google/wiki40b huggingface dataset:
Ρωμαϊκή Καμπανία

Με το όνομα «Ρωμαϊκή Καμπανία» (Campagnia di Roma = κάμπος της Ρώμης), ή «Άγκρο Ρομάνο» (Agro Romano), φέρεται μεγάλη πεδινή έκταση της κεντρικής Ιταλίας που περιλαμβάνει την περιοχή της Ρώμης και του Λάτσιο (αρχαίο Λάτιο) και που εκτείνεται από την Τυρρηνική θάλασσα μέχρι τις παρυφές των Απεννίνων, συνολικής έκτασης περίπου 2000 τ.χλμ. Λόγω του πορώδους εδάφους και του πλήθους των υδάτινων πηγών που αναβλύζουν εκεί και που απολήγουν σε μικρούς χείμαρρους, η περιοχή αυτή υπήρξε ανέκαθεν ελώδης αλλά και ιδιαίτερα εύφορη.
Κατά την αρχαιότητα στη περιοχή αυτή κατοικούσαν οι Bόλσκοι, οι οποίοι με συνεχή έργα είχαν καταφέρει ν΄ αποχετεύουν τα νερά των πηγών στη θάλασσα. Αργότερα όμως οι Ρωμαίοι φαίνεται να παραμέλησαν τα έργα αυτά και η περιοχή περιέπεσε στη πρότερη κατάσταση. Επί Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας γίνανε κάποιες προσπάθειες αποξήρανσης, παράλληλα με τη διάνοιξη της Αππίας οδού που διέσχιζε την περιοχή, που όμως κατά τον μεσαίωνα εγκαταλείφθηκαν και πάλι, με συνέπεια να επέλθει πλήρης ερήμωση της περιοχής.
Με τη σύσταση του ενιαίου Ιταλικού Βασιλείου, τον 19ο αιώνα ξεκίνησαν μεγάλες προσπάθειες και δαπανήθηκαν κολοσσιαία ποσά σε αποξηραντικά και εξυγιαντικά έργα στη περιοχή και σιγά - σιγά άρχισαν πράγματι τεράστιες τελματώδεις εκτάσεις να μεταβάλλονται σε εύφορα εδάφη.
Γεγονός είναι ότι η μεγαλύτερη προσπάθεια τέτοιων έργων αναλήφθηκε από το φασιστικό καθεστώς του Μουσολίνι που με πολύ δραστικά μέτρα μεταξύ των οποίων και υποχρεωτικές προσωπικές εργασίες επιτεύχθηκε η πλήρης αποξήρανση και εξυγίανση της περιοχής, που απετέλεσε και το κυρίαρχο στοιχείο της τότε φασιστικής (εσωτερικής) προπαγάνδας.
Σήμερα η Ρωμαϊκή Καμπανία είναι από τις πλέον εύφορες περιοχές της Ιταλίας με πλούσια παραγωγή λαχανικών και φρούτων.
Φίλιππος Μαργαρίτης

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1810 στη Σμύρνη και καταγόταν από την Ήπειρο. Πατέρας του ήταν ο επιχειρηματίας και Φιλικός, Φίλιππος Μαργαρίτης. Είχε άλλα πέντε αδέρφια, από τα οποία ο Γεώργιος ήταν σημαντικός ζωγράφος και λιθογράφος. Με την έκρηξη της Ελληνικής Επανάστασης η οικογένειά του έφυγε από τη Σμύρνη για να γλυτώσει τις σφαγές και βρήκε καταφύγιο στα επαναστατημένα Ψαρά. To 1832 έλαβε από την κυβέρνηση του Ιωάννη Καποδίστρια υποτροφία και σπούδασε ζωγραφική στη Ρώμη.
Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1837 και το 1842 διορίστηκε καθηγητής ζωγραφικής στο Σχολείο των Τεχνών. Από κοινού με τον αδελφό του Γεώργιο, ανέλαβε τη διακόσμηση των ανακτόρων του βασιλιά Όθωνα και του περίπτερου της ελληνικής συμμετοχής στη Διεθνή Έκθεση του Παρισιού το 1855 όπου ταυτόχρονα παρουσίασε φωτογραφίες του από τα ιστορικά μνημεία της Αθήνας. Το 1862, χρονιά κατά την οποία έλαβε μέρος ως φωτογράφος στη Διεθνή Έκθεση του Λονδίνου, απολύθηκε από τη θέση του στο Σχολείο Καλών Τεχνών μετά την έξωση του Όθωνα γρήγορα όμως απέκτησε καλές σχέσεις με το περιβάλλον του βασιλιά Γεωργίου Α' αναλαμβάνοντας μάλιστα τη δημιουργία του φωτογραφικού πορτραίτου του βασιλικού ζεύγους. Το 1870 οι φωτογραφίες του έλαβαν το αργυρό μετάλλιο β' τάξεως στην έκθεση των Ολυμπίων. Απεβίωσε το 1892 στο Βίρτσμπουργκ της Γερμανίας.
Ο Μαργαρίτης θεωρείται ο πρώτος Έλληνας φωτογράφος.  Η ενασχόληση του με την φωτογραφία (τότε ονομάζονταν νταγγεροτυπία)  ξεκίνησε γύρω στο 1847 μετά από ένα ταξίδι του στο εξωτερικό. Το 1853 άνοιξε το πρώτο φωτογραφείο στην Αθήνα. Με τις φωτογραφίες του αποθανάτισε αρχαιολογικά τοπία και σημαντικούς ανθρώπους της εποχής του, διασώζοντας τα μέχρι σήμερα ενώ αξιοπρόσεκτο έργο του είναι και το φωτογραφικό λεύκωμα των σχετικών με την Ελληνική Επανάσταση έργων του Πέτερ Φον Ες που δημιούργησε μαζί με τον συνεργάτη του Γιάννη Κωνσταντίνου.
Εκτός από πρωτοπόρος φωτογράφος, ο Μαργαρίτης υπήρξε και ζωγράφος. Ασχολήθηκε κατά κύριο λόγο με την προσωπογραφία και με παραστάσεις εμπνευσμένες από την Ελληνική Επανάσταση ενώ είναι έντονες οι επιρροές του από την ιταλική σχολή.
Κωνσταντίνος Κουκορίκος

