Αλτσίντε ντε Γκάσπερι

Βιογραφία

Ο Αλτσίντε ντε Γκάσπερι γεννήθηκε στο Πιέβε Τεζίνο, κοντά στο Τρέντο, το οποίο την εποχή εκείνη ήταν τμήμα της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας και ήταν μέλος μιας φτωχής οικογένειας. Ο Αλτσίντε ντε Γκάσπερι, ήταν το πρώτο από τα τέσσερα παιδιά της Μαρίας Μορανντίνι, και του Αμεντέο ντε Γκάσπερι, ο οποίος ήταν  αστυνομικός.Μετά από αυτόν γεννήθηκαν τα αδέλφια του, ο Μάριο, ο οποίος έγινε ιερέας, η Μαρτσέλα και ο Αουγκούστο.

Η Αυστροουγγρική περίοδος

Την περίοδο 1896/1897 εγγράφηκε  στο Imperial Regio Ginnasio, το σημερινό Λύκειο Τζιοβάνι Πράτι του Τρέντο, αποδεικνύοντας τις ικανότητές του στα λατινικά, ελληνικά, ιταλικά, γερμανικά και στη φιλοσοφία.
Καθώς δεν μπορούσε να σπουδάσει με υποτροφία σε ιταλικά Πανεπιστήμια, το 1900 πήγε στη Βιέννη για σπουδές φιλολογίας.Συμμετείχε ενεργά στο φοιτητικό κίνημα και υπήρξε ο πρωταγωνιστής των αγώνων των φοιτητών του Τρεντίνο, οι οποίοι ζητούσαν την ίδρυση ενός ιταλόφωνου  πανεπιστημίου, εντός των ορίων της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας.
Μετά την ολοκλήρωση των πανεπιστημιακών του σπουδών, το 1905, επέστρεψε στο Τρεντίνο και έγινε συντάκτης της εφημερίδας La Voce Cattolica, η οποία αργότερα θα άλλαζε όνομα και θα ονομαζόταν Il Trentino. Σύντομα ανέλαβε τη θέση του διευθυντή και έγραψε μια σειρά άρθρων τα οποία 
υπερασπιζόταν τον Ιταλικό χαρακτήρα και την πολιτιστική αυτονομία του Τρεντίνο απέναντι σε κάθε απόπειρα γερμανοποίησης από την πλευρά των  εθνικιστικών δυνάμεων του γερμανικού Τιρόλου, όμως ποτέ δεν έθεσε σε αμφισβήτηση την κυριαρχία της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας, στην περιοχή του Τρεντίνο.
Το 1911 εξελέγη με 3116 ψήφους, αντιπρόσωπος  του Τρεντίνο στην αυστριακή Βουλή των Αντιπροσώπων. Στις 27 Απριλίου 1914 κατέλαβε μια έδρα στη Τιρολέζικη Δίαιτα του Ίνσμπρουκ.
Ο Ντε Γκάσπερι κράτησε πολιτικά ουδέτερη στάση στη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, αν και αρχικά επιθυμούσε μία εμπλοκή της Ιταλίας στον πόλεμο, στο πλευρό της Γερμανίας και της Αυστρίας, θέση την οποία εγκατέλειψε στη συνέχεια.

Μετά τον Ά Παγκόσμιο Πόλεμο και περίοδος του φασισμού

Το 1919 ο Ντε Γκάσπερι ίδρυσε μαζί με άλλους το Ιταλικό Λαϊκό Κόμμα (Partito Popolare Italiano – PPI), με  το οποίο εξελέγη βουλευτής το 1921.
Το 1922 παντρεύτηκε τη Φραντσέσκα Ρομάνι και απέκτησε μαζί της, τέσσερις κόρες.
Η ενίσχυση των φασιστικών  δυνάμεων στην Ιταλία είχε ως αποτέλεσμα,το 1926, το Λαϊκό Κόμμα να κηρυχθεί παράνομο. Ο Ντε Γκάσπερι συνελήφθη και κλείστηκε στη φυλακή. Με την επέμβαση του Βατικανού επέστρεψε στην ελευθερία μετά από  κράτηση 18 μηνών. Χάρη στη βοήθεια του επισκόπου του Τρέντο κατάφερε να γίνει δεκτός στη Βιβλιοθήκη του Βατικανού, όπου εργάστηκε ως βιβλιοθηκονόμος . Στη διάρκεια  του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Ντε Γκάσπερι έγραψε το Idee ricostruttive (Ιδέες για την ανασυγκρότηση), μελλοντικό μανιφέστο του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος.

