google/wiki40b huggingface dataset:
Τούρκοι στο Καζακστάν

Οθωμανική μετανάστευση

Η Πρώτη Απογραφή Όλης της Ένωσης το 1926 κατέγραψε 8.570 Οθωμανούς Τούρκους που ζούσαν στη Σοβιετική Ένωση. Οι Οθωμανοί Τούρκοι δεν παρατίθονται πλέον ξεχωριστά στην απογραφή, ωστόσο τεκμαίρεται ότι εκείνοι που ζούσαν στο Καζακστάν έχουν αφομοιωθεί από την Καζακική κοινωνία ή έχουν φύγει από την χώρα.

Δημογραφικά στοιχεία

Αν και η τελευταία Σοβιετική απογραφή κατέγραψε 207.269 Τούρκους, ο αριθμός αυτός μπορεί να μην περιλαμβάνει όλους τους Τούρκους της χώρας, επειδή για πολλά χρόνια οι Τούρκοι αρνήθηκαν το δικαίωμά τους να δηλώσουν την εθνικότητά τους σε νομικά έγγραφα. Έτσι, στο Καζακστάν, μόνο το ένα τρίτο από αυτούς καταγράφηκαν ως Τούρκοι στα διαβατήριά τους.
Σύμφωνα με ακαδημαϊκούς, 150,000 Τούρκοι ζουν στο Καζακστάν. Από αυτούς, 45.000 ζουν στο Αλμάτι, 40.000 ζουν στο Νότιο Καζακστάν, 36.000 ζουν στο Ζαμπίλ και 10.000 ζουν στην Κιζιλορντά.

Εκπαίδευση

Λόγω των ιστορικών δεσμών μεταξύ των Τούρκων και των Καζάκων, οι Τούρκοι που ζουν στο Καζακστάν έχουν καλές εκπαιδευτικές παροχές. Το Διεθνές Καζακο-Τουρκικό Πανεπιστήμιο Χότζα Αχμέτ Γιεσεβί βρίσκεται στο Τουρκιστάν του νότιου Καζακστάν και ιδρύθηκε το 1993. Έχει περίπου 20.000 φοιτητές. Είναι ένα από τα κορυφαία πανεπιστήμια της χώρας. Υπάρχουν 28 Καζακο-Τουρκικά λύκεια, ένα πανεπιστήμιο και ένα δημοτικό σχολείο, τα οποία λειτουργούνται από ιδιωτικά Τουρκικά ιδρύματα. Επίσης, υπάρχει ένα Κέντρο Διδασκαλίας της Τουρκικής Γλώσσας στο Αλμάτι.
1941 Βιλντ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Βιλντ είναι άγνωστα. Ο Βιλντ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 8 ως 10 ώρες περίπου.
1329 Ελιάνα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Ελιάνας είναι άγνωστη, όπως και το άλβεδό της. O φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης). Η Ελιάνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε περίπου 100 ως 105 ώρες, μία εξαιρετικά αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Έλληνες λόγιοι της Αναγέννησης

