google/wiki40b huggingface dataset:
Νεντέλιστσε

Ιστορία

Το Νεντέλιστσε αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1226, μετά από δωρεά του ούγγρου βασιλιά Μπέλα Δ΄. Το όνομα του οικισμού προέρχεται από την ημέρα Κυριακή (κροατικά: nedjelja‎, τοπική καϊκαβιανή διάλεκτος: nedelja ή nedela), καθώς οι ντόπιοι λατρεύουν την Αγία Τριάδα όπου αφιερώνεται οι καθολική ενορία τους. 
Στον Μεσαίωνα, η πόλη είχε μια περίφημη αγορά. Από το 1570 έως το 1586, το Νεντέλιστσε στέγαζε ένα από τα πρώτα τυπογραφεία της χώρας. Το πρώτο έγγραφο για την ίδρυση τοπικού σχολείου χρονολογείται από το 1660, όταν ο Μετσιμούριε κυβερνούταν από την οικογένεια Ζρίνσκι. Η τοπική εθελοντική πυροσβεστική σχηματίστηκε το 1908 και είναι η παλαιότερη στο δήμο.

Σήμερα

Το Νεντέλιστσε είναι η έδρα του ομώνυμου δήμου. Ο δήμος αποτελείται από το Νεντέλιστσε και 10 γύρω οικισμούς, με συνολικό πληθυσμό 11.500 κατοίκων. Οι υπόλοιποι οικισμοί που αποτελούν το δήμο είναι οι Τσρέτσαν, Ντουνίκοβετς, Γκόρνι Χράστσαν, Γκόρνι Κούρσανετς, Ματσίνετς, Πάραγκ, Πρετέτινετς, Πούστσινε, Σλάκοβετς και Τρνόβετς. .
Ο κύριος διεθνής δρόμος που κινείται κατά μήκος του κέντρου του Νεντέλιστσε είναι μια σημαντική οδική σύνδεση μεταξύ της Κροατίας, της Ουγγαρίας και της Σλοβενίας. Υπάρχουν δύο σιδηρόδρομοι που περνούν από το δήμο, ένας που συνδέει με το Τσάκοβετς και τη σλοβένικη πόλη Πτούι, καθώς και ένα άλλο που συνδέει τη πόλη με μεγαλύτερες κροατικές πόλεις όπως το Βάραζντιν και το Ζάγκρεμπ. 
Το Νεντέλιστσε είναι γνωστό ως ο χώρος διεξαγωγής μερικών εορτών, όπως την μεγαλύτερη έκθεση επιχειρήσεων στην ζουπανία Μετσιμούργιε, τη MESAP (κροατικά: Međimurski sajam poduzetništva), η οποία λαμβάνει χώρα τον Ιούνιο και συγκεντρώνει επιχειρήσεις απ'όλη τη χώρα.
Το τοπικό κέντρο αθλητισμού και γυμναστικής, το ΣΓΚ Ατόν, θεωρείται ως το πιο άρτια εξοπλισμένο κέντρο γυμναστικής στη βορειοδυτική Κροατία. Οι τοπικές ομάδες του χωριού είναι η ποδοσφαιρική ομάδα ΝΚ Νεντέλιστσε, η οποία αγωνίζεται στην τρίτη κατηγορία Κροατίας. Επίσης, αγωνίζεται και ο σύλλογος βόλεϊ ΟΚ Νεντέλιστσε, ο οποίος αγωνίζεται στη δεύτερη κατηγορία βόλεϊ της Κροατίας.
Προβιβασμός και υποβιβασμός

Σε αθλητικά πρωταθλήματα, προβιβασμός και υποβιβασμός είναι μια διαδικασία όπου οι ομάδες μεταφέρονται μεταξύ δύο κατηγοριών με βάση την απόδοσή τους για την ολοκλήρωση της αγωνιστικής περιόδου. Οι ομάδες με τις καλύτερες βαθμολογίες προβιβάζονται σε ανώτερη κατηγορία για την επόμενη αγωνιστική περίοδο, ενώ οι ομάδες με τις χειρότερες βαθμολογίες υποβιβάζονται σε κατώτερη κατηγορία για την επόμενη αγωνιστική περίοδο. Σε ορισμένα πρωταθλήματα, χρησιμοποιούνται αγώνες διαβάθμισης για τον προσδιορισμό των ομάδων που θα προβιβαστούν ή θα υποβιβαστούν.
Ένα εναλλακτικό σύστημα διοργάνωσης του πρωταθλήματος που χρησιμοποιείται κυρίως στις ΗΠΑ, τον Καναδά και την Αυστραλία είναι ένα κλειστό μοντέλο όπου συμμετέχουν πάντα οι ίδιες ομάδες, με περιστασιακή εισαγωγή ομάδων επέκτασης και μετεγκατάσταση υφιστάμενων ομάδων, χωρίς σύστημα προβιβασμού και υποβιβασμού μεταξύ πρωταθλημάτων ανώτερων και κατώτερων κατηγοριών.
Στέφανος Σγούρος

