google/wiki40b huggingface dataset:
Douglas O-31

Σχεδιασμός και ανάπτυξη

Η Douglas, που ήταν την δεκαετία του 1930 ο κύριος προμηθευτής αναγνωριστικών αεροσκαφών του USAAC, πρότεινε την ανάπτυξη ενός νέου υψηλοπτέρυγου μονοπλάνου που θα αντικαθιστούσε το O-2. Στις 7 Ιανουαρίου 1930, υπογράφτηκε συμβόλαιο για την ανάπτυξη δύο πρωτοτύπων XO-31, το πρώτο εκ των οποίων πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους. Είχε πτέρυγες "σχήματος γλάρου" (gull wing) με υφασμάτινη επικάλυψη και λεπτή άτρακτο κατασκευασμένη από αυλακωτά (corrugated) φύλλα ντουραλουμινίου που θύμιζε σχεδιαστικά την άτρακτο του αναγνωριστικού Thomas-Morse O-19. Ο πιλότος και ο παρατηρητής κάθονταν ο ένας όπισθεν του άλλου σε ανοιχτά κόκπιτ. Το αεροσκάφος προωθούνταν από κινητήρα Curtiss GIV-1570-FM Conqueror Vee ίσχυος 625 hp και είχε σταθερό σύστημα προσγείωσης. Στους τροχούς μπορούσαν να τοποθετηθούν μεγάλα αεροδυναμικά καλύμματα.
Το XO-31 αντιμετώπιζε προβλήματα κατευθυντικής ευστάθειας. Αναπτύχθηκαν και δοκιμάστηκαν πτερύγια και πηδάλια διαφορετικών σχημάτων προκειμένου να επιλυθεί το πρόβλημα. Το δεύτερο πρωτότυπο, που πήρε την ονομασία YO-31, είχε κινητήρα Curtiss V-1570-7 Conqueror, πηδάλια μεγαλύτερου μεγέθους, κάλυμμα κινητήρα επιμηκυμένο κατά τρεις ίντσες και δίφυλλη δεξιόστροφη έλικα. Στις αρχές του 1932 παραδόθηκαν τέσσερα YO-31A, στα οποία είχαν γίνει ριζικές αλλαγές συγκριτικά με τα πρώτα δύο: εγκαταστάθηκε νέα πτέρυγα ελλειπτικού σχήματος και ουραίο διαφορετικής σχεδίασης, η άτρακτος είχε λείες επιφάνειες (semimonocoque) αντί για αυλακωτές, τοποθετήθηκε τρίφυλλη έλικα και καλύπτρες στα κόκπιτ. Δοκιμάστηκαν ουραία διάφορων σχεδιάσεων στα αεροσκάφη που ακολούθησαν. Η τελευταία έκδοση παραγωγής ήταν το O-31A. Επίσης κατασκευάστηκε ένα YO-31B, που δεν διέθετε οπλισμό και προορίζονταν για την μεταφορά προσωπικού. Ένα YO-31A μετατράπηκε σε YO-31C με προβολικό (cantilever) σύστημα προσγείωσης και κοιλιακή προεξοχή στην άτρακτο που επέτρεπε στον παρατηρητή να χειρίζεται με μεγαλύτερη ευκολία το πολυβόλο των 7,7 mm όντας σε όρθια θέση.
Το 1931 παραγγέλθηκαν πέντε αεροσκάφη επιχειρησιακών δοκιμών Y10-31A. Παραδόθηκαν στις αρχές του 1933 με την ονομασία Y10-43 και ήταν τα πρωτότυπα του επόμενου αναγνωριστικού της Douglas, του O-43. Τα κύρια στοιχεία που τα διαφοροποιούσαν από τα O-31 ήταν η πτέρυγα, τα πτερύγια και τα πηδάλια διαφορετικής σχεδίασης και διάταξης.
Γεώργιος Κοσμαδόπουλος

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1895 στον Βόλο και σπούδασε ζωγραφική στην Σχολή Καλών Τεχνών της Λειψίας (Γερμανία) και στην Grande Chaumière του Παρισιού. Συμμετείχε από το 1926 σε αρκετές εκθέσεις της Ελλάδας και του εξωτερικού και το 1936 πραγματοποίησε την πρώτη του ατομική έκθεση στην Αθήνα. Την ίδια χρονιά τιμήθηκε με το Αργυρό Μετάλλιο της Διεθνούς Εκθέσεως του Παρισιού. Συμμετείχε μεταξύ άλλων στην Μπιενάλε της Βενετίας (1934 και 1936) και σε πολλές Πανελλήνιες Εκθέσεις (1938–1940, 1948, 1952, 1957, 1960, 1960, 1963 και 1967).
Οι πίνακές του περιλαμβάνουν πορτρέτα, ηθογραφικές συνθέσεις και τοπιογραφίες. Το ύφος του κινείται ανάμεσα στον ρεαλισμό και τον ιμπρεσιονισμό. Ειδικά στις τοπιογραφίες του, χρησιμοποίησε τις μικρές κοφτές πινελιές των ιμπρεσιονιστών με τις χρωματικές αντιθέσεις των εξπρεσιονιστών. Υπέγραφε τα έργα του με το ακρώνυμο «Cosm.». Ήταν μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (ΕΕΤΕ).
Πέθανε το 1967 στην Αθήνα. Έργα του βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας, στην Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων, στην Πινακοθήκη του Δήμου Ροδίων και σε πολλές άλλες δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές.
Μωρίς Εμμανυέλ

