google/wiki40b huggingface dataset:
Βίλλεμ φαν Χεχτ

Βιογραφία

Ο Βίλλεμ φαν Χεχτ γεννήθηκε στην Αμβέρσα το 1593. Ήταν γιος του τοπιογράφου Τομπίας Φερχέχτ, ο οποίος ήταν διακεκριμένος ζωγράφος και ήταν ο πρώτος δάσκαλος του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς. Ήταν, επίσης, και δάσκαλος του γιου του.
κατά την περίοδο 1615 - 1619 εργάστηκε στο Παρίσι και στη συνέχεια μετέβη στην Ιταλία, όπου παρέμεινε επί επτά έτη. Επιστρέφοντας στην Αμβέρσα έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της πόλης το 1626 και από το 1628 ήταν ο έφορος της συλλογής τέχνης που κατείχε ο Κορνέλις φαν ντερ Χέιστ (Cornelis van der Geest), εύπορος έμπορος μπαχαρικών και προστάτης πολλών καλλιτεχνών στην Αμβέρσα.
Η συλλογή του ντερ Χέιστ αναπαριστάται, με αλληγορικό τρόπο στον πίνακα Η πινακοθήκη του Κορνέλις φαν ντερ Χέιστ (1628, σήμερα στην Οικία - Μουσείο Ρούμπενς της Αμβέρσας). Στην αριστερή πλευρά του πίνακα υπάρχουν πολλά πορτρέτα συγχρόνων του, περιλαμβανομένων της Ινφάντας Ιζαμπέλλας Κλάρας Ευγενίας της Ισπανίας, του Αλβέρτου Ζ΄, Αρχιδούκα της Αυστρίας, του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς, του πρίγκηπα Władysław IV Vasa της Πολωνίας (ο οποίος επισκέφθηκε την πινακοθήκη του ντερ Χέιστ το 1624 και απεικονίζεται φορώντας μαύρο καπέλο), ο οικοδεσπότης, ο οποίος επιδεικνύει κάποιον πίνακα, και πολλοί διάσημοι πίνακες, όπως ο Παράκελσος του Κουέντιν Μασσάις.
Ένας ακόμη πίνακάς του, Ο Αλέξανδρος ο Μέγας επισκέπτεται το εργαστήριο του Απελλή (1630, σήμερα στο Mauritshuis της Χάγης) αποτελεί σημαντική τεκμηρίωση, καθώς πιστεύεται ότι πρόκειται για εξιδανικευμένη εικόνα πινάκων από τη συλλογή του Ρούμπενς.
Δήμοι του Μπρουνέι

Οι 4 επαρχίες του Μπρουνέι υποδιαιρούνται σε 38 περιοχές ή δήμους.
Λίμνη Εδουάρδου

Γεωγραφία

Η λίμνη Εδουάρδου βρίσκεται σε υψόμετρο 920 μέτρων. Έχει μήκους 77 χιλιόμετρα και πλάτους 40 χιλιόμετρα και καλύπτει συνολική έκταση 2.325 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Η λίμνη Γεωργίου, στα βορειοανατολικά, εκβάλλει στη λίμνη Εδουάρδου μέσω του καναλιού Καζίνγκα. Η λίμνη Εδουάρδου εκβάλλει προς τα βόρεια μέσω του ποταμού Σεμλίκι στη Λίμνη Αλβέρτου. Τα Όρη Ρουβενζόρι βρίσκονται 20 χιλιόμετρα βόρεια της λίμνης.
Βρισηίδα

