google/wiki40b huggingface dataset:
Καντσονέτα

Η προέλευση

Αρχικά, το τραγούδι ήταν σε στενή επαφή με το βιλανέλα, ένα μουσικό είδος ναπολιτάνικης καταγωγής. Τα τραγούδια αφορούσαν λαϊκές υποθέσεις και γενικά περιελάμβαναν ποιμενικά, ασεβή ή ερωτικά θέματα. Τα μοτίβα των ποιημάτων και των στίχων ποικίλλουν, αλλά πάντοτε περιελάμβαναν μια πολύ περίπλοκη φράση στο τέλος. Τυπικά, τα πρώτα τραγούδια γράφτηκαν για τρεις φωνές χωρίς συνοδεία και απέφευγαν την πολυπλοκότητα της αντίστιξης, αν και είχαν γρήγορους ρυθμούς. Το τραγούδι ήταν διασκεδαστικό για να τραγουδηθεί και γρήγορα εξαπλώθηκε γρήγορα σε όλη την Ιταλία, παράλληλα με το μαδριγάλι, με το οποίο αργότερα αλληλεπίδρασε. Τα πρώτα βιβλία των τραγουδιών εκδόθηκαν από τον Τζιοβάνι Φερέτι το 1567 και τον Τζιρολάμο Κονβέρσι το 1572.
Αρχίζοντας το 1580, μερικοί από τους μεγαλύτερους συνθέτες της κοσμικής μουσικής στην Ιταλία άρχισαν να γράφουν κανόνα, μεταξύ των οποίων οι Λούκα Μαρέντζιο και Κλαούντιο Μοντεβέρντι, που εκτυπώθηκαν το 1584. Ο Μοντεβέρντι εν συνεχεία αναπαρήγαγε τη μορφή των τραγουδιών στο ένατο και τελευταίο βιβλίο με τα μαδριγάλια (δημοσιεύτηκε μετά το 1651). Ακόμα και ο Οράτσιο Βέκι ήταν ένας σημαντικός συνθέτης των τραγουδιών εκείνης της περιόδου: τα περιθώρια του ήταν ευρύτατα και μερικά περιλάμβαναν ένα είδος χορού, ενώ άλλοι διακωμωδούσαν παραδόξως τις υπερβολές του μαδριγαλίου του 16ου αιώνα. Άλλοι συνθέτες, όπως ο Φελίτσε Ανέριο, προσάρμοσαν το στυλ για θρησκευτικές συνθέσεις. Μέχρι τα τέλη του 16ου αιώνα, τα περισσότερα τραγούδια κυμαίνονταν από τέσσερις έως έξι φωνές και είχαν γίνει πολύ πιο παρόμοια με το μαδριγάλι από τα αρχικά κομμάτια.
Μερικοί ξένοι συνθέτες που σπούδασαν στην Ιταλία, εισήγαγαν το τραγούδι στις αντίστοιχες χώρες τους, όπως ο Χανς Λέο Χάσλερ, ο οποίος διαδόθηκε στη Γερμανία. Στην Αγγλία η καντσονέτα εισήχθη στα τέλη του 16ου αιώνα. Πολλές συνθέσεις της αγγλικής σχολής των μαδριγαλίων ορίστηκαν ως καντσονέτες, παρόλο που ο Τόμας Μόρλεϊ τις περιγράφει ειδικά ως μια ελαφρύτερη μορφή μαδριγαλίων. Τα αγγλικά τραγούδια ήταν σχεδόν διακριτά από τα μαδριγάλια. Μάλιστα, ήταν μεγαλύτερα και πιο πολύπλοκα από τα ιταλικά.

Μετέπειτα εξελίξεις

Κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα, άλλοι συνθέτες συνέχισαν να δημιουργούν καντσονέτες, αλλά η μορφή τους άλλαξε σταδιακά από μαδριγάλια και εκκλησιαστικά τραγούδια σε ένα πολύ πιο παρόμοιο με είδος με τη μονωδία. Τελικά η καντσονέτα έγινε τραγούδι με συνοδευτική φωνή. Ένα παράδειγμα αυτής της περαιτέρω μεταμόρφωσης δίνεται από το κουιντέτο για φωνή και πιάνο του Γιόζεφ Χάυντν, που γράφτηκε το 1794. 
Μερικές φορές ο όρος "canzonetta" χρησιμοποιείται από τους συνθέτες για να χαρακτηρίσει ένα οργανικό κομμάτι πολύ κοντά σε ένα τραγούδι. Ένα πολύ γνωστό παράδειγμα παρέχεται από την αργή κίνηση του κοντσέρτο για βιολί και την ορχήστρα του Τσαϊκόφσκι.
Ατόν

