Οστεοαρθρίτιδα

Η Οστεοαρθρίτιδα (ΟΑ), επίσης γνωστή ως εκφυλιστική αρθρίτιδα ή εκφυλιστική νόσος των αρθρώσεων είναι μια ομάδα μηχανικών ανωμαλιών που συνεπάγονται υποβάθμιση της αρθρώσεως, συμπεριλαμβανομένων του αρθρικού χόνδρου και υποχόνδριου οστού. Τα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν πόνο στις αρθρώσεις, ευαισθησία, δυσκαμψία, κλείδωμα, και μερικές φορές μία διάχυση υγρού στην περιοχή της άρθρωσης. Μια ποικιλία αιτιών-κληρονομικά, αναπτυξιακά, μεταβολικά και μηχανικά- μπορεί να κινήσουν τις διαδικασίες που οδηγούν σε απώλεια του χόνδρου. Όταν οι επιφάνειες των οστών είναι λιγότερο καλά προστατευμένες από χόνδρους, τα οστά είναι δυνατόν να εκτεθούν και να καταστραφούν. Ως αποτέλεσμα της μειωμένης κίνησης λόγω πόνου, οι περιφερειακοί μύες μπορεί να ατροφήσουν και οι σύνδεσμοι μπορεί να γίνουν πιο χαλαροί.
Η θεραπεία γενικά περιλαμβάνει ένα συνδυασμό άσκησης, τροποποίηση του τρόπου ζωής και αναλγητικά. Αν ο πόνος γίνεται εξουθενωτικός, η αρθροπλαστική μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη βελτίωση της ποιότητας ζωής. Η ΟΑ είναι η πιο κοινή μορφή αρθρίτιδας, και η κύρια αιτία χρόνιας αναπηρίας στις Ηνωμένες Πολιτείες. Επηρεάζει περίπου 30 με 53 εκατομμύρια ανθρώπους στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ετυμολογία

Η οστεοαρθρίτιδα προέρχεται από την ελληνικό τμήμα λέξης οστεο-, που σημαίνει 'του οστού', σε συνδυασμό με την αρθρίτιδα:Arthr-, που σημαίνει "άρθρωση", και-itis, του οποίου η σημασία έχει έρθει να συνδέεται με φλεγμονή. Η-itis της οστεοαρθρίτιδας θα μπορούσε να θεωρηθεί ως παραπλανητική φλεγμονή δεν είναι ένα ευδιάκριτο χαρακτηριστικό. Ορισμένοι κλινικοί αναφέρονται σε αυτή την κατάσταση ωςosteoarthosis να σημαίνει την έλλειψη φλεγμονώδης αντίδρασης.

Ενδείξεις και Συμπτώματα

Το κύριο σύμπτωμα είναι ο πόνος, που προκαλεί αναπηρία και συχνά ακαμψία. Ο "πόνος" περιγράφεται γενικά ως απότομο άλγος, ή μια αίσθηση καψίματος στους συνδεόμενους μύες και τένοντες . Η ΟΑ μπορεί να προκαλέσει θόρυβο τριξίματος (που ονομάζεται "crepitus"), όταν η πληγείσα άρθρωση μετακινείται ή την αγγίζουμε, και οι ασθενείς μπορεί να βιώσουν σπασμό μυών και συσπάσεις στους τένοντες. Περιστασιακά, οι αρθρώσεις μπορεί επίσης να πληρωθούν με υγρό. Υγρός και κρύος καιρός αυξάνουν τον πόνο σε πολλούς ασθενείς.
Η ΟΑ συνήθως επηρεάζει τα άνω και κάτω άκρα , τη σπονδυλική στήλη, και τις αρθρώσεις μεγάλου φορτίου , όπως η άρθρωση του ισχίου και γόνατος , αν και θεωρητικά, οποιαδήποτε άρθρωση στο σώμα μπορεί να επηρεαστεί. Όπως η ΟΑ προχωρεί, οι αρθρώσεις που επηρεάζονται φαίνονται μεγαλύτερες, είναι σκληρές και επίπονες, και συνήθως αισθάνονται καλύτερα με ήπια χρήση, αλλά χειρότερα με υπερβολική ή παρατεταμένη χρήση, έτσι το διακρίνει από ρευματοειδή αρθρίτιδα. 
Σε μικρότερες αρθρώσεις, όπως στα δάκτυλα, μπορεί να σχηματιστούν , σκληρές οστεώδεις διευρύνσεις , ονομαζόμενες κόμβος του Heberden (για τις άπω διαφαλαγγικές αρθρώσεις) και / ή κόμβος του Bouchard (για τις εγγύς διαφαλαγγικές αρθρώσεις),  και αν και δεν είναι απαραιτήτως επώδυνες, εντούτοις περιορίζουν την κίνηση των δακτύλων σημαντικά. η ΟΑ στα δάχτυλα οδηγεί στο σχηματισμό κάλων , καθιστώντας τα κόκκινα ή πρησμένα. Μερικοί άνθρωποι παρατηρούν αυτές τις φυσικές αλλαγές πριν αντιμετωπίσουν οποιοδήποτε πόνο.

