google/wiki40b huggingface dataset:
Γεώργιος Σωτηρίου

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στις Σπέτσες το 1880 και φοίτησε στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή από όπου αποφοίτησε το 1899. Στη συνέχεια σπούδασε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών όπου αναγορεύτηκε διδάκτωρ το 1904. Συνέχισε τις σπουδές του στα Πανεπιστήμια Λειψίας, Βιέννης και Μονάχου. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα δίδαξε σε σχολεία μέσης εκπαίδευσης την περίοδο 1908-1915 ενώ το 1914 διορίστηκε έφορος στο βυζαντινό μουσείο και το 1923 διευθυντής αυτού. Την περίοδο της προεδρίας του εντάχθηκε στο μουσείο η συλλογή της Χριστιανικής Αρχαιολογικής Εταιρείας, ενώ ο ίδιος είχε σκοπό να μετατρέψει το μουσείο σε πρότυπο για την Ανατολή. Εργάστηκε με πολύ ζήλο στο μουσείο, ώστε μετά την Κατοχή να υποστεί βλάβες στη σωματική του ακεραιότητα.
Το 1924 εξελέγη καθηγητής χριστιανικής αρχαιολογίας και παλαιογραφίας, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1952. Το ακαδημαϊκό έτος 1950-1951 διετέλεσε πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών και το ακαδημαϊκό έτος 1949-1950 αντιπρύτανης ενώ ακόμη διετέλεσε δύο φορές κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής κατά τα ακαδημαϊκά έτη 1933-1934 και 1938-1941.
Με την συντακτική πράξη ίδρυσης της Ακαδημίας Αθηνών, το 1926, διορίστηκε τακτικό μέλος αυτής και το 1941 υπήρξε πρόεδρος της. Ήταν ακόμη μέλος πολλών ευρωπαϊκών Ακαδημιών και Αρχαιολογικών Ινστιτούτων, ενώ τιμήθηκε με το βραβείο Gustav Schlumberger της Γαλλικής Ακαδημίας. Ακόμη, εκπροσώπησε την Ελλάδα σε πολλά αρχαιολογικά συνέδρια.
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 26 Ιανουαρίου 1965. Μετά το θάνατό του, το 1966, η Χριστιανική Αρχαιολογική Εταιρεία τύπωσε τόμο του Δελτίου της αφιερωμένο στο έργο του, ενώ στις 18 Μαΐου 1975, έγιναν τα αποκαλυπτήρια της προτομής του έξω από το Χριστιανικο και Βυζαντινό Μουσείο.

Έργο

Το συγγραφικό του έργο περιλαμβάνει περισσότερα από 200 έργα. Μεταξύ αυτών: «Αι χριστιανικαί Θήβαι της Θεσσαλίας και αι παλαιοχριστιανικαί βασιλικαί της Ελλάδος» (1931), «τα Βυζαντινά μνημεία της Κύπρου» (1935), «Κειμήλια του Οικουμενικού Πατριαρχείου» (1937), «Χριστιανική και βυζαντινή αρχαιολογία» (1942) κ.α. Μεταξύ άλλων πραγματοποίησε ανασκαφές σε Θεσσαλονίκη, την Θήβα, την Έφεσο, την Κύπρο και το Σινά. Οι πιο γνωστές ανασκαφές του ήταν Η Βασιλική του Ιλισσού στην Αθήνα, στον Άγιο Δημήτριο της Θεσσαλονίκης μετά την πυρκαγιά του 1917. Μάλιστα, το 1922, κατά την Μικρασιατική Καταστροφή και ενώ πραγματοποιούσε έρευνες στη Μικρά Ασία με τη σύζυγο το Μαρία, κινδύνευσαν να αιχμαλωτιστούν.
Ζακοπάνε

Τοποθεσία

Το Zakopane βρίσκεται στα όρη Spisko-Gubałowski ,  Podtatrzański Ditch και στα βουνά Tatra , από τα οποία πολλές πηγές ενώνονται με τον ποταμό Zakopianka (παραπόταμος του White Dunajec ). Είναι η υψηλότερη πόλη στην Πολωνία. Ένα μέρος των βουνών Tatra βρίσκεται στα διοικητικά σύνορα της πόλης (με το υψηλότερο σημείο να είναι η κορυφή του Świnica - 2301 μ. Πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας). Το κεντρικό σημείο του Zakopane - η διασταύρωση της οδού Krupówki και Kościuszki - βρίσκεται σε υψόμετρο 838 μ. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.

