4711

Ιστορία

Στις αρχές του 18ου αιώνα, ο Γιόχαν Μαρία Φαρίνα (1685-1766), ένας Ιταλός που ζούσε στην Κολωνία, Γερμανία, δημιούργησε ένα άρωμα. Το ονόμασε «Eau de Cologne» («ύδωρ από την Κολωνία») μετά από το νέο του σπίτι. Κατά τη διάρκεια του επόμενου αιώνα, το άρωμα γινόταν ολοένα και πιο δημοφιλές.
Σύμφωνα με το θρύλο, στις 8 Οκτωβρίου 1792 ένας Καρτουσιανός (Carthusian) μοναχός προσέφερε ως γαμήλιο δώρο στον έμπορο Wilhelm Mülhens (1762 - 1841), τη μυστική συνταγή του επονομαζόμενου «aqua mirabilis» ή «θαυματουργό νερό» για χρήση τόσο εξωτερική όσο και εσωτερική. Τότε ο Mülhens, ίδρυσε ένα μικρό εργοστάσιο στην οδό "Glockengasse" της Κολωνίας και καθιέρωσε την πρώτη "Eau de Cologne", ως θεραπευτικό φάρμακο.
Ο Peter Joseph Mülhens και ο γιος του Wilhelm Mülhens, ήταν σε διαμάχη σχετικά με τη χρήση του ονόματος «Φαρίνα» από το 1800 έως το 1881. Η οικογένεια Farina κατηγόρησε τους Mülhens, για χρήση του ονόματος, άνευ αδείας. Η επιχείρηση "Johann Maria Farina gegenüber dem Jülichs-Platz" φοβήθηκε τη σύγχυση μεταξύ των προϊόντων, διότι επίσης παρήγαγαν αρώματα. Το 1832, ο Wilhelm Mülhens έχασε τη διαμάχη, οπότε προσέλαβε κάποιον άλλο κύριο ονόματι Farina από τη Mortara, προκειμένου να συνεχίσει να χρησιμοποιεί την ονομασία «Φαρίνα».
Η εταιρική ονομασία ήταν «Eau de Cologne & Parfümerie Fabrik Glockengasse No. 4711 gegenüber der Pferdepost von Ferd. Mülhens στην Köln am Rhein» έως το 1990, οπότε και μετονομάστηκε σε «Mülhens GmbH & Co. KG.»
Το 1994 η οικογενειακή επιχείρηση Mülhens εξαγοράστηκε από τη Wella AG, Ντάρμστατ, Γερμανία. Από το 1997, η Wella έχει λειτουργήσει τις δραστηριότητες των καλλυντικών της υπό την επωνυμία Cosmopolitan Cosmetics GmbH, αν και η ονομασία «Mülhens GmbH & Co. KG.» ήταν ακόμη σε χρήση. Το 2003, η Wella AG εξαγοράστηκε από την Αμερικανική ανταγωνίστρια Procter & Gamble.
Το καλοκαίρι του 2006, η Procter & Gamble ανακοίνωσε ότι θα πωλούσε την μάρκα 4711 και άλλες τρεις μάρκες του Mühlens, ως μέρος μιας προσπάθειας εκποίησης των «τοπικών» επωνυμιών και την εστίαση στις παγκόσμιες μάρκες. Η προσφορά, προσέλκυσε αρκετά ενδιαφερόμενα μέρη· τον Δεκέμβριο του 2006, η P&G ανακοίνωσε ότι η μάρκα είχε πωληθεί στη εταιρεία αρωματοποιΐας Mäurer & Wirtz στο Άαχεν, θυγατρική του Ομίλου Dalli.

