google/wiki40b huggingface dataset:
Θάλεια Φλωρά-Καραβία

Ο βίος της

Το 1874 ο ιερέας πατέρας της πήρε την οικογένειά του από τη Δυτική Μακεδονία και εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Η Φλωρά-Καραβία αποφοίτησε από το Ζάππειο Παρθεναγωγείο της Κωνσταντινούπολης το 1888 και προσπάθησε να σπουδάσει ζωγραφική στο Σχολείο των Τεχνών (την μετέπειτα Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών), αλλά το ίδρυμα αρνήθηκε να την δεχθεί επειδή επρόκειτο για γυναίκα. Έτσι, η ζωγράφος σπούδασε ζωγραφική στο Μόναχο, κοντά στον Γύζη και τον Ιακωβίδη, και κατόπιν στο Παρίσι. 
Το 1898 ξαναγύρισε στην Κωνσταντινούπολη, για να ασχοληθεί επαγγελματικά πλέον με την ζωγραφική. Από το 1907 και για περισσότερα από τριάντα χρόνια, έζησε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, όπου παντρεύτηκε τον Νίκο Καραβία, εκδότη της ελληνικής εφημερίδας Εφημερίς. Στην Αλεξάνδρεια ίδρυσε και διηύθυνε σχολή ζωγραφικής, με σημαντική απήχηση στην τότε ελληνική παροικία της πόλης. 
Κατά την περίοδο των Βαλκανικών πολέμων, ακολούθησε τον Ελληνικό Στρατό στις εκστρατείες του, ως ανταποκρίτρια της εφημερίδας που εξέδιδε ο σύζυγός της, και απεικόνισε πάμπολλα πολεμικά στιγμιότυπα σε σχέδια με κάρβουνο, κιμωλία και παστέλ. Τις εμπειρίες της από τα γεγονότα της εποχής εκείνης τις περιέγραψε αργότερα στο βιβλίο της Εντυπώσεις από τον πόλεμο του 1912-1913: Μακεδονία-Ήπειρος (τυπ. Μωυσιάδου-Μάρδα, Αθήνα 1936). Ακολούθησε επίσης τον Ελληνικό Στρατό στην Μικρά Ασία (1918–1922). Τέλος, απαθανάτισε  σκηνές από τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940–1941. 
Στην Ελλάδα επέστρεψε οριστικά με τον σύζυγό της το 1939. Πέθανε στην Αθήνα το 1960.

Το έργο της

Πέρα από τις πολεμικές απεικονίσεις, η Φλωρά-Καραβία έγινε εξίσου γνωστή και για τα 500 περίπου πορτραίτα της. Ανάμεσα στις διασημότητες που σχεδίασε περιλαμβάνονται ο ποιητής Κ. Π. Καβάφης, η συγγραφέας Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου, η ποιήτρια-χρονογράφος Μαρία Λοβέρδου-Καζάζη κ.ά. Εικονογράφησε επίσης βιβλία και ασχολήθηκε και με την δημοσιογραφία. Χαρακτηριστικά είναι τα λόγια του Εσάτ-πασά των Ιωαννίνων στον άντρα της: «Ένα τσιγάρο συ, τρία σκίτσα η κυρία σου!»
Γενικώς, το έργο της Φλωρά-Καραβία εντάσσεται στην λεγόμενη «ακαδημαϊκή Σχολή του Μονάχου», αλλά οι πίνακές της έχουν πολύ από το φως και το χρώμα που χαρακτηρίζει τους ιμπρεσιονιστές. «Εργάζομαι εμπρεσιονιστικά (sic)», είχε πει η ίδια σε μία συνέντευξή της το 1955. Εντούτοις, στα τελευταία της έργα μετά τον πόλεμο, δείχνει ότι προσπέρασε και τον ιμπρεσιονισμό, για να στραφεί προς τον εξπρεσιονισμό.
Για την προσφορά της στην ζωγραφική, τιμήθηκε με το Αργυρό Μετάλλιο της Ακαδημίας Αθηνών το 1945 και με τον Σταυρό Ταξιαρχών του Τάγματος της Ευποιίας το 1954.
Έργα της εκτίθενται στην Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας, στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο, στην Δημοτική Πινακοθήκη Ιωαννίνων, στην Πινακοθήκη Ε. Αβέρωφ (Μέτσοβο), και αλλού. Ένα σημαντικό μέρος των σχεδίων της από τους πολέμους βρίσκονται στο Στρατηγείο του Γ΄ Σώματος Στρατού στη Θεσσαλονίκη και στο Πολεμικό Μουσείο της Αθήνας.
Σανκάρα Βαριγιάρ

