google/wiki40b huggingface dataset:
Λουκάς Θεοδωρακόπουλος

Βιογραφικό

Ο Λουκάς Θεοδωρακόπουλος γεννήθηκε το 1925 στην Άμφισσα. Ανέπτυξε κατά την Κατοχή αντιστασιακή δράση και την περίοδο από την άνοιξη έως τον Δεκέμβριο του 1944 ανήκε στην ΕΠΟΝ της Β΄ Μεραρχίας του ΕΛΑΣ. Μετά τον πόλεμο ήρθε στην Αθήνα, όπου εγκαταστάθηκε μόνιμα. Εργάστηκε ως ιδιωτικός υπάλληλος και μεταφραστής.
Έκανε την εμφάνισή του στο χώρο της λογοτεχνίας το 1954 με την ποιητική συλλογή «Σχήμα κραυγής».
Συνεργάστηκε με τα περιοδικά «Επιθεώρηση Τέχνης», «Διαγώνιος», «Εφημερίδα των ποιητών», «Εννέα οδοί» (της Καβάλας). Ήταν συνιδρυτής του εκδοτικού οίκου «Πολύχρωμος Πλανήτης», είχε δε αναλάβει και την επιμέλεια των κειμένων.
Πρωτοπόρος του κινήματος απελευθέρωσης των ομοφυλοφίλων στη χώρα μας, ανήκε στο Απελευθερωτικό Κίνημα Ομοφυλόφιλων Ελλάδας (ΑΚΟΕ), είχε δε την ευθύνη της έκδοσης του περιοδικού «Αμφί» κατά την περίοδο 1979 έως 1984.
Ανήκει στην πρώτη μεταπολεμική γενιά. Η ποίησή του είναι απαξιωτική όσον αφορά στις κοινώς παραδεδεγμένες αξίες, ενώ εκφράζει ανοιχτά τον μη αποδεκτό κοινωνικά ερωτισμό του. Στα πεζά του χρησιμοποιεί τον εσωτερικό μονόλογο.
Ποιήματά του μεταφράστηκαν στα αγγλικά.
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 26 Απριλίου 2013.
Δημήτριος Ζάννος

Βιογραφικά στοιχεία

Ήταν γιος του Κωνσταντίνου Ζάννου και της Ολυμπίας Πεσμαζόγλου. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από παλιά οικογένεια της Κωνσταντινούπολης ενώ από την πλευρά της μητέρας του ήταν μέλος της οικογένειας Πεσμαζόγλου. Υπήρξε βιομήχανος και βουλευτής Αθηνών με το κόμμα των Φιλελευθέρων την περίοδο 1928 - 1932 καθώς και γερουσιαστής.
Ήταν παντρεμένος με την Βαλή Γεωργιάδου και είχαν αποκτήσει δύο παιδιά.
Πολέμων Β΄ του Πόντου

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Πολέμονα Α΄ τού Πόντου και της Πυθοδωρίδας, κόρης τού βαθύπλουτου Πυθόδωρου τού Τραλλιανού. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Αρταξίας Γ΄ της Αρμενίας, υποτελής στους Ρωμαίους και μικρότερη αδελφή του η Αντωνία Τρύφαινα, σύζυγος τού Κότυος Η΄ της Θράκης.
Είχε καταγωγή Ελληνική (Μικρασιατική) και Ρωμαϊκή. Οι γονείς τού πατέρα του ήταν ο Ζήνων -εξέχων ρήτορας, αριστοκράτης, φίλος τού Μάρκου Αντωνίου- και η μάλλον ονομαζόμενη Τρύφαινα. Γονείς της μητέρας του ήταν ο Πυθόδωρος, φίλος τού Πομπήιου και η Αντωνία Πρίμα, κόρη τού Μ. Αντωνίου και της 2ης συζύγου του και εξαδέλφης του Αντωνίας Υβρίδας της Νεότερης. Αυτό τον έκανε 2ο εξάδελφο τού Νέρωνα, τού Καλιγούλα και της Ιουλίας Δρουσίλλας.