Οι Έλληνες λόγιοι της Αναγέννησης έζησαν σε μια χρονική περίοδο κατά την οποία σημειώθηκαν διάφορα καθοριστικά γεγονότα των οποίων οι συνέπειες προκάλεσαν την διασπορά τους εκτός του καθιερωμένου ελληνικού γεωγραφικού χώρου. Αυτά ήταν γεγονότα όπως το ενωτικό ζήτημα ως προς την επανένωση της ορθόδοξης και καθολικής εκκλησίας μετά το μεγάλο σχίσμα του 1054, το άλλο μεγάλο θεολογικό ζήτημα της ησυχαστικής έριδας μεταξύ των οπαδών του Γρηγορίου Παλαμά και του Βαρλαάμ Καλαβρού, καθώς και η άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1204 από την Δ´ σταυροφορία με τις μακροχρόνιες επιπτώσεις που αυτή έφερε, όπως και η οριστική άλωση του 1453 από τους Οθωμανούς. Η Ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία ή Βυζάντιο όπως έγινε γνωστή αρκετούς αιώνες αργότερα, ήταν η κύρια εστία όπου διασώζονταν η γνώση του αρχαίου κόσμου, καθώς και κομβικό σημείο μεταξύ Ευρώπης και Ασίας μέσω του οποίου οι ανακαλύψεις και γνώσεις των Αράβων, Ινδών και Κινέζων μεταφέρονταν στην υπόλοιπη Ευρώπη. Αυτός ο συνδυασμός στοιχείων ενέπνευσε τη μελέτη των Ελληνικών και Ρωμαϊκών σπουδών και τον ερχομό του Αναγεννησιακού ανθρωπισμού και επιστήμης στην Ευρώπη. Ανάμεσα τους περιλαμβάνονταν γραμματικοί, ανθρωπιστές, ποιητές, συγγραφείς, εκδότες, καθηγητές, μουσικοί, αστρονόμοι και μαθηματικοί, και πολλοί άλλοι πολλαπλώς καταρτισμένοι λόγιοι,οι οποίοι μετέφεραν στις υπόλοιπες περιοχές της Ευρώπης τις γνώσεις και πηγές του αρχαίου ελληνικού και ρωμαϊκού κόσμου.
Ο κύριος ρόλος των Ελλήνων λογίων κατά την Αναγέννηση ήταν η διδασκαλία της Ελληνικής γλώσσας και των αρχαίων κειμένων του κλασικού και ελληνιστικού κόσμου προς τους δυτικοευρωπαίους συναδέλφους τους στα πανεπιστήμια καθώς και τον κάθε ενδιαφερόμενο ως προς την μελέτη των αρχαίων πηγών. Ο Βαρλαάμ Καλαβρός και ο Λεόντιος Πιλάτος από τη Βυζαντινή Καλαβρία στη νότια Ιταλία των αρχών του 14ου αιώνα είναι όχι μόνο από τους πρώτους Βυζαντινούς λόγιους που δραστηριοποιήθηκαν στον τομέα αυτό αλλά και από τους πρώτους ανθρωπιστές της Αναγέννησης μαζί με τον Μάξιμο Πλανούδη στην Κωνσταντινούπολη ο οποίος υπήρξε και κυρίαρχη μορφή της Παλαιολόγειας Αναγέννησης, ενώ ο Πλήθων Γεμιστός και ο Βησσαρίων αποτελούν σημαντικές μορφές της Ευρωπαϊκής αναγέννησης γενικότερα.Επιπλέον ακόμα και μετά την κατάλυση της Βυζαντινής αυτοκρατορίας οι λόγιοι των περιοχών οι οποίες τελούσαν υπό την διαχείριση της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας επηρεάστηκαν από καθώς και επηρέασαν σημαντικά από την Ιταλική κουλτούρα της Αναγέννησης.
Οι κατάλογοι που ακολουθούν είναι ενδεικτικοί και όχι εξαντλητικοί, ενώ οι χρωματικές ενδείξεις επισημαίνουν την κυρίαρχη αρχή ή γλώσσα/κουλτούρα της περιοχής ή πόλης που έζησε το κάθε άτομο.
Δήμος Σελέρου

Δήμαρχοι και Κοινοτάρχες

Το 2006 και το 2002 δήμαρχος είχε εκλεγεί ο Ιντζέ Μεμέτ Μπιρόλ του Σελάμη, ενώ το 1998 κοινοτάρχης ήταν ο Ρετζέπ Κιουτσούκ.
The Cambridge Companion to Atheism

