google/wiki40b huggingface dataset:
Χένρι Σόμερσετ, 7ος δούκας του Μπωφόρ

Στρατιωτικές υπηρεσίες

Ο Μποφώρ διορίστηκε σαλπιστής στο 10ο Σώμα Ουσάρων (18 Ιουνίου 1811), προήχθη στις 21 Αυγούστου σε Υπολοχαγό του 14ου Τάγματος Δραγώνων και στις 6 Σεπτεμβρίου επανήλθε στο 10ο Σώμα Ουσάρων. Ο Γούστερ υπηρέτησε τον δούκα του Ουέλινγκτον στην Ισπανία και την Πορτογαλία την περίοδο 1812 - 1814.[1] Εξελέγη στο κοινοβούλιο με τους Τόρις στην Μόνμουθ (1813) και παρέμεινε στην θέση εκεί το 1831. Μεταφέρθηκε στο 7ο Σώμα Ουσάρων (26 Οκτωβρίου 1815) και την επόμενη χρονιά διορίστηκε λόρδος του Ναυαρχείου υπό τον λόρδο του Λίβερπουλ υπηρετώντας στο διοικητικό συμβούλιο μέχρι το 1819. Διορίστηκε Καπετάνιος στο 37ο Σύνταγμα Πεζικού (2 Δεκεμβρίου 1819) και στις 30 Δεκεμβρίου δέχτηκε προαγωγή. 
Ο Μπωφόρ στις αμφισβητούμενες εκλογές του 1831 έχασε στο Μόνμουθ από τον Μπέντζαμιν Χαλλ, η νίκη του Χαλλ ανατράπηκε και ο Μπωφόρ κέρδισε την έδρα αλλά την έχασε ξανά στις εκλογές του 1832 - 1833. Διορίστηκε αντισυνταγματάρχης διοικητής των γεωργών του Γκλόστερσαιρ (1834), αμφισβητήθηκε στο δυτικό Γκλόστερσαιρ αλλά εγκατέλειψε την έδρα όταν διαδέχθηκε τον πατέρα του ως 7ος δούκας του Μπωφόρ. Διορίστηκε Υψηλός Στιούαρτ του Μπρίστολ και έγινε μέλος του Τάγματος της Περικνημίδας (11 Απριλίου 1842).
Ιόν Ράτσιου

