google/wiki40b huggingface dataset:
Γουλιέλμος Ζ΄ του Μομφερράτου

Τα πρώτα έτη

Ήταν ο γιος του Βονιφάτιου Β΄ μαρκήσιου του Μομφερράτου και της πρώτης συζύγου του Μαργαρίτας, κόρης του Αμεδαίου Δ΄ κόμη της Σαβοΐας. Το 1253 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε. Ήταν 13 ετών και την επιτροπεία είχε η μητέρα του ως την ενηλικίωσή του. Όταν ανέλαβε μόνος του την εξουσία, νυμφεύτηκε την πρώτη σζυγό του Ισαβέλλα ντε Κλάρε.

Η πολιτική του στο Πεδεμόντιο

Οι προκάτοχοί του προσπάθησαν ανεπιτυχώς εναντίον της ανεξαρτησίας του Νότιου Πεδεμοντίου (Άστι, Αλεσάντρια). Για να επαναφέρει στην εξουσία του, ζήτησε συμμάχους τους Γάλλους της Νάπολης και τον πάπα, αλλά με αυτό δυσαρεστήθηκαν οι Γιβελλίνοι, οπαδοί του Γερμανού βασιλιά, πράγμα που του δημιούργησε προβλήματα. Το 1265 με τη βοήθεια των Γάλλων στρατιωτών του Καρόλου Α΄ Καπετιδών-Ανζού της Νάπολης, ο Γουλιέλμος Ζ΄ προώθησε την επιρροή του, αλλά όταν είδε την ενδυνάμωση του Καρόλου Α΄, φοβήθηκε και άλλαξε συμμαχία.

Πόλεμος εναντίον του Καρόλου Α΄ της Νάπολης

Συνδέθηκε με τον Αλφόνσο Α΄ Ιβρέας, βασιλιάς της Καστίλλης, μάλιστα νυμφεύτηκε την κόρη του. Επίσης πάντρεψαν τα παιδιά τους. Ο Αλφόνσος Ι΄ του υποσχέθηκε στρατιωτική βοήθεια, αλλά δεν την έλαβε όταν του επιτέθηκαν οι Γάλλοι της Νάπολης. Τότε πήγε με τον άλλο συνασπισμό, τους Γιβελλίνους και ο πάπας τον αφόρισε. Εκείνοι τον συνέδραμαν στο να νικήσει τον Κάρολο Α΄ το 1274 στη μάχη του Ροκαβιόνε και να αποκτήσει το Τουρίνο και άλλες πόλεις.

Καπετάνιος του Μιλάνου

Η πόλεις Βερτσέλι, Αλεσάντρια, Καζάλε, Τορτόνα τον ζήτησαν ως στρατιωτικό διοικητή (καπετάνο), όπως και οι Παβία, Γένουα, Τουρίνο, Άστι, Νοβάρα, Μπρέσκια, Κρεμόνα, Λόντι. Ο Όθων Βισκόντι του Μιλάνου τον μίσθωσε για 10.000 λίρες ετησίως. Ωστόσο ο Θωμάς Γ΄ του Πεδεμοντίου δυσαρεστήθηκε που έχασε το Τουρίνο και τον αιχμαλώτισε. Ο Γουλιέλμος Ζ΄ αναγκάστηκε να δώσει το Τουρίνο και ένα τεράστιο ποσό χρυσού για να ελευθερωθεί το 1280. Από τότε το Πεδεμόντιο πέρασε στη Σαβοΐα. Ο Όθων του Μιλάνου τον απέλυσε.

Η τελική μάχη

Συνέχισε τις εκστρατείες του, πότε με νίκες, πότε με ήττες. Το Άστι εξεγέρθηκε και πλήρωσε την Αλεσάντρια να πράξει το ίδιο. Αποφασισμένος να τελειώσει με την Αλεσάντρια, μάζεψε πολύ στρατό έξω από τα τείχη της. Οι πολίτες του ζήτησαν να εισέλθει για διαπραγματεύσεις και όταν μπήκε τον φυλάκισαν σε ένα σιδερένιο κλουβί. Απεβίωσε το επόμενο έτος μάλλον από λιμό. Το σώμα του αποδόθηκε στους οικείους του και τάφηκε στο Κιστερκιανό αββαείο της Σάντα Μαρία στο Λουτσέντιο, μαζί με τον πατέρα του. Ήταν 5ος απόγονος του ιδρυτή της μονής. Ο Δάντης έγραψε γι' αυτόν. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Ιωάννης Α΄, αν και ο μακροχρόνιος πόλεμος άφησε λίγες πόλεις πιστές· μετέβη στο Σαλούτσο για ασφάλεια.

