Μυρσινοχώρι Μεσσηνίας

Τοποθεσία

Το Μυρσινοχώρι βρίσκεται περίπου 7 χιλιόμετρα προς τα νοτιοανατολικά της Χώρας. Έχει υψόμετρο 258 μέτρα και απέχει 8,5 περίπου χιλιόμετρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους. Κοντά στο Μυρσινοχώρι βρίσκονται προς τα νοτιοανατολικά του τα Παππούλια σε απόσταση 5,5 περίπου χιλιομέτρων και προς τα νοτιά του ο Πλάτανος, σε απόσταση 3 περίπου χιλιομέτρων αντίστοιχα.

Ιστορία

Το χωριό, έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας και της ευρύτερης περιοχής της Πυλίας. Η περιοχή του οικισμού, κατά την αρχαιότητα, ήταν τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της αρχαίας Πύλου.

Αρχαιότητα

Στην περιοχή του χωριού, στον Αρχαιολογικό χώρο του Μυρσινοχωρίου, στην θέση Ρούτση ή Ρούτσι, έχουν βρεθεί δυο τύμβοι, με κιβωτιόσχημους τάφους, που ανάγονται στην Μεσοελλαδική εποχή. Φαίνεται πως στη θέση, που βρίσκονταν αυτοί, είχε αναπτυχθεί, ήδη κατά τον 17ο αιώνα π.Χ., ισχυρός οικισμός η παρακμή του οποίου τοποθετείται αρκετά μετά, περί τον 13ο αιώνα π.Χ., όταν άρχισε να πραγματοποιείται ο έλεγχος, από το νέο ισχυρό διοικητικό κέντρο της περιοχής, δηλαδή το Ανάκτορο του Νέστορος. Επίσης στην περιοχή ανασκάφηκαν δυο θολωτοί τάφοι της μυκηναϊκής εποχής με σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα.

Διοικητική ιστορία

Η/τα/του Πισπίσα ή τα Πισπίσια προσαρτήθηκε, το 1835, αρχικά στον παλαιό Δήμο Σκάρμιγκος,  με έδρα τον Σκάρμιγκα (σήμερα η Μεταμόρφωση) και 5 χρόνια μετά, με την κατάργηση του δήμου αυτού, προσαρτήθηκε, το 1840, στον παλαιό Δήμο Βουφράσου με έδρα αρχικά το Χατζή, όπου και παρέμεινε ως το 1912 που ο δήμος αυτός καταργήθηκε. Το 1851 η έδρα του Δήμου Βουφράσου μεταφέρεται από το Χατζή στο Βλαχόπουλο, ενώ πέντε χρόνια μετά, το 1856, έδρα του δήμου ξαναγίνεται το Χατζή. Το χωριό αναφέρεται, το 1853, επίσης σαν Πισπίσια στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Βουφράσου της Επαρχίας Πυλίας με πληθυσμό 62 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Το 1882 ο παλαιός Δήμος Βουφράσου μετονομάσθηκε σε Δήμο Βουφράδος. Από το 1844 ως το 1896 το χωριό αναφερόταν επίσημα ως Πισπίσα και από το 1896 ως το 1928 ως Πισπίσια. Το 1912 τα Πισπίσια προσαρτώνται ως έδρα στην Κοινότητα Πισπισίων. Στην ίδια κοινότητα προσαρτήθηκε επίσης ο οικισμός του Σκάρμιγκα (παρέμεινε στην κοινότητα αυτή ως το 1829). Το 1927 οι οικισμοί Πισπίσια και Σκάρμιγκας μετονομάζονται σε Μυρσινοχώρι και Μεταμόρφωσις και η Κοινότητα Πισπισίων σε Κοινότητα Μυρσινοχωρίου αντίστοιχα. Από το 1928 ως το 1940 το χωριό αναφερόταν επίσημα ως Μυρσινοχώρι και από το 1940 ως σήμερα ως Μυρσινοχώριον. Το Μυρσινοχώριον παρέμεινε ως έδρα της Κοινότητας Μυρσινοχωρίου, με την αλλαγή της ονομασίας του χωριού και της κοινότητας, από το 1912 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», το Μυρσινοχώριον υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Νέστορος, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» το Μυρσινοχώριον ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Κορώνης, Μεθώνης, Παπαφλέσσα, Πύλου, Νέστορος και Χιλιοχωρίων. Το Μυρσινοχώριον σήμερα είναι έδρα και ο μοναδικός οικισμός της Τοπικής Κοινότητας του Μυρσινοχωρίου του Δήμου Πύλου-Νέστορος.

Κτίρια – εκδηλώσεις – αξιοθέατα

Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια και το παλαιό Δημοτικό Σχολείο, υπάρχει η εκκλησία του χωριού, ο Ιερός Ναός του Αγίου Γεωργίου. Επίσης κάθε χρόνο διοργανώνεται πανηγύρι, στις 24 Ιουνίου, προς τιμή του Άγιου Ιωάννη του Ριγανά, όπου προσφέρονται διάφορα τοπικά εδέσματα, βραστή γίδα και σούπα.  Στη περιοχή του χωριού λειτουργεί και σύγχρονο ελαιοτριβείο. Ανάμεσα στα αξιοθέτα της περιοχής του χωριού είναι και ο κοντινός Αρχαιολογικός Χώρος του Μυρσινοχωρίου, στην τοποθεσία Ρούτση.

Αρχαιολογικός Χώρος στο Μυρσινοχώρι

Περίπου 1,5 χιλιόμετρο βορειοανατολικά του χωριού, στη θέση Ρούτση ή Ρούτσι βρίσκεται ο Αρχαιολογικός Χώρος του Μυρσινοχωρίου. Στη θέση αυτή πραγματοποιήθηκαν, τις δεκαετίες του 1950, από τον Σπυρίδωνα Μαρινάτο και του 1970, από τον Γεώργιο Στ. Κορρέ σειρά ανασκαφικών ερευνών, οι οποίες έφεραν στο φως δυο τύμβους της Μεσοελλαδικής εποχής (2.200 π.Χ.-1.600 π.Χ.), οι οποίοι περιείχαν ταφικούς πίθους. Οι τύμβοι ήταν χτισμένοι πάνω σε παλαιότερο οικισμό του (3.000 π.Χ.-2.500 π.Χ). Επίσης ανασκάφηκαν, δύο θολωτοί τάφοι της μυκηναϊκής εποχής (1.600 π.Χ.- 1.100 π.Χ.), οι οποίοι είχαν σχετικά μικρή διάμετρο (περίπου 5 μέτρα). Οι τάφοι αυτοί, πιθανότατα περιείχαν ταφές τοπικών αξιωματούχων. Ο ένας από τους θολωτούς τάφους, ο οποίος ήταν ασύλητος απέφερε εντυπωσιακά ευρήματα, μεταξύ των οποίων ξίφη και εγχειρίδια με δερμάτινες θήκες, πλήθος σφραγιδόλιθων, βαρύ περιδέραιο από Βαλτικό ήλεκτρο, καθώς και ένα από τα μεγαλύτερα σωζόμενα ξίφη της μυκηναϊκής εποχής.