google/wiki40b huggingface dataset:
Ο Βασίλης ο Αρβανίτης

Ιστορία Δημοσιεύσεων

Ο Βασίλης ο Αρβανίτης εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην αθηναϊκή εφημερίδα Η Πρωία το 1934 ως μια μικρή ιστορία. Το 1939 μια δεύτερη, πολύ μεγαλύτερη εκδοχή συμπεριλήφθηκε σε μια συλλογή διηγημάτων του Μυριβήλη με τίτλο «Το γαλάζιο βιβλίο», αλλά αυτό και πάλι αναθεωρήθηκε και επεκτάθηκε κατά τη διάρκεια της περιόδου της γερμανικής κατοχής στην Ελλάδα και δημοσιεύτηκε σε ξεχωριστό τόμο στα τέλη του 1943, με ξυλόγλυπτες απεικονίσεις του Πάνου Βαλσαμάκη. Τα 3200 αντίτυπα αυτής της πρώτης έκδοσης εξαντλήθηκαν μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, έτσι ώστε μια δεύτερη έκδοση έπρεπε να δημοσιευθεί το 1944. Αυτή η δεύτερη έκδοση θα πρέπει να θεωρηθεί ως οριστική εκδοχή του Βασίλη Αρβανίτη. Ωστόσο, η έκδοση του 1943 είναι αυτή που αναδημοσιεύεται.

Υποδοχή

Από την πρώτη κιόλας δημοσίευση σε ξεχωριστό τόμο «Ο Βασίλης Αρβανίτης» έτυχε γενικής αναγνώρισης. Ο Απόστολος Σαχίνης το 1944, το περιέγραψε ως «ένα βιβλίο που μπορεί χωρίς δισταγμό να θεωρηθεί άψογα τέλειο» Ο Σαχίνης επισημαίνει πως συνιστά ένα ύμνο της φυσικής και πρωτόγονης δύναμης του λαϊκού ανθρώπου, αποθέωση της ανυπότακτης παλικαριάς. Ό,τι τον συνδέει, εδώ, τον Μυριβήλη με την παλιότερη πεζογραφία του είναι η γλώσσα και το ύφος του και η ηθογραφική πλαισίωση της ιστορίας του. Κι εδώ, όπως και στα άλλα του μυθιστορήματα είναι έντονες οι απηχήσεις  από  όλο το σώμα της δημοτικιστικής ηθογραφίας  Ο Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος, αποφαίνεται ότι «με το Βασίλη Αρβανίτη , ο Μυριβήλης έχει φθάσει στην ακμή της λογοτεχνικής ωριμότητας».

Ιστορικό πλαίσιο

Η υπόθεση της νουβέλας εξελίσσεται στο χωριό του Μυριβήλη τη Συκαμιά στο νησί της Λέσβου κατά την πρώτη δεκαετία του εικοστού αιώνα. Εκείνη την εποχή το νησί είχε μικτό πληθυσμό Ελλήνων και Τούρκων. Οι Έλληνες, οι οποίοι ήταν  η πλειοψηφία δεν είναι κύριοι του εαυτού τους και ονειρευόταν τη μέρα που θα απελευθερωθούν από τον τουρκικό ζυγό και να ενωθούν με την ηπειρωτική Ελλάδα.
Κυριάκος Παπαδημητρίου (Κύπριος βουλευτής)

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Κυριάκος Παπαδημητρίου γεννήθηκε στην Πέγεια το 1922. Ομιλούσε, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Απέκτησε πτυχίο οδοντιατρικής. Εργάστηκε ως μετεωρολόγος και ως οδοντίατρος.
Απεβίωσε στις 7 Μαρτίου 2012.

