστο.
Εξαιτίας της αλληλεπίδρασής του με τον NGC 5195 έχει τονιστεί η σπειροειδής δομή του γαλαξία της δίνης. Επιπλέον, η συμπίεση του υδρογόνου έχει δημιουργήσει αστρογόνες περιοχές, οι οποίες εμφανίζονται ως φωτεινοί μπλε "κόμβοι" πάνω στους σπειροειδείς βραχίονες.

Ομάδα γαλαξιών

Ο γαλαξίας της δίνης είναι ο λαμπρότερος γαλαξίας στην ομάδα Μ51, η οποία περιλαμβάνει επίσης τον γαλαξία ηλιοτρόπιο, NGC 5023 και NGC 5229. Αυτή η μικρή ομάδα είναι μία υποδιαίρεση μια μεγαλύτερης ομάδας που αποτελείται από αυτή, την ομάδα Μ101 και την ομάδα NGC 5866, αν και τις περισσότερες φορές αναφέρονται ως ξεχωριστές οντότητες.
7 θυμοί

Πλοκή

Ο Πέτρος είναι αρχαιολόγος και ζει στην Αθήνα. Γνωρίζει και τον Χουσάμ, έναν νεαρό Άραβα μετανάστη, με τον οποίο ξεκινούν μία θυελλώδη σχέση. Παράλληλα, συναναστρέφεται και άλλους, διαφορετικούς ανθρώπους: την Αλεξάνδρα, που ζει με την αλκοολική μητέρα της, τον Αλβανό πιανίστα Λαέρτη, τον Δανιήλ, διευθυντή τράπεζας, τον Στρατή, που επιστρέφει στην Ελλάδα μετά από χρόνια, και τον αστυνομικό Μιχαήλ, που έχει ρατσιστικές αντιλήψεις.
Θεόκλητος Πολυειδής

Βιογραφία

Γεννήθηκε στα τέλη του 17ου αιώνα πιθανόν στη Αδριανούπολη της Θράκης, από εύπορο πατέρα έμπορο, λαμβάνοντας το όνομα Θεόδωρος. Φοίτησε στην τοπική Σχολή του Ιωάννη Ζυγομαλά. Νέος εκάρη μοναχός στο Άγιο Όρος, στη Μονή Ιβήρων, όπου χρημάτισε και ηγούμενος. Χειροτονήθηκε διάκονος το 1713 και ιερέας το 1719. Το 1725 προχειρίσθηκε αρχιμανδρίτης, και ειδικότερα ονομάστηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο μέγας αρχιμανδρίτης, μέγας εκκλησιάρχης του Αγίου Όρους και χωροεπίσκοπος Πολυανής και Βαρδάρων (Κεντρική Μακεδονία).
Ήδη την πενταετία 1719-1724 διετέλεσε εφημέριος στην ελληνική κοινότητα της Τοκάια στην Ουγγαρία. Το 1731 αποδήμησε, ως απεσταλμένος του Πατριαρχείου, στη Γερμανία και στη συνέχεια στη Ρωσία για ζητεία. Κατά τη διάρκεια των περιοδειών του στην Ευρώπη επισκέφτηκε την ισπανική Μινόρκα, όπου επίσης υπηρέτησε δάσκαλος και εφημέριος. Συνολικά, ο Θεόκλητος ήρθε σε επαφή με τα ανά την Ευρώπη κοινωνικά, πολιτικά, διπλωματικά και θρησκευτικά τεκταινόμενα. Προβληματίστηκε για τις κοινωνικοπολιτικές προεκτάσεις της Μεταρρύθμισης και μελέτησε τα προβλήματα που ταλάνιζαν τον απόδημο ελληνισμό. Επιπρόσθετα, εξέταζε με ποιους τρόπους θα εμφυσούσε στους συμπατριώτες του τον πόθο για την ελευθερία.
Αποπειράθηκε, λοιπόν, να εμψυχώσει τους υπόδουλους Έλληνες μέσω επαλήθευσης παλαιών χρησμολογικών προφητειών για την ανασύσταση της Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Συνέγραψε τον Αγαθάγγελο, περιβόητο προφητικό έργο, του οποίου το κείμενο κυκλοφόρησε, με μικρές παραλλαγές, ευρέως στον ελλαδικό χώρο, είτε ως φυλλάδιο (το διέδιδε και ο Ρήγας Φεραίος) είτε ως μικρό βιβλίο σε Αθήνα και Ερμούπολη (1837-38). Ο Πολυειδής τοποθετεί τους χρησμούς του στον 13ο αιώνα (1279), με συγγραφέα του έργου το πλαστό πρόσωπο του μοναχού Ιερώνυμου Αγαθάγγελου από τη Μεσσήνη της Σικελίας. Ο τελευταίος αφηγείται, με χρησμούς, γεγονότα των ερχόμενων αιώνων, τα οποία γνωρίζει ο αυθεντικός συγγραφέας. Ως αποτέλεσμα, συναρπάζει τις λαϊκές μάζες, που γίνονται περισσότερο αισιόδοξες σχετικά με την πολυπόθητη ελευθερία. Έτσι, ο υποτιθέμενος μεταφραστής από τα λατινικά του προφητικού έργου, Θεόκλητος, μένει στη σκιά του Αγαθάγγελου.
Επέστρεψε προσωρινά στη Μακεδονία, για να φύγει ξανά στις γερμανικές χώρες. Διέμεινε στη Δρέσδη (1741) και λίγο αργότερα εγκαταστάθηκε, μετά από πρόσκληση των κατοίκων, στη γειτονική Λειψία, όπου ίδρυσε το πρώτο ορθόδοξο παρεκκλήσιο (τότε της Αγ. Τριάδος, τώρα του Αγ. Γεωργίου). Απεβίωσε το 1754 ή 1759 μάλλον στη Λειψία.
Nakajima Ki-116

