google/wiki40b huggingface dataset:
Φρειδερίκος Αύγουστος Ρουτόφσκι

Γονείς

Ήταν ο τρίτος νόθος γιος του Αυγούστου Β΄ της Πολωνίας και, ως Φρειδερίκου-Αυγούστου Β΄, εκλέκτορα της Σαξονίας και της Οθωμανής ερωμένης του Φατίμα (μετέπειτα Μαρία-Αουρόρα φον Σπήγκελ), αιχμάλωτης κατά την πολιορκία της Βούδα.

Στρατιωτική καριέρα

Στις 8 Οκτωβρίου ο κόμης Ρουτόφσκι τιμήθηκε με το μετάλλιο του τάγματος του Λευκού Αετού με το οποίο απέκτησε και τον βαθμό του συνταγματάρχη στον σαξωνικό στρατό. Στις 26 Μαΐου 1727 προήχθη σε υποστράτηγο και λίγο μετά υπηρέτησε στον πρωσικό στρατό για σύντομο χρονικό διάστημα, προτού επιστρέψει και πάλι στον σαξωνικό στρατό, το 1729. Στην διάρκεια του Πολέμου της Πολωνικής διαδοχής, όπου συμμετείχε σε εκστρατείες στον Ρήνο και στην Πολωνία. Τον Ιανουάριο 1736 έγινε αντιστράτηγος και διοικητής της βασιλικής φρουράς (Garde du Corps). Στον Ρωσοτουρκικό πόλεμο ήταν διοικητής του σαξωνικού αποσπάσματος στην Ουγγαρία.
Στις 21 Απριλίου 1738 έγινε στρατηγός ιππικού και στις 9 Αυγούστου 1740 κυβερνήτης της Δρέσδης και διοικητής των γρεναδιέρων της βασιλικής φρουράς. Στις 10 Ιανουαρίου 1742 του ανατέθηκε η διοίκηση ενός συντάγματος δραγόνων. Στον Πόλεμο της Αυστριακής διαδοχής συμμετείχε στην πολιορκία της Πράγας (1741) και στον Β΄ Σιλεσιανό πόλεμο. Στις 15 Δεκεμβρίου υπέστη αποφασιστική ήττα στο Κέσσελντορφ. Ο κόμης Ρουτόφσκι έγινε στρατάρχης, στις 11 Ιανουαρίου 1749.
Στον Επταετή Πόλεμο ο Ρουτόφσκι αιχμαλωτίστηκε από τους Πρώσους, στις 16 Οκτωβρίου 1756, μετά την πολιορκία της Πίρνα. Στα επόμενα χρόνια παρέμεινε στην Σαξονία. Πέθανε στις 16 Μαρτίου του 1764.
Έλιμαρ του Όλντενμπουρκ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Όλντενμπουρκ και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Αυγούστου μεγάλου  δούκα του Όλντενμπουρκ και της Καικιλίας του Χόλσταϊν-Γκόττορπ, κόρης του Γουσταύου Δ΄ Αδόλφου της Σουηδίας. Είχε δύο ετεροθαλή αδέλφια: από τον πρώτο γάμο του πατέρα του την Αμαλία, σύζυγο του Όθωνα της Ελλάδας και από τη δεύτερη σύζυγο του πατέρα του τον Πέτρο Β΄ μέγα δούκα του Όλντενμπουρκ. Η Καικιλία ήταν η τρίτη σύζυγος του Αυγούστου και είχαν κάνει άλλους δύο γιούς, που όμως απεβίωσαν νωρίς.
Ήταν ευχάριστος και έκανε ό,τι μπορούσε για να ευχαριστήσει τον ανήσυχο πατέρα του, ο οποίος είχε αποφασίσει να προσέχει τον γιο, που του απέμεινε από τον 3ο του γάμο. Ήταν υπομονετικός και ήθελε να μορφωθεί καλά. Πήγαινε σε δημόσιες ακαδημίες και έκανε τον πατέρα του να ενδιαφερθεί. Ακόμη και όταν ο Αύγουστος απεβίωσε το 1853, ο Έλιμαρ συνέχισε να παρακολουθεί στις δημόσιες ακαδημίες.
Με τη σύζυγό του διέμεναν στο κάστρο Μπρότζανυ της Σλοβακίας, τώρα Μουσείο Πούσκιν.
Δημήτριος Αντωνόπουλος (πολιτικός)

