google/wiki40b huggingface dataset:
Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1992-1993

Το πρωτάθλημα Ελλάδας πόλο της περιόδου 1992–93, ήταν το έβδομο που διεξήχθη ύστερα από την καθιέρωση της Α1 Εθνικής κατηγορίας. 
Διεξήχθη σε δύο φάσεις, την κανονική περίοδο 22 αγώνων, και το φάιναλ φορ όπου οι τέσσερις πρώτες ομάδες αγωνίστηκαν σε δύο γύρους μεταφέροντας ολόκληρη τη βαθμολογία από την κανονική περίοδο. Η κανονική περίοδος ξεκίνησε στις 31 Οκτωβρίου του 1992 και ολοκληρώθηκε στις 20 Μαρτίου 1993, ενώ το φάιναλ-4 διήρκησε από τις 2 ως τις 12 Απριλίου. 
Το πρωτάθλημα διεξήχθη με τη συμμετοχή δώδεκα ομάδων για πρώτη φορά στην ιστορία της Α1, ένας αριθμός που διατηρείται σταθερός έκτοτε.
Πρωταθλητής αναδείχθηκε για δεύτερη συνεχή φορά ο Ολυμπιακός, χάρη στη μεγάλη νίκη που πέτυχε την τελευταία αγωνιστική του φάιναλ φορ με 11-7 στο κολυμβητήριο της Βουλιαγμένης, σε έναν άτυπο τελικό καθώς οι δύο ομάδες ήταν ισόβαθμες πριν τον αγώνα.
Τον υποβιβασμό στην Α2 γνώρισαν οι Παναθηναϊκός και ΟΦ Θαλάσσης. Για τον Παναθηναϊκό αυτός ήταν ο πρώτος αγωνιστικός υποβιβασμός στην ιστορία του, καθώς ο προηγούμενος και ως τότε μοναδικός υποβιβασμός του το 1976 είχε έρθει χωρίς αγώνες λόγω απόσυρσής του από το πρωτάθλημα.

Φάιναλ Φορ

Προκρίθηκαν οι τέσσερις πρώτες της κανονικής περιόδου μεταφέροντας ακέραιη τη βαθμολογία τους και αγωνίστηκαν σε δύο γύρους στις έδρες των ομάδων (σύνολο έξι αγώνων). Πρωταθλητής μετά τους αγώνες του φάιναλ φορ αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός.
Χώρα του Βοΐνοβιτς

Η Χώρα του Βοΐνοβιτς (σερβικά: Велбуждско деспотство) ήταν ένα από τα Σερβικά κρατίδια που εμφανίστηκαν κατά την διάλυση της Σερβικής Αυτοκρατορίας. Πήρε το όνομα του από τον Βόγισλαβ Βογίνοβιτς και την δημιούργησε το 1355, τον διαδέχτηκε ο ανιψιός του Νίκολα Αλτομάνοβιτς Βογίνοβιτς.

Ιστορία

Πρώτος κυβερνήτης της ήταν ο δούκας Βόγισλαβ Βογίνοβιτς (περίπου 1355-1363), και αργότερα ο ανιψιός του Νίκολα Αλτομάνοβιτς Βοΐνοβιτς (1366-1373). Κατελάμβανε το δυτικό τμήμα της πρώην Σερβικής Αυτοκρατορίας, δηλαδή, οι περιοχές που περιλαμβάνει η σημερινή Σερβία , το βορειοδυτικό Μαυροβούνιο , νοτιοανατολική Βοσνία και Ερζεγοβίνη και νοτιοανατολική Κροατία. Ο Αλτομάνοβιτς αντιμετώπισε τη στρατιωτική συμμαχία των άλλων σερβικών κρατιδίων με αποτέλεσμα η χώρα του να διαλυθεί και να μοιραστεί.
Βάσω Πλευρίτου

Καριέρα

Έκανε τα πρώτα της βήματα στο χώρο της υδατοσφαίρισης από πολύ μικρή ηλικία στις ακαδημίες του Ηρακλή, στη συνέχεια μεταφέρθηκε μαζί με τις αδελφές της στην Ομάδα του Ολυμπιακού Πειραιώς  στον οποίο υπέγραψε και το πρώτο της επαγγελματικό συμβόλαιο.
Η Βάσω Πλευρίτου έχει κατακτήσει μέχρι στιγμής με την ομάδα του Ολυμπιακού δύο πρωταθλήματα Ελλάδας νεανίδων (2013, 2015), τρία πρωταθλήματα Ελλάδας νέων γυναικών (2013, 2014, 2015), τρία πρωταθλήματα Ελλάδας γυναικών (2014, 2015, 2016), ένα Πρωτάθλημα Ευρώπης Γυναικών (2015) κι ένα Κύπελλο Κυπελλούχων Len Trophy (2014).
Η Βάσω Πλευρίτου παραμένει στην ομάδα του Πειραιά μέχρι και σήμερα.

