Γερμανική Ανατολική Αφρική

H Γερμανική Ανατολική Αφρική (Γερμανικά: Deutsch-Ostafrika) ήταν γερμανική αποικία στην Ανατολική Αφρική, η οποία περιελάμβανε το Μπουρούντι, τη Ρουάντα και την Τανγκανίκα (το ηπειρωτικό τμήμα της Τανζανίας). Η έκτασή της ήταν 994.996 χιλιόμετρα (384.170 τετραγωνικά μίλια), σχεδόν τρεις φορές το μέγεθος της Γερμανίας σήμερα.
Η αποικία ιδρύθηκε κατά τη διάρκεια του 1880 και τελείωσε με την ήττα της Αυτοκρατορικής Γερμανίας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στη συνέχεια το έδαφος διαιρέθηκε μεταξύ της Βρετανίας και του Βελγίου με εντολή της Κοινωνίας των Εθνών.

Ιστορία

Η αποικία ξεκίνησε με τον Καρλ Πέτερς, τυχοδιώκτη ο οποίος ίδρυσε την Εταιρεία Γερμανικής Αποίκισης και υπέγραψε συμφωνίες με πολλούς αυτόχθονες οπλαρχηγούς της ηπειρωτικής χώρας κοντά στη Ζανζιβάρη. Στις 3 Μαρτίου 1885, η Γερμανική Κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι είχε χορηγήσει ένα καταστατικό χάρτη (εκδόθηκε στις 17 Φεβρουαρίου) που επέτρεπε στην εταιρεία του Πέτερς να ιδρύσει ένα προτεκτοράτο στην Ανατολική Αφρική. Ο Πέτερς τότε έφερε στην Ανατολική Αφρική ειδικούς, οι οποίοι άρχισαν να εξερευνούν νότια έως τον Ποταμό Ρουφίτζι και βόρεια προς Γουίτου και κοντά στο Λάμου στην ακτή.
Ο Σουλτάνος της Ζανζιβάρης διαμαρτυρήθηκε, καθώς θεωρούσε εαυτόν εξίσου ηγεμόνα της ηπειρωτικής χώρας. Ο Γερμανός καγκελάριος Βίσμαρκ έστειλε πέντε πολεμικά πλοία, τα οποία έφτασαν στις 7 Αυγούστου και έστρεψαν τα όπλα τους στο Παλάτι του Σουλτάνου. Οι Βρετανοί και Γερμανοί συμφώνησαν να μοιράσουν την ηπειρωτική χώρα μεταξύ τους και ο Σουλτάνος δεν είχε άλλη επιλογή παρά να συμφωνήσει.
Η Εξέγερση του Αμπουσίρι του 1888 πνίγηκε στο αίμα (με βρετανική βοήθεια) το επόμενο έτος. Το 1890, το Λονδίνο και το Βερολίνο συνήψαν την Συνθήκη της Ελιγολάνδης-Ζανζιβάρης, επιστρέφοντας την Ελιγολάνδη στη Γερμανία και οριοθετώντας τα σύνορα της Γερμανικής Ανατολικής Αφρικής με τη Βρετανική Ανατολική Αφρική.
Μεταξύ 1891 και 1894, η φυλή Χέχε, με επικεφαλής τον Μκουάουα, αντιστάθηκαν στην γερμανική επέκταση. Νικήθηκαν από τις αντίπαλες φυλές που υποστήριξαν τους Γερμανούς. Μετά από χρόνια ανταρτοπόλεμου, ο Μκουάουα ο ίδιος εγκλωβίστηκε και αυτοκτόνησε το 1898.
Η Εξέγερση των Μάτζι Μάτζι σημειώθηκε το 1905 και κατεστάλη από τον κυβερνήτη Γκούσταφ Άντολφ φον Γκαίτσεν. Αλλά σκάνδαλο ακολούθησε σύντομα, με τις ιστορίες της διαφθοράς και της βαρβαρότητας, ενώ και το 1907 ο Καγκελάριος Μπέρνχαρντ φον Μπύλοφ όρισε τον Μπέρνχαρντ Ντέρνμπουργκ υπεύθυνο για τη μεταρρύθμιση της αποικιακής διοίκησης, η οποία αποτέλεσε πρότυπο αποικιακής αποτελεσματικότητας και συνέβαλε στην αφοσίωση των αυτοχθόνων στην γερμανική κυριαρχία κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.
Οι Γερμανοί άποικοι στηρίχθηκαν πολύ στους τοπικούς αρχηγούς για να διατηρήσουν την τάξη και τη συλλογή των φόρων. Την 1η Ιανουαρίου 1914, εκτός από την Τοπική Αστυνομία, τα αποικιακά στρατεύματα (Σούτστρουππε), στο Νταρ ες Σαλαάμ, Μόσι, Ιρίνγκα και Μαχένγκε περιελάμβαναν 110 Γερμανούς αξιωματικούς, συμπεριλαμβανομένων 42 ιατρών, 126 υπαξιωματικών και 2.472 αυτοχθόνων στρατολογημένων ανδρών.