Πολιτική διαδρομή

Εξελέγη βουλευτής στις Βουλευτικές εκλογές 1970 στην Εκλογική Περιφέρεια Πάφου με την Προοδευτική Παράταξη για την περίοδο 1970-1976. Επανεξελέγη στις Βουλευτικές εκλογές 1976 με τη Δημοκρατική Παράταξη (μετέπειτα ΔΗΚΟ) στην ίδια περιφέρεια. Επανεξελέγη στις Βουλευτικές εκλογές 1981.
Γεώργιος Μουλκιώτης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στις Θεσπιές του Νομού Βοιωτίας. Από τα δεκαεπτά του ασχολήθηκε με την πολιτική έχοντας γίνει μέλος στην ΠΑΣΠ του Πανεπιστηµίου Αθηνών το 1975. Κατά τη διάρκεια φοίτησης του εκλέχτηκε στο Διοικητικό Συµβούλιο του συλλόγου των φοιτητών της Νοµικής Σχολής του Πανεπιστηµίου Αθηνών. Από το 1977 ήταν μέλος στη Τ.Ο. ΠΑΣΟΚ Κάτω Πατησίων και από το 1983 µέλος της Τ.Ο. Θήβας. 
Έχει εκλεγεί µέλος της Nομαρχιακής Eπιτροπής του ΠΑΣΟΚ Βοιωτίας και της Τριµελούς Γραµµατείας, και ως δικηγόρος, Πρόεδρος του Συλλόγου των Ασκούµενων Δικηγόρων Αθηνών - Πειραιά. Ασκεί δικηγορία από το 1984, έχει εργαστεί ως επιστηµονικός συνεργάτης στο Κέντρο Μελετών Τεκµηρίωσης και Εκπαίδευσης της ΓΣΕΕ και έχει εκλεγεί Γενικός Γραµµατέας του Δικηγορικού Συλλόγου Θηβών. Υπήρξε για ένα διάστημα Αναπληρωτής Πρόεδρος του Νοσοκοµείου της Θήβας. 
Η ενασχόληση του µε τον κλασικό αθλητισµό στον Κάδμο Θήβας, τον εξέλεξε για δυο θητείες Πρόεδρο της Τ.Ε. ΣΕΓΑΣ Ανατ. Στερεάς και Εύβοιας και Αντιπρόεδρο της Δικαστικής Επιτροπής του ΣΕΓΑΣ.
Την περίοδο 1992 έως 1994 εκλέχτηκε Νοµαρχιακός Σύµβουλος, ως εκπρόσωπος των ΟΤΑ του Νομού Βοιωτίας ενώ από το 1995 έως το 1998 είχε εκλεγεί για δύο θητείες, µέλος του Περιφερειακού Συµβουλίου Στερεάς Ελλάδας και της Επιτροπής Παρακολούθησης. Την ίδια περίοδο ήταν δηµοτικός Σύµβουλος Θεσπιών, µέλος της Δ.Ε. στην ΤΕΔΚ Βοιωτίας. Παράλληλα διετέλεσε µέλος της Επιτροπής Διεθνών Σχέσεων της Κεντρικής Ένωσης Δήµων και Κοινοτήτων Ελλάδος και ήταν εκπρόσωπος της ΚΕΔΚΕ, στο Κεντρικό Αρχαιολογικό Συµβούλιο.
Ο Γιώργος Μουλκιώτης είχε εκλεγεί Νοµαρχιακός Σύµβουλος το 2003 και το 2007 και είχε διατελέσει Πρόεδρος του Νοµαρχιακού Συµβουλίου Βοιωτίας τις περιόδους 2005 έως 2006. Από το 2007 έως το 2010, διετέλεσε πρόεδρος του Νοµαρχιακού Συµβουλίου Βοιωτίας. Από την 1η Ιανουαρίου 2011 ως την 31η Αυγούστου 2014 διετέλεσε Αντιπεριφερειάρχης της Περιφερειακής Ενότητας Βοιωτίας.
Από τις βουλευτικές εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019 έχει εκλεγεί βουλευτής Βοιωτίας με το Κίνημα Αλλαγής. 
Γνωρίζει και μιλάει Αγγλικά. Είναι επίσης υποστηρικτής των µη κυβερνητικών οργανώσεων Γιατροί Χωρίς Σύνορα και Greenpeace.