Το Nakajima Ki-116 ήταν μονοκινητήριο ιαπωνικό μαχητικό το οποίο αναπτύχθηκε στα τέλη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Επρόκειτο για έκδοση του περίφημου Nakajima Ki-84 με κινητήρα Mitsubishi Ha-112. Κατασκευάστηκε μονάχα ένα πρωτότυπο στο Μαντσουκούο πριν από το τέλος της σύρραξης κι αυτός είναι ο λόγος που το αεροσκάφος συχνά καλείται Mansyū Ki-116.

Σχεδιασμός και ανάπτυξη

Το Ki-116 ήταν το τέταρτο Ki-84 που κατασκευάστηκε στο Χαρμπίν από την Mansyū. Τροποποιήθηκε ώστε να δοκιμασθεί ο κινητήρας Mitsubishi Ha-112-II των 1.500 hp, τον οποίο ήδη αξιοποιούσε το Kawasaki Ki-100. Ο Ha-112 έστρεφε τρίφυλλη έλικα που προέρχονταν από ένα Mitsubishi Ki-46. Η μετασκευή αποδείχθηκε ιδιαίτερα επιτυχημένη, όμως το αεροσκάφος βρίσκονταν ακόμα στο στάδιο των δοκιμών όταν συνθηκολόγησε η Ιαπωνία. Οι σημαντικότερες διαφορές του σε σχέση με τα Ki-84 παραγωγής ήταν ότι είχε διαφοροποιημένο ουραίο και ελαφρώς επιμηκυμένη άτρακτο.
1702 Καλαχάρι

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Καλαχάρι εκτιμάται σε 32,70 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος του είναι D (κατά Tholen) ή L (κατά SMASSII), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,064. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται ο Καλαχάρι γύρω από τον εαυτό του.
Βίμποργκ (Δανία)

Ιστορία

Το Βίμποργκ είναι μία από τις αρχαιότερες πόλεις της Δανίας. Στην περιοχή υπήρχαν οικισμοί των Βίκινγκς που χρονολογούνται από τον 8ο αιώνα. Η κεντρική του θέση έδωσε στην πόλη μεγάλη στρατηγική σημασία κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα.