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Πάτρα και ήταν γιος του Ιωάννη Αντωνόπουλου, στο επάγγελμα αναφέρεται μπακάλης και προεπαναστατικά πρόκριτος της πόλης. Το 1822 αναφέρεται ότι πρόσφερε 5.000 γρόσια στη Πελοποννησιακή Γερουσία για τον απελευθερωτικό αγώνα, χρημάτισε πληρεξούσιος Πατρών στην Γ' Εθνοσυνέλευση Τροιζήνας το 1827. Μετά την απελευθέρωση από το 1829 έως το 1831 εκλέχτηκε Δημογέροντας Πατρών που στην ουσία ήταν ο δήμαρχος της πόλης.
Γιοί του ήταν οι Αντώνιος δήμαρχος Πατρέων και Ιωάννης επίσης δήμαρχος Πατρέων, βουλευτής και υπουργός. Εγγονός του ο βουλευτής Πίνδαρος Αντωνόπουλος, γιος του Ιωάννη.
Γκαμπριέλα Σάμπο

Καριέρα

Γεννήθηκε το 1975 στην πόλη Μπίστριτσα της Ρουμανίας από Ούγγρο πατέρα και Ρουμάνα μητέρα. Εμφανίστηκε δυναμικά στα αθλητικά δρώμενα το 1991 στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου Νέων της Θεσσαλονίκης όπου αναδείχτηκε νικήτρια στα 3000 μέτρα. Ακολούθησαν ανάλογες επιτυχίες σε επίπεδο νεανίδων και το 1994 συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου του Ελσίνκι όπου κατετάγη τρίτη στο ίδιο αγώνισμα, πίσω από την Ιρλανδή Σόνια Ο' Σάλιβαν και τη Βρετανίδα Υβόν Μάρεϊ. 
Το 1995 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωταθλήματα Κλειστού Στίβου τρέχοντας εκ νέου στα 3000 μέτρα, ενώ συμμετείχε και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου του Γκέτεμποργκ όπου κατετάγη τέταρτη στον τελικό των 5000 μ. Παράλληλα κατέκτησε δύο χρυσά μετάλλια στην Πανεπιστημιάδα του ίδιου έτους στα αγωνίσματα των 1500 μ. και 5000 μ.
Το επόμενο έτος συμμετείχε για πρώτη φορά σε Ολυμπιακούς Αγώνες και συγκεκριμένα στη διοργάνωση της Ατλάντα όπου κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στα 1500 μ. Παράλληλα έλαβε μέρος και στο αγώνισμα των 5000 μ. όπου όμως έμεινε εκτός τελικού. Ακολούθησαν την περίοδο 1997 - 1999 συνεχόμενες διακρίσεις σε παγκόσμιες και ευρωπαϊκές διοργανώσεις με επακόλουθο να τιμηθεί με το διεθνές βραβείο της κορυφαίας Αθλήτριας της Χρονιάς για το 1999.
Μεγάλη επιτυχία σημείωσε και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000 που διεξήχθησαν στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας: εκεί η Σάμπο κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στον τελικό των 5000 μ., πραγματοποιώντας ολυμπιακό ρεκόρ με χρόνο 14:40.79, ενώ κέρδισε ένα ακόμη μετάλλιο ούσα τρίτη στο αγώνισμα των 1500 μ.
Τα επόμενα χρόνια σημείωσε νέες διακρίσεις κατακτώντας το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Έντμοντον του 2001 (1500 μ.) και από ένα ασημένιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου της Λισαβόνας (3000 μ.) του ίδιου έτους και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του Μονάχου (2011). Το 2005 ανακοίνωσε την αποχώρησή της από την ενεργό δράση.

Πέρα από τον αθλητισμό

Η Σάμπο είναι μέλος της Επιτροπής Γυναικών της IAAF και του διοικητικού συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Στίβου, καθώς και αντιπρόεδρος της Ρουμανικής Ομοσπονδίας Στίβου. Επιπλέον το 2014 ενεπλάκη ενεργά στην πολιτική ζωή της χώρας ως υπουργός Νεολαίας και Άθλησης στην κυβέρνηση του Βίκτορ Πόντα. Είναι παντρεμένη με τον Zsolt Gyöngyössy, ο οποίος υπήρξε προπονητής της κατά τη διάρκεια της αθλητικής της σταδιοδρομίας.
Βασίλειος Γ. Μελάς

