google/wiki40b huggingface dataset:
Κοσσυφοπέδιο

Κυβέρνηση

Τη διοίκηση ασκεί η Προσωρινή Αποστολή των Ηνωμένων Εθνών στο Κόσοβο (UNMIK) με τη βοήθεια της προσωρινής Τοπικής Αυτοδιοίκησης (PISG), ενώ για την ασφάλεια είναι αρμόδια η υπό τη διοίκηση του NATO Δύναμη του Κοσόβου (KFOR). Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ήδη αναλάβει την συνέχιση του έργου και τη σταδιακή αντικατάσταση των δυνάμεων του ΝΑΤΟ καθώς και τη συμμετοχή στη διακυβέρνηση της χώρας μέσω αποστολής 2000 διοικητικού, στρατιωτικού και δικαστικού προσωπικού.
Μείζον - πιθανώς διεθνούς σημασίας - ζήτημα αποτελεί το πολιτικό καθεστώς του Κοσσυφοπεδίου, καθώς σοβεί η διαμάχη (πολιτική και εδαφική) ανάμεσα στη σερβική (πρώην γιουγκοσλαβική) κυβέρνηση και στους αλβανοφώνους του Κοσόβου. Οι διεθνείς διαπραγματεύσεις για την επίλυση της κρίσης ξεκίνησαν το 2006 με στόχο να δώσουν τέλος στο θέμα του προσωρινού καθεστώτος για το Κοσσυφοπέδιο. Στις 28 Νοεμβρίου του 2007 η διεθνής τρόικα ανακοίνωσε την αποτυχία των συνομιλιών στο Μπάντεν της Αυστρίας . Στις 10 Δεκεμβρίου 2007 τερματίστηκε η εντολή του ΟΗΕ.

Σύνταγμα

Στις 9 Απριλίου του 2008 υιοθετήθηκε το πρώτο Σύνταγμα, το οποίο τέθηκε σε ισχύ στις 15 Ιουνίου του ιδίου έτους, χωρίς όμως να το αναγνωρίσει η Σερβία.
Στις 28 Ιουνίου του 2008 οι Σέρβοι του βόρειου Κοσσυφοπεδίου προχώρησαν στη σύσταση εθνοσυνέλευσης, ανήμερα της επετείου της μάχης του Κοσσυφοπεδίου, ιστορικής επετείου που εορτάζεται από όλους τους Σέρβους. Η εθνοσυνέλευση θα συσταθεί στα βόρεια της πόλης Μιτρόβιτσα, όπου κατοικούν οι Σέρβοι και θα αποτελείται από εκπροσώπους του σερβικού πληθυσμού από ολόκληρο το Κόσοβο. Το όργανο δεν θα έχει νομοθετικές και εκτελεστικές εξουσίες αλλά σκοπός του είναι ο συντονισμός του αγώνα για την διατήρηση του Κοσόβου στην επικράτεια της Σερβίας. Η εθνοσυνέλευση απαρτίζεται από 45 αντιπροσώπους που εξελέγησαν στις τοπικές εκλογές του Μαΐου.

Απόσυρση αναγνώρισης

Μέχρι τις 17 Αυγούστου 2019, οι χώρες που σύμφωνα με τη Σερβία απέσυραν την αναγνώριση του Κοσσυφοπεδίου ήταν το Σάο Τομέ και Πρίνσιπε, Σουρινάμ, Γουινέα Μπισσάου, Μπουρούντι, Λιβερία, Παπούα Νέα Γουινέα, Λεσόθο, Δομινίκα, Γρενάδα, Κομόρες, Νήσοι Σολομώντος, Παλάου, Μαδαγασκάρη, Δημοκρατία Κεντρικής Αφρικής και Τόγκο.

Οικονομία

Η χώρα χρησιμοποιεί χωρίς κάποια συμφωνία το ευρώ, αν και δεν είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ούτε και διεθνώς ανεξάρτητη, ενώ μάλιστα, δεν έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιεί τις δικές της εθνικές παραστάσεις στην εθνική όψη των κερμάτων ευρώ. Πριν το ευρώ, νόμισμα του Κοσσυφοπεδίου ήταν το Γερμανικό μάρκο. Στις περιοχές της χώρας που κατοικούνται στην πλειοψηφία Σέρβοι (όπως για παράδειγμα το Βόρειο Κοσσυφοπέδιο), χρησιμοποιείται ως επίσημο νόμισμα το Σερβικό Δηνάριο.

