google/wiki40b huggingface dataset:
Μητροπολίτης Βελεστίνου Δαμασκηνός

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στις Μάλες Λασιθίου στις 23 Ιανουαρίου του 1934. Αποφοίτησε από τη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1960. Χειροτονήθηκε Διάκονος στις 24 Ιουλίου 1960 και Πρεσβύτερος στις 30 Ιουλίου 1960 υπό του Μητροπολίτου Δημητριάδος και Αλμυρού Δαμασκηνού. Υπηρέτησε ως Iεροκήρυκας στην Ιερά Μητρόπολη Δημητριάδος και Αλμυρού την περίοδο από το 1961 έως το 1968, διετέλεσε σχολάρχης του Εκκλησιαστικού Γυμνασίου - Λυκείου Βόλου από το 1976 έως το 1977, καθώς και ως Πρωτοσύγκελος της Ιεράς Μητροπόλεως κατά τις περιόδους από το 1974 έως το 1986 και από το 1994 έως το 2003.
Το 1986 κλήθηκε από τον Μητροπολίτη Ιεραπύτνης και Σητείας Φιλόθεο Β΄ να διακονήσει την Μητρόπολη από την θέση του Πρωτοσυγκέλου, θέση που διατήρησε έως το 1994. Τον Ιούλιο 1974, ορίσθηκε από την Ιεραρχία της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος τοποτηρητής της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος και Αλμυρού. Στις 9 Ιανουαρίου 2003 εξελέγη από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος, Επίσκοπος της πάλαι ποτέ διαλαμψάσης Επισκοπής Βελεστίνου, ως βοηθός Επίσκοπος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών. Η χειροτονία του τελέσθηκε στις 12 Ιανουαρίου 2003, στον Ιερό Καθεδρικό Ναό των Αθηνών. 
Στις 29 Φεβρουαρίου 2008, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος Β´ τον όρισε στην διακονία του Πρωτοσύγκελου της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών. Στις 11 Σεπτεμβρίου 2008 υπέβαλε την παραίτηση του απο την Πρωτοσυγκελία. Στις 5 Οκτωβρίου 2008 η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος τον ανύψωσε, τιμής ένεκεν, σε Μητροπολίτη Βελεστίνου.
Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με το μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως, το κήρυγμα και την κατήχηση των νέων. Ιδιαίτερη μέριμνα του Μητροπολίτου είναι η καλλιέργεια των ιερατικών και μοναχικών κλήσεων. Είναι συγγραφέας πολλών βιβλίων και έχει δημοσιεύσει άρθρα στον ημερήσιο και εκκλησιαστικό περιοδικό τύπο.
Σύνταγμα της Γεωργίας

Το Σύνταγμα της Γεωργίας (γεωργιανά: საქართველოს კონსტიტუცია, σακαρτβέλος κονστιτούτσια) είναι ο ανώτατος νόμος της Γεωργίας. Εγκρίθηκε από το Κοινοβούλιο της Γεωργίας στις 24 Αυγούστου 1995 και τέθηκε σε ισχύ στις 17 Οκτωβρίου 1995. Το σύνταγμα αντικατέστησε το διάταγμα περί κρατικών εξουσιών του Νοεμβρίου του 1992, που λειτουργούσε έως τότε ως προσωρινή βάση νόμου μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης.
Το 2004 η κυβέρνηση του Μιχαήλ Σαακασβίλι προχώρησε σε συνταγματικές τροποποιήσεις, που ενίσχυσαν τις εξουσίες του Προέδρου της Δημοκρατίας και δημιουργούσαν τη θέση του Πρωθυπουργού. Στις 15 Οκτωβρίου 2010 το Κοινοβούλιο της Γεωργίας ενέκρινε με 112 ψήφους υπέρ, πέντε σημαντικές τροποποιήσεις του συντάγματος, που μείωναν σημαντικά τις εξουσίες του Προέδρου υπέρ του Πρωθυπουργού και της Κυβέρνησης. Το αναθεωρημένο σύνταγμα τέθηκε σε ισχύ στις 17 Νοεμβρίου 2013.