Ο μύθος

Το πραγματικό της όνομα ήταν Ιπποδάμεια. Ο Βρισέας ήταν αδελφός του Χρύση, πατέρα της Χρυσηίδας. Η Λυρνησσός κυριεύθηκε και καταστράφηκε από τον Αχιλλέα, ο οποίος τότε σκότωσε τον σύζυγο της Βρισηίδας, Μύνητα, και τα τρία αδέλφια της, και πήρε την ίδια αιχμάλωτη. Για να την παρηγορήσει ο Πάτροκλος, της υποσχέθηκε να την παντρέψει με τον απαγωγέα της, του οποίου έγινε η ευνοούμενη και αγαπημένη σκλάβα. Αργότερα, όταν η συνέλευση των πολιορκητών στον Τρωικό Πόλεμο υποχρέωσε τον Αγαμέμνονα, ύστερα από συμβουλή του μάντη Κάλχα, να επιστρέψει τη σκλάβα του, Χρυσηίδα, στον πατέρα της, ο Αγαμέμνων ζήτησε ως αντάλλαγμα τη Βρισηίδα. Απέστειλε τους αγγελιαφόρους του, τον Ταλθύβιο και τον Ευρυβάτη, και πήραν τη Βρισηίδα από τον Αχιλλέα. Μετά από αυτό, ο Αχιλλέας θύμωσε και αρνήθηκε να πολεμήσει. Αυτός ο θυμός («μήνις») του Αχιλλέα αποτελεί το θέμα του έπους Ιλιάδα του Ομήρου, όπως γράφουν και οι πρώτοι δύο στίχοι του διάσημου αυτού έργου.
Η αποχή του Αχιλλέα στοίχισε την υποχώρηση των Ελλήνων στη μάχη και τον θάνατο του φίλου του, Πατρόκλου. Ο Αγαμέμνονας αναγκάσθηκε τελικώς να επιστρέψει τη Βρισηίδα, άθικτη όπως ορκιζόταν, και ο Αχιλλέας ξαναμπήκε στη μάχη.
Λίγο νεότερες παραδόσεις εμφανίζουν τη Βρισηίδα ως μία ψηλή καστανή γυναίκα με λαμπερό βλέμμα, σμιχτά φρύδια και καλοντυμένη. Ο Παυσανίας αναφέρει ότι στους Δελφούς υπήρχε εικόνα της, έργο του Πολυγνώτου.
Υπάρχει μία σύγχυση στη μεσαιωνική λογοτεχνία για το πρόσωπο αυτό, που σε πολλά ιπποτικά μυθιστορήματα αναφέρεται ως Briseida και κόρη του Κάλχαντα, η οποία αγαπά και αγαπιέται από τον πρίγκιπα Τρωίλο και μετά από τον Διομήδη. Αργότερα αυτή η μορφή συγχέεται με τη Χρυσηίδα, για να καταλήξουμε στο «Τρωίλος και Κρεσίντα» (Χρυσηίδα) του Σαίξπηρ.
Στάθης Μανταλόζης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στον Πειραιά. Ξεκίνησε το άθλημα από ανεξάρτητα σωματεία του Πειραιά και σε μικρή ηλικία εντάχθηκε το 1942 στον Ολυμπιακό. Την επόμενη χρονιά μετακινήθηκε στο συμπολίτη Εθνικό, όπου και πραγματοποίησε σημαντική σταδιοδρομία. Αυτήν ολοκλήρωσε το 1960 αγωνιζόμενος για ένα έτος στον Παναθηναϊκό, χωρίς να μετάσχει σε κάποια συνάντηση για το πρωτάθλημα της νεοσύστατης τότε Α΄ Εθνικής κατηγορίας.
Υπερασπίστηκε 10 φορές την εστία της Ανδρών Ελλάδας, αποτελώντας μέλος της ομάδας που διεκδίκησε με αξιώσεις την πρόκριση για την τελική φάση του Παγκοσμίου κυπέλλου 1954 στην Ελβετία.
Υπήρξε ένας από τους πρωταγωνιστές της ταινίας του 1956 "Οι άσσοι του γηπέδου" σε σενάριο Ιάκωβου Καμπανέλλη και σκηνοθεσία Βασίλη Γεωργιάδη, μαζί με τους ενεργούς συναθλητές του, Κώστα Λινοξυλάκη, Ανδρέα Μουράτη, Λάκη Πετρόπουλο, Κώστα Πούλη και τον παλαίμαχο Αντώνη Μηγιάκη. Απεβίωσε το 1993 σε ηλικία 64 ετών.
Λέλος Βαμβακόπουλος

Βιογραφικά στοιχεία

Μεγάλωσε στη Νέα Ιωνία Αττικής και καταγράφεται ως ποδοσφαιριστής της γειτονικής ΑΕΚ, τουλάχιστον για το 1955. Επαγγελματικά, ανήκε στη δύναμη της Αστυνομίας Πόλεων.
Απεβίωσε με αιφνίδιο τρόπο περί τα τέλη του 1995 ή αρχές 1996. Στο μνήμα του αναγράφεται η διαιτητική ιδιότητα που έφερε εν ζωή.
Κρήνη Σαιντ-Ωμπέρ

Τοποθεσία

Ευρίσκεται στα βόρεια του Μον-Σαιν-Μισέλ.

Περιγραφή

Μικρός κωνικός πύργος, με γοτθικό θόλο και αέτωμα. Ερειπωμένος έλλειψη συντήρησης.