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Τόρντα, στην κομητεία Τόρντα-Αρανιός της Αυστροουγγαρίας. Ο Ιοάν Ράτσιου ήταν γιος του Δρ. Αουγκουστίν Ράτσιου και τρισέγγονο του Δρ. Ιοάν Ράτσιου, ηγέτη του Μνημονίου της Τρανσυλβανίας. Η γιαγιά του Εουγκενία Τούρκου ήταν η κόρη του ρουμάνου δημοσιογράφου και ακτιβιστή Ιόν Κόντρου-Ντραγκουσάνου. Παρακολούθησε το σχολείο στη Τούρντα και Κλουζ, και το 1938 απέκτησε πτυχίο νομικής από το Πανεπιστήμιο του Βασιλέα Φερδινάνδου Α΄. Το 1940, ο Ράτσιου ονομάστηκε Σύμβουλος στη ρουμανική Πρεσβεία στο Λονδίνο, υπό τον Υπουργό Βιορέλ Β. Τιλέα. Τον Σεπτέμβριο του 1940, ο Βασιλιάς Κάρολος Β΄ εγκατέλειψε τη Ρουμανία και αυτό οδήγησε στο σχηματισμό του Εθνικού Λεγεωνάριου Κράτους. Ως αποτέλεσμα, ο Ράτσιου παραιτήθηκε από την Υπηρεσία Εξωτερικού και ζήτησε πολιτικό άσυλο στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το 1943, ο Ράτσιου απέκτησε πτυχίο στα οικονομικά από το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Το 1945, ο Ράτσιου παντρεύτηκε την Ελισάβετ Πίλκινγκτον, κόρη του συνταγματάρχη Γκι Πίλκινγκτον. Το ζευγάρι απέκτησε δύο παιδιά, τους Ιντρέι και Νικολάι.
Ο Ράτσιου παρέμεινε εξόριστος στο Λονδίνο, αφότου οι κομμουνιστές ήρθαν στην εξουσία στη Ρουμανία το 1947. Ακόμα και από την αρχή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, εντάχθηκε στον αγώνα κατά του ολοκληρωτισμού κάθε πολιτικού χρώματος, βοηθώντας στην οργάνωση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Κοινότητας Φοιτητών και Νεολαίας.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1950, άρχισε να δημοσιεύει το Ελεύθερο Ρουμανικό Τύπο, ένα εβδομαδιαίο δελτίο ειδήσεων. Επίσης συμμετείχε τακτικά στη ρουμανική υπηρεσία του BBC, το Radio Free Europe, και τη Φωνή της Αμερικής. Το 1957, o Ράτσιου δημοσίευσε την κριτική για τη Δυτική στάση έναντι της Σοβιετικής Ένωσης και του κομμουνισμού, τη "Πολιτική της Δύσης".
Το 1975, το έτος που δημοσίευσε το Σύγχρονη Ρουμανία, αποφάσισε να αφιερώσει όλη του την ενέργεια στο κυνηγητό για μια ελεύθερη Ρουμανία. Έπαιξε βασικό ρόλο στη δημιουργία της Παγκόσμιας Ένωσης των Ελεύθερων Ρουμάνων (Uniunea Mondială a Românilor Liberi), της οποίας εξελέγη πρόεδρος στο πρώτο συνέδριο στη Γενεύη (1984). Σύντομα μετά από αυτό, άρχισε να δημοσιεύει την μηνιαία εφημερίδα Ο Ελεύθερος Ρουμάνος (ρουμανικά: Românul liber) στα αγγλικά και στα ρουμανικά.
Αφότου επέστρεψε στη Ρουμανία τον Ιανουάριο του 1990, βοήθησε στην επαναδημιουργία του Εθνικού Αγροτικού Κόμματος, όπου υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος. Συμμετείχε ανεπιτυχώς στις εκλογές για πρόεδρο στις εκλογές του 1990, ωστόσο, εξελέγη ως αντιπρόσωπος στη ρουμανική βουλή των Αντιπροσώπων για την κομητεία Κλουζ το 1990 και το 1992, και στη συνέχεια, την Κομητεία Αράντ, το 1996. Υπηρέτησε επίσης ως αντιπρόεδρος της βουλής των Αντιπροσώπων, και ως πρέσβης και διαπραγμευτής για την ένταξη της Ρουμανίας στις δομές του ΝΑΤΟ. Το 1991, ο ίδιος ίδρυσε την εφημερίδα Cotidianul.
Μετά από μια σύντομη ασθένεια, ο Ράτσιου πέθανε στο Λονδίνο στις 17 Ιανουαρίου 2000, περιβαλλόμενος από την οικογένειά του. Σύμφωνα με την επιθυμία του, ετάφη στη γενέτειρά του, την Τούρντα.
Κόκκινη Εβδομάδα

Κόκκινη Εβδομάδα του 1914, ή (κατά την καθαρεύουσα της εποχής), Ερυθρά  Εβδομάς, ονομάζεται στην πολιτική ιστορία της Ιταλίας, αλλά και στον παγκόσμιο ταξικό αγώνα γενικότερα, η εβδομάδα των αιματηρών απεργιακών κινητοποιήσεων και ταραχών που συνέβησαν τον Ιούνιο του 1914 και συγκλόνισαν όλη την Ιταλία με κίνδυνο γενικής εργατικής επανάστασης.

Ιστορικό

Συγκεκριμένα, αργά το απόγευμα στις 7 Ιουνίου του 1914 περίπου 70 αστυνομικοί στην προσπάθειά τους να αποτρέψουν την διαδήλωση περίπου 200 εργατών, στο κέντρο της πόλης της Αγκόνας, τελικά συνεπλάκησαν κάνοντας χρήση όπλων, φονεύοντας τρεις διαδηλωτές. Το τότε Σοσιαλιστικό Κόμμα της Ιταλίας (Παρτίτο Σοσιαλίστο Ιταλιάνο - PSI), παρακινούμενο από τον νεαρό τότε αρχισυντάκτη Μουσολίνι της εφημερίδας του κόμματος "Αβάντι !", ("Avanti !" = "Εμπρός !"), διέταξε την γενική απεργία σ΄ όλη την Ιταλία.

Τα γεγονότα που ακολούθησαν ήταν δραματικά. Η αντίδραση υπήρξε τόσο βίαιη και άμεση που ούτε οι ηγέτες των συνδικαλιστών αλλά ούτε και οι Αρχές μπόρεσαν να προλάβουν τα γεγονότα που είχαν ξεφύγει από τον έλεγχό τους. Πρώτη περιοχή που κήρυξε γενική απεργία ήταν η Ρωμανία, κατ΄ εξοχή "ανατρεπτική" περιοχή της Ιταλίας καθώς και η περιοχή της Αιμιλίας.
 