Τροποποιήσεις 2017-2018

Στις 26 Σεπτεμβρίου 2017, το Κοινοβούλιο της Γεωργίας υιοθέτησε τις πολυσυζητημένες συνταγματικές τροπολογίες με 117 ψήφους υπέρ και δύο κατά. Η ψηφοφορία έγινε εν μέσω μποϊκοτάζ από την αντιπολίτευση. Σύμφωνα με τη νέα νομοθεσία, οι άμεσες προεδρικές εκλογές θα καταργηθούν και η χώρα θα μεταφερθεί σε πλήρη αναλογική κοινοβουλευτική εκπροσώπηση το 2024. Στις 9 Οκτωβρίου, ο πρόεδρος Γκιόργκι Μαργκβελασβίλι άσκησε βέτο στις τροπολογίες και επέστρεψε το σχέδιο νομοσχεδίου στο Κοινοβούλιο με τις αντιρρήσεις του, αλλά το Κοινοβούλιο υπερέβη το βέτο και ενέκρινε την αρχική του έκδοση στις 13 Οκτωβρίου. Στις 21 Μαρτίου 2018 εγκρίθηκαν περαιτέρω τροπολογίες, οι οποίες ενσωματώνουν διάφορες αλλαγές που πρότεινε η Επιτροπή της Βενετίας.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου γυναικών 2018

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου γυναικών 2018 διοργανώθηκε στις 10 και 11 Φεβρουαρίου στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας στο Νέο Φάληρο. Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε ο Γ.Σ. Κηφισιάς για δεύτερη φορά στην ιστορία του θεσμού, όπως και το 2017.

Λεπτομέρειες

Στο πρωτάθλημα μετείχαν δεκάδες αθλήτριες σωματείων από όλη την Ελλάδα καθώς και αθλήτριες εκτός βαθμολογίας από την Κύπρο. Βαθμολογήθηκαν 59 σύλλογοι.
Μάσσιμο Παλλοττίνο

Σταδιοδρομία

Ο Παλλοττίνο ήταν μαθητής του Τζιούλιο Κουιρίνο Τζιλιόλι (Giulio Quirino Giglioli) και εργάστηκε από νωρίς ως αρχαιολόγος στο ναό του Απόλλωνα στην ετρουσκική πόλη Βήιοι. Στην ουσία ο Παλοτίνο δημιούργησε τη σύγχρονη επιστήμη της Ετρουσκολογίας και εκπαίδευσε πολλούς από τους κορυφαίους επαγγελματίες του. Έκδωσε ένα τεράστιο σώμα κειμένων κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του και δημιούργησε ένα ερευνητικό κέντρο στη Ρώμη, που σήμερα είναι γνωστό ως C.N.R. per l'Archeologia etrusco-italica. Άσκησε επίσης σημαντική επίδραση για την ίδρυση του Istituto Nazionale di Studi Etruschi e Italici (Εθνικό Ινστιτούτο Ιταλικών και Ετρουσκικών Σπουδών) και για την περιοδική του έκδοση, Studi Etruschi. Το έργο του καλύπτει την ετρουσκική τέχνη, τον πολιτισμό και τη ετρουσκική γλώσσα. Ένας από τα σημαντικότερα έργα του ήταν το εγχειρίδιο Etruscologia (Ετρουσκολογία), που δημοσιεύθηκε αρχικά το 1942 στο Μιλάνο, αλλά είναι μεταφρασμένο σήμερα σε πολλές γλώσσες και εξακολουθεί να χρησιμοποιείται από μελετητές και σπουδαστές της ετρουσκικής αρχαιολογίας. Ο Παλλοττίνο ήταν μέλος του διδακτικού προσωπικού του πανεπιστημίου της Ρώμης.
Το 1937 ο Παλλοττίνο έγραψε ένα κριτικό άρθρο για τον «Ετρούσκο Πολεμιστή» που αγοράστηκε από το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης (από τον Τζον Μάρσαλ, υπό τη διεύθυνση της Γκιζέλα Ρίχτερ) θεωρώντας το πλαστό. Ο Ρίχτερ ήταν αμετάπειστος για τη γνησιότητα του έργου, αλλά ο Παλοτίνο τελικά αποδείχθηκε σωστός, όπως έδειξε ο Χάρολντ Πάρσονς το 1961. Ο Παλοτίνο επεσήμανε ότι η ετρουσκική τέχνη προέκυψε από τον ελληνικοποιημένο κόσμο. Έγραψε, επίσης, τον τόμο για την Ετρουσκική Ζωγραφική (1952) στις σειρά του Άλμπερτ Σκίρα Οι Μεγάλοι Αιώνες της Ζωγραφικής. Το 1971 στο έργο του Civiltà Artistica Etrusco-italica συνοψίζονται δύο γενιές έργου στην ιταλική αρχαιολογία.