Βιογραφικά στοιχεία

Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ιδιώτευσε ως δικηγόρος στην Καρδίτσα. Εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής Καρδίτσας με το Λαϊκό Κόμμα στις εκλογές του 1933 και επανεξελέγη σε αυτές του 1935 και του 1936.
TTL φωτομέτρηση

Στην φωτογραφία TTL φωτομέτρηση (ο όρος TTL είναι από τα Αγγλικά:Through-the-lens και μεταφράζεται ως "δια μέσω του φακού") είναι ο όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει την δυνατότητα των φωτογραφικών μηχανών να μετρήσουν την ένταση του φωτός που εισέρχεται στην μηχανή δια μέσω του φωτογραφικού φακού (και όχι χρησιμοποιώντας κάποιο εξωτερικό φωτόμετρο).
Η πληροφορία της έντασης φωτός χρησιμοποιείται από την μηχανή και τον φωτογράφο για επιλεγούν οι κατάλληλες τιμές διαφράγματος και ταχύτητας κλείστρου κατά την λήψη της φωτογραφία. Με αυτόν τον τρόπο ελέγχεται η σωστή έκθεση του ειδώλου στην επιφάνεια του φιλμ ή στον ψηφιακό αισθητήρα. 
Η φωτομέτρηση TTL μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τον έλεγχο του φωτός όταν χρησιμοποιείται η ενσωματωμένη τεχνητή πηγή φωτισμού "φλας" στην μηχανή (το φλας λέγεται TTL-φλας) .
Ανδρέας Κυπριανού (ποδοσφαιριστής)

Βιογραφικό

Ξεκίνησε την καριέρα του από τις ακαδημίες της Νέας Σαλαμίνας Αμμοχώστου. Το 2004 εντάχθηκε στην πρώτη ομάδα έως το 2010 που εντάχθηκε στην Ανόρθωση. Τον Ιανουάριο του 2011 μετακινήθηκε στην Ελλάδα και στον Ιωνικό Νίκαιας. Το καλοκαίρι του 2011 επέστρεψε στην Κύπρο και στην Ομόνοια Αραδίππου. Την περίοδο 2012-13 αγωνίστηκε με τα χρώματα του Άρη Λεμεσού.

Διακρίσεις

Την περίοδο 2011-2012 ήταν ο πρώτος σκόρες της Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2011-12 με 13 τέρματα. Την ίδια περίοδο έχει βραβευτεί ως ο καλύτερος επιθετικός της διοργάνωσης από τον Παγκύπριο Σύνδεσμο Ποδοσφαιριστών.
Γκελεντζίκ

Το Γκελεντζίκ (ρωσ. Геленджи́к) είναι ένα θέρετρο στο Κράι Κρασνοντάρ, στην Ρωσία, που βρίσκεται στον Κόλπο του Γκελεντζίκ στην Μαύρη Θάλασσα, μεταξύ του Νοβορωσίσκ (31 χλμ νοτιοδυτικά) και του Τουαπσέ (93 χλμ νοτιοανατολικά). Ο δήμος του ευρύτερου Γκελεντζίκ εκτείνεται σε μήκος 102 χιλιομέτρων κατά μήκος της ακτογραμμής και καλύπτει μια έκταση 122,754 εκταρίων (από τα οποία μόνο τα 1,926 εκτάρια αφορούν την έκταση της κύριας πόλης Γκελεντζίκ). Πληθυσμός : 50.012, σύμφωνα με την απογραφή του 2002.

