google/wiki40b huggingface dataset:
Θρακομακεδόνες

Χαρακτηριστικά

Η κοινότητα είναι αρκετά αραιοκατοικημένη (6.200 κάτοικοι στην απογραφή του 2011) και μεγάλη έκτασή του αποτελείται από κοινόχρηστους χώρους και πευκόφυτες ζώνες. Έχει καθαρά οικιστικό χαρακτήρα, κυκλικό ρυμοτομικό σχέδιο με φαρδείς συνοικιακούς δρόμους. Περιβάλλεται από τους ορεινούς όγκους της Πάρνηθας και διαθέτει δύο βασικές εισόδους στην πόλη. Η πρόσβαση στην περιοχή είναι εφικτή από τις Αχαρνές και από την Εθνική Οδό, στα σύνορα με την Κηφισιά. 
Συνορεύει με τη Βαρυμπόμπη στα ανατολικά ενώ στα νότια σύνορα οικοδομήθηκε το Ολυμπιακό χωριό που φιλοξένησε τους αθλητές των αγώνων της Αθήνας του 2004. Γειτνιάζει με την Πολεμική Αεροπορία Δεκέλειας, τη Σχολή Ικάρων και τα τέως βασιλικά ανάκτορα στο Τατόι.

Συγκοινωνία

Οι Θρακομακεδόνες εξυπηρετούνται από τέσσερις γραμμές του ΟΑΣΑ. Στους Θρακομακεδόνες βρίσκεται και το Τελεφερίκ της Πάρνηθας το οποίο οδηγεί στο ξενοδοχείο και καζίνο Regency Casino Mont Parnes.

Αθλητισμός

Στους Θρακομακεδόνες διατηρούνται αθλητικά συγκροτήματα. Στην νοτιοανατολική πλευρά βρίσκεται το γήπεδο της ομάδας ποδοσφαίρου Αναγέννηση Θρακομακεδόνων, το κλειστό γήπεδο μπάσκετ και βόλεϋ και η Ολυμπιάδα Θρακομακεδόνων ενώ στην δυτική πλευρά βρίσκεται το συγκρότημα των προσκόπων.  Μέχρι το 2010 στους Θρακομακεδόνες βρίσκονταν οι εγκαταστάσεις του προπονητικού κέντρου της Α.Ε.Κ. οι οποίες μετακόμισαν στα Σπάτα.

Υπηρεσίες

Στους Θρακομακέδονες εκδίδεται η δωρεάν μηνιαία εφημερίδα "Έν τη πόλι" όπως επίσης και στην Βαρυμπόμπη.
Ταντίγια Ντραγκίτσεβιτς

Καριέρα

Ο Ντραγκίτσεβιτς ξεκίνησε την καριέρα του από τις ακαδημίες του Ερυθρού Αστέρα Βελιγραδίου και το 2004 αγωνίστηκε για πρώτη φορά με την ανδρική ομάδα του συλλόγου, συμμετέχοντας σε οκτώ αγώνες της Αδριατικής Λίγκας της σεζόν 2004-05. Την επόμενη χρονιά, δόθηκε δανεικός στην Μέγκα Βιζούρα και πριν το τέλος της χρονιάς επέστρεψε στον Ερυθρό Αστέρα, κατακτώντας το κύπελλο Σερβίας. Παρέμεινε στην ομάδα του Βελιγραδίου μέχρι τον Ιανουάριο του 2010, όταν και αποχώρησε λόγω οικονομικών προβλημάτων, υπογράφοντας στην Λοτομάτικα Ρόμα μέχρι το τέλος της σεζόν. Μεγαλύτερη ατομική του διάκριση ήταν η ανάδειξη του σε MVP της Αδριατικής Λίγκας το 2008. Την ίδια χρονιά, επιλέχθηκε στην 53η θέση του ντραφτ του ΝΒΑ από τους Γιούτα Τζαζ, χωρίς να αγωνιστεί στις Ηνωμένες Πολιτείες, αν και τα δικαιώματα του ανήκουν στους Σικάγο Μπουλς.
Το 2010-11, φόρεσε την φανέλα της Άλμπα Βερολίνου, με την οποία τερμάτισε στην δεύτερη θέση του γερμανικού πρωταθλήματος και σε δέκα αγώνες για το Eurocup είχε μέσους όρους 9,7 πόντων και 5,3 ριμπάουντ.
Την επόμενη χρονιά, αγωνίστηκε στο Αντζέλικο Μπιέλα καταλαμβάνοντας την δωδέκατη θέση του ιταλικού πρωταθλήματος, με μέσους όρους 10,6 πόντων και 6.4 ριμπάουντ ανά αγώνα. Επόμενος σταθμός της καριέρας του υπήρξε η ουκρανική Αζοβμάς Μαριουπόλ, με την οποία συμμετείχε και πάλι στο Eurocup.
Το καλοκαίρι του 2013, υπέγραψε στην Αναντολού Εφές και τον Ιανουάριο του 2014 επέστρεψε στον Ερυθρό Αστέρα μέχρι το τέλος της χρονιάς, κατακτώντας και πάλι το κύπελλο Σερβίας. Την σεζόν 2014-15, μεταγράφηκε στην γαλλική Στρασμπούρ, με την οποία κατέκτησε το κύπελλο Γαλλίας και το Σεμαίν ντεζ Ας, ενώ αναδείχθηκε δευτεραθλητής χάνοντας στα πλέι-οφ από την Λιμόζ, αν και η Στρασμπούρ είχε τερματίσει στην κορυφή του βαθμολογικού πίνακα κατά την κανονική σεζόν με πέντε νίκες περισσότερες από την δεύτερη Ναντέρ. Ο Ντραγκίτσεβιτς είχε 7,2 πόντους και 2,6 ριμπάουντ σε 43 αγώνες πρωταθλήματος.
Το καλοκαίρι του 2015, συμφώνησε με την Μπούντουτσνοστ, με την οποία κατέκτησε το νταμπλ στο Μαυροβούνιο και τερμάτισε στην πρώτη θέση της κανονικής σεζόν στην Αδριατική Λίγκα, αλλά ηττήθηκε στους ημιτελικούς των πλέι-οφ. Αναδείχθηκε 1ος σκόρερ της σεζόν 2015-2016 στην Αδριατική Λίγκα. Τον Οκτώβριο του 2016, υπέγραψε στον Άρη Θεσσαλονίκης, αντικαθιστώντας τον τραυματία Βίκτορ Σανικίτζε.
Τον Γενάρη του 2018 συμφώνησε με την τουρκική Γεσιλγκιρεσούν.
Τον Δεκέμβριο του 2018, υπέγραψε στην ισπανική Μπρέογκαν.