Αναγνώριση

Κέρδισε το Βραβείο Balzan στον τομέα των επιστημών της αρχαιότητας το 1982 «για το ερευνητικό έργο και τις ανακαλύψεις της εξαιρετικής σημασίας που πραγματοποιούνται στον τομέα των επιστημών της αρχαιότητας μέσα από την ανασκαφή στους Πύργους, και τη συμβολή του στην ερμηνεία της ετρουσκικής γλώσσας, καθώς και για την έρευνά του σχετικά με την προέλευση της αρχαίας Ρώμης και των λαών της προρωμαϊκής Ιταλίας». Στα κριτήρια συμπεριλήφθηκε η ανακάλυψη των Πινακίδων των Πύργων Έλαβε επίσης το Βραβείο Erasmus το 1984.
Το 1997, η μνήμη και η καριέρα του Παλλοττίνο τιμήθηκε με τη δημοσίευση δύο τόμων του Etrusca et Italica: Scritti in ricordo di Massimo Pallottino. Ανάμεσα στους μαθητές του ήταν ο Τζιοβάνι Κολόνα (Giovanni Colonna), μία από τις ηγετικές φυσιογνωμίες στη σύγχρονη Ετρουσκολογία.
Άβιλα Δεκαπόλεως

Η Άβιλα Δεκαπόλεως, μεταγενέστερα Σελεύκεια Δεκαπόλεως, ήταν αρχαία πόλη στη Δεκάπολη της Κοίλης Συρίας. 
Η πόλη ήταν γνωστή και ως Ραφάνα. Η ονομασία Άβιλα προέρχεται από τη σημιτική λέξη 'Αβελ (λειβάδι στα Εβραϊκά)
. Βρισκόταν κοντά στον παραπόταμο Γιαρμούκ (Yarmouk) του Ιορδάνη. Ο Ευσέβιος τοποθετεί την πόλη 19 χλμ ανατολικά των Γαδάρων .
Η περιοχή των Αβίλων-Σελευκείας είχε κατοικηθεί ήδη από το 3000 π.Χ. κατά την εποχή του Χαλκού. Από τότε και μέχρι σήμερα η ανθρώπινη παρουσία είναι διαρκής, όπως αποδεικνύεται από τις ανασκαφές
. Τα Άβιλα απέκτησαν μεγαλύτερη σημασία κατά την ελληνιστική περίοδο. Μετά τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου (323 π.Χ.) πέρασε στην πτολεμαϊκή κατοχή. Η πόλη φαίνεται ότι αρχικά αποικίστηκε από αυτή τη μακεδονική δυναστεία της Αιγύπτου. Το 218 π.Χ. ο Σελευκίδης βασιλιάς Αντίοχος Γ΄ κατανίκησε τις πτολεμαϊκές ενισχύσεις του στρατηγού Νικία και κατέκτησε την πόλη. 
Η πόλη περιήλθε και πάλι στον πτολεμαϊκό έλεγχο, αλλά πέρασε οριστικά στην σελευκιδική κατοχή μετά την νίκη στο Πάνειον όρος (198 π.Χ.) και ίσως τότε να επανιδρύθηκε ως ελληνική πόλη με το όνομα Σελεύκεια. Έκτοτε οι κάτοικοι της πόλεως καλούνταν Σελευκεῑς Ἀβιληνοί. Το 83/2 π.Χ. η πόλη πέρασε στην κατοχή του Αλεξάνδρου Ιανναίου (103-76 π.Χ.) βασιλιά των Ιουδαίων . Το 64 π.Χ. έπεσε στα χέρια των Ρωμαίων του Πομπήιου, ο οποίος την κατέστησε αυτόνομη. Από την περίοδο εκείνη έγινε τμήμα της Δεκαπόλεως και έκοψε τα νομίσματά της. Στην εποχή του Καρακάλλα έφερε τον τίτλο Σελεύκεια Άβιλα. Κατά τη βυζαντινή περίοδο ανήκε στην επαρχία Palestina Secunda (Παλαιστίνη Β΄). 
Την θέση της Ιορδανικής Σελεύκειας κατέχει το χωριό Τελλ Αμπίλ (αγγλικά: Tell Abil) της Ιορδανίας. Παρόλο που αρκετές από τις αρχαίες δομές της έχουν ανασκαφεί όπως υδραγωγεία, τάφοι, πύλες και δημόσια κτίρια, τα Άβιλα είναι ιδιαίτερα συναρπαστικά, επειδή τόσο μεγάλο μέρος των λειψάνων τους είναι ακόμα θαμμένα στο έδαφος. Ο πρώτος Ευρωπαίος που επισκέφθηκε την τοποθεσία ήταν ο Ούλριχ Τζάσπερ Seetzen το 1806. Τα ερείπια έχουν περιγραφεί σε δημοσιευμένη βιβλιογραφία ήδη από το 1889 από τον Guy Le Strange. Η περιοχή χωρίζεται σε ξεχωριστές περιοχές με βάση τη θέση τους και τα αρχαιολογικά χαρακτηριστικά. Οι περιοχές αυτές ορίζονται ως εξής: Περιοχή Α, πεδίο AA, Χώρος Β, Περιοχή Γ, Τομέας Δ, Περιοχή DD, E Χώρος και Χώρος Η. 
Μεγαλιθικές στήλες υπάρχουν στο Ουμ Ελ-Αμάντ (η μητέρα των στηλών). Ο χώρος έχει ανασκαφεί σε μεγάλο βαθμό από το 1980. Οι ανασκαφές έχουν δείξει διηνεκή κατοίκηση στην Σελεύκεια από το 4000 π.Χ. έως το 1500 και έχουν έλθει στο φως πολλά έργα τέχνης, τμήματα των τειχών της πόλης, θέατρο και εκκλησία του 6ου αιώνα. Η πόλη παραμένει έδρα επισκόπου της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, με τον τίτλο Abilenus. Η επισκοπική έδρα παραμένει κενή από το 1977. Αρχαιολογικά στοιχεία δείχνουν ένα ναό στην περιοχή που χρησιμοποιήθηκε για τη λατρεία του Ηρακλή, της Τύχης και της Αθηνάς. Περαιτέρω στοιχεία έχουν δείξει ότι ο χώρος χρησιμοποιήθηκε για τη χριστιανική λατρεία, τουλάχιστον τον έβδομο έως τον όγδοο αιώνα.
Σύμπλεγμα σπηλαίων Γκόραμ