Απεικονίσεις

Αγάλματα του Ατέν δεν υπήρχαν. Μόνο σε ανάγλυφα και ζωγραφικές  παραστάσεις απεικονιζόταν, πάντοτε με μορφή μεγάλου κόκκινου δίσκου, από τον οποίο εκπέμπονταν, με μορφή ριπιδίου, μακριές ακτίνες. Οι ακτίνες καταλήγουν συνήθως σε χέρια που παίρνουν από τους βωμούς τις προσφορές ή δίνουν στο βασιλιά, τη βασίλισσα και τις κόρες τους τα ιερογλυφικά της ζωής και της δύναμης.

Λατρεία

Η λατρεία του, της οποίας ο μόνος ιερέας ήταν ο Φαραώ, εκτελείτο σε ναό ο οποίος έμοιαζε με τους αρχαίους ηλιακούς ναούς του Παλαιού Βασιλείου και ονομαζόταν όπως και το περίφημο ιερό του Ρα στην Ηλιούπολη, Χετ Μπεμπέν (Het benben-ο πύργος του οβελίσκου). Στο ναό και στο άκρο ευρύχωρης αυλής υψώνονταν ο οβελίσκος του Ηλίου. Η λατρεία του περιλάμβανε την προσφορά καρπών και γλυκισμάτων και την απαγγελία ύμνων, που τους είχε συνθέσει ο ίδιος ο φαραώ προς τιμήν του θεού του, με  τους οποίους υμνούσε τον ήλιο, όπως άλλοτε, ως δημιουργό της ανθρωπότητας και ευεργέτη του κόσμου. 
Στους ύμνους αυτούς όμως δεν γίνονταν πλέον κανένας υπαινιγμός των μυθολογικών παραδόσεων, με τις οποίες έβριθαν άλλοτε οι ύμνοι προς τον Ρα. Τούτο είχε ως αποτέλεσμα να είναι δυνατή η χρήση τους, όχι μόνον από τους κατοίκους της κοιλάδας του Νείλου, παρά και από τους ξένους, που μπορούσαν να τους ψάλλουν.
Μέσω των ύμνων διακηρυσσόταν ότι όλοι οι άνθρωποι είναι εξίσου παιδιά του Ατέν, γεγονός οδηγεί στην υπόθεση ότι η συγκεκριμένη απόπειρα ενοθεϊσμού προοριζόταν ως αυτοκρατορική θρησκεία, αν λάβουμε υπ' όψιν ότι την εποχή εκείνη η αιγυπτιακή ηγεμονία εκτείνονταν μέχρι την Ασία, όπου λατρεύονταν ο συριακός Άδωνις των Συρίων και ο εβραϊκός Αντονάι.
Όσο καιρό έζησε ο Φαραώ Ακενατόν, δεν υπήρχε στην Αίγυπτο άλλη επίσημη θεότητα από τον Ατέν. Οι άλλοι θεοί καταδιώχθηκαν ενώ κηρύχθηκε ξαφνικά πόλεμος εναντίον του Άμωνα και της τριάδας του. Οι ναοί του απογυμνώθηκαν από τους θησαυρούς του προς όφελος των ναών του Ηλιακού Δίσκου, τα αγάλματα και τα ανάγλυφα του καταστράφηκαν, και το όνομά του, το οποίο άρχισε να διώκεται και στα πλέον δυσπρόσιτα μέρη, διαγράφηκε από παντού, ακόμη και από τα βασιλικά ονόματα όπως το όνομα του Αμένοφι Γ', πατέρα του Ακενατόν.
Η λατρεία του Ατέν παρήκμασε γοργά μετά το θάνατο του Ακενατόν, δίνοντας τη θέση της στην ανανεωμένη λατρεία του Άμμωνα-Ρα.
Καντίτα Μος

Ζωή και εκπαίδευση της Κάντιτα Μος

Η Μος γεννήθηκε στο Λονδίνο. Αποφοίτησε από το  Worcester College, Oxford το οποίο είναι τμήμα του  University of Oxford το  2000 with a B.A.(Hons) στην Θεολογία. Το 2002 ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό στις βιβλικές σπουδές στο Yale University, για να ακολουθήσει διδακτορικός τίτλος από το ίδιο πανεπιστήμιο.

