google/wiki40b huggingface dataset:
Δεύτερο Προαιρετικό Πρωτόκολλο του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα

Το Δεύτερο Προαιρετικό Πρωτόκολλο του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα, με σκοπό την κατάργηση της θανατικής ποινής είναι μια συμφωνία, στο Διεθνές Σύμφωνο για τα ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα. Δημιουργήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 1989 και τέθηκε σε ισχύ στις 11 Ιουλίου 1991. Έως τον Νοέμβριο του 2017, το Προαιρετικό Πρωτόκολλο έχει 85 κράτη μέλη. Επιπλέον, δύο μέλη (Αγκόλα και Γκάμπια) έχουν υπογράψει αλλά δεν έχουν επικυρώσει το Πρωτόκολλο.
Το Προαιρετικό Πρωτόκολλο δεσμεύει τα μέλη του για την κατάργηση της θανατικής ποινής εντός των συνόρων τους, αν και το Άρθρο 2.1 επιτρέπει στα συμβαλλόμενα μέρη να κάνουν κράτηση επιτρέποντας την εκτέλεση "σε καιρό πολέμου, σύμφωνα με μια πεποίθηση για ένα πιο σοβαρό έγκλημα στρατιωτικού χαρακτήρα που διαπράχθηκε στη διάρκεια του πολέμου". (Βραζιλία, Χιλή, Ελ Σαλβαδόρ). Η Κύπρος, η Μάλτα και η Ισπανία αρχικά είχαν τέτοιες κρατήσεις, αλλά αργότερα τις απέσυραν. Το Αζερμπαϊτζάν και η Ελλάδα εξακολουθούν να διατηρούν την κράτηση σχετικά με την εφαρμογή του πρωτοκόλλου, αν και οι δύο έχουν απαγορεύσει τη θανατική ποινή σε όλες τις περιστάσεις. (Η Ελλάδα έχει επίσης επικυρώσει το Πρωτόκολλο αριθ.13).
Πορνογραφία για πάντα

Ο περιγραφικός όρος πορνογραφία για πάντα αναφέρεται γενικά σε ταινίες όπου μαγνητοσκοπείται η σεξουαλική συνεύρεση ανάμεσα σε γιγαντιαία πάντα, με την κινηματογράφηση και τη μετέπειτα προβολή της να αποσκοπεί στην δημιουργία και ενθάρρυνση της σεξουαλικής επιθυμίας και ζευγαρώματος στα πάντα που παρακολουθούν την ταινία, ως ένα από τα μέτρα ενάντια στον κίνδυνο εξαφάνισης του είδους.

Ιστορικό

Η μέθοδος αυτή έγινε δημοφιλής μετά από τις αναφορές των θετικών αποτελεσμάτων ενός πειράματος το οποίο εκτελέστηκε από ένα ζωολόγο στην Ταϋλάνδη το 2006, κατά το οποίο έδειξαν έναν αριθμό απο πορνογραφικές ταινίες όπου απεικονίζονταν πάντα κατά την σεξουαλική πράξη μεταξύ τους. Αν και οι ερευνητές πίσω από την πρωτοβουλία αυτή δήλωσαν πως θεωρούν ότι η χρήση των πορνογραφικών ταινιών είχε ως αποτέλεσμα επιτυχείς αναπαραγωγές των πάντα, παρόμοιες μετέπειτα επιτυχίες φαίνεται να περιορίστηκαν μόνο στην Κίνα, όπου αναφέρθηκε η γέννηση 31 νεογνών πάντα μέσα σε μια περίοδο 10 μηνών από τη στιγμή που ξεκίνησε το πρόγραμμα αυτό. 
Άλλες μέθοδοι, όπως η χορήγηση Βιάγκρα για τον σεξουαλικό ερεθισμό των πάντα, δοκιμάστηκαν και φέρονται να υπήρξαν ανεπιτυχείς.
Πετίτ Μπακάιγ

To Πετίτ Μπακάιγ (Petit Bacaye) είναι ένα χωριό της Γρενάδας. Ανήκει στην ενορία του Αγίου Δαβίδ.
Γλαφύρα

