google/wiki40b huggingface dataset:
Μουσείο Τέχνης του Ντάλας

Ιστορία

Το μουσείο ιδρύθηκε το 1903 με τη δημιουργία του Συνδέσμου Τέχνης του Ντάλας  (Dallas Art Association).  Ο σύνδεσμος συνέλεξε πίνακες και τους εξέθεσε στην Δημόσια Βιβλιοθήκη (Dallas Public Library). Ο καλλιτέχνης από το Τέξας Φράνκ Ροχ (Frank Reaugh) είχε την ιδέα να εκθέσει τα έργα τέχνης στην νέα βιβλιοθήκη.  Της άρεσε αφτή η ιδέα της Μάι Ντίκσον Έξαλ (May Dickson Exall), της πρώτης Προέδρου της Δημόσιας Βιβλιοθήκης του Ντάλας.  Η κ. Έξαλ δήλωσε: «Έχω σκοπό να προσφέρω εκθέματα και διάλεξεις που προάγουν τις τέχνες και την εκπαίδευση, να σχηματίσω μόνιμη συλλογή, να προάγω το έργο των τοπικών καλλιτεχνών, να ζητήσω έρεισμα για τις τέχνες από το κοινό και τις επιχειρήσεις, και να τιμήσω τους πολίτες που υποστηρίζουν τις τέχνες».
Οι συλλογές αυξήθηκαν γρήγορα και το μουσείο μεταφέρθηκε σε νέα μονάδα αρ ντεκό στο Φερ Παρκ το 1936, με την ευκαιρία της Εκατοστής Έκθεσης του Τέξας.  Αυτή η νέα μονάδα σχεδιάστηκε από κοινοπραξία των αρχιτεκτόνων από το Ντάλας σε συνεννόηση με τον Πωλ Κρετ (Paul Cret) της Φιλαδέλφειας.  Ακόμα είναι δυνατό να δείτε αυτό το κτίριο.
Το 1943 ο Τσέρι Μπεϊγουότερς (Jerry Bywaters) έγινε ο διευθυντής του μουσείου. Για είκοσι ένα χρόνια υπηρέτησε την κοινότητα του Ντάλας και έδωσε την αίσθηση της ενότητας στο μουσείο.  
. 
Υπό την ηγεσία του Μπεϊγουότερς το μουσείο απέκτησε ιμπρεσιονιστικά, αφηρημένα και σύγχρονα αριστουργήματα και ανέπτυξε την ταυτότητά του ως πολιτιστικό μνημείο.
Το 1963 το Μουσείο Τέχνης συγχωνεύθηκε με το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (Dallas Museum of Contemporary Art), του οποίου διευθυντής για τα προηγούμενα τέσσερα χρόνια ήταν ο Ντάγκλας Μακέιγκι (Douglas MacAgy).
Το 1964 ο Μέριλ Ρούπελ (Merrill Rueppel) έγινε διευθυντής των συγχωνευμένων μουσείων. Οι συλλογές των δύο μουσείων, οι οποίες περιελάμβαναν έργα τέχνης από τους Πωλ Γκωγκέν, Πιέ Μοντριάν και Φράνσις Μπέηκον, βρίσκονταν μέσα σε μία εγκατάσταση. Το 1965 το μουσείο πραγματοποίησε δύο εκθέσεις: η πρώτη ήταν Η τέχνη του Πιέ Μοντριάν και το δεύτερο Γλυπτική: εικοστού αιώνα.
Η συλλογή του μουσείου συνέχισε να αυξάνεται και από τα τέλη του 1970 κατέστη σαφές ότι η μεγαλύτερη μονάδα ήταν αναγκαία. Υπό τη διεύθυνση του Χάρι Πάρκερ (Harry Parker), το μουσείο ήταν σε θέση να επεκτείνει το χώρο του στο βόρειο άκρο του εμπορικού κέντρου της πόλης (τώρα έχει οριστεί η "περιοχή τεχνών" του Ντάλας, ή Dallas Arts District). Η νέα μονάδα, η οποία σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Έντουαρντ Λάρραμπι Βαρνς (Edward Larrabee Barnes), και η οικοδόμησή του στοίχισε 54 εκατομμύρια δολάρια. Χρηματοδοτήθηκε από έκδοση ομολόγων της πόλης το 1979, μαζί με ιδιωτικές δωρεές. Το σύνθημα για το έργο «Μια μεγάλη πόλη αξίζει ένα μεγάλο μουσείο.»  Το νέο κτίριο άνοιξε τον Ιανουάριο του 1984.
Περιοχή Σάμε

Μεταφορές

Ο ασφαλτοστρωμένος οδικός Κορμός T2 από το Νταρ ες Σαλαάμ να Αρούσα περνά μέσα από την Περιοχή Σάμε (Same District).
Η Σιδηροδρομική Γραμμή Ουσαμπάρα (Usambara Railway) από την Τάνγκα προς την Αρούσα, επίσης περνά μέσα από την περιοχή.
Σφαγή της Ναντσίνγκ