Οικία αριθμός 4711

Στις 3 Οκτωβρίου 1794, στη θέα των Γαλλικών στρατευμάτων να στέκονται ακριβώς έξω από την Κολωνία, το δημοτικό συμβούλιο της πόλης, ενέκρινε ένα σχέδιο που προτάθηκε από την επιτροπή-φρουράς, ώστε να αριθμηθούν όλα τα σπίτια της πόλης ανεξαιρέτως και να εγκαταστήσουν οτιδήποτε θα μπορούσε να θεωρηθεί κατάλληλος φωτισμός στην κάθε τοποθεσία. Δόθηκαν εντολές ώστε να εγκατασταθεί άμεσα ο φωτισμός, ενώ η αρίθμηση αφέθηκε στην μοίρα.
Στις 6 Οκτωβρίου 1794, τα Γαλλικά στρατεύματα κατέλαβαν την πόλη. Στις 7 Οκτωβρίου 1794, το δημοτικό συμβούλιο της πόλης, αποφάσισε ότι ο κάθε κυβερνητικός εκπρόσωπος θα έπρεπε εντός 48 ωρών, να προσκομίσει μια απογραφή όλων των κατοίκων και μη στην περιοχή του. Επιπλέον, η επιτροπή-φρουράς έλαβε την έγκριση, για την αρίθμηση των οικιών, όπως είχε συμφωνηθεί πρωτύτερα.
Στις 20 Οκτωβρίου 1794, ο Γερουσιαστής Gottfried von Gall, σημείωσε στο ημερολόγιό του, ότι η αρίθμηση και η γραπτή τεκμηρίωση των οικιών, η οποία είχε ξεκινήσει προ οκταετίας, συνεχιζόταν.
Ο τυπογράφος Heinrich Josef Metternich (μέλος του δημοτικού συμβουλίου) υπέβαλε αίτηση, προκειμένου να του δοθεί η άδεια για την έκδοση ενός ημερολογίου με διευθύνσεις. Το ημερολόγιο υποτίθεται ότι θα περιελάμβανε μεταξύ των άλλων και τους αριθμούς των οικιών, οι οποίοι είχαν αποδοθεί προσφάτως. Ζήτησε επίσης και την άδεια για την συλλογή όλων των σχετικών λεπτομερειών.
Στο δεύτερο βιβλίο διευθύνσεων της Κολωνίας (1797), η χήρα του Wilhelm von Lemmen seel. αναφερόταν ακόμη ως μισθώτρια του οικήματος της οδού Klöckergasse, στο οποίο έδωσε και τον αριθμό 4711.
Ο Wilhelm Mülhens καταχωρήθηκε ως μισθωτής όχι νωρίτερα από ό,τι στην τρίτη έκδοση του βιβλίου διευθύνσεων της Κολωνίας· το επάγγελμά του αναφέρεται ως "in Speculationsgeschäften" (το οποίο μεταφράζεται «ως κερδοσκόπος»). Δεν είχε όμως ακόμα καταχωρηθεί, σύμφωνα με τους κατασκευαστές της Eau de Cologne, στο μητρώο των εμπόρων.
Το 1811, η συνεχής αρίθμηση οικιών, μετατράπηκε σε ένα σύστημα χωριστής αρίθμησης των οδών, όπως συνηθίζεται σήμερα.
Στον πρόλογο της Γαλλικής έκδοσης του 1813, ο εκδότης Thiriart, υποστήριξε ότι δεν είχε υπάρξει οποιαδήποτε αρίθμηση οικιών, πριν από την άφιξη των Γάλλων στην πόλη ("inconnu à Cologne avant l´arrivée des armées françaises au bord du Rhin" («άγνωστη στην Κολωνία πριν από την άφιξη του Γαλλικού στρατού στον Ρήνο»)) και ότι η εντολή για την αρίθμηση των οικιών, είχε δοθεί το 1795.
Το 1854 ο Peter Joseph Mülhens μετακόμισε από την οδό Glockengasse 12 σε ένα νεόκτιστο εμπορικό κτήριο με νεο-γοτθική πρόσοψη στην οδό Glockengasse 26-28. Το κτήριο στην οδό Glockengasse 12, του οποίου είχε δοθεί, το 1794, ο αριθμός 4711, παρέμεινε κενό για αρκετό διάστημα, οπότε και κατεδαφίστηκε, μετά την πώλησή του.
Η απεικόνιση ενός Γαλλικού στρατιωτικού αξιωματούχου σε πίνακα ζωγραφικής, στην πρόσοψη του οικήματος υπ' αριθμ. 4711 της οδού Glockengasse, καθήμενου στο άλογό του, είναι προϊόν διαφήμισης. Μια ταπετσαρία gobelin  η οποία είχε παραγγελθεί και κατασκευάστηκε στη δεκαετία του 1920, χρησίμευσε ως μοντέλο. Μια γραφική έκδοση, ευρέως διαδεδομένη στις δεκαετίες του 1950 και του 1960.

Δημοφιλείς αναφορές

Στο μυθιστόρημα του Yevgeny Zamyatin «We» («Εμείς») το όνομα S-4711, αναφέρεται στην Eau de Cologne.
Στο σώου «The Rocky Horror Picture Show», το 4711 γίνεται τατουάζ, στον άνω μηρό του Φρανκ.
Ο ηλεκτρονικός μουσικός Vladimir Ussachevsky, το 1958, συνέθεσε ένα έργο, το οποίο ονομάζεται «Improvisation on 4711» («Αυτοσχεδιασμός στο 4711»).
Κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο το Kriegsmarine (Πολεμικό Ναυτικό) της Ναζιστικής Γερμανίας, εξόπλισε με τεράστιες ποσότητες της κολόνιας 4711, τα πληρώματα του στόλου των υποβρυχίων της. Καθώς υπήρχαν περιορισμένες εγκαταστάσεις και ελάχιστες δυνατότητες για προσωπική καθαριότητα, το άρωμα επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί, σε μια προσπάθεια ώστε να βελτιωθεί η μυρωδιά επί του σκάφους. Όμως, τα μέλη του πληρώματος, σε μεγάλο βαθμό δεν τη χρησιμοποίησαν και επέστρεφαν τα φιαλίδια στην πατρίδα, ως δώρα για τις μητέρες, τις συζύγους ή τις φίλες τους.
Ο αριθμός 4711-EA-62, ήταν μία από τις τρεις επιλογές για την πινακίδα κυκλοφορίας της Aston Martin DB5, του Τζέιμς Μποντ στο κινηματογραφικό έργο «Goldfinger» («Χρυσοδάκτυλος»). Ο τυπικός αριθμός ήταν ΒΜΤ 216Α.