Διεθνείς συμμετοχές

Η Βάσω Πλευρίτου είναι διεθνής με την εθνική ομάδα υδατοσφαίρισης νεανίδων της Ελλάδας. Το 2013 ήταν μέλος της ομάδας της εθνικής Ελλάδος νεανίδων που νίκησε στον μεγάλο τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος υδατοσφαίρισης Νεανίδων 2013 την Ισπανία με 8-5 και κατέκτησε το τρόπαιο.
Ενέντα Ταρίφα

Μουσική Καριέρα

Η Tarifa γεννήθηκε στα Τίρανα της Αλβανίας, στις 30 Μαρτίου του 1982. Ξεκίνησε την καριέρα της το 2003, όταν συμμετείχε στο "Festivali i Këngës 42" με το τραγούδι "Qëndroj", καταφέρνοντας να φτάσει μέχρι τον τελικό. Το 2006, συμμετείχε στο "Kënga Magjike" με το τραγούδι "Rreth zjarrit tënd" και κατέλαβε την 4η θέση με 154 βαθμούς. Της απονεμήθηκε, επίσης, το βραβείο "Çesk Zadeja". Την επόμενη χρόνια συμμετείχε για άλλη μια φορά στο "Festivali i Këngës", όπου βγήκε 10η με 11 πόντους. Το 2008, συμμετείχε ξανά στο "Kënga Magjike", αυτή τη φορά με το τραγούδι "Zeri im" και κέρδισε 577 πόντους.
Το 2010, έλαβε μέρος στον διαγωνισμό "Top Fest 2010", τραγουδώντας το "Me veten", τον οποίο και νίκησε. Στη συνέχεια, διετέλεσε παρουσιάστρια της τηλεοπτικής εκπομπής "Portokalli". Έπειτα από ένα "διάλειμμα", η Tarifa επέστρεψε, λαμβάνοντας μέρος στο "Festivali i Këngës 2015" με το τραγούδι "Përrallë". Νικώντας το, κέρδισε το δικαίωμα να εκπροσωπήσει την Αλβανία στον 61ο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision.
Γιάννης Ντεσσές

Βιογραφία

Ο Γιάννης Dessès γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου στις 6 Αυγούστου του 1904 και ήταν ελληνικής καταγωγής. Σε ηλικία 11 ετών σχεδίασε ένα φόρεμα για την μητέρα του με πολύ μεγάλη επιτυχία. Εγκαταστάθηκε στο Παρίσι για να σπουδάσει νομικά αλλά γρήγορα εγκατέλειψε τις σπουδές του για να ασχοληθεί από το 1924 με τη γυναικεία μόδα και το 1925 άρχισε να σχεδιάζει για τον οίκο ραπτικής Maison Jane στη Rue de la Paix. Το 1937, σε ηλικία 33 ετών, δημιούργησε το δικό του οίκο ραπτικής στην Avenue George V με την επωνυμία "Jean Dessès" έχοντας συνεργάτες τον φίλο του Balenciaga και τον σχεδιαστή Raphaël.
Μετά το τέλος του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου ταξίδεψε στην Ελλάδα και την Αίγυπτο. Οι δημιουργίες του επηρεάστηκαν από τα ταξίδια του αυτά. Κατασκεύαζε κυρίως πτυχωτές βραδινές τουαλέτες από μουσελίνα και σιφόν, ολοκέντητα φορέματα, σύνολα από φορέματα με εφαρμοστά σακάκια και αέρινες φούστες. Το 1945 συμμετείχε στην έκθεση μόδας στο Μουσείο του Λούβρου με θέμα «Théâtre de la Mode». Το 1946 δημιούργησε την εταιρία αρωμάτων Jean Dessès. Τα αρώματα με την υπογραφή του ήταν τα Celui, Gymkana και Kalispera. Το 1949 ο Dessès άρχισε την παραγωγή ετοιμοφόρετων ενδυμάτων (prêt-à-porter) για την αγορά της Αμερικής. Από το 1949 και για οκτώ χρόνια ο Guy Laroche εργάστηκε μαζί του ως σχεδιαστής και βοηθός. Συνεργάστηκαν και για τη δημιουργία του “Ινστιτούτου Laroche” και αργότερα με τους Fath, Piguet, Carven και Paquin ως μέλος στους “Associated Couturiers”.
O Valentino δούλεψε μαζί του την δεκαετία του 1950 και όπως αναφέρει ο ίδιος ήταν σταθμός για την εξέλιξή του. Από το 1955 σχεδίαζε για τη φίρμα Jean Dessès Diffusion και το 1956 άνοιξε μπουτίκ στις “Galeries Lafayette”. Την ίδια χρονιά στην Αθήνα άνοιξε σε συνεργασία με τον οίκο γουναρικών Σιστοβάρη τον «Οίκο Σιστοβάρη-Dessès». Το 1958 μεταφέρθηκε στο 12 Rond Point des Champs Élysées στο Παρίσι.
Το 1963, στα εξήντα του, ο Jean Dessès λόγω της κακής κατάστασης της υγείας του μετακόμισε από το Παρίσι στην Αθήνα και ασχολήθηκε με τον οίκο που είχε ανοίξει εκεί οκτώ χρόνια νωρίτερα. Πέθανε στην Αθήνα κατά τι πρώτες πρωινές ώρες της Κυριακής 2 Αυγούστου του 1970.
Την δεκαετία του ’90 αναβίωσαν οι δημιουργίες του με το ενδιαφέρον που υπήρχε για τα ενδύματα τις δεκαετίας του ’50. Το γνωστό μοντέλο Naomi Campell το 1999 σε δεξίωση των Christie’s φόρεσε δημιουργία του. Αργότερα το 2001 και το 2006 η ηθοποιός Ρενέ Ζελβέγκερ και η ηθοποιός και τραγουδίστρια Jennifer Lopez φόρεσαν τουαλέτες του στην απονομή των Όσκαρ.
Θεόδουλος Παρσακουτηνός

