google/wiki40b huggingface dataset:
Τζόρτζε Σίμιτς

Βιογραφία

Ήταν ο γιος του Στόγιαν Σίμιτς πολιτικός και επιχειρηματίας. Μετά την αποφοίτησή του στο Βελιγράδι σπούδασε στο Βερολίνο στην Χαϊδελβέργη και στο Παρίσι.
Εργάστηκε ως υπάλληλος του υπουργείου εξωτερικών της Σερβίας και επικεφαλής του πολιτικού τμήματος της από το 1867 μέχρι το 1882. Ήταν γενικός πρόξενος στη Σόφια από το 1887 έως τη δεκαετία του 1890. Έπειτα ήταν στην Αγία Πετρούπολη και τη δεκαετία του 1890 μέχρι το 1894 διπλωματικός αντιπρόσωπος στην Βιέννη.
Πρώτη φορά ήταν πρωθυπουργός από τις 12 Ιανουαρίου έως τις 21 Μαρτίου του 1894. Η κυβέρνηση ήρθε γρήγορα στην κρίση και έπεσε εξαιτίας του πολιτικού προσανατολισμού των βασιλέων Αλεξάνδρου και Μίλαν όπου ο Σίμιτς και πολλά μέλη της κυβέρνησης διαφωνούσαν με τις ενέργειες τους.
Και πάλι στην διπλωματική αντιπροσωπία στη Βιέννη από το 1894 μέχρι το 1896. Έπειτα δεύτερη φορά πρωθυπουργός και υπουργός εξωτερικών από τις 17 Δεκεμβρίου 1896 έως τις 11 Οκτωβρίου 1897. Γερουσιαστής και πρόεδρος του συμβουλίου της επικρατείας το 1901. Διπλωματικός αντιπρόσωπος στην Κωνσταντινούπολη την περίοδο 1903-1906 και στη Βιέννη από το 1906 μέχρι το 1912.
Ένας από τους ιδρυτές του Ερυθρού Σταυρού στην Σερβία και πολλά χρόνια πρόεδρος του. Είχε παντρευτεί την πριγκίπισσα Έλενα Καραγιόργεβιτς.
Διάδημα (Βρετανικό Μουσείο, αρ. 2097)

Περιγραφή

Αποτελείται από δύο χρυσές λεπτές λουρίδες, οι οποίες σχηματίζουν διάδημα. Είναι διακοσμημένες με εικοσιοκτώ γοργόνεια, κάθε ένα μέσα σε κύκλο από χάνδρες. Στα δύο άκρα είναι κομμένο στρογγυλό και φέρει από μια οπή για να δένεται.
Τερριτόριο Νάπολις της Ρωμανίας

Το Τερριτόριο Νάπολις της Ρωμανίας (ιταλικά: Territorio Napoli di Romania) ήταν διοικητική διαίρεση του Μορέα κατά την Ενετική κατοχή του, από το 1688 έως το 1715. Διοικητικά ανήκε στην επαρχία Ρωμανίας με έδρα την πόλη "Νάπολι ντι Ρομάνια" (Νάπολι της Ρωμανίας) το σημερινό Ναύπλιο, όπου ήταν και η πρωτεύουσα της κτίσης (.Napoli di Romania eccelentissima)
Το Ναύπλιο αποτελούσε κτίση της Βενετίας μαζί με το Άργος ήδη από το 1388 όταν αγοράστηκε από τους Αυθέντες Άργους και Ναυπλίας, έγινε Ενετική κτίση και ονομάστηκε "Νάπολι της Ρωμανίας", το 1540 το κατέλαβαν οι Οθωμανοί έως το 1686 που κατελήφθη πάλι από τους Ενετούς.
Το 1688 κατά την δημιουργία της διοικητικής διαίρεσης συντάχτηκε απογραφή από τους Ενετούς, για το τερριτόριο του Ναυπλίου έδωσε τα παρακάτω στοιχεία : είχε μία πόλη, 39 χωριά (6 εγκαταλελειμμένα) και 11 ορθόδοξα μοναστήρια. Το τερριτόριο παρήγαγε αλάτι από την "λίμνη Βερβερόντα", καλαμπόκι, μαλλί, κερί, λινό, κρασί, άγρια χόρτα όπως μανιτάρια και μέλι. Το τερριτόριο είχε 2.401 οικογένειες και η έκταση του υπολογίστηκε περίπου στα 1.380.000 στρέμματα
Το τερριτόριο περιελάμβανε τα εξής χωριά : Aria suff Agà, Mersè, Curma, Lussi, Mandella, Zarchi, Burasagni, Catosca fidachi, Trumbè, Janena, Turachi, ò Trapano, Sapì, Caidari, Tarameli, Braim-Bei, Iri, Pirgo, Adami, Ligurio, Cacingri, Bolmeti, Coffigni, Paleocastro, Platanachi Cuzzi, Merbaca, Manuraui, Castri, Cranidi, Fumi, Didimo, Illià, Agà, Balabani, Pelegi και Castel di Termis.
Θεόδωρος Αντωνίου