Η ΟΑ είναι η πιο κοινή αιτία του οιδήματος άρθρωσης, μερικές φορές ονομάζεται νερό στο γόνατο σε όρους ωοτοκίας , μία συσσώρευση περίσσειας υγρού στο ή γύρω από την άρθρωση του γόνατος.

Αιτίες

Μερικοί ερευνητές πιστεύουν ότι η μηχανική καταπόνηση στις αρθρώσεις κρύβεται πίσω από κάθε είδος οστεοαρθρίτιδας, με πολλές και ποικίλες πηγές μηχανικής καταπόνησης, περιλαμβανομένων της απόκλισης των οστών που προκαλείται από συγγενή ή παθογόνα αίτια: Μηχανική βλάβη, μεγάλο σωματικό βάρος , απώλεια της δύναμης των μυών που υποστηρίζουν αρθρώσεις και δυσλειτουργία των περιφερικών νεύρων , που οδηγεί σε ξαφνικές ή ασυντόνιστες κινήσεις που καταπονούν τις αρθρώσεις. Ωστόσο, η άσκηση, συμπεριλαμβανομένης της λειτουργίας σε περίπτωση απουσίας του τραυματισμού, δεν έχει βρεθεί να αυξάνει τον κίνδυνο ενός ατόμου να αναπτύξει οστεοαρθρίτιδα. Ούτε τα κατάγματα στις αρθρώσεις έχουν βρεθεί να παίζουν ρόλο.

Πρωτογενής Οστεοαρθρίτιδα

Η πρωτογενής οστεοαρθρίτιδα είναι μια χρόνια εκφυλιστική διαταραχή που σχετίζεται με, αλλά δεν προκαλείται από τη γήρανση, καθώς υπάρχουν άνθρωποι που, στα ενενήντα τους χρόνια, δεν έχουν κλινικά ή λειτουργικά σημάδια της ασθένειας. Καθώς ο άνθρωπος μεγαλώνει, η περιεκτικότητα του χόνδρου σε νερό μειώνεται ως αποτέλεσμα μειωμένου πρωτεογλυκανικού περιεχομένου, με αποτέλεσμα ο χόνδρος να είναι λιγότερο ελαστικός. Χωρίς τις προστατευτικές επιδράσεις των πρωτεογλυκανών, οι ίνες κολλαγόνου του χόνδρου μπορεί να γίνουν ευαίσθητες στην αποικοδόμηση και έτσι να επιδεινωθεί ο εκφυλισμός. Φλεγμονή της γύρω αρθρικής κάψας μπορεί επίσης να προκύψει, αν και συχνά ήπια (σε σύγκριση με ό, τι συμβαίνει στη ρευματοειδή αρθρίτιδα). Αυτό μπορεί να συμβεί επειδή τα προϊόντα αποικοδόμησης του χόνδρου απελευθερώνονται στον αρθρικό χώρο, και τα επιθηλιακά κύτταρα της άρθρωσης προσπαθούν να τα απομακρύνουν. Νέες οστικές προεκβολές, που ονομάζεται "σπιρούνια" ή οστεόφυτα, μπορεί να σχηματιστούν στο περιθώριο των αρθρώσεων, ενδεχομένως σε μια προσπάθεια βελτίωσης της συμβατότητας των επιφανειών του αρθρικού χόνδρου. Αυτές οι αλλαγές των οστών, σε συνδυασμό με την φλεγμονή, μπορεί να είναι ταυτόχρονα επώδυνες και εξουθενωτικές.
Μια σειρά από μελέτες έχουν δείξει ότι υπάρχει μια μεγαλύτερη επικράτηση της ασθένειας μεταξύ των αδελφών και κυρίως των μονοζυγωτικών διδύμων, που αποδεικνύουν μια κληρονομική βάση. Έως 60 % των περιπτώσεων ΟΑ πιστεύεται ότι προκύπτουν από γενετικούς παράγοντες.
Και η πρωτοπαθής γενικευμένη κομβική ΟΑ και η διαβρωτική ΟΑ  (ΔOA. ονομάζεται επίσης φλεγμονώδης ΟΑ) είναι υποσύνολα των πρωτογενών ΟΑ.Η ΔOA είναι πολύ λιγότερο συχνή, και πιο επιθετική φλεγμονώδης μορφή της ΟΑ, η οποία επηρεάζει συχνά τα περιφερικές διαφαλλαγικές αρθρώσεις και παρουσιάζει χαρακτηριστικές αλλαγές στην ακτινογραφία.

