(I Can't Make It) Another Day

Προϊστορία

Τον Ιούνιο του 2009, ο Μάικλ Τζάκσον πέθανε στην ηλικία των 50 μετά από καρδιακή ανακοπή. Τρεις εβδομάδες μετά τον θάνατο του Τζάκσον, η ιστοσελίδα TMZ.com (εκεί δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά η είδηση θανάτου του καλλιτέχνη) κυκλοφόρησε στο Διαδίκτυο ένα snippet διάρκειας 24 δευτερολέπτων ονόματι A Place with No Name. Κατά τη διάρκεια της διαρροής, υπήρξαν πολλές δημοσιεύσεις που ανέφεραν ότι υπάρχουν δεκάδες ακυκλοφόρητα τραγούδια του Τζάκσον που θα ήθελαν λίγα χρόνια για να κυκλοφορήσουν. Ο επιμελητής του Rock and Roll Hall of Fame, Τζιμ Χενκ, σχολίασε ότι όποια τραγούδια του Τζάκσον κυκλοφορήσουν στο μέλλον θα τύχουν μεγάλης προσοχής, δηλώνοντας, «αυτό που βλέπουμε να γίνεται τις τελευταίες τρεις εβδομάδες είναι ότι το άλμπουμ έχει εντυπωσιακές πωλήσεις. Πιστεύω ότι θα δούμε απίστευτο ενδιαφέρον σε όποιο υλικό του Μάικλ Τζάκσον κυκλοφορήσει στο μέλλον».
Μετά τον θάνατο του Τζάκσον, ο ροκ μουσικός Λέννι Κράβιτζ έγραψε ένα γράμμα για τον Τζάκσον που δημοσιεύθηκε από την ιστοσελίδα της AOL Music, Spinner.com. Σε αυτό αναφέρεται στη συνεργασία με τον Τζάκσον σε ένα μη αναφερόμενο κομμάτι: «Συνεργάστηκα με τον Τζάκσον σε ένα κομμάτι που δεν έχει κυκλοφορήσει και ήταν η καλύτερη εμπειρία που είχα στο στούντιο. Ήταν αστείος. Πολύ αστείος και γελούσαμε όλη την ώρα. Ήταν όμορφο ανθρώπινο ον». Στις 10 Δεκεμβρίου 2010, το τραγούδι κυκλοφόρησε επισήμως στο μετά θάνατον άλμπουμ του Τζάκσον, Michael. Περιέχει περισσότερα φωνητικά και όργανα.

Απάντηση

Το τραγούδι δεν σχεδιαζόταν να κυκλοφορήσει και η δισκογραφική εταιρεία του Τζάκσον, Sony Music Entertainment, έχοντας την υποστήριξη της Jackson Estate και των δικηγόρων του καλλιτέχνη, προσπάθησε να απομακρύνει το τραγούδι από το Διαδίκτυο με βάση την παραβίαση των πνευματικών δικαιωμάτων. Αν και οι προσπάθειες της εταιρείας είχαν επιτυχία, μερικά άτομα συνέχιζαν να ανεβάζουν το audio, με 20.000 άτομα να παρακολούθησαν το κλιπ μέσα σε μερικές ώρες.
Μετά τη διαρροή, ο Κράβιτζ συζήτησε το τραγούδι σε ένα βίντεο που ανέβασε στο Twitter. Παραδέχθηκε ότι είχε γράψει, παράξει και παίξει τα όργανα στο κομμάτι, καθώς και το ηχογράφησε με τον Τζάκσον. Ο Κράβιτζ δήλωσε ότι δεν είναι υπεύθυνος για την ανεπίσημη κυκλοφορία, «καθώς είχε το αντίγραφο του σε θησαυροφυλάκιο». Σημείωσε ότι οι δύο DJs στο snippet δεν είχαν καμία σχέση με την ηχογράφηση του κομματιού, δηλώνοντας, «Δεν ξέρω ποιος είναι ο στόχος τους, αλλά αυτά τα άτομα δεν έχουν καμία σχέση με το κομμάτι». Ο Κράβιτζ δήλωσε ότι η συνεργασία του με τον Τζάκσον «ήταν από τις καλύτερες μουσικές εμπειρίες στην ζωή του». «Αυτό έγινε από δύο ανθρώπους που είχαν σεβασμό ο ένας για τον άλλο και που αγαπούσαν την μουσική - αυτό ήταν». Ο τραγουδιστής-στιχουργός κατέληξε ότι «το Another Day δεν είχε μιξαριστεί ή ολοκληρωθεί αλλά πρόσθεσε ότι ελπίζει να κυκλοφορήσει το τραγούδι και να το ακούσει «όπως αυτός και ο Μάικλ ήθελαν».

Κριτική υποδοχή

Το τραγούδι έλαβε γενικά θετικές κριτικές. Η Λιχ Γκρίνμπλατ, της Entertainment Weekly, δήλωσε ότι το τραγούδι «τον γαλβανίζει περαιτέρω» και αποτελεί «την πιο άγρια στιγμή του άλμπουμ».  Η Σάρα Ρόντμαντ, της The Boston Globe, δήλωσε ότι το τραγούδι ήταν «μια εξασθενισμένη ηχώ των τραγουδιών του Τζάκσον προσανατολισμένα στο vintage rock όπως τα Dirty Diana και Beat It»,  «αλλά το τραγούδι, έχοντας τον Ντέιβ Γκρόχλ στα ντραμς, δεν αισθάνονταν στη θέση του σε μερικές ηχογραφήσεις του». Η Τζόντι Ρόσεν, του Rolling Stone, επίσης σύγκρινε το κομμάτι με το Dirty Diana. Οι Τζέισον Λίπσχατζ, Γκέιλ Μίτσελ και Γκάρι Γκραφ, από το Billboard, δήλωσαν ότι το κομμάτι αναπτύσσει ένα βράχο της industrial rock που θυμίζει τους Nine Inch Nails, λέγοντας ότι «ο Τζάκσον ουρλιάζει στο ρεφρέν, καθώς οι κιθάρες καλύπτουν την φωνή του και ο Κράβιτζ επαναλαμβάνει τον τίτλο του κομματιού όπως ένα νανούρισμα. Σε αυτό το κομμάτι υπήρξε εκπληκτική εκτέλεση των κρουστών από τον Ντέιβ Γκροχλ».
Οι αρνητικές κριτικές ήρθαν από τον Αλέξη Πετρίδη, της The Guardian, είπε «το τραγούδι είναι πρότυπο του κομματιού που δεν μπόρεσε να κάνει τη διαφορά στο χειρότερο solo άλμπουμ του». Η Χάου Τζόουνς, της Slant Magazine, είπε ότι το κομμάτι «είναι ένα δειλό τραγούδι με θαμπές εμφανίσεις φιλοξενουμένων από τους Λέννι Κράβιτζ και Ντέιβ Γκρόχλ».