Καριέρα

Ο Θεόδωρος Αντωνίου γεννήθηκε στην Αθήνα. Είχε σπουδάσει βιολί, φωνητική και σύνθεση στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών, το Ελληνικό Ωδείο και διεύθυνση ορχήστρας στο Hochschule für Musik και στο Διεθνές Μουσικό Κέντρο στο κέντρο της πόλης: Ντάρμσταντ. Ήταν καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ, το Πανεπιστήμιο της Γιούτα, τη Φιλαδέλφεια Μουσική Ακαδημία και στο Πανεπιστήμιο της Βοστόνη, όπου υπηρέτησε από το 1978. Επίσης, διηύθυνε την μουσική ορχήστρα Alea III, που είχε την έδρα της στο Πανεπιστήμιο της Βοστόνης.
Ως μαέστρος είχε συνεργαστεί με ορχήστρες, μικρές και σύνολα, και μουσικούς οργανισμούς σε όλο τον κόσμο. Είχε ασχοληθεί με πολλές μεγάλες ορχήστρες και μουσικά σύνολα, όπως τη Συμφωνική Ορχήστρα της Βοστώνης Αίθουσα Παίκτες, το Ραδιόφωνο Ορχήστρες του Βερολίνου και του Παρισιού, το Βαυαρικό Ραδιόφωνο Ορχήστρα, ο συναυλιακός χώρος Tonhalle Orchestra (Ζυρίχη), η Εθνική λυρική σκηνή, και το Berkshire Κέντρο Μουσικής Ορχήστρας. Το 1974 συμμετείχε ως βοηθός σκηνοθέτη σύγχρονης δραστηριότητες στο Tanglewood Music Center σε Lennox, Μασαχουσέτη, και κατείχε αυτή τη θέση μέχρι το καλοκαίρι του 1985. Ως ενθουσιώδης και δραστήρια ερμηνευτής της νέας μουσικής, Αντωνίου έχει ιδρύσει διάφορα σύγχρονα σύνολα μουσικής, συμπεριλαμβανομένης της ΑΛΈΑΣ II στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ; ALEA III, στο Πανεπιστήμιο της Βοστόνης * η Φιλαδέλφεια Νέα Μουσική Ομάδα και το Ελληνικό συγκρότημα Σύγχρονης Μουσικής. Διευθύνει επίσης την ALEA III International Composition competition. Επιπλέον, κατείχε τη θέση του προέδρου του Εθνικού ελλήνων Μουσουργών Association και διευθυντής της η Πειραματική Σκηνή της Εθνικής Όπερας της Ελλάδος από το 1989.
Ήταν μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Παύλος Κύρου