Διάγνωση

Η διάγνωση γίνεται με εύλογη βεβαιότητα, με βάση το ιστορικό και την κλινική εξέταση. Οι ακτινογραφίες μπορούν να επιβεβαιώσουν τη διάγνωση. Οι τυπικές αλλαγές που παρατηρούνται στην ακτινογραφία περιλαμβάνουν: στένωση της άρθρωσης, υποχόνδρια σκλήρυνση (αυξημένος σχηματισμός του οστού γύρω από την άρθρωση), σχηματισμός υποχόνδριας κύστης, και οστεόφυτα. Οι απλές ακτινογραφίες μπορεί να μην συσχετίζονται με τα ευρήματα κατά τη φυσική εξέταση ή με το βαθμό του πόνου. Συνήθως δεν είναι αναγκαίες για την κλινική διάγνωση της οστεοαρθρίτιδας άλλες απεικονιστικές τεχνικές.
Το 1990, το Αμερικανικό Κολλέγιο Ρευματολογίας, χρησιμοποιώντας δεδομένα από μια πολυκεντρική μελέτη, ανέπτυξε ένα σύνολο κριτηρίων για την διάγνωση της οστεοαρθρίτιδας στο χέρι βασιζόμενη στη διεύρυνση σκληρών ιστών και οίδημα ορισμένων αρθρώσεων . Τα κριτήρια αυτά βρέθηκαν να είναι 92% ευαίσθητα και 98% ακριβή για την οστεοαρθρίτιδα της χειρός σε σχέση με άλλες οντότητες, όπως η ρευματοειδής αρθρίτιδα και οι σπονδυλοαρθροπάθειες.
Σχετικές παθολογίες των οποίων τα ονόματα μπορεί να συγχέονται με την οστεοαρθρίτιδα περιλαμβάνουν ψευδο-αρθροπάθειες. Αυτό προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις "ψευδο", που σημαίνει "ψευδής", και άρθρωση. Ακτινογραφικά αποτελέσματα καταλήγουν στη διάγνωση ενός κατάγματος σε μία άρθρωση, κάτι που δεν πρέπει να συγχέεται με την οστεοαρθρίτιδα, η οποία είναι μία εκφυλιστική παθολογία που επηρεάζει με υψηλή συχνότητα τις άπω φαλαγγικές αρθρώσεις σε γυναίκες ασθενείς. Μια εμφάνιση που θυμίζει γυαλισμένο ελεφαντόδοντο μπορεί επίσης να αναπτυχθεί στα οστά των προσβεβλημένων αρθρώσεων, γεγονός που αντικατοπτρίζει μια αλλαγή που ονομάζεται eburnation.

Ταξινόμηση

Η οστεοαρθρίτιδα μπορεί να ταξινομηθεί είτε σε πρωτοταγή ή σε δευτεροταγή ανάλογα με το αν υπάρχει ή όχι μία αναγνωρίσιμη υποκείμενη αιτία.