Περιεχόμενο

Το βιβλίο ξεκινάει με την ιστορία του αθεϊσμού, σημειώνοντας την έναρξη στην αρχαία Ελλάδα, όπου και επινοήθηκε ο όρος άθεος. Αργότερα, στον ρωμαϊκό κόσμο, εξηγεί ότι η λέξη χρησιμοποιήθηκε ως κατηγορία. Ακολουθεί η σύγχρονη ιστορία του αθεϊσμού, κατά την οποία συσχετίζεται ο αθεϊσμός με τον μοντερνισμό. Ακολουθούν τα δημογραφικά του Αθεϊσμού, όπου οι άθεοι υπολογίζονται  σε 500-750 εκατομμύρια. 
Στο δεύτερο μέρος, εξετάζεται ο θετικός και αρνητικός αθεϊσμός, δηλαδή η απουσία πίστης στον θεό και η πίστη πως δεν υπάρχει θεός. Εκεί εξετάζονται παραδοσιακά και μοντέρνα θεϊστικά επιχειρήματα όπως το οντολογικό, το κοσμολογικό, το τελεολογικό και το επιχείρημα από τη θρησκευτική εμπειρία, και καταλήγει πως είναι ανεπαρκή για να υποστηρίξουν τη θέση πως υπάρχει θεός. Εξετάζονται οι θέσεις επιφανών χριστιανών φιλοσόφων όπως Alvin Plantinga και Richard Swinburne για να καταλήξει πως οι θέσεις τους στην υποστήριξη του θεϊσμού παρουσιάζουν ελλείψεις. Στη συνέχεια, ακολουθεί ο Ντάνιελ Ντένετ οποίος ασκεί κριτική στη θεωρία του δημιουργισμού και του Ευφυούς σχεδιασμού
Ακολουθεί η υπεράσπιση του θετικού αθεϊσμού, όπου ο Andreas Weisberberger δείχνει την ασυμβατότητα του πανάγαθου θεού με το πρόβλημα του κακού (εξετάζει και την λογική και την αποδεικτική εκδοχή του), ο Κουέντιν Σμιθ που υποστηρίζει πως η σύγχρονη επιστήμη της κοσμολογίας εξηγεί την δημιουργία χωρίς την ύπαρξη του θεού και ο Patrick Grim όπου ισχυρίζεται πως ο θεός σύμφωνα με τις αβρααμικές θρησκείες είναι αδύνατον να υπάρχει
Στο τρίτο μέρος εξετάζονται οι συνέπειες του αθεϊσμού σε διάφορα ζητήματα, όπως φεμινισμός, μεταμοντερνισμός και καταλήγει με το ψυχολογικό προφίλ του άθεου- κλείνει το βιβλίο γράφοντας για τον άθεο πως «...είναι καλό να τον έχεις γείτονα»
Αλεπού των Άνδεων

Η αλεπού των Άνδεων (Lycalopex culpaeus), γνωστή και ως κούλπεο, είναι είδος Λυκαλώπεκος. Είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος γηγενής κυνίδης στη Νότια Αμερική, μετά τον χαιτοφόρο λύκο. Στην εμφάνιση φέρει πολλές ομοιότητες με την ευρέως αναγνωρισμένη κόκκινη αλεπού. Έχει γκρι και κοκκινωπή γούνα, λευκό πηγούνι, κοκκινωπά πόδια και μια ρίγα στην πλάτη που μπορεί να είναι ελάχιστα ορατή.
Η διατροφή της αλεπούς των Άνδεων αποτελείται κυρίως από τρωκτικά, κουνέλια, πουλιά και σαύρες, και σε μικρότερο βαθμό, από φυτικό υλικό και ψοφίμια. Η αλεπού των Άνδεων περιστασιακά επιτίθεται σε πρόβατα και επομένως συχνά θηρεύεται ή δηλητηριάζεται. Σε ορισμένες περιοχές έχει γίνει σπάνια, αλλά σε γενικές γραμμές το είδος δεν απειλείται με εξαφάνιση.
Η αλεπού των Άνδεων είχε εξημερωθεί για να δημιουργήσει τον σκύλο φουεγκίνο, αλλά το ζώο αυτό εξαφανίστηκε κάποια χρονική περίοδο μεταξύ του 1880 και 1919.
Αντώνιος Πετιμεζάς

Βιογραφία

Γεννήθηκε στα Σουδενά Καλαβρύτων. Γρήγορα εναντιώθηκε στους Τούρκους και έγινε κλέφτης. Οι Τούρκοι προσπάθησαν να τον συλλάβουν, καθώς αυτός και τα παιδιά του είχαν καταφέρει σημαντικές νίκες εναντίον τους. Τελικώς το 1769 φονεύθηκε από τους διώκτες του στη θέση «Σάλμαινα» της Βυσωκάς Καλαβρύτων, μαζί με άλλους 16 Πετιμεζαίους.
Ο Αντώνιος Πετιμεζάς είναι αυτός, που έφερε για πρώτη φορά στο προσκήνιο την οικογένεια των Πετιμεζάδων.
Αντρέ Ζιντ