Προσωπική ζωή

Είναι παντρεµένος µε την Βάσω Κρατηµένου και έχουν δυο παιδιά, τον Βασίλη και την Μαριάννα.
Μάικλ Γκαλάσο

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο Χάμοντ της Λουιζιάνα και ήταν γιος του Μίκαελ Γκαλάσο, καθηγητή μουσικής στο Πανεπιστήμιο της Λουιζιάνα, και της Μικαέλλα Γουίλιαμς, μουσικού. Στην ηλικία των τριών ξεκίνησε μαθήματα βιολιού με τον πατέρα του ενώ στα εντεκά του παραχώρησε το πρώτο του κονσέρτο. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του συνεργάστηκε με τον σκηνοθέτη Γουόνγκ Καρ Γουάι για την μουσική επένδυση των ταινιών Ερωτική Επιθυμία (In the mood for love) και Chungking express, καθώς και με τον θεατρικό σκηνοθέτη Ρόμπερτ Γουίλσον για την μουσική επένδυση αρκετών θεατρικών του παραστάσεων μεταξύ των οποίων "A Letter from Queen Victoria" κ.α. Για την μουσική του στην ταινία "Séraphine" του Μάρτιν Προβόστ τιμήθηκε με το βραβείο Σεζάρ πρωτότυπης μουσικής (2008). Παράλληλα είχε πραγματοποιήσει αρκετές μουσικές εκθέσεις, εκ των οποίων μια στο Μουσείο Γκούγκενχαϊμ, η οποία ήταν και η πρώτη στην ιστορία του μουσείου.
Είχε ηχογραφήσει δύο άλμπουμ με τη ECM Records ενώ υπήρξε το πρώτο βιολί σε αρκετές ορχήστρες μεταξύ των οποίων στην Φιλαρμονική της Νέας Ορλεάνης κ.α.
Απεβίωσε στις 9 Σεπτεμβρίου 2009 στο Παρίσι. Ήταν παντρεμένος και είχε μια κόρη.
2522 Τρίγκλαβ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Τρίγκλαβ εκτιμάται σε 20,49 ± 2,0 χιλιόμετρα, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,096 ± 0,022.
1981 Μίδας

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Μίδα εκτιμάται σε 3,4 χιλιόμετρα περίπου. O φασματικός τύπος του είναι V (κατά SMASSII). Ο Μίδας περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 5 ώρες και 13,2 λεπτά.
Μάλκολμ Τέρνμπουλ

Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση

Γεννήθηκε στο Σίδνεϊ το 1954, γιος του Μπρους Μπλάι Τέρνμπουλ και της Κόραλ Λάνσμπερι. Οι γονείς του χώρισαν όταν εκείνος ήταν 9 ετών. Εν συνεχεία ο Μάλκολμ μεγάλωσε με τον πατέρα του.
Παρακολούθησε μαθήματα στο σχολείο του Σίδνεϊ (Sydney Grammar School), και στη συνέχεια  στο Πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ, από όπου αποφοίτησε με πτυχίο μπάτσελορ στην πολιτική επιστήμη  το 1977 και ένα μπάτσελορ στο Δίκαιο το 1978. Έπειτα απέκτησε και μπάτσελορ στο Πολιτικό Δίκαιο από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.
Μετά την Οξφόρδη επέστρεψε στην Αυστραλία, όπου εργάστηκε ως δικηγόρος. Είναι παντρεμένος με την Λούσι Χιουζ (από το 1980) και έχουν δύο παιδιά. Σε συνεργασία με τον Μπρους Μακγουίλιαμ, ίδρυσε το δικό του δικηγορικό γραφείο, Τέρνμπουλ Μακγουίλιαμ.

Πολιτική σταδιοδρομία

Το 1981 κατήλθε για πρώτη φορά υποψήφιος στις ομοσπονδιακές εκλογές, χωρίς επιτυχία. Εξελέγη βουλευτής το 2004 ως ανεξάρτητος. 
Το 2007 διορίστηκε υπουργός Περιβάλλοντος στην κυβέρνηση του Τζον Χάουαρντ. Την ίδια χρονιά επανεξελέγη βουλευτής. Τον Σεπτέμβριο του 2013 ανέλαβε υπουργός Τηλεπικοινωνιών στην κυβέρνηση του Τόνι Άμποτ.

