Ότις Σπαν

Βιογραφία

Ο Σπαν γεννήθηκε το 1930 στο Τζάκσον του Μισισίπι και μεγάλωσε με τον πατριό του, Φρανκ Χιούστον Σπαν και την μητέρα του, Τζοζεφίν Έρμπι. Έμαθε να παίζει πλήκτρα και πιάνο από νεαρή ηλικία από τον Friday Ford, ακούγοντας μπλουζ μουσική σε τοπικά πάρτι. Ο πατριός του αγόρασε ένα πιάνο και με κύριες επιρροές τον Κουτ Ντέιβις, τον Τόμι Τζόνσον και τον Λιρόι Καρ, έμαθε να παίζει και να τραγουδάει. Στα οκτώ του χρόνια, κέρδισε έναν μουσικό διαγωνισμό στο Alamo Theatre, όπου αμέσως μετά ο ιδιοκτήτης τον προσέλαβε για να παίζει με διάφορους καλλιτέχνες της βοντβίλ.
Κατά τα εφηβικά του χρόνια ασχολήθηκε με την πυγμαχία και το αμερικανικό ποδόσφαιρο, με αποτέλεσμα να γίνει επαγγελματίας μποξέρ, αλλά η καριέρα του στον αθλητισμό διακόπηκε όταν επιλέχθηκε να υπηρετήσει στον αμερικάνικο στρατό, το 1946. Αποστρατεύθηκε το 1951 και μετακόμισε στο Σικάγο, όπου εργαζόταν σαν σοβατζής την ημέρα και έπαιζε πιάνο επαγγελματικά τα βράδια στο Tick Tock Lounge ως το 1953, γνωρίζοντας σπουδαίους πιανίστες του είδους όπως ο Roosevelt Sykes, ο Little Brother Montgomery και ο Sunnyland Slim.
Από το 1952, ξεκίνησε να ηχογραφεί με τον Muddy Waters, ενώ εμφανιζόταν ζωντανά σε κλαμπ του Σικάγο με τον Λούις Μέγιερς και από το 1953 και έπειτα έγινε μέλος της μπάντας του Waters. Μαζί του, ηχογράφησε τις επιτυχίες "Blow Wind Blow" και "Mad Love (I Want You to Love Me)", ενώ συμμετείχε σε κλασικά κομμάτια όπως τα "I'm Your Hoochie Coochie Man" και "I Just Want to Make Love to You". Η Chess Records, όντας ευχαριστημένη με την δουλειά του, του ζήτησε να ηχογραφήσει και με άλλους καλλιτέχνες της, με τον Σπαν να παίζει στην πρώτη επιτυχία του Howlin' Wolf με την εταιρεία, το σινγκλ "No Place to Go", συνεχίζοντας με τα "How Long", "Forty-Four" και "Evil (Is Goin’ On)".
Τον Φεβρουάριο του 1955, συμμετείχε στα κομμάτια "Bo Diddley" και "I’m a Man" του Bo Diddley και μέσα στην χρονιά ηχογράφησε το "You Can’t Catch Me" με τον Chuck Berry και το "Don’t Start Me to Talkin" με τον Sonny Boy Williamson.
Στην συνέχεια, έπαιξε στα κομμάτια "Don’t Go No Further" και "I Live the Life I Love" του Muddy Waters, πριν περιοδεύσει στην Αγγλία με τον Waters, τον Οκτώβριο του 1958. Μία κυκλοφορία πραγματοποιήθηκε το 1995 από ηχογραφήσεις αυτής της περιόδου, με τίτλο "Collaboration, Muddy Waters & Otis Spann". Αφού επέστρεψαν στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Σπαν ηχογράφησε νέα κομμάτια με τον Waters, όπως και με τους Ρόμπερτ Λόκγουντ και Ράις Μίλερ. 
Το 1960, κυκλοφόρησε το άλμπουμ "Otis Spann Is the Blues" από την Candid Records, ενώ την ίδια χρονιά έπαιξε με τον Waters στο φεστιβάλ του Νιούπορτ, εμφάνιση η οποία αποτυπώθηκε στο άλμπουμ "At Newport 1960". Δύο χρόνια αργότερα, ηχογράφησε με τον Buddy Guy τα κομμάτια "First Time I Met The Blues" και "Stone Crazy", ενώ το 1963 και ενώ βρισκόταν σε μία ακόμη αγγλική περιοδεία με την μπάντα του Waters, ηχογράφησε μέρος του δίσκου "The Blues of Otis Spann", ο οποίος κυκλοφόρησε το 1964. Στην συνέχεια, μετέβη στην Κοπενχάγη, για να συμμετέχει σε ηχογραφήσεις του Sonny Boy Williamson.
Το 1966, συμμετείχε στην συλλογή "Chicago/The Blues Today! Vol. I", σε ντουέτο με το ντράμερ S.P. Leary. Στο δεύτερο μέρος της συλλογής, προστέθηκε στο ντουέτο ο κιθαρίστας J. Madison, μαζί με τον James Cotton, ηχογραφώντας τα κομμάτια "Cotton Crop Blues" και "Rocket 88". Την ίδια χρονιά, μαζί με την μπάντα του Waters, συμμετείχε στο ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ "Live at the Cafe Au-Go-Go" του John Lee Hooker. Η Bluesway τον προσκάλεσε να ηχογραφήσει το επόμενο του άλμπουμ με τίτλο "The Blues Is Where It's At", μπροστά σε κοινό και μαζί με το συγκρότημα του Waters, ο οποίος συμμετείχε συνθετικά.
Το 1967, ο Σπαν παντρεύτηκε την Λουσίλ Τζένκινς, η οποία συμμετείχε και στον δίσκο του, "The Bottom of the Blues", ενώ το 1969 έπαιξε στο "A Man and The Blues" του Buddy Guy και το διπλό άλμπουμ "Fathers and Sons" του Waters. Την ίδια χρονιά αποχώρησε από το συγκρότημα του Waters και ηχογράφησε το "Cryin' Time" με τον Λούθερ Τάκερ, όπως και το "Super Black Blues", μαζί με άλλους μπλουζ καλλιτέχνες.
Το 1970, συμμετείχε στο "South Side Blues Jam" του Junior Wells, μαζί με τον Buddy Guy. Την άνοιξη διαγνώστηκε με καρκίνο και εισήχθη στο νοσοκομείο του Κουκ Κάουντι, όπου πέθανε στις 24 Απριλίου του 1970. Ο τόπος διεξαγωγής του Ann Arbor Blues Festival, στο οποίο ήταν προγραμματισμένο να παίξει, μετονομάστηκε σε Otis Spann Memorial Field προς τιμή του. Μία δεκαετία αργότερα, εντάχθηκε στο Blues Hall of Fame.