google/wiki40b huggingface dataset:
Γιώργος Κουρουπός

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Γιώργος Κουρουπός σπούδασε Πιάνο και Θεωρητικά στο "Ωδείο Αθηνών" (1953-1965) και Σύνθεση στο Παρίσι (1968-1972), στη τάξη του Ολιβιέ Μεσιάν, μετά από υποτροφία της Γαλλικής κυβέρνησης, αποφοιτώντας με βραβείο σύνθεσης. Είναι απόφοιτος της Μαθηματικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών (1967). Την περίοδο αυτή έγραψε το έργο  "Αντιφωνίες", (έργο 1, 1967) πάνω σε κείμενα από τους ψαλμούς του Δαβιδ (VI,XXII,XLVI). Έχει συνεργαστεί με το Μάνο Χατζιδάκι ως πιανίστας στις συναυλίες και στις ηχογραφήσεις του, με το σκηνοθέτη-σκηνογράφο Γιάννη Κόκκο και τον J.M.Ribes, ("Ο Θεός το θέλει", 1975) καθώς επίσης και με τον Αntoine Vitez ("Griselidis", 1977), έργα του τα οποία παρουσιάστηκαν στο Φεστιβάλ της Αβινιόν. Ως πιανίστας, συνεργάζεται με τον βαρύτονο Σπύρο Σακκά με πολλές εμφανίσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. 
Το 2004 συνθέτει την πλέον γνωστή, δραματική καντάτα, "Μονόγραμμα", σε ποίηση του Οδυσσέα Ελύτη.
Έχει διοριστεί αναπληρωτής διευθυντής του Τρίτου Προγράμματος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας (1977-81), πρόεδρος της Εθνικής Λυρικής Σκηνής (1982-84), διευθυντής του μουσικού τομέα της "Δημοτικής Επιχείρησης Πολιτιστικής Ανάπτυξης Καλαμάτας" (1985-90), διευθυντής στο Δημοτικό Ωδείο Πειραιά, πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της "Εθνικής Λυρικής Σκηνής" την περίοδο 1994-1999, ενώ από το 1995 είναι Καλλιτεχνικός Διευθυντής της "Ορχήστρας των Χρωμάτων". Είναι μέλος της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών, από το 2000 μέλος της Διοικούσας Επιτροπής του "Ιονίου Πανεπιστημίου" και από το 2003 καθηγητής στο τμήμα Μουσικών Σπουδών του Ιονίου Πανεπιστημίου. Το Δεκέμβριο του 2012 αναλαμβάνει την καλλιτεχνική διεύθυνση του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, -μετά από παραίτηση του Νίκου Τσούχλου-, για μια μεταβατική περίοδο, με στόχο να συμβάλει στη δυναμική πολιτιστική παρουσία του Οργανισμού. 
Έχει τιμηθεί με το βραβείο "Ν. Καζαντζάκη" από το Δήμο Ηρακλείου και με το διεθνές βραβείο Benois de la danse (1996), για το συμφωνικό του μπαλέτο "Οδύσσεια", μια συμπαραγωγή του Μεγάρου Μουσικής και της όπερας του Αμβούργου.
Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης

Έκθέματα

Τα σημαντικότερα εκθέματά του είναι τέχνεργα του Κυκλαδίτικου πολιτισμού από την 3η χιλιετία π.Χ. Το μουσείο ιδρύθηκε τον Ιανουάριο του 1986, ώστε να στεγάσει τη συλλογή κυκλαδικής και αρχαίας ελληνικής τέχνης του Νικόλαου Γουλανδρή και της Ντόλλης Γουλανδρή, οι οποίοι άρχισαν να αποκτούν τα τέχνεργα με την άδεια των αρχών από τη δεκαετία του 1960. Η συλλογή αυτή συμπεριελαμβάνε πολλά σπάνια αντικείμενα κυκλαδικής τέχνης. Μετά την ίδρυση του μουσείου, η συλλογή αυξάνει από δωρεές και αγορές τέχνεργων. Το 2002 ο Θάνος Ζιντίλης δώρησε την μεγάλη συλλογή του κυπριακών αρχαιοτήτων, μια από τις μεγαλύτερες ιδιωτικές. Σήμερα στο μουσείο εκθέτονται περίπου 350 σημαντικά έργα κυκλαδικής τέχνης.
Σέριε Γ

