google/wiki40b huggingface dataset:
Παναγιώτης Ρόδιος

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Ρόδο από όπου και απέκτησε και την προσωνυμία Ρόδιος, ο πατέρας του Γεώργιος ήταν ιδιοκτήτης πλοίου αλλά μετά τον θάνατο του ο Παναγιώτης δεν θέλησε να ακολουθήσει το επάγγελμα του καραβοκύρη και πούλησε το πλοίο.  Σπούδασε στη Σμύρνη στο Φιλολογικό γυμνάσιο με δάσκαλους τον Κ. Κούμα και Κ. Οικονόμου, μετέπειτα συνέχισε τις σπουδές του στη Ιατρική στη Πάδουα και στο Παρίσι. Κατά την διαμονή του στο Παρίσι αρθρογραφούσε στο περιοδικό Ερμής ο Λόγιος ενώ παράλληλα έκανε μεταφράσεις έργων αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων, στο Παρίσι ήρθε σε επαφή με τον Κοραή και τις ιδέες του διαφωτισμού.

Στρατιωτική καριέρα

Με την έναρξη της επανάστασης του 1821 ήρθε στην Ελλάδα και πήρε μέρος σε πολλές μάχες με δικό του στρατιωτικό σώμα που αποτελούνταν κυρίως από Γάλλους φιλέλληνες όπως στη μάχη του Πέτα ως λοχαγός και στη κατάληψη του Ναυπλίου ως διοικητής τάγματος.
 
Ήταν υπέρμαχος της δημιουργίας μόνιμου τακτικού στρατού όπου και ανέλαβε το 1825 πρώτος διοικητής του αποκρούοντας με επιτυχία την επίθεση του Ιμπραήμ Πασά στο Ναύπλιο. Στη συνέχεια παρατήθηκε αρνούμενος να υπηρετήσει υπό τον Φαβιέρο. Είχε προαχθεί μέχρι τον βαθμό του υποστράτηγου.

Πολιτική καριέρα

Χρημάτισε προσωρινός γενικός γραμματέας του εκτελεστικού το 1824 αντικαθιστώντας τον Μαυροκορδάτο, το 1828 ανέλαβε υπουργός στρατιωτικών στην κυβέρνηση Καποδίστρια όπου παρέμεινε μέχρι το 1831 και μετά τη δολοφονία του κυβερνήτη κατά την υπουργία του δημιούργησε τη σχολή πολέμου. Επί Όθωνα διετέλεσε υπεύθυνος στρατιωτικής δικαιοσύνης . Με το κίνημα της 3ης Σεπτεμβρίου διορίστηκε στρατιωτικός διοικητής Αργολίδος και ήταν πληρεξούσιος Ναυπλίου στην Εθνοσυνέλευση του 1843 όπου εκλέχτηκε μέλος της συντακτικής Επιτροπής του Συντάγματος. Ανέλαβε ξανά υπουργός στρατιωτικών για μερικούς μήνες στην κυβέρνηση Μαυροκορδάτου το 1844 και αργότερα στη Κυβέρνηση Κουντουριώτη το 1848.
Έγραψε έργα σχετικά με τον στρατό , μεθόδους μάχης οργάνωσης και εκπαίδευσης, κορυφαίο έργο του το Έφορος στρατιωτικού, πέθανε το 1851 στο Ναύπλιο.
Δύναμη Λόρεντζ

Η σημασία της δύναμης Λόρεντζ

H δύναμη Λόρεντζ είναι μία από τις οκτώ αρχικές εξισώσεις του Μάξγουελ και είναι η λύση στη διαφορική μορφή του νόμου του Φαραντέι. Σήμερα, ο νόμος του Φαραντέι χρησιμοποιείται αντί της δύναμης Λόρεντζ στις εξισώσεις του Μάξγουελ. Ο νόμος του Φαραντέι και η δύναμη Λόρεντζ εκφράζουν και οι δύο την ίδια φυσική. Η ανακάλυψη της δύναμης Λόρεντζ έγινε πριν την εποχή του Λόρεντζ. Φαίνεται στην εξίσωση (77) της εργασίας του Μάξγουελ On Physical Lines of Force, που εξέδωσε το 1861.
Τογκρούλ-Μπεγκ

