google/wiki40b huggingface dataset:
Παρέλαση των κυριαρχιών

Η παρέλαση των κυριαρχιών (ρωσικά: Парад суверенитетов‎, παράντ σουβερενιτέτοφ) ήταν μια σειρά ανακηρύξεων κυριαρχίας σε διάφορους βαθμούς από τα συστατικά μέλη της Σοβιετικής Ένωσης στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και τις αρχές της δεκαετίας του 1990. Οι δηλώσεις αυτές ανέφεραν τη προτεραιότητα της εξουσίας της συνιστώσας δημοκρατίας στο έδαφός της πάνω από την κεντρική εξουσία, οδηγώντας στον Πόλεμο των Νόμων μεταξύ του κέντρου και των δημοκρατιών. Η διαδικασία ακολούθησε τη χαλάρωση της εξουσίας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης, ως αποτέλεσμα της πολιτικής ντεμοκρατιζατσίγια στην περίοδο της περεστρόικα του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ. Παρά τις προσπάθειες του Γκορμπατσόφ για να διατηρήσει την ένωση στο πλαίσιο της νέας συνθήκης με τη μορφή της Ένωσης των Κυρίαρχων κρατών, σύντομα μετά πολλές συνιστώσες δημοκρατίες δήλωσαν την πλήρης ανεξαρτησία τους και η διαδικασία είχε ως αποτέλεσμα την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης.
Η πρώτη περιοχή να κηρύξει την ανεξαρτησία της ήταν η Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Ναχιστεβάν (στις 19 Ιανουαρίου 1990, ωστόσο ο Χεϊντάρ Αλίγιεφ, επικεφαλής της ΣΣΔ του Αζερμπαϊτζάν, ο οποίος είχε ρίζες από το Ναχιτσεβάν, κατάφερε να κρατήσει τη δημοκρατία του Ναχιτσεβάν στο Αζερμπαϊτζάν).
Η πρώτη σοβιετική δημοκρατία που κήρυξε την ανεξαρτησία της ήταν η Εσθονική ΣΣΔ (16 Νοεμβρίου 1988: Δήλωση Κυριαρχίας της Εσθονίας, 30 Μαρτίου 1990: Διάταγμα για τη μετάβαση στην αποκατάσταση της εσθονικής ανεξαρτησίας, 8 Μαΐου, 1990: Νόμος περί Κρατικών Συμβόλων, ο οποίος κήρυξε την ανεξαρτησία, 20 Αυγούστου 1991: Νόμος της Εσθονικής αποκατάστασης της Ανεξαρτησίας).
Αυτή η μαζική ακολουθία αποσχίσεων έχει υπηρετήσει ως παράδειγμα για διάφορες θεωρίες απόσχισης.
Αδελφότητα «Η Χρυσοπηγή»

Η αδελφότητα «η Χρυσοπηγή» είναι χριστιανική αδελφότητα με έδρα το Συνοδικό Μοναστήρι της Παναγίας της «Χρυσοπηγής» στο Καπανδρίτι. Μέλη της αδελφότητας υπήρξαν οι Χριστόδουλος Παρασκευαΐδης, Καλλίνικος Καρούσος, Αμβρόσιος Λενής, Ευσέβιος Πιστολής και άλλοι.
Κάλυμνος (ναρκαλιευτικό)

Ιστορία

Ναυπηγήθηκε την 1η Ιουνίου 1942 στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής στα ναυπηγεία "American Car and Foundry Co., Wilmington" στο Ντέλαγουερ των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, ως «BYMS-33» ναρκαλιευτικό βρετανικού τύπου BYMS. Καθελκύστηκε στις 6 Ιανουαρίου 1943 και μπήκε στην υπηρεσία του πολεμικού ναυτικού της Μεγάλης Βρετανίας στις 6 Απριλίου 1943, ως «HMS J-833». Ολοκληρώθηκε την 1η Ιουνίου 1943 και μεταφέρθηκε στις 3 Ιουνίου 1943 στη Μεγάλη Βρετανία, όπου στη συνέχεια μετονομάστηκε εκ νέου σε «HMS BYMS-2033».

Μετάταξη

Την 1η Ιανουαρίου 1946, ο έλεγχός του μεταφέρθηκε στην Επιτροπή Ρευστοποίησης Εξωτερικού του Υπουργείο Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, όπου παραχωρήθηκε ως δάνειο στο Ελληνικό Υπουργείο Οικονομικών. Λίγο αργότερα, στις 12 Ιουλίου 1952, μεταφέρθηκε μόνιμα στην Ελλάδα.

