google/wiki40b huggingface dataset:
Ναχάς Άνγκουλα

Πρώτα χρόνια

Γεννήθηκε στην Ογιαάνια της περιφέρειας Οσικότο, στις 22 Αυγούστου του 1943 Παρέμεινε εξόριστος την περίοδο από το 1965 ως το 1989, οπότε εργάστηκε στο Ράδιο Ζάμπια, από το 1973 ως το 1976 και ως δημόσιος υπάλληλος του ΟΗΕ από το 1976 ως το 1980. Στη συνέχεια ανέλαβε ρόλο οργανωτή στο κόμμα SWAPO και το 1989 ανέλαβε υπεύθυνος για την εγγραφή των ψηφοφόρων στους καταλόγους. Εξελέγη μέλος της Συντακτικής Συνέλευσης που είχε συσταθεί λίγο πριν την ανεξαρτησία, από τον Νοέμβριο του 1989 ως τον Μάρτιο του 1990.

Πολιτική καριέρα

Εκλέγεται βουλευτής από το 1990 και υπηρέτησε ως Υπουργός Παιδείας, Αθλητισμού και Πολιτισμού από το 1990 ως το 1995 και έπειτα υπουργός για την ανώτερη εκπαίδευση από το 1995 ως το 2005.
Στο συνέδριο του κόμματος το 2002 πήρε το μεγαλύτερο αριθμό ψήφων (395) στην Κεντρική Επιτροπή του SWAPO. 
Τον Μάιο του 2004 ήταν υποψήφιος με το κόμμα SWAPO για να λάβει το χρίσμα για τις προεδρικές εκλογές, όπου ήρθε τρίτος με 137 ψήφους και με πρώτο τον Ποχάμπα, και αποκλείστηκε από το δεύτερο γύρο.
Έγινε πρωθυπουργός μετά το διορισμό του από το νέο Πρόεδρο Ποχάμπα, στις 21 Μαρτίου του 2005.
Παρέμεινε πρωθυπουργός ως το 2012, οπότε αντικαταστάθηκε στο αξίωμα από το Χάγκε Γκέινγκομπ και ο ίδιος ανέλαβε υπουργός Άμυνας. Παρέμεινε υπουργός Άμυνας ως το 2015.
Αυτόνομες κοινότητες της Ισπανίας

Διοικητικές υποδιαιρέσεις

Οι Αυτόνομες Κοινότητες αποτελούνται από επαρχίες (provincias), που είναι οι δομικές μονάδες της κοινότητας. Αντίστοιχα, οι επαρχίες αποτελούνται από δήμους (municipios). Η ύπαρξη αυτών των δύο διοικητικών υποδιαιρέσεων προστατεύεται από το σύνταγμα, αλλά όχι απαραίτητα από τις διακηρύξεις αυτονομίας. Οι δήμοι έχουν αρμοδιότητα διοίκησης των εσωτερικών τους υποθέσεων, ενώ οι επαρχίες είναι τοπικές εξουσίες για την εφαρμογή των κρατικών ή κοινοτικών δράσεων και αποφάσεων.
Η σημερινή διαίρεση σε 50 επαρχίες βασίζεται, με μικρές αλλαγές, στην αρχική δομή του 1833 με εμπνευστή τον Χαβιέρ ντε Μπούργκος. Οι κοινότητες των Αστουριών, της Κανταβρίας, της Λα Ριόχα, οι Βαλεαρίδες Νήσοι, η Μαδρίτη, η Μούρθια και η Ναβάρα, προσμετρούνται και ως επαρχίες, καθώς η αυτονομία τους βασίστηκε στον ιστορικό χαρακτήρα μεμονωμένης επαρχίας.

Μεταβίβαση εξουσιών και δημιουργία των Αυτόνομων Κοινοτήτων

Ο συγκεντρωτισμός, ο εθνικισμός και οι αποσχίσεις έπαιξαν ένα σημαντικό ρόλο κατά τη μετάβαση της Ισπανίας στο καθεστώς των Αυτόνομων Κοινοτήτων. Με το φόβο ότι οι αποσχιστικές τάσεις θα οδηγούσαν σε αστάθεια και επαναφορά δικτατορικών καθεστώτων, τα μετριοπαθή κόμματα που συμμετείχαν στην αναθεώρηση το συντάγματος το 1978 συμβιβάστηκαν με στόχο να αποδυναμώσουν τις αποσχιστικές ομάδες και να αφοπλίσουν τις ακροδεξιές παρατάξεις. Με την ίδρυση ενός ιδιαίτερα αποκεντρωμένου κράτους, σε σύγκριση τόσο με το πρότερο συγκεντρωτικό καθεστώς του Φράνκο, όσο και με υπόλοιπα δυτικά κράτη, ο στόχος μάλλον ήταν επιτυχής. Έτσι, το σύγχρονο Ισπανικό Κράτος των Αυτονομιών (Estado de las Autonomías) συχνά αναδεικνύεται ως παράδειγμα αποκέντρωσης σε όλη την Ευρώπη.
Τουρκμένμπασι