Βιογραφία

Το 1025, όταν ο θείος του Αρσλάν Ισραήλ, γιος του Σελτζούκ, ηττήθηκε και πιάστηκε αιχμάλωτος από τον Μαχμούντ του Γκαζνί, ο Τογκρούλ-Μπεγκ εγκατέλειψε, μαζί με τον αδελφό του, Σαγκρί Μπεγκ, τις βάσεις του στην Χορασμία και προχώρησε προς το Χορασάν.
Κατά την περίοδο 1028-1029 κατέλαβαν την Μερβ και το Νισαπούρ και έπειτα ανεξαρτητοποιήθηκαν από τους Γαζναβίδες (1031). Ο Τογκρούλ-Μπεγκ αυτοανακηρύχτηκε σουλτάνος του Νισαπούρ (1038).
Στις 22 Μαΐου 1040 οι Τούρκοι Γαζναβίδες ηττήθηκαν στο Νταντανκάν, στα βόρεια του Μερβ, από τους Σελτζούκους, οι οποίοι κατέλαβαν το Χορασάν. Ο Σαγκρί Μπεγκ (1040-1058), και στη συνέχεια ο γιος του, Αλπ Αρσλάν, παρέμειναν στο Χορασάν, ενώ ο Τογκρούλ-Μπεγκ αναχώρησε για να καταλάβει το Ιράν και το Ιράκ.
Ο Τογκρούλ-Μπεγκ αντελήφθη την πίστη των Ιρανών σε μία ισχυρή και κεντροποιημένη εξουσία, η οποία απείχε παρασάγγας από τα αναρχικά πρότυπα των Τουρκομάνων. Εκμεταλλεύτηκε επίσης -εν μέρη- ένα σκάνδαλο, που προκλήθηκε από την επιβολή των Μπουγιδών επί του χαλίφη, προκειμένου να ενισχύσει την εμπιστοσύνη που του έδειχναν οι Χορασανιανοί προεστοί, οι οποίοι ήλπιζαν στη διατήρηση του ελέγχου των ανακτηθέντων, σε βάρος των Σιιτών, εδαφών. Τα χορασανιανά στρατεύματα, αρτίως εξοπλισμένα για την κατάληψη πόλεων, ήλθαν να ενισχύσουν τα ήδη υπάρχοντα των Τουρκομάνων, των οποίων η κύρια δύναμη βρισκόταν στην ταχύτητα των κινήσεών τους.
Το 1046, ο Τογκρούλ-Μπεγκ κατέλαβε το Χαμαντάν και έπειτα το Ισπαχάν και έκανε το Ράι (ευρισκόμενο εντός της σημερινής Τεχεράνης) την πρωτεύουσά του. Αντιτέθηκε στην επίθεση των Φατιμιδών της Αιγύπτου ενάντια της Βαγδάτης (1054), ενώ στη συνέχεια προέβη σε σειρά επιδρομών στην Αρμενία, στην περιοχή του Βαν (1054-1055).
Το 1055, έπειτα από κάλεσμα του Αββασίδη χαλίφη και μετά από διαπραγματεύσεις του νομικού Αλ Μαγουαρντί, εισήλθε ειρηνικά στη Βαγδάτη και απελευθέρωσε τον χαλίφη από τον έλεγχο των Μπουγιδών. Ο Σουνιτισμός επανήλθε. Ο Τογκρούλ-Μπεγκ ανακηρύχτηκε σουλτάνος και εμίρης της ανατολής και της δύσης από τον χαλίφη (1058).
Με τον θάνατό του το 1063, ο ανιψιός του, Αλπ Αρσλάν, γιος του Σαγκρί Μπεγκ, τον διαδέχτηκε στην ηγεσία της Αυτοκρατορίας των Σελτζούκων.
Μπατμάν

Οικονομία

Το Μπατμάν είναι μια σημαντική περιοχή παραγωγής πετρελαίου, και έχει το παλαιότερο διυλιστήριο της Τουρκίας, αφού άνοιξε το 1955. Ένας σωλήνας, ο οποίος έχει μήκος 494 χλμ. μεταφέρει πετρέλαιο από το Μπατμάν στην Αλεξανδρέττα. Οι σιδηροδρομικές γραμμές στο κοντινό Κουρταλάν συνδέουν την πόλη με την Κωνσταντινούπολη. Υπάρχει επίσης τοπικό αεροδρόμιο.
Μίλαν Ατσίμοβιτς