Εκτίμηση του έργου του

Οι αδιάλλακτοι επεκτατικοί πόλεμοι εξασθένησαν τη μαρκιωνία, που διασπάστηκε. Η πρωτεύουσα Σιβάσο περιήλθε στη θέση ασήμαντης επαρχιακής πόλης. Ποτέ δεν μπόρεσαν οι Αλεράμιτσι να αποκτήσουν ξανά την κυριαρχία τους στο Πεδεμόντιο. Η άμυνα στην επεκτατικότητα του Καρόλου Α΄ ήταν αναγκαία. Οι σύγχρονοί του εκτίμησαν την χωρίς καταπίεση ή διαφθορά περίοδο της εξουσίας του.
Πειρατεία των Ευζώνων της Λαμίας

Ιστορικό

Συγκεκριμένα περί τα τέλη Απριλίου με αρχές Μαΐου του 1914 ο υπολοχαγός Φουρίδης συγκροτώντας μία μεγάλη ομάδα από 200 πατριώτες εύζωνες αποφασισμένους για πολεμική σύγκρουση ανέλαβε τη δυναμική μετάβασή τους στην Ήπειρο προς βοήθεια των Ηπειρωτών στον εκεί αγώνα τους κατά των Αλβανών. Έτσι η ομάδα αυτή έχοντας παραλάβει τον απαραίτητον εξοπλισμό σε πυρομαχικά και τρόφιμα κατέβηκε στη Στυλίδα όπου και κατέλαβε βιαίως ένα εμπορικό πλοίο υποχρεώνοντας τον καπετάνιο για άμεσο απόπλου για την Ήπειρο. Ο καπετάνιος προ του κινδύνου της ζωής και του πληρώματός του ακολούθησε τις οδηγίες και απέπλευσε.
Γενόμενο όμως το συμβάν γνωστό στην Αθήνα, αμέσως το Υπουργείο των Ναυτικών διέταξε το Αντιτορπιλικό Β.Π. Α/Τ ΘΥΕΛΛΑ, κυβερνήτης του οποίου ήταν ο πλωτάρχης Όθων Παπαβασιλείου, να σπεύσει και να οδηγήσει το πειρατικό πλοίο στον λιμένα του Πειραιά. Πράγματι το ΘΥΕΛΛΑ συνάντησε το εν λόγω πλοίο ανοικτά του Σαρωνικού Κόλπου όπου και ακολουθώντας παράπλευρη με αυτό πορεία έδωσε με φωτεινά σήματα εντολή για αλλαγή πορείας προς τον Πειραιά. Κατά την στιγμή όμως που ο καπετάνιος του εμπορικού εκτελούσε την αλλαγή πορείας ένας από τους εύζωνες πατριώτες που αντελήφθη την αλλαγή όρμισε στη γέφυρα του πλοίου και αρπάζοντας τον οιακοστρόφειο (τιμόνι) και εν αγνοία του ορθού χειρισμού του έστρεψε όλο κατ΄ αντίθετη φορά με συνέπεια όχι μόνο να επανέλθει το πλοίο στην προηγούμενη πορεία αλλά και να στραφεί κατά του αντιτορπιλικού που συνέπλεε με συνέπεια τη σύγκρουση των πλοίων με εκατέρωθεν ζημιές, ιδιαίτερα όμως εκτεταμένες του αντιτορπιλικού.

Η κατάληξη ήταν να καταπλεύσει τελικά το "πειρατικό" πλοίο στον Πειραιά, και να μη ασκηθεί δίωξη κατά των ευζώνων λόγω των έκρυθμων γεγονότων της εποχής, το δε αντιτορπιλικό να καταπλεύσει στο Ναύσταθμο Σαλαμίνας όπου και παρέμεινε επί δίμηνο σε περιορισμένη ακινησία για αποκατάσταση ζημιών.

Λαογραφία

Όταν στο πειρατικό πλοίο ανέβηκαν δημοσιογράφοι της Αθήνας και ρώτησαν τους στασιαστές γιατί προέβησαν σ΄ αυτήν την πράξη εκείνοι απάντησαν:

- « για τον Κουμπάρο !» (εννοώντας τον Βασιλέα Κωνσταντίνο Α΄).

Στην επισήμανση όμως των δημοσιογράφων ότι η πράξη τους είχε στεναχωρήσει τον Κουμπάρο, εκείνοι απάντησαν με το χαρακτηριστικό τοπικό ιδίωμα, μη πιστεύοντας στα λεγόμενά τους:

- «Τι λιες στο Θεό σ(ου), ο κουμπάρ(ο)ς θυμωμέν(ο)ς; Αυτά μωρέ αρέσ(ου)ν του κουμπάρ(ου)».
Παναγιώτης Φλώρος

Βιογραφικά στοιχεία

Υπήρξε δικηγόρος. Στις εκλογές του Μαΐου 1915 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Ιωαννίνων και επανεξελέγη σε αυτές του Δεκεμβρίου 1915, του 1920 και του 1928 (με την υποστήριξη του Κόμματος των Φιλελευθέρων).
Ήταν παντρεμένος με την Σουζάνα Σ. Λιούρδη, με καταγωγή από τον Πύργο Ηλείας, και είχαν αποκτήσει δύο παιδιά.
Σημαία της Μελίγια

