google/wiki40b huggingface dataset:
Δωρίς (τορπιλοβόλο)

Βασικά χαρακτηριστικά

Εκτόπισμα: 145 Τονοι. – Διαστάσεις (μήκος, πλάτος, βύθισμα) : 45Χ4,8Χ1,2 μέτρα. Οπλισμός : 2 πυροβόλα των 6 λιβρών έκαστο και 3 τορπιλοσωλήνεςΤ/Σ "Σβάρτσκωφ" διαμ. 45 εκατοστών. Το 1926 υπέστη μετασκευή στον οπλισμό (όπως και τα αδελφά πλοία: ‘ΑΙΓΛΗ’, ‘ΑΛΚΥΟΝΗ’ και ‘ΑΡΕΘΟΥΣΑ’), όπου τοποθετήθηκε 1 πυροβόλο των 37 χιλιοστών και 2 μονοί Τ/Σ των 45 εκατοστών. Κύρια μηχανή : μια παλιδρομική 2600 ίππων. – Μέγιστη ταχύτητα : 21 κόμβοι. (το 1940 είχε μέγιστη ταχύτητα 19 κόμβους).
Στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έλαβε μέρος σε μικρές συνοδείες νηοπομπών στο Αιγαίο καθώς και σε ανθυποβρυχιακές περιπολίες. Την περίοδο 1928-1931 υπέστη γενική επισκευή μετά την οποία ανέλαβε δράση τοπικής υποστήριξης λιμένων και επιτήρηση στενών. Στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ανέλαβε την ίδια δράση επιτηρώντας όρμους και λιμένες της Αττικής. Αυτοβυθίστηκε στις 23 Απριλίου 1941 στο Πόρτο Ράφτη κατόπιν διαταγής λόγω αχρήστευσής του μετά από γερμανική αεροπορική προσβολή. Κυβερνήτης του ήταν ο πλωτάρχης Αλ. Βερροιόπουλος.
Ιωάννης Γ΄ της Σαξονίας-Λάουενμπουρκ

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αλβέρτου Δ΄ δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουκ και της Μπεάτα των Χέγκεν, κόρης του Γκούντσελιν ΣΤ΄ κόμη του Σβερίν.
Το 1343 διαδέχθηκε τον πατέρα του ως κόμης της Σαξονίας-Μπέργκεντορφ-Μελλν. Το 1356 απεβίωσε σε ηλικία π. 21 ετών, άγαμος. Τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Αλβέρτος Ε΄.
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 2017

Το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων (ΣΙΣΜ) 2017 (τελική φάση) διεξήχθη στo Μασκάτ του Ομάν, από 15 ως 28 Ιανουαρίου 2017 με συμμετοχή 16 χωρών. Νικήτρια αναδείχθηκε η ομάδα του Ομάν.

Σύστημα διεξαγωγής

Οι 16 ομάδες της τελικής φάσης χωρίστηκαν σε τέσσερις ομίλους των 4 ομάδων. Η δύο πρώτες κάθε ομίλου προκρίθηκαν στα προημιτελικά, από όπου συνέχισαν με αγώνες νοκ-άουτ.
Μαρία δε Παδίγια

Βιογραφία

Ήταν κόρη του Χουάν Γκαρθία δε Παδίγια (απεβ. 1348-51) 1ου κυρίου της Βιγιαγέρα και της Μαρίας Γκονθάλεθ δε Ενεθτρόθα (απεβ, 1356). Θείος της ήταν ο Χουάν Φερνάντεθ δε Ενεθτρόθα, ευνοούμενος του βασιλιά το διάστημα 1354-59, όταν έχασε την εύνοια ο Ιωάννης-Αλφόνσος κύριος του Αλμπουρκέρκε. Έγινε ο μεσάζων για μία φανερή συγχώρηση του Φαδρίκ-Αλφόνσο κυρίου του Άρο, ετεροθαλούς αδελφού του βασιλιά. Ήταν αδελφή του Ντιέγκο Γκαρθία δε Παδίγια μεγάλου μαγίστρου του Τάγματος της Καλατράβα. Η οικογένεια της Μαρίας, που τα μέλη της ήταν μέλη των ευγενών της επαρχίας, προερχόταν από το την Παδίγια δε Αβάχο, κοντά στο Καστροχέριθ στην επαρχία Μπούργος.
Περιγράφεται από τους χρονικογράφους της εποχής της ως πολύ ωραία, έξυπνη και μικρόσωμη.
Μπαρμπιάνο

Ιστορία

Το όνομα του μαρτυρείται για πρώτη φορά μεταξύ 994 και 1005 ως "Parpian" και μεταξύ 1050 και 1060 ως "Berbian" και προέρχεται από το λατινικό όνομα "Barbius".
Με το όνομα "Saubach" αναφέρεται το 1.240 - 1250, ως "Suopach" και "Soubach" το 1359 και προέρχεται από τη γερμανική "sûrbach" ("κακό ποτάμι").
Μαργαρίτες Ρεθύμνου

