google/wiki40b huggingface dataset:
Πέμπτη & 12

Πλοκή

Η ταινία ξεκινά με ένα ζευγάρι να συνευρίσκεται, και κατά λάθος να σπάει το προφυλακτικό, με την ημερομηνία να δείχνει Πέμπτη και 12, κάπου μες στη δεκαετία του 1980. Κατόπιν, ο ήρωας της ταινίας ο Ευτυχής, που όλα του πήγαιναν στραβά απολύεται από τη δουλειά του. Ενώ δεν μπορούσε να βρει καμία γιατί ήταν άτυχος και λίγο γκαφατζής, η μητέρα του τον πείθει να πάει σε ειδικό για να του διώξει την κακή ενέργεια. Ο ειδικός που τον είδε είπε πως δεν είχε ξαναδεί κάτι τέτοιο, ενώ η υπάλληλος του γραφείου, τελικά, ήταν η κοπέλα του, την οποία τη χάνει κι αυτή, και μένει άνεργος και χωρίς κοπέλα.
Ένα βράδυ θα συναντήσει έναν ηθικό και καλοσυνάτο άστεγο, που θα του διηγηθεί την ιστορία του. Τότε ο άστεγος του δίνει μία συμβουλή: του λέει πρέπει να κάνεις κάτι μεγάλο για να στο ανταποδώσει κάπως η ζωή. Την άλλη μέρα, οργώνοντας την Αθήνα, για να βρει δουλειά, σώζει μία κυρία που θα την πατούσε ένα αμάξι. Το βλέπει αυτό ο γιος της και τον προσλαμβάνει στη δουλειά του, στην οποία θα μοίραζε φυλλάδια. Εκεί συναντά και μία κοπέλα που του άρεσε πολύ. Κατόπιν, όταν μαθαίνει από έναν συνάδελφό του ότι η σχέση τους προχωρά με την κοπέλα, εκείνος παραιτείται από αυτή τη δουλειά και συνεχίζει την άλλη που είχε πιάσει παράλληλα, σε ένα ρεστοράν.
Από την άλλη, ο διαπλεκόμενος μεγαλοεκδότης Χατζηνικολής ετοίμαζε πάρτι για τα γενέθλια της κόρης του, στο σπίτι του. Εκεί θα πάει ο Ευτύχης με τα μέλη του ρεστοράν όπου εργάζεται στον μπουφέ. Στο πάρτι βλέπει τη γυναίκα του Χατζηνικολή, η οποία ήταν συμμαθήτρια του και ερωτικό απωθημένο, την οποία την είχε δει και νωρίτερα στο έργο. Όταν αυτή πάει στον πάνω όροφο θα την ακολουθήσει για να της μιλήσει, όμως δεν μπόρεσε να της πει κάτι και, ψάχνοντας το μπάνιο, βρέθηκε στο παιδικό δωμάτιο, στο οποίο μετά από λίγο μπήκε ο Υπουργός, ο Χατζηνικολής και το παλικάρι του τελευταίου. Ο Ευτύχης κρύφτηκε αμέσως κάτω από το κρεβάτι. Άκουσε όμως τον Χατζηνικολή να απειλεί τον Υπουργό ότι αν δεν του δώσει το χρηματικό ποσό που ζητά θα δημοσιεύσει ένα ροζ βίντεο.
Ο Ευτύχης αποφάσισε να κλέψει το στικάκι που ήταν μέσα τα ροζ βίντεο, με τα οποία απειλούσε γνωστά πρόσωπα ο Χατζηνικολής. Όμως βλέποντας τα βίντεο έρχεται στο σπίτι του ο Χατζηνικολής με το παλικάρι του και τον απαγάγουν και τον πάνε σε ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι, για να μάθουν ποιος τον έβαλε να κλέψει τα στικάκι (τα οποία είχαν τη μορφή στυλό). Τελικά, ένας φίλος του τους είχε ακολουθήσει και τον βοήθησε να αποδράσει. Τότε επιστρέφει ο Χατζηνικολής που είχε πάει για μία δουλειά της κόρης του αλλά και το παλικάρι του μέχρι το περίπτερο και πιάνουν ξανά τον Ευτύχη. Τότε έρχεται και η αστυνομία και τους συλλαμβάνει.
Η ταινία τελειώνει στο δικαστήριο με τον Ευτύχη να δικαιώνεται πλήρως και τον Χατζηνικολή να καταδικάζεται σε 25 χρόνια φυλάκιση. Παρόλα αυτά, στο τέλος, κάνει μία αναδρομή η ταινία στην ίδια της την ιστορία και φαίνεται ότι ο άστεγος άνδρας που γνώρισε στο Σύνταγμα ο Ευτυχής ήταν από την αρχή δίπλα του.
Πίστη

