google/wiki40b huggingface dataset:
Θεόδωρος Κατριβάνος

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Λεοντάρι Αρκαδίας. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έλαβε ενεργά μέρος στην Εθνική Αντίσταση ως μέλος της Διαφώτισης της Επιτροπής του ΕΑΜ στην περιοχή της Πελοποννήσου.
Εξελέγη δημοτικός σύμβουλος στο Δήμο Αθηναίων το 1959 και το 1964. Την περίοδο της χούντας, ο Κατριβάνος συνελήφθη και φυλακίστηκε στη Λέρο , στη Γυάρο και μετά το 1973 στο Μπογιάτι. 
Μεταπολιτευτικά διορίστηκε Νομάρχης Αττικής το 1982 και υπηρέτησε ως την παραίτησή του, το 1985. Το Νοέμβριο του 1993 διορίστηκε Νομάρχης Αθηνών.
Στην ΕΔΑ έγινε γενικός γραμματέας το 1985 και πρόεδρος το 1993 στη θέση του Λεντάκη, που προσχώρησε στην Πολιτική Άνοιξη.  Στις δημοτικές εκλογές του 1986 ήταν υποψήφιος Δήμαρχος Αθηναίων με το ΚΚΕ και ήρθε 3ος, με ποσοστό γύρω στο 18%. 
Στην οικουμενική κυβέρνηση του Ξενοφώντα Ζολώτα υπηρέτησε ως υπουργός Εσωτερικών από τις 23 Νοεμβρίου 1989 ως τις 11 Απριλίου 1990.
Στις εκλογές του 1994 ήταν υποψήφιος νομάρχης Αθηνών-Πειραιώς με την υποστήριξη της ΝΔ και της Πολιτικής Άνοιξης, όμως ηττήθηκε από τον Ευάγγελο Κουλουμπή του ΠΑΣΟΚ.
To 1998 εξελέγη υπερνομάρχης με ποσοστό 53,8% στον δεύτερο γύρο στη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Αθηνών - Πειραιώς και υπηρέτησε ως τις 31 Δεκεμβρίου 2002.
Πέθανε σε ηλικία 84 ετών το 2004 και η κηδεία του έγινε με τιμές εν ενεργεία υπουργού.
Ναυάγιο Χελιδωνίας

Το ναυάγιο του ακρωτηρίου Χελιδωνία (Gelidonya Wreck) στην νοτιοανατολική Μικρά Ασία αφορά ένα εμπορικό πλοίο με πιθανή συροπαλαιστινιακή καταγωγή που βυθίστηκε γύρω στο 12ο αι. π.Χ.. Ανακαλύφθηκε το 1954 σε βάθος 27 μέτρων. Η υποβρύχια ανασκαφή ξεκίνησε το 1960 από τους αρχαιολόγους-ερευνητές Πήτερ Θροκμόρτον (Peter Throckmorton), Τζορτζ Φ. Μπας (George F. Bass) και Φρέντερικ Ντούμας (Frédéric Dumas) όπου και βρέθηκε μεγάλος αριθμός ευρημάτων μεταξύ των οποίων μυκηναϊκά αγγεία και τάλαντα χαλκού με κυπριακή πιθανώς προέλευση.
Αλφειός

Μυθολογία

Κατά την ελληνική μυθολογία ο Αλφειός ήταν ένας από τους θεοποιημένους ποταμούς των αρχαίων Ελλήνων, που λατρευόταν κυρίως στην Ηλεία, την Μεσσηνία και την Αρκαδία, ακριβώς από τις περιοχές που διαρρέει και σήμερα. Φερόταν ως γιος του Ωκεανού και της Τηθύος απόγονος του Ήλιου. Κάποτε σκότωσε τον αδελφό του Κέρκαφου και τον καταδίωξαν οι Ερινύες. Φτάνοντας στον ποταμό Νύκτιμο έπεσε μέσα και πνίγηκε και από τότε ο ποταμός πήρε το όνομα του. Ο Όμηρος τον αποκαλεί "ΙΕΡΟΝ ΡΟΟΝ ΑΛΦΕΙΟΙΟ"
Σύμφωνα με τον Παυσανία, ο Αλφειός ήταν κυνηγός που αγάπησε την Αρεθούσα αλλά εκείνη δεν τον ήθελε και για να τον αποφύγει πήγε στην Ορτυγία, νησί κοντά στις Συρακούσες. Ο Αλφειός από τον μεγάλο έρωτά του μεταμορφώθηκε σε ποταμό και μέσω των νερών της θάλασσας έφτασε στην Ορτυγία, κοντά στην αγαπημένη του.
Στον πέμπτο του άθλο, ο Ηρακλής εκτρέπει τα νερά του Αλφείου και του Πηνείου για να καθαρίσει την κόπρο η οποία είχε συσσωρευθεί στους στάβλους του βασιλεία της Ηλείας Αυγεία από 3.000 βόδια.
Σιδηροδρομική Γραμμή Πλατείας Λαυρίου - Στροφυλίου

