google/wiki40b huggingface dataset:
Άλνταϊν

Ιστορία

Η πόλη είναι από τις αρχαιότερες στην περιοχή της οροσειράς Reggelberg που αποτελεί το φυσικό σύνορο ανάμεσα σε Ιταλία κι Αυστρία. Η πόλη αναφέρεται ότι κατοικούνταν από πολλούς βαυαρούς που είχαν μεταναστεύσει εδώ, η πρώτη μαρτυρία είναι του 1175 .
Το όνομα Άλνταϊν αναφέρεται πρώτη φορά κατά τον Μεσαίωνα ως "Aldin" , με το "Alden" το 1185 και "Aldein" το 1242 και το 1340. Πιθανότατα προέρχεται από το όνομα κάποιου Γερμανού που στα λατινικά αποδίδεται "Aldius". Το όνομα Ιταλικό της πόλης αναφέρεται πρώτη φορά το 1928 "Valdagno Trent" και το 1940 σαν "Aldagno", από το 1955 έλαβε τη σημερινή του ονομασία.

Μνημεία

Η ενοριακή εκκλησία της πόλης είναι κτίσμα του 1309 κι είναι αφιερωμένη στην Αγία Ελένη. Στα μέσα του 15ου αιώνα ανακαινίσθηκε και το 1841 πάλι όπου επεκτάθηκε. Το ιστορικό ξενοδοχείο Zirmerhof Redagno (Radein), ο Ο προϊστορικός οικισμός της Burgstallegg .

Δημογραφία

Το 98,38% των κατοίκων της δηλώνει μητρική γλώσσα τα γερμανικά, το 1,37% τα ιταλικά κι ένα 0,25% τα Λαδινικά. Το 1921 είχε 1054 κατοίκους για να φτάσει το 1951 τους 1298 και το 1991 τους 1590.
Ηραίον Άργους

Μυθολογία

Σύμφωνα με τη μυθολογία ο ναός κτίστηκε από τον ήρωα Άργο ή το Φορωνέα γιο του ποταμού θεού - Ινάχου.
Ο μύθος συνδέει το ιερό με την ιστορία των δύο αδερφών Κλέοβι και Βίτωνα, που αντί βοδιών έσυραν την άμαξα της μητέρας τους για να την μεταφέρουν στον τόπο όπου γίνονταν η τελετή της γιορτής της Θεάς. Φτάνοντας στον προορισμό τους αποκοιμήθηκαν κουρασμένοι και έμειναν έτσι για πάντα. Ο θάνατος τους βρήκε στην ακμή της νιότης και της αρετής τους, και γι' αυτό ήταν η μεγαλύτερη τιμή για την πράξη τους.
Ένας άλλος μύθος αναφέρει ότι ο Σπαρτιάτης βασιλιάς Κλεομένης αφού σκότωσε 7000 Αργείους μέσα στο ιερό Άλσος της Σηπείας, κοντά στην Τίρυνθα ήρθε στο Η­ραίο για θυσίες και εξιλασμό με χίλιους στρατιώτες εισβάλοντας βίαια στον ναό. Πλησιάζοντας όμως το άγαλμα της Ήρας, η θεά του έδειξε την οργή της για την κατα­στροφή της αγαπημένης της πόλης, βγάζοντας φλόγες από το στήθος της.

Το ιερό

Ο αρχαιολογικός χώρος βρίσκεται έξω από την πόλη του Άργους σε ένα ευρύχωρο πλάτωμα με μεγάλη θέα και χρονολογείται στην εποχή του 8ου αι. π.Χ.. Το σημαντικότερο κτίριο είναι ο αρχαίος ναός της Ήρας, από τον οποίο σήμερα δεν σώζεται σχεδόν τίποτα. Είναι όμως γνωστό, ότι πρόκειται για έναν από τους αρχαιότερους περίστυλους ναούς. Το 423 π.Χ. ο αρχαίος ναός καταστράφηκε από φωτιά, και ακολούθησε ανέγερση νεότερου λίγο πιο κάτω, κοντά στην αρχική θέση του ιερού.
Ο νεότερος ναός κτίστηκε από τον αρχιτέκτονα Ευπόλεμο, το 420-410 π.Χ., ήταν δωρικού ρυθμού με διαστάσεις 39 Χ 20 μέτρα και περιβάλλονταν από έξη δωρικούς κίονες ως περιστύλιο και δώδεκα στα πλάγια. Στον σηκό ευρίσκονταν το χρυσελεφάντινο άγαλμα της Θεάς Ήρας καθισμένης στο θρόνο, καλλιτέχνημα του Πολύκλειτου και κοντά ένα ξύλινο άγαλμα της Ήρας κλεμμένο από την Τίρυνθα το 468 π.Χ. Λίγα κομμάτια από τα αετώματα του ναού υπάρχουν στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο.
Τα πρώτα ευρήματα που υπάρχουν στην ευρύτερη περιοχή του ιερού χρονολογούνται από τον 8ο και 7ο π.Χ. αι. Έχουν βρεθεί κατάλοιπα οικισμού της Νεολιθικής και της Εποχής του Χαλκού καθώς και ένα εκτεταμένο μυκηναϊκό νεκροταφείο με ενδείξεις μεταγενέστερης λατρείας των προγόνων (βλ.  Μυκηναϊκός αμφορέας). Η περιοχή αυτή είχε πάντως ιδιαίτερη σημασία για τους Μυκηναίους αφού ένας διαμορφωμένος οδικός άξονας, μήκους 5 χιλ. την συνέδεε με τις Μυκήνες. 
Το ιερό ήταν τόπος λατρείας μέχρι και την Ρωμαϊκή εποχή, ενώ είναι γνωστό ότι οι αυτοκράτορες Νέρων και Αδριανός στην εποχή τους είχαν στείλει αναθήματα στον ναό αυτό. Ο Ελλάνικος αναφέρει στο ιστορικό του έργο τις εκάστοτε ιέρειες του Ηραίου ως χρονολογικό προσδιορισμό των γεγονότων που εξιστορεί από της μυθικής αρχαιότητας ως την εποχή της Ειρήνης του Νικία το 421 π.Χ..
Γυφτάκης

