google/wiki40b huggingface dataset:
Προσωπικός αριθμός αναγνώρισης

Ένας προσωπικός αριθμός αναγνώρισης (αγγλικά: Personal identification number, PIN), είναι ένας αριθμητικός ή αλφαριθμητικός κωδικός πρόσβασης που χρησιμοποιείται στη διαδικασία επαλήθευσης της ταυτότητας ενός χρήστη που έχει πρόσβαση σε ένα σύστημα.
Τα PIN χρησιμοποιούνται ευρέως σε smartphones, ως μορφή προσωπικής πιστοποίησης, έτσι ώστε μόνο όσοι γνωρίζουν το PIN θα μπορούν να έχουν πρόσβαση στη συσκευή. Μετά από μια σειρά αποτυχημένων προσπαθειών εισαγωγής του σωστού PIN, ο χρήστης μπορεί να αποκλείσει ή να μην μπορεί να επιχειρήσει να εισάγει για ένα καθορισμένο χρονικό διάστημα. Το αν κάποιο από τα προαναφερθέντα φαινόμενα εμφανίζονται μετά από αποτυχημένες προσπάθειες εισαγωγής του PIN εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη συσκευή και τις προτιμήσεις του ιδιοκτήτη στις ρυθμίσεις του.
Τα PIN χρησιμοποιούνται και για την ανταλλαγή ιδιωτικών δεδομένων μεταξύ διαφόρων κέντρων επεξεργασίας δεδομένων σε δίκτυα υπολογιστών για χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, κυβερνήσεις και επιχειρήσεις. Οι κωδικοί PIN μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τον έλεγχο ταυτότητας τραπεζικών συστημάτων με κατόχους καρτών, κυβερνήσεις με πολίτες, επιχειρήσεις με υπαλλήλους και υπολογιστές με χρήστες.
Σε κοινή χρήση, τα PIN χρησιμοποιούνται σε συναλλαγές ATM ή POS, έλεγχος ασφαλούς πρόσβασης, συναλλαγές μέσω διαδικτύου ή για σύνδεση σε προσαρμοσμένα δίκτυα.
Άγιος Σωσίπατρος

Η ζωή του

Σύμφωνα με την παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ο Σωσίπατρος γεννήθηκε και έζησε τα παιδικά του χρόνια στην Πάτρα. Εκεί ασπάστηκε τον χριστιανισμό από τον Απόστολο Ανδρέα του οποίου έγινε και μαθητής. Αργότερα προσκλήθηκε στην Ρώμη από τον Απόστολο Παύλο (Ρωμ. 16:21) και χειροτονήθηκε επίσκοπος Ικονίου. Αφού καθοδήγησε για μεγάλο χρονικό διάστημα την εκεί χριστιανική κοινότητα, αποφάσισε πως δεν είχε πια τίποτα άλλο να προσφέρει και έτσι έφυγε για την δύση μαζί με τον φίλο του Ιάσονα για να διδάξουν τον χριστιανισμό. Φτάνοντας στην Κέρκυρα κήρυξαν στους ειδωλολάτρες κατοίκους της το Ευαγγέλιο και έκτισαν και έναν ναό αφιερωμένο στον Άγιο Στέφανο. Μαθαίνοντας όλα αυτά ο βασιλιάς του νησιού, που ήταν ειδωλολάτρης, τον φυλάκισε. Στη φυλακή, επτά κρατούμενοι ληστές έγιναν χάρη στους δυο αγίους χριστιανοί. Αργότερα έγινε χριστιανός και ο δεσμοφύλακάς τους ο Αντώνιος. Η παράδοση αναφέρει ότι οι άγιοι αφέθηκαν ελεύθεροι όταν φωτιά που κατέβηκε από τον ουρανό έκαψε τους δύο γιους και την γυναίκα του βασιλιά, ο οποίος για να τους εκδικηθεί τους βασάνισε μέχρι θανάτου. Όταν πέθαναν τα σώματά τους κάηκαν στον τόπο του μαρτυρίου τους και σκορπίστηκε η στάχτη τους εκεί. Ο χώρος εκείνος μυροβολούσε και γι' αυτό οι πρώτοι χριστιανοί της Κέρκυρας έκτισαν στο σημείο εκείνο τον σημερινό ναό των Αγίων στη Γαρίτσα.
Στην Πάτρα υπάρχει εικόνα του στον Άγιο Γεώργιο του Λάγγουρα στον ναό της Αγίας Σκέπης και στο Μητροπολιτικό ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου όπου υπάρχουν Ιερά Λείψανα του Αγίου.