H ζωή του

Το 1893 και το 1894 ταξίδεψε στη βόρεια Αφρική κι εκεί ανεφάνησαν οι ομοφυλοφιλικές του τάσεις, που εδραιώθηκαν λίγο αργότερα με τη γνωριμία του Όσκαρ Ουάιλντ και του λόρδου Άλφρεντ Ντάγκλας. 
Παρά ταύτα, νυμφεύθηκε μια εξαδέλφη του, τη Μαντλέν Ροντώ.
Το 1916 δημιουργεί ερωτική  σχέση με τον μετέπειτα σκηνοθέτη Μαρκ Αλλεγκρέ, δεκαπέντε μόλις ετών, γιο στενού φίλου του. Ακόμη σκανδαλωδέστερη ήταν η απολογία της παιδεραστίας Κορυντόν (1924), που επέσυρε γενική καταδίκη.
Το 1923 έγινε πατέρας μιας κόρης από την πολύ νεώτερή του Ελίζαμπετ βαν Ρύσσελμπέργκε, κόρη του Βέλγου ζωγράφου Τεό βαν Ρύσσελμπέργκε, φίλου του επίσης. Ήταν το μοναδικό του παιδί.
Από τον Ιούλιο του 1926 μέχρι τον Μάιο του 1927 ταξίδεψε στη Γαλλική Ισημερινή Αφρική με τον Αλλεγκρέ, οι σχέσεις του με τον οποίον είχαν διαταραχτεί προς στιγμή από το «επεισόδιο Ρύσσελμπέργκε». Μετά την επιστροφή, η ερωτική τους σχέση τερματίστηκε γιατί στο ταξίδι αυτό ο Αλλεγκρέ ανακάλυψε τις γυναίκες του Κογκό και τις γυναίκες εν γένει.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1930 ο Ζιντ προσέγγισε τον κομμουνισμό και το 1936 δέχθηκε πρόσκληση των σοβιετικών αρχών να επισκεφθεί τη Σοβιετική Ένωση.

Τα έργα του

Ο Ζίντ άρχισε τη συγγραφική σταδιοδρομία του με το αυτοβιογραφικό έργο Τα τετράδια του Αντρέ Βαλτέρ το 1891.
Από το 1891 μέχρι το 1893 έγραψε επηρεασμένος από τις θεωρίες του συμβολισμού. 
Ενώ τα μέχρι το 1900 έργα του ασχολούνται με προβλήματα ατομικότητας, ο Ανηθικολόγος και η Στενή Πύλη εξετάζουν τις ανθρώπινες σχέσεις, ακόμη κι αυτές του γάμου (ο δικός του φαίνεται πως δεν ολοκληρώθηκε). Αποκορύφωμα της νέας αυτής δημιουργικής περιόδου ήταν οι Κιβδηλοποιοί, περιγραφή της εξεγερμένης νεότητας και της σύγκρουσης των γενεών.
Με το ταξίδι του στην ισημερινή Γαλλική Αφρική άρχισε να έρχεται σε επαφή με ευρύτερα κοινωνικά προβλήματα. Το Ταξίδι στο Κογκό και ο Γυρισμός από το Τσαντ επικρίνουν τη γαλλική αποικιοκρατική πολιτική.  Όταν γύρισε στη Γαλλία εξέφρασε την απογοήτευσή του στα δύο σύντομα έργα του Επιστροφή από την ΕΣΣΔ και Διορθώσεις της Επιστροφής.
Τελευταίο του σημαντικό έργο ήταν ο Θησέας, όπου εκφράζει την εμπιστοσύνη του στον άνθρωπο και στην αξία του παρελθόντος.
Σε όλο το έργο του Ζιντ, και ιδιαίτερα στο Ημερολόγιό του, καθώς και στη ζωή του την ίδια, φαίνεται καθαρά ότι βρισκόταν κάτω από την πίεση των αντίρροπων δυνάμεων της προτεσταντικής πειθαρχίας και απόλυτης ελευθερίας, της παράδοσης και ανταρσίας, του ασκητισμού και αισθησιασμού. Ο επιτυχής συγκερασμός όλων αυτών των τάσεων τον κατέστησε ένα από τους μεγαλύτερους συγγραφείς της Γαλλίας.
Γιαν Τίλενς