Ρύπανση του αέρα

Το 2016 από τον ΠΟΥ το Ζακοπάνε χαρακτηρίστηκε η 45η πιο μολυσμένη πόλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης καθώς η γεωγραφική θέση που προδίδεται στα πολωνικά ( Βυθισμένη ) δυσχεραίνει τον αερισμό της πόλης

Πολιτισμός

Στα τέλη του 19ου αιώνα, το Ζακοπάνε έγινε ένα πολιτιστικό κέντρο που επισκέπτονταν (ή κατοίκησαν) γνωστές προσωπικότητες της πολωνικής κουλτούρας όπως οι: Χένρικ Σιένκιεβιτς, Βουαντισούαφ Ορκάν, Στάνισουαφ Ορκάν, Στέφαν Ζερόμσκι, Καζίμιερζ Πρζέρβα-Τετμάγιερ, Γιαν Κάσπροβιτς, Μιέτσισουαφ Κάρουοβίτς, Κάρολ Σιμάνοφσκι, Στάνισουαφ Ιγκνάτσι Βίτκιεβιτς και άλλοι. Ο Στάνισοαυφ Βίτκιεβιτς είναι ο δημιουργός του λεγόμενου "στυλ του Ζακοπάνε" (ονομάζεται επίσης το όνομα του Βίτκιεβιτς)) στην κατασκευή. Μετά αναπτύχθηκε ο τουρισμός και η ορειβασία. Το 1873 δημιουργήθηκε η Κοινωνία των Τάτρα, η οποία είχε στόχο να προωθήσει τη γνώση των Τάτρα, να τα μελετήσει, να διευκολύνει τον τουρισμό, να προστατεύσει τη φύση και να στηρίξει την τοπική ανάπτυξη. Μεταξύ των ιδρυτών της ίδρυσης της Εταιρείας ήταν ο Τίτους Χαουουμπίνσκι, ο ιερέας Γιούζεφ Στολάρτσικ, Βαλέρι Έλιας-Ραντζικόβσκι και άλλοι. Το Ζακοπάνε οφείλει τις δραστηριότητές του στον πρώτο φωτισμό, την οργάνωση των ταχυδρομείων και των τηλεγραφημάτων, την κατασκευή του σιδηροδρομικού σταθμού Tatra. Η ανάπτυξη της ορεινής αναρρίχησης και των επαναλαμβανόμενων ατυχημάτων ήταν ο λόγος για την ίδρυση της υπηρεσία Πρώτων βοηθειών ιδρυτής ήταν κυρίως ο Μάριους Ζαρούσκι. Η ιστορία του θεάτρου στο Ζακοπάνε συνδέεται επίσης με τη διαμονή των παραθεριστών . Οι πρώτες παραστάσεις πραγματοποιήθηκαν από ερασιτεχνικά συγκροτήματα που δημιουργήθηκαν από τους επισκέπτες, αλλά ήδη από το 1892 το Ζακοπάνε επισκέπτεται μια ομάδα θεάτρου αποτελούμενη από επαγγελματίες ηθοποιούς. Ιδρύθηκε το 1900, ο Σύνδεσμος Φίλων του Ζακοπάνε ξεκίνησε τη δημιουργία μόνιμου ερασιτεχνικού θεάτρου και από το 1904 μια εποχιακή επαγγελματική ομάδα. Η Χελένα Μοντρζέγιεβσκα , η Αντόνινα Χόφμαν , η Ειρήνα και ο Λούντβικ Σολσί και άλλοι πραγματοποίησαν στο Ζακοπάνε. Στα μεσοπολεμικά χρόνια, το θεματικό σκηνικό λειτουργούσε στο Ζακοπάνε.
Η κατασκευή του μνημείου του Τίτους Χαουουμπίνσκι και η δημιουργία των πρώτων αθλητικών ενώσεων συνδέονται επίσης με τις δραστηριότητες της Ένωσης Φίλων του Ζακοπάνε.
Ιωσήφ Κηρομύτης

