google/wiki40b huggingface dataset:
Πανεπιστήμιο της Λειψίας

Ίδρυση

Το πανεπιστήμιο είχε ως αρχικό πρότυπο ίδρυσής του το Πανεπιστήμιο της Πράγας, από το οποίο αποσύρθηκαν στη Λειψία τα μέλη της γερμανόφωνης σχολής μετά την κρίση Γιαν Χους και το Διάταγμα του Κουτνά Χόρα. Η ίδρυση του πανεπιστημίου της Λειψίας εγκρίθηκε από τον Πάπα Αλέξανδρο Η' στις 9 Σεπτεμβρίου 1409, και τελικά το πανεπιστήμιο άνοιξε στις 2 Δεκεμβρίου με πρώτο πρύτανη τον Γιόχαν Όττο φον Μύνστερμπεργκ.
Μεταξύ των ετών 1953 και 1991, το πανεπιστήμιο αποκαλείτο Πανεπιστήμιο Καρλ Μαρξ.

Βιβλιοθήκη

Η πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη της Λειψίας ιδρύθηκε το 1543. Είναι μία από τις αρχαιότερες γερμανικές πανεπιστημιακές βιβλιοθήκες και χρησιμοποιείται ως πηγή φιλολογικής έρευνας και γενικότερων πληροφοριών για το πανεπιστήμιο της Λειψίας και το ευρύτερο κοινό της περιοχής. Οι εκτεταμένες ιστορικές και ειδικές συλλογές του είναι αναγνωροισμένες σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Η βιβλιοθήκη συγκροτείται από το κεντρικό κτήριο "Bibliotheca Albertina" και σαράντα κλάδους κοντά στα αντίστοιχα ακαδημαϊκά ιδρύματα. Το συνολικό απόθεμα τις βιβλιοθήκης φθάνει τα 5 εκατομμύρια τόμους και περίπου 7.700 περιοδικές εκδόσεις. Οι συλλογές ποικίλλουν από σημαντικά μεσαιωνικά χειρόγραφα, παπύρους, αυτόγραφα, όστρακα και νομίσματα.

Campus

Το αστικό campus συντίθεται από αρκετές διαφορετικές τοποθεσίες. Το κεντρικό κτήριο στο κέντρο της Λειψίας κατασκευάστηκε το 2005. Τα σχέδια για το νέο κτήριο του πανεπιστημίου εκπόνησε ο ολλανδός αρχιτέκτονας Έρικ βαν Έγκεραατ. Το εκτιμώμενο συνολικό κόστος για το πρόγραμμα ανακατασκευών αναφέρεται ότι φθάνει στα 140 εκατομμύρια ευρώ. Το νέο κτήριο προβλέπεται να ολοκληρωθεί το 2009, εγκαίρως δηλαδή για τον εορτασμό των 600 χρόνων του πανεπιστημίου. 
Εκτός από τις σχολές και τα δι΄παφορα ιδρύματα, υπάρχουν αρκετά περιφερειακά σώματα στην υπηρεσία του πανεπιστημίου, όπως αρχεία και διοικητικά κτήρια, μουσείο μουσικών οργάνων και πανεπιστημιακή κλινική. Ο βοτανικός κήπος του πανεππιστημίου (Botanischer Garten) ιδρύθηκε το 1542 και είναι ο δεύτερος αρχαιότερος βοτανικός κήπος στην Ευρώπη.
Αλφόνσος Φερνάντεθ ελ Νίνιο

