Tabloid Junkie

Προϊστορία

Όπως και το Leave Me Alone (1987) και κομμάτια του άλμπουμ HIStory: Past, Present and Future, Book I, όπως τα They Don't Care About Us, Scream  και This Time Around, και άλλα πολλά, το Tabloid Junkie, το οποίο συγγράφηκε από τον Τζάκσον, δείχνει την δυσαρέσκεια του Τζάκσον με τα ΜΜΕ, και ειδικότερα με τα tabloids, λόγω της προκατάληψης και της αρνητικής κάλυψης των ψευδών φημών και της δίκης κατά του καλλιτέχνη το 1993, λόγω κατηγοριών για παιδική σεξουαλική κακοποίηση. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1980, ο Τζάκσον και ο τύπος δεν είχαν καλές σχέσεις. Το 1986, τα tabloids κυκλοφόρησαν μια φήμη ισχυριζόμενα ότι ο Τζάκσον κοιμόταν σε υπερβαρικό θάλαμο οξυγόνου για να καθυστερήσει την γήρανση, έχοντας κυκλοφορήσει και μια ανάλογη φωτογραφία - ο Τζάκσον δήλωσε ότι η ιστορία είναι ψευδής. Όταν ο Τζάκσον αγόρασε ένα χιμπατζή, ονόματι Μπαμπλς, τα ΜΜΕ το είδαν ως απόδειξη της απομάκρυνσης του Τζάκσον από την πραγματικότητα. 
Αναφέρθηκε ότι ο Τζάκσον πρόσφερε χρήματα για να αγοράσει τα οστά του Τζόσεφ Μέρρικ, γνωστού ως «Άνθρωπος Ελέφαντας». Ο Τζάκσον δήλωσε πως και αυτή η ιστορία δεν ήταν πραγματική. Αυτές οι ιστορίες προώθησαν τα ΜΜΕ να του δώσουν το ψευδώνυμο «Τρελός Τζάκο» (Wacko Jacko), το οποίο έλαβε ο Τζάκσον το επόμενο έτος. Ο Τζάκσον σταμάτησε να διαρρέει ψευδείς ιστορίες στον τύπο, και τότε τα ΜΜΕ άρχισαν να φτιάχνουν τις δικές τους ιστορίες. Το 1989, ο Τζάκσον κυκλοφόρησε το τραγούδι και το μουσικό βίντεο Leave Me Alone, ένα τραγούδι για τη θυματοποίηση του στα χέρια του τύπου. Το βίντεο δείχνει τον Τζάκσον να διασκεδάζει με τον τύπο και τον εαυτό του. Στο βίντεο, φαίνονται εφημερίδες με παράξενα πρωτοσέλιδα, ο Τζάκσον να χορεύει με τα οστά του «Άνθρωπου Ελέφαντα», και μια κινούμενη μύτη, την οποία κυνηγά ένα νυστέρι.
Τον Αύγουστο του 1993, η σχέση μεταξύ του Τζάκσον και του τύπου χάλασαν τελείως όταν κατηγορήθηκε για παιδική σεξουαλική κακοποίηση. Αν και δεν θεωρήθηκε ποτέ ένοχος, ο Τζάκσον υποβλήθηκε σε εξονυχιστικό έλεγχο από τον τύπο, κατά τη διάρκεια της δικαστικής έρευνας. Τα παράπονα για την κάλυψη και τα μέσα συμπεριλαμβάνουν: χρήση πηχυαίων τίτλων για να επηρεαστούν οι θεατές και οι αναγνώστες με θέμα άσχετο προς τον τίτλο, αποδοχή των ιστοριών για υποτιθέμενη εγκληματική δραστηριότητα του Τζάκσον με αντάλλαγμα τα χρήματα, έλλειψη αντικειμενικότητας, και χρήση κεφαλίδων που υποστηρίζουν την ενοχή του Τζάκσον. Το 1994, ο Τζάκσον δήλωσε για τη κάλυψη των ΜΜΕ, «Θα πω ότι είμαι θυμωμένος για τη κάλυψη του υλικού από τα μέσα. Με κάθε ευκαιρία, τα μέσα έχουν διαχωρίσει και επηρεάσει αυτούς τους ισχυρισμούς για να φθάσουν σε δικά τους συμπεράσματα». Ο Τζάκσον άρχισε να παίρνει αναλγητικά, Valium, Xanax και Avitan για να αντιμετωπίσει το άγχος. Όταν ο Τζάκσον έφυγε από τις ΗΠΑ για αποκατάσταση, τα μέσα έδειξαν στον Τζάκσον λίγη συμπάθεια.