Ενασχόληση με τα μαθηματικά

Διδάχθηκε κυρίως από τον Νιλακάνθα Σομαγιάτζι (1444-1544), συγγραφέας του Ταντρασαμγκράχα και τον Τζιεσθαντέβα (1500-1575), συγγραφέας του Γιουκτιμπάσα. Άλλοι δάσκαλοι του Σανκάρα περιλαμβάνουν τον Νετραναραγιάνα, προστάτης του του Νιλακάνθα Σομαγιάτζι και τον Τσιτραμπάνου, συγγραφέας αστρονομικών συνθηκών που χρονολογούνται από το 1530 και με μικρή εργασία με λύσεις και αποδείξεις για αλγεβρικές εξισώσεις.
Ιωάννης Παπαρτεμίου

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Άργος το 1911 και σπούδασε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων.  Η στρατιωτική του σταδιοδρομία ξεκίνησε το 1933.
Αποχώρησε από το στράτευμα με το βαθμό του Συνταγματάρχη σε πολεμική διαθεσιμότητα.
Εξελέγη βουλευτής Αργολίδος στις εκλογές του 1946 βουλευτής Αργολιδοκορινθίας με τον Συνδυασμό Ηνωμένης Παρατάξεως Εθνικοφρόνων (Λαϊκό Κόμμα) με 11.173  ψήφους. Επανεξελέγη βουλευτής Αργολιδοκορινθίας στις εκλογές του 1956 και Αργολίδος το 1958, το 1963  και το 1964 με την ΕΡΕ.
Ήταν παντρεμένος με την Έλλη Αναγνωστοπούλου και απέκτησαν έναν γιο και μία κόρη.
Μαρσέλα Τεμέρ

Πρώτα χρόνια

Γεννήθηκε στις 16 Μαΐου 1983 στην Παουλίνια, στη πολιτεία του Σάο Πάολο, κόρη του Κάρλος Αντόνιο ντε Αραούζο και της Νόρμα Τεντέσκι. Μετά την αποφοίτησή της από την Εσκόλα Εσταντουάλ Πορφίριο ντα Παζ στην Παουλίνια, η Μαρσέλα εργάστηκε ως ρεσεψιονίστ στην εφημερίδα O Momento. Το 2002, κέρδισε τον τίτλο της Μις Παουλίνια και στη συνέχεια προχώρησε για να μοιραστεί τον πολιτειακό τίτλο Μις Σάο Πάολο.
Το 2002, η Μαρσέλα συνόδευσε τον θείο της Ζεράλντο, έναν δημοτικό υπάλληλο της Παουλίνια, στην ετήσια πολιτική συνδιάσκεψη του Βραζιλιάνικου Κόμματος Δημοκρατικού Κινήματος. Εκεί, η Μαρσέλα γνώρισε τον Μισέλ Τέμερ. Το ζευγάρι παντρεύτηκε στις 26 Ιουλίου 2003 σε μικρή τελετή.
Το 2009, η Μαρσέλα αποφοίτησε με πτυχίο νομικής από το Fadisp, ιδιωτική σχολή του Σάο Πάολο. Σε μια συνέντευξη, η Μαρσέλα δήλωσε ότι δεν έδωσε εξετάσεις για να γίνει δικηγόρος λόγω της γέννησης του γιου του ζευγαριού Μισέλ (γνωστός ως "Μισελζίνιο").

Διαμάχες

Στις 12 Μαΐου 2016, η αστυνομία της Βραζιλίας συνέλαβε τρία άτομα για την προσπάθεια απόσπασης χρημάτων από τη Μαρσέλα μετά το χακάρισμα του προσωπικού λογαριασμού της στο διαδίκτυο. Το συντηρητικό βραζιλιάνικο εβδομαδιαίο περιοδικό Veja περιείχε ένα προφίλ της Μαρσέλα Τεμέρ στην έκδοση της 18ης Απριλίου 2016.  Ο τίτλος, "Bela, recatada, e do lar'" (μεταφράζεται ως "όμορφη, σεμνή και νοικοκυρά") απεικόνιζε τη Μαρσέλα ως θηλυκό βοήθημα της κυβέρνησης., κάτι πυ οδήγησε σε επικρίσεις.
Σάιμον Κάουελ

Πρόωρη ζωή

Ο Σάιμον Κάουελ γεννήθηκε στις 7 Οκτώβρη του 1959  στο Λάμπεθ  του Λονδίνου. Η μητέρα του,Τζούλι Μπρέτρ , ήταν μια χορεύτρια μπαλέτου, και ο πατέρας του, ο Έρικ Φίλιπ Κάουελ ήταν εκτελεστικός της μουσικής βιομηχανίας. Ο πατέρας του Κάουελ ήταν από μία ως επί το πλείστον εβραϊκή οικογένεια, αν και δεν είχε συζητήσει το παρελθόν του με τα παιδιά του. Η μητέρα του Κάουελ ήταν από ένα χριστιανικό υπόβαθρο και ήταν αγγλικής καταγωγής.

