google/wiki40b huggingface dataset:
Σπύρος Λιβαθηνός

Σε συλλογικό επίπεδο

Ξεκίνησε από τις ακαδημίες του Παναθηναϊκού και το 1975 προωθήθηκε στην ανδρική ομάδα, με την οποία αγωνίστηκε έως το 1986 σε 267 αγώνες.
Το 1986 ανέλαβε παίκτης-προπονητής του Πεζοπορικού Λάρνακας στην Κύπρο. Το 1988 κατέκτησε το πρωτάθλημα με τον Πεζοπορικό και αποσύρθηκε από την ενεργό δράση ως ποδοσφαιριστής.

Στις εθνικές ομάδες

Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την Ελλάδα στις 21 Σεπτεμβρίου 1977 στον εκτός έδρας φιλικό αγώνα εναντίον της Ρουμανίας. Συνολικά με την εθνική ομάδα συμμετείχε σε 27 αγώνες (1 γκολ). Ήταν μέλος της ομάδας που αγωνίστηκε στο (τότε) Κύπελλο Εθνών του 1980 στην Ιταλία, όπου συμμετείχε και στους τρεις αγώνες που έδωσε η Ελλάδα.
Το 1973-1974 αγωνίστηκε με την Εθνική ερασιτεχνική ομάδα ποδοσφαίρου Ελλάδας στο Κύπελλο Ερασιτεχνών ΟΥΕΦΑ σε 4 αγώνες της προκριματικής φάσης.

Καριέρα προπονητή

Έπειτα από την αποχώρησή του από την ενεργό δράση συνέχισε να εργάζεται ως προπονητής. Αρχικά στην Κόρινθο και στον Εθνικό Πειραιώς (τον ανέβασε στην Α' Εθνική το 1991) και μετά επέστρεψε στην Κύπρο για την ΑΕΚ Λάρνακας. Το 1996 ανέλαβε την Καστοριά (την οδήγησε στην Α' Εθνική) και έναν χρόνο μετά βρέθηκε στον πάγκο της Καλλιθέας. Τον Μάρτιο του 1998 πήγε στον Εθνικό Αστέρα. Το 2001 ανέλαβε την Παναχαϊκή και το 2002 επέστρεψε στον Εθνικό Αστέρα.
Τον Σεπτέμβριο του 2015 ανακοινώθηκε η πρόσληψή του στην εθνική Νέων (Κ-19), ως άμεσος συνεργάτης του Γιάννη Γκούμα.
Πολιτισμικό Ινστιτούτο Βρετάνης

Το Πολιτισμικό Ινστιτούτο Βρετάνης (Skol-Uhel ar Vro στα βρετονικά) είναι οργάνωση με έδρα τη Βαν και έτος ίδρυσης το 1982, μετά την υπογραφή της Πολιτισμικής Χάρτας της Βρετάνης. Ο αρχικός του στόχος, που ήταν να συντονίζει την ανάπτυξη, τη διάδοση και την προώθηση του βρετονικού πολιτισμού άλλαξε σε βάθος χρόνου, λόγω της σταδιακής μείωσης της χρηματοδότησης από το Κράτος, και στη συνέχεια από το Περιφερειακό Συμβούλιο Βρετάνης, το Περιφερειακό Συμβούλιο της Χώρας του Λίγηρα. Αυτές οι υψηλές χρηματοδοτήσεις συμπληρώνονταν από άλλες που προέρχονταν από δημόσιους φορείς, συμπεριλαμβανομένης της Λουάρ-Ατλαντίκ. Το 1988, το Ινστιτούτο επανεκκίνησε τις διακρίσεις του Τάγματος της Ερμίνας, οι οποίες δίδονται κάθε χρόνο, γενικά σε τέσσερις προσωπικότητες, οι οποίες συνέβαλαν στην ανάπτυξη της Βρετάνης.
Αγία Φιλοθέη Αμαρουσίου

Η Αγία Φιλοθέη  είναι συνοικία στο νοτιοδυτικό άκρο της πόλης του Αμαρουσίου, μεταξύ του ΟΑΚΑ και της Φιλοθέης. Η συνοικία Αγία Φιλοθέη Αμαρουσίου πήρε το όνομά της από το ιστορικό της Μνημείο «Μετόχι Καλογρέζας», που είχε ιδρύσει η Αγία Φιλοθέη των Αθηνών.