Πίστη είναι η βεβαιότητα ενός ατόμου για την αλήθεια ενός ισχυρισμού, γεγονότος ή δυνατότητας, ανεξάρτητα αν μπορεί να δικαιολογηθεί ή όχι.  Η ομαδική ή κοινή πίστη είναι οι κοινές πεποιθήσεις που μοιράζεται μια ομάδα πιστών ή ένα ευρύτερο σύνολο από πιστούς, που ακολουθούν για παράδειγμα μια θρησκεία.
Λιούμπομιρ Κάλιεβιτς

Βιογραφία

Τελείωσε το γυμνάσιο στο Βελιγράδι και σπούδασε στη Χαϊδελβέργη και στο Παρίσι. Με την επιστροφή του στη Σερβία εξέδωσε το 1867-1870 την "лист Србија" (εφημερίδα της Σερβίας), η μόνη εφημερίδα της αντιπολίτευσης του πρίγκιπα Μιχαήλο γύρω από τον οποίο συγκεντρώνονται όλοι όσοι ήταν φιλελεύθερης διανόησης. Βουλευτής εξελέγη για πρώτη φορά το 1871. Το 1873 έκδωσε το πολιτικό περιοδικό "Будућност" (Το μέλλον). Υπουργός οικονομικών χρημάτισε από τις 25 Νοεμβρίου 1874 έως τις 20 Ιανουαρίου 1875.
Πρόεδρος της Κυβέρνησης, πρωθυπουργός,  και υπουργός εσωτερικών από τις 26 Σεπτεμβρίου 1875 έως τις 24 Απριλίου 1876. Η κυβέρνηση, αποτελούμενη από νέους φιλελεύθερους και συντηρητικούς, ετοίμαζε απελευθερωτικό πόλεμο με την Τουρκία.
Αργότερα διετέλεσε επικεφαλής του υπουργείου οικονομικών, έγραψε για την εφημερίδα "Петра Карађорђевића", ήταν ένας από τους ιδρυτές του του Προοδευτικού κόμματος το 1881 , μέλος των διπλωματικών υπηρεσιών του Βουκουρεστίου την περίοδο 1881-1886 και της Αθήνας την περίοδο 1886-1889.
Μέλος του σύμβουλου της επικρατείας την περίοδο 1895-1907, Αντιπρόεδρος της Γερουσίας το 1901. Επί πρίγκιπα Καραγιόργεβιτς υπηρέτησε εκ νέου υπουργός εξωτερικών.
Έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο "Моје успомене" '(οι αναμνήσεις μου) (1908).
Αδάμ Ασνύκ

Γενικά

Γεννήθηκε το 1838 στη πόλη Κάλιτς της κεντρικής Πολωνίας και ήταν γόνος αριστοκρατικής οικογένειας με πριγκιπικούς δεσμούς. Σπούδασε στις καλλίτερες σχολές της χώρας αρχικά ιατρική και στη συνέχεια μετέβη σε άλλα Πανεπιστήμια της Ευρώπης σπουδάζοντας φιλοσοφία. Επιστρέφοντας το 1862 στη πατρίδα του έλαβε μέρος στην επανάσταση κατά των Ρώσων όπου και αναγκάστηκε να διαφύγει στο εξωτερικό να τελειοποιήσει τις σπουδές του στη Χαϊδελβέργη και να επιστρέψει αργότερα στην Κρακοβία όπου και εγκαταστάθηκε μόνιμα. Εκεί και ανέλαβε στη συνέχεια καθηγητής της φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Κρακοβίας.

Παράλληλα ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία και το 1889 εκλέχθηκε μέλος της Πολωνικής (γαλικιανής) βουλής.

Ποιητικό έργο

Από πολύ νωρίτερα όμως άρχισε ν΄ αναδεικνύεται το συγγραφικό του ταλέντο στη ποίηση όπου και εμφανίσθηκε στο θέατρο με την υπέροχη κωμωδία «Ηλιοτρόπιο» γραμμένη σε στίχους που ανεβάστηκε θριαμβικά σε όλα σχεδόν τα θέατρα της Πολωνίας. Μετά απ΄ αυτή την εξαιρετική επιτυχία του, το 1870 δημοσίευσε δύο τόμους με λυρικά ποιήματα. Το 1878 ανέβασε στο θέατρο της Βαρσοβίας την κωμωδία «Ο πόλεμος των χαρτοπαικτών» που υπήρξε μια επίσης εξαιρετική ηθογραφία του λαού της Γαλικίας.