Εορτασμός

Ο άγιος Σωσίπατρος είναι ένας από τους 70 Αποστόλους. Η μνήμη του γιορτάζεται από την Ορθόδοξη εκκλησία στις 29 Απριλίου (Ιάσονος και Σωσιπάτρου).
2204 Λύυλι

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Λύυλι εκτιμάται σε 25,16 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι X, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0232 (η επιφάνειά της είναι πιο μαύρη από ένα κομμάτι κάρβουνο). Η Λύυλι περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 11 ώρες και 4 λεπτά (Warner 2010).
Ναός του Γκαρνί

Τοποθεσία

Ο ναός βρίσκεται στην άκρη ενός τριγωνικού γκρεμού και είναι μέρος του φρουρίου της Γκαρνί (αρμενικά: Գառնիի ամրոց, Gařnii amrots ή Գառնու ամրոց, Gařnu amrots). Ένα από τα παλαιότερα κάστρα στην Αρμενία, αναφέρεται ως Gorneas στο έργο Annals του πρώτου αιώνα του Τάκιτου. Η τοποθεσία είναι κοντά στο χωριό Γκαρνί, στην επαρχία Kotayk της Αρμενίας και είναι επισήμως γνωστό ως "Garni Historical and Cultural Museum Reserve" (αρμενικά: «Գառնի» պատմա-մշակութային արգելոց-թանգարան) και περιλαμβάνει το ναό, ένα συγκρότημα λουτρών, ένα βασιλικό θερινό ανάκτορο, την εκκλησία του Αγίου Σιών του 7ου αιώνα και λοιπά στοιχεία ελάσσονος σημασίας (π.χ. μεσαιωνικούς Αρμενικούς σταυρόλιθους khachkars). Συνολικά, ο κατάλογος των άυλων ιστορικών και πολιτιστικών μνημείων έχει εγκριθεί από την κυβέρνηση της Αρμενίας και περιλαμβάνει 11 είδη.  Καταλαμβάνει 8,6 στρέμματα και εποπτεύεται από την Υπηρεσία για την Προστασία του Ιστορικού Περιβάλλοντος και του Μουσείου Διατήρησης των Πολιτιστικών στοιχείων, έναν οργανισμό που υπάγεται στο Υπουργείο Πολιτισμού της Δημοκρατίας της Αρμενίας.

Ιστορία

Η ακριβής χρονολογία κατασκευής του ναού είναι άγνωστη και αποτελεί αντικείμενο συζήτησης. Η κυρίαρχη άποψη είναι ότι χτίστηκε το 77 μ.Χ., κατά το ενδέκατο έτος της βασιλείας του βασιλιά Τιριδάτη Α'. Το 1945 ο ζωγράφος Martiros Saryan ανακάλυψε μια ελληνική επιγραφή, που έχρηζε τον Τιριδάτη τον Ήλιο ως ιδρυτή του ναού. Η επιγραφή, η οποία πιθανώς προήλθε από τον τοίχο του φρουρίου Γκαρνί και όχι από τον ίδιο τον ναό, έχει υποστεί βλάβη και είναι δυνατές διάφορες αναγνώσεις της γραφής. Μια πιθανή ανάγνωση και μετάφραση είναι: 
«Ο Θεός Ήλιος Τιριδάτης, αδιαφιλονίκητος βασιλιάς της Μεγάλης Αρμενίας έχτισε το ναό και το απόρθητο φρούριο στο ενδέκατο έτος της βασιλείας του, όταν ο Mennieay ήταν hazarapet [χιλίαρχος] και ο Amateay ήταν sparapet [στρατηγός, διοικητής].»
Β' Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 2019-20

Σύστημα διεξαγωγής

Στις πρώτες συναντήσεις της διοργανώτριας αρχής αποφασίστηκε δυο ομάδες να εξασφαλίζουν  την άνοδο στην Super League 2 και τέσσερις να υποβιβάζονται στη Γ΄ Εθνική, χωρίς τη διεξαγωγή play off/play out. Η κλήρωση έγινε την Τετάρτη 4 Σεπτεμβρίου. Η έναρξη του πρωταθλήματος ορίστηκε για τις 29 Σεπτεμβρίου 2019 και η λήξη του ορίστηκε στις 29 Μαρτίου 2020.
Γρανάδα (επαρχία)

