Βασίλης Νεφελούδης

Βιογραφία

Ο Βασίλης Νεφελούδης γεννήθηκε στα Μουδανιά της Μικράς Ασίας το Φεβρουάριο του 1906. Προέρχονταν από εύπορη οικογένεια, η οποία όμως καταστράφηκε οικονομικά με την Μικρασιατική Καταστροφή και ήλθε στην Ελλάδα φτωχή και εξαθλιωμένη. Ο ίδιος εργάστηκε σε διάφορες εργασίες πριν προσληφθεί στην εταιρεία των Τραμ, ως εισπράκτορας αρχικά και αργότερα ως οδηγός. Δραστηριοποιήθηκε ως συνδικαλιστής, ενώ το 1927 εντάχθηκε στο ΚΚΕ. Το 1930 εκλέχθηκε Γραμματέας της Κομματικής Οργάνωσης Αθήνας (ΚΟΑ) του ΚΚΕ, καθώς και Γραμματέας της Ομοσπονδίας Εργατών Ηλεκτρισμού και Επιχειρήσεων Κοινής Ωφέλειας. Το 1931 διορίστηκε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕ από την Κομμουνιστική Διεθνή (ΚΔ), όταν αυτή επενέβη για τον τερματισμό της λεγόμενης Φραξιονιστικής πάλης χωρίς αρχές.
Φοίτησε στις κομματικές σχολές KOYTB και συμμετείχε σε αποστολές του ΚΚΕ στη Μόσχα για συνέδρια της ΚΔ.
Το 1932 εκλέχθηκε πρώτος σε ψήφους βουλευτής Αθηνών του ΚΚΕ με το Ενιαίο Μέτωπο Εργατών Αγροτών (ΕΜΕΑ), ενώ το 1934 ήταν υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων. Το 1936 εκλέχθηκε πάλι βουλευτής Αθηνών του ΚΚΕ με το Παλλαϊκό Μέτωπο.
Το 1934 στο 5ο Συνέδριο του ΚΚΕ ανέλαβε Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ, ενώ ο Νίκος Ζαχαριάδης Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ. Στο 6ο Συνέδριο του ΚΚΕ το 1935 επανεξελέγη στο Πολιτικό Γραφείο του ΚΚΕ. Την επόμενη χρονιά εκλέχτηκε και πάλι βουλευτής Αθηνών.

Μεταξική δικτατορία - φυλακές Κέρκυρας

Μετά το ξέσπασμα της μεταξικής δικτατορίας και τη σύλληψη μιας σειράς κορυφαίων στελεχών του κόμματος, ο Νεφελούδης μαζί με τον Στέλιο Σκλάβαινα και τον Μήτσο Παρτσαλίδη συγκρότησαν Τριμελή Γραμματεία που αποτέλεσε τον καθοδηγητικό πυρήνα του κόμματος, λόγω της σύλληψης του Νίκου Ζαχαριάδη. Τον Απρίλιο του 1938 ο Νεφελούδης συνελήφθη μαζί με τον Σκλάβαινα και τον Παρτσαλίδη στο σπίτι του στα Άνω Πατήσια, μεταφέρθηκε αρχικά στην Ακροναυπλία και αργότερα στις φυλακές της Κερκύρας στην Αχτίνα Θ΄. Εκεί κρατήθηκαν αρκετά στελέχη του ΚΚΕ σε πολύ αυστηρή απομόνωση, χωρίς επαφή με τον έξω κόσμο.

Διαγραφή από τη Κ.Ε του ΚΚΕ

Στην Β' Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ τον Δεκέμβρη του 1942 δε θεωρήθηκε πλέον μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και του Πολιτικού Γραφείου. Στο 7ο συνέδριο του ΚΚΕ το 1945, ο Νίκος Ζαχαριάδης ανάφερε ότι η απόφαση της Συνδιάσκεψης ήταν καθαίρεση από μέλος της Κ.Ε λόγω επαφών του Νεφελούδη με τις αρχές ασφαλείας για δήλωση μετανοίας όπως έγραψε και ο Θανάσης Χατζής στο έργο του.