Στην αρχαιότητα

Στην αρχαιότητα, ο κόλπος του Γκελεντζίκ ήταν βάση για μια μικρή Ελληνική αποικία, που αναφέρονταν ως Τορικός στον Περίπλου του Ψευδο-Σκύλακα. Αν και άγνωστο για τις Ελληνιστικές πηγές, επανεμφανίζεται στις Ρωμαϊκές υπό την ονομασία Pagrae το 64 Π.Χ. Η αποικία ξεκληρίστηκε από τους εισβολείς Ούννους, τους οποίους ακολούθησαν πολύ γρήγορα οι Ζυγοί. Κατά τον Μεσαίωνα, η ακτή είχε μια εμπορική σημασία για τους Γενουάτες Γκιζόλφι που ανέφεραν το παραθαλάσσιο χωριό ως Μαυρόλακα.

Τον 19ο αιώνα

Πριν η Ρωσία να εξασφαλίσει την ακτή με την Συνθήκη της Ανδριανούπολης (1829), ένα ζωηρό δουλεμπόριο διεξάγονταν μεταξύ των κατοίκων των βουνών της περιοχής και την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Δεδομένου ότι οι Κιρκάσιες καλλονές γινόταν αντικείμενο εμπορίου για χρυσό και άλλα εμπορεύματα πριν τις κλείσουν στα Τουρκικά σαράγια, ο χώρος της αγοράς έγινε γνωστός και ως "Γκελεντζίκ" (που σημαίνει κατά κυριολεξία "λευκές νύφες"). Το 1831, ένα από τα πρώτα φρούρια στην ακτογραμμή της Μαύρης Θάλασσας ιδρύθηκε στο Γκελεντζίκ. Με το ξέσπασμα του Κριμαϊκού Πολέμου το φρούριο ανατινάχτηκε και εγκαταλείφθηκε, αλλά δημιουργήθηκε ξανά από τους Κοζάκους το 1864, με το πέρας των εχθροπραξιών μεταξύ των Ρώσων και των Κιρκασίων, και έγινε γνωστή ως Στάνιτσα του Γκελεντζίκ. Η πόλη του Γκελεντζίκ ενσωματώθηκε το 1915.

Σοβιετική περίοδος

Στην διάρκεια της Σοβιετικής περιόδου, το Γκελεντζίκ αναπτύχθηκε ως θέρετρο με ιαματικές πηγές ή spa. Διαθέτει αμμουδερές παραλίες, τρία θαλάσσια πάρκα, δύο γραμμές με τελεφερίκ, και δυο Ορθόδοξες εκκλησίες (από το 1909 και το 1913, αντίστοιχα). Τα προάστια του Γκελεντζίκ είναι γνωστά για μια σειρά από καταρράκτες, τους μεγαλιθικούς τάφους της νότιας Ρωσίας, δύο εξαιρετικά παλαιά άλση με πεύκη και γιουνίπερους, και έναν μονόλιθο που μοιάζει με ιστίο πλοίου που βρίσκεται 17 χλμ από το κέντρο της πόλης. Στο παραλιακό χωριό του Arkhipo-Osipovka, που υπάγεται διοικητικά στο Γκελεντζίκ, καταλήγει η απόληξη του αγωγού φυσικού αερίου Blue Stream. Μια ετήσια διεθνής επίδειξη υδροαεροπλοΐας γίνεται στο Γκελεντζίκ από το 1996.
Ντοπχέλ

Το Ντοπχέλ, μεταγράφεται επίσης ως ντοπ χελ και ντουπ χελ (Ασσαμικά: ঢোপখেল), είναι ένα παραδοσιακό παιχνίδι μπάλας που παίζεται στην Ινδική πολιτεία του Ασσάμ. Το παιχνίδι παίζεται ανάμεσα σε δύο ομάδες έντεκα μελών σε ένα χώρο διαστάσεων 125 μ × 80 που οριοθετείται από τέσσερις σημαίες. Οι παίκτες αναλαμβάνουν σειρές και ρίχνουν την μπάλα στο αντίπαλο για να τους πετάξει έξω από το παιχνίδι, ενώ επιδιώκουν να πιάσουν την μπάλα και να αποφύγουν τους άλλους παίκτες. Αυτό είναι μια δοκιμή ταχύτητας,  αντοχής, και ακροβατικών ικανοτήτων.
Οι αγώνες του παιχνιδιού παραδοσιακά διεξάγονται την άνοιξη και το φεστιβάλ της πρωτοχρονιάς Μπίχου. Το παιχνίδι κάποτε παιζόταν για να διασκεδάσει την βασιλεία των Αχόμ ως άθλημα θεατών. Δεν παίζεται πλέον ευρέως από Ασσαμέζους, αν και γίνονται προσπάθειες για την αναβίωσή του.
Θανάσης Κακογιάννης