Διαμόρφωση

Την περίοδο 2013-14, η Πρίμα Ντιβιζιόνε αποτελούνταν από δύο ομίλους: την Τζιρόνε Α (Girone A) και την Τζιρόνε Β (Girone B), αντίστοιχα, των 17 και των 16 ομάδων. Στο τέλος της περιόδου (μέχρι το 2013), τέσσερις ομάδες (δύο από κάθε όμιλο) προβιβάζονταν στη Σέριε Β και έξι ομάδες (τρεις από κάθε όμιλο) υποβιβάζονταν στη Λέγκα Προ Σεκόντα Ντιβιζιόνε. Στην τελευταία περίοδο δεν υπήρχε υποβιβασμός, αλλά άνοδος στη Σέριε Β ή προώθηση στη Λέγκα Προ.
Η Σεκόντα Ντιβιζιόνε αποτελούνταν επίσης από δύο ομίλους: την Τζιρόνε Α (Girone A) και την Τζιρόνε Β (Girone B), αλλά και οι δύο με 18 ομάδες. Στο τέλος της περιόδου, έξι ομάδες (τρεις από κάθε όμιλο) προβιβάζονταν στη Λέγκα Προ Πρίμα Ντιβιζιόνε και εννέα ομάδες (τέσσερις από κάθε όμιλο συν τον ηττημένο του αγώνα διαβάθμισης πλέι άουτ από κάθε όμιλο) υποβιβάζονταν στη Σέριε Δ (Serie D). Και στους δύο ομίλους της Σεκόντα Ντιβιζιόνε, οι ομάδες χωρίζονταν με βάση γεωγραφικά κριτήρια, με την εξαίρεση την ομάδα Μιλάτσο της Σικελίας που αγωνιζόταν στην Τζιρόνε Α.
Η Σεκόντα Ντιβιζιόνε, μέχρι το καλοκαίρι του 2010 αποτελείτο από 54 ομάδες, αλλά την περίοδο 2010-11 οι ομάδες ήταν μόνο 49 και χωρίζεταν γεωγραφικά σε τρία τμήματα των 17, 16 και 16 ομάδων το καθένα. Στο τέλος της περιόδου, έξι ομάδες (δύο από κάθε όμιλο) προβιβάζονταν στην Πρίμα Ντιβιζιόνε και τέσσερις: δύο για τον Α όμιλο και μία για κάθε ένα από τους άλλους δύο ομίλους, υποβιβάζονταν στη Σέριε Δ.
Στις 21 Νοεμβρίου του 2012, ανακοινώθηκε ότι οι δύο κατηγορίες θα έπρεπε να συγχωνευθούν σε ένα ενιαίο πρωτάθλημα, το οποίο θα αποτελούνταν από τρεις ομίλους των 20 ομάδων το καθένα, από την περίοδο 2014-15. Η συγχώνευση τέθηκε σε ισχύ από την περίοδο 2014-15.
Βαλκανικό Κύπελλο Εθνών 1931

Tο Βαλκανικό Κύπελλο Εθνών Ποδοσφαίρου του 1931 διεξήχθη στη Σόφια από τις 27 Σεπτεμβρίου έως τις 4 Οκτωβρίου 1931 και θεωρείται ανεπίσημο. Μετείχαν τρεις χώρες και νικήτρια αναδείχθηκε η γηπεδούχος εθνική Βουλγαρίας.

Η διοργάνωση

Η συγκεκριμένη δεν περιλαμβάνεται στην αρίθμηση των Βαλκανικών Κυπέλλων, δεδομένου ότι πραγματοποιήθηκε πριν ολοκληρωθεί το αντίστοιχο πρώτο, ενώ επιπρόσθετα μετείχαν τα μισά μόνο από τα 6 (τότε) κράτη των Βαλκανίων. Παρά τον ανεπίσημο χαρακτήρα της, πάντως, από αυτήν άρχισε το σύστημα διεξαγωγής όλων των συναντήσεων υπό τη μορφή τουρνουά σε μία πρωτεύουσα, το οποίο στη συνέχεια καθιερώθηκε για να ισχύσει σε όλες τις επόμενες προπολεμικές διοργανώσεις και την πρώτη μεταπολεμική.
Τη Βουλγαρία και τη Γιουγκοσλαβία πλαισίωσε η Τουρκία για μοναδική φορά έως και το κύπελλο 1973-76. Δεν μετείχαν οι Ρουμανία και Ελλάδα που είχαν αντίστοιχα 1 και 2 υπολειπόμενα παιχνίδια για τη διοργάνωση του 1929-31, καθώς και η μονίμως απούσα προπολεμικά Αλβανία.
Σύμφωνα με το νέο σύστημα, οι ομάδες αναμετρήθηκαν σε μονούς αγώνες με βαθμολογία 2-1-0, οπότε το τουρνουά ολοκληρώθηκε σε τρεις συναντήσεις και 8 μόλις ημέρες (Κυριακή-Παρασκευή-Κυριακή). Η λιτή αυτή μορφή κρίθηκε επιτυχημένη και στο εξής το Κύπελλο καθιερώθηκε να διεξάγεται εκ περιτροπής στις διάφορες βαλκανικές πρωτεύουσες, με ευθύνη της εθνικής ομοσπονδίας ποδοσφαίρου της εκάστοτε χώρας.
Οι δύο αναμετρήσεις της Βουλγαρίας δόθηκαν στο Στάντιον Γιουνάκ (στάδιο των πρωταθλητών), ενώ εκείνη μεταξύ των φιλοξενούμενων στο μικρότερης χωρητικότητας Ιγκρίσχε Λέφσκι (έδρα του ομώνυμου συλλόγου), όλες με διαιτητή το Μιχάλι Ίβαντσιτς από την Ουγγαρία.
Καρδιοειδής καμπύλη

