google/wiki40b huggingface dataset:
Κοιμητήριο Brion

Αρχιτεκτονική μορφή

Το κοιμητήριο της οικογένειας Brion θεωρείται εξαιρετικό παράδειγμα σύγχρονης αρχιτεκτονικής, καθώς επιχειρεί να αναδείξει την υπαρξιακή εμπειρία και να δώσει στον επισκέπτη αναπαραστάσεις με ποικίλες μεταβάσεις και πλούσιους συμβολισμούς.  Η έμφαση του αρχιτέκτονα στις λεπτομέρειες είναι έκδηλη και ο τρόπος με τον οποίο διαχειρίζεται τα υλικά του παραπέμπει σε μία «ειλικρινή κατασκευή», την οποία και διακοσμεί με μικρής διάστασης εκφορικά συστήματα από το ίδιο υλικό, με σκοπό να προσδώσει περαιτέρω πληροφορίες για την υλικότητα του χώρου και την αίσθηση της κατεύθυνσης.  Αξίζει να αναφερθεί πως ο Scarpa επιθυμεί να καθοδηγήσει τον επισκέπτη ποικιλοτρόπως, ακόμα και με επιγραφές-προτροπές, σκόπιμα τοποθετημένες σε διάφορα σημεία της διαδρομής.  Η πνευματικότητα του χώρου εμπλουτίζεται χάρη στην ιδιαιτερότητα των επιλεγμένων υλικών (μέταλλα, σκυρόδεμα)  και την αξιοποίηση παραμέτρων όπως το χρώμα, οι φωτοσκιάσεις και η προσεκτικά επιλεγμένη απόσταση μεταξύ των διακριτών μερών της σύνθεσης (χαρακτηριστικά αναφέρεται, πως η θέση των τάφων του ζεύγους Brion είναι τέτοια, ώστε να είναι ορατοί και από τις δύο πλευρές του αρχιτεκτονικού περιβάλλοντος).

Μοτίβα και συμβολισμοί

Μοτίβα από διαφορετικούς πολιτισμούς και θρησκείες συνδυάζονται αρμονικά, προσφέροντας ένα ταξίδι στο χρόνο και την ανθρώπινη ζωή και ύπαρξη. Ο ίδιος ο αρχιτέκτονας ανέφερε πως ο Ιαπωνικός πολιτισμός αποτέλεσε βασική πηγή έμπνευσης στο έργο του, ωστόσο, είναι εμφανείς και άλλες επιδράσεις, που αναδεικνύουν τον πολυπολιτισμικό χαρακτήρα του συγκεκριμένου μνημείου. Οι διαπλεκόμενοι κύκλοι (κινέζικης επιρροής) γαλάζιου και κόκκινου χρώματος, που εντοπίζονται στην είσοδο, συμβολίζουν τόσο την ένωση του άνδρα και της γυναίκας, όσο και συγκρουσιακές καταστάσεις, όπως η ζωή και ο θάνατος.  Χαρακτηριστικός θεωρείται και ο κήπος που διαμορφώθηκε, με τα κανάλια τρεχούμενου νερού να παραπέμπουν στα τέσσερα ποτάμια του Παραδείσου, σύμφωνα με το Κοράνι.
Τιγκράν Χαμασιάν

Παιδική ζωή

Ο Τιγκράν Χαμασιάν γεννήθηκε στο Γκιουμρί Αρμενίας. Οι πρόγονοί του κατάγονταν από την περιοχή του Καρς. Ο πατέρας του ήταν κοσμηματοπώλης και η μητέρα του σχεδίαζε ρούχα. Σε ηλικία τριών ετών άρχισε να παίζει μελωδίες στο πιάνο της οικογένειάς του, και στην ηλικία των 6 μπήκε σε ένα μουσικό σχολείο. Ως νεαρός ονειρευόταν μια σταδιοδρομία ως κιθαρίστας της τρας μέταλ.
Σε ηλικία 9 ετών μελετούσε τη τζαζ, και στην εφηβεία του προσπάθησε να ενσωματώσει τις τοπικές λαϊκές μελωδίες σε αυτοσχεδιασμούς μορφής τζαζ. Σε αυτό το στάδιο, ο Χαμασιάν ήταν επηρεασμένος από τους Αρμένιους συνθέτες Αρνο Μπαμπατζάνιαν και Άβετ Τερτέριαν. Ο Χαμασιάν μαζί με τους γονείς του και την αδελφή του μετακόμισαν στο Γιερεβάν όταν ήταν περίπου 10, και, στη συνέχεια, στην Καλιφόρνια όταν ήταν 16. Επί του παρόντος κατοικεί στο Γερεβάν Αρμενίας.