Βιογραφία

Το όνομα της οικογένειας (εσφαλμένα καταγεγραμμένο ως Παρσακουντηνός, σε ορισμένα χειρόγραφα) προέρχεται από την τοποθεσία "Παρσακούτη". Ο Θεόδουλος αποτελεί το πρώτο γνωστό μέλος της οικογένειας, και ήταν παντρεμένος με γυναίκα προερχόμενη από την ισχυρή οικογένεια των Φωκάδων, πιθανώς κόρη του στρατηγού Βάρδα Φωκά του Πρεσβύτερου, πατέρα του στρατηγού και μελλοντικού αυτοκράτορα Νικηφόρου Β΄ Φωκά (βασίλευσε μεταξύ 963-969). Ο Θεόδουλος και η αγνώστων λοιπών στοιχείων σύζυγός του απέκτησαν μαζί τρεις υιούς, τον Θεόδωρο, τον Βάρδα, καθώς και τον Νικηφόρο.
Λίγα στοιχεία είναι γνωστά για την σταδιοδρομία του, με εξαίρεση ορισμένες αναφορές σε αραβικής προελεύσεως πηγές, οι οποίες τον αποκαλούν «Μονόφθαλμο» (al-A‘war), ενώ αναφέρουν πως ήταν πατρίκιος και στρατηγός των θεμάτων της Τζαμανδού και της Λυκανδού το 954, όταν συνελήφθη αιχμάλωτος μαζί με έναν εκ των υιών του (είτε τον Βάρδα είτε τον Νικηφόρο) στα Άδατα από τον Χαμδανίδη εμίρη του Χαλεπίου, Σαΐφ αλ-Ντάουλα.
Το φθινόπωρο του 962, ο υιός του Θεόδουλου, Θεόδωρος, αιχμαλώτισε τον ξάδερφο του Σαΐφ αλ-Ντάουλα, Αμπού Φιράς αλ-Χαμντανί, στην διάρκεια επιδρομής, και επιχείρησε την ανταλλαγή του αιχμαλώτου του με τον πατέρα και τον αδερφό του. Η ενέργειά του αυτή, ωστόσο, δεν είχε επιτυχία, καθώς ο Αμπού Φιράς παρέμεινε αιχμάλωτος έως και την ανταλλαγή αιχμαλώτων του 966, όταν ανταλλάχθηκε ο Θεόδουλος, καθώς και κατά πάσα πιθανότητα οποιοιδήποτε άλλοι υψηλόβαθμοι Βυζαντινοί αιχμάλωτοι.
Ιωάννης Φρειδερίκος της Πομερανίας

