google/wiki40b huggingface dataset:
Σελεγούδι Λακωνίας

Ιστορικό

Το Σελεγούδι αναφέρεται ως μανιάτικος οικισμός από πολλές πηγές: από τον Νικήτα Νηφάκη το 1798 ως Σελεγούδι, στον κώδικα Muazzo το 1695 ως villa Selegadi, στην απογραφή Grimani το 1700 ως Sellegudhi στην Alta Maina, στη στατιστική Exped. Scient. το 1829 ως Σελεγούδιον τμήμα (section) Μαλευρίου και αλλού.Έχει κτιστεί κοντά στο παλιό χωριό Σάρμπια το οποίο ξεθεμελίωσαν πειρατές. Το Σελεγούδι ανήκε στην καπετανία του Παναγιώταρου Βενετσανάκη.
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1991-92

Σύστημα διεξαγωγής

Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1991-92 συμμετείχαν 14 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι δύο τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 1992-93. Η δωδέκατη ομάδα έδωσε αγώνες μπαράζ με την τρίτη ομάδα του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας 1991-92, με τη νικήτρια να συνεχίζει στην Α΄ κατηγορίας 1992-93 και την ηττημένη στη Β΄ κατηγορίας 1992-93.
Η πρωταθλήτρια ομάδα εξασφάλιζε τη συμμετοχή της στο ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 1992-93. Επιπλέον, η ομάδα που τερμάτισε στη δεύτερη θέση εξασφάλιζε τη συμμετοχή της στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1992-1993.

Σύστημα βαθμολόγησης

Από την περίοδο αυτή διαφοροποιήθηκε το σύστημα βαθμολόγησης. Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.

Αλλαγές σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο

Σε σχέση με το πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1990-91, στο πρωτάθλημα της περιόδου 1991-92 συμμετείχαν οι δύο πρώτες ομάδες του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας 1990-91 Ευαγόρας Πάφου και Ομόνοια Αραδίππου. Στο πρωτάθλημα δεν συμμετείχαν ο ΑΠΟΠ Πάφου και η ΑΠΕΠ Πιτσιλιάς  που είχαν υποβιβαστεί στη Β΄ κατηγορία 1991-92.

Μπαράζ

Ο Ολυμπιακός Λευκωσίας έδωσε αγώνες μπαράζ με την 3η ομάδα του πρωταθλήματος Β΄ Κατηγορίας 1991-92, ΑΠΕΠ Πιτσιλιάς . Στο πρώτο παιχνίδι, ο γηπεδούχος Ολυμπιακός κέρδισε με 2-0. Ο Ολυμπιακός κέρδισε και στην έδρα της ΑΠΕΠ με 3-0 και παρέμεινε στην Α΄ κατηγορία.
Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης 1983-84

Το κύπελλο πρωταθλητριών της περιόδου 1983-84 ήταν το εικοστό ένατο από την καθιέρωση του θεσμού. Το κατέκτησε η Λίβερπουλ για τέταρτη φορά στην ιστορία της κερδίζοντας στον τελικό τη ΑΣ Ρόμα στην διαδικασία των πέναλτι με 4-2. Ο κανονικός αγώνας είχε λήξει ισόπαλος 1-1. Ο τελικός πραγματοποιήθηκε στις 30 Μαΐου, στη Ρώμη και τον παρακολούθησαν 70.000 θεατές. Αναλυτικά τα αποτελέσματα της διοργάνωσης:
Kamov Ka-50

Σχεδιασμός

Το ελικόπτερο έχει την δυνατότητα να μεταφέρει σημαντικό οπλισμό σε τέσσερα εξωτερικά σημεία και σε ακόμη δύο εξωτερικά σημεία που βρίσκονται στις άκρες των πτερυγίων που διαθέτει. Συνολικά μπορεί να φέρει έως και 2000kg οπλισμό. Ο βασικός οπλισμός του Ka-50 είναι 12 αντιαρματικοί πύραυλοι τύπου 9K121 Vikhr οι οποίοι είναι καθοδηγούμενοι με laser. Το σύστημα laser του ελικοπτέρου έχει την δυνατότητα αυτόματης καθοδήγησης των 9K121 Vikhr προς τον στόχο κάτι που επιτρέπει την άμεση απεμπλοκή του ελικοπτέρου και την διενέργεια ελιγμών αμέσως μετά την εκτόξευση. Επίσης το Ka-50 μπορεί να μεταφέρει και άλλα είδη πυραύλων συμπεριλαμβανομένων των S-13 και S-8. Το πυροβόλο των 30mm βρίσκεται στερεωμένο στην πλευρά του ελικοπτέρου σε ημι-μόνιμη βάση παρέχοντας μεγαλύτερο βεληνεκές και βελτιωμένη ακρίβεια βολής.