Σταδιοδρομία

Ο Τιγκράν Χαμασιάν ηχογράφησε τον πρώτο του δίσκο με τίτλο World Passion (Παγκόσμιο Πάθος) σε ηλικία 18 ετών. Το 2013 πέρασε πολύ καιρό στην Αρμενία, και ανέπτυξε το ενδιαφέρον του για τη λαϊκή μουσική.

Παρτιτούρες

Την άνοιξη του 2018, μέσω της Μουσικής Εκδοτικής Εταιρείας Τερέντιεβ, κυκλοφόρησε μία ψηφιακή έκδοση με τις παρτιτούρες 3 κομματιών για σόλο πιάνο, τα «Σπουδή No.1», «Μάρκος και Μάρκος» και «Λιλά».
Ανδρέας Φακοντής

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Ανδρέας Φακοντής γεννήθηκε στη Γεροσκήπου στις 22 Οκτωβρίου 1964. Παρακολούθησε μαθήματα πολιτικών επιστημών, οικονομίας και επικοινωνίας σε ανώτερη σχολή στη Γερμανία. Εργάζεται ως συνδικαλιστής. 
Είναι παντρεμένος με τη Μάρω Χαραλάμπους και έχει ένα υιό και μια κόρη.

Πολιτική διαδρομή

Σε νεαρή ηλικία ήταν μέλος της Παγκύπριας Ενιαίας Οργάνωσης Μαθητών (ΠΕΟΜ) και της Ενιαίας Δημοκρατικής Οργάνωσης Νεολαίας (ΕΔΟΝ). Στις Δημοτικές εκλογές του 1996 εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Πάφου με το ΑΚΕΛ, θέση στην οποία επανεκλέχθηκε στις Δημοτικές εκλογές του 2001. Ήταν ο επικεφαλής της δημοτικής ομάδας του ΑΚΕΛ στον Δήμο Πάφου.
Επιπρόσθετα διετέλεσε μέλος του Συμβουλίου Αποχετεύσεων Πάφου (1997-2006). Ακόμη, ήταν επαρχιακός γραμματέας της Παγκύπριας Εργατικής Ομοσπονδίας (ΠΕΟ). Από το 1992 είναι μέλος του Γενικού Συμβουλίου και του Εκτελεστικού Συμβουλίου της ΠΕΟ. Από το 1996 είναι μέλος της γραμματείας της επαρχιακής επιτροπής του ΑΚΕΛ Πάφου και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ. Συμμετέχει στο Γραφείο Περιβάλλοντος, στο Γραφείο Μεταφορών και στο Γραφείο Αρχής Λιμένων του κόμματος. Επιπλέον, είναι μέλος της γραμματείας της Συντονιστικής Κομμάτων και οργανώσεων Πάφων. Επιπρόσθετα, είναι μέλος του Παγκύπριου Συμβουλίου Ειρήνης.
Εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 2006 στην Εκλογική Περιφέρεια Πάφου με το ΑΚΕΛ. Επανεκλέχθηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2011 και στις βουλευτικές εκλογές του 2016.
Ως βουλευτής, διετέλεσε πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Περιβάλλοντος και αναπληρωτής πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εργασίας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Είναι πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εργασίας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ενέργειας, Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Μεταφορών, Επικοινωνιών και Έργων και μέλος της αντιπροσωπίας της Βουλής στη Διακοινοβουλευτική Διάσκεψη για τη Σταθερότητα, τον Οικονομικό Συντονισμό και τη Διακυβέρνηση στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Χρήστος Αναστασίου

Βιογραφικά στοιχεία

Η καταγωγή του ήταν από το Φανάρι της Ολυμπίας στην Πελοπόννησο. Πριν από την επανάσταση το σπίτι του ήταν μυστικός τόπος συναθροίσεως και ανταλλαγής του μυστικού της επανάστασης. Μετά την επανάσταση, αν και ήταν γέροντας, συνείσφερε πολλά, γενόμενος έφορος καθ' όλο το διάστημα των εφορειών.
Πανεμόνιο

Το Πανεμόνιο είναι ο αρχαιότερος τύπος αιολικής μηχανής, που χρησιμοποιήθηκε γύρω στον 7ο αιώνα π.Χ. στην κοιλάδα της Μεσοποταμίας για την άντληση νερού. Παρόμοιος τύπος μηχανής εμφανίστηκε αργότερα και στην Κίνα. Είναι αιολική μηχανή κατακόρυφου άξονα, που διαθέτει 2-4 ημικυλινδρικά πτερύγια. Στρέφεται με αργό ρυθμο και έχει το μικρότερο συντελεστή απόδοσης σε σχέση με τις υπόλοιπες μηχανές.
Κλωντ Μπαρτολόν