Βιογραφία

Ήταν νόθος γιος του Αλφόνσου Ι΄ του Σοφού και της ερωμένης του Ελβίρας Ροδρίγεθ δε Βιγιάδα, κόρης του Ροδρίγο Φερνάντεθ δε Βιλιάδα. Ετεροθαλείς αδελφοί του ήταν οι Φερδινάνδος δε λα Σέρδα, Σάντσο Δ΄, Πέτρος, Ιάκωβος και Ιωάννης.
Εμφανίζεται ως δωρητής το 1255. Ήταν επιδέξιος στην πολιτική και ικανός στα στρατιωτικά, έτσι είχε την εμπιστοσύνη του πατέρα του. Το 1262 του ανατέθηκε η κατανομή γης της κατακτημένης Ταΐφα της Νιέμπλα. Το 1267 εργάστηκε για την οριοθέτηση περιοχών.
Οι Μουδέχαρ της Ανδαλούθια και Μούρθια εξεγέρθηκαν το 1264, αλλά ηττήθηκαν από τον Αλφόνσο Ι΄ και ο Αλφόνσος Φερνάντεθ έμεινε στην περιοχή. Το 1272 απεβίωσε ο πεθερός του και η σύζυγός του κληρονόμησε την κυριότητα (señorio) της Μολίνα & Μέσα. Έγινε διοικητής της Ανδαλουσίας και έδρευε στη Σεβίλη. 
Ήταν έμπειρος στα στρατιωτικά και μαζί με τον ετεροθαλή αδελφό του Φερδινάνδο δε λα Σέρδα, τον θείο τους Φίλιππο και τον Νούνιο Γονθάλεθ δε Λάρα εκστράτευσαν εναντίον του εμιράτου της Γρανάδα. Το 1274 ανέλαβε την άμυνα της Σεβίλης έναντι των επιθέσεων των Μουσουλμάνων. Στη μάχη της Έθιχα οι Χριστιανοί ηττήθηκαν και ο Νούνιο Γονθάλεθ δε Λάρα αποκεφαλίστηκε. To 1278 συμμετείχε με τους  αδελφούς του Σάντσο και Πέτρο στην πολιορκία του Αλγέθιρας, που απέτυχε το επόμενο έτος. Ταυτόχρονα στη ναυμαχία του Αλγέθιρας καταστράφηκε ο Καστιλιανικός στόλος. Ανέλαβε την εμπροσθοφυλακή κατά την αποχώρηση.
Το 1281 συμμετείχε με τον πατέρα του σε άλλη εκστρατεία εναντίον του εμιράτου της Γρανάδας, όπου ανέλαβε την οπισθοφυλακή του στρατεύματος. Μετά την εκστρατεία εναντίον του Βέγα δε Γρανάδα το 1281, απεβίωσε και τάφηκε μάλλον στη μονή της Σάντα Μαρία δε Ματαγιάνα στην Βαγιαδολίδ· η μονή τώρα είναι ερειπωμένη.
Μεταξισμός

Ο όρος Μεταξισμός αναφέρεται στην πολιτική ιδεολογία που σχετίζεται με τον Έλληνα δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά, η οποία επιδίωκε την αναγέννηση του ελληνικού έθνους και την καθιέρωση μιας σύγχρονης πολιτισμικά ομοιογενούς Ελλάδος.

Το Καθεστώς της 4ης Αυγούστου ήταν ένα απολυταρχικό κράτος επηρεασμένο από τα καθεστώτα του Μουσολίνι στην Ιταλία και του Χίτλερ στην Γερμανία, αν και πολλοί μελετητές δεν το κατατάσσουν στα αμιγώς φασιστικά (καθώς δεν προέκυψε βάσει ενός μαζικού φασιστικού κόμματος με λαϊκό έρεισμα όπως στις άνω περιπτώσεις), αλλά το χαρακτηρίζουν περισσότερο "πατερναλιστικό" με επιρροές από τον Πορτογάλο δικτάτορα Αντόνιο ντε Ολιβέιρα Σαλαζάρ.
Όλοι οι οργανισμοί οι οποίοι θεωρούταν ότι ήταν κατά του καθεστώτος απαγορεύονταν και το καθεστώς επιδίωκε οι Έλληνες να κινητοποιούνται σε μια πειθαρχημένη συλλογική ομάδα για την δημιουργία μιας "Nέας Ελλάδας" ενώ αποδοκίμαζε τον ατομικισμό και την φιλαυτία ως δημιούργημα ενός "αλλότριου πολιτισμού".

Η ιδεολογία συνδέεται άμεσα με το Κόμμα των Ελευθεροφρόνων.
Ο Μεταξάς ανακύρηξε το Καθεστώς της 4ης Αυγούστου (1936-1941) ως την απαρχή του τρίτου ελληνικού πολιτισμού, με την δέσμευση να δημιουργήσει πολιτισμικά αγνούς και φυλετικά καθαρούς Έλληνες έχοντας βάση μια στρατοκρατούμενη κοινωνία σαν αυτή της αρχαίας Μακεδονίας και της αρχαίας Σπάρτης, οι οποίες αποτελούσαν τον Πρώτο Ελληνικό Πολιτισμό. Τον Δεύτερο Ελληνικό Πολιτισμό αποτελούσε η Βυζαντινή Αυτοκρατορία, πιθανώς επηρεασμένος από την τριμερή διαίρεση του Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου. Το καθεστώς Μεταξά διακήρυττε πως οι αληθινοί Έλληνες ήταν απαραίτητο να είναι εθνικά Έλληνες και Χριστιανοί, σκοπεύοντας έτσι να αποκλείσει σε Αλβανούς, Σλάβους και Τούρκους που κατοικούσαν στην Ελλάδα την ελληνική ιθαγένεια και υπηκοότητα.