Η καρδιοειδής (από την ελληνική λέξη καρδιά) είναι μια επίπεδη καμπύλη, που σχηματίζεται από ένα σημείο στην περιφέρεια ενός κύκλου καθώς αυτός κυλίεται γύρω από έναν άλλο σταθερό κύκλο ίσης ακτίνας. Είναι ένα είδος επικυκλοειδούς καμπύλης. Παρότι ονομάζεται καρδιοειδής, το σχήμα της μοιάζει περισσότερο με την τομή ενός μήλου χωρίς το κοτσάνι.
Λέχαιο

Περιγραφή

Είναι χτισμένο στις ακτές του Κορινθιακού κόλπου, στο ανατολικό άκρο της πεδιάδας της Βόχας. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει πληθυσμό 2642 κατοίκους. Στην περιοχή υπάρχουν πολλές παραθεριστικές κατοικίες και τουριστικά καταλύματα. Υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Κορινθίων.

Ονομασία

Η αρχική ονομασία του οικισμού ήταν Κολομπότσι, πιθανότατα κυριώνυμο. Μετονομάστηκε σε Λέχαιο το 1925, από το ομώνυμο λιμάνι της αρχαίας Κορίνθου που βρισκόταν 3 χλμ ανατολικά του σημερινού οικισμού.

Ιστορία

Τα κτήματα της σχεδόν ακατοίκητης τότε περιοχής Κολομπότσι δόθηκαν στην οικογένεια Ζαΐμη ως ανταμοιβή για τις υπηρεσίες που είχε προσφέρει στην επανάσταση και αυτοί έφεραν τους πρώτους κατοίκους το 1860 από τα χωριά Βουνάκι και Ράχωβα των Καλαβρύτων για να καλλιεργήσουν τους τότε βαλτότοπους. Με τη διοικητική διαίρεση του 1912 το Λέχαιο έγινε τμήμα το Περιγιαλίου, από το οποίο απόσπάστηκε το 1946. Το 1997 συνενώθηκε διοικητικά στον Δήμο Άσσου-Λεχαίου. Μετά το πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτέλεσε κοινότητα του Δήμου Κορινθίων.

Πρόσβαση

Το Λέχαιο απέχει 90 χλμ από την Αθήνα. Η μετάβαση μπορεί να γίνει, εκτός από αυτοκίνητο, και με τη χρήση των τακτικών δρομολογίων του ΚΤΕΛ Κορινθίας με προορισμό το Κιάτο και το Ξυλόκαστρο. Από το κέντρο του οικισμού διέρχεται η Εθνική Οδός 8.
Πέτρος Φερδινάνδος, αρχιδούκας της Αυστρίας