Βιογραφία

Ο Στέφανος Σγούρος γεννήθηκε στους Πουλάδες της Κέρκυρας το 1924. Ήταν γιος και μαθητής του ζωγράφου και αγιογράφου Διονυσίου Σγούρου (1887-1977). Οι σπουδές του στη ζωγραφική συνεχίστηκαν στο Istituto Volontà της Ρώμης, από το οποίο αποφοίτησε το 1952 με τιμητικούς τίτλους και διακρίσεις. Εγκαταστάθηκε στην Άνω Κορακιάνα της Κέρκυρας, την οποία ιδιαίτερα αγάπησε μέχρι τον θάνατό του. Ήταν παντρεμένος με την Κατερίνα Σγούρου και απέκτησαν μαζί δύο κόρες. Πέθανε στην Κέρκυρα την 31 Αυγούστου 2017, σε ηλικία 93 ετών.

Τεχνοτροπία & έργο

Ο Σγούρος ασχολήθηκε τόσο με την ελαιογραφία όσο κυρίως και με την υδατογραφία. Ήταν κυρίως τοπιογράφος, αλλά άφησε έργα και σε άλλα είδη ζωγραφικής, όπως η προσωπογραφία, η ηθογραφία και οι νεκρές φύσεις. Από το 1947 επιδόθηκε και στην αγιογραφία. Εικόνες και εικονογραφημένα λάβαρα (σκόλες λέγονται στην Κέρκυρα) υπάρχουν σε πολλούς ναούς της Κέρκυρας, αλλά και σε ιδιωτικές συλλογές. Κατά την περίοδο 1958-1980 εικονογράφησε οροφές ναών (ουρανίες λέγονται στα Επτάνησα), συμβάλλοντας ουσιαστικά στη διάσωση του είδους. Ουρανίες του υπάρχουν μεταξύ άλλων στους ναούς: της Υπεραγίας Θεοτόκου Αγίων Θεοδώρων Λευκίμμης (1959), της Υπεραγίας Θεοτόκου Οδηγήτριας Πέλεκα (1960), του Παντοκράτορος Εβροπούλων (1967), του Αγίου Σπυρίδωνος Σαρόκου (1979), του Αγίου Νικολάου Κορακιάνας (1980).
Στις ελαιογραφίες του ασχολείται κυρίως με την ανθρώπινη μορφή, καθώς και με την ηθογραφία και τις νεκρές φύσεις, περιοριζόμενος στο ακαδημαϊκό ρεαλιστικό ιδίωμα. Τα έργα υδατογραφίας του ακολουθούν την επτανησιακή παράδοση για τη ζωγραφική τέχνη, όπως αυτή διαμορφώνεται από τον 16ο αιώνα μέχρι και σήμερα. Ο Στέφανος Σγούρος έγραψε σχετικά: "Η τέχνη της ζωγραφικής είμαι μία και μόνη. Η επιστήμη της αναπαράστασης του φυσικού είναι πάντοτε η ίδια". Ήταν ο τελευταίος από τους συνεχιστές της παράδοσης της ακουαρέλας των κλασικών Κερκυραίων, κυρίως όμως του Άγγελου Γιαλλινά.
Η πρώτη του ατομική έκθεση έγινε στην Κέρκυρα το 1956. Συμμετείχε σε ομαδικές εκθέσεις στην Κέρκυρα το 1971 και το 1975, καθώς και στις Βρυξέλλες τον Μάιο του 1975. Το καλοκαίρι του 2005 έγινε αναδρομική έκθεση των έργων του στη Δημοτική Πινακοθήκη της Κέρκυρας. Η τελευταία του αναδρομική έκθεση έγινε τον Ιούλιο 2011 στην Πινακοθήκη "Λέανδρος Μ. Σπαρτιώτης" στην Πρέβεζα.
Το μεγαλύτερο μέρος του έργου του βρίσκεται σε ιδιωτικές συλλογές. Στη συλλογή της οικογένειάς του συμπεριλαμβάνονται έργα των περισσότερων φάσεων της δημιουργίας του.
Δουπόνδιος

O δουπόνδιος, λατιν. dupondius, ήταν ένα αρχαίο ρωμαϊκό νόμισμα ίσο με δύο ασσάρια. Το όνομά του σημαίνει δύο φορές το βάρος (του ασσάριου). Αρχικά ήταν από μπρούντζο (κράμα χαλκού με κασσίτερο). Στην ισοτιμία του με τα άλλα νομίσματα ήταν (από την εποχή του Αυγούστου και μετά) ίσος με το 1/2 του σηστέρτιου, το 1/4 του κουινάριου, το 1/8 του δηνάριου και το 1/16 του αντωνινιανού.