Η επαρχία της Γρανάδας συνεστήθει το 1833 μετά τη διαίρεση του τέως βασιλείου της Γρανάδας στις σύγχρονες επαρχίες της Γρανάδας, της Αλμερίας και της Μάλαγας. Καταλαμβάνει το κεντρικό τμήμα του άλλοτε αραβικού Βασιλείου της Γρανάδας στη περιφέρεια της Ανδαλουσίας στην Ισπανία. Είναι περιοχή περισσότερο ορεινή που περιλαμβάνει τις δύο υψηλότερες κορυφές της οροσειράς Σιέρρα Νεβάδα αλλά και της Ισπανίας γενικότερα το Μουλαθέν (3.495 μ.) και τη Βελέτα (3473 μ.). Οι ποταμοί Χενίλ, Μικρός Γκουαδιάνα και ο Γκουαδαλφέο αρδεύουν και καθιστούν εξαιρετικά εύφορες τις πεδιάδες του νομού.
Το υπέδαφος του νομού της Γρανάδας περιέχει κοιτάσματα μολύβδου, αλάβαστρου και μαρμάρου. Κυριότερη βιομηχανία είναι ο καθαρισμός της ζάχαρης που έχει λάβει ιδιαίτερη ανάπτυξη από την αρχή του προηγούμενου αιώνα. Κυριότερες πόλεις του νομού είναι η πρωτεύουσα Γρανάδα, το Γκουαδίξ, το Μοτρίλ και η Μπάθα.
Ημέρα της Νίκης (9 Μαΐου)

Εορτασμοί

Κατά τη διάρκεια της ύπαρξης της ΕΣΣΔ, η 9η Μαΐου ήταν γνωστή ως Ημέρα της Νίκης στην ΕΣΣΔ και τις χώρες του Ανατολικού Μπλοκ. Ενώ η αργία εισήχθη σε πολλές σοβιετικές δημοκρατίες μεταξύ του 1946 και του 1950, έγινε μη εργατική ημέρα στην Ουκρανική ΣΣΔ το 1963 και στην Ρωσική ΣΟΣΔ το 1965. Στην Ρωσική ΣΟΣΔ, εάν η 9η Μαΐου έπεφτε σε Σάββατο ή Κυριακή, οι εργαζόμενοι έπαιρναν μια μέρα ρεπό (συνήθως την ερχόμενη Δευτέρα).
Ο εορτασμός της Ημέρας της Νίκης συνέχισε τα επόμενα χρόνια. Ο πόλεμος έγινε θέμα μείζονος σημασίας σε όλη τη πολιτστική ζωή της Σοβιετικής Ένωσης, καθώς και στην εκπαίδευση.
Στην Ρωσία της δεκαετίας του 1990, μετά την διάλυση της ΕΣΣΔ, η 9η Μαΐου δεν εορταζόταν με μεγάλες πορείες σοβιετικού στυλ λόγω των πολιτικών των ρωσικών κυβερνήσεων. Μετά την άνοδο του Βλαντίμιρ Πούτιν στην εξουσία, η Ρωσική κυβέρνηση άρχισε να προωθεί το κύρους του κυβερνώντος καθεστώτος και της ιστορίας, ενώ οι εθνικές αργίες και εορτασμοί έγιναν πηγή εθνικής υπερηφάνειας. Η ημέρα της Νίκης στη Ρωσία έχει γίνει μια γιορτή όπου ο λαϊκός πολιτισμός παίζει κεντρικό ρόλο. Στη Ρωσία, η 60η και 70η επέτειος της ημέρας της Νίκης στη Ρωσία (2005 και 2015) έγιναν οι μεγαλύτερες λαϊκές αργίες μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης.
Το 2015, περίπου 30 αρχηγοί κρατών, συμπεριλαμβανομένων αυτού της Κίνας και της Ινδίας, ήταν παρόντες στους εορτασμούς του 2015, ενώ οι ηγέτες των δυτικών χωρών μποϊκόταραν τους εορτασμούς λόγω της ρωσικής επέμβασης στη Κριμαία.
.yu

.yu ήταν ο top-level domain κωδικός για τη Γιουγκοσλαβία στο διαδίκτυο. Χρησιμοποιήθηκε κυρίως από την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας και τον διάδοχό της Σερβία και Μαυροβούνιο μεταξύ 1994 και 2010. Αφού η Σερβία και Μαυροβούνιο απέκτησαν ξεχωριστούς τομείς, τους .rs και .me το 2007, ξεκίνησε μια μεταβατική περίοδος και ο τομέας .yu τομέα τελικά έληξε στις 30 Μαρτίου 2010, αν και αρχικά προβλεπόταν να λήξει στις 30 Σεπτεμβρίου 2009. Ήταν ο πιο ευρέως χρησιμοποιούμενος τομέας κορυφαίου επιπέδου που διεγράφη.