Καριέρα

Πρόωρη σταδιοδρομία
Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, έφυγε από την EMI για να σχηματίσουν το E & S με το πρώην αφεντικό του στην EMI, αλλά έκλεισε το 1983.  Στη συνέχεια σχημάτισε τις Fanfare Records με τον Iain Burton, πουλώντας αρχικά τα βίντεο άσκησης και μουσική από πράξεις όπως η ιταλική ορχήστρα Rondò Veneziano.
Εθνικός Κήρυξ (ΗΠΑ)

Τα γραφεία και το κτίριο

Τα αρχικά, ενοικιασμένα για περισσότερα από έξι δεκαετίες, γραφεία της εφημερίδας μαζί με τα ταχυπιεστήρια ήταν στην 140 West 26th Street στο Μανχάταν, λίγα τετράγωνα μακριά από την "Ατλαντίδα" κι αυτό γιατί ο περισσότερος Ελληνισμός την εποχή εκείνη στη Νέα Υόρκη ήταν συγκεντρωμένος στη δυτική πλευρά του Μανχάταν.
Επί εποχής Ρωσσίδη τα γραφεία της εφημερίδας μεταφέρθηκαν στο 257 Park Ave South, στον 20ό όροφο, όπου και επιχειρήθηκε με μεγάλες δυσκολίες αρχικά η μετατροπή της τεχνολογίας της παραγωγής από το cold type στις λινοτυπικές μηχανές. Η εφημερίδα την εποχή εκείνη τυπωνόταν σε εμπορικά πιεστήρια στο China Town.
Αργότερα, το 1982, επί ιδιοκτησίας Α. Η. Διαματάρη τα γραφεία της εφημερίδας μεταφέρθηκαν στο 41-17 Crescent Street, μισό τετράγωνο πριν από τη γέφυρα Queensboro, ή γέφυρα των 59 Δρόμων, στο Long Island City. Λίγους μήνες αργότερα, ο Διαματάρης αγόρασε το κτίριο και έτσι για πρώτη φορά, μετά από 67 έτη ζωής, ο Εθνικός Κήρυξ απέκτησε ιδιόκτητο κτίριο.
Το 1984 η εφημερίδα ενοικίασε γραφείο στην Αθήνα –επί της οδού Καρύτση- και το 1988 απέκτησε τα δικά της ιδιόκτητα γραφεία στη συμβολή των οδών Δημοκρίτου 1 και Ακαδημίας, που διατηρεί μέχρι τώρα όπου και απασχολεί πολυάριθμο προσωπικό.
Σε λίγους μήνες ο "Ε.Κ." απέκτησε και το δικό του ταχύ πιεστήριο που στεγαζόταν επίσης σε κτίριο δικής του ιδιοκτησίας, εφαπτόμενο του κτιρίου των γραφείων του. Η ανασυγκρότηση της εφημερίδας προχωρούσε με γοργά βήματα. Προσλήφθηκαν νέοι, ταλαντούχοι συντάκτες και στελεχώθηκαν όλα τα τμήματα με κατάλληλο προσωπικό για τη σωστή και ευγενική εξυπηρέτηση της Ομογένειας.
Ενγκίν Ακγιουρέκ

Βιογραφία

Ο Ακγιουρέκ γεννήθηκε στις 12 Οκτωβρίου του 1981 στην Άγκυρα της Τουρκίας. Ο πατέρας του είναι κυβερνητικός υπάλληλος και η μητέρα του νοικοκυρά. Έχει ένα μικρότερο αδερφό. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Άγκυρας Γλώσσες και Ιστορία και αποφοίτησε απο κει το 2002.Το 2004, έλαβε μέρος σ' έναν τηλεοπτικό διαγωνισμό ταλέντων, στον οποίο κέρδισε, και έγινε η αιτία οι συντελεστές της τηλεοπτικής σειράς Τα σύνορα της αγάπης(2004-2007) να τον επιλέξουν για να του δώσουν ένα ρόλο. Στη συνέχεια ακολούθησαν πολλές σειρές που τον ανέδειξαν έναν από τους πιο ταλαντούχους Τούρκους ηθοποιούς.
Γκαιτίτης

