Λιγυρία

Γεωγραφία

Η Λιγυρία έχει έκταση μόλις 5.422 τετραγωνικά χιλιόμετρα, ή 1,18% του συνόλου της Ιταλίας. Από αυτά, 3.524,08 χιλιόμετρα είναι ορεινό (65% του συνόλου) και 891,95 τετραγωνικά χιλιόμετρα είναι λόφοι (35% του συνόλου). Φυσικά αποθέματα καλύπτουν το 12% ολόκληρης της περιοχής, ή 60.000 εκτάρια γης. Αποτελούνται από έξι μεγάλα πάρκα δύο μικρότερα πάρκα και τρία καταφύγια.
Μεγαλύτερες πόλεις μετά την Γένοβα είναι η Λα Σπέτσια, το Σαν Ρέμο, η Βεντιμίλια, η Σαβόνα η Ιμπέρια, η Ράπαλο, το Πορτοφίνο, το Λέριτσι, το Πορτοβένερε κι άλλες μικρότερες κωμοπόλεις. Οι δύο ακτές του κόλπου της Γένοβας που βρέχουν την Λιγυρία λέγονται Ριβιέρα ντι Πονέντε (Δυτική Ακτή) και Ριβιέρα Ντι Λεβάντε (Ανατολική Ακτή) . Κοντά στην κωμόπολη Λα Σπέτσια στην ανατολική Ριβιέρα βρίσκεται και το νησί Παλμάρια.

Ιστορία

Στην περιοχή Βεντιμίλια σε σπήλαια έχουν βρεθεί ευρήματα του ανθρώπου Κρο-μανιόν, και στην περιοχή του Λοάνο του ανθρώπου του Νεάντερταλ. Από αρχαίους συγγραφείς αναφέρεται ότι η περιοχή κατοικήθηκε από τον λαό των Λιγύρων που έδωσαν και το όνομα τους στην περιοχή.
Στους πολέμους της Ρώμης με τους Καρχηδόνιους οι Λίγυρες χωρίστηκαν και υποστήριξαν οι περισσότεροι την Καρχηδόνα και μια μικρή μειονότητα την Ρώμη., αργότερα η Ρώμη κατέκτησε την Λιγυρία και την ενέταξε στην αυτοκρατορία. Κ περιοχή γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη , κατασκευάστηκαν δρόμοι και κτίστηκαν πολλές νέες πόλεις όπως η Λούνα, η Βεντιμίλια και η Αλμπένγκα. 
Τον 4ο αιώνα η περιοχή περνά στην Βυζαντινή αυτοκρατορία όπου παρέμεινε μέχρι τον 10ο αιώνα όπου καταλήφθηκε από τους Λομβαρδούς το 641. Το 774 την κατέκτησαν οι Φράγκοι έπειτα οι Σαρακηνοί (περίπου από το 876 έως το 972) και οι Νορμανδοί. Μετά τον 11ο αιώνα στην περιοχή δημιουργήθηκε η Δημοκρατία της Γένοβας που αναδείχτηκε σε υπερδύναμη της εποχής, το κράτος αυτό διατηρήθηκε από το 1005 έως το 1797 όπου κατελήφθη κατά τους Ναπολεόντειους πολέμους. 
Το 1805 προσαρτήθηκε στην Γαλλική δημοκρατία και χωρίστηκε σε τρεις επαρχίες, την Μοντενότε με πρωτεύουσα Σαβόνα, της Γένοβας με πρωτεύουσα τη Γένοβα και την επαρχία Απεννίνων, με πρωτεύουσα το Κιαβάρι. Το 1814 έμεινε για λίγες μέρες ανεξάρτητη και το 1815 προσαρτήθηκε στο Βασίλειο της Σαρδηνίας με την συνθήκη της Βιέννης.

Οικονομία

Η οικονομία βασίζεται στον τουρισμό (Γένοβα, Cinque Terre), και στα λιμάνια της Γένοβας και της Λα Σπέτσια: τα ναυπηγεία της Γένοβας είναι από τα μεγαλύτερα σε όλη την Ιταλία.
Ο αγροτικός κλάδος χαρακτηρίζεται από την παραγωγή ελαιολάδου και κρασιού.

Πολιτική της Λιγυρίας

Η πολιτική της Λιγυρίας λαμβάνει χώρα σε ένα πλαίσιο προεδρικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, με την οποία ο Πρόεδρος της Περιφερειακής Κυβέρνησης είναι ο επικεφαλής της κυβέρνησης. Η εκτελεστική εξουσία ασκείται από την Περιφερειακή Κυβέρνηση. Η νομοθετική εξουσία ασκείται από την κυβέρνηση και το Περιφερειακό Συμβούλιο. Ο πρόεδρος της  περιφερειακής κυβέρνησης  , λέγεται Διοικητής,  εκλέγεται για πενταετή θητεία, και η κυβέρνηση αποτελείται από τον Πρόεδρο και τους Υπουργούς, οι οποίοι είναι επί του παρόντος 11, συμπεριλαμβανομένου ενός Αντιπροέδρου.  Το Περιφερειακό Συμβούλιο αποτελείται από 40 μέλη και εκλέγονται για πενταετή θητεία, αλλά εάν ο Πρόεδρος υποπέσει σε ψηφοφορία μη εμπιστοσύνης, παραιτηθεί ή πεθάνει, το συμβούλιο θα διαλυθεί και θα υπάρξει είναι  νέα εκλογή.