google/wiki40b huggingface dataset:
Κρατιδιακές εκλογές του Σάαρλαντ (2017)

Κρατιδιακές εκλογές διεξήχθησαν στο γερμανικό κρατίδιο Σάαρλαντ στις 26 Μαρτίου 2017. Εξελέγησαν οι 51 έδρες του κρατιδιακού κοινοβουλίου. Η πρωθυπουργός Ανεγκρέτ Κραμπ-Καρενμπάουερ διεκδίκησε την επανεκλογή της, με τον συνασπισμό της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης (CDU) και του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (SPD), έχοντας υπηρετήσει δύο θητείες ως πρωθυπουργός.

Πλαίσιο

Οι εκλογές του 2012 προκηρύχθηκαν πρόωρα λόγω της κατάρρευσης του συνασπισμού "τύπου Τζαμάικας" με τη συμμετοχή του CDU, των Ελεύθερων Δημοκρατών (FDP) και του Κόμματος των Πρασίνων στις 6 Ιανουαρίου 2012. Το αποτέλεσμα των εκλογών ήταν η νίκη για τους κυβερνώντες χριστιανοδημοκράτες, ενώ το FDP υπέστη τεράστιες απώλειες, χωρίς να πετύχει κοινοβουλευτική εκπροσώπηση. Οι Πράσινοι έχασαν ψηφοφόρους, αλλά κέρδισαν έδρες, καθώς οι ψήφοι τους ήταν αρκετοί για να φτάσουν το ποσοστό του 5%. Η αντιπολίτευση, οι Σοσιαλδημοκράτες υπό την ηγεσία του Χάικο Μάας αύξησαν τον αριθμό των εδρών και ψήφων, αλλά απέτυχαν να γίνουν το μεγαλύτερο κόμμα στο κοινοβούλιο. Το Αριστερό Κόμμα υπέστη μικρές απώλειες. Το Κόμμα των Πειρατών εξασφάλισε κοινοβουλευτική εκπροσώπηση για πρώτη φορά σε περιφερειακό κοινοβούλιο της Δυτικής Γερμανίας.

Αντιδράσεις και επακόλουθα

Οι προεκλογικές δημοσκοπήσεις προέβλεπαν οριακές διαφορές μεταξύ CDU και SPD, αλλά η CDU διέψευσε τις δημοσκοπήσεις, υπερβαίνοντας κατά πολύ τις προβλέψεις πριν ανοίξουν οι κάλπες. Μετά τις εκλογές, αρκετοί σχολιαστές περιέγραψαν τα αποτελέσματα ως ώθηση για τις εκλογικές προοπτικές της γερμανίδας καγκελάριου Μέρκελ και του CDU,, ενόψει των ομοσπονδιακών εκλογών του Σεπτεμβρίου του 2017, και ως ένα πλήγμα για τον ηγέτη του SPD Μάρτιν Σουλτς.
Χαρίλαος Τσάντης

Βιογραφία

Ο Χαρίλαος Τσάντης γεννήθηκε την 15 Μαρτίου 1909 στο Μονόδενδρο του Δήμου Δωδώνης του νομού Ιωαννίνων. Το 1911, ο πατέρας του Ευριπίδης Τσάντης, παιδίατρος, μετοίκησε με την οικογένειά του στην Πρέβεζα, όπου το 1926 ίδρυσε το "Παγοποιείο - Ψυγεία Πρέβεζας", μία από τις πρώτες βιομηχανικές μονάδες της πόλης. Ο Χαρίλαος σπούδασε μηχανολόγος μηχανικός στο Παρίσι, απ' όπου επέστρεψε το 1932 και ανέλαβε την οικογενειακή επιχείρηση ψυγείων και παγοποιείου, στην οποία δραστηριοποιούταν μέχρι και το 1994.  
Στις 10 Απριλίου 1941, ήταν δημοτικός σύμβουλος του Δήμου Πρέβεζας και με απόφαση του τότε Νομάρχη Πρέβεζας Ευσταθίου Διασάκου τοποθετήθηκε Δήμαρχος Πρέβεζας. Στη δημαρχία του αυτή, μέλη της Διοικούσας τον Δήμο Επιτροπής ήταν κατά διαφόρους περιόδους οι Παντελής Καβάγιας, Ορέστης Τσακαλώτος, Αλέξανδρος Κοκκότης, Ιωάννης Ζιάκας, Γεώργιος Δόνος, Νικόλαος Πρωτοπαππάς, Στυλιανός Παπαγεωργίου, Θωμάς Λαγός, Βασίλειος Σωτηρέλης, Ηλίας Κωστής, Βασίλειος Κουτρούμπας, Δημήτριος Κρόκος, Γεώργιος Γαρτζούνης, Βασίλειος Βασώνης, Σπυρίδων Κανέλλος, Λάζαρος Τσόλκας, Φώτιος Κασίμης, Σπυρίδων Καρούσος, Νικόλαος Πεπόνης, Χριστόφορος Τσαντούλας. 
Στις δημοτικές εκλογές του 1963 ο συνδυασμός του Χαρίλαου Τσάντη   Αναγέννησις   έλαβε 2.648 από τα 4.967 έγκυρα ψηφοδέλτια και εξελέγη δήμαρχος. Παύθηκε από τη Δικτατορία των Συνταγματαρχών 
Πέθανε την 8 Ιουλίου 1997, σε ηλικία 88 ετών, και ετάφη την επομένη στο κοιμητήριο της Πρέβεζας.
Χριστιανός Ούλριχ Α΄ της Βυρτεμβέργης-Ελς