Βιογραφικά Στοιχεία

Ο Παύλος Κύρου τελείωσε το Ελληνικό δημοτικό σχολείο του Αντάρτικου με δάσκαλους τους Ανταρτικιώτες Νικόλαο Σιδέρη και Συμεών Σίμου. Ήταν εγγονός του ξακουστού κλεφταρματολού Ναούμ Κύρου. Από μικρός ακολούθησε τον κλεφταρματολό καπετάν Ναούμ από την Ιεροπηγή Καστοριάς και γνώρισε καλά την περιοχή των Κορεστίων. Το 1881 συμμετείχε στην απαγωγή του Τούρκου καϊμακάμη (έπαρχου) στη Φλώρινα μαζί με τον καπετάν Ναούμ και τον Γεώργιο Δούκα (καπετάν Νταβέλη) από τη Γαλατινή. Το διάστημα 1881-1897 βρέθηκε στην Αθήνα, όπου γνωρίστηκε με Μακεδόνες πολιτικούς, όπως ο Στέφανος Δραγούμης. Κατόπιν επέστρεψε στη Μακεδονία και συνέχισε την αντάρτικη δράση. Συνεργάστηκε με τον Κώττα Χρήστου και με τους Βούλγαρους που προετοίμαζαν την εξέγερση του Ίλιντεν και προέτρεπαν σε ξεσηκωμό όλους τους χριστιανούς με το σύνθημα "Η Μακεδονία στους Μακεδόνες". Διαπίστωσε από πολύ νωρίς τις πραγματικές προθέσεις των Βουλγάρων και αφού διαχώρισε τη θέση του, συνεργάστηκε με το μητροπολίτη Γερμανό Καραβαγγέλη στην οργάνωση και συντονισμό των εθελοντών αξιωματικών που κατεύθαναν στην περιοχή από το ελεύθερο Ελληνικό κράτος μετά το 1904. Συνεργάστηκε με τον Παύλο Μελά στις τελευταίες του επιχειρήσεις.
Μετά τη σύλληψη του καπετάν Κώττα (1905), κατέφυγε στην Αθήνα προκειμένου να συγκεντρώσει οπλίτες για τη δημιουργία ένοπλου σώματος. Η προσπάθειά του δεν απέδωσε καρπούς και επέστρεψε στη Μακεδονία. Συνεργάστηκε με πολλούς αξιωματικούς που έδρασαν στην περιοχή, όπως ο Ιωάννης Καραβίτης, ο Γεώργιος Τσόντος, ο Εμμανουήλ Σκουντρής, ο Νικόλαος Καλομενόπουλος και ο Γεώργιος Κατεχάκης. Οργάνωσε δικό του σώμα που έδρασε στην περιοχή Πρεσπών. Μετά την πανωλεθρία (100 νεκροί και 20 αιχμάλωτοι) των ενωμένων Ελληνικών σωμάτων στις 25 Νοεμβρίου του 1905, υπό τον ανθυπίλαρχο Βασίλειο Πανουσόπουλο από τον Οθωμανικό στρατό, στους Ψαράδες Φλώρινας στη Μεγάλη Πρέσπα, ο Παύλος Κύρου διέφυγε εκ νέου στην Αθήνα. Επανέκαμψε λίγο αργότερα και συγκροτώντας δικό του σώμα, συνέχισε την ένοπλη δράση στην περιοχή.

Το τέλος

Στις 19 Νοεμβρίου του 1906 στο Τρίγωνο Φλώρινας, έπεσε σε ενέδρα Οθωμανικού αποσπάσματος. Ακολούθησε συμπλοκή στην πλατεία του χωριού. Στη διάρκεια της συμπλοκής πυροβολήθηκε από ντόπιο Βουλγαρίζοντα κοντά στη βρύση της πλατείας, όπου και εξέπνευσε.
Γιος του ήταν ο επίσης οπλαρχηγός Λάζαρος Κύρου που συνέχισε τη δράση του στην περιοχή.

Αποτίμηση

Ο Παύλος Κύρου υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους Μακεδονομάχους οπλαρχηγούς της περιοχής Φλώρινας - Καστοριάς, συνεχίζοντας τη δράση των παλαιότερων κλεφταρματολών, όπως ο Βασίλειος Ζούρκας και ο Ναούμ Κωνσταντινίδης. Ακούραστος και αποτελεσματικός υπήρξε σημαντικός ηγέτης των Ελλήνων της περιοχής και η δράση του επέδρασε θετικά στην επιτυχία των αξιωματικών που συνέδραμαν από την ελεύθερη Ελλάδα. Υπήρξε ιδιαίτερα εχθρικός προς τα Βουλγαρικά συμφέροντα. Κατηγορήθηκε μαζί με τον Γερμανό Καραβαγγέλη για την προδοσία του παλαιού συντρόφου του Κώττα Χρήστου, καθώς ο τελευταίος φημολογούνταν ότι βρίσκονταν σε διερευνητικές συζητήσεις με τη Βουλγαρική πλευρά για ενδεχόμενη συνεργασία εναντίον των Οθωμανικών αρχών.
Μυϊκό σύστημα

Το μυϊκό σύστημα είναι το σύστημα οργάνων που ελέγχει τις κινήσεις του σώματος. Τα όργανα που αποτελούν το μυϊκό σύστημα είναι οι μύες. Οι μύες αποτελούνται από συνδετικό ιστό και από τους τρεις τύπους μυϊκού ιστού, τον σκελετικό, τον καρδιακό και τον λείο. Ο μυϊκός ιστός με την σειρά του αποτελείται από μυϊκά κύτταρα, τα οποία διαθέτουν τις μηχανικές ιδιότητες της διεγερσιμότητας, της συσταλτικότητας, της διατασιμότητας και της ελαστικότητας.

