google/wiki40b huggingface dataset:
Θ Κύκνου

Ο θ Κύκνου είναι αστέρας στον αστερισμό του Κύκνου. Έχει φαινόμενο μέγεθος 4,5 και είναι ορατός δια γυμνού οφθαλμού από το βόρειο ημισφαίριο αν ο ουρανός είναι αρκετά σκοτεινός. Με βάση τις μετρήσεις παράλλαξης εκτιμάτε πως απέχει 59,8 έτη φωτός (18,3 παρσέκ) από την Γη. Ενδέχεται να στρέφεται γύρω του ένας εξωπλανήτης.
Είναι φασματικού τύπου F3 V. Πρόκειται δηλαδή για αστέρα κύριας ακολουθίας ο οποίος εκλύει ενέργεια μέσω της πυρηνικής σύντηξης του υδρογόνου στον πυρήνα του, όπως και ο Ήλιος. Έχει 4,2 φορές την φωτεινότητα του Ήλιου και η ενεργός θερμοκρασία του είναι περίπου 6.381 K,, η οποία του προσδίδει την τυπική κίτρινη-λευκή απόχρωση των αστέρων τύπου F. Ο θ Κύκνου έχει κατά 38% περισσότερη μάζα από τον Ήλιο και κατά 58% μεγαλύτερη ακτίνα. Η ηλικία του εκτιμάται ανάμεσα στα 0,6 και 1,9 δισεκατομμύρια χρόνια.
Ο θ Κύκνου έχει επίσης έναν αστέρα-συνοδό που είναι ορατός μόνο με τηλεσκόπιο, καθώς έχει φαινόμενο μέγεθος 13,03. Πρόκειται για ερυθρό νάνο τύπου M3 V με εκτιμώμενη μάζα περίπου στο ένα τρίτο αυτής του Ήλιου. Η μεταβολή της θέσης των δύο αστέρων είναι 0,261 " ανά έτος ή 0,4° κάθε αιώνα.
Δεξαμενόπλοιο

Ιστορία

Από την αρχαιότητα τα πάσης φύσεως υγρά φορτία (λάδι, κρασί κ.λπ.), αλλά και χύμα φορτία, όπως π.χ. τα δημητριακά, μεταφέρονταν συσκευασμένα σε μεγάλα δοχεία, τους λεγόμενους αμφορείς, οι οποίοι παρείχαν ιδιαίτερες ευκολίες τόσο στη μεταφορά όσο και στη στοιβασία τους. Ακόμα δε και ο ερματισμός των αρχαίων πλοίων γίνονταν με μόνιμους αμφορείς, (αντί δεξαμενών) που ανάλογα πληρούνταν με θαλασσινό νερό, και που στοιβάζονταν όρθιοι κυρίως στα πλευρά των κυτών, σε ειδικές υποδοχές. Επίσης και για τις ανάγκες των τότε πληρωμάτων σε πόσιμο νερό, χρησιμοποιούνταν ειδικά αγγεία τα λεγόμενα "τηγανόσχημα", που παρουσίαζαν μεγάλη ευκολία στη στοιβασία τους.
 
Αυτός ο τρόπος μεταφοράς υγρών φορτίων, όσο κι αν ακούγεται περίεργα έφθασε σχεδόν μέχρι την εποχή του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, βέβαια με βαρέλια, στην αρχή ξύλινα και στη συνέχεια μεταλλικά. Με τη γενίκευση όμως της μηχανοκίνησης, πλέον των πλοίων, και της βιομηχανοποίησης οι ανάγκες μεταφορών πετρελαιοειδών αυξάνονταν με ταχύτατο ρυθμό σε βαθμό τέτοιο που άρχισε η αναζήτηση νέων τρόπων μεταφοράς τους ώστε να μπορεί να εκμεταλλευτεί και ο τελευταίος χώρος των κυτών των πλοίων. Έτσι στην αναζήτηση τέτοιας λύσης ήλθε η ιδέα κάποιων πλοιοκτητών μεταξύ των οποίων και Ελλήνων: "γιατί να μεταφέρουμε καύσιμα σε βαρέλια, στ΄ αμπάρια (κύτη) των πλοίων μας, και δεν φτιάχνουμε "αμπάρια βαρέλια"; Η ιδέα αυτή γενικεύθηκε και οι ναυπηγοί δεν άργησαν να σχεδιάσουν και να ναυπηγήσουν τα πρωτοποριακά στην εποχή τους  πλοία βαρέλια αυτά που σήμερα θαυμάζονται για το μέγεθός τους και ονομάζονται δεξαμενόπλοια.