Εθνική ομάδα

Το 2005 κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ U20 και την επόμενη χρονιά το χρυσό, στην ίδια διοργάνωση με το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Σερβίας.
Θεόδωρος Ξύδης

Βιογραφικό

Γεννήθηκε το 1909 στον Πύργο Ηλείας όπου και ολοκλήρωσε την βασική εκπαίδευση. Στη συνέχεια σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Εργάστηκε για μικρό διάστημα ως εκπαιδευτικός και έπειτα αποσπάστηκε στο Υπουργείο Παιδείας. Πραγματοποίησε την εμφάνισή του στα γράμματα το 1931 με την μελέτη του «Ο Παλαμάς από μια ποιητική συλλογή του» και το επόμενο έτος δημοσίευσε νέες μελέτες με τίτλο «Η ποιητική βούληση του Σικελιανού» και «Αντρέας Καρκαβίτσας».
Ασχολήθηκε κυρίως με τη θρησκευτική ποίηση, ενώ συνέγραψε κριτικές αλλά και φιλολογικές μελέτες. Συνεργάστηκε με διάφορα περιοδικά όπως  η Νέα Εστία, τα Νέα Γράμματα, τα Πειραϊκά Γράμματα, η Ελληνική Δημιουργία, η Φιλολογική Πρωτοχρονιά κ.ά. Για την προσφορά του στα γράμματα τιμήθηκε το 1965 με το βραβείο των Δώδεκα, το 1974 με το Α΄ Κρατικό Βραβείο κριτικής - δοκιμίου και το 1980 με το Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών.
Ο Ξύδης ήταν μελετητής, βιογράφος και φίλος του Άγγελου Σικελιανού. Μάλιστα, στο ερευνητικό έργο του, ο Σικελιανός αποτελεί βασικό του σημείο αναφοράς ενώ η Άννα Σικελιανού τον ονομάζει «πιστό του βιογράφο» («Μαζί μας μόνο ἡ μάνα μου, ὁ κουμπάρος μας μέ τίς ἀγαπημένες μας ἀδελφές του κι ὁ πιστός βιογράφος του Θεόδωρος Ξύδης», αναφέρει χαρακτηριστικά για τον γάμο της με τον Άγγελο). Χαρακτήρισε την Δελφική Ιδέα «όραμα ελληνικότητας», τόνισε την ελληνική διάσταση του «Χώρου» και της «Ιδέας» του «Ομφαλού των Δελφών» κι επεσήμανε τον καθοριστικό ρόλο που έπαιξε αυτή η ιδέα στην διαμόρφωση του ποιητή, όντας και ο ίδιος θερμός υποστηρικτής της. Έγραψε για τα καίρια ζητήματα της ζωής και της ποίησης του Σικελιανού (την μοναξιά και την ευθύνη του καλλιτέχνη, τον κοινωνικό ρόλο της ποίησής του, το Δελφικό Όραμα κ.ά.), καθώς και για την λογοτεχνική και φιλολογική σχέση του με τον Σικελιανό (άρθρα σχετικά με τις επιστολές του Σικελιανού προς αυτόν). 
Ενδεικτικά του σικελιανικά δημοσιεύματα (τα συγκεκριμένα στο περιοδικό Νέα Εστία): «Σχεδίασμα της μετρικής του Σικελιανού», «Ο Σικελιανός και ο αρχαίος μύθος», «Οι πρόγονοι του Σικελιανού», «Καζαντζάκης και Σικελιανός», «Η Λευκάδα για τον Σικελιανό», «Η πρώτη ποιητική δημιουργία του Σικελιανού», «Το Δελφικό Πνευματικό Κέντρο κι ο Σικελιανός», «Παραλειπόμενα και ανέκδοτα ποιήματα του Σικελιανού» κ.ά.
Εθνική Νορβηγίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Συμμετοχή σε διεθνείς διοργανώσεις