Σημερινή κατάσταση

Η περιοχή φημίζεται για την πολυτελή αρχιτεκτονική της, ενώ τα τελευταία χρόνια ανεγείρονται καλαίσθητα οροφοδιαμερίσματα και συγκροτήματα κατοικιών. Διαθέτει άρτια ρυμοτομία σε κυκλικό σχεδιασμό. Κεντρική είσοδος από την Λ.Κηφισίας στην Αγία Φιλοθέη είναι η Οδός Νεαπόλεως πολύ πλατύς δρόμος με νησίδα αλλά ήπιας κυκλοφορίας, διασταυρώνεται στα σύνορα με την Αλσούπολη με την Οδό Λαυρίου έναν δρόμο που δείχνει πανομοιότυπος ενώ στην νησίδα του υπάρχει η παλιά σιδηροδρομική γραμμή. Υπάρχει πληθώρα ελεύθερων χώρων και αθλοπαιδειών, καθώς και πολλές ανθοστόλιστες αυλές. Επιχειρεί ανεπιτυχώς να αποσχισθεί από το Μαρούσι για μια οιωνεί προσάρτηση στη Φιλοθέη το 2003. 
Τοπικός εξωραϊστικός και πολιτιστικός σύλλογος της περιοχής είναι ο "Άγιος Γεώργιος" που τιμά με το όνομά του το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου που εδρεύει στην περιοχή. Τοπικό αθλητικό σωματείο από το 1989 είναι ο Α.Ο. Οδυσσέας που δραστηριοποιείται στο χώρο του βόλεϊ, με την ανδρική του ομάδα να συμμετέχει σε εθνικές κατηγορίες με υψηλές διακρίσεις.  Συνδέεται με το Μαρούσι μέσω της λεωφορειογραμμής "010: Σταθμός Ηλεκτρικού-Νέα Φιλοθέη".

Υπηρεσίες υγείας

Στην περιοχή που γειτνιάζει η Αγία Φιλοθέη με την Λεωφόρο Κηφισίας υπάρχουν μεγάλες νοσοκομειακές μονάδες όπως το Νοσοκομείο Υγεία, το μαιευτήριο Μητέρα μαζί με πλήθος απο δευτερεύουσες νοσοκομειακές μονάδες, φαρμακεία και κέντρα εξυπηρέτησης σε ασθενείς και επισκέπτες επί της Οδού Ερυθρού Σταυρού. Το Υγεία είναι η μεγαλύτερη ιδιωτική κλινική που λειτουργεί από το 1970 σε ένα πολυόροφο κτίριο με μεγάλες ιατρικές εγκαταστάσεις, εκτός απο το κεντρικό διαθέτει απέναντι και δεύτερο κτίριο για την εξυπηρέτηση των ιατρών. Το Μητέρα είναι το μεγαλύτερο και το πιο γνωστό μαιευτήριο στην Ελλάδα, λειτουργεί από το 1980, διαθέτει και παιδιατρική κλινική.
Γκραν Πρι Αζερμπαϊτζάν 2018 (Φόρμουλα 1)

Αγώνας

Ο αγώνας διεξήχθει την Κυριακή 29 Απριλίου 2018.
Ανδρέας Ντούτσος

Βιογραφία

Διετέλεσε πρόεδρος Κοινότητας Κιβερίου Αργολιδας όπου εξελέγη στις εκλογικές αναμετρήσεις του 1978 (46,67%), 1982 (65,30%), 1986 (56,70%),1990(52,48%).
εξελέγη μέλος του Δ.Σ. της ΚΕΔΚΕ ως πρόεδρος της Κοινότητας Κιβερίου την περίοδο 1976-90.
Στις εκλογές του 1993 εξελέγη βουλευτής Αργολίδας με την υποστήριξη του ΠΑΣΟΚ.
Πέθανε τον Ιανουάριο του 1996 και αντικαταστάθηκε στη Βουλή από τον πρώτο επιλαχόντα, Ιωάννη Θωμόπουλο.
Λίμνη Τσιαντάο