Η βασιλεία του

Αφού απεβίωσε ο πατέρας του το 8 πΧ, η μητέρα του παντρεύτηκε τον Αρχέλαο της Καππαδοκίας, έτσι η οικογένειά του μετακόμισε στην Καππαδοκία. Μεγάλωσε με τα αδέλφια του στην Αυλή τού πατριού του. Ο Αρχέλαος απεβίωσε το 17 μΧ και ο Πολέμων με τη μητέρα του μετακινήθηκαν πίσω στον Πόντο. Εκεί έζησε ως πολίτης, βοηθώντας τη μητέρα του στη διοίκηση τού βασιλείου τους. Το 38 απεβίωσε η Πυθοδωρίδα και ο Πολέμων Β΄ τη διαδέχθηκε ως βασιλιάς τού Πόντου, της Κολχίδας και της Κιλικίας.  
Σύμφωνα με μία τιμητική επιγραφή στην Κύζικο το 38, ο Πολέμων Β΄ συμμετείχε στους εορταστικούς αγώνες, που έκανε η πόλη προς τιμήν της Ιουλίας Δρουσίλλας, αδελφής τού Καλιγούλα. Έτσι ο Πολέμων Β΄ έδειξε τη νομιμοφροσύνη του στη Ρώμη. Επίσης, μαζί με τον Αντίοχο Δ΄ της Κομμμαγηνής, έκανε αθλητικούς αγώνες προς τιμήν τού Κλαυδίου (εξαδέλφου της Πυθοδωρίδας) στην Κιλικία το 47 μΧ. Ο Αυτοκράτορας είχε προσφέρει σημαντικές υπηρεσίες σε αυτούς και έτσι εκείνοι τού έδειξαν την εύνοιά τους.
Εθνόσημο του Αγίου Χριστόφορου και Νέβις

Το εθνόσημο του Αγίου Χριστόφορου και Νέβις καθιερώθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 1967. Αυτό είναι άσπρο με κόκκινο σιρίτι, δύο λουλούδια poinciana, και ένα πλοίο. Σε περίοπτη θέση είναι σε γαλάζιο χρώμα το κεφάλι ενός Καρίβου εν μέσω του γαλλικού συμβόλου, των κρίνων φλερ-ντε-λι και του ρόδου της Αγγλίας. Οι υποστηρικτές είναι δύο πελεκάνοι, που κρατούν έναν κοκκοφοίνικα και ένα ζαχαροκάλαμο και το πάνω μέρος είναι μία δάδα την οποία κρατάει ένα χέρι λευκό και ένα χέρι σκουρόχρωμο. Το ρητό είναι Unity in Trinity.
Μια περικεφαλαία με τα όπλα ενός πύργου βρίσκεται στο πάνω μέρος και σε αυτήν στηρίζεται η δάδα. Ο πυρσός συμβολίζει τον αγώνα και τον πόθο για ελευθερία από ένα λαό διαφορετικής εθνικής προέλευσης, ο οποίος όμως είναι ενωμένος για έναν κοινό σκοπό.
Τα σύμβολα είναι τέτοια που εκπροσωπούν και τις δύο μεγάλες εθνικότητες στη νησιωτική χώρα, δηλαδή τους Βρετανούς και τους Γάλλους.
Λεοπόλδος Γ΄ Μπάμπενμπερκ της Αυστρίας

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Γκαρς αμ Καμπ και ήταν ο γιος του Λεοπόλδου Β΄ μαργράβου της Αυστρίας και της Ίντας Φόρμμπαχ-Ράτελνμπεργ, κόρης του Ραπότο Δ΄ κόμη του Καμ.
Υποστήριξε τον Ερρίκο Ε΄ Σάλιο της Γερμανίας εναντίον του πατέρα του Ερρίκου Δ΄ της Γερμανίας. Νυμφεύτηκε την Αγνή, τη χήρα αδελφή του Ερρίκου Ε΄, ο οποίος χορήγησε δικαιώματα στην Αυστρία· η σπουδαιότητα των Μπάμπενμπερκ ανυψώθηκε. Η Αγνή ήταν, από τον πρώτο της γάμο, μητέρα του Κορράδου Γ΄ Χοενστάουφεν. Αποκαλούσε τον εαυτό του πρίγκιπα της γης του (princeps terrae), ως ένδειξη της ανεξαρτησίας του. Το 1125 του πρότειναν να γίνει υποψήφιος στην εκλογή του Γερμανού βασιλιά, αλλά δεν δέχθηκε. 
Σύμφωνα με το θρύλο το 1108 η Παναγία του έδειξε ένα μέρος, όπου βρήκε τον πέπλο της συζύγου του, που είχε χαθεί έτη πριν και εκεί ίδρυσε τη μονή Κλόστερνοϊμπουργκ. Επέκτεινε τον εκεί οικισμό και τον έκανε διαμονή του. Επίσης ίδρυσε τις μονές Χέιλιγκενκροϊτς, Κλάινμαριατσελ και Ζάιτενστετεν. Η εκκλησία τον ανακήρυξε άγιο το 1485. 
Προώθησε την ανάπτυξη πόλεων όπως το Κλόστερνοϊμπουργκ, τη Βιέννη και το Κρεμς. Στην εποχή του γράφτηκαν τα πρώτα λογοτεχνικά κείμενα στην Αυστρία από τον Ερρίκο του Μελκ και την Άβα του Γκέτβαϊγκ. Έμεινε στην ιστορία επειδή ίδρυσε μερικές μονές και ανέπτυξε την Αυστρία. Απεβίωσε το 1136 και τάφηκε στη μονή Κλόστερνοϊμπουργκ, που είχε ιδρύσει. Το λείψανό του διατηρείται σε κεντητή θήκη με αρχιδουκικό στέμμα. 
Το 1663 ο Λεοπόλδος Α΄ Αψβούργων τον ανακήρυξε προστάτη άγιο της Αυστρίας, αντί του Αγ. Κολομάν. Την ημέρα αυτή ο Γιόζεφ Χάυντν τραγούδησε στη χορωδία του καθεδρικού του Αγ. Στεφάνου. Ο αδελφός του Μίχαελ Χάυντν έγραψε αργότερα το έργο  Λειτουργία του αγίου Λεοπόλδου. 
Τον διαδέχθηκαν οι γιοί του Λεοπόλδος Δ΄ και Ερρίκος Β΄.
Αναμπέλα Ντράμοντ

