Μιχαήλ Ηρακλή Μιχαηλίδη

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στη Λεμεσό και σπούδασε στην Αγγλική Εμπορική Σχολή Σμύρνης (1881-1885) και ενδιάμεσα στην Εμπορική Σχολή Βηρυτού (1882). Ήταν έμπορος και γαιοκτήμονας. Διετέλεσε Δημοτικός Σύμβουλος Λεμεσού (1886-1889, 1893-1897), αντιδήμαρχος (1911-1912), δημαρχεύων (1912-1913), έφορος Ελληνικών Εκπαιδευτηρίων Λεμεσού, μέλος Νομοθετικού Συμβουλίου (1888-1891, 1925-1930), του Εκπαιδευτικού Συμβουλίου και του Εθνικού Συμβουλίου. Διετέλεσε επίσης αναπληρωτής πάρεδρος δικαστής (1893).
Κατά τη διάρκεια της βουλευτικής του θητείας κατέβαλε προσπάθεια για τη διαγραφή των αγροτικών χρεών και ανακούφιση των χωρικών. Έφερε τον τίτλο του Ιππότη του Τάγματος των Ορθοδόξων Σταυροφόρων του Παναγίου Τάφου (1928).
Παντρεύτηκε την εκ Λεμεσού Ελένη Θεοδώρου Χρυσοστομίδη, μεγαλεμπόρου. Απέκτησαν πέντε παιδιά, ένα αγόρι και τέσσερα κορίτσια.

Δήμαρχος Λεμεσού

Διετέλεσε δήμαρχος Λεμεσού την περίοδο 1913-1914. Διαδέχεται σε πρόωρες εκλογές τον Χριστόδουλο Σώζο που η θητεία του διακόπηκε πριν λήξει, λόγω του απρόοπτου θανάτου του αφού όντας εν ενεργεία Δήμαρχος πέφτει μαχόμενος στη Μπιζάνι αγωνιζόμενος στη πρώτη γραμμή για την απελευθέρωση των Ιωαννίνων.
Ο Μιχαηλίδης παραλαμβάνει μια πετυχημένη δημαρχία και συνεχίζει πολλά έργα δρομολογημένα ήδη που τα προωθεί και υλοποιεί με επιτυχία, με τα οικονομικά του Δήμου αρκετά ανθηρά. Μεταξύ άλλων αποφασίζεται με πάνδημο έρανο όλων των λεμεσιανών και η ανέγερση προτομής του ήρωα προκατόχου του που κοσμεί μέχρι σήμερα τον Δημόσιο Κήπο και μνημείου λεμεσιανών πεσόντων στους βαλκανικούς πολέμους στο προαύλιο της Αγίας Νάπας, που ανατίθενται στον διαπρεπή αθηναίο γλύπτη Γιάννη Δημητριάδη.
Επί δημαρχίας του κωδικοποιούνται επίσης οι Δημοτικοί Κανονισμοί που βάζουν τάξη σε πολλά πράγματα στην πόλη. Ένα όμως από τα σημαντικότερα έργα που δρομολογήθηκαν επί της δημαρχίας του ήταν η ανακατασκευή του παραλιακού μετώπου της πόλης με τη δημιουργία του πρώτου τμήματος της προκυμαίας, η οποία ξεκινούσε από το Διοικητήριο τότε, Τελωνείο αργότερα, (σημερινό μικρό λιμάνι), μέχρι της «Οικίας Ουίνφιλντ» (σήμερα ξενοδοχείο Κοντινεντάλ) με δαπάνη 1800 λιρών το οποίο θα έδινε η κυβέρνηση, για απαλλοτριώσεις και κατεδαφίσεις κτηρίων και κατασκευαστικά έξοδα, ποσό τεράστιο για τα μέτρα της εποχής. Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας ΚΗΡΥΞ, μεγάλο μέρος του μόλου αυτού χρησιμοποιείτο για πολλά χρόνια όχι για ψυχαγωγία ή περίπατο αλλά ως χώρος προσωρινής αποθήκευσης των εμπορευμάτων που διακινούντο από την μεγάλη αποβάθρα.
Παράλληλα γίνεται η διαπλάτυνση της μεγάλης αυτής αποβάθρας για καλύτερη διεξαγωγή του εισαγωγικού και εξαγωγικού εμπορίου και η κατασκευή δεύτερης, μικρότερης αποβάθρας με ξύλινες ράγιες πάνω στις οποίες κυλούσαν τα βαρέλια του κρασιού που τα έριχναν στη θάλασσα και τα έσερναν μέχρι τα πλοία για εξαγωγή. Σύμφωνα με τις εφημερίδες της εποχής επιτακτικό αίτημα του Δήμου και των λεμεσιανών τότε ήταν καλύτερα να κατασκευασθεί λιμενοβραχίονας, ως ένα υποτυπώδες λιμάνι παρά προκυμαία. Όμως, οι άγγλοι θεώρησαν υπερβολική την δαπάνη των 70000 λιρών που απαιτούσε το έργο σύμφωνα με μελέτη που υπέβαλε «σοβαρός Οίκος του Πορτ-Σάϊτ.
Επί δημαρχίας Μιχαηλίδη επεκτείνεται και ο ηλεκτροφωτισμός της πόλης στου δρόμους αλλά και σε ιδιωτικά υποστατικά ενώ, σύμφωνα και πάλιν με τις εφημερίδες της εποχής, καθυστερούσε ακόμα αυτό να γίνει στα κυβερνητικά κτήρια (Διοικητήριο, Ταχυδρομείο κλπ) καθώς και στο Δημοτικό Νοσοκομείο που εξακολουθούσαν να φωτίζονται πάντα με λάμπες πετρελαίου.
Επιπρόσθετα, άρχισε η ασφαλτόστρωση των κυριότερων δρόμων της πόλης (παραλιακός και οδός Αγίου Ανδρέου) και η επίστρωση με «τσιακκιλούδιν» και άμμο άλλες κεντρικές οδοί.
Η θητεία του διήρκεσε μόλις λίγο παραπάνω από δώδεκα μήνες (η θητεία διαρκούσε τότε τρία χρόνια), γιατί στις επόμενες εκλογές δεν διεκδίκησε επανεκλογή του, παραιτηθείς υπέρ του επόμενου δημάρχου Σπύρου Αραούζου που αναλαμβάνει χωρίς εκλογές. Ο Σπύρος Αραούζος ήταν γαμπρός του Μιχαηλίδη αφού παντρεύτηκε την αδελφή του, Ευτέρπη Μιχαηλίδου. Ο Μιχαηλίδης ήταν αδελφικός φίλος του εθνικού ποιητή της Κύπρου, Βασίλη Μιχαηλίδη.