Το πρωί της 10ης Ιουνίου οι απεργοί στη πόλη Φαμπριάνο, που αποτελεί επαρχία της Αγκόνας, ανακήρυξαν αβασίλευτη δημοκρατία υψώνοντας και τραγουδώντας την Μπαντιέρα Ρόσα (= κόκκινη σημαία), ενώ στη περιοχή της Μαρκίας και της Απουλίας, στην Α. και ΝΑ. Ιταλία, αντίστοιχα, η απεργία υπήρξε περιορισμένη. Ιδιαίτερες μαχητικές διαδηλώσεις σημειώθηκαν από Β. προς Ν. στις πόλεις Τορίνο, Γένουα, Μιλάνο, Βενετία, Φλωρεντία, Ρώμη, Νάπολη, Μπάρι καθώς και στο Παλέρμο.
Τελικά με την εμπλοκή και την παρουσία των κυβερνητικών στρατευμάτων σε πολλές των περιπτώσεων αυτών, οι εκδηλώσεις διακόπηκαν μετά και από την παρέμβαση των συνδικαλιστών ηγετών. Έτσι το πρωί της 11ης Ιουνίου η αναταραχή πλέον είχε παύσει σε όλη την χώρα.
Η αποτυχία της κινητοποίσης της Κόκκινης Εβδομάδας (Settimana Rossa) έπεισε τον Μουσολίνι για την ανεπάρκεια του σοσιαλισμού ως επαναστατικής ιδεολογίας. Θεώρησε ότι ο σοσιαλισμός είχε γίνει πυλώνας του υπάρχοντος συστήματος και ότι το Σοσιαλιστικό Κόμμα με τα συνδικάτα του ήταν υπεύθυνα για την αποτυχία της Κόκκινης Εβδομάδας.

Σημείωση

Δύο εβδομάδες αργότερα, στις 28 Ιουνίου (1914), δολοφονήθηκε ο Αρχιδούκας και διάδοχος Φραγκίσκος Φερδινάνδος της Αυστρίας, αδελφός του Αυτοκράτορα Φραγκίσκου Ιωσήφ,, στο Σεράγιεβο, που έγινε η αφορμή της έκρηξης του Α' Π.Π.. Το συμβάν αυτό επισκίασε τον αντίκτυπο των γεγονότων της Κόκκινης Εβδομάδας αποσπώντας την προσοχή γενικά από τον συνεχώς αυξανόμενο ταξικό αγώνα που συνέβαινε στην Ιταλία που μέσα στην επόμενη εικοσαετία τον καπηλεύτηκε έντεχνα ο ιταλικός υπερεθνικισμός - φασισμός.
Ράινερ της Σαξονίας-Κόμπουρκ & Γκότα

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αυγούστου-Λεοπόλδου πρίγκιπα της Σαξονίας-Κόμπουρκ & Γκότα και της Καρολίνας-Μαρίας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Καρόλου-Σαλβαδόρ αρχιδούκα της Αυστρίας.
Το 1945 απεβίωσε στη Βουδαπέστη σε ηλικία 45 ετών.
Σταντ Οσεάν

Ιστορία

Λόγω της περιορισμένης χωρητικότητας (16.382 θέσεις) του Σταντ Ζυλ-Ντεσασό (χρονολογούμενο από το 1931 και ανακατασκευασμένο το 1951, μετά τις ζημιές από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο) , της έλλειψης σε βασικούς τομείς (απουσία ανελκυστήρα, έλλειψη χώρου στάθμευσης) και της γενικότερης λιτότητάς του, μια μελέτη εκπονήθηκε, αναφορικά με την κατασκευή ενός νέου γηπέδου, από την ομάδα της Χάβρης το 2004.
Το σχέδιο κατασκευής επισημοποιήθηκε από την communauté de l'agglomération havraise (CODAH) τον Ιούλιο του 2007. Στις 9 Σεπτεμβρίου 2009, ο Αντουάν Ρούφεναχτ, δήμαρχος της Χάβρης, και ο Λυκ Ντελαμαίν, αρχιτέκτονας που εκπροσωπούσε το επιχειρηματικό consortium (Vinci Construction France/SCAU/KSS/IOSIS), το οποίο είχε αναλάβει τον σχεδιασμό-υλοποίηση του έργου, παρουσίασαν το σχέδιο, το οποίο έφερε τότε την ονομασία Le Grand Stade de la CODAH.
Ο θεμέλιος λίθος μπήκε στις 11 Οκτωβρίου 2010, παρουσία της Ροζλίν Μπασλό. Η κατασκευή ξεκίνησε, αλλά συνάντησε μερικά εμπόδια, όπως αυτό της οικολογικής οργάνωσης Écologie pour Le Havre, η οποία φοβόταν την εξαφάνιση του είδους της Podarcis muralis από την πόλη, καθώς οι μεγαλύτερες αποικίες του εντοπίζονταν στην ευρύτερη περιοχή του εμπορικού σταθμού της Σοκάνς.
Η ΑΚ Χάβρη έγινε κι επίσημα χρήστης των εγκαταστάσεων στις 22 Μαΐου 2012. Από τις 16 Μαΐου, μέχρι και τις 21 Ιουνίου 2012, οι κάτοικοι της περιοχής είχαν την δυνατότητα να επιλέξουν μεταξύ των τριών ονομάτων που πρότεινε η CODAH. Η πλειοψηφία εξ αυτών επέλεξε την ονομασία Stade Océane. Στη συνέχεια χρειάστηκε, το νέο όνομα να πάρει και την ψήφο των μελών του δημοτικού συμβουλίου της πόλης, ώστε να επισημοποιηθεί στο συμβούλιο της Πέμπτης 5 Ιουλίου. Το γήπεδο εγκαινιάστηκε στις 12 Ιουλίου 2012, παρουσία του δημάρχου της Χάβρης Εντουάρ Φιλίπ, της Υπουργού Αθλητισμού Βαλερί Φουρνερόν και του προέδρου της Γαλλικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου Νοέλ Λε Γκραέ.
Αντρέι Ζουλάφσκι

