Spider-Man

Ιστορία

Το 1962, η επιτυχία των Fantastic Four και άλλων χαρακτήρων, ώθησαν τον συντάκτη και βασικό συγγραφέα της Marvel, Σταν Λι, στην αναζήτηση μίας νέας ιδέας για ένα κόμικ υπερηρώων. Ο ίδιος έχει πει ότι η ιδέα για τον Spider-Man προέκυψε από τη μεγάλη ζήτηση του εφηβικού αναγνωστικού κοινού για κόμικς και την επιθυμία να δημιουργηθεί ένας χαρακτήρας με τον οποίο θα μπορούσαν να ταυτισθούν οι έφηβοι. Στην αυτοβιογραφία του ο Lee μνημονεύει ένα περιοδικό τσέπης με αστυνομικές ιστορίες υπό τον τίτλο Η Αράχνη ως επίδραση στη γένεση της αρχικής ιδέας, ενώ σε πολλές συνεντεύξεις του έχει δηλώσει ότι εμπνεύστηκε το χαρακτήρα παρακολουθώντας μία μύγα να σκαρφαλώνει σε έναν τοίχο, προσθέτοντας στην αυτοβιογραφία του ότι έχει πει αυτή την ιστορία τόσες φορές που είναι πλέον αβέβαιος κατά πόσο ίσχυε στην πραγματικότητα. Ο σχεδιαστής Ditko σε ένα άρθρο του 1990, δίνει μία πιο κοινότοπη εκδοχή της αρχικής έμπνευσης.
“Σε μία συζήτηση για τον Spider-Man, ο Stan είπε ότι του άρεσε το όνομα Hawkman, αλλά η DC είχε ήδη ένα τέτοιο όνομα και έναν χαρακτήρα. Η Marvel θα προσέθετε τον Ant-Man [και τη Wasp] κι έτσι θα είχε την κατηγορία των εντόμων. (Στην πραγματικότητα η αράχνη δεν είναι έντομο). Αυτό θεωρώ ότι ενέπνευσε τον Stan για το όνομα του χαρακτήρα.”
 
Ο Lee προσέγγισε τον εκδότη της Marvel Martin Goodman για να εξασφαλίσει έγκριση για τον χαρακτήρα. Σε μία συνέντευξη του 1986, περιέγραψε σε λεπτομέρεια τα επιχειρήματα που χρησιμοποίησε για να κάμψει τις αντιρρήσεις του Goodman.  Ο Goodman συμφώνησε να επιτρέψει στον Lee να δοκιμάσει τον Spider-Man στο επερχόμενο τελευταίο τεύχος της σειράς επιστημονικής φαντασίας Amazing Adult Fantasy, που για εκείνο το τεύχος αποκλειστικά μετονομάστηκε σε Amazing Fantasy, #15 (Αυγ. 1962).
Ο Jack Kirby, σε συνέντευξή του το 1982, ισχυρίσθηκε ότι ο Lee είχε μικρή μόνο εμπλοκή στη δημιουργία του χαρακτήρα και ότι δημιουργήθηκε από τον Kirby και τον Joe Simon, που τη δεκαετία του '50 είχαν προτείνει έναν ήρωα υπό την ονομασία Ασημένια Αράχνη για το κόμικ Black Magic της Crestwood αλλά ο εκδοτικός οίκος έπαυσε τη λειτουργία του πριν το δημοσιεύσει.  
Ο Simon, στην αυτοβιογραφία του το 1990, απορρίπτει τα όσα έλεγε ο Kirby, ισχυριζόμενος ότι οι απαρχές του ονόματος δεν εντοπίζονταν στο Black Magic, αλλά σε προηγούμενο δημιούργημα του ιδίου (του Simon) υπό το όνομα Spider-Man (και αργότερα "Ασημένια Αράχνη"), με μετέπειτα συμμετοχή του Kirby στον σχεδιασμό και τις δυνάμεις του ήρωα. Ο Simon αργότερα δήλωσε ότι ο χαρακτήρας αυτός αποτέλεσε τη βάση για να δημιουργήσει στις αρχές του 1959 τον υπερήρωα Μύγα (αγγλικά: The Fly) για τα Archie Comics.