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις γεννήθηκε 29 Ιουλίου του 1951 στην Τύνιδα της Τυνισίας. Η μητέρα του ήταν από τη Μάλτα και ο πατέρας του από τη Σικελία της Ιταλίας.Και οι δύο γονείς του ήταν μέλη της εργατικής τάξης. Στην ηλικία των εννέα ετών, μετακόμισε στο Le Pré-Saint-Gervais της Γαλλίας και μεγάλωσε σε ένα κτήμα και φοίτησε στο Λύκειο Turgot στο Παρίσι και πήρε πτυχίο στα μαθηματικά .

Πολιτική καριέρα

Διετέλεσε δημοτικός σύμβουλος του Le Pré-Saint-Gervais από το 1977 έως το 1983, και από το 1995 έως το 2008 ως Αντιδήμαρχος. Έπειτα χρημάτισε ως Δήμαρχος της Πόλης από το 1995 έως το 1998, και στην συνέχεια επανήλθε στο αξίωμα του αντιδημάρχου το 2001 μέχρι και το 2008. Διετέλεσε επίσης δημοτικός σύμβουλος της πόλης Les Lilas από το 1983 έως το 1989.

Προσωπική ζωή

Είναι παντρεμένος(με δεύτερο γάμο) με την Βερόνικα Ραγκούσα η οποία είναι και αυτή πολιτικός. Κατοικεί στα προάστια του Παρισιού.
Αντουάν Βαττώ

Βιογραφία

Γιος ενός εμπόρου υφασμάτων ή κατ' άλλους γιος οικοδόμου, ο Αντουάν Βαττώ έζησε σε μια πολυμελή οικογένεια. Ήδη σε ηλικία 10 ετών ξεκίνησε να ασχολείται με την ζωγραφική παίρνοντας μαθήματα από έναν επαγγελματία ζωγράφο, αρκετά γνωστό στη γενέτειρα του.
Το 1702 έφυγε στο Παρίσι, μόνος, χωρίς προστασία και οικονομική βοήθεια και ξεκίνησε να δουλεύει στα εργαστήρια διαφόρων ζωγράφων.
Πέθανε το 1721, στα 37 του χρόνια.

Η τεχνική του

Η τεχνική του η οποία χαρακτηρίζει τον Αντουάν Βαττώ, είναι τα ωραία χρώματα, ο απαλός φωτισμός και τα ειδυλλιακά θέματα των πινάκων του.
Αντίθετα με την προσωπική του ζωή για την οποία δεν γνωρίζουμε σχεδόν τίποτα, για την καλλιτεχνική του παραγωγή γνωρίζουμε σχεδόν τα πάντα. Άφησε γύρω στους διακόσιους πίνακες, πλήθος σχεδίων και αρκετά χαρακτικά. Και όλα αυτά μέσα σε 15 μόλις χρόνια.
Ήρθε αντιμέτωπος με τον συντηρητικό ακαδημαϊσμό της εποχής του κι η αναγνώρισή του ήρθε πολύ αργότερα.
Συνήθιζε να ζωγραφίζει ειδυλλιακές σκηνές στην εξοχή με ανθρώπους να γλεντούν και να χαίρονται τη ζωή τους. Ονομαστές είναι, οι περίφημες «fêtes galantes» (σκηνές από υπαίθριες γιορτές).
Γκυ Α΄ ντε Λα Ρος

Κληρονόμος της Αθήνας

Τα πρώτα χρόνια της ζωής του Γκυ είναι ασαφή, μέχρι τον 18ο αιώνα οι ιστορικοί πίστευαν ότι ήταν ανιψιός του πρώτου δούκα των Αθηνών Όθων ντε λα Ρος αλλά ένα διάταγμα (1251) που παρουσίασε ο ιστορικός Λόνγκνον (1973) τον καταγράφει ως γιο του. Είναι επίσης ασαφές πότε πέθανε ο Όθων, αναφέρεται για τελευταία φορά σε διάταγμα το 1225 αλλά είναι βέβαιο ότι είχε πεθάνει το 1234. Οι νεώτεροι ιστορικοί όπως ο Καρλ Χοπφ υποθέτουν ότι ίσως ο Όθων επέστρεψε στην πατρίδα του την Βουργουνδία και άφησε την Αθήνα με τα Ελληνικά εδάφη στον Γκυ, ο Λόνγκνον δεν το αποκλείει αλλά αναφέρει ότι δεν υπάρχει καμιά πηγή για την πληροφορία. Τα διατάγματα δείχνουν ότι στην αρχή ο Γκυ κληρονόμησε το δουκάτο και μερικά εδάφη στην Γαλλία, τα υπόλοιπα Ελληνικά εδάφη όπως τα Τιμάρια Άργους και Ναυπλίας στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας πέρασαν στον αδελφό του Γκυ, Όθων λόρδο του Ρέι. Ο Όθων τα κράτησε μέχρι το 1251 και στην συνέχεια τα πούλησε στον Γκυ με 150.000 υπέρπυρα και με ανταλλαγή των εδαφών που κληρονόμησε στην Γαλλία.