Η σημαία της Μελίγια, που είναι ισπανικός θύλακας στη Βόρεια Αφρική, έχει μπλε ανοικτό φόντο.
Στο κέντρο της σημαίας βρίσκεται το έμβλημα της Μελίγια. Η σημαία είναι σε χρήση από τις 14 Μαρτίου 1995.
Chevrolet Chevelle Laguna

Το Chevrolet Chevelle Laguna ήταν ένα μεσαίο αυτοκίνητο που παρήχθη από την αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία Chevrolet μεταξύ του 1972 και του 1976. Μέρος της πλατφόρμας της μητρικού ομίλου της General Motors A-Body, η σειρά Laguna της πρώτης σεζόν (model year) που κυκλοφόρησε, του 1973, περιλάμβανε εκδόσεις κουπέ, σεντάν και στέισιον βάγκον. Μεταγενέστερα, τις σεζόν του 1974, του 1975 και του 1976 το αυτοκίνητο κατασκευάστηκε ως μοντέλο Laguna S-3 coupe. Ο οδηγός του πρωταθλήματος NASCAR, Κέηλ Γιάρμπορο, κέρδισε τα πρώτα δύο από τα τρία συνεχόμενα πρωταθλήματα στο Κύπελλο Ουίνστον οδηγώντας αγωνιστικά Chevelle Laguna.
Ειδικότερα το Chevelle Laguna του 1972 - 1976 πούλησε 108.815 αντίτυπα, ενώ όλα τα Chevelle τρίτης γενιάς πούλησαν σχεδόν 1,7 εκατομμύρια συνολικά. Η παραγωγή περιείχε 42.941 κουπέ Laguna του 1973 και 38.790 κουπέ Laguna Type S-3 των σεζόν 1974-1976. Σήμερα είναι σχετικά σπάνια στην αγορά συλλεκτών.
Windows Live Toolbar

Onfolio

Το Onfolio είναι ένα εργαλείο έρευνας του OneNote, που χρησιμοποιείται για τη συλλογή δεδομένων από τις ιστοσελίδες. Μετά τη δημιουργία του Onfolio από τη Microsoft, συμπεριλήφθηκε στη Windows Live Toolbar. Το μοναδικό μέσο πρόσβασης στο Onfolio είναι πλέον αυτή.
Χριστιάνα Ερωτοκρίτου

Βιογραφικά στοιχεία

Η Χριστιάνα Ερωτοκρίτου γεννήθηκε στη Λευκωσία στις 14 Μαΐου 1973. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Νομικά (LL.B.) στο Πανεπιστήμιο του Γουλβερχάμπτον στο Ηνωμένο Βασίλειο και Barrister-at-Law στο Lincoln’s Inn στο Λονδίνο. Εργάζεται ως δικηγόρος.
Είναι νυμφευμένη με τον Μάριο Αβραάμ και έχει ένα υιό και μία κόρη.

Πολιτική διαδρομή

Την περίοδο 2002-2004 διετέλεσε μέλος της Γραμματείας της Νεολαίας του Δημοκρατικού Κόμματος (ΝΕΔΗΚ). Από το 2004 είναι μέλος του Εκτελετστικού Γραφείου του ΔΗΚΟ. Από τον Δεκέμβριο 2013 έως τον Μάιο 2016 ήταν μέλος της Γραμματείας του ΔΗΚΟ. Από τον Ιανουάριο του 2014 έως τον Μάιο του 2016 ήταν εκπρόσωπος τύπου του ΔΗΚΟ. Από τον Ιούνιο του 2018 είναι αναπληρώτρια πρόεδρος του ΔΗΚΟ.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2016 εκλέχθηκε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με το ΔΗΚΟ.
Ως βουλευτής, διετέλεσε κοινοβουλευτική εκπρόσωπος του ΔΗΚΟ (Ιούνιος 2016-Οκτώβριος 2018). Είναι μέλος της Επιτροπής Επιλογής, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Ίσων Ευκαιριών μεταξύ Ανδρών και Γυναικών, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εξωτερικών και Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Νομικών, της Ad Hoc Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για την Τήρηση του Κανονισμού της Βουλής και αναπληρωματικό μέλος της Ειδικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για το Πόθεν Έσχες. Επιπρόσθετα, είναι αναπληρωματικό μέλος της αντιπροσωπίας της Βουλής στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης.
Αμετανόητος Δικαστής