Ιστορικά στοιχεία

Κατά την Βενετοκρατία ήταν σημαντικό χωριό με πολλά αρχοντικά μέγαρα, με ωραία θυρώματα. Υπήρξε έδρα της επανάστασης των Καλλέργη - Πρικοσιρίδη (1333) κατά των Βενετών. Μετά την καταστολή της επανάστασης οι  Βενετοί κατάκαψαν το χωριό. Από τις Μαργαρίτες καταγόταν η πλούσια οικογένεια Μηλιώτη. Ο Ανδρέας Μηλιώτης ήταν ο πρώτος Γραμματικός της Πόρτας τα πρώτα χρόνια τουρκοκρατίας. Το 1669 με την κατάληψη της Κρήτης από τους Οθωμανούς το χωριό παραχωρήθηκε στον πορθητή του Χάνδακα Κιοπρουλή Αχμέτ Πασά.  Κατά την εκπνοή του αγώνα για την ανεξαρτησία (1829-30) οι Μαργαρίτες έγιναν έδρα του Κρητικού Συμβουλίου. Το 1867 στην περιοχή του χωριού ο Πάνος Κορωναίος απέκρουσε τον Ρεσίτ πασά. Οι Μαργαριτες ήταν το  χωριό του Θρυλικού ηγουμένου της μονής Αρκαδίου Γαβριήλ Μαρινάκη.

Πληθυσμιακή εξέλιξη

Κατά την απογραφή του 1583 οι Μαργαρίτες είχαν 460 κατοίκους, το 1881: 816, το 1900: 986, το 1920: 715, το 1928: 693, το 1940: 719, το 1951: 669, το 1961: 604, το 1971: 415, το 1981: 365, το 1991: 328 και το 2011: 269 κατ.

Μνημεία

Οι Μαργαρίτες αποτελούν πόλο έλξης για επισκέπτες, καθώς έχουν μοναδικό χρώμα και χαρακτήρα.

Αρχαιολογία

Στη θέση Βιγλιά ανασκάφτηκε από την αρχαιολογική υπηρεσία κτιστός θολωτός τάφος της Υστερομινωϊκής εποχής (14ος αι. π.Χ.). Στη θέση Καλής Πλάκα ο αρχαιολόγος Νικόλαος Πλάτων το 1957 έκανε αυτοψία σε υπολείμματα ρωμαϊκού λουτρού.

Εκκλησίες

Στις Μαργαρίτες σώζονται πολλές τοιχογραφημένες εκκλησίες από τον 14ο ως τον 17ο αιώνα. Ο τοιχογραφημένος ναός του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου τοιχογραφήθηκε το 1383 με χορηγό τον ιερέα Γεώργιο Κλάδο. Χαρακτηριστικό είναι το λίθινο τέμπλο διαχωρίζει το ιερό βήμα από τον κυρίως ναό. Στη Μεσοχωριά ο ναός του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου διασώζει τοιχογραφίες του πρώτου μισού του 15ου αιώνα. Άλλες εκκλησίες: ο δίκλιτος ναός της Παναγίας, Ο Άγιος Γεώργιος, η τρίκλιτη βασιλική του Αγίου Νικολάου, οι σπηλαιώδεις ναοί του Αγίου Αντωνίου και Αγίου Ονουφρίου στον Λαγκό κ.ά.

Εκκλησιαστική υπαγωγή

Η ενορία Κοιμήσεως Θεοτόκου Μαργαριτών ανήκει στην Δ΄ αρχιερατική περιφέρεια της Ιεράς Μητροπόλεως Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου και περιλαμβάνει τους οικισμούς Πηγουνιανά  (Ιερός Ναός Αγίου Σπυρίδωνος) και Τζαννακιανά(Ιερός Ναός Τιμίου Σταυρού). Το 1654 οι Μαργαρίτες παραχωρήθηκαν από το μητροπολίτη Κρήτης Νεόφυτο στον οικουμενικό πατριάρχη Ιωαννίκιο Β΄. Έτσι, δημιουργήθηκε η πατριαρχική εξαρχία Μαργαριτών που μαρτυρείται ως τα τέλη του 18ου αι.

Αγγειοπλαστική

Το χωριό είναι το μεγαλύτερο κέντρο αγγειοπλαστικής στη Δυτική Κρήτη. Ως τα μέσα της δεκαετίας του 1970, κατά τους θερινούς μήνες, κατασκευάζονταν χρηστικά κεραμικά σκεύη στα τοπικά εργαστήρια (τσικαλαριά) που βρίσκονταν νότια του οικισμού στη θέση "Λιβάδι". Σήμερα οι Μαργαριτσανοί κεραμίστες κατασκευάζουν κυρίως αναμνηστικά για τους πολυάριθμους επισκέπτες του χωριού.
[[Αρχείο:MargaritesMylopotamoy1.JPG]]
SMAC (ταινία)

Πλοκή

Η Ελένη είναι μία ομοφυλόφιλη γυναίκα που εργάζεται σε τράπεζα και μαθαίνει ότι έχει καρκίνο σε τελικό στάδιο. Την περίοδο εκείνη, γνωρίζει τον Ανδρέα, έναν άστεγο, με τον οποίο δημιουργεί μια στενή σχέση.