Ακαδημαϊκή καριέρα

Η Μος ξεκίνησε να διδάσκει στο  University of Notre Dame στην Ινδιάνα και έγινε πλήρης καθηγήτρια το  2012. Έχει εργαστεί ως ακαδημαϊκή σύμβουλος στην τηλεοπτική σειρά The Bible, και συνεργάστηκε με το CBS News και το  National Geographic Channel.  Η Μος, ρωμαιοκαθολική, έχει εξετάσει το ζήτημα των μαρτύρων. Στο βιβλίο της,το 2012 , η Μος επιχειρηματολόγησε πως οι ιστορικοί ήταν προκατειλημμένοι να νομίζουν ότι το φαινόμενο των μαρτύρων ήταν γενικευμένο στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Το βιβλίο της το 2012 Ο μύθος των διώξεων επιχειρηματολογεί πως οι ιστορίες των χριστιανών μαρτύρων έχουν αλλοιωθεί από τις τελευταίες γενιές χριστιανών και καμιά από αυτές δεν είναι πλήρως, ιστορικά σωστή.  Επιπλέον, επιμένει ότι οι ρωμαϊκές αρχές δεν κυνηγούσαν τους χριστιανούς και ήταν μόνο για μια μικρή περίοδο 12 χρόνων οπότε οι Χριστιανοί ήταν στόχος των αυτοκρατορικών αρχών.
Από τον Αύγουστο του 2017 η Μος εντάχθηκε στο δυναμικό του πανεπιστημίου του Μπέρμινγχαμ.
Η Μος έχει αρθογραφήσει σε εφημερίδες και περιοδικά όπως  LA Times, Politico Magazine, New York Times, BBC.com, CNN.com, Washington Post, Huffington Post, The Chronicle of Higher Education, and Times Higher Education Supplement.

Βραβεία

Ανάμεσα σε άλλα, η Μος παρέλαβε το Charlotte W. Newcombe Award from the Woodrow Wilson National Fellowship Foundation, το John Templeton Award for Theological Promise από το  John Templeton Foundation, και ένα  NEH Summer Seminar Grant από το National Endowment for the Humanities.Το 2015 ήταν υποψήφια για το  βραβείο  Hiett Prize  και το βραβείο του Religion Newswriters Association . Το 2016 το βιβλίο που έγραψε με άλλους  Reconceiving Infertility ηταν υποψήφιο για το  American Academy of Religion
Ούγος Β΄ του Μπλουά

Βιογραφία

Ήταν γιος του Γκυ Γ΄ κόμη του Σαιν-Πολ και της Ματθίλδης της Βραβάντης, κόρης του Ερρίκου Β΄ δούκα της Βραβάντης. Ήταν εγγονός -από πατέρα- του Ούγου Α΄ κόμη του Σαιν-Πολ.
Αθανάσιος Φροντιστής

Στρατιωτική καριέρα

Ήταν γιος του Ιωάννη Φροντιστή και εισήλθε στη Σχολή Ευελπίδων σε ηλικία 19 ετών. Αποφοίτησε έπειτα από 3 χρόνια με το βαθμό του Ανθυπολοχαγού. Πολέμησε κατά την Μικρασιατική Εκστρατεία και αργότερα κατά τον Πόλεμο του 1940. Ανέπτυξε αντιστασιακή δράση, ως μέλος της οργάνωσης ΠΑΟ. Πολέμησε σε επιχειρήσεις στο Γράμμο και στο Βίτσι κατά τον εμφύλιο πόλεμο. Το 1949 έγινε Διοικητής της 31ης Ταξιαρχίας.
Ο Αντιστράτηγος Αθανάσιος Φροντιστής υπηρέτησε ως αρχηγός ΓΕΕΘΑ από το 1959 ως το 1962, οπότε και αποστρατεύτηκε.

Πολιτική σταδιοδρομία

Ο Αθανάσιος Φροντιστής κατήλθε στην πολιτική μετά την αποχώρησή του από το στράτευμα, το 1962. Στις εκλογές του 1963 εξελέγη βουλευτής του νομού Μαγνησίας με την ΕΡΕ και επανεξελέγη στις εκλογές του 1964. Στις 3 Απριλίου 1967 ανέλαβε υπουργός Συγκοινωνιών στη βραχύβια κυβέρνηση του Παναγιώτη Κανελλόπουλου. Υπηρέτησε στο αξίωμα αυτό ως το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου του 1967.
Κηδεύτηκε από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών στις 10 Ιανουαρίου 1979
Τορπέντο-ΖΙΛ