Βιογραφία

Ο πατέρας του συμμετείχε και σκοτώθηκε στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Ο Ατσίμοβιτς τελείωσε το δημοτικό σχολείο και το γυμνάσιο στη γενέτειρά του και έπειτα σπούδασε νομική. Το 1923 άρχισε να εργάζεται ως υπάλληλος σε αστυνομικό τμήμα της περιοχής Vracar. Από τις 4 Οκτωβρίου 1924 γίνεται βοηθός του αρχηγού του γενικού τμήματος του γενικού αστυνομικού τμήματος της πόλης του Βελιγραδίου (UGB) και μετά από δύο χρόνια αναλαμβάνει διευθυντής του εν λόγω τμήματος. Πηγαίνει στη Γερμανία ( Βερολίνο, Στουτγκάρδη, Μαγδεμβούργο) όπου εκπαιδεύεται από την γερμανική μυστική υπηρεσία.
Το 1931 διορίστηκε επιθεωρητής της περιοχής του Μάριμπορ αλλά σύντομα επέστρεψε στο Βελιγράδι. Διετέλεσε μέλος του Ριζοσπαστικού κόμματος του Μίλαν Στογιαντίνοβιτς και στην κυβέρνηση του Μίλαν Στογιαντίνοβιτς ήταν ο υπουργός εσωτερικών από τις 21 Αυγούστου 1938 έως τις 5 Φεβρουαρίου 1939.
Πήρε μέρος στον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο ως έφεδρος αξιωματικός στο τμήμα Σρέμσκα.
Μετά την κατάληψη της Σερβίας από τον Γερμανικό στρατό του έγινε πρόταση να σχηματίσει κυβέρνηση όπου και δέχτηκε. Οι Γερμανοί προτιμούσαν τον Ατσίμοβιτς επειδή ήταν ειδικός σε θέματα ασφάλειας, και ιδεολογικά υποστήριζε τον φασισμό. Διορίσθηκε επίτροπος της κυβέρνησης, πρωθυπουργός, και επίτροπος εσωτερικών υποθέσεων. Μετά από την κατάσταση κατοχής της Σερβίας η κυβέρνηση αυτή αναγνωρίστηκε διεθνώς. Η κυβέρνηση παραιτήθηκε τον Αύγουστο το 1941 και αντικαταστάθηκε από την κυβέρνηση του Μίλαν Νέντιτς στην οποία ο Ατσίμοβιτς χρημάτισε υπουργός εσωτερικών.
Συνεργάστηκε με τους Τσέτνικ του Ντράγκολιουμπ Μιχαΐλοβιτς οι οποίοι δρούσαν ανενόχλητοι. Ακόμα και οι Γερμανοί συνιστούσαν να μην κυνηγήσει λιποτάκτες του στρατού που ήταν στους Τσέτνικ του Μιχαΐλοβιτς και όχι υπό κομμουνιστική επιρροή. Από την παραίτησή του από την κυβέρνηση το 1942 αποστασιοποιήθηκε από το καθεστώς Νέντιτς.
Πέθανε το 1945 κατά την υποχώρηση των Τσέτνικ σε μάχη με αντάρτες.
Όταν ξυπνά το παρελθόν

Παρατηρήσεις

Ο ίδιος ο σκηνοθέτης θυμάται για αυτήν την ταινία του, «Η εμπορική εκμετάλλευση της ταινίας,παιδαριώδης. Παίχτηκε σε κάποιο σινεμαδάκι στο τέρμα της οδού Πατησίων, χωρίς στοιχειώδη διαφήμιση, και, όπως ήταν αναμενόμενο, τα εισιτήρια, ελάχιστα.
Λουδοβίκος Β΄ του Μπουρμπόν

βιογραφία

Ήταν γιος του Πέτρου Α΄ δούκα του Μπουρμπόν και της Ισαβέλλας των Βαλουά (αδελφής του Φιλίππου ΣΤ' της Γαλλίας). Έγινε ο τρίτος δούκας του Μπουρμπόν (1356 - 1410) , καθώς κληρονόμησε το δουκάτο από τον πατέρα του, που σκοτώθηκε στη μάχη του Πουατιέ (1356).
Οι αναφορές λένε ότι ο Λουδοβίκος έπασχε από μια ασθένεια, που χαρακτηριζόταν σαν αστάθεια των νεύρων ή μεγάλη νευρικότητα και ήταν κληρονομική, αφού από την ίδια ασθένεια έπασχαν η αδελφή του Ιωάννα των Βουρβόνων (σύζυγος του Γάλλου βασιλιά Καρόλου Ε'), ο ανιψιός του Κάρολος ΣΤ' της Γαλλίας, ο πατέρας του Πέτρος και ο παππούς του Λουδοβίκου Α΄ δούκας του Μπουρμπόν.
Το 1390 συμμετείχε σε Σταυροφορία μαζί με τους Γενοβέζους εναντίον των Χαφσιδών της Τύνιδας: πολιόρκησαν την πόλη Αλ-Μαχντίγια, αλλά δεν κατάφεραν να την καταλάβουν.
Πένζα