Βιογραφία

Ήταν κόρη του τελευταίου Έλληνα βασιλιά της Καππαδοκίας Αρχέλαου και της κόρης του βασιλιά της Αρμενίας Αρταβάσδη Β΄· από την πλευρά του πατέρα της καταγόταν από την οικογένεια των αρχιερέων της Κομμαγηνής. Γοητευτική και δυναμική γυναίκα, κέντρισε το ενδιαφέρον τού Ηρώδη Α΄ του Μεγάλου, ο οποίος την επέλεξε ως σύζυγο για τον γιο του Αλέξανδρο· ο γάμος έγινε στην αυλή του ίδιου του Ηρώδη στα Ιεροσόλυμα (18 π.Χ.). Μετά την τελετή με τον Αλέξανδρο, δέχτηκε την Ιουδαϊκή υπηκοότητα και ασπάστηκε την Ιουδαϊκή θρησκεία. Με τον γάμο τους γεννήθηκαν τρία παιδιά: ο βασιλιάς της Αρμενίας Τιγράνης Ε΄, ο Αλέξανδρος και μια κόρη άγνωστου ονόματος. 
Στην αυλή των Ιεροσολύμων έγινε εξαιρετικά αντιπαθής στην οικογένεια του Ηρώδη, λόγω της υπεροψίας της: ισχυριζόταν την ανωτερότητά της λόγω της καταγωγής της από τους Έλληνες και Πέρσες βασιλείς. Η αδελφή του Ηρώδη Σαλώμη συκοφάντησε την ίδια και τον σύζυγό της Αλέξανδρο στον Ηρώδη, με κατηγορίες ότι σκοπεύουν να τον δολοφονήσουν για να σφετεριστούν την βασιλική εξουσία. Ο Ηρώδης ο μέγας συμφιλιώθηκε δύο φορές με τον γιο του· την πρώτη με την επέμβαση του ίδιου του αυτοκράτορα Οκταβιανού Αυγούστου (12 π.Χ.), τη δεύτερη με την επέμβαση του ίδιου του πατέρα τής Γλαφύρας, Αρχέλαου.
Ο Αλέξανδρος τελικά εκτελέστηκε από δικαστήριο τού πατέρα του (7 π.Χ.). Τότε ο Ηρώδης έστειλε τη Γλαφύρα πίσω στην πατρίδα της, την Καππαδοκία, με τα παιδιά της. Μετά την επιστροφή της στην πατρίδα της, οι δυο γιοι της Γλαφύρας αρνήθηκαν την Ιουδαϊκή θρησκεία και τα Ιουδαϊκά έθιμα του πατέρα τους, ασπαζόμενοι την Ελληνική θρησκεία της μητέρας τους και την Ελληνική γλώσσα. Συνάντησε τυχαία τον βασιλιά της Μαυριτανίας Ιούβα, σε περιοδεία που έκανε στην Μεσόγειο με τον εγγονό τού αυτοκράτορα Αυγούστου, τον Γαΐο Καίσαρα. Ερωτεύτηκαν και ο Ιούβας, αφού πρώτα υποχρεώθηκε να χωρίσει την προηγούμενη σύζυγό του Κλεοπάτρα Σελήνη Β΄, την παντρεύτηκε. Η Γλαφύρα έγινε βασίλισσα της Μαυριτανίας, αλλά ο γάμος με τον δεύτερο σύζυγό της κράτησε πολύ λίγο· το διάστημα αυτό βρέθηκε στην Αθήνα επιγραφή με το όνομα της: Η ΒΟΥΛΗ ΚΑΙ Ο ΔΗΜΟΣ, ΒΑΣΙΛΙΣΣΑΝ ΓΛΑΦΥΡΑΝ, ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΑΡΧΕΛΑΟΥ ΘΥΓΑΤΕΡΑΝ, ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΙΟΒΑ ΓΥΝΑΙΚΑΝ, ΑΡΕΤΗΣ ΕΝΕΚΑ.
Συναντήθηκε με τον Ηρώδη Αρχέλαο, μικρότερο γιο του Ηρώδη από την τελευταία σύζυγό του Μαλθάκη και μικρότερο, ετεροθαλή αδελφό τού πρώτου συζύγου της Αλέξανδρου· έπεσε σε παράφορο έρωτα μαζί του, χωρίζοντας τον δεύτερο σύζυγό της Ιούβα. Ο γάμος της με τον Ηρώδη Αρχέλαο έγινε την εποχή, που ο τρίτος σύζυγός της ήταν εθνάρχης της Ιουδαίας και προκάλεσε βίαιη αντίδραση από τους Ιουδαίους, επειδή η Γλαφύρα, με τον γάμο της με τον αδελφό τού προηγούμενου συζύγου της, παραβίαζε βάναυσα τον νόμο. Μία νύχτα παρουσιάστηκε στον ύπνο της ο πρώτος της σύζυγος Αλέξανδρος, ο οποίος της εκδήλωσε την οργή του, επειδή όχι μονάχα δεν έμεινε πιστή στην μνήμη του, όταν παντρεύτηκε τον Ιουβά, αλλά τη διέσυρε και δεύτερη φορά με τον ίδιο του τον αδελφό· γι' αυτό αποφάσισε να την πάρει μαζί του. Η Γλαφύρα απεβίωσε δύο ημέρες μετά την επίσκεψη τού Αλέξανδρου· η σκηνή περιγράφεται αναλυτικά από τον Ιουδαίο ιστορικό του 1ου αιώνα μ.Χ. Φλάβιο Ιώσηπο. Τον Ηρώδη Αρχέλαο, λόγω της σκληρότητάς του, εκτόπισε ο Αύγουστος.
Ισλάμ στο Κοσσυφοπέδιο