Γενικά

Τα δεξαμενόπλοια που άρχισαν να ναυπηγούνται στην αρχή διακρίνονταν σε παράκτια και σε ωκεάνεια, τα πρώτα ήταν μέχρι 2000 τόνων, ενώ τα δεύτερα έφθαναν τους 15.000 τόνους. Μετά όμως τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο εμφανίσθηκαν μεγαλύτερα δεξαμενόπλοια τα λεγόμενα σούπερ τάνκερς που ήταν από 20.000 μέχρι 30.000 gross tonage. Στη συνέχεια, και ειδικά στη δεκαπενταετία 1955-1970, ακολούθησε ένας ξέφρενος γιγαντισμός πλοίων με συνέπεια να ναυπηγούνται πλοία άνω των 150.000 τόνων, τα λεγόμενα μαμούθ τάνκερς. Χαρακτηριστικό υπήρξε το ιαπωνικό Δεξαμενόπλοιο "Tokyo Maru" που έφθανε τους 200.000 τόνους, χαρακτηριζόμενο ως "ο Κολοσός των Ωκεανών". Επ΄ αυτού του πλοίου, ο Αριστοτέλης Ωνάσης έδωσε εντολή σχεδιασμού δεξαμενοπλοίου στο φανταστικό μέγεθος των 500.000 τόνων, υπολογιζόμενο από τον τότε ημερήσιο τύπο σε πλοίο μήκους ενός χιλιομέτρου και πλάτους 250 μέτρων! Δυστυχώς όμως ο τραγικός θάνατος του μοναχογιού του δεν του άφησε περιθώρια άλλης δραστηριοποίησης. Το όνειρο όμως εκείνο, του Ωνάση, βρήκε εκτελεστές πολύ όμως αργότερα από άλλους πλοιοκτήτες, άλλων Χωρών, έτσι ώστε σήμερα να είναι πραγματικότητα.
 
Μπροστά σ΄ αυτήν την εξέλιξη οι προηγούμενες κατηγοριοποιήσεις σε σούπερ τάνκερς και μαμούθ τάνκερς αντικαταστάθηκαν με νεότερες ανάλογα και του είδους των μεταφερομένων φορτίων, περισσότερο εξειδικευμένα. Η ποικιλία των μεταφερόμενων υγρών επέβαλε και τη δημιουργία διαφορετικών τύπων δεξαμενοπλοίων, και έτσι έχουμε δεξαμενόπλοια χημικών, πετρελαιοφόρα, υγραεριοφόρα, υδροφόρα, κρασάδικα, λαδάδικα κλπ.
Ελίζαμπεθ Έλενορ Φηλντ

Εκπαίδευση

Η Φήλντ αποφοίτησε από το Κολλέγιο Νιούνχαμ στο Κέιμπριτζ, το 1887 και εργάστηκε ως Βοηθός Διδασκαλίας (Assistant Demonstrator) στη Χημεία από το 1889 έως το 1890. Ανέλαβε έρευνα, υπό την εποπτία του Μάθιου Μόνκριφ Πάτινσον Μιούερ (Matthew Moncrieff Pattison Muir) ως μέρος της υποτροφίας Μπάθερστ που κατείχε από το 1891-1893.

Καριέρα

Η Φήλντ έφηγε από το Κέιμπριτζ για να εργαστεί για δύο χρόνια ως βοηθός διδασκάλισσα στο Κολλέγιο για κορίτσια του Liverpool από το 1893 έως το 1895 πριν από την ανάληψη του ρόλου της Λέκτορα και Επικεφαλής της Χημείας στο Κολλέγιο του Royal Holloway, όπου και παρέμεινε για τα επόμενα δεκαεννέα χρόνια, μέχρι το 1913.

Το αίτημα του 1904 

Στις γυναίκες τμηματάρχες στο Κολλέγιο του Ρόγιαλ Χόλογουεϊ είχε δοθεί ο τίτλος της Λέκτορα Ανώτερου Προσωπικού, ενώ οι άνδρες συνάδελφοί τους είχαν τον τίτλο του Καθηγητή.
Το 1904, η Φήλντ, μαζί με άλλες δεκαοκτώ Βρετανές χημικούς, υπέγραψαν ένα αίτημα που καθόριζε τους λόγους για του οποίους απαιτούσαν να τους δοθεί ιδιότητα μέλους από την Κοινωνία Χημείας (Chemical Society), όπως στους άνδρες ομολόγους τους. Το αίτημα οδήγησε τελικά στην αποδοχή των γυναικών ως μελών της Κοινωνίας (μία από τις Κοινωνίες που συγχωνεύθηκε για να γίνει η Βασιλική Κοινωνία Χημείας (Royal Society of Chemistry), καθώς και στην αναγνώριση διακεκριμένων γυναικών χημικών που εργάζονταν στη Βρετανία τότε.
Η Μίλντρεντ Γκόστλινγκ (Mildred Gostling), ήταν άλλο ένα από τα αξιόλογα ονόματα στον κατάλογο των υπογραφόντων του αιτήματος. Απέκτησε το πτυχίο της από το Κολλέγιο του Royal Holloway το 1897, οπότε είναι σχεδόν σίγουρο ότι είχε διδαχθεί από την Φήλντ.
Γεώργιος Αλιμπράντης