Ιστορία

Εισήχθη κατά την περίοδο της Δημοκρατίας και ήταν ένα μεγάλο, μπρούτζινο, χυτό (όχι παιστό) νόμισμα και ήδη από το ξεκίνημά του ζύγιζε λιγότερο από 2 ασσάρια. Αυτοί οι πρώτοι δουπόνδιοι φέρουν την προτομή της προσωποποιημένης Ρώμης και στην άλλη όψη έναν εξάκτινο τροχό. Στην ισοτιμία του ήταν τα 4/5 του σηστέρτιου και το 1/5 του δηνάριου.
Με τη νομισματική μεταρρύθμιση του Αυγούστου π. το 23 πΧ ο σηστέρτιος και ο δουπόνδιος παραγόταν από ορείχαλκο (χαλκό με ψευδάργυρο, βρισκόταν στη φύση), κράμα που έχει χρυσαφί χρώμα. Τα ασσάρια ήταν χάλκινα, ωστόσο υπάρχουν μερικοί χάλκινοι δουπόδιοι του Αυγούστου και μερικά ορειχάλκινα ασσάρια του Νέρωνα. Έτσι ξεχωρίζουμε τα δύο νομίσματα, όχι από το μέταλλο, αλλά από το ότι τα ασσάρια είναι μικρότερα σε διάμετρο.
Από το 66 μΧ, επί Νέρωνα, οι δουπόνδιοι έγιναν μικρότεροι και τους ξεχώριζαν από το ακτινωτό στέμμα στη μορφή του Αυτοκράτορα· όμοιο στέμμα είχαν οι αντωνινιανοί (διπλά δηνάρια) για να ξεχωρίζουν από τα δηνάρια και οι κουινάριοι (διπλοί σηστέρτιοι) για να ξεχωρίζουν από τους σηστέρτιος. Δηλ. τα διπλά νομίσματα έφεραν ακτινωτό στέμμα. Οι προηγούμενοι δουπόνδιοι του Νέρωνα, που δεν φέρουν στέμμα, ξεχωρίζουν με τη χρυσαφιά λάμψη από τα ασσάρια, αν και η πατίνα του χρόνου κάνει αυτό δύσκολο.
Ένας εξαιρετικά σπάνιος δουπόνδιος από τη βασιλεία του Μάρκου Αυρηλίου των ετών 154-155, σε εξαίρετη κατάσταση, ανακαλύφθηκε το 2007 στον αρχαιολογικό χώρο των Κήπων του Ντράπερ, στο Λονδίνο.
Ελλάδα, ο άλλος δρόμος

Ιστορικό

Το κίνημα ιδρύθηκε στις 28 Μαρτίου 2017, με την κατάθεση στον Άρειο Πάγο της Ιδρυτικής Διακήρυξής του, από τον ευρωβουλευτή Νότη Μαριά.
Ο Νότης Μαριάς σε συνεντεύξεις τύπου από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενημέρωσε τους πολιτικούς και κοινοβουλευτικούς συντάκτες για την ίδρυση του κινήματος καθώς και για τις προγραμματικές του θέσεις.
Σύμφωνα με δηλώσεις του Νότη Μαριά, το κίνημα θα εκπροσωπείται κανονικά, από τον ίδιο, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, μέσα από την ευρωομάδα των Ευρωπαίων Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών, στην οποία, άλλωστε, ασκεί τα καθήκοντα του Αντιπροέδρου.
Στις 7 Απριλίου 2017 ο Νότης Μαριάς προέβη στην επίσημη παρουσίαση του κινήματος "Ελλάδα, ο άλλος δρόμος" σε εκδήλωση σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας.
Το κίνημα συμμετείχε αυτόνομα στις ευρωεκλογές του 2019, χωρίς ωστόσο να εκλέξει ευρωβουλευτή.
Φρειδερίκος του Νασσάου-Βάιλμπουργκ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Μετς και ήταν ο μόνος (επιζήσας) γιος του Ερνέστου-Καζιμίρ κόμη του Νασσάου-Βάιλμπουργκ και της Άννας-Μαρίας, κόρης του Γουλιέλμου Β΄ κόμη του Ζάυν-Βίττγκενσταϊν-Χάχενμπουργκ.
Λίμνη Χασάν

Η λίμνη Χασάν (ρωσικά: озеро Хасан· κινέζικα: 哈桑湖· πινγίν: Hāsāng Hú) είναι μια μικρή λίμνη στην περιοχή Χασάνσκι, στο Κράι Πριμόρσκι της Ρωσίας, που βρίσκεται νοτιοανατολικά του κόλπου Ποσιέτ, στα σύνορα με τη Βόρεια Κορέα και την Κίνα, 130 χλμ. νοτιοδυτικά του Βλαδιβοστόκ. Έχει έκταση 2,23 τ.χλμ. Ο ποταμός Τανμπογκάτι ρέει από τη λίμνη. Η λίμνη, που περιγράφεται ως «η στενή γωνία όπου συναντιούνται τα εδάφη της Κορέας, της Μαντζουρίας και της Ρωσίας», ήταν η περιοχή της Μάχης της λίμνης Χασάν το καλοκαίρι του 1938.
Παιανία Πανδιονίδας