Ιστορία

Ο σύλλογος «Τορπέντο-ΡΓ» ιδρύθηκε το 2005, ως αποτέλεσμα των κατευθυντήριων γραμμών της συνεργασίας της «Российской газеты» και της «ЗиЛ». Την περίοδο του 2005, η ομάδα μετείχε στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα στην περιοχή «Μόσχας Κέντρου» καταλαμβάνοντας την πρώτη θέση και πετυχαίνοντας την άνοδο σε ανώτερη κατηγορία. Την επόμενη περίοδο, το 2006, αγωνίστηκε στην περιοχή της «Δύσης».
Το 2009, ο σύλλογος μετονομάστηκε σε «Τορπέντο-ΖΙΛ». Κύριος μέτοχος του συλλόγου έγινε ένας από τους επί σειρά ετών οπαδούς της «автозаводцев», ο διάσημος Ρώσος επιχειρηματίας Αλεξάντρ Μαμούτ, ως χορηγός της ομάδας, ενώ διέθετε και τον αθλητικό ιστότοπο στο διαδίκτυο «championat.ru». Επίσης, μετοχές του συλλόγου κατείχαν οι Α.Β. Τουκμάνοφ, Β.Ν. Φιλάτοφ, η «Российской газеты» και η ЗАО «ЗИЛ Ай Пи», η οποία ήταν μία από τις θυγατρικές της ОАО «Завод имени И. А. Лихачева».
Στις 19 Μαρτίου του 2009, στην επίσημη ιστοσελίδα της Ένωσης Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου (ПФЛ) δημοσιεύθηκε η μετονομασία του συλλόγου από «Τορπέντο-ΡΓ» σε «Τορπέντο-ΖΙΛ» και τον αποκλεισμό της ποδοσφαιρικής ομάδας Τορπέντο Μόσχας από το πρωτάθλημα. Την 1η Φεβρουαρίου του 2011, η Τορπέντο-ΖΙΛ διαλύθηκε.
Νικόλαος Μ. Παπαδόπουλος

Βίος

Γεννήθηκε το 1933 στον Άγιο Βασίλειο Κορινθίας. Το 1952 ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές στην Εκκλησιαστική Σχολή της Κορίνθου. Στη συνέχεια από το 1952 έως το 1956 φοίτησε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Μετά την ολοκλήρωση των στρατιωτικών του υποχρεώσεων το 1960 μετέβη στο Μόναχο όπου παρακολούθησε μαθήματα εβραϊκής γλώσσας και ερμηνείας της Παλαιάς Διαθήκης στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου του Μονάχου και μαθήματα αραβικής και ακκαδικής γλώσσας και ανατολικών πολιτισμών στη Φιλοσοφική Σχολή του ίδιου Πανεπιστημίου. Από το 1960 μέχρι το 1963 έλαβε υποτροφία της Καθολικής Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Μονάχου και στη συνέχεια του Deutscher Akademischer Austauschdienst. Το 1963 επέστρεψε στην Ελλάδα όπου εργάστηκε στην Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Το 1966 αναγορεύθηκε διδάκτορας της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών με το θέμα της διατριβής του να είναι «Ο θάνατος και αι μεταθανάτιαι παραστάσεις κατά τα ιστορικά βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης μέχρι της Βαβυλωνίου αιχμαλωσίας». Το ίδιο έτος προσλήφθηκε επιστημονικός βοηθός στην έδρα της «Εισαγωγής εις την Παλαιάν Διαθήκην και Ερμηνείας των Ο'». Το 1970 εξελέγη υφηγητής διδάσκοντας το μάθημα «Εισαγωγή εις την Παλαιάν Διαθήκην και Ερμηνεία των Ο'», το 1977 εξελέγη έκτακτος και το 1983 τακτικός καθηγητής με το ίδιο αντικείμενο. Έχει διδάξει επίσης στη Σχολή Κοινωνικής Εργασίας της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδας, στην Ανωτέρα Σχολή Ιερατικών Σπουδών και στη Μέση και Ανωτέρα Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή. Το ακαδημαϊκό έτος 1973-1974 δίδαξε στην Μπελεμέντειο Θεολογική Σχολή του Λιβάνου. 
Απεβίωσε στις 13 Δεκεμβρίου του 2012
Διεθνής Έκθεση του Σικάγο