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Μωρίς Εμανυέλ γεννήθηκε στη μικρή κωμόπολη Μπαρ-συρ-Ωμπ στην περιοχή της Καμπανίας-Αρδεννών της βορειοανατολικής Γαλλίας. Εκεί άκουγε την τυπογραφική μηχανή του παππού του, η οποία σύμφωνα με την εγγονή του συνθέτη Anne Eichner-Emmanuel τού έδωσε για πρώτη φορά την αίσθηση του ρυθμού.
Ο Μωρίς Εμανυέλ μεγάλωσε στην Ντιζόν και έγινε μέλος της χορωδίας στον καθεδρικό ναό της Μπων αφότου η μετακόμισαν με την οικογένειά του στην πόλη αυτή το 1869. Σύμφωνα με την εγγονή του, επηρεάσθηκε από τις μπάντες χάλκινων πνευστών στους δρόμους της Μπων και από τα «τραγούδια των τρυγητών, που χάραξαν μελωδίες στη μνήμη του τόσο διαφορετικές από όλη την κλασική μουσική που είχε διδαχθεί στην ακαδημία της μουσικής». Στη συνέχεια πήγε στο Παρίσι και εγγράφηκε στο Κονσερβατόριο των Παρισίων, όπου ο δάσκαλός του στη σύνθεση ήταν ο Λεό Ντελίμπ. Ωστόσο, η έντονη αποδοκιμασία από τον Ντελίμπ των πρώτων συνθέσεων του Εμανυέλ (Σονάτα για βιολοντσέλο, Op. 2, Σονατίνες No. 1, Op. 4, και No. 2, Op. 5) προκάλεσε σχίσμα μεταξύ τους, οπότε στη συνέχεια ο Εμανυέλ μελετούσε με τον Ερνέστ Γκυρώ, επίσης του Κονσερβατόριου. Εκεί γνωρίστηκε και με τον συμμαθητή του Κλωντ Ντεμπυσσύ. Επιπλέον, παρακολούθησε τις παραδόσεις του Σεζάρ Φρανκ, για τον οποίο συνέγραψε ένα μικρό βιβλίο το 1930 (César Franck: Etude Critique). Συγχρόνως παρακολουθούσε μαθήματα στη Σορβόννη και στη Σχολή του Λούβρου.
Ο Εμανυέλ επεδίωξε και πέτυχε μία αξιοσημείωτη ακαδημαϊκή σταδιοδρομία. Χάρη και σε μια διδακτορική διατριβή που συνέγραψε το 1895 για την τέχνη του χορού στην αρχαία Ελλάδα, διορίσθηκε καθηγητής της ιστορίας της μουσικής στο Κονσερβατόριο το 1907, διαδεχόμενος τον Ντυκουντρέ. Μαθητές του εκεί υπήρξαν οι Ολιβιέ Μεσιάν και Ανρί Ντυτιγιέ. Τα ενδιαφέροντα του Εμανυέλ περιελάμβαναν το δημοτικό τραγούδι, τη μουσική της Ανατολής και τους εξωτικούς τρόπους — η χρήση αυτών των τρόπων σε διάφορα έργα του είναι αυτή που είχε φρικάρει τον Ντελίμπ, ο οποίος είχε αρνηθεί την υποψηφιότητα του Εμανυέλ για το Βραβείο της Ρώμης. Προτού γίνει καθηγητής στο Κονσερβατόριο, ο Εμανυέλ διετέλεσε καθηγητής της ιστορίας της τέχνης σε λύκεια θηλέων (1898-1904) και μετά διευθυντής της χορωδίας του ναού της Αγίας Κλοτίλδης (από το 1904 ως 1907), κατά τη θητεία εκεί του οργανίστα Σαρλ Τουρνεμίρ. Σε όλη τη σταδιοδρομία του έδινε διαλέξεις, και έγραφε δοκίμια, άρθρα και βιβλία για την ιστορία και την αισθητική της μουσικής. Πέθανε στο Παρίσι σε ηλικία 76 ετών.
Οι συνθέσεις του Εμανυέλ, που σπανίως ακούγονται σήμερα, ακόμη και στη Γαλλία, περιλαμβάνουν όπερες εμπνευσμένες από τον Αισχύλο (Προμηθεύς δεσμώτης και Σαλαμίς), καθώς και συμφωνίες και μουσική για κουαρτέτο εγχόρδων. Οι δημιουργίες του που παίζονται περισσότερο σήμερα είναι μάλλον οι 6 σονατίνες για σόλο πιάνο, οι οποίες (όπως πολλά από τα έργα του) δείχνουν τα εκλεκτικά ακαδημαϊκά του ενδιαφέροντα. Η πρώτη από αυτές τις σονατίνες βασίζεται στη μουσική της Βουργουνδίας, η δεύτερη ενσωματώνει κελάηδισμα πουλιών, η τρίτη περιέχει στο τέλος της μια δημοτική μελωδία της Βουργουνδίας και η τέταρτη έχει υπότιτλο «σε διάφορους ινδουιστικούς τρόπους» («en divers modes hindous»).
Πατριωτικό μέτωπο (Βουλγαρία)