Η Σφαγή της Ναντσίνγκ, επίσης γνωστή ως Βιασμός της Νανκίνγκ, ήταν μια μαζική δολοφονία, γενοκτονία και πολεμικοί βιασμοί που έλαβαν χώρα κατά την περίοδο των έξι εβδομάδων μετά την ιαπωνική άλωση της πόλης της Ναντσίνγκ, την πρώην πρωτεύουσα της Δημοκρατίας της Κίνας, στις 13 Δεκεμβρίου 1937 κατά τη διάρκεια του δεύτερου Σινοιαπωνικού πόλεμου. Κατά την περίοδο αυτή εκατοντάδες χιλιάδες Κινέζοι πολίτες και αφοπλισμένοι στρατιώτες δολοφονήθηκαν και 20.000-80.000 άνδρες, γυναίκες και παιδιά βιάστηκαν από στρατιώτες του Αυτοκρατορικού Ιαπωνικού Στρατού.
Το γεγονός παραμένει ένα αμφιλεγόμενο πολιτικό ζήτημα, καθώς οι διάφορες πτυχές του έχουν αμφισβητηθεί από κάποιους ιστορικούς ρεβιζιονιστές και Ιάπωνες εθνικιστές, οι οποίοι έχουν ισχυριστεί ότι η σφαγή είτε μεγαλοποιήθηκε είτε έχει εξ ολοκλήρου παραχθεί για λόγους προπαγάνδας. Ως αποτέλεσμα των εθνικιστικών προσπαθειών για άρνηση ή εξορθολογισμό των εγκλημάτων πολέμου, η διαμάχη γύρω από τη σφαγή παραμένει ένα εμπόδιο στις σινο-ιαπωνικές σχέσεις, καθώς και τις ιαπωνικές σχέσεις με τα άλλα κράτη στην Ασία και τον Ειρηνικό, όπως τη Νότια Κορέα και τις Φιλιππίνες.
Μια ακριβής εκτίμηση για τον αριθμό των νεκρών στη σφαγή δεν επιτεύχθηκε, επειδή τα περισσότερα από τα ιαπωνικά στρατιωτικά αρχεία σχετικά με τις δολοφονίες έχουν σκόπιμα καταστραφεί ή παρέμειναν απόρρητα λίγο μετά την παράδοση της Ιαπωνίας το 1945. Το Διεθνές Στρατιωτικό Δικαστήριο της Άπω Ανατολής εκτιμά πάνω από 200.000 θύματα στο συμβάν, η επίσημη εκτίμηση της Κίνας είναι περίπου 300.000 θύματα, με βάση την αξιολόγηση του Δικαστηρίου Εγκλημάτων Πολέμου στην Ναντσίγκ. Οι εκτιμήσεις από Ιάπωνες ιστορικούς διαφέρουν σε μεγάλο βαθμό, στην περιοχή της 40.000-200.000. Μερικοί ιστορικοί ρεβιζιονιστές αρνούνται ακόμη και ότι συνέβη μια εκτεταμένη και συστηματική σφαγή, υποστηρίζοντας ότι οποιοιδήποτε θάνατοι είτε ήταν δικαιολογημένοι στρατιωτικά ατυχήματα είτε ήταν μεμονωμένα περιστατικά μη εξουσιοδοτημένης αγριότητας. Αυτοί οι αρνητές ισχυρίζονται ότι ο χαρακτηρισμός του συμβάντος ως μια μεγάλης κλίμακας συστηματική σφαγή ήταν κατασκευασμένη για το σκοπό της πολιτικής προπαγάνδας.
Αν και η ιαπωνική κυβέρνηση έχει παραδεχθεί τις πράξεις της θανάτωσης ενός μεγάλου αριθμού αμάχων, λεηλασίες και άλλες βίαιες πράξεις που διαπράχθηκαν από τον Αυτοκρατορικό Ιαπωνικό Στρατό μετά την πτώση της Ναντσίνγκ, ορισμένοι Ιάπωνες αξιωματούχοι έχουν υποστηρίξει ότι ο αριθμός των νεκρών ήταν στρατιωτικός στη φύση του και ότι κανένα τέτοιο έγκλημα δεν συνέβη ποτέ. Η άρνηση της σφαγής (και μια διαφορετική σειρά από ρεβιζιονιστικούς λογαριασμούς θανάτων) έχει γίνει μια βάση του ιαπωνικού εθνικισμού. Στην Ιαπωνία, η κοινή γνώμη από τις σφαγές ποικίλλει, και λίγοι αρνούνται εντελώς την ύπαρξη της σφαγής . Παρ' όλα αυτά, επαναλαμβανόμενες απόπειρες αρνητών να προωθήσουν μια αναθεωρητική ιστορία του συμβάντος έχουν δημιουργήσει διαμάχη που περιοδικά αντηχεί στα διεθνή μέσα ενημέρωσης, ιδίως στην Κίνα, τη Νότια Κορέα και άλλες χώρες της Ανατολικής Ασίας.
Ανανεωτικό Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό Κίνημα

