Λογοκλοπή

Νομική πτυχή

Αν και η λογοκλοπή σε ορισμένα πλαίσια θεωρείται κλεψιά ή κλοπή, η έννοια δεν υπάρχει σε μια νομική έννοια του όρου. Η «λογοκλοπή» δεν αναφέρεται σε οποιοδήποτε ισχύον καθεστώς, ποινικό ή αστικό. Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να αντιμετωπίζεται ως αθέμιτος ανταγωνισμός ή παραβίαση του δόγματος του ηθικού δικαιώματος. Η αυξημένη διαθεσιμότητα της πνευματικής ιδιοκτησίας, λόγω της αύξησης στην τεχνολογία έχει ευνοήσει τη συζήτηση για το κατά πόσο η πνευματική ιδιοκτησία είναι ποινικό αδίκημα. Εν ολίγοις, οι άνθρωποι παρακαλούνται να χρησιμοποιούν την κατευθυντήρια γραμμή, "… αν δεν έχετε γράψει μόνοι σας, πρέπει να δώσετε την πηγή προέλευσης.
Η λογοκλοπή δεν είναι το ίδιο με την παραβίαση πνευματικών δικαιωμάτων. Ενώ και οι δύο όροι μπορεί να ισχύουν για μια συγκεκριμένη πράξη, είναι δύο διαφορετικές έννοιες, και οι ψευδείς ισχυρισμοί της πατρότητας μπορεί να αποτελέσουν λογοκλοπή, ανεξάρτητα από το εάν το υλικό προστατεύεται από πνευματικά δικαιώματα.
Η παραβίαση πνευματικών δικαιωμάτων αποτελεί παραβίαση των δικαιωμάτων του κατόχου αυτών, όταν η χρήση του υλικού περιορίζεται από πνευματικά δικαιώματα χρησιμοποιείται χωρίς συγκατάθεση. Η λογοκλοπή, αντίθετα, ασχολείται με την αύξηση της υπεραξίας της φήμης του λογοκλόπου συγγραφέα που επιτυγχάνεται μέσα από ψευδείς ισχυρισμούς της πατρότητας. Έτσι, η λογοκλοπή θεωρείται ένα ηθικό αδίκημα κατά το λογοκλόπου κοινού (παραδείγματος χάριν, αναγνώστη, ακροατή ή δασκάλου).
Η λογοκλοπή θεωρείται επίσης ένα ηθικό αδίκημα ενάντια σε καθένα που έχει παράσχει στον λογοκλόπο όφελος σε αντάλλαγμα για το τι συγκεκριμένα υποτίθεται ότι είναι το αρχικό περιεχόμενο (για παράδειγμα, λογοκλόπος του εκδότη, εργοδότης ή δάσκαλος). Σε τέτοιες περιπτώσεις, πράξεις λογοκλοπής μερικές φορές μπορούν επίσης να αποτελούν μέρος της απαίτησης για αθέτηση συμβατικών υποχρεώσεων του λογοκλόπου, ή, αν έγινε εν γνώσει, για λάθος πολιτικής.