Ιστορία

Ανεγέρθηκε κατά την διάρκεια του 8ου αιώνα, προς τιμήν του Αγίου Ωμπέρ. Ήταν στην συγκεκριμένη τοποθεσία, σύμφωνα με τον θρύλο, όπου μια πηγή γλυκού νερού, θαυματουργικώς αναβλύζουσα από τον συμπαγή βράχο, ανευρέθηκε και υδροδότησε το μοναστήρι έως τον 15ο αιώνα. Οχυρώθηκε στην διάρκεια του 13ου αιώνα, επικοινωνώντας με το μοναστήρι μέσω ενός Γκραν Ντεγκρέ, το οποίο προστατευόταν από υψηλά τείχη των οποίων τα κατάλοιπα είναι, σήμερα, ακόμη ορατά εντός του Πετί-Μπουά.
Το σημερινό κτίσμα πιστεύεται πως χρονολογείται από το 1757.
Η κρήνη κατηγοριοποιήθηκε ως ιστορικό μνημείο το 1908.
Σίμων Γ΄ του Μονφόρ

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Αμωρί Γ΄ κυρίου τού Μονφόρ & Α΄ ως κόμη τού Εβρέ και της Αγνής του Γκαρλάνντ, κόρης τού Ανσώ κόμη τού Ροσφουκώ-αν-Υβελίν. Μεγλύτερος αελφός του ήταν ο Αμωρί Δ΄ του Μονφόρ & Β΄ τού Εβρέ.
Οι Μονφόρ ήταν για την κυριότητα που κατείχαν υποτελείς τού βασιλιά της Γαλλίας και για την κομητεία τους ήταν υποτελείς τού βασιλιά της Αγγλίας, καθώς οι τελευταίοι ήταν και δούκες της Νορμανδίας. Εξ' αιτίας αυτού, οι Μονφόρ ήταν σημείο έριδας μεταξύ των δύο βασιλείων. Ο Αμωρί Γ΄ προσπάθησε να λύσει το πρόβλημα, αφήνοντας το Εβρέ στον μεγαλύτερο γιο του Αμωρί Δ΄ και το Μονφόρ στον νεότερο Σίμωνα Γ΄, όμως ο Αμωρί Δ΄ απεβίωσε τρία έτη μετά από τον πατέρα του, με αποτέλεσμα την επανένωση των δύο περιοχών.
Ο Σίμων Γ΄ διάλεξε την πλευρά τού βασιλιά της Αγγλίας και τού έδωσε τα φρούρια τού Μονφόρ, τού Ροσφόρ και τού Επερνόν. Ο Ροβέρτος τού Τορίνι στο Χρονικό αναφέρει, ότι "ως αποτέλεσμα ο Λουδοβίκος Ζ΄ της Γαλλίας δεν μπορούσε από το Παρίσι να πάει ελεύθερα στην Ορλεάνη ή το Ετάμπ, διότι Νορμανδοί είχαν εγκατασταθεί από τον Ερρίκο Β΄ της Αγγλίας στα κάστρα τού κόμη τού Εβρέ".
Αργότερα ο Σίμων Γ΄ συμφιλιώθηκε με τον Λουδοβίκο Ζ΄, που τού έδωσε την επιμέλεια τού κάστρου τού Σαιν-Λεζέρ-αν-Υβελίν. Απεβίωσε 64 ετών και τον διαδέχθηκαν οι γιοί του, ο Αμωρί Γ΄ στο Εβρέ και ο Σίμων Δ΄ στο Μονφόρ.
WWE SmackDown

Δημιουργία SmackDown

Το σόου του SmackDown αρχικά δημιουργήθηκε το 1999, για να υπάρξει άλλο ένα σόου μετά το WWE Raw. Εκείνη την εποχή, μεγάλο αστέρι ήταν ο The Rock, ο οποίος εμφανιζόταν σταθερά κάθε εβδομάδα. Ως το 2002 δεν υπήρχε άλλη χρήση του, μέχρι που έγινε ο διαχωρισμός των παλαιστών του WWE, σε δύο ρόστερ, του Raw και του SmackDown. Κάπως έτσι πήρε την δική του ταυτότητα. 
Από την αρχή της δημιουργίας του, ως και σήμερα, το SmackDown λογίζεται από τα αφεντικά του WWE, ως το δεύτερο σόου της εβδομάδας μετά το Raw. Όσες προσπάθειες κι αν έγιναν να κοντράρει την ναυαρχίδα της εταιρείας, δηλαδή το Raw, έχοντας στο ρόστερ του, μερικούς από τους καλύτερους παλαιστές, απέτυχαν. 
Το SmackDown έγινε ζωντανό show στις 19 Ιουλίου 2016.