Βιογραφία

Πήρε μέρος στην Μεσολυμπιάδα του 1906 στην αναρίχηση επί κάλω όπου ήταν πρώτος με επίδοση 11" . Επίσης συμμετείχε και στο γυμναστικό πένταθλο που με 80 βαθμούς ήταν δεύτερος πίσω από τον αδελφό του Νικόλαο. Ήταν αθλητής του Α.Ο. Ταταύλα, ελληνικού συλλόγου της Κωνσταντινούπολης.
Πραγγί Έβρου

Γεωγραφία - Ιστορία

Το Πραγγί βρίσκεται στο βόρειο Έβρο και κοντά στα ανατολικά σύνορα της Ελλάδας με την Τουρκία. Απέχει 8 χλμ. ανατολικά από το Διδυμότειχο και είναι κτισμένο σε περιοχή με μεγάλα λιβάδια δίπλα στις όχθες του ποταμού Έβρου. 
Στα βόρεια του χωριού και προς το Πύθιο, στη τοποθεσία "Πανωκκλήσι" ή "Γνηματούδια" έχει ανασκαφεί βυζαντινή βασιλική εκκλησία του 13ου αιω. και πολλά αρχιτεκτονικά μέλη (καθολικό, παρεκκλήσια, λίθινη αυλή και ταφές). Η περιοχή από το 1979 έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός τόπος.
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1924 στο Διοικητικά ανήκει στο ΦΕΚ 194Α-14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Πυθίου. Το 1946 ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Πραγγίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Διδυμοτείχου του δήμου Διδυμοτείχου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 304 κατοίκους.
Νέος Βουτζάς Αττικής

Ίδρυση του οικισμού

H έκταση αυτή, η οποία ανήκε στη Μονή Νταού Πεντέλης, αγοράστηκε το 1952 από τον οικοδομικό συνεταιρισμό του Νέου Βουτζά. Τα μέλη που ίδρυσαν και αποτέλεσαν τον συναιτερισμό "Νέος Βουτζάς" ήταν κατά κύριο λόγο εκπατρισμένοι πρόσφυγες του 1922, από τον Μπουτζά της Μικράς Ασίας, αλλά και από άλλες περιοχές της Μικράς Ασίας, οι οποίοι πίστευαν ότι «άπασα η προς αποκατάστασιν προσπάθεια, πνευματικώς και ιδεολογικώς, θα εκπηγάζη θα εμπνέεται και θα καθοδηγήται με την ζωηράν ανάμνησιν της γενετείρας και εντός του πλαισίου των ακαταλύτων εθνικών και θρησκευτικών παραδόσεων». Μέσα σε αυτό το πλαίσιο δημιούργησαν τον οικοδομικό συνεταιρισμό «Νέος Βουτζάς», με την ιδρυτική πράξη που συντάχθηκε στις 6.4.1952 από τον Μπουτζαλή δικηγόρο Αντώνιο Αθηνογένη. 
Η πρώτη προσωρινή διοικούσα επιτροπή αποτελείτο από τους: Απόστολο Χατζηαπόστολο, Ιωάννη Μηναδάκη, Νικόλαο Αγγελινό, Γεώργιο Ραϊση και Ιωάννη Μαργέτη, όλους γεννημένους στον Μπουτζά της Μικράς Ασίας. 
Η θεμελίωση του οικισμού έγινε το 1955, μέσα σε ενθουσιώδες και πανηγυρικό κλίμα. Την ημέρα των εγκαινίων τοποθετήθηκε στα θεμέλια του οικισμού ένα τεμάχιο πέτρας, που μπόρεσαν και πήραν παλιοί κάτοικοι του Βουτζά Σμύρνης από την στήλη πάνω στην οποία στηριζόταν η Αγία Τράπεζα της εκκλησίας του Επάνω Αη Γιάννη, όταν, το 1953, βρέθηκαν, στα πλαίσια εκδρομής, στην αλησμόνητή τους πατρίδα.