Δράση

Το πλοίο έλαβε μέρος στις επιχειρήσεις του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και ο Λέοναρντ Τσαρλς Τσάπμαν, κυβερνήτης του πλοίου από την 1η Οκτωβρίου του 1943, το παρέδωσε στον Ντέιβιντ Φράνσις Κλάττερμπακ στις 7 Ιουνίου του 1945. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έλαβε μέρος στις επιχειρήσεις για την εκκαθάριση των ελληνικών θαλασσών από τα ναρκοπέδια. Στη συνέχεια, και ενώ είχε ενταχθεί στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό, έλαβε μέρος στις επιχειρήσεις κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου. Μεταξύ 6 και 8 Σεπτεμβρίου του 1948, με κυβερνήτη τον υποπλοίαρχο Ε. Βερνίκο, προστάτευσε με επιτυχία την περιοχή μεταξύ Ιερισσού και Ασπροβάλτας Χαλκιδικής από επίθεση ανταρτών. Στις 11 Ιουνίου 1949, μαζί με το ιδίου τύπου ναρκαλιευτικό Καρτερία Μ-203 και το παράκτιο βοηθητικό Ελασσών FF-12, υπεστήριξαν απόκρουση επίθεσης ανταρτών στην περιοχή μεταξύ Ιερισσού και Νέων Ρόδων. Παροπλίστηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 1973.

Πλοία με το όνομα «Κάλυμνος»

Το ναρκαλιευτικό «Κάλυμνος» Μ-201 είναι μέχρι σήμερα το μοναδικό πλοίο στον ελληνικό στόλο που έφερε το όνομα αυτό.
Επαρχία Μπεϊνέου

Η επαρχία Μπεϊνέου (καζακικά: Бейнеу ауданы‎) είναι μια επαρχία στο νοτιοδυτικό Καζακστάν, στην Περιφέρεια Μανγκιστάου. Το διοικητικό κέντρο της περιοχής είναι η αουίλ της Μπεϊνέου. Πληθυσμός: 57,930 (εκτίμηση); 46,937 απογραφή 2009); 26,548 (απογραφή 1999).
Προφήτης

Ο προφήτης είναι ένας άνθρωπος που δηλώνει ότι έχει επικοινωνήσει μαζί του το υπερφυσικό ή το θεϊκό και το έθεσε ως μεσολάβηση  με την ανθρωπότητα, μεταφέροντας τη νέα γνώση από την υπερφυσική ή  θεϊκή οντότητα στους άλλους ανθρώπους. Το μήνυμα που μεταφέρει ο προφήτης ονομάζεται προφητεία.

Παλαιά Διαθήκη

Στη Βίβλο, η εβραϊκή λέξη ναβί΄ (näbî΄) είναι η κύρια λέξη που αποδίδεται «προφήτης» και δηλώνει εκείνον που διακηρύττει ή αναγγέλει, τον διαγγελέα. Προέρχεται από το ρήμα ναβού (năbū) που σημαίνει «αναγγέλω, διαλαλώ διακηρύττοντας ή αναγγέλοντας». Οι προφήτες έζησαν στους χρόνους της Παλαιάς Διαθήκης και θεωρείται ότι μετέφεραν το θέλημα του Θεού στους ανθρώπους και προετοίμαζαν τον λαό για τον ερχομό του Μεσσία. Μεγάλοι Προφήτες θεωρούνται ο Ησαΐας, ο Ιερεμίας, ο Ιεζεκιήλ, ο Δανιήλ και ο Ηλίας. Υπήρχαν ακόμα και δώδεκα μικροί προφήτες, βιβλία των οποίων συμπεριλαμβάνονται στην Παλαιά Διαθήκη : Ωσηέ, Αμώς, Μιχαίας, Ηωήλ, Οβδιού, Ιωνάς, Ναούμ, Αββακούμ, Σοφωνίας, Αγγαίος, Ζαχαρίας και Μαλαχίας. Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν προσωπικότητες και είχαν ενεργή συμμετοχή σε ζητήματα της πολιτείας.
Η λέξη προφήτης του πρωτότυπου ελληνικού κειμένου σημαίνει κατά κυριολεξία «αυτός που μιλάει ενώπιον ή μπροστά σε [πρό και φημί]»
Μιλένκο Τέπιτς

Προφίλ

O Τέπιτς έχει κερδίσει 2 χρυσά μετάλλια με την Εθνική ομάδα της Σερβίας κάτω των 20 και το 2006 έγινε βασικός στην Παρτιζάν υπό τις οδηγίες του Ίβκοβιτς. Ο Τέπιτς έχει πολλές επιθετικές αρετές και είναι ένας σταθερός πασέρ και σουτέρ. Είναι επίσης ένας πολυμήχανος παίκτης και κάλος αμυντικά γεγονός που ώθησε τον Παναθηναϊκό να του προσφέρει τριετές συμβόλαιο το 2009. Τελικά έφυγε από τους πράσινους το 2011.