Το Ισλάμ στο Κοσσυφοπέδιο έχει μια μακρόχρονη παράδοση που χρονολογείται από την οθωμανική κατάκτηση των Βαλκανίων, συμπεριλαμβανομένου του Κοσσυφοπεδίου. Πριν από τη Μάχη του Κοσόβου, το 1389, ολόκληρη η περιοχή των Βαλκανίων είχε εκχριστιανιστεί τόσο από τη Δυτική όσο και από την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Από το 1389 έως το 1912 το Κοσσυφοπέδιο αποτελούσε μέρος επίσημα της μουσουλμανικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και, ως εκ τούτου, δέχτηκε υψηλό επίπεδο ισλαμοποίησης. Κατά το χρονικό διάστημα μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, το Κοσσυφοπέδιο κυβερνήθηκε από κοσμικές σοσιαλιστικές αρχές στη Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου έγιναν σημαντικές προσπάθειες, οι Κοσοβάροι να προσηλυτιστούν προς τον αθεϊσμό και την εκκοσμίκευση.Αργότερα μετά την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος η θρησκεία γνώρισε σημαντική αναγέννηση και ισχυρή αναβίωση.Σήμερα, το 90-92% του πληθυσμού του Κοσσυφοπεδίου αυτοπροσδιορίζονται ως μουσουλμάνοι, κυρίως αυτοί που ανήκουν στην αλβανική κοινότητα. Υπάρχουν, όμως, ακόμη και σλαβόφωνοι μουσουλμάνοι, οι οποίοι αυτοπροσδιορίζονται ως Βόσνιοι και Γκοράνι, καθώς και Τούρκοι.

Ιστορικά στοιχεία

Μέχρι τον δέκατο έκτο αιώνα ο βαθμός του εξισλαμισμού στο Κοσσυφοπέδιο ήταν ελάχιστος και σε μεγάλο βαθμό περιοριζόταν στα αστικά κέντρα. Ο ρυθμός των μεταστροφών στο Ισλάμ αυξήθηκε σημαντικά κατά το δεύτερο μισό του δέκατου έκτου αιώνα, πιθανώς λόγω της φορολογίας που είχε επιβληθεί στους Χριστιανούς εκείνη την περίοδο. Πολλοί, όμως, Αλβανοί στο Κοσσυφοπέδιο που είχαν ενστερνιστεί το Ισλάμ δήλωναν ότι ήταν Καθολικοί για να αποφύγουν τη στρατολόγηση, μέχρι το 1845.

Πόλεμος του Κοσσυφοπεδίου

Πολυάριθμες αλβανικές πολιτιστικές τοποθεσίες στο Κοσσυφοπέδιο καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης του Κοσσυφοπεδίου (1998-1999), κάτι που θεωρείται έγκλημα πολέμου που παραβιάζει τη Σύμβαση της Χάγης και της Γενεύης. Από τα 498 τζαμιά στο Κοσσυφοπέδιο που βρίσκονταν σε ενεργό χρήση, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για την πρώην Γιουγκοσλαβία (ICTY) τεκμηρίωσε ότι 225 τζαμιά υπέστησαν ζημιές ή καταστράφηκαν από το γιουγκοσλαβικό σερβικό στρατό. Συνολικά, οι δεκαοκτώ μήνες του πολέμου μεταξύ 1998-1999 στο Κοσσυφοπέδιο είχαν ως αποτέλεσμα 225 ή το ένα τρίτο από τα 600 συνολικά τζαμιά να υποστούν ζημιές, βανδαλισμό ή να καταστραφούν μαζί με άλλα μνημεία ισλαμικής αρχιτεκτονικής.
Πορθμός Τσουγκάρου

Ο Πορθμός Τσουγκάρου (αγγλικά: Tsugaru Strait, ιαπωνικά: 津軽海峡‎ , Τσουγκάρου Κάικυοου, Tsugaru Kaikyō) είναι ένας στενός πορθμός στο Βορειοδυτικό Ειρηνικό ωκεανό, ο οποίος χωρίζει το Χονσού από το Χοκάιντο, και συνδέει την Ιαπωνική Θάλασσα στα δυτικά με τον Ειρηνικό ωκεανό στα ανατολικά. Ο πορθμός πήρε το όνομά του από το δυτικό τμήμα της περιφέρειας Αομόρι, την χερσόνησο Τσουγκάρου. Τον πορθμό διασχίζει η υποθαλάσσια Σήραγγα Σεϊκάν μήκους 19,5 χιλιομέτρων. Ο πορθμός έχει πλάτος 20 χιλιόμετρα και βάθος 200 μέτρα. Στις 26 Σεπτεμβρίου του 1954, 1.172 ζωές χάθηκαν όταν το πλοίο Tōya Maru βυθίστηκε στον πορθμό.
Ρενέ Γκρουσέ