Κληρονομιά

Ο κοινωνικός έλεγχος που εφάρμοσε ο Μεταξάς είχε επίδραση στην ελληνική κοινωνία και στο μεταπολεμικό πολιτικό σύστημα. Παραδείγματα όπως η Λογοκρισία (σε Τύπο, αλλά και μουσικά ακούσματα) και στοιχεία αστυνομοκρατίας επιβίωσαν μέχρι και την πτώση της Χούντας των Συνταγματαρχών. 
Τα μέτρα αυτά είχαν εφαρμοστεί ή είχαν γίνει απόπειρες να εφαρμοστούν και πριν την διακυβέρνηση Μεταξά από άλλους πολιτικούς (περιλαμβανομένου του Βενιζέλου), και την εποχή εκείνη η άρση των κοινοβουλευτικών θεσμών εθεωρείτο επιτρεπτή προκειμένου να επανέλθει η χώρα στην ομαλότητα.
2361 Γκόγκολ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Γκόγκολ είναι άγνωστα.
Ατσαμάν

Ατσαμάν (ισπανικά: Achamán) στην Μυθολογία των Γουάντσε ήταν ο θεός του ουρανού και θεωρούνταν ο υπέρτατος θεός. Λατρευόταν στο νησί της Τενερίφης. Σύμφωνα με τη μυθολογία το φυσικό σώμα του Ατσαμάν ήταν ο ουρανός.
Στην  αρχή  υπήρχε ο Ατσαμάν, παντοδύναμος και αιώνιος θεός. Πριν από αυτόν υπήρχαν μόνο το τίποτα και το κενό. Η θάλασσα δεν καθρέφτιζε τον ουρανό και το φως δεν είχε χρώματα. Σύμφωνα με το μύθο ο Ατσαμάν δημιούργησε τη γη και το νερό, τη φωτιά και τον αέρα, και όλα τα ζωντανά όντα του κόσμου. Μια μέρα, θαυμάζοντας τη δημιουργία του στην κορυφή του ηφαιστείου Τέιδε, αποφάσισε ότι θα πρέπει να την μοιραστεί με κάποιον, τόσο όμορφη ήταν, και έτσι  δημιούργησε τον άνθρωπο για να μπορεί να την απολαμβάνει κι εκείνος και επίσης για να αναλάβει τη φροντίδα της. Ένας άλλος μύθος λέει ότι έσωσε τον Μαχέκ (θεό του ήλιου) ο οποίος είχε απαχθεί από τον Γκουαγιότα (ο διάβολος). Ο Ατσαμάν  απελευθέρωσε τον Μαχέκ και αντί αυτού κλείδωσε τον Γκουαγιότα μέσα στο ηφαίστειο Τέιδε.
Ιωάννης Δημόπουλος

Σπουδές

Γιος του δασκάλου Κωνσταντίνου Δημόπουλου, ο πατέρας του είχε διατελέσει επίσης βουλευτής Πιερίας την περίοδο από το 1952 ως το 1967. Η μητέρα του, Παναγιώτα (με καταγωγή από τη Μάνη), ήταν επίσης δασκάλα.  Νονός του ήταν ο υπουργός Λεωνίδας Ιασωνίδης (1884-1959). Σπούδασε οικονομικά και νομικά στα πανεπιστήμια της Θεσσαλονίκης (πτυχιούχος το 1956) και της Νέας Υόρκης. 
Από το 1956 άρχισε να εργάζεται ως δικηγόρος. Την περίοδο από το 1964 ως το 1967 διετέλεσε βοηθός εμπορικού ακολούθου στο Προξενείο της Νέας Υόρκης, όπου ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στις Οικονομικές Επιστήμες.

Αθλητική δραστηριότητα

Ο Ιωάννης Δημόπουλος ασχολήθηκε στα εφηβικά και νεανικά του χρόνια με τον αθλητισμό. Ειδικότερα, ήταν καλαθοσφαιριστής της ΧΑΝΘ και του ΠΑΟΚ από το 1947 μέχρι το 1956.

Πολιτική σταδιοδρομία

Πήρε μέρος στις εκλογές του 1974 ως υποψήφιος βουλευτής Πιερίας με τη Νέα Δημοκρατία και εξελέγη 2ος με 10.919 ψήφους ,  πρώτο τον Ευάγγελο Σουσουρογιάννη και τρίτο τον Ελευθέριο Ελευθεριάδη, επίσης από τη Νέα Δημοκρατία. Στις επόμενες εκλογές το 1977 επανεξελέγη βουλευτής και ήταν πρώτος με 13.368 ψήφους, με 2ο το Σουσουρογιάννη (8.023 ψήφοι) και 3ο τον Ελευθεριάδη (4.850 ψήφοι). 
Το 1976 ορίστηκε από τον πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή γενικός εισηγητής για το νομοσχέδιο που αφορούσε την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ. Διετέλεσε υφυπουργός Εμπορίου από τις 28 Νοεμβρίου 1977 ως τις 10 Μαΐου 1980. Τον διαδέχθηκε στο υφυπουργείο ο βουλευτής Έβρου, Σταύρος Ταταρίδης.
Στις 16 Ιανουαρίου 1981 διορίστηκε από τον πρωθυπουργό Γεώργιο Ράλλη ως ευρωβουλευτής και ήταν ανάμεσα στους πρώτους Έλληνες ευρωβουλευτές, μέλος της επιτροπής προϋπολογισμών. Παρέμεινε ευρωβουλευτής μέχρι τη διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών του 1981.
Από το 1989 ως το 1993 ήταν διοικητής του Γενικού Νοσοκομείου Αττικής ΚΑΤ "Απόστολος Παύλος".
Το Νοέμβριο του 2009 ήταν ανάμεσα στα 49 πρόσωπα από την Πιερία που πήραν μέρος στο έκτακτο συνέδριο της ΝΔ στην ελληνική πρωτεύουσα.