Ιστορία

Η Πένζα ιδρύθηκε το 1663 ως συνοριακό στρατόπεδο στο νοτιοανατολικό άκρο της τότε Ρωσίας. Το όνομα της πόλης προέρχεται από το ποτάμι πάνω στο οποία αρχικά είχε κτιστεί. Καθώς εξ υπαρχής ήταν μια συνοριακή πόλη, τα περισσότερα σπίτια χτίστηκαν από ξύλο και η πόλη αναπτύχθηκε χωρίς σχέδιο. Στην διάρκεια του 18ου αιώνα η Πένζα έγινε σημαντικό εμπορικό κέντρο.
Το 1774, η Πένζα καταλήφθηκε από τον στρατό των στασιαστών με επικεφαλής τον Γιεμελιάν Πουγκατσιόφ, καθώς κάτοικοι της καλωσόρισαν τους επαναστατημένους Κοζάκους στην πόλη. Τα πρώτα πέτρινα σπίτια άρχισαν να εμφανίζονται μετά το 1801 και γύρω στο 1809 ο πληθυσμός της Πένζα ξεπέρασε τους 13.000 κατοίκους.
Στην διάρκεια του Ρωσικού Εμφύλιου Πολέμου (1917-1921), οι λεγεώνες των Τσεχοσλοβάκων προχώρησαν σε εξέγερση ενάντια στους Μπολσεβίκους στην Πένζα. Στην διάρκεια της Σοβιετικής περιόδου η πόλη αναπτύχθηκε ως ένα περιφερειακό βιομηχανικό κέντρο. Ο Υπολογιστής Ουράλ κατασκευάστηκε εδώ από το 1959 έως το 1964.
Ο ρώσος ποιητής Μιχαήλ Λέρμοντοφ μεγάλωσε κοντά στην Πένζα στην αγροικία Ταρχάνι (ρωσικά: Тарханы), που ανήκε στην γιαγιά του.

Η σύγχρονη πόλη

Σήμερα, η πόλη της Πένζα θεωρείται ως ένα περιφερειακό κέντρο για υψηλή εκπαίδευση. Διαθέτει έξι πανεπιστήμια (Το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Πένζα, Παιδαγωγική Ακαδημία, Γεωπονική Ακαδημία, το Τεχνολογικό Ινστιτούτο, το Ινστιτούτο Αστικής Οικιστικής Ανάπτυξης και το Ινστιτούτο Μηχανικού και Πυροβολικού), 13 κολλέγια 77 δημόσια σχολεία. Εκτός αυτών, η Πένζα είναι έδρα για 3 θέατρα, τέσσερα μουσεία, και τρεις αίθουσες εικαστικής τέχνης.
Από τοπογραφική άποψη, η Πένζα διαφέρει σε μεγάλο βαθμό από τις γειτονικές πόλεις λόγω των κυματιστών λόφων της και των πυκνών δασών που την περιβάλλουν.

Τιμές

Ένας αστεροειδής, ο 3189 Penza, που ανακαλύφθηκε από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Τσερνίχ το 1978 πήρε το όνομα της πόλης.

Αθλητικά γεγονότα

Η Πένζα φιλοξένησε το δεύτερο ρωσικό γκραν πρι του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Μοτοκρός Σάιντκαρ 2009, στις 16 Αυγούστου 2013.
Τριταιϊκός Α.Σ.

Ιστορία

Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1999 έπειτα από την συγχώνευση των συλλόγων: Πηνειός Κάλφα, A.O. Aγίας Βαρβάρας και Α.Ο. Σταυροδρομίου. Τα χρώματα της ομάδας είναι το κόκκινο και το λευκό και ως έμβλημα έχει το τελευταίο χρονικά έμβλημα του τέως δήμου Τριταίας τον Γεώργιο Παπανδρέου. Τα τελευταία χρόνια ως έτος ίδρυσης αναφέρεται το 1986 που είναι το έτος ίδρυσης του Α.Ο. Σταυροδρομίου και που είχε την ίδια έδρα με την ομάδα του Τριταιϊκού.
Από τους τρεις συλλόγους οι οποίοι συγχωνεύτηκαν, ο Α.Ο. Σταυροδρομίου με έδρα το ομώνυμο χωριό ιδρύθηκε το 1986 έχοντας συμμετοχές μόνο στην Γ΄ κατηγορία. Ο Πηνειός με έδρα το χωριό Κάλφας ιδρύθηκε το 1991 και αυτός έπαιξε μόνο στην Γ΄ κατηγορία. Ο Α.Ο. Αγίας Βαρβάρας με έδρα το ομώνυμο χωριό ιδρύθηκε το 1991 και είχε καταφέρει έπειτα από συμμετοχές μόνο στην Γ΄ κατηγορία να πάρει την άνοδο και να παίξει στην Β΄ κατηγορία το 1999.
Ο Τριταιϊκός ξεκίνησε την πρώτη χρονιά από την Γ΄ κατηγορία της Ε.Π.Σ. Αχαΐας όπου αγωνίστηκε για 3 χρόνια . Το 2001 ανέβηκε στην Β΄ κατηγορία για να ανέβει την ίδια χρονιά να κερδίσει την άνοδο στην Α΄ . Στην Α΄ κατηγορία αγωνίστηκε ανελλιπώς έως το 2010 όπου αναδείχτηκε πρωταθλητής Αχαΐας νικώντας σε αγώνα μπαράζ την Θύελλα Πατρών με 1-0. Ανέβηκε στην Δ΄ Εθνική όπου αγωνίστηκε την περίοδο 2010-11 και ενώ είχε καταφέρει να παραμείνει στο πρωτάθλημα και για την επόμενη σεζόν η ομάδα ανακοίνωσε ότι δεν θα συμμετάσχει στο πρωτάθλημα λόγω οικονομικών προβλημάτων και άφησε ελεύθερους τους παίκτες να πάνε σε όποια ομάδα επιλέξουν.
Την αγωνιστική περίοδο 2010-11 κατέκτησε το κύπελλο Αχαΐας και το Super Cup Αχαΐας νικώντας στους τελικούς αντίστοιχα το Ζαβλάνι και την Θύελλα. Το Super Cup το είχε κατακτήσει και κατά την προηγούμενη περίοδο 2009-10 νικώντας στον τελικό τον Ατρόμητο Λάππα. Ο Τριταιϊκός έχει και μία συμμετοχή στο Κύπελλο Ερασιτεχνών Ελλάδος την περίοδο 2011-12.