Ο Γυφτάκης ήταν κλέφτης επί Τουρκοκρατίας.

Βιογραφικά στοιχεία

Λίγα είναι γνωστά για τη ζωή και τη δράση του. Προφανώς κατάγονταν από την οικογένεια του Βουκοβάλλα. Πατρίδα του ήταν η Ακαρνανία. Το παρατσούκλι «γυφτάκης» το έλαβε λόγω του μαυριδερού του δέρματος. Έζησε στα τέλη του 18ου αιώνα και έπεσε στον αγώνα εναντίον των Τούρκων. Αρχηγός των Τούρκων ήταν κάποιος Γιασούμπ, Άραβας στην καταγωγή και στρατηγός του Αλή πασά, που τον ονόμαζαν «αιμοβόρο» λόγω των φρικτών του πράξεων. Οι συγγενείς του Γυφτάκη και απόγονοι του Βουκουβάλλα καταδιώκονταν με φρικτά αντίποινα, από τα οποία δεν ξέφευγαν ούτε και οι αρματολοί ή οι κλέφτες, άνδρες και γυναίκες. Τελευταίο μέλος της οικογένειας αυτής ήταν μια γυναίκα, την οποία ο Αλή πασάς πάντρεψε με έναν αξιωματικό του, και λίγο μετά δηλητηριάστηκε και πέθανε.
Συρτός

Ο συρτός είναι ένας παραδοσιακός ελληνικός χορός που η προέλευσή του τον ανάγει στην αρχαία Ελλάδα. Το όνομα του χορού προέρχεται από την αρχαιοελληνική λέξη "σύρω" (τον χορό).
Ο χορός μνημονεύεται στην Επιγραφή του Επαμεινώνδα (στα μέσα του 1ου αι. μ.Χ.), που βρέθηκε στη Βοιωτία και αναφέρει: "Τὰς δὲ πατρίους πομπὰς μεγάλας καὶ τὴν τῶν συρτῶν πάτριον ὄρχησιν θεοσεβῶς ἐπετέλεσεν", δηλαδή "με θεοσέβεια τέλεσε τις μεγάλες εθνικές πομπές και την εθνική όρχηση του συρτού".
Ο Συρτός χορεύεται σήμερα σε όλη την Ελλάδα και είναι διαδεδομένος σε πολλές χώρες.
Μιθριδάτης Δ΄ του Πόντου