Ιστορία

Ο τομέας .yu ανατέθηκε αρχικά στη Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας κατά τη διάρκεια του κυβερνητικού σχεδίου για την ανάπτυξη επιστημονικών και τεχνολογικών πληροφοριών (SNTIJ). Οι επίσημοι καταχωρητές ήταν το Πανεπιστήμιο του Μάριμπορ και το Ινστιτούτο Γιόζεφ Στεφάν, που εδρεύουν στη Σλοβενία.
Όταν η ΣΟΔ Γιουγκοσλαβίας διαλύθηκε, η Σλοβενία και η Κροατία απέκτησαν τους δικούς τους τομείς (.si και .hr). Η Σερβία και Μαυροβούνιο σχημάτισαν την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας, αλλά ήταν υπό διεθνείς κυρώσεις τότε λόγω των συνεχιζόμενων Γιουγκοσλαβικών πολέμων. Το παλιό μητρώο τομέα .yu παρέμεινε στη Σλοβενία και ο τομέας έγινε θέμα διαδοχής όταν οι Σλοβένοι αρνήθηκαν να παραιτηθούν από το όνομα τομέα υπέρ του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου στη Σερβία, το οποίο είχε ζητήσει να το πράξει.
Το 1994, η Αρχή Ανατεθειμένων Αριθμών του Διαδικτύου αποφάσισε τελικά ότι ο τομέας θα έπρεπε να περάσει στη Γιουγκοσλαβία. Μετά από αυτό, ο τομέας διοικούταν από τον Σύνδεσμο YUNET, έναν οργανισμό που έδρευε στη Σχολή Ηλεκτρικής Μηχανικής του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου.
Η Γιουγκοσλαβία μετονομάστηκε σε «Σερβία και Μαυροβούνιο» τον Φεβρουάριο του 2003. Ο κωδικός YU αντικαταστάθηκε από τον CS τον Ιούλιο του 2003 μετά την επίσημη αλλαγή του ονόματος και ο τομέας .cs προοριζόταν για τη Σερβία και το Μαυροβούνιο μετά την αλλαγή της ονομασίας. Ωστόσο, ο .cs δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ και ο .yu παρέμεινε ένας από τους λίγους τομείς κορυφαίου επιπέδου που δεν αντιστοιχούσε σε κωδικό δύο γραμμάτων ISO 3166-1.
Η κρατική ένωση της Σερβίας και Μαυροβουνίου διαλύθηκε τον Ιούλιο του 2006 και τον Σεπτέμβριο του 2006 ο Διεθνής Οργανισμός Τυποποίησης πρότεινε κατά συνέπεια, την αντικατάσταση με τους κωδικούς RS για τη Σερβία και ΜΕ για το Μαυροβούνιο. Στις 26 Σεπτεμβρίου 2006, ο Οργανισμός Συντήρησης του ISO 3166 συμφώνησε για την αλλαγή του κωδικού ISO 3166-1 άλφα-2 CS σε RS. Οι νέοι τομείς .rs για τη Σερβία και .me για το Μαυροβούνιο έγιναν ενεργοί σύντομα στη συνέχεια.
Τον Σεπτέμβριο του 2007 ο ICANN αποφάσισε ότι ότι ο τομέας .yu θα λειτουργεί προσωρινά στο πλαίσιο του Εθνικού Μητρώου Ονομάτων Τομέα Διαδικτύου της Σερβίας, φορέας εκμετάλλευσης του νέου μητρώου τομέα .rs. Ξεκίνησε μια μεταβατική περίοδος διάρκειας δύο ετών και ο τομέας .yu είχε προγραμματιστεί να λήξει στις 30 Σεπτεμβρίου 2009. Ωστόσο, ο σερβικός οργανισμός ζήτησε παράταση και ο ICANN αποφάσισε να παρατείνει τη λήξη της μεταβατικής προθεσμίας για άλλους έξι μήνες. Τέλος, το Σερβικό Εθνικό Μητρώο κήρυξε το τέλος του τομέα .yu στις 12:00 CEST στις 30 Μαρτίου 2010.
Θησαυρός των Μασσαλιωτών