Βιογραφία

Ο Πέτρος-Φερδινάνδος-Σαλβαδόρ-Κάρολος-Λουδοβίκος-Μαρία-Ιωσήφ-Λεοπόλδος-Αντώνιος-Ροβέρτος-Πίος-Πάνκρατς γεννήθηκε στο Ζάλτσμπουρκ και ήταν ο τρίτος γιος του Φερδινάνδου Δ΄ μεγάλου δούκα τη Τοσκάνης και της Αλίκης των Βουρβόνων, κόρης του Καρόλου Γ΄ δούκα της Πάρμας. Οι δύο μεγαλύτεροι αδελφοί του Λεοπόλδος-Φερδινάνδος και Ιωσήφ-Φερδινάνδος έκαναν μοργανατικούς γάμους και έτσι αποκλείστηκαν από τη διαδοχή στο μεγάλο δουκάτο της Τοσκάνης.
Ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία: το 1908 έγινε συνταγματάρχης, το 1911 υποστράτηγος και το 1914 στρατηγός. Με το ξεκίνημα το 1914 του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ανέλαβε το 25ο Τμήμα Πεζικού και πολέμησε στη Γαλικία (Πολωνία-Ουκρανία) και στη Ν. Πολωνία εναντίον της Ρωσίας, ακολουθώντας το 2ο Σώμα του Αυστρο-Ουγγρικού Στρατού. Ο στρατηγός Μόριτς φον Άουφενμπερκ τον κατηγόρησε αργότερα ότι με τις ενέργειές του απέτρεψε την περικύκλωση του Ρωσικού Στρατού στη μάχη του Κομαρόβ. Το 1915 απολύθηκε και τον διαδέχθηκε στο 25ο Τμήμα ο υποστράτηγος Γιόζεφ Πολεσένσκυ.
Το 1917 επέστρεψε στο Στράτευμα και ως στρατηγός του Πεζικού διηύθυνε τον Αυστριακό στρατό στο Ιταλικό μέτωπο. Πρώτα υπερασπίστηκε το Ότλερ και μετά κάλυψε τη 14η Γερμανική Στρατιά κατά την προέλασή της στη μάχη του Καπορέττο. Το 1918 το Σώμα του, που στάθμευε στο Τρεντίνο, ονομάστημε 5ο Σώμα Στρατού. Στο τέλος του Πολέμου, διοίκησε τη 10η Στρατιά του Τρέντο εξ ονόματος του στρατάρχη Αλεξάντερ φον Κρόμπατιν.
Απεβίωσε στο Σανκτ Γκίλγκεν του Ζάλτσμπουρκ το 1948 σε ηλικία 74 ετών. Τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του ως τιτουλάριος μέγας δούκας της Τοσκάνης.
Πολυκατοικία

Η πολυκατοικία είναι κτίριο με πάνω από 2-3 ορόφους το οποίο χρησιμεύει για κατοικία περισσοτέρων από μια οικογενειών (πολύ-κατοικία). Στην Ελλάδα, οι πολυκατοικίες έγιναν ιδιαίτερα δημοφιλείς μετά την δεκαετία του 1960, παρέχοντας στους οικοπεδούχους καλή εκμετάλλευση του οικοπέδου τους (σύστημα αντιπαροχής), στους εργολάβους / κατασκευαστές σημαντικά κέρδη και στους κατοίκους μια σχετικά οικονομική λύση για κατοικίες σε αστικά κέντρα, με σύστημα κεντρικής θέρμανσης.
Μειονεκτήματα των πολυκατοικιών είναι η έλλειψη ιδιωτικής ζωής λόγω προβλημάτων ηχομόνωσης, δυσκολία στην συντήρηση οικιακών ζώων και γενικά έλλειψη αυτονομίας ιδίως στα θέματα των κοινοχρήστων.
Σημαντικά μέρη των πολυκατοικιών εκτός των διαμερισμάτων είναι οι κοινόχρηστοι χώροι, οι θέσεις στάθμευσης, οι αποθήκες, το υπόγειο, η πιλοτή, το ρετιρέ, το δώμα, ο ανελκυστήρας και το σύστημα κεντρικής θέρμανσης.
Η διαχείριση των κοινοχρήστων των πολυκατοικιών γίνεται είτε από έμμισθο - υπάλληλο ή εταιρεία είτε, συνηθέστερα, από εκλεγμένο διαχειριστή, με θητεία ενός ή περισσοτέρων ετών. Η Γενική Συνέλευση Ιδιοκτητών είναι το όργανο που παίρνει σημαντικές αποφάσεις για τη διαχείριση της κάθε πολυκατοικίας. Γνωστές πολυκατοικίες είναι η Μπλε πολυκατοικία στα Εξάρχεια, η Πολυκατοικία Συντριβάνι στην περιοχή της Παραλίας Μαρκοπούλου Ωρωπού, η Πολυκατοικία Λαναρά στην Κυψέλη και άλλες πολλές.
Μπασίρο Ντάμπο