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1914 στα Αλάτσατα της Μικράς Ασίας και η οικογένειά του υπέστη τους διωγμούς του 1914 και του 1922 από τους Τούρκους. Ολοκλήρωσε το Γυμνάσιο στο Αγρίνιο. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και εργάστηκε ως δικηγόρος.
To 1944 εξελέγη εθνοσύμβουλος Αγρινίου, λαμβάνοντας μέρος στο συνέδριο στις Κορυσχάδες.
Από τις 15 Σεπτεμβρίου 1944 ως τις 31 Μαρτίου 1945 υπηρέτησε ως Δήμαρχος Αγρινίου. Το 1946 συνελήφθη και εκτοπίστηκε σε νησιά όπως η Ικαρία και η Μακρόνησος, για να εγκλειστεί στο δημόσιο ψυχιατρείο στο Δαφνί ως το 1951, οπότε τερματίστηκε ο εκτοπισμός του.
Εξελέγη βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας με την ΕΔΑ το 1958 και επανεξελέγη το  1963. Κατά την περίοδο της χούντας υπέστη διωγμούς και μετά τη μεταπολίτευση άσκησε πάλι το δικηγορικό λειτούργημα ως τη συνταξιοδότησή του, το 1983.
Πέθανε στην Αθήνα και κηδεύτηκε στις 2 Μαΐου 2002, από το νεκροταφείο Παλαιού Φαλήρου. 
Άφησε συγγραφικό έργο (ιστορικά βιβλία). Ήταν παντρεμένος με την Αντιγόνη Κυριάκου-Τσίτση και απέκτησαν 1 κόρη.
Νέα Ιωνία Αττικής

Θέση

Συνορεύει βόρεια με το Νέο Ηράκλειο, νότια με το Γαλάτσι, δυτικά με τις προσφυγικές συνοικίες της Νέας Φιλαδέλφειας και της Νέας Χαλκηδόνας και ανατολικά με το Μαρούσι. Η σύγχρονη πόλη είναι προσβάσιμη από τον ΗΣΑΠ στους σταθμούς Νέα Ιωνία, Πευκάκια και Περισσός και οδικώς από την Εθνική Οδό Αθηνών Λαμίας και τη Λεωφόρο Ηρακλείου.
Ο δήμος διασχίζεται από τις γραμμές Α8 και Γ8, ενώ υπάρχουν αρκετές γραμμές προς τις γύρω συνοικίες , αλλά και η γραμμή 724 για Θρακομακεδόνες.

Ιστορία

Η Νέα Ιωνία μπορεί να θεωρηθεί ότι ιδρύθηκε την Κυριακή 27 Ιουνίου 1923, όταν ο Νικόλαος Πλαστήρας εγκαινίασε στην τότε περιοχή «Ποδαράδες» τον συνοικισμό για τους πρόσφυγες από την Σπάρτη της Πισιδίας, οι οποίοι είχαν έρθει στην Ελλάδα μετά την Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 και την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923. Ο συνοικισμός ονομάστηκε αρχικά Νέα Πισιδία, αλλά η ονομασία δεν επικράτησε, καθώς προστέθηκαν σύντομα πρόσφυγες από την Ινέπολη, την Κασταμονή, τη Σαφράμπολη, τη Νεάπολη, την Καππαδοκία, την Αλάγια και την Αττάλεια της Παμφυλίας και ακόμη από τη Σμύρνη και τα περίχωρά της, τα Βουρλά, το Αϊβαλί, τα Θυάτειρα και άλλες πολιτείες της Ιωνίας όπου ανθούσαν σπουδαίες Ελληνορθόδοξες κοινότητες. Έτσι, πήρε την ονομασία «Νέα Ιωνία».
Η πόλη αναπτύχθηκε γρήγορα, καθώς οι αστοί πρόσφυγες είχαν ικανότητες στις επιχειρήσεις και στο εμπόριο. Η περιοχή αναδείχθηκε ως κέντρο κλωστοϋφαντουργίας και, μετά την Κατοχή, ως μεγάλος εμπορικός Δήμος.
H πόλη έχει πληθυσμό 67.134 κατοίκους (απογραφή 2011). Το εμπορικό κέντρο της Νέας Ιωνίας είναι στη Λεωφόρο Ηρακλείου, μετά την οδό Έλ Αλαμέϊν και μέχρι την οδό Ιφιγενείας στα σύνορα με το Ηρακλειο. Εκτός από τα μικρά εμπορικά μαγαζιά, στη Νέα Ιωνία θα βρει κανείς καταστήματα απο τις μεγαλύτερες πολυεθνικές αλυσίδες ένδυσης και υπόδυσης.
Αποτελεί έδρα της Μητρόπολης Νέας Ιωνίας και Φιλαδελφείας ενώ πολιούχος της πόλης είναι ο Άγιος Γεώργιος ο Νεαπολίτης (ο εκ Νεαπόλεως Μικράς Ασίας). Μητροπολιτικός Ναός είναι αυτός των Αγίων Αναργύρων.
Η Νέα Ιωνία φημίζεται για την παραγωγική της παράδοση με σημαντικές ελληνικές βιοτεχνίες και παραγωγικούς χώρους να διασώζονται μέχρι και σήμερα, μαζί με ένα δραστήριο εμπορικό κέντρο στο οποίο αναπτύσσεται η μικρομεσαία επιχειρηματικότητα. 
Η Νέα Ιωνία, επίσης, είναι κοιτίδα μεγάλων καλλιτεχνών. Από τη μία ο Στέλιος Καζαντζίδης, που θεωρείται από πολλούς ως ο μεγαλύτερος Έλληνας τραγουδιστής όλων των εποχών, από την άλλη ο Παντελής Παντελίδης που μέσα σε 4 χρόνια, εμφανίστηκε στο μουσικό προσκήνιο, πρωταγωνίστησε στην της ελληνική δισκογραφία, έγινε είδωλο και απεβίωσε σε ηλικία 32 ετών.

