Gone Too Soon

Κυκλοφορία και υποδοχή

Το Gone Too Soon κυκλοφόρησε στις 1 Δεκεμβρίου 1993 - Παγκόσμια Ημέρα του AIDS - ως το ένατο και τελευταίο single του άλμπουμ Dangerous. Το κομμάτι έφθασε στα τσαρτ αρκετών χωρών εκτός των ΗΠΑ. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, το Gone Too Soon - το οποίο είχε ενόργανη εκδοχή στο B-side του - έφθασε στην 33η θέση, και έγινε το ένατο Top 40 hit του Τζάκσον από ένα άλμπουμ (Dangerous). Τότε έσπασε το δικό του ρεκόρ, που είχε εγκαθιδρύσει με το Bad και τα singles του. Εκτός του Ηνωμένου Βασιλείου, στη Ζιμπάμπουε, το Gone Too Soon έγινε hit, φθάνοντας στην 3η θέση των μουσικών τσαρτ. Το τραγούδι έφθασε στην 3η θέση στις Κάτω Χώρες, στην 32η θέση στη Γαλλία και στην 33η θέση στην Ελβετία. Στη Γερμανία, το Gone Too Soon έφθασε στη 45η θέση.
Ο Πήτερ Χόβελ, της Toronto Star, περιέγραψε το τραγούδι ως «απλά όμορφη ωδή για το νεαρό θύμα του AIDS Ράιαν Γουάιτ». Η Kansas City Star ισχυρίστηκε ότι το Gone Too Soon έκανε το σιρόπι να μοιάζει «με τάρτα στη σύγκριση». Η Miami Herald σημείωσε ότι ο Τζάκσον «ανακάλυψε ξανά» το falsetto στο κομμάτι, ενώ η Milwaukee Journal Sentinel σύγκρινε τα φωνητικά του με μια μπαλάντα του Broadway. Η Έντνα Γκάντερσεν, του USA Today, αξιολογώντας τα τραγούδια στο Dangerous, δήλωσε ότι η «ειλικρινή» εκτέλεση του Τζάκσον εξαργύρωσε το «παραμύθι-κλισέ» του Gone Too Soon. Ένιωσε ότι το τραγούδι ήταν «ξεδιάντροπα Disney-ικό». Η Worcester Telegram Gazette πρόσθεσε ότι το Gone Too Soon ήταν «μπαλάντα ορχήστρας που εμπνεύστηκε από την αθωότητα ενός μικρού αγοριού». Ο δημοσιογράφος Ντέιβιντ Μπράουν, γράφοντας για τη Entertainment Weekly, ισχυρίστηκε ότι το τραγούδι «είναι το ίδιο μελοδραματικό» όπως το κομμάτι του Off the Wall, She's Out of My Life - σημείωσε ότι ο Τζάκσον κλαίει και στα τέλη των δύο κομματιών.