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Φαρνάκης Α' άσκησε έντονη επεκτατική πολιτική σε βάρος των γειτονικών του κρατών, με κυριότερο αντίπαλο τους αδελφούς βασιλείς της Περγάμου, Ευμένη Β' και Άτταλο Β'. Κάτω από το βλέμμα της Ρώμης, τα βασίλεια αυτά ήρθαν σε σύγκρουση την περίοδο 183 – 179 π.Χ., στον οποίο ενεπλάκη και η Καππαδοκία. Το τέλος του πολέμου βρήκε τον Πόντο εξαντλημένο οικονομικά και στρατιωτικά, με αποτέλεσμα την υπογραφή συνθήκης ανάμεσα στους βασιλείς Ευμένη Β' της Περγάμου, Προυσία Β' της Βιθυνίας και Αριαράθη Δ' της Καππαδοκίας από τη μία πλευρά και το ποντικό κράτος από την άλλη. Στη συνθήκη ειρήνης αναφέρονται από κοινού τα ονόματα των Φαρνάκη Α' και Μιθριδάτη Δ', αφήνοντας υπόνοιες πως τα αδέλφια συμβασίλευαν εκείνη την εποχή ή έστω μοιράζονταν την επίβλεψη των πολεμικών επιχειρήσεων. Αυτή είναι και η πρώτη από τις αναφορές που διαθέτουμε αναφορικά με το Μιθριδάτη Δ', η οποία απαντάται στο έργο του ιστορικού Πολύβιου. Το ίδιο απόσπασμα αναφέρεται στην πολεμική αποζημίωση που κατέβαλε ένας σατράπης της Αρμενίας, υπό το όνομα Μιθριδάτης, αν και παραμένει άγνωστο αν ταυτίζεται με τον υπό εξέταση αδελφό του Φαρνάκη. 
Το τέλος του πολέμου βρήκε τον Πόντο εξασθενημένο οικονομικά, κατάσταση από την οποία κατάφερε ωστόσο να ανακάμψει. Έκτοτε ο Φαρνάκης δεν πραγματοποίησε περαιτέρω κατακτητικούς πολέμους, ωστόσο αύξησε την επιρροή του στην ευρύτερη περιοχή του Πόντου μέσω διπλωματικών ελιγμών. Ο Φαρνάκης απεβίωσε τελικά σε άγνωστη ημερομηνία, που με επιφύλαξη προσεγγίζει το 172 π.Χ. Στο θρόνο τον διαδέχτηκε ο αδελφός του, Μιθριδάτης Δ', ο οποίος παρέμεινε πιστός στη συνθήκη του 179 π.Χ., ασκώντας κατ’ επέκταση φιλορωμαϊκή πολιτική (η Πέργαμος ανήκε στους ένθερμους συμμάχους της Ρώμης).
Το 159 π.Χ., ο Άτταλος Β' διαθέχθηκε τον αδελφό του Ευμένη Β', έχοντας πρωταγωνιστήσει στις πολιτικές εξελίξεις του παρελθόντος ως στρατιωτικός και διπλωμάτης της Περγάμου. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του ήρθε σε σύγκρουση (156 – 154 π.Χ.) με τον Προυσία Β' τον Κυνηγό, ηγεμόνα της Βιθυνίας. Ο Πολύβιος μας μεταφέρει την πληροφορία ότι ο Μιθριδάτης, τηρώντας τη συνθήκη του 179 π.Χ. με το περγαμινό βασίλειο, απέστειλε στον Άτταλο στρατιωτική βοήθεια. Η έκβαση του πολέμου υπήρξε ευνοϊκή για τους συμμάχους.
Δεν έχει καθοριστεί η ημερομηνία θανάτου του Μιθριδάτη, ούτε είναι γνωστές άλλες πληροφορίες αναφορικά με απογόνους του. Στο θρόνο τον διαδέχτηκε ο Μιθριδάτης Ε' ο Ευεργέτης, ο οποίος πιθανολογείται πως υπήρξε ανηψιός του, ως γιος του Φαρνάκη Α'.
Επαρχία Κερύνειας

Γεωγραφία

Η επαρχία Κερύνειας αποτελεί την μικρότερη σε έκταση επαρχία της χώρας. Έχει έκταση 643,922 km² που αποτελεί το 6,96% της έκτασης της Κύπρου.

Τοποθεσία

Η επαρχία Κερύνειας βρίσκεται στο βόρειο μέρος της Κύπρου. Στα ανατολικά και νοτιοανατολικά συνορεύει με την επαρχία Αμμοχώστου ενώ στα νότια συνορεύει με την επαρχία Λευκωσίας. Το βόρειο και δυτικό μέρος της επαρχίας είναι παραθαλάσσιο.
Μαρία Μολινέρ

Βιογραφία και έργο

Μεγάλωσε στη Σαραγόσα, στο πανεπιστήμιο της οποίας σπούδασε ιστορία και εργάστηκε ως αρχειοθέτρια σε διάφορα αρχεία της Ισπανίας όπως αυτό της Σιμάνκας. Προηγουμένως είχε ασχοληθεί με το πρώτο αραγωνικό λεξικό. To 1924 υπήρξε η πρώτη γυναίκα που δίδαξε στο Πανεπιστήμιο της Μούρθια και μία από τις πρωτοπόρους της οργάνωσης του συστήματος βιβλιοθηκών κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Ισπανικής Δημοκρατίας, στα πλαίσια της διεύρυνσης της εκπαίδευσης στην ισπανική επαρχία και τις απομακρυσμένες περιοχές. Λόγω των αριστερών πεποιθήσεων αυτής και του συζύγου της, καθηγητή φυσικής στο Πανεπιστήμιο της Σαλαμάνκα, με τη νίκη των εθνικιστών στον Ισπανικό Εμφύλιο απομακρύνθηκαν προσωρινά από τα καθήκοντά τους.
Το σημαντικότερο έργο της, το Diccionario de uso del español είχε αρχικά σκοπό να γεμίσει ορισμένα κενά που παρουσίαζε το λεξικό της Ισπανικής Ακαδημίας αλλά σύντομα εξελίχθηκε σε ένα αξιοπρόσεκτο και ευμεγέθες λεξικογραφικό έργο που χρειάστηκε 15 χρόνια ατομικής εργασίας της Μολινέρ. Εκδόθηκε το 1966-67 από τον εκδοτικό οίκο Gredos έχοντας λάβει την υποστήριξη του διευθυντή της Ακαδημίας, Ντάμασο Αλόνσο.
Για πολύ καιρό η Μαρία Μολινέρ θεωρείτο ότι θα γινόταν η πρώτη γυναίκα που θα κατείχε μια θέση στην Ισπανική Ακαδημία. Εντούτοις, λόγω διαφόρων αιτιών μεταξύ των οποίων και το φύλο της, προτιμήθηκε ο φιλόλογος Εμίλιο Αλάρκος· η πρώτη γυναίκα μέλος της Ακαδημίας θα γινόταν η Μαρία Κόντε το 1979.
Ιουλιανό ημερολόγιο