Το Πατριωτικό μέτωπο (βουλγαρικά : Отечествен фронт, ОФ) ιδρύθηκε το 1942 και ήταν αρχικά ένα βουλγαρικό πολιτικό κίνημα αντίστασης κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Συστατικές ιδρυτικές ομάδες του ήταν το κίνημα Ζβενό, το Κομμουνιστικό Κόμμα Βουλγαρίας, η Βουλγαρική Αγροτική Εθνική Ένωση και το Βουλγαρικό Σοσιαλδημοκρατικό εργατικό κόμμα. Οι συστατικές ομάδες του είχαν ευρέως αντίθετες ιδεολογίες και συνεργάστηκαν μαζί χωρίς μια ενιαία ομάδα εξουσίας. Ωστόσο, το Βουλγαρικό Κομμουνιστικό κόμμα άρχισε να κυριαρχεί σύντομα στην οργάνωση. Το 1944, μετά τη Σοβιετική Ένωση που κήρυξε τον πόλεμο στη Βουλγαρία, το Πατριωτικό μέτωπο διέπραξε πραξικόπημα ανέλαβε την εξουσία σε όλη τη χώρα και κήρυξε τον πόλεμο στη Γερμανία και τις άλλες χώρες του Άξονα. Η κυβέρνηση με επικεφαλής τον Κίμωνα Γκεοργκίεφ αμέσως υπέγραψε κατάπαυση του πυρός και συνθήκη με τη Σοβιετική Ένωση. Σύντομα το Κομμουνιστικό Κόμμα Βουλγαρίας έγινε κυρίαρχο στην οργάνωση.
Στις εκλογές τις 18 Νοεμβρίου 1945 κέρδισε μια μεγάλη πλειοψηφία, αφού ήταν το μόνο κόμμα ή συνασπισμός που αναφέρονταν στο ψηφοδέλτιο. Το 1946 ο Γκεοργκίεφ παραιτήθηκε και ο διάδοχός του ήταν ο Γκεόργκι Δημητρόφ ηγέτης του Κομμουνιστικού κόμματος και η Βουλγαρία έγινε Λαϊκή Δημοκρατία. Τελικά το Πατριωτικό μέτωπο μετατράπηκε σε ένα ευρύ λαϊκό μέτωπο κάτω από το Κομμουνιστικό έλεγχο, και όλα τα κόμματα-μέλη εκτός από τη Βουλγαρική Αγροτική Λαϊκή Ένωση διαλύθηκαν. Με το τέλος του κομμουνισμού το 1989 διαλύθηκε.
Αλεξάνδρεια Αραχωσίας

Η Αλεξάνδρεια (αλλιώς και Αλεξανδρόπολις) ήταν αρχαία ελληνική πόλη στην Αραχωσία του ανατολικού Ιράν.

Ίδρυση

Η πόλη ιδρύθηκε από τον Μεγάλο Αλέξανδρο το 330 π.Χ., ο οποίος χώρισε για πρώτη φορά την Αραχωσία από την Δραγγιανή και έκανε την Αλεξάνδρεια αυτή έδρα της πρώτης. Η νέα ελληνική αποικία ιδρύθηκε στην Κανταχάρ στις όχθες του ποταμού Αραχωτού (σημερινό όνομα: Αργκαντάμπ, Arghandab), δίπλα στην προϊστορική πόλη Mundigak. Στην πόλη εγκαταστάθηκαν Έλληνες και Πάκτυοι. Αργότερα στην Αλεξάνδρεια ιδρύθηκε ναός προς τιμήν του θεοποιημένου Αλεξάνδρου, εντός του οποίου έχει ανακαλυφθεί δίγλωσση, ελληνική και αραμαϊκή, επιγραφή του 250 π.Χ. του Ινδού ηγεμόνα Ασόκα. Στους χρόνους που ακολούθησαν πέρασε υπό την κατοχή των Σελευκιδών, της ινδικής δυναστείας Μαουρία (304 π.Χ.) και του Ελληνικού βασιλείου της Βακτριανής (180 π.Χ.). Το 206 π.Χ. πέρασε από την πόλη ο Σελευκίδης Αντίοχος μετά το πέρας της αναβάσεώς του στις ανατολικές σατραπείες. Το 129 π.Χ. η περιοχή της Αραχωσίας έπεσε στους Σκύθες Σάκες που κατέλαβαν την Αλεξάνδρεια. Έκτοτε αναφέρεται ως Αλεξάνδρεια η Σακαστηνή και η επαρχία ως Σακαστηνή (σημ. Seistan). 
Πάνω στην αρχαία ελληνική πόλη βρίσκεται η σημερινή πόλη του Αφγανιστάν, Κανταχάρ.
Locus Map