Βιογραφία

Ο Γιαν Τίλενς γεννήθηκε στην Αμβέρσα, γιος αρτοποιού. Η οικογένεια Τίλενς είχε την ευθύνη λειτουργίας του αρτοποιίου στο κάστρο της Αμβέρσας. Δεν είναι σαφές με ποιον εκπαιδεύτηκε, αλλά το 1610 ο καλλιτέχνης δήλωσε ότι είχε ήδη ολοκληρώσει τις καλλιτεχνικές του σπουδές. Το 1612 έγινε δεκτός ως "Δάσκαλος" στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας. Η εγγραφή της καταγραφής του στη Συντεχνία αναφέρει ότι τότε διέμενε ακόμη στο κάστρο της Αμβέρσας.
Στις 25 Οκτωβρίου 1614 νυμφεύτηκε την Μαρχαρέτα Χέλεϊνς (Margaretha Geleyns). Το ζευγάρι απέκτησε πέντε παιδιά και ζούσε κοντά στο κέντρο της πόλης . Ο Γιαν Τίλενς σταδιοδρόμησε εξ ολοκλήρου στην γενέτειρα πόλη του. Έχαιρε της εκτίμησης των συναδέλφων του καλλιτεχνών. Ο Άντονι βαν Ντάικ επαίνεσε το έργο του και έφτιαξε την προσωπογραφία του. Η ανεψιά του, Γιοχάννα Τίλενς, νυμφεύτηκε τον ζωγράφο Γιόος φαν Κρέσμπεϊκ.
Το 1629 ασθένησε και έκανε τη διαθήκη του. Απεβίωσε το επόμενο έτος και τάφηκε στις 25 Ιουλίου 1630 στην Αμβέρσα.

Έργο

Ο Γιαν Τίλενς είχε εξειδικευτεί ως τοπιογράφος Τα έργα του είναι, ως επί το πλείστον, βραχώδη τοπία με μορφές που απεικονίζουν μυθολογικές σκηνές ή σύγχρονους ταξιδιώτες. Αν και ποτέ δεν επισκέφθηκε την Ιταλία, ζωγράφισε μερικά ιταλικού ύφους τοπία, με αρχαία μνημεία, στο στυλ του Φλαμανδού ζωγράφου Πάουλ Μπριλ, ο οποίος είχε δραστηριοποιηθεί στη Ρώμη.
Ο καλλιτέχνης συνεργάστηκε με κορυφαίους ζωγράφους της Αμβέρσας, όπως οι Φρανς Φράνκεν ο νεότερος (παράδειγμα συνεργασίας τους βρίσκεται στην Κρατική Πινακοθήκη του Ασάφενμπουργκ, τον Χέντρικ φαν Μπάλεν και τον Χανς ΙΙΙ Γιόρντενς, ο οποίος ζωγράφιζε το "σταφάζ" (πληθύσμωση με μορφές) των τοπίων του.
Πολύδωρος Παπαχριστοδούλου

Βιογραφία

Γεννήθηκε τη δεκαετία του 1880 στις Σαράντα Εκκλησιές της Ανατολικής Θράκης και ήταν γιος ιερέα. Έμαθε τα πρώτα γράμματα στη γενέτειρά του και αργότερα φοίτησε στο Γυμνάσιο Αδριανουπόλεως και στη Ζαρίφειο Σχολή της Φιλιππούπολης. Αργότερα σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών με υποτροφία εργαζόμενος παράλληλα ως δάσκαλος. Διορίστηκε στην Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης όπου δίδαξε για τρία χρόνια και στη συνέχεια δίδαξε φιλολογία σε σχολεία της Λάρισας, της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας. Έπειτα υπήρξε για 26 χρόνια καθηγητής στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων του Πειραιά. 
Παράλληλα ασχολήθηκε με την λογοτεχνία και την λαογραφία. Εμφανίστηκε στα γράμματα το 1922 δημοσιεύοντας διηγήματα και ηθογραφίες σε λογοτεχνικά περιοδικά και εφημερίδες ενώ σημαντικό είναι το ιστορικό και λαογραφικό έργο του με επίκεντρο την περιοχή της Θράκης. Διετέλεσε μέλος του Θρακικού Κέντρου αναλαμβάνοντας από το 1928 την έκδοση του περιοδικού Θρακικά, εξέδωσε από το 1934 ως το 1966 το περιοδικό Αρχείον του Θρακικού Λαογραφικού και Γλωσσικού Θησαυρού (34 τόμοι), υπήρξε ιδρυτής και πρόεδρος της Εταιρείας Θρακικών Μελετών και δημοσίευσε σε βιβλία, εφημερίδες και περιοδικά περισσότερες από 300 μελέτες του με αντικείμενο την Ιστορία, τη λαογραφία, την κοινωνία και τη μουσική παράδοση της Θράκης. Παράλληλα πραγματοποίησε επί χρόνια διαλέξεις σχετικές με τη Θράκη σε διάφορους οργανισμούς και φορείς ανά την επικράτεια καθώς και στο ραδιόφωνο. 
Για την προσφορά του και το έργο του, ο Παπαχριστοδούλου τιμήθηκε με αρκετά βραβεία στην Ελλάδα και το εξωτερικό (ΗΠΑ, Γαλλία κλπ). Παράλληλα απέσπασε τα ευμενή σχόλια προσωπικοτήτων των γραμμάτων και των τεχνών όπως οι Νικόλαος Ανδριώτης, Αντώνης Τραυλαντώνης, Σαμουέλ Μποντ-Μποβί κ.ά. Απεβίωσε το 1967 στην Αθήνα.
Φραγκίσκος Φαρνέζε της Πάρμας