Περιγραφή

Ο απόκρημνος βράχος του Γιβραλτάρ, αποτελείται από δολομιτικούς ασβεστόλιθους της Ιουράσιας περιόδου. Τα σπήλαια απέχουν στη σημερινή εποχή ελάχιστα μέτρα από τη θάλασσα όμως λόγω των αλλαγών στη στάθμη του νερού, έχει υπολογιστεί ότι την εποχή που κατοικήθηκαν, πρέπει να απείχαν περίπου 5 χιλιόμετρα από την ακτή.
Αντώνιος Ψαρός

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Μύκονο, όπου πέρασε τα παιδικά του χρόνια και την εφηβεία. Κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού πολέμου, κατατάχθηκε εθελοντικά στο στόλο της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Το 1770 διακρίθηκε κατά την κατάληψη του Μυστρά. Διοικητής του πολεμικού "Ελλάδα", το 1771 κατέπλευσε στο Αιγαίο, και το επόμενο έτος ήταν στον στόλο του στρατηγού Ρίζου στα ανοικτά των ακτών της Συρίας, και έλαβε μέρος στο βομβαρδισμό της Βηρυτού Ανέλαβε τη διοίκηση της φρεγάτας "Μη μ 'αγγίζεις» στη Νάουσα Πάρου.
Προάγεται 31 Δεκέμβρη 1772 στον βαθμό του πλωτάρχη. Το Φλεβάρη του 1773 τού χορηγήθηκε το παράσημο του Αγίου Γεωργίου 4ου βαθμού (№ 118 στον κατάλογο των κατόχων του Τάγματος του Αγίου Γεωργίου). Ο Ψαρός παραιτήθηκε στις 31 του Μάρτη του 1777. Το 1780, είχε επιστρέψει στην υπηρεσία και το 1783 ανέλαβε τη θέση του επιτετραμμένου στο νησί της Μάλτας "επί του Τάγματος της Μάλτας ", αφού έλαβε τον βαθμό του πλοιάρχου.
Τον Σεπτέμβρη του 1787 ο Ψαρός προήχθη στον βαθμό του ταξίαρχου. Τον Νοέμβριο του 1787 ήταν επιφορτισμένος για τον εφοδιασμό στην Ιταλία και Σικελία του ρωσικού στόλου στην Μεσόγειο Θάλασσα, λόγο έναρξης του δεύτερου Τουρκικού Πολέμου, στον οποίο συμμετείχε το 1788. Τον Απρίλιο του 1789 προήχθη στον βαθμό του στρατηγού και το 1790 διοικούσε τις ρωσικές ναυτικές δυνάμεις στη Μεσόγειο Θάλασσα και στο Αρχιπέλαγος, αλλά το Δεκέμβριο η διοίκηση αφαιρέθηκε μετά από εντολή του Ποτέμκιν, ό οποίος έκρινε ότι δεν ήταν κατάλληλος γιά τη θέση αυτή. Ό Ψαρός επιστρέφει στο Υπουργείο Εξωτερικών στη θέση του επιτετραμμένου στο Τάγμα της Μάλτας. Μετά τη υπογραφή σύμβασης Ρωσίας -Τάγματος της Μάλτας στις 15 Ιανουαρίου του 1797, ο αυτοκράτορας Παύλος Α΄ της Ρωσίας χορήγησε στον Ψαρό τον Σύμβουλος της Επικρατείας. Στην Μάλτα ό Ψαρός παρέμεινε μέχρι την γαλλική κατοχή του νησιού τον Ιούλιο του 1797. Πέθανε το 1822.
Δημήτριος Ν. Λεβίδης

