Θεολόγος Συμεωνίδης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1910 και η οικογένεια του εγκαταστάθηκε στον Πειραιά το 1922 εξαιτίας της Μικρασιατικής καταστροφής.
Απεβίωσε το 1969 στην Αθήνα σε ηλικία 59 ετών, από καρκίνο.

Ποδοσφαιρική σταδιοδρομία

Με μικρό διάστημα στην Ελλάδα, το 1923 ξεκίνησε το άθλημα από τον Πειραϊκό Σύνδεσμο, για να μετακινηθεί το 1925 στον αντίστοιχο Φαληρικό.

Άμυνα Κοκκινιάς

Ακολούθησαν το 1927 η Άμυνα και το 1930 ο γείτονας Ολυμπιακός Πειραιώς, όπου ήρθε όμως σύντομα σε διάσταση. Επέστρεψε στο σωματείο της Κοκκινιάς, κλήθηκε στην Εθνική ομάδα και κατέκτησε το πειραϊκό πρωτάθλημα της περιόδου 1931-32, διεξαγόμενο χωρίς την παρουσία Εθνικού και ερυθρόλευκων που μετείχαν στο αντίστοιχο Πανελλήνιο. Εναντίον των τελευταίων, πάντως, δεν πήρε μέρος στους αγώνες διαβάθμισης που θα έκριναν άνοδο και υποβιβασμό για το ερχόμενο Πανελλήνιο πρωτάθλημα.

Ολυμπιακός Πειραιώς

Ο Συμεωνίδης ήταν ο πιο τεχνίτης απ' όλους (σημ. τον Βάζο και τον Ράγγο). Αέρινος παίκτης. Μυαλωμένος, με φινέτσα και τεχνική ανυπέρβλητη. Γλυστρούσε σαν το χέλι ανάμεσα στους αντιπάλους, εύρισκε ένα τόσο δα άνοιγμα, έστρωνε την μπάλλα όπως ήθελε και σούταιρνε. Το γκολ ήταν βέβαιο.
Εντάχθηκε εκ νέου στον Ολυμπιακό όταν περί τα τέλη του 1932 αποσύρθηκε ο Ντίνος Ανδριανόπουλος, τον οποίον και αντικατέστησε στη θέση του μέσα αριστερά ή ντεμί κυνηγού (μεσοεπιθετικού) στο τότε σύστημα τακτικής 2-3-5 ή WM. Με τον κεντρικό φορ Γιάννη Βάζο και τον μέσα δεξιά Χριστόφορο Ράγγο, γρήγορα συγκρότησαν τη "θρυλική τριπλέτα", μία άκρως ομοιογενή επιθετική γραμμή που συνέβαλε αποφασιστικά στην κατάκτηση 5 τίτλων πρωταθλητή σε μία 6ετία και κατέστησε το σύλλογο δημοφιλή σε όλη τη χώρα. Αγωνίστηκε σε 114 επίσημες αναμετρήσεις του και πέτυχε 88 τέρματα, αναλυτικά ως εξής:
 71/44 στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα
 38/44 στο πρωτάθλημα ΕΠΣ Πειραιώς
 5/0 στο κύπελλο Ελλάδας,

καθώς και σε 140 φιλικά με ελληνικά ή ξένα σωματεία (97 τέρματα).
Αποσύρθηκε οριστικά από την ενεργό δράση με την έναρξη της πρώτης μεταπολεμικής χρονιάς 1945-46.

Εθνική Ελλάδας

Χρίστηκε διεθνής με την ομάδα των Ανδρών 2 φορές ως ποδοσφαιριστής της Άμυνας (μοναδικός στην 40ετή ιστορία της) και 9 του Ολυμπιακού, σημειώνοντας 1 και 2 τέρματα αντίστοιχα. Σε μία διεθνή πορεία με αφετηρία το 1931 και διάρκεια περισσότερο από 6 χρόνια, μετείχε σε 11 εκ των 20 −αναγνωρισμένων από την ΕΠΟ− αγώνων της περιόδου, 3 Βαλκανικά κύπελλα εθνών (Σόφια και 2 στο Βουκουρέστι), όπως και την πρώτη ελληνική νίκη εκτός έδρας, το 3-1 επί του Ισραήλ (τότε Παλαιστίνη υπό βρετανική διακυβέρνηση) στο Τελ Αβίβ το 1938, κατά την τελευταία του εμφάνιση με το εθνόσημο.
Συχνά στο Συμεωνίδη πιστώνεται εκ παραδρομής ένα επιπλέον τέρμα, αυτό που διαμόρφωσε το τελικό 4-5 από τη Βουλγαρία στα πλαίσια του 6ου −τελευταίου προπολεμικού− Βαλκανικού κυπέλλου το 1936. Το σφάλμα συνέβη πιθανώς στην πρώτη απόπειρα καταγραφής της ιστορίας της Εθνικής, αντιγράφτηκε από μεταγενέστερες πηγές, αναπαράγεται δε στον ιστότοπο της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας ΕΠΟ. Οι ανταποκρίσεις όμως εφημερίδων της εποχής από τρεις διαφορετικούς Έλληνες απεσταλμένους στο Βουκουρέστι, δεν αφήνουν αμφιβολία ότι σκόρερ υπήρξε ο Κώστας Χούμης.

Προπονητική σταδιοδρομία

Αμέσως μετά το τέλος της καριέρας του ως παίκτης, ασχολήθηκε με την προπονητική και μεταξύ άλλων διετέλεσε δύο φορές τεχνικός του Ολυμπιακού: τη διετία 1948 έως 1950 όπου κατέκτησε τον πανελλήνιο τίτλο 1947-48, και επί 8 μήνες τα έτη 1954 με 1955. Αποτελεί χρονικά στην ιστορία του συλλόγου: τον τέταρτο Έλληνα προπονητή −έπειτα από τους Γιάννη Ανδριανόπουλο, Ασδέρη και Πανόπουλο−, τον τρίτο ενεργό ή παλαίμαχο ποδοσφαιριστή του στην τεχνική ηγεσία −οι άλλοι πλην Ασδέρη− και το δεύτερο που στέφθηκε πρωταθλητής τόσο ως παίκτης, όσο και τεχνικός −προηγήθηκε το 1936 ο Πανόπουλος, με το Συμεωνίδη υπό τις οδηγίες του−.