Επιχειρησιακή ιστορία

Το Kamov Ka-50 έχει εμπλακεί σε διάφορες επιχειρήσεις αναγνώρισης και καταστροφής εχθρικών στόχων και αποθηκών πολεμικού υλικού κυρίως στην περιοχή της Τσετσενίας. Επίσης έχει λάβει μέρος σε στρατιωτικές ασκήσεις με κυριότερη την "Boundary 2004" στο Κιργιστάν. Μεγάλο ενδιαφέρον έχει παρουσιάσει η Ινδία καθώς το 2008 ήλθε σε συμφωνία με την Ρωσία για την απόκτηση του ελικοπτέρου. Η συμφωνία τελικά ακυρώθηκε και η ινδική πλευρά επανήλθε ζητώντας αναθεώρηση των όρων.
Πολωνική Ένωση Εκπαιδευτικών

Η Πολωνική Ένωση Εκπαιδευτικών (πολωνικά: Związek Nauczycielstwa Polskiego‎, ZNP, επίσης μεταφράζεται ως Ένωση των Πολωνών Εκπαιδευτικών, Πολωνική Ένωση Εκπαιδευτικών, Ένωση Πολωνών Εκπαιδευτικών) είναι το μεγαλύτερο πολωνικό συνδικάτο για τους εκπαιδευτικούς και τους παιδαγωγούς και το μεγαλύτερο επαγγελματικό τους σωματείο.

Ιστορία

Οι πρώτες συνδικαλιστικές οργανώσεις των Πολωνών εκπαιδευτικών χρονολογούνται στο 1905, έτος που σηματοδοτεί την περίοδο αναταραχής γνωστή ως η Επανάσταση στο Βασίλειο της Πολωνίας (1905-1907). Η Πολωνική Ένωση Εκπαιδευτικών ιδρύθηκε το 1930 από τη συγχώνευση της Ένωσης Πολωνών Εκπαιδευτικών Δημοτικών Σχολείων και της Συνδικαλιστικής Ένωσης Καθηγητών Πολωνικών Γυμνασίων, οι οποίοι ιδρύθηκαν το 1919. Στη δεκαετία του '30, η ZNP, που αριθμούσε πάνω από 50.000 μέλη πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και ήταν η μεγαλύτερη πολωνική ένωση και συνδικαλιστική οργάνωση για εκπαιδευτικούς, επηρεάστηκε όλο και περισσότερο από τους σοσιαλιστές, γεγονός που ανάγκασε τελικά την αναστολή της από τη συντηρητική και ορθή πολωνική κυβέρνηση. Ως απάντηση, η σοσιαλιστική πτέρυγα της ZNP διοργάνωσε τη μεγάλη πολωνική απεργία των δασκάλων (1937), η οποία κατάφερε να πιέσει την κυβέρνηση να αποκαταστήσει και να επαναφέρει την οργάνωση. Η ZNP κατά την περίοδο εκείνη διατηρούσε επίσης βοηθητικά ιδρύματα, όπως το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, και διοργάνωσε καλοκαιρινά επαγγελματικά μαθήματα.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου, η ZNP εξακολούθησε να υπάρχει ως τμήμα της υπόγειας εκπαίδευση στη Πολωνία κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, με τη μορφή του Μυστικού Διδακτικού Οργανισμού. Ο οργανισμός δημιουργήθηκε στα τέλη Οκτωβρίου 1939 ως απάντηση της Βαρσοβίας στο γερμανικό κλείσιμο των περισσότερων πολωνικών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και στις καταστολές κατά των εκπαιδευτικών.
Μετά τον πόλεμο, η ZNP αποκαταστάθηκε από τη νέα πολωνική κομμουνιστική κυβέρνηση, αλλά είχε σχετικά μικρή πραγματική επιρροή. Ανεστάλη εν συντομία κατά τη διάρκεια του στρατιωτικού νόμου το 1981. Το 1984 έγινε μέλος της Πανπολωνικής Συμμαχίας Συνδικάτων της Πολωνίας. Όπως και τα περισσότερα πολωνικά συνδικάτα, η ZNP έγινε ανεξάρτητη μετά την πτώση του κομμουνισμού το 1989. Οι επικεφαλής της Ένωσης αποφάσισαν να τη διατηρήσουν ευθυγραμμισμένη με την πολωνική αριστερά (Σοσιαλδημοκρατία της Πολωνίας), το οποίο προκάλεσε διάσπαση, καθώς ορισμένα μέλη έφυγαν για Συνδικαλιστικές οργανώσεις ευθυγραμμισμένες με την Αλληλεγγύη. Παρ΄όλα αυτά, παρέμεινε και είναι σήμερα το μεγαλύτερο πολωνικό συνδικάτο για τους εκπαιδευτικούς και τους παιδαγωγούς.