Πρωθυπουργός της Αυστραλίας

Έπειτα από εντάσεις στο Φιλελεύθερο Κόμμα, προκλήθηκε σχίσμα στους κόλπους του και ο Τόνι Άμποτ ηττήθηκε στις εκλογές για την ηγεσία του κόμματος από τον Τέρνμπουλ (με ψήφους 54 έναντι 44). 
Ο Τέρνμπουλ ανέλαβε πρωθυπουργός στις 15 Σεπτεμβρίου 2015 και έναν χρόνο μετά το 2016, προκήρυξε πρόωρες εκλογές για τις 2 Ιουλίου, προκειμένου να σταθεροποιήσει την πλειοψηφία του κόμματός του στη Γερουσία. Ο συντηρητικός συνασπισμός του Φιλελεύθερου Τέρνμπουλ ανακηρύχθηκε νικητής των πρόωρων εκλογών, έπειτα από μιάμιση εβδομάδα. Νωρίτερα, την ήττα του στις εκλογές παραδέχθηκε ο αρχηγός του Εργατικού Κόμματος, Μπιλ Σόρτεν.
Ο Τέρνμπουλ έχασε την εμπιστοσύνη των μελών του Φιλελεύθερου Κόμματος, με αποκορύφωμα την παραίτηση 10 μελών της κυβέρνησής του στις 22 Αυγούστου 2018 και την εκδίωξή του από το κόμμα του και παραίτησή του από την πρωθυπουργία. Νέος αρχηγός του κόμματος και πρωθυπουργός εξελέγη ο Σκοτ Μόρισον.
Γιώργος Συμπάρδης

Βιογραφία

Ο Συμπάρδης σπούδασε στην Νομικά στην Αθήνα και στο Λονδίνο καθώς και κινηματογραφική σκηνοθεσία.

Βραβεύσεις

Βραβεύτηκε για το μυθιστόρημα «Υπόσχεση γάμου» το 2012 με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος, το Βραβείο Πεζογραφίας Κώστα και Ελένης Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών και το Βραβείο του λογοτεχνικού περιοδικού Κλεψύδρα και το 2013 βραβεύτηκε με το Διεθνές Βραβείο Καβάφη.
Επίσκοπος Πάτρας Στρατοκλής

Βιογραφικά στοιχεία

Ηταν ο πρώτος επίσκοπος Πατρών μετά από τον ιδρυτή της πατραϊκής εκκλησίας Απόστολο Ανδρέα, αδελφό του Αιγεάτη, ρωμαίου διοικητή της Αχαΐας, που τον αντικατέστησε όταν αυτός πήγε στην Ρώμη να ανανεώσει την εξουσία του. Την εποχή εκείνη, στην Πάτρα είχε έρθει ο Απόστολος Ανδρέας και από τους πρώτους μαθητές του ήταν ο Στρατοκλής, μαζί με την γυναίκα του Αιγεάτη, την Μαξιμίλλα. Ο Στρατοκλής έγινε χριστιανός, όταν κάποια μέρα ένας υπηρέτης του έπαθε βαριά επιληπτική κρίση και τον πήγε στον απόστολο ο οποίος και τον θεράπευσε. Οταν γύρισε από την Ρώμη ο Αιγεάτης σταύρωσε τον απόστολο Ανδρέα, ο οποίος πριν πεθάνει, χειροτόνησε επίσκοπο Πάτρας τον Στρατοκλή. Η Μαξιμίλλα μαζί με τον Στρατοκλή ζήτησαν και πήραν το σώμα του Ανδρέα και το έθαψαν στον τόπο του μαρτυρίου του, εκεί όπου σήμερα βρίσκεται ο ομώνυμος ναός. Μαζί έχτισαν το κτήριο επισκοπής και πολλά ησυχαστήρια. Έδωσαν όλη την περιουσία τους στους φτωχούς και αφοσιώθηκαν στην μετάδοση και καθιέρωση του χριστιανισμού στην Πάτρα. Οι συνεχείς διώξεις των Ρωμαίων τους ανάγκασαν να παίρνουν πολλές προφυλάξεις.
Μποναβεντούρα Καβαλιέρι