Η Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης της Νορβηγίας ιδρύθηκε το 1968. Εντάχθηκε στους κόλπους της FIBA την ίδια χρονιά, αποτελώντας μία από τις τελευταίες ευρωπαϊκές χώρες που το πραγματοποίησε.
Η γυναικεία εθνική ομάδα συμμετείχε για πρώτη φορά σε διεθνείς αγώνες στις 10 και 11 Φεβρουαρίου 1968, στα πλαίσια δύο φιλικών αγώνων εναντίον της Εθνικής Δανίας. Την τελευταία δεκαετία μετρά τρεις εμφανίσεις στη Division B, χωρίς να έχει διαγωνιστεί ποτέ σε κάποια από τις μεγάλες διοργανώσεις.
Υποπολυβόλο

Το υποπολυβόλο είναι μικρό αερόψυκτο αυτόματο πυροβόλο όπλο σχεδιασμένο να πυροβολεί με βλήμματα πιστολιού από τον ώμο ή τον μηρό. Ο όρος Submachine gun δημιουργήθηκε από τον Τζον Τ. Τόμσον, εφευρέτη του υποπολυβόλου Thompson, γνωστό και ως Tommy gun, το οποίο το πατένταρε το 1920.
Το υποπολυβόλο αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου (1914-1918). Είχε ως αρχικό μοντέλο το ιταλικό πολυβόλο Villar-Perosa, το οποίο είχε ταχυβολία 900 σφαιρών/λεπτό, αλλά επειδή είχε σταθερή βάση δεν θεωρείται κανονικό οπλοπολυβόλο. Προς το 1918 πλέον οι Γερμανοί είχαν αναπτύξει το πρώτο πρακτικό υποπολυβόλο, το Bergmann MP18. Παράλληλα στις ΗΠΑ σχεδιάστηκε το υποπολυβόλο Thompson. Αυτό το όπλο κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου στις ΗΠΑ ταυτίστηκε με τους γκάνγκστερ. Στο ζενίθ του, στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (1939-1945), κατασκευάστηκαν εκατομμύρια υποπολυβόλα ώστε να προσφέρουν ένα ακόμη όπλο στη μάχη σώμα με σώμα. Παράλληλα, εμφανίστηκαν και νέα μοντέλα, όπως το σοβιετικό 7.62 mm PPSh M1941, τα γερμανικά MP38 και MP40, το ισραηλινό Uzi, το αμερικανικό Μ3 και το FN P90. Σήμερα το υπολυβόλο έχει αντικατασταθεί από τα τυφέκια εφόδου, τα οποία έχουν μεγαλύτερο βεληνεκές και μπορούν να τρυπήσουν τα βαλλιστικά κράνη και την πανοπλία των σύγχρονων πεζικάριων. Όμως τα υποπολυβόλα εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται σήμερα από τις αστυνομικές και στρατιωτικές ειδικές δυνάμεις, που εκτιμούν τη μειωμένο θόρυβο, ιδίως με σιγαστήρα, και δύναμη ανάκρουσης.
Κουρδική ανταρσία

Η Κουρδική ανταρσία (Φεβρουάριος/Μάρτιος - Ιούνιος 1925) ήταν εξέγερση  πρωτίστως θρησκευτικού (με επικεφαλής το σεϊχη Σαΐντ που ηγήθηκε τουλάχιστον 7.000 μαχητών) αλλά και εθνικού χαρακτήρα, η οποία έλαβε χώρα στα εδάφη της Νοτιοανατολικής Τουρκίας (τουρκικό Κουρδιστάν) περιοχής που κατοικείται, σχεδόν αποκλειστικά, από αμιγείς κουρδικούς πληθυσμούς. Αφορμή για την εξέγερση, η οποία εκδηλώθηκε, πιθανότατα, με βρετανική υποστήριξη και στην οποία πήραν μέρος πρώην σουλτανικοί αξιωματούχοι, υπήρξαν οι περιορισμοί που είχαν επιβληθεί στους Κούρδους της Τουρκίας από το ίδιο το τουρκικό κράτος, αλλά και η απογοήτευση των Κούρδων για τη μη επίτευξη αυτοδιάθεσης, όπως είχε καλλιεργηθεί μέσα από το κείμενο της Συνθήκης των Σεβρών, σύμφωνα με την οποία το Κουρδιστάν και η Αρμενία θα αποκτούσαν την ανεξαρτησία τους. Οι επαναστάτες είχαν θέσει σαν στόχο τους την εγκαθίδρυση ανεξάρτητου Χαλιφάτου, θρησκευτικός αρχηγός του οποίου προορίζονταν να είναι ο πρίγκιπας Σελήμ, υιός του εκδιωχθέντος Σουλτάνου Αβδούλ Χαμίτκαι τη δημιουργία κουρδικής κρατικής οντότητας με πρωτεύουσα το Ντιγιαρμπακίρ. Η κουρδική επανάσταση υπήρξε ανεπιτυχής και οι επικεφαλής της απαγχονίστηκαν από τις τουρκικές αρχές , αποτελώντας, ωστόσο, μόνο την αρχή από μία σειρά παρόμοιων συγκρούσεων, που ακολούθησαν την ίδια και την επόμενη δεκαετία , αλλά και που συνεχίζονται έως και τα τέλη της 2ης δεκαετίας του 21ου αιώνα.
Λιτλ Ροκ