Βραβεία/Διακρίσεις

Στα Βραβεία Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου κέρδισε στην κατηγορία Α' Γυναικείου ρόλου (Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη). Επίσης, κέρδισε το βραβείο κοινού στο Athens Outview film Festival και στο Cyprus Film Days IFF.
Γέφυρα του Μεχμέτ Πασά Σοκόλοβιτς

Χαρακτηριστικά

Η γέφυρα είναι χαρακτηριστικό δείγμα οθωμανικής μνημειακής αρχιτεκτονικής και πολιτικής μηχανικής, αλλά και αντιπροσωπευτικό της αρχιτεκτονικής του Μιμάρ Σινάν, ενός από τους σημαντικότερους Οθωμανούς αρχιτέκτονες και μηχανικούς. Αποτελείται από 11 πετρόκτιστα τόξα, με άνοιγμα 10,7 με 14,8 μέτρα, και ράμπα προσβάσης στην αριστερή όχθη του ποταμού. Το τόξο στη δεξιά όχθη του ποταμού είναι το μικρότερο, με άνοιγμα 5,2 μέτρα. Το συνολικό μήκος της γέφυρας είναι 179,5 μέτρα. Η γέφυρα στηρίζεται σε εννέα πέτρινα βάθρα με πλάτος 3,5-4 μέτρα και μήκος περίπου 11,5 μέτρα. Ο δρόμος πάνω στη γέφυρα έχει πλάτος 6 μέτρα, ενώ τα πλάγια παραπετάσματα είναι 60 εκατοστά παχιά. Η πρόσβαση αποτελείται από τέσσερα τόξα, από τα οποία το μεγαλύτερο σχηματίζει γωνία, και έχει μήκος 120 μέτρα.
Τα βάθρα, τόξα και τείχη είναι φτιαγμένα από τοπικό ασβεστόλιθο. Κάποιοι από τους λίθους συγκρατούνται με σιδερένιους σφιγκτήρες που σφραγίζονται με μόλυβδο. Τα βάθρα προς την άναντη πλευρά του ποταμού έχουν τριγωνική διατομή, που καταλήγουν σε μια ορθογώνια προέκταση, σε τυφλή πύλη με χρονογραμματική επιγραφή. Στην κατάντη πλευρά έχει πολυγωνικό σχήμα, και καταλήγει σε ορθογώνια προέκταση με εντοιχισμένα καθίσματα, τα οποία χρησιμοποιούνται μέχρι σήμερα. Το έκτο βάθρο είναι διακοσμημένο. Ένας ξύλινος πύργος, ο οποίος χρησίμευε ως φυλάκιο, στο μέσο της γέφυρας κατεδαφίστηκε το 1886.

Ιστορία

Η κατασκευή της γέφυρας έγινε ύστερα από διαταγή του μεγάλου Βεζίρη Σοκολού Μεχμέτ Πασά. Η γέφυρα κατασκευάστηκε την περίοδο 1571-1577 και συνέδεε τη Βοσνία με την Κωνσταντινούπολη, και ήταν τμήμα του δρόμου ο οποίος αναφερόταν ως αυτοκρατορικός. Η γέφυρα είναι γνωστό ότι επιδιορθώθηκε το 1664, 1875, 1911, 1940 και 1950-52. Τα παραπετάσματα της γέφυρας καταστράφηκαν από πλημμύρα το 1896, όταν ο Ντρίνα έφτασε σε ύψος 1,6 μέτρα πάνω από τη γέφυρα. Τρία από τα τόξα της καταστράφηκαν στον Α΄ΠΠ, και επιδιορθώθηκαν το 1939. Στο ενδιάμεσο, τα κενά γεφυρώθηκαν με μεταλλικές κατασκευές. Στον Β΄ΠΠ, καταστράφηκαν από τους Γερμανούς πέντε τόξα. Η επιδιόρθωση των βλαβών έλαβε χώρα την περίοδο 1949-52.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου του 1992-95 στη Βοσνία Ερζεγοβίνη, η γέφυρα ήταν ο τόπος της βίαιης δολοφονίας μεγάλου αριθμού Βοσνίων πολιτών από τον Βοσνιακό Στρατό των Σέρβων, κατά τη διάρκεια της σφαγής του Βίσεγκραντ το 1992.
Η γέφυρα ανακηρύχθηκε πολιτιστικό μνημείο το 1962 και από το 2007 αποτελεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.