Οικογένεια

Από το γάμο του με τη Μαίρη Λαζαρίδου ο Ιωάννης Δημόπουλος απέκτησε 1 κόρη, την πολιτικό μηχανικό Χριστίνα Δημοπούλου, και 1 γιο, το.
δικηγόρο Παρ' Αρείω Πάγω Κώστα Δημόπουλο, ο οποίος ήταν υποψήφιος βουλευτής με τη ΝΔ στις βουλευτικές εκλογές του 2009 και υποψήφιος δήμαρχος στο Δήμο Δίου-Ολύμπου με το συνδυασμό "Ολύμπια Γη" το 2010 και το 2014. Στις εκλογές του 2014 ο Κώστας Δημόπουλος εξελέγη Δήμαρχος, με ποσοστό 52,3%.
Ανθεστήρια

Τα Ανθεστήρια ήταν μεγάλη αρχαία ελληνική ετήσια εορτή προς τιμήν του Θεού Διονύσου, η οποία τελούνταν στην αρχαία Αθήνα και σε πολλές ιωνικές πόλεις. Τα Ανθεστήρια φέρονται επίσης με τη γενικότερη ονομασία «Διονύσια».

Ο εορτασμός

Ο εορτασμός τους στην Αρχαία Αθήνα τελούνταν την 11η ως και την 13η του μηνός Ανθεστηριώνος.
Η πρώτη μέρα των Ανθεστηρίων ονομαζόταν πιθοίγια. Ονομάστηκε έτσι από το γεγονός ότι την ημέρα αυτή ανοίγονταν και δοκιμάζονταν για πρώτη φορά οι πίθοι με τον οίνο της χρονιάς.
Η δεύτερη μέρα λεγόταν χόες, από το ομώνυμο οινοδοχείο και η τρίτη μέρα των Ανθεστηρίων ονομάζονταν χύτροι, επειδή την ημέρα προσφέρονταν αγγεία με άνθη, μαγειρεμένα λαχανικά και πανσπερμία σιτηρών. Επίσης, την τρίτη και τελευταία ημέρα εορτάζονταν τα Υδροφόρια προς τιμήν όσων χάθηκαν στον Κατακλυσμό του Δευκαλίωνα.
Στην Αρχαία Αθήνα όποτε γινόταν η εορτή, οι Αθηναίοι δοκίμαζαν το νέο κρασί μέσα σε ατμόσφαιρα γενικής χαράς.

Σύμφωνα με τον Θουκυδίδη

[2.15.4] τεκμήριον δέ· τὰ γὰρ ἱερὰ ἐν αὐτῇ τῇ ἀκροπόλει  καὶ ἄλλων θεῶν ἐστὶ καὶ τὰ ἔξω πρὸς τοῦτο τὸ μέρος τῆς πόλεως μᾶλλον ἵδρυται, τό τε τοῦ Διὸς τοῦ Ὀλυμπίου καὶ τὸ Πύθιον καὶ τὸ τῆς Γῆς καὶ τὸ ‹τοῦ› ἐν Λίμναις Διονύσου, ᾧ τὰ ἀρχαιότερα Διονύσια [τῇ δωδεκάτῃ] ποιεῖται ἐν μηνὶ Ἀνθεστηριῶνι, ὥσπερ καὶ οἱ ἀπ᾽ Ἀθηναίων Ἴωνες ἔτι καὶ νῦν νομίζουσιν. ἵδρυται δὲ καὶ ἄλλα ἱερὰ ταύτῃ ἀρχαῖα.  Από τη Βικιθήκη ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ - Ἱστορίαι' 
  