Βιογραφικό

Ο Κηρομύτης γεννήθηκε στό χωριό Στεφάνη του Ν. Πρέβεζας. Στο Γυμνάσιο ένας καθηγητής του αντελήφθη το ταλέντο του στη ζωγραφική και πρότεινε στούς γονείς του να πάει να σπουδάσει καλές Τέχνες στην Αθήνα. 'Ετσι το έτος 1969 σε ηλικία 18 ετών ήρθε στό Χαλάνδρι και μετά στην Αθήνα όπου ταυτόχρονα τέλειωσε το Λύκειο και την Σχολή Ζωγραφικής ABC. Τα πρώτα χρόνια της καλλιτεχνικής του πορείας ασχολήθηκε με μικρές ελαιογραφίες τοπίων με σκοπό το βιοπορισμό. Αργότερα μεταπήδησε σε μεγαλύτερους πίνακες με αρχαιοκλασσικά θέματα, συνήθως από την Ελληνική Μυθολογία και Ιστορία. Μετά το έτος 1992, πρακτικά εγκατέλειψε τη ζωγραφική σε καμβά και μεταπήδησε στην αγγειοπλαστική και ζωγραφική αγγείων (ψημένα αγγεία) με την αρχαιοελληνική τεχνική. Μάλιστα ανέπτυξε δική του τεχνολογία παραγωγής φυσικών χρωμάτων που να μην αλλοιώνονται στό ψήσιμο του αγγείου, και ουδέποτε χρησιμοποίησε συνθετικά χρώματα του εμπορίου. Ετσι όλες οι κατασκευές του, ακριβή αντίγραφα αγγείων των Ελληνικών και Ξένων Μουσείων, έχουν διαχρονικότητα και δεν αλλοιώνονται ποτέ. Η διασημότητά του του επέτρεψε να έχει πρόσβαση σε όλες τις βιτρίνες των Αρχαιολογικών Μουσείων, οι οποίες άνοιγαν ειδικά γι αυτόν, ώστε να φωτογραφήσει σε όλες τις όψεις τα αγγεία, τα οποία αναπαριστούσε σε ακριβές αντίγραφο. Τα τελευταία χρόνια λόγω προβλήματος υγείας συνταξιοδοτήθηκε και έκλεισε το εργαστήριό του στην Πετρούπολη.  Ο Ιωσήφ Κηρομύτης απεβίωσε στήν Αθήνα τον Αύγουστο 2013 πάσχων από χρόνια λευχαιμία.

Καλλιτεχνική δράση

Τα πρώτα έργα του Ιωσήφ Κηρομύτη είναι μικρές ελαιογραφίες, που βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές. Η μικρή ελαιογραφία απαιτεί τη χρήση λεπτών πινέλων και ακρίβειας, και εκεί ακριβώς φάνηκε το ταλέντο του Κηρομύτη. Πέραν αυτού ο μικρός πίνακας ήταν πιό εύκολος στην εμπορική του προώθηση. Μετά το 1985 άρχισε να ζωγραφίζει μεγάλου μεγέθους ελαιογραφίες με αρχαιοκλασσικά θέματα. Εχει συμμετάσχει σε πολλές εκθέσεις ζωγραφικής και αγγειοπλαστικής. Σταδιακά σχεδόν εγκατέλλειψε τη ζωγραφική και ασχολήθηκε με την αγγειοπλαστική και αγγειογραφία σε ψημένα μελανόμορφα και ερυθρόμορφα αγγεία, που πωλούνται σε καταστήματα πέριξ της Ακροπόλεως. Στην πατρίδα του την Πρέβεζα έκανε μόνο μία έκθεση ζωγραφικής το 1994 στην δημοτική αίθουσα "Θεοφάνειος". Οι εκδόσεις ΔΟΛ (Οργανισμός Λαμπράκη) έχουν εκδόσει ένα CD με την «Ελλάδα του Περικλή» όπου ο Ιωσήφ Κηρομύτης παρουσιάζει σε βίντεο την τεχνική του. Προσπάθησε να συγκεντρώσει τις σημειώσεις του γιά να εκδόσει ένα εγχειρίδιο Αρχαίας Αγγειοπλαστιής και Αγγειογραφίας, από τις εκδόσεις ΄Αδωνι Γεωργιάδη, αλλά δεν πρόλαβε.
Τερουέλ (επαρχία)

Το Τερουέλ είναι μια επαρχία της Αραγωνίας, στα βορειοανατολικά της Ισπανίας.
Συνορεύει με τις επαρχίες Ταρραγόνα, το Καστεγιόν, την Βαλένθια (συν τον εξωτερικό θύλακο της Ρινκόν ντε Αδεμούθ), την Κουένκα, τη Γουαδαλαχάρα, και την Σαραγόσα.
Η πρωτεύουσα της επαρχίας είναι το Τερουέλ.
Η έκταση της επαρχίας είναι 14,809 km². Ο πληθυσμός της είναι 138,686 (2003), από τους οποίους σχεδόν ένα τέταρτο ζουν στην πρωτεύουσα, η πληθυσμιακή πυκνότητα του είναι 9,36/km². Απαρτίζεται από 236 δήμους, από τους οποίους περισσότεροι από τους μισούς είναι χωριά με κάτω από 200 κατοίκους.
Λετόγια Λάκετ