Ιστορικά στοιχεία - Προσδιορισμοί

Στη δημιουργία του ημερολόγιου ο Ιούλιος Καίσαρας είχε τη βοήθεια του Έλληνα αστρονόμου Σωσιγένη, από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, o οποίος βασίστηκε στους υπολογισμούς του Ιππάρχου, σύμφωνα με τους οποίους η διάρκεια ενός έτους ισούτο με 365,242 ημέρες. Το Ιουλιανό ημερολόγιο, που έχει 365 ή 366 ημέρες, διαφέρει από το διάδοχό του Γρηγοριανό μόνο στον προσδιορισμό των δίσεκτων ετών. Στο Ιουλιανό ημερολόγιο κάθε θετικό έτος διαιρούμενο με το 4 είναι δίσεκτο. Τα αρνητικά χρόνια είναι δίσεκτα, εάν διαιρούμενα με το 4 αφήνουν υπόλοιπο 3. Οι ημέρες στο ημερολόγιο αυτό θεωρούνται ότι αρχίζουν τα μεσάνυχτα.
Στο Ιουλιανό ημερολόγιο το μέσο έτος έχει διάρκεια 365,25 ημερών. Συγκρινόμενο με την πραγματική διάρκεια του ηλιακού έτους των 365,242199 ημερών, προκύπτει σωρευτικά ένα σφάλμα μιας ημέρας κάθε 129 χρόνια (το Ιουλιανό καθυστερεί σε σχέση με το ηλιακό).
Λεόντιος Ιεροδιακόνου

Βιογραφικά Στοιχεία

Ο Λεόντιος Ιεροδιακόνου γεννήθηκε στην Λευκωσία το 1941. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική και τη σουηδική γλώσσα. Απέκτησε πτυχίο και διδακτορικό στις πολιτικές και κοινωνικές επιστήμες. Εργαζόταν ως διευθυντής και διευθύνων σύμβουλος ιδιωτικής εταιρείας.

Πολιτική διαδρομή

Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στις Βουλευτικές εκλογές 1976 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με την Δημοκρατική Παράταξη (μετέπειτα ΔΗΚΟ). Την περίοδο 1976-1977 διετέλεσε γραμματέας και κοσμήτορας της Βουλής των Αντιπροσώπων. Το 1977 αποσύρθηκε από τον κοινοβουλευτική ομάδα του ΔΗΚΟ. Το 1980 προσχώρησε στον Δημοκρατικό Συναγερμό.
Επανεξελέγη στις βουλευτικές εκλογές του 1981 με τον Δημοκρατικό Συναγερμό. Ακολούθως επανεξελέγη στις βουλευτικές εκλογές του 1985 και στις βουλευτικές εκλογές του 1991.
Στις 9 Απριλίου 1997 διορίστηκε Υπουργός Συγκοινωνιών και Έργων στην κυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη.
Εκκλησία Νοτρ-Νταμ (Σουπίρ)

Περιγραφή

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!

Τοποθεσία

Η εκκλησία ευρίσκεται εντός της κοινότητας του Σουπίρ, στον νομό της Αιν.

Ιστορία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!
Το μνημείο κατηγοριοποιήθηκε ως ιστορικό μνημείο το 1920.
Μαργαρίτα της Βουργουνδίας (1290-1315)