Βιογραφικά στοιχεία

Ήταν γιος του Νικολάου Λεβίδη και καταγόταν από την παλιά πολιτική οικογένεια Λεβίδη. Σε νεαρή ηλικία ασχολήθηκε με την αντισφαίριση σαν μέλος του Όμιλου Αντισφαίρισης Αθηνών, ήταν πρωταθλητής Ελλάδος στο απλό αντρών το 1911.
Ήταν διδάκτορας στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Υπήρξε αντισυνταγματάρχης του στρατού καθώς και Μέγας Αυλάρχης του Βασιλιά Παύλου, θέση από την οποία διαδραμάτισε σημαντικό παρασκηνιακό ρόλο. Από την δεκαετία του 1930 ήταν κάτοχος έπαυλης (λόφος Λεβίδη) έκτασης 80 στρεμμάτων στην Παλλήνη, η οποία ήταν γνωστή για τις δεξιώσεις που πραγματοποιούντο κατά τις δεκαετίες του 1950 και 1960.
Ήταν παντρεμένος με την Τούλα Μπότση, αδελφή του Αργύρη Μπότση, με τον οποίο ήταν συνιδιοκτήτες των εφημερίδων Απογευματινή και Ακρόπολις
Το 1964 ασθένησε σοβαρά και εισήχθη στον "Ευαγγελισμό" και πέθανε την ίδια χρονιά. Κηδεύτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Κυπρίτης

Εμφάνιση, παραγενέσεις

Ανευρίσκεται σε πολλά μέρη του κόσμου, καθώς αποτελεί δευτερογενές ορυκτό του χαλκού, που σχηματίζεται στα οξειδωμένα τμήματα φλεβών πρωτογενών χαλκούχων ορυκτών. Συνυπάρχει με χαλκοσίνη, αζουρίτη, μαλαχίτη, αυτοφυή χαλκό, χρυσόκολλα αλλά και λειμωνίτη. Κυριότερες εμφανίσεις του είναι στην Ρωσία (Ουράλια όρη), στην Ναμίμπια, στην επαρχία Κατάνγκα του Κογκό, στις ΗΠΑ, στην Χιλή, στο Μεξικό και στην Αυστραλία.
Στην Ελλάδα ανευρίσκεται σχεδόν σε όλα τα μεταλλεία της ευρύτερης περιοχής του Λαυρίου (όπου ανευρίσκεται και χαλκοτριχίτης) και στο ορυχείο "Σκουριές" της Κασσάνδρας Χαλκιδικής.
EURES

Η ιστοσελίδα EURES (EURopean Employment Services) είναι ένα δίκτυο που δημιουργήθηκε το 1993. Πρόκειται για μία διαδικτυακή Ευρωπαϊκή Πύλη Για Την Επαγγελματική Κινητικότητα. Σκοπός της είναι να διευκολύνει τους νεαρούς ενδιαφερόμενους πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που σκοπεύουν να μεταναστεύσουν σε άλλη χώρα, παρέχοντας χρήσιμες συμβουλές για θέσεις εργασίας. Παράλληλα, διαθέτει ένα οργανωμένο δίκτυο συνεργασίας με δημόσιες και ιδιωτικές υπηρεσίες από 28 χώρες της Ε.Ε. με πρόσβαση σε πληροφορίες και υπηρεσίες για προσλήψεις από άτομα που αναζητούν εργασία.

Βασικές λειτουργίες

Το πρόγραμμα επαγγελματικής κινητικότητας αφορά πολίτες της Ε.Ε. και επιπλέον την Νορβηγία και την Ισλανδία, ηλικίας 18 έως 35 ετών. Με την λειτουργία του επιτυγχάνει την εύρεση θέσης εργασίας σε πολίτες που επιθυμούν εργασιακή εμπειρία σε χώρα εκτός από τη χώρα διαμονής τους. Ταυτόχρονα, παρέχει την δυνατότητα κυρίως στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις να βρουν τους κατάλληλους εργαζομένους που αναζητούν για την επιχείρησή τους.
Το πρόγραμμα «Η πρώτη σου εργασία μέσω του EURES» λειτουργεί ως ενεργοποίηση της αγοράς εργασίας της Ε.Ε. υποστηρίζοντας τους πολίτες που αναζητούν εργασία τόσο ως πρώτη εμπειρία στην εργασιακή καριέρα όσο και ως άτομο με υψηλά προσόντα. Όλοι οι εργοδότες που συμμετέχουν στο πρόγραμμα ελέγχονται ως προς της αρχές του EURES.