Μετά απ΄ αυτό το έργο συνέγραψε το δράμα «ο Νικόλαος Ριέτσες», που κρίθηκε ως άριστο των δραματικών έργων του, καθώς και την τραγωδία «Κιεζστούτ, πρίγκιψ της Λιθουανίας» γραμμένη κι αυτή έμμετρα σε στίχους.
Ο Ασνύκ θεωρείται σήμερα, στη Πολωνία, ως ο μεγαλύτερος ποιητής των νεοτέρων χρόνων της γενιάς του, αμέσως μετά (διάδοχος) του Άνταμ Μισκιέβιτς. Δύο χρόνια μετά τον θάνατό του δημοσιεύτηκαν στη Βαρσοβία τα «Άπαντα» αυτού σε πέντε τόμους. Το δε 1901 μεταφράστηκαν στη ρωσική όπου και δημοσιεύτηκαν σε επτά τόμους.
Ο Ασνύκ πέθανε στη Κρακοβία στις 2 Αυγούστου του 1897.
Βιομηχανική Οργάνωση

Βιομηχανική οργάνωση είναι ένας εφαρμοσμένος κλάδος των μικροοικονομικών. Τα πρώτα πιθανώς δείγματα της θεωρίας βρίσκονται κατά τον 19ο αιώνα στην δουλειά του Αντουάν Κουρνό και του Μπέρτραντ πάνω στα ολιγοπώλια.
Ομπίτσο Β΄ των Έστε

Βιογραφία

Ήταν νόθος γιος του Ρινάλντο Α΄ και μίας υπηρέτριας του σπιτιού του. Για το λόγο αυτό ο Ομπίτσο Β΄ και η μητέρα του διώχθηκαν από τη Φερράρα από τον πατέρα του Ρινάλντο, τον Άτσο Ζ΄ μαρκήσιο της Φερράρα.
Ο Άτσο Ζ΄ βρισκόταν σε πόλεμο με τον Φρειδερίκο Β΄ Χοενστάουφεν βασιλιά της Γερμανίας. Το 1238 ο Φρειδερίκος Β΄ αιχμαλώτισε τον Ρινάλντο και την άτεκνη σύζυγό του· απεβίωσαν το 1251 στη φυλακή δηλητηριασμένοι. Ο Άτσο Ζ΄ τότε βρέθηκε με μόνο απόγονο τον εγγονό του Ομπίτσο Β΄. Για να μην εκλείψει ο Οίκος των Έστε, τον νομιμοποίησε με απόφαση του πάπα Ιννοκεντίου Δ΄ το 1252. Η μητέρα του πνίγηκε στην Αδριατική.
Το 1264 απεβίωσε ο παππούς του Άτσο Ζ΄ και τον διαδέχθηκε ως μαρκήσιος της Φερράρα και της Αγκόνα. Το 1264 ανακηρύχθηκε ισόβιος κυβερνήτης της Φερράρα, το 1288 κύριος της Μόντενα και το 1289 του Ρέτζο. Έτσι έπαυσε η Δημοκρατία στη Φερράρα· η εξουσία των Έστε στη Φερράρα κράτησε ως τον 17ο αιώνα.
Απεβίωσε το 1293. Είχε τρεις γιους, αλλά δεν όρισε διάδοχο. Μάλλον τον εξόντωσε ο Άτσο Η΄ και επεδίωξε τη διαδοχή ως πρωτότοκος, αλλά οι δύο μικρότεροι αδελφοί του διαφώνησαν βίαια. Τελικά συμφώνησαν να διαιρέσουν τα εδάφη: ο Άτσο Η΄ έλαβε τη Φερράρα, ο Αλντομπραντίνο Β΄ τη Μόντενα και ο Φραντσέσκο Α΄ το Ρέτζο.
Τον Ομπίτσο Β΄ τον αναφέρει ο Δάντης στον 7ο κύκλο της Κόλασής του, επειδή είχε αγοράσει τη Γκίζολα για ερωτικούς λόγους από τον αδελφό της.
Λουδοβίκος Βοναπάρτης (1864-1932)

Βιογραφία

Ο Ναπολέων-Λουδοβίκος-Ιωσήφ-Ιερώνυμος ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ναπολέοντα-Ιωσήφ 3ου πρίγκιπα του Μονφόρ & τιτουλάριου βασιλιά της Βεστφαλίας και της Μαρίας-Κλοτίλδης της Σαβοΐας, κόρης του Βίκτωρα-Εμμανουήλ Β΄ της Σαρδηνίας & μετέπειτα της Ιταλίας.
Γεννήθηκε στο Μεντόν, νοτιοδυτικό προάστιο του Παρισιού. Εκπαιδεύτηκε με τον μεγαλύτερο αδελφό του Βίκτωρα και μετά έζησε μία ήρεμη ζωή στο Παρίσι στο σπίτι της θείας του Ματίλντας. Ο πατέρας του τον κατεύθυνε σε μία στρατιωτική σταδιοδρομία. Ως μικρανιψιός του Ναπολέοντα Α΄ δεν επιτρεπόταν να εισέλθη στον Γαλλικό στρατό και έτσι ο Λουδοβίκος έγινε υπολοχαγός του Ιταλικού στρατού στη Βερόνα, με την επιδοκιμασία του θείου του Ουμβέρτου Α΄ της Ιταλίας.
Λόγω του αντι-γαλλικού αισθήματος στον Ιταλικό στρατό, άφησε την Ιταλία το 1890 και εισήλθε στον Ρωσικό στρατό. Το 1895 έγινε συνταγματάρχης και το 1902 στάθμευε στον Καύκασο. Όταν το 1905 ξέσπασαν ταραχές μεταξύ των Αρμενίων και των Αζέρων στο Γερεβάν, ορίστηκε κυβερνήτης της επαρχίας εκεί και διατάχθηκε να επαναφέρει την τάξη. 
Το 1910 αποσύρθηκε από τον Ρωσικό στρατό ως αντιστράτηγος και μετακόμισε στην οικογενειακή ιδιοκτησία στο Παρανζίν της Ελβετίας. Με αίτημα του τσάρου έγινε ο σύνδεσμος μεταξύ του Ρωσικού στρατού και της 3ης Ιταλικής Στρατιάς, που οδηγούσε ο εξάδελφός του Εμμανουήλ-Φιλιβέρτος δούκας της Αόστης.
Ταξίδεψε στην Ιαπωνία και στις ΗΠΑ· το 1917 επέστρεψε στο Πανζίν και το 1932 απεβίωσε από καρδιά εκεί. Ήταν 68 ετών και άγαμος.
Γενικοί Όροι Συναλλαγών