Η Διεθνής Έκθεση του Σικάγο (επίσημο σύντομο όνομα για το Διεθνές Πανηγύρι: Κολουμπιανή Έκθεση, επίσης γνωστή και ως Το Παγκόσμιο Πανηγύρι του Σικάγο) ήταν παγκόσμια έκθεση που πραγματοποιήθηκε στο Σικάγο το 1893, για τον εορτασμό της 400της επετείου της άφιξης του Χριστόφορου Κολόμβου στο Νέο Κόσμο το 1492. Επίκεντρο της έκθεσης ήταν μια μεγάλη πισίνα με νερό, η οποία αντιπροσώπευε το μεγάλο ταξίδι που έκανε ο Κολόμβος στο Νέο Κόσμο. Η Έκθεση υπήρξε ένα κοινωνικό και πολιτιστικό γεγονός με μεγάλη επιρροή στην αρχιτεκτονική, στις τέχνες και στη γενικότερη εικόνα της πόλης του Σικάγο, καθώς και στον αμερικανικό βιομηχανικό οπτιμισμό.
Λάμπουσα

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Λάμπουσα είναι γνωστή μία Σίβυλλα του Κλαρίου Μαντείου, το οποίο βρισκόταν κοντά στην Κολοφώνα της Μικράς Ασίας. Η ιεροφάντιδα Λάμπουσα πιστευόταν ότι ήταν απόγονος του μάντη Κάλχαντα, και συνεπώς ανήκε στο μαντικό του γένος.
Παράταξη Αγροτών και Εργαζομένων

Η Παράταξη Αγροτών και Εργαζομένων ήταν πολιτικό κόμμα στην Ελλάδα, το οποίο δραστηριοποιήθηκε στη δεκαετία του 1950.

Ιστορία

Το κόμμα συμμετείχε για πρώτη φορά σε εθνικές εκλογές το 1950, όπου κέρδισε το 2.6% των ψήφων και τρεις έδρες στο Ελληνικό Κοινοβούλιο. Ωστόσο, δεν ξανασυμμετείχε σε εκλογές.
Ανδρέας Λαμπρόπουλος

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Κυπαρισσία και ήταν διδάκτορας της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου των Αθηνών. 
Διετέλεσε διοικητής της Αγροτικής Τράπεζας της Ελλάδας από τον Απρίλιο του 1935 ως τον Αύγουστο του 1941 και από τον Οκτώβριο του 1941 ως τον Ιανουάριο του 1945.
Έγινε για πρώτη φορά υπουργός Γεωργίας στη βραχύβια κυβέρνηση συνασπισμού Φιλελευθέρων - ΔΣΚ (Σοφ. Βενιζέλου - Γεωργίου Παπανδρέου), στις 28 Αυγούστου 1950.  Παρέμεινε υπουργός και στην επόμενη κυβέρνηση.Στην κυβέρνηση που ακολούθησε ήταν υπουργός Γεωργίας ως την παραίτησή του, στις 4 Ιουλίου 1951.
Εξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 1952 με τον Ελληνικό Συναγερμό. 
Μετά το θάνατο του βουλευτή Αθηνών, Ιωάννη Τριανταφύλλη, τον Ιούνιο του 1956, ο Λαμπρόπουλος έγινε βουλευτής ως πρώτος επιλαχών (στη 12η θέση σε σταυρούς προτίμησης) και ορκίστηκε στις 5 Ιουνίου. 
Ήταν ξανά υποψήφιος στην εκλογική περιφέρεια Β' Αθηνών στις εκλογές του 1958 (με την ΕΡΕ) χωρίς να εκλεγεί.
Δημοσίευσε μελέτες σε διάφορα περιοδικά με γεωργικά και διοικητικά θέματα. Ήταν παντρεμένος, με 2 κόρες και 1 γιο.
Κυριάκος Πεζόπουλος