Βιογραφία

Ο Αμετανόητος Δικαστής ξεκίνησε την ενασχόληση του με την μουσική το 2008, όπου έγραψε και τους πρώτους του στίχους. Λίγα χρόνια μετά εντάσσεται στο συγκρότημα του συμμαθητή του Αντρέα (Ριψοκίνδυνος) και του φίλου του Κώστα (V.O.D), ηχογραφώντας έτσι τα πρώτα κομμάτια. Έναν χρόνο μετά προστίθεται στην ομάδα ο Άρης (Εξαιρετικά Εύφλεκτος) και κάπου στα τέλη του 2012 ιδρύουν τους Μουσικό Στίγμα. Σε σύντομο χρονικό διάστημα όμως ο Αντρέας και ο Κώστας αποχωρούν. 
Ως δίδυμο πια, εντάσσονται το 2014 στην Blockade Records. Κυκλοφορούν το ep τρόπος έκφρασης και έναν χρόνο μετά το lp ρώσικη ρουλέτα. Έκτοτε ακολούθησαν κυρίως σόλο πορείες με μόνο μερικές από κοινού συμμετοχές για λογαριασμό του Dexon (Dj exAlone). 
Το καλοκαίρι του '16 ο Αμετανόητος Δικαστής αποφασίζει να δημιουργήσει κάτι πιο προσωπικό για την μουσική του και έτσι ιδρύει την Justice Era [the movement of truth]. Τον επόμενο χρόνο βγάζει το πρώτο του mixtape με τίτλο I'm Goød. Το 2018 κυκλοφορεί το cd-single Θλιμμένη λογική, κομμάτι που αποτελεί την αφετηρία για τη δημιουργία του πρώτου του προσωπικού άλμπουμ με τίτλο Πιστοποιητικό θανάτου.
Το 2019 συμμετέχει στην συλλογή Best of the works της Blockade Records με κομμάτια από την μέχρι τώρα πορεία του, κυκλοφορεί με τον Dexon το άλμπουμ Πάντα ο ήλιος θα βγαίνει (ένα project που δούλευαν υπό άκρα μυστικότητα από το 2015) και ένα ΜΣ e-single μαζί με τον Άρη,σχεδόν πέντε χρόνια από την τελευταία επίσημη δουλειά τους.
Αλατζά Ιμαρέτ

Ιστορία

Σύμφωνα με επιγραφή στην είσοδο του κτηρίου, το Αλατζά Ιμαρέτ ιδρύθηκε το Φεβρουάριο του 1484 από τον Ινογκιολού Ισ(χ)άκ Πασά, ο οποίος ήταν Μεγάλος Βεζίρης επί Μωάμεθ Β' και αργότερα επί Βαγιαζίτ Β' βαλής της Θεσσαλονίκης.
Ο χώρος λειτουργούσε ως ιμαρέτ (πτωχοκομείο), μεντρεσές (ιερατική σχολή) και χώρος προσευχής ενώ έλαβε σταδιακά τη σημερινή του μορφή. Το όνομα Αλατζά τα οφείλει στον πολύχρωμο μιναρέ του (αλατζά=χρωματιστός). Για την εύρυθμη λειτουργία του ιδρύματος, ο κτήτοράς του, παραχώρησε μεταξύ άλλων σημαντικό χρηματικό ποσό αλλά και τα μισά έσοδα από τη φορολόγηση της Γαλάτιστας της Χαλκιδικής. Μάλιστα, κατά τον 17ο αιώνα το Αλατζά Ιμαρέτ είχε αναδειχτεί ως ένα από τα σημαντικότερα ιδρύματα της πόλης. Το 1970, με αφορμή την κατάρρευση του βόρειου τμήματος του προστώου κατά το προηγούμενο έτος, πραγματοποιήθηκαν για πρώτη φορά έργα συντήρησης τα οποία επαναλήφθηκαν το 1993-1996, περίοδο κατά την οποία έγινε μεταξύ άλλων και αποκατάσταση της εξωτερικής τοιχοποιίας.  

Το μνημείο ανακαινίστηκε και στερεώθηκε με τη φροντίδα του Δήμου Θεσσαλονίκης. Σήμερα το Αλατζά Ιμαρέτ βρίσκεται σε πολύ καλή κατάσταση και χρησιμεύει ως εκθεσιακός χώρος στον οποίο λαμβάνουν χώρα διάφορες εκδηλώσεις και περιοδικές εκθέσεις.