Γενικοί Όροι Συναλλαγών είναι όροι σε συμβάσεις που έχουν διατυπωθεί εκ των προτέρων, για απροσδιόριστο αριθμό μελλοντικών συμβάσεων και δεν αποτελούν αντικείμενο διαπραγμάτευσης μεταξύ των μερών. Αν υπάρχει οικονομική ανισορροπία μεταξύ των μερών της σύμβασης, ο οικονομικά ασθενέστερος βρίσκεται συχνά αντιμέτωπος με έναν μακρύ κατάλογο όρων. Σε περίπτωση που η σύμβαση είναι μεταξύ εμπόρου και καταναλωτή, οι ΓΟΣ δε δεσμεύουν τον καταναλωτή, αν κατά την κατάρτιση της σύμβασης τους αγνοούσε ανυπαιτίως και ο προμηθευτής δεν του υπέδειξε την ύπαρξή τους ή του στέρησε τη δυνατότητα να λάβει πραγματική γνώση του περιεχομένου τους. Κατά τον επιστημονικό ορισμό, είναι ρήτρες με προκαθορισμένο περιεχόμενο για απροσδιόριστο αριθμό μελλοντικών συμβάσεων που θα καταρτιστούν μελλοντικά μεταξύ της επιχείρησης που τις θεσπίζει και τους κατ' ιδίαν συναλλασσόμενους, με ισχύ γενική και ενιαία.
Εθνόσημο των Νησιών Κέιμαν

Το εθνόσημο των Νησιών Κέιμαν αποτελείται από έναν θυρεό, με τρία πράσινα αστέρια- σύμβολα των τριών κατοικημένων νησιών- να καταλαμβάνουν τα δύο τρίτα του. Τα άστρα βρίσκονται σε λευκές και μπλε κυματιστές γραμμές. Πάνω πάνω στο θυρεό βρίσκεται σε κόκκινο φόντο ένα λιοντάρι, με το ένα το πόδι έντονα υψωμένο, σύμβολο της Βρετανίας. Πάνω από το θυρεό βρίσκεται μια πράσινη χελώνα, που ακουμπάει σε σκοινί, που συμβολίζει τη βιοτεχνία ψάθας. Ένας χρυσός ανανάς (σύμβολο των δεσμών με την Τζαμάικα) βρίσκεται πίσω από τη χελώνα. Κάτω από το θυρεό βρίσκεται ένα χαρτί που ξετυλίγεται, με το ρητό He hath founded it upon the seas. Αυτό το εδάφιο από τους Ψαλμούς (24) πιστοποιεί ότι το νησί είναι χριστιανικό, όπως επίσης και τους δεσμούς με τη θάλασσα.
Η πρόταση για εθνόσημο εγκρίθηκε από τη Συνέλευση το 1957 και το Μάιο του επόμενου έτους εγκρίθηκε το σχετικό βασιλικό ένταλμα.
Περιοχή Λουσότο

Ιστορία

Παλαιότερα ήταν γνωστή ως Wilhelmstal (Γερμανικά: Κοιλάδα του Γουλιέλμου) και πήρε το όνομά της από τον Αυτοκράτορα Γουλιέλμο Β΄ της Γερμανίας.
Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής αποικιακής περιόδου από το 1890 έως το 1918, η περιοχή ήταν δημοφιλής στους εποίκους, εξ'ου και το Γερμανικό όνομα Wilhelmstal, στην τοποθεσία. Δημιουργήθηκαν μεγάλα αγροκτήματα και φυτείες και η περιοχή είχε εκτιμηθεί για το ευχάριστο ορεινό της κλίμα. Πολυάριθμες Εκκλησιαστικές αποστολές ήταν και παραμένουν ενεργές.
Μεταξύ των ετών 1893 και 1911 η Γερμανική Ostafrikanische Eisenbahngesellschaft (Σιδηροδρομική Συνεργασία της Ανατολικής Αφρικής), κατασκεύασε μια σημαντική σιδηροδρομική γραμμή που ξεκινούσε από την Τάνγκα στην ακτή και περνώντας κατά μήκος των Ουσαμπάρα Ορέων με ένα σταθμό που δημιουργήθηκε στο Μόμπο (Mombo), περίπου 20 χιλιόμετρα (12 μίλια) από το Wilhelmstal, στο "Νέο" Μόσι (Moshi) στο Κιλιμαντζάρο (Kilimanjaro). Το αρχικό σχέδιο του Usambarabahn ήταν να συνδεθεί το λιμάνι της Τάνγκα με τη Λίμνη Βικτώρια (Lake Victoria) με το πέρασμα νοτίως των Ουσαμπάρα Ορέων. Αυτό ήταν σε άμεσο ανταγωνισμό με τις παράλληλες προσπάθειες της Βρετανικής αποικιακής Κένυας. Η γραμμή για ένα σύντομο χρονικό διάστημα, από τις 4 Ιουνίου 1912 μέχρι τις 12 Μαΐου 1913, μετονομάστηκε σε Nordbahn (Βόρειος σιδηρόδρομος).
Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή του 2002 στην Τανζανία, ο πληθυσμός στην Επαρχία Λουσότο ήταν 419.970 άτομα.
Νίκος Αγγελάκης

Καριέρα ποδοσφαιριστή

Αγωνίστηκε για πρώτη φορά στον Άρη το 1924 και θεωρούταν σπουδαίος επιθετικός. Με την ομάδα της Θεσσαλονίκης κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδας του 1928 και του 1932, το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης 1924, 1926, 1928, 1929, 1930, 1934 και 1938, το πρωτάθλημα Βορείου Ομίλου 1935, ενώ συμμετείχε στους δύο πρώτους τελικούς του Κυπέλλου Ελλάδας το 1932 και το 1933.
Η ποδοσφαιρική του καριέρα ολοκληρώθηκε μετά το τέλος της περιόδου 1937-38. Συνολικά πέτυχε 176 γκολ αγωνιζόμενος με τα χρώματα του Άρη, της μικτής Θεσσαλονίκης και της εθνικής Ελλάδας. Μία από τις καλύτερες στιγμές του ήταν στις 10 Απριλίου 1932, όταν για το πρωτάθλημα Ελλάδας ο Άρης νίκησε με 6-1 τον Απόλλωνα Αθηνών με τον ίδιο να σημειώνει και τα έξι τέρματα της ομάδας του.
Με την εθνική Ελλάδας έκανε το ντεμπούτο του στις 30 Ιουνίου 1929. Με το εθνόσημο πραγματοποίησε συνολικά 11 συμμετοχές, ενώ πέτυχε και 2 τέρματα.

Καριέρα προπονητή

Μετά το πέρας της ποδοσφαιρικής του καριέρας ασχολήθηκε με την προπονητική, διατελώντας επί μία πενταετία προπονητής του Άρη, από το 1948 ως το 1953. Ο γιος του, Ρήγας, ακολούθησε τα χνάρια του, ενώ ο εγγονός του, Νίκος, μετά την επιτυχημένη του πορεία ως διαιτητής, ασκεί καθήκοντα γενικού αρχηγού της ομάδας.
Παντελεήμων Βενάρδος