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Φιλίππου Α΄ δούκα της Πομερανίας και της Μαρίας των Βέττιν, κόρης τού Ιωάννη εκλέκτορα της Σαξονίας.
Στα 14 έτη του εκλέχθηκε επίσκοπος τού Καμμίν το 1556. Έτσι έληξε η ανεξαρτησία τού Καμμίν από την Πομερανία, διότι τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Καζιμίρ ΣΤ΄ και μετά τρία ανίψια τους. Το 1450 διαδέχθηκε τον πατέρα του, αλλά άφησε τον Ούλριχ φον Σβερίν υψηλό επιμελητή τού δουκάτου και μετέβη στην Αυλή τού Μαξιμιλιανού Β΄ της Γερμανίας και τον ακολούθησε στην εκστρατεία εναντίον των Οθωμανών. Επέστρεψε το 1567. Το 1569 απεβίωσε ο μεγάλος θείος του Μπάρνιμ Θ΄ δούκας της Πομερανίας-Στεττίν και το Στεττίν επέστρεψε στον Ιωάννη-Φρειδερίκο. Είχε άλλα τέσσερα μικρότερα αδέλφια και στο Γιάζενιτς (νυν Πολίτσε Πολωνίας) διαίρεσαν την Πομερανία· αυτό επιβεβαιώθηκε από τη Συνέλευση (Λάνττακ) στο Βολίν. Ο Ιωάννης-Φρειδερίκος με τον αδελφό του Μπάρνιμ Ι΄ έλαβαν το Στεττίν, ο Ερνέστος-Λουδοβίκος το Βόλγκαστ, ο Μπόγκισλαβ ΙΓ΄ το Μπαρτ & Ρύγκενβαλντε και ο Καζιμίρ ΣΤ΄ την επισκοπή τού Καμμίν, που την έλαβε το 1574. 
Κατόρθωσε να αναβαθμίσει το Στεττίν (νυν Τσέτσιν) σε τόπο κοπής νομισμάτων τού Κύκλου της Άνω Σαξονίας, μετά τη Λειψία και το Βερολίνο. Όταν ο βασιλιάς της Γερμανίας επέβαλε τον περιορισμό να μην χρησιμοποιούνται νομίσματα εκτός τού βασιλείου, ο Ιωάννης-Φρειδερίκος αντέτεινε ότι αυτό βλάπτει περιοχές όπως η Πομερανία, που είναι συνοριακά εμπορικά κέντρα. 
Το 1570 φιλοξένησε το συνέδριο ειρήνης, με το οποίο έληξε ο Βόρειος Επταετής Πόλεμος μεταξύ της Σουηδίας και της Δανίας-Νορβηγίας. Ήταν εκπρόσωπος τού Μαξιμιλιανού Β΄ της Γερμανίας και επικεφαλής των μεσολαβητών. Το συνέδριο έληξε με τη συμφωνία τού Στεττίν.
Το 1568 έκτισε μέγαρο στο Κέσλιν (νυν Κοστσαλίν) και ανακαίνισε το μέγαρο τού Στεττίν σε ρυθμό Ιταλικής Αναγέννησης. Προσπάθησε να προβ΄λει τη στρατιωτική θέση τού δουκάτου ώστε να ταιριάζει με αυτήν της Σαξονίας και τού Βρανδεμβούργου, αλλά δεν το κατάφερε. Θέλησε να βελτιώσει τη θέση του στον Κύκλο της Άνω Σαξονίας, αλλά δεν το επέτυχε: έμεινε 3ος στη σειρά, μετά από τη Σαξονία και το Βρανδεμβούργο. Δυσαρεστήθηκε και αρνήθηκε να πληρώσει την εισφορά του.
Σε μία διασκέδαση στο Βόλγκαστ το 1600 απεβίωσε αιφνίδια. Τον διαδέχθηκαν οι αδελφοί του, πρώτα ο Μπάρνιμ Ι΄, που απεβίωσε τρία έτη μετά και έπειτα ο Μπόγκισλαβ ΙΓ΄ επίσης για τρία έτη.

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε την Έρντμουτ των Χοεντσόλερν, κόρη τού Ιωάννη-Γεωργίου εκλέκτορα τού Βρανδεμβούργου, αλλά δεν απέκτησαν απογόνους.
Μαλί (νομαρχία)

Γεωγραφία

Το Μαλί βρίσκεται βορειοδυτικά της Γουινέας και βόρεια του Λαμπέ. Συνορεύει στα νότια με τα Λελουμά, Κουμπιά και Λαμπέ, στα δυτικά με το Γκαουάλ, στα βορειοδυτικά με την Κουνταρά, στα βόρεια με τη Σενεγάλη και στα ανατολικά με το Μαλί (χώρα).
Επαρχίες της Βουλγαρίας

Η Βουλγαρία διαιρείται διοικητικά σε 28 επαρχίες (στα βουλγαρικά: области). Κάθε επαρχία φέρει το όνομα της πρωτεύουσάς της. Οι επαρχίες με την σειρά τους διαιρούνται σε 265 δήμους. Μεγαλύτερη επαρχία σε έκταση είναι η επαρχία Μπουργκάς με έκταση 7.618 km² ενώ μικρότερη επαρχία σε έκταση είναι η επαρχία Γκάμπροβο με έκταση 2.053 km². Μεγαλύτερη σε πληθυσμό επαρχία, μετά την περιοχή της πρωτεύουσας Σόφιας είναι η επαρχία Πλόβντιβ με 707.570 κατοίκους.

Διοικητικές μεταβολές

Η διαίρεση της Βουλγαρίας σε 28 επαρχίες έγινε για πρώτη φορά το 1959. Το 1987 οι επαρχίες συγχωνεύτηκαν σε εννέα, μεταβολή που διατηρήθηκε μέχρι το 1999, οπότε και επανήλθε το προηγούμενο σύστημα, το οποίο ισχύει ως σήμερα.
Γκίκας Μάστορης

Βιογραφικά στοιχεία

Υπήρξε υπαξιωματικός του στρατού. Συμμετείχε στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1878, στον οποίο τραυματίστηκε.
Εξελέγη βουλευτής Λοκρίδος τον Μάιο του 1877, σε επαναληπτική εκλογή μετά τον θάνατο του Κωνσταντίνου Δαρειώτη, ο οποίος είχε εκλεγεί στις εκλογές του 1902 και επανεξελέγη σε αυτές του 1905.
Απεβίωσε όντας εν ενεργεία βουλευτής.
Καούς (αρχαία πόλη)