Βιογραφικά στοιχεία

Ήταν γιος του Νικολάου Πεζόπουλου, καθηγητή ιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αδέλφια του ήταν οι Θεόδωρος Πεζόπουλος, αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού, Κωνσταντίνος Πεζόπουλος, αξιωματικός του στρατού, Γεώργιος Πεζόπουλος, υπουργός, και Σπύρος Πεζόπουλος, καθηγητής ιατρικής. Ακολούθησε σταδιοδρομία αξιωματικού στο Βασιλικού Ναυτικού αποφοιτώντας το 1916 από την Σχολή Ναυτικών Δοκίμων. Την περίοδο 1925 - 1926 μετεκπαιδεύτηκε στην Ανωτάτη ηλεκτρολογική σχολή των Παρισίων και το 1940 αναγορεύθηκε διδάκτωρ φυσικών επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Υπηρέτησε μέχρι το 1946, οπότε και αποστρατεύθηκε με τον βαθμό του Υποναυάρχου.
Το 1942 διορίστηκε έκτακτος καθηγητής Ασυρμάτου Επικοινωνίας στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και το 1946 έγινε τακτικός καθηγητής. Το 1961 εξελέγη τακτικός καθηγητής στην έδρα Τηλεπικοινωνιών και Ηλεκτρονικής. Υπήρξε κοσμήτωρ στη σχολή Ηλεκτρολόγων - Μηχανικών καθώς και πρύτανης του Ε.Μ.Π. την περίοδο 1961 - 1963. Την περίοδο 1949 - 1952 διετέλεσε γενικός διευθυντής του ΟΤΕ και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της ΕΙΡ. 
Απεβίωσε στις 17 Δεκεμβρίου 1971 στην Αθήνα. Ήταν παντρεμένος και είχε αποκτήσει τον Νικόλαο Πεζόπουλο, αξιωματικό του Πολεμικού Ναυτικού.
Salomé

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Βαρκελώνη και ξεκίνησε την καριέρα της στη ραδιοφωνία της γενέτειράς της. Από τότε, συνεχίζει την καριέρα της σε συνδυασμό με τις τηλεοπτικές εμφανίσεις της ως οικοδέσποινα. Έχει εμφανιστεί στην έναρξη παράστασης (opening act) για τον Φρανκ Σινάτρα. Από το 1963 έχει ηχογραφήσει περισσότερα από σαράντα τραγούδια για τις δισκογραφικές εταιρείες Iberofón και Zafiro. Το 1963 κέρδισε το 5ο Μεσογειακό Φεστιβάλ Τραγουδιού της Βαρκελώνης μουσικό διαγωνισμό, με το τραγούδι στα καταλανικά Se n va anar.
Τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1967, κέρδισε το δεύτερο βραβείο στον 9ο Μεσογειακό Φεστιβάλ Τραγουδιού της Βαρκελώνης με το τραγούδι στα καταλανικά Com el vente. Το 1969 παντρεύτηκε με τον Σεμπαστιάν Γκαρσία.
Εκπροσώπησε την Ισπανία στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision του 1969 στη Μαδρίτη με το τραγούδι Vivo cantando μία σύνθεση του Μαρία Χοσέ Σεράτο σε στίχους του Ανιάνο Αλκάλντε. Μοιράστηκε το πρώτο βραβείο με τις Lulu (Ηνωμένο Βασίλειο), Φρίντα Μποκαρά (Γαλλία) και τη Λένι Κουρ (Ολλανδία). Ήταν η μοναδική φορά στην ιστορία του διαγωνισμού που το βραβείο κέρδισαν τέσσερις διαγωνιζόμενες χώρες. Παρέλαβε το βραβείο από την προηγούμενη νικήτρια της Eurovision, την Ισπανίδα τραγουδίστρια Massiel. Το φόρεμά της ήταν σχεδιασμένο από τον Μανουέλ Περτεγκάθ, ζύγιζε 14 κιλά και ήταν φτιαγμένο από κυλίνδρους φτιαγμένους από κιμωλία με μπλε πορσελάνη, φορούσε τρία περιδέραια του ενός κιλού, που της τα είχε δανείσει η σύζυγος του Φράνκο. Η τραγουδίστρια ηχογράφησε το Vivo cantando σε 8 γλώσσες (ισπανικά, καταλανικά, βασκικά, γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά, αγγλικά και σερβοκροατικά).
Ρικ Φλερ