Ιστορία

Το 1717, ο Ρώσος Πρίγκιπας Αλεξάντερ Μπέλκοβιτς-Τσερκάσκι κατέφθασε στην περιοχή και εγκατέστησε ένα μυστικό οχυρωμένο οικισμό στην τοποθεσία αυτή, όπου οι αποξηραμένες εκβολές μίας πρώην εκβολής του ποταμού Αμού Ντάρια χύνονταν στην Κασπία Θάλασσα. Στόχος του ήταν να βαδίσει με τον στρατό του κατά μήκος της αποξηραμένης κοίτης του ποταμού και να καταλάβει το Χανάτο της Χίβα. Η εκστρατεία απέτυχε, ενώ οι Ρώσοι εγκατέλειψαν τον οικισμό για διάστημα άνω των 150 ετών.

Κράσνοβοντσκ

Το 1869, οι Ρώσοι εισέβαλαν για δεύτερη φορά. Ονόμασαν το φρούριό τους Κράσνοβοντσκ (Красноводск), το οποίο είναι η ρωσική εκδοχή του αρχικού ονόματος, Κιζίλ-Σου (Κόκκινο Νερό). Το Κράσνοβοντσκ αποτέλεσε επιχειρησιακό κέντρο της Ρωσικής Αυτοκρατορίας ενάντια της Χίβα και της Μπουχάρα, καθώς και των νομαδικών τουρκμένικων φυλών.
Η σιδηροδρομική γραμμή είχε, αρχικά, ως αφετηρία το Ουζούν-Αντά επί της Κασπίας Θάλασσας, ωστόσο ο τερματικός σταθμός μεταφέρθηκε προς τα βόρεια και, πιο συγκεκριμένα, προς το λιμάνι του Κράσνοβοντσκ.
Έπεσε στα χέρια του Κόκκινου Στρατού τον Φεβρουάριο του 1920.

Τουρκμένμπασι

Το 1993, το Κράσνοβοντσκ μετονομάστηκε από τον Ισόβιο Πρόεδρο Σαπαρμουράτ Νιγιάζοφ, με βάση τον αυτοδημιουργηθέντα τίτλο του Τουρκμένμπασι ("Ηγέτης Πασών των Τουρκμένων"). Ο διάδοχος του Νιγιάζοφ, Γκουρμπανγκουλί Μπερντιμουχαμέντοφ δεσμεύτηκε, τον Ιούλιο του 2007, για επένδυση ενός δισεκατομμυρίου δολαρίων σε ένα σχέδιο το οποίο θα είχε ως στόχο την μετατροπή του Τουρκμένμπασι σε σημαντικό τουριστικό θέρετρο – το κέντρο της Τουριστικής Περιοχής της Αβάζα με την κατασκευή 60 σύγχρονων ξενοδοχείων, κατά μήκος μίας έκτασης 16 χιλιομέτρων επί της ακτογραμμής της Κασπίας Θάλασσας.
Παντελής Οικονόμου

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1950. Είναι πτυχιούχος Μαθηματικών του Πανεπιστημίου Αθηνών και μεταπτυχιακό (Master of Science) στην Επιχειρησιακή Έρευνα (Operational Research) του Πανεπιστημίου του Σάσσεξ (University of Sussex). Έχει δεκαπέντε χρόνια επαγγελματικής δραστηριότητας ως διευθυντικό στέλεχος σε ελληνικές και ξένες επιχειρήσεις, ενώ τα τελευταία χρόνια δραστηριοποιείται επαγγελματικά ως σύμβουλος επιχειρήσεων.
Έχει αναπτύξει πολιτική δραστηριότητα από το 1974 ως μέλος του Πανελληνίου Σοσιαλιστικού Κινήματος (ΠΑΣΟΚ). Έχει διατελέσει μέλος της Κεντρικής Επιτροπής από το 1ο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ το 1984 και του Εκτελεστικού Γραφείου από το 1989. Στις εθνικές εκλογές του Σεπτεμβρίου του 1996, εκλέχτηκε βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ στην εκλογική περιφέρεια Α΄ Αθήνας.
Διατέλεσε γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εξωτερικής Πολιτικής και Άμυνας, μέλος των Επιτροπών Θεσμών και Διαφάνειας και Ευρωπαϊκών Υποθέσεων. Ήταν επίσης Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας Φιλίας με το Κοινοβούλιο της Ρωσικής Ομοσπονδίας.
Σήμερα είναι μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ. Το 2001 πρωτοστάτησε στην ίδρυση του πρώτου εσωκομματικού ρεύματος του κινήματος, των Ελλήνων Σοσιαλιστών, των οποίων είναι σήμερα εκπρόσωπος. Δραστηριοποιείται στους κόλπους της Ελληνικής Δημοκρατικής Εταιρίας (ΕΔΕΤ), χώρου πολιτικής διάσκεψης και δράσης.
Ηλίας Γεωργοπαπαδάκος