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Σίλβιου Α΄ Νίμροτ δούκα της Βυρτεμβέργης-Ελς και της Ελισάβετ των Πόντεμπραντυ, κόρης του Καρόλου-Φρειδερίκου Α΄ δούκα του Μύνστερμπερκ-Ελς.
Το 1704 απεβίωσε στο κάστρο Ελς σε ηλικία 52 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Κάρολος-Φρειδερίκος Β΄.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 2001

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 2001 διεξήχθη στις 11 Φεβρουαρίου στο Ναύπλιο. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Χαραμής, του Πανελληνίου πλέον, για 6η συνεχόμενη χρονιά (απόσταση 12.000μ.), ενώ πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος.
Γλώσσες Ινουίτ

Οι γλώσσες Ινουίτ είναι στενά συνδεδεμένη ομάδα ιθαγενών αμερικανών γλωσσών που ομιλούνται παραδοσιακά σε όλη την Βόρεια Αμερικανική Αρκτική περιοχή και, σε κάποιο βαθμό στις υποαρκτικές περιοχές του Λαμπραντόρ. Οι σχετιζόμενες γλώσσες Γιουπίκ ομιλούνται στη δυτική και νότια Αλάσκα και στην άπω ανατολή της Ρωσίας αλλά είναι σοβαρά απειλούμενες και ομιλούνται μόνο σε μερικά χωριά της χερσονήσου Τσούκτσι. Οι Ινουίτ ζουν κατά κύριο λόγο σε τρεις χώρες: τη Γροιλανδία, τον Καναδά (ειδικά στην περιοχή Νουνάτσιαβουτ του Λαμπραντόρ, την περιοχή Νούναβικ του Κεμπέκ, το Νούναβουτ και τα Βορειοδυτικά Εδάφη) και τις Ηνωμένες Πολιτείες (ειδικά στις ακτές της Αλάσκα).
Ο συνολικός πληθυσμός των Ινουίτ που μιλούν παραδοσιακές γλώσσες είναι δύσκολο να εκτιμηθεί με ακρίβεια, δεδομένου ότι οι περισσότερες μετρήσεις βασίζονται σε αυτοαναφερόμενα δεδομένα της απογραφής που μπορεί να μην αντικατοπτρίζουν με ακρίβεια τη χρήση ή γνώση. Η γροιλανδική απογραφή εκτιμά ότι τις γλώσσες Ινουίτ ομιλούν περίπου 50.000 άτομα, ενώ οι καναδικές εκτιμήσεις φτάνουν περίπου τα 35.000 άτομα. Αυτές οι δύο χώρες μετρούν το μεγαλύτερο μέρος των ομιλητών των παραλλαγών της γλώσσας Ινουίτ, αν και περίπου 7.500 Αλασκανοί ομιλούν ποικιλίες των Ινουίτ σε έναν πληθυσμό πάνω από 13.000 Ινουίτ.
Οι ινουιτικές γλώσσες έχουν μερικές εκατοντάδες ομιλητές στη Ρωσία. Επιπλέον, εκτιμάται ότι περίπου 7.000 γροιλανδοί Ινουίτ ζουν στην Ευρωπαϊκή Δανία, τη μεγαλύτερη ομάδα έξω από τη Γροιλανδία, τον Καναδά και την Αλάσκα. Έτσι, ο παγκόσμιος πληθυσμός των ομιλητών των ποικιλιών των Ινουίτ είναι της τάξης των 100.000 ανθρώπων.
Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαος Χατζηνικολάου

Σπουδές

Σπούδασε Φυσική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης με άριστα. Μετά την συμπλήρωση των στρατιωτικών του υποχρεώσεων, συνέχισε τις μεταπτυχιακές σπουδές του στην Αστροφυσική (Πανεπιστήμιο Harvard) και βρέθηκε στη ΝΑSA για περισσότερο από έναν χρόνο. Σπούδασε επίσης Μηχανολογία και Βιοϊατρική Τεχνολογία (Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης, ΜΙΤ). Ακολούθως και παράλληλα προς την επιστημονική του έρευνα σπούδασε την επιστήμη της Θεολογίας στη Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού στη Βοστώνη, από όπου και έλαβε τους τίτλους Master of Theological Studies και Master of Theology. Δίδαξε στα Πανεπιστήμια του Harvard και του M.I.T., στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης και στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Διάκονος και Πρεσβύτερος