Σημερινή εικόνα του οικισμού

Ο σημερινός οικισμός, συνεχίζοντας την πορεία της αίγλης του παλαιού οικισμού, αποτελεί μια περιοχή ιδιαίτερου φυσικού κάλλους, με καλαίσθητες κατοικίες και προσεγμένους κοινοχρηστους χώρους.
Στον οικισμό υπάρχει η εκκλησία του Αη Γιάννη που εορτάζει στις 29 Αυγούστου, και στην οποία βρίσκεται παλιά εικόνα από το ναό του Αγίου Ιωάννη στα Βουτζά της Σμύρνης. 
Διαθέτει αθλητικές εγκαταστάσεις (γήπεδα μπάσκετ, βόλεϊ, τέννις), ομάδα αντισφαίρισης, ομάδα μπρίτζ,σκακιού και παγκρατίου ενώ λειτουργεί και Γυμνάσιο του δήμου Νέας Μάκρης, που καλύπτει τις εκπαιδευτικές ανάγκες του οικισμού. Στα σύνορα με τον οικισμό του Νέου Βουτζά βρίσκεται και η Ιερά Μονή Αγίας Τριάδας με το Λύρειο Παιδικό Ίδρυμα.
Στις πυρκαγιές του 2018 ο Νέος Βουτζάς υπέστη σοβαρές καταστροφές

Σύλλογοι

Στον οικισμό υπάρχουν τρεις σύλλογοι: ο εξωραϊστικός σύλλογος «Η πρόοδος», ο αθλητικός σύλλογος και ο πολιτιστικός σύλλογος “Ίωνες” καθώς επίσης και η Εκκλησιαστική Επιτροπή του Ιερού Ναού Αγίου Ιωάννη.
Επένδυση

Επένδυση (αγγλικά: investment) ονομάζεται η δέσμευση κεφαλαίων για ένα χρονικό διάστημα, η οποία αναμένεται να αποφέρει πρόσθετα κεφάλαια στον επενδυτή. Με τεχνικούς όρους, η επένδυση είναι μια ακολουθία Καθαρών Ταμειακών Ροών.
Για την πραγματοποίηση μιας επένδυσης γίνεται αρχικά μια ανάλυση των αξιογράφων και ακολουθούν έπειτα τεχνικές διαχείρισης χαρτοφυλακίου.

Αξιολόγηση επενδυτικών έργων

Υπάρχουν διάφορες μέθοδοι αξιολόγησης επενδυτικών έργων, οι οποίες κατατάσσονται σε ορθολογικές και μη ορθολογικές. Οι πιο συχνά χρησιμοποιούμενες είναι οι ορθολογικές, όπως η Καθαρά Παρούσα Αξία και ο Εσωτερικός Βαθμός Απόδοσης.
Σύμη (μυθολογία)

Η Σύμη, κατά την ελληνική μυθολογία, ήταν η επώνυμη ηρωίδα του νησιού της Σύμης. Σύμφωνα με τον Αθήναιο η Σύμη ήταν κόρη του Ιαλυσού και της Δώτιδας. Την μετέφερε ο θαλάσσιος θεός Γλαύκος κατά την επιστροφή του από την Ασία. Ο Γλαύκος ονόμασε ένα ερημο νησί στο οποίο βρέθηκε από την Σύμη.
Ο Διόδωρος Σικελιώτης, ωστόσο, γράφει για τη Σύμη ότι ήταν μητέρα του Χθόνιου από τον Ποσειδώνα, και αναφέρει ότι ο Χθόνιος ονόμασε το νησί από εκείνη.
Αντώνης Αμπατιέλος

Βιογραφικό

Ο Αντώνης Αμπατιέλος φέρεται να γεννήθηκε στη Κεφαλονιά το 1919, ενώ κατ΄ άλλους στο Σουλινά της Ρουμανίας το 1914. Από νωρίς ακολούθησε τις ιδέες του φιλελευθερισμού ή λιμπεραλισμού όπως λεγόταν στην εποχή του, ακολούθησε το ναυτικό επάγγελμα του πατέρα του (1933) χάριν του οποίου βρέθηκε στις ΗΠΑ, αναζητώντας καλύτερη ζωή. Εκεί φέρεται ν΄ ασχολήθηκε έντονα με τον ναυτεργατικό συνδικαλισμό. Το 1936 βρίσκεται στην Αγγλία, νέος ακόμα και λίγο πριν το 1940 να έχει αναδειχτεί γραμματέας στην Ομοσπονδία Ελληνικών Ναυτεργατικών Οργανώσεων (ΟΕΝΟ), όπου μέσω αυτής υπεράσπιζε το ναυτεργατικό κίνημα σε πλοία κάθε σημαίας.