Τουρισμός και αξιοποίηση αποθεμάτων

Η λίμνη είναι γνωστή για το καθαρό και ενίοτε πόσιμο νερό της, που χρησιμοποιείται για την παραγωγή του μεταλλικού νερού «Nongfu Spring». Είναι επίσης γνωστή για τα πλούσια δάση (πάνω από 90% δασοκάλυψη) και τα εξωτικά νησιά της. Τόποι προσέλκυσης επισκεπτών είναι το νησί του Πουλιού, το νησί του Φιδιού, το νησί του Πιθήκου, το νησί του Υδατοφράκτη και το νησί Που Θυμίζει την Παιδική Ηλικία.
Η λίμνη είναι τουριστικός προορισμός για την επαρχία Ζεγιάνγκ, αλλά και για όσους αναζητούν παραλίμνιες κατοικίες.
Το φράγμα που δημιουργεί τη λίμνη βρίσκεται στη θέση 29°29′01″N 119°12′48″E και έχει 105 μ. ύψος με μήκος κορυφής 466,5 μ. Είναι το πρώτο φράγμα που κατασκευάστηκε στην Κίνα με ύψος μεγαλύτερο των 100 μ. και έχει ικανότητα παραγωγής 845 MW.
Στη λίμνη διεξάγονται εξουσιοδοτημένες οργανικές ιχθυοκαλλιέργειες και είναι τόπος αναπαραγωγής ιχθύων χωρίς χημικές ουσίες ως αναφέρεται, ακτινοβολίες ιονισμού ή γενετικές τροποποιήσεις. Ωστόσο, μετρήσεις από δειγματοληψίες του 1974 και του 1975 (χαμηλής στάθμης) και του 1979 (υψηλής στάθμης) υπέδειξαν την παρουσία υδραργύρου Hg στις αποθέσεις κίτρινου πηλού του πυθμένα της λίμνης 30-300 φορές πάνω από το κανονικό

Ιστορικό

Η κοιλάδα πλημμύρισε το 1959 για να δημιουργηθεί η λίμνη του σχεδίου «Υδροηλεκτρικό Φράγμα του Ποταμού Ξιν'αν». Στους πρόποδες του όρους Γου Σι (ή «όρος των πέντε λεόντων») βρίσκεται μια αρχαία πολή γνωστή ως Σι Τσενγκ ("Πόλη των Λεόντων"). Χτίστηκε κατά τη διάρκεια της ανατολικής δυναστείας Χαν (25 - 200) και εγκαθιδρύθηκε ως νομαρχιακή πόλη το 208. Επί του παρόντος η πόλη βρίσκεται σε βάθος που κυμαίνεται από 26 έως 40μ. Η εταιρεία «Big Blue», που πρακτορεύει καταδυτικό τουρισμό και βρίσκεται στη Σανγκάη οργανώνει δύο φορές τον μήνα ταξίδια στη λίμνη και έχει ξεκινήσει την εξερεύνηση της βυθισμένης πόλης. Η πόλη πρόκειται να μετατραπεί σε καταδυτικό αξιοθέατο, καθώς οι τοπικές αρχές πρόκειται να τη μεταβάλλουν σε πόλο έλξης για τον καταδυτικό τουρισμό
Το 1994, σε ένα συμβάν που αναφέρεται ως Συμβάν της λίμνης Τσιαντάο, τρεις πειρατές επιβιβάστηκαν σε μία λέμβο γεμάτη τουρίστες και της έβαλαν φωτιά, σκοτώνοντας και τους 32 επιβάτες της λέμβου, κυρίως τουρίστες από την Ταϊβάν.
Ιωάννης Σταθόπουλος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Αθήνα και είναι γιος του Παναγιώτη Σταθόπουλου. Αδελφός του είναι ο νομικός και ακαδημαϊκός Μιχαήλ Σταθόπουλος. Αποφοίτησε από την Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και υπηρέτησε ως αξιωματικός στο Πολεμικό Ναυτικό. Κατά τη διάρκεια της Χούντας των Συνταγματαρχών συμμετείχε στο Κίνημα του Ναυτικού, συνελήφθη και φυλακίστηκε. Το ίδιο έτος αποστρατεύθηκε από το Πολεμικό Ναυτικό, επανήλθε όμως μετά την πτώση της δικτατορίας προαχθείς με τον βαθμό του αντιπλοιάρχου. Τον Οκτώβριο του 1974 παραιτήθηκε για να λάβει μέρος στις βουλευτικές εκλογές με την υποστήριξη της Νέας Δημοκρατίας, με την οποία και εξελέγη βουλευτής Λακωνίας. Από τότε εκλεγόταν συνεχώς μέχρι το 1993, οπότε και εξελέγη για τελευταία φορά βουλευτής Λακωνίας.
Την περίοδο 1991 - 1993 διετέλεσε υφυπουργός Εθνικής Άμυνας.
Σκάνδαλο τηλεφωνικών υποκλοπών στην Ελλάδα (2004-2005)