Υπήρξε διευθυντής του Κέντρου Βιοϊατρικής Ηθικής και Δεοντολογίας και πρόεδρος της Συνοδικής Επιτροπής Βιοηθικής της Εκκλησίας της Ελλάδος. Εκάρη μοναχός στις 18 Μαρτίου 1989 στην Ιερά Μονή Στομίου Κονίτσης και την επομένη χειροτονήθηκε διάκονος και εν συνεχεία πρεσβύτερος στις 10 Σεπτεμβρίου του ιδίου έτους. Αργότερα ανεγράφη στο μοναχολόγιο της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας του Αγίου Όρους. Από το 1990 έως και το 2004 διακόνησε ως εφημέριος στο αγιορείτικο Μετόχι της Αναλήψεως (Μονής Σίμωνος Πέτρας) στο Βύρωνα.

Επίσκοπος

Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής εξελέγη στις 26 Απριλίου 2004. Χειροτονήθηκε επίσκοπος στις 30 Απριλίου 2004 από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χριστόδουλο στον Καθεδρικό Ναό Αθηνών. Ενθρονίστηκε στις 26 Ιουνίου 2004 στον Καθεδρικό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Σπάτων. Είναι ο δεύτερος Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής, μετά τον Αγαθόνικο και εκατοστός δέκατος έβδομος (117ος) από τον απόστολο Παύλο έως σήμερα.
Τον Φεβρουάριο του 2005, μετά την απομάκρυνση του Μητροπολίτη πρώην Αττικής Παντελεήμονα, ορίστηκε τοποτηρητής της Ιεράς Μητροπόλεως Αττικής. Στις 11 Μαρτίου 2009, ο μητροπολίτης Μεσογαίας Νικόλαος, με επιστολή του προς την Ιερά Σύνοδο, παραιτήθηκε από τοποτηρητής, αναδεικνύοντας το πρόβλημα της παρατεταμένης χηρείας, πλέον των τεσσάρων ετών, της Μητροπόλεως Αττικής.
Το έτος 2007, ο Μητροπολίτης Νικόλαος δέχθηκε στην επισκοπή του 55 μοναχές που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την Ιερά Μονή Αγίων Κηρύκου και Ιουλίττης Σιδηροκάστρου, λόγω της συμπεριφοράς του μητροπολίτη Σιδηροκάστρου Μακαρίου ο οποίος επιχειρούσε πλήρη παρέμβαση στα εσωτερικά και τα οικονομικά του μοναστηριού. Σήμερα η αδελφότητα των μοναζουσών οργάνωσε με μέριμνα του Μητροπολίτη Νικολάου τη νέα Μονή Παντάνασσας Κερατέας και διαβιεί εκεί.
Στο πλαίσιο της κοινωνικής δράσης της Μητροπόλεως πραγματοποιήθηκε ο πλήρης εξοπλισμός της Μονάδας Ανάνηψης Καρδιοχειρουργημένων Ασθενών του Νοσοκομείου «Ευαγγελισμός» και προσφέρονται χορηγίες σε νοσοκομειακές μονάδες (Αγγειοχειρουργική, Αρεταίειο Νοσοκομείο Αθήνας).
Διφθερίτιδα

Εξετάσεις

Η κλινική εξέταση και η καλή λήψη του ιστορικού είναι σημαντική για τη διάγνωση της νόσου. Μικροβιολογικές εξετάσεις και καλλιέργεια φαρυγγικού επιχρίσματος θα καθορίσουν την τελική διάγνωση. Κάτω από το μικροσκόπιο, με χρώση Gram, τα κορυνοβακτηρίδια της διφθερίτιδας έχουν σχήμα ράβδου, και ομαδοποιημένα μοιάζουν με κινεζικούς χαρακτήρες.
Για την ταυτοποίηση του κορυνοβακτηριδίου της διφθερίτιδας μπορούν να χρησιμοποιηθούν και τα ακόλουθα καλλιεργητικά μέσα: Loeffler Serum Medium, Mueller-Hinton, Hoyle και Tinsdale οι οποίες περιγράφονται παρακάτω:

Loeffler Serum Medium

Η πρωταρχική αξία του βρίσκεται στην ανάπτυξη και στον μορφολογικό χαρακτηρισμό των κορυνοβακτηριδίων. Η σύνθεση αυτή ενισχύει το σχηματισμό των μεταχρωματικών κοκκίων εντός των κυττάρων των οργανισμών. Mπορεί να χρησιμοποιηθεί για τον προσδιορισμό των πρωτεολυτικών δραστηριοτήτων των μικροοργανισμών. Επιπλέον, η γκρι-λευκή επιφάνεια του παρέχει ένα εξαιρετικό υπόβαθρο για την ανίχνευση και παρατήρηση της αποικιακής μελάγχρωσης.
Συστατικά:
Πεπτόνη 2,500 Gms/ L
Εκχύλισμα βοείου κρέατος 2,500 Gms/ L
Χλωριούχο νάτριο 1,250 Gms/ L
Δεξτρόζη 2,500 Gms/ L
Τελικό pΗ (στους 25 °C) 7.3 ± 0.2