Ιστορικό

Το Ανανεωτικό Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό Κίνημα ιδρύθηκε το 1990, όταν στελέχη του Α.Κ.Ε.Λ., ανάμεσα τους και πέντε βουλευτές (Παπαπέτρου, Zιαρτίδης, Φάντης, Nτ. Kωνσταντίνου και Παύλος Δίγκλης) αποχώρησαν από το κόμμα, εκφράζοντας την έντονη διαφωνία τους για την πολιτική που ασκούσε το Α.Κ.Ε.Λ.. 
Πρόεδρος του νέου κινήματος τέθηκε ο Παύλος Δίγκλης και αναπληρωτής πρόεδρος ο Μιχάλης Παπαπέτρου
Στις εκλογές του 1991 συγκέντρωσε το 2,40% της λαϊκής ψήφου, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να εισέλθει στη Βουλή των Αντιπροσώπων. 
Στις εκλογές του 1996, με επικεφαλής τον Μιχάλη Παπαπέτρου, το κίνημα δεν σημείωσε ιδιαίτερη δυναμική. Ειδικότερα, συγκέντρωσε 5.311, ποσοστό της τάξης του 1,44%, και δεν εξέλεξε βουλευτή.
Το ίδιο έτος το Α.ΔΗ.ΣΟ.Κ. συνενώθηκε με τους Ενωμένους Δημοκράτες.
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Μακεδονίας 1925-26

Η διοργάνωση

Το ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα της Θεσσαλονίκης τη σεζόν 1925-26 ξεκίνησε κανονικά το φθινόπωρο του 1925, αλλά λόγω προβλημάτων της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Μακεδονίας (ΕΠΣΜ) οι αγώνες διακόπηκαν και κάποια στιγμή που η Ένωση διαλύθηκε, το πρωτάθλημα έδειχνε ότι δεν θα συνεχιστεί. Παρόλες τις δυσοίωνες προβλέψεις τελικά υπήρξε νέο συμβούλιο της ΕΠΣΜ και το πρωτάθλημα άρχισε εκ νέου στις 24 Ιανουαρίου, ακυρώνοντας όλους τους προηγούμενους αγώνες. Μέρος πήραν οι ομάδες που είχαν ξεκινήσει στην αρχή της σεζόν, δηλαδή οι Άρης, Ηρακλής, ΑΕΚ Θ., Θερμαϊκός και Μέγας Αλέξανδρος, όχι όμως ο Άτλας.
Τη δεύτερη Κυριακή του πρωταθλήματος στις 31 Ιανουαρίου αναμετρήθηκαν οι Μέγας Αλέξανδρος και Θερμαϊκός, σε έναν αγώνα, όπου η ομάδα του Μεγάλου Αλεξάνδρου επικράτησε με 3-0. Ύστερα όμως από ένσταση του Θερμαϊκού ο αγώνας κρίθηκε άκυρος κι ενώ η Ένωση προτίθετο να ξαναορίσει τον αγώνα μετά το τέλος του πρώτου γύρου, ο Μέγας Αλέξανδρος αποφάσισε να αποχωρήσει από το πρωτάθλημα. Παράλληλα όμως η ομάδα του Άτλαντα ξαναπροσχώρησε στην Ένωση κι έτσι, παρότι είχε ξεκινήσει το πρωτάθλημα, εντάχθηκε κανονικά στο πρόγραμμα του πρωταθλήματος. 
Το πρωτάθλημα συνεχίστηκε με πολλά προβλήματα και οι ομάδες πολλές φορές αδυνατούσαν να συμπληρώσουν εντεκάδα στους αγώνες. Σε έναν από αυτούς, στις 11 Απριλίου 1926, η ΑΕΚ Θεσσαλονίκης δεν κατάφερε να συμπληρώσει ενδεκάδα εναντίον του Ηρακλή και παραιτήθηκε έτσι των 2 βαθμών. Ο αγώνας διεξήχθη ανεπίσημα, με την ΑΕΚ να δανείζεται δύο ποδοσφαιριστές του ΠΑΟΚ και να ηττάται με σκορ 9-1. Μία εβδομάδα νωρίτερα, σε αγώνες πρωταθλήματος ο Ηρακλής επιβλήθηκε του Άτλαντα 3-1, ενώ οι ΑΕΚ και Θερμαϊκός ξεκίνησαν να αγωνίζονται με 9 και 10 παίκτες αντίστοιχα και με τελικό σκορ 1-1.
Στο τέλος του πρώτου γύρου αποχώρησε και η ΑΕΚ από το πρωτάθλημα, όπως φαίνεται και στο πρόγραμμα αγώνων, με αποτέλεσμα να απομείνουν μόνο 4 σύλλογοι.
Τελικά πρωταθλητής για την περίοδο 1925-26 αναδείχθηκε ο Άρης, που κατέκτησε αήττητος το πρωτάθλημα. Πρώτος σκόρερ του Άρη αναδείχθηκε ο Ζαρές Μινασιάν με 5 γκολ. Ο Άρης επικράτησε του Ηρακλή στα ντέρμπι με σκορ 5-2 και 4-1.