Το σκάνδαλο τηλεφωνικών υποκλοπών 2004-05 ήταν ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα των τελευταίων δεκαετιών στην Ελλάδα. Αφορούσε τηλεφωνικές υποκλοπές σε βάρος σημαντικών δημοσίων προσώπων κατά την περίοδο 2004-05. 
Οι υποκλοπές αποκαλύφθηκαν στις 4 Μαρτίου 2005, έπειτα από έναν έλεγχο ρουτίνας, που διεξήγαγε η εταιρία Vodafone στο λογισμικό της. Η κυβέρνηση ενημερώθηκε στις 10 Μαρτίου και αποκάλυψε το γεγονός στην κοινή γνώμη στις 2 Φεβρουαρίου 2006, με κοινή συνέντευξή τύπου που έδωσαν οι υπουργοί Επικρατείας, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης (Θ. Ρουσόπουλος, Γ. Βουλγαράκης και Αν. Παπαληγούρας, αντίστοιχα). Αποκαλύφθηκε πως μέσω ειδικού λογισμικού που είχε εγκατασταθεί στην εταιρία, παρακολουθούνταν την περίοδο 2004-05 περίπου 100 τηλέφωνα με τη χρήση 14-16 καρτοκινητών «τηλεφώνων-σκιών», τα οποία κατέγραφαν τις συνομιλίες. Μετά από δικαστική έρευνα δύο ετών που δεν απέδωσε αποτελέσματα, η υπόθεση μπήκε στο αρχείο τον Αύγουστο του 2008
Δύο χρόνια μετά, το 2010 η υπόθεση ξανάνοιξε με την εμφάνιση νέων στοιχείων που υποδείκνυαν υπόθεση κατασκοπείας με ανάμιξη της αμερικανικής πρεσβείας.
Με την υπόθεση των υποκλοπών συνδέεται και η υπόθεση του θανάτου του υπαλλήλου της Vodafone Κώστα Τσαλικίδη. Ο Τσαλικίδης που ήταν υπεύθυνος για την ανάπτυξη του δικτύου της εταιρείας Vodafone, βρέθηκε νεκρός στις 9 Μαρτίου 2005 μία μέρα πριν γνωστοποιηθεί στις αρχές η ύπαρξη του ύποπτου λογισμικού. Ο θάνατός του, αποδόθηκε αρχικά σε αυτοκτονία, εκδοχή που υποστηρίχτηκε από το πρώτο δικαστικό πόρισμα. Η υπόθεση όμως άνοιξε ξανά το 2010 καθώς νέα στοιχεία αποκάλυψαν στενή διασύνδεση του θανάτου με την υπόθεση των υποκλοπών και ενίσχυσαν την εκδοχή της δολοφονικής ενέργειας.
Σέμνη Καρούζου

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Τρίπολη Αρκαδίας. Ονομαζόταν Κλεοσέμνη Παπασπυρίδη. Ο πατέρας της ήταν στρατιωτικός και η μητέρα της, μοναχοκόρη ενός δικαστή, είχε λάβει γαλλική μόρφωση, όπως τα περισσότερα κορίτσια της μεσαίας και ανώτερης κοινωνικής τάξης τον 19ο αιώνα στην Ελλάδα. Λόγω του επαγγέλματος του πατέρα της, αναγκάζονταν να μετακινούνται συχνά σε διάφορες πόλεις της ελληνικής επαρχίας, όπως ο Πύργος Ηλείας, το Μεσολόγγι, η Ζάκυνθος, η Σύρος, ο Βόλος και η Χαλκίδα, μέχρι να καταλήξουν τελικώς στην Αθήνα, όπου η Σέμνη τελείωσε τη βασική εκπαίδευση. Η οικογένεια της την ενθάρρυνε για το αντικείμενο των σπουδών που αποφάσισε να ακολουθήσει. Ήταν μαθήτρια του Χρήστου Τσούντα στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου και γνώρισε τον αρχαιολόγο και ακαδημαϊκό Χρήστο Καρούζο (1900-1967), με τον οποίο το 1931 παντρεύτηκε
Το 1924, η Σέμνη μετατέθηκε στην Κρήτη για να συνδράμει στις μινωικές ανασκαφές του Στέφανου Ξανθουδίδη, ενώ αργότερα μετέβη στην Εύβοια, όπου διεξήγε έρευνα για την αρχαία Ερέτρια. Όσο βρισκόταν στο Ηράκλειο, είχε την ευκαιρία να μπει στον κύκλο επαφών του συγγραφέα Νίκου Καζαντζάκη, τον οποίο είχε γνωρίσει λίγα χρόνια νωρίτερα μαζί με τον ποιητή Άγγελο Σικελιανό. Στο φιλικό της περιβάλλον περιλαμβάνονταν και ο μεταρρυθμιστής Δημήτριος Γληνός, ο Μανώλης Τριανταφυλλίδης, ο φιλόσοφος Γιάννης Ιμβριώτης και ο συνθέτης Δημήτρης Μητρόπουλος. Η Σέμνη λάμβανε μέρος σε διάφορα κοινωνικο-πολιτικά κινήματα. Αν και η ίδια δεν ήταν φανατική φεμινίστρια, γνώριζε προσωπικά και σεβόταν το έργο και τις ιδέες φεμινιστριών, όπως η μουσικός Αύρα Θεοδωροπούλου και η Ρόζα Ιμβριώτη.
Το 1933, έγινε η πρώτη γυναίκα έφορος αγγείων του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου. Προηγουμένως, ήταν Έφορος Αρχαιοτήτων Θεσσαλίας και μετά Αργολίδας.
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου αυτή κι ο σύζυγός της ήταν οι μόνοι Έλληνες αρχαιολόγοι που παραιτήθηκαν από το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο Αθηνών. Με τη Χούντα των Συνταγματαρχών, έγινε persona non grata, απομακρύνθηκε από το Αρχαιολογικό Μουσείο και βρέθηκε σε εξορία για μικρό χρονικό διάστημα.
Το 1964 ολοκλήρωσε μαζί με τον σύζυγό της το έργο επανέκθεσης των αρχαίων στο μουσείο. Έχει συγγράψει οδηγούς για το Εθνικό Μουσείο και άλλα έργα. Υπήρξε αντιπρόεδρος (1975-1977) της "Εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας".
Πέθανε σε ηλικία 96 ετών, το Δεκέμβριο του 1994.
Νιτρικό ασβέστιο