Η ζωή της

Ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Ροβέρτου Β' δούκα της Βουργουνδίας και της Αγνής των Καπετιδών. Παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Λουδοβίκο Α΄ της Ναβάρρας (1305), ο οποίος ανέβηκε στον θρόνο ως Λουδοβίκος Ι' της Γαλλίας (1314).  Μαζί απέκτησαν μια κόρη, την Ιωάννα Β΄ της Ναβάρρας (1312 - 1349).  
Η Μαργαρίτα κατηγορήθηκε για μοιχεία μαζί με τη συνυφάδα της Λευκή της Βουργουνδίας από την κουνιάδα της Ισαβέλλα της Γαλλίας (1314). Κλείστηκαν και οι δύο στη φυλακή, όπου η Μαργαρίτα απεβίωσε· σύμφωνα με μερικές πηγές στραγγαλίστηκε με εντολή του συζύγου της.
Η κόρη της Μαργαρίτας, η Ιωάννα έγινε αργότερα βασίλισσα της Ναβάρρας ως Ιωάννα Β'· η νομιμότητά της αμφισβητήθηκε λόγω της μοιχείας της μητέρας της. 
Με τον πρόωρο θάνατο του μικρανεψιού της Φιλίππου Α΄ δούκα της Βουργουνδίας (1361), δημιουργήθηκαν προβλήματα διαδοχής στο δουκάτο της Βουργουνδίας. Οι επικρατέστεροι διάδοχοι ήταν ο εγγονός της Μαργαρίτας, ο Κάρολος Β' της Ναβάρρας και ο βασιλιάς της Γαλλίας Ιωάννης Β΄ της Γαλλίας, ο οποίος ήταν γιος τής αδελφής τής Μαργαρίτας, Ιωάννας της Βουργουνδίας. Το δουκάτο κατάφερε τελικά ο Ιωάννης Β΄ να το ενσωματώσει στο Γαλλικό στέμμα και να το παραχωρήσει αμέσως μετά στον μικρότερο γιο του Φίλιππο Β΄ των Βαλουά τον Τολμηρό.
Η Κλημεντία περιγράφεται με δύο μυθιστορήματα (1955), στο έργο του μεγάλου Γάλλου συγγραφέα, Ρωσικής καταγωγής, Μαουρίς Ντυρόν (1918-2009) "Οι καταραμένοι βασιλείς".
Βίρθα Μεσοποταμίας

Η Βίρθα ή Μακεδονόπολις ήταν αρχαία πόλη της Μεσοποταμίας, αρχικά ελληνιστική αποικία που ιδρύθηκε από τους Μακεδόνες.
Το όνομα στα αραμαϊκά σημαίνει κάστρο, όπως επιβεβαιώνουν οι αρχαίοι συγγραφείς (βλ. Ιεροκλής, 715, 2).
Βρισκόταν στην αριστερή όχθη του Ευφράτη, 62 μίλια δυτικά της Ούρφα και 95 μίλια βορείως του Χαλεπίου. Πιστεύεται ότι η σύγχρονη πόλη Μπιρετζίκ (Birejik, αρχαίο Ζεύγμα) προέρχεται από τη Βίρθα. Δεν αποκλείεται να αποτελούσε το προπύργιο της αιρέσεως των Μανιχαίων που την καλούσαν και Μακεδονία, η οποία βρισκόταν στη Μικρά Αρμενία.
Σύμφωνα με την παράδοση ο Μέγας Αλέξανδρος ανακαίνισε την πόλη ως Μακεδονόπολη . Το γεγονός ότι η πόλη της Βίρθας και η Μακεδονόπολη είναι η μία και αυτή αποδεικνύεται από τις συνδρομές στην Οικουμενική Σύνοδο της Νικαίας, όπου σε λίστες στην αραβική και στην αραμαϊκή (συριακή) γλώσσα απαντά ο τύπος Μακεδονόπολις (Gelzer, Patrum Niceænorum διορισμου, 242). Μάλιστα, κατά τη Σύνοδο της Χαλκηδόνος το 451, παρών ήταν ο επίσκοπος της πόλεως Μαρέας.
Από τον 6ο αιώνα μ. Χ. και ύστερα επανέρχεται η αραμαϊκή ονομασία . Ο Βυζαντινός αυτοκράτωρ Αναστάσιος μετά τη νίκη του κατά των Περσών (505 μ.Χ.), ανέθεσε στον επίσκοπο της πόλεως Σέργιο την ανοικοδόμησή της  που ολοκληρώθηκε επί Ιουστινιανού (Προκόπιος, De ædific. Just., II, 4). Το αρχαιότερο Τακτικόν του πατριαρχείου Αντιοχείας που εξεδόθη από τον πατριάρχη Αναστάσιο Α΄ (599) τοποθετεί τη Μακεδονόπολη κοντά στην Έδεσσα (σημ. Ούρφα). Σε μεταγενέστερη εποχή αναφέρεται ως Byrte και σε παλαιότερη λατινική μετάφραση ως Virchi . Η πόλη κατεστράφη από τον Ταμερλάνο τον 14ο αιώνα. Επί οθωμανικής περιόδου ανασυστήθηκε ως οικισμός με το όνομα Μπιρετζίκ στο βιλαέτι του Χαλεπιού με 10.000 κατοίκους – εκ των οποίων 1.500 χριστιανοί Αρμένιοι και Ουνίτες.
Ο Κλαύδιος Πτολεμαίος (V, xviii, xix) μνημονεύει δύο πόλεις με το όνομα Βίρθα, τη μια στον Τίγρη στην νότια Μεσοποταμία και την άλλη στον Ευφράτη, νότια της Αμφιπόλεως. Αν και η τοποθεσία της πρώτης τυγχάνει άγνωστη, η δεύτερη ταυτίζεται με το Ed-Deir .
Δικαίωμα