Κατοχή της Θήβας

Ο Γκυ κατείχε επίσης ολόκληρη την πόλη της Θήβας η οποία μαζί με το Άργος έδινε όρκο υποτέλειας στον πρίγκιπα της Αχαΐας. Το Δουκάτο της Αθήνας ήταν η μοναδική ανεξάρτητη ηγεμονία στην Λατινική Αυτοκρατορία μετά την πτώση του Βασιλείου της Θεσσαλονίκης (1224). Η πόλη είχε μεγάλη οικονομική ευημερία χάρη στην παραγωγή μεταξιού που ανθούσε στην Θήβα και στο εμπόριο με την Βενετία και την Γένουα. Το 1240 ο Γκυ έδωσε την μισή βαρονία της Θήβας στον γαμπρό του Μπέλα του Σαιντ-Ομέρ, τον σύζυγο της αδελφής του Μπόνης ντε Λα Ρος.

Δούκας των Αθηνών

O Γουλιέλμος Β΄ Βιλλεαρδουίνος αμφισβήτησε τους Βενετούς στην Εύβοια αλλά ο Γκυ υποστήριξε τους Βενετούς. Ο Γουλιέλμος Βιλλεαρδουίνος βάδισε στην Θήβα την άνοιξη του 1258 και νίκησε τον Γκυ ύστερα από σκληρή μάχη στους πρόποδες του όρους Καρύδι, στην συνέχεια πολιόρκησε την Θήβα και την ανάγκασε να παραδοθεί. Ο Γκυ έδωσε όρκο υποτέλειας στην Βαρωνία του Νικλίου αλλά οι βαρόνοι δεν το δέχτηκαν και τον έστειλαν να δικαστεί στην Γαλλία, έφυγε για την Γαλλία την άνοιξη του 1259 αλλά η Γαλλική αυλή τον αθώωσε συνεπώς μπορούσε να παραμείνει κυρίαρχος στο δουκάτο του. Μετά την συνάντηση του με τον Λουδοβίκο Θ΄ της Γαλλίας η κομητεία του αναβαθμίστηκε σε δουκάτο και δέχτηκε τον τίτλο του δούκα (1260).

Βάϊλος της Αχαΐας

Στον δρόμο για την επιστροφή του στην Ελλάδα έμαθε ότι ο Γουλιέλμος Βιλλεαρδουίνος ηττήθηκε από τον Μιχαήλ Παλαιολόγο στην Μάχη της Πελαγονίας (1259), όταν έφτασε στην Αθήνα οι Βυζαντινοί είχαν ανακαταλάβει την Κωνσταντινούπολη.
Την περίοδο που ο Γουλιέλμος Βιλλεαρδουίνος ήταν αιχμάλωτος του Μιχαήλ Παλαιολόγου ο Γκυ έγινε στην θέση του κυβερνήτης ως Ανδεγαυός Βάϊλος του Πριγκιπάτου της Αχαΐας και παρέμεινε μέχρι τον θάνατο του (1263).
Δημοσθένης του Πολυεύκτου

Ιστορική αναδρομή

Το 336 π.Χ. ο Κτησιφών είχε κάνει αίτηση να τιμηθεί δημόσια ο Δημοσθένης με χρυσό στεφάνι. Εναντίον της αίτησης έκανε αγωγή ο Αισχίνης, ο οποίος όμως έχασε την υπόθεση και εγκατέλειψε την Αθήνα. 42 χρόνια μετά τον θάνατο του Δημοσθένη, ο Δημοχάρης, ανιψιός του Δημοσθένη έκανε νέα αίτηση, και οι Αθηναίοι έστησαν τον ανδριάντα του Δημοσθένη περίπου το 280 π.Χ. στην Αγορά προς τιμήν του πατριωτικού ρήτορα υπέρ της ελευθερίας.
Νικόλαος Μομφερράτος