Χάρτες

Το Locus Map εμφανίζει χάρτες από διάφορους παρόχους για online και offline λειτουργία:

Χαρακτηριστικά

Ψάξιμο της διεύθυνσης (online και offline), συντεταγμένες ή τηλεφωνικές επαφές, Περιοχές Google και Wikipedia για τοπικές περιοχές
Σημεία Ενδιαφέροντος (POI) & Ίχνη - δημιουργία προσωπικών σημείων, ψάξιμο και ταξινόμηση με βάση τα σημεία ενδιαφέροντος του OpenStreetMap σε μία offline βάση δεδομένων, σχεδιασμός διαδρομών, ηχητικές ειδοποιήσεις προσέγγισης σημείων ή απομάκρυνσης από την διαδρομή
Geocaching - Το Locus Map είναι ένα από τους επίσημους συνεργάτες του Geocaching.com. Επιτρέπει το κατέβασμα geocaches για offline χρήση με το πρόσθετο Geocaching4Locus, την πλοήγηση στο geocaches με χάρτη και πυξίδα, online και offline καταγραφή, υποστήριξη σημείων, PocketQuery,  trackables και σπόϊλερ
Καταγραφή ίχνους - δημιουργία στατιστικών και διαγραμάτων, προσαρμοσμένα προφίλ εγγραφών, TTS αναπαραγωγή ηχητικής προπόνησης γυμναστικής, υποστήριξη εξωτερικών αισθητήρων bluetooth και ANT+
Στροφή με στροφή πλοήγηση και καθοδήγηση - πλοήγηση με φωνητικές εντολές, γραμμή καθοδήγησης σε ένα σημείο ή κατά μήκος μίας διαδρομής στον χάρτη ή στην πυξίδα
Ζωντανή παρακολούθηση - μοίρασμα σε πραγματικό χρόνο την τοποθεσία του χρήστη με άλλους χρήστες δημόσια ή σε ιδιωτικές ομάδες
Λειτουργία ποδηλατικού υπολογιστή - ταχύμετρο, οδόμετρο, μέση ταχύτητα, ανώτερη ταχύτητα, υψομετρικό προφίλ, υψομετρικοί κύκλοι, προσαρμόσιμο ταμπλό, τα ψηφία εμφανίζονται πάνω στον χάρτη, υποστήριξη εξωτερικών αισθητήρων για παρακολούθηση των καρδιακών παλμών και του ποδηλατικού ρυθμού
Εισαγωγή/εξαγωγή - εισαγωγή/εξαγωγή σημείων και διαδρομών από/για το internet ή από/για άλλα προγράμματα σε μία μεγάλη γκάμα φορμάτ (KML, KMZ, GPX...), εξαγωγή προπονήσεων σε webservers όπως το Strava, Runkeeper, GPSies, Google Earth, Vylety-zabava.cz κλπ.
GPS - γράφημα του ουρανού εμφανίζει το πραγματικό δίκτυο δορυφόρων, ειδοποίηση της κατάστασης GPS, υποστήριξη εξωτερικής μονάδας GPS 

Άδεια

Το Locus Map κυκλοφορεί σε Δωρεάν και Pro εκδόσεις. Η Δωρεάν έκδοση έχει περιορισμένα χαρακτηρηστικά και περιέχει μία διαφημιστική λουρίδα. Το Δωρεάν Locus Map είναι διαθέσιμο στο Google Play Store, στο Amazon ή στο Samsung App Store. Η έκδοση Locus Map Pro μπορεί να αγοραστεί μόνο στο Google Play Store.

Η κοινότητα του Locus

Το Locus Map έχει αναπτυχθεί σε συνεργασία με τους χρήστες του οι οποίοι επικοινωνούν με τους προγραμματιστές της εφαρμογής μέσω του εξειδικευμένου forum ή μέσα από γενικές συζητήσεις πλοήγησης ή θέματα για GPS. Η κύρια πηγή των συνδρομητών χρηστών είναι το κέντρο εξυπηρέτησης με σύστημα ψηφοφορίας - οι ίδιοι οι χρήστες ψηφίζουν για τις αλλαγές και τις βελτιώσεις στην εφαρμογή. Παρά το ότι οι προγραμματιστές της εφαρμογής εργάζονται στην Δημοκρατίς της Τσεχίας, σημαντικό κομμάτι της κοινότητας του Locus βρίσκεται στην Γερμανία. Επίσης οι μεταφράσεις της εφαρμογής γίνονται από τον κόσμο
Live in Europe 1979