Οι τέσσερις τύποι δικαιωμάτων του Hohfeld

Η πιο συνηθισμένη αφετηρία για τον προσδιορισμό της έννοιας του δικαιώματος είναι σύμφωνα με την ανάλυση του Αμερικάνου δικαστικού Wesley Hohfeld (1879-1918). Σύμφωνα με τον Hohfeld η φράση ότι «ένα πρόσωπο Α έχει το δικαίωμα Χ» μπορεί να σημαίνει τέσσερα διαφορετικά πράγματα:

(i) Αξίωση του Α ότι κάποιος άλλος Β να ενεργήσει με κάποιο τρόπο. Ο άλλος έχει τότε την αντίστοιχη υποχρέωση. Για παράδειγμα το δικαίωμα του ιδιοκτήτη να απαγορεύει την είσοδο στο κτήμα του ισοδυναμεί με υποχρέωση των άλλων να μην εισέρχονται χωρίς άδεια.

(ii) Ελευθερία του Α να ενεργήσει με κάποιο τρόπο. Το οποίο ισοδυναμεί και με έλλειψη-υποχρέωσης του Α να μην-κάνει το Χ.

(iii) Εξουσία ή δυνατότητα επιβολής ότι θα γίνει το Χ. Για παράδειγμα ο καπετάνιος ενός πλοίου έχει το δικαίωμα ή εξουσία να βάλει ένα ναύτη να πλύνει το κατάστρωμα. Η διαφορά με την αξίωση τύπου (i), η οποία είναι σύμφωνα με τον Hohfeld «πρώτου βαθμού» δικαίωμα, είναι ότι το δικαίωμα ως εξουσία αφορά «δεύτερου βαθμού» δυνατότητα ενός προσώπου να καθορίζει ένα δεδομένο σύνολο δικαιωμάτων και υποχρεώσεων του ίδιου και άλλων.

(iv) Ασυλία ότι ο Α δεν υπόκειται στην εξουσία ή αρμοδιότητα κάποιου άλλου ως προς το Χ. Η διαφορά με την ελευθερία τύπου (ii) είναι, ομοίως, ότι δεν αφορά «πρώτου βαθμού» ελευθερία ως προς συγκεκριμένη πράξη αλλά «δεύτερου βαθμού» έλλειψη αρμοδιότητας ως προς ένα πεδίο πράξεων.

Αρνητικά και θετικά δικαιώματα

Σύμφωνα με τη διάκριση σε αρνητικά και θετικά δικαιώματα, θετικά είναι αυτά που επιτρέπουν ή κάνουν υποχρεωτική κάποια πράξη, ενώ αρνητικά είναι αυτά που επιτρέπουν ή κάνουν υποχρεωτική την αποχή από κάποια πράξη. Σημειώνεται ότι να επιτρέπεται κάποια πράξη ή να επιτρέπεται αποχή από κάποια πράξη ισοδυναμεί με δικαίωμα ελεύθερης επιλογής (πράξης ή αποχής από πράξη αντίστοιχα). Ενώ η υποχρεωτική αποχή από κάποια πράξη ισοδυναμεί φυσικά με απαγόρευση της.
Για παράδειγμα, το αρνητικό δικαίωμα στη ζωή αναφέρεται σε απαγόρευση αφαίρεσης της ζωής οποιουδήποτε προσώπου (πχ ως προς το κράτος απαγορεύει την θανατική ποινή). Ενώ το θετικό δικαίωμα στη ζωή αναφέρεται σε ενέργειες παροχής προστασίας της ζωής κάποιου προσώπου.

Κατηγορίες δικαιωμάτων

Μια ενδεικτική αλλά όχι κοινώς αποδεκτή ή πλήρης κατηγοριοποίηση των βασικών δικαιωμάτων είναι η εξής: θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα (όπως το δικαίωμα στη ζωή και την προσωπική ασφάλεια), ατομικά ή αστικού χαρακτήρα δικαιώματα (όπως το δικαίωμα στην ιδιοκτησία), πολιτικά δικαιώματα (όπως το δικαίωμα εκλέγειν και εκλέγεσθαι) και κοινωνικά δικαιώματα (όπως το δικαίωμα στην εργασία, το δικαίωμα στην εκπαίδευση και το δικαίωμα πρόσβασης σε υπηρεσίες υγείας).