Βιογραφία

Ο Ρενέ Γκρουσέ πραγματοποίησε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Μονπελιέ, όπου και έλαβε Πτυχίο Ιστορίας. Εισήλθε, τότε, στον κόσμο της διοίκησης των Καλών Τεχνών ως συντάκτης στο Γραφείο των Δημοσίων Κτηρίων.
Κατάχθηκε κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ως λοχίας στο 81ο σύνταγμα πεζικού. Τραυματίστηκε το 1915. Συνέχισε, ωστόσο, να υπηρετεί ως τραυματιοφορέας.
Στην συνέχεια ξεκίνησε να εργάζεται ως καθηγητής ιστορίας και γεωγραφίας στη Σχολή των Ανατολίτικων Γλωσσών. Ήταν υπεύθυνος μαθημάτων στη Σχολή Πολιτικών Επιστημών και τη Σχολή του Λούβρου, επιμελητής στο Μουσείο του Λούβρου, βοηθός επιμελητής και, μετέπειτα, επικεφαλής επιμελητής στο Μουσείο Γκιμέ μετά το 1929, ενώ, στην συνέχεια, διευθυντής του Μουσείου Σερνουσί μετά το 1933. Ήταν γραμματέας του Journal Asiatique και μέλος του Συμβουλίου των Εθνικών Μουσείων.
Μαζί με τους Ερνέστ Σελιέρ, Ζαν Ταρώ, Οκτάβ Ωμπρί και Ρομπέρ ντ' Αρκούρ, ήταν ένα εκ των πέντε ατόμων τα οποία εξελέγησαν στις 14 Φεβρουαρίου 1946 ως μέλη της Γαλλικής Ακαδημίας, στην διάρκεια της πρώτης οργανωμένης εκλογής της χρονιάς εκείνης. Έγινε δεκτός στις 30 Ιανουαρίου 1947 από τον Ανρί Μπορντώ, λαμβάνοντας την θέση του Αντρέ Μπελσόρ. Εξελέγη στην συγκεκριμένη θέση, την υπ' αριθ. 36, λαμβάνοντας έντεκα συνολικά ψήφους, έναντι έξι του Ζακ Σαρπαντιέ και τριών του Γκυστάβ Κοέν.
Τα έργα του Épopée des Croisades και Histoire des croisades et du royaume franc de Jérusalem, τα οποία συνεχώς εκδίδονται εκ νέου μετά τον θάνατό του, λογίζονται, σήμερα ακόμη, μεταξύ των σημαντικότερων σχετικά με την περίοδο των Σταυροφοριών.
Ο μεσαιωνολόγος Πιέρ Ωμπέ αναφέρει σχετικά με αυτόν: «Ο ιστορικός αυτός, ο οποίος πέτυχε να βασίσει το έργο του στους κορυφαίους εκ των μεγαλύτερων οριενταλιστών της εποχής του, του οποίου η ευρυμάθεια είναι σπάνιας σταθερότητας όταν γίνεται αναφορά γεγονότων, έχει ιδιαίτερο προσανατολισμό όταν πρόκειται για την ερμηνεία τους. Η οπτική του γωνία είναι ιδιαιτέρως σημαδεμένη από την αποικιακή ουτοπία, η οποία κυριαρχούσε κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1920-1930, περίοδο κατά την οποία και έχτισε το opus magnum του.»
Ο Ρενέ Γκρουσέ τάφηκε στο Κοιμητήριο του Μονπαρνάς. Η σύζυγός του απεβίωσε το 1972.
Κτησίβιος ο Αλεξανδρεύς