Ιστορία

Η περιοχή εξερευνήθηκε το 1712 από τον Γάλλο Ζαν-Μπατίστ Μπενάρ ντε Λα Αρπ (Jean-Baptiste Bénard de La Harpe), ο οποίος έδωσε το όνομα στη περιοχή. Μέχρι το τέλος του 18ου αιώνα ένας μικρός αριθμός οικογενειών είχε εγκατασταθεί στη περιοχή. Το 1803 ολόκληρο το Αρκάνσας πέρασε στην κατοχή των ΗΠΑ. Η περιοχή επιλέχθηκε το 1821 για να γίνει πρωτεύουσα του Αρκάνσας και η πόλη ιδρύθηκε το 1831. Το 1866, με την ένταξη του Αρκάνσας στις ΗΠΑ, το Λιτλ Ροκ έγινε πρωτεύουσα της πολιτείας. Σήμερα το Λιτλ Ροκ θεωρείται πολυπολιτισμική πόλη.

Οικονομία

Η πόλη είναι το οικονομικό και εμπορικό κέντρο της πολιτείας. Οι μεγαλύτεροι εργοδότες είναι η τοπική, πολιτειακή και ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Σημαντικοί οικονομικοί τομείς είναι η υγεία, οι τράπεζες και άλλες βιομηχανίες υπηρεσιών.
Καριμπούτας

Βιογραφία

Ήταν γιος τού Αλγκίρντας μεγάλου δούκα της Λιθουανίας και της Ουλιάνας των Ρουρικιδών, κόρης τού Αλεξάντρ πρίγκιπα τού Τβερ. Γεννήθηκε παγανιστής· π. το 1380 βαπτίστηκε Ορθόδοξος με το όνομα Δημήτριος και έγινε πρίγκιπας τού Νόνγκοροντ Σιβέρσκυι. Μερικές φορές αναφέρεται με το χριστιανικό και το σλαβικό όνομά του: Ντμίτρι Κόρυμπουτ. 
Εμφανίζεται στην πολιτική κατά τον Λιθουανικό Πόλεμο (1381-84), όταν υποστήριξε τον αδελφό του Γιαγκιέλο εναντίον τού θείου τους Κεστούτις και τού γιού του Βυτάουτας. Το 1382 ο Καριμπούτας ξεκίνησε επανάσταση στο Νόβγκοροντ Σιβέρκυι, απασχολώντας τον στρατό τού Κεστούτις· έτσι ο Γιογκάιλα μπόρεσε να επιτεθεί στο ελαφρά φυλαγμένο Βίνιους, πρωτεύουσα τού μεγάλου δουκάτου. Ήταν μάρτυρας στη συνθήκη της Ντούμπυζα με τους Τεύτονες Ιππότες.
Για τις υπηρεσίες του αμείφθηκε με τις ιδιοκτησίες τού Ναβαχρουντάκ και της Λίντα. Ο Καριμπούτας συνέχισε την υποστήριξή του προς τον Γιαγκιέλο: ήταν μάρτυρας στην Ένωση τού Κρέβο και πολέμησε στον Λιθουανικό εμφύλιο πόλεμο (1389-92). Έπειτα από τη Συμφωνία τού Οστρόβ, αρνήθηκε να αναγνωρίσει την κυριαρχία τού εξαδέλφου του Βυτάουτας και το 1393 στη μάχη κοντά στη Λίντα, ηττήθηκε από αυτόν. Φυλακίστηκε και απογυμνώθηκε από τις ιδιοκτησίες του. Όμως σύντομα ελευθερώθηκε και τού δόθηκαν τρεις περιοχές. Το Νόβγκοροντ Σιβέρσκυι δόθηκε στον Φεντόρ, γιο τού θείου του Λιουμπάρτας. 
Εμφανίζεται για τελευταία φορά σε γραπτή πηγή το 1404 κατά τη διάρκεια στρατιωτικής εκστρατείας, που διεξήγε ο Βυτάουτας εναντίον τού πριγκιπάτου τού Σμολένσκ.
Πρώτος (αξίωμα)