Η δράση του κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου

Στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ευρισκόμενος στην Αγγλία υπήρξε ο κύριος εκπρόσωπος των ελλήνων ναυτεργατών και των διεκδικήσεών τους απέναντι στους έλληνες εφοπλιστές που έκαναν μεταφορές πολεμικού υλικού στην υπηρεσία της Αγγλικής κυβέρνησης. Η στάση του ελληνικού ναυτεργατικού κινήματος ήταν απεργιακές διεκδικήσεις για να ικανοποιηθούν αιτήματά τους (π.χ αύξηση αποδοχών, καλύτερες συνθήκες διαβίωσης των πληρωμάτων στα πλοία, αποζημιώσεις στις οικογένειες όσων χάνονταν από βυθίσεις πλοίων κλπ), αλλά ποτέ να μην δένονται επί μακρόν τα πλοία στα λιμάνια, ώστε οι μεταφορές να διεξάγονται σε κανονικούς ρυθμούς και να μην είναι τροχοπέδη στον συμμαχικό αγώνα κατά του άξονα. Το σύνθημα ήταν «ΚΡΑΤΑΤΕ ΤΑ ΠΛΟΙΑ ΕΝ ΚΙΝΗΣΕΙ».
Ο Αμπατιέλος κέρδισε την εκτίμηση όλων των ελλήνων ναυτεργατών του Λονδίνου και ήταν ο κύριος διαπραγματευτής των ναυτεργατών μεταξύ εκπροσώπων των ελλήνων εφοπλιστών και της Αγγλικής κυβέρνησης. Στις αρχές του 1942 έγινε μέλος του κομμουνιστικού κόμματος.

Μετά την απελευθέρωση

Μετά την απελευθέρωση το 1947 επέστρεψε στην Ελλάδα πλην όμως συνελήφθη για τη δράση της ΟΕΝΟ κατά τη διάρκεια του Β. Π. Πολέμου και στο πλαίσιο του μεταβαρκιζιανού κράτους καταδικάστηκε σε θάνατο. Όμως η αναγνώριση της δράσης τους στο παγκόσμιο συνδικαλιστικό κίνημα και η διεθνής κατακραυγή για τη θανατική ποινή είχαν αποτέλεσμα την αναστολή της εκτέλεσης. Επιπλέον συμπεριελήφθη στο ψηφοδέλτιο της ΕΔΑ, μαζί με τον συγκρατούμενο του Μανώλη Γλέζο και άλλα στελέχη της Αντίστασης (Σαράφης,  Γαβριηλίδης) στις εκλογές του 1950. Τελικά απελευθερώθηκε μετά από 16 χρόνια ταλαιπωριών, φυλακίσεων και εκτοπισμών, το 1963 με κλονισμένη υγεία.
Στις εκλογές που διενεργήθηκαν στις 18 Οκτωβρίου του 1981 εκλέχθηκε βουλευτής του ΚΚΕ στην Α΄ Περιφέρεια του Πειραιά. Πέθανε στις 7 Αυγούστου του 1995 και κηδεύτηκε στο Νεκροταφείο της Ανάστασης του Πειραιά. 
Για την αναγνώριση της συνδικαλιστικής και πατριωτικής δράσης ένας μικρός δρόμος στο λιμάνι του Πειραιά κοντά στον Άγιο Νικόλαο μετονομάστηκε σε οδό "Αντώνη Αμπατιέλου".
Σύζυγός του ήταν η λαίδη Μπέτυ Αμπατιέλου (1917-2011) πρώην Μπέτυ Μπάρτλετ (Betty Bartlett), η οποία διατήρησε το επίθετο του συζύγου της.
Σπύρος Ασωνίτης