Άμυνα

Στις 21 Ιανουαρίου του 2009 το Κοσσυφοπέδιο απέκτησε δικό του στρατό, με την ονομασία Δύναμη Ασφαλείας του Κοσόβου (KSF). Ο στρατός απαρτίζεται κυρίως από πρώην μέλη του αντάρτικου στρατού UÇK.
Τζωρτζ Σω

Βιογραφία

Ο Τζωρτζ Σω γεννήθηκε στο Bierton, του Μπάκιγχαμ και εκπαιδεύτηκε στο Magdalen Hall στην Οξφόρδη και λαμβάνει το μεταπτυχιακό του το 1772. Σπούδασε το επάγγελμα του ιατρού. Το 1786 έγινε βοηθός λέκτορας στη βοτανική στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Ήταν συνιδρυτής της Linnean Society το 1788, και έγινε μέλος της Βασιλικής Εταιρείας το 1789.
Το 1791 ο Τζωρτζ Σω έγινε βοηθός φύλακας του φυσικού τμήματος ιστορία στο Βρετανικό Μουσείο, διαδεχόμενος τον Edward Whitaker Gray ως φύλακας το 1806. Βρήκε ότι τα περισσότερα από τα στοιχεία που δωρήθηκαν στο μουσείο από τον Hans Sloane ήταν σε πολύ κακή κατάσταση. Το ιατρική και ανατομική υλικό στάλθηκε στο μουσείο του Βασιλικού Κολεγίου Χειρουργών, αλλά πολλά από τα ταριχευμένα ζώα και τα πουλιά είχαν επιδεινωθεί και έπρεπε να καούν. Τον διαδέχτηκε μετά το θάνατό του ο βοηθός του Charles Konig.
Ζανέτ Πηλού

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, όπου και σπούδασε μουσική και τραγούδι. Για να τελειοποιήσει την τεχνική της χρειάσθηκε να μεταβεί στο Μιλάνο και να μαθητεύσει δίπλα στην παγκοσμίου φήμης Carla Castellani.
Η διεθνής σταδιοδρομία της ξεκινά το 1958 με τον ρόλο της Violetta στην Τραβιάττα του Βέρντι, στο Teatro Smeraldo του Μιλάνου. Ακολουθεί το 1963 ο ρόλος της Mimi στην όπερα Μποέμ του Puccini, στο θέατρο La Fenice της Βενετίας. Μία τυχαία ακρόαση στην Κρατική όπερα της Βιέννης το 1964, σηματοδοτεί την πόλη ως το «σπίτι» της Πηλού για πολλές καλλιτεχνικές σαιζόν.
Στη συνέχεια και μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του '80, η Ζανέτ Πηλού ερμηνεύει τους σημαντικότερους ρόλους της καριέρας της στην Metropolitan Opera της Νέας Υόρκης. Μεταξύ αυτών ήταν, η Βιολέτα από την Τραβιάττα του Βέρντι, η Ιουλιέτα από το Ρωμαίος και Ιουλιέτα του Γκουνώ (η ερμηνεία της αυτή θεωρείται σχεδόν αξεπέραστη), η Μιμί από την Μποέμ του Τζιάκομο Πουτσίνι (Puccini), η Μικαέλα από την Κάρμεν του Μπιζέ, η Μελισσάνθη από το Πελέας και Μελισσάνθη του Ντεμπισί, η Μαργκερίτ από τον Φάουστ του Γκουνώ και πολλούς άλλους.
Στην καριέρα της έχει κληθεί κατ' επανάληψη (Σκάλα του Μιλάνου, Όπερα του Παρισιού, Βαρκελώνη, Αμβούργο, Άμστερνταμ, Σικάγο, Σαν Φρανσίσκο, Εθνική Λυρική Σκηνή κ.α.)  να ερμηνεύσει μεγάλα έργα σε συνεργασία με τους μεγαλύτερους μαέστρους, σκηνοθέτες και καλλιτέχνες της εποχής της (Αλφρέντο Κράους, Τζουζέπε Ντι Στέφανο, Πλάθιντο Ντομίνγκο, Χέρμπερτ φον Κάραγιαν, Ζούμπιν Μέτα, Ζυλ Ντασέν, κ.α.). 
Η Γαλλική κυβέρνηση της έχει απονείμει τον τίτλο Chevalier pour les Arts et les Lettres (Ιππότης των Γραμμάτων και των Τεχνών), ενώ έχει τιμηθεί και με το βραβείο Puccini.
Το 1998 της απονεμήθηκε το Βραβείο Απόλλων της Εταιρείας Φίλων της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.
Είναι ιδρυτικό μέλος του Σωματείου "Υποτροφίες Μαρία Κάλλας", όπου σε συνεργασία με τον Χρήστο Λαμπράκη και την Άρντα Μαντικιάν, είχε την ευθύνη τόσο της επιλογής όσο και της παρακολούθησης των υποτρόφων και της εν συνεχεία προετοιμασίας τους για τις εμφανίσεις τους στα Gala Όπερας του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών. Από το 2009 δε, προεδρεύει της Κριτικής Επιτροπής των σχετικών διαγωνισμών και μετέχει στο Διοικητικό Συμβούλιο του Σωματείου.
Κριμαϊκή Ταταρική Βικιπαίδεια

