Κροατική Δημοκρατία της Ερζέγ-Βοσνίας

Ετυμολογία

Ο όρος Ερζέγ-Βοσνία (Κροατιξά: Herceg-Bosna) εμφανίστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα και χρησιμοποιήθηκε ως συνώνυμο για τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη χωρίς πολιτικές υποσέλιξεις. Συχνά βρέθηκε στα λαϊκά ποιήματα ως ένα πιο ποιητικό όνομα για τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Μία από τις πρώτες αναφορές του όρου ήταν ο Κροάτης συγγραφέας Ιβάν Ζόβκο στο βιβλίο του "Κροατία στην παράδοση και τα έθιμα του Ερζέγ-Βοσνίας" του 1899. Ο Κροάτης ιστορικός Ferdo Šišić χρησιμοποίησε τον όρο στο βιβλίο του του 1908 "Ερζέγ-Βοσνία με την ευκαιρία της προσάρτησης". Στο 1ο μισό του 20ου αιώνα το όνομα Ερζέγ-Βοσνία χρησιμοποιήθηκε από ιστορικούς όπως οι Hamdija Kreševljaković και Dominik Mandić και οι Κροάτες πολιτικοί Vladko Maček και Mladen Lorković. Η χρήση του μειώθηκε στο 2ο μισό του 20ού αιώνα μέχρι το 1991 και η διακήρυξη της Κροατικής Κοινότητας της Ερζέγ-Βοσνίας. Από τη δεκαετία του 1990 χρησιμοποιείται ως όνομα για μια κροατική εδαφική μονάδα στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη.
Μετά την υπογραφή της συμφωνίας της Ουάσιγκτον τον Μάρτιο του 1994 και της δημιουργίας της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, ένα από τα καντόνια της ονομάστηκε "Ερζέγ-Βοσνία". Το 1997, το όνομα αυτό κηρύχθηκε αντισυνταγματικό από το Συνταγματικό Δικαστήριο της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης και επίσημα μετονομάστηκε σε "Καντόνι 10".

Ιστορικό

Στις αρχές του 1991, μετά το 14ο Έκτακτο Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γιουγκοσλαβίας, οι ηγέτες των έξι δημοκρατιών της Γιουγκοσλαβίας ξεκίνησαν μια σειρά συναντήσεων για την επίλυση της κρίσης στη Γιουγκοσλαβία. Η σερβική ηγεσία ευνόησε μια ομοσπονδιακή λύση, ενώ η ηγεσία της Κροατίας και της Σλοβενίας ευνόησε μια συμμαχία κυρίαρχων κρατών. Ο Izetbegović πρότεινε μια ασύμμετρη ομοσπονδία στις 22 Φεβρουαρίου, όπου η Σλοβενία ​​και η Κροατία θα διατηρούσαν χαλαρούς δεσμούς με τις 4 υπόλοιπες δημοκρατίες. Λίγο αργότερα, άλλαξε τη θέση του και επέλεξε μια κυρίαρχη Βοσνία ως προϋπόθεση για μια τέτοια ομοσπονδία. Στις 25 Μαρτίου 1991, ο Πρόεδρος της Κροατίας Franjo Tuđman συναντήθηκε με τον Σέρβο πρόεδρο Slobodan Milošević στο Karađorđevo, όπου φέρεται να συζητά για τη διχοτόμηση της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Στις 6 Ιουνίου, ο Izetbegović και ο πρόεδρος της πΓΔΜ Kiro Gligorov πρότειναν μια αδύναμη συνομοσπονδία μεταξύ της Κροατίας, της Σλοβενίας και μιας ομοσπονδίας των άλλων τεσσάρων δημοκρατιών, η οποία απορρίφθηκε από τον Μιλόσεβιτς.
Στις 13 Ιουλίου, η κυβέρνηση των Κάτω Χωρών, τότε προεδρεύουσα χώρα της ΕΚ, πρότεινε σε άλλες χώρες της ΕΚ να διερευνηθεί η δυνατότητα συμφωνημένων αλλαγών στα σύνορα της Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας, αλλά η πρόταση απορρίφθηκε από άλλα μέλη. Τον Ιούλιο του 1991, ο Ράντοβαν Κάρατζιτς, πρόεδρος της αυτοανακηρυχθείσας Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας, και ο Μουχάμαντ Φιλιπόβιτς, αντιπρόεδρος της Μουσουλμανικής Βοσνιακής Οργάνωσης (ΜΒΟ), συνήψαν συμφωνία μεταξύ των Σέρβων και των Βοσνίων που θα άφηναν τη Βοσνία σε μια κρατική ένωση με τη Σερβία και το Μαυροβουνίο. Η Κροατική Δημοκρατική Ένωση (HDZ Β-Ε) και το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (SDP BiH) καταγγέλλουν τη συμφωνία, αποκαλώντας την αντι-Κροατική σύμβαση και προδοσία. Μολονότι αρχικά επικρότησε την πρωτοβουλία, ο Izetbegović απέρριψε επίσης τη συμφωνία.
Από τον Ιούλιο του 1991 έως τον Ιανουάριο του 1992, κατά τη διάρκεια του Κροατικού Πόλεμου Ανεξαρτησίας, οι παραστρατιωτικοί της Σερβίας και της Σερβίας χρησιμοποίησαν βοσνιακό έδαφος για να επιτελέσουν επιθέσεις στην Κροατία. Η κροατική κυβέρνηση βοήθησε να προωθήσει τους Κροάτες και τους Βόσνιους στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, περιμένοντας τον πόλεμο να εξαπλωθεί εκεί. Στα τέλη του 1991, περίπου 20.000 Κροάτες στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, κυρίως από την περιοχή της Ερζεγοβίνης, προσήλθαν στην Κροατική Εθνική Φρουρά. Κατά τη διάρκεια του πολέμου στην Κροατία, ο πρόεδρος της Βοσνίας Alija Izetbegović έδωσε μια τηλεοπτική διακήρυξη της ουδετερότητας, δηλώνοντας ότι «αυτός δεν είναι ο πόλεμος μας» και ότι η κυβέρνηση του Σεράγεβο δεν έλαβε αμυντικά μέτρα ενάντια σε μια πιθανή επίθεση από τους Σερβοβόσνιους και το JNA. Ο Izetbegović συμφώνησε να αφοπλίζει τις υπάρχουσες δυνάμεις της Τοπικής Αμυνας (TO) κατόπιν αιτήματος του JNA. Αυτό αψηφούνταν από Βοσνιοκροάτες και Βοσνιακές οργανώσεις που απέκτησαν τον έλεγχο πολλών εγκαταστάσεων και όπλων του Ο.Τ.