Διάγνωση

Ο σημερινός ορισμός της διφθερίτιδας όπως έχει διατυπωθεί από τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC) βασίζεται σε εργαστηριακά και κλινικά κριτήρια:

Εργαστηριακά κριτήρια

Απομόνωση του κορυνοβακτηριδίου της διφθερίτιδας μετά από χρώση Gram ή καλλιέργεια φαρυγγικού επιχρίσματος ή ιστοπαθολογική διάγνωση διφθερίτιδας μετά από μία χρώση που ονομάζεται «χρώση Albert»  ή με την «ανοσοχρωματική μέθοδο (ICS)» ή με την τεχνική ανοσοδιάχυσης «ELEK test».

Χρώση Albert

Τα πλεονεκτήματα αυτής της χρώσης είναι ότι οι μεταχρωματικοί κόκκοι του βακτηρίου χρωματίζονται μαύροι και εμφανίζουν μια αξιοσημείωτη αντίθεση με το σώμα του οργανισμού και άλλους οργανισμούς που υπάρχουν, διευκολύνοντας την ανίχνευση του βακίλου της διφθερίτιδας, όταν μόνο λίγοι είναι παρόντες στο επίχρισμα.

ICS test

Είναι μια εξέταση ανοσοχρωματικής ταινίας που ανιχνεύει τη τοξίνη της διφθερίτιδας χρησιμοποιώντας ένα ιπποειδές πολυκλωνικό αντίσωμα ως το αντίσωμα σύλληψης και κολλοειδή χρυσά-επισημασμένα μονοκλωνικά αντισώματα ειδικά για το θραύσμα Α του μορίου της τοξίνης της διφθερίτιδας ως το αντίσωμα ανίχνευσης.

ELEK test

Χρησιμοποιείται για τη διάκριση των κορυνοβακτηριδίων από τους οργανισμούς της κανονικής χλωρίδας που ονομάζονται επίσης διφθεροειδή. Επίσης, πρέπει να πραγματοποιείται σε τοξινογενή στελέχη για τον έλεγχο της παραγωγής DT( Diptherian Toxin).

Χρώση Gram

Xρησιμοποιείται στη μικροβιολογία για το διαχωρισμό των επιμέρους ειδών των βακτηρίων σε δύο κατηγορίες (θετικά αυτά που διατηρούν ο χρώμα και αρνητικά αυτά που δεν το διατηρούν).  Ο βάκιλος της διφθερίτιδας είναι Gram-θετικός που σημαίνει ότι κρατά το χρώμα της χρωστικής μετά το ξέπλυμα του με αλκοόλη.
Βαλλά

Τέκνα

Επειδή η Ραχήλ ήταν στείρα, έστειλε την Βαλλά, σύμφωνα με τον νόμο, στον Ιακώβ,που του έκανε δυο παιδιά, τον Δαν και τον Νεφθαλί.
Ουισκόνσιν

Εισαγωγή στα Δυτικά

Το 1624, ο Γάλλος Ζαν Νικολέ έγινε ο πρώτος Ευρωπαίος που εξερεύνησε την περιοχή που σήμερα καταλαμβάνει το Ουισκόνσιν. Ίδρυσε την αποικία Γκριν Μπέι. Κατά την διάρκεια των επόμενων 150 ετών, η περιοχή εποικίστηκε κυρίως από Γάλλους εμπόρους γουναρικών. Η Γαλλία μεταβίβασε το έδαφος στην Βρετανία το 1763. Οι Ηνωμένες Πολιτείες απέκτησαν το έδαφος του Ουισκόνσιν μετά την Επανάσταση του 1783, αλλά παρέμεινε κάτω από ντε φάκτο βρετανικό έλεγχο έως τον Πόλεμο του 1812. Ο δέκατος ένατος αιώνας γνώρισε εποικισμό από «Γιάνκηδες» (καταγόμενοι από τη Νέα Αγγλία και τη βόρεια Νέα Υόρκη), καθώς και από Γερμανούς, Σκανδιναβούς και Ελβετούς εποίκους.