Στατιστικά

Τον Σεπτέμβριο του 2018 είχε 5.962 λήμματα.
Το κύριο πρόβλημα του εγχειρήματος είναι η έλλειψη εθελοντών. Η συντριπτική πλειοψηφία των επεξεργασιών γίνεται από αρκετούς εθελοντές από τους οποίους κανείς δεν είναι μητρικός ομιλητής της γλώσσας.
Κριμαϊκό δημοψήφισμα κυριαρχίας (1991)

Ένα δημοψήφισμα σχετικά με την κυριαρχία πραγματοποιήθηκε στην Κριμαϊκή Περιφέρεια της Ουκρανικής ΣΣΔ, στις 20 Ιανουαρίου του 1991, δύο μήνες πριν από το πανενωσιακό δημοψήφισμα του 1991. Οι ψηφοφόροι ρωτήθηκαν αν επιθυμούν την αποκατάσταση της Αυτόνομης Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Κριμαίας, η οποία είχε καταργηθεί το 1945. Η πρόταση εγκρίθηκε από το 94% των ψηφοφόρων. Συνολικά 1.343.855 ψηφοφόροι ψήφισαν υπέρ της πρότασης, ενώ 81.254 ψηφοφόροι ψήφισαν κατά. Η προσέλευση ήταν 81,5%.

Παρασκήνιο

Η Κριμαϊκή ΑΣΣΔ δημιουργήθηκε αρχικά το 1921, ως μέρος της Ρωσικής ΣΟΣΔ στη Σοβιετική Ένωση. Στην Κριμαία εισέβαλε η Ναζιστική Γερμανία κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και, όταν η περιοχή ανακτήθηκε από την ΕΣΣΔ το 1944 οι Τάταροι της Κριμαίας, οι Αρμένιοι, οι Βούλγαροι και οι Έλληνες εκτοπίστηκαν στην Κεντρική Ασία, με πρόσχημα την υποτιθέμενη συνεργασία τους με τους γερμανούς κατακτητές. Η ΑΣΣΔ καταργήθηκε και η Κριμαία έγινε περιφέρεια. Στις 5 Φεβρουαρίου 1954 μεταφέρθηκε στην Ουκρανική ΣΣΔ.
Η βασική διαφορά ανάμεσα σε μια Περιφέρεια και μια Αυτόνομη Δημοκρατία που προτείνει το δημοψήφισμα είναι ότι οι δημοκρατίες υπόκεινται στην Νέα Ενωσιακή Συνθήκη και σύμφωνα με τους σύγχρονους νόμους για την απόσχιση από την ΕΣΣΔ θα μπορούσε να αποφασίσει μόνη της αν θα παραμείνει εντός της αποχωρούσας Σοβιετικής Δημοκρατίας ή θα παραμείνει στην ΕΣΣΔ. Η Κριμαϊκή ΑΣΣΔ εφάρμοσε το δικαίωμά της το 1994 και το 2014.

Επακόλουθα

Μετά το δημοψήφισμα, το Ανώτατο Σοβιέτ της Ουκρανικής ΣΣΔ πέρασε το νόμο "Για την Αποκατάσταση της Αυτόνομης Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Κριμαίας" στις 12 Φεβρουαρίου 1991. Με το νόμο αυτό έγινε αυτόνομη δημοκρατία εντός της Ουκρανίας.
Αντρέι Τσικατίλο