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1819. Το πραγματικό του επώνυμο ήταν Στρατηγόπουλος αλλά λόγω του μελαμψού χρώματος της οικογένειας του πήρανε τελικά το επώνυμο Μελάς. Αδελφός του ήταν ο Λέων. Πατέρας του ήταν ο Φιλικός Γεώργιος Μελάς από τα Ιωάννινα που είχε καταφύγει στην Κωνσταντινούπολη, πριν ξαναεπιστρέψει το 1821 στην αγωνιζόμενη Ελλάδα. Φεύγοντας από την Κωνσταντινούπολη για να γλυτώσουν τη σύλληψη από τους Τούρκους το 1821 και αφήνοντας εκεί όλα τα υπάρχοντα τους, πήγανε πρώτα στην Οδησσό και μετά στη Κέρκυρα. Εκεί τελείωσε το σχολείο και μετά ταξίδεψε στο Λονδίνο, όπου εργάστηκε στην επιχείρηση μιας γνωστής του οικογένειας, της Κοργιαλένιου.
Ο Βασίλειος επιδόθηκε από μικρός στο εμπόριο, αρχίζοντας στην Σύρο και αργότερα στο Ταγκανρόκ της Ρωσίας. Διέτριψε εκεί μερικά χρόνια και εν συνεχεία εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο, όπου μετά από δύο χρόνια νυμφεύτηκε την θυγατέρα του Κωνσταντίνου Γεραλοπούλου. Ίδρυσε τον εμπορικό οίκο "Αδελφοί Μελά" αποκτώντας μεγάλη περιουσία. Στον ελεύθερό του χρόνο ασχολήθηκε με την μεγάλη του αγάπη, τα γράμματα και ιδιαίτερα την ποίηση. Βλέποντας όμως τα τεράστια προβλήματα της Ελλάδας μετά την Τουρκοκρατία, αποφασίζει να συμβάλει στη μόρφωση των παιδιών ολόκληρης της Ελλάδας.
Κληροδοτεί με τη διαθήκη του το μέγαρό του στην Πλατεία Κοτζιά, συνολικής εκτάσεως 16.000 τμ, για την ίδρυση και συντήρηση νηπιαγωγείων. Έτσι δημιουργήθηκε το Νηπιακό Επιμελητήριο Μελά το οποίο έκτισε και συντήρησε σε Ελλάδα και Βαλκάνια περίπου 261 σχολεία και νηπιαγωγεία για 115 χρόνια. Θεωρείται ο θεμελιωτής του θεσμού των Νηπιαγωγείων.
Το 1876 περίπου αποσύρθηκε από το εμπόριο και επανήλθε στην Ελλάδα, όπου εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Αρρώστησε βαριά και πέθανε στις 5 Οκτωβρίου 1884 στο Παρίσι.
Σερζ Ντασό

Βιογραφία

Ο Σερζ Ντασό ήταν ο γιος του Μαρσέλ Ντασό, από τον οποίο κληρονόμησε το Dassault Group, και της Μαντλίν Ντασό. Και οι δυο γονείς του ήταν από οικογένεια με εβραϊκή παράδοση αλλά μετά ασπάστηκαν τον ρωμαιοκαθολικισμό. Μετά τον θάνατο του γηραιότερου Ντασό το 1986, ο Σερζ Ντασό συνέχισε την ανάπτυξη της εταιρείας με την βοήθεια των διευθύνοντων συμβούλων Charles Edelstenne και Éric Trappier.
Κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, μπήκε στην φυλακή όταν ο πατέρας του στάλθηκε στο Μπούχενβαλντ μετά την άρνησή του να συνεργαστεί με μια γερμανική αεροπορική εταιρεία.
Φοίτησε στο Lycée Janson de Sailly. Είχε πτυχίο μηχανικού από το École Polytechnique (τάξη του 1946) και το Supaéro (τάξη του 1951). Το 1963 έλαβε ένα EMBA από το HEC Paris.

Καριέρα

Η εταιρεία του κατέχει επίσης την εφημερίδα Le Figaro.
Ήταν μέλος του UMP, όπως είναι ο γιος του Olivier, ο οποίος είναι βουλευτής στην Γαλλική Εθνοσυνέλευση. Ήταν δήμαρχος στην πόλη Corbeil-Essonnes, νότιο προάστιο του Παρισιού. Το 2005 εγκαινίασε το αξίας 2 εκατ. ευρώ Ισλαμικό Πολιτιστικό Κέντρο (στο οποίο υπήρχε και τέμενος) στην πόλη του. Τον Δεκέμβριο του 1998, καταδικάστηκε σε δυο χρόνια φυλάκιση για την συμμετοχή του στο σκάνδαλο της Belgian Agusta και του επιβλήθηκε πρόστιμο 60.000 βελγικών φράγκων (περίπου €1.500).
Το 2004 έγινε γερουσιαστής και από αυτή την θέση, υποστήριξε ανοιχτά θέσεις του συντηρητικού κόμματος στα θέματα της οικονομίας και της απασχόλησης, ισχυριζόμενος ότι οι κανονισμοί στους φόρους και στο εργατικό δυναμικό στην Γαλλία καταστρέφουν τους επιχειρηματίες. Τον Νοέμβριο του 2012, απαντώντας στο σχέδιο της κυβέρνησης Αιρώ να νομιμοποιήσει τον γάμο των ομοφυλόφιλων, ο Ντασό ανέφερε σε μια συνέντευξη στο France Culture ότι η νομιμοποίηση του γάμου των ομοφυλόφιλων θα προκαλέσει «μηδενική ανανέωση του πληθυσμού. Θα έχουμε μια χώρα ομοφυλόφιλων. Και μέσα σε δέκα χρόνια δεν θα απομείνει κανένας άνθρωπος στην χώρα. Αυτό είναι ανόητο».