Τραγούδια

CD 1

1. Easy Livin'  (Hensley) - 3:14

2. Look at Yourself (Hensley) - 5:18

3. Lady in Black (Hensley) - 7:26

4. Free Me (Hensley) - 4:53

5. Stealin'  (Hensley) - 4:54

6. The Wizard (Hensley, Clarke) - 3:35

7. July Morning (Byron, Hensley) - 12:35
CD 2

8. Falling in Love (Hensley) - 3:04

9. Woman of the Night (Box, Lawton, Kerslake) - 3:12

10. I'm Alive (Lawton) - 4:04

11. Who Needs Me (Kerslake) - 9:46

12. Sweet Lorraine (Box, Byron, Thain) - 12:44

13. Free 'n' Easy (Box, Lawton) - 2:53

14. Gypsy (Box, Byron) - 4:52

Μέλη των Uriah Heep

Το "Live in Europe 1979" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Τζον Λότον - φωνητικά
Μικ Μποξ - κιθάρα
Κεν Χένσλεϊ - πλήκτρα
Τρέβορ Μπόλντερ - μπάσο
Λι Κέρσλεηκ - τύμπανα
Χέντρικ φαν ντεν Μπρουκ

Βιογραφία

Ο Χέντρικ φαν ντεν Μπρουκ γεννήθηκε στο Μέχελεν. Αδελφός του ήταν ο Κρισπάιν φαν ντεν Μπρουκ. Διετέλεσε μαθητής του Φρανς Φλόρις και είναι γνωστός και ως Hendricus Malinus. Έγινε γνωστός στη Νάπολι ως γλύπτης και ζωγράφος και εργάστηκε σε Νάπολι, Φλωρεντία, Ούμπρια και Ρώμη. Θα πρέπει να γίνει αντιδιαστολή και να μη συγχέεται με τον Ενρίκο Φιαμμίνγκο (Enrico Fiammingo), Φλαμανδό ζωγράφο που δραστηριοποιήθηκε στη Ρώμη αλλά σε μεταγενέστερη περίοδο. Στη Ρώμη συνεργάστηκε με τον Τζόρτζιο Βαζάρι για τη διακόσμηση της Sala Regia στο Αποστολικό Ανάκτορο του Βατικανού. Υπό τον Τσέζαρε Νεμπία (Cesare Nebbia) βοήθησε στη διακόσμηση της Καπέλα Σιστίνα στο σύμπλεγμα κτιρίων του Βατικανού, όπου ζωγράφισε την "Ανάσταση του Χριστού" στην πρόσοψη απέναντι από την είσοδο, εκεί που προηγουμένως υπήρχε ζωγραφική του Ντομένικο Γκιρλαντάιο.
Το 1656 εργάστηκε στο παρεκκλήσιο Capella dei Priori του Ανακτόρου των Πριόρι στην Περούτζια, όπου ζωγράφισε μια "Σταύρωση" και αναστήλωσε τις τοιχογραφίες του Μπενεντέττο Μπονφίλι.
Απεβίωσε στη Ρώμη στις 28 Σεπτεμβρίου 1597.
1618 Ντων

Φυσικά χαρακτηριστικά

Ο Ντων έχει μέση διάμετρο 19,59 km και το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,1157, ενώ ο φασματικός τύπος του είναι S (λιθώδης). Ο Ντων περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μια φορά κάθε 43 ώρες περίπου (± 30%).
Μαρί Μιριάμ

Προσωπική ζωή

Η Μιριάμ ήταν παντρεμένη με τον μουσικό παραγωγό Μισέλ Ελμοσνίνο (Michel Elmosnino) από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 μέχρι το θάνατό του, σε ηλικία 67 ετών στις 20 Δεκεμβρίου 2013. Από τον γάμο τους απέκτησαν δύο παιδιά: τη Λορίν (γεννήθηκε το 1982) και τον Ρικ (γεννημένο το 1990).
Αλέξανδρος Τζαβέλλας

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1916 στη Βλαχοκερασιά Αρκαδίας. Διετέλεσε αντιπρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου. Στην τελευταία κυβέρνηση της δικτατορίας με πρωθυπουργό τον Αδαμάντιο Ανδρουτσόπουλο χρημάτισε υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών από τις 25 Νοεμβρίου 1973 ως τις 24 Ιουλίου 1974. Προκάτοχός του στο υπουργείο Μεταφορών ήταν ο Ορέστης Γιάκας. Τον διαδέχθηκε, τον Ιούλιο του 1974 ο Γεώργιος Μυλωνάς. Πέθανε το 1978 και κηδεύτηκε την 1η Νοεμβρίου από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Άντολφ Ντάσλερ