Χρήσεις

Το νιτρικό ασβέστιο χρησιμοποιείται στην γεωργία σαν λίπασμα και παράγεται σε κοκκώδη μορφή. Τα εμπορικά προϊόντα περιέχουν περισσότερο από 15,5% άζωτο και επιπλέον 4 - 7% νιτρικό αμμώνιο, που προστίθεται κατά την παραγωγή για να ελαττώσει την υγροσκοπικότητα του λιπάσματος. Η περιεκτικότητα του λιπάσματος σε υγρασία δεν πρέπει να υπερβαίνει το 15%. Το νιτρικό ασβέστιο εφαρμόζεται στο έδαφος για όλες τις καλλιέργειες, αλλά είναι πιο αποτελεσματικό σε όξινα εδάφη, ιδιαίτερα για την προσθήκη λιπάσματος την άνοιξη σε καλλιέργειες που άρχισαν το χειμώνα.
Ουαλίντ Α΄

Η εξάπλωση στον κόσμο

Κατά τη διάρκεια της χαλιφείας του η αραβική αυτοκρατορία έφτασε στη μεγαλύτερη εδαφική της εξάπλωση. Κατελήφθησαν τα Βάκτρα το 705, η Μπουχάρα το 709, και το 711 ο αρχηγός των Βερβέρων, Τζεμπέλ αλ-Ταρίκ, αποβιβάστηκε στο βράχο του Γιβραλτάρ και από εκεί προωθήθηκε στη νότια Ισπανία. 
Το 712 ακόμα μια στρατιά –Αράβων αυτή τη φορά– υπό τον Μούσα ιμπν Νουσαΰρ αποβιβάστηκε και αυτή στην Ισπανία. Αργότερα κατελήφθη σχεδόν ολόκληρη η Ισπανία, ενώ έφτασαν στα Πυρηναία, τα πέρασαν και μπήκαν στη Γαλατία. Εκεί, μεταξύ της Τουρ και του Πουατιέ, οι στρατοί των χριστιανών υπό τον Εύδωνα (Όντο στη γλώσσα των Φράγκων), δούκα της Ακουιτανίας, και του Καρόλου Μαρτέλου, δούκα της Αυστρασίας, ύστερα από επταήμερη μάχη, νίκησαν τους μουσουλμάνους το 732, και τους ανάγκασαν να οπισθοχωρήσουν. Το 712 κατέλαβαν και τη Σαμαρκάνδη και εκεί γνώρισαν την τέχνη της κατασκευής χαρτιού από τους Κινέζους και τη μετέφεραν και στον υπόλοιπο κόσμο.