Δομή

Η Ένωση διοικείται από την Εθνική Συνάντηση των Αντιπροσώπων, η οποία συνέρχεται κάθε τέσσερα χρόνια. Σε καθημερινή βάση, το Κεντρικό Γραφείο φροντίζει για τις οργανωτικές δραστηριότητες ρουτίνας.
Όρος Βίλχελμ

Ορειβασία

Το όρος Βίλχελμ πήρε το όνομά του το 1888 όταν ο Γερμανός ανταποκριτής, Χούγκο Τσέλερ, αναρριχήθηκε στην οροσειρά Φινιστέρ, νοτιοανατολικά του Μαντάνγκ, και έδωσε στην οροσειρά το όνομα Μπίσμαρκ, από τον Γερμανό καγκελάριο Ότο φον Μπίσμαρκ, ενώ στις τέσσερεις υψηλότερες κορυφές έδωσε τα ονόματα των παιδιών του: Ότομπεργκ, Χέμπερτμπεργκ, Μαρίενμπεργκ και Βίλχελμπεργκ. Ο Τσέλερ θεώρησε υψηλότερη κορυφή το Ότομπεργκ, αλλά αργότερα ανακαλύφθηκε ότι ήταν μόνο 11,600 feet (3,540 m) και ότι το μακρινό Βίλχελμπεργκ ήταν πολύ ψηλότερο.
Toν Αύγουστο του 1938, ο Λη Βάιαλ, κυβερνητικός αξιωματούχος, και δύο Παπούα μέλη της ομάδας πραγματοποίησαν την πρώτη ανάβαση. Ο Βάιαλ σημείωσε ότι παρόλο που το βουνό είναι κοντά στον ισημερινό υπήρχε χιόνι στην κορυφή την εποχή της ανάβασης.
Χρήστος Λιμπανοβνός

Καριέρα

Γεννήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 1984 στην Κατερίνη. Ξεκίνησε τη γυμναστική από τον Αρχέλαο Κατερίνης, από την ηλικία των 6 ετών. Στα 12 του επιλέχθηκε στο κλιμάκιο της εθνικής και χρόνια μετά πήγε στον ΑΓΕΜ Σπάρτακος, στη Θεσσαλονίκη. Από το 2003 ανήκει στον ΑΓΟ Πάτρας. Αναδείχθηκε σε σημαντική μορφή της εθνικής ομάδας, στα κλιμάκια της οποίας βρίσκεται από το 1997 και σε επίπεδο ανδρών από το 2001.
Μεταξύ άλλων έχει αναδειχθεί πανελληνιονίκης με τον Αρχέλαο το 2000 και με το Σπάρτακο στους κρίκους (2005) και στο έδαφος (2004), αλλά το κύριο προτέρημά του είναι η συνολική του ικανότητα στα έξι όργανα του σύνθετου ατομικού. Το Φεβρουάριο του 2005 κατέλαβε την 5η θέση στον τελικό του άλματος, στο παγκόσμιο κύπελλο ενόργανης γυμναστικής που διεξήχθη στο Λονγκ Άιλαντ των ΗΠΑ, με 9.050 βαθμούς. Τον Οκτώβριο του 2006 έγινε ο πρώτος Έλληνας αθλητής που αγωνίστηκε σε τελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος στο σύνθετο.
Με τη 19η θέση στο σύνθετο ατομικό, στις 19 Οκτωβρίου 2006,  με 88,000 βαθμούς, ο Λιμπανοβνός ολοκλήρωσε  την παρουσία στο παγκόσμιο πρωτάθλημα ενόργανης γυμναστικής, το οποίο διεξήχθη στο Όρχους της Δανίας. Ήταν η πρώτη φορά που ένας Έλληνας αθλητής συμμετείχε στους 24 καλύτερους αθλητές του κόσμου, στο σύνθετο. Ο 22χρονος γυμναστής είχε πτώση στο δίζυγο, κάτι που τον εμπόδισε να έχει μια καλύτερη θέση. Βαθμολογήθηκε με 14,850 στο έδαφος, 14,475 στον ίππο, 15,025 στους κρίκους, 15,625 στο άλμα, 14,000 στο δίζυγο και 14,025 στο μονόζυγο.
Τον Απρίλιο του 2009 κατατάχθηκε στην 17η θέση με 82,825 (έδαφος: 13,250, ίππος με λαβές: 13,025, κρίκοι: 13,550, άλμα: 15,475, δίζυγο: 13,775, μονόζυγο: 13,750) στον τελικό του σύνθετου ατομικού στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ενόργανης γυμναστικής, που διεξήχθη στο Μιλάνο.
Γενικές εκλογές στη Σάμπα 2015

Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στη Σάμπα στις 18 Μαρτίου 2015. Το αποτέλεσμα ήταν η νίκη για το Κίνημα του Λαού των Προσήνεμων Νήσων, το οποίο κέρδισε τις 3 από τις συνολικά 5 έδρες στο Νησιωτικό Συμβούλιο. Στη 2η θέση ήρθε το Εργατικό Κόμμα της Σάμπα, που συγκέντρωσε ποσοστό 42,8%. Η συμμετοχή διαμορφώθηκε στο 91,3%.