Υπερδυνάμεις και εμπειρία

Η αράχνη που τσίμπησε τον Πήτερ είχε χτυπηθεί με ραδιενέργεια η οποία μετάλλαξε τον γενετικό της κώδικα. Με το τσίμπημα, το δηλητήριο εισχώρησε στο αίμα του Πήτερ και προκάλεσε επίσης μετάλλαξη η οποία απλώθηκε σε όλους τους ιστούς του σώματός του. Οι πιο αξιοσημείωτες αλλαγές σημειώθηκαν στον μυικό και νευρικό ιστό και στον μεταβολισμό του. Ο μυικός ιστός του Πήτερ βελτιώθηκε και σε σύγκριση με αυτούς των ολυμπιακών αθλητών οι οποίοι είναι συνήθως ικανοί να σηκώσουν 2 φορές το βάρος τους, ο δικός του ιστός τον είχε αρχικά ικανό να σηκώσει 5 τόνους. Με τα χρόνια, ο αριθμός των τόνων που μπορούσε να σηκώσει αυξήθηκε στους 25. Μετά τα γεγονότα του The Other, ο Spider-Man είναι ικανός να σηκώσει το διπλάσιο σε βάρος. Οι γροθιές του είναι ικανές να σκοτώσουν έναν συνηθισμένο άνθρωπο, για αυτό κάθε φόρα που αντιμετωπίζει έναν κακοποιό χωρίς υπερδυνάμεις χρησιμοποιεί ένα μέρος μόνο των δυνάμεών του. Σε πλήρη δύναμη ο Πήτερ ήταν ικανός να ανοίξει τρύπα στο κράνος του Iron Man όπως φάνηκε στο Αmazing Spider-Man #544. Οι ιστοί των μυών του δεν ήταν οι μόνοι που αναπτύχθηκαν. Οι μυικοί ιστοί των ποδιών του δυνάμωσαν κατά ένα τεράστιο βαθμό πράγμα που του επιτρέπει να πραγματοποιεί άλματα μεγάλων αποστάσεων. Γενικώς, οι μύες καθώς και οι τένοντες  του σώματός του εκτός από δυνατότεροι έγιναν και ελαστικότεροι.
Ανάμεσα στις δυνάμεις που απέκτησε ήταν και η αναρρίχηση.  
Ο Spider-Man είναι ικανός να κολλήσει και να αναρριχηθεί σε οποιαδήποτε επιφάνεια, εκτός από εκείνες που τυχαίνει να γλιστρούν, με την προϋπόθεση να μην είναι υπό την επίδραση ουσιών που ακυρώνουν αυτή τη δυνατότητά του, όπως ειδικές κολοκύθες του Green Goblin (βλ. Amazing Spider-Man #98). Χρησιμοποιώντας τα δάχτυλά των χεριών και των ποδιών του, ο Spider-Man είναι ικανός όχι μόνο να σκαρφαλώσει σε επιφάνειες οποιασδήποτε κλίσης αλλά και να τρέξει σε αυτές, κάνοντας την αναρρίχηση γρηγορότερη. Η ικανότητα αυτή μπορεί να εξηγηθεί είτε με το γεγονός ότι τα δάχτυλά του έχουν μικροσκοπικά πόδια αράχνης στην επιφάνεια τους, είτε με ανάπτυξη στατικού ηλεκτρισμού ανάμεσα στα δάχτυλά και στην επιφάνεια. Μετά από ένα φιλί από την Queen, η ικανότητά αυτή επεκτάθηκε και σε άλλα μέρη του σώματός του, μέχρι και στο πρόσωπό του. Επίσης, μετά το The Other, ο Spidey ήταν ικανός να κολλήσει στον τοίχο μέχρι και με την πλάτη του. Εάν ο Spidey ξεκολληθεί δια της βίας από το τοίχο, τότε πιθανόν τα σημεία του τοίχου στα οποία ήταν κολλημένα τα δάχτυλά του, θα ξεκολλήσουν μαζί τον ίδιο. Η ικανότητα αυτή είναι τόσο δυνατή που ο Πήτερ είναι ικανός να εκτοξεύσει μια μπάλα του μπάσκετ χρησιμοποιώντας μόνο ένα δάχτυλο. Η μέγιστη δύναμη των δαχτύλων του φτάνει μέχρι μερικούς τόνους. 
Μετά τα γεγονότα του Disassembled, o Spider-Man είναι ικανός να δημιουργήσει ιστό οργανικής προέλευσης, ο οποίος αποτελείται από μετάξι αρκετά ισχυρό που συγκρίνεται με τα σύρματα που χρησιμοποιούνται για να συγκρατούν γέφυρες. Αντίθετα με τον σύνθετο μέχρι τότε ιστό, ο οργανικός ήταν μεγαλύτερης ανθεκτικότητας και πολύ μεγαλύτερης διάρκειας ζωής. Για την ακρίβεια, ο οργανικός ιστός διαλυόταν μετά από μια εβδομάδα. Πιέζοντας την παλάμη του με τα δύο μεσαία δάχτυλα, ο Πήτερ είναι ικανός να εκτοξεύσει ιστό του οποίου η ανθεκτικότητα εξαρτάται από την υγεία και τη διατροφή του. Όσο πιο πολύ πιέζει την παλάμη του, τόσο περισσότερες στρώσεις ιστού προστίθενται στην εξερχόμενη ιστογραμμή. Ο ιστός εξέρχεται από 12 ανοίγματα στο δέρμα του, ένα μεγάλο και 11 μικρότερα γύρω από αυτό. Από το μεγάλο, προέρχονται οι ιστοί για να μετακινείται και για να τραβάει τους αντιπάλους του. Μετακινούμενος με τους ιστούς του, ο Spider-Man αναπτύσσει ταχύτητα 120 μιλίων την ώρα, κολλώντας τον ιστό του σε επιφάνειες κτιρίων, κάτι που δικαιολογεί γιατί ο Πήτερ δεν είχε ποτέ δίπλωμα οδήγησης. Επίσης χρησιμοποιώντας τον ιστό του, ο Spider-Man τραβά τους αντιπάλους προς το μέρος του, για μια κοντινή αντιμετώπιση. Τα υπόλοιπα 11 ανοίγματα χρησιμεύουν για τη δημιουργία κουκουλιών για αλεξίσφαιρες ασπίδες, για τη δημιουργία ιστών για ακινητοποίηση κακοποιών και για τη δημιουργία διχτυών για αλεξίπτωτα, τραμπολίνα για την απορρόφηση πτώσεων, για δημιουργία επιδέσμων, για γάντια από ιστό όταν πολεμά αντιπάλους που δεν πρέπει να αγγίζει και για να δημιουργεί μάσκες για να αναπνέει κάτω από το νερό. Χρησιμοποιεί και μια εφεύρεση του Ben Reilly, τις μπάλες ιστού οι οποίες ,αφού εκτοξευτούν, καλύπτουν εντελώς τον αντίπαλο με ιστό, μόλις τον αγγίξουν. Μετά το The Other, κάθε φορά που κάτι πιάνεται στον ιστό του, ο Spider-Man νιώθει μια δόνηση στα νεύρα του, όπως μια κανονική αράχνη. Πρόσφατα, χρησιμοποιώντας τον ιστό του μη σταματώντας καθόλου να ρίχνει για ορισμένα δευτερόλεπτα, κατάφερε να καλύψει (από την κορυφή μέχρι τα νύχια) και να ακινητοποιήσει τον Ιron Man. Η πυκνότητα του ιστού είναι τέτοια που αν δέσει όπλο στο χέρι κακοποιού και αυτός πυροβολήσει, το όπλο θα εκπυρσοκροτήσει ανάποδα, γεγονός που συμβαίνει τόσο συχνά ώστε ο Πήτερ δεν ξέρει αν «έριξε ιστό στη σφαίρα σου ή εκείνος έριξε σφαίρα στον ιστό του». Μετά το τέλος του One More Day, ο Πήτερ έχασε αυτή την ικανότητα και τώρα χρησιμοποιεί ξανά τους εκτοξευτές. 
Μετά το Τhe Other, o Πήτερ βρέθηκε με κεντριά στο κάτω μέρος των χεριών του, ένα σε κάθε χέρι. Το κάθε κεντρί έχει μήκος γύρω στα 40 εκατοστά. Τα κεντριά αυτά εκκρίνουν ένα δηλητήριο που προκαλεί παράλυση, έχοντας ως στόχο τον νευρικό ιστό. Το δηλητήριο προκαλεί μεγάλη σύσπαση των νεύρων και ακινητοποιεί το θύμα για μερικές ώρες όταν το κεντρί εισχωρήσει ελάχιστα στο δέρμα. Με μεγαλύτερη εισχώρηση, το δηλητήριο μπορεί και να αποβεί θανατηφόρο. Η υπερδύναμη που ίσως κάνει τον Spider-Man να ξεχωρίζει είναι η έκτη του αίσθηση, η αποκαλούμενη και αραχνοαίσθηση. Η αραχνοαίσθηση είναι αυτή που κάνει τον Spider-Man τρομερά δύσκολο στόχο. Στην οποία περίπτωση ο Spider-Man γίνεται στόχος επίθεσης, νιώθει ένα γαργάλημα στον νωτιαίο μυελό. Αυτή είναι η αραχνοαίσθηση. Η αραχνοαίσθηση είναι επίσης ενορατική. Του επιτρέπει να δει τον κίνδυνο που τον στοχεύει, ακόμα και αν αυτός δε θα συμβεί αυτή τη στιγμή. Ανάλογα με το πόσο μεγάλος είναι ο κίνδυνος, το γαργάλημα είναι ανάλογου μεγέθους. Η αίσθηση εκτός από την επίθεση τον ειδοποιεί και για το από που προέρχεται η συγκεκριμένη επίθεση. Μπορεί κάλλιστα να αγνοήσει την αίσθηση του. Μετά το Dissasembled, η αραχνοαίσθηση του έγινε ακόμα πιο ευαίσθητη και ο