Πολιτιστικές αναφορές

Η γέφυρα είναι γνωστή από το βιβλίο του νομπελίστα συγγραφέα Ίβο Άντριτς Το γεφύρι του Δρίνου (1945).
Ορτανσία

Περιγραφή

Είναι ένας μικρός, θάμνος ύψους 0,40 εκ. έως 2,50 μ. Τα φύλλα είναι ωοειδή ή ελλειπτικά, αιχμηρά στην κορυφή πριονωτά, και έχουν μήκος 10-20 εκ. Τα άνθη είναι λευκά, μπλέ ή ρόδινα. Σχηματίζουν σφαιρικές, φοβοειδείς ή κορυμβόμορφες ταξιανθίες. Ευδοκιμεί σε διάφορα εδάφη, όχι όμως υγρά. Πολλαπλασιάζεται με μοσχεύματα. Κυριότεροι εχθροί της είναι το ωίδιο, ο μύκητας Ασκόχυτος και άλλα.

Ιστορικά στοιχεία

Η καταγωγή του φυτού είναι από την Κίνα και την Ιαπωνία. Στις χώρες αυτές καλλιεργείται από τα πολύ παλιά χρόνια, με ποικίλες παραλλαγές. Σταδιακά μεταφέρθηκε στην Ευρώπη και στον υπόλοιπο κόσμο και έγιναν διασταυρώσεις ποικιλιών, ώστε εμφανίστηκαν στο εμπόριο ομορφότερα υβρίδια.

Καλλιέργεια

Η ορτανσία ανθίζει την άνοιξη, ενώ ο πολλαπλασιασμός της προκύπτει από μοσχεύματα, με την καλύτερη εποχή της να είναι μεταξύ Ιανουαρίου και Μαΐου. Απαραίτητο για την άνθισή της είναι να περάσει το φυτό για ένα διάστημα από χαμηλές θερμοκρασίες. Όπως συμπεραίνουμε, αντέχει στις χαμηλές θερμοκρασίες, ενώ το καλοκαίρι θα πρέπει να τη φυτέψουμε σε μέρος σκιερό, με δροσιά, μακριά από τον ζεστό ήλιο. Οι νέοι βλαστοί της ορτανσίας είναι ευαίσθητοι στον παγετό, γι'αυτό ας έχουμε το νου μας όταν το φυτό μας είναι σε μικρή ηλικία. 
Το άνθος της ορτανσίας είναι εντυπωσιακό και μεγάλο, απαρτίζεται όμως από πολύ μικρά λουλουδάκια που κάνουν μια μεγάλη μπάλα. Αν αφαιρούμε με ένα ψαλιδάκι κάθε τόσο, κυρίως από τα πλαϊνά μέρη, μερικά από τα ανθάκια, τότε όσα μένουν θα γίνονται μεγαλύτερα, επειδή θα απορροφούν περισσότερα θρεπτικά στοιχεία. Αυτό λοιπόν θα έχει ως αποτέλεσμα εντονότερα και μεγαλύτερα άνθη. Το κλάδεμα ανθοφορίας της ορτανσίας γίνεται όταν το φυτό μας είναι σε ηλικία ενός έτους, ενώ δε χρειάζεται κλάδεμα διαμόρφωσης, μιας και το σχήμα του άνθους είναι σφαιρικό από τη φύση του. Τα γέρικα και ξερά κλαδιά της θα πρέπει να αφαιρούνται, ενώ τυχόν κιτρίνισμα στα φύλλα τη στιγμή όμως που οι γραμμές σε αυτά παραμένουν πράσινες, ερμηνεύεται ως έλλειψη σιδήρου λόγω των πολλών νερών. Σε αυτή την περίπτωση μειώνουμε το νερό στο πότισμα και εφοδιαζόμαστε σίδηρο από ένα γεωπονικό κατάστημα. Τέλος, φροντίστε να προσθέστε κάποιο λίπασμα πλούσιο σε οργανικά και ιχνοστοιχεία.
Σημαία του Μεξικού

Η σύγχρονη σημαία του Μεξικού είναι τρίχρωμη (πράσινη, λευκή, κόκκινη) και καθιερώθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 1968.
Οι τρεις λωρίδες της είναι κάθετες και έχουν το Εθνόσημο του Μεξικού στο κέντρο. Το πράσινο χρώμα συμβολίζει την ανεξαρτησία, το λευκό τη θρησκεία και το κόκκινο την ένωση Ευρωπαίων και Αμερικανών. H σημασία των χρωμάτων άλλαξε μετά τις μεταρρυθμίσεις του Μπενίτο Χουάρες. Έτσι, το κόκκινο ταυτίστηκε με το αίμα των ηρώων του έθνους, το λευκό με την ενότητα και το πράσινο με την ελπίδα.
Το όλο σχέδιο της σημαίας είναι σε χρήση από το 1821, οπότε και πρωτοχρησιμοποιήθηκε η εθνική σημαία.
Στη διάρκεια της ιστορίας, η σημαία άλλαξε 4 φορές. Το εθνόσημο δείχνει έναν αετό που κρατάει στο νύχι του ένα ερπετό και που είναι κουρνιασμένος σε έναν κάκτο του γένους οπουντία. Ο κάκτος βρίσκεται πάνω σε βράχο, ο οποίος υψώνεται πάνω από μία λίμνη.
Φρειδερίκος Δ΄ του Χόλσταϊν-Γκόττορπ