Η συμμετοχή των δήμων στην αρχαία Βουλή

Και οι δύο δήμοι, η ύπαρξη των οποίων επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλη αρχικά της Πανδιονίδας φυλής, συμμετείχαν στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). ως εξής: Με 1 βουλευτή ο δήμος της Καθύπερθεν Παιανίας (Άνω Παιανίας) και με 11 βουλευτές ο δήμος της Υπένερθεν Παιανίας (Κάτω Παιανίας). Κατά τη δεύτερη περίοδο (307/306 – 224/223 π.Χ.) ως και την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.) ο δήμος της Καθύπερθεν Παιανίας (Άνω Παιανίας) ενσωματώθηκε στην Αντιγονίδα φυλή με 1 βουλευτή στη Βουλή των 600. Ενώ ο δήμος της  Υπένερθεν Παιανίας (Κάτω Παιανίας) παρέμεινε στην Πανδιονίδα φυλή, αλλά με 22 βουλευτές. Μετά την κατάργηση και διάλυση των «μακεδονικών φυλών» (Αντιγονίς και Δημητριάς) ο δήμος της Καθύπερθεν Παιανίας (Άνω Παιανίας) επανήλθε ξανά στην Πανδιονίδα φυλή, κατά την τέταρτη (201/200 π.Χ. – 126/127) και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας). Για τις δυο αυτές τελευταίες περιόδους είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων και των δυο δήμων ή αν είχαν ενοποιηθεί σε ένα δήμο.

Οι κάτοικοι της Παιανίας

Ο δημότης της αρχαίας Παιανίας ονομαζόταν Παιανιεύς.

Αρχαιολογική συλλογή Παιανίας

Η αρχαιολογική συλλογή Παιανίας, στην οποία περιλαμβάνονται διάφορα ευρήματα από την ευρύτερη περιοχή της Παιανίας, όπως λίθινα αντικείμενα, επιτύμβια, λήκυθοι κ.α. παλαιότερα είχε βρει στέγη στο Δημοτικό Σχολείο της Παιανίας, ενώ σήμερα στεγάζεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Βραυρώνας. Βασική αναφορά για αυτήν είχε κάνει ο αρχαιολόγος Νικόλαος Κυπαρίσσης (1879–1944).
Ερνέστος Αύγουστος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόνντερμπουρκ-Αουγκούστενμπουρκ

Βιογραφία

Ήταν ο τρίτος γιος του Ερνέστου-Γκύντερ δούκα του Σ.Χ.Σ.Αουγκούστενμπουρκ και της Αυγούστας των Όλντενμπουρκ, κόρης του Φιλίππου δούκα του Σ.Χ.Σ.Γκύκσμπουρκ.
Μεταστράφηκε στον Καθολικισμό και έγινε μέλος του Συλλόγου (canon) του καθεδρικού του Στρασβούργου. Αργότερα επέστρεψε στον Λουθηρανισμό. Το 1677 απεβίωσε ο δευτερότοκος αδελφός του Φίλιππος-Ερνέστος και το 1689 ο πατέρας του, τον οποίο διαδέχθηκε ο πρωτότοκος Φρειδερίκος. Αυτός όμως ετελεύτησε τρία έτη μετά και έτσι τον διαδέχθηκε ο Ερνέστος-Αύγουστος. Το 1714 απεβίωσε ο μικρότερος αδελφός του Φρειδερίκος-Γουλιέλμος.
Ετελεύτησε το 1731 σε ηλικία 71 ετών άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο γιος τού Φρειδερίκου-Γουλιέλμου, ο Χριστιανός-Αύγουστος Α΄.

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε τη Μαρία-Θηρεσία βαρόνη του Βάινμπερκ· δεν επέκτησαν τέκνα.
Αγία Ζώνη Σάμου

Γεωγραφία

Η Αγία Ζώνη βρίσκεται στη ΒΔ. Σάμο, πάνω από την πεδιάδα της Βλαμαρής, στα πρώτα υψώματα του Μπαϊρακτάρη, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 120. Απέχει από την πόλη της Σάμου 3 χλμ. περίπου, προς τα Α.

Πληθυσμικά στοιχεία

Η εξέλιξη πληθυσμού του οικισμού έχει ως εξής: κάτοικοι 71 (2001), 128 (2011).

Εκδηλώσεις

Η γιορτή της Μονής Αγίας Ζώνης στις 31 Αυγούστου
Καμήλα (λαϊκό δρώμενο)

Καμήλα ονομάζεται λαϊκό καρναβαλικό δρώμενο που συναντάται στη Νοτιοανατολική Ευρώπη. Το έθιμο συναντάται ήδη στη Στυρία του 18ου αιώνα και έκτοτε είναι γνωστό σε διάφορες παραλλαγές, ιδιαίτερα στις περιοχές της Βουλγαρίας και της Θράκης.