Ιστορία

Η καριέρα του Ρικ Φλερ, ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του '70, συγκεκριμένα τον Δεκέμβριο του 1972. Πέρασε από πολλές εταιρείας πάλης και αντιμετώπισε τους καλύτερους παλαιστές κάθε εποχής, κερδίζοντας πολλούς τίτλους. Έχοντας ήδη φτιάξει το όνομά του, το 1985, γίνεται ακόμα πιο γνωστός, όντας μέλος της ομάδας πάλης με το όνομα 'Four Horsemen'. 
Από τα τέλη της δεκαετίας του '90, υπήρχαν φήμες για απόσυρσή του από την ενεργό δράση, όμως από το 1991  που υπέγραψε συμβόλαιο με το WWE, η καριέρα του αναγεννήθηκε.Λίγο καιρό αργότερα το 1992 κέρδισε το Royal Rumble.Το 2003 ως το 2005, δημιούργησε με τον Τριπλ Έιτς την ομάδα 'Εβολούσιον' στην οποία συμμετείχαν και οι Ράντυ Όρτον και Μπατίστα.
Το 2008 εισήχθη στο τιμητικό Hall of Fame του WWE και αποσύρθηκε από την ενεργό δράση. Όμως, τις δύο επόμενες χρονιές, υπογράφει συμβόλαια με άλλες εταιρείες και εμφανίζεται, ενώ επιστρέφει και στην δράση σποραδικά. Από το 2010 ως το 2012 ήταν μέλος του ρόστερ του TNA Wrestling. . Απο τον Μάιο του 2012 τελείωσε τις υποχρεώσεις του στο TNA, αφού δεν ανανέωσε. 
Τον Δεκέμβριο του 2012, μετά απο ακριβώς 40 χρόνια στη πάλη, ο Φλερ ανακοίνωσε πως αποσύρεται οριστικά απο τα ρινγκ.

Αναγνωρισιμότητα

Με μια καριέρα 40 ετών, είναι αναγνωρισμένος ως ένας από τους κορυφαίους παλαιστές όλων των εποχών, και πολλοί τον θεωρούν τον κορυφαίο. Το 2008 έγινε επίσημα μέλος του Hall of Fame του WWE.Το 2012 μπήκε για δεύτερη φορα στο Hall of Fame.

Προσωπική Ζωή

Ο Φλερ έχει μια πολυτάραχη ζωή, έχοντας παντρευτεί τέσσερις φορές, έχει αποκτήσει τέσσερα παιδιά, ενώ είναι και παππούς ενός κοριτσιού, από την μια του κόρη (δύο γιους και δύο κόρες). Αρκετές είναι οι φορές που έχει παρέμβει η αστυνομία σε ενδοοικογενειακές του διαμάχες. Την αστυνομία έχει ενοχλήσει όμως και για προσωπικές του επιχειρήσεις και άλλες υποθέσεις, όπως δημόσιοι διαπληκτισμοί. Επίσης, είναι γνωστές οι πραγματικές αντιπαλότητες που έχει αναπτύξει με άλλους παλαιστές, όπως με τον Μπρετ Χαρτ, τον Σέιν Ντάγκλας και τον Μικ Φόλεϊ, ενώ έχει ξεπεράσει κόντρες που είχε με τους Χαλκ Χόγκαν, Μπρούνο Σαμαρτίνο και τον παραγωγό πάλης Έρικ Μπίσοφ.
Τζεφ Μπέζος

Βιογραφία

Ο Μπέζος γεννήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 1964 ως Τζέφρι Πρέστον Γιόργκενσεν, στην πόλη Αλμπουκέρκη του Νέου Μεξικού των ΗΠΑ, από την Ζακλίν και τον Τεντ Γιόργκεσεν. Το επώνυμο "Μπέζος" το πήρε από τον δεύτερο σύζυγο της μητέρας του, τον Κουβανό Μιγκέλ Μπέζος. Οι πρόγονοί του, από την πλευρά της μητέρας του, ήταν άποικοι που κατοικούσαν στο Τέξας και σιγά-σιγά απέκτησαν ένα αγρόκτημα 25.000 στρεμμάτων. Από τον Μάρτιο του 2015, ο Μπέζος είναι ένας από τους μεγαλύτερους κατόχους γης στο Τέξας. 
Η μητέρα του Μπέζος, Ζακλίν, ήταν 17 ετών και μαθήτρια λυκείου, όταν ο ίδιος γεννήθηκε. Ο γάμος της με τον Γιόργκεσεν διήρκεσε λίγο περισσότερο από έναν χρόνο. Τον Απρίλιο του 1968, όταν ο Τζεφ ήταν 4 ετών, παντρεύτηκε τον δεύτερο σύζυγό της Μιγκέλ Μάικ Μπέζος, έναν Κουβανό που μετανάστευσε στις ΗΠΑ σε ηλικία 15 ετών. Η οικογένειά του καταγόταν από μια μικρή πόλη στο Βαγιαδολίδ της Ισπανίας. Ο Μιγκέλ Μπέζος εργαζόταν στο Πανεπιστήμιο του Νέου Μεξικού όταν παντρεύτηκε την Ζακλίν και υιοθέτησε τον 4χρονο Τζεφ Γιόργκεσεν, του οποίου το επώνυμο μετονομάστηκε σε Μπέζος. Μετά τον γάμο, η οικογένεια μετακόμισε στο Χιούστον του Τέξας και ο Τζεφ φοίτησε στο δημοτικό "River Oaks" του Χιούστον, από την τετάρτη έως την έκτη τάξη. Ως παιδί, πέρασε τα καλοκαίρια του στο ράντσο του παππού του, στο νότιο Τέξας. Ο Μπέζος συχνά επιδείκνυε επιστημονικά ενδιαφέροντα και ικανότητα στα τεχνολογικά θέματα. Κάποτε, δημιούργησε έναν ηλεκτρικό συναγερμό για να κρατήσει τα αδέρφια του έξω από το δωμάτιό του. Αργότερα, η οικογένεια μετακόμισε στο Μαϊάμι της Φλόριντα, όπου ο Μπέζος φοίτησε στο γυμνάσιο "Miami Palmetto". Ενώ ήταν στο γυμνάσιο, παρακολούθησε ένα Πρόγραμμα Εκπαίδευσης Επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Φλόριντα και έλαβε ένα βραβείο "Silver Knight" το 1982.
Το 1986 ο Μπέζος αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Πρίνστον με πτυχίο στην μηχανολογία και την πληροφορική.