Αποστολή

Το EURES έχει ως στόχο την απασχόληση και την κοινωνική καινοτομία βάζοντας σε εφαρμογή το πρόγραμμα «Ευρώπη 2020». Προτεραιότητα του προγράμματος αποτελούν οι νέοι, οι πολίτες που ζουν σε απομακρυσμένες περιοχές και οι άνεργοι. 
Να προωθήσει το δικαίωμα των πολιτών να εργαστούν ελεύθερα σε όλη Ε.Ε. όπως προβλέπεται από την Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΣΛΕΕ, άρθρο 45)
Η εύκολη πρόσβαση στην αγορά εργασίας για τις δημόσιες υπηρεσίες απασχόλησης σε τοπικό, εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο σε όλα τα άτομα που αναζητούν εργασία.
Χαλίντ ιμπν Ουαλίντ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Μέκκα και ήταν μέλος της ηγετικής φυλής της πόλης, των Κουραϊσίτών. Ο πατέρας του, ήταν ευυπόληπτος και εύπορος έμπορος της πόλης και ο γιος του συχνά τον συνόδευε στα εμπορικά του ταξίδια. Έτσι είχε την ευκαιρία να γνωρίσει όλες τις ακμάζουσες πόλεις της περιοχής και τους πολιτισμούς τους. Από νωρίς έλαβε την πολεμική εκπαίδευση που λάμβαναν τότε τα αρσενικά παιδιά της φυλής, και σύντομα ήξερε να παλεύει, να ρίχνει τόξο, να ξιφομαχεί, και να ιππεύει. Επίσης διδάχτηκε από τους παλαιότερους τις τεχνικές του πολέμου, και την ανατροφή και εκπαίδευση των πολεμικών αλόγων.
Πολέμησε εναντίον του Μωάμεθ, πιστός στη πατρική θρησκεία μέχρι και το 629. Σε ηλικία σαράντα τριών χρόνων ασπάστηκε το Ισλάμ δηλώνοντας υποταγή στον μοναδικό Θεό και τον προφήτη του, τον Μωάμεθ και έφυγε για να μείνει μόνιμα πλέον, στη Μεδίνα. Μετά από τρεις μήνες στη Μεδίνα πήρε μέρος στη πρώτη πολεμική επιχείρηση –τη μάχη του Μουτάχ - ως απλός στρατιώτης για λογαριασμό των Μουσουλμάνων πλέον. Η μάχη αυτή κατέληξε σε ήττα για τους μουσουλμάνους αλλά σε προσωπική επιτυχία του Χαλίντ, που αφού πολέμησε με θάρρος και σκότωσε πολλούς εχθρούς κατάφερε να περιορίσει το μέγεθος της ήττας. Τότε ο Μωάμεθ τον αποκάλεσε «η ρομφαία του Ισλάμ», προσωνύμιο που θα τον συνοδεύει πάντα στην αθανασία. Πολέμησε με επιτυχία κατά της φυλής του, κατά την είσοδο του Μωάμεθ στη Μέκκα, το 630.
Από τότε πολέμησε σε όλες τις σημαντικές μάχες που έδωσαν οι Μουσουλμάνοι. Όταν πέθανε ο Μωάμεθ και ανέλαβε ο Αμπού Μπακρ σαν ο πρώτος χαλίφης των μουσουλμάνων, ο Χαλίντ έγινε στρατηγός που πολέμησε κατά τους πολέμους κατά των αποστατών, και κατέκτησε το Ιράκ κερδίζοντας τη περίφημη μάχη των αλυσίδων και την Συρία.
Όταν δεύτερος χαλίφης μετά το θάνατο του Αμπού Μπακρ, ανέλαβε ο Ουμάρ ιμπν αλ-Χαττάμπ, καθαίρεσε τον Χαλίντ από στρατηγό, αλλά εκείνος εξακολούθησε να προσφέρει τις υπηρεσίες του από κατώτερη θέση. Και πάλι ήταν αυτός που κατέλαβε τη Δαμασκό, την Έμεσσα -σημερινή Χομς, που νίκησε τον βυζαντινό αυτοκράτορα Ηράκλειο στη μάχη του ποταμού Γιαρμούκ, που μπήκε στην Ιερουσαλήμ, στο Χαλέπι, και την Αντιόχεια. Ήταν ο πρώτος στρατιωτικός διοικητής της Συρίας και της Παλαιστίνης που πλέον ήταν όλη στα χέρια των Αράβων, το 637. Το φθινόπωρο του 638 παρουσιάστηκε μπροστά στον χαλίφη Ομάρ, στη Μεδίνα, κατηγορούμενος για σπατάλες, άσωτη ζωή και παραβίαση ορισμένων κανόνων του Κορανίου. Ο Ομάρ τον απέταξε από το στρατό, του κατάσχεσε όλη τη περιουσία, και ο Χαλίντ γύρισε για να περάσει τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του, σαν ιδιώτης πλέον στην Έμεσσα. Πέθανε το 642 σε ηλικία 58χρόνων από ασθένεια.
Παλάτι Νταρούλ Αμάν