Καριέρα

Τις σαιζόν 2002-2006 αγωνίστηκε με την ΚΚ Νις Βοϊβοδίνα. Ακολούθως αγωνίστηκε για τρεις σαιζόν με την Παρτιζάν Βελιγραδίου και για δύο σαιζόν με τον Παναθηναϊκό, κατακτώντας με τους πράσινους την Ευρωλίγκα το 2011 καθώς και δυο πρωταθλήματα Ελλάδος. Επόμενος σταθμός της καριέρας του, ήταν η ισπανική Σεβίλλη (Καχασόλ) όπου αγωνίστηκε για δύο χρονιές. Το 2013 ξεκίνησε να αγωνίζεται με τα χρώματα της λιθουανικής Λιέτουβος Ρίτας, ενώ το Δεκέμβριο του 2013 επέστρεψε στην Παρτιζάν Βελιγραδίου για ενάμιση χρόνο. Το καλοκαίρι του 2015 υπέγραψε στον ΠΑΟΚ.                                                                                                           Τον Νοέμβριο του 2016 συμφώνησε με την ιταλική Κάπο Ντ’ Ορλάντο. Τη σεζόν 2017-18 αγωνίστηκε στην ιταλική New Basket Brindisi. Τον Οκτώβριο του 2018 επέστρεψε στην ομάδα του ΠΑΟΚ.
Ουντινέζε Κάλτσιο

Ιστορία

Ιδρύθηκε το 1896 ως Società Udinese di Ginnastica e Scherma (Σύλλογος Γυμναστικής και Ξιφασκίας του Ούντινε). Την ίδια χρονιά κέρδισε το πρώτο, ακόμη ανεπίσημο, ιταλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου που διοργανώθηκε. Ο τίτλος αυτός όμως δεν αναγνωρίζεται καθώς το πρώτο επίσημα αναγνωρισμένο πρωτάθλημα έλαβε χώρα δύο χρόνια αργότερα, το 1898.
Στη δεκαετία του '80 προκάλεσαν αίσθηση οι μετεγγραφές σπουδαίων παιχτών όπως του Φράνκο Κάουζιο και του βραζιλιάνου σούπερσταρ Ζίκο. Η μεγαλύτερη επιτυχία του συλλόγου ήρθε το 1980 όταν κατέκτησε το Κύπελλο Μιτρόπα.

Ευρωπαϊκά κύπελλα

Από την σεζόν 1995/1996 η Ουντινέζε αγωνίζεται συνεχώς στην Σέριε Α, με καλύτερη βαθμολογική επίδοση της να είναι η τρίτη θέση στην τελική κατάταξη της σεζόν 1998/1999. Γενικά τερματίζει τα τελευταία χρόνια σε μία από τις πρώτες πέντε θέσεις που οδηγούν στα ευρωπαϊκά κύπελλα όπου όμως, συνήθως, δεν καταφέρνει να προχωρήσει.
Το 2005 συμμετείχε για πρώτη φορά στο Τσάμπιονς Λιγκ, όπου τερμάτισε τρίτη στον όμιλό της, κάτω από την Μπαρτσελόνα και την Βέρντερ. Κατάφερε να εκτοπίσει ωστόσο τον Παναθηναϊκό στην τέταρτη θέση νικώντας τον μάλιστα και στις δύο μεταξύ τους αναμετρήσεις με σκορ 3-0 εντός και 1-2 εκτός έδρας.
Πιο επιτυχημένη κρίνεται η ευρωπαϊκή της πορεία την σεζόν 2008/2009 αφού έφτασε μέχρι τους ημιτελικούς του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ, όπου όμως αποκλείστηκε από την Βέρντερ.

Έμβλημα

Σε όλη την ιστορία της Ουντινέζε έχουν χρησιμοποιηθεί πολλά εμβλήματα, αλλά υπενθυμίζοντας πάντα τα χρώματα και το έμβλημα της πόλης. Το πρώτο παρουσιάστηκε στην αρχή της δεκαετίας του 1970, που απεικονίζει μια ασπίδα με κάθετες ρίγες στο εσωτερικό της και τα αρχικά «ACU» (Associazione Calcistica Udinese). Προς το τέλος της δεκαετίας, χρησιμοποιήθηκε ένα έμβλημα στη φανέλα, το οποίο απεικόνιζε μια ζέβρα πλαισιωμένη από ένα πράσινο κύκλο.
Το δεύτερο έμβλημα εμφανίζεται στις αρχές του 1980, με την έλευση του προέδρου Λαμπέρτο Μάτσα, όπου μέσα σε μία λευκή ασπίδα με μαύρο ανεστραμμένο «v» (βε), παρόμοιο με αυτό του δήμου του Ούντινε, εισάγεται το «Ζ» της Zanussi (η εταιρεία που κατείχε το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών του συλλόγου) με την επιγραφή «udinese calcio». Μία νέα εκδοχή του εμβλήματος παρουσιάζεται αργότερα, στην πραγματικότητα μια παραλλαγή του δεύτερου, όπου με την εξαγορά του συλλόγου από τον Τζανπάολο Πότσο, απαλείφεται το «Ζ» και παραμένει μόνο η ασπίδα με το ανεστραμμένο «v» (βε).
Το τρίτο έμβλημα εμφανίζεται την περίοδο 1995-1996, στο οποίο η ασπίδα πλαισιώνεται από κυκλικό φόντο, τυλιγμένο με δύο κλαδιά δάφνης. Έκτοτε έχουν παρουσιαστεί άλλες δύο εκδοχές του συγκεκριμένου εμβλήματος, μία το 2008 και μία άλλη το 2010.
Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας 1836