Πρώιμη ζωή και την οικογένεια

Ο Άντολφ Ντάσλερ γεννήθηκε στην Φραγκονική πόλη του Χερτσογκενάουραχ, μια μικρή πόλη περίπου 20 χλμ. έξω από τη Νυρεμβέργη, στις 3 Νοεμβρίου του 1900. Ήταν ο τρίτος γιος και ο νεότερος από τα τέσσερα παιδιά των Κρίστοφ και Πολίνα Ντάσλερ. Τα αδέρφια του ήταν ο Φριτς (γεννήθηκε το 1892), η Μαρί (γεννήθηκε το 1894) και ο Ρούντολφ (γεννήθηκε το 1898). Ο Κρίστοφ υπήρξε ο τελευταίος  την οικογένειας των Ντάσλερ που παραδοσιακά ασκούσαν  επαγγέλματα σχετικά με την κλωστοϋφαντουργία και την βαφή υφασμάτων . Με την κατάρρευση της τοπικής βιομηχανίας κλωστοϋφαντουργίας λόγω ανταγωνισμού από τους βιομηχανικούς παραγωγούς, ο Κρίστοφ εγκατέλειψε τις εμπορικές δραστηριότητες των γονέων του και άρχισε να μαθαίνει ράψιμο για να γίνει τσαγκάρης και βρήκε εργασία σε ένα τοπικό εργοστάσιο, ενώ αργότερα το εργοστάσιο ειδικευόταν στις παντόφλες. (Επίσης, πολλοί άλλοι στο Χερτσογκενάουραχ είχαν στραφεί προς την κατασκευή υποδημάτων και το 1922 η πόλη είχε 112 υποδηματοποιούς σε έναν πληθυσμό 3.500 κατοίκων.) Η Πολίνα δημιούργησε ένα καθαριστήριο στο πίσω μέρος του σπιτιού όπου εργάστηκε και η κόρη της Μαρί, ενώ τα τρία αγόρια εργάζονταν στην παράδοση των πλυμένων σε όλη την πόλη και έτσι έγιναν γνωστοί ως "αγόρια των πλυντηρίων."
Το 1913 ο Άντι ολοκλήρωσε την τυπική εκπαίδευση και ήταν μαθητευόμενος φούρναρης. δείχνοντας παντελή  αδιαφορία προς το επάγγελμα αυτό, ο Άντι περνούσε τον ελεύθερο χρόνο του στον αθλητισμό. Με τον παιδικό του φίλο Φριτς Τσέλαϊν, γιος σιδερά, συμμετείχαν σε μια ποικιλία από αθλητικές εκδηλώσεις στο στίβο, ποδόσφαιρο, πυγμαχία, χόκεϊ στον πάγο, σκι και άλμα με σκι. Ο Άντι χρησιμοποιούσε συχνά παραδοσιακό εξοπλισμό όπως ακόντια από ξύλα και δισκοβολία με πέτρες. Λίγο μετά τον Αύγουστο του 1914 τα αδέρφια του Άντι στρατολογήθηκαν από τον γερμανικό Στρατό. Ο Άντι ολοκληρώσει τη μαθητεία του αλλά αποφάσισε να μην γίνει φούρναρης. Αντ' αυτού άρχισε να μαθαίνει ράψιμο από τον πατέρα του. Άρχισε να αναρωτιέται πως αλλαγές στον σχεδιασμό των υποδημάτων θα μπορούσαν να βελτιώσουν τις αθλητικές επιδόσεις. Άρχισε επίσης να καταλήγει στο συμπέρασμα ότι τα εξειδικευμένα παπούτσια για κάθε άθλημα, μπορεί να αποφέρουν σημαντικά αποτελέσματα . Ήταν μια ιδέα που θα καθοδηγούσε την μετέπειτα καριέρα και επηρέασε βαθύτατα τον αθλητισμό και τις επιχειρήσεις γύρω από αυτό.
Ο Άντι άρχισε να υπηρετεί την θητεία του στον στρατό τον Ιούνιο του 1918, στις τελευταίες μέρες του πολέμου. Παρέμεινε στο στρατό για πάνω από ένα χρόνο μέχρι τον Οκτώβριο του 1919. Όταν ο Άντι επέστρεψε, η μητέρα του είχε κλείσει το καθαριστήριο ως αποτέλεσμα της οικονομικής καταστροφής που προκάλεσε ο πόλεμος. Ο Άντι αποφάσισε να υλοποιήσει τις σκέψεις του για τα καινοτόμα αθλητικά υποδήματα και έτσι ξεκίνησε μια μικρή επιχείριση παραγωγής παπουτσιών στο υπόστεγο του καθαριστηρίου .
Βικ Μόροου

Νεανικά χρόνια και οικογένεια

Ο Μόρροου γεννήθηκε στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης και ήταν παιδί μιας μεσοαστικής οικογένειας Εβραίων, ο γιος της Τζιν (το γένος Κρες) και του Χάρι Μόροου, ενός ηλεκτρολόγου μηχανικού. Στην ηλικία των 17 ετών, ο Μόροου εγκατέλειψε το γυμνάσιο και κατατάχθηκε στο Ναυτικό των Ηνωμένων Πολιτειών. Παντρεύτηκε την ηθοποιό Μπάρμπαρα Τέρνερ με την οποία απέκτησαν δυο παιδιά: την ηθοποιό Τζένιφερ Τζέϊσον Λέι και την Κάρι Αν Μόροου. Ο γάμος του Μόροου με την Μπάρμπαρα διήρκεσε επτά χρόνια και κατέληξε σε διαζύγιο το 1964. Δεν ξαναπαντρεύτηκε παρά το 1975, πάνω από μια δεκαετία αργότερα, όταν γνώρισε την Τζέϊν Λέστερ (μετέπειτα Τζέϊν Μόροου Μπάτλερ). Έμειναν παντρεμένοι για πέντε έτη και χώρισαν λίγο πριν τον απροσδόκητο θάνατο του Μόροου.