Εμφάνιση, παραγενέσεις

Είναι εξαιρετικά διαδεδομένο ορυκτό, προερχόμενο από την αποσάθρωση σχεδόν όλων των σιδηρομιγών πρωτογενών ορυκτών σε συνθήκες ύπαρξης σχετικά υψηλών συγκεντρώσεων οξυγόνου, αποτελώντας, παράλληλα, σημαντικό μετάλλευμα σιδήρου.
Σχηματίζεται, επίσης, και ως ίζημα προερχόμενο από ύδατα εμπλουτισμένα σε διαλυτές ενώσεις σιδήρου, όταν αυτά ευρεθούν σε συνθήκες οξείδωσης. Ανευρίσκεται και σε υδροθερμικές φλέβες.
Η γαιώδης παραλλαγή του είναι είτε κρυπτοκρυσταλλική είτε άμορφη και ονομάζεται λειμωνίτης (αγγλ. limonite) από την ελληνική λέξη λειμών ( = λιβάδι), επειδή συχνά απαντάται σε υγρά, ελώδη λιβάδια, περιέχει περισσότερο κρυσταλλικό νερό (χημ. τύπος FeO(OH) . H₂O) και είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη ανά τον κόσμο. Ο λειμωνίτης έχει χρώμα κίτρινο της ώχρας (οπότε αποκαλείται λειμωνιτική ώχρα) ή καστανοκίτρινο και είναι γαιώδης και αλαμπής, ενώ συχνά αποβάφει στο χέρι. Τόσο ο γκετίτης όσο και ο λειμωνίτης αποτελούν σημαντικά μεταλλεύματα σιδήρου.
Ο γκετίτης συνδέεται με λεπιδοκροκίτη (με τον οποίο είναι δίμορφος), αιματίτη, σιδηρίτη, σιδηροπυρίτη, πυρολουσίτη, μαγγανίτη και πολλά άλλα ορυκτά που περιέχουν σίδηρο και μαγγάνιο.
Ανευρίσκεται σε πολλά σημεία της Γης. Σημαντικές του εμφανίσεις είναι στη Γερμανία (ιδίως στις περιοχές της Βεστφαλίας και της Έσσης, στην Τσεχία, τη Γαλλία, την Κορνουάλλη της Βρετανίας, τις ΗΠΑ και σε πολυάριθμα ακόμη σημεία του πλανήτη.
Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στη Μύκονο (περιοχή Πανόρμου), στην παραλία Απηγανιάς της Τήνου, σχεδόν σε όλα τα μεταλλεία Λαυρίου, στο ορυχείο «Μαυρόλακκος» της Θάσου, την Αλιστράτη Σερρών, στη Μαρώνεια της Κομοτηνής, στη Λευκόπετρα της Ξάνθης και στη Λοκρίδα του Νομού Φθιώτιδος ως συνοδό ορυκτό του βωξίτη στο ορυχείο «Νησί».
Obsession

Ιστορία του δίσκου

Μετά την μετακόμιση του συγκροτήματος στο Λος Άντζελες, ξεκίνησαν να δουλεύουν πάνω στον έβδομο στούντιο δίσκο τους, τον Φεβρουάριο του 1978, με παραγωγό τον Ρον Νέβισον. Κατά την διάρκεια του καλοκαιριού, επέστρεψαν στην πατρίδα τους για μία επιτυχημένη περιοδεία, ενώ ακολούθησε μία αμερικάνικη περιοδεία ως support συγκρότημα των Blue Öyster Cult, ενώ συνέχισαν με άλλη μία σειρά εμφανίσεων μαζί με τους Judas Priest.
Τον Οκτώβριο του 1978, ο Μίκαελ Σένκερ αποχώρησε από το σχήμα και επέστρεψε στην Γερμανία για μία σύντομη επανένωση με τους Scorpions. Αντικαταστάθηκε και πάλι από τον Πωλ Τσάπμαν, με τον οποίο στην σύνθεση τους, οι UFO περιόδευσαν στην Μεγάλη Βρετανία τον Ιανουάριο του 1979.
Ο δίσκος ανέβηκε στο # 41 του Billboard και μπήκε στο Top-30 των βρετανικών τσαρτ, βοηθούμενος από το ΕΡ σινγκλ "Only You Can Rock Me", το οποίο αποτέλεσε την πρώτη κυκλοφορία του συγκροτήματος που σκαρφάλωσε στο βρετανικό Top-50.
Οι κριτικές για τον δίσκο υπήρξαν θετικές, με το "Allmusic" να το βαθμολογεί με τρία αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Sputnik Music" με μέσο όρο βαθμολογιών 4 / 5 και το "Rate Your Music" με 3,7 / 5.
Σιαρέι Σιντόρσκι

Πρωθυπουργία

Γεννήθηκε στο Χόμελ στις 13 Μαρτίου 1954. Διορίστηκε προσωρινός Πρωθυπουργός στις 10 Ιουλίου 2003 και εγκρίθηκε ο διορισμός του μόνιμα στις 19 Δεκεμβρίου 2003. Στο πρωθυπουργικό αξίωμα παρέμεινε ως τις 28 Δεκεμβρίου 2010, οπότε και αντικαταστάθηκε, έπειτα από τις αμφιλεγόμενες προεδρικές εκλογές που διενεργήθηκαν στις 19 Δεκεμβρίου. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Μιχαήλ Μιασνίκοβιτς.
Μαρία Μανουέλα της Πορτογαλίας

Πρώτα χρόνια

Η Μανουέλα γεννήθηκε στην Κοΐμπρα στις 15 Οκτωβρίου 1527 και ήταν ένα από τα λίγα παιδιά του Ιωάννη Γ΄ που επιβίωσε στην παιδική ηλικία. Έλαβε μια ανθρωπιστική εκπαίδευση που θεωρήθηκε τυπική για μια πριγκίπισσα της εποχής της.