Τα επιτεύγματά του

Ο ίδιος ο Ουαλίντ, υπήρξε υπόδειγμα βασιλιά, ενδιαφερόμενος περισσότερο για την καλή διοίκηση παρά για τον πόλεμο. Βοήθησε την προαγωγή της βιοτεχνίας και του εμπορίου με τη δημιουργία νέων αγορών και καλύτερων οδικών δικτύων, έκτισε σχολεία και νοσοκομεία – μεταξύ των οποίων και τα πρώτα λοιμοκαθαρτήρια- άσυλα για τους γέροντες, τους ανάπηρους και τους τυφλούς. Ο κυβερνήτης των ανατολικών επαρχιών, ο Αλ-Χατζάζ ιμπν Γιούσουφ, αποξήρανε έλη, ύδρευσε άνυδρες περιοχές, αποκατέστησε και συμπλήρωσε το σύστημα των διωρύγων και μάλιστα πρωτοκαθιέρωσε τη χρήση των διακριτικών σημείων (ως φωνήεντα) στην αραβική ορθογραφία.
Ο Ουαλίντ ανακατασκεύασε το μικρό τζαμί της Μεδίνας και εξωράισε την πόλη. Έναντι 80.000 δηναρίων ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου του έστειλε 40 φορτία ψηφιδωτών και 80 τεχνίτες από την Αίγυπτο και την Ελλάδα για να επεκτείνουν και να ομορφύνουν το τζαμί του Προφήτη. Τα λάφυρα των κατακτήσεων είχαν συσσωρευθεί στη Μεδίνα και είχαν δοθεί στους πολίτες της. Το 705 στη Δαμασκό αντάλλαξε τον χώρο που βρισκόταν ο πανέμορφος ναός του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, που είχε χτιστεί το 397 από τον Θεοδόσιο τον Α’, με άλλο χώρο της αρεσκείας των χριστιανών, με σκοπό να μετατρέψει αυτόν το ναό σε τζαμί. Όλη η έγγειος φορολογία της αυτοκρατορίας αφιερώθηκε τα επόμενα επτά χρόνια στην κατασκευή του Μεγάλου Τεμένους. Επιπρόσθετα πολλά χρήματα δόθηκαν και στους χριστιανούς για να μπορέσουν να χτίσουν αλλού, άλλο ναό. Καλλιτέχνες ήρθαν από όλα τα προηγμένα μέρη του κόσμου, δούλεψαν για αυτό 12.000 εργάτες, και το έργο τέλειωσε το 712. Ακόμα και οι Αββασίδες χαλίφηδες – φανατικοί εχθροί και των Ομαγιαδών και της Δαμασκού – το θεωρούσαν το ωραιότερο οικοδόμημα του κόσμου. Το 706 ιδρύθηκε στη Δαμασκό το μεγαλύτερο νοσοκομείο του τότε κόσμου, το Μπιμαριστάν.
Επαρχία Δωδώνης

Η επαρχία Δωδώνης ήταν η μεγαλύτερη από τις τέσσερις επαρχίες του Νομού Ιωαννίνων της Ελλάδας. Το έδαφος της επαρχίας καλύπτει πλήρως τους καλλικρατικούς δήμους Δωδώνης, Ιωαννιτών, Βόρεια Τζουμέρκων, Ζαγορίου και Ζίτσας. Επίσης, το έδαφος της επαρχίας καλύπτει πλήρως δύο δημοτικές κοινότητες (δ.κ.), την δ.κ. Άνω Καλαμά και την δ.κ. Καλπακίου. Επίσης, το έδαφος της επαρχίας κάλυπτε εν μέρει την δ.κ. Εγνατίας. Η επαρχία καταργήθηκε το 2006.
Πύργος Λαχανά (Βαθύ Σάμος)

Ο Πύργος Λαχανά βρίσκεται στο Άνω Βαθύ Σάμου.Θεωρείται έως ένας από τους πιο ικανοποιητικά διατηρημένους οικογενειακούς Πύργους της Σάμου.

Τοποθεσία

Ο Πύργος Λαχανά βρίσκεται ανατολικά νοτιοανατολικά του ναού της Αγίας Παρασκευής και δρομίσκου που οδηγεί 25 μέτρα μετά από αυτόν το ναό στο Πάνω Βαθύ Σάμου.