Αττικοί Σιδηρόδρομοι (1885-1926)

Η γραμμή άνοιξε στις 4 Φεβρουαρίου 1885 ως μονή γραμμή, μετρικού εύρους 1.000 χιλιοστών. Μέχρι το 1925 η γραμμή εκμεταλλευόταν από τους Σιδηροδρόμους Αττικής, οι οποίοι διαχειριζόταν επίσης το τμήμα από το Νέο Ηράκλειο στο Λαύριο. Τα γραφεία των Σιδηροδρόμων Αττικής, μαζί με τα αμαξοστάσια, τα μηχανοστάσια και τις αποθήκες υλικών βρισκόταν στό σιδηροδρομικό σταθμό Αττικής, δίπλα στην οδό Λιοσίων.
Από το κέντρο της Αθήνας έως το σιδηροδρομικό σταθμό Κηφισιάς η γραμμή ακολουθούσε τη χάραξη της υπάρχουσας γραμμής του Η.Σ.Α.Π.. Ο τερματικός σταθμός στο κέντρο της Αθήνας βρισκόταν στη Πλατεία Λαυρίου, σε κοντινή απόσταση από τη Πλατεία Ομονοίας. Το τμήμα από τη Πλατεία Λαυρίου έως το σιδηροδρομικό σταθμό Αττικής βρίσκεται σήμερα υπογείως (στις οδούς 3ης Σεπτεμβρίου, Ρίζου και Αγορακρίτου) με σήραγγα μορφής cut-and-cover, αλλά στην εποχή των Αττικών Σιδηροδρόμων (μέχρι το 1926) βρισκόταν στο οδόστρωμα, σε μορφή γραμμής τραμ.
Από την Κηφισιά η γραμμή επεκτάθηκε βόρεια ως το Στροφύλι. Το τμήμα από την Αθήνα (Πλατεία Λαυρίου) ως το Ηράκλειο ήταν μήκους 9,2 χιλιομέτρων και από το Ηράκλειο ως το Στροφύλι 7,4 χιλιομέτρων.
Μετά το 1900 η γραμμή επεκτάθηκε επιπλέον από το Στροφύλι ως βιομηχανικός σιδηρόδρομος στα λατομεία μαρμάρου της Αγγλικής Εταιρείας Μαρμάρου στον Διόνυσο.
Η γραμμή μεταξύ Αθήνας και Κηφισιάς μετέφερε επιβατική και εμπορική κίνηση. Η προέκταση από το Στροφύλι χρησιμοποιούνταν αποκλειστικά από εμπορικά τρένα τα οποία μετέφεραν μάρμαρο.

Ηλεκτρική Εταιρεία Μεταφορών (1926-1938)

Το 1926 η γραμμή μεταβιβάστηκε στην Εταιρεία Ηλεκτρικών Μεταφορών (Ε.Η.Μ.) μέλος του ομίλου Power and Traction Finance Co.. Το 1929 η διακλάδωση από το Ηράκλειο στο Λαύριο ανελήφθη από τους Σιδηροδρόμους Πειραιώς - Αθηνών - Πελοποννήσου (Σ.Π.Α.Π.). Μετά το 1926 τα τρένα για Κηφισιά αναχωρούσαν από το σιδηροδρομικό σταθμό Αττικής, και το τμήμα Πλατείας Λαυρίου - Σ.Σ. Αττικής εξυπηρετούνταν από την ειδική υπηρεσία τραμ K.
Η Ε.Η.Μ. λειτουργούσε τη γραμμή έως τις 8 Αυγούστου 1938 όταν αυτή έκλεισε λόγω ηλεκτροδότησης.

Επακόλουθα

Η εταιρεία Ελληνικοί Ηλεκτρικοί Σιδηρόδρομοι (Ε.Η.Σ., προκάτοχος του Η.Σ.Α.Π.) ανακατασκεύασε τη σήραγγα μεταξύ Ομόνοιας και σιδηροδρομικού σταθμού Αττικής (1928-1930) και την άνοιξε ξανά το 1949 ως επέκταση του σιδηροδρόμου που συνέδεε την Αθήνα με τον Πειραιά.
Η γραμμή μεταξύ σιδηροδρομικού σταθμού Αττικής και Στροφυλίου μεταβιβάστηκε στους Ε.Η.Σ. το 1950. Επαναλειτούργησε στη Νέα Ιωνία το 1956, και την Κηφισιά το 1958. Το εναπομείναν τμήμα μεταξύ Κηφισιάς και Στροφυλίου εγκαταλείφθηκε.