Μορφή

Το κτίριο έχει σχήμα ανεστραμμένου Τ με κεντρικό χώρο, δύο μεγάλους θόλους, πλάγια διαμερίσματα στη δυτική πλευρά και κιονοστήρικτη στοά. Ο κεντρικός χώρος του κτιρίου ήταν ο χώρος προσευχής, ενώ στους τέσσερις παράπλευρους γινόταν η διδασκαλία και τα συσσίτια. Εσωτερικά μια μεγάλη καμάρα χωρίζει το χώρο αυτό σε δύο τετράγωνα τμήματα, που το καθένα είναι στεγασμένο με τρούλο. Στο μνημείο υπήρχε πλούσια εσωτερική ανάγλυφη διακόσμηση και ζωγραφική. Διασώζεται ένα μέρος της στους θόλους (γεωμετρικά συμπλέγματα), στα "σφαιρικά τρίγωνα" ιδιαίτερα του δεύτερου τρούλου και στους τοίχους, όπου υπάρχουν και ρήσεις από το κοράνι. Στο βάθος του κεντρικού χώρου, απέναντι από την είσοδο και στον τοίχο που βρίσκεται προς την μεριά της Μέκκα, υπάρχει το Μιχράμπ. Στα βόρεια και στα νότια, υπάρχουν από δύο μικρότεροι τετράγωνοι χώροι στεγασμένοι με τρούλους. Στα δυτικά μπροστά στην κύρια είσοδο, υπάρχει ανοιχτή στοά με τόξα που στηρίζονται σε έξι κίονες. Η στοά είναι καλυμμένη με πέντε τρούλους, από τους οποίους ο κεντρικός είναι ο ψηλότερος. Στη βορειοδυτική γωνία του κτιρίου σώζεται η βάση, κατασκευασμένη με ορθογώνιους πωρόλιθους.  
Η ονομασία Αλατζά Ιμαρέτ οφείλεται στους πολύχρωμους λίθους (alaça) σε ρομβοειδή σχήματα που κοσμούσαν το μιναρέ του τζαμιού. Από τον πολύχρωμο μιναρέ σήμερα σώζεται μόνο η βάση του. Η τοιχοποιία είναι ιδιαίτερα επιμελημένη: ορθογώνιοι πωρόλιθοι περίκλειστοι με πλίνθους.
Λιβάδι Πιερίας

Ιστορικά στοιχεία

Η πρώτη γραπτή μαρτυρία για το χωριό ανάγεται στα 1761, όπως φαίνεται από τα έγγραφα του ιεροδικείου της Βέροιας. Στα τέλη του 18ου αιώνα ο οικισμός αγοράστηκε από πλούσιους Έλληνες , οι οποίοι ζούσαν στις παροικίες της παραδουνάβιας ζώνης. Ο τόπος και η γύρω περιοχή τέθηκαν στην κυριότητα της ιερής μονής Γρηγορίου του Αγίου Όρους. Έπειτα από λίγο καιρό οικοδομήθηκε το μεγαλοπρεπές Μετόχι,  το οποίο διασώζεται μέχρι σήμερα. Το Λιβάδι στα χρόνια της Τουρκοκρατίας ήταν τσιφλίκι και στις αρχές του εικοστού αιώνα είχε 100 Χριστιανούς κατοίκους. Η τότε ονομασία του ήταν Βούλυστα ή Βούλτιστα. Στη δεκαετία του ' 30 είχε Δημοτικό Σχολείο, με 34 μαθητές.
Ως κοινότητα το Λιβάδι αναγνωρίστηκε το 1966. Οι κοινοτικές εκλογές διεξήχθησαν στις 16 Οκτωβρίου 1966 και η εγκατάσταση των νέων κοινοτικών αρχόντων έγινε την 1η Ιανουαρίου 1967.
Το Μοναστήρι του Προφήτη Ηλία, που βρίσκεται στο Λιβάδι, συγκεντρώνει πολλούς προσκυνητές. Στο κέντρο του χωριού ενδιαφέρων είναι και ο ναός του Αγίου Νικολάου που είναι και ο προστάτης του χωριού.
Τσούκα Τζίνα

Η Τσούκα Τζίνα είναι το βουνό της Ηπείρου και αποτελεί τμήμα της Βόρειας Πίνδου. Το υψόμετρο στην κορυφή της Τσούκα Τζίνας φτάνει τα 1.833 μέτρα, είναι γεμάτη από έλατα πεύκα και στους πρόποδες της είναι χτισμένο το χωριό Ελατοχώρι.
Μόσχοβας

Ετυμολογία

Στη ρωσική γλώσσα Μοσκβά είναι η λέξη τόσο για τον ποταμό, όσο και για τη Μόσχα. Ο ποταμός έδωσε το όνομά του στην πόλη και όχι το αντίστροφο. Η προέλευση του ονόματος είναι άγνωστη, αν και υπάρχουν αρκετές απόψεις. Μία άποψη είναι ότι πρόκειται για σύνθεση των λέξεων Moss και Gov: Η λέξη Moss ήταν πολύ συνηθισμένη σε τοπωνύμια κατά τον 9ο και τον 10ο αιώνα μ.Χ. (ίσως από γερμανο-νορμανδική επιρροή). Η λέξη Gov ή Gau (говъ) σήμαινε αρχικώς ένα τμήμα ποταμού στο οποίο αυτός είναι πλωτός, π.χ. Chernigov.