Η Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας του 1836 αντικατέστησε τη διαίρεση του 1833, κατάργησε τις θέσεις των νομαρχών, νομοδιευθυντών και επάρχων και χώρισε την Ελλάδα σε τριάντα διοικήσεις και δέκα υποδιοικήσεις με αντίστοιχες θέσεις διοικητών και υποδιοικητών. Αυτή η διοικητική διαίρεση παρέμεινε σε ισχύ για δώδεκα χρόνια, μέχρι το 1845, οπότε αντικαταστάθηκε από την Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας του 1845.
Η υλοποίηση της διαίρεσης αυτής έγινε με το ΦΕΚ 28 της 21 Ιουνίου 1836, με το «Διάταγμα περί διοικητικού οργανισμού» που όρισε η Κυβέρνηση Άρμανσπεργκ του 1835.

Μεταβολή του 1843

Με την μεταβολή του 1843 και τον νόμο 29 Ιουλίου / 10 Αυγούστου 1843 καταργήθηκαν όλες οι υποδιοικήσεις ενώ καταργήθηκε και η Διοίκηση Ύδρας και δημιουργήθηκε μία νέα, η Διοίκηση Ύδρας και Σπετσών με την έδρα εναλλάξ κάθε έξι μήνες στα δύο νησιά.
Κατερίνα Γερονικολού

Τηλεόραση

Έκανε το τηλεοπτικό της ντεμπούτο, το 2008, μέσα από τη σειρά του ALPHA, "Σε είδα", συμμετέχοντας στο επεισόδιο "Η Καίτη, η Λούση και η Μπομ". Την ίδια χρονιά, έκανε κι ένα μικρό πέρασμα από τη σειρά "Υπάρχουν άντρες και άντρες" ενώ ακολούθησε ο πρωταγωνιστικός ρόλος στη σειρά του MEGA, "Λάκης ο γλυκούλης" (2008-2010), όπου ενσάρκωσε την κόρη του Πέτρου Φιλιππίδη. Το 2011, έκανε δύο σύντομες εμφανίσεις από τις σειρές "Η Πολυκατοικία" του Βασίλη Θωμόπουλου και "Η γενιά των 592€" του Γιάννη Λαπατά ενώ πέρασε και από οντισιόν για έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους, στη σειρά "Οι Βασιλιάδες". Η σειρά έκανε πρεμιέρα στις 8 Ιανουαρίου 2012 και παρ' όλο που σημείωνε αρκετή επιτυχία, ολοκληρώθηκε πρόωρα λόγω προβλημάτων.
Από το το 2013 μέχρι το 2017, παρουσίαζε μαζί με τον Δημήτρη Κουρούμπαλη την ψυχαγωγική εκπομπή "Lifetime" στο συνδρομητικό κανάλι Novalifε. Ενδιάμεσα, συνέχισε να δουλεύει ως ηθοποιός, έχοντας πρωταγωνιστικό ρόλο στη σειρά του MEGA, "Κλεμμένα Όνειρα" για την τέταρτη σεζόν (2014-2015), κάνοντας ένα πέρασμα από τη σειρά του Δημήτρη Αρβανίτη, "Δικαίωση" (2015), έχοντας πρωταγωνιστικό ρόλο στη σειρά του STAR, "Τρελή Οικογένεια" (2015-2016) αλλά και στη σειρά "Ζωή μου" (2016-2017) στο ίδιο κανάλι. Από το Σεπτέμβριο του 2017 μέχρι το φθινόπωρο του 2019, είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στη δραματική σειρά του Ανδρέα Γεωργίου, "Το Τατουάζ".