Διακυβέρνηση στο όνομα του συζύγου της

Ο σύζυγος της αχρηστεύτηκε σωματικά ύστερα από ατύχημα με το άλογο του (1384) και ήταν ανίκανος να κυβερνήσει, την ίδια εποχή ακούγεται ότι είπε στην σύζυγο του ότι θέλει να τον θάψουν σε έναν σωρό από κοπριά με την επιγραφή "εδώ βρίσκεται ο χειρότερος βασιλιάς και ο πιο άθλιος των ανθρώπων". Η Αναμπέλα λόγω ανικανότητας του συζύγου της ανέλαβε η ίδια την διακυβέρνηση της Σκωτίας, προστάτευσε σε μεγάλο βαθμό τα συμφέροντα του μεγαλύτερου γιου της Δαυίδ, διοργάνωσε ένα τουρνουά (1398) και τον έστεψε ιππότη. Τον Απρίλιο του 1398 δημιούργησε το δουκάτο του Ρόθεσει και το ανέθεσε στον Δαυίδ μαζί με την αντιβασιλεία.
Αμέσως μετά τον θάνατο της μητέρας του ο Δαυίδ αιχμαλωτίστηκε από τον θείο του Ροβέρτο του Αλμπάνι και πέθανε κάτω από περίεργες συνθήκες, ο Δαυίδ ακούγεται ότι ήταν πολύ νευρικός και ανυπότακτος και ο θείος του δεν μπορούσε να τον ελέγξει. Το προάστιο του Ινβερκίθινγκ στο Φάιφ ήταν η αγαπημένη κατοικία της βασίλισσας, η παρουσία της αποθανατίζεται σε μια μεγάλη αμμόπετρα διακοσμημένη με αγγέλους και σύμβολα, βρίσκεται στον καθεδρικό ναό της πόλης και είναι ένα από τα τελειότερα μεσαιωνικά γλυπτά. Η Αναμπέλα πέθανε στα ανάκτορα της Σκον τον Οκτώβριο του 1401 και τάφηκε στην γενέτειρα της, ο γιος της Δαυίδ χωρίς την προστασία της έγινε αμέσως μετά όμηρος του θείου του δούκα του Αλμπάνι.
Κυβέρνηση Καποδίστρια

Η Κυβέρνηση Καποδίστρια με Κυβερνήτη τον Ιωάννη Καποδίστρια διοίκησε το νεοσύστατο ελληνικό κράτος, την Ελληνική Πολιτεία, από τις 18 Ιανουαρίου 1828 μέχρι τη δολοφονία του στις 27 Σεπτεμβρίου 1831.
Δημήτριος Μπαμπάκος

Σταδιοδρομία

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών. Έλαβε μέρος σε πολλά διεθνή συνέδρια και υπήρξε ένας από τους δικηγόρους που ίδρυσαν την Ένωση Ελλήνων Ποινικολόγων.

Βουλευτής

Για πρώτη φορά εξελέγη βουλευτής Αθηνών στις εκλογές του 1926 με το Κόμμα Ελευθεροφρόνων και επανεξελέγη με το Λαϊκό Κόμμα το 1932 και το 1933. 
Εν συνεχεία εξελέγη βουλευτής Αττικοβοιωτίας το 1935 με το Λαϊκό Κόμμα. Τέλος, εξελέγη βουλευτής Αθηνών με τον Ελληνικό Συναγερμό το 1951 και 1952 και με την ΕΡΕ το 1958.

Υπουργός

Ο Μπαμπάκος ήταν υπουργός δύο φορές. Για πρώτη φορά έγινε υπουργός Δικαιοσύνης στην κυβέρνηση του Αλ. Παπάγου από τις 19 Νοεμβρίου 1952 ως τις 11 Απριλίου 1954. Στην κυβέρνηση Καραμανλή υπηρέτησε ως υπουργός Βορείου Ελλάδας από τις 15 Οκτωβρίου 1955 ως τις 11 Ιανουαρίου 1956.