Εκλογικό σύστημα

Στις εκλογές ανεδείχθησαν τα μέλη του νησιωτικού συμβουλίου. Το νησιωτικό συμβούλιο (ολλανδικά:eilandsraad) είναι ένας τύπος τοπικής κυβέρνησης στους ειδικούς δήμους στις Καραϊβικές Κάτω Χώρες, παρόμοιο με το δημοτικό συμβούλιο στο ευρωπαϊκό τμήμα της Ολλανδίας. Τα νησιωτικά συμβούλια ήταν ήδη σε λειτουργία προτού διαλυθούν οι Ολλανδικές Αντίλλες και μετά το γεγονός εκείνο μετατράπηκαν σε νησιωτικά συμβούλια των Κάτω Χωρών. Οι εκλογές για τα συμβούλια αυτά συμπίπτουν χρονικά με τις τοπικές εκλογές στην Ολλανδία (States-Provincial), καθώς οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι αναμένεται να αποκτήσουν το δικαίωμα εκλογής της Γερουσίας και των αντιπροσώπων των τοπικών συμβουλίων.
Μεταφορές στην Αθήνα

Οι μεταφορές στην Αθήνα περιλαμβάνουν πλήθος μέσων μεταφοράς: εθνικές οδούς και αυτοκινητοδρόμους, σιδηροδρομικές μεταφορές, ναυτιλιακές μεταφορές, αεροδρόμια καθώς και μαζικές συγκοινωνίες όπως μετρό, τραμ, προαστιακό σιδηρόδρομο, λεωφορεία και τρόλεϊ. Καθώς είναι η ελληνική πρωτεύουσα, έχει τις περισσότερες μεταφορές αλλά και άλλες υποδομές σε σχέση με άλλες πόλεις της Ελλάδας.

Αερομεταφορές

Το κύριο αεροδρόμιο που εξυπηρετεί την Αθήνα αλλά και ολόκληρη την Αττική είναι ο Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών «Ελευθέριος Βενιζέλος» στα Σπάτα, που βρίσκονται στην Ανατολική Αττική. Εγκαινιάστηκε το 2001 αντικαθιστώντας το Διεθνές Αεροδρόμιο Ελληνικού, το οποίο εξυπηρετούσε την πόλη για περίπου 60 χρόνια. Η πρόσβαση γίνεται και οδικώς και σιδηροδρομικώς. Στο αεροδρόμιο, έχουν τη βάση τους η Aegean Airlines, η Olympic Air και η SkyGreece Airlines.

Συζήτηση για μετακόμιση σε νέα τοποθεσία

Το 2012 είχε εξαγγελθεί μετακόμιση των σταθμών στον Ελαιώνα όπου θα δημιουργείτο νέος Κεντρικός Σταθμός Υπεραστικών Λεωφορείων, με σκοπό να υπάρχει πρόσβαση στο σταθμό από το Μετρό της Αθήνας (Σταθμός Ελαιώνας).

Ναυτιλιακές μεταφορές

Το λιμάνι του Πειραιά, που εξυπηρετεί ολόκληρη την Αθήνα, είναι το μεγαλύτερο της Ελλάδας, είναι ένα από τα μεγαλύτερα λιμάνια στη Μεσόγειο θάλασσα αλλά και στον κόσμο. Το λιμάνι είναι επίσης ένας μεγάλος εργοδότης στην περιοχή, με πάνω από 1.500 υπαλλήλους σε πάνω από 24.000 πλοία το χρόνο.
Γιόνας Νάες

Διεθνής καριέρα

Έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Νήσων Φερόε το 2008.
Ντουέην Κλάριτζ

Βιογραφία

Ο Ν. Κλάριτζ γεννήθηκε στο Νιου Χάμσαϊρ το 1933 και από ηλικίας 22 ετών, το 1955, φέρεται να στρατολογήθηκε στη CIA, σπουδάζοντας ταυτόχρονα «διεθνείς σχέσεις», όπου και εξελίχθηκε σ΄ έναν από τους πλέον σημαντικούς υψηλόβαθμους πράκτορες με τεσσαρακονταετή και πλέον δράση. Αρχικά φέρεται να μαθήτευσε υπό τον Ουΐλιαμ Κέισι, αρχηγό της CIA επί προεδρίας Ρόναλντ Ρήγκαν όταν έγινε γνωστή η δράση του προκαλώντας τον πόλεμο των Κόντρας στη Νικαράγουα, στις αρχές της δεκαετίας του 1980.
Το 1984 ανέλαβε προϊστάμενος της διεύθυνσης των ευρωπαϊκών υποθέσεων της CIA όπου και εφήρμοσε σχέδιο «αντιτρομοκρατίας» με ιδιαίτερη επιτυχία γεγονός που του έδωσε τη δυνατότητα, λίγο αργότερα, τον Φεβρουάριο του 1986 να δημιουργήσει ένα ιδιαίτερο διεπιστημονικό Κέντρο Αντιτρομοκρατίας (CTC), (τελείως διάφορο από το Εθνικό Κέντρο Αντιτρομοκρατίας των ΗΠΑ), που εδρεύει στο Λάνγκλεϊ, στη Κοινοπολιτεία Βιρτζίνια των ΗΠΑ, στο οποίο και ανέλαβε πρώτος διευθυντής.