Θέατρο - Κινηματογράφος

Θεατρικά, έκανε το ντεμπούτο της το 2010, μέσα από την παράσταση "Ρωμαίος και Ιουλιέτα" στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Το καλοκαίρι του 2011, συμμετείχε στην παράσταση "Βρυκόλακες" που παίχτηκε στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Αγρινίου ενώ τη χειμερινή σεζόν 2011-2012, στο έργο "Το άνθος του κάκτου" (Θέατρο Αθήναιον). Ακολούθησαν οι παραστάσεις "Δον Ζουάν" (καλοκαίρι 2012, Θέατρο Μελίνα Μερκούρη), "Ο Κουλοχέρης του Σποκέιν" και "Ο Τρελαντώνης" (2012-2013), "Τοκ Τοκ" (2013-2014, Θέατρο Ήβη), "Σμύρνη μου αγαπημένη" (2014-2017, Κέντρο Πολιτισμού Ελληνικός Κόσμος) και "Φιλουμένα Μαρτουράνο" (2017-2018, Θέατρο Διάνα).
Τη σεζόν 2018-2019 πρωταγωνιστεί στην παράσταση "Χτυποκάρδια στο θρανίο" στο Θέατρο Ήβη, υποδυόμενη το ρόλο της Λίζας Πετροβασίλη.
Στον κινηματογράφο, έκανε το ντεμπούτο της επίσης το 2010, με την ταινία "Στο ξέσπασμα του φεγγαριού" σε σκηνοθεσία Στράτου Μαρκίδη. Το 2013, πρωταγωνίστησε στη ταινία "Love in the end" του Βασίλη Κεχαγιά, η οποία προβλήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου, την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, ως προώθηση της εταιρίας σοκολάτας Lacta. Το 2015, έπαιξε στη ταινία "Οι γαμπροί της Ευτυχίας" όπου συνεργάστηκε ξανά με τον σκηνοθέτη Στράτο Μαρκίδη. Το 2016, συμμετείχε στη ταινία "The bachelor" ενώ το 2018, πρωταγωνίστησε στη συνέχεια της ταινίας "The bachelor 3".
Τη σεζόν 2019 - 2020 θα πρωταγωνιστήσει στη νέα σειρά του ANT1 με τίτλο "Αν ήμουν πλούσιος".
Αγκύλη

Ονομασία

Οι δυο δήμοι, κατά μια εκδοχή πήραν το όνομά τους από το προσωνύμιο «Αγκυλεύς» του μυθικού Κρόνου ή του Προμηθέα (για το αιχμηρό χιούμορ τους), ενώ κατά μια άλλη εκδοχή, από την λέξη «αγκύλη» (αρχαία ελληνικά: ἀγκύλη), δηλαδή τον ιμάντα (λουρί) με τον οποίο έριχναν οι ακοντιστές το ακόντιο.

Τοποθεσία των αρχαίων δήμων

Οι δύο δήμοι της Αγκύλης, ήταν δήμοι του Άστεως.
Η Αγκύλη βρισκόταν ανατολικά της αρχαίας Αθήνας και γειτνίαζε με το δήμο της Αγρυλής στα νότια. Η τοποθεσία των δήμων δεν έχει επακριβώς ταυτισθεί με κάποια σημερινή περιοχή, αλλά θεωρείται ότι βρισκόταν στους πρόποδες του Υμηττού και σύμφωνα με τον John S. Traill και οι δυο δήμοι είναι βορειοανατολικά του Αρδηττού.
Η Αγκύλη διακρινόταν σε δύο οικισμούς: την Καθύπερθεν Αγκύλη (Άνω Αγκύλη , αγγλικά: Upper Ankyle‎) και την Υπένερθεν Αγκύλη (Κάτω Αγκύλη αγγλικά: Lower Ankyle‎).
Ο ερευνητής του 19ου αιώνα Διονύσιος Σουρμελής, πίστευε, ότι ο δήμος βρισκόταν στην περιοχή όπου ήταν ο Άστριφος.

Η συμμετοχή των δήμων στην αρχαία Βουλή

Οι δήμοι, η ύπαρξη των οποίων επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, είχαν την εξής συμμετοχή στη αρχαία Βουλή:
Ως δυο ξεχωριστοί δήμοι αρχικά της Αιγηίδας φυλής, ο δήμος “Καθύπερθεν Αγκύλης” (Άνω Αγκύλης) και ο δήμος της “Υπένερθεν Αγκύλης” (Κάτω Αγκύλης) συμμετείχαν με 1 βουλευτή αντίστοιχα ο καθένας στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). 
Κατά τη δεύτερη περίοδο (307/306 – 224/223 π.Χ.) ο ένας εκ των δύο δήμων, αυτός της “Υπένερθεν Αγκύλης” (Κάτω Αγκύλης) μεταφέρθηκε στην «μακεδονική» Αντιγονίδα φυλή, αντιπροσωπευόμενος από 1 βουλευτή στη Βουλή των 600. Με 1 βουλευτή αντιπροσωπευόταν και ο δήμος “Καθύπερθεν Αγκύλης” (Άνω Αγκύλης) που παρέμεινε στην Αιγηίδα φυλή. Την ίδια εκπροσώπηση, με 1 βουλευτή ο καθένας, είχαν οι δύο δήμοι και κατά την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.). Μετά την κατάργηση και διάλυση των «μακεδονικών φυλών» (Αντιγονίς και Δημητριάς) ο δήμος της “Υπένερθεν Αγκύλης” (Κάτω Αγκύλης) επανήλθε στην Αιγηίδα φυλή, για την επόμενη τέταρτη περίοδο (201/200 π.Χ. – 126/127), καθώς και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) με άγνωστο αριθμό βουλευτών–αντιπροσώπων και για τους δυο δήμους.

