Συνομιλίες για επίλυση του Κυπριακού προβλήματος

Συνομιλίες Βιέννης (και συμφωνία Γ' Βιέννης)

Ο Μακάριος επέστρεψε στην Κύπρο το Δεκέμβριο του 1974 και το 1975 η τουρκοκυπριακή κοινότητα σε μια προσπαθεια αναβαθμισης αυτοανακυρήθχηκε σε μονομερώς σε «Τουρκικό Ομόσπονδο Κράτος της Κύπρου» στις (πριν την εισβολή: «Τουρκοκυπριακή Προσωρινή Διοίκηση»). Σε μια άλλη εξέλιξη, το αμερικανικό Κογκρέσο πάγωσε την παροχή στρατιωτικής βοήθειας στην Τουρκία λόγω της εισβολής.
Τρεις γύροι συνομιλιών διεξήχθησαν στη Βιέννη το 1975, ωστόσο λόγο εκατέροθεν καχυποψίας απέβησαν ακαρπες για την λύση του Κυπριακού. Ωστόσο στις 2 του Αυγούστου, κατέληξαν σε συμφωνία, γνωστή ως συμφωνία Γ' Βιέννης, η οποία υπογράφτηκε μεταξύ Γλαύκου Κληρίδη και Ραούφ Ντενκτάς με την οποία μετακινήθηκαν 8.033 Τουρκοκύπριοι στον βορρα και ρυθμίστηκε ο τροπος διαβισωσης 943 Ελληνοκύπριοι που παρέμειναν στον βορρα. Η συμφωνια ονομαστηκε απο την τουρκική πλευρα ως «Εθελοντική Αναδιάταξη Πληθυσμών». Ο Κληρίδης δέχτηκε κριτική για την υπογραφή της συμφωνίας, επειδή σήμαινε τη δημογραφική διχοτόμηση του νησιού, αν και η απόφαση πάρθηκε απο τα θεσμικα οργανα της Κυπριακής Δημοκρατίας με επικεφαλή τον Μακάριο. 
Ενας νεος γύρος συνομιλιων (5ος γύρος) υπό τον νεο Γενικό Γραμματέα Κουρτ Βάλντχαϊμ πραγματοποιήθηκε στις αρχες του 1976όμως οι συνομιλίες κατέληξαν σε αδιέξοδο.

Συμφωνία υψηλού επιπέδου Μακαρίου-Ντενκτάς (1977) για Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία

Τον Ιανουαριο του 1977, υπογράφτηκε η «Συμφωνία υψηλού επιπέδου Μακαρίου-Ντενκτάς» (ή Συμφωνία 4 σημείων)  η οποία έθετε τις βάσεις για την λύση του κυπριακού με Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία. Η ελληνοκυπριακή πλευρα υποχώρησε απο την θεση της για ενιαίο κράτος, ενω η τουρκοκυπριακή υποχώρησε απο την θεση της για δύο κράτη.
Η Συμφωνία προέβλεπε τα ακόλουθα:
1. Μία ανεξάρτητη, αδέσμευτη, δικοινοτική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία.
2. Η εδαφική περιοχή υπό τη διοίκηση κάθε κοινότητας θα συζητηθεί υπό το φως της οικονομικής βιωσιμότητας ή παραγωγικότητας και εγγείου ιδιοκτησίας.
3. Θέματα αρχών, όπως η ελευθερία διακίνησης και εγκατάστασης, το δικαίωμα της περιουσίας και άλλα περαιτέρω θέματα, είναι ανοικτά προς συζήτηση, λαμβάνοντας υπόψη τη θεμελιώδη βάση του δικοινοτικού ομοσπονδιακού συστήματος και ορισμένες πρακτικές δυσχέρειες που πιθανόν να αναδειχθούν για την τουρκοκυπριακή κοινότητα.

4. Οι εξουσίες και λειτουργίες της κεντρικής κυβέρνησης θα είναι τέτοιες ώστε να διασφαλίζουν την ενότητα της χώρας, έχοντας υπόψη τον διακοινοτικό χαρακτήρα του Κράτους.»

1980 εως 1999

Ο πρόεδρος της Κυπριακης Δημοκρατίας επεδίωξε να διεθνοποιήσει το πρόβλημα του Κυπριακού, προσπαθόντας να εγγραψει το Κυπριακο στην ατζέντα του ΟΗΕ. Η τούρκοκυπριακή πλευρα επεδίωκε τον τερματισμό των συνομιλιων, τις οποίες θεωρουσε ατελέσφορες και χωρίς προοπτική, ωστε να αναγνωριστεί ως ξεχωριστό κράτος.

Συνομιλίες Κληρίδη - Ντενκτάς, προς Σχέδιο Ανάν

Το 1999 ξεκίνησαν με πρωτοβουλία του νέου ΓΓ του ΟΗΕ Κόφι Ανάν οι συνομιλίες Κληρίδη Ντενκτας, οι οποίες κατέληξαν στο σχέδιο Αναν. Ο Κληρίδης υπήρξε υποστηρικτικός της διαδικασίας ενώ ο Ντεκντας εγκατέλειψε την διαδικασία πριν ολοκληρωθούν οι συνομιλίες που οδήγησαν τελικα στο σχεδιο Αναν. Ο νέος πρόεδρος των Ελληνοκυπρίων απέρριψε σχέδιο, όπως και τελικά οι ελληνοκύπριοι στην πλειοψηφία τους στο δημοψήφισμα του Μαϊου του 2004. Αντιθέτως, οι τουρκοκύπριοι, παρα της εκκλήσεις του Ντεκτας για απορριψη του σχεδίου, ψηφισαν υπερ.

Συνομιλίες Παπαδόπουλου-Ταλάτ

Η ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2004 εδωσε νέα δυναμική στις προσπάθειες για λύση του Κυπριακού. Ο νέος Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Τάσσος Παπαδόπουλος, κατέληξε με τον Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, επικεφαλή των τουρκοκυπρίων σε μια «ενδιάμεση συμφωνία» με βασικό αξονα  να είναι η συσταση τεχνικων επιτροπών για διευθέτηση προβλημάτων που επηρεάζουν την καθημερινότητα του λαού.