Ανεπίσημα Σωματεία

Στο πρωτάθλημα ανεπισήμων συμμετείχαν οι Αετός (που το κατέκτησε), Μελιτεύς, Κανάρης και Μακεδονικός Αστήρ, ενώ σε φιλικούς αγώνες μετείχαν οι Εθνικός Τούμπας, Βύρων, ΑΟ Θεσσαλονίκης, Θρίαμβος, Πρόοδος, Παμμακεδονικός, Ακοάχ, Κεραυνός (Νέας Παναγίας), Μαραθών Κουρί, ΠΟ Τροχιοδρομικών, Ολυμπιακός Αστήρ και Νέα Γενεά Καλαμαριάς, ενώ τον Απρίλη του 1926 εμφανίζεται και η ομάδα του ΠΑΟΚ. 
Θα υπάρξουν και ομάδες απο μαθητές (12-14 χρονών), οι οποίες θα δώσουν και αυτές αγώνες με συλλόγους ανδρών, όπως η Χρυσή Ομάς από την περιοχή της Αγίας Τριάδας και ο Τρομάρας Καλαμαριάς.
Οι ομάδες του Ηρακλή και του Άρη θα δημιούργησουν γυναικείες ομάδες ποδοσφαίρου και θα τις ακολουθήσει η ομάδα του Παμμακεδονικού.
Κεράωνας

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Κεράωνας (Κεράων) είναι γνωστός ένας Σπαρτιάτης ήρωας, που συνιστά μια προσωποποίηση του κεράσματος του κρασιού. Προς τιμή του Κεράωνος και του Μάττωνος είχαν χρηματοδοτήσει την κατασκευή αγαλμάτων τους οι μάγειροι των σπαρτιατικών συσσιτίων.
Μπαντούνγκ

Ιστορία

Οι Ολλανδοί άποικοι είχαν φυτείες με τσάι στη περιοχή το 17ο και 18ο αιώνα. Ένας δρόμος κατασκευάστηκε για να ενώνει το Μπαντούνγκ με τη πρωτεύουσα Μπατάβια. Ύστερα από αιτήματα των κατοίκων, το Μπαντούνγκ έγινε δήμος το 1906 με αποτέλεσμα η πόλη να αναπτυχθεί γρήγορα και να γίνει τόπος παραθερισμού των αποίκων, καθώς χτίστηκαν πολυτελή ξενοδοχεία και καφέ στη πόλη, με αποτέλεσμα να τις δοθεί το προσωνύμιο το «Παρίσι της Ιάβας» (Parijs van Java). Μετά την ανεξαρτησία της Ινδονησίας, η πόλη αναπτύχθηκε και αστικοποιήθηκε ταχύτατα. Μέσα σε 20 χρόνια (1940-1961) ο πληθυσμός της τετραπλασιάστηκε. Το 1955 έλαβε χώρα στο Μπαντούνγκ η διάσκεψη του Μπαντούνγκ, η οποία έθεσε το θεμέλιο λίθο για την δημιουργία του Κινήματος των Αδεσμεύτων.

Οικονομία & αξιοθέατα

Το Μπαντούνγκ είναι σημαντικός τουριστικός προορισμός εγχώριος και διεθνής. Η πόλη είναι γνωστή για την ολλανδική αποικιακή αρχιτεκτονική, τη μεγάλη γαστρονομική ποικιλία. Ανάμεσα στα αξιοθέατα ξεχωρίζουν ο βοτανικός και ο ζωολογικός κήπος. Άλλες σημαντικές πηγές εισοδήματος είναι οι κατασκευές, η παραγωγή υφασμάτων και φαρμάκων, οι υπηρεσίες και η γεωργία.
Μεθυλοβουτίνιο

Με απόσπαση υδραλογόνων

Με απόσπαση δύο ισοδυνάμων υδραλογόνου (HX) από 1,1-διαλο-3-μεθυλοβουτάνιο, με χρήση υδροξειδίου του νατρίου (NaOH), παράγεται μεθυλοβουτίνιο:

Με βρωμίωση και μετά απόσπαση υδροβρωμίου

Με βρωμίωση (Br₂) 3-μεθυλο-1-βουτενίου παράγεται αρχικά 1,2-διβρωμο-3-μεθυλοβουτάνιο. Μετά, με απόσπαση δύο ισοδυνάμων υδροβρωμίου (HBr) από το τελευταίο με χρήση διαλύματος νατραμιδίου (NaNH₂) σε υγρή αμμωνία (NH₃) παράγεται τελικά μεθυλοβουτίνιο:

Με απόσπαση αλογόνων

Με απόσπαση  δύο ισοδυνάμων αλογόνου (X₂)  1,1,2,2-τετραλο-3-μεθυλοβουτάνιο, με χρήση ψευδαργύρου (Zn), παράγεται μεθυλοβουτίνιο:

Με ισοπροπυλίωση αιθινίου

Το αιθινικό νάτριο (HC≡CNa) μπορεί να ισοπροπυλιωθεί με ισοπροπυλαλογονίδιο:

Καταλυτική υδρογόνωση

Με καταλυτική υδρογόνωση  (H₂) μεθυλοβουτίνιου σχηματίζεται αρχικά 3-μεθυλο-1-βουτένιο και στη συνέχεια (με περίσσεια υδρογόνου)  μεθυλοβουτάνιο.:

Αλογόνωση

Με επίδραση αλογόνου (X₂, αλογόνωση) σε μεθυλοβουτίνιο έχουμε προσθήκη στον τριπλό δεσμό. Παράγεται αρχικά 1,2-διαλο-3-μεθυλο-1-βουτένιο, και στη συνέχεια (με περίσσεια αλογόνου), 1,1,2,2-τετραλο-3-μεθυλοβουτάνιο.:

Υδραλογόνωση

Με προσθήκη υδραλογόνων (HX, υδραλογόνωση) σε μεθυλοβουτίνιο παράγεται  αρχικά 2-αλο-3-μεθυλο-1-βουτένιο, και στη συνέχεια (με περίσσεια υδραλογόνου) 2,2-διαλο-3-μεθυλοβουτάνιο.:

Υδροκυάνωση

Με προσθήκη υδροκυανίου (HCN, υδροκυάνωση) σε μεθυλοβουτίνιο παράγεται ισοπροπυλαιθενονιτρίλιο:

Επίδραση πυκνού υπερμαγγανικού καλίου

Με επίδραση πυκνού διαλύματος υπερμαγγανικού καλίου (KMnO₄) παράγεται μεθυλο-2-οξοβουτανικό οξύ:

Προσθήκη αλκοολών

Με επίδραση αλκοόλης (ROH) σε μεθυλοβουτίνιο παράγεται 2-αλκοξυ-3-μεθυλο-1-βουτένιο:

Προσθήκη καρβονικών οξέων

Με επίδραση καρβοξυλικού οξέος (RCOOH) σε μεθυλοβουτίνιο  παράγεται καρβονικός ισοπροπυλοβινυλεστέρας:

Οζονόλυση

Με επίδραση όζοντος (Ο₃ οζονόλυση) σε μεθυλοβουτίνιο παράγεται αρχικά ασταθές οζονίδιο που τελικά διασπάται σε μεθυλο-2-οξοβουτανάλη:
Γιώργος Μίχας

Τα πρώτα χρόνια

Ο Γιώργος Μίχας γεννήθηκε στο Λουτράκι. Από πολύ μικρή ηλικία ασχολήθηκε με τη μουσική, αφού στα 5 του είχε ήδη την πρώτη του κιθάρα. Στα 8 του ξεκινάει μαθήματα και τελειώνει την παιδική του ηλικία ξέροντας ήδη πολύ καλή κιθάρα και τούμπα. Στα 15 του χρόνια αρχίζει να ασχολείται επαγγελματικά με τη μουσική. Ακολουθεί μια σειρά μαγαζιών όπου και εργάζεται έχοντας φτιάξει το δικό του συγκρότημα και από τα 20 του αρχίζει να γράφει τραγούδια και εμφανίζεται μπροστά στον κόσμο. Η μουσική δείχνει να είναι τα πάντα γι αυτόν. Οι μουσικές του προτιμήσεις ήταν τρεις: τα blues, η rock, η jazz και αυτό αποδεικνύεται με το ότι αγόραζε συνεχώς δίσκους με τέτοιο περιεχόμενο.
Στη δεκαετία του '80 μετακομίζει στην Αθήνα. Εκεί σπουδάζει και μαγεύεται στους ήχους του punk, του darkwave και της ψυχεδέλειας. Το 1983 βρίσκεται με το συγκρότημα Sabotage μεταξύ ενός σχιζοφρενικού, μεταπάνκ, ηλεκτρονικού μπλουζοψυχεδελικού σχήματος, που έγραψε την δική του ιστορία αλλά χωρίς να μπει στη δισκογραφία.

Ο πρώτος του δίσκος

Ο πρώτος του δίσκος ονομαζόταν <<Άδηλος τόπος>> και κυκλοφόρησε το 1999 μετά από μεγάλες μουσικές διαδρομές που πραγματοποιήθηκαν. Περιέχει rock, blues αλλά και ρεμπέτικα κομμάτια. Κερδίζει πολύ καλές κριτικές για αυτή του τη δουλειά και συνεχίζει  το πάθος του με τη μουσική. Διακρίνεται πλέον ως ένας μποέμ καλλιτέχνης και πολύ καλός συνθέτης. Το 2002 συνεργάζεται στη δισκογραφική δουλειά της Θεοδοσίας Τσάτσου «Κόκκινο» συμμετέχοντας με τέσσερεις δικές του συνθέσεις σε μουσική και στίχους, όπως το «Στη Θάλασσα», «Που να' σαι Τώρα» τα οποία αγαπήθηκαν όσο τίποτα άλλο και έγιναν πολύ γνωστά.