Σκελετικός μυς

Οι σκελετικοί μύες αποτελούν το 40% της μάζας του σώματος. Είναι τα όργανα που κατευθύνουν τα οστά και είναι υπεύθυνοι για την κίνηση και την στάση. Συνδέονται με τα οστά με τους τένοντες. Αποτελούνται από μυϊκές ίνες που περιβάλλονται από ένα κάλυμμα συνδετικού ιστού, που ονομάζεται ενδομύκιο. Οι μυϊκές ίνες σχηματίζονται από μυϊκά κύτταρα τα οποία είναι πολυπύρηνα κύτταρα εξειδικευμένα στην μυϊκή συστολή. Χαρακτηριστικό τους στοιχείο είναι ότι εμφανίζουν εναλλασσόμενες φωτεινές και σκοτεινές ραβδώσεις. Η χαρακτηριστική αυτή εμφάνιση οφείλεται στις ινώδεις πρωτεΐνες που περιέχονται στο μυϊκό κύτταρο. Τα μυϊκά ινίδια των μυϊκών κυττάρων αποτελούνται από συνδυασμό των πρωτεϊνών μυοσίνη και ακτίνη. Η μυϊκή σύσπαση είναι αποτέλεσμα της ολίσθησης των νημάτων ακτίνης πάνω στα νημάτια μυοσίνης. Ο έλεγχος της σύσπασης γίνεται με ειδικές πρωτεΐνες του μυϊκού κυττάρου, όπως είναι η τροπομυοσίνη και η τροπονίνη.

Τύποι μυϊκών ινών

Οι σκελετικοί μύες πραγματοποιούν μία σειρά από διαφορετικές λειτουργίες. Κάποιοι σκελετικοί μύες είναι υπεύθυνοι για την διατήρηση της στάσης, άλλοι για την αντοχή και άλλοι για την δύναμη και την ταχύτητα. Γι' αυτό τον λόγο έχουν δημιουργηθεί εξειδικευμένοι τύποι μυϊκών ινών, προσαρμοσμένοι σε συγκεκριμένες λειτουργίες. Οι μυϊκές ίνες διακρίνονται σε ερυθρές ή οξειδωτικές και λευκές ή γλυκολυτικές. Η κύρια διαφορά τους είναι ο μηχανισμός στον οποίο στηρίζονται για την παραγωγή ATP. Οι ερυθρές στηρίζονται στον αερόβιο μηχανισμό και οι λευκές στον αναερόβιο. Επίσης, χωρίζονται σε γρήγορες ή φασικές και αργές ή τονικές. Οι περισσότεροι μύες του σώματος περιέχουν συνδυασμούς αυτών των μυϊκών ινών.

Λείος μυς

Ο λείος μυς ελέγχει τις ακούσιες κινήσεις. Ο μηχανισμός του ελέγχεται από το αυτόνομο νευρικό σύστημα. Ο λείος μυϊκός ιστός βρίσκεται στα τοιχώματα των σπλαχνικών οργάνων και είναι τοποθετημένος σε στοιβάδες. Τα λεία μυϊκά κύτταρα (SMC Smooth Muscle Cells) σχηματίζουν διαφορετικές ίνες από τα σκελετικά. Η σύσπαση στον λείο μυ πραγματοποιείται με μία αύξηση στην συγκέντρωση του ενδοκυτταρικού ασβεστίου.

Καρδιακός μυς

Ο καρδιακός μυς συναντάται στην καρδιά και ελέγχει τις συσπάσεις της. Είναι υπεύθυνος για ακούσιες κινήσεις όπως και ο λείος μυς, και επομένως ελέγχεται από το αυτόνομο νευρικό σύστημα. Μοιάζει όμως αρκετά στην δομή με τον σκελετικό μυ. Τα καρδιακά μυϊκά κύτταρα είναι και αυτά γραμμωτά αποτελούμενα από ινίδια ακτίνης και μυοσίνης, όμως είναι πολύ μικρότερα, αποτελούνται μόνο από έναν πυρήνα και είναι στενά συνδεδεμένα.
Αρσενόλιθος

Εμφάνιση, παραγενέσεις

Είναι δευτερογενές ορυκτό σχηματιζόμενο από οξειδώσεις μικτών θειούχων / αρσενικούχων ορυκτών υδροθερμικής προέλευσης. Μπορεί, επίσης, να σχηματιστεί από πυρκαϊές ορυχείων.
Ορυκτά με τα οποία συνδέεται είναι η σανδαράχη (ερυθρά), η σανδαράχη (κίτρινη), ο ερυθρίτης και ο δίμορφός του κλωντετίτης (ίδιος χημικός τύπος, σύστημα κρυστάλλωσης μονοκλινές).
Ανευρίσκεται σε αρκετά σημεία της Γης. Σημαντικότερες εμφανίσεις του είναι στη Γερμανία (Μέλας Δρυμός, Σαξωνία), στην Τσεχία (περιοχή Jachymov), σε αρκετές περιοχές της Γαλλίας, στην Αγγλία (Κορνουάλη), στο Sudbury του Οντάριο και στη Βρετανική Κολομβία (Καναδάς) και στις Πολιτείες Νεβάδα και Καλιφόρνια των ΗΠΑ.
Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα μεταλλεία Λαυρίου και συγκεκριμένα στο ορυχείο «Αδάμη Νο 2» και στο ορυχείο «Νο 80» της περιοχής Πλάκα.
Πίνι Γκέρσον