Γάμος και μετέπειτα ζωή

Παντρεύτηκε τον ξάδερφό της Φίλιππο Β΄ της Ισπανίας στις 12 Νοεμβρίου 1543 στη Σαλαμάνκα. Δεδομένου ότι επρόκειτο να παντρευτεί με τον πρίγκιπα της Αστούριας, κληρονόμο της ισπανικής κορώνας, κι εκείνη ινφάντα της Πορτογαλίας, ο γάμος τους έγινε ένας από τους πιο αξιοσημείωτους στην ιστορία της Ισπανίας λόγω της πολυτέλειας. Σύγχρονοι συγγραφείς έχουν αφήσει λεπτομερείς περιγραφές του ταξιδιού από τη Μαδρίτη στο Badajoz στη Σαλαμάνκα για να περιλάβουν την πριγκίπισσα και τις πολυτέλειες που της δόθηκε από τον δούκα της Μεδίνα Sidonia στο Badajoz.
Γέννησε τον γιο τους, Κάρολο, στις 8 Ιουλίου 1545 στο Βαγιαδολίδ, αλλά πέθανε τέσσερις ημέρες αργότερα λόγω αιμορραγίας. Αρχικά θάφτηκε στο Βασιλικό Παρεκκλήσι της Γρανάδας στις 30 Μαρτίου 1549, αλλά αργότερα μεταφέρθηκε στη Βασιλική Κρύπτη της Μονής El Escorial.
Επαμεινώνδας Σπηλιωτόπουλος

Σπουδές και σταδιοδρομία

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και είναι γιος του αντιστράτηγου και υπουργού Παναγιώτη Σπηλιωτόπουλου. Αδελφός του ήταν ο Γεώργιος Σπηλιωτόπουλος, λοχαγός του ελληνικού στρατού, που σκοτώθηκε τον Αύγουστο του 1948 στον εμφύλιο, σε μάχη με αντάρτες του ΔΣΕ στον Θεοτόκο Ιωαννίνων. Σπούδασε Νομικά, Oικονομικές και Πολιτικές Eπιστήμες στο Πανεπιστήμιο Aθηνών. Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο (ενιαίο τότε) Πανεπιστήμιο των Παρισίων, όπου και εκπόνησε τη διδακτορική του διατριβή (1955). Το 1973 εξελέγη υφηγητής και το 1978 τακτικός καθηγητής Δημοσίου Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, θέση στην οποία παρέμεινε διδάσκοντας Διοικητικό Δίκαιο ως το 1993, οπότε και ανακηρύχθηκε ομότιμος. 
Είναι Επίτιμος καθηγητής του Τμήματος Νομικής της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών στην έδρα του Δημοσίου Δικαίου από το 2002, επίτιμος διδάκτωρ των Πανεπιστημίων Αιξ-Μασσαλίας (Aix-Marseille III), Παντεόν-Ασσάς (Paris II), Λιλ (Lille II), Λουβέν (Louvain), Τεμπλ (Temple) και επίτιμος εταίρος του Πανεπιστημιακού Κολεγίου Λονδίνου (University College London). Το 2014 ανέλαβε πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών, ενώ είναι, επίσης, πρόεδρος της Αρχαιολογικής Εταιρείας. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, ήταν μέλος του αγώνα της Εθνικής Αντίστασης, ως μέλος της Πανελληνίου Ενώσεως Αγωνιζομένων Νέων (ΠΕΑΝ).

Εργογραφία

Από το πλούσιο συγγραφικό του έργο ξεχωρίζει το Eγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου (17η έκδ., Aθήνα 2017 και στα γαλλικά: Droit Administratif Hellénique, 2η έκδ. 2003), το οποίο αποτελεί σημείο αναφοράς για τη νομική φιλολογία του Δημοσίου Δικαίου. Άλλα έργα του είναι La distinction des institutions publiques et des institutions privées en droit français (Paris 1959), H Δημοσία επιχείρησις (Aθήναι 1963), Zητήματα κανονιστικής αρμοδιότητας (Aθήνα 1968), Greek Administrative Law (Athens-Brussels 2003), Βασικοί Θεσμοί Δημοσιοϋπαλληλικού Δικαίου (Αθήνα 1984), Το Ελληνικό Δημόσιο Δίκαιο (4η έκδ., Αθήνα 2010).
Αθερινολόγος

Με το όνομα αθερινολόγος ή αθυρνολόγος ή μπέντουλας ονομάζεται ειδικό αλιευτικό εργαλείο που χρησιμοποιείται για το ψάρεμα κυρίως της αθερίνας, αλλά και άλλων μικρών ψαριών, συνήθως σε όρμους, λιμνοθάλασσες και λιμένες.

Περιγραφή

Ο Αθερινολόγος είναι μια τεράστια απόχη χωρίς λαβή, της οποίας η στεφάνη είναι από χοντρό σύρμα ή σιδερένια 6-8 χιλιοστομέτρων με διάμετρο περίπου τα δύο μέτρα η οποία φέρει δίχτυνο σάκο βάθους περί τα 1,5 με 2 μέτρα. Ο σάκος του αθερινολόγου είναι από ψιλό δίχτυ, δηλαδή έχει πολύ μικρά ανοίγματα (μάτια).