Θάνατος και τιμές

Πέθανε σε ηλικία 83 ετών και κηδεύτηκε τον Μάρτιο του 1976.
Προς τιμήν του θεσμοθετήθηκε βραβείο από την Ένωση Ελλήνων Ποινικολόγων, για νέους δικηγόρους.
Καρμόπολις ντι Μίνας

Ιστορία

Η πόλη ιδρύθηκε το 1948.
Μπέγιογλου

Βυζαντινή περίοδος

Την βυζαντινή περίοδο αποτέλεσε την περιοχή, όπου στεγάζονταν κυρίως η Γενοβέζικη παροικία, ενώ κατά τη διάρκεια της λατινικής περιόδου που ακολούθησε την άλωση του 1204 η πόλη πέρασε στην επιρροή των Βενετών. Μετά την επανάκτηση της Κωνσταντινούπολης από τους Βυζαντινούς η πόλη δόθηκε και πάλι στους Γενοβέζους στους οποίους επιτράπηκε από τους Οθωμανούς να παραμείνουν και μετά την άλωση του 1453.
Αργύριος Καραμπατάκης

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Αργύριος Καραμπατάκης γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στον Κοπανό Ημαθίας. Το 1822 μαζί με τον συντοπίτη του, οπλαρχηγό Τσέρνο Πέτρη, περιόδευσαν στα χωριά του κάμπου της Ημαθίας, προκειμένου να στρατολογήσουν άνδρες για την επανάσταση της Νάουσας. Συγκεκριμένα, στο σώμα του κατατάχθηκαν άνδρες από τα χωριά Κοπανός, Χαρίεσσα (Κάτω Κοπανός), Άγιος Γεώργιος (Γιάντσιστα), Αγγελοχώρι (Βέστιστα) και Ζερβοχώρι. Κατά το ξέσπασμα της επανάστασης στη Νάουσα, το Μάρτιο του 1822, επικεφαλής σώματος, συνεργάστηκε με τα σώματα των Τσέρνο Πέτρη και Καραμήτσου (από τη Βλάστη Εορδαίας) με αποστολή τη φύλαξη της πλαγιάς της Γάστρας, από τις πηγές έως το ύψος της Καραγίδας. Απόγονός του (πιθανόν δισέγγοννος) ήταν ο Μακεδονομάχος Δημήτριος (Μήτσης) Καραμπατάκης που διατέλεσε μεταξύ άλλων, εφοροεπίτροπος των Ελληνικών σχολείων της περιοχής του Κοπανού.
Νουτ

Απεικονίσεις

Η θεά του ουρανού απεικονίζεται συνήθως ως γυναίκα με επίμηκες και κυρτωμένο σώμα, στηριζόμενη στη γη μόνο με τα άκρα των δαχτύλων των ποδιών και των χεριών. Η έναστρη κοιλιά της, υποβασταζόμενη στον αέρα από τον Σου, σχηματίζει τον ουράνιο θόλο. Ενίοτε απεικονίζεται θηριομορφικά ως αγελάδα. Με τη μορφή αυτή, κατόπιν εντολής της Νουν, μετέφερε στη ράχη της τον Ρα, όταν αυτός αποφάσισε να εγκαταλείψει τη γη, μετά την εξέγερση των ανθρώπων. Για να κάμει το θέλημα του θεού, η Νουτ ψήλωσε τόσο πολύ, που καταλήφθηκε από ίλιγγο. Χρειάστηκε να στηρίξουν τα τέσσερα πόδια της τέσσερις θεοί, οι οποίοι έκτοτε θεωρούνταν στύλοι του ουρανού. Σύμφωνα με την ίδια εκδοχή, στον Σου ανατέθηκε να υποβαστάζει την κοιλιά της αγελάδας, μεταβάλλοντάς την σε στερέωμα, στο οποίο ο Ρα τοποθέτησε τα άστρα και τους αστερισμούς, για να φωτίζουν το γήινο κόσμο.

Συμβολισμοί

Αν και θεωρείτο συνήθως κόρη του Ρα, η Νουτ ήταν σε μια άλλη εκδοχή του μύθου μητέρα του Ήλιου, ο οποίος κάθε πρωί γεννάτο από τους κόλπους της με διάφορες μορφές. Όταν παριστάνεται ανθρωπομορφικά, η θεά φέρει πάνω στην κεφαλή της στρογγυλό δοχείο, ιδεόγραμμα του ονόματός της. Προστάτρια των νεκρών, απεικονίζονταν συνήθως να κρατά σφιχτά στην αγκαλιά της τον νεκρό. Μέσα στο εσωτερικό των καλυμμάτων των σαρκοφάγων, το έναστρο σώμα της ζωγραφιζόταν πάνω από τη μούμια, για να επαγρυπνεί με τη μητρική φροντίδα της. Με τη μεσολάβησή της ο νεκρός αναγεννάται ως άστρο στον ουρανό. Κόρη και μητέρα ταυτόχρονα του Ήλιου στις διαφορετικές μορφές του, είναι παρούσα κατά την ανάδυση του Κεπερά από τον Κάτω Κόσμο, ενώ το αίμα του κόλπου της κατά τη γέννηση του ήλιου, του δίνει τη ροδόχροα λάμψη της αυγής
No (ταινία)