Σύνορα

Το Ουισκόνσιν, όμορο με τις πολιτείες της Αϊόβα, της Μινεσότα, του Μίσιγκαν και του Ιλινόις, όπως επίσης και με τις Λίμνες Μίσιγκαν και Σουπίριορ, αποτελεί τμήμα του εδάφους των ΗΠΑ από το τέλος της Αμερικανικής Επανάστασης· το Έδαφος του Ουισκόνσιν (που περιελάμβανε μέρη άλλων τωρινών πολιτειών) δημιουργήθηκε στις 3 Ιουλίου 1836. Το Ουισκόσιν επικύρωσε το Σύνταγμα του στις 13 Μαρτίου 1848, και εισήλθε στην Ένωση στις 29 Μαΐου 1848, ως η 30ή πολιτεία. 
Μια εδαφική διαμάχη με το Μίσιγκαν ρυθμίστηκε σε δύο υποθέσεις του Ανώτατου Δικαστηρίου των ΗΠΑ, το 1934 και το 1935.
Ρόναλντ Γκαρσία

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 1980 στη Σάντα Κρουζ της Βολιβίας, έχει ύψος 1.84 εκ και βάρος 76 κιλά. Αγωνίζεται ως αμυντικός μέσος και συμμετείχε στην εθνική ομάδα της Βολιβίας που έλαβε μέρος στο Copa America 2007 στα γήπεδα της Βενεζουέλας. Ξεκίνησε να ασχολείται με το ποδόσφαιρο σε ηλικία 9 ετών στην ποδοσφαιρική Ακαδημία Tahuichi Aguilera της χώρας του, με προπονητή τον Román Sánchez. Σταδιακά πέρασε από όλες τις μικρές εθνικές ομάδες της χώρας του για να φτάσει και να καθιερωθεί στην Εθνική Ανδρών της Βολιβίας. Η επαγγελματική του καριέρα άρχισε το 1998 με την ομάδα της Κλαμπ Μπολίβαρ, στην οποία και αγωνίστηκε μέχρι το 2001 με 50 συμμετοχές και 7 γκολ στο πρωτάθλημα Βολιβίας ενώ παράλληλα αγωνίστηκε και στο Κύπελλο Λιμπερταδόρες. Την τριετία 2001-2004 φόρεσε τα χρώματα της Πορτογαλικής ΦΚ Αλβέρκα και αγωνίστηκε σε 55 ματς σκοράροντας 5 φορές ενώ έφτασε πολύ κοντά στο να αγωνιστεί στην Μπενφίκα.Τελικά επέστρεψε στην πατρίδα του και πιο συγκεκριμένα στην Oriente Petrolero αλλά εξαιτίας ενός σοβαρού τραυματισμού δεν μπόρεσε να αγωνιστεί κανονικά και τον Ιούλιο του 2005 μεταγράφηκε στον Άρη Θεσσαλονίκης. Αποτελούσε αναντικατάστατο μέλος της ομάδας καθώς πρόκειται για ιδιαίτερα δυναμικό και χαρισματικό παίκτη με πολύ σωστές τοποθετήσεις. Ήταν ένας παίκτης που αγαπήθηκε πολύ από τους φιλάλθους του Άρη.
Ντόνια Ντρέζνιτσα

Γεωγραφία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!

Ιστορία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!
Εντός του εδάφους του χωριού βρίσκεται αρχαιολογικός τόπος, ο οποίος περιλαμβάνει επιγραφή του Μάσταν Μπούμπανιτς, χαραγμένη επί βράχου, και η οποία χρονολογείται στον 14ο αιώνα, ενώ είναι καταγεγραμμένος εντός του καταλόγου των εθνικών μνημείων της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Η Νεκρόπολη της Τσρκβίνα φιλοξενεί 17 στέτσι, τα οποία αποτελούν ιδιαίτερο είδος μεσαιωνικού τάφου, ενώ, μαζί με τα κατάλοιπα εκκλησίας χρονολογούμενης από την μεσαιωνική περίοδο, η νεκρόπολη είναι, επίσης, κατηγοριοποιημένη ως εθνικό μνημείο.
Κωνσταντίνος Παπακωνσταντίνου