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Ρανούτσο Β΄ δούκας της Πάρμας & Πλακεντίας και της Μαρίας των Έστε, κόρης τού Φραντσέσκο Α΄ των Έστε δούκα της Μόντενα. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο διάδοχος Οδοάρδος και μικρότερος ο Αντώνιος.
Το 1694 διαδέχθηκε τον πατέρα του σε ηλικία 17 ετών. Ο Ρανούτσο Β΄, που είχε απωλέσει το Κάστρο, άφησε την Πάρμα ένα μικρό αποκλεισμένο εδαφικά δουκάτο της βόρειας Ιταλίας με μικρή πολιτική σημασία, γεμάτο από χρέη, που τα πιο πολλά οφειλόταν στην πολυδάπανη Αυλή του. To προηγούμενο έτος είχε αποβιώσει ο διάδοχος Οδοάρδος και για να μην επιστραφεί η προίκα της χήρας του στον αδελφό της, ο Φραγκίσκος νυμφεύτηκε την ιδιόρρυθμη Δωροθέα-Σοφία. Ο Φραγκίσκος περιόρισε τα έξοδα της Αυλής.
Το 1700 απεβίωσε ο Κάρολος Β΄ της Ισπανίας χωρίς προφανή διάδοχο και ξεκίνησε ο Πόλεμος για την Ισπανική Διαδοχή μεταξύ της Γαλλίας και της Αυστρίας. Η Πάρμα ονομαστικά ήταν υποτελής τού πάπα. Ο Φραγκίσκος ανησύχησε και για να κρατήσει τον ξένο στρατό μακριά από το δουκάτο του, έμεινε ουδέτερος. Πάντως ο Ευγένιος πρίγκιπας της Σαβοΐας, ως στρατηγός της Αυστρίας κατέλαβε μέρη τού δουκάτου. Τότε ο Φραγκίσκος παραπονέθηκε στον Λεοπόλδο Α΄ των Αψβούργων, που τού απάντησε ότι θα αποζημιωθεί δεόντως μετέπειτα. Ωστόσο με τη λήξη τού πολέμου ο Ιωσήφ Α΄, γιος τού Λεοπόλδου Α΄, αγνόησε την υπόσχεση και -ως μέρος συμφωνίας (concordat) με την Εκκλησία- κήρυξε την Πάρμα φέουδό του, υποτελές τύ δουκάτου τού Μιλάνου.
Με τη βοήθεια τού καρδινάλιου Τζούλιο Αλμπερόνι διπλωμάτη τού Φιλίππου Ε΄, ο Φραγκίσκος πάντρεψε τη βλογιοκομμένη προγονή του Ελισάβετ (κόρη τού διαδόχου Οδοάρδου) με τον Φίλιππο Ε΄ το 1714, διεκδικητή τού θρόνου της Ισπανίας. Ο Φραγκίσκος ήθελε ο γιος της Κάρολος να αναλάβει την Πάρμα, μετά από τον νεότερο αδελφό του Αντώνιο. Μάλιστα προσπάθησε να αποτρέψει τον Αντώνιο από το να νυμφευτεί. Πράγματι ο Αντώνιος δεν νυμφεύτηκε όσο ζούσε ο Φραγκίσκος, όταν όμως αυτός απεβίωσε, νυμφεύτηκε την Ενριτσέττα των Έστε, αλλά απεβίωσε άτεκνος. Έτσι τον διαδέχθηκε ο Κάρολος. Τέσσερα έτη μετά όμως άφησε την Πάρμα για να αναλάβει το βασίλειο της Νάπολης, παίρνοντας μαζί του όλους τους θησαυρούς τού δουκάτου, ακόμη και τη μαρμάρινη σκάλα τού ανακτόρου της Πάρμας. Μετέπειτα έγινε ο Κάρολος Γ΄ της Ισπανίας.