Τροχιαίο Υλικό

Αρχικά οι Σιδηρόδρομοι Αττικής χρησιμοποιούσαν εννέα ατμομηχανές τύπου Tubize 0-6-2T (1885). Αργότερα αποκτήθηκαν εννέα Krauss Z 2-6-0T, και επιπλέον ακόμη μία ιδίου τύπου κατασκευασμένη στον Πειραιά από το εργοστάσιο Βασιλειάδη. Μετά το 1929 μόνον οι ατμομηχανές Tubize παράμειναν στη γραμμή της Κηφισιάς, καθώς οι ατμομηχανές Krauss μεταβιβάστηκαν στους Σ.Π.Α.Π. για τη διακλάδωση Λαυρίου.
Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Νάξου

Δήμος Νάξου και Μικρών Κυκλάδων

Έδρα του Δήμου είναι η Νάξος. Ο Δήμος Νάξου και Μικρών Κυκλάδων έχει μόνιμο πληθυσμό 18864 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται:
Ρομπέρ Ντεμπρέ

Βιογραφία

Ο Ρομπέρ Ντεμπρέ γεννήθηκε στη πόλη Σεντάν των Αρδεννών, στις 7 Δεκεμβρίου του 1882 και ήταν εβραϊκής καταγωγής, γιος του μεγάλου Ραβίνου στη Γαλλία Συμεών Ντεμπρέ. Από το 1933 ήταν καθηγητής της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Παρισιού και από το 1934 μέλος της Ακαδημίας της Ιατρικής. Οι επιστημονικές του εργασίες ήταν γύρω από την παιδιατρική επί της οποίας και συνέγραψε, το 1946, μαζί με τον συνάδελφό του Πωλ Ρομέρ, ένα σπουδαίο βαρύ δίτομο σύγγραμμα με τον τίτλο "Traité de Pathologie infantile", που έμεινε κλασικό ως σημείο αναφοράς σε νεότερα συγγράμματα της συγκεκριμένης ειδικότητας. Επίσης αναφέρεται ότι μαζί με άλλους συναδέλφους του, το 1950, εντόπισαν μολυσματική ασθένεια που μεταδίδετα από τα νύχια γάτας.

Στην Ελλάδα

Ο Ρομπέρ Ντεμπρέ ήταν ο πατέρας του Γάλλου πρωθυπουργού Μισέλ Ντεμπρέ (1912-1996) στη κυβέρνηση του Ντε Γκωλ. Το Καλοκαίρι του 1960, επί πρωθυπουργίας του γιου του, ο Ρομπέρ Ντεμπρέ, επισκέφθηκε την Ελλάδα γενόμενος δεκτός από τον Βασιλέα Παύλο και τη Βασίλισσα Φρειδερίκη. Κατά την διάρκεια της παραμονή του ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτωρ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στη συνέχεια στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Τιμές

Ο Ρ. Ντεμπρέ πέθανε σε βαθύ γήρας στις 29 Απριλίου του 1978 σε ηλικία 95 ετών. Το όνομά του φέρει σήμερα το σημαντικότερο παιδιατρικό νοσοκομείο στο Παρίσι το l’hôpital Robert-Debré). Γιος του Ρομπέρ Ντεμπρέ ήταν επίσης και ο ζωγράφος Ολιβιέ Ντεμπρέ.
Πινγίν