Προσωπική ζωή

Ο Ντασό παντρεύτηκε την Nicole Raffel στις 5 Ιουλίου 1950. Απέκτησαν τέσσερα παιδιά : Olivier, Laurent, Thierry και Marie-Hélène.
Κάστρο της Μπρατισλάβα

Ιστορία

Τα πρώτα ίχνη κατοίκησης του λόφου χρονολογούνται από την χαλκολιθική περίοδο ενώ ύστερα στο λόφο υπάρχουν ίχνη οικισμού του πολιτισμού του Μπάντεν. Υπάρχουν ίχνη κατοίκησης από την ύστερη εποχή του σιδήρου, περίπου το 600-500 π.Χ. Τους επόμενους αιώνες στην περιοχή εγκαταστάθηκε κελτικές φυλές. Στην περιοχή της Μπρατισλάβα εκείνη την περίοδο είχε δημιουργηθεί ένα σημαντικό οικονομικό κέντρο και κατασκευάστηκαν δύο κάστρα στο σημείο όπου ο Μοράβας συμβάλει με τον Δούναβη, το Μπράουνσμπεργκ στην αυστριακή πλευρά και το Ντεβίν στη σλοβακική. Ο ρωμαϊκός οικισμός στο λόφο του κάστρου χρονολογείται από τον 1ο αιώνα μ.Χ.
Το κάστρο άρχισε να κατασκευάζεται σύμφωνα με τον Αβεντίνο τον 9ου αιώνα, την εποχή της Μεγάλης Μοραβίας χρησιμοποιώντας υλικά από το προϋπάρχον ρωμαϊκό οχυρό. Το οχυρό ονομάστηκε Πρέσμπουργκ και πρώτη αναφορά σε αυτό γίνεται το 907, στη μάχη του Πρέσμπουργκ. Το όνομα του κάστρο καταγράφεται επίσης σε νομίσματα που εξέδωσε ο πρώτος Ούγγρος βασιλιάς, ο Στέφανος Α΄ της Ουγγαρίας. Κατά τη διάρκεια του 11ο, 12ο και 13ο αιώνα το κάστρο υπέστη σημαντικές αλλαγές, με την κατασκευή νέας εκκλησίας, την προσθήκη ενός πέτρινου ανακτόρου και την κατασκευή δύο πέτρινων πύργων. Οι Τάταροι, αν και επιτέθηκαν στην Ουγγαρία το 1241-42 δεν κατάφεραν να καταλάβουν το κάστρο. Στην ανακατασκευή του 1552, το κάστρο έλαβε τη μορφή γοτθικού ανακτόρου το οποίο περιβάλλεται από πέτρινα τείχη. Από εκείνη τη περίοδο σώζεται ακόμη η γοτθική πύλη στην ανατολική πλευρά.
Το 1552 η Ουγγρική κρατική διοίκηση μετακινήθηκε από τη Βούδα στη Μπρατισλάβα και η πόλη ανακηρύχθηκε επίσημος τόπος στέψης των Ούγγρων βασιλιάδων. Το παλιό γοτθικό κτίριο σύντομα μετατράπηκε σε αναγεννησιακό κάστρο. Η τελευταία μεγάλη ανακατασκευή του κάστρου έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της βασιλίας της Μαρίας Θηρεσίας (1740-1780). Το δυτικό τμήμα, το οποίο ήταν ακόμη γοτθικό, κατεδαφίστηκε, και στη θέση του κατασκευάστηκε μια σκάλα που οδηγούσε στη νότια πτέρυγα, ενώ στην ανατολική πλευρά κατασκευάστηκε ένα νέο κτίριο. Το 1783 διοργανώθηκε από τον αυτοκράτορα Ιωσήφ Β΄ το Γενικό Σεμινάριο για την εκπαίδευση των Ρωμαιοκαθολικών ιερέων. Μετά το θάνατο του αυτοκράτορα το 1802, το σεμινάριο διαλήθηκε. Το κάστρο καταστράφηκε από πυρκαγιά τις 30 Μαΐου 1811. Η ανακατασκευή του κάστρου άρχισε το 1953. Μετά την ολοκλήρωση της ανακατασκευής το 1968, το κάστρο στεγάζει εκθέματα του Σλοβακικού Εθνικού Μουσείου.
Λίμνη Ιζνίκ

Η Λίμνη Ιζνίκ ή λίμνη Νίκαιας (τούρκικα: İznik Gölü) είναι λίμνη στην επαρχία Μπούρσας, στην Τουρκία. Καταλαμβάνει έκταση περίπου 32 χλμ μήκος και 10 χλμ πλάτος με μέγιστο βάθος περίπου 80 μ. Με έκταση 298 τετραγωνικά χιλιόμετρα είναι η πέμπτη μεγαλύτερη στη Τουρκία. Η πόλη Ιζνίκ (ιστορικά γνωστή ως Νίκαια Βιθυνίας) κείται στο ανατολικό άκρο της.