Ψυχιατρική αποτίμηση

Στις 20 Αυγούστου 1991, αφού η αστυνομία είχε ολοκληρώσει την ανάκριση της, ο Τσικατίλο μεταφέρθηκε στο ινστιτούτο Σέρμπσκι της Μόσχας για να υποβληθεί σε μια εξηνταήμερη ψυχιατρική αποτίμηση για να αποφασιστεί εάν ήταν διανοητικά ικανός να  συμμετάσχει στην δίκη. Ο Τσικατίλο αναλύθηκε από τον ψυχίατρο Αντρέι Τκατσένκο. Ο Τκατσένκο σημείωσε ότι υπέφερε από διάφορα ψυχολογικά προβλήματα που τα απέδωσε σε εγκεφαλική ζημιά πριν τη γέννα, αλλά στις 18 Οκτωβρίου 1991 κατέληξε ότι, παρόλο που υπέφερε από διαταραχή με σαδιστικά χαρακτηριστικά, ήταν εντάξει για να συμμετάσχει σε δίκη. Τον Δεκέμβριο του 1991, τα προσφάτως φιλελευθεροποιημένα ρωσικά μέσα ενημέρωσης δημοσίευσαν λεπτομέρειες της σύλληψης του Τσικατίλο και μια σύντομη περίληψη των εγκλημάτων του. Οι πληροφορίες δόθηκαν από την αστυνομία.

Εκτέλεση

Αφού το Ρωσικό Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε την έφεση που υπέβαλε ο Τσικατίλο, ο Τσικατίλο έστειλε μια τελική έκκληση επιείκειας στον πρόεδρο Μπορίς Γέλτσιν. Η τελική έφεση απορρίφθηκε στις 4 Ιανουαρίου 1994.
Στις 14 Φεβρουαρίου 1994, ο Τσικατίλο, ο οποίος βρισκόταν στην σειρά των θανατοποινιτών, μεταφέρθηκε από το κελί του σε ηχομονωμένο δωμάτιο στην φυλακή του Νοβοτσερκάσκ και εκτελέστηκε με απλό πυροβολισμό πίσω από το δεξί αυτί του.

Καριέρα

Ο Τσικατίλο αποφάσισε να εγγραφεί ως φοιτητής από απόσταση στο Πανεπιστήμιο του Ροστόφ το 1964, μελετώντας ρωσική λογοτεχνία και γλώσσα, στα οποία κέρδισε το πτυχίο του το 1970. Λίγο πριν αποκτήσει το πτυχίο του, ο Τσικατίλο απέκτησε δουλειά διαχειρίζοντας περιφερειακές αθλητικές δραστηριότητες. Παρέμεινε σε αυτή τη θέση για ένα έτος πριν ξεκινήσει τη καριέρα του ως δάσκαλος ρωσικής γλώσσας και λογοτεχνίας στο Νοβοσακτίνσκ.
Ο Τσικατίλο ήταν αρκετά αναποτελεσματικός ως δάσκαλος. Παρόλο που είχε τις γνώσεις στα μαθήματα που δίδασκε, σπάνια κατάφερνε να κρατήσει την τάξη του πειθαρχημένη, και τακτικά έπεφτε θύμα κοροϊδίας από τους μαθητές του που εκμεταλλεύονταν την τίμια φύση του.
Κριστιάν Ντιόρ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Γκρανβίλ της Νορμανδίας. To 1910 μετακόμισε με την οικογένειά του στο Παρίσι. Παρόλο που ήθελε να σπουδάσει αρχιτεκτονική ακολούθησε τις επιθυμίες των γονιών του να γίνει διπλωμάτης και σπούδασε στο École des Sciences Politiques το διάστημα 1923-1926. Το 1927 εκπλήρωσε τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις. Το 1928 μαζί με τον φίλο του Jacques Bonjean και την οικονομική υποστήριξη του πατέρα του άνοιξε μια μικρή αίθουσα τέχνης στην οδό de la Boetie με την επωνυμία Galerie Jacques Bonjean. Το 1931 πεθαίνει η μητέρα του και ο αδελφός του και η οικογένειά του καταστέφεται οικονομικά. Κατόπιν όλων αυτών των γεγονότων αναγκάζεται να κλείσει την γκαλερί του. Η καριέρα του άρχισε την δεκαετία του 1930 όταν αποφάσισε μετά από παρότρυνση του φίλου του Jean Ozenne να πουλήσει σχέδιά του σε διάφορους οίκους μόδας υψηλής ραπτικής. Κάποια από τα σχέδια του αγοράστηκαν και από την γνωστή κατασκευάστρια καπέλων Agnes. Εκείνη την εποχή γνωρίζεται και με τον Robert Piguet όπου αγοράζει μερικά σχέδιά του και κάποια δημοσιεύονται στην εφημερίδα Le Figaro. 
Με την επιστροφή του το 1941 και μέχρι το 1946 εργάστηκε στον Λυσιέν Λελόν (Lucien Lelong). Το 1946 άνοιξε δικό του οίκο μόδας στο Παρίσι (30 Avenue Montaigne) με την υποστήριξη του οίκου υφασμάτων Boussac (60.000 γαλλικά φράγκα). Ο Marcel Boussac (ονομαζόταν και Βασιλιάς του Βαμβακιού)είχε στην κατοχή του μεταξύ άλλων και τον οίκο Philippe et Gaston. Ο Boussac προσέγγισε τον Dior με σκοπό να τον αναλάβει αλλά τελικά πείστηκε στην ανάγκη της δημιουργίας ενός νέου οίκου μόδας. Ο οίκος Ντιόρ στεγάστηκε σε ένα υπέροχο κτίριο στο νούμερο 30 της Avenue Montaigne. Απασχολούσε 85 άτομα και ήταν διακοσμημένο στα αγαπημένα χρώματα του λευκό και γκρι. Διευθυντής ορίζεται ο Jacques Rouët. Η πρώτη του κολεξιόν παρουσιάζεται στις 12 Φεβρουαρίου 1947 και αποτελείται από 90 δημιουργίες φορεμένες από 6 μοντέλα. Η γραμμή του 1947, με τις φαρδιές φούστες και τη στενή μέση, προκάλεσε παγκόσμια αίσθηση και χαρακτηρίστηκε ως το «New Look». Η αισθητική του, σε μια εποχή που οι γυναίκες είχαν αρχίσει να απελευθερώνονται από τους περιορισμούς του πολέμου, παρέπεμπε στο παρελθόν. Αναβίωσε την υψηλή ραπτική του Παρισιού, που είχε παρακμάσει στη διάρκεια του πολέμου. Το 1949 τα τρία τέταρτα των εξαγωγών της Γαλλίας έφεραν το όνομά του. Αυτός ήταν επίσης που συνέλαβε την ιδέα του «τέλους αδείας», που σήμαινε ότι έπαιρνε αμοιβή για καθένα από τα σχέδιά του. Καθιέρωσε μεταξύ άλλων της γραμμές Tulip, Η, Α και Υ. Πέθανε το 1957 σε ηλικία 52 ετών από καρδιακή προσβολή.
Γιουγκοσλαβική μουσουλμανική οργάνωση