Γενικά

Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου από πατέρα κουρέα από την Ασπονδία, προάστειο της Αλεξάνδρειας. Θεωρείται Πατέρας της Πνευματικής, δηλαδή της επιστήμης που ασχολείται με τον αέρα και τις χρήσεις του. Ήταν ιδρυτής της Αλεξανδρινής Σχολής των μηχανικών και μαθηματικών, του λεγομένου "Μουσείου Αλεξανδρείας" (= Πολυτεχνείου Αλεξανδρείας), επί βασιλείας του Πτολεμαίου Β΄ του Φιλαδέλφου.
Τα έργα του αφορούσαν τους τομείς των Πνευματικών, των Υδραυλικών και της Στρατιωτικής μηχανικής. Το έργο του δεν διασώθηκε, αλλά αντλούμε τις πληροφορίες για αυτόν από τον Ρωμαίο συγγραφέα, αρχιτέκτονα και μηχανικό Βιτρούβιο, στο έργο του Περί Αρχιτεκτονικής, καθώς και από τους Φίλωνα τον Βυζάντιο και τον Αθήναιο που ομιλούν με θαυμασμό γι΄ αυτόν.
Ένα παράδειγμα του έργου διασώζει ο Βιτρούβιος: "Διακρινόμενος από όλους τους υπόλοιπους για την ευφυία και τη μεγάλη φιλεργία του εύρησκε ευχαρίστηση στην κατασκευή τεχνημάτων. Θέλησε λοιπόν κάποτε να κρεμάσει τον καθρέπτη στο κατάστημα του πατέρα του με τέτοιο τρόπο, ώστε όταν κάποιος τον κατέβαζε ή τον ανέβαζε να κατεβαίνει ή να ανεβαίνει αντίστοιχα, με ένα κρυμμένο σχοινί που κατέληγε σε ένα βάρος. Έτσι κατασκεύασε τον εξής μηχανισμό: Κάτω από μια δοκό στερέωσε ένα ξύλινο αγωγό και του προσάρμοσε τροχαλίες. Μέσα από τον αγωγό οδήγησε το σχοινί προς τη γωνία του τοίχου όπου και έφτιαξε ένα κατακόρυφο σωλήνα στον οποίο ολίσθαινε, προσαρμοσμένη στο σχοινί μια σφαίρα από μολύβι. Το βάρος κατεβαίνοντας μέσα στο στενό χώρο του σωλήνα, προκαλούσε τη συμπύκνωση του αέρα. Έτσι, με τη βίαιη κάθοδο του, το βάρος εξωθούσε μεγάλη ποσότητα του αέρα, έτσι ώστε αυτός να βγαίνει συμπιεσμένος μέσα από το στόμιο και να παράγει έναν διακριτικό ήχο."
Σύγχρονοι επιστήμονες πιστεύουν ότι η Ύδραυλις, που εφηύρε ο Κτησίβιος και που προσάρμοσε σε μαθηματικές μελέτες του Πυθαγόρα για την αρμονία της μουσικής κλίμακας, ήταν σε χρήση τουλάχιστον μέχρι και τον 9ο αιώνα (μ.Χ) στο Βυζάντιο.
Το έργο του Κτησίβιου σχολίασαν οι Βιτρούβιος, Αθήναιος, Φίλων ο Βυζάντιος, Πρόκλος και ο Ήρων ο Βυζάντιος.
Γιώργος Ζογγολόπουλος και Πλατεία Ομονοίας

Ο γλύπτης Γιώργος Ζογγολόπουλος έχει συνδέσει το όνομά του με την πλατεία Ομονοίας στο κέντρο της Αθήνας από τη δεκαετία του 1950 και μετρά πάνω από μισό αιώνα παρουσίας σε αυτή.
Η σχέση του γλύπτη Γιώργου Ζογγολόπουλου με την πλατεία Ομονοίας ξεκινά το 1958, όταν του απονεμήθηκε από κοινού με τον αρχιτέκτονα Κ. Μπίτσιο το 1ο και το 3ο βραβείο στον Πανελλήνιο Αρχιτεκτονικό και Καλλιτεχνικό διαγωνισμό που είχε προκηρυχθεί από το τότε Υπουργείο Συγκοινωνιών και Δημοσίων Έργων για την διαμόρφωση της πλατείας Ομονοίας.
Η σύνθεση της πλατείας Ομονοίας το 1958 περιελάμβανε έναν εξωτερικό κύκλο ο οποίος περιέκλειε ένα μικρότερο ισοσκελές εξάγωνο, μέσα στο οποίο βρίσκονταν ένα ισοσκελές πεντάγωνο. Στο πεντάγωνο αυτό ήταν τοποθετημένη μια υδάτινη γλυπτική σύνθεση αποτελούμενη από πίδακες που σχημάτιζαν ένα υδάτινο διαγώνιο τόξο που προσέκρουε σε έναν υδάτινο τοίχο και από μία υδάτινη κολώνα ύψους 18,00 μέτρων. Στον αντίποδα της υδάτινης αυτής κολώνας η γλυπτική σύνθεση προέβλεπε την τοποθέτηση ενός γλυπτού με τίτλο «Ποσειδώνας».
Στον εξωτερικό χώρο μεταξύ του κύκλου και του εξαγώνου αρχικά είχε σχεδιαστεί μια σύνθεση αποτελούμενη από χρωματιστά βότσαλα, η οποία ωστόσο δεν πραγματοποιήθηκε και στη θέση της τοποθετήθηκε τελικώς γκαζόν.
Το έργο πραγματοποιήθηκε και εγκαινιάστηκε το 1960, με τους γνωστούς σε όλους μας υδάτινους πίδακες, όμως το αναπόσπαστο γλυπτό «Ποσειδώνας» ουδέποτε τοποθετήθηκε στην πλατεία Ομονοίας.
Στη συνέχεια έγιναν διάφορες παρεμβάσεις στην πλατεία, τοποθετήθηκε το γλυπτό «Δρομέας» του Κώστα Βαρώτσου και τελικά στο πλαίσιο της νέας διαμόρφωσης της πλατείας Ομονοίας, ύστερα από διαγωνισμό που διεξήγαγε η εταιρία «Ενοποίηση Αρχαιολογικών Χώρων Α.Ε.» το 2001, τοποθετήθηκε στην πλατεία, στη θέση όπου ευρίσκεται μέχρι σήμερα, το υδροκινητικό γλυπτό του Γιώργου Ζογγολόπουλου με τίτλο «Πεντάκυκλο», το οποίο το ίδιο έτος είχε εκπροσωπήσει την Ελλάδα στην Biennale της Βενετίας.
Το γλυπτό βρίσκεται ανατολικά της πλατείας μεταξύ των οδών Πανεπιστημίου και Σταδίου μέσα σε ειδικά διαμορφωμένη δεξαμενή νερού, έχει ύψος 15 μέτρα, είναι κατασκευασμένο από ανοξείδωτο ατσάλι και αποτελείται από σταυροειδή κατασκευή με πέντε κύκλους οι οποίοι κινούνται με τη βοήθεια του νερού.
Η υδροκινητική λειτουργία του γλυπτού επί σειρά ετών παρέμενε ημιτελής, καθώς είχε διακοπεί η παροχή νερού. Εξαίρεση αποτελεί ένα σύντομο χρονικό διάστημα -τέλη 2008 με αρχές 2009-, κατά το οποίο το έργο συντηρήθηκε σε συνεργασία με τον Δήμο Αθηναίων και λειτούργησε υδροκινητικά, όπως το είχε σχεδιάσει ο δημιουργός του