To Πινγίν ή επίσημα Χανγιού Πινγίν (Κινεζική: /汉语拼音; Πινγίν: Hànyǔ pīnyīn) είναι το επίσημο φωνητικό σύστημα για μεταγραφή της Μανδαρινής προφοράς των κινεζικών χαρακτήρων με λατινικούς χαρακτήρες στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, στη Σιγκαπούρη και την Ταϊβάν. Χρησιμοποιείται συχνά για τη διδασκαλία της καθομιλουμένης κινεζικής και πολλές φορές για τη γραφή κινεζικών ονομάτων σε ξενόγλωσσες εκδόσεις. 
Το  σύστημα Πινγίν αναπτύχθηκε στη δεκαετία του 1950, με βάση προηγούμενες μορφές εκλατινισμού από την κινεζική κυβέρνηση και ολοκληρώθηκε το 1958 αφού αναθεωρήθηκε αρκετές φορές. Ο διεθνής οργανισμός τυποποίησης (ISO) υιοθέτησε το σύστημα Πινγίν ως διεθνές πρότυπο, το 1982. Το σύστημα υιοθετήθηκε ως επίσημο πρότυπο στην Ταϊβάν το 2009, όπου χρησιμοποιείται για τον εκλατινισμό της γραφής μόνο.
Το δεύτερο πιο γνωστό σύστημα είναι το Γουέιντ-Τζάιλς που εφευρέθηκε το 1859 από τον Thomas Wade και αλλάχτηκε το 1892 από τον Herbert Giles. Καθώς το σύστημα αυτό προσομοιώνει τη φωνητική της Μανδαρινικής σε αγγλόφωνα σύμφωνα και φωνήεντα, ήταν ιδιαίτερα χρήσιμο σε αγγλόφωνους μαθητές. Το σύστημα ήταν σε χρήση σε ακαδημαϊκά περιβάλλοντα στις Η.Π.Α. κυρίως πριν τη δεκαετία του 1980 και μέχρι πρόσφατα ήταν διαδεδομένο στην Ταϊβάν.
Εκτός από τη μεταγραφή των φωνητικών διαφέρουν και στη χρήση σημείων τονισμού. Στο σύστημα "Hanyu Pinyin" οι τόνοι εκφράζονται με τονικά σύμβολα πάνω από τις συλλαβές, ενώ στο "Wade-Giles" με αριθμούς στο τέλος κάθε συλλαβής.

Η πρώτη προσπάθεια Εκλατινισμού

Το 1605, ο Ιταλός Ιησουίτης ιεραπόστολος Matteo Ricci (6 Οκτωβρίου, 1552 – 11 Μαΐου, 1610) δημοσίευσε το Xizi Qiji (Hsi-tzu Chi-chi; 《西字奇蹟》που σημαίνει «Το θαύμα των Δυτικών γραμμάτων») στο Πεκίνο. Αυτό ήταν το πρώτο βιβλίο που χρησιμοποιήθηκε το λατινικό αλφάβητο για να αποδώσει την κινεζική γλώσσα.
Δήμος Γκουνταρούλης

1970-1988

Γεννήθηκε το 1970 στη Λάρισα και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη, όπου μελέτησε τσέλο με τον Γιώργο Μανώλα, τον Ιβάν Μπιάνκι και τον Ρούσι Ντράγκνεφ, αποφοιτώντας από το Νέο Ωδείο Θεσσαλονίκης με την υψηλότερη διάκριση. Το 1988, μόλις 18 χρονών, έφυγε από την Ελλάδα και, με υποτροφία του γαλλικού κράτους, εγκαταστάθηκε στο Παρίσι όπου συνέχισε τις σπουδές του με τον Philippe Muller και την Reine Flachot. Εκεί, ξεκίνησε να παίζει τζαζ και αυτοσχεδιαστική μουσική, εξερευνώντας νέες δυνατότητες και δημιουργώντας μια πρωτότυπη γλώσσα για το τσέλο, που οδήγησε σε συνεργασίες με θρυλικούς μουσικούς, όπως οι Lee Konitz, Jackie McLean, Max Roach, Walter Bishop Jr, Horace Parlan, Stephane Grapelli.

1996-2015

Το 1996 μετακόμισε στη Βραζιλία. Έκτοτε αφιερώθηκε στην ιστορική ερμηνεία της παλαιάς μουσικής, μελετώντας κι εξερευνώντας το ρεπερτόριο για μπαρόκ και κλασικό τσέλο και συμπράττοντας με σημαντικά σύνολα και μουσικούς, όπως οι Anner Bylsma, Vera Beths και το ολλανδικό ensemble Musica ad Rhenum, ο Nicolau de Figueiredo και η Viktoria Mullova, παίζοντας σε μεγάλες ευρωπαϊκές και βραζιλιάνικες αίθουσες και φεστιβάλ. Παράλληλα, εμφανίζεται συχνά ως σολίστ με διάφορες ορχήστρες και ερμηνεύει σύγχρονη μουσική από όλο τον κόσμο. Έπαιξε και ηχογράφησε με πολλά βραζιλιάνικα γκρουπ και με μουσικούς όπως οι Hermeto Pascoal, Egberto Gismonti, Naná Vasconcelos.
Ήταν για μια δεκαετία καθηγητής βιολοντσέλου στο Κρατικό Πανεπιστήμιο του Sao Paulo - UNICAMP. Το 2003 κέρδισε στη Βραζιλία το έγκυρο Βραβείο Carlos Gomes ως ο καλύτερος σολίστ της χρονιάς, ενώ το 2008 η ηχογράφησή του με τις Σουίτες για σόλο βιολοντσέλο του J.S.Bach έλαβε το Βραβείο Κουλτούρας “Bravo” (Prêmio Bravo de Cultura) για το καλύτερο CD κλασικής μουσικής του έτους. Το 2010 κέρδισε το Βραβείο του Συνδέσμου Βραζιλιάνων Κριτικών Τέχνης (APCA) με την Camerata Aberta, ένα ειδικευμένο σύνολο σύγχρονης μουσικής, και την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε με τον τσεμπαλίστα Nicolau de Figueiredo το διπλό άλμπουμ “Ο Χαμένος Τενόρος”, με πρώτες παγκόσμιες ηχογραφήσεις μουσικής για violoncello piccolo με 4 χορδές, λαμβάνοντας ενθουσιώδεις κριτικές. Το 2012 διηύθυνε και παρουσίασε το πολυθέαμα “Logos – Dialogos / 6 Suites for violoncello solo and dance by J.S.Bach”, συνεργαζόμενος με έξι κορυφαίους βραζιλιάνους χορογράφους - Ismael Ivo, Deborah Colker, Luis Arrieta, Henrique Rodovalho, Jorge Garcia, Tíndaro Silvano.