 [2.15.4] Τεκμήριο ότι έτσι ήταν τα πράματα είναι ότι και άλλων θεών οι ναοί βρίσκονται στην Ακρόπολη και ότι, όσοι ναοί βρίσκονται έξω από την πόλη, είναι χτισμένοι μάλλον προς το νότιο μέρος, όπως ο ναός του Ολυμπίου Διός, του Πυθίου Απόλλωνος, της Γης, του Λιμναίου Διονύσου, όπου τον Ανθεστηριώνα μήνα, στην δωδεκάτη μέρα του, εορτάζονται τα αρχαιότερα Διονύσια. Την παράδοση αυτή την διατηρούν έως σήμερα οι Ίωνες που κατάγονται από τους Αθηναίους. Στην ίδια περιοχή είναι, άλλωστε, χτισμένοι και άλλοι αρχαίοι ναοί.
Παπιαμέντο

Παπιαμέντο ονομάζεται η Κρεολική γλώσσα που ομιλείται στις Ολλανδικες Αντίλλες. Είναι η πιο διαδεδομένη ομιλούμενη γλώσσα στο σύμπλεγμα νήσων ABC της Καραϊβικής, έχοντας επίσημα χρήση στις νήσους Αρούμπα και Κουρασάο. Είναι επίσης αναγνωρισμένη γλώσσα στις νήσους Μποναίρ, Άγιο Ευστάθιο και Σάμπα.
Κώστας Λαχάς

Η ζωή και το έργο του

Γεννήθηκε το Μάιο του 1936 στο Κάτω Θεοδωράκι του Κιλκίς. Πέρασε τα εφηβικά του χρόνια στο Κιλκίς, όπου και αποφοίτησε από το εξατάξιο τότε Γυμνάσιο το 1955, ενώ τον ίδιο χρόνο ξεκίνησε τις σπουδές του στο Τμήμα Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης. Παράλληλα με τις σπουδές του ξεκίνησε και η ενασχόληση του με το θέατρο, συμμετέχοντας στην ομάδα που δημιούργησε το Θέατρο Κήπου της Θεσσαλονίκης και μετά στην Αθήνα, θητεύοντας στο Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν.
Επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη ασχολούμενος περιστασιακά με το θέατρο (Όρνιθες του Κουν κ.α.) όπου και εγκαταστάθηκε μόνιμα μετά το πέρας των σπουδών του, εργαζόμενος στην "Τέχνη Μακεδονική Καλλιτεχνική Εταιρεία", ενώ το 1961 προσλαμβάνεται από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος (ΚΘΒΕ), στη Γραμματεία του οποίου ασχολείται με τη διοργάνωση των θεατρικών παραστάσεων στη Θεσσαλονίκη και τις περιοδείες του ΚΘΒΕ στη Βόρειο Ελλάδα, μέχρι το 1965, οπότε και παραιτείται.
Ζωγραφίζει και γράφει από το 1960, παίρνει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, ενώ παράλληλα δημοσιεύει πεζογραφήματα και ποιήματα. Το Νοέμβριο του 1962 οργανώνει την πρώτη ατομική του έκθεση στο Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης και το Φεβρουάριο του 1964 κυκλοφορεί συλλογή πεζογραφημάτων με τον τίτλο "Πεδίον οσφρήσεως". Την ίδια χρονιά πραγματοποιεί τη δεύτερη του ατομική έκθεση στην αίθουσα της "Τέχνης ΜΚΕ" στη Θεσσαλονίκη.
Κατά την περίοδο της χούντας εργάστηκε ως ιατρικός επισκέπτης και ως υπεύθυνος του βιβλιοπωλείου και των εκδόσεων "Θεμέλιο", ενώ την Πέμπτη 21 Σεπτεμβρίου του 1972 εγκαινιάζει την πρώτη επαγγελματικά οργανωμένη Γκαλερί στη Θεσσαλονίκη, τον "Κοχλία", με μεγάλη έκθεση του Γιάννη Γαΐτη. Στο τιμόνι του "Κοχλία" έμεινε μέχρι το 1986.
Η αγάπη του για την τέχνη και η ενασχόληση του με τα καλλιτεχνικά δρώμενα της Θεσσαλονίκης τον ωθεί να αναλάβει την καλλιτεχνική σελίδα της εβδομαδιαίας εφημερίδας "Μακεδονική Ώρα" και το Σεπτέμβριο του 1967 αναλαμβάνει καλλιτεχνικός συντάκτης στην καθημερινή εφημερίδα "Θεσσαλονίκη" και συμμετέχει στην εκδοτική ομάδα Αιγόκερως.
Ο Κώστας Λαχάς ασχολήθηκε ενεργά και με την πολιτική και εξελέγη επί δύο συνεχόμενες θητείες δημοτικός σύμβουλος Θεσσαλονίκης, το 1975 και το 1978, ενώ δεν έθεσε υποψηφιότητα το 1982. Διετέλεσε Διευθυντής του Βελλιδείου Πολιτιστικού Κέντρου και από το 1999 είναι καλλιτεχνικός σύμβουλος στο Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης.
Πέθανε στις 9 Δεκεμβρίου 2014 και κηδεύτηκε σε στενότατο οικογενειακό κύκλο, έπειτα από πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο.
Ανδαλουσιανός σκύλος