Spider-Man είναι πολύ πιο συνδεδεμένος με το περιβάλλον του κάτι που τον καθιστά ακόμα πιο δύσκολο στόχο και όχι μόνο. Ο Spider-Man είναι τώρα ικανός να επικαλείται την αραχνοαισθησή του κατά βούληση, έχοντας καταφέρει να εντοπίσει ηθελημένα τον εκτελεστή της θείας του σε ένα σιδηροδρομικό σταθμό. Όντας και αυτός στον ίδιο χώρο με τον εκτελεστή, ο Πήτερ βασίστηκε στη συναισθηματική αντίδραση του κακοποιού (φόβος σε αυτή την περίπτωση) ώστε η έκτη του αίσθηση να τον ειδοποιήσει. Η αραχνοαίσθηση είναι αυτή που κυριολεκτικά σπρώχνει τον Spider-Man στην κατεύθυνση που θέλει όταν χρησιμοποιεί τον ιστό του για να μετακινείται. Η αραχνοαίσθηση αποτελεί σημαντικό στέλεχος του μαχητικού του στυλ καθώς ένα μεγάλο μέρος της γκάμας των επιθέσεων του είναι οι αντεπιθέσεις.
Μια άλλη υπερδύναμη που απέκτησε μετά το The Other είναι η νυχτερινή όραση. Η όραση του σε μέρη στα οποία το ανθρωπινό σώμα δεν μπορεί να ξεχωρίσει τίποτα, ο Spider-Man διακρίνει το περιβάλλον σε αποχρώσεις πράσινου. Μετά το φιλί της Queen, ο Spidey βρέθηκε με έναν σύνδεσμο με όλα τα αραχνοειδή. Μπορεί να αναγνωρίσει οποιοδήποτε είδος αράχνης ακόμα και αν δεν το έχει ξαναδεί ποτέ. Χάρη στο σύνδεσμό του κατάφερε να γλυτώσει από την Shathra, με χιλιάδες αράχνες να τον καλύπτουν χάρη στον σύνδεσμό του.
Χάρη στη ραδιενεργή φύση του αίματός του, ο Spider-Man έχει ανοσία στον βαμπιρισμό. Με άλλα λόγια, δεν μπορεί να μετατραπεί σε βρικόλακα.
Ένα άλλο πλεονέκτημα που παρουσιάζει το αίμα του, είναι ότι παρουσιάζει αντοχή στην ραδιενέργεια. Αυτό του επιτρέπει να απορροφήσει ποσότητες ραδιενέργειας και στην συνέχεια αφού τις διοχετεύσει στον οργανισμό του, να τις χρησιμοποιήσει για να προκαλέσει παραπάνω ζημιά. Με τον τρόπο αυτό κατατρόπωσε τον Morlun.
Χάρη στον ταχύ μεταβολισμό του, ο Spider-Man είναι ικανός να αναρρώνει από τραύματα πολύ γρηγορότερα από έναν συνήθη άνθρωπο. Τραύματα των οποίων η εξυγίανση διαρκεί μια εβδομάδα για ένα άτομο, στον Πήτερ η ανάρρωση διαρκεί 2 μέρες. Μαζί με τον μεταβολισμό του, η ανθεκτικότητα και η ελαστικότητα του σκελετού του αυξήθηκε. Οι τένοντες και οι συνδετικοί του ιστοί είναι δύο φορές πιο ελαστικοί από τους κανονικούς. Με όλα αυτά τα στοιχεία, ο Spider-Man μπορεί να πραγματοποιεί εναέρια ακροβατικά που του επιτρέπουν να ταξιδεύει γρηγορότερα με τους ιστούς του. Τέλος, όλες αυτές οι σωματικές αναβαθμίσεις του επιτρέπουν να έχει μια τρομερή αίσθηση ισορροπίας. Οι τρίχες στο σώμα του Πήτερ είναι τρομερά ευαίσθητες και μπορούν να ανιχνεύσουν το παραμικρό ίχνος αέρα σε οποιεσδήποτε συνθήκες και σε οποιοδήποτε μέρος. O Spider-Man έχει μεγάλη εμπειρία σε αυτό που κάνει ακόμα και αν δεν έχει εκπαιδευτεί άμεσα, έχοντας δουλέψει με μια πληθώρα υπερηρώων του σύμπαντος της Μarvel. Όταν μάχεται, συνηθίζει να πετάει αποφθέγματα και να κάνει αστεία, όχι μόνο για να αποσπάσει την προσοχή των εχθρών του αλλά και για να έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό του. Με την εμπειρία του έχει καταφέρει να νικήσει αντιπάλους πολύ "έξω από τα κυβικά του" σε θέματα δύναμης και γνώσης όπως ο Firelord και ο Doctor Doom.

Άλλα μέσα

Ο Spider-Man έχει εμφανιστεί πολλές φορές στην τηλεόραση, τον κινηματογράφο και τα βιντεοπαιχνίδια.