Περιγραφή

Μέσα στο χώρο, όπου βρισκόταν το Ιερό της Αθηνάς Προναίας, στα δυτικά των ναών της Αθηνάς και της Θόλου και δίπλα στον Δωρικό Θησαυρό, ανεγέρθηκε ο Θησαυρός των Μασσαλιωτών με πρόναο και σηκό. Είχε δυο στήλες στην πρόσοψη, διακοσμημένες με «αιολικά κιονόκρανα», τα οποία γενικά θεωρούνται ως πρόδρομοι των κορινθιακών κιονόκρανων. Το κτίριο, το οποίο χρονολογείται μεταξύ του 530 και του 510 π.Χ., ήταν κατασκευασμένο από παριανό μάρμαρο, και είχε διαστάσεις 6,14 x 8,63 μέτρα και ύψος περίπου 7,8 μέτρα. Ένα τουλάχιστον από τα αετώματα του έφερε ως γλυπτό διάκοσμο, τέθριππο άρμα. Η σίμη ήταν διακοσμημένη με κεφαλές λεόντων, ενώ πλαισιωνόταν από ακρωτήρια με την μορφή της Νίκης. Η ιωνική ανάγλυφη ζωφόρος, με πλούσια διακόσμηση με ανθέμια λωτού, εκτεινόταν τουλάχιστον στις τρεις πλευρές και περιλάμβανε πάνω από 140 μορφές σε σκηνές μάχης με θεματολογία από Αμαζονομαχία και Κενταυρομαχία (Γιγαντομαχία).
Ο Θησαυρός κατασκευάσθηκε από τους Μασσαλούς, ως δείγμα της ισχυρής και διαρκώς αυξανόμενης εμπορικής δύναμης της Αρχαίας Μασσαλίας κατά την εποχή εκείνη. Ωστόσο, είναι πιθανό το κτήριο να αποτελούσε επίσης αφιέρωμα - ανάθημα, ως σύμβολο για τη νίκη τους εναντίον της φυλής των Λιγύων (φυλή στην περιοχή της Λιγουρίας της Βόρειας Ιταλίας). Η ταυτοποίηση του κτιρίου επιβεβαιώνεται και από αποσπασματική επιγραφή σε ένα μαρμάρινο αρχιτεκτονικό μέλος που βρέθηκε στην περιοχή. 
Το 2013 ο γλυπτός διάκοσμος του Θησαυρού των Μασσαλιωτών ανακατασκευάστηκε σε τρισδιάστατη μορφή στο πλαίσιο για τους εορτασμούς της επετείου των 2500 ετών από την ίδρυση της Μασσαλίας. Η σχετική Έκθεση, η οποία ήταν αφιερωμένη στον Θησαυρό των Μασσαλιωτών των Δελφών, με τίτλο «Le trésor des Marseillais. 500 av. J.-C.: l’éclat de Marseille à Delphes», φιλοξενήθηκε στο Μουσείο Μεσογειακής Αρχαιολογίας (Musée d’ Archéologie Méditerranéenne), στη σύγχρονη Μασσαλία, με αφορμή την ανακήρυξη της πόλης ως Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης για το έτος 2013.
Αγγελική Χατζημιχάλη

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1895 στην Πλάκα και ήταν κόρη του Ζακυνθινού εκδότη και συλλέκτη Αλέξιου Κολυβά και της Σοφίας Μπουρνιά ( καταγόταν από τη Σκύρο και τη Χίο ). Παντρεύτηκε πρώτα τον μηχανικό Γλήτσο με τον οποίο απέκτησε μια κόρη ονόματι Έρση και στη συνέχεια τον Πλάτωνα Χατζημιχάλη, με τον οποίο απέκτησε έναν γιο, τον μετέπειτα αρχιτέκτονα Νίκο Χατζημιχάλη. Στην αρχή καταπιάστηκε με τη ζωγραφική μελετώντας ταυτόχρονα τη βυζαντινή και τη νεότερη ελληνική λαϊκή τέχνη, η οποία αποτέλεσε το κύριο αντικείμενο του έργου και των ερευνών της. Στόχος της ήταν η συλλογή και η διάσωση όσο το δυνατόν περισσοτέρων στοιχείων του ελληνικού λαϊκού πολιτισμού. Αργότερα συνεργάστηκε με το Λύκειο Ελληνίδων, συμβάλλοντας μάλιστα καθοριστικά το 1920 στην ίδρυση παραρτήματος στην Σμύρνη ενώ κατά την ίδια εποχή συγκαταλέγεται μαζί με την Καλλιρρόη Παρρέν και άλλες γυναίκες της περιόδου στις, κατά την Ιωάννα Παπαντωνίου, εμπνευσμένες Ελληνίδες που αγωνίστηκαν για τη διατήρηση της ελληνικής λαϊκής πολιτιστικής κληρονομιάς αλλά και για τη σύνδεση της αρχαίας Ελλάδας με τη νεότερη. Η Χατζημιχάλη πραγματοποίησε αμέτρητα ταξίδια σε διάφορα μέρη της ηπειρωτικής και της νησιωτικής Ελλάδας συγκεντρώνοντας πολύτιμο λαογραφικό υλικό που αποτέλεσε βασική πηγή των έργων της. Τόσο το 1927 όσο και το 1930 συμμετείχε στην οργάνωση των Δελφικών Εορτών του Άγγελου Σικελιανού και της Εύας Πάλμερ. Το 1928 οργάνωσε το περίπτερο λαϊκής τέχνης στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης και το 1937 ίδρυσε το Σύνδεσμο Ελληνικής Χειροτεχνίας ( από το 1957 Κρατικός Οργανισμός Χειροτεχνίας ).
Με αφετηρία το 1954, η Αγγελική Χατζημιχάλη αντιμετώπισε σοβαρό πρόβλημα υγείας που επηρέασε τη συγγραφική της δραστηριότητα και τελικά απεβίωσε στις 4 Μαρτίου 1965 έπειτα από πολύχρονη ταλαιπωρία.