Μακεδονία

Παραμονές πρωτοχρονιάς στην περιοχή της Μακεδονίας ένα λαϊκό δρώμενο με μια Καμήλα λαμβάνει χώρα παραμονή πρωτοχρονίας. Στο δρώμενο αυτό άνθρωποι μεταμφιεσμένοι σε Καμήλες τριγυρνούν στους δρόμους φωνάζοντας συνθήματα με σκοπό να "παραπλανηθούν" του στρατιώτες του Ηρώδη οι οποίοι αναζητούν το νεογέννητο του Ιησού. 
Στην Χαλκιδική και συγκεκριμένα στο χωριό Γαλάτιστα, την ημέρα των Θεοφανίων, στις 6 Ιανουαρίου κάθε χρόνου, διοργανώνεται η γιορτή της Καμήλας, ένα έθιμο με ιστορικές αναφορές, που αφορά την απαγωγή μιας Χριστιανής κοπέλας από Τούρκο επίτροπο και το τέχνασμα για την αρπάξει ο αγαπητικός της . Η αναπαράσταση γίνεται με έξι άνδρες οι οποίοι μπαίνουν κάτω από ένα ομοίωμα καμήλας και κουνώντας κουδούνια και τραγουδώντας βαδίζουν ρυθμικά. Ο αγαπητικός χρησιμοποιεί το τέχνασμα με την καμήλα ώστε μπει στο σπίτι του Τούρκου επίτροπου μαζί με τους φίλους του ώστε να αρπάξουν την κοπέλα και κρύβοντάς την μέσα στο ομοίωμα καμήλας. Την επομένη ημέρα, του Αϊ Γταννιού, αναβιώνει το έθιμο του Γάμου της Μανιώς, δηλαδή της κοπέλας που απελευθερώθηκε, στην οποία αναπαριστάται ο παραδοσιακός γάμος της (ώστε να μην μπορεί να την ξαναπάρουν οι Τούρκοι), με παραδοσιακή μουσική, όπου κυρίαρχα μουσικά όργανα είναι οι ζουρνάδες και τα νταούλια. 
Στην Πετρούσα Δράμας, το έθιμο της Καμήλας, ονομάζεται "Μπάμπιντεν" και λαμβάνει χώρα στις 8 Ιανουαρίου.
Κορφές Ηρακλείου

Ιστορικά στοιχεία

Το χωριό αναφέρεται στις βενετικές απογραφές από το 12ο αιώνα και μετά. Έτσι, σε έγγραφο του 1248 απαντάται με το όνομα Corfe. Τότε ανήκε στη λατινική αρχιεπισκοπή (S. Borsari, II Dominio Veneziano a Creta, σελ. 15). Το 1369 αναφέρεται επίσης Cotfe στο Δυτικό Αρχείο του Χάντακα και το 1399 ως Cotfe. 
Το 1583 στον Καστροφύλακα αναγράφεται Corfes, με 130 κατοίκους (Καστροφύλακας, Κ 102). Στην τούρκικη απογραφή του 1671 αναγράφεται Cotfes με 43 χαράτσα ( Ν. Σταυρινίδης). Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 το χωριό γράφεται Corufes και το 1881 ως Κορφαίς στο Δήμο Μαλεβιζίου. 
Την 1η Αυγούστου του 1905, κατά τη διάρκεια της επανάστασης του Θερίσου, πραγματοποιήθηκε συμπλοκή ανάμεσα σε βρετανικά αποσπάσματα και δυνάμεις Κρητικών επαναστατών που κατείχαν τις Κορφές, οι οποίοι εν τέλει αναγκάστηκαν να εκκενώσουν τον οικισμό.
Μπριζί Ραφινί

Καριέρα

Γεννήθηκε το 1953 και στη γενέτειρά του Ιφερουάν, όπως και στο Αγκαντέζ, ολοκλήρωσε την πρωτοβάθμια και την δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Την περίοδο 1971-74 παρακολούθησε τη σχολή Διοικήσεως (ENA) στη Νιαμέι και επέστρεψε για ανώτερες σπουδές από το 1978 ως το 1981.  Το 1983 φοίτησε για ένα χρόνο στο Διεθνές Γαλλικό Ινστιτούτο Δημόσιας Διοίκησης (IIAP) στο Παρίσι.  Επέστρεψε στο Παρίσι λίγο αργότερα, στην Γαλλική Σχολή Διοικήσεως (ENA) από το 1994 ως το 1995.