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1940 στην πόλη Λβιβ της Πολωνίας (σήμερα Ουκρανίας). Σπούδασε κινηματογράφο και φιλοσοφία στο Παρίσι. Φίλος και δάσκαλός του ήταν ο Αντρέι Βάιντα.
Πέθανε στις 17 Φεβρουαρίου του 2016 από καρκίνο.
Κάρολος των Βαλουά, δούκας του Μπερρύ

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος (επιζήσας) γιος του Καρόλου Ζ΄ της Γαλλίας και της Μαρίας των Βαλουά, κόρης του Λουδοβίκου Β΄ δούκα του Ανζού. 
Γεννήθηκε στην Τουρ. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Λουδοβίκος (ΙΑ΄), τότε δελφίνος, ήταν συνέχεια σε διαμάχη με τον πατέρα του και από το 1456 ζούσε εξόριστος στην Αυλή της Βουργουνδίας. Έτσι μερικοί περίμεναν το στέμμα να περάσει στον Κάρολο. Ωστόσο, όταν το 1461 απεβίωσε ο Κάρολος Ζ΄, τον διαδέχθηκε ο Λουδοβίκος ΙΑ΄.
Έπειτα από τη διαδοχή, ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ χορήγησε στον μικρότερο αδελφό του το δουκάτο του Μπερρύ ως πρόσοδο (appanage). Ο Κάρολος δυσαρεστήθηκε και προσχώρησε με τον Κάρολο διάδοχο της Βουργουνδίας, τότε κόμη του Σαρολαί και με άλλους ισχυρούς ευγενείς, όπως ο Φραγκίσκος Β΄ δούκας της Βρεττάνης, στην Ένωση της Δημόσιας Ευημερίας τον Μάιο του 1465.  Αυτό ξεκίνησε τον Τρελό Πόλεμο, ο οποίος τελείωσε τον Οκτώβριο με τη συνθήκη του Κονφλάν μεταξύ του Λουδοβίκου ΙΑ΄ και του Καρόλου κόμη του Σαρολαί.
Εστελί

Οικονομία

Η οικονομία της πόλης βασίζεται στην παραγωγή καπνού για τσιγάρα.
Πανελλήνιοι αγώνες 1895 "Τα Τήνια"