Επιστροφή το 2003

Επανέρχεται με τη δεύτερη δισκογραφική δουλειά του, το 2003 με τίτλο <<Πιο Πέρα Από Τα Όνειρα>> κάτι το οποίο μας ζητά ο ίδιος να φτάσουμε με τη μουσική του. Αυτός ο δίσκος περιέχει δεκατρία τραγούδια σε μουσική και στίχους δικούς του. Ήχοι ηλεκτρονικοί, lounge, tribal και ενορχηστρώσεις, στις οποίες συμμετέχουν ερμηνευτικά η Θεοδοσία Τσάτσου με δυο κομμάτια, η Ελισάβετ Καρατσόλη με ένα τραγούδι και η Βασιλική Γούναρη με δύο κομμάτια, όπου άλλοτε περιγράφουν μια μουσική πραγματικότητα γεμάτη δυναμισμό και άλλοτε, σου δίνουν ευκαιρία να δραπετεύσεις και να ξεκινήσεις το ταξίδι. Η αποτοξίνωσή του από την ελληνική μουσική είναι οι ξένες μπαλάντες και εκφράζεται μέσα από το ραδιοφωνικό σταθμό.
Χρησιμοποιεί διαφορετικούς ήχους και ακούσματα με σκοπό να δελεάσει τον ακροατή. Το είδος της μουσικής που γράφει δεν δεσμεύεται από φόρμες και στυλ. Ο ίδιος πιστεύει πως «οι μελωδίες όπως άλλωστε και η ζωή είναι ένα ταξίδι σε κόσμους φανταστικούς>>. Γι αυτό, όπως μας προτείνει και ο ίδιος, θα πρέπει να τους εξερευνούμε, να τους <<λεηλατούμε>>, να παίρνουμε ότι έχουμε ανάγκη και να φεύγουμε για άλλους τόπους.
Σαντζάκι του Σιρμίου

Το Σαντζάκι του Σιρμίου (τουρκικά : Sirem sancağı), ή Σαντζάκι του Σίρεμ όπως ήταν γνωστή η Σίρμια (περιφέρεια του Σιρμίου) τότε, ήταν διοικητική διαίρεση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ανήκε διοικητικά στο Βιλαέτι της Βούδα και είχε πρωτεύουσα την πόλη Ντιμιτρόφσκα, σημερινή Σρέμσκα Μιτρόβιτσα.

Ιστορία

Το Σαντζάκι δημιουργήθηκε το 1541 μετά την Οθωμανική κατάκτηση της περιοχής και περιελάμβανε εδάφη της σημερινής Σερβίας . Κατοικούνταν από χριστιανούς κι μουσουλμάνους ενώ η πρωτεύουσα Μιτροβίτσα είχε κυρίως μουσουλμανικό πληθυσμό. Το 1699 το μεγαλύτερο μέρος του Σαντζακίου προσαρτήθηκε στην Αυστροουγγαρία με την Συνθήκη του Κάρλοβιτς, το υπόλοιπο προσαρτήθηκε και αυτό στην Αυστροουγγαρία με την Συνθήκη του Πασάροβιτς το 1718.
Ανθούπολη Θεσσαλονίκης

Γεωγραφία - Ιστορία

Η Ανθούπολη βρίσκεται στα βόρεια της Θεσσαλονίκης σε απόσταση 9 χλμ. από το κέντρο της πόλης. Είναι κτισμένη ανάμεσα στην Ευκαρπία (Ν.), το Ωραιόκαστρο (Δ.-ΒΔ.), τη Λητή (ΒΑ.) και δίπλα της περνάει η Εθνική οδός Θεσσαλονίκης - Καβάλας. Στα νότια και προς της εθνική οδό (στο 9ο χιλιόμετρό της) βρίσκεται ο αρχαιολογικός χώρος του Δερβενίου όπου έχει ανασκαφεί μακεδονική νεκρόπολις και έχουν βρεθεί πολλά και σημαντικά ευρήματα (βλ. Δερβένι Θεσσαλονίκης). Η παλιά ονομασία της ήταν Ανθόκηποι και με το όνομα αυτό αναφέρεται επίσημα το 1971 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Λητής. Μετονομάστηκε σε Ανθόφυτο το 2001. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με τη Λητή  αποτελούν την τοπική κοινότητα Λητής που ανήκει στη δημοτική ενότητα Μυγδονίας του δήμου Ωραιοκάστρου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 221 κατοίκους.
226 Βεριγγία

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Βεριγγίας εκτιμάται σε 34 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι άγνωστος. Το άλβεδό της είναι 0,195. Η Βεριγγία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 11 ώρες και 6 λεπτά.
Αντίοχος ΙΑ΄ Επιφανής