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Χριστιανού-Αλβέρτου δούκα του Χόλσταϊν-Γκόττορπ και της Φρειδερίκης-Αμαλίας του Όλντενμπουρκ, κόρης του Φρειδερίκου Γ΄ της Δανίας.
Γεννήθηκε στο κάστρο Γκόττορπ. Στο έργο Πέτρος ο Μέγας: η ζωή και η εποχή του ο συγγραφέας Ρόμπερτ Μάση αναφέρει ότι ο Φρειδερίκος Δ΄ έφτασε στη Στοκχόλμη για να νυμφευτεί την εξαδέλφη του Χέντβιχ-Σοφία. Γνωρίστηκε με τον 17ετή αδελφό της Κάρολο ΙΒ΄. H επίσκεψη του περιπετειώδους Φρειδερίκου Δ΄ έκανε εντύπωση στη Σουηδική κοινωνία: ο Φρειδερίκος Δ΄ και ο Κάρολος ΙΒ΄ οργάνωναν έντονες διασκεδάσεις, έπιναν και έκαναν εξωφρενικές φάρσες. Η ζωή του βασιλιά έγινε αμελής και υπεύθυνος ήταν ο Φρειδερίκος Δ΄ και η κακή επιρροή του. Όταν ο Κάρολος ΙΒ΄ συνειδητοποίησε την υπερβολή το 1699, σταμάτησε τις επαφές μαζί του. Ωστόσο τον βοήθησε αργότερα στρατιωτικά να υπερασπίσει το δουκάτο του από τη Δανία. 
Ο Φρειδερίκος Δ΄ έλαβε μέρος στον Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο (1700-21), αλλά στη μάχη του Κλισζόβ στην Πολωνία, από μία εκπυρσοκρότηση πυροβόλου, σκοτώθηκε.
Ιωάννης Γιάγκος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 1951 στα Τρίκαλα. Εισήλθε στη Σχολή Ικάρων το 1970 και ορκίστηκε ανθυποσμηναγός ιπτάμενος το 1974. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του, υπηρέτησε σε διάφορες επιχειρησιακές μονάδες της Πολεμικής Αεροπορίας. Έχει συμπληρώσει πάνω από 4.200 ώρες πτήσεων, κυρίως σε αεροσκάφη τύπου F-4 Phantom και F-16. Επίσης υπηρέτησε ως επιτελής στo SHAPE και ως διοικητής στο νατοϊκό στρατηγείο CAOC-7, στην Λάρισα.
Ως Αντιπτέραρχος, διετέλεσε αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας από τις 26 Ιανουαρίου 2007 έως τις 6 Αυγούστου 2009. Στις 6 Αυγούστου 2009, προήχθη σε Πτέραρχο και ανέλαβε Αρχηγός ΓΕΕΘΑ, θέση που κατείχε μέχρι τις 3 Νοεμβρίου 2011, οπότε και αποστρατεύτηκε.
Στις 28 Αυγούστου 2015 κατά τον διορισμό της Υπηρεσιακής Κυβέρνησης Βασιλικής Θάνου Χριστοφίλου από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο, ανέλαβε Υπουργός Εθνικής Άμυνας  μέχρι τις 23 Σεπτεμβρίου 2015.
Φραγκίσκος Γεωργαντόπουλος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε περίπου το 1770 στην Τήνο, γόνος ευκατάστατης οικογένειας που είχε μετοικήσει από την Κρήτη μετά την κατάληψη της από τους Οθωμανούς το 1669. Έλαβε σημαντική παιδεία και ανατροφή και στην ηλικία των 22 ετών διαδέχθηκε τον πατέρα του στη θέση του προεστού, διοικώντας για πολλά χρόνια την πατρίδα του. Αγωνίστηκε για την προστασία των νησιών του Αιγαίου από την πειρατεία, ενώ υπερασπίστηκε τους ομογενείς από τις αδικίες της εξουσίας. Χάρη στις ενέργειές του αυτές έγινε γνωστός και απέκτησε επιρροή σε ολόκληρο το Αιγαίο.
Λόγω των ενεργειών του σχετικά με τα διάφορα ζητήματα του Αιγαίου απέκτησε πολιτικούς αντιπάλους. Αρχικά τον κατηγόρησαν στον Οράτιο Σεβαστιάνη, πρέσβη της Γαλλίας στην Κωνσταντινούπολη, αναφέροντας πως κατεδίωκε τους καθολικούς της Τήνου. Έτσι λοιπόν ο Γεωργαντόπουλος μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη όπου φυλακίστηκε στο Ναύσταθμο της πόλης. Παρ' όλα αυτά αφότου ο πρέσβης ενημερώθηκε εκτενέστερα για τα συμβάντα, αποφάσισε να τον αποφυλακίσει. Για να τον τιμήσει τον προσέλαβε στη γαλλική υπηρεσία διορίζοντας τον πρόξενο της χώρας στην Τήνο και τα νησιά του Αιγαίου όπου δεν υπήρχε Γάλλος πρόξενος. Κατά την επιστροφή στην πατρίδα του, αντιμετώπισε και πάλι ψευδείς κατηγορίες από τους αντιπάλους του, αυτή τη φορά προς την οθωμανική αρχή. Οι αντίπαλοί του ανέφεραν πως περιφρονούσε και δεν υπάκουγε στις εντολές της αρχής. Η Υψηλή Πύλη έστειλε στόλο στην Τήνο με σκοπό τη σύλληψη του Γεωργαντόπουλου. Ωστόσο, είχε την υποστήριξη του λαού της νήσου, ο οποίος τον προστάτευσε για αρκετό χρονικό διάστημα. Αποφάσισε όμως να παραδοθή ούτως ώστε να μην πραγματοποιηθούν σφαγές κατοίκων στο νησί. Μετέβη στη Μύκονο, την Ιταλία και στο τέλος στην Κωνσταντινούπολη, έχοντας όμως ήδη αθωωθεί.
Το 1819 έγινε μέλος της Φιλικής Εταιρείας από τον Ιωάννης Πολυχρονιάδης και άρχισε να προετοιμάζεται για τον αγώνα και την επανάσταση. Με την έναρξη της επανάστασης το 1821 οι Οθωμανοί ζήτησαν από τον Πατριάρχη Γρηγόριο Ε΄ τον Ιωάννη Πολυχρονιάδη. Αυτός, μετέβη στην οικία του Ιωάννη Κούζοβικ όπου διέμενε ο Γεωργαντόπουλος. Ο Πολυχρονιάδης έλαβε έγγραφα της Εταιρείας από την οικία και διέφυγε με τον Κούζοβικ προτείνοντας στον Γεωργαντόπουλο να παρουσιαστεί στον Πατριάρχη, λέγοντας πως ο Πολυχρονιάδης κωλυόταν λόγω ασθένειας. Ο Γεωργαντόπουλος δέχθηκε την πρόταση και μετέβη στο Πατριαρχείο. Όμως, όπως ήταν υποχρεωμένος, ο Πατριάρχης ανέφερε τα συμβάντα στους Τούρκους αξιωματούχους, οι οποίοι συνέλαβαν και φυλάκισαν το Γεωργαντόπουλο στις φυλακές του Μποσταντζί. Εκεί ο Φραγκίσκος Γεωργαντόπουλος βασανίστηκε μέχρι θανάτου από τους Οθωμανούς.
Μίλαν Ράκιτς