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Καστανιά Κορινθίας τον Απρίλιο του 1907. Ο πατέρας του, Ευστάθιος Παπακωνσταντίνου, ήταν για πολλά χρόνια βουλευτής Αργολιδοκορινθίας. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από την οποία αποφοίτησε το 1928. Άσκησε τη δικηγορία ασχολούμενος παράλληλα με την πολιτική. Εκλέχθηκε πρώτη φορά βουλευτής Αργολιδοκορινθίας στις εκλογές του 1946 με το Λαϊκό Κόμμα καθώς και στις επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις του 1951 και 1952 με τον Ελληνικό Συναγερμό, και του 1956, 1958, 1961, 1963, 1964 με την ΕΡΕ. Μετά τη μεταπολίτευση συντάχθηκε με τη Νέα Δημοκρατία και επανεκλέχθηκε βουλευτής Κορινθίας το 1974 και το 1977 και βουλευτής Επικρατείας το 1981.
Προδικτατορικά, επί κυβερνήσεων Παπάγου και Καραμανλή, διετέλεσε υφυπουργός Συγκοινωνιών (1954—1955), υπουργός Γεωργίας (1955—1956), υπουργός Δικαιοσύνης (1956—1958), υπουργός Οικονομικών (1958—1961), και ξανά υπουργός Δικαιοσύνης (1961—1963)
Μεταπολιτευτικά, επί κυβερνήσεων Καραμανλή και Ράλλη, διετέλεσε υπουργός Δικαιοσύνης για τρίτη φορά (1974), Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων (1974—1977) και από το 1977 ως το 1981 υπουργός Άνευ Χαρτοφυλακίου και αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης.
Συνέγραψε πολλές νομικές μελέτες, κυρίως σε θέματα Αστικού Δικαίου, Δικονομικού Δικαίου και Συνταγματικού Δικαίου, που δημοσιεύτηκαν σε διάφορα νομικά περιοδικά. Υπήρξε μέλος της Εταιρείας Διοικητικών Μελετών. Τιμήθηκε με πολλά παράσημα στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ενώ βραβεύθηκε και από τους βασιλείς Παύλο και Κωνσταντίνο, καθώς επίσης και από τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό.
Ο Κωνσταντίνος Παπακωνσταντίνου ήταν μόνιμος κάτοικος Αθήνας. Πέθανε το 1989.

Σύγκρουση με Βουλπιώτη

Ως υφυπουργός Συγκοινωνιών είχε αναλάβει την ευθύνη των διαπραγματεύσεων με τον Ιωάννη Βουλπιώτη, εκπρόσωπο της Siemens, για την προμήθεια τηλεφωνικού και ραδιοφωνικού εξοπλισμού. Κατά τη διάρκεια όμως των διαπραγματεύσεων, ο Βουλπιώτης φέρεται να προχώρησε σε υπερβολικές απαιτήσεις με αποτέλεσμα οι Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής, υπουργός δημοσίων έργων, και Κωνσταντίνος Παπακωνσταντίνου, υφυπουργός συγκοινωνιών, να αποχωρήσουν από αυτές. Μετά από αυτή την εξέλιξη, τον Αύγουστο του 1955, ο Βουλπιώτης απέστειλε επιστολή στον Παπάγο με την οποία τον ενημέρωνε ότι ο Παπακωνσταντίνου του ζήτησε 100.000 δολάρια προκειμένου να υπογράψει τη σύμβαση. Ο Παπακωνσταντίνου αρνήθηκε την κατηγορία, υπέβαλε την παραίτησή του - η οποία δεν έγινε δεκτη- κατέθεσε μήνυση εναντίον του Βουλπιώτη ενώ αποκάλυψε πως ο τελευταίος απαιτούσε να προσληφθεί ως τεχνικός σύμβουλος με αμοιβή ένα εκατομμύριο δολλάρια. Λίγες μέρες αργότερα η Siemens έπαυσε τον Βουλπιώτη από την θέση του εκπροσώπου της δηλώνοντας άγνοια για τις ενέργειές του αποστέλλοντας παράλληλα γερμανικά στελέχη στην Αθήνα για την συνέχιση των διαπραγματεύσεων.
Στην δική που ακολούθησε της κατάθεσης της μήνυσης του Παπακωνσταντίνου ο Βουλπιώτης καταδικάστηκε για συκοφαντική δυσφήμιση σε ενάμιση χρόνο φυλάκιση ενώ το Εφετείο, στο οποίο προσέφυγε, επικύρωσε την καταδίκη με αποτέλεσμα να οδηγηθεί στην φυλακή.
Ιπποθοωντίδα φυλή

Με την ονομασία Ιπποθοωντίς ή Ιπποθωντίς  ή Ιπποθοντίς (αρχαία ελληνικά: Ἱπποθοωντίς ή Ἱπποθοντίς ή Ἱπποθωντίς)  ή Ιπποθοωντίδα φυλή ή Ιπποθωντίδα ή Ιπποθοντίδα (σύγχρονα ελληνικά) για την φυλή και Ιπποθοωντίδα ή Ιπποθωντίδα ή Ιπποθοντίδα  (γενική: Ιπποθοωντίδος ή Ιπποθωντίδος ή Ιπποθοντίδος) για την περιοχή και με το όνομα (άρθρο: ο) Ιπποθοωντίδης ή Ιπποθωντίδης ή Ιπποθοντίδης (αρχαία ελληνικά: Ἱπποθοωντίδης), ή  (άρθρο πληθυντικού: οι) Ιπποθοωντίδες (αρχαία ελληνικά:  Ἱπποθοωντίδαι), για τα μέλη της φυλής και τους κατοίκους της περιοχής αυτής, αναφέρεται μια από τις φυλές της Αρχαίας Ελλάδας και μία από τις 10 φυλές της Αρχαίας Αθήνας, οι οποίοι κατοικούσαν στην ομώνυμη περιοχή της  Ιπποθοωντίδας, η οποία περιλάμβανε μια σειρά από δήμους της περιοχής της σύγχρονης Ελλάδας που είναι γνωστή ως Αττική.