Πλοκή

Η επιρροή της κυβέρνησης του Πινοσέτ αρχίζει και φθίνει και αποφασίζεται να ζητηθεί η γνώμη του λαού της Χιλής. Οι πολίτες καλούνται να ψηφίσουν Si (Ναι) στο δημοψήφισμα, αν θέλουν τη συνέχιση της δικτατορίας και Νο (Όχι), αν θέλουν την επαναφορά του δημοκρατικού πολιτεύματος.
Η αντιπολίτευση προσλαμβάνει τον Ρενέ Σααβέρδα (Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ), έναν νέο διαφημιστή, για να προωθήσει την καμπάνια υπέρ του No.

Βραβεία/Διακρίσεις

Η ταινία ήταν υποψήφια για το βραβείο καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας στα 85α βραβεία Όσκαρ. Επίσης, κέρδισε το Art Cinema Award στο 65ο φεστιβάλ των Καννών και το βραβείο κοινού στο 53ο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.
Ιρακινές βουλευτικές εκλογές (2018)

Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στο Ιράκ στις 12 Μαΐου 2018. Στις εκλογές αναδείχθηκαν τα 329 μέλη του Συμβουλίου των Αντιπροσώπων, της μοναδικής βουλής της χώρας, η οποία με τη σειρά της θα εκλέξει στη συνέχεια τον Πρόεδρο και τον Πρωθυπουργό. Το ιρακινό κοινοβούλιο διέταξε να γίνει επαναληπτική καταμέτρηση των ψηφοδελτίων με το χέρι στις 6 Ιουνίου 2018. Στις 10 Ιουνίου 2018 έπιασε φωτιά μια αποθήκη όπου φυλάσσονταν σχεδόν τα μισά από τα ψηφοδέλτια από τις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου.
Οι εκλογές επισκιάστηκαν από βίαια επεισόδια.

Πλαίσιο

Οι εκλογές έλαβαν χώρα έξι μήνες πριν το μη δεσμευτικό δημοψήφισμα ανεξαρτησίας στο Ιρακινό Κουρδιστάν, στο οποίο το 93% τάχθηκαν υπέρ της ανεξαρτησίας. Οι Ιρακινοί προέβησαν σε αντίποινα κατά των Κούρων, κλείνοντας το διεθνές αεροδρόμιο της Αρμπίλ. Ωστόσο, οι πολιτικοί του Ιράκ κάλεσαν σε διάλογο το Ιρακινό Κουρδιστάν.
Η αρχική ημερομηνία διεξαγωγής των εκλογών ήταν τον Σεπτέμβριο του 2017, όμως καθυστέρησε επί ένα εξάμηνο, λόγω του εμφυλίου πολέμου στη χώρα με το ΙΚΙΛ, ο οποίος τερματίστηκε τον Δεκέμβριο του 2017.

Εκλογικό σύστημα

Τα μέλη του Συμβουλίου των Αντιπροσώπων εξελέγησαν με ανοικτή λίστα και με αναλογική εκπροσώπηση από λίστες κομμάτων, χρησιμοποιώντας ως εκλογικές περιφέρειες τις 18 κυβερνητικές επαρχίες του Ιράκ. Οι οκτώ έδρες προαλείφονται για τις μειονότητες του Ιράκ. Με απόφαση του Συμβουλίου των Αντιπροσώπων στις 11 Φεβρουαρίου 2018, προστέθηκε άλλη μία έδρα στις μειονότητες, για τους Κούρδους Φεϊλί, αυξάνοντας τον αριθμό των βουλευτών σε 329.
Οι Ιρακινοί της διασποράς ψήφισαν σε 21 χώρες.

Σχηματισμός κυβέρνησης

Στις 8 Ιουνίου υπογράφηκε επίσημη συμφωνία για σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού μεταξύ των αρχηγών της Συμμαχίας προς τις Μεταρρυθμίσεις (Saairun) και στον Εθνικό Συνασπισμό (Wataniya).
Τα τελικά αποτελέσματα ανακοινώθηκαν στις 9 Αυγούστου και το νέο κοινοβούλιο συνεδρίασε στις 3 Σεπτεμβρίου, για πρώτη φορά. Ωστόσο δεν κατάφερε να εκλέξει πρόεδρο της βουλής λόγω διαφωνιών.
Δύο εβδομάδες μετά, πρόεδρος εξελέγη ο σουνίτης Άραβας Μοχάματ αλ Χαμπασί.
Η ψηφοφορία για Πρόεδρο του Ιράκ έγινε στις 2 Οκτωβρίου και στο αξίωμα εξελέγη ο Μπαρχάμ Σαλίχ, ο οποίος διόρισε πρωθυπουργό τον σιίτη Αντίλ Αμπντούλ Μαχντί.
Ελιά Ηρακλείου