Βίος

Ο Ηλίας Γεωργοπαπαδάκος γεννήθηκε στη Μάνη και εγκαταστάθηκε σε νεαρή ηλικία στον Πειραιά, όπου εργάστηκε ως αρτεργάτης, και τελικά άνοιξε δικό του φούρνο. Αναμείχθηκε ενεργά στο συνδικαλιστικό κίνημα της εποχής και εκλέχθηκε πρόεδρος του Σωματείου Αρτοποιών Πειραιώς.
Ο Γεωργοπαπαδάκος αποτελούσε έναν από τους ελάχιστους αρχειομαρξιστές που κατάφεραν να αναδειχθούν σε σημαντικές συνδικαλιστικές θέσεις, καθώς το κίνημα κυρίως προσείλκυε νεαρούς φοιτητές και διανοούμενους. Διακρίθηκε ιδιαίτερα στην γενική απεργία του Αυγούστου του 1923, και η δράση του εκεί τον έκανε ευρύτερα γνωστό στον Πειραιά.
Η επιρροή του Γεωργοπαπαδάκου και η προσπάθειά του να καθιερώσει και να εξαπλώσει την παρουσία των αρχειομαρξιστών σε εργατικές οργανώσεις τον κατέστησαν εχθρό του ΚΚΕ. Τον Δεκέμβριο του 1927, σε σύγκρουση μελών του ΚΚΕ με αρχειομαρξιστές έξω από τα γραφεία του Ριζοσπάστη στην Πλατεία Αγίων Θεοδώρων, για την διεκδίκηση μιας βιβλιοθήκης με σοσιαλιστικά βιβλία που οι άνθρωποι του Ριζοσπάστη είχαν αποσπάσει από τους αρχειομαρξιστές, ο Γεωργοπαπαδάκος δολοφονήθηκε με μαχαίρι «φαλτσέτα». Συνελήφθησαν επί τόπου τα μέλη του ΚΚΕ Δ. Σακαρέλος, Δ. Φαρδής και Τζ. Φλαράκος, οι οποίοι καταδικάστηκαν τον Ιανουάριο του 1928 από το κακουργιοδικείο Λειβαδιάς σε πολυετείς καθείρξεις.
Η Ασφάλεια επίσης απήγγειλε κατηγορία για τη δολοφονία και στον Νίκο Ζαχαριάδη.
Ο Ζαχαριάδης συνελήφθη στις αρχές του 1928 και προφυλακίστηκε για αυτή την δολοφονία, αλλά πολύ γρήγορα κατάφερε να δραπετεύσει (καταδικάστηκε ερήμην σε πολυετή κάθειρξη). Όταν συνελήφθη ξανά το 1936 (μετά την επιβολή της δικτατορίας του Μεταξά) η καταδίκη για την δολοφονία Γεωργοπαπαδάκου αποτέλεσε μία από τις ερήμην δικαστικές αποφάσεις που χρησιμοποιήθηκαν για τον άμεσο εγκλεισμό του.
Εξωμύτης Θήρας

Οι λαξευτοί τάφοι και η Όχεντρα

Στους βράχους, στα δεξιά του δρόμου από την Περίσσα προς τον Εξωμύτη, υπάρχουν αρχαίοι λαξευτοί τάφοι. Σε έναν από τους βράχους, πάνω από ταφικά μνημεία, είναι σκαλισμένη μία τεράστια οχιά, η Όχεντρα ή Έχεντρα (Αρχαία Ελληνικά όχεντρα: "οχιά, έχιδνα").

Το λιμάνι της αρχαίας Ελευσίνας

Μέσα στην θάλασσα, κοντά στο ακρωτήριο του Εξωμύτη, θεωρείται ότι είναι βυθισμένο το λιμάνι της αρχαίας πόλης της Ελευσίνας, η οποία αναφέρεται από τον Πτολεμαίο τον Γεωγράφο ως μία από τις πόλεις της Σαντορίνης.
Εθνόσημο του Μπανγκλαντές

To εθνικό έμβλημα του Μπανγκλαντές καθιερώθηκε αμέσως μετά την ανεξαρτησία, το 1971.

Περιγραφή

Στο έμβλημα βρίσκεται ένα νούφαρο, (εθνικό λουλούδι της χώρας), το οποίο χωρίζεται σε δύο μέρη από στάχυα ρυζιού. Πάνω από το νούφαρο βρίσκονται 4 αστέρια και ένα τρίφυλλο ματσάκι από φύλλα τσαγιού. Το νούφαρο συμβολίζει και τα πολλά ποτάμια που διαρρέουν το Μπανγκλαντές, ενώ το ρύζι αποτελεί τη βασική τροφή στην ασιατική χώρα. Τα τέσσερα αστέρια αντιπροσωπεύουν τα τέσσερα βασικά δόγματα που αρχικά ορίστηκαν στο πρώτο Σύνταγμα του Μπανγκλαντές, το 1972: εθνικισμός, κοσμική εξουσία, σοσιαλισμός και δημοκρατία.
Ιμπν αλ-Ραουαντί