Συνοικίες

Αποτελείται από 13 συνοικίες - γειτονιές: Νέα Ιωνία (κέντρο), Περισσός, Ινέπολη, Πευκάκια, Σαφράμπολη, Νεάπολη, Ελευθερούπολη, Αλσούπολη, Καλογρέζα, Λαζάρου (ΒΔ του κέντρου), Ανθρακωρυχεία, Ειρήνη, Ομορφοκλησσιά και Παλαιολόγου.
Κρατικό πλοίο

Ελληνική νομοθεσία

Τα εις την ιδιοκτησία του ελληνικού Κράτους ή εις νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου (ΝΠΔΔ) ανήκοντα ή και περιερχόμενα πλοία, θεωρούνται πλοία μόνο και εφόσον χρησιμοποιούνται σε υπηρεσίες "μη κυβερνητικού χαρακτήρα". Όλα τα λοιπά κρατικά σκάφη πολεμικά πλοία και λοιπά (Λιμενικού, Πυροσβεστικής, Τελωνειακά, κλπ) που χρησιμοποιούνται καθαρά για κυβερνητικούς σκοπούς (εξυπηρέτηση ή θεραπεία γενικοτέρων κρατικών συμφερόντων) διέπονται από επιμέρους ειδικές διατάξεις και όχι από εκείνες του Κ.Ι.Ν.Δ..
Σβεντάιν

Διαχείριση υδάτων

Ο ποταμός είναι πολύ σημαντικός στην προμήθεια πόσιμου νερού. Επίσης, είναι στενά συνδεδεμένος με τη βιομηχανοποίηση της περιοχής του Κιέλου. Επάνω του είναι χτισμένα επίσης δύο υδροηλεκτρικά φράγματα, σχεδιασμένα από τον Μπέρναρτ Χόβαλντ, ιδιοκτήτη του τοπικού ναυπηγείου, τα οποία είναι ακόμα σε λειτουργία και σήμερα θεωρούνται πολιτισμικά μνημεία.
Γάββρος

Ο γάββρος (αγγλ. gabbro) είναι βασικό πυριγενές πέτρωμα. Προέρχεται από την κρυστάλλωση βασαλτικού τύπου μάγματος σε υπόγειο περιβάλλον. Ως πλουτώνιο πέτρωμα είναι ολοκρυσταλλικός, δηλαδή εμφανίζει ευδιάκριτους κρυστάλλους των ορυκτολογικών συστατικών του. Εξωτερικά είναι συμπαγής με λευκούς και μαύρους γυαλιστερούς κόκκους, συνήθως ολιβίνη και πλαγιόκλαστα. Το αντίστοιχο ηφαιστειακό πέτρωμα του γάββρου ονομάζεται βασάλτης.
Ορυκτολογικά είναι από τα πετρώματα που δεν περιέχουν ελεύθερο χαλαζία. Αντίθετα, περιέχουν ολιβίνη (ολιβινικός γάββρος), πλαγιόκλαστα, πυροξένους και κεροστίλβη (κεροστιλβικοί γάββροι). Ορισμένες παραλλαγές περιέχουν και βιοτίτη. Ο γάββρος που περιέχει βασικά πλαγιόκλαστα και πυροξένους ονομάζεται νορίτης. Η πυκνότητά του κυμαίνεται από 3,1 έως 3,8 gr/cm³ και η σκληρότητά του από 6 έως 7.
Ο γάββρος είναι αρκετά ποικιλόμορφο πέτρωμα και συγγενεύει με τον διορίτη, το νορίτη και το δολερίτη. Μοιάζει εξωτερικά με τον γρανίτη, από τον οποίο, ωστόσο, διακρίνεται εύκολα λόγω του χρώματός του: Ο γάββρος είναι πρασινομέλας, τεφροπράσινος ή βαθέως ελαιοπράσινος. Χρησιμοποιείται σε διακοσμητικές κατασκευές (κτηρίων, αιθουσών κτλ), εφόσον δεν έχει εξαλλοιωθεί. Ο εξαλλοιωμένος γάββρος συνήθως περιέχει χλωρίτη.
Απαντά σε πολλά σημεία του πλανήτη, όπως στη Νορβηγία, τα Όρη Χαρτς της Κεντρικής Ευρώπης και την Κορσική, τη Γαλλία, το Πιεμόντε της Ιταλίας, τα Πυρηναία όρη, τον Μέλανα Δρυμό και Τυρόλο.
Στην Ελλάδα βρίσκεται κυρίως στη Θεσσαλία (περιοχή Καλαμπάκας), στη Χαλκιδική και στην Ξάνθη.
Στέρνα Μεσσηνίας