Τηλεοπτική ιστορία

Η ιστορία του SmackDown στην τηλεόραση, χαρακτηρίζεται από αστάθεια, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, σε σχέση με το άλλο σόου του WWE, το ζωντανό Raw, που δεν αλλάζει εύκολα κανάλι προβολής.
Το 1999 που ξεκίνησε η προβολή του, το SmackDown  έβγαινε στον αέρα κάθε Πέμπτη μέχρι το 2005.Μετά προβαλλόταν κάθε Παρασκευή, ώσπου στις 15 Ιανουαρίου του 2015 ξαναγύρισε στις Πέμπτες η προβολή του. Πρώτη του "τηλεοπτική στέγη" ήταν το κανάλι UPN television network.  Έμεινε στο UPN, από το ξεκίνημα ως το 2006, όπου το συγκεκριμένο κανάλι συγχωνεύτηκε με το WB, και δημιουργήθηκε το κανάλι The CW. Εκεί έμεινε από το 2006 ως το 2008, που ανακοινώθηκε συμφωνία με το MyNetworkTV. Άλλες δύο χρονιές έμεινε εκεί και το 2010 εξαγοράστηκε από το Syfy, όπου είναι μέχρι και αυτή την περίοδο.

Στην Ελληνική τηλεόραση

Το SmackDown προβλήθηκε για πρώτη φορά στην Ελληνική Τηλεόραση στα τέλη του 2003 από το κανάλι Magic Πειραιά. Δυστυχώς η πορεία του ήταν μικρή, καθώς αργότερα αυτό τον χρόνο διακόπηκε μαζί με το RAW. Η προβολή των προγραμμάτων διακόπηκε μετά από τη καταγγελία του ΕΣΡ, λόγω της προβολής του σόου σε ακατάλληλη ώρα. Τον Μάρτιο του 2019 επέστρεψε επιτελους στις ελληνικές τηλεοράσεις μέσω του τηλεοπτικού σταθμού ΣΚΑΪ. Το Smackdown Live προβάλλεται κάθε Κυριακή στη 01.00, ενώ το RAW τα Σάββατα στην ίδια ώρα.
Μελέαγρος (μυθολογία)

Ο μύθος

Ο μύθος αρχίζει όταν ο Οινέας θυσίασε, κάποτε, σε όλους τους άλλους θεούς, αλλά ξέχασε την Άρτεμη. Η θεά οργίσθηκε και έστειλε εναντίον των Καλυδωνίων ένα φοβερό αγριογούρουνο, τον Καλυδώνιο Κάπρο, προκαλώντας μεγάλες καταστροφές. Ο Μελέαγρος καταδίωξε μαζί με τους πιο ονομαστούς Έλληνες ήρωες της εποχής το θηρίο και κατόρθωσε, τελικά, να το σκοτώσει. Η Άρτεμις τότε προκάλεσε διχόνοια μεταξύ των Αιτωλών και των Κουρήτων που είχαν λάβει μέρος στο κυνήγι για το ποιος θα κρατήσει το τομάρι και το κεφάλι του ζώου. Επακολούθησε μάχη και σε αυτή ο Μελέαγρος σκότωσε τους Τοξέα και Πλέξιππο, αδελφούς της μητέρας του, η οποία τότε τον καταράστηκε, επικαλούμενη εναντίον του την οργή των «χθόνιων θεών» (των θεών του Κάτω Κόσμου). Ο Μελέαγρος, φοβούμενος το αποτέλεσμα της μητρικής κατάρας, αποσύρθηκε, τότε, από τη μάχη κι έτσι νίκησαν οι Κουρήτες και πολιόρκησαν τους Αιτωλούς στην Καλυδώνα. Μάταια ικέτευαν τον Μελέαγρο να πολεμήσει για να σώσει την πόλη του: ο ήρωας έκλεινε τα ώτα του στις παρακλήσεις των γερόντων, των ιερέων, του πατέρα του και της μητέρας του (που είχε, εν τω μεταξύ, μετανοήσει). Τελικώς, ο εχθρός κυρίευσε και πυρπόλησε την Καλυδώνα και οι Κουρήτες ετοιμάζονταν να λεηλατήσουν το μέγαρο του Μελεάγρου. Τότε μόνο ο Μελέαγρος μεταπείσθηκε από τις ικεσίες της συζύγου του Κλεοπάτρας (κόρης του Ίδα), πήρε τα όπλα του και έσωσε την πόλη, αλλά σκοτώθηκε, καθώς φαίνεται, στο τέλος της μάχης.
Αργότερα, ο μύθος εξελίχθηκε με μείωση της έμφασης στον πόλεμο Κουρήτων-Αιτωλών και αναγωγή του κυνηγιού του Καλυδώνιου Κάπρου στο κεντρικό επεισόδιο. Κατά τον μεταγενέστερο μύθο, όταν ο Μελέαγρος ήταν επτά ημερών βρέφος οι Μοίρες εμφανίσθηκαν στη μητέρα του και της είπαν ότι ο γιος της θα πέθαινε όταν θα καιγόταν, τελείως, το ξύλο (δαυλός) που ήταν εκείνη τη στιγμή στην εστία (φωτιά). Η Αλθαία, έντρομη, άρπαξε και έσβησε τον δαυλό, τον οποίο φύλαξε στη συνέχεια με μεγάλη προσοχή για 15 έτη. Αργότερα, όταν ο Μελέαγρος μεγάλωσε, έλαβε μέρος στο κυνήγι του κάπρου. Σε αυτό είχε συμμετάσχει και η Αταλάντη, και ο Μελέαγρος σκότωσε στη διαμάχη τους θείους του (γιους του Θεστίου) προκειμένου να προσφέρει το τομάρι του θηρίου στην Αταλάντη, και δίκαια, καθώς εκείνη το είχε πληγώσει πρώτη. Τότε η Αλθαία εξοργίσθηκε τόσο πολύ για τον χαμό των αδελφών της, ώστε άρπαξε τον κρυμμένο δαυλό και τον έκαψε, με αποτέλεσμα να πεθάνει αμέσως ο γιος της. Αυτή η ιστορία παρουσιάζει ομοιότητα με τον σκανδιναβικό μύθο του Norna-Gests. Η Αλθαία όμως μετανόησε και αυτοκτόνησε. Αυτοκτόνησε επίσης και η σύζυγος του ήρωα, η Κλεοπάτρα. Σύμφωνα με ομηρική παραλλαγή, ο Μελέαγρος, που ήταν κατά τα άλλα άτρωτος, σκοτώθηκε από τον ίδιο τον θεό Απόλλωνα, ο οποίος αγωνιζόταν με το μέρος των Κουρήτων.
Σύμφωνα με λιγότερο αποδεκτές εκδοχές, ο Μελέαγρος σκότωσε και άλλους στο κυνήγι για χάρη της Αταλάντης: τους Κενταύρους Υλαίο και Ραίκο επειδή προσπάθησαν να τη βιάσουν, και τους Ιφικλή και Ευρύπυλο επειδή την είχαν προσβάλει.
Αναφέρεται ότι ο Μελέαγρος πήρε μέρος στην Αργοναυτική Εκστρατεία, κατά την οποία σκότωσε τον Αιήτη στην Κολχίδα, ενώ συμμετέσχε και στους ταφικούς αγώνες που έγιναν στη μνήμη του Πελία, τα «άθλα επί Πελία».
Πάπας Θεόδωρος Α΄