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε το 1696 τη Δωροθέα-Σοφία των Βίττελσμπαχ, κόρη τού Φιλίππου-Γουλιέλμου εκλέκτορα τού Παλατινάτου. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Φοίβος Δεληβοριάς

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Αθήνα και είναι γιος του Φώτη Δεληβοριά, στελέχους της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος. Μεγάλωσε στην Καλλιθέα και έκανε μαθήματα κλασσικής κιθάρας με τον Ορφέα Περίδη. Το 1988 πήγε κάποια από τα τραγούδια του στον Μάνο Χατζιδάκι, με αποτέλεσμα την κυκλοφορία του πρώτου προσωπικού του δίσκου «Η παρέλαση» τον Νοέμβριο του '89.
Το 1995 υπέγραψε με την δισκογραφική εταιρεία "Sony Music" κυκλοφορώντας τον δεύτερο δίσκο του με τίτλο «Η ζωή μόνο έτσι είν' ωραία». Την ίδια χρονιά συμμετείχε για πρώτη φορά σε ζωντανή μουσική παράσταση, με τον Διονύση Σαββόπουλο. Το 1998 ακολούθησε ο δίσκος «Χάλια», και το καλοκαίρι του 2003 ο «Καθρέφτης». Το 2007 κυκλοφόρησε ο δίσκος «Έξω» και το 2008 «Οι απίθανες περιπέτειες του Φοίβου Δεληβοριά». Το 2010 αποχώρησε από την Sony και υπέγραψε με την ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία "Inner Ear", από την οποία κυκλοφόρησε, τον ίδιο χρόνο, τον δίσκο με τίτλο «Ο Αόρατος Άνθρωπος». Ο τελευταίος, μέχρι στιγμής, δίσκος του κυκλοφόρησε το 2015 και έχει τίτλο «Καλλιθέα» (Inner ear).
Κατά τη διάρκεια της καριέρας του έχει συνεργαστεί μεταξύ άλλων με τα Ημισκούμπρια, τον Θανάση Βέγγο, την Αρλέτα, τον Παύλο Παυλίδη, τον Αργύρη Μπακιρτζή, την Ελένη Τσαλιγοπούλου κ.α. Κατά καιρούς αρθρογραφεί σε διάφορα περιοδικά.
Κατοικεί στο Μετς και είναι παντρεμένος.
Δήμος Φολόης

Δήμος Φολόης (1835-1841)

Ο Δήμος συστάθηκε με τον "νόμο περί συστάσεως των Δήμων" και το βασιλικά διατάγματα του 1835 και του 1836. Από το 1835 ανήκε στην Επαρχία Διποταμίας και περιελάμβανε τα χωριά Νουσά, Τσίπιανα, Μοσθενίτσα, Κερτίζα, Κακοτάρι, Κούμανι, Γιάρμενα, Αγία Άννα, Ανδρώνι, Μπεντένι και Κλεινδιά. Ο Δήμος καταργήθηκε το 1841 και προσαρτήθηκε στον Δήμο Λάμπειας.
Έδρα του τότε δήμου ήταν το Κούμανι.

Δήμος Φολόης (1997-2010)

Ο Δήμος Φολόης ήταν δήμος του νομού Ηλείας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1997-2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Αρχαίας Ολυμπίας. Βρισκόταν στα ανατολικά του νομού στις πλαγιές του ομώνυμου όρους. Ο δήμος αποτελούταν από 9 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 3.814 μόνιμους κατοίκους. Καταλάμβανε έκταση 36,5 τ.χλμ. 
Έδρα του δήμου ήταν ο Λάλας.
Στέφανος Μανίκας

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1952 στην Αθήνα με καταγωγή από το Βασιλικό Κορινθίας. Σπούδασε στην Οδοντιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου συνδέθηκε φιλικά με τους Κώστα Λαλιώτη και Δημήτρη Ρέππα, επίσης μετέπειτα υπουργούς του ΠΑΣΟΚ. Συμμετείχε ενεργά στο αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα και το 1974, αμέσως μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας, εκλέχθηκε πρόεδρος του Συλλόγου Φοιτητών Οδοντιατρικής.
Διετέλεσε γραμματέας της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ από το 1978 ως το 1984, διαδεχόμενος τον Στέφανο Τζουμάκα. Είναι ο μακροβιότερος γραμματέας στην ιστορία της οργάνωσης. Από το 1985 ως το 1986 ήταν γενικός γραμματέας Νέας Γενιάς στην κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου (αντικαταστάθηκε από την Μαρία Αρσένη). Υπήρξε γραμματέας Οργανωτικής Πολιτικής το 1989 και γραμματέας Επιστημόνων του Κινήματος από το 1990 ως το 1994.
Το 1994 ίδρυσε τον Οργανισμό κατά των Ναρκωτικών (ΟΚΑΝΑ), του οποίου υπήρξε ο πρώτος πρόεδρος, μέχρι το 1996.
Εκλέχθηκε βουλευτής Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ το 1996 και βουλευτής Α΄ Αθηνών το 2000. Διετέλεσε υπουργός Επικρατείας στην κυβέρνηση του Κώστα Σημίτη από το 2001 ως το 2003.
Στις ευρωεκλογές του 2014 συμπαρατάχθηκε με τη Δημοκρατική Αριστερά.
Πέθανε στις 26 Αυγούστου 2015 από καρκίνο.
Μεταφυσικά