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Ιμπν αλ-Ραουαντί γεννήθηκε το 815 στο Μεγάλο Χορασάν, σήμερα στο Αφγανιστάν. Ο πατέρας του, Yahya, ήταν εβραίος μελετητής του Ταλμούδ, έγινε μουσουλμάνος και δίδασκε μουσουλμάνους πως να καταρρίπτουν το Ταλμούδ. Ο αλ-Ραουάντι, εγκατέλειψε το Ισλάμ για τον αθεϊσμό και δίδασκε πως να καταρρίπτει κανείς το Κοράνι.

Φιλοσοφία

Ο αλ-Ραουάντι απέρριπτε την εξ αποκαλύψεως αλήθεια κάθε θρησκείας. Σύμφωνα με το βιβλίο του, Zumurrud, τα θαύματα και οι παραδόσεις που τα συνοδεύουν, είναι αναγκαστικά προβληματικά. Τα θαύματα, μόνο ένας μικρός αριθμός ανθρώπων μπορεί να τα παρακολουθήσει, και οι αναφορές από μικρούς αριθμούς ανθρώπων δεν μπορούν να είναι αξιοπιστες, γιατί μπορούν εύκολα να συνωμοτήσουν για να πουν ψέματα. Ο αλ-Ραουάντι δείχνει και άλλες μουσουλμανικές παραδόσεις και εξηγεί γιατί είναι κωμικές, όπως για παράδειγμα περιπτώσεις όπου άγγελοι προσπάθησαν να βοηθήσουν σε μάχες τον Μωάμεθ. Στο ίδιο βιβλίο του κάνει κριτική στην προσευχή.
Η ουσία της φιλοσοφίας του αλ-Ραουάντι είναι ότι το δόγμα δεν αντέχει στην λογική, και άρα πρέπει να απορριφθεί, τα θαύματα είναι απάτες και το Κοράνι δεν είναι εξ΄αποκαλύψεως αλήθεια.
Εθνόσημο του Ναουρού

Το εθνόσημο του Ναουρού χρονολογείται από το 1968 και η επίσημη χρήση του άρχισε από τις αρχές της δεκαετίας του '70. Ο θυρεός του χωρίζεται στη μέση σε δύο μέρη. Στο ανώτερο τμήμα παρουσιάζεται το χημικό σύμβολο του φωσφόρου πέρα από ένα υφασμένο με χρυσό φόντο . Το χαμηλότερο τμήμα, χρώματος ασημί, απεικονίζει ένα πουλί, τον ωκυπέτη (φρεγάτα), το οποίο κάθεται σε κούρνια πάνω από τα μπλε κύματα του ωκεανού. Το κατώτερο δεξιό τμήμα είναι μπλε και περιέχει ένα κλαδί του λουλουδιού calophyllum. Ο θυρεός περιβάλλεται από τις εικόνες εξοπλισμού φυλάρχων, που φοριέται στις τελετές - σχοινιά από τα φύλλα φοινικών, φτερά φρεγάτας και δόντια καρχαριών. Το αστέρι που κεντροθετείται επάνω από την ασπίδα προέρχεται από τη σημαία. Η κορδέλα επάνω από αυτό φέρει την επωνυμία του νησιού στη γλώσσα των Μικρονησίων του Ναουρού: Naoero. Η κορδέλα κάτω από το θυρεό φέρει το εθνικό ρητό της Δημοκρατίας του Ναουρού: Πρώτα το Θέλημα του Θεού. Το υφασμένο φόντο συμβολίζει τους ανθρώπους του Ναούρου, το πουλί την πανίδα της χώρας και το χημικό σύμβολο για το φώσφορο την εξόρυξη των φωσφορικών αλάτων.
969 Λεοκαδία

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Λεοκαδίας εκτιμάται σε 19,52 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,043.
Οίκος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών

Ο Οίκος των Δύο Σικελιών είναι ένας πλάγιος κλάδος του Οίκου των Βουρβόνων Ισπανίας, ο οποίος είναι κλάδος του Οίκου των Καπετιδών. Κυβέρνησαν τη Νάπολη και τη Σικελία τον 18ο και 19ο αι. Ιδρύθηκε όταν ο Κάρολος Γ΄ της Ισπανίας έδωσε στον δευτερότοκο γιο του Φερδινάνδο Α΄ ως πρόσοδο (appanage) τα βασίλεια της Σικελίας και της Νάπολης ("Σικελίας"), που ενώθηκαν σε ένα βασίλειο με το όνομα των Δύο Σικελιών.
Μιράντα Μυράτ