Σχετικοί σύνδεσμοι

-      Η ιστορία της πλατείας Ομονοίας, http://www.sansimera.gr/articles/324#ixzz34JuHUSKF
-      Οι μεταμορφώσεις της Πλατείας Ομονοίας, εφ. Το Βήμα, 25/02/2001 http://www.tovima.gr/relatedarticles/article/?aid=130998
Βικτόρια Λιμπερτάς Πέζαρο

Ονομασίες

Ο σύλλογος έχει μετονομαστεί σε αρκετές περιπτώσεις. Επίσης, κατά καιρούς εμπεριέχει στο διακριτικό τίτλο της, εμπορικές επωνυμίες, λόγω συμφωνιών χορηγίας.
Θερμές πηγές Γαλάνου

Άλλες ονομασίες

Ονομάζονται επίσης και Θειούχα λουτρά Γαλάνου (Galanos sulphur baths στα Ελληνικά προφέρεται "Γκαλάνος σέλφερ μπαθς").

Περιγραφή

Οι διάφορες πηγές πληροφόρησης, αναφέρουν ότι οι ιαματικές πηγές ανακαλύφθηκαν το 1950, από τον πλούσιο Έλληνα Μακεδόνα σχοινοκτηματία Χρήστο Γαλανό, τούτο είναι παντελώς αναληθές, καθότι οι Γερμανοί αποικιοκράτες ήδη γνώριζαν την ύπαρξή των τουλάχιστον από το 1895. Πρόκειται για θερμές πηγές των οποίων τα νερά τους είναι ζεστά, πράσινα και λόγω της περιεκτικότητας των σε θείο, έχουν μια έντονη οσμή. Λέγεται ότι είναι οι δεύτερες μεγαλύτερες του είδους των, παγκοσμίως.
Οι πηγές δεν έχουν μεγάλη επισκεψιμότητα ίσως λόγω της έντονης οσμής. Οι δε κτιριακές εγκαταστάσεις των, παρουσιάζουν σημεία εγκατάλειψης.

Θεραπευτικές ιδιότητες

Έχουν θεραπευτικές ιδιότητες για τη θεραπεία των ρευματοειδών παθήσεων, αρθριτικών καθώς και δερματικών παθήσεων.

Ευεργεσίες

Ο Χρήστος Γαλανός έδωσε το ποσό των 4.000 λιρών Αγγλίας, στον Δήμο Τάνγκα, για τα έξοδα ευπρεπισμού και τις κτιριακές εγκαταστάσεις των θειούχων ιαματικών θερμοπηγών και οι οποίες θα φέρουν την ονομασία Galanos sulphur baths.
Σίδη

Αρχαϊκή περίοδος

Ιδρύθηκε από Έλληνες αποίκους της Κύμης στην Αιολίδα κατά τον 7ο αιώνα π.Χ., και η προστάτιδα θεότητα της ήταν η Αθηνά η παράσταση της οποίας υπήρχε στα νομίσματα της πόλεως. Η ονομασία της πόλης σήμαινε Ρόδι στην τοπική σιδητική γλώσσα της αρχαιότητας, και υπάρχουν αντίστοιχες απεικονίσεις στα νομίσματα. Σταδιακά φαίνεται πως οι κάτοικοι υιοθέτησαν τα ελληνικά και δεν συνέχισαν να χρησιμοποιούν την τοπική γλώσσα.
Αρχικά κατακτήθηκε από τους Λύδιους τον 6ο αιώνα π.Χ. και μετέπειτα πέρασε στην κυριαρχία των Περσών, έως ότου αυτοί ηττηθούν από τον Αθηναίο στρατηγό Κίμωνα στην μάχη του Ευρυμέδοντα το 469 π.Χ., μερικά χιλιόμετρα βορείως της πόλης. Ξαναπέρασε στον έλεγχο των Περσών με την Ανταλκίδειο ειρήνη το 387 π.Χ..