Πολιτική ταυτότητα

Από την δεκαετία του 1980, ο Ραφινί έχει εκπροσωπήσει 4 διαφορετικά πολιτικά κόμματα. Ειδικότερα, ήταν μέλος του Εθνικού Κινήματος για την Ανάπτυξη της Κοινωνίας (MNSD) όταν ήταν το μοναδικό κόμμα (1989-1991). Αργότερα αποχώρησε και έγινε μέλος του κόμματος που προήλθε από το σχίσμα στο MNSD, με την ονομασία Νιγηρική Συμμαχία για τη Δημοκρατία και την Πρόοδο (ANDP) κατά τη διάρκεια της Τρίτης Δημοκρατίας (1993-1996). Έπειτα συνετέλεσε στην ίδρυση του κυβερνώντος Συναγερμού για Δημοκρατία και Πρόοδο (RDP-Jama'a) επί προεδρίας του Ιμπραχίμ Μπάρε Μαϊνασαρά
(1996-1999).  Κατά την Πέμπτη Δημοκρατία υπηρέτησε ως βουλευτής και ως αξιωματούχος της Συνέλευσης με το RDP στην αντιπολίτευση (1999-2009).Σήμερα είναι μέλος του Νιγηρικού Κόμματος για Δημοκρατία και Σοσιαλισμό (PNDS), το οποίο ανήλθε στην εξουσία το 2011.

Πρωθυπουργία

Μετά τη νίκη του στις προεδρικές εκλογές του 2011, ο Μαχαμαντού Ισούφου διόρισε Πρωθυπουργό τον Ραφινί. Η κυβέρνηση με αρχηγό το Ραφινί ορκίστηκε στις 21 Απριλίου 2011, με 23μελή σύνθεση.
Αλοπεριδόλη

Η Αλοπεριδόλη (haloperidol) είναι ένα συμβατικό αντιψυχωσικό φάρμακο της κατηγορίας των βουτυροφαινονών. Αναπτύχθηκε το 1957 από την βελγική εταιρεία Janssen Pharmaceutica και υποβλήθηκε στις πρώτες κλινικές δοκιμές στο Βέλγιο, τον ίδιο χρόνο. Αφότου απορρίφθηκε από την αμερικανική εταιρεία Searle λόγω παρενεργειών, προωθήθηκε αργότερα στις ΗΠΑ από την McNeil Laboratories. Πωλείται με τα κατοχυρωμένα ονόματα Aloperidin, Bioperidolo, Brotopon, Dozic, Duraperidol (Γερμανία), Einalon S, Eukystol, Haldol, Halosten, Keselan, Linton, Peluces, Serenace, Serenase και Sigaperidol.

Ιδιότητες

Η αλοπεριδόλη είναι κίτρινο κρυσταλλικό στερεό. Η κατά IUPAC ονομασία της είναι 4-[4-(p-χλωροφαινυλ)-4-υδροξυπιπεριδινο]-4'-φθοροβουτυροφαινόνη και ο μοριακός της τύπος C₂₁H₂₃ClFNO₂. Το μοριακό της βάρος είναι 375,864 g/mol και το σημείο τήξεώς της 151,5ᵒC. Η διαλυτότητά της στο νερό είναι χαμηλή (14 mg/L).

Χρήσεις

Χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της σχιζοφρένειας και περισσότερο για τη θεραπεία έντονων ψυχωτικών καταστάσεων και παραληρήματος. χρησιμοποιείται επίσης για τον έλεγχο συμπτωμάτων του συνδρόμου Tourette
Κλεπά Αιτωλοακαρνανίας

Ετυμολογία

Την ονομασία του το χωριό την οφείλει πιθανόν σε Σλαβική ρίζα, που σημαίνει «τόπος ευήλιος». Σύμφωνα όμως με τις προφορικές παραδόσεις, το όνομα του χωριού μπορεί και να οφείλεται στον Απόστολο Κλεώπα που πέρασε από την περιοχή και έκτισε έναν ναό στη θέση που σήμερα βρίσκεται η Κλεπά.

Ιστορία

Στην περιοχή έχουν ανακαλυφθεί νομίσματα της Ελληνιστικής και της Ρωμαϊκής περιόδου, μία επιγραφή στην οποία αναγράφεται η  φράση: ΛΥΚΟΡΜΑ  ΧΑΙΡΕ, ένα χρυσό ομοίωμα φιδιού και αρκετοί αρχαίοι τάφοι που μαρτυρούν την εγκατάσταση των ανθρώπων στην περιοχή από την αρχαία εποχή. Από το 1763 μέχρι το 1770 το χωριό εγκαταλείφθηκε από τους κατοίκους του επειδή δεν μπορούσαν να αποπληρώσουν τους φόρους που επέβαλλε η Οθωμανική διοίκηση.
Οι κάτοικοι του χωριού έλαβαν μέρος στον Ελληνικό Απελευθερωτικό Αγώνα του 1821-1827 συνεισφέροντας πολεμοφόδια, εκμεταλλευόμενοι παράλληλα την ιδιαίτερα σημαντική στρατηγικώς θέση του χωριού. Η Κλεπά διαθέτει ένα μεγάλο αριθμό φυσικών σπηλαίων που βρίσκονται περιμετρικά της, ανάμεσα σε απόκρημνους βράχους. Τα σπήλαια αυτά χρησίμευαν ως κρησφύγετα και ορμητήρια, παρέχοντας στους κατοίκους της Κλεπάς επιθετικά και αμυντικά πλεονεκτήματα από την ίδια θέση, κατά την διάρκεια πολεμικών αναμετρήσεων στην περιοχή.