Γήπεδο

Ο Τριταιϊκός όταν ιδρύθηκε αγωνιζόταν στο γήπεδο του Σταυροδρομίου όπου είναι έδρα της ομάδας, τότε ο αγωνιστικός χώρος ήταν "ξερός", ενώ από το 2011 έχει τοποθετηθεί πλαστικός χλοοτάπητας. Τα εντός έδρας παιχνίδια της ομάδας στην Δ΄ Εθνική διεξάγονταν στην Πάτρα και συγκεκριμένα στο ενωσιακό γήπεδο "Ανδρέας Κάνιστρας". Από την επιστροφή του Τριταιϊκού στα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα της Αχαΐας η ομάδα αγωνίζεται ξανά στην φυσική έδρα της στο γήπεδο του Σταυροδρομίου.
Morris

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Κορτράικ του Βελγίου και ξεκίνησε να σχεδιάζει στο στούντιο Compagnie Belge d'Actualités (CBA), ένα μικρό στούντιο, όπου γνώρισε τον Πεγιό και τον Αντρέ Φρανκίν. Μετά τον πόλεμο η εταιρία έκλεισε και ο Morris δούλεψε για την εφημερίδα Het Laatste Nieuws και το εβδομαδιαίο περιοδικό Le Moustique που εκδίδονταν από τον Ντιπουί, για το οποίο σχεδίασε πάνω από 250 εξώφυλλα και αμέτρητα σκίτσα, κυρίως καρικατούρες κινηματογραφικών αστέρων.
Πέθανε το 2001 από ένα τυχαίο πέσιμο.

Λούκυ Λουκ

Δημιούργησε τον Λούκυ Λουκ το 1946 για το περιοδικό Σπιρού, περιοδικό κόμικς εκδιδόμενο από τον Ντιπουί. Ο Λούκυ Λουκ είναι ένας μοναχικός καουμπόι που ταξιδεύει στην Άγρια Δύση, βοηθώντας αυτούς που είναι σε ανάγκη, βοηθούμενος από το πιστό του άλογο, τον Ντόλη. Η πρώτη περιπέτεια, «Αριζόνα 1880», εκδόθηκε στο L'Almanach Spirou 1947 στις 7 Δεκεμβρίου 1946.
Ο Morris έγινε ένας από τους κεντρικούς καλλιτέχνες του περιοδικού και ένας από τη "Συμμορία των 4" με τους Jijé, Αντρέ Φρανκίν και Βιλ. Δεν εργαζόταν στο σπίτι του Ζιζέ αντίθετα με τους άλλους 2, αλλά όλοι γίναν καλοί φίλοι, διεγείροντας καλλιτεχνικά ο ένας τον άλλο. Όλοι μαζί εδραίωσαν τη σχολή Marcinelle, το τυπικό στυλ των κόμικ του Spirou, το οποίο έρχεται σε αντίθεση με την καθαρή γραμμή που χρησιμοποιούνταν από τους καλλιτέχνες που σχετίζονταν με τον Hergé.