Άσκηση δικαιώματος

Άσκηση δικαιώματος ονομάζεται η εκτέλεση της εξουσίας που παρέχεται σ΄ αυτό τούτο το δικαίωμα. Η άσκηση αυτή γίνεται με ποικίλους τρόπους όπως αυτός που έχει την κυριότητα απολαμβάνει του πράγματος είτε με χρήση είτε με την κάρπωσή του. Άλλος τρόπος είναι η μεταβίβαση κυριότητας ή και η δικαστική επιδίωξη αυτών.
Δυναστεία των Αριαραθιδών

Η Δυναστεία των Αριαραθιδών περιλαμβάνει μέλη, που ήταν βασιλείς της Καππαδοκίας το διάστημα 331 - 96 πΧ. Οκτώ βασιλείς της έφεραν το όνομα Αριαράθης και ένας το όνομα Αριάμνης. Ιδρυτής του Οίκου είναι ο Αριαράθης Α΄, σατράπης της Καππαδοκίας από το 350 τού Αρταξέρξη Γ΄ και τού Δαρείου Γ΄ Κοδομανού· ο πατέρας του Αριάμνης και ο πάππος του Δατάμης ήταν επίσης σατράπες εκεί. 
Ο Αριαράθης Α΄ το 331 έγινε ανεξάρτητος με τον τίτλο τού βασιλιά. Ο Αλέξανδρος Γ΄ ο Μέγας υπέταξε την Καππαδοκία, αλλά μετά το τέλος του το 323 ο Αριαράθης Α΄ εξεγέρθηκε, αν και 81 ετών. Το επόμενο έτος τον υπέταξε ο Περδίκκας και τον σταύρωσε μαζί με πολλούς συγγενείς του· όρισε τον Ευμένη κυβερνήτη της επαρχίας. Ο ανιψιός του διέφυγε στην Αρμενία και μετά το τέλος τού Ευμένη, με τη βοήθει τού Αρδοάτη της Αρμενίας, ανακατέλαβε την Καππαδοκία και έγινε βασιλιάς της ως Αριαράθης Β΄. Οι απόγονοί του έκοψαν αργυρά νομίσματα εξαίρετης αισθητικής, ιδίως ο Αριαράθης Ε΄.
Τη διαδέχθηκε η Δυναστεία των Αριοβαρζανιδών, με φιλορωμαϊκή πολιτική (95 πΧ - 17 μΧ).
Χασάν Ρουχανί

Εκλογές 2013

Στις 7 Μαΐου 2013, ο Ρουχανί αναγνωρίστηκε ως υποψήφιος για τις εκλογές του ίδιου έτους. Δήλωσε ότι θα ετοιμάσει μία «χάρτα πολιτικών δικαιωμάτων», θα αποκαταστήσει την οικονομία και και θα βελτιώσει τις σχέσεις του Ιράν με τη Δύση αν εκλεγεί. Ο ίδιος εξελέγη πρόεδρος του Ιράν στις 15 Ιουνίου 2013, κερδίζοντας στον πρώτο γύρο τον Μοχάμαντ Μπαγκέρ Γκαλιμπάφ και ανέλαβε την προεδρία στις 3 Αυγούστου 2013.

Επανεκλογή 2017

Ο Ρουχανί επανεξελέγη πρόεδρος κερδίζοντας τις εκλογές του 2017 με σαρωτική πλειοψηφία. Ο πρόεδρος κέρδισε 23.549.616 ψήφους, ενώ η προσέλευση στις κάλπες έφτασε το 73,07%.
Τρία χρώματα: Η Μπλε ταινία