Διαχείριση

Τροποποίηση του τρόπου ζωής (όπως η απώλεια βάρους και άσκηση) και αναλγητικά είναι ο στυλοβάτης της θεραπείας. Ακεταμινοφαίνη / παρακεταμόλη χρησιμοποιείται ως πρώτη γραμμή και NSAIDs συνιστώνται μόνο ως επιπρόσθετη θεραπεία ανακούφισης από τον πόνο αν αυτή δεν είναι επαρκής. Αυτό συμβαίνει λόγω της σχετικά μεγαλύτερης ασφάλειας της ακεταμινοφαίνης.

Αλλαγή του τρόπου ζωής

Για υπέρβαρα άτομα, η απώλεια βάρους μπορεί να είναι ένας σημαντικός παράγοντας. Η εκπαίδευση των ασθενών έχει αποδειχθεί ότι είναι χρήσιμη για την αυτοδιαχείριση της αρθρίτιδας. Μειώνει τον πόνο, βελτιώνοντας τη λειτουργία, μειώνοντας την ακαμψία και την κούραση και ελαττώνοντας την ιατρική παρέμβαση. Μια μεταανάλυση έδειξε ότι η εκπαίδευση των ασθενών μπορεί να προσφέρει κατά μέσο όρο 20% περισσότερη ανακούφιση από τον πόνο σε σύγκριση με μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα μόνο σε ασθενείς με ΟΑ ισχίου.

Σωματική προσέγγιση

Για τους περισσότερους ανθρώπους με ΟΑ, διαβαθμισμένη άσκηση θα πρέπει να είναι ο στυλοβάτης της αυτο-διαχείρισης τους. Μέτρια άσκηση οδηγεί σε βελτιωμένη λειτουργία και μειωμένο πόνο σε άτομα με οστεοαρθρίτιδα του γόνατος. Ενώ υπάρχουν κάποια αποδεικτικά στοιχεία για ορισμένα  φυσικές θεραπείες ,στοιχεία για  συνδυασμένο πρόγραμμα είναι περιορισμένα. 

Υπάρχουν επαρκή στοιχεία που να δείχνουν ότι η φυσική παρέμβαση μπορεί να μειώσει τον πόνο και να βελτιώσει τη λειτουργία. Υπάρχουν κάποιες ενδείξεις ότι η φυσική παρέμβαση είναι πιο αποτελεσματική από την άσκηση για τη θεραπεία της οστεοαρθρίτιδας του ισχίου, ωστόσο, τα στοιχεία αυτά θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως ασαφή. Το βάδισμα, η λειτουργική και ισορροπημένη άσκηση έχει προταθεί για την αντιμετώπιση της επιβάρυνσης της ιδιοδεκτικότητας, της ισορροπίας και της δύναμης σε άτομα με αρθρίτιδα των κατω άκρων η οποία μπορεί να συμβάλει στην αύξηση των πτώσεων στα ηλικιωμένα άτομα. Ο Ο νάρθηκας της βάσης του αντίχειρα για την ΟΑ οδηγεί σε βελτιώσεις μετά από ένα έτος.

Επεμβάσεις

Εάν η αναπηρία είναι σημαντική και η παραπάνω διαχείριση είναι αναποτελεσματική, η αρθροπλαστική χειρουργική επέμβαση ή επανακατασκευή μπορεί να συστηθεί. Τα στοιχεία υποστηρίζουν την αντικατάσταση των αρθρώσεων και για τα δύο γόνατα και ισχία. Στο γόνατο βελτιώνει τόσο τον πόνο και τη λειτουργία. Ωστόσο έχει αποδειχθεί ότι η αρθροσκοπική χειρουργική παρέμβαση για την οστεοαρθρίτιδα του γόνατος δεν είναι καλύτερη από τα εικονικά φάρμακα (πλασίμπο) για την ανακούφιση των συμπτωμάτων.