Ιστορικά στοιχεία

Η κατασκευή του Παλατιού Νταρούλ Αμάν ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1920 ως μέρος των προσπαθειών του βασιλιά Αμανουλάχ Χαν για εκσυγχρονισμό του Αφγανιστάν. Θα ήταν μέρος της νέας πρωτεύουσας με όνομα Νταρουλαμάν, η οποία θα συνδεόταν με την Καμπούλ με σιδηροδρομική γραμμή. Το παλάτι θεωρείται αποδεικτικό της φιλίας Αφγανιστάν-Γερμανίας, μιας και σχεδιάστηκε από Γερμανό μηχανικό, τον Βάλτερ Χάρτεν και την ομάδα του.
Το παλάτι είναι ένα επιβλητικό νεοκλασικό κτίριο πάνω σε κορυφή λόφου με θέα προς την κοιλάδα στο δυτικό τμήμα της αφγανικής πρωτεύουσας. Σχεδιασμένο από Γάλλους και Γερμανούς αρχιτέκτονες, ήταν ένα από τα πρώτα κτίρια στη χώρα που διέθετε κεντρική θέρμανση και τρεχούμενο νερό. Προοριζόμενο ως έδρα ενός μελλοντικού κοινοβουλίου, το κτίριο παρέμεινε αχρησιμοποίητο και μερικώς ολοκληρωμένο για πολλά χρόνια αφού οι θρησκευόμενοι συντηρητικοί υπό τον Χαμπιπουλάχ Καλακάνι ανάγκασαν τον Αμανουλάχ να αποχωρήσει από την εξουσία το 1929 και σταμάτησαν τις μεταρρυθμίσεις του. Στα επόμενα χρόνια χρησιμοποιήθηκε ως ιατρική σχολή για το Πανεπιστήμιο της Καμπούλ, καθώς και ως αποθήκη και έδρα αρκετών μικρότερων υπουργείων. 
Το κτίριο καταστράφηκε από πυρκαγιά στις 14 Δεκεμβρίου 1968 και στη συνέχεια αποκαταστάθηκε για να στεγάσει το Υπουργείο Άμυνας στη δεκαετία του 1970 και του 1980. Στο κομμουνιστικό πραξικόπημα του 1978, το κτίριο πυρπολήθηκε και πάλι. Μεγάλο μέρος του κτιρίου υπέστη καταστροφές από πυρκαγιά σε δεξαμενή κατά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος του Σαχναουάζ Τανάι στις 6 Μαρτίου 1990. Για άλλη μια φορά υπέστη φθορές κατά τη δεκαετία του 1990, καθώς οι αντίπαλες ομάδες των Μουτζαχεντίν μάχονταν για τον έλεγχο της Καμπούλ. Ο βαρύς οπλισμός των Μουτζαχεντίν έκανε το παλάτι ένα κατεστραμμένο ερείπιο το οποίο χρησιμοποιήθηκε κυρίως ως προσφυγικός οικισμός και νομαδικός καταυλισμός μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 2000, όταν έγινε έδρα τάγματος για τον Εθνικό Στρατό του Αφγανιστάν.
Το 2005 παρουσιάστηκε ένα σχέδιο ανακαίνισης του παλατιού για χρήση ως έδρα του μελλοντικού κοινοβουλίου του Αφγανιστάν. Θα χρηματοδοτούταν κυρίως από ιδιωτικές δωρεές από αλλοδαπούς και πλούσιους Αφγανούς. Το παλάτι αποτέλεσε έναν από τους πολλούς στόχους σε μια σειρά επιθέσεων που ξεκίνησαν στις 15 Απριλίου 2012, για τις οποίες οι Ταλιμπάν ανέλαβαν την ευθύνη. Τελικά αποφασίστηκε να κατασκευαστεί ένα νέο κτίριο απέναντι από το παλάτι για να στεγάσει το κοινοβούλιο, με τη βοήθεια της Ινδίας. Η κατασκευή ολοκληρώθηκε το 2015.
Στις αρχές του 2016 ξεκίνησαν οι εργασίες για ένα έργο αποκατάστασης ύψους 20 εκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ, το οποίο είχε σκοπό την ανακαίνιση του παλατιού εγκαίρως για την εκατονταετηρίδα της πλήρους ανεξαρτησίας του Αφγανιστάν το 1919. Περίπου 600 τόνοι συντριμμιών αφαιρέθηκαν αρχικά από το κτίριο των 150 δωματίων και από την άνοιξη του 2017 οι εργαζόμενοι αφαιρούσαν σοβά και σκυρόδεμα από τους εσωτερικούς τοίχους. Πάνω από 80 μηχανικοί και αρχιτέκτονες συμμετέχουν στο έργο, εκ των οποίων 25% είναι γυναίκες. Οι εργασίες έχουν προχωρήσει σε μεγάλο βαθμό.
Γκαστόν Β΄ της Φουά