Ονομασία

Η Ιπποθοωντίδα, πήρε το όνομά της από τον μυθικό Ιπποθόωντα, γιος της Αλόπης και του Ποσειδώνα.
Αλάθητο του Πάπα

Παπικό αλάθητο ή Αλάθητο του Πάπα είναι ένα δόγμα της Καθολικής Εκκλησίας που αναφέρει ότι, σύμφωνα με την υπόσχεση του Ιησού προς τον Πέτρο, ο Πάπας προστατεύεται από την πιθανότητα λάθους «όταν, κατά την άσκηση των καθηκόντων του ως ποιμένας και διδάσκαλος όλων των Χριστιανών, δυνάμει της ανωτάτης αποστολικής του εξουσίας, καθορίζει ένα δόγμα σχετικά με την πίστη ή την ηθική που πρέπει να τηρείται από όλη την Εκκλησία.»
Το δόγμα αυτό διαμορφώθηκε στην Πρώτη Σύνοδο του Βατικανού των ετών 1869-1870, αλλά είχε υποστηριχθεί και πριν από αυτήν, καθώς υπήρχε ήδη στην μεσαιωνική θεολογία και ήταν γνώμη της πλειοψηφίας την εποχή της αντιμεταρρύθμισης.
Σύμφωνα με την Καθολική θεολογία, υπάρχουν αρκετές έννοιες σημαντικές για την κατανόηση της αλάθητης, θείας αποκάλυψη: Η Αγία Γραφή, η Ιερά Παράδοση, και η Διδασκαλία της Εκκλησίας. Οι αλάνθαστες διδασκαλίες του Πάπα είναι μέρος της Ιεράς Διδασκαλίας, η οποία επίσης αποτελείται από τις Οικουμενικές Συνόδους και την «συνήθη και γενική διδασκαλία». Στην Καθολική θεολογία, το παπικό αλάθητο είναι ένα από τα κανάλια του αλάθητου της Εκκλησίας. Οι αλάνθαστες διδασκαλίες του Πάπα πρέπει να βασίζονται σε, ή τουλάχιστον να μην έρχονται σε αντίθεση με την Ιερά Παράδοση ή την Αγία Γραφή.
Το δόγμα του αλάθητου βασίζεται σε έναν από τους ακρογωνιαίους λίθους του Καθολικού δόγματος: Αυτό της υπεροχής του Πέτρου, που κληρονομεί ο εκάστοτε Πάπας, καθώς και στην εξουσία του ως αρμόδιου οργάνου να κρίνει για το τι είναι αποδεκτό ως επίσημη πίστη της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας . Η χρήση αυτής της εξουσίας αναφέρεται συχνά ως ομιλία από καθέδρας. Η επίσημη ανακήρυξη του παπικού αλάθητου από την Πρώτη Σύνοδο του Βατικανού πραγματοποιήθηκε στις 18 Ιουλίου 1870. Από εκείνη τη στιγμή, το μόνο παράδειγμα διατάγματος από καθέδρας πραγματοποιήθηκε το 1950, όταν ο Πάπας Πίος ΙΒ΄ όρισε την Κοίμηση της Θεοτόκου ως άρθρο της πίστης. Πριν την επίσημη ανακήρυξη του 1870, υπήρχαν και άλλα διατάγματα που ταιριάζουν με τον ορισμό των από καθέδρας,όπως για παράδειγμα, του Πάπα Βονιφάτιου Η΄ στο δελτίο Unam Sanctam του 1302, και του Πάπα Πίου Θ΄ στο Παπικό σύνταγμα Ineffabilis Deus του 1854.
Γενετική των πληθυσμών

Η Γενετική των πληθυσμών, ή Πληθυσμιακή Γενετική είναι ιδιαίτερος κλάδος της Γενετικής και της εφαρμοσμένης Βιολογίας. Ασχολείται με την γενετική δομή των πληθυσμών και την επίλυση πληθυσμιακών προβλημάτων που ερευνώνται με βάση των μεθόδων της σύγχρονης Βιομετρίας. Δηλαδή με τους τύπους και τις συχνότητες των γονιδίων και των γονότυπων που τους αντιπροσωπεύουν καθώς και με τους μηχανισμούς (φυσική επιλογή, γενετική μετάλλαξη, γενετική παρέκκλιση, γονιδιακή ροή) οι οποίοι μεταβάλλουν την γενετική δομή των πληθυσμών. Αποτελεί βασική επιστήμη για την γενετική βελτίωση οργανισμών, ενώ συμμετέχει στην (και συμπληρώνεται από την) σύγχρονη εξελικτική σύνθεση, μια ενοποιημένη θεωρία για την προέλευση και συμπεριφορά όλων των μορφών ζωής στον πλανήτη (πρώην εξελικτική θεωρία). Όπως προδίδει το όνομά της, έχει μια προοπτική με κέντρο τον πληθυσμό, παρά το άτομο.