Στην ακαδημαϊκή κοινότητα και την δημοσιογραφία

Στον ακαδημαϊκό χώρο, η λογοκλοπή από φοιτητές, καθηγητές ή ερευνητές θεωρείται ακαδημαϊκή ανεντιμότητα ή ακαδημαϊκή απάτη και οι παραβάτες υπόκεινται σε ακαδημαϊκή μομφή, μέχρι και αποπομπή. Πολλά ιδρύματα χρησιμοποιούν λογισμικό εντοπισμού λογοκλοπής για να αποκαλύψουν το ενδεχόμενο λογοκλοπής και να αποτρέψουν τους φοιτητές από λογοκλοπή. Στη δημοσιογραφία, η λογοκλοπή θεωρείται παραβίαση της δημοσιογραφικής δεοντολογίας, και ειδησεολόγοι που υποπίπτουν σε λογοκλοπή συνήθως υπόκεινται σε πειθαρχικά μέτρα που κυμαίνονται από την αναστολή μέχρι την παύση εργασίας. Μερικά άτομα που υπέπεσαν σε λογοκλοπή σε ακαδημαϊκό ή δημοσιογραφικό πλαίσιο ισχυρίζονται ότι διέπραξαν λογοκλοπή ακούσια, παραλείποντας να περιλάβουν πηγές ή να δώσουν την κατάλληλη αναφορά. Ενώ η λογοκλοπή σε υποτροφία και δημοσιογραφία έχει ήδη μια μακρά ιστορία αιώνων, η ανάπτυξη του διαδικτύου, όπου εμφανίζονται τα άρθρα ως ηλεκτρονικό κείμενο, έχει κάνει την πράξη της αντιγραφής πολύ πιο εύκολο έργο των άλλων.
Με βάση ένα αναμενόμενο επίπεδο μάθησης/κατανόησης που έχει επιτευχθεί, κάθε συνδυασμένη ακαδημαϊκή διαπίστευση υπονομεύεται σοβαρά αν η λογοκλοπή επιτρέπεται να γίνει κανόνας στο πλαίσιο ακαδημαϊκών υποβολών.
Για καθηγητές και ερευνητές, η λογοκλοπή τιμωρείται με κυρώσεις που κυμαίνονται από αναστολή έως καταγγελία, μαζί με την απώλεια αξιοπιστίας και ακεραιότητας. Οι κατηγορίες για λογοκλοπή εναντίον φοιτητών και καθηγητών εκδικάζονται συνήθως από εσωτερικές πειθαρχικές επιτροπές, με τις οποίες μαθητές και καθηγητές έχουν συμφωνήσει να συμμορφώνονται.

Κυρώσεις φοιτητή για λογοκλοπή

Στην ακαδημαϊκή κοινότητα, λογοκλοπή από τους φοιτητές θεωρείται συνήθως μια πολύ σοβαρή αξιόποινη πράξη που μπορεί να οδηγήσει σε τιμωρίες όπως έναν βαθμό κάτω από τη βάση στην συγκεκριμένη ανάθεση, όλων των μαθημάτων, ή ακόμη και την αποπομπή τους από το ίδρυμα. Γενικά, η τιμωρία αυξάνεται καθώς ένα άτομο εισέρχεται ανώτατα ιδρύματα μάθησης. Για τις περιπτώσεις επαναλαμβανόμενης λογοκλοπής, ή για τις περιπτώσεις στις οποίες ένας φοιτητής διαπράξει σοβαρή λογοκλοπή (π.χ., να υποβάλει ένα αντιγραμμένο κομμάτι ως αυθεντική εργασία), αναστολή ή αποβολή είναι πιθανές. Ένας δασμός λογοκλοπής έχει επινοηθεί για τα ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης του Ηνωμένου Βασιλείου σε μια προσπάθεια να ενθαρρύνει κάποια τυποποίηση αυτού του ακαδημαϊκού προβλήματος.

Δημοσιογραφία

Δεδομένου ότι η δημοσιογραφία στηρίζεται στην εμπιστοσύνη του κοινού, αποτυχία των ειδησεολόγων να αναγνωρίσουν ειλικρινά τις πηγές τους υποσκάπτει μια εφημερίδα ή τις τηλεοπτικές ειδήσεις που πρέπει να δείχνουν ακεραιότητα και υπονομεύει την αξιοπιστία τους. Οι δημοσιογράφοι που κατηγορούνται για λογοκλοπή υπόκεινται συχνά σε αναστολή από τα ειδησεογραφικά καθήκοντά τους ενώ οι κατηγορίες διερευνώνται από τον οργανισμό ειδήσεων.
Η ευκολία με την οποία το ηλεκτρονικό κείμενο μπορεί να αναπαραχθεί από διαδικτυακές πηγές έχει δελεάσει πληθώρα δημοσιογράφων σε πράξεις λογοκλοπής. Δημοσιογράφοι έχουν συλληφθεί για «αντιγραφή και επικόλληση» άρθρων και κειμένων από ιστοσελίδες.