Αρχικά η στεφάνη κρέμεται οριζόντια με 3 - 4 χοντρές πετονιές (ή λεπτά σχοινιά) που «ζυγίζονται» (ενώνονται) σε μία πετονιά (μάνα), περίπου 1 μέτρο πάνω από το κέντρο της στεφάνης.

Χρήση εργαλείου

Ο αθερινολόγος ρίχνεται στη θάλασσα είτε από εξέδρα, είτε από λέμβο με τη βοήθεια ενός κοντού (κονταριού). Για να βυθισθεί γρήγορα ο σάκος τοποθετούνται σ' αυτόν μικρά βάρη, μερικά χοντρά βότσαλα, μέχρι να φθάσει στο βυθό ή σε κάποιο επιθυμητό ύψος. Στη συνέχεια ακολουθεί το μαλάγρωμα του εργαλείου. Η μαλάγρα αποτελεί τροφή των ψαριών, (που παρασκευάζεται από ίσα μέρη από τυρί, ψωμί και άμμο), που ρίχνεται αργά-αργά σε μικροποσότητες πάνω από το εργαλείο. Όταν αρχίσουν και μαζεύονται τα ψάρια (περισσότερο από την όσφρησή τους παρά από την όρασή τους), ανασύρεται ο αθερινολόγος πολύ αργά και στη συνέχεια γρήγορα.
Με την απλή αυτή μέθοδο ψαρεύονται κυρίως μικρά ψάρια που κινούνται κατ΄ αγέλες όπως οι αθερίνες, οι σπάροι, καθώς επίσης σάλπες και κέφαλοι. Με τη βοήθεια του εργαλείου αυτού οι ψαράδες εξασφαλίζουν πρόχειρο, πλην όμως ζωντανό, δόλωμα για αλιεία μεγαλύτερων ψαριών.
Μάχη της Κορωνησίας

Η εξέλιξη των γεγονότων

Στις 5 Μαρτίου 1829 η Βόνιτσα ξαναγίνεται ελληνική. Αυτό κινητοποιεί ξανά τον, ευρισκόμενο στα Γιάννενα, Μεχμέτ Ρεσίτ Πασά Κιουταχή στρατηγό με τεράστιο κύρος πλεόν αρχιστράτηγο του Σουλτάνου. Εντολή του να πνίξει τη Ρούμελη στο αίμα τάχιστα για να αναλάβει μετά επικεφαλής των οθωμανικών στρατευμάτων στο ρωσοτουρκικό μέτωπο. Ο αρχιστράτηγος Τζώρτζ αναθέτει την ανάσχεση του Κιουταχή στην χιλίαρχία των Σουλιωτών υπό τον Αθανάσιο Κουτσονίκα με αντικειμενικό σκοπό να κλειστούν στο νησάκι Κορωνησία (σημερινή Κορωνησία νησάκι του Αμβρακικού στον κόλπο Σαλαώρας στην ευρύτερη περιοχή της Άρτας, έναντι της Πρέβεζας και της Βόνιτσας) στο πέρασμα των Οθωμανών και να εμποδίσουν τον Κιουταχή, που μέχρι τότε ήταν αήττητος να περάσει στη Ρούμελη. Επικεφαλής των τουρκικών στρατευμάτων είναι ο ίδιος ο Κιουταχής. Όμως αποτυγχάνει. Στις 10 Μαρτίου 1829 υπογράφηκε το πρωτόκολλο του Λονδίνου.
Ανδρόγυνο