Περιγραφή

Ο Πύργος είναι πετρόκτιστος και σε κάτοψη απλό ορθογώνιο περίπου 5,80Χ7,20 αλλά παραμορφωμένο στους ψηλότερους ορόφους του. Βρίσκεται κτισμένος σε έδαφος με κλήση προς βόρεια. Σήμερα αποτελείται από ισόγειο υπερυψωμένο αρχικά ίσως 3,50-4,25 και σήμερα 2,50-2,75 μ. Στην πρόσοψη του Πύργου βορινά, υπάρχει αξονική οχυρή μοναδική είσοδος υπό την προστασία της καταχύστρας και ανοίγονται συμμετρικά τέσσερα μικρά παράθυρα, διαστάσεων περίπου 0,50Χ1,00 μ. δύο σε κάθε όροφο. Αυτά που είναι στον πρώτο όροφο είναι σιδερόφρακτα. Ο ανατολικός τοίχος του πύργου είναι τυφλός όπως αρχικά ήταν και ο μεσημβρινός του. Μεταγενέστερα ανοίχτηκε στον τελευταίο πόρτα, μοναδική προσπέλαση προς τον πύργο από τη διπλανή διώροφη προσθήκη του. Οι πέτρινοι τοίχοι του είναι ασβεστόχτιστοι με μεγάλες ομαλού σχήματος πέτρες, χωρίς σχεδόν καμία κατεργασία. Τα μεταξύ τους κενά συμπληρώνονται με ενδιάμεσου μεγέθους πέτρες και μικρές πλάκες. Η τεχνική αυτή κτισίματος προέρχεται από εργασία Καρπαθίων μαστόρων. Όλα τα πατώματα είναι ξύλινα με φαρδιές τάβλες έως 0,42 μ.καρφωμένες σε δοκάρια 0,11Χ0,15 ανά 0,65 μ Ο πρώτος όροφος του Πύργου χρησίμευε ως καθιστικό,κύριος χώρος διαμονής με την παραστιά του (τζάκι) στο δυτικό κοντοτοίχι να είναι λίγο υπερυψωμένη περίπου 0,10μ.

Η ιστορία του Πύργου

Το 1827 η Συνέλευση των Σαμίων αποφάσισε να παραχωρήσει στον καπετάν Κωνσταντή Λαχανά δυο σπίτια των επιδρομέων αντιπάλων του οι οποίοι είχαν καταστρέψει την οικία του, ένα του Γιώργη Τζερβένη κι ένα του Κώστα Πετζή. Όμως σύμφωνα με έγγραφο του 1832 δεν φαίνεται να έχει ρυθμιστεί το θέμα της μόνιμης κατοικίας του, αν και το 1834 υπάρχει σε έγγραφο υπαινιγμός πως διέμενε στον Πύργο. Γύρω στα 1850 περιήλθε στην κατοχή της οικογένειας Αρέλη και το 1947 τον αγοράζει ο Κλέαρχος Λυκούργος Χατζησταυρινός.

Η κατάσταση σήμερα

Τα ψηλότερα μέρη του πύργου παρουσιάζουν φθορές καθώς μεγάλα ρήγματα διατρέχουν το τμήμα των τοίχων στη βορειοανατολική γωνία ενώ ο πρώτος όροφος μοιάζει ξεχειλωμένος ενώ νοτιοδυτικά ο δυτικός τοίχος φαίνεται να έχει μικροεπισκευές από παλιότερες φθορές. Ο Πύργος είναι ακατοίκητος εδώ και αρκετά χρόνια, ενώ άδειο αλλά κατοικήσιμο είναι το νότιο πρόσκτισμά του. Το υπερυψωμένο ισόγειό του ήταν χώρος αποθήκευσης βαρελιών κρασιού και πιθαριών λαδιού.
Γέφυρα Ντιάβολσκι

Περιγραφή

Το γεφύρι χρονολογείται από την περίοδο 1515-1518 και βρίσκεται σε υψόμετρο 420 μέτρων, έχει μήκος 56 μέτρα και πλάτος 3.5 μέτρα. Η γέφυρα έχει τρία τόξα με το κύριο τόξο να έχει ύψος 11.5-12 μέτρα. Η Βουλγαρία το 1984 χαρακτήρισε τη γέφυρα αυτή αυτό ως  μνημείο εθνικής κληρονομιάς. Αν και η γέφυρα βρίσκεται σε μια απομονωμένη περιοχή σήμερα είναι κέντρο έλξης τουριστών και ψαράδων. 
Η γέφυρα χτίστηκε με εντολή του Σουλτάνου Σελίμ Ι (1512-1520) και μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα μέσω την γέφυρας πέρναγε ο εμπορικός δρόμος που σύνδεε την Φιλιππούπολη και το πέρασμα της Μακάζας προς την οροσειρά της Ροδόπης. Από αυτή τη γέφυρα περνάγανε τα τελευταία καραβάνια με καμήλες στην περιοχή της Θράκης. Η χρήση της γέφυρας σταμάτησε κατά την διάρκεια της Σοσιαλιστικής Βουλγαρίας όταν σταμάτησαν οι εμπορικές επαφές με την Ελλάδα και το πέρασμα της Μακάζας μετατράπηκε σε στρατιωτικό φυλάκιο (το πέρασμα της Μακάζας είναι το συνοριακό πέρασμα στην Νότια Βουλγαρία που οδηγεί στα Βουνά της Ροδόπης και την Κομοτηνή και τα τελευταία χρόνια σχεδιάζεται να επαναλειτουργήσει - δρόμος Κομοτηνής για Κάρτζαλι Βουλγαρίας ).