Η Ιταλική Δημοκρατία

Το 1945 διορίστηκε πρόεδρος του Συμβουλίου των Υπουργών, τελευταίο, του Βασιλείου της Ιταλίας. Όταν εγκαθιδρύθηκε η Δημοκρατία στην Ιταλία, ηγήθηκε μιας κυβέρνησης εθνικής ενότητας, η οποία διήρκεσε μέχρι τις εκλογές του 1948.
Συνεργάστηκε στενά με τις ΗΠΑ και κατάφερε να εξασφαλίσει δάνειο ύψους 100 εκατομμυρίων δολαρίων.
Το 1946 και συγκεκριμένα, στις 5 Σεπτεμβρίου, ο Aλτσίντε ντε Γκάσπερι υπέγραψε στο Παρίσι με τον υπουργό εξωτερικών της Αυστρίας, Καρλ Γκρούμπερ, το σύμφωνο «Ντε Γκάσπερι-Γκρούμπερ», το οποίο είχε ως στόχο να προστατεύσει τα δικαιώματα της γερμανόφωνης μειονότητας του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε και έθεσε τις βάσεις για την αυτόνομη άσκηση της νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας, στις επαρχίες του Μπολτσάνο και του Τρέντο.
Οι εκλογές της 18 Απριλίου του 1948 ήταν μεταξύ των σκληρότερων αναμετρήσεων στην Ιταλική πολιτική ιστορία. Η σύγκρουση ανάμεσα στους Χριστιανοδημοκράτες και το Λαϊκό Μέτωπο, το οποίο  αποτελούσαν σοσιαλιστές και κομμουνιστές, έβγαλε νικητή τον Ντε Γκάσπερι , κερδίζοντας το 48% των ψήφων (το υψηλότερο ποσοστό που έχει επιτευχθεί ποτέ από οποιοδήποτε κόμμα στην Ιταλία) και ορίστηκε ως ο πρώτος Πρόεδρος του Συμβουλίου των Υπουργών της Ιταλικής Δημοκρατίας. Με μια τέτοια πλειοψηφία, το κόμμα του Ντε Γκάσπερι  ήταν σε θέση να κυβερνήσει μόνο του, αλλά ο Ντε Γκάσπερι ζήτησε συνεργασία με τους Φιλελεύθερους,τους Σοσιαλδημοκράτες και τους Δημοκρατικούς.
Σύμφωνα με τον Μοντανέλι, "ο Ντε Γκάσπερι ζήτησε συνεργασία για να προστατέψει το κόμμα του και τον ίδιο, από τον κίνδυνο να γίνει υποτελής της Εκκλησίας και για να εμποδίσει την Εκκλησία να μπει στον πειρασμό να χρησιμοποιήσει το κόμμα, για να κυβερνήσει την Ιταλία".
Ο  Ντε Γκάσπερι  κατάφερε να αντιμετωπίσει με πολιτική αξιοπρέπεια τις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις με τις νικήτριες δυνάμεις και κατάφερε να περιορίσει τις κυρώσεις εναντίον της Ιταλίας και να αποφευχθεί η απώλεια των παραμεθόριων περιοχών, όπως το Άλτο Άντιτζε και η Κοιλάδα της Αόστα. Επίσης, προσπάθησε να επιλύσει υπέρ της Ιταλίας, το ζήτημα της κυριαρχίας της Τεργέστης και της  Ίστρια.

Το διπλωματικό επεισόδιο με το Βατικανό

Το 1952, με το φόβο της επικράτησης  στην Ιταλία, των μαρξιστικών θέσεων, το Βατικανό πίεσε για τη δημιουργία, στις δημοτικές εκλογές για τον δήμο της Ρώμης,μιας δεξιάς εκλογικής συμμαχίας που θα συμπεριελάμβανε ακόμη και τους νεοφασίστες .
Η Αγία Έδρα, δεν θα δεχόταν ποτέ, η «Αιώνια Πόλη», έδρα του χριστιανισμού, να έχει ως δήμαρχο, έναν  κομμουνιστή υποψήφιο. Ο Αλτσίντε ντε Γκάσπερι δήλωσε την αντίθεση του σε αυτή την κίνηση, για ηθικούς λόγους, υποστηρίζοντας το όραμά του για ένα κοσμικό κράτος. 
Δήλωσε με αποφασιστικότητα:
.......Αν με αναγκάσουν, θα πρέπει να σκύψω το κεφάλι, αλλά ταυτόχρονα θα εγκαταλείψω και την πολιτική ζωή .
Η θέση του Βατικανού για τον δεξιό συνασπισμό, δεν έγινε αποδεκτή από τον Ντε Γκάσπερι .Το διπλωματικό επεισόδιο με το Βατικανό, προβλημάτισε βαθιά τον  Ντε Γκάσπερι. Προς τους συναδέλφους  του έγραψε:
.......Σε εμένα, έναν καθολικό από τη Βαλσουγκάνα, έλαχε να εναντιωθεί στον  Πάπα
Λίγο αργότερα, την ίδια χρονιά, ο Πάπας δε δέχθηκε τον  Ντε Γκάσπερι  στο Βατικανό. Ο Ντε Γκάσπερι δήλωσε στον  πρέσβη Μαμέλι, ο οποίος του είχε ανακοινώσει την άρνηση του Πάπα :
.......Ως Χριστιανός δέχομαι την ταπείνωση, αν και δε ξέρω πώς να τη δικαιολογήσω. Ως Ιταλός πρωθυπουργός και υπουργός Εξωτερικών, με την εξουσία και την αξιοπρέπεια που εκπροσωπώ και την οποία δεν μπορώ να αποποιηθώ, εκφράζω την έκπληξή μου και επιφυλάσσομαι να ζητήσω περαιτέρω εξηγήσεις