Μαθητής και θιασώτης του Κλάριτζ φέρεται ο Όλιβερ Νορθ τον οποίο και βοήθησε στην ανάδειξή του σε επίσης σπουδαίο πράκτορα ειδικά στην υπόθεση διακίνησης – αποστολής πυραύλων από το Ισραήλ στο Ιράν, το Νοέμβριο του 1985, υπόθεση που είναι περισσότερο γνωστή δημοσιογραφικά ως σκάνδαλο Ιρανγκαίητ. Σημειώνεται ότι η υπόθεση αυτή εξελίχθηκε επί αρχηγίας της CIA του Ουΐλιαμ Ουέμπστερ που είχε προηγουμένως διαδεχθεί τον προκάτοχό του Ουΐλιαμ Κέισι. Την εποχή εκείνη μετά από ανακρίσεις που ακολούθησαν όταν το θέμα διέρρευσε στο τύπο ο Ν. Κλάριτζ απομακρύνθηκε από την CIA και από το 1988 φέρεται να εργάζεται στη μεγάλη αμερικανική εταιρεία Τζένεραλ Μότορς στον τομέα της πολεμικής βιομηχανίας.
Από διάφορες όμως πληροφορίες που έχουν δει κατά καιρούς το φως της δημοσιότητας πίσω από την φαινομενική αυτή εργασία του, ο Ν. Κλάριτζ συνέχιζε να εργάζονταν για λογαριασμό της CIA, ως αποσπασμένος στην NSA και ειδικά στο τμήμα αποσταθεροποιήσεων καθεστώτων με έντονη δράση σε χώρες της Ευρώπης. Ο δε μισθός του, ιδιαίτερα υψηλός, που φέρονταν να του καταβάλλονταν από την εταιρία GM στην πραγματικότητα προέρχονταν από καταβολή της NSA στο Πεντάγωνο και συμψηφισμό εξόδων του τελευταίου με την εταιρία Τζένεραλ Μότορς

Χώρες στις οποίες φέρεται να έχει υπηρετήσει στη διάρκεια των τελευταίων 40 χρόνων ο Κλάριτζ είναι η Ινδία, χώρες της Μέσης Ανατολής, η Τουρκία (Κωνσταντινούπολη), η Ελλάδα (Αθήνα), κάποια επιτελεία της Ευρώπης (Ρώμη) και σε χώρες της Λατινικής Αμερικής.
Η σταδιοδρομία του Ν. Κλάριτζ φέρεται να έληξε περί το 1995 όταν και αποχώρησε από την CIA.

Δύο χρόνια αργότερα, το 1997, εξέδωσε τα απομνημονεύματά του με τον τίτλο «Κατάσκοπος για όλες τις εποχές».
Γλώσσες της Γκάμπια

Στην Γκάμπια, η Μαντίνγκο ομιλείται ως πρώτη γλώσσα από το 38% του πληθυσμού, η Φούλα ομιλείται από το 21.2%, η Γουόλοφ / Σερέρ από το 18% και η Τζόλα από το 4.5%. Εκτός από αυτές, ομιλούνται πολλές ακόμη γλώσσες. Η Νοηματική Γλώσσα της Γκάμπιας χρησιμοποιείται από την κοινότητα κωφών της χώρας.
Τα αγγλικά είναι η κύρια γλώσσα που χρησιμοποιείται για επίσημους σκοπούς, και στην εκπαίδευση.
Έκτορ Σκαρόνε

Σταδιοδρομία σε συλλόγους

Σε συλλογικό επίπεδο, ο Σκαρόνε πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της σταδιοδρομίας του με τη Νασιονάλ, με την οποία κέρδισε 8 φορές το πρωτάθλημα Ουρουγουάης. Συνολικά, σημείωσε 301 γκολ για το σύλλογο, σε 369 εμφανίσεις. 
Επίσης, αγωνίστηκε στην ισπανική Μπαρτσελόνα και στις ιταλικές Ίντερ και Παλέρμο.

Διεθνής σταδιοδρομία

Κέρδισε 4 φορές το Κόπα Αμέρικα: το 1917, το 1923, το 1924 και το 1926 και 2 φορές το χρυσό στους Ολυμπιακούς Αγώνες: το 1924 και το 1928, όπου αναγνωρίστηκε ως Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA.  
Στην ηλικία των 19 ετών, σημείωσε το γκολ που έδωσε στην Ουρουγουάη τον τίτλο στο Κόπα Αμέρικα 1917, στον τελικό εναντίον της Αργεντινής, ο οποίος ήταν ο τέταρτος διεθνής αγώνας του. 
Ο Σκαρόνε ολοκλήρωσε τη διεθνή του σταδιοδρομία οδηγώντας την Ουρουγουάη στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1930 και μολονότι η διεθνής του σταδιοδρομία τερμάτισε το ίδιο έτος, τα 31 γκολ σε 52 αγώνες (στην πραγματικότητα 52, αλλά τα 21 γκολ σημειώθηκαν σε ανεπίσημους αγώνες) που σημείωσε για τη χώρα του, ήταν μέχρι το 2011 το εθνικό ρεκόρ.