Βιογραφικά στοιχεία

Ήταν γιος του Γεωργίου Μομφερράτου και της Ελένης Σκουμπουρδή. Από την πλευρά της μητέρας του καταγόταν από τις παλιές οικογένειες Πατρινού, Βούλγαρη και Κουντουριώτη. Συγκεκριμένα ήταν δισέγγονος του Δημητρίου Πατρινού, δημάρχου Πατρέων, βουλευτή και υπουργού, τρισέγγονος του Δημητρίου Βούλγαρη, πρωθυπουργού, και τετρασέγγονος του Λάζαρου Κουντουριώτη, γερουσιαστή και πλοιοκτήτη. Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας υπηρέτησε στη Μακρόνησο, σπούδασε στο London School of Economics και συνεργάσθηκε στενά με τον Κωνσταντίνο Δοξιάδη. 
Υπήρξε Οικονομικός Σύμβουλος του Πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή (1959-1963) καθώς και Υποδιοικητής της Αγροτικής Τράπεζας (1960-1963). Επί χούντας (1973) διετέλεσε Υπουργός Βιομηχανίας στην κυβέρνηση Μαρκεζίνη. Στα χρόνια της Μεταπολίτευσης, ήταν εκδότης της εφημερίδας Απογευματινή (1980-1985).
Στις 21 Φεβρουαρίου 1985 δολοφονήθηκε στην διασταύρωση των οδών Βουκουρεστίου και Τσακάλωφ στο Κολωνάκι από μέλη της τρομοκρατικής οργάνωσης 17 Νοέμβρη. Στην ίδια τρομοκρατική επίθεση, τραυματίστηκε θανάσιμα και ο οδηγός του, Παναγιώτης Ρουσέτης.
Ο Νικόλαος Μομφερράτος ήταν παντρεμένος και είχε έναν γιο, τον Γιώργο Μομφερράτο, από τον πρώτο του γάμο με τη Σμαράγδα (Εσμέ) Πηλείδη. Διέμενε στο Κολωνάκι.
Παναγιώτης Γιατράκος

Βιογραφικά στοιχεία

Η καταγωγή του ήταν από τo χωριό Άρνα της επαρχίας του Μυστρά. Η οικογένεια των Γιατρακαίων προσέφερε πολλά στην πατρίδα. Ο δε Παναγιωτάκης ήταν από όλους τους αδελφούς του πιο ενθουσιασμένος και πιο δραστήριος και διέπρεψε κατά την πολιορκία της Τριπολιτσάς  παραμένοντας ως της αλώσεώς της. Αργότερα πήγε στην Αργολίδα και την Κορινθία και πολέμησε εκεί στην πτώση του φρουρίου. Πολέμησε επίσης και στο Μεσολόγγι βοηθώντας τους εκεί αδελφούς του.
Η επαρχία του Μυστρά ανάδειξε πολλούς καλούς στρατιώτες, ο Παναγιωτάκης Γιατράκος όμως ήταν ο μόνος ισχυρός αρχηγός που υπήρξε στην περιοχή του. Αποδυναμώθηκαν όταν μέλος του οίκου των Γιατρακαίων εκτέλεσε τον "πιστό προσκυνημένο" της κυβέρνησης (έτσι αποκαλούσαν οι Αρκάδες και οι Μανιάτες τους συνεργάτες της κυβέρνησης) Παναγιώτη Κρεββαττά.
Ιωακείμ Α΄ Νέστωρ του Βρανδεμβούργου

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη Κικέρωνος εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και της Μαργαρίτας των Βέττιν, κόρης του Γουλιέλμου Γ΄ λαντγκράβου της Θουριγγίας.
Το 1535 απεβίωσε στο Στέννταλ σε ηλικία 51 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Ιωακείμ Β΄ Έκτωρ.
Κλειστό Γυμναστήριο Ρέντη «Μελίνα Μερκούρη»

Υποδομή

Στο κλειστό γυμναστήριο διατίθενται 65 θέσεις στάθμευσης οχημάτων, 3 αποδυτήρια, ιατρείο, αίθουσα εκγύμνασης με όργανα, κυλικείο και αίθουσα τύπου για τη δημοσιογραφική κάλυψη των αθλητικών γεγονότων που λαμβάνουν χώρα σε αυτό.
Εμμανουήλ Πρωιμάκης