Ρόλοι

Οι πρωταγωνιστικοί ρόλοι του άνδρα και της γυναίκας ανήκουν στον Pierre Batcheff και την Simone Mareuil αντίστοιχα. Μικρότερους ρόλους κατέχουν επίσης οι Μπουνιουέλ, Νταλί, Robert Hommet, Jaime Miravilles και Fano Messan.
Τζαμί Κολσαρίφ

Ιστορία

Αρχικά, το τζαμί χτίστηκε στο Κρεμλίνο του Καζάν, τον 16ο αιώνα. Πήρε το όνομά της από τον Κολσαρίφ, που υπηρετούσαν εκεί. Ο Κολσαρίφ πέθανε με τους πολυάριθμους μαθητές, ενώ υπερασπιζόταν το Καζάν από τις ρωσικές δυνάμεις στην 1552. Πιστεύεται ότι το κτίριο περιείχε μιναρέδες, τόσο με τη μορφή τρούλων όσο και σκηνών. Το σχέδιο ήταν παραδοσιακό για τη Βουλγαρία του Βόλγα, αν και στοιχεία της πρώιμης Αναγέννησης και Οθωμανικής αρχιτεκτονικής θα μπορούσαν να έχουν χρησιμοποιηθεί. Το 1552, κατά την άλωση της πόλης, το τζαμί καταστράφηκε από τον Ιβάν τον Τρομερό.
Τάταροι μελετητές έχουν εικασίες ως προς το κατά πόσον ορισμένα στοιχεία του τζαμιού υπάρχουν στο Καθεδρικό Ναό Αγίου Βασιλείου στη Μόσχα (το οποίο έχει 8 μιναρέδες, κεντρικό τρούλο, το οποίο δεν είναι τυπικό για την ρωσική αρχιτεκτονική). Από το 1996, το τζαμί έχει ανακατασκευαστεί στο Κρεμλίνο του Καζάν, αν και εμφανισιακά είναι αποφασιστικά μοντέρνο. Τα εγκαίνιά του στις 24 Ιουλίου, 2005, σηματοδότησαν την έναρξη των εορταστικών εκδηλώσεων αφιερωμένες στην Χιλιετία του Καζάν. Μπορεί να φιλοξενήσει έως 6.000 πιστούς. 
Πολλές χώρες συνέβαλαν στο ταμείο που δημιουργήθηκε για την επαναδημιουργία του τζαμιού, όπως η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Το Κολσαρίφ θεωρείται ένα από τα πιο σημαντικά σύμβολα των ταταρικών φιλοδοξιών. Σήμερα το τζαμί λειτουργεί κυρίως ως μουσείο του Ισλάμ. Την ίδια στιγμή, κατά τη διάρκεια των μεγάλων Μουσουλμανικών γιορτών, χιλιάδες άνθρωποι συγκεντρώνονται για να προσευχηθούν.
Το συγκρότημα του Κολσαρίφ είχε προβλεφθεί να είναι ένας σημαντικός ακρογωνιαίος λίθος του αρχιτεκτονικού τοπίου του Καζάν. Εκτός από το κύριο τζαμί, το κτίριο περιλαμβάνει μια βιβλιοθήκη, εκδοτικό οίκο και το γραφείο του Ιμάμη.
Διονύσιος ο σοφιστής

Ο Διονύσιος ο σοφιστής είναι ελάχιστα γνωστός αρχαίος Έλληνας ποιητής. Περιλαμβανόταν στο “Ανθολόγιον Επιγραμμάτων” του Διογενειανού. Σώζεται ένα επίγραμμά του στην Παλατινή Ανθολογία (V 81).
Βασίλειος Τσουβαλτζής