Ως ταυτότητα φύλου

Ένα ανδρόγυνο ως ταυτότητα φύλου είναι ένα άτομο που δεν ταιριάζει ούτε στο ρόλο φύλου του άνδρα ούτε και της γυναίκας όπως ορίζονται στη κοινωνία στην οποία γεννήθηκε ή ζει. Μια άλλη λέξη είναι η ambigender (αμφίφυλο). Πολλά ανδρόγυνα λένε πως είναι ψυχολογικά μεταξύ άντρα και γυναίκας ή εντελώς άσχετα με το θέμα του φύλου. Μπορεί επίσης να ονομάζονται ουδετεροφυλικά άτομα, άφυλα άτομα, ή άτομα που είναι μεταξύ των φύλων, διαφυλικά άτομα, δίφυλα άτομα,"παμφυλικά άτομα" ή άτομα ρευστού φύλου. Με απλά λόγια, ένα ανδρόγυνο είναι συνδυασμός άντρα και γυναίκας σε ένα σώμα και άρα ανήκουν ταυτόχρονα και στα δύο φύλα.
Παλιά η λέξη ανδρόγυνο ήταν συνώνυμο του ερμαφρόδιτου, αλλά σήμερα λέμε μεσοφυλικό άτομο (intersex).
Θοδωρής Γκόνης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Γκάτζια Αργολίδας. Κατάγεται από την Αλωνίσταινα Αρκαδίας. Μεγάλωσε στο Ναύπλιο, εκεί τελείωσε το Γυμνάσιο, και στη συνέχεια μετακόμισε στην Αθήνα. Είναι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Πέλου Κατσέλη ενώ σπούδασε και οικονομικά. 
Εργάστηκε ως ηθοποιός μέχρι το 1996. Συμμετείχε σχεδόν σε όλες τις παραστάσεις του θεατρικού οργανισμού «Εποχή» του Βασίλη Παπαβασιλείου. Από το 1996 ασχολείται κυρίως με την σκηνοθεσία.
Έχει συνεργαστεί με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, το Μέγαρο Μουσικής, με ΔΗΠΕΘΕ, και θιάσους του ελεύθερου θεάτρου, σκηνοθετώντας σύγχρονα και κλασικά έργα.  Επίσης, έχει γράψει και σκηνοθετήσει αρκετές μουσικοθεατρικές παραστάσεις.
Διετέλεσε καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου, του ΔΗΠΕΘΕ Σερρών και ΔΗΠΕΘΕ Κομοτηνής. Από το καλοκαίρι του 2009 έως σήμερα είναι καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ Φιλίππων. Από το 2012 έως σήμερα είναι καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας.
Έχει διδάξει υποκριτική στη Δραματική Σχολή του ΚΘΒΕ και στη δραματική σχολή του Νεοελληνικού Θεάτρου Γ. Αρμένη.
Έπαιξε στις τηλεοπτικές σειρές  Ακυβέρνητες Πολιτείες (1985, ΕΡΤ), Αρχαία Σκουριά  (1983, ΕΡΤ), Ανατομία ενός εγκλήματος (1993, ΑΝΤ1), στην τηλεταινία Καλή σου νύχτα κυρ' Αλέξανδρε (1980) και στην ταινία μικρού μήκους Βεράντες του Χρήστου Βακαλόπουλου.

Βιβλία του κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Άγρα, Γαβριηλίδης, Μεταίχμιο. Ήταν τακτικός συνεργάτης της εφημερίδας «Ο κόσμος του Επενδυτή» και του «Δεύτερου Προγράμματος» του ραδιοφώνου της ΕΡΤ. Συνεργάστηκε με τις εφημερίδες «Ελευθεροτυπία» και «Καθημερινή» καθώς και με το site protagon.gr.

Το 1987 άρχισε τη συνεργασία του ως στιχουργός με τον Νίκο Ξυδάκη (Κάιρο - Ναύπλιο - Χαρτούν, Κοντά στη Δόξα μια στιγμή, Τένεδος, Βενετσιάνο, Το μέλι των Γκρεμών, Βουή του Μύθου, Ακρωτήριο Ταίναρον, Ένα Τραγούδι για τον Νίκο Γκάτσο κ.α).  
Ακολούθησαν συνεργασίες του με τους σημαντικότερους συνθέτες  και ερμηνευτές του έντεχνου ελληνικού τραγουδιού, όπως ο Σταύρος Ξαρχάκος, ο Χρήστος Νικολόπουλος, ο Ορφέας Περίδης, ο Γιώργος Ανδρέου, ο Παντελής Θαλασσινός, ο Κώστας Λειβαδάς, ο Τάσος Γκρους, ο Παναγιώτης Καλαντζόπουλος, ο Πέτρος Ταμπούρης, ο Φώτης Σιώτας, ο Χρίστος Θεοδώρου, ο Νίκος Ζουρνής, η Δήμητρα Γαλάνη, η Ελευθερία Αρβανιτάκη, ο Μανώλης Λιδάκης, ο Δημήτρης Μητροπάνος, η Βίκυ Μοσχολιού, η Ελένη Βιτάλη, η Γιώτα Νέγκα, η Μελίνα Κανά, ο Σωκράτης Μάλαμας, ο Γεράσιμος Ανδρεάτος, η Έλλη Πασπαλά, η Τάνια Τσανακλίδου, η Βούλα Σαββίδη, ο Κώστας Μακεδόνας, η Πίτσα Παπαδοπούλου, η Δώρα Μασκλαβάνου, ο Γιώργος Μεράντζας, ο Δημήτρης Ζερβουδάκης, η Αναστασία Μουτσάτσου, η Ανδριάνα Μπάμπαλη και άλλοι.
Μηλέα Μεσσηνίας

Προέλευση ονόματος

Το όνομά της, κατά την επικρατέστερη άποψη, το οφείλει στην ευδοκίμηση στην περιοχή του οπωροφόρου δέντρου "μηλιά". Άλλες εκδοχές θέλουν το όνομα να προέρχεται από την Ομηρική λέξη «μήλα» που σημαίνει γιδοπρόβατα, ή από το γεγονός ότι στην περιοχή αφθονεί το θαμνώδες φυτό "σφακομηλιά".