Η Γιουγκοσλαβική μουσουλμανική οργάνωση ήταν πολιτικό κόμμα του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας που εκπροσωπούσε όλους τους μουσουλμάνους του βασιλείου. Ιδρύθηκε στο Σεράγεβο στις 16 Φεβρουαρίου 1919 με ηγέτη τον Μεχμέτ Σπάχο.
Το κόμμα είχε σημαντική επιρροή στα ισλαμικά θρησκευτικά ιδρύματα και κυριάρχησε στην πολιτική ζωή στη Βοσνία. Το κόμμα έκανε έκκληση προς τους μουσουλμάνους σε όλη τη Γιουγκοσλαβία, καλώντας τους να μη μεταναστεύουν στην Τουρκία. Το κόμμα τόνιζε την εθνική συνείδηση περισσότερο από τη μουσουλμανική θρησκεία.
Το 1921 ένωσε τις δυνάμεις του με τα κυβερνώντα σερβικά κόμματα. Η υποστήριξή του ήταν σημαντική προκειμένου να διαμορφωθεί το νέο σύνταγμα. Πολύ σύντομα όμως άφησε τον συνασπισμό και πέρασε στην αντιπολίτευση. Σύναψε βραχυπρόθεσμη συμμαχία με το Λαϊκό κόμμα Σλοβενίας και το Κροατικό Αγροτικό κόμμα, αλλά το 1925 η συμμαχία κατέρρευσε και οι παραστρατιωτικοί προσπάθησαν να δολοφονήσουν τον Σπάχο.
Το 1927 σύναψε συμμαχία με το Δημοκρατικό κόμμα Γιουγκοσλαβίας που ονομάζεται "Δημοκρατική Ένωση". Στις εκλογές του 1927 ο συνασπισμός απέτυχε και η Μουσουλμανική οργάνωση τάχτηκε με τα κυβερνώντα κόμματα.
Με την δικτατορία του Ιανουαρίου επίσημα καταργήθηκε και η ηγεσία του συνελήφθη. Μετά τον θάνατο του βασιλιά Αλεξάνδρου και την επιστροφή της πολιτικής ελευθερίας το κόμμα αναδιοργανώθηκε και ο Σπάχο επέλεξε να εισέλθει στη Γιουγκοσλαβική Ριζοσπαστική Ένωση μαζί με το Λαϊκό Ριζοσπαστικό κόμμα Σερβίας και το Λαϊκό κόμμα Σλοβενίας. Ως μέλος του συνασπισμού έλαβε μέρος στην κυβέρνηση του Μίλαν Στογιαντίνοβιτς και μετά τις εκλογές το 1938 στη κυβέρνηση Ντράγκισα Τσβέτκοβιτς. Η Γιουγκοσλαβική Μουσουλμανική Οργάνωση σταμάτησε όλες τις δραστηριότητες της κατά τον Β παγκόσμιο πόλεμο και τον Απρίλιο του 1941.
Κέβιν Φλέτσερ