Αυτο-λογοκλοπή

Η αυτο-λογοκλοπή (επίσης γνωστή ως «ανακύκλωση απάτης») είναι η επαναχρησιμοποίηση σημαντικών, ταυτόσημων ή σχεδόν πανομοιότυπων τμημάτων της εργασίας κάποιου χωρίς να αναγνωρίζεται ότι κάποιος κάνει κάτι τέτοιο ή να αναφέρεται το πρωτότυπο έργο. Άρθρα αυτού του είδους συχνά αναφέρονται ως διπλότυπα ή πολλαπλές δημοσιεύσεις. Επιπλέον, μπορεί να υπάρξει ζήτημα πνευματικών δικαιωμάτων εάν αυτά (τα πνευματικά δικαιώματα) της προηγούμενης εργασίας έχουν μεταφερθεί σε άλλο φορέα. Συνήθως, αυτο-λογοκλοπή θεωρείται μόνο ένα σοβαρό ηθικό ζήτημα όταν κάποιος ισχυρίζεται ότι μια δημοσίευση αποτελείται από νέο υλικό, όπως στην έκδοση ενός συγγράμματος ή την πραγματική τεκμηρίωσή του. Δεν εφαρμόζεται σε κείμενα δημοσίου συμφέροντος, όπως κοινωνικές, επαγγελματικές, και πολιτιστικές απόψεις που συνήθως δημοσιεύονται σε εφημερίδες και περιοδικά.
Σε ακαδημαϊκούς τομείς, αυτο-λογοκλοπή προκύπτει όταν ένας συγγραφέας επαναχρησιμοποιεί τμήματα του δικού του έργου που δημοσιεύονται και κατοχυρώνονται με δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας στις επόμενες δημοσιεύσεις, αλλά χωρίς απόδοση της προηγούμενης δημοσίευσης. Ο εντοπισμός της αυτο-λογοκλοπής είναι συχνά δύσκολος διότι η περιορισμένη επαναχρησιμοποίηση του υλικού είναι αποδεκτή τόσο νόμιμα (ως δίκαιη χρήση) όσο και ηθικά.
Είναι συχνό φαινόμενο οι πανεπιστημιακοί ερευνητές να αναδιατυπώνουν και να αναδημοσιεύουν τη δουλειά τους, προσαρμόζοντάς την για διαφορετικά επιστημονικά περιοδικά και άρθρα εφημερίδων, για να διαδώσουν το έργο τους στο ευρύτερο δυνατό ενδιαφερόμενο κοινό. Ωστόσο, οι ερευνητές θεωρείται ότι κινούνται μέσα στα επιτρεπτά όρια: αν μισό άρθρο είναι το ίδιο με το προηγούμενο ο ισχυρισμός αυτός συνήθως απορρίπτεται. Μία από τις λειτουργίες της διαδικασίας αξιολόγησης από ομότιμους σε ακαδημαϊκή γραφή είναι να αποτραπεί αυτό το είδος «ανακύκλωσης».

Αυτο-λογοκλοπή και κώδικες δεοντολογίας

Κάποια επιστημονικά περιοδικά έχουν κώδικες δεοντολογίας που αναφέρονται ρητά σε αυτο-λογοκλοπή. Για παράδειγμα, η εφημερίδα International Business Studies.
Ορισμένες επαγγελματικές οργανώσεις όπως η Association for Computing Machinery δημιούργησαν μεθοδεύσεις που ασχολούνται ειδικά με την αυτο-λογοκλοπή.
Άλλες οργανώσεις που δεν κάνουν συγκεκριμένη αναφορά για την αυτο-λογοκλοπή:
Η Αμερικανική Ένωση Πολιτικών Επιστημών (APSA) δημοσίευσε έναν κώδικα δεοντολογίας που περιγράφει την λογοκλοπή ως «…σκόπιμη ιδιοποίηση έργων των άλλων  που παρουσιάσθηκαν ως δικά τους». Δεν κάνει καμία αναφορά σε αυτο-λογοκλοπή. Λέει ότι, όταν μια εργασία ή διατριβή είναι δημοσιευμένη «εν όλω ή εν μέρει», ο συγγραφέας «δεν έχει συνήθως ηθική υποχρέωση να αναγνωρίσει τις ρίζες της».
Ο Αμερικάνικος Σύλλογος Δημόσιας Διοίκησης (ASPA) δημοσίευσε έναν κώδικα δεοντολογίας που λέει ότι τα μέλη δεσμεύονται: «Να εξασφαλίσουν ότι άλλοι λαμβάνουν εύσημα για το έργο και τη συνεισφορά τους», αλλά δεν παραπέμπει σε αυτο-λογοκλοπή.