Βιογραφία

Ήταν κόρη του Μήτσου Μυράτ και της Κυβέλης, αδελφή του αρχιτέκτονα Αλέξανδρου Μυράτ και ετεροθαλής αδελφή του Δημήτρη και της Ρίτας Μυράτ. Υπήρξε πρωταγωνίστρια του Νεοελληνικού θεάτρου.
Από το 1921 μέχρι το 1923 παρακολούθησε μαθήματα στο Κολλέγιο Σεβινιέ στο Παρίσι. Την πρώτη εμφάνιση στη θεατρική σκηνή έκανε το 1919 με το θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη στο έργο "Δύο Λεονόρες" του Paul Lindau. Το επόμενο έτος εμφανίστηκε στον "Πρίγκιπα φοιτητή".
Το 1923 επέστρεψε από το Παρίσι και άρχιζε να παίζει με το θίασο της μητέρας της Κυβέλης μέχρι το 1932, οπότε και προσλήφθηκε από το Εθνικό Θέατρο Αθηνών με το συγκρότημα του οποίου εμφανίσθηκε ως πρωταγωνίστρια μέχρι το 1938. Στα έτη 1939 και 1940 συνεργάσθηκε με το θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη. Το 1940 ίδρυσε δικό της θίασο σε συνεργασία με τον Κώστα Μουσούρη τον Μαυρέα και τον Ορέστη Μακρή. Το επόμενο έτος ο θίασος αυτός διαλύθηκε και δημιουργήθηκε άλλος με τον τίτλο "θίασος Μιράντας και Γιώργου Παππά", που έδωσε διάφορες παραστάσεις μέχρι το Καλοκαίρι του 1942, οπότε η Μιράντα ξεκίνησε νέο θίασο που συμμετείχε πρόσθετα και η Μαίρη Αρώνη. Η Μιράντα σταμάτησε τη θεατρική της καριέρα στη δεκαετία του 1960.
Ιδιαίτερη λαμπρή επιτυχία είχε στα έργα «Το Μελτεμάκι» του Παντελή Χορν και "Δεσποινίς Δικηγόρος" του Θεόδωρου Συναδινού. Από το ξένο ρεπερτόριο ιδιαίτερη επιτυχία σημείωσε στο έργο "Ηδονή της τιμιότητος" του Πιραντέλλο.
Η Μιράντα υπήρξε επίσης σημαντική συνεργάτρια του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας που λόγω της μόρφωσής της, της ορθοφωνίας της και της φωνητικής της χροιάς θεωρείτο ως ειδική στην απαγγελία ποιημάτων και στην ανάγνωση λογοτεχνικών κειμένων, ιδιαίτερα σε λογοτεχνικές εορτές. Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε σε περισσότερες από 40 ταινίες ενώ συμμετείχε και σε κάποιες τηλεοπτικές σειρές.
Αλοΐνη

Η Αλοΐνη είναι μια πικρή, κίτρινη-καφέ ουσία προερχόμενη από την Αλόη. Έχει καθαρτικά αποτελέσματα, αλλά από τον Μάϊο 2002, η Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων των Ηνωμένων Πολιτειών (U.S. Food and Drug Administration - FDA) έδωσε εντολή να μην αναγνωρίζονται ως ασφαλή και αποτελεσματικά τα καθαρτικά με βάση την Αλοΐνη.
Γυναικείοι Αθλητικοί Αγώνες 1930

Οι Γυναικείοι Αθλητικοί Αγώνες 1930 διεξήχθησαν στις 21 Σεπτεμβρίου στο Παναθηναϊκό Στάδιο και υπήρξαν οι πρώτοι διασυλλογικοί αγώνες γυναικών και αποτέλεσαν τον πρόδρομο των Πανελληνίων Αθλητικών Αγώνων Γυναικών που ξεκίνησαν το 1931. Τη διοργανωση των αγώνων του 1930 ανέλαβαν σε συνεργασία ο Πανιώνιος, ο ΑΟ Παλαιού Φαλήρου και ο Α.Ο. Νεανίδων αλλά έγιναν με άδεια από τον ΣΕΓΑΣ. Όπως και οι προηγούμενοι τέσσερις αγώνες που είχε διοργανώσει ο Πανιώνιος, το 1926, 1927, 1928 και 1929, έτσι και αυτοί ήταν η μοναδική επίσημη διοργάνωση γυναικείου στίβου που έγινε στην Αθήνα. Συμμετείχαν αθλήτριες από 10 περίπου αθλητικά σωματεία και αποτελούν το πρώτο επίσημο αθηναϊκό πρωτάθλημα στίβου γυναικών. Στους αγώνες τηρήθηκε βαθμολογία και πολυνίκης αναδείχθηκε το Α.Ο. Παλαιό Φάληρο.
Αντίστοιχοι αγώνες έγιναν και στη Θεσσαλονίκη με διοργανωτή τον γυναικείο σύλλογο "Αρτεμις" για το πρωτάθλημα Κεντρικής Μακεδονίας.
Nezavisne Novine