Διοίκηση

Η Κλεπά μετά την απελευθέρωση του 1821 ανήκε  αρχικά στην επαρχία Κραβάρων. Το 1833 στην επαρχία Ναυπακτίας, το 1835 στο Δήμο Αραχόβης, το 1836 στο Δήμο Προσχίου, το 1868 έως το 1912 στο Δήμο Κλεπαϊδος. Πρωτεύουσα του Δήμου Κλεπαΐδος ήταν η Κλεπά και περιελάμβανε τα χωριά Κλεπά, Αράχωβα, Νεοχώρι, Δενδροχώρι (πρώην Τέρνοβα), Λιβαδάκι (πρώην Αβώρανη), Διπλάτανο (πρώην Τερπίτσα) και Περδικόβρυση (πρώην Σινίστα)]. Από το 1912 έως την αναγκαστική συνένωση των κοινοτήτων (Καποδίστριας) αποτελούσε την Κοινότητα Κλεπάς.

Οικονομία

Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία, την εκτροφή μεταξοσκωλήκων για την παραγωγή μεταξιού, την αμπελουργία και την καπνοκαλλιέργεια.

Χλωρίδα και πανίδα

Στην Κλεπά βρίσκεται το νοτιότερο σημείο εξάπλωσης του γένους Φηγός (κοινώς: οξιάς) στην Ευρώπη, ενώ στην ευρύτερη περιοχή τα δάση είναι πυκνά και αποτελούνται από έλατα, βελανιδιές, πλατάνους και καστανιές. Διαθέτει πολλές πηγές και έχει θέα προς τη Λίμνη του Εύηνου. 
Στα δάση της Κλεπάς ζουν λύκοι, ζαρκάδια, αγριόχοιροι, Αγριόγατοι, αλεπούδες, ασβοί, νυφίτσες, κουνάβια και σκίουροι, ενώ στη ευρύτερη περιοχή έχουν επανεμφανισθεί και άρκτοι. Στα βουνά που την περιβάλλουν έχουν τις φωλιές τους μεγάλα και σπάνια αρπακτικά όπως ο χρυσαετός, ο φιδαετός και άλλα (ο μπούφος, κουκουβάγιες της οικογένειας των Τυτονιδών κ.α. Στα παραποτάμια δάση της περιοχής την άνοιξη βρίσκουν καταφύγιο τα Αηδόνια, οι Κούκοι και οι κότσυφες. Μέσα στα δάση επίσης βρίσκουν καταφύγιο οι δρυοκολάπτες, τα Παρδαλοτσικλιτάρα, Μεσοτσικλιτάρα και Λευκονωτοτσικλιτάρα. Επίσης έχουν καταγραφεί και μερικά Στρουθιόμορφα, όπως ο γαλαζοκότσυφας και η κάργια.
Πογκρόμ

Στη Ρωσία

Με τη λέξη αυτή χαρακτηρίστηκαν οι λαϊκές εξεγέρσεις κατά των Εβραίων στη Ρωσία, κυρίως τον 19ο και στις αρχές του 20ου αι. Το πρώτο εκτεταμένο πογκρόμ έγινε σε 200 ρωσικές πόλεις, το 1881, σε αντίποινα για τη δολοφονία του τσάρου Αλεξάνδρου Β΄, η οποία αποδόθηκε στους Εβραίους. Μετά την επικράτηση των μπολσεβίκων (1917) τα πογκρόμ κατά των Εβραίων σταμάτησαν στην Σοβιετική Ένωση, αλλά αναβίωσαν στη Γερμανία και στην Πολωνία στα χρόνια της ναζιστικής ανόδου και διακυβέρνησης του εθνικοσοσιαλισμού.

Εκτός Ρωσίας

Εκτεταμένο ήταν επίσης το πογκρόμ του 1903 στο Κισινάου της Μολδαβίας (τότε Κισινιόφ), υπό ρωσική κυριαρχία, που είχε την υποστήριξη των τοπικών αρχών και κατέληξε στον θάνατο 45 Εβραίων και στην καταστροφή 1,500 εβραϊκών σπιτιών.