Οι κάτοικοι της Αγκύλης

Ο δημότης της αρχαίας Αγκύλης ονομαζόταν  Αγκυλεύς ή αναφερόταν με τη λέξη «Αγκυλήθεν», δηλαδή προέρχεται από την Αγκύλη.
Τον τρίτο αιώνα, κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους, οι δυο δήμοι περιελάμβαναν προσοδοφόρες εκτάσεις.

Προσωπικότητες από την Αγκύλη

Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από το δήμο της Αγκύλης, όπως ο βουλευτής Δεινόστρατος ο Αγκυλεύς γιος του Δεινιάδου, ο βουλευτής Δίων ο Αγκυλεύς κ.α.
Εθνικό Πάρκο Γκάουγια

Το Εθνικό Πάρκο Γκάουγια (λετονικά: Gaujas nacionālais parks‎) στο Βίντζεμε είναι το μεγαλύτερο εθνικό πάρκο στην Λετονία, έχει έκταση 917.45 τ.χλμ. και καταλαμβάνει περιοχές βορειοανατολικά της Σιγκούλντα έως νοτιοδυτικά του Τσέσις, κατά μήκος της κοιλάδας του Ποταμού Γκάουγια, από τον οποίο παίρνει το όνομά του.
Ιδρύθηκε για να προστατεύσει ελαφρώς διαταραγμένες φυσικές περιοχές, να προωθήσει το φυσικό τουρισμό και να διασφαλίσει την βιώσιμη ανάπτυξη της περιοχής. Το εθνικό πάρκο χαρακτηρίζεται από υψηλή βιολογική ποικιλότητα, βράχους και ποικίλα ανάγλυφο σχήματα, πηγές, γραφικά τοπία και πολλά ιστορικά και πολιτιστικά μνημεία από προηγούμενους αιώνες. Το μεγαλύτερο μέρος του εθνικού πάρκου αποτελείται από την παλιά κοιλάδα του ποταμού Γκάουγια. Η κοιλάδα είναι προστατευμένη και, την ίδια στιγμή μπορεί να χρησιμοποιηθεί για φυσικό και πολιτιστικό ιστορικό τουρισμό, καθώς και για υγιή ψυχαγωγία.
Η έδρα της διαχείρισης του πάρκου βρίσκεται στην Σιγκούλντα.

Περιοχή

Η έκταση του πάρκου είναι 917.45 τ.χλμ. και χωρίζεται σε πέντε λειτουργικές ζώνες. Τα φυσικά αποθέματα καταλαμβάνουν μάλλον ένα μικρό, αλλά ταυτόχρονα πολύ πολύτιμο μέρος του πάρκου και οι επισκέψεις απαγορεύονται σε αυτές τις περιοχές. Στην υπόλοιπη επικράτεια του πάρκου, επιτρέπονται μόνο οι οικονομικές δραστηριότητες οι οποίες δεν μεταβάλλουν σημαντικά την ιστορικά αναπτυγμένη δομή του τοπίου.
Τα δάση καταλαμβάνουν περίπου το 47% του πάρκου, σχεδόν το μισό του εδάφους. Υπάρχουν περίπου 900 είδη φυτών, 149 είδη πουλιών και 48 είδη θηλαστικών που βρίσκονται στο πάρκο Γκάουγια. Από το 2004 το εθνικό πάρκο Γκάουγια αποτελεί μέρος του δικτύου Natura 2000 ως επικράτεια η οποία έχει σχεδιαστεί για τη διατήρηση των προστατευόμενων ειδών και βιοτόπων.
Η τουριστική ιστορία έχει μια μεγάλη παράδοση στο εθνικό πάρκο Γκάουγια. Οι πρώτοι επισκέπτες που έκαναν πεζοπορία στην περιοχή Σιγκούλντα με μπαστούνια ορειβασίας ήταν τον 19ο αιώνα. Κάθε χρόνο χιλιάδες επισκέπτες προσελκύονται από το μοναδικό τοπίο, τις βραχώδεις περιοχές του πάρκου, τα πολιστικά και ιστορικά μνημεία τα οποία είναι συνδεδεμένα με πολλούς θρύλους και ιστορίες.
Στο εθνικό πάρκο, υπάρχουν πάνω από 500 ιστορικά και πολιτιστικά μνημεία, οχυρά λόφων, πέτρινα κάστρα, εκκλησίες, αρχοντικά, ανεμόμυλοι, καθώς και άλλα αρχαιολογικά, αρχιτεκτονικά και καλλιτεχνικά μνημεία.
Sex (βιβλίο)