Βίος

Ο Σπύρος Ασωνίτης γεννήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 1947 στην Κέρκυρα και, αφού ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στην γενέτειρά του με υποτροφία του Ι.Κ.Υ., φοίτησε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών στη Φιλοσοφική Σχολή και στο Ιστορικό Αρχαιολογικό Τμήμα, από το 1966 έως το 1970.Εργάστηκε για εικοσιοκτώ χρόνια στη δημόσια δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Από το 1983 έως το 1986 με υποτροφία του Ι.Κ.Υ. εκπόνησε την διδακτορική διατριβή του με θέμα Συμβολή στην Ιστορία της Αιτωλοακαρνανίας και των νησιών του Νοτίου Ιονίου (1325-1429) με επόπτη καθηγητή τον Ιωάννη Καραγιαννόπουλο. Τον Μάρτιο του 1987 αναγορεύθηκε διδάκτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Το 1998-1999 έλαβε τη μεταπτυχιακή θεματική ενότητα Ανοικτή και εξ αποστάσεως εκπαίδευση από το Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο. Τον Μάιο του 2000 εξελέγη επίκουρος καθηγητής του Τμήματος Αρχειονομίας και Βιβλιοθηκονομίας του Ιόνιου Πανεπιστημίου με γνωστικό αντικείμενο Ιστορία του Δυτικού Ελλαδικού χώρου κατά τους μέσους χρόνους. Τον Νοέμβριο του 2005 εξελέγη αναπληρωτής καθηγητής και τον Μάιο του 2010 καθηγητής στο ίδιο τμήμα. Παράλληλα δίδαξε στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο Γενική Ιστορία της Ευρώπης. Ο Δήμος Κερκυραίων τον διόρισε πρόεδρο της Δημοτικής Πινακοθήκης της Κέρκυρας, ενώ υπήρξε μέλος της Ελληνικής Ιστορικής Εταιρείας, του Κέντρου Μελετών Ιονίου, της Εταιρείας Έρευνας των σχέσεων του Μεσαιωνικού και Νέου Ελληνισμού με τη Δύση. Πέθανε στις 8 Μαρτίου 2012.

Ερευνητικά ενδιαφέροντα

Ασχολήθηκε κυρίως με τη διπλωμα­τική έκδοση και την κριτική των αρχειακών πηγών, με τη μελέτη της ιστορικής τοπογρα­φίας,της προσωπογραφίας, της γενεαλογίας των ιστορικών προσώπων, αλλά και την τοπική ιστορία.
Ιωάννης Σκάρας

Βιογραφία

Ο Ιωάννης Σκάρας, γιος του Γεωργίου Σκάρα και της Ευαγγελίας Κοντογιάννη-Σκάρα, γεννήθηκε στις 10 Αυγούστου 1910 στο χωριό Κομμένο Άρτας και ήταν ο μικρότερος από τους άλλους αδελφούς του, Αντώνιο και Σεραφείμ. Μετά την αποφοίτησή του από το, τότε εξατάξιο, Γυμνάσιο Άρτας, εισήχθη στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, από την οποία αποφοίτησε το 1938 με τον βαθμό του Ανθυπολοχαγού του Πεζικού. Τοποθετήθηκε σε μονάδα προκαλύψεως στην Αλεξανδρούπολη και ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος τον "βρήκε" στην πρώτη γραμμή, στην περιοχή του Πόγραδετς. Κατά τη διάρκεια του πολέμου τραυματίσθηκε και τιμήθηκε με το Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας. Στην Κατοχή κατατάχτηκε στις Εθνικές Ομάδες (Ε.Ο.Ε.Α.) του στρατηγού Ναπολέοντα Ζέρβα. Στις 16 Αυγούστου του 1943 οι Γερμανοί κατέστρεψαν το χωριό του, Κομμένο Άρτας και έκαψαν ζωντανή τη μητέρα του και τρία ανήψια του και δολοφόνησαν πολλούς άλλους συγγενείς του. Το τραγικό, αυτό, γεγονός τον πίκρανε πάρα πολύ. Μετά την Απελευθέρωση φοίτησε σε διάφορες στρατιωτικές σχολές, όπως στη Σχολή Πεζικού της Χαλκίδας, τη Στρατιωτική Σχολή Τοπογραφίας και τη Σχολή Τακτικής (μετέπειτα Σχολή Πολέμου). Υπηρέτησε σε διάφορες μονάδες και ως διοικητής σε διάφορους σχηματισμούς του Ελληνικού Στρατού. Τέλος υπηρέτησε ως φρούραρχος Θεσσαλονίκης, απ' όπου αποστρατεύτηκε τον Ιανουάριο του 1967, με τον βαθμό του υποστρατήγου εν αποστρατεία, επί πρωθυπουργίας Ιωάννη Παρασκευόπουλου. 
Νυμφεύτηκε την Αγγελική Θ. Μποντίνα από την Πρέβεζα και απέκτησαν δύο κόρες: την Ευαγγελία (Λίλια) και την Ανθή. 
Απεβίωσε στις 12 Οκτωβρίου 1990, σε ηλικία 80 ετών και ετάφη στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών στις 15.10.1990. Τα οστά του μεταφέρθηκαν σε οικογενειακό του τάφο στο κοιμητήριο της Πρέβεζας το 1994.