Βιογραφία

Ήταν γιος τού Γκαστόν Α΄ κόμη της Φουά και της Ιωάννας των Καπετιδών, κόρης τού Φιλίππου κόμη τού Αρτουά. 
Το 1315 διαδέχθηκε τον πατέρα του και έγινε κόμης της Φουά & υποκόμης τού Μπεάρν, Γκαμπαρντάν, Νεμπουζάν & Λωτρέκ υπό την επιτροπεία της μητέρας του. Το 1331 ο Γκαστόν Β΄ φυλάκισε την Ιωάννα στο σατώ ντε Φουά· αργότερα τη μετακίνησε διαδοχικά στο Ορτέζ, Λούρντ και Καρμπόν.
Με τον γάμο του με την Ελεονώρ ντε Κομμάνζ (κόρη της Λάουρα ντε Μονφόρ), έλαβε ως προίκα τα δικαιώματά της στην κομητεία τού Μπιγκόρ.
Για τη δράση του κατά την κατάκτηση τού Ταρτάς το 1339, έλαβε τον τίτλο τού υποκόμη τού Λωτρέκ. Συμμετείχε στην πολιορκία τού Αλγερίκας (1342-44) στη νότιο Ισπανία, που έγινε από τον Αλφόνσο ΙΑ΄ της Καστίλης. Απεβίωσε από λοιμό (επιδημία) στη Σεβίλλη το 1343.
Οσμάν Γ΄

Βιογραφία

Ο Οσμάν Γ΄ γεννήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 1699 στο παλάτι της Ανδριανούπολης. Ήταν νεότερος γιος του Σουλτάνου Μουσταφά Β΄ και της Σεχσουβάρ Σουλτάνκαι ήταν αδερφός του Μαχμούτ Α΄. Η σύντομη βασιλεία του χαρακτηρίστηκε από αυξανόμενη καταπίεση των μη μουσουλμανικών πληθυσμών (Χριστιανών και Εβραίων), καθώς και μια πυρκαϊά στην Κωνσταντινούπολη.
Έχοντας περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του σε απομόνωση στο Παλάτι, ως Σουλτάνος είχε πολλές ιδιορρυθμίες. Αντίθετα με τους προκατόχους του, δεν αγαπούσε τη μουσική και πέταξε έξω από το παλάτι όλους τους μουσικούς. Επίσης, αναφέρεται ότι δεν συμπαθούσε τη γυναικεία συντροφιά, ίσως ως κατάλοιπο της ζωής του στις φυλακές του Παλατιού, που βρίσκονταν στο χαρέμι.
Perihelion

Τα τραγούδια του DVD

1. Woman from Tokyo (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)
2. Vavoom: Ted the Mechanic (Gillan, Morse, Glover, Lord, Paice)
3. Mary Long (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)
4. Lazy (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)
5. No One Came (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)
6. Sometimes I Feel Like Screaming (Gillan, Morse, Glover, Lord, Paice)
7. Fools (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)
8. Perfect Strangers (Blackmore, Gillan, Glover)
9. Hey Cisco (Gillan, Morse, Glover, Lord, Paice)
10. When a Blind Man Cries (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)
11. Smoke on the Water (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)
12. Speed King (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)
13. Hush (South)
14. Highway Star (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)
15. Smoke on the Water - τίτλοι τέλους (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)

Bonus

1. Behind the Scenes
2. Interviews
Καλλιόπη η Παρθική

Η Καλλιόπη ήταν πόλη τηςελληνιστικής εποχής, στην αρχαία Παρθία ή Μηδία.
Αναφέρεται ότι ιδρυτής της ήταν ο Σέλευκος Α' Νικάτωρ. Ο Στέφανος ο Βυζάντιος την τοποθετεί στην Παρθία (Καλλιόπη πόλις Παρθυαίων), ενώ ο Πλίνιος στη Μηδία (oppositam quondan Medis).
Ριάλ Ζανζιβάρης

Το ριάλ (αραβ.:ريال) ήταν το νόμισμα της Ζανζιβάρης από το 1882 έως το 1908. Υποδιαιρείτο σε 136 πάισα (αγγ.pysa) και ήταν σε χρήση στην Ζανζιβάρη παράλληλα με την Ινδική ρουπία και το τάλιρο της Μαρίας Θηρεσίας. Το ριάλ αντικαταστάθηκε από τη ρουπία Ζανζιβάρης το 1908 με αναλογία 2⅛ ρουπίες = 1 ριάλι.