Βιογραφικά

Ο άγιος Θεόδωρος ο Έλληνας γεννήθηκε στα Ιεροσόλυμα και ήταν ελληνικής καταγωγής. Το 642 εξελέγη Πάπας Ρώμης ως Θεόδωρος ο Α΄.
Ως πάπας αναθεμάτισε τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Παύλο Β΄ συντάσσοντας τον «Τύπον», με μελάνι στο οποίο είχε στάξει Αγία κοινωνία, επειδή ο τελευταίος επεχείρησε να έρθει σε συνδιαλλαγή με τους μονοφυσίτες. Η πράξη αυτή θεωρείται ότι ήταν η αρχή της διαμάχης των δύο εκκλησιών, Ρώμης και Κωνσταντινούπολης.
Πέθανε το 649, την εποχή του αυτοκράτορα Κώνστα Β΄. Η μνήμη του εορτάζεται στις 18 Μαΐου.
Νικόλαος Ματσούκας

Βιογραφία

Ο Νικόλαος  Ματσούκας γεννήθηκε στην Ξάνθη το 1934 και απεβίωσε 06/05/2006.

Σπουδές

Τα πρώτα γράμματα τα έμαθε στη γενέτειρά του κατά τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου και τη γερμανοβουλγαρική κατοχή. Κατά την περίοδο των γυμνασιακών σπουδών του είχε δασκάλους που, όπως αναφέρει, τον σημάδεψαν ως έφηβο και τον καθοδήγησαν σε όλη την κατοπινή πνευματική του πορεία. Στη συνέχεια, ενώ προετοιμαζόταν να σπουδάσει Νομική, εμπνεόμενος από το δικαστικό λειτούργημα, στα τέλη των γυμνασιακών του σπουδών στράφηκε στη Θεολογία. Παρά τις  αντιδράσεις του στενού του συγγενικού περιβάλλοντος, τον Οκτώβριο του 1954 έδωσε εξετάσεις για την εισαγωγή του στη Θεολογική Σχολή του ΑΠΘ και πέρασε πρώτος ανάμεσα σε εξακόσιους υποψηφίους που διαγωνίζονταν για εξήντα θέσεις. Σπούδασε θεολογία και φιλοσοφία στα Πανεπιστήμια Θεσσαλονίκης και Χαϊδελβέργης. Στα μέσα των προπτυχιακών σπουδών του συνδέθηκε με δυο καθηγητές της Σχολής, τον Παναγιώτη Χρήστου και το Σάββα Αγουρίδη, οι οποίοι έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην επιστημονική του εξέλιξη.