Διαγραφή από μέλος του ΚΚΕ

Ο Νεφελούδης αναφέρει ότι κατά την παραμονή του στην Αχτίνα Θ' συγκρούστηκε σφοδρά με τον Νίκο Ζαχαριάδη, πράξη για την οποία θεώρησε ότι οδηγήθηκε στην περιθωριοποίησή του μέσα στις φυλακές και αργότερα τη διαγραφή του από το ΚΚΕ. Επίσης αναφέρει ότι η διαγραφή του από μέλος του ΚΚΕ έγινε τον Οκτώβριο του 1945 για διαφωνίες με τον Ζαχαριάδη. Αντίθετα ο Γιώργης Τρικαλινός αναφέρει ότι στο 7ο συνέδριο του ΚΚΕ, ο Νεφελούδης δεν αποκαταστάθηκε ως μέλος του ΚΚΕ λόγω της στάσης του στις φυλακές της Κέρκυρας.
Το 1961 στο 8ο συνέδριο του ΚΚΕ, ακυρώθηκε η διαγραφή του Νεφελούδη από μέλος του ΚΚΕ.

Καθοδηγητής των Κινημάτων της Μέσης Ανατολής

Το 1943 μεταφέρθηκε ως κρατούμενος στους Παξούς και από εκεί στην Ιταλία, αλλά λίγο καιρό αργότερα, με την απελευθέρωση της Νότιας Ιταλίας, ο Νεφελούδης αποφυλακίστηκε και μεταφέρθηκε στην Αίγυπτο τον Σεπτέμβρη του 1943. Εκεί συμμετείχε στο Αντιστασιακό Κίνημα της Μέσης Ανατολής. Από δική του ιδέα δημιουργήθηκε οργάνωση "ομπρέλα" όλων των αντιμοναρχικών οργανώσεων στις 1/11/1943 η (Προσωρινή) Επιτροπή Συντονισμού Αγώνα (ΠΕΣΑ ή ΕΣΑ) με στόχους μεταξύ άλλων τη συγκρότηση αντιπροσωπευτικής κυβέρνησης, όπου εκτελούσε χρέη προεδρείου μαζί με τους Περικλή Αργυρόπουλο, Άγγελο Αγαπητό  όπου μαζί με άλλους αντιφασίστες, κομμουνιστές, αριστερούς, βενιζελογενείς καθοδήγησαν μια σειρά από κινήματα.
Όταν έγινε γνωστό στη Μέση Ανατολή ότι ιδρύθηκε στην Ελλάδα η Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης, ο Νεφελούδης συνυπέγραψε επιστολή μαζί με τους Θείελπι Λευκία, Περικλή Αργυρόπουλο, τον Νίκο Καραγιάννη γραμματέα της Ναυτεργατικής Ενωσης, τον Γ. Κώνστα αντισυνταγματάρχη ε.α, και τον Ιωάννη Κακοσαίο στις 4/3/1944 με αποδέκτη την κυβέρνηση Τσουδερού ώστε να συμμετάσχει σε αυτήν. Αν και μέλη της ΕΣΑ εξέφρασαν την διαφωνία τους, ο Νεφελούδης συμφώνησε με την εισήγηση του Γιάννη Σάλλα της ΑΣΟ για εκδήλωση κινήματος υπέρ της ΠΕΕΑ.
Αποκορύφωμα των γεγονότων ήταν το τελευταίο κίνημα του Απριλίου του 1944, στο οποίο υπήρξε ένοπλη καταστολή με νεκρούς. Το ΕΑΜ υποχρεώθηκε να αποκηρύξει το κίνημα στο Συνέδριο του Λιβάνου, ενώ περίπου 7500 αφοπλισμένοι Έλληνες στρατιώτες οπαδοί της ΠΕΕΑ κλείστηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Λιβύη, με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. Μετά από στρατοδικεία μερικοί καταδικάστηκαν σε θάνατο, αλλά οι ποινές δεν εκτελέστηκαν. Μετά την καταστολή των κινημάτων από τους Βρετανούς, ο Νεφελούδης απέφυγε την σύλληψη και συμμετείχε στην έκδοση του Δελτίου Ειδήσεων του Αντιφασίστα μαζί και με τον λογοτέχνη Στρατή Τσίρκα. Στις 18/4/1944 ζητούσε στον Αντιφασίστα να μην αναγνωριστεί η κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου. Στην Αλεξάνδρεια εξέδωσε υπό το ψευδώνυμο Νάσος Σύριος το βιβλίο Νεοελληνικά Προβλήματα το οποίο μοιράστηκε στους φυλακισμένους στρατιώτες.