Σταδιοδρομία

Γεννήθηκε στο Ρέθυμνο. Το 1924 ήταν φοιτητής Νομικής στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, εντάχθηκε στη Δημοκρατική Νεολαία του Παπαναστασίου.
Εργάστηκε ως δικηγόρος. Πολέμησε στην Εθνική Αντίσταση και ήταν συνιδρυτής του ΕΑΜ μαζί με το Στέλιο Κρητικό. Συνελήφθη το 1947 και οδηγήθηκε σε εξορία στην Ικαρία και στη Μακρόνησο. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Πειραιώς στις εκλογές του 1951, ενόσω ήταν ακόμα εξόριστος. Η εκλογή του (όπως και άλλων βουλευτών, συνολικά 7) ακυρώθηκε εξαιτίας του ότι ήταν στην εξορία.  Εξελέγη ξανά βουλευτής Πειραιώς στις εκλογές του 1956.
Για τελευταία φορά εξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 1958 με την ΕΔΑ στην εκλογική περιφέρεια Ηρακλείου. Μετά την εγκαθίδρυση του στρατιωτικού καθεστώτος το 1967 συνελήφθη ξανά, αν και η υγεία του ήταν επιβαρυμένη (δεν μπορούσε να περπατήσει).
Πέθανε το 1975 και κηδεύτηκε στις 25 Μαρτίου στο νεκροταφείο της Καλλιθέας.
Κοστάνζα Καλαμπρέζε

Βιογραφία

Γεννημένη στο Ετερμπέεκ του Βελγίου το 1979, είναι κόρη του Πιέτρο Καλαμπρέζε και  της Φρανσέσκας Ρουτιλιάνο.
Αποφοίτησε το 2005 με πτυχίο στις Επιστήμες της Επικοινωνίας από το Πανεπιστήμιο Σαπιένζα της Ρώμης. Την ίδια χρονιά έγινε επαγγελματίας δημοσιογράφος.
Η καριέρα της 
ως δημοσιογράφος ξεκίνησε το 1998 στο περιοδικό Talk. Από το 1998 έως  το 2003 εργάστηκε στη εφημερίδα La Repubblica. Το 2003 έκανε το ντεμπούτο της στον όμιλο της Mediaset, όπου εργάστηκε  ως δημοσιογράφος πρώτα στο Rete 4, στη συνέχεια στο Canale 5. Στο τελευταίο αυτό δίκτυο άρχισε να εργάζεται στο TG5, αρχικά  ως ανταποκρίτρια, μετά ως αρχισυντάκτρια και τελικά ως παρουσιάστρια, από το 2009 έως το 2017, στο δελτίο ειδήσεων των 1:00 μ.μ, και στη  συνέχεια τον Μάιο του ίδιου έτους στο δελτίο των 20:00.
Μπουτβύντας

Βιογραφία

Ήταν γιος τού Σκαλμάντας μεγάλου δούκα της Λιθουανίας και αδελφός τού Μπουτιγκέιντις.
Η επιρροή του ήταν δυνατή, όταν ο αδελφός του ήταν μέγας δούκας της Λιθουανίας. Αυτό οδήγησε μερικούς ιστορικούς να διατυπώσουν την άποψη, ότι ήταν συγκυβερνήτης όπως οι εγγονοί του Αλγκίρντας και Κεστούτις. Κατά τη διάρκεια της σύντομης εξουσίας του ο Μπουτβύντας προσπάθησε να υπεραμυνθεί τού δουκάτου έναντι των Τευτόνων Ιπποτών· επίσης επιτέθηκε στη Μαζοβία, σύμμαχο τών Τευτόνων.
Κουλγκρίντα