Ο Πρώτος ήταν εκκλησιαστικό και πολιτικό-διοικητικό αξίωμα που αφορούσε αποκλειστικά το Άγιο Όρος κατά την Βυζαντινή και την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Το αξίωμα αναφέρεται από τον 9ο έως τον 17ο αιώνα και στην ουσία ο Πρώτος ήταν ο διοικητής και εκπρόσωπος του αυτοκράτορα στο όρος. Ανώτατος άρχοντας του όρους ήταν ο Βυζαντινός αυτοκράτορας και μετά την Οθωμανική κατάληψη ο Σουλτάνος.
Ο Πρώτος εκλεγόταν από την Μεγάλη Μέση η οποία αποτελούνταν από τους ηγουμένους των μονών και ήταν η παλιότερη και πρώτη που δημιουργήθηκε διοικητική αρχή. Υποψήφιος ήταν οποιοσδήποτε μοναχός το επιθυμούσε. Μετά την εκλογή πήγαινε στην Κωνσταντινούπολη όπου παρουσιαζόταν στον αυτοκράτορα, αυτός επικύρωνε την εκλογή του και του έδινε τη ποιμαντική ράβδο. Η διαδικασία αυτή γινόταν μέχρι τον 14ο αιώνα, τότε ο αυτοκράτορας  μετά από αίτημα τους επέλεξε τον Πρώτο λόγω αδυναμίας τον μοναχών να το κάνουν, ο Πρώτος αυτός, Αθανάσιος, έλαβε την ευλογία του πατριάρχη και έκτοτε αυτός επικύρωνε την εκλογή ενώ ο αυτοκράτορας έδινε μόνο τη ποιμαντική ράβδο.
Η θητεία του αρχικά ήταν ισόβια, μπορούσε να παραιτηθεί εάν το ήθελε , έπειτα από τα τέλη του 14ου αιώνα αναφέρεται ετήσια θητεία. 
Αρμοδιότητες του πρώτου ήταν η εκπροσώπηση των μοναχών σε όλες τις υπηρεσίες του κράτους, πολιτικές και εκκλησιαστικές. Ήταν πνευματικός καθοδηγητής των μοναχών, επέβλεπε την τάξη και την πειθαρχεία και φρόντιζε να ακολουθούνται οι θείες λειτουργίες. Όταν δημιουργούνταν κάποιο πρόβλημα αν δεν μπορούσε να το λύση συγκαλούσε συνέλευση γερόντων, είχε δικαστικές αρμοδιότητες για το όρος, επικύρωνε τις εκλογές των ηγουμένων και τους έδινε τη ποιμαντική ράβδο. Με σιγίλιο του Πατριάρχη Αντωνίου Δ΄ τον 14ο αιώνα επικύρωσε το δικαίωμα του Πρώτου χωρίς την άδεια του κανείς να μην μπορέσει να εισέλθει στο όρος. Κάθε Κυριακή του πάσχα ο Πρώτος μοίταζε στις μονές τη "ρόγα" την ετήσια επιχορήγησή του Βυζαντινού αυτοκράτορα.
Στα δικαστικά του καθήκοντα, ο Πρώτος, αυτά συνήθως αφορούσαν κτηματικές διαφορές μεταξύ των μονών. ακολουθούσε τους νόμους του κράτους, Δικαστικά καθήκοντα είχε και η συνέλευση των γερόντων τις αποφάσεις τους όμως μπορούσε ο Πρώτος να τις αγνοήσει.
Ο Πρώτος είχε και κατώτερους αξιωματούχους που τον βοηθούσαν , μοναχοί και αυτοί, τα αξιώματα αυτά ήταν ο  οικονόμος, ο επιτηρητής, ο εκκλησιάρχης και ο δίκαιος.
Κατά τον 17ο αιώνα λόγω των διαφωνιών των ηγουμένων σταμάτησε να εκλέγεται ο Πρώτος, ασκώντας μόνος την εξουσία ο εκάστοτε Ζαμπίτ ο Οθωμανός διοικητής.
Στάδιο του Δομιτιανού

