Τσαρλς Λάιτολλερ

Νεαρή ηλικία

Γεννήθηκε στις 30 Μαρτίου του 1874 στην κωμόπολη Τσόρλυ, στην περιοχή του Λανκασάιρ στην βορειοδυτική Αγγλία. Η μητέρα του πέθανε σύντομα μετά την γέννηση του, τα αδέρφια του ο Ρίτσαρντ και η Κάρολιν Μαίρη πέθαναν από οστρακιά σε μικρή ηλικία, και ο πατέρας του τον εγκατέλειψε και έφυγε για την Νέα Ζηλανδία. Μεγαλώνοντας και φτάνοντας στην ηλικία των 13 ετών, μη θέλοντας να καταλήξει να εργάζεται στα εργοστάσια όπως τα περισσότερα παιδιά στην Βρετανία την εποχή εκείνη, ο Λάιτολλερ εργάστηκε ως μαθητευόμενος επί 4 έτη στο εμπορικό ιστιοφόρο Primrose Hill. Με τον καιρό συμμετείχε στα πληρώματα και άλλων πλοίων και πήρε μέρος σε υπερπόντια ταξίδια στον νότιο Ατλαντικό, Ινδικό Ωκεανό -όπου υπήρξε ναυαγός στην νήσο του Αγίου Παύλου- και Αυστραλία, ανεβαίνοντας παράλληλα στην ιεραρχία με την εμπειρία που αποκόμισε.
Το 1895 έχοντας πλέον φτάσει τα 21 έτη, υπηρέτησε σε πλήρωμα ατμόπλοιου στην βρετανική ταχυδρομική υπηρεσία στα δυτικά αφρικανικά παράλια, ώπου ασθένησε από ελονοσία και παραλίγο να πεθάνει.
Εγκαταλείποντας για κάποιο διάστημα την θάλασσα, ταξίδεψε στην περιοχή Κλόνταϊκ του Γιούκον στην Αλάσκα το 1898 προς αναζήτηση χρυσού, κατά την περίοδο όπου βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη η εξόρυξη χρυσού στην περιοχή από διάφορους τυχοδιώκτες. Μη καταφέρνοντας να πετύχει κάτι σημαντικό κατά την ενασχόληση του αυτή, κατέληξε να γίνει καουμπόι στην Αλμπέρτα του Καναδά. Αποφασίζοντας να επιστρέψει στην Αγγλία, έγινε περιπλανώμενος ταξιδιώτης επί του σιδηροδρομικού δικτύου του Καναδά. Χρησιμοποιώντας κάποια εισοδήματα που κατάφερε να κερδίσει με περιστασιακή εργασία, κατάφερε να επιστρέψει πίσω στην Αγγλία, όπου έφτασε το 1899 άφραγκος.
Έγινε και πάλι μέλος πληρωμάτων εμπορικών πλοίων και συνέχισε τα ταξίδια του με την ιδιότητα αυτή, σταδιακά κερδίζοντας θέσεις στην ναυτική ιεραρχία και αποκτώντας μεγαλύτερους βαθμούς.
Κατά την περίοδο όπου βρέθηκε στο Σίδνεϋ της Αυστραλίας, και ενώ στην Νότια Αφρική βρισκόταν σε εξέλιξη ο πόλεμος της Βρετανικής αυτοκρατορίας με τους Μπόερ με την συμμετοχή Αυστραλιανών δυνάμεων, ο Λάιτολλερ συμμετείχε σε μια φάρσα όπου ανέβασε την σημαία των Μπόερ στον πύργο του λιμανιού του Σίδνεϋ κατά τις νυχτερινές ώρες και πυροδότησε ένα κανόνι χωρίς κανονόμπαλα ώστε να δημιουργηθεί ισχυρός κρότος. Οι κάτοικοι της περιοχής ξυπνώντας και βλέποντας την σημαία των Μπόερ να κυματίζει στον πύργο πανικοβλήθηκαν θεωρώντας στην σύγχυση της στιγμής πως οι Μπόερ είχαν εισβάλει από την Νότια Αφρική στο Σίδνεϋ της Αυστραλίας. Οι υλικές ζημιές που προκλήθηκαν ήταν κάποια σπασμένα τζάμια από την ισχύ του κρότου, ενώ ο τοπικός τύπος χαρακτήρισε το συμβάν ως ανόητη και ανεύθυνη φάρσα οι υπαίτιοι της οποίας δεν ανακαλύφθηκαν την στιγμή εκείνη. Ο Λάιτολλερ εξομολόγησε την δράση του αυτή στον προϊστάμενο του, και του πρόσφερε την παραίτηση του, και ο προϊστάμενος του γελώντας με την όλη υπόθεση την απέρριψε ζητώντας του να επιστρέψει πίσω στην δουλειά του. Κατά την παραμονή του στην Αυστραλία, παντρεύτηκε εκεί γνωρίζοντας μια ντόπια κοπέλα, και επέστρεψαν μαζί στην Αγγλία όπου απέκτησαν 5 παιδιά μαζί.