2015 μέχρι σήμερα

Το 2015, μετά από 27 χρόνια στο εξωτερικό, γύρισε στην Ελλάδα και ζει στη Θεσσαλονίκη. Είναι καθηγητής βιολοντσέλου στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης. Ασχολείται συστηματικά από τη μία με την μουσική του 18ου αιώνα σε όργανα εποχής κι από την άλλη με τον ελεύθερο αυτοσχεδιασμό και παίζει μοντέρνο και μπαρόκ βιολοντσέλο, καθώς και τετράχορδο ή πεντάχορδο βιολοντσέλο πίκολο. Είναι καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ Μπαρόκ Μουσικής του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης και συνεργάζεται με μουσικούς όπως ο Σίμος Παπάνας, ο Βασίλης Βαρβαρέσος, ο Μάρκελλος Χρυσικόπουλος.
Λεαμπούα Τζόναθαν

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 30 Οκτωβρίου του 1914. Ήταν δισέγγονος του βασιλέα Μοσεσόε Α΄.

Πρωθυπουργός και ισχυρός άνδρας

Το 1965 κέρδισε με μειοψηφία τις εκλογές και τελικά ανέλαβε πρωθυπουργός στις 7 Ιουλίου του 1965. Όταν η Μπασουτολάνδη έγινε ανεξάρτητη, το 1966 με την ονομασία Λεσότο, η εξουσία πέρασε από το βασιλέα στον πρωθυπουργό. Ο Τζόναθαν αποκατέστησε τις διπλωματικές σχέσεις με τη Νότια Αφρική και το 1970, στις πρώτες εκλογές από την ανεξαρτησία, το κόμμα του, Εθνικό Κόμμα των Μπασότο (BNP) κέρδισε 23 έδρες, με το κόμμα της Αντιπολίτευσης (BCP) να κερδίζει 36. Στη συνέχεια κήρυξε στρατιωτικό νόμο, ανέλαβε ειδικές εξουσίες και φυλάκισε τους πολιτικούς της Αντιπολίτευσης. Οι εκλογές ακυρώθηκαν και ο ίδιος επεχείρησε μάταια να αυτοανακηρυχθεί βασιλιάς.

Ανατροπή και θάνατος

Ανατράπηκε με στρατιωτικό πραξικόπημα στις 20 Ιανουαρίου του 1986, από το στρατιωτικό Τζάστιν Μετσίνγκ Λεχάνια (Justin Metsing Lekhanya) και ετέθη σε κατ' οίκον περιορισμό, τον Αύγουστο του 1986. Πέθανε σε ηλικία 72 ετών, στις 5 Απριλίου του 1987.
Τατιάνα Κότοβα

Μέλη σε λίστα

Έρικα Γκέρτσεκ

(2013-σήμερα)
Μίσα Ρομάνοβα

(2013-σήμερα)
Αναστασία Κοζεβνίκοβα

(2013-σήμερα)
Αλιόνα Βίνιτσκαγια

(2000-2003)
Ναντιέζντα Γκρανόφσκαγια

(2000-2002)

(2002-2006)

(2009-2011)
Τετιάνα Νάϊνικ

(2002)
Άννα Σεντοκόβα

(2002-2004)
Βέρα Μπρέζνιεβα

(2003-2007)
Σβiτλάνα Λομπόντα

(2004)
Αλμπίνα Τζαναμπάγεβα

(2004-2012)
Χριστίνα Κοτς-Γότλιπ

(2006)
Όλγα Ρομανόφσκαγια

(2006-2007)
Μεσέντα Μπαγκαουντίνοβα

(2007-2009)