Οικονομική ανάπτυξη

Το εμπόριο και η ανάπτυξη άρχισαν ουσιαστικά. Από νωρίς έγινε αντιληπτό ότι η οικονομική ανάπτυξη θα εξαρτηθεί από την αξιόπιστη μεταφορά τω αφρικανικών θησαυρών. Πάνω από 100.000 στρέμματα (40.000 εκτάρια) ήταν κάτω από καλλιέργεια - τη μεγαλύτερη πηγή χρημάτων. Δύο εκατομμύρια δέντρα καφέ φυτεύτηκαν και τα δέντρα καουτσούκ αυξήθηκαν σε 200.000 στρέμματα (80.000 εκτάρια), μαζί με μεγάλες φυτείες βαμβακιού. Μεταφέρθηκαν γεωργικά προϊόντα στην αγορά, με την αρχή να γίνεται το 1888. Η μακρύτερη γραμμή, το Κεντρικό Σιδηροδρομικό Δίκτυο καλύπτει 775 μίλια (1.250 χιλιόμετρα) από Νταρ ες Σαλαάμ μέχρι το Μορογκόρο, την Ταμπόρα και την Κιγκόμα. Η τελευταία κατασκευή στην ανατολική όχθη της λίμνης Τανγκανίκα είχε ολοκληρωθεί τον Ιούλιο του 1914 και αυτό υπήρξε αιτία για μια τεράστια και εορταστική εκδήλωση στην πρωτεύουσα με μία γεωργική έκθεση. Οι εγκαταστάσεις του λιμανιού βελτιώθηκαν με τους ηλεκτρικούς γερανούς, με σιδηροδρομική πρόσβαση και αποθήκες. Προβλήτες ήταν ανακαινισμένες στο Τάνγκα, το Μπαγκαμόγιο και το Λίντι. Το 1912, το Νταρ ες Σαλαάμ και το Τάνγκα έλαβε 356 φορτηγά και επιβατικά ατμόπλοια και πάνω από 1.000 πλοία παράκτιων σκαφών. Το 1914 το Νταρ ες Σαλαάμ και οι γύρω περιοχές είχαν πληθυσμό 166.000, μεταξύ των οποίων 10.490 (1.050 Ευρωπαίοι, 1.000 του τους Γερμανούς). Σε όλο το προτεκτοράτο της Ανατολικής Αφρικής ήταν 3.579 Γερμανοί. Το Νταρ ες Σαλαάμ έγινε μια τεράστια εμπορική και πλούσια πόλη της Αφρικής.
Παρ'όλες αυτές τις προσπάθειες, η Γερμανική Ανατολική Αφρική δεν πέτυχε ποτέ ένα κέρδος για τη Γερμανική Αυτοκρατορία και τα χρήματα δίδονταν από το θησαυροφυλάκιο του Βερολίνου.

Εκπαίδευση

Σε αντίθεση με τους Βέλγους, Βρετανούς, Γάλλους και Πορτογάλους αποικιοκράτες στην Κεντρική Αφρική, η Γερμανία ανέπτυξε ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα για τους Αφρικανούς Πρωτοβάθμιας, Δευτεροβάθμιας και Επαγγελματικής Εκπαίδευσης. Αναλυτικά προγράμματα, σχολικά βιβλία, εκπαιδευτικό υλικό, όλα φέρθηκαν στη Γερμανική Ανατολική Αφρική για την εκπαίδευση των Αφρικανών. Το 1924, δέκα χρόνια μετά την έναρξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και έξι χρόνια Βρετανικής κυριαρχίας, μια αμερικανική επίσκεψη ανέφερε: «Σε ότι αφορά τα σχολεία, οι Γερμανοί έχουν καταφέρει θαύματα».
Μία από τις επιρροές της γερμανικής εξέλιξης της εκπαίδευσης στην αποικία τους ήταν η λέξη «Shule» (από το Schule στα γερμανικά), που σημαίνει σχολείο. Δεδομένου ότι οι Γερμανοί ήταν οι πρώτοι αποικιοκράτες που θέσπισαν ένα σταθερό εκπαιδευτικό πρόγραμμα στην Ανατολική Αφρική, η λέξη «Shule» έχει δανειστεί στη γλώσσα Σουαχίλι.