Resident Evil (βιντεοπαιχνίδι)

Τρόπος παιχνιδιού

Ο σκοπός του παιχνιδιού είναι οι χαρακτήρες του παιχνιδιού να ανακαλύψουν τα μυστικά της έπαυλης όπου παγιδεύονται τελικά να δραπετεύσουν ζωντανοί. Τα γραφικά του παιχνιδιού αποτελούνται από real-time τρισδιάστατους πολυγωνικούς χαρακτήρες και αντικείμενα, τοποθετημένα σε προσχεδιασμένα φωτορεαλιστικά (pre-rendered) φόντα, με στατική κάμερα σε καθορισμένες γωνίες. Η κίνηση του χαρακτήρα γίνεται με τη χρήση του D-pad, συγκεκριμένα αριστερά ή δεξιά για την περιστροφή του και πάνω-κάτω για την κίνηση μπροστά-πίσω.
Η αφήγηση της ιστορίας γίνεται μέσα από την πρόοδο του χαρακτήρα στο παιχνίδι αλλά και την εύρεση σημειώσεων και ημερολογίων που βρίσκει ο παίκτης, τα οποία επίσης χρησιμεύουν και ως βοήθεια σε διάφορα παζλ. Καθ' όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού, ο παίκτης σε διάφορους χώρους μπορεί να βρίσκει κλειδιά, αντικείμενα κλειδιά, όπλα, πυρομαχικά, κουτιά πρώτων βοηθειών και βότανα για τη βελτίωση της υγείας -τα οποία αν συνδυαστούν μεταξύ τους προσφέρουν καλύτερα αποτελέσματα. Οι σφαίρες που βρίσκονται στο παιχνίδι είναι αρκετά περιορισμένες και έτσι ο παίκτης θα πρέπει να κάνει με ιδιαίτερη προσοχή τη χρήση τους.
Ο αποθηκευτικός χώρος των χαρακτήρων, Jill Valentine και Chris Redfield, είναι περιορισμένος και διαφέρει, με τη Jill να έχει οκτώ θέσεις και τον Chris έξι. Ωστόσο, υπάρχουν συγκεκριμένα σημεία στο παιχνίδι όπου ο παίκτης μπορεί να αφήνει τα αχρείαστα αντικείμενά του σε κουτιά και να τα ξαναπαίρνει όταν του χρειάζονται. Άλλες διαφορές των δύο χαρακτήρων είναι ότι η Jill έχει ως ειδικό εργαλείο ένα παραβιαστή κλειδαριών ενώ ο Chris έναν αναπτήρα, ο Chris επίσης είναι πιο γρήγορος και έχει μεγαλύτερη αντοχή, και μεγαλύτερες πιθανότητες να επιτεύξει θανάσιμη βολή.
Η αποθήκευση του παιχνιδιού γίνεται με περιορισμένο αριθμό μελανιών που βρίσκει ο παίκτης και το χρησιμοποιεί σε γραφομηχανές. Οι εχθροί που περιλαμβάνει το παιχνίδι είναι άνθρωποι ζόμπι, μολυσμένοι από τον ιό T-Virus, απέθαντοι μολυσμένοι σκύλοι, τεράστιες αράχνες και άλλα τέρατα.

Υπόβαθρο

Μία σειρά παράξενων δολοφονιών συνέβησαν στα προάστια του Racoon City, με δείγματα κανιβαλισμού στα απομεινάρια των θυμάτων. Η ομάδα S.T.A.R.S. (Special Tactics And Rescue Service ή Υπηρεσία Ειδικών Αποστολών και Διάσωσης) του αστυνομικού τμήματος της πόλης στέλνεται στην περιοχή για να ερευνήσει τις δολοφονίες, χωρισμένη σε δύο ομάδες: τη Bravo και την Alpha. Η Bravo στέλνεται πρώτη αλλά αφού χάνεται η επαφή μαζί της, στέλνεται η ομάδα Alpha για να διαλευκάνει την εξαφάνισή της.