Καριέρα

Ο πρώτος ρόλος του Βικ Μόροου καταγράφηκε στην ταινία "Η Ζούγκλα του Μαυροπίνακα" ("Blackboard Jungle") το 1955, μετά τον οποίο στράφηκε στην τηλεόραση, για την οποία γύρισε, ανάμεσα σε άλλα, την πολεμική σειρά "Η μάχη" (Combat). Αργότερα, πρωταγωνίστησε ως προσκεκλημένος σταρ στη σειρά γουέστερν του Τζον Πέιν "Το Ακούραστο Όπλο" ("The Restless Gun") για το δίκτυο "NBC". Στις 16 Απριλίου του 1959 εμφανίστηκε στην πρεμιέρα της δραματικής σειράς εποχής (δεκαετίας του '20) "Τα Άνομα Χρόνια" ("The Lawless Years") (NBC), στο επεισόδιο "Η Ιστορία του Νικ Τζόζεφ" ("The Nick Joseph Story"). Κατόπιν, ο Μόροου εμφανίσθηκε από το 1960-1961 στο ρόλο του Τζο Κάνον, σε τρία επεισόδια της σειράς "Οι Εκτός Νόμου" ("The Outlaws") (NBC) με τον Μπάρτον Μακλέιν. Στις 6 Οκτωβρίου του 1961 πρωταγωνίστησε στη σειρά του ABC "Στόχος: Οι Διαφθορείς" ("Target: The Corruptors"), μαζί με τους Στίβεν Μακνάλι και Ρόμπερτ Χάρλαντ.
Αμέσως μετά, επιλέχτηκε για τον πρωταγωνιστικό ρόλο της δραματικής σειράς "Μάχη" ("Combat!") (ABC), η οποία διαδραματίζονταν κατά τη διάρκεια του Β' Π.Π. και διάρκεσε από το 1962 έως το 1967. Επίσης, εργάσθηκε ως τηλεοπτικός σκηνοθέτης. Όταν η "Μάχη" τερματίσθηκε, έπαιξε σε διάφορες ταινίες. Εμφανίσθηκε σε δυο επεισόδια της αυστραλιανής παραγωγής σειράς-ανθολογίας "Το Άγγιγμα του Κακού" ("The Touch of Evil") (1973), ένα εκ των οποίων σκηνοθέτησε. Αξιομνημόνευτος είναι ο ρόλος του σαν τοπικός σερίφης στο κλασσικό "Η Βρώμικη Μαίρη και ο Τρελός Λάρι" ("Dirty Mary, Crazy Larry") σε σκηνοθεσία Τζον Χιούζ, όπως επίσης και εκείνος σαν Μάρτιν Σιν, στο τηλεοπτικό φιλμ του 1974 "Το Παιδί της Καλιφόρνια" ("The California Kid") ένω ερμήνευσε και έναν ρόλο-κλειδί στην κωμωδία του 1976 "The Bad News Bears". Επίσης έπαιξε τον Ίντζουν Τζο, στην τηλεοπτική ταινία του 1973 "Τομ Σόγιερ", η οποία γυρίστηκε στο Upper Village του Καναδά και της οποίας μια εκδοχή μιούζικαλ παίχθηκε στα θέατρα εκείνη την ίδια χρονιά.
Ο Μόροου συνέγραψε και σκηνοθέτησε το "σπαγγέτι" Γουέστερν του 1971 "Ένας άνδρας που τον έλεγαν Σλέντζ" ("A Man Called Slendge"), σε σκηνοθεσία του Ντίνο ντε Λαουρέντις, με πρωταγωνιστή τον Τζέϊμς Γκάρνερ. Ήταν η πρώτη και μοναδική παρουσία του Μόροου σαν σκηνοθέτη του κινηματογράφου. Το "Sledge" γυρίσθηκε στην Ευρώπη, σε περιοχές ερήμου που προσομοίαζαν με τις αντίστοιχες των ΗΠΑ.
NMR μηδενικού πεδίου