Καριέρα ως καλαθοσφαιριστής

Ο Πίνι Γκέρσον έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο του μπάσκετ στην Μακάμπι Νοτίου Τελ Αβίβ, θυγατρική ομάδα της Μακάμπι Τελ Αβίβ. Από πολύ νωρίς έδειξε τις ικανότητές του, με αποτέλεσμα να πάρει ευκαιρίες και στην πρώτη ομάδα στη Μακάμπι Νοτίου Τελ Αβίβ, ωστόσο αναγκάστηκε να βάλει πρόωρο τέλος στην πολλά υποσχόμενη καριέρα του σε ηλικία μόλις 24 ετών, μετά από ένα σοβαρό τραυματισμό.

Καριέρα ως προπονητής

Μετά τη σύντομη καριέρα του ως καλαθοσφαιριστής, ο Πίνι Γκέρσον συνέχισε να ασχολείται με το άθλημα από το πόστο του προπονητή.
Αρχικά, προπόνησε αρκετές ομάδες του Ισραήλ όπως η Ρισόν Λε Ζιόν, η Χάποελ Γκαλίλ Ελιόν, η Χάποελ Γκαν Σμούελ, η Χάποελ Τελ Αβίβ και η Χάποελ Ιερουσαλήμ. Επίσης έχει υπάρξει μεταξύ άλλων και βοηθός προπονητή στην Εθνική ομάδα μπάσκετ του Ισραήλ.
Μετά το πέρας της σεζόν 2005-06, ο Πίνι Γκέρσον ταξίδεψε στην Ελλάδα με προορισμό τον Ολυμπιακό Πειραιώς. Με τους "ερυθρόλευκους" διεκδίκησε μέχρι τέλους το Πρωτάθλημα Ελλάδας, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να το κατακτήσει. Παράλληλα, αποκλείστηκε στο Κύπελλο Ελλάδος στη φάση των 16, ενώ και στην Ευρωλίγκα αποκλείστηκε στην προημιτελική φάση από την Σάσκι Μπασκόνια. Παρόλο που η πρώτη του σεζόν στον πάγκο του Ολυμπιακού κρίθηκε αποτυχημένη, μιας και ο σύλλογος δεν κατάφερε να κατακτήσει κάποιον από τους τρεις τίτλους που διεκδικούσε, ο Πίνι Γκέρσον συνέχισε να βρίσκεται στον πάγκο της ομάδας του Ολυμπιακού. Ωστόσο, αυτό δεν κράτησε για πολύ, μιας και λίγους μήνες αργότερα αντικαταστάθηκε από τον Παναγιώτη Γιαννάκη.
Το Σεπτέμβριο του 2008 ανέλαβε προπονητής της Εθνικής ομάδας μπάσκετ της Βουλγαρίας, την οποία μάλιστα οδήγησε και στο Ευρωμπάσκετ του 2009, ενώ μόλις δύο μήνες αργότερα επέστρεψε στο Ισραήλ, προκειμένου να αναλάβει το πόστο του προπονητή της Μακάμπι Τελ Αβίβ.
Μέσα στο 2010, ο Πίνι Γκέρσον αποχώρησε από τη Μακάμπι Τελ Αβίβ μετά την ήττα από τη Χάποελ Γκιλμπόα Γκαλίλ στους τελικούς του Πρωταθλήματος Ισραήλ, ενώ στη συνέχεια αποχώρησε και από το πόστο του προπονητή της Εθνικής Βουλγαρίας μετά από διαφωνίες με την Βουλγαρική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης.
Μιχαήλ Εμινέσκου

Επιδράσεις

Ο ποιητής έζησε σε μια εποχή ταραγμένη και συνάμα αποφασιστική για τη χώρα του, η οποία μόλις απελευθερωμένη από την ηγεμονία της οθωμανικής αυτοκρατορίας, αναζητούσε την εθνική της ταυτότητα ανάμεσα στις ευρύτατες ανακατατάξεις της Βαλκανικής περιοχής και τις κυριαρχικές διαθέσεις της Ρωσίας και της Γαλλίας. Το νέο κράτος που δημιουργείτο, χρησιμοποιούσε ακόμα ως επίσημη γλώσσα και γραφή τα ελληνικά και διατηρούσε έντονα στοιχεία από το φαναριώτικο παρελθόν της. Με το λογοτεχνικό του ταλέντο και την ευρύτατη παιδεία του ο ποιητής κατόρθωσε να αναπτύξει τη ρουμανική γλώσσα και λογοτεχνία όσο σχεδόν κανείς άλλος από τους συγχρόνους του λογοτέχνες, παράγοντας πρότυπα για τη ρουμανική ποίηση, τα οποία θεμελιώνονται σε έναν ιδιότυπο ρουμανικό ρομαντισμό. Διαμόρφωσε μια νέα ποιητική έκφραση, επιβάλλοντας δικά του στερεότυπα. Μολονότι καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του δεν δημοσίευσε παρά μόνο έναν τόμο ποιήματα (1884), η αξία του έργου του τον ανέδειξε ως τον μεγαλύτερο πιθανώς Ρουμάνο λυρικό ποιητή.