Ιστορία

Η ημερομηνία είναι 24 Ιουλίου του 1998. Η ομάδα Alpha βρίσκει το ελικόπτερο της ομάδας Bravo, αλλά κανένα σημάδι επιζώντων: βρίσκεται μόνο ένα κομμένο χέρι. Ενώ ερευνούν την περιοχή για περισσότερα στοιχεία, πέφτουν θύματα επίθεσης τερατωδών σκύλων και ένας σκοτώνει ένα μέλος της ομάδας, τον Joseph Frost. Ο πιλότος του ελικοπτέρου της ομάδας Alpha, Brad Vickers, πανικοβάλλεται και παρατά την ομάδα. Κυνηγημένοι από τους σκύλους, βρίσκουν καταφύγιο σε μια κοντινή έπαυλη, η οποία θεωρείται εγκαταλελειμμένη.
Ανάλογα με την επιλογή χαρακτήρα του παίκτη, ένα από τα μέλη της ομάδας χωρίζεται από τους υπόλοιπους τη στιγμή του κυνηγητού και δεν καταφέρνει να φτάσει στην έπαυλη -ο Barry αν επιλεγεί ο Chris, ο Chris αν επιλεγεί η Jill). Με τους σκύλους να περιμένουν έξω, οι Jill Valentine, Chris Redfield, Barry Burton και Albert Wesker, είναι παγιδευμένοι στην έπαυλη. Όταν ακούγεται ένας πυροβολισμός, η παίκτης αφήνεται να εξερευνήσει την έπαυλη. Μία από τις πρώτες ανακαλύψεις είναι το μέλος της ομάδας Bravo, Kenneth J. Sullivan, ο οποίος έχει φαγωθεί από ένα ζόμπι. Στη συνέχεια ανακαλύπτονται κι άλλα μέλη της χαμένης ομάδας Bravo, όπως ο Richard Aiken, ο οποίος πεθαίνει αφού έχει δαγκωθεί από ένα τεράστιο δηλητηριώδες φίδι και δίνει στον παίκτη το ράδιό του πριν πεθάνει. Επίσης βρίσκεται ο Forest Speyer, νεκρός στο μπαλκόνι (σε άλλες εκδόσεις του παιχνιδιού ανασταίνεται ως ζόμπι). Ανακαλύπτεται και ο αρχηγός της ομάδας Bravo των S.T.A.R.S., Enrico Marini, ο οποίος, λίγο πριν πεθάνει από πυροβολισμό, αποκαλύπτει ότι ένα από τα μέλη της ομάδας Alpha είναι προδότης.
Ο χαρακτήρας βλέπει πως η έπαυλη είναι γεμάτη γρίφους, παζλ, παγίδες και τρόμους. Σκόρπια έγγραφα αποκαλύπτουν ότι μία σειρά παράνομων πειραμάτων υπό την ευθύνη μιας μυστικής ερευνητικής ομάδας, υπό την εξουσία και την επίβλεψη της βιοϊατρικής εταιρίας Umbrella Corporation. Τα πλάσματα που έχουν ξεχυθεί σε όλη την έπαυλη και την γύρω περιοχή, είναι αποτέλεσμα αυτών των πειραμάτων, τα οποία έγιναν με την έκθεση υπαλλήλων της εταιρίας και διαφόρων ζώων και εντόμων σε έναν εξαιρετικά μεταδοτικό ιό με ικανότητες μετάλλαξης, το λεγόμενο T-Virus.
Μετά την εξερεύνηση διάφορων περιοχών της έπαυλης, ο χαρακτήρας ανακαλύπτει ένα υπόγειο εργαστήριο, όπου φυλάσσονται τα πειράματα της Umbrella Corporation. Αποκαλύπτεται ο διπλός ρόλος του Albert Wesker ως κατάσκοπος που δουλεύει για την εταιρία, ενώ είχε εντολή από τους ανώτερούς του να παρασύρει τα μέλη των S.T.A.R.S. στην Έπαυλη Spencer, ώστε να χρησιμοποιηθούν ως πειράματα εναντίον των μεταλλαγμένων, για να συγκεντρωθούν πληροφορίες μάχης. Θεωρείται πως σκοτώθηκε αργότερα από ένα πλάσμα. Ο παίκτης βρίσκει τον δεύτερο διαθέσιμο για παιχνίδι χαρακτήρα, κλειδωμένο σε ένα κελί από τον Wesker, και τον/την απελευθερώνει ενεργοποιώντας το σύστημα αυτοκαταστροφής. Η Jill, ο Chris και ο βοηθητικός χαρακτήρας (η Rebecca αν χρησιμοποιείται ο Chris, ο Barry αν χρησιμοποιείται η Jill) πηγαίνουν για το ελικόπτερο, αλλά οι υπόλοιποι χωρίζονται από τον παίκτη, καθώς εμφανίζονται κι άλλα τέρατα.
Ο παίκτης ανεβαίνει στο ελικόπτερο και καταφέρνει να επικοινωνήσει με τον Brad και να συναντήσει του άλλους δύο επιζήσαντες εκεί. Ωστόσο, τους επιτίθεται ένα τεράστιο ανθρωπόμορφο τέρας, ο Tyrant, ο οποίος δημιουργήθηκε από την εκτεταμένη έκθεση στον T-virus. Όταν σκοτωθεί, η Jill, ο Chris, και ο Barry/η Rebecca καταφέρνουν να αποδράσουν με το ελικόπτερο της ομάδας, καθώς η έπαυλη εκρήγνυται από την ενεργοποίηση του συστήματος αυτοκαταστροφής που ενεργοποιήθηκε νωρίτερα. Αν ο παίκτης αποτύχει να σώσει το βοηθό του, τότε η μάχη στο ελικοδρόμιο δεν θα συμβεί, και το παιχνίδι θα τερματίσει μόλις ο χαρακτήρας φτάσει στο ελικόπτερο. Ο επίσημος (canon) τερματισμός του παιχνιδιού έχει όλους τους χαρακτήρες να δραπετεύουν ζωντανοί και την έπαυλη να τινάζεται στον αέρα. Ωστόσο, υπάρχουν και άλλοι τερματισμοί, η επίτευξη των οποίων εξαρτάται από συγκεκριμένες ενέργειες του παίκτη στο παιχνίδι.