Γενικά

Το πραγματικά πολύτιμο αυτό σύγγραμμα έφθασε στη σύγχρονη εποχή σε πολύ κακή κατάσταση. Ο δε τίτλος του "Μετά τα Φυσικά" είναι μεταγενέστερος και φέρεται σε σύγγραμμα του Νικολάου του Δαμασκηνού περιπατητικού φιλοσόφου και ιστορικού του 1ου αιώνα π.Χ.  Η μετά την πρώτη ταξινόμηση και έκδοση του συγγράμματος φέρεται να έγινε από τον 9ο ή 10ο διάδοχο του Αριστοτέλη στη Περιπατητική Σχολή του Ανδρονίκου του Ροδίου (1ος αιώνας π.Χ.) και ο τίτλος "Μετά τα Φυσικά" να τέθηκε ως ονομασία κατά σειρά έκδοσης, ενώ ο Αριστοτέλης το ονομάζει "Πρώτη Φιλοσοφία".
Το όλο έργο αποτελείται από 14 βιβλία που διακρίνονται με τα ελληνικά κεφαλαία γράμματα από το Α μέχρι το Ν, ενώ τα δύο πρώτα σημειώνονται με το Α κεφαλαίο και το α μικρό. Αν και όλα τα βιβλία δείχνουν μια ταραγμένη σειρά, εν τούτοις τα βιβλία Α, Β, Γ, Ε, Ζ, Η και Θ δείχνουν να έχουν υποστεί διορθώσεις, χωρίς αυτό ν΄ αποκλείει και την άποψη ότι το σύγγραμμα αυτό ν΄ αποτελεί συνένωση διαφορετικών πραγματειών που άλλες εξ αυτών είχαν δημοσιευτεί, άλλες ήταν ατελείς, ή και κάποιες να μη είχαν ούτε καν δημοσιευτεί και να παρέμεναν ανέκδοτοι. Πάντως τα βιβλία αυτά είχαν τον ακροαματικό χαρακτήρα και κατατάσσονταν στα ακροαματικά. Σημαντικότερος δε ακροατής αυτών ήταν ο Μέγας Αλέξανδρος, σύμφωνα με μαρτυρία του Πλουτάρχου (Βίος Μ. Αλεξάνδρου 7).
Αλβανική γλώσσα

Ουσιαστικά

Η Αλβανική έχει κανονική σειρά λέξεων Υποκείμενο-Ρήμα-Αντικείμενο, όπως και οι περισσότερες άλλες Ινδοευρωπαϊκές γλώσσες. Τα ουσιαστικά της κλίνονται με βάση το γένος (που περιλαμβάνει κυρίως Αρσενικό και Θηλυκό, αλλά υπάρχουν απομείναντες τύποι Ουδετέρου) και τον αριθμό (Ενικός και Πληθυντικός). Στην Αλβανική υπάρχουν πέντε διακριτές πτώσεις, η Ονομαστική (Ernërore), η Γενική (Gjinore), η Δοτική (Dhanore), η Αιτιατική (Kallëzore) και η Αφαιρετική ή Προθετική (Rrjedhore). Κάθε πτώση έχει δύο τύπους, τον Οριστικό (Trajta e shquar) και τον Αόριστο (Trajta e pashquar). Η διάκριση σε οριστικό και αόριστο τύπο έχει τον ίδιο ρόλο με την διάκριση οριστικού και αόριστου άρθρου. Για παράδειγμα shok = (ένας) φίλος, shoku = ο φίλος. Παρακάτω δίνονται συγκεντρωτικά οι κλίσεις των ουσιαστικών.