Εργογραφία

Η λυρική μπαλάντα με τον τίτλο ο Αυγερινός (L' Εtoile du soir) θεωρείται κορύφωση της ποιητικής του δημιουργίας. Εδώ, όπως και στην «Προσευχή ενός Δάκα» καθώς και στην «1η Επιστολή», περιγράφεται η σχέση θείου-ανθρωπίνου. Όσον αφορά στον πεζό λόγο, ιδιαίτερη θέση κατέχει Ο Φτωχοδιόνυσος, φανταστικό διήγημα που δημοσιεύθηκε το 1872 στις «Λογοτεχνικές Συνδιαλέξεις». Παρόλο που ανήκει στις δημιουργίες της νεότητας του συγγραφέα, θεωρήθηκε εξαρχής αριστούργημα.
Όντα Νομπουνάγκα

Πρώτα χρόνια

Ο Όντα Νομπουνάγκα γεννήθηκε στις 23 Ιουνίου του 1534, στην επαρχία Οουάρι. Ήταν γιος του Όντα Νομπουχίντε, αναπληρωτή σούγκο (στρατιωτικός διοικητής) της επαρχίας και αρχηγού του Οίκου των Όντα. Ως νεαρός, ο Νομπουνάγκα ήταν γνωστός για την αλλόκοτη συμπεριφορά του (τόσο που του κόλλησαν το παρατσούκλι "ο ανόητος του Οουάρι"), την έλλειψη πειθαρχίας, αλλά και για την κλίση του στα πυροβόλα όπλα, που προσφάτως είχαν εισαχθεί στην Ιαπωνία, από τους Πορτογάλους.

Ενοποίηση της Επαρχίας Οουάρι

Το 1551 ο Όντα Νομπουχίντε πεθαίνει απρόσμενα. Ο Νομπουνάγκα ήταν ο νόμιμος κληρονόμος του, αλλά χρειάστηκαν οκτώ χρόνια μαχών και πολιορκιών εναντίον κάθε αντιφρονούντος, ώστε να γίνει αποδεκτός ως κύριος του Οίκου και αργότερα ολόκληρης της επαρχίας. Αυτό καθαυτό το επίτευγμα του Νομπουνάγκα δεν ήταν κάτι το εξαιρετικό. Σε αντίθεση, όμως, με άλλους διεκδικητές, δεν είχε ως κίνητρο προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά την αποκατάσταση ειρήνης σε όλη την Ιαπωνία.

Πορεία προς το Κιότο και ανάληψη εξουσίας

Ο Νομπουνάγκα, επικρατώντας επί των εχθρών του, απέκτησε ολοένα και μεγαλύτερη δύναμη. Σ' αυτήν την προσπάθεια είχε τη βοήθεια δύο εξεχόντων στρατιωτικών: του πανούργου Τογιοτόμι Χιντεγιόσι και του νεαρού Τοκουγκάβα Ιεγιάσου. Το 1568 κατευθύνεται προς το Κιότο, έχοντας ήδη επιβάλει τον Ασικάγκα Γιοσιάκι στη θέση του σογκούν. Οι σχέσεις, ωστόσο, ποτέ δεν ήταν ιδιαίτερα καλές και σταδιακά του αφαίρεσε πολλές εξουσίες. Τελικά, το 1573, τον καθαίρεσε και κυβέρνησε ο ίδιος, χωρίς κάποιον επίσημο τίτλο. Μέχρι το 1582, ο Νομπουνάγκα είχε θέσει υπό έλεγχο όλη την κεντρική περιοχή του Χονσού.