Παραγωγή

Το Resident Evil δημιουργήθηκε από μία ομάδα του προσωπικού οι οποίοι αργότερα έγιναν κομμάτι της Capcom Production Studio 4. Η έμπνευση για το παιχνίδι ήταν το προηγούμενο παιχνίδι τρόμου της εταιρίας με τον τίτλο "Sweet Home". Ανατέθηκε στον Σίντζι Μικάμι να κάνει ένα παιχνίδι με θέμα μια στοιχειωμένη έπαυλη όπως στο Sweet Home του οποίου αρχικά ήταν σχεδιασμένο να γίνει remake το Resident Evil. Κατά τους πρώτους έξι μήνες ανάπτυξης, ο Μικάμι δούλευε στο παιχνίδι μόνος, σχεδιάζοντας σκίτσα, δημιουργώντας χαρακτήρες, και γράφοντας ένα σενάριο περισσότερων από 40 σελίδες. Κάποια από τα φωτοσκιασμένα φόντα της Έπαυλης εμπνεύστηκαν από το Ξενοδοχείο Θέα, τοποθεσία της ταινίας τρόμου του 1980, Η Λάμψη. Το παιχνίδι αρχικά αποφασίστηκε ότι θα ήταν παιχνίδι βολών πρώτου προσώπου, αλλά σύντομα υιοθέτησε τον τρόπο παιχνιδιού του Alone in the Dark. Ο Μικάμι δήλωσε ότι η προοπτική πρώτου προσώπου "τεχνικά... δεν ήταν αρκετά καλή".
Κατά τη διαδικασία της προπαραγωγής, είχαν δημιουργηθεί άλλοι χαρακτήρες. Ο Dewey, ένας Αφροαμερικανός, είχε τον κωμικό και χαλαρό ρόλο, ενώ ο Gelzer, ένα μεγάλο ανθρωποειδές, είχε το ρόλο του τυπικού δυνατού άντρα. Και οι δύο αργότερα αντικαταστάθηκαν από τη Rebecca και το Barry, αντίστοιχα. Σε αυτό το στάδιο της παραγωγής, υπήρχε και μία λειτουργία local co-op συνοδευόμενο από διαφορετικά κοστούμια. Αργότερα αυτή η δυνατότητα αφαιρέθηκε, και δημιουργήθηκαν τα μη ολοκληρωμένα μοντέλα των χαρακτήρων. Μία πρώιμη κριτική το 1996 από το περιοδικό Maximum Console περιείχε εικόνες από ένα νεκροταφείο και μία ελαφρώς διαφορετική εκδοχή του τελικού boss.
Η ανάπτυξη του παιχνιδιού έγινε σχεδόν εξ ολοκλήρου με το hardware Silicon Graphics χρησιμοποιώντας το πρόγραμμα Soft Image. Το PlayStation επιλέχθηκε ως η κύρια κονσόλα, γιατί η ομάδα ανάπτυξης ένιωσε ότι ήταν πιο κατάλληλη για το παιχνίδι σε θέματα όπως ο αριθμός των πολυγώνων.
Τα ζωντανά βίντεο (FMV) τόσο της εισαγωγής όσο και των πολλαπλών τερματισμών του παιχνιδιού, κινηματογραφήθηκαν στην Ιαπωνία με μία ομάδα Αμερικανών ηθοποιών. Ήταν η πρώτη και η τελευταία φορά που χρησιμοποιήθηκε FMV σε βιντεοπαιχνίδι της σειράς. Σε όλες τις εκδόσεις του παιχνιδιού εκτός από την εκδοχή για PC, το εισαγωγικό βίντεο ήταν ασπρόμαυρο και λογοκριμένο, καθώς είχαν "κοπεί" σκηνές έντονης ωμότητας. Ο άντρας που παρουσιάζεται στο εξώφυλλο του παιχνιδιού δεν απεικονίζει κάποιον ήρωα και πρόκειται για έναν ανύπαρκτο χαρακτήρα στη σειρά γενικότερα.
Όλες οι ιαπωνικές κυκλοφορίες του παιχνιδιού περιέχουν αγγλικό καστ φωνών με ιαπωνικό κείμενο. Ωστόσο, ηχογραφήθηκε και το ιαπωνικό καστ, που όμως δεν χρησιμοποιήθηκε, καθώς ο Σίντζι Μικάμι βρήκε την ποιότητα των εκτελέσεων "χαζή". Η ιαπωνική εκδοχή για το PlayStation επίσης συμπεριλαμβάνει και ένα επιπλέον μουσικό θέμα του Fumataka Fuchigami, το οποίο δεν υπάρχει σε καμία άλλη εκδοχή του παιχνιδιού.