Ιστορία

Στην ελληνική μυθολογία, κατά τη διάρκεια του τρωικού πολέμου την περιοχή γύρω από τη λίμνη κατείχαν οι Φρύγες, οι οποίοι έστειλαν στρατεύματα προς βοήθεια του βασιλέα Πριάμου, υπό τους Φόρκυ και Ασκάνιο.
Το 1920 η περιοχή ήταν γνωστή για την παραγωγή ρυζιού
Δημόσιο χρέος

Επιμέρους διάκριση

Το εσωτερικό δημόσιο χρέος διακρίνεται επιμέρους ανάλογα της πηγής αλλά και της μορφής δανεισμού από την οποία έγινε η άντληση του προϊόντος του δανείου, που μπορεί να αφορά υποχρεώσεις σε φυσικά πρόσωπα, επιχειρήσεις, τράπεζες κ.λπ., μπορεί όμως να αναφέρεται και σε χρέος εντόκων γραμματίων, χρέος από κρατικά ομόλογα κ.λπ.
Μια ιδιαίτερα σπουδαία διάκριση που γίνεται επίσης, είναι αυτή ανάμεσα στο καταναλωτικό και παραγωγικό δημόσιο χρέος, που χαρακτηρίζεται ανάλογα εκ του σκοπού κάλυψης του δανείου, προκειμένου να καλυφθούν αντίστοιχα καταναλωτικές ή επενδυτικές δαπάνες του Δημοσίου. Εκ της διάκρισης αυτής καθίσταται εμφανές ότι ο καταναλωτικός δανεισμός είναι ιδιαίτερα επιζήμιος και λίαν επικίνδυνος καθόσον διογκώνει το χρέος, χωρίς να διευρύνεται η παραγωγική δυνατότητα της οικονομίας και κατ΄ επέκταση του εθνικού εισοδήματος. Σε τελείως αντίθεση με το παραγωγικό δημόσιο χρέος όπου η τυχόν αύξησή του, ουσιαστικά, συμπορεύεται με τη βελτίωση της παραγωγικής δυνατότητας της οικονομίας.
 
Εκ του τελευταίου αυτού λόγου συχνά υποστηρίζεται από πολλούς, δίκαια, ότι το "παραγωγικό δημόσιο χρέος είναι αυτοεξυπηρετούμενο". Πράγματι, μέσω αυτού αυξάνεται το εθνικό εισόδημα αφού επιταχύνοντας τις επενδύσεις χρηματοδότησης από το προϊόν του δανείου, παρέχεται η δυνατότητα στο Δημόσιο για εξεύρεση πρόσθετων πόρων αναγκαίων στην εξόφληση του δανείου.
Φραγκίσκος Ξαβιέ της Σαξονίας

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Αυγούστου Γ΄ της Πολωνίας και, ως Φρειδερίκου-Αυγούστου Β΄, εκλέκτορα της Σαξονίας και της Μαρίας-Ιωσηφίνας των Αψβούργων, κόρης του Ιωσήφ Α΄ αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας.
Κυβέρνηση Βόισλαβ Κοστούνιτσα 2007

Η Κυβέρνηση Βόισλαβ Κοστούνιτσα του 2007 ήταν μία Σερβική κυβέρνηση που προήλθε από τις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου του 2007 αντικαθιστώντας την Κυβέρνηση Βόισλαβ Κοστούνιτσα του 2004. Η κυβέρνηση διήρκεσε από τις 15  Μαΐου 2007 μέχρι τον Ιούνιο του 2008 όπου παραιτήθηκε.
Μετά τις σερβικές βουλευτικές εκλογές του 2007 σχηματίστηκε κυβέρνηση στις 15  Μαΐου  2007 μετά από τρεις μήνες σκληρών διαπραγματεύσεων, ακριβώς επτά λεπτά πριν από τη λήξη της νόμιμης προθεσμίας που απαιτείται από το Σύνταγμα. Σχηματίστηκε γύρω από ένα συνασπισμό από 133 βουλευτές εκ των 250 που είναι το σύνολο και περιλάμβανε τo Δημοκρατικό κόμμα , το Δημοκρατικό κόμμα του Σαντζάκ , το Δημοκρατικό κόμμα της Σερβίας , το κόμμα Νέα Σερβία και το κόμμα G17 Plus. Ο Βόισλαβ Κοστούνιτσα, μέλος του Δημοκρατικού κόμματος και ο πρόεδρος της απερχόμενης κυβέρνησης, επανεξελέγη από το κοινοβούλιο της Σερβίας πρωθυπουργός.
Στις 8 Μαρτίου  2008 ο Βόισλαβ Κοστούνιτσα ανακοίνωσε την παραίτηση της κυβέρνησής του μετά την κυβερνητική κρίση που προκλήθηκε από την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου. Προκήρυξε επίσης την διεξαγωγή βουλευτικών εκλογών που διεξήχθησαν στις 11  Μαΐου  2008, μαζί με τις δημοτικές εκλογές που είχαν ήδη προγραμματιστεί για την εν λόγω ημερομηνία. Η επόμενη κυβέρνηση ήταν του Μίρκο Τσβέτκοβιτς το 2008.
Μουσείο βιβλικών λαών