Ελληνιστική περίοδος

Kατόπιν πέρασε στον έλεγχο της Μακεδονικής αυτοκρατορίας του Μεγάλου Αλεξάνδρου μετά την μάχη του Γρανικού το 334 π.Χ., και κατά την εποχή αυτή επανήλθε η χρήση της ελληνικής γλώσσας. Kατά την ελληνιστική περίοδο ήταν πόλη των Σελευκιδών, και κατά διαστήματα των Πτολεμαίων. Στον Ρωμαιοσελευκιδικό πόλεμο ο ρωμαϊκός στόλος νίκησε τον στόλο των Σελευκιδών στην ναυμαχία της Σίδης, αποτέλεσμα που έκρινε την έκβαση του πολέμου.

Ρωμαϊκή περίοδος

Η πόλη συμμετείχε στον Γ´ Καρχηδονιακό πόλεμο με παροχή πλοίων προς την Ρώμη.
Καταλήφθηκε ξανά την περίοδο 89-84 π.Χ., μαζί με την ευρύτερη περιοχή από τον Μιθριδάτη ΣΤ´ του Πόντου κατά τον Α´ Μιθριδατικό πόλεμο εναντίον της Ρώμης, και επανακαταλήφθηκε από τους Ρωμαίους το 78 π.Χ. οι οποίοι την ίδια περίοδο εξάλειψαν και το γενικότερο πρόβλημα της πειρατείας η οποία επικρατούσε στην περιοχή.
Η πόλη άκμασε σημαντικά κατά τον 2ο και 3ο αιώνα μ.Χ., και αποτελούσε μαζί με την Αττάλεια το σημαντικότερο εμπορικό κέντρο της περιοχής. ωστόσο στα τέλη του 3ου αιώνα δέχτηκε επιδρομές από τους Σκύθες, και κατά τον επόμενο αιώνα από τους Ισαύρους, και αποδυναμώθηκε. Κατακτήθηκε από τους Άραβες τον 7ο αιώνα και οι περισσότεροι κάτοικοι της πόλης κατέφυγαν στην Αττάλεια.
Λ-λογισμός με απλούς τύπους

Συντακτικό

Για να οριστούν οι τύποι, ορίζουμε ένα σύνολο βασικών τύπων, . Αυτοί λέγονται και ατομικοί τύποι ή σταθερές τύπων.  Με ορισμένο το σύνολο σταθερών, το συντακτικό των τύπων είναι:
.
Στο παρόν άρθρο τα  και  αναπαριστούν τύπους.  Πρακτικά, ο τύπος συνάρτησης  αναφέρεται στο σύνολο από συναρτήσεις δέχονται είσοδο τύπου  και παράγουν έξοδο τύπου .
Κατα σύμβαση, ο τελεστής  έχει προτεραιότητα στα δεξιά: το  διαβάζεται ως .
Ορίζουμε ακόμη ένα σύνολο από σταθερές όρων για τους βασικούς τύπους.  Για παράδειγμα, για το βασικός τύπο nat οι σταθερές όρων θα ήταν οι φυσικοί αριθμοί.  Στην αρχική παρουσίασή του, ο Τσερτς χρησιμοποίησε μόνο δύο βασικούς τύπους:  για τον "τύπο των προτάσεων" και  για τον "τύπο των ατόμων". Ο τύπος  δεν έχει σταθερές όρων, ενώ ο τύπος  έχει μια σταθερά όρων.  Συχνότερα θεωρείται ο λ-λογισμός με ένα μόνο βασικό τύπο, συνήθως .
Το συντακτικό του λ-λογισμού με απλούς τύπους είναι βασικά το ίδιο με το συντακτικό του λ-λογισμού.  Το συντακτικό όρων που χρησιμοποιεί το παρόν άρθρο είναι:
όπου  είναι σταθερά όρων.
δηλαδή, αναφορά σε μεταβλητή, αφαίρεση, εφαρμογή, και σταθερά.  Μια αναφορά σε μεταβλητή  είναι δεσμευμένη αν βρίσκεται μέσα σε μια αφαίρεση που δεσμεύει το .  Ένας όρος είναι κλειστός αν δεν περιέχει μη-δεσμευμένες μεταβλητές.
Συγκριτικά, το συντακτικό του λ-λογισμού χωρίς τύπους είναι:
Φαίνεται ότι στο λ-λογισμό με τύπους κάθε συνάρτηση (αφαίρεση) πρέπει να καθορίζει τον τύπο του ορίσματός της.