Destiny's Child

Η Letoya έγινε μέλος στο γκρουπ Destiny's Child για να ολοκληρώσει το συγκρότημα. Μετά από την εγγραφή αλλά και την απόληση από την Elektra Records,εγγράφηκε στην Columbia Records το 1997 και κυκλοφορίσαν 2 άλμπουμς πρωτου η Letoya και η Latavia αποχωρίσουν από το γκρουπ. Ο λόγος της αποχώρισης τους ήταν πως ήταν δυσαρεστημένες από τον μάνατζερ τους Matthew Knowles (Που ήταν επίσης ο πατέρας της Beyonce), o οποίος ξεχώριζε την Beyonce και την Kelly Rowland. Η Letoya με τις Destiny's Child κέρδισαν 1 γκράμι το 2000 για το τραγουδι Say my name που περιέχεται στο 2ο άλμπουμ τους με τίτλο THE WRITING'S ON THE WALL.

Σολο καριέρα

Η Letoya και η Letoya προσπάθησαν να έχουν μία δεύτερη ευκαιρία στην μουσική δημιουργώντας έτσι το γκρουπ Angels με άλλα 2 κοριτσια που όμως απολύθηκαν προτου κυκλοφορίσουν ούτε ένα τραγούδι. Έτσι η Letoya αποφάσισε να κάνει σόλο καριέρα υπογράφοντας στην Capitol Records το 2006. Το πρώτο της άλμπουμ με τίτλο το όνομα της κυκλοφόρισε τον Ιούνιο του 2006. Οι παραγωγοί του άλμπουμ ήταν οι  Jermaine Dupri, Scott Storch, Teddy Bishop, B. Cox,Slim Thug, Mike Jones, Paul Wall και Bun B. Το all eyes on me ήταν το πρώτο single από το άλμπουμ, όμως αυτό που γνώρισε επιτυχία ήταν το επόμενο single Torn. To τραγούδι της had to go against the grain κυκλοφόρισε τον Μάρτιο 2006 και έγινε επιτυχία. Το Letoya έγινε πλατινένιο τον Δεκέμβριο της ίδιας χρόνιάς.Τον Ιούλιο του 2009, ανοίγοντας την συναυλία της Mary J. Blige, ανακοίνωσε την κυκλοφορία νέου άλμπουμ, όπως και έγινε. Το Lady Love κυκλοφόρισε τον Άυγουστο του 2009 και περιέχει τα singles Νοt Anymore, Regret, She Ain't Got και Μatter. Το Not Anymore έγινε μεγάλη επιτυχία καθώς το ραδιόφωνο το έπαιξε πολλές φορές. Το συγκεκριμένο single έφτασε στην θέση 98 στο billboard 200 hip hop and rnb songs. Το Regret στο οποίο συμμέτεχει και η ράππερ Ludacris έφτασε στο νούμερο 8 του billboard 200
Η Letoya επιστρέφει στην μουσική 
το 2015 με το αλμπουμ until then που βγαινει την ανοιξη και οπως εχει δηλωσει εχει ξεκάθαρα RnB ηχο
Ελεφαντίαση

Γενικά

Η εμφάνισή της αποτελεί ίσως το τελικό, μη αναστρέψιμο, ενίοτε δραματικό (κυρίως στην εμφάνιση), στάδιο της εξέλιξης του λεμφοιδήματος, (διαταραχή του μηχανισμού λειτουργίας του λεμφαγγειακού συστήματος). Συνηθέστερα η πάθηση αυτή προσβάλει τα κάτω άκρα.
Η περίμετρος των κάτω άκρων προσλαμβάνει ασυνήθεις διαστάσεις ενώ κατά τόπους παρατηρούνται περιγεγραμμένες διογκώσεις οι οποίες πολλές φορές καλύπτουν ή εξαφανίζουν τα δάκτυλα και το άκρο πόδι. Η θηλωμάτωση και η υπερκεράτωση (κεράτωση του δέρματος με διατεταμένα τριχοειδή αγγεία και ανάπτυξη φλυκταινών, ίνωσης και ελκών) ολοκληρώνουν την εικόνα προσδίδοντας ομοιότητα προς το άκρο ελέφαντα.

Διάκριση

Η Ελεφαντίαση διακρίνεται σε δύο τύπους ανάλογα του προκαλούμενου αιτίου, στην παρασιτική ελεφαντίαση και στην μη παρασιτική ελεφαντίαση ή λεγόμενη "ελεφαντίαση εκ συγγενείας".
Ο πρώτος τύπος οφείλεται σε νόσους, όπως η φιλιρίαση, ή η ογκοκέντρωση (επί προσβολής του οσχέου). Ο δεύτερος τύπος οφείλεται κυρίως (πρωτογενώς) σε συγγενή ανωμαλία του λεμφικού συστήματος (λεμφαγγειίτιδα) είτε δευτερογενώς σε λοιμώξεις. 
Η κατάσταση επιδεινώνεται από μυκητιάσεις, ερυσίπελας, τραυματισμούς και εγκυμοσύνη τα οποία οδηγούν στο στάδιο της λεμφοστατικής ελεφαντίασης.