Ιστορικά στοιχεία

Αναφέρεται   το    1583 ως  Elia    και    Glia  με   346   κατοίκους .Κατά   την  Tουρκοκρατία   κατοικούσαν   πολλοί  Τούρκοι.  Δεν   έχει  εξακριβωθεί    αν   έχει   σχέση   με   την    αρχαία   κρητική   πόλη  Ελαία, την οποία τοποθετούν μερικοί στη Δυτική Κρήτη.    Το   1866   ισχυρό   τουρκικό  σώμα  κατόρθωσε   να    εισχωρήσει   μέσα   στο   χωριό   και   να    πάρει   πολλά   πράγματα   των   κατοίκων.    Όμως   πριν    αποκτήσουν   τη  λεία    τους   χτυπήθηκαν από επαναστάτες   και   σκοτώθηκαν    25   άτομα . 
Στη   θέση  Αρτσά ,  μεταξύ  Κάτω   Βάθειας   και   Ελιά,   βρήκε   ο  Ξανθουδίδης   το    1903   έναν   λαξευτό τάφο   που χρονολογείται από την Ύστερομινωική   εποχή  ο  οποίος  περιείχε   δύο  πήλινες  λάρνακες   με  μήκος   1,20  μέτρα   με  τους    σκελετούς   διατηρημένους   σε   καλή   κατάσταση  στην  αρχική   θέση,  με   συμπτυγμένους   τους  μηρούς  και  τις  κνήμες   ( sepoltura   accovachiata).  Έτσι, αποδείχτηκε   ότι   την  εποχή  εκείνη   τους νεκρούς  τους   έθαβαν   σε συνεσταλμένη  θέση  με  κεκαμμένα  τα  κάτω  άκρα.

Διάσημοι κάτοικοι

Στο χωριό Ελιά Ηρακλείου είχε εγκατασταθεί μετά την απόσυρση του από την ενεργό δράση ο Ευγένιος Γκέραρντ, ιστορικός προπονητής του Ο.Φ.Η. Έκτοτε, υπήρξε μόνιμος κάτοικος του χωριού μέχρι το θάνατο του.
Βάθη Κιλκίς

Γεωγραφία - Ιστορία

Η Βάθη βρίσκεται στις νοτιοανατολικές πλαγιές του όρους Δύσωρον (μέρος των Κρουσσίων). Απέχει 20 χλμ. Β.-ΒΑ. από την πόλη του Κιλκίς και 71 χλμ. Β. από τη Θεσσαλονίκη. Το χωριό χαρακτηρίζεται αμιγώς προσφυγικό, μετά τους Βαλκανικούς πολέμους και την ανταλλαγή πληθυσμών, η Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων (ΕΑΠ) εγκατέστησε 99 οικογένειες προσφύγων (314 άτομα). Οι κάτοικοί του ασχολούνται με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και την παραγωγή γαλακτοκομικών προϊόντων σύμφωνα με την παράδοση του Πόντου. Η παλιά ονομασία του από την εποχή της τουρκοκρατίας ήταν Ραγιάν και έτσι αναφέρεται το 1919, μετά την απελευθέρωση, στο ΦΕΚ 48Α-05/03/1919 να προσαρτάται στην ομώνυμη κοινότητα. Μετονομάστηκε σε Βάθη το 1927. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Βάθης που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κρουσσών του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 309 κατοίκους. Στη Βάθη έχει βρεθεί κοίτασμα ουρανίου από έρευνες του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Υστεροβυζαντινή περίοδος