Βιογραφικό

Γεννήθηκε στο Μιλάνο, και έγινε μέλος των Τζεζουάτι στην ηλικία των 15 ετών όπου και παρέμεινε έως το τέλος της ζωής του. Σπούδασε θεολογία στο μοναστήρι του Σαν Τζερόλαμο στο Μιλάνο, και γεωμετρία στο πανεπιστήμιο της Πίζας.
Κατά την επαγγελματική του σταδιοδρομία δημοσίευσε έντεκα βιβλία, το πρώτο από τα οποία εκδόθηκε το 1632. Ο κύριος όγκος της εργασίας του είχε να κάνει με προβλήματα οπτικής και κίνησης, ενώ η ενασχόληση του με την αστρονομία και την αστρολογία ήταν περιστασιακή, αν και το τελευταίο του βιβλίο με τίτλο Trattato della ruota planetaria perpetua (Πραγματεία περί του αιωνίου πλανητικού τροχού, 1646) ήταν αφιερωμένο στην αστρονομία. Γνωρίστηκε με τον Γαλιλαίο μέσω κοινών ακαδημαϊκών και εκκλησιαστικών επαφών, ο οποίος τον ενέπνευσε και τον ενθάρρυνε να συνεχίσει τις έρευνες του. Διατήρησαν αλληλογραφία μεταξύ τους, κατά την διάρκεια της οποίας ο Καβαλιέρι έστειλε τουλάχιστον 112 επιστολές στον Γαλιλαίο. Ο Γαλιλαίος επαινούσε τον Καβαλιέρι, έχοντας πει πως μόνο λίγοι, αν υπάρχει κανείς, από τον καιρό του Αρχιμήδη έχουν προχωρήσει τόσο μακριά και τόσο βαθιά στην επιστήμη της γεωμετρίας.
Το πρώτο βιβλίο του Καβαλιέρι ήταν το Lo Specchio Ustorio, overo, Trattato delle settioni coniche (Το καιόμενο κάτοπτρο, ή, πραγματεία περί των κωνικών τομών). Στο βιβλίο αυτό ανέπτυξε την θεωρία των κατόπτρων με σχήμα παραβολών, υπερβολών, και ελλείψεων, καθώς και διάφορους άλλους συνδυασμούς. Η εργασία αυτή ήταν καθαρά θεωρητική καθώς οι καθρέπτες που περιγράφονταν δεν μπορούσαν να κατασκευαστούν με τα διαθέσιμα τεχνικά μέσα της εποχής του Καβαλιέρι.
Εμπνεόμενος από παλαιότερη σχετική μελέτη του Γαλιλαίου, ο Καβαλιέρι ανέπτυξε μια νέα γεωμετρική προσέγγιση την οποία ονόμασε μέθοδο των αδιαιρέτων σε σχέση με τον λογισμό, και δημοσίευσε την μελέτη Geometria indivisibilibus continuorum nova quadam ratione promota (Μέθοδος για την ανάπτυξη μιας νέας γεωμετρίας των συνεχών αδιαιρέτων, 1635). Στο έργο αυτό, μια περιοχή θεωρείται πως αποτελείται από άπειρο αριθμό παράλληλων τμημάτων, και ο όγκος αποτελείται από έναν άπειρο αριθμό παράλληλων επιπέδων. Τα στοιχεία αυτά ονομάζονται αδιαίρετα ως προς το εμβαδό και τον όγκο αντίστοιχα και αποτελούν τα συστατικά στοιχεία της μεθόδου του Καβαλιέρι.
Ο Καβαλιέρι είναι επίσης γνωστός για την αρχή του Καβαλιέρι, σύμφωνα με την οποία οι όγκοι 2 αντικειμένων είναι ίσοι εάν τα εμβαδά των διασταυρώσεων τους είναι ίσα σε όλες τις περιπτώσεις. Δύο διασταυρώσεις βρίσκονται σε αντιστοιχία εάν αποτελούν τομές του σώματος με τα επίπεδα να είναι σε ίση απόσταση από το επιλεγμένο βασικό επίπεδο. κάτι που είχε ανακαλυφθεί και από τον Ζου Γκενγκζί τον 6ο αιώνα στην Κίνα. Ανάμεσα στα άλλα του επιτεύγματα, κατασκεύασε μια υδραυλική αντλία για την κάλυψη των αναγκών του μοναστηριού του, καθώς και δημοσίευσε πίνακες λογαρίθμων δίνοντας έμφαση στην πρακτική εφαρμογή τους στους τομείς της αστρονομίας και γεωμετρίας.
Πέθανε στην Μπολόνια το 1647.
Κανάριος πεύκη