Καριέρα

Ο Φλέτσερ αγωνίστηκε στην δεύτερη κατηγορία του NCAA κατά την περίοδο 1999 - 2002, όταν φοίτησε στο πανεπιστήμιο του Κολοράντο. Το καλοκαίρι του 2002, υπέγραψε στην πορτογαλική Καζίνο Φιγκέιρα Χινάσιο, κατακτώντας το τοπικό πρωτάθλημα.
Συνέχισε την επόμενη χρονιά στην Αβέιρο, πριν μετακομίσει στην Πολωνία, όπου μέχρι το 2006 αγωνίστηκε κατά σειρά στις Στάρογκαρντ Γκντάνσκι‎, Αστόρια Μπίντγκοζ και Σκλασκ Βρότσλαβ. Το καλοκαίρι του 2006, συμφώνησε με την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης, με τον οποίο αγωνίστηκε σε 14 αγώνες της κανονικής περιόδου του ελληνικού πρωταθλήματος, έχοντας 2,7 πόντους και 1,5 ριμπάουντ ανά αγώνα.
Την σεζόν 2007-08, φόρεσε την φανέλα της ρωσικής Σουργκούτ, για να συνεχίσει έναν χρόνο αργότερα στην Ενισέι Κρασνόγιαρσκ. Το καλοκαίρι του 2009, υπέγραψε στην Μπεσίκτας, με την οποία πέτυχε 62 πόντους και μάζεψε 28 ριμπάουντ σε πέντε παιχνίδια για την διοργάνωση του Eurocup.
Ακολούθησαν δύο αγωνιστικές περίοδοι κατά τις έπαιξε στο ιταλικό πρωτάθλημα, φορώντας την φανέλα της Τεράμο Μπάσκετ την πρώτη χρονιά και της Γιουβεκαζέρτα Μπάσκετ την δέυτερη. Το 2013, μεταγράφηκε στην ρωσική Κράζνι Όκτιαμπρ, ενώ τελευταίος σταθμός της καριέρας του ήταν η πολωνική Πολφραμέξ Κούτνο.
Ζχουλελάλ

Ο Ζχουλελάλ (Γλώσσα Σίντι/Ουρντού: جهوللال, Σανσκριτικά: झूलेलाल) υπήρξε ένας άγιος ο οποίος λατρεύεται ως θεότητα στον Ινδουισμό. Συγκεκριμένα θεωρείται η μετενσάρκωση της βεδικής θεόητητας του νερού Βαρούνα. Η λατρεία του Ζχουλελάλ σχετίζεται με την εθνοτική ομάδα Σίντι η οποία είναι διασκορπισμένη μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν.

Λαογραφία

Σύμφωνα με την λαογραφία κατά τον 10ο αιώνα οι ινδουιστές οι οποίοι ζούσαν την περιοχή Σίντι (σήμερα βρίσκεται στο Πακιστάν) απευθυνθήκανε στον θεό Βαρούνα για βοήθεια. Ζήτησαν να προστατευτούν από τον Μουσουλμάνο κατακτητή Μιρκσχάχ Μπαντσχάχ ο οποίος είχε καταλάβει την περιοχή Τχάτα και ήθελε να αλλαξοπιστήσουν οι αλλόθρησκοι στο ισλάμ. Σύμφωνα με την παράδοση ο Βαρούνα μετενσαρκώθηκε στον Ζχουλελάλ ο οποίος στην συνέχεια έπεισε τον Μιρκσχάχ να φέρεται ισότιμα και σε μουσουλμάνους αλλά και στους αλλόθρησκους ινδουιστές. Με αυτό το τρόπο απέτρεψε να αλλαξοπιστήσουν οι ινδουιστές στο ισλάμ και για αυτό το λόγο τιμάται ο Ζχουλελάλ.