Μουσική

Συνθέτες της μουσικής είναι οι Makoto Tomozawa, Koichi Hiroki, και Masami Ueda. Ήταν μία από τις πρώτες φορές που χρησιμοποιήθηκε ορχηστρική μουσική σε βιντεοπαιχνίδι. Οι δημιουργοί έγραψαν μία πολύ ανησυχητική μουσική, η οποία εστιάζει στο πόσο "οργανικό" είναι το παιχνίδι. Σύμφωνα με το Bloody Disgusting, "όλα τα στοιχεία του [παιχνιδιού] είναι σχετικά με τη σάρκα, πράγμα το οποίο επηρέασε τη μουσική και της έδωσε μία ζεστή αίσθηση, η οποία φαινόταν περισσότερο παρηγορητική και "ανθρώπινη", και αντανακλά το εσωτερικό της Έπαυλης".
Άλλη μία ιδιαιτερότητα της μουσικής ήταν η αίσθηση μεγαλειότητας και βομβιστικής προσέγγισης, ειδικά όταν έχει να κάνει με σκηνές δράσης. Όσο πιο έντονη είναι η σκηνή, τόσο πιο έντονη και η μουσική, με μεγάλες επιθέσεις και πομπώδεις ενορχηστρώσεις.
Μέχρι τον Απρίλιο του 2014, συνθέτης της μουσικής του παιχνιδιού θεωρούνταν ο Μαμόρου Σαμουραγκότσι. Ωστόσο, ο ίδιος αποκάλυψε: "Γύρω στο 1996, προσέλαβα άτομο για να συνθέτει μουσική για μένα όταν μου ζητήθηκε να γράψω μουσική για ταινία πρώτη φορά. Έπρεπε να ζητήσω βοήθεια από το άτομο για περισσότερη από τη μισή δουλειά μου, γιατί η κατάσταση των αυτιών μου χειροτέρεψε". Οι δικηγόροι του δήλωσαν πως "ήταν βαθιά στεναχωρημένος" και πρόσθεσαν πως "ξέρει ότι δεν θα μπορούσε να βρει καμία δικαιολογία για αυτό που έχει κάνει". Η δισκογραφική εταιρία του δήλωσε πως ο ίδιος προηγουμένως τους είχε επιβεβαιώσει ότι είχε συνθέσει αυτός τις δουλειές του και ότι ήταν "κατάπληκτη και βαθιά εξοργισμένη" από όλη αυτή την κατάσταση.