Θάνατος και διαδοχή

Τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου, κατευθύνθηκε προς την περιοχή του Τσουγκόκου. Στη διαδρομή κατέλυσε στο Χόννο-τζι, ένα βουδιστικό ναό στο Κιότο. Συνοδευόταν από ολιγομελή ακολουθία, καθώς δεν περίμενε επίθεση στα εδάφη αυτά. Ωστόσο, με μια ξαφνική επίθεση, ο Ακέτσι Μιτσουχίντε, νταΐμιο υποτελής του Νομπουνάγκα, περικύκλωσε το ναό και του έβαλε φωτιά. Εν τέλει, ο Νομπουνάγκα εκτέλεσε χαρακίρι, το πρωί της 21ης Ιουνίου.
Είναι πιθανό η προδοτική αυτή ενέργεια να έγινε με προτροπή του Χιντεγιόσι, ο οποίος λίγες μέρες μετά νίκησε στη μάχη του Γιαμαζάκι τον Μιτσουχίντε και έγινε διάδοχος του Νομπουνάγκα. Ο Τοκουγκάβα Ιεγιάσου, αιφνιδιασμένος, πρόβαλε αρχικά αντίσταση, αλλά μην έχοντας άλλη επιλογή, υποτάχθηκε στον Χιντεγιόσι.

Κατά των μοναχών-πολεμιστών

Ήδη από τον 10ο αιώνα, πολλοί βουδιστές μοναχοί δε θεώρησαν ανάρμοστο να είναι ταυτόχρονα και πολεμιστές. Έτσι, αυτοί οι μοναχοί-πολεμιστές, γνωστοί ως σοχέι, μετέτρεψαν τους ναούς τους σε πραγματικά οχυρά, αποκτώντας δύναμη και τεράστιες εκτάσεις γης.
Ο Νομπουνάγκα επέδειξε ιδιαίτερο μίσος εναντίον τους και τους αντιμετώπισε με σκληρότητα: έκαιγε τους ναούς τους, έλιωνε τ' αγάλματά τους για να κατασκευάσει κανόνια και έσφαζε ανελέητα τους οπαδούς τους. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν η καταστροφή της μονής Ενρυάκου-τζι, όπου θανάτωσε 3.000-4.000 άτομα, και η πυρπόληση της μονής Ισιγιάμα Χόνγκαν-τζι στην Οσάκα, της οποίας οι μοναχοί-πολεμιστές κάηκαν ζωντανοί.
Ντάνιελ Φρανσουά Μάλαν

Καταγωγή και σπουδές

Ο Μάλαν καταγόταν από έναν παλαιό Γάλλο Ουγενότο πρόσφυγα με το ίδιο επώνυμο, από την Προβηγκία, που έφθασε στη Νότια Αφρική πριν το 1689. Ο Ντάνιελ Φρανσουά γεννήθηκε στην κωμόπολη Ρίμπηκ Βες, κοντά στο Κέιπ Τάουν, στην τότε Αποικία του Ακρωτηρίου. Σπούδασε μουσική στο Κολέγιο Βικτώρια, στο Στέλενμπος και στη συνέχεια εισάχθηκε στην εκκλησιαστική σχολή (seminary) στην ίδια πόλη με σκοπό να γίνει κληρικός της Ολλανδικής Μεταρρυθμισμένης Εκκλησίας. Παράλληλα με τις σπουδές του εκεί, έκανε και ένα μεταπτυχιακό στη φιλοσοφία στο Κολέγιο Βικτώρια (το σημερινό Πανεπιστήμιο του Στέλενμπος). Επιδίωξε να συνεχίσει με ανώτατες σπουδές θεολογίας στην Ευρώπη, και πήρε διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο της Ουτρέχτης το 1905. Μετά την επιστροφή του στη Νότια Αφρική πήρε το χρίσμα και υπηρέτησε για ένα εξάμηνο ως βοηθός εφημερίου στην πόλη Χάιντελμπεργκ του Τράνσβααλ. Υπήρξε μαχητικός ως προς την προώθηση της αποδοχής της γλώσσας αφρικάανς, που πάλευε τότε να καθιερωθεί ως ξεχωριστή, εθνική γλώσσα των Αφρικάνερς, των απογόνων των Ολλανδών αποίκων της Νότιας Αφρικής. Ο Μαλάν ίδρυσε το 1930 μαζί με άλλους την «Afrikaanse Taal- en Kultuurvereniging» (ATKV, «Πολιτιστική Εταιρεία Αφρικανικής Γλώσσας»). Υπηρέτησε στο Μόνταγκιου της επαρχίας του Δυτικού Ακρωτηρίου από το 1906 ως το 1912 και μετά στο Γκραφ-Ράινετ ως το 1915. Ανέλαβε επίσης ένα ταξίδι για λογαριασμό της Ολλανδικής Μεταρρυθμισμένης Εκκλησίας, επισκεπτόμενος θρήσκους Αφρικάνερς που ζούσαν στο Βελγικό Κονγκό και στη Νότια Ροδεσία.
Σαϊνοπούλειο Ίδρυμα