Γεφύρι Στέρνας

Στη Στέρνα βρίσκεται το τρίτο αρχαιότερο γεφύρι στη Μεσσηνία και σύμφωνα με μια επιγραφή στο πλαϊνό μέρος του γεφυριού χτίστηκε το 1877. Το γεγονός ότι το γεφύρι χτίστηκε μετά την δημιουργία κάποιων σπιτιών αυτό σημαίνει ότι κατασκευάστηκε για να εξυπηρετήσει την ανάγκη των κατοίκων να μετακινούνται στις γύρω περιοχές. Αρχικά το γεφύρι δεν είχε τα πλαϊνά τοιχώματα με αποτέλεσμα να υπάρχει κίνδυνος ατυχήματος, όμως ύστερα από την κινητοποίηση των αρχών, το κράτος ανέλαβε την δημιουργία τους το 1965. Επίσης σε απόσταση περίπου 30 μέτρων από το σημείο που βρίσκεται το γεφύρι σήμερα, είχαν βρεθεί θεμέλια από ένα άλλο γεφύρι που λέγεται ότι χτίστηκε πιο πριν αλλά καταστράφηκε εξαιτίας πλημμύρας. Όμως ίσως εκείνο το γεφύρι ήταν χτισμένο πολλά χρόνια πριν, δηλαδή θα μπορούσε να είχε κατασκευαστεί την ίδια περίοδο που κατασκευάστηκε και το Ντε  Μριζ (στο Στρέφι) αφού και τα δύο γεφύρια έχουν την ίδια κατεύθυνση και τον ίδιο τρόπο κατασκευής δηλαδή είναι πέτρινα τοξωτά. Το ποτάμι που διασχίζει την Στέρνα “φούσκωνε” πολύ συχνά με αποτέλεσμα να υπάρχει κίνδυνος καταστροφής του γεφυριού όπως για παράδειγμα η πλημμύρα που έγινε το 1948 και δημιούργησε κάποιες φθορές.
Βίνφριντ Κρέτσμαν

Σταδιοδρομία

Για κάποια χρόνια εργάστηκε ως σύμβουλος του Γιόσκα Φίσερ όταν ο τελευταίος ήταν υπουργός Περιβάλλοντος στο κρατίδιο της Έσσης. Από το 1980 υπήρξε μέλος της τοπικής βουλής της Βάδης-Βυρτεμβέργης, στην εκλογική περιφέρεια του Νύρτινγκεν (Nürtingen). Έγινε πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας των Πρασίνων και στις τοπικές εκλογές του 2006 στη Βάδη-Βυρτεμβέργη ήταν ο πρωτοπόρος για το κόμμα του. Έπειτα από τις πολιτειακές εκλογές του 2016, ο Κρέτσμαν οδήγησε το Κόμμα των Πρασίνων σε μια ιστορική νίκη, με ποσοστό 30%, κερδίζοντας μεγαλύτερο ποσοστό από τους Χριστιανοδημοκράτες. Για πρώτη φορά σε γερμανικές τοπικές εκλογές, το κόμμα των Πρασίνων πέτυχε τέτοια ποσοστά, ώστε να σχηματίσει κυβέρνηση συνασπισμού με τους Χριστιανοδημοκράτες. Ο Κρέτσμαν επιβεβαιώθηκε ξανά ως αρχηγός της κυβέρνησης συνασπισμού που σχηματίστηκε μεταξύ Πρασίνων και Χριστιανοδημοκρατών, τον Μάιο του 2016.