Τιτανικός

Το 1912 ο Λάιτολλερ ήταν πλέον επικεφαλής καταστρώματος (first officer) και μέλος του πληρώματος του υπερωκεανίου Τιτανικός, του μεγαλύτερου πλοίου που είχε ποτέ κατασκευαστεί παγκοσμίως έως την εποχή εκείνη. Στις 14 Απριλίου του 1912, ο Λάιτολλερ μόλις είχε τελειώσει την βάρδια του στην γέφυρα του πλοίου, λίγο πριν την σύγκρουση του πλοίου με το παγόβουνο. Έχοντας αποσυρθεί στην καμπίνα του και ετοιμαζόμενος να κοιμηθεί, ένιωσε κάποια σύγκρουση στο πλοίο. Βγήκε με τις πυτζάμες του για λίγο στο κατάστρωμα αλλά μη βλέποντας αποφάσισε να επιστρέψει πίσω στην καμπίνα σκεπτόμενος πως αν συμβαίνει κάτι τότε το υπόλοιπο πλήρωμα γνωρίζει που να τον αναζητήσει. Παρέμεινε για λίγο στο κρεβάτι του χωρίς να κοιμηθεί, ώσπου ειδοποιήθηκε πως απαιτείται να παρουσιαστεί στην γέφυρα του πλοίου αμέσως. Όταν ενημερώθηκε πλέον για το τι είχε συμβεί και το πλοίο ήταν φανερό πως είχε αρχίσει να βυθίζεται, συμμετείχε στην εκκένωση των επιβατών προς τις σωστικές λέμβους.
Κατά την διάρκεια της εκκένωσης ο Λάιτολλερ έδωσε απόλυτη προτεραιότητα στις γυναίκες και τα παιδιά, έως το σημείο όπου επέτρεπε μόνο γυναίκες και παιδιά, καθώς κατά τα φαινόμενα κατέβασε και βάρκα στην οποία δεν υπήρχε κανείς όταν δεν υπήρχαν άλλα γυναικόπαιδα σε αναμονή.Σε άλλο περιστατικό του γενικότερου συμβάντος, ανακάλυψε πως σε μια βάρκα επέβαιναν 25 άντρες, επιβάτες και προσωπικό, και τους εξανάγκασε με την απειλή όπλου να βγουν από την βάρκα, στην οποία κατόπιν τοποθέτησε γυναικόπαιδα, τα οποία όμως δεν γέμισαν πλήρως την βάρκα.Μετά από λίγη ώρα, και καθώς το πλοίο έπαιρνε την τελική του κλίση προς βύθιση, ο Λάιτολλερ προσπάθησε να βοηθήσει και σε άλλες περιοχές του πλοίου, βλέποντας όμως την κατάσταση να χειροτερεύει κατά πολύ και πως τα πλήθη είχαν απομακρυνθεί, αποφάσισε πως δεν μπορούσε να κάνει κάτι άλλο και βούτηξε στο νερό.Με το πλοίο να βυθίζεται όμως ρουφίχτηκε από την δίνη και παγιδεύτηκε σε κοιλότητα του βυθιζόμενου πλοίου. Σώθηκε μόνο λόγω έκρηξης που σημειώθηκε στα ενδότερα του πλοίου καθώς ένας από τους λέβητες του μηχανοστασίου εξερράγη, κάτι που έδωσε αρκετή ώθηση εντός του νερού η οποία τον παρέσυρε και τον βοήθησε να διαφύγει και να βγει στην επιφάνεια. Από εκεί κατέφυγε σε μια από τις λέμβους, και συνέχισε τον συντονισμό της βοήθειας στους επιζώντες μέχρι να καταφτάσει βοήθεια από άλλα πλοία.
Σχετικά με το περιστατικό της βύθισης, και τις επιτροπές που ακολούθησαν για την ερεύνηση του συμβάντος, ο Λάιτολλερ υπήρξε κριτικός ως προς την αμερικανική επιτροπή και ανέφερε πως είχε άγνοια περί ναυτιλιακών ζητημάτων, ενώ υπήρξε περισσότερο θετικός ως προς την βρετανική επιτροπή, παράλληλα αναφέροντας πως δεν επιθυμούσε η ευθύνη του συμβάντος να αποδωθεί στην ναυτιλιακή εταιρεία, καθώς ο ίδιος πίστευε για πολλά χρόνια πως μια τέτοιου είδους τραγωδία θα ήταν αναπόφευκτη.Κατά την γνώμη του το ατύχημα οφείλεται στο ότι η συγκεκριμένη νύχτα είχε εξαιρετικά ήπιες καιρικές συνθήκες, και δεν υπήρχε κανένα ορατό σημείο κινδύνου στην θάλασσα. Έκανε νύξεις σχετικά με υπερβολική ταχύτητα του πλοίου, έλλειψη κυαλιών, και απερισκεψία το να κινείται το πλόιο κατά την διάρκεια της νύχτας κοντά σε περιοχή όπου υπήρχε η πιθανότητα παγόβουνων, ωστόσο γενικά κατά την εποχή της κατάθεσης του υπερασπίστηκε τον εργοδότη του, την ναυτιλιακή εταιρεία White Star Line και συνέχισε να εργάζεται στα πληρώματα της εταιρείας.