Βιογραφία

Πατέρας του ήταν ο Μίτα Ράκιτς υπουργός Οικονομικών της Σερβίας το 1888, και της Άννας που ήταν η κόρη του Σέρβου συγγραφέα Μίλαν Τζ. Μιλίσεβιτς. Η αδελφή του Λιούμπιτσα ήταν παντρεμένη με τον Μίλαν Γκρολ. Η συζυγός του Μίλιτσα ήταν κόρη του Λιουμπομίρ Κοβάσεβιτς (1848-1918), διακεκριμένος ιστορικός της Σερβίας και πολιτικός.
Ο ποιητής γεννήθηκε το 1876 στο Βελιγράδι όπου κι εκεί τελείωσε το δημοτικό σχολείο και το γυμνάσιο. Σπούδασε νομικά στο Παρίσι όπου ήρθε σε επαφή κι επηρεάστηκε από Γάλλους ποιητές. Μετά την επιστροφή του στο Βελιγράδι έγινε διπλωμάτης για τη σερβική κυβέρνηση, και αργότερα της Γιουγκοσλαβίας, και παρέμεινε στη θέση αυτή μέχρι σχεδόν το θάνατό του. Πέθανε πρόωρα το 1938 στο Ζάγκρεμπ αμέσως μετά από χειρουργική επέμβαση.
Πολιορκία της Λιβαδειάς