Βιογραφικά στοιχεία

Κατά την περίοδο 114 / 113 π.Χ. το βασίλειο των Σελευκιδών στη Συρία διαιρέθηκε σε δύο τμήματα. Το νότιο κατείχε ο Αντίοχος Θ΄ Κυζικηνός, ενώ το βόρειο ο αδελφός του, Αντίοχος Η΄ Γρυπός. Η διαμάχη ανάμεσα στους δύο αδελφούς με στόχο τον έλεγχο ολόκληρου του βασιλείου ήταν μακροχρόνια.
Το 96 π.Χ. ο Αντίοχος Η΄ Γρυπός πέθανε από φυσικά αίτια. Ο θρόνος περιήλθε στον αδελφό του, Αντίοχο Θ΄ Κυζικηνό. Ο οποίος, για να σταθεροποιήσει την εξουσία του και να νομιμοποιήσει την ένωση του βασιλείου, παντρεύτηκε τη χήρα του αδελφού του, βασίλισσα Κλεοπάτρα Σελήνη Α΄. Ωστόσο τους πρώτους μήνες του 95 π.Χ. ο γιος του Γρυπού, ο Σέλευκος Στ΄ Επιφανής, νίκησε και θανάτωσε τον Αντίοχο, καταλαμβάνοντας την εξουσία. Μέχρι το τέλος του έτους, ο Σέλευκος απομακρύνθηκε από το θρόνο από τον Αντίοχο Ι΄ τον Ευσεβή, γιο του Κυζικηνού, ο οποίος έτσι εκδικήθηκε για τον πατέρα του. Ο Αντίοχος νυμφεύτηκε την Κλεοπάτρα Σελήνη (ήταν ο πέμπτος της σύζυγος). Ως επίδοξοι διεκδικητές του θρόνου εμφανίστηκαν τρία ακόμη παιδιά του Γρυπού: ο Αντίοχος ΙΑ΄ Επιφανής, ο Δημήτριος Γ΄ Εύκαιρος και ο Φίλιππος Α΄ Φιλάδελφος. 
Την επόμενη περίοδο ο Αντίοχος Ι΄ Ευσεβής κυβέρνησε την Αντιόχεια και τα περίχωρά της, μαχόμενος αδιάκοπα με τα ξαδέλφια του και τους εξωτερικούς εχθρούς του κράτους. Τα πρώτα χρόνια μετά το θάνατο του Σέλευκου, ο Αντίοχος ΙΑ΄ από κοινού με το Φίλιππο Α΄ πραγματοποίησε ανεπιτυχή απόπειρα να καταλάβει την Αντιόχεια. Μετά την αποτυχία αυτή, ο Αντίοχος ΙΑ΄ εξαναγκάστηκε σε φυγή. Αλλά βρήκε το θάνατο από πνιγμό, επιχειρώντας να διασχίσει έφιππος τον ποταμό Ορόντη το 92 π.Χ. Τις προσπάθειές του συνέχισαν τα αδέλφια του, Δημήτριος Γ΄ και Φίλιππος Α΄.
Ενσυναίσθηση

Ως ενσυναίσθηση ορίζεται η συναισθηματική ταύτιση με την ψυχική κατάσταση ενός άλλου ατόμου, και η κατανόηση της συμπεριφοράς και των κινήτρων του.

Ετυμολογία

Τα συστατικά της λέξης αποτελούνται από τις λέξεις εν, συν και αίσθηση, υποδηλώνοντας την επέκταση της αίσθησης του ατόμου πέρα από τον εαυτό του.

Ομοιότητες και αντιθέσεις

Δεν είναι απαραίτητα το ίδιο με τη συμπάθεια, η οποία μπορεί να περιορίζεται μόνο στη συναισθηματική αναγνώριση, και γενικά να είναι επιφανειακή και μη αντικειμενική ή τη συμπόνια -αν και ταυτίζεται πολύ συχνά με αυτή- η οποία υποδηλώνει πως πέρα από τη συναισθηματική ταύτιση το άτομο επίσης εκδηλώνει συμπαράσταση με την κατάσταση του άλλου ατόμου. Η δυσκολία ή απουσία ενσυναίσθησης και συναισθημάτων -όπως η Αλεξιθυμία-, ή και η παρουσία χαράς για τον πόνο του άλλου ατόμου -όπως ο σαδισμός-, ενδέχεται να υποδηλώνει παρουσία ψυχοπάθειας. Διαφέρει επίσης από τη διαίσθηση, η οποία περιορίζεται στο ίδιο το άτομο όταν αναλογίζεται την πιθανότητα να συμβεί κάποιο ενδεχόμενο, καθώς και από την περιγραφή των ιδιοτήτων της τηλεπάθειας -μη αποδεδειγμένη θεωρία της παραψυχολογίας- η οποία προυποθέτει απομακρυσμένη επικοινωνία.
Το αντίθετο της ενσυναίσθησης είναι συχνά η εμπάθεια, η οποία υποδηλώνει προκατάληψη και αρνητική στάση. Στις περισσότερες ξένες γλώσσες η λέξη εμπάθεια (empathy) χρησιμοποιείται με την έννοια της ενσυναίσθησης, προερχόμενη από την αρχαία ελληνική λέξη εμπαθής, η οποία είχε τη σημασία του έντονου πάθους.