Χαρακτηριστικά

Είναι ένα μεγάλο αειθαλές δέντρο, αναπτύσσοντας περίπου 30-45 μ ύψος και 1.5 μ διάμετρο κορμού, με εξαίρεση την περίπτωση όταν το δένδρο ανέρχεται στα 60 μ ύψος, ο κορμός φθάνει ακόμα και τα 2.5 μ διάμετρο. Τα πράσινα με κιτρινο-πράσινα φύλλα του, είναι βελονοειδούς σχήματος σε δέσμες, με μήκος των 15-30 cm και με εξαιρετικά αιχμηρές άκρες που συχνά γέρνουν προς τα κάτω. Χαρακτηριστικό του είδους, είναι η επικάλυψη των κορμών με γλαυκο-πράσινου χρώματος επικορμικών παραφυάδων, δηλαδή νέων βλαστών αναπτυσσόμενων από τα χαμηλά του κορμού, αλλά στη φυσική του κατάσταση αυτό απαντάται μόνο ως αποτέλεσμα από πυρκαγιά ή άλλη καταστροφή. Είναι γεγονός πως αυτό το πεύκο είναι ένα απ' τα περισσότερο πυρανθεκτικά κωνοφόρα στον κόσμο, και όπως είδαμε και πριν, είναι το μόνο που αναγεννιέται μετά από καταστροφή. Οι κώνοι του έχουν 10-23 cm μήκος, με καστανού χρώματος επιφάνεια και συχνά παραμένοντας κλειστοί για αρκετά χρόνια (όψιμοι κώνοι). Οι κοντινότεροι συγγενείς του είναι το Pinus roxburghii από τα Ιμαλάια, τα μεσογειακά Pinus pinea, Pinus halepensis (Χαλέπιος πεύκη), Pinus pinaster και το Pinus Brutia (Τουρκική πεύκη) της ανατολικής Μεσογείου.
Σε ιθαγενή κλίμακα, ο αριθμός του έχει μειωθεί λόγω της διευρυμένης υλοτομίας, ως αποτέλεσμα, μόνο τα νησιά Τενερίφη και Λα Πάλμα να διαθέτουν τα μεγαλύτερα δάση ακόμη. Είναι επίσης το ψηλότερο δένδρο στις Κανάριες Νήσους.

Καλλιέργεια και χρήσεις

Το αρωματικό ξύλο του, συγκεκριμένα η καρδιά του, συμπεριλαμβάνεται ανάμεσα στην καλύτερη ξυλεία πεύκου, καθώς είναι αρκετά σκληρό, γερό και στερεό. Είναι επίσης ένα διάσημο διακοσμητικό δένδρο σε σχετικά θερμά κλίματα. Στη Νότιο Αφρική και στην Αυστραλία, έχει εγκλιματιστεί στην χρήση για δενδροφυτεύσεις τοπίων.
Εθνική Ενότητα