Διακρίσεις

Η Χατζημιχάλη τιμήθηκε με αρκετά βραβεία, στα οποία συμπεριλαμβάνονται μεταξύ άλλων το αργυρό μετάλλιο της Ακαδημίας Αθηνών το 1956 και το βραβείο Πουρφίνα που τις αποδόθηκε τον Δεκέμβριο του 1958 από την Ομάδα των Δώδεκα με αφορμή το βιβλίο της για τους Σαρακατσάνους.

Εργογραφία

Η Χατζημιχάλη δημοσίευσε αρκετά βιβλία και έρευνες σχετικές με την ελληνική λαογραφία. Από αυτά ξεχωρίζουν μεταξύ άλλων η Ελληνική λαϊκή τέχνη-Σκύρος του 1925, τα Υποδείγματα ελληνικής διακοσμητικής του 1929, οι Σαρακατσάνοι του 1957 και κυρίως το δίτομο έργο Η ελληνική λαϊκή φορεσιά, που δημοσιεύτηκε μετά το θάνατο της λαογράφου.

Κέντρο Λαϊκής Τέχνης και Παράδοσης

Στην οικία της Αγγελικής Χατζημιχάλη, έργο του αρχιτέκτονα Αριστοτέλη Ζάχου, στην Πλάκα, στεγάζεται από το 1980 το Κέντρο Λαϊκής Τέχνης και Παράδοσης του Δήμου Αθηναίων. Η δρόμος που βρίσκεται η οικία, φέρει σήμερα το όνομα της Ελληνίδας λαογράφου.
Μπέσυ Μάλφα

Βιογραφικά στοιχεία

Η μητέρα της, Όλγα Μάλφα, ήταν ζωγράφος, απόφοιτος της Σχολής Καλών Τεχνών Βακαλό, ενώ ο πατέρας της, Γιάννης Βασιλόπουλος, ανήκε στο Πολεμικό Ναυτικό. Ήταν πολύ δεμένη με τους γονείς της και ο θάνατός τους ιδιαίτερα αυτός της μητέρας της τής στοίχισε πολύ. Έχει έναν αδερφό, τον Γιώργο Βασιλόπουλο.
Αποφοίτησε από την Ελληνογαλλική Σχολή "Άγιος Ιωσήφ" (Saint Joseph). Μιλάει άπταιστα Αγγλικά και Γαλλικά και καταλαβαίνει λίγο Γερμανικά και Ιταλικά. Σπούδασε θέατρο στη σχολή του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν, χορό στην Κρατική Ορχηστική Σχολή Χορού και κλασικό τραγούδι στο Ωδείο Αθηνών.
Για την επαγγελματική της πορεία προτίμησε να χρησιμοποιήσει το επίθετο της μητέρας της και αυτό διότι όταν ήταν στο Θέατρο Τέχνης δούλευε ταυτόχρονα και ως χορεύτρια-τραγουδίστρια ενώ δεν επιτρεπόταν. Έχει ωραία φωνή γιαυτό στο παρελθόν υπήρξε και τραγουδίστρια κάτι που σαν ηθοποιός το ασκεί περιστασιακά. Έχει συμμετάσχει σε πολλές επιτυχημένες τηλεοπτικές σειρές, ταινίες και θεατρικές παραστάσεις.

Προσωπική ζωή

Από το 1997 είναι παντρεμένη  με τον επίσης ηθοποιό Γεράσιμο Σκιαδαρέση, ενώ κουμπάροι τους είναι οι ηθοποιοί Λήδα Ματσάγγου και Στέλιος Μάινας. Με τον Γεράσιμο Σκιαδαρέση γνωρίστηκε στο σίριαλ «Πανδοχείο βρικολάκων» της ΕΤ1, το 1994. Έχουν τρία παιδιά, οι δίδυμες κόρες, Όλγα (το όνομα της μητέρας της Μπέσυς) και Νίκη (το όνομα της μητέρας του Γεράσιμου) και ένα γιο, τον Γιάγκο (Ιωάννης Άγγελος, από τον ήρωα του βιβλίου του Μίκα Βαλτάρη "Ο Μαύρος Άγγελος").
Οι κόρες Όλγα και Νίκη, με σπουδές στην υποκριτική, φέρεται να ακολουθούν το επάγγελμα του ηθοποιού .
Αλβίζε Α΄ Μοτσενίγκο