Αξιοθέατα

Από τα αξιοθέατα της πόλης ξεχωρίζει ο καθεδρικός της ναός, η κατασκευή του οποίου άρχισε το 1130 και χρειάστηκαν περίπου 50 χρόνια για την ολοκλήρωσή του. Το κτίριο έχει καεί ολοσχερώς και έχει ανακατασκευαστεί εκ νέου αρκετές φορές. Μόνο μια κρύπτη του αρχικού ναού σώζεται. Τα νεότερα τμήματα του χρονολογούνται από το 1876. Είναι διάσημος για τα πολλά έργα του ζωγράφου Γιόακιμ Σκόβγκααρντ, που απεικονίζουν ιστορίες από την Αγία Γραφή. Δίπλα στον καθεδρικό ναό βρίσκεται το μουσείο Σκόβγκααρντ, που ιδρύθηκε το 1937.
Ο γεροντοκόρος

Πλοκή

Ο Θανάσης Μπαρούτσος (Λάμπρος Κωνσταντάρας) διευθύνει ένα γραφείο αντιπροσωπειών και είναι εκ πεποιθήσεως εναντίον του γάμου. Επίσης είναι ιδιαίτερα ευέξαπτος και διαπληκτίζεται συνεχώς με τον υπάλληλό του (Σταύρο Ξενίδη) και την οικιακή βοηθό του (Δέσποινα Στυλιανοπούλου). Εκτός αυτού πάσχει από νοσοφοβία και ενοχλεί συχνά το γιατρό του για ασήμαντους λόγους.
Η Νανά (Πόπη Λάζου), εξαδέλφη του Θανάση, πιστεύει ότι η αιτία της κακοθυμίας του εξάδελφού της είναι η έλλειψη συντρόφου. Γι' αυτό συνεννοείται με τη φίλη της, Μαίρη Αγγελίδου (Μάρω Κοντού), σε μια προσπάθεια να του αλλάξει πεποίθηση. Ο Θανάσης προσλαμβάνει ως δακτυλογράφο την Μαίρη, η οποία αρχικά παρουσιάζεται ως ομοϊδεάτισσά του σχετικά με τον γάμο. Όμως σταδιακά εκείνη καταφέρνει να κάμψει αυτή του τη στάση. Τελικά ο Θανάσης ερωτεύεται τη Μαίρη και έτσι οι δυό τους, μετά από μία σύντομη ρήξη στη σχέση τους, καταλήγουν να είναι μαζί.

Άλλες πληροφορίες

Η ταινία έκοψε 340.868 εισιτήρια κατά την πρώτη της προβολή στους κινηματογράφους της Αθήνας και του Πειραιά, κατατασσόμενη στην 10η θέση ανάμεσα στις 117 ελληνικές ταινίες που προβλήθηκαν την κινηματογραφική περίοδο 1966–67.
Αξιοσημείωτη η συμμετοχή του Ντίνου Ηλιόπουλου στο ρολο της τηλεφωνικής φωνής, που καλεί επανειλημμένα τον Μπαρούτσο (Κωνσταντάρα) λέγοντας την ατάκα: «Τι έγινε με τη μικρούλα βρε γερομπισμπίκη; Την κατάφερες;»
Κολύμβηση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – 500 μέτρα ελεύθερο ανδρών

Σύνοψη αγωνίσματος

Μόνο τρεις αθλητές αγωνίστηκαν στα 500 μέτρα ελεύθερο, στο αγώνισμα που διεξήχθη στο λιμάνι της Ζέας στις 11 Απριλίου. Νικητής αναδείχθηκε ο αυστριακός Πάουλ Νόιμαν, ο οποίος κέρδισε το πρώτο -χρονολογικά- χρυσό μετάλλιο για τη χώρα του στους Ολυμπιακούς Αγώνες, ενώ αυτό ήταν το δεύτερο μετάλλιο της Αυστρίας στη διοργάνωση, μετά το ασημένιο του Ότο Χέρσμαν στα 100 μέτρα ελεύθερο λίγη ώρα νωρίτερα.
Ο ούγγρος Άλφρεντ Χάγιος, νικητής στα 100 μέτρα και αργότερα στα 1200 μέτρα, είχε εκφράσει την πρόθεσή του να αγωνιστεί και στα τρία αγωνίσματα των ανδρών, αλλά τελικά δεν τα κατάφερε στα 500 μέτρα λόγω του ότι ξεκίνησαν αμέσως μετά τον αγώνα του στα 100 μέτρα. Αντίθετα, ο έλληνας Ευστάθιος Χωραφάς ήταν ο μοναδικός κολυμβητής που πήρε μέρος και στα τρία αγωνίσματα (κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στα 500 και 1200 μέτρα).
Νικόλαος Εφέσιος