Σύνθεση

Το Tabloid Junkie θεωρείται ως ποπ-funk τραγούδι, παρόμοιο με το είδος του New Jack Swing. Κατά τη διάρκεια του τραγουδιού, ο Τζάκσον τραγουδά γρήγορα, με μερικούς κριτικούς να αναφέρουν ότι ο Τζάκσον «δεν τραγουδά». Είναι παράκληση στο κοινό να μην πιστεύουν τα όσα γράφουν τα tabloids - και οι στίχοι αφορούν την προκατάληψη των ΜΜΕ και την συγκλονιστική δημοσιογραφία για τον Τζάκσον. Αυτό μπορεί να ακουστεί στους στίχους Just because you read it in the magazine or see it on the TV screen don't make it factual. Ο Τζάκσον χρησιμοποιεί το τραγούδι για να κριτικάρει τους δημοσιογράφους, σχολιάζοντας ότι «με την πένα σας βασανίζετε ανθρώπους», περιγράφοντας πως επηρεάστηκε ο ίδιος από την κάλυψη των γεγονότων από τα ΜΜΕ, και «κάνετε εικασίες για να σπάσετε αυτόν που μισείτε», περιγράφοντας πως οι δημοσιογράφοι χρησιμοποιούν συγκλονιστική συγγραφή για να παραπλανήσουν τους ανθρώπους και να δημιουργήσουν μια αρνητική άποψη για το άτομο. Το Tabloid Junkie παίζεται στην κλείδα του μεγάλου Gb. Έχει βαριούς ήχους κατά τη διάρκεια του beatboxing του Τζάκσον. Τα φωνητικά του Τζάκσον κυμαίνονται μεταξύ Cb4 και Bb7. Το τέμπο του τραγουδιού είναι μέσο και έχει ως μέτρο 111 χτύπους το λεπτό.

Κριτική

Το Tabloid Junkie έλαβε γενικά θετικές κριτικές. Ο Τζέιμς Χάντερ, του Rolling Stone, περιέγραψε το Tabloid Junkie και το Scream, άλλο κομμάτι του άλμπουμ, ως «δύο τολμηρά κομμάτια των Τζαμ και Λέβις που δουλεύουν απόλυτα - η ολισθηρή φωνή του Τζάκσον αλιεύεται στις τεράστιες κατασκευές της funk-rock». Ο Χάντερ σημείωσε ότι «το ρεφρέν του Τabloid Junkie προειδοποιεί για τις αδυναμίες της αλήθειας των ΜΜΕ». Ο Ρόμπερτ Κριστγκάου, κριτικός μουσικής και κινηματογράφου, δήλωσε ότι το Tabloid Junkie ήταν ένα από τα δύο καλύτερα τραγούδια του άλμπουμ. Ο Τζιμ Φάρμπερ, της New York Daily News, σχολίασε ότι το Tabloid Junkie ακούγεται «σαν εικονική σάτιρα του ύφους που επινόησαν οι Τζαμ και Λέβις στην δεκαετία του 1980».
Ο Ντέιβιντ Μπράουν, της Entertainment Weekly, σημείωσε ότι το Tabloid Junkie, έρχεται «πιο κοντά στην υπέρβαση από ότι άλλο κομμάτι του άλμπουμ» και περιγράφει το ρεφρέν, Just because you read it in the magazine or see it on the TV screen don't make it factual, ως το «πιο grabby ρεφρέν του Τζάκσον κατά τα έτη». Παρά το γεγονός ότι ο Μπράουν επαίνεσε το τραγούδι, σχολίασε, «το υπόλοιπο κομμάτι, ωστόσο, είναι γεμάτο με ψεύτικα tabloid-TV snippets για την ζωή του, και οι στίχοι του είναι λακωνικοί και σχεδόν σβηστοί - έχοντας τη χρυσή ευκαιρία, αυτός την πετά μακριά - αλλά δεν είναι η πρώτη φορά». Η Ντίπικα Ριντ, της The Daily Collegian, περιέγραψε τη «σκουριά σε κομμάτια» όπως το Tabloid Junkie ως «πρώτη πτυχή» την οποία «δεν έχει προσεγγίσει μετά το Billie Jean». Ο Πάτρικ Μακντόναλντ, της The Seattle Times, σημείωσε ότι το Tabloid Junkie ήταν «μια ανειλικρινής επίθεση στις εντυπωσιακές ειδήσεις», παρατηρώντας ότι αυτές οι ιστορίες δημιουργήθηκαν κυρίως από τον Τζάκσον.