Τα χρόνια στις ΗΠΑ

To 1948 oι Morris, Ζιζέ και Φρανκίν ταξίδεψαν στις ΗΠΑ. Ήθελαν να γνωρίσουν την χώρα, να δουν τι απέμεινε από την Άγρια Δύση και να συναντήσουν καλλιτέχνες από τις ΗΠΑ. Ο Morris έμεινε περισσότερο από τους τρεις και επέστρεψε μετά από έξι χρόνια. Στο ενδιάμεσο είχε δουλέψει για το περιοδικό MAD και είχε συναντήσει τον Ρενέ Γκοσινί, γάλλο καλλιτέχνη κόμικ και συγγραφέα με τον οποίο θα συνδημιουργήσει τις ιστορίες του Λούκυ Λουκ από το 1955 ως το 1977. 
Τα χρόνια στις ΗΠΑ ήταν σημαντικά για τον Morris, όχι μόνο για την γνωριμία με το Γκοσινί, αλλά και για την συγκέντρωση στοιχείων και πληροφοριών για το μετέπειτα έργο του, αλλά και για την εξοικείωσή του με τις Χολιγουντιανές ταινίες της εποχής. Ο Morris εισήγαγε στα επόμενα χρόνια πολλές κινηματογραφικές τεχνικές στις ιστορίες του. Το στυλ του Ουώλτ Ντίσνεϋ τον επηρέασε επίσης, επιρροή που φαίνεται στις πρώτες ιστορίες του Λούκυ Λουκ όπου χρησιμοποιούσε πολλές καμπύλες γραμμές. Πολλοί ήρωες του είναι βασισμένοι σε διάσημους Αμερικάνους ηθοποιούς όπως οι Τζακ Πάλανς, Γκάρι Κούπερ, Β.Σ. Φιλντς και Ουίλιαμ Χαρτ ενώ δεν λείπουν και οι Ευρωπαίοι όπως ο Λουί ντε Φινές.

Εκδόσεις

Οι πρώτες 31 περιπέτειες εκδόθηκαν από τον οίκο Ντιπουί, αλλά στα τέλη του 60 ο Morris αποχώρησε από τον Dupuis και το Spirou για τον Νταργκό και το Πιλότ το περιοδικό που δημιουργήθηκε από το φίλο του Γκοσινί.
Ούετσι-ριου

Ένα από τα πιο διάσημα και πιο αυθεντικά συστήματα καράτε είναι του «Τίγρη, Γερανού και Δράκου». Στην Οκινάουα (Οκινάβα) το έφερε από την Νότια Κίνα ο διάσημος δάσκαλος Κάνμπουν Ούετσι (1877-1948). Δάσκαλός του ήταν ο Ταοϊστής μοναχός Σου Σι Γουά (1874-1926), ο οποίος τον είχε υπό την επίβλεψή του για δέκα χρόνια διδάσκοντας του μια τέχνη την οποία ο ίδιος ο Κάνμπουν Ούετσι δεν είχε κατονομάσει επίσημα ποτέ, αλλά προτιμούσε να να αναφέρεται σε αυτή με την απλή ονομασία "πανγκάι-νουν" (μισό σκληρό - μισό μαλακό). Ίδρυσε το ντότζο (σχολή) του στην Κίνα το 1907 αλλά λειτούργησε μόνο 3 χρόνια καθώς ένας από τους μαθητές του σκότωσε ένα συμπατριώτη του πάνω σε αψιμαχία χρησιμοποιώντας τεχνική ανοιχτού χεριού. Ο Κάνμπουν Ούετσι επέστρεψε στη Οκινάουα το 1910 αποφασισμένος να μην διδάξει ξανά και το 1921 μετανάστευσε στην Ιαπωνία, στην περιοχή της Οσάκα, στην πόλη Γουακαγιάμα. Εκεί πείστηκε από τον συμπατριώτη του Ριούγιου Τομογιόσε (Τομογιόρι στα Ιαπωνικά) να διδάξει και πάλι. Το 1947 ο κάνμπουν Ούετσι μετακόμισε στο νησί Ισίμα κοντά στην Οκινάουα, όπου και απεβίωσε ένα χρόνο αργότερα. Οι μαθητές του αποφάσισαν τη μετονομασία του στυλ σε Ούετσι-ριου τη δεκαετία του 1940 προς τιμή του δασκάλου τους.
Το ούετσι-ριου είναι παραδοσιακό είδος του καράτε της Οκινάβα. Το ουέτσι-ριου μεταφράζεται ως "στυλ του Ούετσι" ή "σχολή του Ούετσι". Ο Ούετσι μυήθηκε στο καράτε στη Φουτσόου του Φουτσιάν.
Μετά τον θάνατο του Κάνμπουν Ούετσι το 1948, το σύστημα τροποποιήθηκε, επεκτάθηκε και εκλαϊκεύτηκε από τον γιο του Κάνμπουν Ούετσι, Κανέι Ούετσι.
NGC 6380

Το NGC 6380 είναι σφαιρωτό σμήνος στον αστερισμό του Σκορπιού. Ταξινομείται ως GCL και το ανακάλυψε ο αστρονόμος Τζων Χέρσελ στις 29 Ιουνίου 1834. Εκτιμάται πως απέχει 34.500 έτη φωτός από την Γη και παλαιότερα θεωρούνταν πως ήταν ανοικτό σμήνος. Την δεκαετία του 1950 ο Αμερικανός αστρονόμος Άντριου Ντέιβιντ Θάκερεϋ (A. David Thackeray) επαναταξινόμησε τον σχηματισμό ως σφαιρωτό σμήνος.
Λεωνίδας Πετροπουλάκης