Ιστορία

Η πληθυσμιακή γενετική μπορεί να θεωρηθεί ως η λογική επέκταση των νόμων του Mendel πάνω σε πληθυσμούς. Οι βάσεις της τίθενται το 1908 όταν ο Βρετανός μαθηματικός Hardy και ο Γερμανός γιατρός Weinberg διατυπώνουν, ανεξάρτητα ο ένας απ' τον άλλον, την αρχή της σταθερότητας των γονοτυπικών συχνοτήτων σε μεγάλους παμμεικτικούς πληθυσμούς. Σημαντικοί σταθμοί στην ιστορία της πληθυσμιακής γενετικής υπήρξαν και οι εργασίες του Βρετανού R.A. Fisher (1908) και του Αμερικανού S. Wright (1921), οι οποίες αφορούν του μεν πρώτου στη μαθηματική διερεύνηση της ομοιότητας μεταξύ συγγενών, του δεύτερου στην επίδραση των συστημάτων σύζευξης στη γονοτυπική σύνθεση των πληθυσμών. Σημαντικές είναι επίσης κάποιες ποικίλου περιεχομένου εργασίες του Βρετανού J.B.S. Haldane. Ο Αμερικανός J.L. Lush κατάλαβε τη σημασία των παραπάνω εργασιών για τη βελτίωση των ζώων και στηριζόμενος σε αυτές ανέπτυξε στη δεκαετία του '30 μια γενική θεωρία για τη διερεύνηση της κληρονομικότητας των ποσοτικών χαρακτηριστικών των αγροτικών ζώων. Η θεωρία αυτή συμπληρώθηκε και τελειοποιήθηκε από άλλους ερευνητές (Robertson, Johansson, Loertcher, Lauprecht, Hazel, Dickerson, Henderson, κ.α.) και αποτελεί σήμερα το θεωρητικό υπόβαθρο της Βελτίωσης των ζώων.
Ρεφταριντίλ Καντινεφέντι

Βιογραφία

Η Ρεφταριντίλ Καντινεφέντι γεννήθηκε στις 5 Ιουνίου 1838 στον Βόρειο Καύκασο, και ήταν κόρη του Αμπχαζιανού ευγενή Χατκογιούκο Χάτκο. Η οικογένειά της ζούσε στην Μαύρη Θάλασσα. Η Ρεφταριντίλ και οι δυο αδελφές την Τεραντίλ Χανίμ και την Τζεϊλανμελέκ Χανίμ, οι οποίες επίσης δόθηκαν στο παλάτι μαζί με αυτήν και αργότερα παντρεύτηκαν με άλλους ανώτερους αξιωματούχους. Ήταν μια όμορφη γυναίκα με ένα ροζ δέρμα, με μεγάλα μπλε μάτια, ίσια μύτη και ένα στρογγυλό πρόσωπο. Ήταν επίσης ειλικρινής και καλή.
Σύντομα την πρόσεξε ο Ηγεμόνας Μουράτ και στις 4 Φεβρουαρίου 1859 στο Παλάτι Ντολμαμπαχτσέ. Η Ρεφταριντίλ γέννησε δυο γιους τον Ηγεμόνα Μεχμέτ Σελαχεντίν Εφέντι το 1861 και τον Ηγεμόνα Σουλεϊμάν Εφέντι το 1866 που πέθανε στη βρεφική ηλικία. Έλαβε τον τίτλο "İkinci Kadınefendi" (δεύτερη γυναίκα) στις 30 Μαΐου 1876 όταν ο σύζυγός της ανέβηκε στο θρόνο ως σουλτάνος Μουράτ Ε΄. 
Μετά την παραίτηση του συζύγου της το 1904, μαζί με άλλα μέλη της οικογένειας του Μουράτ φυλακίστηκαν στο Παλάτι Ορτάκιοϊ. Το 1910 ο γιος της, Ηγεμόνας Μεχμέτ Σελαχεντίν Εφέντι αγόρασε ένα αρχοντικό στο Ορτάκιοϊ. Το 1934 η Ρεφταριντίλ πήρε το επώνυμο Χατγίλ. Είχε μια ανιψιά, την Τζεμιλέ Ντιλμπεριστάν Χανιμεφέντι, η οποία παντρεύτηκε τον γιο της, τον Ηγεμόνα Μεχμέτ Σελαχεντίν Εφέντι. 
Η Ρεφταριντίλ Καντινεφέντι πέθανε στις 3 Μαρτίου 1936 στο Παλάτι Ορτάκιοϊ σε ηλικία 97 ετών.