Ιστορικά στοιχεία

Μετά το διεθνές συνέδριο "Διά την μελέτην των αρχών του φιλαθλητισμού και την αναβίωσιν των Ολυμπιακών Αγώνων", που είχε γίνει στο Παρίσι τον Ιούνιο του 1894, στο οποίο είχε αποφασιστεί αναβίωση των αρχαίων Ολυμπιάδων και είχε ανατεθεί η διεξαγωγή των Α΄ Σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα, δεν είχε διοργανωθεί κάποιο αθλητικό γεγονός, ώστε η Ελλάδα να προετοιμαστεί για τη διοργάνωση από αγωνιστικής πλευράς. 
Για το σκοπό αυτό το Δεκαπενταύγουστο του 1895 διοργανώθηκαν τριήμεροι αγώνες, τα "Τήνια", από το νεοσύστατο τότε Εθνικό Γ.Σ. (είχε ιδρυθεί το 1893) με τη συνεργασία του Ιδρύματος της Ευαγγελιστρίας της Τήνου, της Αδελφότητας Τηνίων και του Δήμου Τηνίων. Οι αγώνες περιλάμβαναν διάφορα αθλήματα και αποτέλεσαν προανάκρουσμα των Ολυμπιακών Αγώνων που ακολούθησαν την επόμενη άνοιξη του 1896 στην Αθήνα. Ταυτόχρονα, αποτέλεσαν τον κρίκο που συνέδεσε την αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων με τα "Ολύμπια", τις λεγόμενες Ζάππειες Ολυμπιάδες, που είχαν διεξαχθεί στην Αθήνα τέσσερις φορές στο β΄ μισό του 19ου αιώνα, με τελευταία το 1889.
Πρωτεργάτης των αγώνων υπήρξε ο νεαρός φίλαθλος Ξενοφών Σώχος που καταγόταν από το χωριό Υστέρνια της Τήνου και ήταν μέλος του Πανελλήνιου Γ.Σ. Όμως, ο πρόεδρος του Πανελληνίου δεν ασπάστηκε την ιδέα. Έτσι ο Σώχος, εκπροσωπώντας την Αδελφότητα Τηνίων, απευθύνθηκε στο Δ.Σ. του Εθνικού Γ.Σ., που αποδέχθηκε την πρόταση. Μέρος της δαπάνης των αγώνων ανέλαβε το "Πανελλήνιο Ιερό Ίδρυμα Ευαγγελιστρίας Τήνου", του οποίου την προεδρία είχε ο ιατρός Ν. Αρμακόλλας. Προσέφερε αρχικά 2.000 δρχ. για τους αγώνες και στη συνέχεια άλλες 1.000 δρχ. Η συνεισφορά του Δήμου Τήνου ήταν 70 δρχ. Συνολικά κόστισαν 10.000 δρχ. Οι ανάγκες καλύφθηκαν από έρανο στις παροικίες του εξωτερικού και έτσι συγκεντρώθηκε το ποσό για την διεξαγωγή τους.
Στα Τήνια εφαρμόστηκαν, για πρώτη φορά οι νέοι διεθνείς αθλητικοί κανονισμοί, δόθηκαν μετάλλια στους δύο πρώτους σε κάθε αγώνισμα, ασημένιο και χάλκινο, όπως στην Ολυμπιάδα του 1896 και δοκιμάστηκαν διάφορες καινοτομίες, όπως η χρήση πιστολιού από τον αφέτη των αγώνων δρόμου. Επίσης, υπήρξε ένα είδος πανηγυρικής τελετής έναρξης με λαμπαδηφορία και μουσική από τη Φιλαρμονική. Οι αθλητές φιλοξενήθηκαν και τους παρατέθηκε γεύμα. Αν και η οργάνωση επηρεάστηκε από το δυνατό άνεμο, η τέλεσή τους υπήρξε πολυσήμαντη για την προετοιμασία της Α΄ Σύγχρονης Ολυμπιάδας και για την ανάπτυξη του ελληνικού αθλητισμού.
Από τους αγώνες έλαμψε δια της απουσίας της η επίσημη πολιτεία, κάτι που σχολιάστηκε από τον τύπο: "Οι εν Τήνω αγώνες επέτυχον. Και δεν ήτο δυνατόν να μην επιτύχουν αφού τόσον τους υπεστήριξεν η βασιλική οικογένεια. Ως γνωστόν ο πρίγκηψ Νικόλαος απέστειλεν μίαν επιστολήν με πολλάς... ευχάς. Κατά τους αγώνας τούτους ενίκησεν ο υπουργός των Ναυτικών κ. Λεβίδης εις τας... αγορεύσεις."
Γευγελή

Ιστορικές αναφορές

Οι πρώτες γραπτές αναφορές για την πόλη με το σημερινό της όνομα «Γευγελή» υπάρχουν από το 1690. Στις 20 Νοεμβρίου 1715 διατάχθηκε με Σουλτανικό φιρμάνι η είσπραξη κεφαλικού φόρου και εκ των Ελλήνων (Γιουνάν), πλην των μουσουλμάνων της Γευγελής.
Κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας υπήρχε σημαντική ελληνική κοινότητα με σχολείο, ναούς κ.α. Η πόλη υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα κέντρα του Ελληνισμού έως το 1912. Οι κάτοικοι της περιοχής Γευγελής συμμετείχαν στην Επανάσταση του 1821. Οι Γευγελιώτες συμμετείχαν επίσης, στη Μακεδονική επανάσταση του 1878, ζητώντας επίμονα οπλισμό από το Ελληνικό προξενείο Θεσσαλονίκης.
Κατά το Μακεδονικό Αγώνα, ο Δημοσθένης Κύρου συντονίζε και οργάνωνε την άμυνα των Ελλήνων σε όλη την περιοχή. Στη Γευγελή επίσης, ενεργοποιήθηκαν τα σώματα των Χρήστου Δέλλιου και Σίμου Μάλιου. Γευγελιώτης ήταν ο Γεώργιος Βαφόπουλος, ο ποιητής «της Μακεδονίας». Γευγελιώτης είναι και ο καλαθοσφαιριστής και Βουλευτής Γιάννης Ιωαννίδης.
Οι Βλάχοι της Γευγελής πήραν μέρος, στο 28ο Αντάμωμα των Βλάχων, στην Καλαμπάκα, τον Ιούνιο του 2012 και έκτοτε συμμετέχουν σε όλα τα πανελλήνια ανταμώματα των βλάχων.
Έλση Χριστόφια