Ιδιωτική ζωή

Ο Κρέτσμαν είναι Καθολικός και ανήκει στον πιο Ρεαλπολιτίκ προσανατολισμό του κόμματος των Πρασίνων. Είναι παντρεμένος, πατέρας τριών παιδιών και ζει στο Λάιτς (Laiz), τοποθεσία του Ζινγκμαρίνγκεν (Sigmaringen).
Datsun GO

Εκδόσεις

Το Datsun Go αρχικά έχει κυκλοφορήσει αποκλειστικά σε 5-πορτη hatchback έκδοση, ενώ δεν αποκλείεται μελλοντικά να υπάρξει και μια 3-πορτη εκδοχή του. Υπάρχουν και εκτιμήσεις ότι η Datsun πιθανώς να λανσάρει και μια έκδοση diesel στο προσεχές μέλλον.

Σχεδίαση

Σχεδιαστικά, το Datsun Go δεν θυμίζει σε καμία λεπτομέρεια τα παλαιά αυτοκίνητα της Datsun. Αντιθέτως, έχει πολλά κοινά χαρακτηριστικά με το κοινής πλατφόρμας Nissan Micra, από το οποίο έχει κληρονομήσει και μεγάλο μέρος από το εσωτερικό του, αν και σε πιο φθηνή εκδοχή, για λόγους μείωσης του κόστους. Το μήκος του οχήματος είναι 3.785 χιλιοστά και το πλάτος του 1.635 χιλιοστά, με αποτέλεσμα να ανήκει στην κατηγορία Β των αυτοκίνητων πόλης. Επίσης, το ύψος του είναι 1.485 χιλιοστά και το μεταξόνιο φτάνει τα 2.450 χιλιοστά.

Τεχνικά χαρακτηριστικά

Για την κίνηση του Datsun Go έχει επιλεγεί ένας τρικύλινδρος σε σειρά (I3) βενζινοκινητήρας 1.198 cm³, ο οποίος χρησιμοποιείται και από το Nissan Micra Active. Ο κινητήρας αυτός αποδίδει 68 ίππους και 104 N·m, ισχύς μειωμένη για το Datsun Go σε σύγκριση με τις εκδοχές που τροφοδοτούν το Micra, προκειμένου να βελτιωθεί περαιτέρω η κατανάλωση καυσίμου.

Datsun Go+

Στα τέλη του 2014 στην Ινδονησία και τον Ιανουάριο του 2015 στην Ινδία λανσαρίστηκε και μια πολυμορφική (MPV) έκδοση του Go, υπό την ονομασία Datsun Go+. Βασίζεται στην ίδια πλατφόρμα και φέρει τον ίδιο κινητήρα με το Go. Το μήκος του Go+ έχει αυξηθεί στα 3.995 χιλιοστά, ενώ οι άλλες διαστάσεις του παραμένουν αμετάβλητες.
Αχαϊκά (περιοδικό)

Τα Αχαϊκά ήταν ένα περιοδικό που εκδιδόταν στην Πάτρα την περίοδο 1937-1943. Ήταν περιοδικό «λογοτεχνικό και ιστοριοδιφικό». Επιγραφόταν ως «Αχαϊκά. Γράμματα-Επιστήμαι-Τέχναι. Τριμηνιαίον φύλλον εκδιδόμενον εν Πάτραις».

Ιστορία

Διευθυντής του υπήρξε σε όλα τα χρόνια λειτουργίας του ο ιστορικός Κώστας Τριανταφύλλου και αρωγός της έκδοσής του ο Μ. Κυριακόπουλος. Εκδόθηκαν συνολικά 16 τεύχη. Από το πρώτο του τεύχος μέχρι και το δέκατο πέμπτο ακολούθησε μια σταθερή περιοδική έκδοση των τευχών του ανά 3 έως 4 μήνες περίπου, όπως ακριβώς εξαγγέλθηκε στο πρώτο του τεύχος. Το 15ο τεύχος εκδόθηκε τον Οκτώβρη 1940 και τα γεγονότα που ακολούθησαν με τον ελληνοϊταλικό πόλεμο κ.λπ. και την ταραγμένη δεκαετία του '40 για την Ελλάδα, επέφεραν στην ουσία τη διακοπή της έκδοσής του. Το τελευταίο του τεύχος, το 16ο, εκδόθηκε τον Ιούνιο του 1943 και ήταν αφιερωμένο στον ποιητή Κωστή Παλαμά, που είχε αποβιώσει στις αρχές του ίδιου χρόνου, και ονομαζόταν «Τεύχος Κωστή Παλαμά». Το τελευταίο αυτό τεύχος κατασχέθηκε από τις ιταλικές στρατιωτικές αρχές της πόλης.
Χαρακτηρίστηκε ως «το αξιολογότερο περιοδικό που εκδόθηκε μέχρι σήμερα στην Πάτρα» ενώ γενικότερα έτυχε θερμής και ενθουσιώδους υποδοχής τόσο από τον τοπικό τύπο όσο και από συναφή λογοτεχνικά περιοδικά εδρεύοντα στην Αθήνα.