Τατιάνα Κότοβα

(2008-2010)
Σάντα Δημόπουλος

(2011-2012)
Γιέβα Μπουσμινά

(2010-2012).
Α.Ο. Θήβα

Ιστορία

Ο Αθλητικός Όμιλος «η Θήβα» ιδρύθηκε το 1968 ύστερα από την συγχώνευση του Κάδμου Θηβών (ιδρύθηκε το 1958 έπειτα από συγχώνευση των Άρη Θηβών και Θηβαϊκού) και του Ιωνικού Αστέρα (ιδρύθηκε το 1908 στα Σώκια της Σμύρνης και με τον διωγμό του 1922 εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα και τη Θήβα). Έκτοτε, ο Α.Ο. "η Θήβα" είναι η μεγάλη ποδοσφαιρική δύναμη της πόλης της Θήβας, την οποία έχει εκπροσωπήσει 3 φορές στη Β' Εθνική κατηγορία (1969-70, 1972-73 και 1982-83), 8 φορές στη Γ' Εθνική κατηγορία (1983-84, 1984-85, 1985-86, 1986-87, 2006-07, 2007-08, 2016-17 και 2017-18) και 18 φορές στο Περιφερειακό πρωτάθλημα (1977-78, 1981-82, 1987-88, 1989-90, 1990-91, 1991-92, 1992-93, 1993-94, 1994-95, 1995-96, 1996-97, 2003-04, 2004-05, 2005-06, 2008-09, 2009-10, 2010-11 και 2011-12), που από την περίοδο 1987-88 ονομάστηκε Δ' Εθνική κατηγορία. Επίσης, την περίοδο 1990-91 ήταν φιναλίστ του Κυπέλλου Ερασιτεχνών Ελλάδας, ενώ μέχρι και το 2013 μετρούσε 9 κατακτήσεις Κυπέλλου Βοιωτίας.
Στις 31 Ιανουαρίου του 2012, ο Α.Ο. "η Θήβα" αποχώρησε από το πρωτάθλημα της Δ' Εθνικής 2011-12, λόγω των έντονων οικονομικών προβλημάτων που αντιμετώπιζε, με αποτέλεσμα να αποκλειστεί από το πρωτάθλημα. Από την επόμενη περίοδο (2012-13) έλαβε μέρος στο πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Βοιωτίας  για 15η φορά στην ιστορία του (έχει 4 συμμετοχές στην Α ‘ κατηγορία Ε.Π.Σ. Ευβοίας-Βοιωτίας πριν την δημιουργία της αυτόνομης Ε.Π.Σ. Βοιωτίας το 1973). Την περίοδο 2014-15 αναδείχθηκε κυπελλούχος (για 10η φορά) και πρωταθλήτρια Βοιωτίας, ωστόσο όμως έπειτα από αγώνες μπαράζ με πρωταθλήτριες ομάδες άλλων νομών, έχασε την άνοδο και παρέμεινε στην Α' Κατηγορία. Την αμέσως επόμενη περίοδο, 2015-16, κατακτά εκ νέου το πρωτάθλημα και συμμετέχει στο ειδικό πρωτάθλημα ανόδου, όπου κατακτά την 1η θέση στον 7ο όμιλο και κερδίζει τελικά την άνοδο στην Γ' Εθνική κατηγορία (η Δ' Εθνική από την περίοδο 2012-13 έπαψε να υφίστανται).
Πάλσαρ των Ιστίων

Χαρακτηριστικά

Ο Πάλσαρ των Ιστίων περιστρέφεται 11,195 φορές κάθε δευτερόλεπτο, δηλαδή έχει περίοδο περιστροφής 89,33 χιλιοστά του δευτερολέπτου, τη μικρότερη που ήταν γνωστή όταν ανακαλύφθηκε). Η σύνδεσή του με το Υπόλειμμα Υπερκαινοφανούς των Ιστίων σημαίνει ότι έχει ηλικία 11 ως 12 χιλιάδων ετών περίπου. Η απόσταση του Πάλσαρ των Ιστίων από τη Γη έχει εκτιμηθεί από 800 μέχρι 1210 έτη φωτός. Σε κάθε περίπτωση, βρίσκεται μέσα στον δίσκο του Γαλαξία μας. Παρά το ότι το ορατό φως του είναι ανιχνεύσιμο μόνο με μεγάλα τηλεσκόπια, είναι το τρίτο εντονότερο φως όλων των γνωστών πάλσαρ όπως φαίνεται από τη Γη (φαινόμενο μέγεθος V = 23,6) και σημειώνει δύο παλμούς για κάθε παλμό στα ραδιοκύματα.