Γενικά

Είναι σπιράλ βιβλίο ενώ η συσκευασία του είναι κατασκευασμένη από αλουμίνιο. Λόγω της σκανδαλώδους φύσης των φωτογραφιών και το χάος που δημιουργήθηκε με τα μέσα ενημέρωσης γύρω από αυτό, η Μαντόνα δεν προώθησε το Sex όπως είχε προγραμματίσει, εκτός από ένα πάρτυ πριν την κυκλοφορία του και ορισμένες τηλεοπτικές εμφανίσεις. Οι εκδότες του βιβλίου ήταν εξαιρετικά ανήσυχοι για την κυκλοφορία του, καθώς πίστευαν ότι δεν θα πουλούσε. Κυκλοφόρησε μια μέρα μετά από την κυκλοφορία του πέμπτου στούντιο άλμπουμ της Erotica.
Ήταν μια στιγμιαία εμπορική επιτυχία, καταφέρνοντας να πουλήσει πάνω από 150.000 αντίτυπα την πρώτη μέρα της κυκλοφορίας του και 500,000 την πρώτη εβδομάδα μόνο στην Αμερική, φτάνοντας την κορυφή της λίστας New York Times Best Seller,πούλησε όλα τα αντίτυπα που κυκλοφόρησαν στην αγόρα δηλαδή 1,500,000 και έγινε το εμπορικότερο coffe-table βιβλίο ολών των εποχών. Αυτό προκάλεσε αντίδραση από κριτικούς και οπαδούς της τραγουδίστριας, οι οποίοι θεωρούσαν ότι το είχε παρατραβήξει. Με το πέρασμα των χρόνων, η κριτική υποδοχή του βιβλίου έγινε πιο θετική, κρίνοντας ότι ήταν μια καθοριστική φάση στην καριέρα της. Είναι γνωστό για τον αντίκτυπο που είχε στην κοινωνία και τον πολιτισμό, αλλά και για την ίδια την Μαντόνα. Θεωρείται ένα τολμηρό, μετα-φεμινιστικό έργο τέχνης ενώ έχει γίνει ένα από τα πιο περιζήτητα βιβλία που κυκλοφόρησαν ποτέ.
Καρπέτα Αχαΐας

Τοποθεσία

Βρίσκεται στην περιοχή της Τριταίας στο νοτιότερο σημείο του κάμπου της Βουντούχλας, σε υψόμετρο 250 μέτρων περίπου, πάνω στην Εθνική Οδό Πατρών-Τριπόλεως (Ε.Ο. «111»). Ελάχιστα μέτρα μετά τον οικισμό διέρχεται ο ποταμός Πηνειός, ο οποίος αποτελεί στην περιοχή το διοικητικό όριο των νομών Αχαΐας και Ηλείας. Εγγύς του οικισμού και στην γύρω περιοχή βρίσκονται τα χωριά Σκιαδάς, Αγία Τριάδα (Μποκοβίνα), Κάλφας, Μπαράκες, Σκούρας, το μοναστήρι των Νοτενών, το δάσος της Κάπελης καθώς και το Σκιαδοβούνι. Ανήκει διοικητικά στην Τοπική Κοινότητα Σκιαδά.

Ιστορία

Το όνομα του οικισμού είναι ανθρωπωνυμικό και προέκυψε από το επίθετο του πρώτου κατοίκου της περιοχής ο οποίος έκτισε εκεί το ομώνυμο χάνι.
Είναι σχετικά πρόσφατος οικισμός. Αναγνωρίστηκε επίσημα ως οικισμός με το όνομα Καρπέτα με το ΦΕΚ της 05/04/1981 και υπήχθη αρχικά στην Κοινότητα Σκιαδά έως το 1997, που με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", προσαρτήθηκε στο Δήμο Τριταίας μέχρι το 2010, όπου και εντάχθηκε στο Δήμο Ερυμάνθου (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης".
Θρασύβουλος Μάνος

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Θρασύβουλος Μάνος, όπως και όλοι οι απόγονοι της οικογένειας έλκει την καταγωγή του από την Καστοριά. Γεννήθηκε στο Ναύπλιο, το 1835 από τους Κωνσταντίνου Μάνου και της Σεβαστείας Ιακώβου Αργυροπούλου. 

Σπούδασε στην Στρατιωτική Σχολή των Ευελπίδων, από την οποία αποφοίτησε με τον βαθμό του Ανθυπολοχαγού του Πυροβολικού.
Το 1862 συμμετείχε, μαζί με άλλους αξιωματικούς στο κίνημα για την ανατροπή του βασιλιά Όθωνα, που ξέσπασε αρχές Φεβρουαρίου στην Φρουρά του Ναυπλίου όπου και υπηρετούσε, και μάλιστα συμμετείχε στην μάχη που δόθηκε με τα κυβερνητικά στρατεύματα στις 8 Φεβρουαρίου. Από τους τελευταίους κινηματίες που παραδόθηκαν, εξαιρέθηκε της αμνηστίας που δόθηκε στους υπόλοιπους συμμετέχοντες, και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Ελλάδα.