Δημοτικό διαμέρισμα Μηλιάς Μεσσηνίας

Το δημοτικό διαμέρισμα Μηλιάς Μεσσηνίας (παλαιότερη ονομασία: Μηλέα Μεσσηνίας) βρίσκεται στη Μεσσηνιακή Μάνη. Ο συνολικός πληθυσμός του είναι 363 άτομα (απογραφή 2001). Πριν από την εφαρμογή του σχεδίου «Καποδίστριας» ήταν έδρα ομώνυμης κοινότητας.
Αποτελείται από τους οικισμούς Φαγριάνικα, Ξανθιάνικα, Σεκουριάνικα, (που συγκροτούν τον κεντρικό οικισμό της Μηλιάς), και επίσης από την Κάτω Χώρα και τα Κυβέλεια (γνωστά και ως Γαρμπελιά).
Ιάκωβος Β΄ της Μαγιόρκας

Βιογραφία

Ο πατέρας του δημιούργησε για αυτόν, ως δεύτερο επιζώντα υιό του, το βασίλειο της Μαγιόρκας, που περιελάμβανε: τις νήσους Μαγιόρκα, Ίμπιζα και Φορμεντέρα των Βαλεαρίδων, τις κομητείες Ροσελιό και Σερδάνια, την κυριότητα του Μονπελιέ, τη βαρωνία του Ωμελά και την υποκομητεία του Καρλαντέ. Είχε την ψιλή επικυριαρχία της Μινόρκας των Βαλεαρίδων, που ανήκε ακόμη στους Μουσουλμάνους. Ήταν υποτελής του μεγαλύτερου αδελφού του Πέτρου Γ' βασιλιά της Αραγωνίας, από την επικυριαρχία του οποίου προσπαθούσε να αποδεσμευτεί. Έτσι στη Σταυροφορία της Αραγωνίας συμμάχησε με τον πάπα Μαρτίνο Δ' και τον Φίλιππο Γ' Καπετιδών εναντίον του αδελφού του, αλλά νικήθηκε στη μάχη του Λες Φορμίγκουες το 1285. Το επόμενο έτος οι Βαλεαρίδες προσαρτήθηκαν στην Αραγωνία από τον υιό του Πέτρου Γ', τον Αλφόνσο Γ', επιστράφηκαν όμως από τον αδελφό του τελευταίου, τον Ιάκωβος Β' το 1295 με τη συνθήκη του Ανάγκνι. 
Μετά από αυτό ο Ιάκωβος Β' αφοσιώθηκε στην ανάπτυξη του βασιλείου του εσωτερικά: έκανε πολεοδομική αναμόρφωση, δημιούργησε γεωργική πολιτική, έδωσε έμφαση στην άμυνα και αναθεώρησε την οικονομία. Υλοποίησε ένα μεγάλο σχέδιο αγροτικού εποικισμού με την δημιουργία γεωργικών κέντρων. Αύξησε τα βασιλικά ενοίκια, ευνόησε τη δημιουργία προξενείων στη Γρανάδα και στη Β. Αφρική, δημιούργησε νέο νομισματικό σύστημα για το βασίλειο, προστάτευσε τη δημιουργία εργοστασίων κλωστοϋφαντουργίας και προώθησε την αύξηση της βασιλικής ισχύος έναντι των ευγενών και της Εκκλησίας. Διέταξε την κατασκευή ανακτόρων και κάστρων, όπως του ανακτόρου στο Περπινιάν, του ανακτόρου της Αλμουδαίνα, του Καθεδρικού ναού της Σάντα Μαρία στην Πάλμα της Μαγιόρκας -που τώρα είναι γνωστός ως Λα Σέου- και του κάστρου Μπελβέρ. Κινήθηκε νομικά εναντίον των Ναϊτών Ιπποτών και η αργότερα καταστολή τους του επέτρεψε να κατάσχει το φόρο της δεκάτης που εισέπρατταν οι Ναΐτες ιππότες από τα νησιά.
Βασίλειος Σιουμάλας

Βιογραφία

Καταγόταν από τα Ιωάννινα. Σπούδασε νομικά. Συνεργάστηκε με τον Στέφανο Τζουμάκα. Το 1984 διορίστηκε Νομάρχης Άρτας, θέση στην οποία υπηρέτησε ως το 1989. Συνακόλουθα διορίστηκε Νομάρχης Πρέβεζας και υπηρέτησε εκεί από τις 21 Φεβρουαρίου 1989 ως τις 19 Ιουλίου του ίδιου χρόνου.  Εγκαταστάθηκε αργότερα στην Αθήνα. Το 1994 διορίστηκε γενικός γραμματέας του Υπουργείου Εργασίας και έπειτα στο Υπουργείο Γεωργίας επί υπουργού Στέφανου Τζουμάκα. Ανέπτυξε κοινωνική δράση όταν ήταν νομάρχης.
Απεβίωσε από καρκίνο στις 19 Νοεμβρίου 2014.
2042 Σιτάρσκι

Φυσικά χαρακτηριστικά

O φασματικός τύπος του Σιτάρσκι είναι Sq (κατά SMASSII). Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά του είναι άγνωστα.