Αντιμετώπιση

Η χειρουργική αντιμετώπιση της ελεφαντίασης βασίζεται στην εγχειρητική μέθοδο που εισήγαγε ο Έλληνας χειρουργός Εμμ. Κοντολέων προπολεμικά όπου και φέρει προς τιμήν του το όνομα "μέθοδος Κοντολέοντος".
Τρσιτς Λοζνίτσας

Η Τρσιτς (σερβικά : Тршић) είναι χωριό της Σερβίας στην περιφέρεια Ματσβάνσκι. Σύμφωνα με την απογραφή του 2002 έχει 1.263 κατοίκους ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 1991 είχε 1.210 κάτοικους, βρίσκεται 9 χλμ νοτιοανατολικά από την Λοσνίτσα.

Πολιτισμός

Το χωριό είναι γνωστό σαν η γενέτειρα του Σέρβου φιλολόγου και μεταρρυθμιστή της σερβικής γλώσσας Βουκ Στεφάνοβιτς Κάρατζιτς. Ως εκ τούτου, το "Υπουργείο Παιδείας, Επιστημών και Τεχνολογικής Ανάπτυξης" της Δημοκρατίας της Σερβίας κάθε χρόνο, σε συνεργασία με την Εταιρεία για τη σερβική γλώσσα και στα τέλη Μαΐου οργανώνει εθνικό διαγωνισμό σερβικής γλώσσας και γλώσσας του πολιτισμού για τους μαθητές της έβδομης και της όγδοης τάξης της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.
Οι μαθητές του τρίτου και τέταρτου έτους της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης που θα κερδίσουν μία από τις τρεις πρώτες θέσεις απαλλάσσονται από τις εξετάσεις εισόδου στο τμήμα φιλολογίας του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου. Το χωριό έχει επίσης εθνογραφικό πάρκο με μνημείο το σπίτι του Κάρατζιτς.
Το 1933 το σπίτι της οικογένειας του Βουκ Κάρατζιτς ανεργέθηκε έγινε μνημείο. Το μνημείο αποτελείτε από το κυρίως, ξύλινο , σπίτι, και ένα βοηθητικό κτίσμα, αποστακτήριο. Το σπίτι έχει ένα δωμάτιο με τζάκι, έπιπλα και τα πιάτα, χαρακτηριστικό των σπιτιών του 19ου αιώνα. Το δωμάτιο διαθέτει ένα κρεβάτι, γραφείο, πάγκο, εικονίδια, βιολί και το πορτρέτο του Βουκ Κάρατζιτς έργο του Πάβελ Τζουρκονίτσα από το 1816.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1925

Το ΙΖ΄ Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1925 διεξήχθη για πρώτη φορά εκτός Ελλάδας, στη Λεμεσό της Κύπρου, από 23 ως 26 Απριλίου (από Πέμπτη του Πάσχα ως Κυριακή του Θωμά) και σημείωσε μεγάλη επιτυχία. Κάποιες φορές οι αγώνες αναφέρονται και ως "Παγκύπριοι Αγώνες 1925". Όμως, διεξήχθη υπό την αιγίδα του ΣΕΓΑΣ, με διοργανωτή τον Γ.Σ. Ολύμπια Λεμεσού, και στον πολυνίκη Εθνικό Γ.Σ. απονεμηθηκε ειδικό έπαθλο για τον τίτλο που κατέκτησε: "μέγα ορειχάλκινον άγαλμα παριστών την Νίκην", το οποίο αθλοθέτησε η κυπριακή παροικία της Αλεξάνδρειας. Στους νικητές των δρόμων, των αλμάτων, των σκυταλοδρομιών και του πεντάθλου απονέμήθηκαν αργυρά ή επάργυρα κύπελλα. Στους νικητές των ρίψεων δόθηκε ορειχάλκινο αγαλματίδιο εκτός από το νικητή του ακοντισμού, στον οποίο απονεμήθηκε "ωραίον ακόντιον με λαβήν αργυράν". Φυσικά απονεμήθηκαν διπλώματα και μετάλλια στους τρεις πρώτους κάθε αγωνίσματος. Υπήρξε ειδική βαθμολογία για τα αθλητικά αγωνίσματα, στα οποία περιλαμβάνονταν ο στίβος, η πάλη και η άρση βαρών. Επίσης, διεξήχθησαν αγώνες οπλομαχίας, κολύμβησης, αντισφαίρισης και ποδοσφαίρου, για τους οποίους υπήρξε ξεχωριστή βαθμολογία. Ούτε τη χρονιά αυτή διεξήχθη το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών.