Οι Nezavisne Novine (στα σερβικά κυριλλικά: Независне новине) είναι εφημερίδα εκδιδόμενη στη Μπάνια Λούκα, πρωτεύουσα της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας, στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Ιδρύθηκε από τον Ζέλικο Κόπανγια τον Δεκέμβριο του 1995. Ο σημερινός Πρωθυπουργός της Σερβικής Δημοκρατίας, Μίλοραντ Ντόντικ, της παρείχε στήριξη, μεταξύ άλλων, παρέχοντάς της οικονομική ενίσχυση κατά την εκδοτική της εκκίνηση. Το 2001, κυκλοφορούσε σε 11.000 αντίτυπα, ενώ, το 2008, μεταξύ 20.000 και 25.000 αντίτυπα. Για αρκετό καιρό, αρχισυντάκτης της ήταν ο Ντράγκαν Γιέρινιτς, ενώ, από το 2009, την θέση του έχει πάρει η Μποργιάνα Ραντμάνοβιτς-Πέτροβιτς.

Παρουσίαση

Οι Nezavisne Novine (η « Ανεξάρτητη Εφημερίδα ») ήταν η πρώτη εφημερίδα της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας που εξέδωσε άρθρα σχετικά με τα εγκλήματα πολέμου που διεπράχθησαν από τους Σέρβους στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, αμέσως μετά τον Πόλεμο της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης. Έφερε, επίσης, στο φως την διαφθορά και την υπεξαίρεση χρημάτων εντός τη Δημοκρατίας, κάτι που είχε ως συνέπεια ο ιδρυτής και ιδιοκτήτης της, Ζέλικο Κόπανγια, να πέσει θύμα βόμβας η οποία είχε ως αποτέλεσμα να χάσει τα δυο του πόδια, τον Οκτώβριο του 1999. Το 2002, ο Ζέλικο Κόπανγια έλαβε το Βραβείο Ελευθερίας Τύπου.
Λευκορωσικό ρούβλι

Το λευκορωσικό ρούβλι (λευκορωσικά:  рубель rubyel,στο πληθυντικό: рублёў rublyow), με κωδικό κατά ISO 4217 BYΝ, είναι το νόμισμα της Λευκορωσίας. Το σύμβολό του είναι Br.
Η οικονομία της χώρας είναι Σοβιετικού τύπου, δηλαδή υπάρχει κεντρικός σχεδιασμός από το κράτος. Την 1η Ιουλίου 2016, το παλιό ρούβλι (με κωδικό ISO BYR) αντικαταστάθηκε από το νέο ρούβλι με αναλογία 10.000 προς 1, που θα βοηθήσει σε μείωση του πληθωρισμού. Ο νέος κωδικός ISO 4217 είναι ο BYN. Η χρήση των παλιών ρουβλιών ήταν εφικτή και στο δεύτερο εξάμηνο του 2016, και ο σχεδιασμός όμοιος με το ευρώ. Τα χαρτονομίσματα θα είναι των 5, 10, 20, 50, 100, 200 και 500 ρουβλιών και τα κέρματα θα είναι των 1, 2, 5, 10, 50 καπίκιων, καθώς και των 1 και 2 ρουβλιών, τα οποία τέθηκαν σε διάθεση την 1η Ιουλίου 2016. Η ανακοίνωση της έκδοσης του νέου ρουβλιού έγινε τον Νοέμβριο του 2015.

1991-2016

Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, η κρατική τράπεζα της ΕΣΣΔ δεν είχε τη δυνατότητα και την άδεια να τυπώσει χαρτονομίσματα, με αποτέλεσμα οι επιμέρους κυβερνήσεις έπρεπε να χρησιμοποιούσουν δικό τους εθνικό νόμισμα. Για την ονομασία του νομίσματος της Λευκορωσίας προτάθηκε η γερμανική λέξη Τάλερ (талер), με υποδιαιρέσεις τα 100 γρόσια (грош), αλλά η κομμουνιστική πλειοψηφία του Ανώτερου Σοβιέτ της Λευκορωσίας την απέρριψε και επέμεινε στη ονομασία ρούβλι.
Από την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης μέχρι τον Μάιο του 1992 στη χώρα χρησιμοποιούνταν ταυτόχρονα το σοβιετικό και το λευκορωσικό ρούβλι. Τα νέα ρωσικά χαρτονομίσματα κυκλοφορούσαν επίσης στη Λευκορωσία, αλλά αντικαταστάθηκαν με χαρτονομίσματα της Εθνικής Τράπεζας της Λευκορωσίας τον Μάιο του 1992. Το πρώτο ρούβλι είχε τον κωδικό ISO ΒΥΒ και αντικατέστησε το σοβιετικό νόμισμα με ισοτιμία 1 λευκορωσικό ρούβλι = 10 σοβιετικά ρούβλια. Χρειάστηκαν δύο χρόνια για να γίνει το ρούβλι το επίσημο νόμισμα της χώρας.
Το 2000, εκδόθηκε το δεύτερο ρούβλι (με κωδικό ISO BYR), αντικαθιστώντας το πρώτο με ισοτιμία 1 νέο ρούβλι = 1.000 παλιά ρούβλια. Τυπώθηκαν μόνο χαρτονομίσματα και τα νομίσματα ήταν μόνο συλλεκτικά.