Η Καούς ή Καούντα (Καοῦς) ήταν κώμη της αρχαίας Αρκαδίας.
Αναφέρεται από τον Παυσανία ο οποίος όταν πέρασε από εκεί τη βρήκε ήδη ερειπωμένη. Ανήκε στην πόλη-κράτος της Θέλπουσας, βρισκόταν πέντε στάδια από τον ποταμό Άρση και δίπλα στην αρχαία οδό όπου υπήρχε το ιερό του Ασκληπιού Καουσίου. Σαράντα στάδια μετά βρισκόταν η Θέλπουσα. 
Η θέση της αρχαίας κώμης δεν έχει βρεθεί αλλά εικάζεται πως βρισκόταν στην ευρύτερη περιοχή του χωριού Βούτσης της Αρκαδίας.
115 Τάιρα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Τάιρα είναι 79,8 χλμ. Η μάζα της εκτιμάται σε 530 τρισεκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Θύρας εκτιμάται σε 2,2 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 440 φορές ασθενέστερη από τη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 42 m/sec.
Ο φασματικός τύπος της Τάιρα είναι άγνωστος. Το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,275 και η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 90 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Η Τάιρα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 7 ώρες και 14,5 λεπτά. Η μέση ταχύτητά της καθώς περιφέρεται γύρω από τον Ήλιο ανέρχεται σε 19,1 km/sec (68.900 χιλιόμετρα την ώρα).
Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος

Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος (ΕΟΔ) (αγγλικά: European Space Agency‎, ESA; γαλλικά: Agence spatiale européenne‎, ASE) είναι ευρωπαϊκός οργανισμός με έδρα το Παρίσι. Ορισμένες φορές αποδίδεται λαθεμένα στην ελληνική ως Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος (ΕΥΔ).
Δημιουργήθηκε στις 30 Μαΐου 1975 με σκοπό τον καλύτερο συντονισμό των ευρωπαϊκών διαστημικών δραστηριοτήτων, ως αποτέλεσμα της κατανόησης ότι ήταν ασύμφορο να έχει η κάθε χώρα μέλος ένα ξεχωριστό διαστημικό πρόγραμμα και με απώτερο σκοπό να ανταγωνιστεί την τεχνολογική υπεροχή της ΕΣΣΔ και των ΗΠΑ στον συγκεκριμένο τομέα. Έχει 22 κράτη μέλη και 2.000 εργαζόμενους (2011). Αυτά τα ιδιαίτερα εξειδικευμένα άτομα προέρχονται από όλα τα κράτη μέλη και περιλαμβάνουν επιστήμονες, μηχανικούς, ειδικούς πληροφορικής και διοικητικό προσωπικό.

Χρηματοδότηση

Ο προϋπολογισμός του ΕΟΔ για το 2005 ήταν €2,977 δισεκατομμύρια και το 2012 έφτασε τα €4,02 δισεκατομμύρια. Κάθε χώρα συνεισφέρει ποσό ανάλογα με το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν της (ΑΕΠ). Ο Οργανισμός λειτουργεί με βάση τη γεωγραφική ανταπόδοση, δηλ. επενδύει σε κάθε κράτος μέλος, μέσω βιομηχανικών συμβολαίων για διαστημικά προγράμματα, ένα ποσό σχεδόν ισοδύναμο με τη συμβολή κάθε χώρας.

Κέντρα

Ο ΕΟΔ έχει έξι διαφορετικά κέντρα ώστε το καθένα ξεχωριστά να χειρίζεται διαφορετικά καθήκοντα. Αυτά είναι το Ευρωπαϊκό Κέντρο Διαστημικής Έρευνας και Τεχνολογίας (ESTEC) στο Νόρντβαϊκ της Ολλανδίας που έχει ως σκοπό τον σχεδιασμό και ανάπτυξη διαστημικής τεχνολογίας, το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο Διαστημικών Ερευνών (ESRIN), στο Φρασκάτι της Ιταλίας, όπου εκεί συλλέγονται και αποθηκεύονται τα δεδομένα του οργανισμού, το Ευρωπαϊκό Κέντρο Διαστημικών Επιχειρήσεων (ESOC) στο Ντάρμστατ της Γερμανίας που έχει ως σκοπό τον έλεγχο και την παρακολούθηση των δορυφόρων που βρίσκονται σε τροχιά και τέλος το Ευρωπαϊκό Κέντρο Αστροναυτικής Αστροναυτών (EAC) στην Κολωνία της Γερμανίας με αντικείμενο την εκπαίδευση αστροναυτών,το Ευρωπαϊκό 
Κέντρο Διαστημικών Εφαρμογών και Τηλεπικοινωνιών (ECSAT) στο Χάργουελ της Μεγάλης Βρετανίας,το Ευρωπαϊκό Κέντρο Διαστημικής Αστρονομίας στο Villanueva de la Cañada της Ισπανίας.
Ευρυμενές Μαγνησίας