Χρονικό των αγώνων

Η διοργάνωση των Πανελλήνιων Αγώνων του 1925 πήρε ιδιαίτερα πανηγυρικές διαστάσεις, καθώς συνδυάστηκε με τον εθνικό πόθο να αναδειχθεί η ελληνικότητα της Κύπρου και το πάγιο αίτημα της Ένωσης με την Ελλάδα. Στην τελετή έναρξης παρέστη ο αρχιεπίσκοπος του νησιού, οποίος τέλεσε το σχετικό αγιασμό και πλήθος επισήμων Κυπρίων με επικεφαλής τον Νικ. Λανίτη, εκπρόσωπο του Εθνικού Συμβουλίου καθώς και ορισμένων Άγγλων. Το Στάδιο ήταν κατάμεστο όλες τις ημέρες από Κυπρίους που είχαν προσέλθει από όλα τα μέρη του νησιού, οι οποίοι φώναζαν συνθήματα υπέρ της Ένωσης. Παράλληλα με τους αγώνες διοργανώθηκαν χοροί συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις και ιππευτικοί αγώνες για τους αθλητές και τους συνοδούς τους. Επίσης, η Ιερά Σύνοδος πρόσφερε χρυσό σταυρό ως έπαθλο, χωρίς να διευκρινίζεται σε ποιον απονεμήθηκε.
Μετά το τέλος των αγώνων τους αθλητές δεξιώθηκε ο Αντώνιος Χατζηπαύλος. Επίσης, οι εξ Ελλάδος και Αιγύπτου αθλητές μετέβησαν για προκύνημα στα Ιεροσόλυμα πριν επιστρέψουν στην Αλεξάνδρεια και στην Αθήνα. Στους αγώνες αναμένονταν 50 αθλητικά σωματεία. Είναι γνωστό πως πήραν μέρος αθλητικοί σύλλογοι από Αθήνα, Πειραιά, Θεσσαλονίκη, Λέσβο, Αλεξάνδρεια και φυσικά από όλες τις πόλεις της Κύπρου. Επιτεύχθηκαν νέα πανελλήνια ρεκόρ στα 400μ, 1500μ και άλμα τριπλούν.
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2008

Λογότυπο και μασκότ

Το λογότυπο της διοργάνωσης δημιουργήθηκε από την αγγλική εταιρία English & Pockett και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά τον Ιούνιο του 2005. Είναι εμπνευσμένο από το φυσικό τοπίο της Αυστρίας και της Ελβετίας, με βασικό στοιχείο τους ορεινούς όγκους που απεικονίζονται με μια κόκκινη τεθλασμένη γραμμή να αγκαλιάζει μια μπάλα. Το σχέδιο και τα έντονα πράσινα χρώματα της μπάλας συμβολίζουν τις κοιλάδες και τα δάση των δύο χωρών.
Μασκότ είναι οι δίδυμοι Τριξ και Φλιξ, δύο αγόρια ντυμένα στα κόκκινα και άσπρα, τα χρώματα των σημαιών της Αυστρίας και της Ελβετίας. Τα ονόματά τους επιλέχθηκαν από το κοινό με ψηφοφορία. Τα άλλα υποψήφια ονόματα ήταν Φλιτζ και Μπλιτζ και Ζάγκι και Ζίγκι.
Ίμερος ο Λακεδαίμονας

Ο μύθος

Μετά το ανοσιούργημά του, ο `Ιμερος αυτός έπεσε και πνίγηκε στον ποταμό «Μαραθώνα», ο οποίος μετονομάσθηκε τότε σε «Ίμερο» και στη συνέχεια, μέχρι και σήμερα, σε Ευρώτα. Αδέλφια αυτού του Ιμέρου ήταν επίσης η Κλεοδίκη, ο Αμύκλας και η Ευρυδίκη (η γιαγιά του Περσέα).
Σμάρω Στεφανίδου