Βιογραφία

Από οικογένεια Έλλήνων ευγενών. Στις 24 Αυγούστου 1775 εισήλθε στο ελληνικό γυμνάσιο επι της σχολής Ευελπίδων Mozhaisky. Αποφοίτησε από το τμήμα ομοθρήσκων. Στις 16 Ιουνίου 1781 διορίστηκε με τον βαθμό Σημαιοφόρος στο 15ο Σύνταγμα Πεζικού του Shlisselburg .Τον Ιανουάριο του 1786 μεταφέρθηκε στο Ekaterinoslav. Πολέμησε εναντίον των Τούρκων το 1787-1791 στο Ochakov και Ισμαήλ (Πολιορκία του Ισμαηλίου (1790)). Το 1792 και 1794 πολέμησε εναντίον των ανταρτών της Πολωνίας. Τον Σεπτέμβριο του 1802 διορίστηκε διοικητής συντάγματος του Νίζνι Νόβγκοροντ και τον Μάρτιο του 1806 – διοικητής συντάγματος του Βλαντίμιρ. Στον πόλεμο του Τέταρτου Συνασπισμού εναντίον της Γαλλίας, 1806-1807, διακρίνεται ο ίδιος κατά τη διάρκεια των μαχών και συγκεκριμένα στη (Μάχη του Άιλαου) και στη μάχη του Heilsberg (Friedland).
Του απονεμήθηκε ο βαθμός του στρατηγού στις 12 Δεκμβρίου 1807. Στον πόλεμο του 1812 ήταν στο τρίτο εφεδρικό Σώμα Στρατού και από 18 Σεπτεμβρίου]] 1812 – στο 3ο, Δυτικό Σώμα , διοικητής της 1ης Ταξιαρχίας του 18ου συντάγματος . Συμμετείχε στη Μάχη του Kobrin, διέπρεψε κατά τη διάρκεια της Μάχης του Gorodechno. Στις 20 Μαρτίου 1813 του απονεμήθηκε το παράσημο του Τάγματως του Αγίου Γεωργίου  Το 1813 - 1814 συμμετείχε στην Πολιορκία της Thorne (1813) , πολέμησε στο Bautzen και Katsbahe, στη Μάχη της Brienne , στην μάχη της LA ROTHIERE. Τον Αύγουστος του 1814 διορίστηκε διοικητής ταξιαρχίας της 18ης Μεραρχία Πεζικού μέχρι την αποστράτευση του στις 16 Μαρτίου 1816. Στις 17 Ιουνίου 1817 του απονεμήθηκε το παράσημο του Τάγματως της Αγίας Άννης
Κωνσταντίνος Χατζίσκος

Βιογραφικά στοιχεία

Ήταν γιος του Δημητρίου Χατζίσκου και αδέρφια του ήταν οι Ιωάννης και Νικόλαος Χατζίσκος. Ήταν ιατρός. Εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής Φθιώτιδος στις εκλογές του 1875 και επανεξελέγη στις εκλογές του 1879 και του 1885. Στις εκλογές του 1887 εξελέγη βουλευτής Φθιωτιδοφώκιδος.
Βυτίνα Αρκαδίας

Όνομα

Το όνομά της κατά την επικρατέστερη άποψη προέρχεται από τη λέξη "Βυθός" επειδή αρχικά ήταν κτισμένη σε λεκάνη ανάμεσα σε λόφους. Φέρεται να κτίσθηκε μετά τη διάλυση της αρχαίας πόλης "Μεθύδριο" τα ερείπια της οποίας βρίσκονται σε απόσταση 5 χιλιομέτρων. Ο Παυσανίας αναφέρει για την πόλη Μεθύδριο το 174 π.Χ.: "Μεθύδριον ουχί πλέον ακμάζουσα πόλιν..". Πιθανότερος χρόνος ίδρυσης της Βυτίνας φέρεται περί το 350 μ.Χ., σε απόσταση 2-3 χλμ. από τη σημερινή θέση, στη περιοχή Δαμασκηνιά.

Ιστορία

Στην αρχαιότητα λατρευόταν εδώ η θεά Δήμητρα και ο Ίππιος Ποσειδώνας, τα ερείπια του ναού του οποίου σώζονται στην είσοδο προς το χωριό Μαγούλιανα.
Στην Ελληνική Επανάσταση του 1821, η Βυτίνα είχε αναγνωριστεί ως βακούφιο θεωρούμενος τόπος ιερός. Υπήρξε κέντρο ανεφοδιασμού, με αποτέλεσμα η πόλη να παίξει καθοριστικό ρόλο στη διάρκεια του πολέμου με συνέπεια να πυρποληθεί επτά φορές από τον Ιμπραήμ. 
Μετά την απελευθέρωση και μέχρι τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο η Βυτίνα ήταν το μεγάλο εμπορικό κέντρο της περιοχής με σημαντικό παζάρι. Μάλιστα υπήρχε και υποκατάστημα της Τράπεζας Αθηνών καθώς και Δασοκομική Σχολή. Ο σπουδαιότερος λόγος της ανάπτυξης εκείνης ήταν η έλλειψη συγκοινωνίας με τα γύρω χωριά που όταν ολοκληρώθηκε έπαψε και η Βυτίνα ν΄ αποτελεί το άλλοτε εμπορικό κέντρο. Ένας σημαντικός πόλος έλξης για τη Βυτίνα  σήμερα αποτελεί το χιονοδρομικό κέντρο της Οστρακίνας στο Μαίναλο. Άξιο επίσκεψης στη περιοχή είναι το Αργυρόκαστρο (1450 μ. υψόμετρο) κοντά στα Μαγούλιανα, στην άκρη απότομου βράχου ύψους 100 μέτρων, που έκτισαν οι Φράγκοι το 1205 ιδρύοντας τη Βαρονία της Άκοβας.