Κατασκευή και σχεδίαση

Το Στάδιο του Δομιτιανού κτίστηκε το 86 μΧ, ως μέρος του οικοδομικού προγράμματος του Αυτοκράτορα, στο Πεδίο του Άρεως, έπειτα από τη βλάβη ή κατάρρευση των περισσοτέρων κτηρίων της περιοχής από την πυρκαϊά του 79 μΧ. Ήταν ο πρώτος μόνιμος χώρος στη Ρώμη για αθλητικούς αγώνες. Έγινε αντίγραφο του Ελληνικού προτύπου για τα Στάδια με 15.000-20.000 θέσεις· ήταν ένας μικρότερος, πιο κατάλληλος χώρος από τον Μεγάλο Ιππόδρομο για αγώνες δρόμου. Η υποδομή και τα υποστηρίγματα έγιναν από πλίνθους και κονίαμα -ένα στιβαρό, επιβραδυντικό στη φωτιά και σχετικά φθηνό υλικό- επενδυμένο με μάρμαρο. Στο στυλ οι προσόψεις του θα έμοιαζαν με αυτές του Κολοσσαίου· το δάπεδό του ακολουθεί το ίδιο επίμηκες, πεταλοειδές σχέδιο του Μεγάλου Ιπποδρόμου, αν και σε πολύ μικρότερη κλίμακα. Διάφορες σύγχρονες εκτιμήσεις κρίνουν το μήκος του στίβου (arena) σε περίπου 200-250 μ. Το ύψος της εξωτερικής περιμέτρου, από τα πιο επάνω έδρανα ως το γύρω έδαφος, είναι 30 μ. και η εσωτερική περίμετρος, από τα έδρανα ως την αρένα, είναι 4,5 μ. Η διάταξη αυτή προσφέρει μία καθαρή θέα στην αρένα από τα περισσότερα καθίσματα. Η τυπικά Ελληνική διάταξή του, τού έδωσε το ελληνικό, σε λατινική απόδοση, όνομά του: Στάδιο των αγώνων (in agones). Το επίπεδο άκρο του πετάλου είχε δύο εισόδους, που καθεμία είχε δύο στοές, σε δύο ορόφους. Η περίμετρος του Σταδίου είχε αψίδες κάτω από τα επίπεδα των εδράνων, με ημικίονες από τραβερτίνη μεταξύ των εσοχών (cavea). Στην αρένα ο συνεχής διάδρομος ήταν, υποθέτουμε, γύρω από μία υπερυψωμένη σπίνα. 
Το οικοδόμημα ήταν το βορειότερο από τη σειρά μνημειωδών κτηρίων στο Πεδίο του Άρεως. Στα νότια αυτού ήταν το μικρότερο Ωδείο του Δομιτιανού, που χρησιμοποιούσαν για μουσικές συναυλίες, τραγούδι ή αγορεύσεις. Στο νοτιότερο άκρο του Πεδίου του Άρεως δέσποζε το Θέατρο του Πομπήιου, που αποκαταστάθηκε από τον Δομιτιανό κατά το ίδιο πρόγραμμα αναδόμησης.
Καίτη Λιβανού

Βιογραφία

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Νάξο. Από μικρό παιδί γαλουχήθηκε με τις παραδόσεις και τα έθιμα του νησιού. Η ίδια από το δημοτικό άρχισε να ψέλνει στην εκκλησία του χωριού της, ενώ παίρνει και τα πρώτα μάθημα βυζαντινής μουσικής. Στα 25 χρόνια της καριέρας της η Καίτη Λιβανού έχει πραγματοποιήσει πολλές επιτυχημένες εμφανίσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Έχει συνεργασίες με τα μεγαλύτερα ονόματα του λαϊκού δημοτικού και νησιωτικού τραγουδιού μας: Πίτσα Παπαδοπούλου, Ζαφείρης Μελάς, Νίκος Νομικός, Μάκης Χριστοδουλόπουλος Βασίλης Τερλέγκας, Χαρούλα Λαμπράκη, Δημήτρης Κοντολάζος, Τζένη Βάνου, Τόλης Βοσκόπουλος, Αθηναϊκή Κομπανία, Μιχάλης Δημητριάδης, Αλέκος Κιτσάκης, Πετρολούκας Χαλκιάς, Γιάννης Κωνσταντίνου και άλλους.

Καριέρα

Ξεκίνησε την επαγγελματική της σταδιοδρομία δίπλα στο Μανώλη Μπαρμπεράκη. Η πρώτη της δισκογραφική δουλειά ήταν τι 1994 από μεγάλη δισκογραφική εταιρεία τι SONY BMG. Της εμπιστεύτηκαν τα τραγούδια τους Σταμάτης Χατζόπουλος, ο Θανάσης Περιστεράκης, και ο Μανώλης Μπαρμπεράκης. Το 1997 έρχεται μια νέα συνεργασία στο δεύτερο προσωπικό της άλμπουμ με τίτλο «Απάνεμο Λιμάνι» με δημιουργούς το Γιάννης Φακίρης και Νίκος Νικολαΐδης. Η τρίτη δισκογραφική δουλειά το 2001 με τίτλο «Του Πελάγους Και Της Αγάπης» με νησιωτικά παραδοσιακά τραγούδια με την υπογραφή του Νίκου Οικονομίδη. Ακολουθεί μια μεγάλη πανελλοδική επιτυχία το 2004 από το δίσκο «Τα Μηνύματα» με το τραγούδι «Αναπάντητες» του Ματθαίος Γιαννούλης, στον ίδιο δίσκο συμμετέχουν ο Θανάσης Περιστεράκης, ο Αντώνης Κοντόπουλος, ο Λευτέρης Βαζαίος, και ο Βαγγέλης Σίμος. Επί 11 εβδομάδες η κυκλοφορία του δίσκου ήταν στον επίσημο κατάλογο της IFPI στην πρώτη δεκάδα. Η επόμενη δισκογραφική δουλειά με τραγούδια των Φακίρη Νικολαΐδη και φιλική συμμετοχή του Βασίλη Τερλέγκα ήταν με τίτλο «Κάτι Τρέχει». Επόμενη δισκογραφική δουλειά με τίτλο «Σύστησε Με». Ακολουθεί το CD: «Η Καίτη Λιβανού τραγουδάει Σταμάτη Χατζόπουλο» που κυκλοφορεί με την εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος και γίνεται χρυσό. Τώρα βρίσκεται στο στούντιο ολοκληρώνοντας νέα δισκογραφική δουλειά με τραγούδια του Μάνου Κοντοπίδη.