Το Μουσείο βιβλικών λαών είναι μουσείο στην Ιερουσαλήμ, Ισραήλ, που διερευνά την κουλτούρα των λαών που αναφέρονται στη Βίβλο, μεταξύ των οποίων και οι αρχαίοι Αιγύπτιοι, Χαναναίοι, Φιλισταίοι, Αραμαίοι, Χετταίοι, Ελαμίτες, Φοίνικες και Πέρσες. Ο στόχος του μουσείου είναι να θέσει αυτούς τους λαούς στο ιστορικό γίγνεσθαι. Το μουσείο στεγάζεται σε πτέρυγα του Μουσείου Givat Ram, μεταξύ του Μουσείου του Ισραήλ, του Εθνικού Campus για την Αρχαιολογία του Ισραήλ, και του Μουσείου Επιστημών Bloomfield.
Φίλιππος Δραγούμης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Στέφανου Δραγούμη και αδελφός του Ίωνα Δραγούμη. Σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο των Αθηνών, του οποίου έγινε και διδάκτορας. Έλαβε μέρος στους βαλκανικούς πολέμους και έπειτα, το 1914, εισήλθε στο διπλωματικό σώμα. Υπηρέτησε ως υποπρόξενος στο Γενικό προξενείο της Αλεξάνδρειας και στη συνέχεια το 1917 απολύθηκε από την υπηρεσία για πολιτικούς λόγους.
Εκλέχτηκε πρώτη φορά βουλευτής Φλωρίνης το 1920 με την Ηνωμένη Αντιπολίτευση, το 1926 με το Αγροτικό Κόμμα  και το 1927 έλαβε μέρος στην επιτροπή σύνταξης του συντάγματος. Το 1932 έγινε υπουργός Β. Ελλάδος στην κυβέρνηση Τσαλδάρη. Με την έναρξη της κατοχής εγκατέλειψε την Ελλάδα και κατέφυγε στο Κάιρο, όπου βρισκόταν η κυβέρνηση. Σε αυτή διετέλεσε υφυπουργός Εξωτερικών, θέση την οποία ανέλαβε και πάλι το 1946 στην Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Τσαλδάρη Απριλίου 1946. Στην επόμενη Κυβέρνηση Τσαλδάρη του Οκτωβρίου 1946 χρημάτισε υπουργός Στρατιωτικών. Στην  υπηρεσιακή κυβέρνηση Κιουσόπουλου χρημάτισε υπουργός Εξωτερικών ενώ σε αυτή του Πιπινέλη υπουργός Εθνικής Αμύνης. Εκλέχθηκε ξανά βουλευτής το 1932, το 1933,  και το 1946 με το Λαϊκό Κόμμα, ενώ το 1935 εκλέχθηκε ως ανεξάρτητος. Το 1946 στάλθηκε στο Παρίσι ως μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας του συνεδρίου ειρήνης.
Ήταν επίσης ισόβιο μέλος στην Πάγκειο επιτροπή και πρόεδρος της Γλωσσικής Εταιρείας, θέση την οποία διατήρησε για πενήντα χρόνια. Ήταν επίσης πρόεδρος της Ελληνικής Γεωγραφικής Εταιρείας και της Ελληνικής Λαογραφικής Εταιρείας. Μερικά από τα έργα που είχε συγγράψει ήταν: Τα εθνικά δίκαια στην διάσκεψη της ειρήνης (1948), Επί του Κυπριακού ζητήματος (1956) κ.α.
Απεβίωσε στην Αθήνα την ημέρα των γενεθλίων του και κηδεύτηκε στο Α΄ Νεκροταφείο. Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Βαλαωρίτου, κόρη του Ιωάννη Βαλαωρίτη, και είχε δυο παιδιά, τον Μάρκο και τη Ζωή.
Ανούραφις