Εναλλακτική Ιατρική

Πολλά εναλλακτικά φάρμακα θεωρείται πως μπορούν να μειώσουν τον πόνο που συνδέεται με την αρθρίτιδα. Εντούτοις, υπάρχουν λίγα στοιχεία που υποστηρίζουν τα πλεονεκτήματα για τις περισσότερες εναλλακτικές θεραπείες όπως οι εξής: βιταμίνη Α, C, και Ε, τζίντζερ, κουρκούμη, ω-3 λιπαρά οξέα, θειική χονδροϊτίνη και γλυκοζαμίνη. Αυτές οι θεραπείες ως εκ τούτου δεν συνιστάται. Η γλυκοζαμίνη πιστεύονταν κάποτε  ότι είναι αποτελεσματική, , αλλά μια πρόσφατη ανάλυση βρήκε ότι δεν είναι καλύτερη από το εικονικό φάρμακο. Η S-αδενοσυλ μεθειονίνη μπορεί να ανακουφίσει τον πόνο παρόμοια με τα μη στεροειδή αντι-φλεγμονώδη φάρμακα. Ενώ τεχνικές ηλεκτρικής διέγερσης (NEST) έχουν χρησιμοποιηθεί εδώ και είκοσι χρόνια για τη θεραπεία της οστεοαρθρίτιδας στο γόνατο, δεν υπάρχουν στοιχεία που να δείχνουν ότι μειώνουν τον πόνο ή την αναπηρία. Τρεις μελέτες υποστηρίζουν τη χρήση του "νυχιού της γάτας".
Βελονισμός
Μία κριτική του οργανισμού Κοχρέιν βρήκε ότι ενώ ο βελονισμός οδηγεί σε μία στατιστικά σημαντική βελτίωση στην ανακούφιση του πόνου, η βελτίωση αυτή είναι μικρή και μπορεί να είναι αμφιβόλου κλινικής σημασίας. Δοκιμές ελέγχου σε λίστες αναμονής για  οστεοαρθρίτιδα περιφερικών αρθρώσεων εμφανίζουν κλινικά οφέλη, αλλά αυτά μπορεί να οφείλονται σε επιδράσεις του εικονικού φαρμάκου. Ο βελονισμός δεν φαίνεται να παράγει μακροπρόθεσμα οφέλη.
Γλυκοζαμίνη
Η χρήση της γλυκοζαμίνης είναι αμφιλεγόμενη. Μια μετα-ανάλυση του 2010 έδειξε ότι δεν είναι καλύτερη από το εικονικό φάρμακο. Ορισμένες παλαιότερες μελέτες καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι η θειική γλυκοζαμίνη ήταν μια αποτελεσματική θεραπεία, ενώ κάποιοι άλλοι την έχουν βρει αναποτελεσματική.  Η διαφορά έχει βρεθεί μεταξύ των δοκιμών που αφορούν τη θειική γλυκοζαμίνη και την υδροχλωρική γλυκοζαμίνη, με τη θειική γλυκοζαμίνη να παρουσιάζει κάποιο όφελος, ενώ η υδροχλωρική γλυκοζαμίνη όχι. Η Διεθνής Κοινότητα Έρευνας Της Οστεοαρθρίτιδας (OARSI) συνιστά τη διακοπή της γλυκοζαμίνης εάν δεν παρατηρηθεί καμία επίδραση μετά από έξι μήνες.

Ιστορία

Αποδεικτικά στοιχεία για την οστεοαρθρίτιδα που βρέθηκαν σε αρχεία απολιθωμάτων μελετώνται από παλαιοπαθολόγους, ειδικούς στις αρχαίες ασθένειες και τραυματισμούς. Οστεοαρθρίτιδα έχει αναφερθεί σε απολιθώματα των μεγάλων σαρκοφάγων δεινοσαύρων  "Allosaurus fragilis".

Έρευνα

Υπάρχουν συνεχείς προσπάθειες για να διαπιστωθεί αν υπάρχουν παράγοντες που τροποποιούν τα αποτελέσματα στην οστεοαρθρίτιδα. Υπάρχουν δειλά στοιχεία που αποδεικνύουν ότι το ρανελικό στρόντιο μπορεί να μειώσει την εκφύλιση στην οστεοαρθρίτιδα και τη βελτίωση των αποτελεσμάτων.