Οι Ευρυμεναί ή Ερυμναί ήταν σημαντική πόλη της αρχαίας Μαγνησίας, η οποία βρισκόταν κοντά στη θέση της σημερινής κωμόπολης Στόμιο Λάρισας, έδρας του σημερινού Δήμου Ευρυμενών του Νομού Λάρισας.
Μιχάλης Παραγυιός

Βιογραφικό

Ο Μιχάλης Παραγυιός ξεκίνησε το μπάσκετ στον Άρη Γλυφάδας, από τον οποίο εντάχθηκε στον Πρωτέα Βούλας και στον Ιωνικό Νίκαιας, με την ανδρική ομάδα του οποίου αγωνίστηκε από το 2001 ως το 2005 στο πρωτάθλημα Α2΄ Εθνικής. Συνέχισε για δύο χρόνια στον Ηλυσιακό, επίσης στη Α2΄ Εθνική. Το 2006, αν και παίκτης ομάδας Α2΄ Εθνικής, πήρε μέρος και νίκησε στον ετήσιο διαγωνισμό καρφωμάτων στο All-Star Game.
Ακολούθως μεταπήδησε στην Α1, σε ομάδες της οποίας αγωνίζεται ως σήμερα, κατά σειρά: Μαρούσι, Πανιώνιο, Ηλυσιακό. Το 2013 επέστρεψε στον Πανιώνιο.

Εθνικές ομάδες

Ο Παραγυιός έχει αγωνιστεί στην Εθνική Εφήβων, με την οποία το 1999 πήρε μέρος σε 5 διεθνή φιλικά ματς και σε τουρνουά στην Ιταλία.

Διακρίσεις

To 2006 αναδείχθηκε νικητής στο διαγωνισμό καρφωμάτων στο ετήσιο All-Star Game.

Οικογένεια

Ο Μιχάλης Παραγυιός είναι γιος του παλιού διεθνή καλαθοσφαιριστή του Ολυμπιακού Γιάννη Παραγυιού και αδερφός της διεθνούς μπασκετμπολίστριας Ελεάνας Παραγυιού, παίκτριας των Εσπερίδων Καλλιθέας, του Πρωτέα Βούλας και του Άρη Χολαργού.
Αγία Μαρίνα Κελοκεδάρων

Τοποθεσία

Η Αγία Μαρίνα Κελοκεδάρων είναι κτισμένη σε απόσταση 26 χιλιομέτρων βορειοανατολικά της Πάφου. Βρίσκεται σε υψόμετρο 485 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα βόρεια συνορεύει με την Πενταλιά, στα ανατολικά και νότια με τα Κελοκέδαρα, στα νοτιοδυτικά με τη Σταυροκόνου και στα δυτικά με την Αμαργέτη.

Ονομασία

Η ονομασία της κοινότητας προέρχεται από την Αγία Μαρίνα και τη γειτονική κοινότητα Κελοκέδαρα. Η ονομασία Αγία Μαρίνα δόθηκε ώστε να ξεχωρίζει από τις γειτονικές κοινότητες που ήταν τουρκοκυπριακά, ενώ η ονομασία Κελοκεδάρων δόθηκε ώστε να ξεχωρίζει η κοινότητα από την ομώνυμη κοινότητα της επαρχίας Πάφου, την Αγία Μαρίνα Χρυσοχούς, αλλά και από τις άλλες τρεις κοινότητες στην Κύπρο με το ίδιο όνομα.

Ιστορία

Δεν είναι γνωστό πότε ιδρύθηκε η Αγία Μαρίνα Κελοκεδάρων. Μια γραπτή πηγή του 16ου αιώνα αναφέρεται σε ένα πραστειό (μικρός γεωργικός οικισμός) με το όνομα Αγία Μαρίνα, γειτονικό της κοινότητας Μαμώνια. Είναι πιθανόν να πρόκειται για την Αγία Μαρίνα Κελοκεδάρων.
Η παράδοση αναφέρει ότι την περίοδο της Τουρκοκρατίας η Αγία Μαρίνα ήταν κτισμένη στην τοποθεσία Τζηρά Ελεούσα (Κυρά Ελεούσα), μια περιοχή κοντά στον χείμαρρο Ξεροπόταμο και την κοινότητα Νατά. Λόγω των διωγμών των Οθωμανών, όσοι κάτοικοι γλύτωσαν εγκαταστάθηκαν στην τοποθεσία Άγιος Γεώργιος, που βρίσκεται δίπλα από την εκκλησία της Αγίας Μαρίνας δημιουργώντας ένα νέο οικισμό. Εκεί έκτισαν μια εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο, που σήμερα είναι ερειπωμένη. Ο σημερινός οικισμός της Αγίας Μαρίνας βρίσκεται βορειότερα εκείνου του οικισμού.
Στην κοινότητα κατοικούσαν Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι. Το 1923, μετά από μια φιλονικία, οι Τουρκοκύπριοι εγκατέλειψαν την Αγία Μαρίνα.
Πρότυπο τεκμηρίωσης νομικών εκδόσεων της Οξφόρδης