Αξιοθέατα

Σημαντικότερα αξιοθέατα στη Βυτίνα είναι ο Ι. Ναός του Αγίου Τρύφωνα που δεσπόζει στη πλατεία της κωμόπολης, που οικοδομήθηκε το 1846 με κύριο υλικό μαύρο μάρμαρο από τη γύρω περιοχή, οι δύο παραδοσιακοί ξυλόφουρνοι που βρίσκονται κοντά στη κεντρική πλατεία καθώς και το Λαογραφικό Μουσείο ενώ αξίζει και μια επίσκεψη στην αξιόλογη βιβλιοθήκη με έγγραφα και βιβλία από τον 17ο αιώνα . Αυτό που χαρίζει στη πόλη την ιδιαίτερη ομορφιά είναι ο δενδροσκέπαστος δρόμος που ξεκινά σχεδόν από την πλατεία και καταλήγει στον εθνικό δρόμο Τριπόλεως Βυτίνας. Κύρια προϊόντα  είναι το μέλι από κωνοφόρα δένδρα και κτηνοτροφικά, κρέας, τυρί κ.λπ.
Με βάση τη Βυτίνα και σε κοντινή σχετικά απόσταση μπορεί κάποιος να επισκεφθεί τη Δημητσάνα, το φαράγγι του Λούσιου, τη Στεμνίτσα και τα Λαγκάδια, ενώ ανηφορίζοντας τις πλαγιές του Μαινάλου με καλό ασφαλτόδρομο φθάνει στο οροπέδιο της Οστρακίνας σε υψόμετρο 1600 μ. όπου λειτουργεί μικρό χιονοδρομικό κέντρο.

Πρόσωπα

Από τη Βυτίνα κατάγονταν οι αγωνιστές της Επανάστασης του 1821 Δημήτριος Ιμπροχώρης και Παναγιώτης Κακλαμάνος, ο Δημήτριος Παπαρρηγόπουλος, πατέρας του ιστορικού  Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου, ο νομοδιδάσκαλος Βασίλειος Οικονομίδης, ο γεωγράφος και περιηγητής Παναγιώτης Ποταγός, ο λαογράφος Παναγιώτης Παπαζαφειρόπουλος, ο εθνικός ευεργέτης Παναγιώτης Τριανταφυλλίδης και ο αξιωματικός Ιωάννης Δημακόπουλος.
Φωτοηλεκτρικό φαινόμενο

Το φωτοηλεκτρικό φαινόμενο είναι μια κβαντική διεργασία κατά την οποία απελευθερώνονται ηλεκτρόνια από μια επιφάνεια αγωγού όταν προσπέσει σε αυτή ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία συχνότητας τέτοιας ώστε τα ηλεκτρόνια να κατορθώσουν να υπερπηδήσουν το φράγμα δυναμικής ενέργειας που τα συγκρατεί στην επιφάνεια αυτή. Τα ηλεκτρόνια που εκπέμπονται μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να παραχθεί ηλεκτρικό ρεύμα.
Εφαρμογές του φωτοηλεκτρικού φαινομένου απαντώνται στα φωτοκύτταρα ή φωτοστοιχεία, τα φωτοβολταϊκά στοιχεία, τα ηλιακά στοιχεία κ.ά.