Κριτική της στάσης του

Το 1945 εξέδωσε βιβλίο για τα γεγονότα στη Μέση Ανατολή από τον ΕΑΜικο εκδοτικό οργανισμό Ο Ρήγας. Χρεώθηκε όμως, όπως και οι υπόλοιποι αριστεροί πρωταγωνιστές της Μέσης Ανατολής ότι στην ουσία εκτελούσαν διαταγές των ανθρώπων του Γλύξμπουργκ, ένα μεγάλης ολκής αριστερό λάθος, την ατυχή κατάληξη των γεγονότων στη Μέση Ανατολή, ενώ υπήρξαν και κατηγορίες για να ξεκαθαριστεί ο ρόλος του. Ο Ζαχαριάδης στο 7ο συνέδριο του ΚΚΕ έκανε υπαινιγμό ότι για τα γεγονότα της Μέσης Ανατολής υπάρχει αγγλικός δάκτυλος,  ενώ ο Θεόδωρος Μακρίδης ζητούσε εκθέσεις πεπραγμένων από στελέχη της Αντιφασιστικής Στρατιωτικής Οργάνωσης (ΑΣΟ) για τους πρωταγωνιστές του κινήματος και σημείωσε ότι κατηγορούνται για έλλειψη θάρρους ανάληψης ευθυνών ο Νεφελούδης και ίσως ο Σάλας Σύμφωνα με τα απομνημονεύματα του πλοίαρχου Ν. Πετρόπουλου που συμμετείχε στα κινήματα υπερ της ΠΕΕΑ, ο Νεφελούδης μαζί με τον Καραγιάννη έπαιξαν τον σημαντικότερο ρόλο προς την εξτρεμιστική κατάσταση.

Μετά την Απελευθέρωση

Τον Οκτώβρη του 1944 επέστρεψε κρυφά, με καράβι στην Ελλάδα. Την περίοδο των Δεκεμβριανών ήταν διευθυντής στην εαμική εφημερίδα Ελεύθερη Ελλάδα. 
Ο Νεφελούδης συνέχισε να πρωταγωνιστεί στο συνδικαλιστικό τομέα στον ΕΡΓΑΣ, ενώ στις 21/1/1946 εκλέχτηκε μέλος της προσωρινής επιτροπής της ΓΣΕΕ όπου ο ΕΡΓΑΣ κατέκτησε την πρώτη θέση. Συνελήφθη ξανά στα μέσα του 1947 μαζί με τον Δημήτρη Παπαρήγα και άλλα συνδικαλιστικά στελέχη του ΚΚΕ. Άρθρα του φιλοξενήθηκαν στον Ριζοσπάστη το 1947 και εξορίστηκε στην Ικαρία. Αφέθηκε ελεύθερος το 1948 από τη κυβέρνηση Σοφούλη, ενώ η κομματική οργάνωση του ΚΚΕ του υπέδειξε να μη συλληφθεί.
Από το 1948 μέχρι το 1955 που αμνηστεύτηκε ζούσε σε συνθήκες παρανομίας κλεισμένος σε ένα σπίτι στη Νέα Σμύρνη. Συνελήφθη ξανά το 1955 και μετά από λίγο απελευθερώθηκε με αμνήστευση. Εντάχθηκε στην ΕΔΑ, της οποίας διετέλεσε μέλος της Διοικούσας Επιτροπής και βουλευτής της στις εκλογές του 1964. Υπήρξε ένα από τα κορυφαία στελέχη του Κινήματος Δημοκρατικού Συνδικαλισμού.

Ύστερα χρόνια

Κατά τη διάσπαση του ΚΚΕ το 1968 ο Νεφελούδης τάχθηκε με την Ανανεωτική τάση και συμμετείχε στο ΚΚΕ Εσωτερικού. Κατά την περίοδο 1974-1977 διετέλεσε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ-Εσωτερικού. Μετά αποσύρθηκε από την ενεργό δράση για να αναπτύξει συγγραφικό-ερευνητικό έργο. Το 1988 συμμετείχε στην Επιτροπή Πρωτοβουλίας για την Αποκατάσταση της Μνήμης των Αγωνιστών της Αριστεράς μαζί με άλλα ιστορικά στελέχη και διανοούμενους της ανανεωτικής Αριστεράς. Ως το τέλος της ζωής του ισχυριζόταν ότι ο Νίκος Ζαχαριάδης ενδεχομένως ήταν πράκτορας των σοβιετικών μυστικών υπηρεσιών.

Οικογενειακή κατάσταση

Πέθανε στην Αθήνα το 2004. Αδερφός του ήταν το στέλεχος της Ανανεωτικής Αριστεράς και συγγραφέας Παύλος Νεφελούδης, ανηψιός του το στέλεχος της Δημοκρατικής Αριστεράς και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης Αντρέας Νεφελούδης και εγγονός του ο συγγραφέας Χρήστος Χωμενίδης.