Η πορεία προς την Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.

Ο Ντε Γκάσπερι υποστήριξε θερμά την Ευρωπαϊκή ιδέα και γι' αυτή του την προσήλωση τιμήθηκε με το βραβείο «Καρλομάγνος», το 1952. Ο Αλτσίντε ντε Γκάσπερι είχε δηλώσει ότι:
.......το μέλλον δεν θα οικοδομηθεί με τη βία ούτε με κατακτητικές βλέψεις, αλλά με την υπομονετική εφαρμογή δημοκρατικών μεθόδων, το εποικοδομητικό πνεύμα της 
συναίνεσης και τον σεβασμό της ελευθερίας .
Το όραμά του Ντε Γκάσπερι για την Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα, το 1952 και ο Ντε Γκάσπερι ανέλαβε πρώτος την προεδρία της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης της ΕΚΑΧ.

H έξοδος από την πολιτική σκηνή και ο θάνατός του

Διατήρησε τη θέση του πρωθυπουργού μέχρι τον Αύγουστο του 1953, όταν παραιτήθηκε λόγω της αποτυχίας του εκλογικού νόμου, που ονομάστηκε από τους αντιπάλους του ως  "Νόμος απάτη".
Υπήρξε ισχυρός υποστηρικτής της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και ήταν αντίθετος στην  ένταξη της Ιταλίας στο ΝΑΤΟ, διότι προτιμούσε τη δημιουργία μιας Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άμυνας.
Ο  Αλτσίντε ντε Γκάσπερι πέθανε στις 19  Αυγούστου 1954 στο σπίτι του, στο Μπόργκο Βαλσουγκάνα, όπου του άρεσε να περνάει μεγάλα διαστήματα με την οικογένειά του. Πέντε ημέρες πριν από το θάνατό του, δήλωσε στην κόρη του, Μαρία Ρομάνα:
.......Έκανα το καθήκον μου, η συνείδησή μου είναι ήσυχη. Βλέπεις, ο Κύριος σε κάνει να εργάζεσαι, να κάνεις σχέδια,σου δίνει ενέργεια και ζωή. Μετά, όταν πλέον πιστεύεις ότι είσαι αναγκαίος και απαραίτητος, σου στερεί ξαφνικά τα πάντα. Σε κάνει να συνειδητοποιήσεις ότι είσαι απλά χρήσιμος, σου λέει: Τώρα φτάνει, μπορείς να πηγαίνεις. Εσύ όμως δε θέλεις, θα ήθελες να  παρουσιαστείς στον άλλο κόσμο, με ολοκληρωμένη την αποστολή σου. Το μικρό ανθρώπινο μυαλό, δε μπορεί να αποδεχτεί, να αφήσει σε άλλους, αυτό που με τόσο πάθος εμείς καταπιαστήκαμε.
Ο  ξαφνικός θάνατός του προκάλεσε μεγάλη συγκίνηση σε ολόκληρη την Ιταλία. Η μεταφορά  της σoρού του Αλτσίντε ντε Γκάσπερι με το τρένο, από το Τρέντο ως τη Ρώμη, διακοπτόταν συνεχώς από τη μεγάλη μάζα των απλών ανθρώπων, οι οποίοι είχαν  συγκεντρωθεί  κατά μήκος της διαδρομής για να αποτίσουν φόρο τιμής στον Ιταλό πολιτικό. Μέσα και έξω από την εκκλησία, όπου τελέστηκε η νεκρώσιμη ακολουθία, έδωσαν το παρόν εκπρόσωποι όλων των κομμάτων (με εξαίρεση, τα μέλη του Ιταλικού Κοινωνικού Κινήματος-Εθνική Δεξιά ). Ο τάφος του βρίσκεται στη Ρώμη, στο ναό της Βασιλικής του Αγίου Λορέντσο.