Βιογραφικά στοιχεία

Στην κυβέρνηση του Γεωργίου Παπαδόπουλου ήταν υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου από τις 29 Ιουνίου 1970 ως τις 25 Αυγούστου 1971, αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών από το 1971 ως τον Ιούλιο του 1972 και υπουργός Εθνικής Οικονομίας από τις 31 Ιουλίου 1972 ως τις 8 Οκτωβρίου 1973. Στην κυβέρνηση Μαρκεζίνη υπηρέτησε ως υπουργός Εθνικής Άμυνας από τις 8 Οκτωβρίου 1973 ως τις 25 Νοεμβρίου 1973.
Κρητηνία

Μυθολογία

Κατά την ελληνική μυθολογία, ο Αλθαιμένης ήταν πρωτότοκος γιος του Κατρέα, γιου του Μίνωα του βασιλιά της Κρήτης. Ο Κατρέας είχε λάβει χρησμό που τον πληροφορούσε ότι θα τον σκότωνε κάποιο παιδί του, χρησμό που έτυχε να μάθει και ο Αλθαιμένης. Για αυτό το λόγο, ο Αλθαιμένης έφυγε από την Κρήτη και έπλευσε προς την Ρόδο, όπου ίδρυσε την Κρητηνία (Νέα Κρήτη) και έχτισε στο βουνό Αττάβυρο, το ναό του Ατταβύριου Διός, ερείπια του οποίου σώζονται μέχρι σήμερα. Μετά από χρόνια, και όταν ο Κατρέας γέρος πια, ήθελε να αφήσει τον θρόνο του στον πρωτότοκο γιο του, ταξίδεψε στην Ρόδο για να τον ενημερώσει. Εκεί, ο Αλθαιμένης και οι υπόλοιποι χωρικοί, πέρασαν τον Κατρέα και το πλοίο του για πειρατές, και μόλις αποβιβάστηκαν του επιτέθηκαν, με τον Αλφαιμένη να ρίχνει το ακόντιό του στον πατέρα του και σκοτώνοντάς τον να ολοκληρώνει τον χρησμό.
Σονάτα για πιάνο No. 26 (Μπετόβεν)

Η Σονάτα για Πιάνο No. 26 σε Μι ύφεση μείζονα, Op. 81a (αγγλικά: Piano Sonata No. 26, γερμανικά: Nr. 26 in Es-Dur op. 81a), γνωστή και ως Les Adieux, είναι μία σύνθεση του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, η οποία γράφτηκε μεταξύ των ετών 1809 και 1810. Η πρώτη έκδοση το 1811, συνοδεύτηκε με αφιέρωση προς τον Ροδόλφο των Αψβούργων-Λωρραίνης. Αποτελούμενη από τρία μέρη, η συγκεκριμένη σονάτα για πιάνο, θεωρείται μία από τις πιο απαιτητικές του Μπετόβεν, καθώς επίσης και η γέφυρα της μεσαίας περιόδου του προς την τρίτη.
Ο τίτλος Les Adieux υπονοεί μία προγραμματική μουσική. Οι Γάλλοι επιτίθενται στη Βιέννη, το 1809, με τον Ναπολέοντα, και ο Ροδόλφος φεύγει από την πόλη. Παρόλα αυτά, δεν είναι βέβαιη η φύση του εν λόγω έργου. Ο Μπετόβεν τιτλοφόρησε τα τρία μέρη της σονάτας ως εξής:  "Lebewohl," "Abwesenheit," και "Wiedersehen και αμέσως πήρε τον τίτλο Adieux, το οποίο φαίνεται να είναι μία φτωχή απόδοση της γερμανικής λέξης Lebewohl. Πράγματι, πάντως, ο Μπετόβεν έγραψε τις εξής συλλαβές πάνω από τις πρώτες τρεις συγχορδίες του έργου του: "Le-be-wohl".
Πριγκιπάτο της Σεμπόργκα