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Βασίλειος Τσουβαλτζής γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στο Ροδολίβος Σερρών. Αγωνίστηκε αρχικά κατά των Βουλγαρικών ένοπλων ομάδων, συμμετέχωντας στην ομάδα του Δούκα Γαϊτατζή. Σύντομα αναδείχτηκε και ανέλαβε να συγκροτήσει δική του ένοπλη ομάδα, το 1905. Ως οπλαρχηγός έδρασε στην ευρύτερη περιοχή Σερρών, Προσοτσάνης, Αμφίπολης και Φυλλίδας. Συμμετείχε στη μάχη της Πούρσοβας (Ανθοχώρι Δράμας) από κοινού με τα σώματα των Θεόδωρου Μπουλασίκη και Ιωάννη Μάρτζιου, εναντίον Βουλγάρων κομιτατζήδων. Επίσης πήρε μέρος στη μάχη της Καρλικόβας (Μικρόπολη) και μαζί με το σώμα του Δούκα Γαϊτατζή, στη μάχη της Γράτσιανης (Αγιοχώρι Σερρών), κατά την οποία εξοντώθηκε το σώμα του Βούλγαρου κομιτατζή Τόντορ Πανίτσα. Μετά την επανάσταση των Νεοτούρκων το 1908 παρέδωσε τα όπλα, αλλά σύντομα ανέλαβε εκ νέου ένοπλη δράση, καθώς οι Βουλγαρικές ενέργειες στην Ανατολική Μακεδονία συνεχίστηκαν. Σκοτώθηκε το 1909 σε συμπλοκή με Οθωμανούς χωροφύλακες.
Λίμνη Γεωργίου

Η Λίμνη Γεωργίου (Lake George) ή Λίμνη Ντουέρου (Lake Dweru) είναι λίμνη στη νοτιοδυτική Ουγκάντα, με έκταση 250 km². Ανήκει στο σύστημα των Μεγάλων Λιμνών της Αφρικής, αν και η ίδια δεν θεωρείται ως μία από τις Μεγάλες Λίμνες. Πήρε το «ευρωπαϊκό» όνομά της, όπως και οι άλλες λίμνες της περιοχής, από ένα μέλος της βρετανικής βασιλικής οικογένειας, σε αυτή την περίπτωση τον μετέπειτα βασιλέα Γεώργιο Ε΄. Τα νερά της Λίμνης Γεωργίου παροχετεύονται προς τα νοτιοδυτικά, στη μεγαλύτερή της Λίμνη Εδουάρδου, μέσα από το φυσικό κανάλι Καζίνγκα.

Ιστορικά στοιχεία

Ο πρώτος Ευρωπαίος που είδε τη λίμνη ήταν ο εξερευνητής Χένρυ Μόρτον Στάνλεϋ, το 1875, έχοντας ακολουθήσει τον ρου του ποταμού Κατόνγκα από τη Λίμνη Βικτώρια. Νομίζοντας ότι ήταν μέρος της Λίμνης Αλβέρτου, την ονόμασε «Κόλπο της Βεατρίκης» (Beatrice Gulf). Τα εξερευνητικά του σχέδια εγκαταλείφθηκαν τότε εξαιτίας της απειλής συρράξεως με το Βασίλειο Μπουνιόρο. Κατά τη δεύτερη επίσκεψή του στην περιοχή, το 1888, στα πλαίσια της εκστρατείας για τη στήριξη του Εμίν Πασά, ο Στάνλεϋ ανεκάλυψε και τη Λίμνη Εδουάρδου. Συνειδητοποιώντας τότε ότι αμφότερες ήταν ανεξάρτητες λίμνες, τους έδωσε τα ονόματα αυτά.

Γεωγραφία και υδρογραφία

Η Λίμνη Γεωργίου διασχίζεται από τον ισημερινό της Γης (γεωγραφικό πλάτος 0° ± 5΄), με λίγο μεγαλύτερο μέρος της να βρίσκεται στο Βόρειο Ημισφαίριο. Το γεωγραφικό μήκος της εκτείνεται από 30°02΄ έως 30°18΄, δηλαδή οι διαστάσεις της είναι 23 επί 18 χιλιόμετρα. Το μέσο υψόμετρο της λίμνης πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας είναι 914 μέτρα. Η Λίμνη Γεωργίου είναι αβαθής, με μέγιστο βάθος 7 μέτρα και μέσο βάθος μόλις 2,4 μέτρα, οπότε ο μέσος όγκος νερού της εκτιμάται σε περίπου 0,8 km³. Η λεκάνη απορροής της έχει έκταση περίπου 9.000 km².
Στις 4 Μαρτίου 1988 η λίμνη εντάχθηκε στη Σύμβαση Ραμσάρ ως Υγροβιότοπος Διεθνούς Σημασίας.
1-υδραζεπίνη

Παραγωγή

Η σύνθεση της 1-υδραζεπίνης μπορεί να επιτευχθεί με αποσύνθεση του 1-αζεπινοκαρβοξυλικού οξέος Αυτό το τελευταίο (το 1-αζεπινοκαρβοξυλικό οξύ) μπορεί να παραχθεί, με τη σειρά του, από την αντίδραση Μπούχνερ (Buchner reaction) μεταξύ βενζολίου (PhH) και ενός αζιδομεθανικού εστέρα (N₃CO₂R), που οδηγεί σε ενδιάμεση επέκταση του εξαμελούς βενζολικού δακτυλίου στον επταμελή αζεπινικό:

Χαρακτηριστικά

Η 1-υδραζεπίνη βρίσκεται σε χημική ισορροπία με την ισομερή της βενζαζιριδίνη:
Το κατιόν της 1-υδραζεπίνης είναι αρωματικό χημικό είδος, γιατί είναι ένα επίπεδο συζυγιακό κυκλικό σύστημα με 6π ηλεκτρόνια:
Σημειώστε ότι το 6 ικανοποιεί τον «κανόνας Ηuckel για την αρωματικότητα» [δηλαδή (2n+2)π ηλεκτρόνια], αν τεθεί n = 1, ενώ η ίδια η 1-υδραζεπίνη «γλυτώνει» την αντιαρωματικότητα, επειδή το μόριό της δεν είναι ολόκληρο επίπεδο. Αν ήταν ολόκληρη ομοεπίπεδη, μαζί με μονήρες ζεύγος του ατόμου του αζώτου της, θα είχε 8π ηλεκτρόνια, δηλαδή θα ικανοποιούσε τον κανόνα Ηuckel για την αντιαρωματικότητα» [δηλαδή (2n)π ηλεκτρόνια], με n = 2.
Παρόλα αυτά, η 1-υδραζεπίνη είναι ασταθής σε θερμοκρασία δωματίου, δηλαδή σε θερμοκρασία 20°C και υπό πίεση 1 atm και γι' αυτό ισομερειώνεται με μετάθεση στη σταθερότερη ταυτομερή της 3H-αζεπίνη:  Το σημείο της ταυτομερούς ισορροπίας μπορεί να μεταβληθεί, ανάλογα με τις οξεοβασικές συνθήκες.
Επομένως, όταν το ταυτομερές μείγμα βρεθεί σε αρκετά αλκαλικές συνθήκες ώστε να αποσπαστεί υδρογονοκατιόν (H⁺), σχηματίζεται το κατιόν της 1H-αζεπίνης, γιατί ως αρωματικό είναι πολύ σταθερότερο.
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2003-04

Σύστημα διεξαγωγής

Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορίας 2003-04 συμμετείχαν 14 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τρεις πρώτες ομάδες προβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 2004-05. Οι τρεις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας 2004-05.

Σύστημα βαθμολόγησης

Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Γκέρτρουντ Μπέινς

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο Σέλμαν της Γεωργίας, στις 6 Απριλίου του 1894. Από το γάμο της με το Σαν Κόνλι απέκτησε μία κόρη, την Άναμπελ, η οποία πέθανε σε ηλικία μόλις 18 ετών από τυφοειδή πυρετό. Σήμερα ζει σε οίκο ευγηρίας (Western Convalescent Home) στο Τζέφερσον Παρκ του Λος Άντζελες, στην Καλιφόρνια. Ζούσε μόνη της μέχρι την ηλικία των 105 ετών.
Ερωτηθείσα για τη μακροζωία της, η Μπέινς την απέδιδε στο γεγονός ότι φροντίζει πολύ καλά τον εαυτό της και παρότρυνε τους δημοσιογράφους να ρωτήσουν το Θεό.
Η Μπέινς, κόρη πρώην σκλάβων στις ΗΠΑ, ψήφισε για τον Μπαράκ Ομπάμα στις προεδρικές εκλογές του 2008. Η μόνη φορά που είχε ψηφίσει προηγουμένως σε προεδρικές εκλογές ήταν για τον Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι.

Γηραιότερο πρόσωπο στον κόσμο

Στις 11 Νοεμβρίου του 2008 η Μπέινς υπερέβη το ρεκόρ μακροζωίας των 114 ετών και 218 ημερών, που κατείχε η Κάρι Λάζενμπαϊ (1882–1996) κι έγινε το γηραιότερο πρόσωπο που γεννήθηκε στη Γεωργία των ΗΠΑ στην ιστορία. Έπειτα από το θάνατο της Έντνα Πάρκερ έγινε το γηραιότερο πρόσωπο στις ΗΠΑ εν ζωή και το δεύτερο γηραιότερο πρόσωπο του κόσμου. Μετά το θάνατο της Κάθριν Χέιτζελ το Δεκέμβριο του 2008, η Μπέινς έγινε το τελευταίο πρόσωπο που γεννήθηκε το 1894 και ήταν εν ζωή, με την ημερομηνία γεννήσεώς της να επιβεβαιώνεται. Τον Απρίλιο του 2009 γιόρτασε τα 115α της γενέθλια στον οίκο ευγηρίας όπου έζησε ως το θάνατό της και εξέφρασε την επιθυμία της να ξαναψηφίσει τον πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα στις εκλογές του 2012. Ωστόσο, προτού προλάβει να εκπληρώσει την επιθυμία της, απεβίωσε στις 11 Σεπτεμβρίου του 2009, σε ηλικία 115 ετών,