Πολιτική καριέρα

Γεννήθηκε στις 12 Μαρτίου του 1958. Προτού ασχοληθεί με την πολιτική ήταν τραγουδιστής και δημοσιογράφος . Ο Ντάμπο ήταν υπουργός αρμόδιος για θέματα διοικήσεως και ηγετικό στέλεχος του κυβερνώντος Αφρικανικού Κόμματος για την Ανεξαρτησία της Γουινέας και του Πράσινου Ακρωτηρίου. Υπήρξε στενός συνεργάτης του προέδρου Ζοάο Μπερνάρντο Βιέιρα , ο οποίος δολοφονήθηκε από μέλη των ενόπλων δυνάμεων, μετά τη δολοφονία του αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Στρατού, Μπατίστα Τάγκμε Να Γουάι στις 2 Μαρτίου του 2009. Ως υπαίτιος για τη δολοφονία θεωρήθηκε ο Βιέιρα, καθώς η διένεξη μεταξύ τους ήταν μακροχρόνια. Για τη δολοφονία του προέδρου Βιέιρα δεν απαγγέλθηκαν κατηγορίες εναντίον οποιουδήποτε και ορίστηκε η διεξαγωγή προεδρικών εκλογών για τις 28 Ιουνίου, ώστε να εκλεγεί ο διάδοχος του Βιέιρα. Ο Ντάμπο κατήλθε ως ανεξάρτητος υποψήφιος, έχοντας προηγουμένως παραιτηθεί από υπουργός για το σκοπό αυτό, και θα γινόταν ένας από τους 13 συνολικά συμμετέχοντες στις προεδρικές εκλογές .

Θάνατος

Μια μέρα πριν την επίσημη έναρξη της προεκλογικής περιόδου ο Ντάμπο εκτελέστηκε από στρατιώτες.
Ειδικότερα, σύμφωνα με τους υποστηρικτές του, μεταξύ 3 και 30 και 4 π.μ. της 5ης Ιουνίου του 2009, γύρω στους 30 ένστολοι και ένοπλοι άνδρες εισέβαλαν στην οικία του και ζήτησαν να τον δουν. Στη συνέχεια οι στρατιώτες φέρονται να όρμησαν στην κρεβατοκάμαρα του Ντάμπο, την ώρα που ο πολιτικός κοιμόταν με τη σύζυγό του, τραυματίζοντας έξι μέλη της προσωπικής του ασφάλειας. Οι στρατιώτες πιστεύεται ότι πυροβόλησαν εν συνεχεία τον Ντάμπο αρκετές φορές, σκοτώνοντάς τον επιτόπου. Σύμφωνα με ιατρικές πηγές, που επικαλέστηκε το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων, ο Ντάμπο είχε υποστεί 3 τραύματα από σφαίρες που ρίχτηκαν με Καλάζνικοφ στην κοιλιακή χώρα και ένα τραύμα στο κεφάλι, από κοντινή απόσταση.
Οι αρχές της Γουινέας-Μπισσάου παρουσίασαν διαφορετικά τη σειρά των γεγονότων και ανέφεραν ότι ο Ντάμπο πέθανε σε ανταλλαγή πυροβολισμών στην προσπάθειά του να διαφύγει τη σύλληψη ως ύποπτος για φερόμενη απόπειρα πραξικοπήματος.  Επίσης ο πρώην υπουργός Άμυνας σκοτώθηκε μαζί με τον οδηγό του και έναν σωματοφύλακα σε δρόμο μεταξύ της πόλης Μπούλα και της Μπισσάου. Επίσης, συνελήφθη ο πρώην πρωθυπουργός Φαουστίνο Ιμπαλί. Στα πλαίσια των ερευνών για την απόπειρα πραξικοπήματος, έγιναν συλλήψεις αρκετών στελεχών του PAIGC. Η κρατική υπηρεσία πληροφοριών της αφρικανικής χώρας ανέφερε ότι σκοπός του πραξικοπήματος ήταν "η φυσική εξόντωση του αρχηγού των ενόπλων δυνάμεων, η απομάκρυνση του προσωρινού αρχηγού κράτους και η διάλυση της βουλής".
Σύμφωνα με υποθέσεις δημοσιογράφων, η εκτέλεση του Ντάμπο έγινε με διαταγές των στρατιωτικών ηγετών, οι οποίοι φοβούνταν την ποινική τους δίωξη για τη δολοφονία του προέδρου Βιέιρα, σε περίπτωση που ο Ντάμπο κέρδιζε τις εκλογές. Επίσης, την περίοδο εκείνη υπήρχαν ανησυχίες για κενό εξουσίας στην αφρικανική χώρα, το οποίο θα ενίσχυε την επιρροή των καρτέλ των ναρκωτικών από τη Λατινική Αμερική, δεδομένου ότι η Γουινέα-Μπισσάου αποτελεί λιμάνι για μεταφορά κοκαΐνης προς την Ευρώπη.
Πάβλε Σίμιτς