Παλαιολόγεια Αναγέννηση στον Μυστρά

Την περίοδο κατά την οποία στην Ιταλία ξεκίνησε η Αναγέννηση, ο βυζαντινός πολιτισμός έφτασε στον Μυστρά σε ιδιαίτερα επίπεδα ακμής και ωριμότητας. Καλλιτέχνες και πνευματικοί άνθρωποι συνέρεαν στην καστροπολιτεία και δημιουργούσαν τις προϋποθέσεις για μία μοναδική πνευματική αναγέννηση, κυρίως στην αγιογραφία, αλλά και στην αρχιτεκτονική.
Αυτή η Παλαιολόγεια Αναγέννηση, όπως ονομάστηκε, καλύπτει την τελευταία περίοδο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, από το 13ο ως το 15ο αι. Εκδηλώθηκε σε εποχή πολιτικής παρακμής, παράλληλα με μία εντυπωσιακή άνθηση των άλλων τεχνών και των γραμμάτων. Χαρακτηριστικό της, μεταξύ άλλων, είναι η επιστροφή σε αξίες της κλασικής αρχαιότητας, η οποία εκφράζεται με νατουραλιστική αναπαράσταση του φυσικού κόσμου, αλλά και με αποτύπωση του συναισθηματικού κόσμου στις μορφές. Πρόκειται για ένα είδος "πνευματικού ρεαλισμού", όπου το ορθόδοξο ήθος αποτυπώνεται μέσα από τον παλμό της ζωής και την κίνηση. Χαρακτηριστικά είναι και ο πλούτος των χρωμάτων, η δύναμη του σχεδίου και η κατάκτηση της τρίτης διάστασης (του βάθους) στο τοπίο και στα κτήρια.
Η βραχύβια αυτή αναγέννηση της τέχνης έδωσε μερικές από τις σπουδαιότερες προσωπογραφίες και μνημειακές συνθέσεις της εποχής στον ελλαδικό χώρο αλλά και ευρύτερα στα Βαλκάνια. Στον Μυστρά υπάρχουν κορυφαία δείγματα αυτής της εκλεπτυσμένης και κομψής τέχνης, που κατάγονται κατευθείαν από τα καλύτερα πρότυπα της Κωνσταντινούπολης. Χαρακτηριστικές από αυτή την άποψη είναι συνθέσεις όπως "Ο άγγελος από τη Δευτέρα Παρουσία" στο νάρθηκα και "Οι άγγελοι του Χριστού εν δόξη" στο διακονικό της Μητρόπολης, "Οι άγγελοι-καρυάτιδες που κρατούν τη Δόξα του Χριστού" στο νοτιοδυτικό παρεκκλήσιο της Οδηγήτριας, "Η γέννηση του Χριστού", η "Βάπτιση", ο τρούλος με τον Παντοκράτορα και τους Προφήτες στη Μονή Παναγίας Περιβλέπτου, η "Βαϊοφόρος", η "Έγερση του Λαζάρου" και η "Γέννηση" στην Παντάνασσα.
Νικηφόρος Παλαιολόγος

Βιογραφία

Είναι το πρώτο μέλος του Οίκου που έμελλε να δώσει τους τελευταίους Αυτοκράτορες των Ρωμαίων, από το 1259 και εξής. Πρώτα αναφέρεται κατά τη σύντομη βασιλεία του Ρωμανού Δ΄ Διογένη (1068-1071). Ήταν υποστηρικτής του Μιχαήλ Ζ΄ Δούκα, έτσι ήταν εχθρικός προς τον Ρωμανό Δ΄ και αντιστρατευόταν τον θείο του Μιχαήλ Ζ΄, δηλ. τον  Ιωάννη Δούκα και τον Μιχαήλ Ψελλό. 
Μετά την καταστροφική μάχη του Μαντζικέρτ το 1071 και την πτώση του Ρωμανού Δ΄, εστάλη στην Ανατολή εναντίον του Νορμανδού μισθοφόρου Ρουσέλ ντε Μπαγιέλ (Roussel de Bailleul), που είχε στασιάσει. Ο Νικηφόρος πρώτα συνέλεξε 6.000 μισθοφόρους από τη Γεωργία, αλλά στη μάχη εναντίον του Ρουσέλ οι Γεωργιανοί αυτομόλησαν και ηττήθηκε. Το 1077 καταγράφεται ως δούκας της Μεσοποταμίας. Αν και ήταν πιστός στον Μιχαήλ Ζ΄ Δούκα (1071-1078), επέτρεψε στον γιο του Γεώργιο Παλαιολόγο να συμμετάσχει στη στάση του Νικηφόρου (Γ΄) Βοτανειάτη, ο οποίος έγινε Αυτοκράτορας το 1078. Όταν το 1081 οι Κομνηνοί στασίασαν με αρχηγό τον Αλέξιο (Α΄), έμεινε πιστός στον Νικηφόρο Γ΄, όμως ο γιος του Γεώργιος και οι Δούκες υποστήριξαν τον Αλέξιο (Α΄). Όπως περιγράφει η Άννα Κομνηνή στην Αλεξιάδα της, όταν την 1η Απριλίου 1081 οι Κομνηνοί εισέβαλαν στην Κωνσταντινούπολη, ο πατέρας αντίκρυσε τον γιο του στις τάξεις τους. Ακόμη και τότε, ο Νικηφόρος Παλαιολόγος ζήτησε από τον Βοτανειάτη να του επιτρέψει τη διοίκηση της φρουράς των Βαράγγων για να υπερασπιστεί το Παλάτιο, αλλά ο Αυτοκράτορας δεν ήθελε να αντισταθεί. Τότε πρότεινε να υιοθετηθεί ο Αλέξιος (Α΄) από τον Νικηφόρο Γ΄ και ο πρώτος να είναι ουσιαστικός ηγεμόνας, ενώ ο δεύτερος να είναι τιμητικά μόνο. Ωστόσο η πρόταση απορρίφθηκε από τον Ιωάννη Δούκα και παραιτήθηκε ο Βοτανειάτης. 
Τελικά ο Νικηφόρος Παλαιολόγος αποδέχθηκε τον Αλέξιο Α΄ ως νέο Αυτοκράτορα  και τον συνόδευσε στην εκστρατεία του εναντίον του Ροβέρτου του Γυισκάρδου δούκα της Απουλίας και της Καλαβρίας. Πολέμησε και σκοτώθηκε στη μάχη του Δυρραχίου στις 18 Οκτωβρίου 1081 εναντίον των Νορμανδών.
Έρικ του Βέστμανλανντ