Προπονητική σταδιοδρομία και μεταγενέστερη ζωή

Μετά τη συνταξιοδότησή του ως παίκτης, ο Σκαρόνε έγινε προπονητής ποδοσφαίρου. Ήταν ο δεύτερος προπονητής της Μιγιονάριος από την ίδρυσή της, από το 1947 έως το 1948, ενώ ο σύλλογος ήταν ακόμα μία ερασιτεχνική ομάδα. Διετέλεσε προπονητής της Νασιονάλ και της Ρεάλ Μαδρίτης τη δεκαετία του 1950. Πέθανε το 1967 στο Μοντεβιδέο, σε ηλικία 68 ετών.
Πευκοχώρι Χαλκιδικής

Ιστορικά στοιχεία

Από σχετικές αρχαιολογικές μαρτυρίες εικάζεται η ύπαρξη -κοντά στο Πευκοχώρι- αρχαίου οικισμού, ο οποίος ταυτίζεται με τις αρχαίες Αιγές.To παλιό όνομα του χωριού ήταν Καψόχωρα και ιδρύθηκε πιθανόν στα τέλη του 16ου αιώνα. Σε όλη τη διάρκεια της τουρκοκρατίας ήταν ένα από τα 12 χωριά της χερσονήσου και αποτελούσε βακούφι του Γκαζανφέρ Αγά . 
Στο βορειοδυτικό τμήμα του λιμανιού, εκεί όπου σήμερα αγκυροβολούν τα καράβια βρέθηκαν ερείπια από ρωμαϊκό οικισμό. Στην ίδια περιοχή ανακαλύφθηκε και θησαυρός με νομίσματα του Λυσιμάχου, ο οποίος ήταν βασιλιάς της Θράκης. Γύρω στο 1590 στην περιοχή αναφέρεται το Μεγάλο Μετόχι "Άντερ" της Μονής Ιβήρων, το οποίο απαλλοτριώθηκε πριν από τον πόλεμο. Σώζεται σήμερα μόνο ο μισοκατεστραμμένος ανεμόμυλος.Κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας, όπως και όλα τα υπόλοιπα χωριά της χερσονήσου, υπαγόταν φορολογικά στο βακούφι του Γκαζανφέρ Αγά, ενώ διοικητικά ανήκε στο ναχιγιέ της Καλαμαριάς. Οι κάτοικοι του Πευκοχωρίου συμμετείχαν στην επανάσταση του 1821. Σπουδαίοι αγωνιστές της επανάστασης του 1821 ήταν ο Γεώργιος Γιαννάκη, ο Αντώνιος Ιωάννου, ο Ιωάννης Κοτζάς και άλλοι.
Καμαρούλα Αιτωλοακαρνανίας

Γεωγραφία - Ιστορία

Η Καμαρούλα βρίσκεται βορειοδυτικά της λίμνης Τριχωνίδας σε απόσταση 5 χλμ. ανατολικά του Αγρινίου. Είναι κτισμένη στα δυτικά του χείμαρρου Ερμίτσα, ανάμεσα στα χωριά Κοκκινοπύλια (ΝΔ.) και Σχίνο (ΒΑ.) και μέσα από αυτό περνάει η ΕΟ Αγρινίου - Καρπενησίου. Η γύρω περιοχή επί τουρκοκρατίας ήταν τσιφλίκι Τούρκου αγά το οποίο, αν και "Εθνική Γαία", μετά την απελευθέρωση έγινε κτήμα του οπλαρχηγού της Βελάουστας (σημερινό Πυργί) Γιαννάκη Στάικου, όπου κτηνοτρόφοι από τα Κρυονέρια Αιτωλοακαρνανίας (Κουτουλίστα) έβοσκαν το χειμώνα τα ζώα τους. Το 1924 με τον νόμο απαλλοτρίωσης "βακουφιών" και "τσιφλικιών" για  αποκατάσταση ακτημόνων το κτήμα αγοράζεται από ομάδα κατοίκων της Κουτολίστας οι οποίοι μετά από επιμέτρηση και σχεδίασή του διανέμεται στους δικαιούχους.