Βιογραφία

Τελείωσε την Εμπορική Σχολή στην Αθήνα και έμαθε ξένες γλώσσες και πιάνο. Από πολύ μικρή έπαιζε θέατρο και έκανε παραστάσεις στα παιδιά. Κρυφά από τους γονείς της εργαζόταν και χρηματοδοτούσε τις σπουδές της στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, καθώς οι γονείς της ήταν αρνητικοί στο να γίνει ηθοποιός.
Μετά την αποφοίτησή της από τη σχολή του Εθνικού Θεάτρου, το 1937, την πήρε στο θίασό της η Κοτοπούλη και από το 1952 ήταν βασική καρατερίστα στο θίασο του Λογοθετίδη, δίπλα στον οποίο έμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του, το 1960.
Συνεργάστηκε επίσης με την Κατερίνα Ανδρεάδη, την Έλλη Λαμπέτη, το Δημήτρη Χόρν, το Λάμπρο Κωσταντάρα, το Γιάννη Φέρτη, την Ξένια Καλογεροπούλου, την Αλίκη Βουγιουκλάκη, το Στέφανο Ληναίο, το Γιάννη Γκιωνάκη, το Νίκο Κούρκουλο, τον Αντώνη Αντύπα και πολλούς άλλους.
Σταθμός της καριέρας της ήταν η Εκάβη στο έργο «Τρωάδες» του Ευριπίδη στο Θέατρο της οδού Καπλανών και στους Δελφούς, σε σκηνοθεσία Γιάννη Τσαρούχη. Στην Ακαδημία Τσαρούχη, όπως τη λέει η ίδια, έμαθε πολλά και σοφά πράγματα.
Στον κινηματογράφο έκανε την πρώτη της εμφάνιση το 1951, με την ταινία του Γ. Ζερβού «Τα τέσσερα σκαλοπάτια». Από τότε έλαβε μέρος σε πολλές ταινίες, μεταξύ των οποίων διασκευές θεατρικών έργων στα οποία είχε εμφανιστεί. Ενεργή είναι επίσης η παρουσία της στο ραδιόφωνο με σειρές, θεατρικά έργα και αναγνώσεις μυθιστορημάτων, όπως η ραδιοφωνική μεταφορά του μυθιστορήματος «Το Τρίτο Στεφάνι», του Κώστα Ταχτσή, που μεταδόθηκε σε 78 συνέχειες από το Τρίτο Πρόγραμμα της ΕΡΤ το 1979. Η διασκευή και η σκηνοθεσία ήταν του Γιώργου Παυριανού, τον ρόλο της Νίνας ερμήνευσε η Ρένα Βλαχοπούλου και της Εκάβης η ίδια η Σμάρω Στεφανίδου.

Προσωπική ζωή

Παντρεύτηκε τον τραγουδιστή Βάσο Σεϊτανίδη (1913-1965) από τον οποίο απέκτησε μια κόρη, τη Λήδα-Ειρήνη (γνωστή ως Λήδα Shantala).
Η Σμάρω Στεφανίδου μαζί με την κόρη της, το φθινόπωρο του 2003 αποπεράτωσαν το Shantom, Πολυχώρο Πολιτισμού και Τεχνών Σμάρω Στεφανίδου-Λήδα Shantala, στο Χαλάνδρι, που στεγάζει μαθήματα, σεμινάρια (χορού, γιόγκα, πολεμικών τεχνών, θεάτρου, εναλλακτικών θεραπειών κ.ά), και παραστάσεις, αλλά και όλων των ειδών πολυ-πολιτισμικές εκδηλώσεις: ένας πόλος επιμόρφωσης, ψυχαγωγίας, συνάντησης και επικοινωνίας, μέσα σε ένα πλαίσιο που σέβεται τον άνθρωπο και στοχεύει στην ανάπτυξη του δυναμικού του.
Σταθμός Χαλάνδρι (Μετρό Αθήνας)

Υπαίθριος χώρος στάθμευσης

Ο ελεγχόμενος υπαίθριος χώρος στάθμευσης του σταθμού Χαλάνδρι είναι συνολικής χωρητικότητας 280 θέσεων. Λειτουργεί παράλληλα με το ωράριο λειτουργίας του Μετρό Αθήνας και παραμένει κλειστός τις Κυριακές και Αργίες.

Σταθμός ανταπόκρισης με αστικά λεωφορεία

Ο σταθμός ανταπόκρισης με αστικά λεωφορεία βρίσκεται σε λειτουργία από τον Ιούλιο του 2004, ενώ από το 2006 παραδόθηκε στην ΑΜΕΛ. Στον σταθμό έχουν αφετηρία / τέρμα 7 λεωφορειακές γραμμές (19, 404, 405, 450, 460, 451, 461).
Κομητεία Γιενγκισάρ

Ιστορία

Η Μάχη του Γιάνγκι Χισσάρ έλαβε χώρα στην περιοχή τον Απρίλιο του 1934. Ο Μα Ζανκάνγκ οδήγησε την Κινεζική Μουσουλμανική 36η διοίκηση για να επιτεθούν στις τουρκικές μουσουλμανικές δυνάμεις των Ουιγούρων στο Γιάνγκι Χισσάρ, νικώντας την Ουιγουρική δύναμη που ανερχόταν στα 500 άτομα και σκοτώνοντας τον Εμίρη Νουρ Αχμάντ Τζαν Μπούγκρα.