Βιογραφικά στοιχεία

Το 1955 μετοίκησε με την οικογένειά της στη Λεμεσό, όπου έζησε την παιδική και εφηβική της ηλικία. Αποφοιτώντας το 1970 από το Α’ Γυμνάσιο Θηλέων Λεμεσού, μετέβη στη Μόσχα για σπουδές. Φοίτησε στο Ινστιτούτο Κοινωνικών Επιστημών της Μόσχας. Το 1972 παντρεύτηκε το Δημήτρη Χριστόφια, σήμερα τέως Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας. Έχει τρία παιδιά, δύο κόρες και ένα γιο. Ο τομέας του θεάτρου, της μουσικής και γενικά της τέχνης είναι μέσα στα κύρια ενδιαφέροντά της.

Πολιτική καριέρα

Εργάστηκε στην Παγκύπρια Ομοσπονδία Γυναικείων Οργανώσεων (ΠΟΓΟ) την περίοδο 1975-1977. Από το 1977 μέχρι πρόσφατα, εργαζόταν στην Επαρχιακή Επιτροπή ΑΚΕΛ Λευκωσίας-Κερύνειας. Είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ, της Επαρχιακής Επιτροπής του ΑΚΕΛ Λευκωσίας-Κερύνειας και του Γενικού Συμβουλίου της ΠΟΓΟ.
Τατζάτης

Βιογραφία

Ο Τατζάτης ανήκε στην ευγενή οικογένεια Αρμενίων Αντζεβατσί. Πιθανώς στη δεκαετία 750-760 ήρθε στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και εισήλθε στην υπηρεσία του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ε΄ (741-775 ρ.). Υπό τον Κωνσταντίνο Ε΄, φέρεται να πολέμησε εναντίον των Βουλγάρων, και έφτασε στο αξίωμα του στρατηγού (γενικός κυβερνήτης ενός θέματος) περίπου το 760. Δεν είναι γνωστό ποια θέματα κυβέρνησε, αλλά το 776 ηγούνταν του Θέματος Βουκελλαρίων. Κατά το ίδιο έτος, οδήγησε το στρατό του σε μια επιτυχημένη εκστρατεία εναντίον των Αράβων, μέχρι τα Σαμόσατα. Το 778 πήρε μέρος σε μια επιτυχημένη, μεγάλης κλίμακας εκστρατεία εναντίον της Γερμανίκεια; υπό τη γενική διοίκηση του Μιχαήλ Λαχανοδράκοντος.
Αυξητική ορμόνη

Η αυξητική ορμόνη (GH) είναι μια πεπτιδική ορμόνη που σχετίζεται με την κυτταρική αύξηση και διαίρεση και την αναγέννηση στα ζώα και τους ανθρώπους. Εκλύεται από την πρόσθια υπόφυση. Η αυξητική ορμόνη προκαλεί αύξηση στις ανοικτές διαφύσεις στα οστά και επίσης προκαλεί λιπόλυση στο λιπώδη ιστό και αύξηση των σκελετικών μυών. Η ανθρώπινη αυξητική ορμόνη ή σωματοτροπίνη είναι ένα πεπτίδιο 191 αμινοξέων με δύο δισουλφιδικούς δεσμούς.
Η ανασυνδυασμένη ανθρώπινη αυξητική ορμόνη είναι ένα σκεύασμα αυξητικής ορμόνης με ευρεία χρήση και είναι ισοδύναμη με την ενδογενή υποφυσιακή αυξητική ορμόνη. Χρησιμοποιείται όταν υπάρχει ανερπάρκεια αυξητικής ορμόνης, καθώς και σε βραχύσωμα παιδιά με βραδύ ρυθμό ανάπτυξης, χωρίς όμως ανεπάρκεια αυξητικής ορμόνης.
Λασταίικα Ηλείας

Ιστορία

Το χωριό άρχισε να κατοικείται μετά την επανάσταση του 1821 και την καθιέρωση του Ελληνικού κράτους, από ανθρώπους που έφυγαν από τη Λάστα Αρκαδίας, χωριό που κάηκε το 1826 από τον Ιμπραήμ Πασά.