Ιστορικό

Παρατηρήθηκε πρώτη φορά από τον Χερτζ τυχαία το 1887. Παρατήρησε ότι ένας σπινθήρας μπορούσε να προκληθεί ευκολότερα μεταξύ δυο ηλεκτρικά φορτισμένων σφαιρών αν οι επιφάνειες τους φωτίζονται από την λάμψη κάποιου άλλου σπινθήρα. Η ύπαρξη του φράγματος δυναμικής ενέργειας ήταν ήδη γνωστή από το 1883, όταν ο Τόμας Έντισον ανακάλυψε την Θερμιονική εκπομπή και αποκάλυψε ότι χρειάζεται μια ελάχιστη ενέργεια που καλείται Έργο εξαγωγής και συμβολίζεται με b. Το φαινόμενο μελετήθηκε λεπτομερώς από τους Βίλχελμ Χάλβακς και Φίλιπ Λέναρντ από το 1886 ώς το 1900.
Ουίλιαμ Φροστ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 28 Μαΐου 1848 στο Σόντερσφουτ του Πέμπροκσαϊρ, από τους Ρεμπέκα και Τζον Φροστ.
Τη δεκαετία του 1890 συνέλαβε την ιδέα κατασκευής μιας ιπτάμενης μηχανής. Παρά την έλλειψη πόρων κατάφερε να κατασκευάσει το "Frost Airship Glider", το οποίο από ότι φαίνεται αναπαριστά ένα αεροσκάφος κάθετης απογείωσης, με δεξαμενές αερίου. Στην περιγραφή του διπλώματος ευρεσιτεχνίας αναφέρεται:
«Η ιπτάμενη μηχανή κινείται στον αέρα από δύο αντίστρεπτους έλικες που στρέφονται οριζόντια. Όταν αποκτηθεί επαρκές ύψος, οι πτέρυγες ανοίγουν με τη χρήση ενός μοχλού, κάνοντας τη μηχανή να πλέει προς πάνω ή κάτω. Όταν βρίσκεται σε χαμηλό ύψος ο μοχλός αντιστέφεται προκαλώντας ανοδική και καθοδική κίνηση. Όταν πρέπει να σταματήσει οι πτέρυγες κλίνουν για να αντισταθούν στον αέρα και χαμηλώνονυ από τους αντίστρεπτους έλικες. Η πλευρική κίνηση γίνεται με τιμόνι το οποίο βρίσκεται στο μπροστινό τμήμα της μηχανής».
Το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας φαίνεται να αντιφάσκει ελαφρώς στην παράγραφο που αναφέρει πως «Η πλευρική κίνηση γίνεται από πηδάλιο και στα δύο άκρα».
Ο συγγραφέας Μπάιρον Ρότζερς, περιγράφει την ιπτάμενη μηχανή ως «εν μέρει αερόστατο (απογειωνόταν με τη χρήση κυλίνδρων αερίου), εν μέρει αιωρόπτερο, με πηδάλια ποδιού τα οποία χειρίζονται λεπίδες όπως του ελικοπτέρου.»
Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Φροστ πραγματοποίησε πτήση στο Σόντερσφουτ, πιθανώς χρησιμοποιώντας αυτές τις τεχνικές, στις ή περίπου στις 24 Σεπτεμβρίου 1896. Παρατηρητές ανέφεραν πως η μηχανή πέταξε για περίπου 500 μέτρα προτού καταπέσει σε θάμνους ξεπερνώντας την απόσταση που πραγματοποίησαν οι αδελφοί Ράιτ στην πρώτη τους πτήση, στην οποία δεν υπήρχε κάθετη απογείωση. Τη διάρκεια της νύχτας σημειώθηκε καταιγίδα η οποία κατέστρεψε και διασκόρπισε τμήματα της ιπτάμενης μηχανής.
Προς ατυχία του Φροστ, το συμβάν αν και είχε θεατές, δεν καταγράφηκε εκτός από τοπικής κλίμακας απομνημονεύματα. Αν και ο Φροστ δεν ήταν εύπορος, κατέθεσε αίτηση για δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το οποίο έγινε αποδεκτό και καταχωρήθηκε στο Λονδίνο στις 25 Οκτωβρίου 1894 με αριθμό 1894-20431. Ωστόσο μιας και δε διέθετε πόρους για την πληρωμή της ανανέωσης, έδωσε τη δυνατότητα στην ευρεσιτεχνία να χάσει την ισχύ της τέσσερα χρόνια αργότερα. Πέθανε χωρίς χρήματα ή αναγνώριση το 1935.
Κοτρωνιά Έβρου

Γεωγραφία - Ιστορία

Η Κοτρωνιά βρίσκεται σε απόσταση 56,5 χλμ. ΒΑ. της Αλεξανδρούπολης και 23 Δ.-ΝΔ. από το Σουφλί, στα δυτικά όρια του Εθνικού Πάρκου Δάσους Δαδιάς-Λευκίμμης-Σουφλίου. Νοτιοδυτικά του χωριού, στις τοποθεσίες "Πετρότοπος", "Τσαγίρια" και "Παλιά Μύτη" έχουν βρεθεί τρεις ομάδες ταφικών μνημείων που χρονολογούνται στην Πρώιμη εποχή του Σιδήρου. Μεταξύ αυτών και ντολμέν - μεγαλιθικό μνημείο. Η Κοτρωνιά πριν την απελευθέρωση και την ανταλλαγή πληθυσμών κατοικείτο από τουρκικές και βουλγαρικές οικογένειες (περίπου 350 άτομα). Το 1922 εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από το χωριό Σουργάς της Ανατολικής Ρωμυλίας (Θράκης). Την περίοδο του εμφυλίου πολλοί κάτοικοί του εγκαταστάθηκαν στο Σουφλί και έκτοτε σε συνδυασμό με τη μετανάστευση που ακολούθησε άρχισε να ερημώνει. Αναφέρεται επίσημα ως οικισμός το 1924 στο ΦΕΚ 194Α-14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Δαδιάς. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης διοικητικά, μαζί με τη Δαδιά και τη Μονή Δαδιάς αποτελούν την τοπική κοινότητα Δαδιάς που ανήκει στη δημοτική ενότητα Σουφλίου του Δήμου Σουφλίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 12 κατοίκους.
Modersmålets sång

To Modersmålets sång (Σουηδικά: "Τραγούδι της Μητρικής Γλώσσας") είναι μια μουσική σύνθεση γραμμένη στα Σουηδικά, που αποτελεί ένα είδος ανεπίσημου εθνικού ύμνου για τους Σουηδόφωνους Φινλανδούς.
Γράφτηκε από τον Γιόχαν Φρίντολφ Χάγκφορς και παίχτηκε για πρώτη φορά το 1898. Αποτελεί σύνθεση που προοριζόταν για απαγγελία από ανδρική χορωδία.