Ίδρυση

Το Ίδρυμα Ιωάννη και Αικατερίνης Σαϊνόπουλου ή συντομότερα Σαϊνοπούλειο ίδρυμα, ιδρύθηκε από τους Ελληνικής καταγωγής από την Μαγούλα Λακωνίας Ιωάννη και Αικατερίνη Σαϊνόπουλου στην Οκλαχόμα Σίτι των ΗΠΑ το 1966, επικυρώθηκε με το Βασιλικό Διάταγμα αρ.88 την 8/12/1967 και δημοσιεύτηκε στο υπ. αριθμ. 20/20-2-1967 ΦΕΚ.
1345 Ποτόμακ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Ποτόμακ εκτιμάται σε 71,82 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος του είναι X, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0439. Ο Ποτόμακ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 11 ώρες και 25 λεπτά.
Απόστολος Μαγγανάρης

Βιογραφία

Καταγόταν από τη Νάξο από εύπορη οικογένεια. Φοίτησε αρχικά στην Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης και έπειτα σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και Πολιτικές Επιστήμες σε πανεπιστήμιο στη Γερμανία. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του γράφοντας επιθεωρήσεις και έργα για το θέατρο. Σε ηλικία 24 ετών έγινε αρχισυντάκτης στο περιοδικό "Εβδομάς", ξεκινώντας ουσιαστικά τη δημοσιογραφική του σταδιοδρομία, που κράτησε σχεδόν 50 χρόνια. Από το 1952 και για 18 χρόνια εργάστηκε στην εφημερίδα "Τα Νέα" και σε εκείνον αποδίδεται η μετονομασία της στήλης των "Σταυρωτών Λέξεων" σε "σταυρόλεξο". 
Πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση, ήταν από τα ιδρυτικά μέλη του ΕΑΜ και το 1931 έλαβε μέρος στην πρώτη απεργία δημοσιογράφων στο περιοδικό "Εβδομάς".
Εξέδωσε και άλλα περιοδικά, πέρα από τη δημοφιλή "Μάσκα", όπως "Φαντάζιο", "Θησαυρός", "Μπουκέτο".
Έγινε αρχισυντάκτης του νέου τότε περιοδικού "Ταχυδρόμος". Μεταξύ άλλων διετέλεσε αντιπρόεδρος της ΕΣΗΕΑ και ιδρυτής (1935) και πρώτος πρόεδρος της Ένωσης Συντακτών Περιοδικού Τύπου. 
Αποχώρησε από τη δημοσιογραφία το 1972 αλλά συνέχισε να ασχολείται με τη λογοτεχνία. Η τελευταία του ποιητική συλλογή έχει τον τίτλο "Θρήνοι και παινέματα για τις χαμένες πατρίδες".
Απεβίωσε σε ηλικία 86 ετών το 1990.
Γ.Σ. Αστέρας Αγίου Δημητρίου

Ιστορική αναδρομή

Κατά την αγωνιστική περίδο 2008-09 το γυναικείο τμήμα καλαθοσφαίρισης του Αστέρα διαγωνίστηκε στο Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας που διοργάνωσε η Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α., στον τελικό βαθμολογικό πίνακα του οποίου κατέλαβε τη 12η θέση σε σύνολο 15 συλλόγων. Την επόμενη χρονιά, 2009-10, ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στη 10η θέση σε πρωτάθλημα 17 συλλόγων. Την περίδο 2010-11 βρέθηκε στην 11η θέση του τελικού βαθμολογικού πίνακα.
Την αγωνιστική περίοδο 2011-12 η ομάδα του Αγίου Δημητρίου επέδειξε καλύτερο αγωνιστικό πρόσωπο φτάνοντας στην 6η θέση της βαθμολογίας της κανονικής περιόδου και κερδίζοντας μία θέση στα Play-offs. Ωστόσο δύο συνεχόμενες ήττες από την Αργυρούπολη κράτησαν την ομάδα μακριά από την κορυφαία τετράδα.
Την επόμενη χρονιά, 2012-13, ο Αστέρας τερμάτισε στην 9η θέση της τελικής κατάταξης της Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α. σε σύνολο 15 ομάδων.

Τμήμα πετοσφαίρισης γυναικών

Το τμήμα βόλεϊ Γυναικών δεν θα αγωνιστεί την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο. 
Την περίοδο 2012-13 έχασε την άνοδο στην Α1 για μόλις 5 πόντους τερματίζοντας στην 3η θέση του 2ου ομίλου της Α2 Εθνικής Κατηγορίας Γυναικών στον 2ο όμιλο.Ωστόσο την αγωνιστική περίοδο 2014-2015 κέρδισε την άνοδό του στην Α1 , στην οποία θα αγωνίζεται την αγωνιστική περίοδο 2015-2016.