Αμαρτία

Στο πλαίσιο της θρησκείας, η αμαρτία είναι η παράβαση του θείου νόμου. Η αμαρτία μπορεί επίσης να ειδωθεί ως κάθε σκέψη ή πράξη η οποία θέτει σε κίνδυνο την ιδανική σχέση μεταξύ ενός ατόμου και του Θεού, ή ως κάθε απόκλιση από την αντιλαμβανόμενη ιδανική τάξη της ζωής του ανθρώπου.

Βουδισμός

Ο Βουδισμός πιστεύει στην αρχή του κάρμα, όπου το να υποφέρει κανείς είναι η αναπόφευκτη συνέπεια της απληστίας, του θυμού και της πλάνης (γνωστά ως τα τρία δηλητήρια). Αν και δεν υπάρχει καθαρή αντιστοίχηση της Αβρααμικής έννοιας της αμαρτίας στο βουδισμό, το να κάνει κάποιος κακές πράξεις αναγνωρίζεται στο βουδισμό. Η βουδιστική ηθικολογία είναι στην φύση της συνεπειοκρατική και δεν βασίζεται σε καθήκον απέναντι σε οποιαδήποτε θεότητα.
Το κάρμα σημαίνει δράση, και στο Βουδιστικό πλαίσιο αναφοράς, το κίνητρο είναι η πιο σημαντική πλευρά της δράσης. Αν το κάρμα που γίνεται με το μυαλό, σώμα και / ή λόγο μπορεί να χαρακτηριστεί καλό ή καλό, εξαρτάται από αν θα επιφέρει ευχάριστα ή δυσάρεστα αποτελέσματα στο άτομο που κάνει την πράξη.   
Πρέπει κάποιος να εξαγνίσει το αρνητικό κάρμα για να απελευθερωθεί από τα εμπόδια για την απελευθέρωση από το φαύλο κύκλο της αναγέννησης. Ο εξαγνισμός μειώνει αυτό που υποφέρει κανείς και στο τέλος φτάνει στη νιρβάνα, την ανώτερη κατάσταση εξαγνισμού.

Ινδουισμός

Στον Ινδουισμό, ο όρος αμαρτία (pāpa στα σανσκριτικά) χρησιμοποιείται συχνά για πράξεις που δημιουργούν αρνητικό κάρμα, παραβαίνοντας ηθικούς κανόνες, κάτι το οποίο επιφέρει αυτόματα αρνητικές συνέπειες. Αυτό είναι κατά κάποιο τρόπο παρόμοιο με την Αβρααμική έννοια της αμαρτίας, με την έννοια ότι η pāpa θεωρείται έγκλημα κατά των νόμων του Θεού, που είναι γνωστοί ως Ντάρμα , ή ηθική τάξη, και εναντίον του ίδιου του εαυτού. Για βαρύτερα παραπτώματα χρησιμοποιείται ο όρος  aparadha. Με την κυριολεκτική έννοια της λέξης, ο όρος papa δεν ισοδυναμεί με το αμαρτία. Αυτό συμβαίνει γιατί στον Ινδουισμό δεν υπάρχει ομοφωνία για την φύση της τελικής πραγματικότητας του Θεού.

Μπαχάι

Στην Μπαχάι Πίστη, οι άνθρωποι θεωρούνται καλή (τέλειοι) από τη δύση τους, κατά βάση πνευματικά όντα. Οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν εξαιτίας της αμέτρητης αγάπης του Θεού. Όμως, η διδασκαλίες της Πίστης Μπαχάι συγκρίνουν την ανθρώπινη καρδιά με καθρέπτη, ο οποίος αν στραφεί μακριά από το φως του ήλιου (δηλαδή του Θεού), δεν είναι ικανή να δεχτεί την αγάπη του Θεού.     
Η έννοια του Θεού σύμφωνα με τη Μπαχάι Πίστη είναι αυτή του δίκαιου και του ελεήμονα. Ο Θεός θεωρείται ότι είναι "Αυτός που συγχωρεί ακόμα και τις πιο βαριές αμαρτίες.". Η πιστοί της Μπαχάι πρέπει να μην επικεντρώνονται στις αμαρτίες των άλλων. Επίσης, δεν επιτρέπεται να εξομολογούνται τις αμαρτίες τους σε άλλους με σκοπό τη συγχώρεση τους. Η άφεση είναι μεταξύ του ατόμου και του Θεού μόνο, και έτσι είναι ένα πολύ προσωπικό ζήτημα.           
Αν κάποιος πληγεί από αμαρτία, πρέπει να μετανοήσει και να επιστρέψει στον Κύριό του. Εκείνος, πραγματικά, παρέχει συγχώρεση σε όποιος Εκείνος θέλει, και  κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει εκείνο που βούλεται Εκείνος να υποδείξει. Είναι, αλήθεια, ο Φιλεύσπλαχνος, ο Παντοδύναμος, ο Πολυδόξαστος. — Μπαχαολλά

Σιντοϊσμός

Η κακές πράξεις στον Σιντοϊσμό κατηγοριοποιούνται σε δύο κατηγορίες, amatsu tsumi, "τα πιο ολέθρια εγκλήματα από όλα", και and kunitsu tsumi, "κοινώς αποκαλούμενα παραπτώμα".

Τζαϊνισμός

Στο Τζαϊνισμό, η λέξη για την αμαρτία είναι η σανσκριτική पाप (paap), η οποία είναι το αντίθετο της  पुण्य (punya) που σημαίνει καλό. Ένα ον αποκτάει αμαρτία με βάση το κάρμα του, αν βλάψει κάποιον, γίνει η αιτία να βλαπτεί κάποιος, ή επιδοκιμάζει με σκέψη, λόγο ή πράξη το να βλαπτεί κάποιος.  
Αν ένα ον δεν εγκαταλείψει την αμαρτία, το κάρμα του θα συνεχίζει να συσσωρεύεται και καμία αμαρτία δεν μπορεί να συγχωρεθεί χωρίς να δεχτεί κάποιος τις συνέπειές της και να μετανοήσει. Έτσι, ένα τέτοιο ον είναι δεσμευμένο να παραμείνει στο επίγειο κόσμο της μετενσάρκωσης. 
Για την απόλυτη απελευθέρωση, είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι η Τζαϊνιστές πιστεύουν ότι δεν πρέπει να αποδιωχτεί μόνο το "αμαρτωλό κάρμα αλλά ακόμα και το "αξιέπαινο κάρμα". Αυτό σημαίνει ότι ένα ον μπορεί να επιτύχει πραγματικά το moksha (πλήρη απελευθέρωση της ψυχής από τον επίγειο κόσμο), μόνο αν η ψυχή είναι εντελώς και απολύτως αγνή και άδεια από κάθε είδους συσσώρευση κάρμα.