Λοιπά στοιχεία

Δεν πρέπει να συγχέεται με το κατοπινό περιοδικό Αχαϊκά Χρονικά το οποίο ξεκίνησε την κυκλοφορία του το 1974.
Ορλάνδος της Αραγονίας

Βιογραφία

Ήταν ο δεύτερος από τους νόθους γιους τού Φρειδερίκου Β΄ της Σικελίας και της παλλακίδας του Σίβυλλας ντι Σορμέλλα.
Κατά τη βασιλεία τού πατέρα του έζησε στη σκιά της πολιτικής. Ανήλθε σε επιρροή στην Αυλή τού Πέτρου Β΄ (γιου τού Φρειδερίκου Β΄) και των Λουδοβίκου και Φρειδερίκου Γ΄ (γιων τού Πέτρου Β΄), ιδιαίτερα ως ηγέτης της Καταλανικής μερίδας, μετά την αποβίωση τού Ιωάννη δούκα τού Ραντάτσο.
Το 1339 πολεμούσε τους Καπετίδες-Ανζού της Νάπολης, που προσπαθούσαν να καταλάβουν το Τράπανι. Εκεί αιχμαλωτίστηκε, όμως τον Νοέμβριο τού 1340 ελευθερώθηκε χάρη στην επιρροή της Καμιόλα Τουρίνγκα, χήρας από τη Σιένα, στην οποία υποσχέθηκε να νυμφευτεί. Δεν το έκανε και εθεωρείτο αχάριστος από τους συγχρόνους του, συμπεριλαμβανομένου τού Βοκάκιου.
Το διάστημα 1343-45 ήταν κυβερνήτης τού Παλέρμο και το 1345 έγινε στρατηγός της Μεσσίνα. Υποστήριξε τον αδελφό του Ιωάννη δούκα τού Ραντάτσο ως αντιβασιλιά κατά την ανηλικιότητα τού ανιψιού του Λουδοβίκου της Σικελίας. Έπειτα την αποβίωση τού Ιωάννη, υποστήριξε την Ελισάβετ της Καρινθίας, χήρα τού αδελφού του Πέτρου Β΄. Εστάλη ως πρέσβης στη Σαρδηνία εκ μέρους τού Πέτρου Δ΄ της Αραγονίας το 1353. Συνέχισε να συνδράμει την Ελισάβετ κατά τη βασιλεία τού ανιψιού του Φρειδερίκου Γ΄. 
Ήταν στρατιωτικός και στρατηγός κατά τους τελευταίους πολέμους μεταξύ των Οίκων της Βαρκελώνης και των Καπετιδών-Ανζού για την κατοχή της Σικελίας. Διακρίθηκε στη μάχη τού Άτσι και κατά την άμυνα της Μεσσίνα έναντι τού στρατού της Νάπολης. Το 1358 ανακατέλαβε την περιοχή από το Βιτσίνι ως την Άβολα της Σικελίας. Απεβίωσε σε μία αψιμαχία στην Καλτανισσέττα, κατά τον πόλεμο μεταξύ τού Φεντερίκο Κιαραμόντε και τού Φραντσέσκο Βεντιμίλια.
Νικόλαος Τσοτάκος

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Γέρμα Λακωνίας εξ ου και αργότερα το παρωνύμιό του. Μετά τις γυμνασιακές του σπουδές στο Γύθειο κατατάχθηκε στο Σύνταγμα Πεδινού Πυροβολικού όπου και υπηρέτησε σ΄ αυτό ως υπαξιωματικός μέχρι το 1899. Στη συνέχεια κατόπιν εξετάσεων εισήχθη στη Σχολή Υπαξιωματικών όπου μετά μία τριετία εξερχόμεος με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού τοποθετήθηκε στο 1ο Σύνταγμα Ευζώνων.
Επιτυγχάνοντας να λάβει άδεια εθελοντικής συμμετοχής στον Μακεδονικό Αγώνα κατάρτισε ένα ιδιαίτερα αξιόμαχο σώμα από 45 επίλεκτους άνδρες, κατά το πλείστον υπαξιωματικοί και οπλίτες Λάκωνες, με τους οποίους στις 7 Ιουνίου του 1907 εισήλθε στο τουρκοκρατούμενο μακεδονικό έδαφος όπου και ξεκίνησε έντονη δράση προστασίας ελληνικών πληθυσμών. Ένα όμως μήνα αργότερα, κατόπιν προδοσίας περικυκλώθηκε από 2.000 Τούρκους στη θέση Καλογερικό. Στον κυριολεκτικά άνισο αγώνα, μάχη του Καλογερικού, που εξελίχθηκε σώμα με σώμα, ο Καπετάν Γέρμας έπεσε ηρωικά μαχόμενος (16 Ιουλίου του 1907). Από την ομάδα του μόλις τρεις κατάφεραν να διασωθούν.
Προς τιμή του έλαβε το όνομα της ιδιαίτερης πατρίδας του Γέρμα το παρά τη θέση Καλογερικό χωριό Λοζνίτσα.