Βιογραφικά στοιχεία

Η καταγωγή του ήταν από τη Λακωνία και από τις σημαντικότερες οικογένειες της Μάνης. Πατέρας του ήταν ο γερουσιαστής και βουλευτής Δημήτριος Πετροπουλάκης. Πολέμησε μαζί με τον πατέρα του στη Θεσσαλική Επανάσταση το 1854.
Διορίστηκε διοικητής του Γ' συντάγματος πεζικού. Πολέμησε στα σύνορα και διακρίθηκε. Κατά την επανάσταση της Κρήτης το 1866 ο Πετροπουλάκης ήταν αρχηγός μεγάλου σώματος Λακώνων που πολέμησαν εκεί υπέρ της απελευθέρωσης της νήσου.
Συντέλεσε στην καταστολή της εξέγερσης στο Ναύπλιο εναντίον του βασιλιά Όθωνα το 1860. Αρνήθηκε να αναγνωρίσει την προσωρινή κυβέρνηση μετά από την έξωση του Όθωνα και οχυρωμένος στη Ράχη με 1.000 άνδρες, απέκρουσε τον κυβερνητικό στρατό. Αμνηστεύτηκε από τον βασιλιά Γεώργιο Α΄.
Η επαρχεία Γυθείου επανειλημμένα τον έστειλε αντιπρόσωπό της στη Βουλή, και δύο φορές εκλέχτηκε πρώτος βουλευτής Λακωνίας.
Το 1886 έδρασε στο Γκριτζοβόλι κατά τις ελληνοτουρκικές ταραχές.
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 14 Φεβρουαρίου 1887. Στην κηδεία του παρευρέθη ο πρωθυπουργός, οι υπουργοί, το προεδρείο της βουλής, οι βουλευτές και χιλιάδες λαού. Ένα σύνταγμα πεζικού απένειμε στρατιωτικές τιμές. Γιος του ήταν ο επίσης ηρωικός βουλευτής Γεώργιος Πετροπουλάκης.
Θυλακόσμιλος

περιγραφή

Ο  θυλακόσμιλος είχε μεγάλους άνω κυνόδοντες σε σχήμα μαχαιριού και μικρότερους, κοφτερούς κάτω κυνόδοντες. Δεν είχε καθόλου κοπτήρες και τα άλλα δόντια ήταν υπερβολικά μικρά.. Υπολογίζεται ότι ζύγιζε 150 κιλά. Η προβούαινα, ο θυλακόσμιλος και το μαρσιποφόρο λιοντάρι ήταν τα μεγαλύτερα σαρκοφάγα μαρσιποφόρα που υπήρξαν. Αντίθετα με τα μαχαιρόδοντα αιλουροειδή τα δόντια του μεγάλωναν για όλη την διάρκεια της ζωής του. Επίσης στην κάτω γνάθο είχε δερμάτινες θήκες για να προστατεύουν τα δόντια του όταν κλείνει το στόμα του. Οι αυχενικοί σπόνδυλοι ήταν ιδιαίτερα δυνατοί, παρόμοιοι με αυτούς των αιλουροειδών. Ο θυλακόσμιλος εξαφανίστηκε την πλειόκενο περίοδο την ίδια στιγμή που εμφανίστε ο σμιλόδοντας στην Βόρεια Αμερική.Πιθανόν να εξαφανίστηκε επειδή δεν άντεξε το ανταγωνισμό με τον ανατομικά ανώτερο σμιλόδοντα.
Αλέξανδρος Χριστόφης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στον Πειραιά το 1882. Σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών και αποφοίτησε αριστούχος με δάσκαλο τον Νικηφόρο Λύτρα. Κατόπιν πήγε στη Νεάπολη της Ιταλίας όπου συνέχισε τις σπουδές του στο εκεί Ινστιτούτο Καλών Τεχνών. Από την επιστροφή του στην Ελλάδα μέχρι τον θάνατό του παρουσίαζε πίνακες του σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις. Από το 1925 χρημάτισε καθηγητής στο Τεχνικό Διδασκαλείο Μετεκπαίδευσης. Το 1937 συμμετείχε μαζί με καλλιτέχνες όπως ο Απόστολος Γεραλής και ο Σπυρίδων Βικάτος στην κίνηση των Ακαδημαϊκών ζωγράφων ενώ από το 1945 μέχρι και το θάνατό του ήταν μέλος στην καλλιτεχνική Ομάδα των 17.