Αθλητισμός

Το χωριό διαθέτει την ποδοσφαιρική ομάδα Ν. Ατρόμητος Λασταιίκων που τη φετινή χρονιά (2010-2011) αγωνίζεται στη Γ' κατηγορία του πρωταθλήματος ΕΠΣ Ηλείας.
Η περιοχή προσφέρει, επίσης, υπέροχες διαδρομές για ποδηλασία .
Σιντί Μπουζίντ (Κυβερνείο)

Το Κυβερνείο (νομός) Σιντί Μπουζίντ είναι ένας από τους 24 νομούς της Τυνησίας. Βρίσκεται στο κεντρικό μεσόγειο τμήμα της χώρας. Πρωτεύουσα είναι η ομώνυμη πόλη Σιντί Μπουζίντ. Έχει συνολική έκταση 6.994 τ.χλμ., (8ο σε έκταση), και πληθυσμό 403.500 (2007). Δημιουργήθηκε το 1973.
Κόλπος Ξηρού

O κόλπος Ξηρού (τούρκικα: Saros Körfezi, κόλπος του Σάρου ή Μέλανας κόλπος) είναι κόλπος της Τουρκίας στην περιοχή της Θράκης. Βρίσκεται 30 περίπου ναυτικά μίλια νοτιοανατολικά της Αλεξανδρούπολης, βόρεια της χερσονήσου της Καλλίπολης.

Ιστορία

Επαναστατική δραστηριοποίηση του ελληνικού στοιχείου παρατηρήθηκε σε αρκετά χωριά του κόλπου του Σάρου. Θράκες επαναστάτες είχαν κινηθεί στα χωριά Πλαγιάρι, Εξαμίλι, Νεοχώρι, Μεγαρίσι, Καρατσαλή, Καρατζά-Χαλήλ, Σαζλή-Ντερέ, Αλτίν-Τας, που ενισχύθηκαν και από τις μεσογεια­κές περιοχές της Κεσσάνης, των Μαλγάρων και της Χαριουπόλεως. Είναι φανερό ότι οι ορεινές περιοχές του Ιερού Όρους και της Στράντζας, όπου είχαν συνοικισθεί συμπαγείς ελληνικοί πληθυσμοί της Θράκης ήδη από τις αρχές της Τουρκοκρατίας, αποτέλεσαν τα χρόνια εκείνα ορμητή­ρια των Θρακών επαναστατών και εστίες διαρκούς αναβρασμού. Τα τουρκικά αντίποινα υπήρξαν τρομερά. Πολλά χωριά πρέπει να καταστρά­φηκαν και να ερημώθηκαν, όπως το Ταϊφίρ, το Μεγαρίσι, η Αφροδισιάδα (Ιμπριτζέ) και άλλα.
Cheater (τραγούδι)

Προϊστορία

Το Cheater γράφθηκε και παράχθηκε από τον Μάικλ Τζάκσον, με συνστιχουργό τον Γκρέγκ Φίλλινγκεϊνς. Το τραγούδι γράφθηκε αρχικά για το άλμπουμ Dangerous (1991). Ωστόσο, απέτυχε να μπει στον τελικό κατάλογο κομματιών. Περιγράφθηκε από τον Στέφεν Τόμας Έρλεβαϊν, κριτικό του Allmusic.com, ως «χαριτωμένο, χαλαρό και ζωντανό τραγούδι», προσθέτοντας ότι «θα ήταν δύσκολο να μην ευχόμασταν ο Τζάκσον να μην δεν έδινε βαρύτητα στο άλμπουμ και απλά να ηχογραφούσε κομμάτια όπως αυτό κάθε φορά». Το Cheater αρχικά κυκλοφόρησε ως single στις 14 Σεπτεμβρίου 2004. Ως Β-side του κομματιού κυκλοφόρησε το remix του Ρ. Κέλλι για το One More Chance. Ωστόσο, η απόλυτη εμπορική κυκλοφορία ακυρώθηκε για άγνωστους λόγους, οδηγώντας το κομμάτι σε προωθητική κυκλοφορία.
Ως μέτρο προώθησης του box set από το The Ultimate Collection, η Epic Records κυκλοφόρησε ένα απάνθισμα με 12 τραγούδια. Οκτώ τραγούδια είχαν νωρίτερα κυκλοφορήσει, ενώ τέσσερα - τα Beautiful Girl, Scared of the Moon, We've Had Enough και Cheater – παρέμειναν ανακυκλοφόρητα μέχρι την κυκλοφορία του απανθίσματος. Το απάνθισμα είχε το όνομα Highlights From The Ultimate Collection στις ΗΠΑ, και The Ultimate Collection Sampler στην Ευρώπη.
Ένα μουσικό βίντεο εμφανίστηκε σε μερικά κανάλια - περιέχει κλιπ από το DVD Live in Bucharest: The Dangerous Tour.
Μαρμάρι Σύρου