NMR μηδενικού πεδίου (Zero field NMR) είναι η λήψη φασμάτων NMR σε ένα περιβάλλον προσεκτικά σαρωμένο από μαγνητικά πεδία (Συμπεριλαμβανομένου του γήινου μαγνητικού πεδίου). Είναι χρήσιμο στη μελέτη χημικών ουσιών με μαγνητικά ενεργούς πυρήνες (με σπιν 1/2 και μεγαλύτερα) και για μελέτη της μοριακής δυναμικής (molecular dynamics).
Η ανάπτυξη πολύ ευαίσθητων μαγνητικών ανιχνευτών (SQUID (υπεραγώγιμη συσκευή μαγνητικής συμβολής Superconducting quantum interference device), συντονισμός γιγαντιαίου μονοπόλου (Giant Monopole Resonance ή GMR), ατομικό μαγνητόμετρο (atomic magnetometer)) έκανε δυνατή (τη δεκαετία του 2000) την ανίχνευση σημάτων NMR άμεσα σε περιβάλλοντα μηδενικού πεδίου. Τα προηγούμενα πειράματα NMR μηδενικού πεδίου βασίστηκαν σε έμμεση ανίχνευση όπου το δείγμα έπρεπε να πηγαίνει από το θωρακισμένο περιβάλλον μηδενικού πεδίου σε ένα υψηλό μαγνητικό πεδίο για ανίχνευση με ένα συμβατικό επαγωγικό πηνίο.
Πολύ επιτυχημένη ήταν η υλοποίηση των ατομικών μαγνητομέτρων σε μηδενικό μαγνητικό πεδίο δουλεύοντας με κυψέλες ατμού ρουβιδίου για να ανιχνευθεί NMR μηδενικού πεδίου.
Μερικές φορές έχει αναφερθεί, αλλά ανακριβώς, ως πυρηνικός τετραπολικός συντονισμός (nuclear quadrupole resonance) (NQR).
Νεγκορέλογιε

Τοποθεσία

Βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Περετούτ' 10 χλμ. νοτιοδυτικά του Ντζιαρζίνσκ, 48 χλμ. από το Μινσκ.

Ιστορία

Είναι γνωστό από τον 16ο αιώνα ως ταχυδρομικός σταθμός επί της οδού Μινσκ-Ναβαχρουντάκ. Από το 1793 ανήκε στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Από το 1871 έχει σιδηροδρομικό σταθμό. Το 1921-1939 υπήρχε Σοβιετικός συνοριακός σταθμός (με την Πολωνία).
Το 2014, είχε πληθυσμό 821 ατόμων.

Οικονομία

Υπάρχει ένα εργοστάσιο κατασκευής κυψελών καθώς και ιδιωτική κατασκευή επίπλων.
Μενέλαος ο Αλεξανδρεύς

Ζωή και Έργο

Παρόλο που πολύ λίγα είναι γνωστά για τη ζωή του, ο Μενέλαος θεωρείται πως έζησε στη Ρώμη, όπου κατά πάσα πιθανότητα μετακόμισε έχοντας περάσει τα νεανικά του χρόνια στην Αλεξάνδρεια. Ο Πάππος ο Αλεξανδρεύς και Πρόκλος αναφέρονται σε αυτόν ως «ο Μενέλαος της Αλεξάνδρειας» και ο Πλούταρχος καταγράφει μια συνομιλία του με του Λούκιο, που διεξήχθη στη Ρώμη.
Ο Πτολεμαίος (2ος αιώνας μ.Χ.) αναφέρει επίσης, στο έργο του Αλμαγέστη (VII.3), δύο αστρονομικές παρατηρήσεις του Μενέλαου στη Ρώμη τον Ιανουάριο του έτους 98. Αυτά ήταν αποκρύψεις των αστεριών Στάχυς (Spica) και Beta Scorpii από τη σελήνη, με μερικές νύχτες διαφορά. Ο Πτολεμαίος χρησιμοποίησε αυτές τις παρατηρήσεις για την επιβεβαίωση μετάπτωσης των ισημεριών, ένα φαινόμενο που είχε ανακαλύψει ο Ίππαρχος τον 2ο αιώνα π.Χ..
Τα «Σφαιρικά» είναι το μόνο έργο του που έχει διασωθεί, σε αραβική μετάφραση. Αποτελούμενο από τρία βιβλία, ασχολείται με τη γεωμετρία της σφαίρας και την εφαρμογή της σε αστρονομικές μετρήσεις και υπολογισμούς. Το βιβλίο εισάγει την έννοια του σφαιρικού τριγώνου (σχέδιο που σχηματίζεται από τα τρία τόξα μεγάλων κύκλων, τα οποία ονόμασε «τρίπλευρα») και αποδεικνύει το Θεώρημα του Μενέλαου για τη συγγραμμικότητα των σημείων στις άκρες ενός τριγώνου (ενδεχόμενα ήδη γνωστή) και την ανάλογή της για τα σφαιρικά τρίγωνα. Το έργο αργότερα μεταφράστηκε από τον αστρονόμο και μαθηματικό του δέκατου έκτου αιώνα Φραγκίσκο Μαυρόλυκο.
Ένας σεληνιακός κρατήρας, ο Μενέλαος, ονοματίστηκε έτσι προς τιμήν του.