Βαλδουίνος Γ΄ της Ιερουσαλήμ

Συγκρούσεις με την μητέρα του

Οι Σταυροφόροι επέστρεψαν στην Ευρώπη (1149) αφήνοντας τα Ιεροσόλυμα εξασθενημένα και ο Νουρεντίν εκμεταλλεύτηκε την κατάσταση: επιτέθηκε στο πριγκιπάτο της Αντιόχειας, όπου ο πρίγκηπας Ραϊμόνδος της Αντιόχειας σκοτώθηκε στην μάχη του Ινάμπ. Η σύζυγός του, Κωνσταντία της Αντιόχειας, ήταν εξαδέλφη του Βαλδουίνου Γ΄, που προσπάθησε να την παντρευτεί αλλά χωρίς επιτυχία. 
Δεν μπόρεσε καν να υπερασπιστεί το Τελ Μπασίρ τα τελευταία υπολείμματα της Έδεσσας, που αναγκάστηκε να τα παραχωρήσει στον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Μανουήλ Α΄ (1150). Κλήθηκε με την μητέρα του (1152) να παρέμβει σε μια διαμάχη μεταξύ της θείας του Οντιέρνας της Τρίπολης και του συζύγου της, κόμη Ραϊμόνδου Β΄. Σύντομα, ο Ραϊμόνδος Β΄ δολοφονήθηκε και η Οντιέρνα πήρε την εξουσία για λογαριασμό του ανήλικου γιου της, Ραϊμόνδου Γ΄, αφήνοντας και την Τρίπολη ουσιαστικά χωρίς κυβερνήτη.
Ήρθε στην πρώτη σύγκρουση με την μητέρα του (1152) με την οποία ήδη είχε ψυχράνει τις σχέσεις του δύο χρόνια, ζητώντας περισσότερες εξουσίες στο βασίλειο, κάτι που η μητέρα του -αν και ήταν πολλά χρόνια ενήλικος- δεν έκανε. Η Μελισσάνθη του Ρετέλ δεν τον εμπιστευόταν και ήθελε να κρατήσει για τον εαυτό της τον τίτλο της βασίλισσας, κάτι που έκανε τον Βαλδουίνο Γ΄ να ζητήσει από τον πατριάρχη δεύτερη στέψη ξεχωριστά από την μητέρα του, το οποίο ο πατριάρχης αρνήθηκε. 
Τελικά αποφάσισαν να προσφύγουν στο Κρατικό Συμβούλιο, που χώρισε το βασίλειο στα δύο, με τον Βαλδουίνο Γ΄ να κρατάει την Γαλιλαία στα βόρεια (με την Άκρα, την Τύρο) και την Μελισσάνθη να κρατάει την Ιουδαία και τη Σαμάρεια (με τη Νεάπολη και την Ιερουσαλήμ), κάτι που δεν άφησε ικανοποιημένο κανέναν από τους δύο. Ο Βαλδουίνος Γ΄ μερικές εβδομάδες μετά την διαίρεση επιτέθηκε νότια, όπου η Μελισσάνθη με τον μικρότερο γιο της Αμαλρίκ βρήκαν καταφύγιο στον πύργο του Δαυίδ. Μεσολάβησε η Εκκλησία αναγκάζοντάς τον να κάνει όρκο ότι θα διατηρήσει την ειρήνη με την μητέρα του, ενώ αργότερα (1154) συμφιλιώθηκε μαζί της.

Συμμαχία με το Βυζάντιο

Κατά την διάρκεια του εμφυλίου ο Νουρεντίν πήρε και τον έλεγχο της Δαμασκού, μετά τον θάνατο του κυβερνήτη της, δημιουργώντας ένα ισχυρό βασίλειο στα βόρεια, κάτι που απαγόρευε τον Βαλδουίνο Γ' σε περαιτέρω βλέψεις. Προσανατολίστηκε στα νότια, στην εξασθενημένη Αίγυπτο των Φατιμιδών και κατέλαβε την Ασκαλών που ενώθηκε με την Γιάφα, η οποία είχε παραχωρηθεί στον αδελφό του Αμαλρίκ. Κατόπιν είχε μερικές επιτυχίες κατά του Νουρεντίν, καταλαμβάνοντας τη Σαϊζάρ και τη Χαρίμ (1157 - 1158).
Ο Βαλδουίνος Γ' είχε στόχο να αυξήσει το χαμένο κύρος της οικογένειάς του πραγματοποιώντας συμμαχία με την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, στέλνοντας (1157) τον Χάμφρεϊ του Τορόν προκειμένου να ζητήσει από τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Μανουήλ Α΄ Κομνηνό να παντρευτεί την ανιψιά του Θεοδώρα. Η συμμαχία ωφελούσε περισσότερο τα Ιεροσόλυμα παρά την Κωνσταντινούπολη: ο Βαλδουίνος Γ΄ πιέστηκε να αναγνωρίσει τον Μανουήλ Α΄ κύριο της Αντιόχειας, ενώ συμφώνησε ότι αν η σύζυγός του χήρευε πρόωρα, θα είχε στην κατοχή της την Άκρα. Ο γάμος έγινε (1158) και ο 28χρονος Βαλδουίνος Γ΄ νυμφεύτηκε την 13χρονη Θεοδώρα Κομνηνή. 
Οι σχέσεις μεταξύ Ιεροσολύμων και Βαλδουίνου Γ' βελτιώθηκαν σημαντικά τα επόμενα χρόνια με αποκορύφωμα την συνάντηση (1159) του Βαλδουίνου Γ΄ και του Μανουήλ Α' στην Αντιόχεια. Ο Μανουήλ Α' φορούσε δυτικά ενδύματα σε όλη την διάρκεια των περιοδειών του με τον Βαλδουίνο Γ', ενώ παντρεύτηκε (1160) την ξαδέλφη του Βαλδουίνου Γ΄, Μαρία της Αντιοχείας.
Η μητέρα του Μελισσάνθη του Ρετέλ πέθανε (1161) και αμέσως μετά (1162) πέθανε και ο ίδιος από δυσεντερία, που συνοδεύτηκε από πολυήμερη ασθένεια. Κατά τον Γουλιέλμο της Τύρου και πολλούς άλλους ιστορικούς, δηλητηριάστηκε στην Αντιόχεια από Σύριους Ορθόδοξους γιατρούς.
Ο Βαλδουίνος Γ΄ δεν είχε κάνει παιδιά και τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Αμαλρίκ Α΄ της Ιερουσαλήμ.

Οικογένεια

Το 1158 νυμφεύτηκε τη Θεοδώρα Κομνηνή, κόρη του Ισαακίου, γιου του Ιωάννη Β΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Η προίκα της ήταν 100.000 υπέρπυρα, ενώ μόνο το πολυτελές γαμήλιο ένδυμά της κόστιζε 14.000 υπέρπυρα. Δεν απέκτησαν απογόνους.