Επίδραση των πογκρόμ

Τα πρώτα πογκρόμ της δεκαετίας του 1880 προκάλεσαν την παγκόσμια κατακραυγή και, σε συνδυασμό με σκληρούς νόμους, οδήγησαν στη μαζική μετανάστευση των Εβραίων. Δύο εκατομμύρια Εβραίοι τράπηκαν σε φυγή μεταξύ των ετών 1880 και 1914, πολλοί από τους οποίους κατέφυγαν στις Η.Π.Α..
Ως αντίδραση στα πογκρόμ και σε άλλους διωγμούς της Τσαρικής περιόδου, οι Εβραίοι ολοένα και περισσότερο δραστηριοποιούνταν πολιτικά. Η Γενική Εβραϊκή Εργατική Ένωση, κατά το κοινώς λεγόμενο Το Δεμάτι, και η συμμετοχή των Εβραίων στα Μπολσεβικικά κινήματα αποτελούσε απόρροια των πογκρόμ. Παρόμοια, η οργάνωση εβραϊκών συνδέσμων αυτοάμυνας (τα οποία ανέκοψαν τους πογκρομιστές σε κάποια σημεία κατά το δεύτερο πογκρόμ του Κίσινεφ) όπως η Χιμπάτ Σιών οδήγησε όπως ήταν φυσικό στην ισχυρή αποδοχή του Σιωνισμού ειδικά από τους Ρωσοεβραίους.

Σημερινή χρήση του όρου

Άλλες εθνικές ομάδες έχουν υποφέρει τέτοιου είδους σκοπευμένων αναταραχών, σε διάφορες περιόδους και σε διάφορες χώρες. Το 1955 στο πογκρόμ της Κωνσταντινούπολης, Έλληνες στην εθνικότητα δέχτηκαν επίθεση από ένα σαρωτικό πλήθος Τούρκων. Έτσι ο όρος χρησιμοποιείται συνήθως για περιπτώσεις επεισοδίων σε βάρος διαφόρων εθνικών ομάδων, για παράδειγμα στην περίπτωση των Αρμενίων στο Σουμγκαΐτ το 1988 και στο Μπακού του Αζερμπαϊτζάν το 1999.
Μεγάλος κομήτης του 1680

Ο Μέγας Κομήτης του 1680 (επίσημος προσδιορισμός C/1680 V1), γνωστός και ως ο κομήτης του Κίρχ ή κομήτης του Νεύτωνα ήταν ένας λαμπρός κομήτης με πολύ μικρό περιήλιο ο οποίος παρατηρήθηκε στα τέλη του 1680. Ήταν ένας από τους λαμπρότερους του 17ου αιώνα. Ήταν ο πρώτος κομήτης ο οποίος ανακαλύφθηκε με τηλεσκόπιο και το αντικείμενο που χρησιμοποίησε ο Ισαάκ Νεύτων στο Principia Mathematica του 1687 για να αποδείξει ότι ένα αντικείμενο που κινείται υπό την επίδραση του νόμου αντιστρόφου τετραγώνου του της παγκόσμιας έλξης πρέπει να χαράξει μια τροχιά που έχει σχήμα μιας εκ των κωνικών τομών. 
Ο κομήτης ανακαλύφθηκε από τον Γκότφριντ Κιρχ στις 14 Νοεμβρίου 1680 με τηλεσκόπιο. Ο κομήτης πέρασε σε απόσταση 0,42 ΑΜ από τη Γη στις 30 Νοεμβρίου 1680 και τελικά έφτασε στο περιήλιό του στις 18 Δεκεμβρίου 1680, σε απόσταση μόλις 0,0062 ΑΜ (930.000 χιλιόμετρα) από τον Ήλιο. Όσο βρισκόταν κοντά στον Ήλιο, ήταν παρατηρήσιμος ακόμη και κατά τη διάρκεια της ημέρας με γυμνό οφθαλμό. Ο κομήτης παρατηρήθηκε ξανά στα τέλη Δεκεμβρίου, όταν είχε φαινόμενο μέγεθος +2 και μια μακριά στενή ουρά, με μήκος 70 μοίρες στον ουρανό. Οι αστρονόμοι σε όλη την Ευρώπη παρακολουθούσαν την θέση του για αρκετούς μήνες. Η τελευταία παρατήρηση του κομήτη έλαβε χώρα στις 19 Μαρτίου 1681. Στην αρχή υπήρχε η άποψη ότι ήταν δύο κομήτες, αλλά το 1681, ο Σάξωνας πάστορας Γκέοργκ Σάμουελ Ντόερφελ παρουσίασε αποδείξεις του ότι ήταν ένας κομήτης που κινείται σε παραβολική ο Ήλιος είναι η εστία και παρατηρήθηκε πριν και μετά το περίηλιο και οι δύο κομήτες στην πραγματικότητα ήταν ο ίδιος κομήτης πριν και μετά το περίηλιο.
Ο κομήτης αν και είχε πολύ μικρό περιήλιο (μικρότερο από 0,01 AM) πιθανότατα δεν ανήκει στην οικογένεια κομητών Κρόιτς, μια οικογένεια κομητών που χαρακτηρίζεται από το πολύ μικρό περιήλιο των μελών της. Επίσης η τροχιά του Μέγα Κομήτη του 1680 παρουσιάζει ομοιότητες με την τροχιά του κομήτη ISON. Πιθανώς οι δύο κομήτες είναι θραύσματα του ίδιου προγονικού κομήτη, αλλά οι παρατηρήσεις του κομήτη ISON δείχνουν ότι το πέρασμα από το περίηλιο το 2013 είναι το πρώτο του κομήτη.