Άγρια ζωή

Το όνομα του σαμαμιδιού του Γιανγκιχισσάρ (Cyrtopodion elongatum), ενός είδους σαύρας περιέχει το όνομα της πόλης του Γιενγκισάρ. Το είδος απαντάται σε όλη την Κεντρική και Ανατολική Ασία, συμπεριλαμβανομένων των επαρχιών Σιντζιάνγκ και Γκανσού.

Μεταφορές

Το Γιενγκισάρ εξυπηρετείται από τον Εθνικό Κινεζικό Αυτοκινητόδρομο 315 και τον Νότιο Σιδηρόδρομο του Σιντζιάνγκ.
Mawtini

Mawtini (αραβικά: موطني‎ “Πατρίδα μου”) είναι ένα δημοφιλές πατριωτικό ποίημα που γράφτηκε από τον Παλαιστίνιο ποιητή Ιμπραχίμ Τουκάν (αραβικά: إبراهيم طوقان) στα 1934 στην Παλαιστίνη και έγινε ντε φάκτο εθνικός ύμνος της Παλαιστινιακής Αρχής και του Ιράκ. Επίσης αναγνωρίζεται ως ύμνος στη Συρία και την Αλγερία για την υποστήριξη των Παλαιστινίων. Η αρχική μουσική είναι του Μουχάματ Φουλιεφίλ (Muhammad Fuliefil, αραβικά: محمد فليفل). Με την πάροδο των χρόνων απέκτησε δημοφιλία σε όλο τον αραβικό κόσμο.
Το 2004 καθιερώθηκε προσωρινά ως εθνικός ύμνος του Ιράκ σε αντικατάσταση του παλαιού ύμνου Ardh Alforatain (1979-2003) που συνδέεται με το μπααθικό καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν.
1140 Κριμαία

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Κριμαίας εκτιμάται σε 27,75 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,1772. Η Κριμαία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 9 ώρες και 46 λεπτά.
Κάστρο της Βαντούζ

Ιστορία

Η πρώτη αναφορά του κάστρου βρίσκεται στο συμβόλαιο πώλησης του κόμη Ρούντολφ φον Βέρντενμπεργκ-Σαργκάν (Sargans) στον Ούλριχ φον Ματς για το ποσό των 400 μάρκων. Ο πύργος που χρονολογείται από τον 12ο αιώνα και ένα μέρος της δυτικής του πλευράς είναι τα παλαιότερα τμήματα του κάστρου. Το κομιτάτο του Βαντούζ δημιουργήθηκε το 1342 στη συνέχεια μιας μοιρασιάς στα πλαίσια διαδοχής. Ο κόμης Χάρτμανν Γ' εγκαταστάθηκε στο κάστρο του Βαντούζ που έγινε εκείνη την εποχή η κατοικία των αρχόντων. 
Το παρεκκλήσι της Αγίας Άννας χτίστηκε και υπέστη αλλαγές σε όλη την διάρκεια του Μεσαίωνα. Στην διάρκεια του Πολέμου της Σουαβίας του 1499, το κάστρο κάηκε από τους honorbound της Ελβετίας. 
Το κάστρο του Βαντούζ περιήλθε στην πριγκιπική οικογένεια του Λίχτενσταϊν το 1712 όταν αγόρασε το κομιτάτο της Βαντούζ. Εκείνη την εποχή, ο Κάρολος Ζ', αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ένωσε το φέουδο του Σέλενμπεργκ και το κομιτάτο της Βαντούζ για να δημιουργήσει το Πριγκιπάτο του Λιχτενστάιν.
Το κάστρο χρησιμοποίησε ως έδρα της κυβέρνησης στη διάρκεια της περιόδου 1712-1732 και έπειτα ως φρούριο από το 1838.
Το κάστρο αναπαλαιώθηκε ανάμεσα στο 1905 και στο 1920 στη διάρκεια της βασιλείας του Πρίγκιπα Ιωάννη Β' του Λίχτενσταϊν, και επεκτάθηκε στη διάρκεια των αρχών της δεκαετίας του 1930 από τον Πρίγκιπα Φραγκίσκο-Ιωσήφ Β' του Λίχτενσταϊν. Από το 1938, η πριγκιπική οικογένεια το χρησιμοποιεί ως κατοικία. Το κάστρο αποτελεί σήμερα ένα από τα εθνικά σύμβολα του Λίχτενσταϊν. Αμπέλια που ανήκουν στην πριγκιπική οικογένεια έχουν φυτευτεί γύρω από το κάστρο.