Λαογραφία

Σύμφωνα με τοπικούς μύθους η γέφυρα χτίστηκε από τον διάβολο ο οποίος έχτισε την γέφυρα δείχνοντας την δύναμή του. Ένας άλλος τοπικός μύθος αναφέρει ότι ένα κορίτσι αυτοκτόνησε από το υψηλότερο σημείο της γέφυρας για να ξεφύγει το γάμο με ένα τοπικό μουσουλμάνο ηγέτη. Κατά την αυτοκτονία οι άνδρες που παρακολουθούσαν το κορίτσι είδαν τον διάβολο μέσα στο νερό, τρομοκρατήθηκαν και έτρεξαν σε φυγή ενώ το κορίτσι σώθηκε. Σήμερα πάνω από την γέφυρα, πάνω από το κεντρικό τόξο διακρίνεται ένας βράχος μέσα στο νερό ο οποίος σύμφωνα με την τοπική παράδοση έχει το σχήμα του διαβόλου. Σύμφωνα με άλλη παράδοση οι ήχοι του ποταμού Άρδα όπως αντανακλούνται από τα δένδρα δημιουργούν ήχους του διαβόλου. Σύμφωνα με μια άλλη ιστορία πάνω στη γέφυρα υπήρχε αστέρι στο υψηλότερο τόξο, με 6 γωνίες. Στον μεσαίωνα το αστέρι αυτό θεωρούνταν το σύμβολο του Σολομώντα και είχε την δύναμη να δαμάζει τους δαίμονες.  Σύμφωνα με μια άλλη παράδοση ο κατασκευαστής της γέφυρας είναι ο Δημητάρ από το κοντινό χωριό Νεντελίνο ο οποίος κάθε κατασκευή που έκανε την ημέρα αυτή γκρεμιζόταν το βράδυ.. μέχρι που θυσίασε την γυναίκα του .
Στην Ευρώπη υπάρχουν διάφορες τοξωτές γέφυρες οι οποίες φέρουν το όνομα "Γέφυρα του Διαβόλου" και χτίστηκαν το μεσαίωνα. Συνήθως γύρω από τις γέφυρες υπάρχει υπάρχει σχετική λαογραφία με ιστορίες με ήρωα το διάβολο και τον τρόπο που χτίστηκαν  .
Μιρό Α΄ ο Πρεσβύτερος

Βιογραφία

Ήταν γιος τού Σούνιφρεδου Α΄ κόμη της Βαρκελώνης, Ζιρόνας, Οσόνας, Σερδάνιας, Ουρζέλ, Κονφλάν και της Ερμεσένδε των Μπελλονιδών, κόρης του Μπελλό κόμη της Καρκασσόν.
Αδέλφια του ήταν ο Βιλφρέδος Α΄ ο δασύτριχος κόμης της Βαρκελώνης, Ζιρόνας, Οσόνας, Σερδάνιας και ο Ροδόλφος κόμης της Μπεσαλού (μέρους της Ζιρόνας).
Το 870 ο Μιρό Α΄ έλαβε την κομητεία τού Κονφλάν από τον θείο του Σολομώντα Α΄ κόμη της Σερδάνια & Ουρζέλ είτε άμεσα από αυτόν, είτε δια μέσου του Βιλφρέδου Α΄, που αφού έγινε κόμης των περιοχών τις απέδωσε στον Μιρό Α΄. Το 876 εξεγέρθηκε ενάντια στον Βερνάρδο μαρκήσιο της Γοτθίας και εισέβαλε στη Ρουσσιγιόν με τη βοήθεια τού αδελφού του και του Λινδόι υποκόμη της Ναρμπόν. Το 878, αν και καταδικάστηκε για την εισβολή αυτή από τον πάπα Ιωάννη Η΄, τού επικυρώθηκε η νέα του κατάκτηση από τον Λουδοβίκο Β΄ της Γαλλίας. Ήταν προστάτης της μονής τού Σαιντ Ανδρέα της Εϊξαλάδα και τού Σαιντ Μικαέλ της Κουιξά. 
Ο Μιρό απεβίωσε το 896 και η κομητεία της Ρουσσιγιόν πέρασε στον γαμπρό του Βενκιόν υπό την επίβλεψη τού Σουνυέρ Β΄, πατέρα του Βενκιόν. Το Κονφλάν και οι εσωτερικές κομητείες της Γοτθίας, που είχαν συνδεθεί πριν με τη Ρουσσιγιόν (Βαγιεσπίρ, Καπκίρ, Φενογιέδα), πέρασαν στον Βιλφρέδο Α΄ και όταν αυτός απεβίωσε στον γιο του Μιρό Β΄ τον νεότερο.