Το Μαρμάρι είναι απομονωμένη και αμμουδερή παραλία που βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα του νησιού της Σύρου. Η παραλία δεν είναι προσβάσιμη με αυτοκίνητο και δεν διαθέτει υποδομές.
Η πρόσβαση γίνεται είτε μέσω θαλάσσης (καΐκια πραγματοποιούν τακτικά δρομολόγια από το χωριό Κίνι προς τις άβατες βορειοδυτικές παραλίες κατά τους καλοκαιρινούς μήνες), είτε μέσω μονοπατιών από τις βόρειες περιοχές του νησιού.
Σε κοντινή απόσταση και με τους ίδιους τρόπους πρόσβασης, βρίσκονται οι παραλίες Γράμματα, Γριά Σπηλιά (δυτικά), Μέγας Λάκκος και Λία (νότια).
Μπαράρα

Τοποθεσία

Η Μπαράρα βρίσκεται στην νοτιοδυτική Ουγκάντα, 290 χιλιόμετρα (54 μίλια) δυτικά της Καμπάλα. Βρίσκεται κοντά στη λίμνη Μπούρο.
Παναγιώτης Αναγνωστόπουλος (αντιστράτηγος)

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1914 στα Καλάβρυτα και μεγάλωσε στην Πάτρα. Σπούδασε στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, από την οποία αποφοίτησε ως ανθυπολοχαγός του Πυροβολικού. Πολέμησε στο Αλβανικό Μέτωπο, στη Μέση Ανατολή και στον εμφύλιο πόλεμο με τις κυβερνητικές δυνάμεις εναντίον του ΔΣΕ.
Ήταν πολιτικός φίλος του Γεωργίου Παπανδρέου και το Νοέμβριο του 1963 (συνταγματάρχης τότε), μετά την εκλογική νίκη της Ενώσεως Κέντρου, τοποθετήθηκε κλαδάρχης του Α΄ Κλάδου Κατασκοπείας της τότε ΚΥΠ, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το Μάιο του 1965, οπότε έγινε αρχηγός της ΚΥΠ.
Έμεινε στη θέση αυτή μόλις δύο μήνες, καθώς μετά την Αποστασία και τα Ιουλιανά αντικαταστάθηκε από τον βασιλόφρονα στρατηγό Κυριάκο Παπαγεωργόπουλο. Επιπλέον, κατηγορήθηκε ως ηγετικό στέλεχος της υποτιθέμενης οργάνωσης ΑΣΠΙΔΑ, μαζί με τον συνταγματάρχη Αλέξανδρο Παπατέρπο και τους λοχαγούς Τάκη Παπαγεωργόπουλο και Άρι Μπουλούκο. Στη δίκη του ΑΣΠΙΔΑ, που ολοκληρώθηκε το 1967, λίγο πριν την επιβολή της χούντας, αθωώθηκε για όλες τις κατηγορίες.
Μεταπολιτευτικά, στις κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου, διατέλεσε γενικός γραμματέας του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης από τον Οκτώβριο του 1981 ως τον Σεπτέμβριο του 1984 και στη συνέχεια γενικός διευθυντής του ΠΑΣΟΚ, από τον Σεπτέμβριο του 1984 μέχρι το 1986.
Τζορτζ Μόλετ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 24 Ιουλίου του 1923. Υπηρέτησε ως υπουργός Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού στην πρώτη κυβέρνηση της Αγίας Λουκίας μετά την ανεξαρτησία το 1979. Αργότερα θήτευσε και ως αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, υπουργός Εξωτερικών και υπουργός Εσωτερικών.
Ως μέλος του Ενωτικού Κόμματος Εργατών (UWP), ο Μόλετ εξελέγη στην επαρχία του Κέντρου στο Κάστρις. Υπήρξε πολύ δημοφιλής και εκλεγόταν συνεχώς στην εκλογική του περιφέρεια. Έπειτα από την απόσυρσή του από την ενεργό πολιτική ζωή το 1996, ο Μόλετ διορίστηκε Γενικός Κυβερνήτης της Αγίας Λουκίας. Ανέλαβε καθήκοντα την 1η Ιουνίου του 1996 και διατηρήθηκε στο αξίωμα ως τις 17 Σεπτεμβρίου του 1997. Χρίστηκε Ιππότης το 1999. Η σύζυγός του, Λαίδη Μπέριλ Μόλετ, απεβίωσε στις 27 Αυγούστου του 2003.
Ο Σερ Τζορτζ Μόλετ πέθανε στις 20 Οκτωβρίου 2010.