Διοικητικά

Αναφέρεται επίσημα ως οικισμός και περιλαμβάνεται στις απογραφές από το 1940 ως μέρος της του δήμου Αγρινίου και το 1963 στο ΦΕΚ 66Α - 22/05/1963 όταν ορίστηκε έδρα της νεοϊδρυθείσας ομώνυμης κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με τα Κοκκινοπύλια αποτελούν την τοπική κοινότητα Καμαρούλας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αγρινίου του δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 785 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 595.
Αιγηίδα φυλή

Με την ονομασία Αιγηίς φυλή (αρχαία ελληνικά: Αἰγηΐς) ή Αιγηίδα φυλή (σύγχρονα ελληνικά) για την φυλή και Αιγηίδα (γενική: Αιγηίδος) για την περιοχή και με το όνομα (άρθρο: οι) Αιγείς ή Αιγηείς ή Αιγείδες, για τα μέλη της φυλής και τους κατοίκους της περιοχής αυτής, αναφέρεται μια από τις φυλές της Αρχαίας Ελλάδας και μία από τις 10 φυλές της Αρχαίας Αθήνας, οι οποίοι κατοικούσαν στην ομώνυμη περιοχή της  Αιγηίδας, η οποία περιλάμβανε μια σειρά από δήμους της περιοχής της σύγχρονης Ελλάδας που είναι γνωστή ως Αττική.

Ονομασία

Αιγηίδα, καταρχήν, ονομάζεται η ενιαία ξηρά, που κάλυπτε το Αιγαίο πέλαγος και μεγάλο μέρος της τωρινής ηπειρωτικής Ελλάδας, περίπου πριν 2.000.000 χρόνια.
Αιγηίδα, ονομάσθηκε στη συνέχεια και η περιοχή της Αττικής, στην οποία διέμεναν οι Αιγείδες, κάτοικοι των 20 δήμων της Αιγηίδος φυλής. Σύμφωνα με τις αρχαίες πηγές, αλλά και με τον Στέφανο Βυζάντιο η ονομασία της φυλής προερχόταν από τον Αιγέα, γιο του Πανδίονος.
Βραβεία Νταβίντ ντι Ντονατέλο

Ιστορία

Ακολουθώντας τα ίδια κριτήρια των βραβείων Όσκαρ, τα βραβεία Νταβίντ ντι Ντονατέλο (γνωστά και ως  "Ντονατέλος") ιδρύθηκαν το 1955 και απονεμήθηκαν για πρώτη φορά  στη Ρώμη στις 5 Ιουλίου 1956. Τα βραβεία δημιουργήθηκαν από ένα πολιτιστικό σωματείο (τότε ονομάζονταν The Open Gate), με βασικό στόχο να τιμηθούν οι καλύτερες ιταλικές και ξένες ταινίες κάθε χρόνο. 
Παρόμοια βραβεία υπήρχαν ήδη στην Ιταλία για περίπου μια δεκαετία νωρίτερα (όπως οι Ασημένιες Κορδέλες), αλλά αυτά ψηφιζόνταν από κριτικούς κινηματογράφου και δημοσιογράφους. 
Ωστόσο, τα Βραβεία Ντονατέλο απονέμονται από τους ανθρώπους της κινηματογραφικής βιομηχανίας: Σκηνοθέτες, σεναριογράφους, καλλιτέχνες, τεχνικούς, παραγωγούς και ούτω καθεξής.
Μετά τη Ρώμη, από το 1957 έως  το 1980, οι τελετές απονομής πραγματοποιήθηκαν στο Ελληνικό Θέατρο της Ταορμίνα, κατά την διάρκεια του Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Ταορμίνα, στη  συνέχεια δύο φορές στη Φλωρεντία, και τελικά επέστρεψαν στη Ρώμη, πάντα με την υποστήριξη του Προέδρου της Ιταλικής Δημοκρατίας και τώρα με τη συνεργασία του  Τμήματος Πολιτιστικών Πολιτικών του Δημοτικού Συμβουλίου της Ρώμης.
Οι τελετές απονομής των βραβείων Ντονατέλο, διοργανώθηκαν  από τον δημοσιογράφο και παραγωγό ταινιών Μάικλ  Στερν, ο οποίος αργότερα ίδρυσε το Ερευνητικό Ίδρυμα Μάικλ Στερν Πάρκινσον στη Νέα Υόρκη.
Ο ιδρυτικός οργανισμός, ο οποίος σήμερα ονομάζεται Οργανισμός Νταβίντ ντι Ντονατέλο, είναι πλήρως λειτουργικός και συνεργάζεται με το ιταλικό Υπουργείο Παραστατικών Τεχνών και το Υπουργείο Πολιτιστικών Ιδιοκτησίων και Δραστηριοτήτων.
Τα βραβεία Νταβίντ ντι Ντονατέλο απονέμονται κυρίως σε ιταλικές ταινίες, με μια κατηγορία αφιερωμένη στις ταινίες ξένων χωρών.
Λου