Είδη

Το είδος Anuraphis maidi-radius προσβάλλει τις ρίζες του καλαμποκιού, ιδίως στις ΗΠΑ, και εξαρτάται από τα μυρμήγκια του είδους Lasius niger με τα οποία συμβιώνει. Τα μυρμήγκια αποθηκεύουν τα αυγά της Ανουραφίδας στις φωλιές τους κατα την διάρκεια του χειμώνα. Την άνοιξη οι νεαρές Ανουραφίδες οδηγούνται από τα μυρμήγκια, αρχικά στις ρίζες των αγριόχορτων, και στην συνέχεια μεταφέρονται στις ρίζες του καλαμποκιού. Το κέρδος των μυρμηγκιών από την συμβίωση είναι το γλυκό υγρό που εκκρίνουν οι Ανουραφίδες. Η καταπολέμηση στρέφεται κυρίως εναντίον των μυρμηγκιών.
Το είδος Anuraphis rosea προκαλεί ζημιές στα μήλα δημιουργώντας «αφιδόμηλα». Επίσης προκαλεί την περιέλιξη των φύλλων του δέντρου. Ο βιολογικός κύκλος απαιτεί και ένα άλλο φυτό-ξενιστή. Προσβάλλει επίσης αχλαδιές, βερικοκιές και σόρβους. Καταπολεμάται με εντομοκτόνα και περιορίζεται από τους φυσικούς εχθρούς της.
Γιώργος Πατούλης

Σπουδές και συνδικαλιστική δράση

Το 1981 πέτυχε στις εισαγωγικές εξετάσεις στην Ιατρική Σχολή Αθηνών και ειδικεύτηκε ως Ορθοπεδικός – Χειρουργός στο Λαϊκό Νοσοκομείο Αθηνών, όπου και εκπόνησε συναφή με την ειδικότητά του διδακτορική διατριβή. Έχει εργαστεί στο παρελθόν ως ιατρός στο ΙΚΑ Ταύρου (παράρτημα Κεραμεικού) και Αμαρουσίου - Ερυθραίας καθώς και ως επιστημονικός συνεργάτης του Νοσοκομείου «Ερρίκος Ντυνάν», της «Αθηναϊκής Κλινικής» και του ΚΑΠΗ Λυκόβρυσης. Παράλληλα, την περίοδο 1998 - 2000 ειδικεύτηκε στα Οικονομικά της Υγείας και αποφοίτησε από την Εθνική Σχολή Δημόσιας Υγείας. Υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία ως Έφεδρος Αξιωματικός του Υγειονομικού και στην Προεδρική Φρουρά. 
Η συνδικαλιστική του πορεία ξεκινάει από το 1995, όταν και ίδρυσε τον Σύλλογο Ειδικευόμενων Ιατρών Αθηνών και Πειραιώς (ΣΕΙΑΠ), στον οποίο και διετέλεσε Πρόεδρος για 3 χρόνια (1995 - 1998). Το 1997 ίδρυσε τον Πανελλήνιο Σύλλογο «Νέοι Γιατροί», διατελώντας Πρόεδρός του μέχρι το 2004. Μεταξύ των δραστηριοτήτων που ανέπτυξε ο Σύλλογος, ήταν πλήθος επισκέψεων στις παραμεθόριες, νησιωτικές και ορεινές περιοχές της χώρας μας, κατά τη διάρκεια των οποίων παρείχοντο σημαντικές ιατρικές συμβουλές και εξετάσεις στους κατοίκους. Από το 1996 έως και σήμερα εκλέγεται μέλος του Δ.Σ. του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών (Ι.Σ.Α). Το 1999 εξελέγη Αντιπρόεδρος του Ι.Σ.Α. έως και το 2002,  ενώ το 2003 εξελέγη Αντιπρόεδρος της Διοικούσας Επιτροπής του Ι.Σ.Α. Το 2008 επανεξελέγη Αντιπρόεδρος, αξίωμα το οποίο κατέχει έως και σήμερα. Το 2002 ίδρυσε την Ένωση Ελευθεροεπαγγελματιών Ιατρών Αττικής (Ε.ΕΛ.Ι.Α), στην οποία είναι πλέον Επίτιμος Πρόεδρος.