Ιστορία

Συστάθηκε το 954, όταν ο κόμης της Βεντιμίλια παραχώρησε την Σεμπόργκα στους μοναχούς του αββαείου Λερίν (Lérins) στα θεμέλια ενός μοναστηριού Κιστερκιανών, που κτίστηκε εκεί. Το 1079 ο ηγούμενος της μονής έγινε πρίγκιπας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και αρμόδιος για το πριγκιπάτο της Σεμπόργκα.
Στις 20 Ιανουαρίου 1729 το ανεξάρτητο εκείνο πριγκιπάτο πωλήθηκε στη Δυναστεία της Σαβοΐας του Βασιλείου του Πεδεμοντίου και της Σαρδηνίας. Την περίοδο εκείνη κυβερνήτης ήταν ο Βίκτωρ Αμεδαίος Β΄ της Σαβοΐας.
Η διαμάχη αναφορικά με την σημερινή κατάσταση της χώρας ως ανεξάρτητης έγκειται στον ισχυρισμό ότι η πώληση εκείνη δεν καταχωρήθηκε ποτέ από τον νέο της ιδιοκτήτη, με αποτέλεσμα το πριγκιπάτο να παρουσιάσει νομικά προβλήματα. Το 1815 το Συνέδριο της Βιέννης παρέλειψε να ασχοληθεί με την Σεμπόργκα κατά την αναδιανομή των εδαφών της Ευρώπης έπειτα από τους Ναπολεόντειους Πολέμους και δεν γίνεται καμία αναφορά στο πριγκιπάτο στην Πράξη της Ένωσης του Βασιλείου της Ιταλίας το 1861.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 ο επικεφαλής του τοπικού συνεταιρισμού ανθοκαλλιεργητών, Τζόρτζιο Καρμπόνε, άρχισε να προωθεί την ιδέα να γίνει ανεξάρτητο πριγκιπάτο η Σεμπόργκα.
Ως το 1963 ο λαός της Σεμπόργκα είχε πειστεί από τα επιχειρήματα και ανακήρυξε τον Καρμπόνε «αρχηγό κράτους». Ο τελευταίος έλαβε τον τίτλο Τζόρτζιο Α΄, Πρίγκιπας της Σεμπόργκα , τον οποίο διατήρησε ως το θάνατό του το 2009.
Ο τίτλος του Καρμπόνε ως «Πρίγκιπα» επιβεβαιώθηκε με τη διεξαγωγή ενός ανεπίσημου δημοψηφίσματος, στις 23 Απριλίου 1995, στο οποίο οι κάτοικοι ψήφισαν με 304 υπέρ και 4 κατά υπέρ του Συντάγματος για το πριγκιπάτο και υπέρ της ανεξαρτησίας από την Ιταλία. Ο Καρμπόνε κυβέρνησε ως το θάνατό του, στις 25 Νοεμβρίου 2009.

Οικονομία

Από το 1994 ως το 1996 κυκλοφόρησε στη Σεμπόργκα ένα τοπικό νόμισμα, με το όνομα λουιτζίνο. Εντός της πόλης το λουιτζίνο γίνεται δεκτό στις συναλλαγές, όπως και το νόμιμο νόμισμα, το ευρώ. Αναγνωρίζεται από την Παγκόσμια Τράπεζα, όχι όμως εκτός των ορίων της Σεμπόργκα.
Δημήτρης Κοκολάκης