Βιβλίο

[περισσότεροι του ενός συγγραφείς] Χρησιμοποιούμε ένα 'και' στο τελευταίο όνομα συγγραφέα. Αριθμός έκδοσης χρησιμοποιείται όταν το βιβλίο έχει κάνει περισσότερες της μίας εκδόσεις. Αν γίνεται αναφορά από ιδιαίτερη σελίδα, ο αριθμός σελίδας ακολουθεί την αναφορά. *A Mullis and K Oliphant, Torts (3η εκδ. Palgrave, Basingstoke 2003) 27
Τέμενος Αλ-Άκσα

Ιστορία

Η κατασκευή του Άλ-Άκσα ξεκίνησε περίπου 20 χρόνια μετά την ολοκλήρωση του Θόλου του Βράχου. Ωστόσο, σε αντίθεση με το Θόλο, η δομή και το εσωτερικό του οποίου έχουν παραμείνει ανέπαφα με το πέρασμα των αιώνων, το Άλ-Άκσα έχει αλλάξει αρκετά. Τα πρώτα 60 χρόνια της ύπαρξής του το τζαμί ισοπεδώθηκε δύο φορές από σεισμούς. Η σημερινή μορφή του χρονολογείται από τις αρχές του 11ου αιώνα. Όταν οι σταυροφόροι κατέκτησαν την Ιερουσαλήμ το 1099 το Άλ-Άκσα μετατράπηκε σε έδρα των Nαϊτών -αυτοί άφησαν κληρονομιά τις τρεις κεντρικές κόγχες στην πρόσοψή του. Όπως φαίνεται σήμερα, η πρόσοψη έχει εφτά κόγχες καθώς στα μέσα του 14ου αιώνα οι Μαμελούκοι πρόσθεσαν από δύο σε κάθε πλευρά του παλιού προστώου των σταυροφόρων. Στο εσωτερικό κυριαρχούν προσθήκες από τα μέσα του 20ού αιώνα, όπως οι σειρές από μαρμάρινες κολόνες που δώρισε ο Μπενίτο Μουσολίνι και ένα περίτεχνα ζωγραφισμένο ταβάνι που πλήρωσε ο βασιλιάς Φαρούκ της Αιγύπτου. Παλιότερα στοιχεία είναι το μιχράμπ που διακοσμήθηκε το 1187 από χορηγίες του Σαλαντίν και τα ψηφιδωτά πάνω από την αψίδα του κεντρικού κλίτους και γύρω από το τύμπανο του τρούλου που χρονολογούνται από το 1035. Μέχρι το 1969 το τζαμί είχε έναν ωραίο ανάγλυφο άμβωνα της εποχής του Σαλαντίν, που καταστράφηκε στη διάρκεια της πυρκαγιάς που προκάλεσε ένας διαταραγμένος επισκέπτης.
Στις 21 Αυγούστου του 1969, το τέμενος Άλ-Άκσα τυλίχτηκε στις φλόγες, οι οποίες κατέστρεψαν τη στέγη του και τον ξύλινο άμβωνα, δωρεά του απελευθερωτή της Ιερουσαλήμ από τους Σταυροφόρους, Σαλαντίν. Από τις αραβικές πρωτεύουσες ξεσηκώθηκε αμέσως θύελλα διαμαρτυριών και εκκλήσεις για εκδίκηση και ιερό πόλεμο κατά του Ισραήλ, αλλά τελικά αποδείχθηκε πως ο εμπρηστής δεν ήταν Εβραίος αλλά ένας νεαρός Αυστραλός, ο 28ετής Ντιν Ρόχαν, καθ' ομολογίαν του ιδίου φανατικός χριστιανός και μέλος φονταμελιστικής παραθρησκευτικής οργάνωσης. Ωστόσο ο εμπρησμός προκάλεσε εκνευρισμό και ένα μήνα αργότερα συγκλήθηκε εκτάκτως Ισλαμική Διάσκεψη κορυφής στο Ραμπάτ του Μαρόκου.
Αζέμ Γκαλίτσα