προσωπική ζωή

Η Καίτη Λιβανού είναι παντρεμένη και έχει μια κόρη.
Κωνσταντίνος Μπίνος

Βιογραφία

Καταγόταν από τη μεγάλη οικογένεια των Μπιναίων της Αλμωπίας και γεννήθηκε το 1785 στην Αλμωπία ή στον Κορινό Πιερίας, όπου μετακόμισε η οικογένειά του, για λόγους ασφαλείας. Πέρασε τα πρώτα του χρόνια στον Κορινό. 
Στη συνέχεια έδρασε μαζί με τον Αναστάσιο Καρατάσο στις κλέφτικες ομάδες του Βερμίου και των Πιερίων. Το 1822 συμμετείχε στις επιχειρήσεις της Νάουσας και μετά την καταστροφή της από τους Οθωμανούς μετέβη στη Σκόπελο. 
Έδρασε καθόλη τη διάρκεια του αγώνα μαζί με τους Αν. Καρατάσο, Αγγελή Γάτσο, Μήτρο Λιακόπουλο, Γεώργιο Βελέντζα και Αποστολάρα Βασιλείου σε επιχειρήσεις στην Πελοπόννησο, την Εύβοια, το Τρίκερι και αλλού. 
Το 1829 συμμετείχε στην προσπάθεια αναζωπύρωσης της επανάστασης στην Κεντρική Μακεδονία που οδήγησε σε αποτυχία και αναγκάστηκε να διαφύγει μαζί με την οικογένειά του στη Σκόπελο. Η οικογένειά του ήταν 12μελής. Είχε 8 γιους και 2 κόρες. 
Μετά την ίδρυση του Ελληνικού κράτους εγκαταστάθηκε στον οικισμό των προσφύγων Μακεδόνων, στη Νέα Πέλλα Αταλάντης (το 1835), όπου και πέθανε το 1861. Τιμήθηκε για την προσφορά του στον αγώνα με το βαθμό του στρατηγού. Από τους γιους του μας είναι γνωστός μόνο ο Γρηγόριος, ο οποίος διέμενε στην Αταλάντη.
Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών 1984-85

Το Κύπελλο Κυπελλούχων ομάδων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών της περιόδου 1984-85 ήταν η δέκατη ένατη κατά σειρά διασυλλογική διοργάνωση αυτού του θεσμού. 
Στον Τελικό της, που διεξήχθη στη γαλλική πόλη Γκρενόμπλ, αναμετρήθηκαν η ισπανική Μπαρτσελόνα (η οποία είχε αποτύχει ένα χρόνο πριν στον Τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών) με τη Ζαλγκίρις του Κάουνας της σημερινής Λιθουανίας.
Στα ημιτελικά είχαν φθάσει η Βιλερμπάν (ASVEL Villeurbanne) και η Σαραγόσα (CAI Zaragoza) που αποδείχθηκαν ισάξιες των αντιπάλων τους, αλλά αποκλείσθηκαν στις λεπτομέρειες.
Στους προημιτελικούς την πρόκριση έχασαν η αυστριακή Βιένα UBSC, ο ΠΑΟΚ Θεσσαλονίκης, η Χαποέλ Τελ Αβίβ και η Καζέρτα (Indesit Caserta).

Διαδικασία διεξαγωγής

Στη διοργάνωση πήραν μέρος μόλις 20 ομάδες, τέσσερις λιγότερες από ότι την προηγούμενη περίοδο. Παίχθηκε μια προκριματική φάση και στη συνέχεια μια φάση των 12 (6 ζεύγη), από όπου προέκυψαν οι 8 ομάδες των προημιτελικών.

1ος γύρος (Προκριματική φάση)

Έγιναν έξι διπλές αναμετρήσεις που οδήγησαν εκτός της συνέχειας τις Κότκα KTP  Τίοβαεν Παλόιλιγιατ (Φινλανδία), Καρσίγιακα Ιζμίρ, Φόλκερκ Φέρι (Ηνωμένο Βασίλειο), Τσέπελ SC (Ουγγαρία), ΑΠΟΕΛ και Μακάμπι Βρυξελλών (Brussel Atomics).