Υδρολογία

Ο Μόσχοβας πηγάζει περίπου 145 km δυτικά της Μόσχας και ρέει σε γενικές γραμμές προς τα ανατολικα, διασχίζοντας την Περιφέρεια Σμολένσκ και την Περιφέρεια Μόσχας. Αφού περάσει μέσα από τη Μόσχα, περίπου 110 km νοτιοανατολικά της, στην πόλη Κολόμνα, χύνεται στον ποταμό Οκά, ο οποίος με τη σειρά του είναι παραπόταμος του Βόλγα.
Τα άκρα του ρου του Μόσχοβα έχουν υψομετρική διαφορά μόλις 155 μέτρα. Η λεκάνη απορροής του έχει έκταση 17.600 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Το μέγιστο βάθος του πριν τη Μόσχα είναι 3 μέτρα, ενώ μετά την πόλη φθάνει και τα 6 μέτρα. Συνήθως ο Μόσχοβας παγώνει τον Νοέμβριο ή τον Δεκέμβριο και οι πάγοι αρχίζουν να λιώνουν στα τέλη Μαρτίου. Μέσα στη Μόσχα το ποτάμι παγώνει λιγότερο: κατά τον ασυνήθιστα ήπιο χειμώνα του 2006–2007, ο πάγος άρχισε να λιώνει στις 25 Ιανουαρίου. Η στάθμη του νερού του στο κέντρο της Μόσχας, σε ένα μέσο όρο των καλοκαιριών μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, είναι 120,0 μέτρα πάνω από τη μέση στάθμη της θάλασσας, ενώ η ιστορικά υψηλότερη στάθμη, 127,25 μέτρα, σημειώθηκε κατά την πλημμύρα του 1908.

Προέλευση των νερών

Οι κυριότεροι παραπόταμοι του Μόσχοβα είναι οι Ρούζα, Ίστρα, Γιαούζα, Παχρά και Σεβέρκα. Το νερό του προέρχεται σύμφωνα με μία εκτίμηση κατά 61% από το λιώσιμο των χιονιών, κατά 12% από τη βροχή και μόλις κατά 27% από πηγές. Από την ολοκλήρωση της Διώρυγας της Μόσχας το 1937 και μετά, ο Μόσχοβας δέχεται και μία ποσότητα νερού από τον άνω ρου του Βόλγα. Η διώρυγα επέτρεψε την αξιόπιστη εμπορική ναυσιπλοΐα, η οποία προγενέστερα διακοπτόταν από θερινές ξηρασίες (παλαιότερα φράγματα, που κατασκευάσθηκαν τα έτη 1785, 1836 και 1878, δεν ήταν αποτελεσματικά). Η μέση παροχή του Μόσχοβα, μαζί με τα νερά του Βόλγα που δέχεται, κυμαίνεται από 38 m³ ανά δευτερόλεπτο κοντά στο Ζβενίγκοροντ μέχρι 250 στη συμβολή του με τον Οκά. Η ταχύτητα του ρεύματός του εξαρτάται από την εποχή του έτους και κυμαίνεται από 0,1 μέτρο ανά δευτερόλεπτο (χειμώνας, φράγματα κλειστά) μέχρι 1,5 ή 2,0 μέτρα ανά δευτερόλεπτο (Μάιος, φράγματα ανοικτά).

Πόλεις

Εκτός από τη Μόσχα, ο ποταμός ρέει μέσα από τις πόλεις Μοζαΐσκ, Ζβενίγκοροντ, Ζουκόφσκι, Μπρόνιτσι, Βασκρεσένκ και Κολόμνα. Το έτος 2007 υπήρχαν 49 γέφυρες επάνω από τον Μόσχοβα και τα κανάλια που σχηματίζει μέσα στη Μόσχα. Η πρώτη πέτρινη γέφυρα, η Μπαλσόι Καμένι Μοστ (= «Μεγάλη Πέτρινη Γέφυρα»), κτίσθηκε το 1692. Μέσα στη Μόσχα ο ποταμός έχει πλάτος 120 ως 200 μέτρα, με το στενότερο σημείο να βρίσκεται κάτω από τα τείχη του Κρεμλίνου της Μόσχας. Η Μόσχα υδρεύεται από 5 σταθμούς υδροληψίας στον Μόσχοβα, καθώς και από τις λίμνες του άνω Βόλγα.
Μασεϊό

Ιστορία

Οι πρώτοι Ευρωπαίοι που έφτασαν στην περιοχή ήταν οι Ολλάνδοι περίπου το 1600 και ξεκίνησαν την καλλιέργεια ζαχαροκαλάμου, την οποία συνέχισαν οι Πορτογάλοι όταν κατέλαβαν την περιοχή. Ένας οικισμός δημιουργήθηκε γύρω από τις καλλιέργειες. Για τις ανάγκες του εμπορείου κατασκευάστηκε στην περιοχή ένα λιμάνι. Λόγω του μεγάλου λιμάνιου η πόλη αναπτύχθηκε ακόμη περισσότερο, ενώ την καλλιέργεια ζάχαρης ως κύρια πηγή εισοδήματος αντικατέστησε η υλοτομία. Από το λιμάνι γίνονταν εξαγωγές καπνού, καρύδων, δέρματος και μπαχαρικών. Το χωριό έλαβε το καθεστώς πόλης το 1815. Το 1839, λόγω της συνεχούς ανάπτυξής του, το Μασεϊό ορίστηκε πρωτεύουσα της πολιτείας Αλαγκόας. Η πόλη γνώρισε έντονη ανάπτυξη εξαιτίας του τουρισμού στα τέλη του 20ού αιώνα.