Στη μουσική

Τα ραδιοκύματα του Πάλσαρ των Ιστίων και του πάλσαρ PSR B0329+54 μετατράπηκαν σε ήχους από τον Γάλλο συνθέτη Ζεράρ Γκριζέ και ενσωματώθηκαν στο έργο του Le noir de l'étoile (1989–1990).
Αζουρίτης

Ο αζουρίτης είναι ορυκτό του χαλκού με ωραίο μπλε χρώμα. Βρίσκεται κατά κανόνα μαζί με άλλα χαλκούχα ορυκτά, από τα οποία και σχηματίζεται υπό την οξειδωτική επίδραση του νερού και του αέρα. Με τον αζουρίτη μοιάζει πολύ στο χρώμα, αλλά δεν πρέπει να συγχέεται, ο ημιπολύτιμος λίθος λάπις λάζουλι ή λαζουρίτης. Ο αζουρίτης ήταν γνωστός από την αρχαιότητα και ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος τον αναφέρει με το όνομα «κυανός» (kuanos) ή caeruleum.

Χημική σύσταση

Από χημική άποψη, ο αζουρίτης είναι βασικός ανθρακικός χαλκός, με μοριακό χημικό τύπο 2CuCO₃ . Cu(OH)₂, δηλαδή ανάμιξη 2 μερών ανθρακικού χαλκού με ένα μέρος υδροξειδίου του χαλκού. Το 55,2% της μάζας του είναι χαλκός. Το μέσο μοριακό βάρος του είναι 344,67.

Φυσικές ιδιότητες

Ο αζουρίτης κρυσταλλώνεται στο μονοκλινές σύστημα, αλλά οι κρύσταλλοί του δεν είναι πάντα ομοιόμορφοι, αντιθέτως διαφέρουν πολύ στις διάφορες εμφανίσεις του ορυκτού. Παρουσιάζονται άλλοτε ως μεγάλα πολύεδρα πρίσματα και άλλοτε χωρίς εμφανείς έδρες, σχηματίζοντας π.χ. σφαιροειδή συσσωματώματα. Το ειδικό βάρος του αζουρίτη είναι 3,77 ως 3,89 (μέση τιμή 3,83) και η σκληρότητά του είναι 3,5 ως 4 στην κλίμακα Mohs. Ο αζουρίτης έχει λάμψη υαλώδη και χρώμα μπλε ως λουλακί, από το οποίο και διακρίνεται εύκολα, καθώς είναι πολύ λίγα τα ορυκτά με αυτό το χρώμα.

Γεωγραφική κατανομή

Ο αζουρίτης βρίσκεται συνήθως με άλλα (οξειδωμένα ή όχι) ορυκτά του χαλκού, καθώς και με αυτοφυή χαλκό. Ιδιαίτερα συχνά απαντάται μαζί με μαλαχίτη, που είναι επίσης βασικός ανθρακικός χαλκός, αλλά με τύπο CuCO₃.Cu(OH)₂. Το μείγμα τους αποκαλείται αζουρομαλαχίτης. Βρίσκεται σε πολλά μέρη της Γης, ενώ στην Κίνα και στο Chessy-les-Mines κοντά στη Λυών απαντώνται τα καλύτερα δείγματα. Στην Ελλάδα, αζουρίτης βρίσκεται στη Μακεδονία, τη Θάσο, το όρος Όθρυς και το Λαύριο.
Σερβετσεζά Καντινεφέντι