Επαγγελματική σταδιοδρομία

Επί 42 χρόνια υπηρέτησε στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, κατά το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα ως καθηγητής της Δογματικής και της Ιστορίας της Φιλοσοφίας στη Θεολογική Σχολή του ίδιου Πανεπιστημίου. Ξεκίνησε από βοηθός και στη συνέχεια επιμελητής του καθηγητή Ιωάννη Καλογήρου. Η συνεργασία του με τον καθηγητή Παναγιώτη Χρήστου είχε ως αποτέλεσμα τη διερεύνηση και έκδοση του έργου του Γρηγορίου του Παλαμά. Η επαφή του με τον καθηγητή Σάββα Αγουρίδη τον οδήγησε στη διδακτορική του διατριβή για τις αντιλήψεις για την αθανασία της ψυχής τόσο στα αρχαιοελληνικά μυστήρια όσο και στα πρώτα χριστιανικά χρόνια.

Εργογραφία

Έγραψε εκτενή έργα, μονογραφίες και άρθρα θεολογικού και φιλοσοφικού περιεχομένου. Βιβλία και μελέτες του μεταφράζονται σε ξένες γλώσσες. Ασχολήθηκε με τη λογοτεχνία και κατά καιρούς υπήρξε συνεργάτης των περιοδικών "Διαγώνιος" και "Θρακικά Χρονικά". Μετέφρασε στην ελληνική γλώσσα Φραντς Κάφκα, Έρμαν Έσσε, Μπλεζ Πασκάλ, Νικολάι Αλεξάντροβιτς Μπερντιάεφ, Παύλος Νικολάιεβιτς Ευδοκίμωφ, Βίλχελμ Ράιχ και Δημήτριος Στανιλοάε .
1919 Κλέμενς

Φυσικά χαρακτηριστικά

O φασματικός τύπος του Κλέμενς είναι X. Ο Κλέμενς περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 50 ως 85 ώρες περίπου, μία πολύ αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Λαυρέντιος του Βέρλε

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Νικολάου Γ΄ κυρίου του Βέρλε-Γκύστρο και της Αγνής, κόρης του Ερρίκου Β΄ κυρίου του Μεκλεμβούργου.
Το 1393 απεβίωσε σε ηλικία 54-55 ετών και τον διαδέχθηκαν οι γιοί του, πρώτα ο Βαλτάσαρ και μετά ο Γουλιέλμος.
Συνδημία

Η συνδημία είναι η συσσωμάτωση δύο ή περισσοτέρων ταυτόχρονων ή διαδοχικών επιδημιών ή συστάδων ασθενειών σε πληθυσμούς με βιολογικές αλληλεπιδράσεις, που επιδεινώνουν την πρόγνωση και τις επιπτώσεις της νόσου. Επί της ουσίας η συνδημία είναι σύνθετο δίκτυο με αλληλεπιδρώσες, αμοιβαία ενισχυτικές επιδημίες που συνδέονται μεταξύ τους με κοινούς παράγοντες κινδύνου και προστασίας. Πρόκειται για ανασημασιοδότηση της έννοιας της δημόσιας υγείας και της κοινωνικής επιστημονικής κατανόησης των ασθενειών, ώστε να επικεντρωθεί η προσοχή στις πολύπλευρες αλληλεπιδράσεις που εμφανίζονται μεταξύ της υγείας μιας κοινότητας, των πολιτικών και οικονομικών δομών και των επιδράσεων του φυσικού και κοινωνικού περιβάλλοντος. Η έννοια αναπτύχθηκε για τις επιδημίες που συνδέονται με την κοινωνική ανισότητα, αρχικά στο πλαίσιο του ιού της ανθρώπινης ανοσοανεπάρκειας και το σύνδρομο επίκτητης ανοσολογικής ανεπάρκειας (HIV/AIDS)   
Τρεις είναι οι βασικοί παράγοντες της συνδημίας και σχετίζονται με τη συγκέντρωση ασθενειών, την αλληλεπίδραση των ασθενειών και τις κοινωνικές δυνάμεις μεγάλης κλίμακας που τις προκαλούν. Ο όρος πιστώνεται στον Μέριλ Σίνγκερ (Merrill Singer) στα μέσα της δεκαετίας του 1990. Τα συνδημικά σύνδρομα αναπτύσσονται λόγω της υφιστάμενης ανισότητας σε ζητήματα υγείας, που προκαλείται από τη φτώχεια, το άγχος ή τη δομική βία και μελετώνται από επιδημολόγους και ιατρούς που ασχολούνται με τη δημόσια υγεία και τις επιπτώσεις των κοινωνικών συνθηκών στην υγεία. Η συνδημική προσέγγιση αποκλίνει από τη βιοϊατρική προσέγγιση των ασθενειών που απομονώνονται διαγνωστικά, για τη μελέτη και τη θεραπεία τους ως διακριτές οντότητες από άλλες ασθένειες και ανεξάρτητες από το κοινωνικό πλαίσιο. 
Αν και η έννοια αναπτύχθηκε στα πλάισια της ιατρικής ανθρωπολογίας για την κατανόηση του HIV/AIDS, συνολικά φέρεται ότι προσφέρει έναν νέο τρόπο κατανόησης του γιατί οι ασθένειες συσπειρώνονται σε πληθυσμούς που πλήττονται δυσανάλογα από τη φτώχεια, τον κοινωνικό αποκλεισμό, την έμφυλη βία, την κλιματική αλλαγή, από γεωργικά ή βιομηχανικά απόβλητα ή ρύπανση, και άλλες μορφές κοινωνικού και περιβαλλοντικού άγχους. Η συνδημική θεωρία σε επίπεδο έρευνας προβλέπει ότι η κατανόηση της πανδημίας μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την εξέταση της δυναμικής αλληλεπίδρασης της νόσου με άλλα προβλήματα υγείας (π.χ. φυματίωση, σεξουαλικά μεταδιδόμενες λοιμώξεις, υποσιτισμός, κατάχρηση ουσιών), στο πλαίσιο κοινωνικών και διαρθρωτικών συνθήκες όπως η φτώχεια, η άνιση πρόσβαση στους πόρους, η βία, το στίγμα κ.λπ. Παρόλο που χρησιμοποιείται πλέον εκτενώς για την καθοδήγηση της έρευνας, δεν χρησιμοποιείται ευρέως ως εκπαιδευτικό εργαλείο για την κατάρτιση και καθοδήγηση ερευνητών και επαγγελματιών, ιδιαίτερα από υποεκπροσωπούμενες ομάδες που ενδιαφέρονται για την πρόληψη και θεραπεία ασθενειών σε εθνοτικές μειονότητες.
Σάσα Στάροβιτς