Εορτή γενεθλίων

Τα γενέθλια του Ζχουλελάλ είναι γνωστά ως "Τσέτι Τσάντ" και αποτελούν την πρωτοχρονιά στην κοινότητα Σίντι στο Πακιστάν και στην Ινδία. Ο Ζχουλελάλ θεωρείται ο προστάτης άγιος των Σίντι.
Εξέλσιορ (σκακιστικό πρόβλημα)

Το θέμα Εξέλσιορ περιέχεται σε ένα σκακιστικό πρόβλημα όταν στην λύση του προβλήματος: ένα πιόνι κινείται από το αρχικό του τετράγωνο μέχρι την όγδοη γραμμή, όπου προάγεται. Το θέμα αυτό συχνά παρουσιάζεται στα σύγχρονα βοηθητικά και στα προβλήματα σειράς κινήσεων.
Συλλογή εικόνων – κειμηλίων (σπηλιά Κισάμου)

Η Συλλογή εικόνων – κειμηλίων (Σπηλιά Κισάμου). Στο εκκλησιαστικό μουσείο της ενορίας Σπηλιάς Κισάμου, δίπλα από το βυζαντινό εκκλησάκι της Παναγιάς της Μυρτιδιώτισσας, στεγάζεται μια αξιόλογη εκκλησιαστική συλλογή με ιερά κειμήλια, εικόνες, βιβλία, εκκλησιαστικά και άλλα λαογραφικά αντικείμενα. Μεταξύ αυτών, ξεχωρίζουν οι εικόνες του Μιχαήλ Αρχαγγέλου του 15ου αι., της Μεταμόρφωσης και της Βαϊοφόρου του 16ου αι. και της Υπαπαντής του 17ου αι.
Γκονσάλο Πασιένσια

Συλλογική καριέρα

Γεννημένος στο Πόρτο, εντάχθηκε στο σύστημα ακαδημιών της ΦΚ Πόρτο το 2002, σε ηλικία 8 ετών. Στις 12 Ιανουαρίου του 2014, πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την ΦΚ Πόρτο Β, σε έναν αγώνα κόντρα στην Πορτιμονένσε ΣΚ, με τελικό σκορ 2-0. Το πρώτο του γκολ το πέτυχε στις 22 Μαρτίου, του ίδιου χρόνου, σε έναν ισόπαλο αγώνα (2-2), κόντρα στη ΣΝ Φεϊρένσε.
Στις 21 Ιανουαρίου του 2015, έκανε και το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα της Πόρτο, σε έναν αγώνα Κυπέλλου, κόντρα στην Μπράγκα. Στην ίδια διοργάνωση, μία εβδομάδα αργότερα, πέτυχε και το πρώτο του γκολ, κόντρα στην Ασοσιασάο Ακαδέμικα δε Κοΐμπρα, με τελικό σκορ 4-1. Στο τέλος της σεζόν η Ακαδέμικα, τον απέκτησε ως δανεικό για έναν χρόνο.
Στις 31 Αυγούστου του 2016, ήτοι την τελευταία μέρα των μεταγραφών, ο Ολυμπιακός Πειραιώς, ανακοίνωσε την απόκτηση του, με μορφή δανεισμού. Στον Ολυμπιακό δεν αγωνίστηκε σχεδόν καθόλου, ενώ αργότερα προέκυψε πρόβλημα με την καρδιά του και ουσιαστικά ο σύλλογος τον άφησε να επιστρέψει στην πατρίδα του πολύ νωρίς. 
Παρόλα αυτά, ξεπερνώντας το πρόβλημα του, τον Δεκέμβριο του 2016, ανακοινώθηκε ο δανεισμός του στη Ρίο Άβε.

Διεθνής καριέρα

Ο Πασιένσια μετρά πάνω από 50 συμμετοχές στις μικρές ομάδες της Εθνική Πορτογαλίας. Την πρώτη του συμμετοχή στην U21 την πραγματοποίησε στις 5 Μαρτίου του 2014, σε ηλικία 19 ετών, χάνοντας μάλιστα κι ένα πέναλτι, σε έναν αγώνα κόντρα στην αντίστοιχη εθνική της Βόρειας Μακεδονίας. Κατόπιν αγωνίστηκε και στο Ευρωπαϊκό Νέων του κάτω των 21 του 2015. Αγωνιζόμενος κυρίως ως αλλαγή, η ομάδα του έφτασε έως στον τελικό της διοργάνωσης, χάνοντας τελικά τον τίτλο στα πέναλτι από τη Σουηδία.
Το 2016, υπήρξε μέλος της ολυμπιακής ομάδας της Πορτογαλίας, στους αγώνες του Ρίο. Πετυχαίνοντας 3 γκολ στη φάση των ομίλων, στα προκριματικά όμως αποκλείστηκε.
Στέφανος Πετρίτσης

Καριέρα ποδοσφαιριστή

Ως ποδοσφαιριστής διακρίθηκε τη δεκαετία του '50 με τη φανέλα των Α.Ο. Πεύκης (τότε λεγόταν Α.Ο. Μαγκουφάνας) και Α.Ο. Νέας Ιωνίας (πρώην Όμιλος Φιλάθλων Νέας Ιωνίας).