Σημερινό ρούβλι (2016-)

Από τον Ιούλιο του 2016 άρχισε να χρησιμοποιείται ένα νέο ρούβλι, με ισοτιμία 1 νέο ρούβλι = 10.000 παλιά ρούβλια. Τα παλιά και ένα ρούβλια θα κυκλοφορούν ταυτόχρονα από την 1η Ιουλίου μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2016. Η Λευκορωσία εξέδωσε για πρώτη φορά νομίσματα για γενική κυκλοφορία. Κυκλοφόρησαν εφτά χαρτονομίσματα διαφορετικών αξιών (5, 10, 20, 50, 100, 200 και 500 ρούβλια) και οχτώ νομίσματα διαφορετικών αξιών (1, 2, 5, 10, 20 και 50 καπέικας και 1 και 2 ρούβλια), τα οποία τέθηκαν σε κυκλοφορία την 1η Ιουλίου 2016. Ο σχεδιασμός ήταν παρόμοιος με εκείνον για το ευρώ. Ο νέος κωδικός ISO 4217  είναι BYN.
Είμαστε στον αέρα

Πλοκή

Η σειρά αφηγείται το στήσιμο του ραδιοφωνικού σταθμού Jukebox fm, από μια παρέα παλιών συμμαθητών, που είχαν επιχειρήσει να κάνουν το ίδιο όταν ήταν ακόμη στο σχολείο και είχαν τον πειρατικό ραδιοσταθμό Ο Πάμπτωχος. Τον Χρήστο (Άκης Σακελλαρίου),  τον Νίκο (Στέλιος Μάινας), τον Μίλτο (Ιεροκλής Μιχαιλίδης) και τον Πέτρο (Θοδωρής Αθερίδης ).Το σενάριο εστιάζεται στα προβλήματα που πηγάζουν από το εγχείρημα και τις προσωπικές σχέσεις των πρωταγωνιστών, αλλά δεν περιορίζεται αποκλειστικά σ' αυτά. Αρκετά θέματα που δεν είχαν εμφανιστεί ποτέ στην Ελληνική τηλεόραση, πρωτοπαρουσιάστηκαν δραματουργικά στην σειρά, όπως, π.χ., το ''στήσιμο'' ποδοσφαιρικού στοιχήματος, το χάκινγκ, η skateboard κουλτούρα, τα ηθικά διλήμματα των πολεμικών ανταποκριτών, η συρρίκνωση της ελληνικής γλώσσας, η εξαγορά ελληνικών επιχειρήσεων από εταιρείες του εξωτερικού, οι φανατικές θαυμάστριες (groupies) των ροκ μουσικών, κ.ά.

Παραγωγή

Η πρωτότυπη αρχική ιδέα της σειράς ανήκει στον Θοδωρή Μανίκα και η επεξεργασία της σε σενάριο έγινε, το 1990-1991, από τον Θοδωρή Μανίκα και τον Παναγιώτη Κούστα, όμως η πρόταση, που τότε υποβλήθηκε στην ΕΡΤ και στα νεοσύστατα τοτε ιδιωτικά κανάλια ANT1 και Mega, απορρίφθηκε. Τελικώς, το 1997 ο διευθυντής της εταιρείας ΑΝΩΣΗ Α.Ε. Νίκος Χασσίδ, πήρε το ρίσκο να ξαναπροτείνει την σειρά στο Mega και πέτυχε την έγκρισή της.

Ενδιαφέροντα στοιχεία

Σημειώνεται, πως, αν και ο τίτλος Είμαστε Στον Αέρα είναι ίδιος με το ομώνυμο βιβλίο του Ανδρέα Ρουμελιώτη (καταγραφή της ιστορίας της ελεύθερης ραδιοφωνίας, μέσα από τα άρθρα της στήλης Ράδιο Ε στην Ελευθεροτυπία), το περιεχόμενο των δύο έργων προφανώς και δεν έχει την παραμικρή σχέση. Μάλιστα, οι δύο σεναριογράφοι της σειράς, φρόντισαν να απαθανατίσουν την σύμπτωση, αφού, σε κάποιο επεισόδιο, εμφανίζουν τον Ανδρέα Ρουμελιώτη σαν προσκεκλημένο του ραδιοφωνικού σταθμού Jukebox fm, όπου μιλά (από στήθους) για την εμπειρία του σαν ραδιοφωνικός συντάκτης.
Μπολέσλαφ του Ντόμπζινι