Α´ Παγκόσμιος Πόλεμος

Δύο έτη πριν το ξέσπασμα του Α´ Παγκοσμίου Πολέμου, στρατολογήθηκε στο Βασιλικό Ναυτικό με τον βαθμό του ανθυποπλοιάρχου το 1914. Το 1915 του δόθηκε η διοίκηση του αντιτορπιλικού HMTB 117. Του απονεμήθηκε παράσημο διακεκριμένης υπηρεσίας καθώς το 1917 αντιμετώπισε επιτυχώς το γερμανικό Ζέπελιν L31, και έλαβε προαγωγή καθώς έγινε υποπλοίαρχος στο αντιτορπιλικό HMS Falcon.
Μετά την βύθιση του Falcon από ναυτικό ατύχημα, ο Λάιτολλερ ανέλαβε καθήκοντα πλοιάρχου στο αντιτορπιλικό HMS Garry, όπου στις 19 Ιουνίου του 1918 αντιμετώπισε το γερμανικό υποβρύχιο UB-110 στα ανοικτά της βορειοδυτικής Αγγλίας έξω από το Γιόρκσαϊρ. Κατεδίωξε το γερμανικό υποβρύχιο με βόμβες βυθού ώσπου το εξανάγκασε να βγει στην επιφάνεια και κατόπιν το εμβόλισε με το πλοίο του και το βύθισε. Ο επιζών κυβερνήτης του υποβρυχίου, ανέφερε αρκετά αργότερα στα απομνημονεύματα του πως το πλήρωμα του αντιτορπιλικού εκτέλεσε πολλούς από τους επιζώντες του υποβρυχίου ενώ ήταν ανήμποροι στην θάλασσα, και σταμάτησε να τους πυροβολεί μόνο όταν πλησίασαν και άλλα πλοία τα οποία συνόδευε.Η εκδοχή αυτή αμφισβητήθηκε από την βρετανική πλευρά και συγκεκριμένα τον μεταφραστή των απομνημονευμάτων του κυβερνήτη, και επισημάνθηκε πως δεν φαίνειται να υπήρξε επίσημη καταγγελία στις γερμανικές αρχές την εποχή εκείνη.
Ο Λάιτολλερ απέκτησε πλέον τον βαθμό του πλωτάρχη και έλαβε διάφορα μετάλια σχετικά με το περιστατικό αντιμετώπισης του υποβρυχίου.Αποσύρθηκε από την ενεργό δράση στις 31 Μαρτίου 1919.