Διακρίσεις & Βραβεύσεις

Διακρίθηκε κατά τον πόλεμο του 1940-41 και στις 4.7.1947 τιμήθηκε με το Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας και του απονεμήθηκε Πολεμικός Σταυρός Γ΄ τάξεως, καθώς και Αργυρούς Σταυρός του Τάγματος του Γεωργίου Α΄ στις 27.10.1947. Στη διάρκεια της στρατιωτικής του υπηρεσίας του απονεμήθηκαν: Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας στις 29.10.1948, Μετάλλιον της Εκστρατείας 1940-41 στις 9.10.1950, Μετάλλιο Εθνικής Αντιστάσεως 1941-1945 στις 24.9.1953, Χρυσούς Σταυρός του Τάγματος του Γεωργίου Α΄ στις 30.5.1961 και Σταυρός Ταξιαρχών του Τάγματος του Φοίνικος στις 12.10.1965.

Δήμαρχος Πρέβεζας

Τον Ιούλιο του 1967 ανέλαβε Δήμαρχος Πρέβεζας, αξίωμα στο οποίο υπηρέτησε αξίως από τις 2 Αυγούστου 1967 έως τις 9 Ιουλίου 1971. Λίγους μήνες νωρίτερα είχε υποβάλλει την παραίτησή του, μετά από πίεση του Στυλιανού Παττακού, ώστε να ικανοποιηθούν οι φιλοδοξίες του φίλου του, στρατηγού Θρασύβουλου Τσακαλώτου. Η παραίτησή του δεν έγινε, τότε, αποδεκτή από τον, τότε, μέραρχο της Ηπείρου.
Επαρχία Τομπουκτού

Γεωγραφία

Η Επαρχία Τομπουκτού βρίσκεται κεντρικά του Μαλί και βορειοανατολικά της Περιφέρειας Τομπουκτού. Συνορεύει στα δυτικά με την Επαρχία Γκουντάμ, στα νότια με την Επαρχία Γκουρμά-Ραρούς, στα βόρεια και βορειοανατολικά με την Αλγερία, στα βορειοδυτικά με την Μαυριτανία, στα βόρεια-κεντρικά με την Περιφέρεια Κιντάλ και στα νοτιοανατολικά με την Περιφέρεια Γκαό.
Floruit

Floruit ή συντομογραφημένο fl. ή flor., είναι λατινική λέξη που ακολουθείται από μια χρονική περίοδο και υποδεικνύει το διάστημα κατά το οποίο ένα αντικείμενο (πρόσωπο, είδος, σχολή) ήταν ενεργό, ανθούσε, βρισκόταν σε ακμή. Η λατινική λέξη floruit σημαίνει κυριολεκτικά «άνθισε» και προέρχεται από το ρήμα flōreō (3ᵒ πρόσωπο αορίστου). Ο όρος floruit χρησιμοποιείται ιδιαίτερα (αλλά όχι αποκλειστικά) όταν δεν είναι γνωστές οι ημερομηνίες γέννησης και θανάτου ενός ιστορικού προσώπου (όπως π.χ. συγγραφέα ή καλλιτέχνη). Αναφέρεται συνήθως στο χρονικό διάστημα γύρω από το τεσσαρακοστό έτος της ηλικίας ενός ατόμου και στα ελληνικά αποδίδεται ως «περίοδος ακμής».
Νίκος Κούνδουρος

Βιογραφία

Ο Νίκος Κούνδουρος καταγόταν από μεγαλοαστική οικογένεια της Κρήτης και ήταν γιος του δικηγόρου και πολιτικού Ιωσήφ Κούνδουρου, ο οποίος χρημάτισε Υπουργός Δικαιοσύνης στην κυβέρνηση του Ελευθέριου Βενιζέλου. Γεννήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 1926 στην Αθήνα, αλλά οι γονείς του, προκειμένου να μην πολιτογραφηθεί Αθηναίος, τον μετέφεραν στην Κρήτη, τυλιγμένο σε μία πάνα, ώστε να γραφτεί στα δημοτολόγια του Αγίου Νικολάου.
Σπούδασε ζωγραφική και γλυπτική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας από την οποία και αποφοίτησε το 1948. Κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο εντάχθηκε στις τάξεις του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, και πολέμησε στα Δεκεμβριανά στον λόχο σπουδαστών «Λόρδος Βύρων». Μετά τον πόλεμο εξορίστηκε στη Μακρονήσο, λόγω των αριστερών φρονημάτων του. Στα 28 του χρόνια αποφάσισε να ασχοληθεί με τον κινηματογράφο. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως σκηνοθέτης με τη Μαγική Πόλη (1954), όπου συνδύασε τις επιρροές του από το νεορεαλισμό με την εικαστική του ματιά. Με το σύνθετο και πρωτοποριακό έργο Ο Δράκος (1956), ο Νίκος Κούνδουρος καθιερώνεται. Ακολούθησαν Οι παράνομοι (1958), Το ποτάμι (1959), Μικρές Αφροδίτες (1963), Το πρόσωπο της Μέδουσας (1967), Τα τραγούδια της φωτιάς (1974), 1922 (1978) κ.ά.
Κατά τα ξημερώματα της 21 Οκτωβρίου του 2010, έπεσε θύμα ληστείας στο σπίτι του στο Μετς, από 3 μασκοφόρους τους οποίους η αστυνομία δεν κατάφερε να εντοπίσει, ενώ ο ίδιος μεταφέρθηκε στην εντατική μονάδα του νοσοκομείου «Γεώργιος Γεννηματάς». Υπήρξε θύμα ανάλογης ενέργειας και 2 μήνες νωρίτερα.