Η εξέλιξη των γεγονότων

Μετά την εξέγερση στο Λιδορίκι και Μαλανδρίνο, ύψωσε την σημαία της επαναστάσεως η Λιβαδειά με οπλαρχηγούς τον Αθανάσιο Διάκο και τον Βασίλη Μπούσγο. Αυτοί έχοντας 100 συντρόφους των και στρατολόγησαν πολλούς άλλους από την Αράχωβα και από άλλα χωριά της επαρχίας και κατέλαβαν νύχτα τις θέσεις του Ζαγαρά και του Προφήτη Ηλία επάνω από την πόλη της Λιβαδειάς. Από εκεί έστειλαν και απόκλεισε τις διόδους των Τούρκων, και αφού συνεννοήθηκαν με τους προεστούς της πόλης και τους συμφιλίωσαν, μπήκαν στην πόλη με την σημαία της ελευθερίας στις 30 Μαρτίου. Οι Τούρκοι βλέποντας την ένοπλη εισβολή των Ελλήνων κλείστηκαν στα ισχυρότερα σπίτια. Στις 31 Μαρτίου έγινε μάχη που διάρκεσε πέντε ημέρες. Ο Ρούκης και άλλοι ανέβηκαν νύχτα στο φρούριο για να το κυριεύσουν, αποκρούστηκαν όμως από τους Τούρκους που τους αντιλήφθηκαν. Τελικά οι πολιορκημένοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν από έλλειψη τροφίμων και νερού, και κατέθεσαν τα όπλα.
Ο Αθανάσιος Διάκος μάζεψε τα λάφυρα και τα παρέδωσε στους προκρίτους για να αγοράσουν τρόφιμα και πολεμοφόδια του στρατού. Ο ίδιος ξεκίνησε με 600 άνδρες προς την Βοδωνίτσα και τις Θερμοπύλες, διότι ύπήρχε η φήμη ότι μαζεύονταν τα εχθρικά στρατεύματα.
Λεονίντ Μπιτσέβιν

Προσωπική Ζωή

Ο Μπιτσέβιν είχε σχέση με την ηθοποιό Άγκνιγια Κουζνετσόβα, αλλά χώρισαν. Το 2011 παντρεύτηκε την ηθοποιό Μαρίγια Μπερντίνσκι.
Μπρκα (Μπρτσκο)

Γεωγραφία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!
Το χωριό ευρίσκεται επί των όχθων του ποταμού Μπρκα, εκ δεξιών παραποτάμου του Σάβα.

Ιστορία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!
Εργατικό κίνημα

Το εργατικό κίνημα αποτελείται από το συνδικαλιστικό εργατικό κίνημα και το πολιτικό εργατικό κίνημα. Το συνδικαλιστικό εργατικό κίνημα συγκροτείται από την οργάνωση των εργατών και προσπαθεί να βελτιώσει τις εργασιακές συνθήκες (όπως για παράδειγμα τους μισθούς και τις νόμιμες υποχρεώσεις που επιβάλλουν οι νόμοι). Το πολιτικό εργατικό κίνημα σε αρκετές χώρες, αποτελείται από ένα πολιτικό κόμμα το οποίο εκπροσωπεί τα συμφέροντα των εργαζομένων.
Το εργατικό κίνημα αναπτύχθηκε ως απάντηση της ανάπτυξης του βιομηχανικού καπιταλισμού, μαζί με τον σοσιαλισμό. Ωστόσο ενώ το εργατικό κίνημα στοχεύει στην ενδυνάμωση των εργατών και την προάσπιση των συμφερόντων τους, ο στόχος του σοσιαλισμού είναι να αντικαταστήσει το καπιταλιστικό σύστημα εξ ολοκλήρου.
Σταυρός Πολεμικής Ανδραγαθίας

Μετά το 1939

Με την καθιέρωση του μεταλλίου στις 18 Οκτωβρίου 1939, η απονομή του παρασήμου περιοριζόταν για πράξεις σχετικές με τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, χωρίς όμως την άμεση εμπλοκή σε μάχες και κατώτερες αυτών ισάξιων του Σιδερένιου Σταυρού. 
Το παράσημο είχε δυο βαθμίδες, δηλαδή την Α' και την Β' Τάξη, και διακριτικά σε απλή μορφή ή με ξίφη. 
Τα παράσημα χωρίς ξίφη απονέμονταν για πράξεις εκτός του πεδίου της μάχης, τα ξίφη απονέμονταν για πράξεις στα μετόπισθεν. Άλλωστε, για την απονομή των ξιφών ήταν απαραίτητη προϋπόθεση η δράση κατά την διάρκεια εχθρικού πυρός, ή έστω και σημαντική απόδοση στην εξάσκηση της πολεμικής τέχνης. Η διαφορά με την απονομή του σιδηρού σταυρού ήταν, ότι για τον τελευταίο ήταν απαραίτητη προϋπόθεση και ο ηρωισμός μπροστά στον εχθρό. Τελικά ο Σιδηρούς Σταυρός ήταν προορισμένος για τους στρατιώτςε που έδρασαν στο μέτωπο, ενώ ο Σταυρός Πολεμικής Ανδραγαθίας ήταν προορισμένος για τον άμαχο πληθυσμό ή τους στρατιώτες στα μετόπισθεν. Η απονομή γίνονταν άσχετα του διοικητικού βαθμού του παρασημοφορούμενου. 
Επίσης η απονομή μεταλλίου με ξίφη ήταν επιτρεπτή και σε άτομα που είχαν ήδη παρασημοφορηθεί χωρίς ξίφη, ενώ μετά την παρασημοφόρηση με ξίφη, δεν επιτρεπόταν η παρασημοφόρηση του ίδιου ατόμου χωρίς ξίφη. 
Το παράσημο χωρίς ξίφη ήταν ισάξιο του σιδερένιου σταυρού με άσπρη κορδέλα που είχε απονεμηθεί σε άμαχους πολίτες τα χρόνια 1813-15, 1870-71 και 1914-18.

