Αλέξανδρος Ι. Παππάς

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Αθήνα και γονείς του ήταν ο Ιωάννης Δημητρίου Παππάς, και η Πηνελόπη Ναούμ. Είχε έναν 2 χρόνια μεγαλύτερο αδερφό, τον Δημήτρη Ι. Παππά, κι έναν 8 χρόνια μικρότερο αδερφό, τον Ανδρέα Ι. Παππά. 
Πήγε στο δημοτικό σχολείο Μακρή και εν συνεχεία στο 1ο γυμνάσιο της Πλάκας. Το 1916 ξεκίνησε τη στρατιωτική σχολή Ευελπίδων, από την οποία δραπετεύει το 1917, σκαρφαλώνοντας μια ψηλή μάνδρα, και καταφεύγει στη γαλλική πρεσβεία. Από εκεί φθάνει στη Θεσσαλονίκη και μετά στο Μακεδονικό Μέτωπο. Το 1918 λαμβάνει μέρος στη μάχη του Σκρα. Μετά το τέλος του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου τοποθετείται καθηγητής στη σχολή Ευελπίδων. 
Από το 1919 λαμβάνει μέρος στη Μικρασιατική εκστρατεία ως λοχαγός του πυροβολικού στην Ανεξάρτητη Μεραρχία. Τραυματίζεται δύο φορές. Έλαβε μέρος στη μάχη του Σαγγάριου, από όπου ξεκίνησε η οπισθοχώρηση των ελληνικών στρατευμάτων. Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή γυρίζει στην Αθήνα, όπου εγγράφεται στη μαθηματική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από την οποία παίρνει το δίπλωμα. Το 1925 και 1926 κάνει μεταπτυχιακές σπουδές στη μηχανολογία στο Παρίσι. Σύντομα μετά, χωρίς φοίτηση, έγινε Διδάκτωρ του πανεπιστημίου της Αιξ αν Προβάνς με εργασία στον τομέα της Θεωρίας Πιθανοτήτων. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, ασχολήθηκε όλο και περισσότερο με την οργάνωση των τεχνικών υπηρεσιών του Στρατού. Γι' αυτό, πολλοί τον θεωρούν δημιουργό του Τεχνικού Σώματος που, βέβαια, ιδρύθηκε πολύ αργότερα. 
Το 1930 εκλέγεται καθηγητής στην έδρα βλητικής στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Το 1931 παντρεύεται την Αννέττα Δοανίδου (κόρη του Ιωάννη Δοανίδη και της Μαρούσας Μάτσα). Απολύεται το 1935 γιατί ήταν βενιζελικός, και ξαναπροσλαμβάνεται μερικούς μήνες αργότερα. Παραιτείται από το στρατό με το βαθμό του αντισυνταγματάρχη. Το 1936 γεννήθηκε ο γιος του, Ιωάννης Παππάς. Διευρύνει τον τομέα της έρευνας κι έτσι η έδρα του μετονομάζεται σε έδρα μηχανουργικής τεχνολογίας και οργανώσεως. Εκείνη την περίοδο, το 1939 εκδίδεται και το βιβλίο του «Μηχανουργική Τεχνολογία», που αποτέλεσε εγχειρίδιο για τους Μηχανολόγους της ελληνικής βιομηχανίας. Με την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1940 επιστρατεύεται, όπου έκανε το εξής πολύ σημαντικό έργο: Κατέστρωσε πίνακες βολής για τα ιταλικά κανόνια που κυρίευσε ο ελληνικός στρατός στο μέτωπο της Αλβανίας, ώστε να μπορούν να ξαναχρησιμοποιηθούν εναντίον των προηγουμένων τους κυρίων. Ως γνωστόν, χωρίς πίνακες βολής, ένα κανόνι είναι «άχρηστο». Σ' αυτήν τη δουλειά, αποδείχθηκαν πολύτιμες και αποφασιστικής σημασίας όχι μόνον οι γνώσεις του της βλητικής, μα και πολλή στατιστική και πιθανότητες: τα τελευταία, τόσο για την αξιολόγηση της αξιοπιστίας των αποτελεσμάτων, όσο και για τον προγραμματισμό των πειραμάτων (ώστε να χρειάζονται όσο το δυνατόν λιγότερα πειράματα). 
Προήχθη σε συνταγματάρχη. Τιμήθηκε με πολλά παράσημα και με Εύφημο Μνεία του Αρχιστρατήγου Μέσης Ανατολής για δράση κατά την κατοχή. Κατά τη διάρκεια της κατοχής δίνει μια ενθαρρυντική διάλεξη στους σπουδαστές του Πολυτεχνείου που δεν την κατέδωσε κανείς. 
Μετά το τέλος του πολέμου, γίνεται σύμβουλος του υπουργού Βιομηχανίας. Υπηρέτησε στον ΣΕΚ (σημερινό ΟΣΕ) και έφτασε μέχρι και την θέση του Αντιπροέδρου. Ήταν Μέλος του Δ.Σ. των εταιρειών «Μεταλλευτική Ένωσις Α.Ε.», «ΕΜΑΓΕ Αθανάσιος Κώνστας ΑΕ». Υπήρξε Πρόεδρος της Επιτροπής Εκδόσεων του Ιδρύματος Ευγενίδου από της Ιδρύσεως της το 1958 μέχρι σχεδόν του θανάτου του, πρόεδρος του Δ.Σ. του Συλλόγου προς διάδοση ωφελίμων βιβλίων] και της Σεβαστοπουλείου Σχολής. Υπήρξε Πρόεδρος του Δ.Σ της ΔΕΗ (1963-1966). Στην περίοδο αυτή εκτός άλλων έγιναν από την ΔΕΗ και τα μεγάλα Υδροηλεκτρικά Φράγματα του Αχελώου, για πρώτη φορά από ελληνικές εργοληπτικές εταιρείες. Εξελέγη Κοσμήτωρ της Σχολής Μηχ/γων-Ηλ/γων και Πρύτανης Ε.Μ.Π (1959-1961). Το 1969 βγαίνει στη σύνταξη σε ηλικία 71 ετών. Εργάστηκε στην επιτροπή ανασυγκρότησης με τον Κωνσταντίνο Δοξιάδη. 
Απεβίωσε στις 10 Μαΐου 1984 μετά από σύντομη ασθένεια στην κατοικία του στην Αθήνα.