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1889 στον οικισμό Γκαλίτσα του βιλαετίου του Κοσσυφοπεδίου (κοντά στο Σκεντεράι της Ντρένιτσα) και το αρχικό του όνομα ήταν Αζέμ Μπεΐτα. Το 1912-13 συμμετείχε στους Βαλκανικούς Πολέμους ως αρχηγός Αλβανών ενόπλων στο πλευρό των Οθωμανών προκειμένου να αναχαιτιστεί η προέλαση του σερβικού στρατού στα εδάφη του Κοσσυφοπεδίου. Δύο χρόνια αργότερα (1915) παντρεύτηκε την αντάρτισσα Κερίμε Χαλίλι ή Ραντίσεβα - μετέπειτα γνωστή ως Σότε Γκαλίτσα - και μαζί συμμετείχαν ως επικεφαλής ανταρτών στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο όπου πολέμησαν, ανάλογα με τις περιστάσεις και τις εξελίξεις, εναντίον σερβικών, αυστροουγγρικών και βουλγαρικών δυνάμεων. Η κύρια δράση του σώματός τους εντοπίζεται την περίοδο 1916 - 1917, όταν η περιοχή του Κοσόβου βρίσκονταν υπό αυστριακή και βουλγαρική κατοχή.
Παρά το νεαρό της ηλικίας του, ο Γκαλίτσα διακρίθηκε για τις στρατιωτικές του ικανότητες, ενώ το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα συνεργάστηκε στην περιοχή του Κοσόβου με ντόπιους Σέρβους αντάρτες εναντίον των αυστριακών δυνάμεων. Μάλιστα στις αρχές του 1918 είχε επαφές με τον κυριότερο τοπικό βοεβόδα των τσέτνικ, Κόστα Πετσάνατς, με αντικείμενο συζήτησης την ανάληψη κοινής δράσης.
Μετά τη λήξη του πολέμου το ζεύγος Γκαλίτσα συνέχισε τον ανταρτοπόλεμο καθώς δεν αποδεχόταν την παραμονή του Κοσόβου στο βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας: επίκεντρό τους ήταν αρχικά η Ντρένιτσα και μετά το 1922 ο οικισμός Γιούνικ, κοντά στην τότε ουδέτερη ζώνη ανάμεσα στη Γιουγκοσλαβία και την Αλβανία. Το 1924 ο Γκαλίτσα ενεπλάκη στην εμφύλια διαμάχη μεταξύ της συντηρητικής κυβέρνησης του Αχμέτ Ζόγου και των πολιτικών του αντιπάλων (με προεξάρχοντες τον Φαν Νόλι και τους Κοσοβάρους Μπαϊράμ Κούρι και Χασάν Πρίστινα) πολεμώντας με την πλευρά της αντιπολίτευσης διότι υπολόγιζε πως η επικράτηση της προοδευτικής παράταξης του Φαν Νόλι θα σηματοδοτούσε θετικές εξελίξεις στο ζήτημα του Κοσόβου.
Πέθανε τον Ιούλιο του 1925, σε μια σπηλιά κοντά στο Γιούνικ, όπου είχε βρει καταφύγιο μετά από σοβαρό τραυματισμό του σε μάχη με τα γιουγκοσλαβικά στρατεύματα. Ο θάνατός του αποτέλεσε ισχυρό πλήγμα για τους Αλβανούς αντάρτες της Γιουγκοσλαβίας.

Υστεροφημία

Ο Αζέμ Γκαλίτσα τιμάται ως εθνικός ήρωας στην Αλβανία και το Κόσοβο. Το 1982, ο Αλβανός χορογράφος Παναγιότ Κανάτσι δημιούργησε την παράσταση μπαλέτου Shota dhe Azem Galica, εμπνευσμένος από τη δράση του Αζέμ Γκαλίτσα και της συζυγού του.
Εξέγερση του Τζάκιτς

Η Εξέγερση του Τζάκιτς (σερβικά: Јанчићева буна) ήταν μία εξέγερση των Σέρβων του Βιλαετίου της Βοσνίας κατά των Οθωμανών. Έγινε το 1809 με ηγέτη τον Γιοβάν Τζάκιτς και τον μητροπολίτη Βενέδικτο.
Μετά την Πρώτη Σερβική εξέγερση και την Μάχη του Μισάρ σέρβοι αντάρτες πέρασαν στην άλλη πλευρά του Ντρίνα στην περιοχή της Μασίσκας και ξεσήκωναν τους κατοίκους. Ο Τζάκιτς ζήτησε βοήθεια από την Αυστροουγγαρία και την Γαλλία χωρίς να καταφέρει κάτι.
Στις 23 Σεπτεμβρίου 1809 χωρικοί γύρω από το Γκραντίσκι πήραν τα όπλα κι εξεγέρθηκαν. Οι Τούρκοι ενισχύθηκαν με στρατό, συνέλαβαν και φυλάκισαν τον Τζάκιτς, τον σκότωσαν την νύχτα 25 προς 26 Σεπτεμβρίου. Οι αντάρτες αντέταξαν ισχυρή αντίσταση στους Οθωμανούς κι ιδιαίτερα στην πόλη Κοζάρα. Οι Τούρκοι μέχρι τα μέσα Οκτωβρίου είχαν καταστείλει την εξέγερση, ενώ έκαψαν και λεηλάτησαν πολλά χωριά.
Η εξέγερση είναι γνωστή και σαν εξέγερση Μαζίσκα από το ομώνμο χωριό.