Χαρακτηριστικά

Η πόλη βρίσκεται σε μία μικρή χερσόνησο ανάμεσα στον Ατλαντικό και τη λίμνη Λαγκόα Μουνταού, ενώ το παραλιακό μέτωπο προστατεύεται από έναν υπεράκτιο ύφαλο. Οι πιο δημοφιλείς παραλίες της πόλης είναι η Πραΐα ντε Πόντα Βέρντε και η Ζατιούκα. Στη πόλη βρίσκεται το μουσείο Τέο Μπαντάο, το οποίο ασχολείται με την ιστορία και τον πολιτισμό της πολιτείας. Η πόλη από το 1999 εξυπηρετείται από το διεθνές αεροδρόμιο Ζούμπι ντος Παλμέρας.
Νικόλαος Δ. Μπότασης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις Σπέτσες. Ο πατέρας του, Δημήτριος Μπότασης (1839-1924), ήταν λόγιος και βουλευτής. Ο Νικόλαος ακολούθησε σπουδές στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και εν συνεχεία μετεκπαιδεύτηκε στη Γαλλία. Ως διπλωμάτης υπηρέτησε ως ναυτικός ακόλουθος της ελληνικές πρεσβείας στο Παρίσι. Στις 8 Ιανουαρίου 1926 διαδέχθηκε τον παραιτηθέντα Αλέξανδρο Χατζηκυριάκο ως υπουργός Ναυτικών μέχρι τις 19 Ιουλίου 1926. Συνέγραψε τα έργα: "H Μετεωρολογία", "Η Πυροβολική" και άλλα. Απεβίωσε το 1954.
Φεβζί Τσακμάκ

Πρώτα χρόνια

Ο Φεβζί Τσακμάκ γεννήθηκε το 1876 στην Κωνσταντινούπολη. Αποφοίτησε από τη Στρατιωτική Ακαδημία της Πόλης το 1898 και ακολούθησε στρατιωτική καριέρα στον Οθωμανικό στρατό. Πολέμησε στους Βαλκανικούς Πολέμους, στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο 1919-1922.

Ελληνοτουρκικός πόλεμος 1919-1922

Μετά τη νικηφόρα Μάχη του Σαγγαρίου κατά του ελληνικού στρατού (1921), ο Φεβζί Τσακμάκ προήχθη στο βαθμό του Στρατάρχη. Είχε προηγουμένως (πριν τη μάχη) παραιτηθεί από Υπουργός Πολέμου (5 Αυγούστου 1921).
Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως

Δικαιοδοσία

Κατά τη Βυζαντινή περίοδο, οι Πατριάρχες είχαν από το νόμο την αποκλειστική εξουσία να διοικούν την εκκλησία και να ρυθμίζουν τα εκκλησιαστικά ζητήματα στην επικράτεια, με τον Αυτοκράτορα να μην έχει δικαίωμα παρέμβασης, αν και αρκετές φορές ο Αυτοκράτορας είχε τη δύναμη να παραβιάσει αυτόν τον κανόνα, ενώ υπήρξαν φορές που ο Πατριάρχης διορίστηκε αυθαίρετα από τον ίδιο τον Αυτοκράτορα.
Ο Πατριάρχης είχε επίσης εξουσία και επί των ξένων Ορθοδόξων εκκλησιών, όπως π.χ. της Βουλγαρικής, της Σερβικής, της Ρωσικής, εκκλησίες οι οποίες ήταν αποτέλεσμα ιεραποστολών του Πατριαρχείου  και εκείνη την εποχή οι ανώτεροι εκκλησιαστικοί αξιωματούχοι των εκκλησιών αυτών διορίζονταν από τον Πατριάρχη και ήταν κυρίως Έλληνες.
Κατά την Οθωμανική περίοδο ο τίτλος αυτός διατήρησε και επέκτεινε τη σημασία του, καθώς πλέον είχε και πολιτικές αρμοδιότητες επί των Ορθοδόξων, κυρίως των Ελλήνων, τοπικών ηγετών, στην επικράτεια της Οθωμανικής πλέον Αυτοκρατορίας και οι βασικές του αρμοδιότητες στην εκκλησία διατηρήθηκαν ως επί το πλείστον, ενώ ήταν η ισχυρότερη προσωπικότητα μεταξύ των Ορθοδόξων στα εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ο τίτλος του Πατριάρχη άρχισε να χάνει τη δύναμή του από την εποχή της ίδρυσης του Νέου Ελληνικού Κράτους (1821), καθώς άρχισαν να ιδρύονται εκκλησίες εκτός της δικαιοδοσίας του Πατριάρχη, έξω από τα εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Με το διαμελισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (1912-1922) και την ίδρυση εθνικών κρατών στην Ανατολική Ευρώπη ιδρύθηκαν κι άλλες Αυτοκέφαλες Εκκλησίες, με αποτέλεσμα ο Πατριάρχης να χάσει την άμεση δικαιοδοσία του επί των εκκλησιών αυτών, διατηρώντας ωστόσο κάποιες εξουσίες σε πνευματικά ζητήματα.
Σήμερα ο Πατριάρχης έχει άμεση εξουσία σε κάποιες ημιανεξάρτητες εκκλησίες της Ελλάδος (τις λεγόμενες «Μητροπόλεις Νέων Χωρών», με προεξέχουσα την Αρχιεπισκοπή Κρήτης), επί της πολιτείας του Αγίου Όρους, όπου ισχύει ειδικό πολιτικό καθεστώς, στις Μητροπόλεις της Τουρκίας και στις Ελληνορθόδοξες εκκλησίες των ξένων μη Ορθοδόξων κρατών.