Προώθηση

Το Gone Too Soon προωθήθηκε με μικρό μουσικό βίντεο, το οποίο διευθύνθηκε από τον Μπιλ ΝτιΚίρρο. Το βίντεο δείχνει σκηνές με τον Τζάκσον και του Γουάιτ μαζί, καθώς και κομμάτι από την κηδεία του Γουάιτ. Για το βίντεο επίσης χρησιμοποιήθηκαν σπιτικές ταινίας, που δόθηκαν από την μητέρα του Γουάιτ, Τζεν. Κατά τη διάρκεια της δημιουργίας του, η Τζένν Γουάιτ δήλωσε ότι το βίντεο για το Gone Too Soon θα έδειχνε πόσο ενδιαφερόταν ο Τζάκσον για τον γιό της. Το μουσικό βίντεο συμπεριλήφθηκε αργότερα στο Dangerous - The Short Films. Το τραγούδι προωθήθηκε επίσης με ζωντανή εκτέλεση του Gone Too Soon στην εναρκτήρια εκδήλωση του Μπιλ Κλίντον, An American Reunion: The 52nd Presidential Inaugural Gala. Ο αστέρας του ποπ αφιέρωση την εμφάνιση στον Γουάιτ, και χρησιμοποίησε την ευκαιρία για να πείσει τον Πρόεδρο να χρηματοδοτήσει τις έρευνες σχετικά με το AIDS:
Θα ήθελα να πάρω μια στιγμή από αυτή τη δημόσια τελετή για να μιλήσω για κάτι πολύ προσωπικό. Αφορά ένα φίλο μου που δεν είναι πια μαζί μας. Το όνομα του είναι Ράιαν Γουάιτ. Ήταν αιμόφιλος που διαγνώστηκε με τον ιό του AIDS όταν ήταν 11. Πέθανε λίγο πριν γίνει 18, την ώρα που πολλοί νεαροί αρχίζουν να ψάχνουν τις ωραίες πιθανότητες της ζωής. Ο φίλος μου Ράιαν ήταν πολύ φωτεινός, πολύ γενναίος, και ένα πολύ κανονικό νεαρό παιδί που ποτέ δεν ήθελε να είναι σύμβολο ή εκπρόσωπος τύπου μιας θανατηφόρας ασθένειας. Κατά τη διάρκεια των χρόνων, είχα μοιραστεί πολλές ανόητες, ευχάριστες και επώδυνες στιγμές της ζωής μου με τον Ράιαν και ήμουν μαζί του ως την τελευταία του πνοή. Ο Ράιαν έφυγε και όπως ο κάθε άνθρωπος που έχασε ένα αγαπημένο του άνθρωπο λόγω του AIDS, μου λείπει πολύ και συνεχώς. Έφυγε, αλλά θέλω η ζωή του να έχει ένα νόημα μετά τον θάνατο του. Είναι η ευχή μου, εκλέγοντα Πρόεδρο Κλίντον, ότι εσείς και η διοίκηση σας θα δεσμεύσετε τους πόρους που χρειάζονται να για εξαλείψετε αυτή την ασθένεια που πήρε τον φίλο μου, και τέλειωσε τόσες πολλές ζωές πριν την ώρα τους.
Το Gone Too Soon© είναι επίσης ο τίτλος της θεατρικής παραγωγής του Προέδρου της St.Jones® για τη Promised Land Theater Productions. Το τραγούδι του Μάικλ Τζάκσον ακούγεται στο τέλος της δεύτερης σκηνής. 
Το GONE TOO SOON© είναι μια θεατρική παραγωγή που δείχνει τις επιτυχίες και τις αποτυχίες του Δόκτορα Μάρτιν Λούθερ Κινγκ (Νεότερος) και το κίνημα για τα κοινωνικά δικαιώματα στη δεκαετία του 1960 μέσα από καταθέσεις 6 στενότερων συνεργατών του στο δικαστήριο. Αυτή η ιστορία διεξάγεται σε δικαστήριο της Ατλάντα όπου η Κορέττα Σκοτ Κινγκ χρησιμοποιεί ένα καταστατικό του Τενεσί για να παρουσιάσει τις νέες μαρτυρίες άμεσα στον κύριο δικαστή και να παρακάμψει την άρνηση του Εισαγγελέα να ακούσει νέα στοιχεία σχετικά με τον θάνατο του Δόκτωρα Κινγκ σε μοτέλ του Μέμφις. Ο Εισαγγελέας, αποφασισμένος να ανατρέψει αυτή την έκκληση να ανοίξει εκ νέου την υπόθεση, χρησιμοποιεί όλα τα στοιχεία της κυβέρνησης για να κρατήσει αυτούς που βάδιζαν με τον Δόκτωρα Κινγκ να δημοσιοποιήσουν μια συνωμοσία με διάφορα έγγραφα. Ενόρκως, οι Ντέξτερ Κινγκ, Τζων Λέβις, Τζες Τζάκσον, Χάρρι Μπέλαφοντ, Άντριου Γιανγκ και Κορέττα Σκοτ Κινγκ θεσπίζουν εκ νέου τις κεντρικές στιγμές του αγώνα με την ιστορική ακρίβεια χάρη σε δραματικές εξετάσεις, τραγούδια, ομιλίες και χορογραφία. Οι αξέχαστες σκηνές επαναφέρονται στη ζωή καθώς ξετυλίγονται κατά τη διάρκεια του μποϊκοτάζ των λεωφορείων του Μοντγκόμερι το 1957, της Πορείας στη Ουάσινγκτον το 1963, τα τραγικά γεγονότα της Ματωμένης Κυριακής του 1965 μέχρι την ομιλία του Λούθερ Κινγκ πριν τον θάνατο του στις 4 Απριλίου 1968. Η ετυμηγορία, με βάση τα τελικά επιχειρήματα του Εισαγγελέα και του αντίπαλου Συμβουλίου, εξετάζει τη σημερινή κατάσταση των πολιτικών δικαιωμάτων στη χώρα και τα θέματα που πρέπει να ξεπεράσουμε για να φθάσουμε στη Promised Land που ονειρεύτηκε ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ.

Επανεκτελέσεις

Ο Babyface και ο Στηβ Γουόντερ εκτέλεσαν ένα ντουέτο για το Babyface Unplugged, καθώς και προς τιμή του Τζάκσον τον Ιούνιο και τον Ιούλιο του 2009. Η Ντιόν Βάρβικ εκτέλεσε το κομμάτι το 1984, προς τιμή του Τζάνις Τζόπλιν.