Καριέρα

Κατάγεται από τα Φραντζεσκιανά Μετόχια Ρεθύμνης και είναι ανιψιός του λυράρη Ανδρέα Ροδινού. Από το Ρέθυμνο, τόπο διαμονής του, επισημάνθηκε το ταλέντο του. Τον Οκτώβριο του 1969 εντάχθηκε στην ομάδα του Παναθηναϊκού. Είχε ασχοληθεί για πρώτη φορά με το μπάσκετ λίγα χρόνια πριν και δεν είχε προλάβει να αποκτήσει την απαιτούμενη υποδομή σε δύναμη και τεχνική και έτσι το μόνο του πλεονέκτημα ήταν το ύψος του. Παρότι αμφισβητήθηκε έντονα δούλεψε σκληρά και όχι μόνο κάλυψε το χαμένο έδαφος αλλά έγινε ένας από τους πρωταγωνιστές του ελληνικού πρωταθλήματος. Με τη βοήθεια του συμπαίκτη του Ανδρέα Χαϊκάλη αλλά και ακολουθώντας τις οδηγίες του Γιώργου Βασιλακόπουλου, Θέμη Χολέβα, Ρίτσαρντ Ντουκσάιρ και του Κώστα Μουρούζη έγινε ο Έλληνας καλαθοσφαιριστής που κατέκτησε τα περισσότερα πρωταθλήματα Ελλάδος.
Αγωνιζόμενος στον Παναθηναϊκό κατέκτησε 9 πρωταθλήματα Ελλάδας (1971 , 1972, 1973, 1974, 1975, 1977, 1980, 1981, 1982) και 3 κύπελλα (1979, 1982, 1983) ενώ δημιούργησε με τον Απόστολο Κόντο ένα επιτυχημένο δίδυμο που οδήγησε τον Παναθηναϊκό στις επιτυχίες αυτές. Μετά από 14 χρόνια ήρθε σε ρήξη με τη διοίκηση του Παναθηναϊκού και αποκτήθηκε από τον Άρη με τον οποίο κατέκτησε άλλα 3 πρωταθλήματα (1985, 1986, 1987) και 2 κύπελλα Ελλάδας (1985, 1987).
Στις 10 Ιουνίου 2019, τιμήθηκε από τον Παναθηναϊκό ως ένα από τα σημαντικότερα πρόσωπα στην ιστορία της ομάδας που συμπλήρωσε το 2019, 100 χρόνια μπασκετικής ιστορίας. Με τον Παναθηναϊκό αγωνίστηκε δεκατέσσερα χρόνια, κατέκτησε συνολικά δώδεκα τίτλους.

Εθνική ομάδα

Έχει φορέσει μία φορά τη φανέλα της εθνικής εφήβων σημειώνοντας και 10 πόντους, ενώ έχει φορέσει και 178 φορές της εθνικής αντρών σημειώνοντας 1282 πόντους (7,20 μ.ο.). Στην εθνική αντρών έπαιξε πρώτη φορά στις 13 Μαΐου 1974 σε φιλικό παιχνίδι με την Αυστρία. Υπήρξε διεθνής και με την εθνική ενόπλων κατακτώντας μαζί της πολλά μετάλλια. 
Αγωνίστηκε στα Ευρωμπάσκετ 1975, 1979, 1981, 1983. Σημαντική επίσης ήταν η παρουσία του στην εθνική ομάδα το 1979 όταν η Ελλάδα νίκησε 2 φορές την ισχυρή εθνική Γιουγκοσλαβίας, στον τελικό του βαλκανικού πρωταθλήματος και στον τελικό των Μεσογειακών Αγώνων.  Αγωνίστηκε με την εθνική για τελευταία φορά στις 13 Φεβρουαρίου 1986 με την Πολωνία για τα προκριματικά του παγκοσμίου πρωταθλήματος του 1986.

Τίτλοι

Ο Δημήτρης Κοκολάκης είναι ο καλαθοσφαιριστής που έχει κατακτήσει τα περισσότερα Πρωταθλήματα Ελλάδος έχοντας συνολικά 12 τίτλους.

Τηλεοπτικές εμφανίσεις

Εμφανίστηκε στην σειρά "Της Ελλάδος τα παιδιά" (S1E20) ως προπονητής της ομάδας του γραφείου τύπου της Αεροπορίας
Θεόκτιστο Αρκαδίας

Τοποθεσία

Βρίκσεται χτισμένο σε μία ορεινή περιοχή στο βόρειο τμήμα της Αρκαδίας και εγγύς των ορίων της με την Αχαΐα, καθώς και των ορίων του Δήμου Γορτυνίας με τον Δήμο Καλαβρύτων, όπως και των άλλοτε ομώνυμων επαρχιών. Βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 650 μέτρων.  
Γειτνιάζει με το Δρακοβούνι στα νότια, το Πράσινο στα νοτιοανατολικά, το Στενό στα ανατολικά, το Παγκράτι στα βορειοανατολικά, τα Παγκραταίικα Καλύβια και τα Σελλά Παγκρατίου στα βόρεια-βορειοανατολικά, το Ζευγολατιό στα βόρεια, τα Καλύβια στα βόρεια-βορειοδυτικά και τα Άνω και Κάτω Καλύβια Κερπινής στα νοτιοδυτικά.
Σε σχετικά κοντινή απόσταση βρίσκεται και η τεχνητή Λίμνη Λάδωνα που δημιουργήθηκε έπειτα από κατασκευή φράγματος στον ποταμό Λάδωνα.