Βιογραφία

Ο Πάβλε Σίμιτς ήταν γόνος οικογένειας εμπόρων. Έχοντας χάσει τους γονείς του σε νεαρή ηλικία, την φροντίδα του ανέλαβε ο πάππος του, ο οποίος ήταν ιερέας στη Στάρα Κανγίζα, όπου από θαυμασμό προς το ζωγραφισμένο εικονοστάσιο από τον Τεοντόρ Ίλις Τσέσλγιαρ και το οποίο ευρισκόταν εντός της εκκλησίας της πόλεως, αποφάσισε να γίνει ζωγράφος. Πραγματοποίησε τις δευτεροβάθμιες σπουδές του στο Σόμπορ και τη Σουμπότιτσα, ενώ στην συνέχεια σπούδασε ζωγραφική στο Νόβι Σαντ, στο εργαστήριο της Αλοΐζα Καστάγκνι, Ιταλίδας καταγόμενης από τη Μάντοβα. Τον Δεκέμβριο του 1837, εγκαταστάθηκε στη Βιέννη, όπου και παρακολούθησε μαθήματα της Ακαδημίας Καλών τεχνών, ενώ σπούδασε ιστορική ζωγραφική έως το 1841.

Έργα

Ο Σίμιτς ασχολήθηκε κυρίως με την ζωγραφική εικονοστασίων και πορτραίτων.
Μεταξύ των έργων του, περιλαμβάνονται το εικονοστάσιο της εκκλησίας του Μοναστηριού του Κούβεζντιν (1849), καθώς και εκείνο της εκκλησίας του Σάμπατς (1853-1856). Εργάστηκε στο Στάρι Φούτογκ (1855), ζωγράφισε το εικονοστάσιο της εκκλησίας του Τζούρτζεβο στην περιοχή του Σάικασκα (1857), εκείνο της Εκκλησίας των Αγίων Πέτρου και Παύλου του Πίρος (σημερινό Ρούμενκα), καθώς και εκείνο της Εκκλησίας του Αγίου Μιχαήλ του Σέντα (1859). Εργάστηκε, ακόμη στη ζωγραφική διακόσμηση της Εκκλησίας του Αγίου Νικολάου του Νόβι Σαντ (1863) και του παρεκκλησίου του Πλάτον Ατανάτσκοβιτς, εντός του Κοιμητηρίου του Άλμας στο Νόβι Σαντ (1864). Στην συνέχεια, εργάστηκε στη ζωγραφική διακόσμηση της Εκκλησίας του Αγίου Νικολάου του Μπάσαϊντ, στο Μπανάτο (1864-1866), της εκκλησίας του Μοναστηριού της Οραχόβιτσα στη Σλαβονία (1867), της εκκλησίας της Γκλίνα (1866-1868), της Εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου του Σόμπορ (1870-1873) και της Παρεκκλησίου Χάρις του Ζέμουν (1874).
Ο Σίμιτς είναι ακόμη περισσότερο γνωστός ως ζωγράφος πορτραίτων. Μεταξύ των πορτραίτων του, αξίζει να αναφερθούν τα Probojčević, Čovek u belom prsluku ή Prote Mateja τα οποία αποτελούν μερικά εκ των κορυφαίων της σερβικής ζωγραφικής των μέσων του 19ου αιώνα. Μεταξύ των μικρού μεγέθους πορτραίτων του περιλαμβάνονται εκείνο της Αγκριπίνα Γκρούγιτς, καθώς και εκείνο της ποιήτριας Μίλιτσα Στογιαντίνοβιτς-Σρπκίνγια.
Ήταν, επίσης, ο δημιουργός σειράς ιστορικών ζωγραφικών πινάκων, των οποίων, ωστόσο, τμήμα έχει, σήμερα, χαθεί.
Σάλμα Χάγιεκ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου του 1966 στο Μεξικό. Κόρη ενός Λιβανέζου πατέρα και μιας Ισπανίδας μητέρας, καθιερώθηκε ως η πρώτη Μεξικανή ηθοποιός που έγινε αναγνωρίσιμη στα κινηματογραφικά στούντιο του Χόλυγουντ, έπειτα από την Ντολόρες Ντελ Ρίο. Στα πρώτα της βήματα στην υποκριτική, εξελίχθηκε ως αναγνωρίσιμη ηθοποιός σαπουνόπερας στο Μεξικό, ενώ λίγα χρόνια αργότερα, αποφάσισε να μεταβεί στο Λος Άντζελες. Εκεί την ανακαλύπτει ο σκηνοθέτης Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ και κερδίζει τον πρωταγωνιστικό της ρόλο στην ταινία Desperado. Η επιτυχία της ταινίας την βοήθησε ώστε να καθιερωθεί στον χώρο. Η μέγιστη διάκρισή της, ήταν η υποψηφιότητά της για το βραβείο Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου στην ταινία Φρίντα το 2002.
Τον Ιανουάριο του 2012, τιμήθηκε από τον Πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας Νικολά Σαρκοζί με το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής, σε ειδική εκδήλωση μαζί τον σύζυγό της Φρανσουά Πινό, με το οποίο σήμερα έχει μια κόρη.
Πρωτάθλημα χειροσφαίρισης Α' εθνικής κατηγορίας ανδρών 1988-1989