Δόγης της Βενετίας

Ήταν υποψήφιος Δόγης της Βενετίας (1567) αλλά έχασε την εκλογή από τον Πιέτρο Λορεντάν, εξελέγη όμως με τον θάνατο του (1570). Η δόγισσα του ήταν η Λορεντάνα Μαρτσέλλο (πέθανε το 1572).  Την εποχή που ανέβηκε στην εξουσία η Κύπρος χάθηκε, η Οθωμανική Αυτοκρατορία επιτέθηκε με 60.000 άντρες, παρά την ισχυρή αντίσταση των κατοίκων της Αμμόχωστου και της Λευκωσίας έφερε το νησί σε Οθωμανική εξουσία (1570), οι Οθωμανοί έσφαξαν πολλούς Αρμένιους και Έλληνες χριστιανούς.

Η ναυμαχία της Ναυπάκτου

Ο ίδιος και ο προκάτοχος του κατάφεραν με επιδέξια διπλωματία να συνασπίσουν όλες τις χριστιανικές δυνάμεις εναντίον των Οθωμανών ακόμα και τους αντιπάλους όπως η Ισπανία, η Γένοβα, η Κομητεία της Σαβοΐας και το Κυρίαρχο Στρατιωτικό Τάγμα της Μάλτας. Ακολούθησε η Ναυμαχία της Ναυπάκτου ανάμεσα στις χριστιανικές δυνάμεις και τους Οθωμανούς (1571), η Ναυμαχία έγινε στον Κορινθιακό κόλπο αλλά ονομάστηκε Ναυμαχία της Ναυπάκτου επειδή οι Βενετοί είχαν ονομάσει τον Πατραικό και Κορινθιακό κόλπο ενωμένους "Κόλπο της Ναυπάκτου" ή "Κόλπο του Λεπάντο". Το αποτέλεσμα ήταν συντριπτική πανωλεθρία για τους Οθωμανούς, οι σύμμαχοι έχασαν μόνο 15 πλοία ενώ οι Οθωμανοί τα 233 από τα 273, τα υπόλοιπα 40 που σώθηκαν καταστράφηκαν αμέσως μετά από τρικυμία. Τα κέρδη όμως για τον Αλβίζε Μοτσενίγκο παρά τον μεγάλο θρίαμβο ήταν ανύπαρκτα, στην ειρηνική συνθήκη που ακολούθησε με τους Τούρκους (7 Μαρτίου 1573) το νησί παρέμεινε σε αυτούς. Η μόνη επίπτωση για τους Τούρκους από την συντριβή ήταν κάποιες τοπικές εξεγέρσεις πληθυσμών χωρίς αποτέλεσμα επειδή δεν είχαν την απαραίτητη στήριξη από την δύση. Θα ξεκινήσει όμως από τότε να δημιουργείται το κλίμα για τις μεγάλες επαναστάσεις των εθνοτήτων που θα γίνουν 2 αιώνες αργότερα. Τον Ιούλιο του 1574 ο νέος βασιλιάς Ερρίκος Γ΄ της Γαλλίας θα επισκεφτεί την Βενετία.

Αυτοκτονία

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Αλβίζε Α΄ Μοτσενίγκο υπέφερε από κατάθλιψη, δεν μιλούσε καθόλου σε ενήλικες παρά μονάχα στα παιδιά του, τελικά κρεμάστηκε και αυτοκτόνησε. Η ταφή του έγινε στον Ναό Αγίων Ιωάννου και Παύλου παραδοσιακό τόπο ταφής των δόγηδων από τον 15ο αιώνα.
Δημήτριος Δράμαλης