Ο κουλγκρίντα (από τη λιθουανική λέξη (Σαμογιτιανή διάλεκτος) kūlis, που σημαίνει «πέτρα», και το grinda, που σημαίνει «πεζοδρόμιο» από το grįsti, που σημαίνει «σκαλίζω, τραβάω μαζί) είναι ένας κρυμμένος κάτω από το νερό πέτρινος δρόμος ή πέρασμα σε βάλτους και ελώδεις περιοχές που έχουν χρησιμοποιηθεί για την άμυνα στην ιστορία της Λιθουανίας. Παρόμοιοι μυστικοί δρόμοι που κατασκευάζονταν κυρίως από ξύλο και χώμα ήταν γνωστοί ως μεντγκρίντα (από το medis, που σημαίνει δέντρο) και ως ζεμγκρίντα (από το žemė, που σημαίνει 'γη, έδαφος') αντίστοιχα.
Μη εντοπίσιμοι από την επιφάνεια, αυτοί οι δρόμοι ήταν συνήθως γνωστοί μόνο στους ντόπιους και έτσι ήταν ένα σημαντικό στοιχείο της άμυνας εναντίον διάφορων εισβολέων, συμπεριλαμβανομένων των Τευτόνων Ιπποτών στον 13ο και 14ο αιώνα. Τα κουλγκρίντα παρείχαν μια ασφαλή συντόμευση μεταξύ χωριών, λόφων και άλλων αμυντικών δομών. Κατασκευάζονταν φέρνοντας πέτρες, ξύλο ή χαλίκι πάνω από παγωμένους βάλτους το χειμώνα και αφήνοντάς τους να βυθιστούν όταν ο πάγος λιώσει. Μια τέτοια διαδικασία θα επαναληφθεί αρκετές φορές. Μερικές φορές τοποθετήθηκαν ξύλινοι στύλοι για να προστατεύσουν την υπερυψωμένη περιοχή από το καθάρισμα.
Τα απομεινάρια των κουλγκρίντα βρίσκονται κατά κύριο λόγο στο έδαφος της Λιθουανίας, αλλά και στην περιφέρεια Καλίνινγκραντ (πρώην Ανατολική Πρωσία), τη Λευκορωσία και τη Λετονία. Εκτιμάται ότι η Λιθουανία έχει 27 κουλγκρίντα και 7 μεντγκρίντα, περίπου τα μισά από αυτά στη Σαμογιτία. Το μακρύτερο και πιο γνωστό σωζόμενο κουλγκρίντα βρίσκεται απέναντι από το βάλτο Σιέτουβα ανάμεσα στις λίμνες Λούκστας και Παρσεζέρις στη Σαμογιτία. Επιβιώνουν τρία τμήματα και χρησιμοποιήθηκε μέχρι τον 19ο αιώνα ως δρόμος μεταξύ του Καλτινενάι και του Τβεράι. Ένας από τους πρώτους που διερεύνησε το κουλγκρίντα Σιέτουβα ήταν ο Λούντβικ Κρζίβιτσκι. Άλλα κουλγκρίντα βρίσκονται στο βάλτο Αμάλβα στη νότια Λιθουανία και στο Σιουραϊτσιάι κοντά στο Πριεκουλέ. Το κουλγκρίντα Αλκούπις κοντά στο Κβένταρνα υπέστη σοβαρές ζημίες κατά τη βελτίωση της γης από τις σοβιετικές αρχές. Το παλαιότερο μεντγκρίντα βρέθηκε στο Κερναβέ και χρονολογείται ανάμεσα στον 4ο και 7ο αιώνα.
Στρατός από τερακότα

Ανακάλυψη

Το 1974 κάποιοι Κινέζοι αγρότες προσπάθησαν να ανοίξουν ένα πηγάδι στην περιοχή με αποτέλεσμα να βρουν ορισμένες από τις πήλινες φιγούρες. Στη συνέχεια οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν ένα λάκκο μήκους 230 μέτρων με 11 διαδρόμους και τουλάχιστον 6.000 αγάλματα στρατιωτών του πεζικού από τερακότα. Δίπλα βρέθηκε ένας δεύτερος λάκκος με τοξότες, από τους οποίους άλλοι ήταν σε όρθια στάση και άλλοι γονατιστοί, και ιππείς με τα άλογα τους και αρματηλάτες μαζί με ορισμένους πεζούς και ένας τρίτος λάκκος με 68 φιγούρες που ίσως αποτελούσαν το αρχηγείο του στρατού. Επίσης βρέθηκε και ένας ακόμη  αλλά άδειος, ίσως επειδή κάποια εξέγερση δεν επέτρεψε την αποπεράτωσή του. Και οι τέσσερις λάκκοι έχουν γύρω στα εφτά μέτρα βάθος και βρίσκονται περίπου ενάμισι χιλιόμετρο ανατολικά του τάφου του αυτοκράτορα. Συνολικά οι πήλινοι στρατιώτες είναι περίπου 8.000. Υπάρχουν επίσης 130 πήλινα άρματα με 520 άλογα και 150 άλογα ιππικού.

Φυσική περιγραφή

Οι πήλινες φιγούρες δεν έχουν όλες το ίδιο ύψος.  Άλλες είναι γύρω στο 1 μέτρο και 80 εκατοστά και άλλες, κυρίως αυτές που απεικονίζουν υψηλόβαθμους αξιωματικούς, φτάνουν και το 1 μέτρο και 95 εκατοστά. Για την κατασκευή των προσώπων των στρατιωτών πρέπει να χρησιμοποίηθηκαν ως μοντέλα πραγματικοί στρατιώτες, καθώς ο Τσιν Σι Χουάνγκ είχε απαιτήσει κανένα από τα πρόσωπα των στρατιωτών να μην μοιάζει με άλλο.
Άμεση Δημοκρατία Τώρα!