Το πρωτάθλημα Α' Εθνικής χάντμπολ ανδρών της περιόδου 1988–89 ήταν το έβδομο και τελευταίο πρωτάθλημα με την ονομασία "Α' Εθνική", καθώς από την επόμενη περίοδο καθιερώθηκε η Α1 Εθνική. Οι δώδεκα ομάδες αγωνίστηκαν σε δύο γύρους των έντεκα αγώνων. Μετά το τέλος του πρωταθλήματος οι τρεις τελευταίες υποβιβάστηκαν στη νεοσύστατη Α2 Εθνική κατηγορία, ενώ για πρώτη φορά δεν διεξήχθησαν αγωνες διαβάθμισης μεταξύ ομάδων της Α' και της Β' Εθνικής. 
Ο Φίλιππος Βέροιας αναδείχθηκε πρωταθλήτης για δεύτερη συνεχόμενη και τρίτη συνολικά φορά στην ιστορία του και προκρίθηκε στο κύπελλο πρωταθλητριών. Η Νέα Ελβετία κατέκτησε την 2η θέση και την έξοδο στο κύπελλο της ευρωπαϊκής ομοσπονδίας. Ο τρίτος Ιωνικός Νέας Φιλαδέλφειας προκρίθηκε στο κύπελλο κυπελλούχων μέσω της κατάκτησης του Κυπέλλου Ελλάδος.
Μεσσάπιοι

Οι Μεσσάπιοι (Messapii) ήταν αρχαίος λαός της νότιας Ιταλίας στην σημερινή Απουλία. Καταλάμβαναν μια μεγάλη περιοχή που έφτανε έως την Καλαβρία. Το όνομα της χώρας τους (Μεσσαπία) σημαίνει τόπος εν μέσω υδάτων. Μιλούσαν την μεσσαπική γλώσσα και συχνά αναφέρονται ως φυλή των Ιαπύγων.
Σύμφωνα με τη μυθολογία οι Μεσσάπιοι ήταν ελληνικής καταγωγής και κατάγονταν από τους Κρήτες στρατιώτες του Μίνωα που μετά από τρικυμία εγκαταστάθηκαν μόνιμα στην περιοχή και ίδρυσαν αποικίες. Οι πόλεις τους Uzentum (το σημερινό Ugento), Rudiae (η σημερινή Rugge), Brundisium (το σημερινό Μπρίντιζι) και Ύρια (σημερινή σημερινή Oria) ήταν ανεξάρτητες αλλά είχαν εμπορικές σχέσεις μεταξύ τους όπως και με την Ελλάδα. Οι Μεσσάπιοι αρχικά αφομοιώθηκαν από τους Έλληνες και Ρωμαίους και αργότερα αποτέλεσαν μέρος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Οι Μεσσάπιοι μιλούσαν δική τους γλώσσα που ήταν παρακλάδι της Ινδοευρωπαϊκής και έχει εξαφανιστεί σήμερα.
Μιχάλης Μπεκίρης

Βιογραφικά Στοιχεία

Γεννήθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 1971 στην Πάτρα και είναι γιος του πρώην βουλευτή & υπουργού Βασίλη Μπεκίρη. 
Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στη Γαλλία και εργάστηκε ως δημοσιογράφος. 
Εντάχθηκε στο κόμμα της Νέας Δημοκρατίας και στις εκλογές του 2000 έθεσε υποψηφιότητα για βουλευτής χωρίς όμως επιτυχία.
Στις εκλογές του 2004 εξελέγη βουλευτής Αχαΐας για πρώτη φορά και επανεξελέγη το 2007 καθώς και το 2009 πρώτος σε ψήφους από τη Νέα Δημοκρατία στον νομό Αχαΐας. Στις εκλογές του 2012 απέτυχε να εκλεγεί και έκτοτε δεν συμμετείχε σε ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας. 
Την περίοδο 2004-2007 διετέλεσε γραμματέας του προεδρείου της βουλής. Από τον Ιανουάριο του 2009 έως την λήξη της θητείας της κυβέρνησης Καραμανλή διετέλεσε υφυπουργός μεταφορών.
Τον Ιανουάριο του 2016, μετά την εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη στην προεδρία της Νέας Δημοκρατίας, ο Μιχάλης Μπεκίρης, είχε αναλάβει Διευθυντής του πολιτικού του γραφείου, θέση την οποία διατήρησε μέχρι τις αρχές Απριλίου του 2018 όταν παραιτήθηκε επικαλούμενος προσωπικούς λόγους.
Στις 10 Ιουλίου 2019, ανακοινώθηκε ο ορισμός του Μιχάλη Μπεκίρη, ως Διευθυντής του Γραφείου του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, στην Βουλή των Ελλήνων.
Χριστιανός Γ΄ του Όλντενμπουρκ