Πλοκή

Η ταινία ξεκινά με την οικογένεια της Ζουλί να σκοτώνεται, εκτός από αυτήν. Μετά αρχίζει ένας αγώνας αποσύνδεσης του παρελθόντος και προσπάθειας να δημιουργήσει μια νέα ζωή. Έτσι πουλά ή απομακρύνει ότι είχε από την κόρη της και τον άντρα της, εκτός από ένα μπλε διακοσμητικό φωτιστικό που βρισκόταν στο δωμάτιο της μικρής. Ο άντρας της ήταν ένας σπουδαίος μουσικός, ο οποίος είχε αφήσει ανολοκλήρωτη μια σύνθεση, που την έγραψε για την Ευρωπαϊκή Ένωση, και θα παιζόταν σε όλα τα κράτη-μέλη. Η Ζουλί πριν φύγει οριστικά από το σπίτι της, ζήτησε από έναν συνάδελφο του άντρα της να έρθει εκεί, έκαναν σεξ σε ένα στρώμα, και κατόπιν χάθηκε.
Βρίσκει και νοικιάζει ένα σπίτι σε μια πολυκατοικία. Οι μόνες της ασχολίες ήταν να πηγαίνει να πίνει καφέ και να κάνει κολύμβηση σε μια πισίνα. Στο ενδιάμεσο τη βρίσκει και ο συνάδελφος του άντρας της. Όσο κι αν έκανε προσπάθειες να αποσυνδεθεί από το παρελθόν, δεν τα κατάφερνε, αφού ένας έφηβος, που ήταν παρών στο δυστύχημα της προσέφερε μια χρυσή αλυσίδα, που είχε πέσει από το αυτοκίνητο, όμως εκείνη δεν τη δέχτηκε. Σε μια άλλη περίπτωση, βλέπει κάτι ποντίκια, όμως τα φοβόταν και δεν μπορούσε να τα εξοντώσει, έτσι πάει στη μητέρα της που έπασχε από άνοια και της λέει ότι φοβόταν τα ποντίκια. Κατόπιν, δανείζεται μια γάτα ώστε να τα εξοντώσει εκείνη.
Παράλληλα, όμως, είχε γνωριστεί με μια ιερόδουλη, η οποία πήγε σπίτι της να την ευχαριστήσει, επειδή όταν μάζευαν υπογραφές να τη διώξουν από την πολυκατοικία, η Ζουλί αρνήθηκε. Η ιερόδουλη αυτή, τη βοήθησε να μαζέψει τα κουφάρια από το σπίτι της. Ένα βράδυ, την πήρε τηλέφωνο αλαφιασμένη και της ζήτησε να πάει να τη βρει. Η Ζουλί, πήγε στο στριπτιζάδικο, το οποίο δούλευε και καθώς μιλούσαν βλέπει από μια τηλεόραση τον εαυτό της. Στην εκπομπή ήταν ο Όλιβερ, ο συνάδελφος του άντρα της, ο οποίος δημοσίευσε κάτι φωτογραφίες από το γραφείο του συζύγου της, οι οποίες μάλιστα τον έδειχναν και με μία ερωμένη. Ωστόσο, ο Όλιβερ είπε ότι θα συνεχίσει τη δουλειά, που είχε αφήσει στη μέση ο Πατρίς.
Τότε η Ζουλί πάει και βρίσκει τον Όλιβερ, ο οποίος της λέει ότι το έκανε για να την κάνει να εμφανιστεί, αλλά η Ζουλί του επισημαίνει πως είναι άδικο να συνεχίσει τη σύνθεση του άντρα της. Μετά πάει και βρίσκει μια υπάλληλο του ωδείου, που της είχε δώσει την παρτιτούρα κι εκείνη την είχε πετάξει, για να ξεχάσει τον άντρα της. Η υπάλληλος όμως της είπε ότι είχε αντίγραφο και ότι κανείς δεν έχει δικαίωμα να πετάξει ένα τέτοιο κομμάτι μουσικής. Μετά πήγε και είδε και την ερωμένη του άντρα της, η οποία κυοφορούσε το παιδί του. Τελικά, της έδωσε το σπίτι που ζούσε παλιότερα. Στο τέλος της ταινίας πάει στο σπίτι του Όλιβερ, να κάνουν σεξ, και τον βοηθά και στην ολοκλήρωση της σύνθεσης. Κι εκεί παρατηρείται να κλαίει, μόλις για δεύτερη φορά στην ταινία, παρά την όλη συμφορά που την είχε βρει.
Νερόφιδο

Γεωγραφική κατανομή

Το νερόφιδο έχει ευρεία κατανομή. Συναντάται σχεδόν σε ολόκληρη την ηπειρωτική Ευρώπη καθώς και στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ανατολικά, η εξάπλωσή του φτάνει ως τη Μογγολία ενώ νοτιο-ανατολικά ως το Ιράν. Συναντάται στη βόρεια Αφρική, στην Αλγερία, την Τυνησία και το Μαρόκο. Απουσιάζει από την Ιρλανδία.
Γεώργιος Δανόπουλος

Βιογραφικά στοιχεία

Η καταγωγή του ήταν από τον Άγιο Γεώργιο της επαρχίας Κορίνθου.
Στον Άγιο Γεώργιο και στο Δερβενάκι άρχισε να πολεμάει και να σκοτώνει Τούρκους πριν ακόμα ξεκινήσει η επανάσταση. Κατέλαβε το χωριό Ζαχαριά, έκοψε την συγκοινωνία των Τούρκων του Άργους και της Κορίνθου και μ' αυτό τον τρόπο συντέλεσε στην επανάσταση της Κορινθίας. Πολέμησε σε πολλές μάχες και προ πάντων εναντίον του Δράμαλη, όπου φάνηκε χρήσιμος ως οδηγός υπό τις διαταγές του Κολοκοτρώνη.
Αλεχάντρο Ίσις

Σταδιοδρομία σε συλλόγους

Ο Ίσις γεννήθηκε στο Βαλπαραΐσο. Αγωνίστηκε για αρκετούς συλλόγους στη Λατινική Αμερική και στην Ευρώπη, όπως η Κόλο-Κόλο, η Μοντερρέι, η Τίγρες και ο ΟΦΗ.

Διεθνής σταδιοδρομία

Έχει 41 συμμετοχές με Εθνική Χιλής, σημειώνοντας 2 γκολ.

Προπονητική σταδιοδρομία

Τη σεζόν 2011-12, ήταν ο προπονητής της χιλιανής Ντεπόρτες Πουέρτο Μοντ. Ακολούθως, υπήρξε βοηθός προπονητής στην Εθνική Χιλής, υπό τον Κλάουδιο Μπόργκι. 
Στις 25 Ιανουαρίου 2019, ανακοινώθηκε η πρόσληψη του ως βοηθός προπονητής από τον ΟΦΗ, μαζί με τον Χάιμε Βέρα ως προπονητή.