Οργανωτικές δημοσιεύσεις

Η λογοκλοπή δεν είναι πιθανώς ένα θέμα όπου οι οργανώσεις εκδίδουν συλλογικά έργα ανυπόγραφα, δεδομένου ότι δεν δίνουν εύσημα για πρωτοτυπία σε συγκεκριμένα άτομα. Για παράδειγμα, ο Αμερικανικός Ιστορικός Σύλλογος «Δήλωση σε Πρότυπα Επαγγελματικής Δεοντολογίας" (2005) σχετικά με τα σχολικά βιβλία και βιβλία αναφοράς δηλώνει ότι, δεδομένου ότι τα σχολικά βιβλία και οι εγκυκλοπαίδειες είναι σύνοψη της εργασίας άλλων λογίων, δεν δεσμεύονται από τα ίδια απαιτητικά πρότυπα απόδοσης ως πρωτότυπη έρευνα και επιτρέπεται σε μεγαλύτερο «βαθμό εξάρτησης» από άλλα έργα. Ωστόσο, ακόμη και τέτοιο βιβλίο δεν κάνει χρήση λέξεων, φράσεων, ή παραγράφων από άλλο κείμενο ή ακολουθεί πολύ στενά την διάταξη άλλου κειμένου και η οργάνωση, και οι συντάκτες των κειμένων αυτών αναμένεται επίσης να «αναγνωρίσουν τις πηγές των πρόσφατων ή διακριτικών συμπερασμάτων και ερμηνειών, εκείνοι που δεν είναι ακόμα μέρος της κοινής συμφωνίας του επαγγέλματος».

Λογοκλοπή και ιστορία της τέχνης

Από όλη την ιστορία της λογοτεχνίας και των τεχνών γενικότερα, τα έργα τέχνης είναι κατά ένα μεγάλο μέρος επαναλήψεις της παράδοσης. Σε ολόκληρη την ιστορία της καλλιτεχνικής δημιουργίας ανήκουν η λογοκλοπή, η λογοτεχνική κλοπή, ιδιοποίηση, ενσωμάτωση, επαναδιήγηση, επανασυγγραφή, ανακεφαλαίωση, αναθεώρηση, θεματική παραλλαγή, ειρωνική επαναδιατύπωση, παρωδία, απομίμηση, υφολογική κλοπή και συρραφές. Δεν υπάρχει καμία αυστηρή και ακριβής διάκριση μεταξύ πρακτικών όπως η απομίμηση, η υφολογική λογοκλοπή, το αντίγραφο και η πλαστογραφία. Οι διαδικασίες ιδιοποίησης είναι οι κύριοι άξονες μιας κουλτούρας εγγράμματων, στην οποία η παράδοση του παρελθόντος πραγματικά ξαναγράφεται συνεχώς.
Η Ruth Graham επικαλείται τον TS Eliot – «Οι ανώριμοι ποιητές μιμούνται. Οι ώριμοι ποιητές κλέβουν. Οι κακοί ποιητές καταστρέφουν ότι παίρνουν» - επισημαίνει ότι παρά το «ταμπού» της λογοκλοπής, της κακής θέλησης και την αμηχανία που προκαλεί στο σύγχρονο πλαίσιο, οι αναγνώστες φαίνεται να συγχωρούν συχνά τις τελευταίες υπερβολές των ιστορικών και λογοτεχνικών παραβατών.

Εγκώμια καλλιτεχνικής λογοκλοπής

Ένα χωρίο του Laurence Sterne 1767 Tristram Shandy, καταδικάζει την λογοκλοπή καταφεύγοντας σε λογοκλοπή. Ο Oliver Goldsmith σχολίασε:
Τα Γραπτά του Sterne, όπου σαφώς δείχνουν ότι, ο τρόπος και το ύφος των οποίων τόσο καιρό θεωρήθηκαν αρχικά, ήταν, στην πραγματικότητα, του πιο αδίστακτου λογοκλόπου που αντέγραψε ποτέ από τους προκατόχους του, προκειμένου να διακοσμήσει τις δικές του σελίδες. Πρέπει να ομολογηθεί, ταυτόχρονα, ότι ο Sterne επιλέγει τα υλικά του έργου του από το ψηφιδωτό με τόση τέχνη, τα τοποθετεί τόσο καλά, και τα γυαλίζει τόσο πολύ, που στις περισσότερες περιπτώσεις είμαστε διατεθειμένοι να συγχωρέσουμε την έλλειψη πρωτοτυπίας, λαμβάνοντας υπόψη το εξαιρετικό ταλέντο με το οποίο τα δανεικά υλικά είναι επεξεργασμένα επάνω στη νέα μορφή.