Λοιπά στοιχεία

Κατά την εθνική απογραφή του 2001 το χωριό είχε πληθυσμό 377 κατοίκους. 
Στο Θεόκτιστο υπάρχει το Δρακοπούλειο Πνευματικό Κέντρο όπου στεγάζεται και το Κοινοτικό Ιατρείο του χωριού, ενώ επίσης υπάρχει και Δημοτικό Σχολείο. Επιπλέον, στο Θεόκτιστο λειτουργεί Λαογραφικό Μουσείο. Η κεντρική εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στους Άγιους Θεοδώρους, ενώ επίσης υπάρχει και η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Η κεντρική οδός που διέρχεται από τον οικισμό ονομάζεται Οδός Ανδρέα Δρακόπουλου.
Το χωριό διαθέτει καφενεία, παντοπωλεία, καθώς και ξενώνα επισκεπτών και τουριστών.
1180 Ρίτα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Ρίτας εκτιμάται σε 97 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι P, ενώ το άλβεδό της είναι 0,058. Η Ρίτα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 14 ώρες και 54 λεπτά, μία μάλλον αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Έγχρωμα μέταλλα

Ως έγχρωμα μέταλλα χαρακτηρίζονται, κατά κύριο λόγο, ο χρυσός και ο χαλκός. Με τον όρο όμως αυτό, καθαρά τεχνικό, καθιερώθηκε στις μεταλλουργικές εφαρμογές να χαρακτηρίζονται όλα τα μέταλλα και ιδίως τα κράματά τους, εκτός του σιδήρου και των κραμάτων αυτού που ονομάζονται αντίστοιχα "σιδηρούχα". Αιτία της διάκρισης αυτής είναι οι εξαιρετικές ιδιότητες που παρουσιάζουν τα έγχρωμα μέταλλα όπως στην αγωγιμότητα, ευθερμαγωγά, ή στη διάβρωση, ως αντιδιαβρωτικά.

Η σπουδαιότητα των μετάλλων αυτών διαφαίνεται από το γεγονός, αφενός ότι είναι τα αρχαιότερα μέταλλα (χρυσός, χαλκός και άργυρος), που επεξεργάστηκε ο άνθρωπος από την αρχαιότητα, μαζί ε τον ορείχαλκο και αφετέρου ότι αυτά αποτελούν τη βάση της σύγχρονης παγκόσμιας οικονομίας.
Σε άλλες γλώσσες αντί του όρου έγχρωμα μέταλλα χρησιμοποιείται ευρύτατα ο όρος "μη σιδηρούχα μέταλλα" όπως π.χ. στην αγγλική, γαλλική, γερμανική, ρωσική κ.λπ. που αναφέρονται ιδιαίτερα έναντι των κραμάτων του σιδήρου. Υπό την άποψη αυτή στα μη σιδηρούχα μέταλλα εξέχουσα θέση κατέχουν: ο χαλκός, ο μόλυβδος, το αλουμίνιο, το νικέλιο, ο κασσίτερος, ο ψευδάργυρος και το τιτάνιο, ενώ από τα κράματα ο ορείχαλκος, καθώς επίσης και τα λεγόμενα πολύτιμα μέταλλα (χρυσός και λευκόχρυσος) και κάποια σπάνια μέταλλα όπως το ζιρκόνιο. Γενικά τα μη-σιδηρούχα μέταλλα λαμβάνονται από ορυκτά όπως σουλφίδια και ανθρακικά και πυριτικά άλατα μέσω ηλεκτρόλυσης.
Τέλος σημειώνεται ότι τα κατάλοιπα των εγχρώμων μετάλλων είναι ιδιαίτερα επιβλαβή στο περιβάλλον και στην ανακύκλωσή τους επιβάλλονται ιδιαίτερες κατεργασίες. Στη Ρωσία υφίσταται επί τούτου υπουργείο Έγχρωμης Μεταλλουργίας καθώς και ομώνυμος επιστημονικοτεχνικός σύλλογος με βασικό αντικείμενο τη μελέτη και οργάνωση της παραγωγής των εν λόγω μετάλλων και κραμάτων.