Χαρακτηριστικά και τρόπος χρήσης

Το μετάλλιο είχε στρογγυλό σχήμα και ήταν κατασκευασμένο από μπρούντζο. Στην μπροστινή όψη έφερε ένα σταυρό της Μάλτας με οκτώ ακίδες. Στην οπίσθια όψη είχε μια γκραβούρα που έλεγε: Für Kriegsverdienste 1939, δηλαδή Για πολεμική ανδραγαθία το 1939. 
Τα μετάλλια της Β' και της Α' Τάξης είχαν την μορφή του σταυρού της Μάλτας με μια στρογγυλή ασπίδα στο κέντρο. Η ασπίδα έφερε τον αγκυλωτό σταυρό που τον στεφάνωναν φύλλα δρυός. Στην πίσω όψη ήταν χαραγμένη η χρονολογία 1939. Το παράσημο της Β' Τάξης ήταν μπρούτζινο και ήταν κρεμασμένο σε κορδέλα. Το παράσημο της Α' Τάξης ήταν ασημένιο και το κρεμούσαν χωρίς κορδέλα στο αριστερό μέρος του στήθους, ενώ αυτό της Β' Τάξης το κρεμούσαν με ειδική παραμάνα ή το περνούσαν στην κουμπότρυπα.
Ο Σταυρός των Ιπποτών του Σταυρού Πολεμικής Ανδραγαθίας ήταν ασημένιος ή χρυσός και κάπως μεγαλύτερος από αυτόν της Β' Τάξης. Τον φορούσαν στο λαιμό με φαρδιά κορδέλα.
Η κορδέλες είχαν κατά μήκος τρία χρώματα: κόκκινο, λευκό, μαύρο, λευκό, κόκκινο σύμφωνα με τα εθνικά χρώματα της τότε γερμανικής σημαίας: μαύρο, λευκό, κόκκινο.
Το μετάλλιο της Β' Τάξης το φορούσαν εμφανώς μόνο την ημέρα της απονομής, ενώ μετά το ήταν ορατή εξωτερικά μόνο η κορδέλα του, που την έραβαν στην δεύτερη κουμπότρυπα της στολής.

Μετά τον πόλεμο

Μετά τον πόλεμο, το 1945, απαγορεύτηκε το σήμα της σβάστικας. Με νόμο του 1957 στη μεταπολεμική Γερμανία δεν επιτρέπονται τα στρατιωτικά παράσημα που έχουν τον αγκυλωτό σταυρό. Έτσι στα μαγαζιά κυκλοφόρησαν ειδικές απομιμήσεις, που στην θέση των απαγορευμένων συμβόλων έχουν μια χρονολογία.
Αγράμπελα Αιτωλοακαρνανίας

Γεωγραφία

Τα Αγράμπελα βρίσκονται ΝΔ. από τη λίμνη Οζερός, σε απόσταση 35 χλμ. Δ.-ΝΔ. από το Αγρίνιο και 21 χλμ. ΒΑ. από τον Αστακό. Το χωριό είναι κτισμένο αμφιθεατρικά, μέσα σε δάσος βελανιδιάς με θέα προς τον κάμπο Αγράμπελου - Χρυσοβίτσας και τα Ακαρνανικά όρη.

Ιστορία - Διοικητικά

Τα Αγράμπελα αναφέρονται να κατοικούνται το 1521 μέχρι το 1684 από πολύ λίγες οικογένειες. Στα τέλη του 17ου αιώνα με αρχές 18ου από άγνωστη αιτία το χωριό εγκαταλείφθηκε. Επαναδημιουργήθηκε  περίπου το 1860 από νομάδες κτηνοτρόφους βλάχους που εγκαταστάθηκαν μόνιμα. Ως επικεφαλής τους αναφέρεται ο αρχιτσέλιγκας Νταγιάντας, το όνομα του οποίου φέρει το χωριό στην βλάχικη γλώσσα (La Ntaiante). Την περίοδο της Κατοχής το χωριό κάηκε από τους Γερμανούς. 
Ως οικισμός αναφέρεται το 1845 στο ΦΕΚ 32Α - 08/12/1845 με το όνομα Αγράμπελο να προσαρτάται στον τότε δήμο Αστακού, ενώ το 1912 διορθήθηκε σε Αγράμπελα. Ως κοινότητα αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το 1919 με το ΦΕΚ 112Α - 25/05/1919. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί τη τοπική κοινότητα Αγραμπέλων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αστακού του Δήμου Ξηρομέρου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 87 κατοίκους.
Γκραν Πρι Αζερμπαϊτζάν 2019 (Φόρμουλα 1)

Αγώνας

Ο αγώνας διεξήχθει την Κυριακή 28 Απριλίου 2019.