Προσωπική ζωή

Ο Μπέζος και η σύζυγός του ΜακΚένζι έχουν τέσσερα παιδιά. Το 2016 ο Μπέζος έπαιξε έναν ρόλο στην ταινία "Star Trek Beyond" και αργότερα συμμετείχε στην ομάδα ηθοποιών για τα γυρίσματα της κινηματογραφικής ταινίας "San Diego Comic-Con".
Δομιτίλλα η Νεότερη

Βιογραφία

Ήταν κόρη του Τίτου Φλάβιου Βεσπασιανού Αυτοκράτορα και της Δομιτίλλας της Πρεσβύτερης, κόρης τού Φλάβιου Λιβεράλι. Μεγαλύτερος αδελφός της ήταν ο Τίτος και νεότερος ο Δομιτιανός. 
Απεβίωσε το 66 και το 69 ο πατέρας της έγινε Αυτοκράτορας. Ο Τίτος το 69 και ο Δομιτιανός το 81, ο οποίος και την θεοποίησε· της έδωσε τιμητικά τον τίτλο της Αυγούστας.
Η κοιλάδα του Φόβου

Η Κοιλάδα του Φόβου είναι το τέταρτο και τελευταίο μυθιστόρημα του σερ Άρθουρ Κόναν Ντόυλ με πρωταγωνιστή τον Σέρλοκ Χολμς. Ο συγγραφέας έχει πάρει στοιχεία από τη μυστική ένωση Μόλλυ Μαγκουίρς και τον ντέτεκτιβ Τζέιμς ΜακΠάρλανντ του γραφείου ερευνών Πίνκερτον. Η ιστορία δημοσιεύτηκε αρχικά σε συνέχειες στο περιοδικό Νήμα (Strand) από τον Σεπτέμβριο του 1914 ως τον Μάιο του 1915. Ολοκληρωμένη εκδόθηκε σε βιβλίο από την Εταιρεία Τζωρτζ Χ. Ντόραν στη Νέα Υόρκη στις 27 Φεβρουαρίου 1915 με εικονογράφηση του Άρθουρ Ι. Κέλλερ.

Δομή

Αν και στα περισσότερα έργα του ο Ντόυλ είχε αφήγηση γραμμική και ψυχαγωγική, στην Κοιλάδα του Φόβου είχε δύο μέρη με έναν επίλογο (coda) και χειρίστηκε με προσοχή τα στοιχεία, ώστε "να είναι αμείωτος ο φόβος και ο τρόμος".

Θέματα

Το μυθιστόρημα θίγει μία σειρά μεγάλων ζητημάτων, όπως την ύπαρξη ασάφειας από ηθική άποψη σε κάποια θέματα και προσπαθεί να σχολιάσει σοβαρά την τρομοκρατική δραστηριότητα των αγώνων για την ένωση των ΗΠΑ. Οι κριτικοί έδειξαν, πώς αυτό σχετίζεται με την πολιτική κατάσταση της εποχής εκείνης στην Ιρλανδία.

Τοποθεσία

To κτήμα Μπίρλστοουν του έργου βασίζεται αρκετά στην τοποθεσία Γκρούμμπριτζ, κοντά στο Τούρνμπριτζ Γουέλλς του Κεντ.