Σημασιολογία θεωρίας αποδείξεων

Ο λ-λογισμός με απλούς τύπους σχετίζεται πολύ με το επαγωγικό κομμάτι της προτασιακής ιντουισιονιστικής λογικής (δηλ. ελάχιστης λογικής) μέσω του ισομορφισμού Κάρυ-Χάουαρντ: οι όροι αντιστοιχούν ακριβώς σε αποδείξεις στην φυσική αναγωγή, και οι μη-κενοί (ή κατοικημένοι) τύποι είναι ταυτολογίες της ελάχιστης λογικής.
Νικόλαος Παπαϊωάννου (βουλευτής Βόλου)

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στον Βόλο.
Εξελέγη βουλευτής Βόλου στις εκλογές του 1899 και επανεξελέγη, ως βουλευτής Λαρίσης, στις εκλογές του Νοεμβρίου 1910
Η αρχόντισσα κι ο αλήτης

Πλοκή

Η Ρένα Κατσαρού (Αλίκη Βουγιουκλάκη), κόρη του πλούσιου Κερκυραίου Κατσαρού (Διονύσης Παπαγιαννόπουλος) τσακώνεται με τον πατέρα της, που θέλει να την παντρέψει με τον αφελή γιο του εφοπλιστή Ευαγγελίου, Ντίνο (Γιώργος Τσιτσόπουλος) κι εκείνη δραπετεύει, μεταμφιεσμένη σε αγόρι, για να πάει στα Γιάννενα. Στον δρόμο, ως Πίπης πλέον, γνωρίζεται με τον Λευτέρη (Δημήτρης Παπαμιχαήλ), έναν φτωχό νεαρό ο οποίος πάει στα Γιάννενα, για να δουλέψει στον θείο του και να καταφέρει να προικίσει την αδερφή του Αννέτα (Φλωρέττα Ζάννα), της οποίας ο αρραβωνιαστικός (και ερασιτέχνης ντετέκτιβ) Νέστορας (Πέτρος Λοχαΐτης) ζητάει προίκα. Ο Κατσαρός αναζητεί την κόρη του και δίνει μεγάλη χρηματική αμοιβή σε όποιον βοηθήσει να ξαναβρεθεί. Ο Νέστορας την αναζητεί, διαβλέποντας στην αμοιβή την ευκαιρία να πλουτίσει και να παντρευτεί την εκλεκτή του, χωρίς να αναμένει την προικοδότησή της από τον Λευτέρη. Κάποια συμβάντα οδηγούν στην αποκάλυψη της ταυτότητας της Ρένας στον Λευτέρη, τον οποίο στο μεταξύ έχει ερωτευτεί κεραυνοβόλα. Ο Νέστορας με την βοήθεια συγκυριών την βρίσκει, όσο ο Λευτέρης λείπει και ενημερώνει την αστυνομία, ώστε εκείνη να επιστραφεί στους οικείους της και αυτός να εισπράξει τα εύρετρα του Κατσαρού. Η Ρένα, λόγω της σύντομης απουσίας του Λευτέρη την στιγμή της έλευσης της αστυνομίας, νομίζει ότι εκείνος την πρόδωσε και τον απαρνιέται, δεχόμενη να παντρευτεί τον Ντίνο. Στο τέλος η παρεξήγηση λύνεται και η Ρένα παντρεύεται τον Λευτέρη.

Σχετικά με την ταινία

Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 30 Δεκεμβρίου 1968 και αποτέλεσε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία, κόβοντας 750.380 εισιτήρια στην πρώτη προβολή (σε Αθήνα, Πειραιά και προάστια) καταλαμβάνοντας την πρώτη θέση της σεζόν μεταξύ 108 ταινιών. H παραγωγή της είχε στοιχίσει στον Φίνο το ιλιγγιώδες για την εποχή ποσό των 6.500.000 δραχμών.
Αρσαβήρ

Βιογραφία

Ο Αρσαβήρ ήταν ευγενής αρμενικής καταγωγής, ο οποίος κατείχε το αξίωμα του πατρικίου, καθώς και υπηρέτησε ως κοιαίστωρ του Αυτοκράτορα Νικηφόρου Α΄ Λογοθέτη (βασίλευσε μεταξύ 802-811). Τον Φεβρουάριο του 808, μια ομάδα κοσμικών και κληρικών αξιωματούχων, οι οποίοι ήσαν δυσαρεστημένοι με την διακυβέρνηση του Νικηφόρου, σχεδίασαν συνωμοσία και ανακήρυξαν τον Αρσαβήρ ως αυτοκράτορα. Ο Νικηφόρος, ωστόσο, ανακάλυψε την συνωμοσία και προχώρησε στη σύλληψη των συμμετεχόντων, οι οποίοι ξυλοκοπήθηκαν, οι περιουσίες τους κατασχέθηκαν, ενώ τελικώς στάλθηκαν σε εξορία. Ο ίδιος ο Αρσαβήρ κουρεύτηκε και στάλθηκε σε εξορία σε μοναστήρι στη Βιθυνία. Ο κόρη του Αρσαβήρ, Θεοδοσία, ήταν νυμφευμένη με τον μέλλοντα Αυτοκράτορα Λέοντα Ε΄ τον Αρμένιο (βασίλευσε μεταξύ 813-820). Ο Λέων, τότε στρατηγός και χαίρων της εμπιστοσύνης του Νικηφόρου, εστάλη σε εξορία για ορισμένο διάστημα, πιθανώς λόγω της συγκεκριμένης συγγένειάς του με τον Αρσαβήρ.