Το 1866 πήρε μέρος στην Κρητική Επανάσταση. Τραυματίστηκε κατά την διάρκεια της μάχης στο Βαφέ, αιχμαλωτίστηκε από τους Τούρκους, και φυλακίστηκε στην Κωνσταντινούπολη για δυο χρόνια.
Κατά την διάρκεια του Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897, συνταγματάρχης πλέον, ήταν ο  αρχηγός της Στρατιάς Ηπείρου. (ανέλαβε την αρχηγία στις 6 Μαρτίου 1897) 

Τα περισσότερα χρόνια της στρατιωτικής του καριέρας υπηρέτησε ως διοικητής της Σχολής Ευελπίδων 
Επίσης, ήταν μέλος - μαζί με τον γιό του, Πέτρο Μάνο, της  μυστικής οργάνωσης «Εθνικής Εταιρείας», όπως επίσης και μέλος της Επιτροπής για την τέλεση των πρώτων σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα.
Σύζυγός του υπήρξε η Ρωξάνη Πέτρου Μαυρομιχάλη, της οικογενείας των Μαυρομιχαλαίων, εγγονή του Κυριακούλη Μαυρομιχάλη, αγωνιστή του 1821.
Γιοί του ήταν οι Κωνσταντίνος Μάνος και Πέτρος Μάνος, ενώ εγγονές του η Ασπασία Μάνου και η Ραλλού Μάνου.
Λούκας Τσουκάλα

Ουνιβερσιτατέα Κλουζ

Τον Ιούνιο του 2011, ο Τσουκάλα αποκτήθηκε από την Ουνιβερσιτάτεα Κλουζ, βάζοντας την υπογραφή του σε συμβόλαιο τριετούς διάρκειας.

Στεάουα Βουκουρεστίου

Τον Αύγουστο του 2012, ο Λούκας υπέγραψε στην ρουμανική Στεάουα Βουκουρεστίου.
Στις 4 Νοεμβρίου 2012, ο Τσουκάλα σκόραρε το πρώτο του τέρμα με την φανέλα της διεκδικήτριας του τίτλου στη Ρουμανία, Στεάουα σε μια νίκη με σκορ 3–1 επί της αιώνιας της αντιπάλου στο Βουκουρέστι, Ντιναμό, βοηθώντας να αποκτήσει μια σχέση αγάπης με τους οπαδούς της Στεάουα.

Προσωπική Ζωή

Ο Λούκας Τσουκάλα είναι πολύγλωσσος, καθώς έχει πολύ καλή γνώση των Πολωνικών, των Αγγλικών, των Γαλλικών, των Γερμανικών και των Ρουμανικών.
Είναι, επίσης, κάτοχος της γερμανικής υπηκοότητας. Οι γονείς του μετανάστευσαν στη Γερμανία κατά τα παιδικά του χρόνια. Μεγάλωσε στην γερμανική περιοχή του Τριρ.
Αίδηψος

Η Αίδηψος (αρχαία ελληνικά: Αἴδηψος) ήταν παραλιακή πόλη της βορειοδυτικής αρχαίας Εύβοιας. Απείχε 160 στάδια από την Κύνο, η οποία βρισκόταν στην αντίθετη ακτή της Οποντιανής Λοκρίδας. Κοντά στην Αίδηψο υπήρχαν λουτρά τα οποία χρησιμοποιήθηκαν από τον Ρωμαίο δικτάτορα Σύλλα. Τα θερμά λουτρά της Αιδήψου απέχουν περίπου 1.5 χιλιόμετρα από την σύγχρονη Αιδηψό.
Η πόλη βρίσκεται κοντά στο σύγχρονο χωριό Λουτρά Αιδηψού.
Β΄ Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία

Ιστορική αναφορά

Ιδρύθηκε το 1924 από πρόσφυγες που εγκατέλειψαν τις εστίες τους μετά την Μικρασιατική Καταστροφή. Αρχικά εκκλησιάζονταν στο Βασιλικό Παρεκκλήσι, και αργότερα στην Α΄ Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία και στην Αρμένικη Ευαγγελική Εκκλησία, σύντομα όμως θέλησαν να δημιουργήσουν ένα δικό τους ευκτήριο οίκο. Το 1929 έχτισαν εκκλησιαστικό κτήριο στο Κουκάκι της Αθήνας, στο οποίο η εκκλησία στεγάζεται μέχρι σήμερα.
Πρώτος Ποιμένας της εκκλησίας ήταν ο Ξενοφών Μόσχου, ο οποίος είχε διατελέσει Ποιμένας της εκκλησίας της Σμύρνης, από το 1893 ως το 1922. Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, και αφού ο Μόσχου είχε πεθάνει, την ποιμαντορία της εκκλησίας μέχρι το 1962, ανέλαβε ο Γεώργιος Χατζηαντωνίου. Στην Β΄ Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία, διακόνησαν επίσης ως Ποιμένες και οι Γεώργιος Παιδάκης (1963-1984), Χρήστος Κοντόπουλος (1984-1987), Απόστολος Μπλιάτης (1988-2002), και Γεώργιος Αδάμ (2002-σήμερα).