Τεχνοτροπία

Η τεχνοτροπία του Χριστοφή κρίνεται αυστηρά ακαδημαϊκή με έντονο προσωπικό τόνο. Στο έργο του απεικονίζονται κυρίως σκηνές από την καθημερινή ζωή του λαού είτε στην ύπαιθρο, είτε στη πόλη καθώς και από τη ζωή των Ελλήνων ναυτικών στο λιμάνι του Πειραιά. Πίνακές του βρίσκονται σε συλλογές και ιδρύματα της Ελλάδας και της Γερμανίας.
Θεόδωρος Στυππειώτης

Βιογραφία

Έγινε άνδρας με επιρροή καθώς υπηρετούσε ως βοηθός του Ιωάννη Αγιοθεοδωρίτη. Διαμεσολάβησε και με γνωριμίες κατάφερε να τον στείλει να υπηρετήσει ως πολιτικός κυβερνήτης (πραίτωρ) του ηνωμένου θέματος Ελλάδος (Στερεάς Ελλάδος & Θεσσαλίας) και Πελοποννήσου. Επαινέθηκε από τον Θεόδωρο Πρόδρομο για την αξιοπιστία του ως γραμματέα, που φυλάει μυστικά· από το ένα αξίωμα ανέβαινε στο άλλο, φθάνοντας τελικά στη θέση του επί του κανικλείου (μελανοδοχείου) του Αυτοκράτορα. Από την κοντινή στον Μανουήλ Α΄ Κομνηνό αυτή θέση μπορούσε να τον επηρεάζει. Στεκόταν υψηλά στην εύνοια του Αυτοκράτορα και έγινε ο Μεσάζων (Πρωθυπουργός) του.
Όμως το 1158/59, ενώ ο Μανουήλ ήταν σε εκστρατεία στην Κιλικία, διέταξε να συλληφθεί ο Στυππειώτης και να τυφλωθεί. Οι λόγοι για την πράξη αυτή είναι ασαφείς και οι συγγραφείς της εποχής δίνουν διαφορετικές εξηγήσεις. Ο Ιωάννης Κίνναμος γράφει πως ο Θεόδωρος ανήγγειλε δημόσια μία πρόρρηση, ότι ο Μανουήλ Β΄ θα αποβιώσει σύντομα και πως "η Σύγκλητος δεν πρέπει πια να δίνει την εξουσία σε ένα γεροδεμένο νεαρό, αλλά σε άνδρα με ικανή ηλικία, που να ξέρει τις κρατικές υποθέσεις να μπορεί να διοικήσει σαν σε δημοκρατία". Από την άλλη πλευρά ο Γερμανός χρονικογράφος Ράχεβιν αναφέρει, ότι ο επί του κανικλείου είχε μισθώσει τρεις άνδρες για να φονεύσουν τον Μανουήλ Α΄, αλλά η Αυτοκράτειρα ανακάλυψε το σχέδιο και πληροφόρησε τον σύζυγό της. 
Διαφορετική εξήγηση δίνει ο Νικήτας Χωνιάτης, που σύμφωνα με τον ιστορικό Πωλ Μαγκνταλίνο ίσως εκπροσωπεί την ανεπίσημη εκδοχή του συμβάντος, οι λεπτομέρειές του όμως αποδείχθηκαν πλασματικές από τον Βυζαντινολόγο Όττο Κρέστεν: ο Στυππειώτης είχε αντιπαλότητα με τον Ιωάννη Καματηρό λογοθέτη του Δρόμου. Αυτός έβλεπε τον Θεόδωρο να εκπληρώνει τους σκοπούς του, με το να είναι συνεχώς κοντά στον Αυτοκράτορα, ενώ τα αιτήματα του λογοθέτη δεν εκπληρούντο ποτέ, λόγω της περιορισμένης πρόσβασης προς τον Μανουήλ Α΄. Τότε ο Καματηρός κατασκεύασε αλληλογραφία δήθεν μεταξύ του Θεοδώρου και του Νορμανδού Γουλιέλμου Α΄ της Σικελίας (1154-1166), την οποία έκρυψε έτσι, ώστε να μπορεί να αποκαλυφθεί εύκολα. Τελικά ο Στυππειώτης κατηγορήθηκε για προδοσία από τον λογοθέτη, με αποτέλεσμα ο Αυτοκράτορας να τιμωρήσει τον πρώτο με τύφλωση και γλωσσοτομία. 
Η πτώση τού Θεοδώρου συνέπεσε με την τύφλωση του Μιχαήλ Γλυκά και την απόδραση του Ανδρονίκου Κομνηνού, εξαδέλφου του Μανουήλ Α΄. Οι πηγές δεν συνδέουν ρητά τα περιστατικά, αλλά είναι πολύ πιθανό να έχουν σχέση μεταξύ τους. Σύμφωνα με τον Πωλ Μαγκνταληνό, μπορεί να δηλώνει στην Αυλή μία μερίδα, η οποία επιθυμούσε έναν αυτοκράτορα που να διαβουλεύεται με τη Σύγκλητο, όπως πριν τους Κομνηνούς και η οποία αντιτασσόταν στη συμμαχία του Μανουήλ Α΄ με τους Χοενστάουφεν της Γερμανίας και τη σύζυγό του Βέρθα του Ζούλτσμπαχ.