Καριέρα

Ο Σάσα Στάροβιτς ξεκίνησε την καριέρα του από την ομάδα της ΟΚ Γκάκο (2005-06), στη συνέχεια μετακόμισε στο Μαυροβούνιο, όπου αγωνίστηκε για λογαριασμό της Μπούντουσνοστ (2006-09) και μετέπειτα στην Ρωσία για την Ουράλ Ούφα (2009-10). Επόμενος σταθμός στην καριέρα του η Ιταλία, στην οποία αγωνίστηκε για την Λατίνα (2010-11 και 2013-15), την Ούμπρια (2011-12), την Λούμπε Μπάνκα (2012-13), την Βερόνα (2015-16) και την Μιλάνο (2016). Την επόμενη χρονιά αγωνίστηκε στο ελληνικό πρωτάθλημα και τον Π.Α.Ο.Κ. (2017), ενώ μετά επέστρεψε στην Ιταλία και την Λατίνα (2018).
Σε εθνικό επίπεδο έχει κατακτήσει, με την Εθνική ομάδα της Σερβίας, το χρυσό μετάλλιο στο Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα της Αυστρίας/Τσεχίας (2011), και το χάλκινο στην Ρωσία (2007) και στην Δανία/Πολωνία (2013). Στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα της Ιταλίας το 2010 ανέβηκε στο τρίτο σκαλί του βάθρου θέση, ενώ στο Παγκόσμιο Λιγκ κατέκτησε 3 φορές το ασημένιο μετάλλιο, στο Ρίο (2008 και 2015) και στο Βελιγράδι (2009), και το χάλκινο μετάλλιο στην Κόρδοβα το 2010.
Το 2009 αναδείχθηκε καλύτερος σέρβερ στο τουρνουά "Memorial of Hubert Jerzy Wagner" και το 2011 MVP της Serie A1 League.

Διεθνείς συμμετοχές

Ο Σάσα Στάροβιτς αγωνίζεται με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Σερβίας από το 2007, έχοντας κατακτήσει πολλά μετάλλια και προσωπικές διακρίσεις, ενώ εκπροσώπησε την χώρα του και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 στο Πεκίνο και του 2012 στο Λονδίνο.
Console Generale Liuzzi (υποβρύχιο)

Κατασκευή

Το Liuzzi ναυπηγήθηκε στον Τάραντα. Οι εργασίες άρχισαν την 1η Οκτωβρίου 1938 και η καθέλκυση έλαβε χώρα στις 17 Σεπτεμβρίου 1939. Τα τέσσερα σκάφη αυτής της κλάσης ήταν οπλισμένα με ένα πυροβόλο των 100 mm, τέσσερα πολυβόλα των 13,2 mm και οκτώ τορπιλοσωλήνες των 53 cm.