Ιστορικό

Η ίδρυση του κόμματος προαναγγέλθηκε στις 21 Μαρτίου του 2016, στην συγκέντρωση του ΛΑ.Ο.Σ. στο Συνεδριακό Κέντρο Ιωάννης Βελλίδης της Θεσσαλονίκης. Οι φήμες επιβεβαιώθηκαν από τον ίδιο τον Γιώργο Καρατζαφέρη την επόμενη μέρα. Από τότε ξεκίνησαν οι διαδικασίες για την συγκρότηση του νέου κόμματος.
Η Εθνική Ενότητα ιδρύθηκε τελικώς την Παρασκευή 8 Απριλίου 2016. Η Εθνική Ενότητα αποτελεί συνασπισμό κομμάτων, που δεν θα αναστείλουν την λειτουργία τους, χρησιμοποιώντας τη μέθοδο των συνιστωσών. Αυτή η απόφαση, είχε ανακοινωθεί από τους ιδρυτές του κόμματος, χαρακτηρίζοντας το «ΣΥΡΙΖΑ της Δεξιάς».
Στην Εθνική Ενότητα εντάχθηκε η πρώην βουλευτής Θεσσαλονίκης, Σταυρούλα Ξουλίδου, προερχόμενη από τους Ανεξάρτητους Έλληνες.
Λίγους μήνες αργότερα, το εγχείρημα ατόνησε και απέτυχε.

Ιδεολογία

Σύμφωνα με τους ιδρυτές του, το νέο κόμμα θα κινείται στον χώρο της «σκληρής πατριωτικής και αντιμνημονιακής δεξιάς, και του ευρωσκεπτικισμού» και ότι θα είναι «συνέχεια της ΕΡΕ και της ΝΔ, του Καραμανλή και του Αβέρωφ». Το καταστατικό του κόμματος έχει βασιστεί στον «Θούριο» του Ρήγα Φεραίου και είναι μια σειρά επτά ερωτημάτων που σχετίζονται με την τρέχουσα επικαιρότητα.
Ανδριάντας Πατριάρχη Γρηγορίου Ε΄

Ιστορία του ανδριάντα

Ο ανδριάντας αποδίδει τον Πατριάρχη μετωπικά με ελαφρά στροφή του κεφαλιού δεξιά. Με το αριστερό χέρι κρατάει την πομαντορική ράβδο και απλώνει το δεξί στα πλήθη, όπου έχει στραμένο το βλέμμα του. Προβάλει το αριστερό του πόδι με με το οποιο πατάει το σκοινί του μαρτυρίου του. Κλειστά τα περιγράμματα στην αριστερή πλευρά και ανοικτά στη δεξιά, δίνουν εσωτερική βεβαιότητα και εξωτερική αποφασιστικότητα. Πρόκειται για έργο με επισημότητα, βαρύτητα, επιβλητικότητα. Αρχικά προβλεπόταν στη θέση του να τοποθετηθεί άγαλμα αρχαίου έλληνα φιλοσόφου. Η αντικατάσταση του με εκείνο του Γρηγορίου Ε΄αντανακλούσε το «τέλος της ειδυλλιακής σχέσης των Νεοελληνών με την αρχαιότητα»Εγγραφόταν στην ανάπτυξη της ιδέας εκείνη την περίοδο για τη δημιουργία ενός εθνικού πανθέου με την τοποθέτηση ανδριάντων και προτομών ηρώων της Επανάστασης στα προπύλαια του Πανεπιστημίου.
Το έργο στήθηκε στις 25 Μαρτίου 1872με δαπάνες του Γεώργιου Αβέρωφ αλλά η επεξεργασία του πρέπει να ξεκίνησε πολύ νωρίτερα. Η καθυστερηση οφειλόταν στο γεγονός ότιο Γεώργιος Φυτάλης προβληματιζόταν πάνω στα προσωπογραφικά χαρακτηριστικά του Γρηγορίου. Γρλαφτηκε πως απευθύνθηκε ακόμα και στο Άγιον Όρος προκειμένου να βρει πιστή εικόνα του. Τελικά μάλλον η καθυστερησή του οφειλόταν σε άλλους λόγους:σε τεχνικά προβλήματα ή σε φόρτο παραγγελιών.
Η Σταύρωση (Ανδρέας Παβίας)

Περιγραφή

Το έργο (αυγοτέμπερα σε ξύλο με διαστάσεις 83,5 εκ.x 59 εκ.) φιλοτεχνήθηκε κατά τα τέλη του 15ου αιώνα, είναι θρησκευτικού περιεχομένου και απεικονίζει τη Σταύρωση του Ιησού Χριστού. Εντάσσεται στην κατηγορία των «ιταλοκρητικών» έργων του καλλιτέχνη και παρουσιάζει επιρροές από τον ρεαλισμό της υστερογοτθικής τεχνοτροπίας.
Επιθέρσης