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη Α΄ κόμη του Όλντενμπουρκ και της Ριχέτσας, κόρης του Ερρίκου Β΄ κόμη της Χόγια.
Αναφέρεται για πρώτη φορά σε έγγραφο του 1269 στο Όλντενμπουρκ ως θεία χάριτι κόμης στο Άλντενμπορχ. Από το 1272 ο αδελφός του Όθων Β΄ εμφανίζεται ως συγκυβερνήτης.
Κατά τα πρώτα έτη της ηγεμονίας του εξεγέρθηκαν οι υπουργοί (ministeriales) υπό τον Ροβέρτο ιππότη του Βέστερχολτ. Οι στασιαστές κατάφεραν να εισβάλουν στην πόλη του Όλντενμπουρκ. Ο Χριστιανός Γ΄, που ακόμη υπερασπιζόταν το κάστρο, έβαλε φωτιά στην πόλη. Οι επιτιθέμενοι έμειναν χωρίς τροφή και καταφύγιο, έτσι αποχώρησαν. Τους καταδίωξε και τους νίκησε στη μάχη του βάλτου Τούνγκελερ, όπου αιχμαλώτισε τον Ροβέρτο και άλλους ευγενείς στασιαστές. Το χρονικό του Ράστετ περιγράφει τη νίκη με λεπτομέρειες.
Σε πηγές της εποχής του περιγράφεται ως ειρηνόφιλος: "οι αγρότες έζησαν σε ειρήνη και πλήρη ησυχία" και φιλικός με την Εκκλησία. Ήταν ευσεβής και ήξερε πώς να απολαμβάνει τη ζωή: "αγαπούσε το καλό κρασί". Απεβίωσε το 1285 στο Όλντενμπουρκ και τον διαδέχθηκε ο γιος του Ιωάννης Β΄.
Πουτάνα (ηφαίστειο)

Πουτάνα (ισπ. Volcán Putana, επίσης γνωστό και ως Jorqencal ή Machuca) ονομάζεται ένα στρωματοηφαίστειο στα σύνορα μεταξύ της Βολιβίας και της Χιλής. Βρίσκεται αμέσως βόρεια βορειοανατολικά του Σέρρο Κολοράντο, περίπου 6 χλμ. βόρεια του Βολκάν Εσκαλάντε, το βορειότερο μέλος της οροσειράς Σαϊρεκάμπουρ και 14 χλμ. νότια της οροσειράς Σέρρος ντε Τοκορπούρι. Έντονη φουμαρολική δραστηριότητα εμφανίζεται στην κορυφή του, και σολφατάρα μπορεί να παρατηρηθεί στον κύριο κρατήρα.
Γεράσιμος Λαβράνος

Πηγή

• Γεράσιμος Λαβράνος (βιογραφία)
Μεσόσφαιρα

Θερμοκρασία

Η θερμοκρασία πάνω από τη στρατόσφαιρα ελαττώνεται κατά το ύψος, λόγω του ότι δεν υπάρχει πλέον όζον, μέχρι τα 80 - 90 χλμ. όπου και λαμβάνει τιμές μέχρι -90 °C (−130 °F). Το ανώτατο όριο της Μεσόσφαιρας είναι η Μεσόπαυση, με ακόμα χαμηλότερες θερμοκρασίες, έως τους −101 °C (−150 °F), και μάλιστα η χαμηλότερη που έχει καταγραφεί είναι −143 °C (−225 °F; 130 K). Γενικώς, η μεσόσφαιρα είναι η ψυχρότερη περιοχή της ατμόσφαιρας.

Δυναμικά χαρακτηριστικά

Η μεσόσφαιρα, όπως και η στρατόσφαιρα, παρουσιάζουν αρκετά δυναμικά χαρακτηριστικά, αφού δεν είναι καθόλου στατικές. Μερικά από αυτά είναι οι ατμοσφαιρικές κυμάνσεις με περίοδο σχεδόν δύο χρόνια, εσωτερικά κύματα βαρύτητας, τα οποία συνήθως προέρχονται από τη στρατόσφαιρα, και γενικά πολύ ισχυρούς ανέμους.
Στη μεσόσφαιρα, επίσης, παρατηρούνται τα νυχτερινά φωτεινά νέφη, στα οποία συνήθως παρατηρούνται και κύματα βαρύτητας.