Προσαρμογή στα αγγλικά

Το Bio Hazard θα άλλαζε ονομασία για τις αγορές της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής. Ο Chris Kramer, υπεύθυνος επικοινωνιών της Capcom, θεώρησε ότι θα ήταν αδύνατο να κατοχυρώσουν πνευματικά δικαιώματα για το "Biohazard" στις Η.Π.Α., καθώς ίδιο όνομα είχαν, μεταξύ άλλων, το βιντεοπαιχνίδι του 1992 Bio-Hazard Battle και το μέταλ μουσικό συγκρότημα Biohazard. Έτσι, η Capcom αποφάσισε να κάνει έναν εσωτερικό εταιρικό διαγωνισμό για να βρεθεί νέο όνομα για το παιχνίδι. Τελικά, χρησιμοποιήθηκε το όνομα "Resident Evil", διότι το παιχνίδι λαμβάνει χώρα μέσα σε μια έπαυλη. Ο Kramer σκέφτηκε πως αυτό το όνομα: "ήταν σούπερ-φτηνό: Δε μπορώ να θυμηθώ, αυτό που ένοιωθα ήταν μια καλύτερη εναλλακτική, πιθανότατα κάτι χαζό για ζόμπι. Ωστόσο, η υπόλοιπη ομάδα το λάτρεψε και μπόρεσε να πείσει την Capcom Japan και τον Mikami-san ότι το όνομα ταιριάζει".
Οι εκδοχές του βίντεο εισαγωγής για την Ευρώπη και την Βόρεια Αμερική σε μεγάλο τους μέρος κόπηκαν από τις εκδόσεις για την Ιαπωνία. Επίσης, κόπηκαν σκηνές που έδειχναν ακρωτηριασμένα πτώματα, η σκηνή με ένα μεταλλαγμένο σκύλο να πυροβολείται, η σκηνή του θανάτου του Joseph, και όλες οι σκηνές όπου ο Chris καπνίζει. Ωστόσο, το παιχνίδι κυκλοφόρησε ως ένα από τα πρώτα παιχνίδια που έλαβαν τη σήμανση Mature από το Entertainment Software Rating Board.
Στο ίδιο το παιχνίδι, αφαιρέθηκε η λειτουργία αυτόματης στόχευσης και μειώθηκε ο αριθμός κορδελών μελανιού. Επίσης, σχεδιαζόταν να απενεργοποιηθεί και η λειτουργία διασύνδεσης των κουτιών αποθήκευσης πράγμα που έγινε σε μερικά αντίγραφα για τις Η.Π.Α., αλλά αφαιρέθηκε από την τελική κυκλοφορία του παιχνιδιού. Αυτή η συγκεκριμένη μηχανική του παιχνιδιού επανήλθε στο remake ως μία unlockable ρύθμιση δυσκολίας.

Κυκλοφορία

Το  παιχνίδι κυκλοφόρησε αρχικά στην Ιαπωνία στις 22 Μαρτίου του 1996 για το PlayStation, στη Βόρεια Αμερική στις 30 Μαρτίου, και στη Νότια Αμερική και την Ευρώπη στη 1 Αυγούστου του ίδιου έτους.
Το 2002 κυκλοφόρησε το remake του Resident Evil υπό τον ίδιο τίτλο για το GameCube της Nintendo, το οποίο περιλαμβάνει ανανεωμένα γραφικά, μουσική, φωνές ηθοποιών, τρόπο παιχνιδιού και αλλαγές στο σενάριο. Το 2015 κυκλοφόρησε η υψηλής ανάλυσης εκδοχή του με τον τίτλο Resident Evil HD Remaster για τα PC, PlayStation 3, PlayStation 4, Xbox 360, Xbox One. Το 2002 κυκλοφόρησε το άμεσο prequel του Resident Evil με τον τίτλο Resident Evil: Zero για το GameCube. Το 2007 κυκλοφόρησε το παιχνίδι βόλων Resident Evil: The Umbrella Chronicles για το Wii.