Τίτλος

«Η Αυτού Θειοτάτη Παναγιότης, ο Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, Νέας Ρώμης και Οικουμενικός Πατριάρχης», είναι ο επίσημος τίτλος που φέρει ο εκάστοτε προκαθήμενος του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.
Η προσφώνηση των Οικουμενικών Πατριαρχών από αιώνες είναι: Παναγιώτατος, (δημ. Παναγιότατος), επί επιστολών και επισήμων εγγράφων φέρονται τα αρχικά: Α.Θ.Π. (Αυτού Θειοτάτη Παναγιότητα) π.χ. «Προς την Α.Θ.Π. τον Οικουμενικό Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως...».
1958 Τσάντρα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Τσάντρα εκτιμάται σε 34,02 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,080 ± 0,013.
Ευρωμπάσκετ 1937

Το δεύτερο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης διεξήχθη υπό την αιγίδα της FIBA Europe από τις 2 έως τις 7 Μαΐου 1937. Διοργανώθηκε στη Ρίγα, πρωτεύουσα της Λετονίας η οποία ήταν η απερχόμενη πρωταθλήτρια.
Η Λιθουανία κατέκτησε αήττητη τον τίτλο, εν μέσω όμως έντονων διαμαρτυριών από τις υπόλοιπες χώρες, λόγω του ότι είχε προβεί σε μαζική πολιτογράφηση Αμερικανών με - ενίοτε αμφισβητούμενες - λιθουανικές ρίζες. Χαρακτηριστικό ήταν το παράδειγμα του σταρ της ομάδας, του πανύψηλου για την εποχή πίβοτ Φρανκ Λιούμπιν ή Πράνας Λούμπινας επί το λιθουανικότερον, ο οποίος ένα χρόνο νωρίτερα είχε αναδειχθεί χρυσός ολυμπιονίκης με την Εθνική ΗΠΑ.
Πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης αναδείχθηκε ο Ιταλός Λίβιο Φραντσεσκίνι με συνολικά 49 πόντους.

Προκριματική Φάση

Οι ομάδες χωρίστηκαν σε δύο ομίλους. Οι δύο πρώτοι του Α' ομίλου διασταυρώνονταν με τους δύο πρώτους του Β' ομίλου στην ημιτελική φάση, ενώ οι δύο τελευταίοι κάθε ομίλου έπαιξαν για τις θέσεις 5-8.
Νίκος Τιμοθέου

Βιογραφικό

Ξεκίνησε το επαγγελματικό ποδόσφαιρο στον ΑΠΟΕΛ, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε από το 1992 μέχρι και το 2001. Ενδιάμεσα, τη σεζόν 1993-94 αγωνίστηκε στην Ομόνοια Αραδίππου και στο δεύτερο μισό της σεζόν 1999-00 αγωνίστηκε στο ελληνικό πρωτάθλημα με την Προοδευτική, στην οποία μεταγράφηκε ως δανεικός τον Ιανουάριο του 2000. Στη συνέχεια αγωνίστηκε στην Αλκή Λάρνακας από το 2001 μέχρι το 2003 και ακολούθως, την περίοδο 2003-04 αγωνίστηκε στον Ολυμπιακό Λευκωσίας, όπου και έκλεισε την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία.
Υπήρξε διεθνής με την ανδρική ομάδα της Εθνικής Κύπρου. Συνολικά είχε 11 συμμετοχές, εκ των οποίων 3 συμμετοχές ήταν σε διεθνείς φιλικούς αγώνες.