Καριέρα προπονητή

Εργάστηκε ως προπονητής σε αρκετούς συλλόγους ενώ ήταν για πολλά χρόνια στην τεχνική ηγεσία των τμημάτων υποδομής της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (ΕΠΟ). Ήταν ο προπονητής της μεσογειακής ομάδας της Ελλάδας όταν το 1991 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο, νικώντας στον τελικό 3-1 την Τουρκία.
Το 1992 βρέθηκε στον πάγκο της Εθνικής Ανδρών για έναν αγώνα. Συγκεκριμένα, στις 29 Ιανουαρίου 1992 αντικατέστησε τον Αντώνη Γεωργιάδη στον εκτός έδρας φιλικό αγώνα εναντίον της Αλβανίας, όμως στους αγώνες που ακολούθησαν και εν όψει της προκριματικής φάσης για το Μουντιάλ 1994 αποφασίστηκε όπως επανέλθει ο Αντώνης Γεωργιάδης, ο οποίος και αντικαταστάθηκε τελικά οριστικά τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου με την έλευση του Αλκέτα Παναγούλια (για την τρίτη και τελευταία του θητεία στην τεχνική ηγεσία της Ελλάδας).
Ο Στέφανος Πετρίτσης απεβίωσε το 2007, σε ηλικία 82 ετών.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1956

Το ΜΒ΄ Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1956 διεξήχθη από την Πέμπτη 9 ως το Σάββατο 11 Αυγούστου 1956 στο Παναθηναϊκό Στάδιο στην Αθήνα, χωριστά από το αντίστοιχο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1956. Πρωταθλητής αναδείχθηκε και πάλι ο Παναθηναϊκός Α.Ο.

Χρονικό

Στους αγώνες δήλωσαν συμμετοχή 323 αθλητές από 31 συλλόγους από όλη την Ελλάδα αλλά μετείχαν αρκετά λιγότεροι από τους δηλωθέντες. Κάποιοι από αυτούς υπήρξαν "θύματα" της στρατιωτικής θητείας τους, όπως ο πρωταθλητής των 400μ Σύλλης που υπηρετούσε στην Αστυνομία Πόλεων και δεν μπόρεσε να λάβει μέρος επειδή τα σώματα ασφαλείας ήταν σε επιφυλακή. Λόγω της μεγάλης συμμετοχής έγιναν πολλές προκριματικές σειρές. Στην κλήρωση των σειρών υπήρξαν αρκετές αδικίες-ατυχίες, διότι κάποιοι δυνατοί δρομείς κληρώθηκαν αντίπαλοι στον α΄ γύρο και αποκλείστηκαν νωρίς-νωρίς, ενώ άλλες σειρές είχαν μόνο αδύναμους αθλητές. Το γεγονός προκάλεσε έντονο προβληματισμό και σκέψεις για μελλοντική διόρθωση του φαινομένου. Τους αγώνες παρακολούθησε αρκετός κόσμος, παρά την αυγουστιάτικη ζέστη. Οι τιμές των εισιτηρίων ήταν: 5 δρχ (στρατιωτικά-αθλητικά-παιδικά), 10 δρχ (γενική είσοδος) και 15 δρχ (κερκίδες 8-9).
Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά ο Παναθηναϊκός Α.Ο. Εκτός βαθμολογίας ήταν το πρωτάθλημα μαραθωνίου που είχε διεξαχθεί στις 29 Απριλίου στην κλασική διαδρομή Μαραθώνας-Στάδιο. Παρομοίως, τα πρωταθλήματα πεντάθλου, δεκάθλου που έγιναν το φθινόπωρο. Τέλος, υποβαθμίστηκαν τα παρωχημένα αγωνίσματα της ελληνικής δισκοβολίας, που τελέστηκε εκτός βαθμολογίας και της λιθοβολίας που αφαιρέθηκε από το πρόγραμμα των αγώνων. Νικητής στο άλμα εις ύψος ήταν ο Αντώνης Τρίτσης, ο μετέπειτα πολιτικός και δήμαρχος Αθηναίων.