Επιχειρησιακή ιστορία

Η επιχειρησιακή πορεία του υποβρυχίου ήταν βραχύβια: την 27η Ιουνίου 1940, μερικές μέρες μετά την είσοδο της Ιταλίας στον πόλεμο, δέχτηκε επίθεση από τα συμμαχικά αντιτορπιλικά HMS Dainty, HMS Ilex, HMS Decoy, HMS Defender και HMS Voyager νοτίως της Κρήτης και εξαναγκάστηκε σε αυτοβύθιση. Κυβερνήτης ήταν ο Λορέντσο Μπέτσι (Lorenzo Bezzi), που τιμήθηκε μετά θάνατον από το Ιταλικό Ναυτικό διότι αφού διέταξε το πλήρωμα να εγκαταλείψει το βυθιζόμενο υποβρύχιο επέλεξε να παραμείνει στο υποβρύχιο και να πεθάνει με αυτό. Η Σχολή Υποβρυχίων του Τάραντα έχει σήμερα το όνομα του κυβερνήτη Μπέτσι.
Νικηφόρος Πρωτεύων

Βιογραφία

Ο Νικηφόρος ήταν ο απόγονος oικογένειας που καταγράφεται από τον 10ο αι. Υπηρέτησε ως κυβερνήτης του θέματος Βουλγαρίας κατά τα τελευταία έτη της βασιλείας του Κωνσταντίνου Θ΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων (1042-55). Ο ακριβής τίτλος του αξιώματός του μας είναι άγνωστος, καθώς οι πηγές τον αναφέρουν ως ο "την της Βουλγαρίας περιεζωσμένος αρχήν". Κανονικά αυτό θα σήμαινε ότι ήταν δούκας ή κατεπάνω (στρατιωτικός κυβερνήτης), αλλά από την αγιογραφία του Αγ. Λαζάρου του Γαλησίου όρους καταλαβαίνουμε ότι μάλλον ήταν πολιτικός κυβερνήτης. Αυτό συμφωνεί με το ότι ως υποψήφιος υποστηρίχθηκε από την πολιτική μερίδα της Αυλής. Ωστόσο τα περισσότερα μέλη της Οικογένειας Πρωτεύοντος ήταν στρατιωτικοί.
Το 1055 ο Κωνσταντίνος Θ΄ (σύζυγος της Ζωής) απεβίωσε και οι ευνούχοι της Αυλής -ο Ιωάννης Σκυλίτζης αναφέρει τον Ιωάννη λογοθέτη, τον Κωνσταντίνο πρωτονοτάριο του Δρόμου (Επικοινωνιών) και τον Βασίλειο επί του κανικλείου (μελανοδοχείου) ως τους κυριότερους- έπεισαν τον Αυτοκράτορα να επιλέξει διάδοχο τον Νικηφόρο Πρωτεύοντα, προσπερνώντας τα δικαιώματα της Θεοδώρας (αδελφής της Ζωής), τελευταίας της Δυναστείας των Μακεδόνων.
Ειδοποίησαν επειγόντως τον Νικηφόρο να έλθει στη Βασιλεύουσα, αλλά το σχέδιό τους μαθεύτηκε στους υποστηρικτές της Θεοδώρας. Αυτοί πήραν την ηλικιωμένη Αυγούστα από τη μονή που είχε αποσυρθεί, την έφεραν με πολεμικό πλοίο στο Μεγάλο Παλάτιο και την έστεψαν Αυτοκράτειρα λίγες ώρες πριν αποβιώσει ο Κωνσταντίνος, στις 11 Ιανουαρίου. Ο Νικηφόρος συνελήφθη στη Θεσσαλονίκη και εξορίστηκε στο θέμα της Θράκης, όπου εκάρη και εκτοπίστηκε στη μονή του Κουζηνά στη Μαγνησία.
Ο Νικηφόρος ταυτίζεται από τον Ζαν-Κλωντ Σενέ με τον "Νικηφόρο, γιο του Πρωτεύοντος", που εμφανίζεται στο κεφάλαιο 119 της αγιογραφίας του Αγ. Λαζάριου από το Γαλήσιο όρος. Σύμφωνα με το κείμενο ήταν κριτής (δικαστής) του θέματος Θρακησίων όταν συνάντησε τον άγιο. Στην αγιογραφία το όνομα "Πρωτεύων" ίσως να μην είναι οικογενειακό όνομα, αλλά να αναφέρεται στη θέση του πρωτεύοντος, του τοπικού επικεφαλής. Ίσως είναι ο Νικηφόρος, γιος του Ευθυμίου, που αναφέρεται στα κεφάλαια 105 και 106 του κειμένου, που εκτοπίστηκε από τον Κωνσταντίνο Θ΄ και η ανάκλησή του στην Αυτοκρατορική Υπηρεσία προβλέφθηκε από τον άγιο.