Διακρίσεις

Ο Κούνδουρος αντιπροσώπεσε τον ελληνικό κινηματογράφο πολλές φορές στο εξωτερικό όπως στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 1956, στο Φεστιβάλ Βερολίνου το 1958, 1963 και 1967. Έχει επίσης τιμηθεί με το Πρώτο Βραβείο σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και Βερολίνου το 1963 για την ταινία Μικρές Αφροδίτες. Τιμήθηκε με το βραβείο σκηνοθεσίας του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για την ταινία του Το ποτάμι το 1959 και την ταινία του 1922 το 1978. Ειδικότερα, η ταινία 1922 απέσπασε εννέα βραβεία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης του 1978 (α’ καλύτερης ταινίας μεγάλου μήκους, σκηνοθεσίας, φωτογραφίας, α’ γυναικείου ρόλου, β’ ανδρικού ρόλου, σκηνογραφίας, τιμητική διάκριση ερμηνείας, τιμητική διάκριση για το μακιγιάζ και ΕΚΚ σεναρίου) ενώ το 1982 η ίδια ταινία απέσπασε τα βραβεία καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Κέιπ Τάουν. Για την ταινία Μικρές Αφροδίτες τιμήθηκε και με το Βραβείο της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του 1982. Η δε ταινία του Ο Δράκος χαρακτηρίστηκε ως η καλύτερη ελληνική ταινία στη δεκαετία του 1950-1960. Τόσο η ελληνική όσο και η γαλλική και αγγλική τηλεόραση έχουν προβάλει κατ' επανάληψη ταινίες του Κούνδουρου. Σημειώνεται επίσης πως αντίγραφα (κόπιες) πολλών ταινιών του βρίσκονται στο Ευρωπαϊκό Μουσείο Κινηματογράφου, στη Γαλλική Ταινιοθήκη καθώς και στο Μητροπολιτικό Μουσείο Νέας Υόρκης. 
Ο Νίκος Κούνδουρος μιλούσε επίσης αγγλικά και ήταν μόνιμος κάτοικος Αθηνών.
Ο Νίκος Κούνδουρος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 90 ετών, την Τετάρτη 22 Φεβρουαρίου 2017. Το τελευταίο διάστημα νοσηλευόταν στο νοσοκομείο με αναπνευστικά προβλήματα.
Γεώργιος Αλβέρτος του Μπάρμπυ

Βιογραφία

Ήταν ο μόνος γιος του Ερρίκου κόμη του Μπάρμπυ και της Ελισάβετ-Αλβερτίνας των Ασκάνια, κόρης του Ιωάννη-Γεωργίου Β΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντεσάου.

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε το 1721 την Αυγούστα-Λουίζα, κόρη του Χριστιανού-Ούλριχ Α΄ δούκα της Βυρτεμβέργης-Οέλς. Δεν απέκτησαν τέκνα και διαζεύχθηκαν το 1732.
Σπυρίδων Νοταράς

Βιογραφικά στοιχεία

Ήταν γιος του Ανδρέα Νοταρά, πολιτικού και μέλους της οικογένειας Νοταρά, και της Πηνελόπης Καραϊσκάκη, κόρης του Γεωργίου Καραϊσκάκη. Ήταν αξιωματικός του στρατού.
Εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής Κορινθίας στις εκλογές του 1868 και επανεξελέγη σε αυτές του 1869, του 1872, του 1875, του 1879, του 1881, του 1887 (ως Αργολιδοκορινθίας), του 1890 (ως Αργολιδοκορινθίας), του 1892, του 1895,  του 1899 και  του 1905.