Δράση στο χώρο της της Υγείας και της Αυτοδιοίκησης

Είναι Ιδρυτής και Πρόεδρος της επιστημονικής εταιρείας «Διαδημοτικό Δίκτυο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης Ο.Τ.Α.». 
Εκλεγμένος Πρόεδρος της μη κερδοσκοπικής εταιρείας HL7 Greece (το ελληνικό τμήμα της Παγκόσμιας Οργάνωσης για τα Διεθνή Πρότυπα Διασύνδεσης Εφαρμογών στο Χώρο της Υγείας). Διετέλεσε Υπεύθυνος Υγείας Β’ Νομαρχιακής της Νέας Δημοκρατίας. 
Εργάστηκε ως μέλος της εξωκοινοβουλευτικής επιτροπής του Τομέα Υγείας της Νέας Δημοκρατίας. 
Η δράση του στο χώρο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης ξεκινάει το 1998, όταν εξελέγη για πρώτη φορά Δημοτικός Σύμβουλος στον Δήμο Πεύκης, όπου και διετέλεσε Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου, ενώ στις δημοτικές εκλογές του 2002 επανεξελέγη πρώτος δημοτικός σύμβουλος σε ψήφους σε όλα τα Βόρεια Προάστια. 
Το 2006 εξελέγη Δήμαρχος Αμαρουσίου, με ποσοστό 53,22%. To 2010 επανεξελέγη με το μεγαλύτερο ποσοστό (56,44%) που πήρε ποτέ υποψήφιος Δήμαρχος στο Μαρούσι, στον πρώτο γύρο.
Το 2019 εξελέγη Περιφερειάρχης Αττικής με ποσοστό 65,79% στον δεύτερο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών.
Γκέοργκ Κάβεραου

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 1856 στο Βερολίνο. Πατέρας του ήταν ο Μάρτιν Κάβεραου, διδάσκαλος της σωματικής αγωγής και εκκλησιαστικός μουσικός. Η μητέρα του λεγόταν Εμίλιε το γένος Κάλε. Μεγάλωσε στο Βερολίνο, όπου και πήρε απολυτήριο γυμνασίου. Σπούδασε στην Ακαδημία του Βερολίνου και διορίστηκε ως Regierungsbauführer στο Στάργκαρντ. Επειδή δεν άντεχε το υγρό κλίμα αποδήμησε στην Ελλάδα και ασχολήθηκε με την αρχαιολογία. Πήρε μέρος στις αρχαιολογικές ανασκαφές του 1885 υπό την διεύθυνση του Σλίμαν στην Τίρυνθα και αργότερα το 1885 - 1890 με τον Παναγιώτη Καββαδία στις ανασκαφές της Ακρόπολης. Στην Ολυμπία αναστύλωσε δύο κίονες του Ηραίου. Πήγε και στην Τουρκία, όπου εργάστηκε για την κατασκευή μιας μονάδας παραγωγής ρεύματος στο Σκουτάρι, σε έργα οδοποιίας, και από το 1893-96 στην κατασκευή του κτιρίου των Ανατολιακών Σιδηροδρόμων. Επέστρεψε στην πατρίδα του και ίδρυσε δικό του γραφείο στην Στετίν. Αναγορεύτηκε διδάκτων τιμής ένεκεν από το Πανεπιστήμιο του Γκισεν και διετέλεσε διευθυντής των αρχαιολογικών ανασκαφών των Μουσείων του Βερολίνου στην Μίλητο και Πέργαμο. Από την 1η Απριλίου 1908 διορίστηκε βοηθός του διευθυντή των Μουσείων του Βερολίνου στην Κωνσταντινούπολη.
Απεβίωσε στις 13 Απριλίου 1909 στην Στετίν.
Βιντάρμπα

Η Βιντάρμπα είναι η ανατολική περιοχή της Ινδικής πολιτείας Μαχαράστρα. Καταλαμβάνει το 31.6% της συνολικής έκτασης και κατέχει το 21.3% του συνολικού πληθυσμού της Μαχαράστρα. Συνορεύει με τη πολιτεία Μαντία Πραντές στα βόρεια, τη Τσατίσγκαρ προς τα ανατολικά, τη Τελανγκάνα προς τα νότια και τις περιοχές Μαραθβάντα και Χαντές της Μαχαράστρα προς τα δυτικά. Βρίσκεται στην κεντρική Ινδία και έχει δικό της πλούσιο πολιτιστικό και ιστορικό υπόβαθρο, διακριτό από το υπόλοιπο της Μαχαράστρα. Η μεγαλύτερη πόλη στη Βιντάρμπα είναι Ναγκπούρ και μετά έρχεται το Αμαραβάτι. Η πλειοψηφία των ντόπιων μιλά τις διαλέκτους Βαρχάντι και Ζάντι των Μαράτι.
Πρωτάθλημα χειροσφαίρισης ανδρών Handball Premier 2015-2016

Το πρωτάθλημα Handball Premier 2015-2016 για την περίοδο 2015–16 ήταν το 37ο στην ιστορία του θεσμού, και το 1ο με την ονομασία Handball Premier. Διεξήχθη από την Ο.Χ.Ε. με τη συμμετοχή δώδεκα ομάδων. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Φίλιππος Βέροιας για 9η φορά στην ιστορία του. Στην Α2 Εθνική υποβιβάστηκαν Αρχέλαος Κατερίνης και η ΧΑΝΘ.