Βιογραφία

Ήταν ο τέταρτος γιος τού Σιεμόβιτ δούκα τού Ντόμπζινι και της Αναστασίας των Ρουρικιδών, κόρης τού Λέοντα Α΄ της Γαλικίας-Βολινίας. Ίσως έλαβε το όνομα τού εξαδέλφου τού πατέρα του, τού Μπολέσλαφ Β΄ δούκα τού Πουότσκ.
Δεν κυβέρνησε ποτέ μόνος του· όταν απεβίωσε ο πατέρας του, ήταν υπό την επιτροπεία της μητέρας του και τού θείου του Βλάντισλαφ Α΄ τού βραχύ. Από το 1316 έμεινε υπό την κηδεμονία τού δευτερότοκου (και μόνου επιζώντα) αδελφού του Βλάντισλαφ τού κυφού, με τον οποίο εξέδιδαν μαζί έγγραφα από το 1322. Εμφανίζεται για πρώτη φορά στις πηγές με τη μητέρα και τον αδελφό του σε έγγραφο τού 1316, που εκδόθηκε από τον Φλοριάν Λάσκαρι επίσκοπο τού Πουότσκ και αφορά την πληρωμή τού φόρου της δεκάτης. Το 1323 μαζί με τον αδελφό του ίδρυσαν νοσοκομείο για το Τάγμα τού Παναγίου Τάφου στο Ρίπιν. Η τελευταία αναφορά του σε πηγές είναι η 20ή Μαρτίου 1326.
Επαρχία Μπουρέμ

Γεωγραφία

Η Επαρχία Μπουρέμ βρίσκεται κεντρικά του Μαλί και κεντρο-δυτικά της Περιφέρειας Γκαό. Συνορεύει στα δυτικά με την Περιφέρεια Τομπουκτού, στα νότια με την Επαρχία Γκαό και στα βόρεια με την Περιφέρεια Κιντάλ.
Κεντρική Επιτροπή Στόλου Βαλτικής

Η Κεντρική Επιτροπή του Στόλου της Βαλτικής (Τσέντρομπαλτ), Ρωσικά: Центральный комитет Балтийского флота (ЦКБФ, Центробалт), ήταν η επιτροπή για τον συντονισμό των δραστηριοτήτων των επιτροπών των ναυτών του Ρωσικού Στόλου της Βαλτικής. Ιδρύθηκε τις 11-13 Μαΐου (28-30 Απριλίου, με το παλιό ημερολόγιο) 1917, μετά την Φεβρουαριανή Επανάσταση. Ο πρώτος πρόεδρός της ήταν ο Πάβελ Ντιπένκο. Τον Δεκέμβριο η θέση του Αρχιστράτηγου του Στόλου της Βαλτικής και του επιτελείου του καταργήθηκαν, και η Τσέντρομπαλτ ανέλαβε πλήρη αρμοδιότητα επί του Στόλου. Τον Ιανουάριο του 1918, η 5η συνέλευση της Τσέντρομπαλτ έγινε υπό την κυριαρχία των Αναρχικών. Η Τσέντρομπαλτ καταργήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου (31 Ιανουαρίου) 1918 λόγω της εισαγωγής της νέας δομής: του Συμβουλίου των Επιτρόπων του Στόλου της Βαλτικής.
Σημαία του Ισημερινού

Με το νόμο της 5ης Δεκεμβρίου 1900 (Registro Oficial No.1272) δηλώνεται ότι η κρατική σημαία του Ισημερινού είναι διαφορετική στα σύμβολα από αυτές των άλλων κρατικών σημαιών: η διαφορά είναι ότι οι κρατικές σημαίες έχουν το εθνόσημο του Ισημερινού και οι πολιτικές σημαίες όχι. Εντούτοις, στην πράξη η κρατική σημαία χρησιμοποιείται συχνά ως πολιτική σημαία. Οι αναλογίες της πολεμικής σημαίας είναι 2:3, διαφορετικά είναι ίδιες με αυτές της κρατικής σημαίας. Η σημαία του Ισημερινού είναι τρίχρωμη, με τρεις οριζόντιες λωρίδες, χρώματος κίτρινου (επάνω), μπλε και κόκκινου, με το εθνόσημο της χώρας στο κέντρο.
Η χώρα έχει Σύνταγμα από τις 22 Οκτωβρίου του 2008.
Παναγιώτης Μαυρομιχάλης

Βιογραφικά στοιχεία

Ήταν γιος του Λεωνίδα Μαυρομιχάλη. Εξελέγη βουλευτής Οιτύλου το 1907 αντί του αποβιώσαντος Ιωάννου Κατσάκου Μαυρομιχάλη.
Κουμπαράς

Ο κουμπαράς είναι δοχείο με σχισμή που χρησιμεύει για την άτυπη αποταμίευση κερμάτων ή χαρτονομισμάτων. Χρησιμοποιείται περισσότερο από παιδιά στα οποία δίνονται ως σύμβολα προνοητικότητας και εγκράτειας, ώστε να μαθαίνουν την πρακτική της αποταμίευσης. Οι σύγχρονοι κουμπαράδες έχουν συχνά σχήμα μικρού γουρουνιού και παραδοσιακά φτιάχνονται από κεραμικό.