Η Άμεση Δημοκρατία Τώρα! επίσης γνωστή ως Αληθινή Δημοκρατία Τώρα! (στα ισπανικά, όπως Democracia Real Ya Grecia) ήταν Ελληνική οργάνωση και κίνημα, αποτελούμενη από απλούς πολίτες, οι οποίοι συμμετείχαν ενεργά στις ελληνικές διαμαρτυρίες του 2011. Το κίνημα ήταν εμπνευσμένο από το ισπανικό κίνημα Αληθινή Δημοκρατία Τώρα, το κίνημα Πραγματική Δημοκρατία Τώρα διοργάνωνε διαδηλώσεις στην Ελλάδα και δημοσίευε τις διαδικασίες των λαϊκών συνελεύσεων στην κεντρική συγκέντρωση στη Πλατεία Συντάγματος.
Το κίνημα ήταν η πρώτη μεγάλη ελληνική πολιτική οντότητα που σχηματίστηκε από πολίτες που δεν υποστήριζαν κανένα από τα παραδοσιακά πολιτικά κόμματα της Ελλάδας. Το κίνημα δεν ήταν κόμμα, αλλά ήταν πλατφόρμα για την ανταλλαγή ιδεών καθώς και τρόπος με τον οποίο τα μέλη της, που είναι γνωστοί ως "αγανακτισμένοι", δείχνουν την αποδοκιμασία τους και την απόρριψη του σημερινού πολιτικού στάτους κβο όπου δύο μεγάλα κόμματα εναλλάσσονται στην εξουσία.
Όλα τα πρωινά του κόσμου

Πλοκή

Η ταινία διαπραγματεύεται τη ζωή του μουσικού Μαρέν Μαραί, ο οποίος έζησε τον 17ο-18ο αιώνα και μαθήτευσε με τον Ζαν ντε Σαιν-Κολόμπ. Η ταινία αφηγείται τη σχέση του νεαρού Μαραί (που υποδύεται ο Γκιγιώμ Ντεπαρντιέ) με τις κόρες του Σαιν-Κολόμπ, αλλά και τη σχέση που αναπτύσσει με το μουσικό όργανο βιόλα ντα γκάμπα. Ο ηλικιωμένος Μαραί (τον υποδύεται ο Ζεράρ Ντεπαντιέ) αναπολεί τις μέρες πλάι στον μεγάλο διδάσκαλό του, όταν στην προσπάθειά του να κερδίσει την κόρη του, έπρεπε παράλληλα να κερδίσει και την επιδοκιμασία του πατέρα της. Ο ήχος της βιόλας ντα γκάμπα είναι διάχυτος σε όλη τη διάρκεια της ταινίας, μεταφέροντας τον θεατή σε μια πολύ πιστή αντιγραφή της μουσικής ατμόσφαιρας του 17ου αιώνα. Τη μουσική της ταινίας, που προέρχεται από έργα του Μαραί και του Σαιν-Κολόμπ, παίζει και διευθύνει ο Καταλανός Γιορντί Σαβάλ, ο οποίος και βραβεύτηκε με το Βραβείο Σεζάρ (1992) για την άψογη ερμηνεία του. Αν και το σενάριο της ταινίας είναι φανταστικό, εντούτοις βασίζεται σε ιστορικές πηγές, καθιστώντας την ταινία πιστή μεταφορά του βίου των χαρακτήρων της, αλλά και της συνολικής εικόνας μιας προ πολλού περασμένης εποχής.
Αλέχο Καρπεντιέ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Λωζάνη της Ελβετίας και μεγάλωσε στην Αβάνα της Κούβας. Ταξίδευσε στην Γαλλία και την λατινική Αμερική και γνώρισε πολλούς ανθρώπους της τέχνης και των γραμμάτων. Υποστήριξε την επανάσταση του Φιντέλ Κάστρο και φυλακίστηκε για τις αριστερές του απόψεις.
Αν και ο Αλέχο Καρπενιέρ έγραψε σε πολλά διαφορετικά είδη, όπως δημοσιογραφικά άρθρα, ραδιοφωνικά και θεατρικά έργα, δοκίμια, όπερες και λιμπρέτα, είναι περισσότερο γνωστός για τα μυθιστορήματά του. Είναι από τους πρώτους που χρησιμοποίησαν τον μαγικό ρεαλισμό στα έργα για να εξερευνήσει την ιστορία και τον πολιτισμό της Λατινικής Αμερικής. Επηρεάστηκε επίσης από τον Αφρο-Κουβανισμό. Έργο που συνδυάζει τον Αφρο-Κουβανισμό και τον μαγικό ρεαλισμό είναι Το βασίλειο αυτού του κόσμου (1949). Στο τρόπο γραφής του έχει επίσης αφομοιώσει στοιχεία από την ανάσταση του μπαρόκ (Μπαρόκ του Νέου Κόσμου) και έχει την θεωρία του υπερρεαλισμού.