Δουνκέρκη

Μετά τον πόλεμο, επιχείρησε και πάλι να ασχοληθεί με την εμπορική ναυσιπλοΐα, αλλά παρά το ότι ήταν παρασημοφορημένος αξιωματικός του πολεμικού ναυτικού δεν στάθηκε δυνατό να βρει εργασία, καθώς όπως και όλοι οι παλιοί επιζώντες συναδέλφοι του από τον Τιτανικό είχαν το στίγμα της μεγάλης αυτής ναυτικής τραγωδίας. Κατέληξε στο να κάνει διάφορες δουλειές, όπως ξενοδόχος, εκτροφέας κοτόπουλων, και κτηματομεσίτης, ώσπου κατάφερε να συγκεντρώσει κάποια εισοδήματα. Στις αρχές τις δεκαετίες του 1930 έγραψε την αυτοβιογραφία του με τίτλο Titanic and Other Ships (Τιτανικός και άλλα πλοία), την οποία αφιέρωσε στην σύζυγο του και η οποία γνώρισε επιτυχία.
Μετά από κάποιο καιρό αγόρασε το δικό του πλοιάριο, το Sundowner. Με το ξέσπασμα του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου, το βρετανικό εκστρατευτικό σώμα και οι στρατιωτικές δυνάμεις της Γαλλίας υπέστησαν βαριά ήττα στα μέσα του 1940 από την ναζιστική Γερμανία και βρισκόταν σε πλήρη υποχώρηση. Ο όγκος των βρετανικών στρατευμάτων, 340.000 στο σύνολο, συγκεντρώθηκε στην Δουνκέρκη της βορειοδυτικής Γαλλίας και ανέμενε την επιβίβαση του στα βρετανικά πλοία ώστε να επιστρέψει στην Βρετανία, ενώ οι εναπομείνουσες γαλλικές δυνάμεις κρατούσαν όσο μπορούσαν τους Γερμανούς εκτός των ακτών. Καθώς η γερμανική αεροπορία σφυροκοπούσε τόσο τις ακτές όσο και την θαλάσσια περιοχή, η κυβέρνηση της Βρετανίας έκρινε σκόπιμο να μην αποστείλει μαζικά ναυτικές δυνάμεις στην Δουνκέρκη για την εκκένωση των στρατευμάτων στην περιοχή αλλά να διατηρήσει τον όγκο τους για την άμυνα της Βρετανίας σε περίπτωση γερμανικής εισβολής. Το αποτέλεσμα ήταν η εκκένωση να προχωρά με εξαιρετικά αργούς ρυθμούς, και ουσιαστικά τα βρετανικά στρατεύματα να είναι παγιδευμένα κινδυνεύοντας με αφανισμό. Πίσω στην Βρετανία, η κυβέρνηση αποφάσισε την επίταξη των ιδιωτικών πλοιαρίων, ώστε να βοηθηθεί όσο το δυνατό η εκκένωση των στρατευμάτων στην άλλη άκρη της Μάγχης. Ο Λάιτολλερ, συμμετείχε κυβερνώντας το δικό πλοιάριο μαζί με τους 2 γιούς του, και απέπλευσε από τις ακτές του Ντόβερ με το δικό του πλοιάριο και κάλυψε την απόσταση των 47 ναυτικών μιλίων έως τις ακτές της Δουνκέρκης πολλαπλές φορές, διασώζοντας συνολικά 127 βρετανούς στρατιώτες, ενώ παράλληλα στον ουρανό εξελίσσονταν αερομαχίες μεταξύ της βρετανικής πολεμικής αεροπορίας και της Λουτβάφε, και κυκλοφορούσαν και γερμανικά υποβρύχια στην περιοχή.
Το πλοιάριο του ήταν ένα από τα συνολικά 850 ιδιωτικά πλοιάρια που βοήθησαν στην επιτυχή εκκένωση της μεγάλης πλειοψηφίας των στραυτευμάτων από την Δουνκέρκη. Για την συνεισφορά του αυτή, έλαβε τιμητική διάκριση το 1944, ενώ το πλοιάριο του πλέον διατηρείται στο Ναυτικό Μουσείο του Ράμσγκεϊτ.

Ύστερη ζωή

Μετά τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο εργάστηκε ως τεχνίτης σε ένα μικρό ναυπηγείο στην περιοχή Ρίτσμοντ του Λονδίνου, πολύ κοντά στην γέφυρα του Ρίτσμοντ, και απασχολήθηκε εκεί έως το τέλος της ζωής του.
Ο Λάιτολλερ πέθανε στις 8 Δεκεμβρίου του 1952 στην ηλικία των 78 ετών, και αποτεφρώθηκε στο κρεματόριο του Μόρτλεϊκ στο Ρίτσμοντ.

Αναπαραστάσεις

Ο χαρακτήρας του Λάιτολλερ έχει αναπαρασταθεί σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες, οι οποίες σχεδόν στο σύνολο τους αφορούν την τραγωδία του Τιτανικού, ξεκινώνοντας από το 1943 και την γερμανική ταινία Titanic, και συμπεριλαμβανομένης και της ιδιαίτερα επιτυχημένης ταινίας του 1997 του Τζέιμς Κάμερον με τίτλο Τιτανικός.
Είναι αρκετά πιθανό πως ο χαρακτήρας του Μαρκ Ράιλανς ως Mr Dawson στην ταινία Δουνκέρκη του 2017 σκηνοθεσίας Κρίστοφερ Νόλαν, βασίζεται στον Τσαρλς Χέρμπερτ Λάιτολλερ.