Η γέννηση του Λου

Ο Λου είναι γιος του Κίαν (ιρλ. Cian) των Τουάθα ντε Ντανάν και της Έθνι (ιρλ. Ethniu ή Enya), κόρης του Μπάλορ των Φομόριαν. Η ιστορία μοιάζει αρκετά με το μύθο του Περσέα στην ελληνική μυθολογία. Σύμφωνα με μια προφητεία, ο Μπάλορ θα σκοτωνόταν από τον εγγονό του, οπότε κλείδωσε την κόρη του Έθνι σε ένα μεγάλο κρυστάλλινο πύργο. Ο Κίαν, όμως, με τη βοήθεια της δρυΐδη Μπίρογκ, κατάφερε να μπει μέσα στον πύργο και να ενωθεί μαζί της. Όταν η Έθνι γέννησε τον Λου, ο Μπάλορ τον πέταξε στη θάλασσα, αλλά η Μπίρογκ έσωσε το βρέφος και το παρέδωσε στο Μανάνναν μακ Λιρ, που μεγάλωσε το παιδί σαν δικό του.

Λου και Τουάθα ντε Ντανάν

Ο Λου ταξίδεψε μέχρι το βασίλειο του Νουάντα των Τουάθα ντε Ντανάν, προκειμένου να μπει στην αυλή του. Ο φρουρός όμως δεν του επέτρεπε την είσοδο εκτός κι αν μπορούσε να προσφέρει τις υπηρεσίες του στο βασιλιά. Έτσι, ο Λου υπηρέτησε το βασιλιά σαν κτίστης, σιδεράς, υπρασπιστής, ξιφομάχος, αρπιστής, ήρωας, ποιητής και ιστορικός, μάγος και τεχνίτης. Κάθε φορά όμως δε γινόταν δεκτός, καθώς ήδη υπήρχε κάποιος με αυτή την ικανότητα. Όταν όμως ο Λου ρώτησε αν υπήρχε κάποιος με όλες αυτές τις ικανότητες μαζί, ο φρουρός παραδέχτηκε την ήττα του και τον δέχτηκε στην αυλή.
Εκείνη την περίοδο, οι Τουάθα ντε Ντανάν δέχονταν πιέσεις από τους Φομόριαν κι ο Νουάντα άρχισε να σκέφτεται αν ο νεαρός Λουγ θα μπορούσε να τους οδηγήσει στη νίκη.

Η μάχη της Μόι Τούραχ (Magh Tuiredh)

Ο Λου οδήγησε τους Τουάθα ντε Ντανάν στη Δεύτερη Μάχη της Mag Tuireadh εναντίον των Φομόριαν. Ο Νουάντα σκοτώθηκε στη μάχη από τον Μπάλορ. Αργότερα, ο Λου βρέθηκε αντιμέτωπος με τον Μπάλορ και τον σκότωσε ρίχνοντας ένα ακόντιο στο μοναδικό του μάτι. Έτσι εκπληρώθηκε και η παλιά προφητεία και οι Τουάθα ντε Ντανάν νίκησαν τους Φομόριαν. Μετά τη μάχη, ο Λουγ βρήκε τον Μπρες, πρώην βασιλιά των Τουάθα ντε Ντανάν που είχε όμως καταγωγή και από τους Φομόριαν, ο οποίος τον ικέτευσε για τη ζωή του. Ο Λου τον άφησε να ζήσει, με την υπόσχεση ότι θα τους μάθαινε την τέχνη και τις εποχές των καλλιεργειών, της σποράς και του θερισμού.
Νεάνδρεια Τρωάδος

Η Νεάνδρεια (αλλιώς και Νεανδρία), ήταν παραλιακή πόλη της Τρωάδος, μεταξύ της Αλεξανδρείας (από την οποία και απείχε 13 χιλιόμετρα) και της Λαρίσης. Φαίνεται να ιδρύθηκε από Αιολείς αποίκους, το 700 π.Χ. Αναφερόταν στους αρχαίους καταλόγους της ναυτικής συμμαχίας μεταξύ Αττικής και Δήλου. Η πόλη εκκενώθηκε στα ελληνιστικά χρόνια, όταν κατά διαταγή του Αντιγόνου, οι Νεανδρείς κλήθηκαν να μετοικήσουν στην γειτονική Αντιγόνεια το 306 π.Χ. 
Το πιο σημαντικό μνημείο της πόλης είναι ο ναός του Απόλλωνος. Τα τείχη της πόλης, που είναι 3.200 μέτρα μήκος και 3 μέτρα πλάτος κτίστηκαν με πολυγωνική μορφή. Είναι σε καλή κατάσταση σήμερα. Επιπρόσθετα το ιερό του Δία, οι οικίες της αρχαϊκής και κλασικής περιόδου, η νεκρόπολη με τις σαρκοφάγους και τους τάφους, αποτελούν τα διασωθέντα μνημεία της Νεανδρείας. Η ακρόπολη της πόλης είναι 500 μέτρα ύψος. Η τοποθεσία ανακαλύφθηκε ξανά από τον Γερμανό αρχαιολόγο Robert Koldewey το 1899.