Βιογραφία

Η Σερβετσεζά Καντινεφέντι γεννήθηκε την 1 Σεπτεμβρίου 1823 στο Μαϊκόπ, και ήταν κόρη του Πρίγκιπα Μανσούρ Τεμρούκο και της συζύγου του Πριγκίπισσας Φιουλανέ Νταντεσκελιάνι. Είχε δυο αδελφούς τον πρίγκιπα Άντοκ Μπέη και τον πρίγκιπα Σουλεϊμάν Μπέη και μια αδελφή την πριγκίπισσα Φατμά Σεμσφέρ Χανίμ.
Το 1838 η Σερβετσεζά άφησε την πόλη του γεννήθηκε και πήγε στην Κωνσταντινούπολη. Έγινε Κυρία Επί των Τιμών της κόρης του
σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄, της Εσμά Σουλτάν. Στις 2 Ιουλίου 1839 ο Αμπντούλ Μετζίτ ανέβηκε στον θρόνο, μετά τον θάνατο του πατέρα του Μαχμούτ Β΄. Η Εσμά Σουλτάν επέλεξε την Σερβετσεζά για σύζυγο του ανιψιού της, Αμπντούλ Μετζίτ. Η Σερβετσεζά και ο Αμπντούλ Μετζίτ παντρεύτηκαν το 1839 και η Σερβετσεζά έγινε αυτοκρατορική σύζυγος. Έλαβε τον τίτλο της επικεφαλής συζύγου με τον τίτλο "Σερβετσεζά Μπας-Καντινεφέντι". Σερβετσεζά σημαίνει "Αξία του πλούτου". 
Όταν πέθανε η Γκιουλτζεμάλ Σουλτάν μια άλλη σύζυγος του Αμπντούλ Μετζίτ, ο Αμπντούλ Μετζίτ έδωσε στην Σερβετσεζά τα τρία παιδιά, τον Ηγεμόνα Μωάμεθ Ρεσάντ, την Φατμά Σουλτάν και την Ρεφιά Σουλτάν να τα φροντίσει.
Μετά τον θάνατο του Αμπντούλ Μετζίτ στις 25 Ιουνίου 1861 η Σερβετσεζά στάλθηκε στο Παλάτι Καμπατάς οπού παρέμεινε μέχρι τον θανατό της, στις 25 Σεπτεμβρίου 1878 σε ηλικία 55 ετών. Είναι θαμμένη στο Γιαβούζ Σελίμ Τζαμί στην Κωνσταντινούπολη.
Πιστεύεται από κάποιους ότι η Σερβετσεζά Καντινεφέντι δολοφονήθηκε. Λέγεται ότι πήγε μια νύχτα του Ραμαζανιού στον Αμπντούλ Χαμίτ και τον προειδοποίησε. Τον διέταξε να δώσει το θρόνο πίσω στον νόμιμο ιδιοκτήτη του. Αφού προσφέρθηκε να λάβει υπόψιν του την προειδοποίησή της, κανόνισε να της δοθεί ένα δηλητηριασμένο ποτό και πέθανε κατά την επιστροφή της στο παλάτι της.
Γεώργιος Σπυριδάκης

Βίος

Ο Γεώργιος Σπυριδάκης γεννήθηκε στις 17 Δεκμβρίου του 1906 στο Κατσιδώνι Σητείας Κρήτης. Μετά την ολοκλήρωση των γυμνασιακών σπουδών στο Γυμνάσιο Σητείας το 1926 εισήχθηκε στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών. Αποφοίτησε το 1931 και το 1939 ανακηρύχθηκε διδάκτωρ με διατριβή Ο αριθμός τεσσεράκοντα παρά τοις βυζαντινοίς και τοις νεοτέροις Έλλησι.Από το 1933 έως το 1935 εργάσθηκε Βοηθός του Γεώργιου Αναγνωστόπουλου στο Σπουδαστήριο Γλωσσολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, ενω στη συνέχεια διορίστηκε καθηγητής Μεσης στο Πρακτικό Λύκειο Χανίων. Το 1940 έλαβε υποτροφία από το ίδρυμα Alexander von Humboldt Stiftung και μετέβη στη Βιέννη αλλά η κήρυξη του πολέμου ανέβαλε τις σπουδές του. Στο διάστημα 1937-1943 εργάσθηκε ως συντάκτης του Μεσαιωνικού Αρχείου της Ακαδημίας Αθηνών, ενώ μετά μετατάχθηκε στην θέση συντάκτη του Λαογραφικού Αρχείου της Ακαδημίας Αθηνών, όπου υπηρέτησε ως το 1955. Το 1952 εξελέγη υφηγητής του Δημοσίου,Ιδιωτικού βίου και του Πολιτισμού των Βυζαντινών στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών. Το 1955 εξελέγη διευθυντής του Λαογραφικού Αρχείου μέχρι το 1969. Το 1964 εξελέγη καθηγητής στην έκτακτη έδρα της Λαογραφίας της Φιλοσοφικής Αθηνών μέχρι το 1972. Ίδρυσε Σπουδαστήριο Λαογραφίας στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών στο οποίο προσάρτησε και μικρό Λαογραφικό Μουσείο. Στη διάρκεια της Χούντας των Συνταγματαρχών αρνήθηκε να διοριστεί υφυπουργός παιδείας. Πέθανε στις 29 Ιουνίου 1975
Κερουανέ (νομαρχία)

Γεωγραφία

Το Κερουανέ βρίσκεται νότια της Γουϊνέας και του Κανκάν. Συνορεύει στα βόρεια με το Κανκάν, στα νοτιοανατολικά με την Μπεϋλά, στα νοτιοδυτικά με τη Μασεντά και στα δυτικά με το Κισσιντουγκού.