2ος γύρος (Φάση των 12)

Εδώ, το παιχνίδι έχασαν έξι ακόμη σύλλογοι: Οι Άλβικ Στοκχόλμης, Χαακσμπέργκεν Τονέγκο/Χατράνς (Ολλανδία), Όστραβα Νόβα Χουτ TJ (Τσεχοσλοβακία), Μπόσνα Σαράγεβο, Σπαρτάκ Πλάμα Πλέβεν BC (Βουλγαρία), Έτσελα Έτελμπρυκ (Λουξεμβούργο).
Αυστηρός ρυθμός

Ο αυστηρός ρυθμός, ή πρώιμος κλασικός ρυθμός, υπήρξε κυρίαρχο ιδίωμα της αρχαιοελληνικής γλυπτικής κατά την περίοδο 479 έως 450 Π.Κ.Ε. Χαρακτηρίζεται από την εγκατάλειψη του αρχαϊκού μειδιάματος και επικεντρώνεται σε στοιχεία που αντιπροσωπεύουν ρεαλιστικά την ανθρώπινη φύση και μορφή στην τέχνη. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου οξύνονται και δίνεται έμφαση στην απόδοση του βλέμματος και του οφθαλμού με τη χρήση πολύτιμων λίθων στη θέση της κόρης. Ο αυστηρός ρυθμός απαντάται σε όλο σχεδόν τον ελληνικό κόσμο και συνδέεται ιδιαίτερα με τον χιασμό του σώματος ή κοντραπόστο (contrapposto) και την εισαγωγή του ορείχαλκου στη γλυπτική.
Ελένη Σταθοπούλου

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1915. Φοίτησε στη Σχολή Καλών Τεχνών, από όπου αποφοίτησε το 1944. Ήταν ανάμεσα στους καλλιτέχνες που ταξίδεψαν με το λίμπερτυ «Ματαρόα», πηγαίνοντας στο Παρίσι, τα Χριστούγεννα του 1945. Στο Παρίσι έμεινε για τέσσερα χρόνια (1945-1949), όπου συνέχισε τις σπουδές της στη ζωγραφική, στην Ακαδημία του Αντρέ Λοτ. Ήταν, μάλιστα, και μια από τις πρώτες ελληνίδες μαθήτριές του. Με την επιστροφή της στην Ελλάδα, το 1949, έγινε μέλος της καλλιτεχνικής ομάδας «Αρμός», λαμβάνοντας μέρος και στις δύο εκθέσεις που διοργάνωσε η ομάδα στο Ζάππειο, το 1949 και το 1952. Από το 1955 έως το 1972 η Σταθοπούλου δίδαξε Ελεύθερο και Διακοσμητικό Σχέδιο στην Παπαστράτειο Δημόσια Σχολή, συμβάλλοντας στη διάδοση της ελληνικής λαϊκής τέχνης και την εφαρμογή της στις διακοσμητικές τέχνες. Ήταν ιδρυτικό μέλος του Καλλιτεχνικού Σωματείου Ελληνίδων (ιδρύθηκε το 1954) και είναι μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος, του οποίου υπήρξε επίσης ιδρυτικό μέλος.

Έργο

Στη δεκαετία του 1940, το έργο της Σταθοπούλου κινείται στο πλαίσιο των σπουδαστικών της επιδράσεων. Κάτω από την επίδραση του Λοτ, στο Παρίσι, η Σταθοπούλου θα στραφεί προς τον κυβισμό. Με την επιστροφή της στην Ελλάδα, θα ασχοληθεί με την τοπιογραφία. Σταδιακά, κατά τη δεκαετία του 1960 και έκτοτε, θα περάσει σταδιακά από την αφαιρετική στην αφηρημένη ζωγραφική, διατηρώντας ως αναφορά της το τοπίο.

Εκθέσεις

Εξέθεσε έργα της στο Παρίσι, στην έκθεση των σπουδαστών του Ελληνικού Περιπτέρου το 1947. Αργότερα, εξέθεσε στις δύο εκθέσεις του «Αρμού» (1949, 1952) και έλαβε μέρος σε όλες τις Πανελλήνιες Εκθέσεις που διοργανώθηκαν μετά τον Πόλεμο, από το Υπουργείο Παιδείας και αργότερα το Υπουργείο Πολιτισμού (1952, 1957, 1960, 1963, 1965, 1969, 1971, 1973, 1975, 1987). Επιλέχτηκε να εκπροσωπήσει την Ελλάδα στη Μπιενάλε της Αλεξάνδρειας το 1955 και στη Μπιενάλε του Σάο Πάολο (Βραζιλία) το 1959. Επίσης, έλαβε μέρος σε όλες τις εκθέσεις του Σωματείου Ελληνίδων.
Το 1978 διοργάνωσε ατομική έκθεση στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών: στον κατάλογο της έκθεσης έγραφε: «Η εργασία αυτή έγινε τα τελευταία χρόνια στη Σίφνο, όπου κάτω από το δυνατό φως του καλοκαιριού δημιουργούνται σχήματα, ρυθμοί και χρώματα αναπάντεχα. Την αίσθηση αυτή θέλησα να αποδώσω με μια προσωπική ερμηνεία στην τελευταία αυτή σειρά από συνθέσεις μου».