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Δημήτριος Δράμαλης γεννήθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα στην περιοχή Δράμας. Συμμετείχε με το σώμα του στις επαναστατικές ενέργειες της Μακεδονίας. Μετά την αποτυχία των επαναστατών εκεί, μετέβη στη νότια Ελλάδα όπου συμμετείχε με το σώμα του σε πολλές μάχες. Το 1823 τέθηκε επικεφαλής σώματος (Μακεδόνων κυρίως), το οποίο εκστράτευσε στην Κρήτη προκειμένου να καταλάβει το ορμητήριο του κάστρου της Γραμβούσας. Εκεί, το σώμα ενώθηκε με τοπικούς επαναστάτες και ο Δημήτριος Δράμαλης τέθηκε επικεφαλής ενός σώματος που αποτελούνταν συνολικά από 2.000 άνδρες. Η επιχείρηση έλαβε χώρα στις 11 Δεκεμβρίου του 1823, όταν οι επαναστάτες προσπάθησαν ανεπιτυχώς να εισέλθουν εντός του φρουρίου με αυτοσχέδιες σκάλες που στήθηκαν στα τείχη, αλλά έγιναν αντιληπτοί από την Οθωμανική φρουρά που βρίσκονταν μέσα. Έτσι, η επιχείρηση αυτή απέτυχε.
Ο Δημήτριος Δράμαλης εγκαταστάθηκε στο ελεύθερο Ελληνικό κράτος και παρέμεινε ως αξιωματικός στον τακτικό στρατό. Εκεί έλαβε και επισήμως το επώνυμο "Δράμαλης", δηλωτικό της καταγωγής του. Ο Δημήτριος Δράμαλης έφτασε έως το βαθμό του ταγματάρχη, ενώ το 1836 τιμήθηκε με αριστείο από τον Όθωνα για την προσφορά του στην πατρίδα. Τον Ιούλιο του 1830 ως ταγματάρχης, συμμετείχε σε επιχείρηση του Ελληνικού στρατού για την ανακατάληψη μύλων στο Ναύπλιο, που είχαν καταληφθεί από αντάρτες. Το 1837 κλήθηκε εκ νέου να υπηρετήσει στο ελαφρύ τάγμα Χωροφυλακής με το βαθμό του λοχαγού.
Διεθνής Ημέρα Εθελοντισμού για την Οικονομική και Κοινωνική Ανάπτυξη

Η 5η Δεκεμβρίου καθιερώθηκε ως Διεθνής Ημέρα Εθελοντισμού για την Οικονομική και Κοινωνική Ανάπτυξη με το ψήφισμα 40/212 της γενικής συνέλευσης του ΟΗΕ στις 17 Δεκεμβρίου του 1985.

Στόχος του ΟΗΕ είναι όχι μόνο να προβάλλεται το έργο των εθελοντών αλλά να παροτρύνονται και άλλοι στον εθελοντισμό. Η εθελοντική προσφορά σήμερα διευρύνεται διαρκώς και επεκτείνεται σε όλο το φάσμα της ανθρώπινης δραστηριότητας, όπως είναι εκστρατείες για την καταπολέμηση της φτώχειας, της πείνας, των ασθενειών, του αναλφαβητισμού, της υποβάθμισης του περιβάλλοντος και των διακρίσεων κατά των γυναικών.
Ο εθελοντισμός είναι στάση ζωής. Η Wikipedia είναι ένα δείγμα εθελοντισμού. Όλοι μπορούμε να βρούμε το χρόνο και να προσφέρουμε.
Κιούζα ντι Ρίο Πουστερία

Ιστορία

Το κάστρο χρονολογείται τον 12ο αιώνα όπου κτίστηκε από τους "Κύριους του Ροντένγκο" , αλλά ήδη το 1269 είχε δοθεί στην Γκορίτσια. Αργότερα αμζί με  όλη η περιοχή της κοιλάδας Πουστερία πέρασε στην εξουσία του Κόμη του Τιρόλο. Το κάστρο υπέστη μεγάλες ζημιές το 1703 και το 1809 όταν έπαθε πολλές ζημιές από τον γαλλικό στρατό, έκτοτε βρίσκεται μισοκατεστραμένο.
Β΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 2014-15

Σύστημα διεξαγωγής

Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορίας 2014-15 συμμετείχαν 6 ομάδες. Το πρωτάθλημα διεξήχθη σε δύο φάσεις. Στην Α΄ φάση (Α΄ και Β΄ γύρος), όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Στη Β΄ φάση (Γ΄ γύρος) οι ομάδες αγωνίστηκαν σε μονούς αγώνες όλες εναντίον όλων. Το πρόγραμμα και οι έδρες ήταν προκαθορισμένο και οι ομάδες τοποθετούνταν με βάση την κατάταξη τους στην Α΄ φάση. Η βαθμολογία της Α΄ φάσης μεταφέρθηκε στη Β΄ φάση. Η ομάδα που ήταν στην πρώτη θέση με το τέλος του Γ΄ γύρου ανακηρύχθηκε πρωταθλήτρια και προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία.

Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 2013-14

Στο πρωτάθλημα της περιόδου 2014-15 δεν συμμετείχε η πρωταθλήτρια Β΄ κατηγορίας 2013-14, Ένωσις Νέων Παραλιμνίου, η οποία είχε προβιβαστεί στην Α΄ κατηγορία 2014-15.
Στο πρωτάθλημα συμμετείχε η Ολυμπιάς Φρενάρου η οποία είχε υποβιβαστεί από την Α΄ κατηγορία 2013-14.