Βιογραφία

Ήταν ο τρίτος γιος του Γουσταύου Ε΄ της Σουηδίας και της Βικτώριας, κόρης του Φρειδερίκου Α΄ μεγάλου δούκα του Μπάντεν. 
Υπέφερε από επιληψία και ήπια νοητική υστέρηση. Αυτό οφειλόταν σε τραύμα, όταν ήταν βρέφος ή  στην ισχυρή θεραπεία που λάμβανε η μητέρα του κατά την κύηση. Η κατάστασή του δεν δημοσιοποιήθηκε. Είχε πόνους, που τον έκαναν ανήσυχο και η Βικτώρια τον αποκαλούσε "το αξιαγάπητο παιδί μου". Ήταν ευειδής και υγιής· η νοητική υστέρηση δεν φαινόταν σε σύντομη συνομιλία, αλλά γινόταν αντιληπτή αν μιλούσε περισσότερο. 
Σπάνια εμφανιζόταν δημόσια και έζησε ήσυχα, μακριά από το ενδιαφέρον του κόσμου. Ήταν παρών στις οικογενειακές φωτογραφίες, δεν είχε όμως επίσημα καθήκοντα. Το 1904 ο πάππος του Όσκαρ Β΄ της Σουηδίας τον έχρισε ιππότη του Νορβηγικού Λέοντος. Κτίστηκε γι' αυτόν το 1907-09 μία κατοικία στο Ντιούρσχολμ της Στοκόλμης, μακριά από τη δημοσιότητα. Μικρός, μαζί με τα υπόλοιπα αδέλφια του, είχε ανατραφεί από την Λουίζα Ρίνμαν, η οποία στην περίπτωσή του συνέχισε να τον φροντίζει. Ο Έρικ επισκεπτόταν κάθε δύο εβδομάδες τη Στοκχόλμη και μερικές φορές πήγαινε στην όπερα. 
Το 1917 παραπονέθηκε για την απομόνωσή του και αποφασίστηκε να μείνει κοντύτερα στη Στοκχόλμη. Το επόμενο έτος ασθένησε από ασιατική γρίπη και απεβίωσε στο ανάκτορο Ντρόττνινγκχολμ σε ηλικία 29 ετών. Κατά την κηδεία του οι γονείς του δεν κατάφεραν να παρευρεθούν: η Βικτώρια, λόγω της ισχνής υγείας της, ήταν στην Ιταλία. Η κατοικία του Γκερμάνιαβεγκεν στο Ντιούρσχολμ είναι σήμερα κατοικία του πρέσβη της Νοτίου Αφρικής στη Σουηδία.
Φανατισμός

Ιστορία

Στην αρχαία Ρώμη, fanotici (=θρησκόληπτοι, θρησκομανείς, μανιώδεις) καλούνταν οι προσερχόμενοι στο βωμό της θεάς του πολέμου Μπελλόνα, οι οποίοι παρέμεναν εκεί και, καταλαμβανόμενοι από ένθεη μανία, προέβαιναν σε διάφορες φρικαλεότητες μπροστά στους διερχόμενους θεατές, διαπερνώντας τα μέλη του σώματός τους με ξίφη ή αποσπώντας τεμάχια των σαρκών τους προς τιμή της θεάς, χωρίς να λείπουν βέβαια και οι μεταξύ τους απατεώνες, παραλλαγές των οποίων συναντώνται σήμερα σε χώρες της νότιας Ασίας. Βαθμηδόν όμως η λέξη, αναφερόμενη σε θρησκευτικές στάσεις και πρακτικές, προσέλαβε τη σημασία τής προς ικανοποίηση κατά των αλλόπιστων ή αντιπάλων υπέρμετρης εκδικητικότητας, ο δε θρησκευτικός αυτός φανατισμός έγινε αιτία πολλών κακουργημάτων (ανθρωποθυσίες, όργια βίας κατά εθνικών θρησκευμάτων στους ιερούς χώρους αυτών, άπειροι αφορισμοί, καταδιώξεις αιρετικών, η ίδια η "Ιερά Εξέταση" ως και θρησκευτικοί πόλεμοι και επαναστάσεις).