Προϋποθέσεις

Δεν είναι απαραίτητη η προφορική επικοινωνία για να επιτευχθεί ενσυναίσθηση, η οποία μπορεί και να έρθει μέσω του συνδυασμού της οπτικής και ηχητικής παρατήρησης ενός ατόμου, γενικότερη γλώσσα του σώματος και παρουσία εκφράσεων, και τον τρόπο που αντιδρά.
Μητροπολίτης Λαρίσης και Τυρνάβου Ιγνάτιος Λάππας

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Μητροπολίτης Ιγνάτιος (κατά κόσμον Ιάκωβος Λάππας) γεννήθηκε στη Σαλαμίνα στις 11 Ιανουαρίου 1946. 
Σπούδασε στην Νομική Σχολή και στη συνέχεια στη Θεολογική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. 
Εκάρη μοναχός στις 17 Ιανουαρίου 1976, διάκονος χειροτονήθηκε στις 22 Ιανουαρίου 1976 και πρεσβύτερος στις 25 Ιανουαρίου 1976. Το οφίκιο του αρχιμανδρίτη το έλαβε στις 30 Νοεμβρίου 1978. Από το 1976 έως το 1994 υπηρέτησε στη γενέτειρά του, ενώ εξέδιδε το νεανικό περιοδικό Το Τάλαντο. Από το 1984 υπηρέτησε ως Α΄Γραμματέας - Πρακτικογράφος της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος. 
Μητροπολίτης Λαρίσης και Τυρνάβου εξελέγη στις 25 Μαΐου 1994 από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος και χειροτονήθηκε επίσκοπος στις 28 Μαΐου από τον αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ. Η ενθρόνισή του πραγματοποιήθηκε στην Λάρισα στις 28 Ιουλίου 1994. 
Πέθανε στις 26 Ιουνίου 2018, στο Μαϊάμι των ΗΠΑ, κατά τη διάρκεια της επέμβασης για μεταμόσχευση ήπατος.
Βίλχελμ Βάττενμπαχ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 1819 στο Ράντζαου του Χόλσταϊν (τμήμα του σημερινού κρατιδίου Σλέσβιχ-Χόλσταϊν). Ο πατέρας πέθανε νωρίς αφήνοντας την μητέρα του χήρα με τα παιδιά. Μετακόμισαν οικογενειακά στη Λίμπεκ, όπου ο μικρός Βίλχελμ επισκέφτηκε το ουμανιστικό γυμνάσιο «Καταρινέουμ». Γνωρίστηκε και συνδέθηκε φιλικά εφ' όρου ζωής με αρκετούς αργότερα σημαντικούς φιλολόγους, τον Εμάνουελ Γκέιμπελ, Ερνστ Κούρτιους, και άλλους. Σπούδασε φιλολογία στη Βόννη, το Γκέττινγκεν και το Βερολίνο. Το 1843 καταπιάστηκε με τη συγγραφή του Monumenta Germaniae Historica. Σημαντικό πρόρισμά του ήταν η απόδειξη ότι το έγγραφο Privilegium Maius του 1358/59 δεν ήταν γνήσιο. Τ0 1855 έγινε βιβλιοθηκάριος του πανεπιστημίου του Βρότσλαβ, ενώ το 1862 διορίστηκε καθηγητής της Ιστορίας στη Χαϊδελβέργη και το 1873 στο Βερολίνο. Απεβίωσε στις 20 Σεπτεμβρίου 1897 στη Φραγκφούρτη.
Ιωάννης Νικολίτσας

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο Θέρμο Αιτωλοακαρνανίας. Εντάχθηκε στο Λαϊκό Κόμμα, του οποίου ήταν στέλεχος.  
Εξελέγη βουλευτής Τριχωνίας στις εκλογές των ετών 1928, 1933, 1935 και του 1936. 
Ήταν υποψήφιος βουλευτής στις εκλογές 1946 με τον Συνδυασμό Ηνωμένης Παρατάξεως Εθνικοφρόνων (Λαϊκό Κόμμα) και πήρε 4.755 ψήφους, χωρίς να εκλεγεί.  Εξελέγη βουλευτής Τριχωνίδος με τον Ελληνικό Συναγερμό στις εκλογές του 1952. Εν συνεχεία εντάχθηκε στην ΕΡΕ, με την οποία εξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 1956.
Στην κυβέρνηση Τσαλδάρη το 1933 ήταν υφυπουργός Υγιεινής και Αντιλήψεως, από τις 20 Μαρτίου 1935 ως τις 10 Οκτωβρίου 1935.  Αργότερα ανέλαβε υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση Παπάγου από τις 11 Απριλίου 1954 ως τις 6 Οκτωβρίου 1955.
Την περίοδο από το 1947 ως το 1950 ήταν πρόεδρος του ΠΙΚΠΑ και συνετέλεσε στην αναμόρφωση του ιδρύματος.
Πέθανε στο Μόναχο έπειτα από σύντομη ασθένεια και κηδεύτηκε με δημόσια δαπάνη στις 6 Σεπτεμβρίου 1966 από τη Μητρόπολη Αθηνών.