Ο Επιθέρσης από την Νίκαια ήταν αρχαίος γραμματικός, πατέρας του ρήτορα και επιγραμματοποιού Αιμιλιανού. Έζησε μεταξύ 1ου αιώνα π.Χ και 1ου αιώνα μ.Χ. Έγραψε ένα έργο «Περί Λέξεων Αττικών και Κωμικών και Τραγικών».
Ιωάννης Τουρούντζιας

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Ιωάννης Τουρούντζιας γεννήθηκε στα μέσα του 18ου αιώνα στη Σιάτιστα και ήταν ο μεγαλύτερος αδερφός του συνεργάτη του Ρήγα Φεραίου, Θεοχάρη Τουρούντζια που μαρτύρησε μαζί του. Ο Ιωάννης Τουρούντζιας κληρονόμησε μεγάλη περιουσία από τον πατέρα του Γεώργιο, ως πρωτότοκος υιός και διέθετε μεγάλα κτήματα στη Σιάτιστα, όπως μαρυρείται σε αρχεία του 1792. Μετά το 1794 μετανάστευσε στο Σεμλίνο της Σερβίας προκειμένου να διδάξει στο Ελληνομουσείο της πόλης. Η σύζυγος του Ιωάννη ήταν άμισθη διδασκάλισσα στο σχολείο θηλέων της Σιάτιστας. 
Μετά τα δραματικά γεγονότα της σύλληψης του Ρήγα Φεραίου και της εκτέλεσης του αδερφού του Θεοχάρη στις φυλακές Βελιγραδίου, τη νύκτα της 11ης Ιουνίου του 1798, ο Ιωάννης Τουρούντζιας επέστρεψε στη Σιάτιστα. Συμετείχε στην Ελληνική επανάσταση του 1821 υπερασπιζόμενος την ιδιαίτερη πατρίδα του από τους Τουρκαλβανούς. Το 1824 κλήθηκε να ηγηθεί σώματος Σιατιστινών που θα αναλάμβανε τη φρουρά των Ψαρών. Έτσι κατόπιν συνεννόησης με την Ελληνική κυβέρνηση τέθηκε επικεφαλής 600 παλικαριών από την περιοχή του Βοΐου και ενώθηκε με τα σώματα των Ιωάννη Τσόντζα, Κότα, Λάμπρου Κασσανδρινού και άλλων Μακεδόνων οπλαρχηγών με σκοπό την φύλαξη των Ψαρών. Το σώμα τέθηκε υπό τις γενικές οδηγίες του Τσόντζα. Στη μάχη που διεξάχθηκε το 1824 στα Ψαρά οι άντρες του Ιωάννη Τουρούντζια διακρίθηκαν για την ανδρεία και την αυτοθυσία τους. Δεν μπόρεσαν όμως να αποτρέψουν την κατάληψη του νησιού από τους Τούρκους και την τελική καταστροφή των Ψαρών. Ο Ιωάννης Τουρούντζιας σκοτώθηκε στη μάχη μαζί με τα περισσότερα εκ των παλικαριών του. Ο ναύαρχος Γεώργιος Σαχτούρης έγραψε για τη θυσία των Μακεδόνων:
Ημέρα Παρασκευή 20 Ιουνίου 1824. Τα 2/3 των Μακεδόνων ήταν ήδη σκοτωμένοι, όταν αποφάσισαν να αφήσουν τους Τούρκους να έμβουν μέσα και τότε βάζοντας φωτιά στην πυριτιδαποθήκη του φρουρίου ανατινάχτηκαν και σκέπασαν υπέρ τας 4.000 Τούρκους, καθώς και οι ίδιοι και οι γυναίκες και τα παιδιά τους. Τέτοιο τέλος έδωκαν οι γενναίοι.
Η Εκδίωξη του Ηλιόδωρου από το Ναό (Ραφαήλ)

Θέμα

Ο πίνακας απεικονίζει ένα ιστορικό γεγονός, το οποίο περιγράφει η Βίβλος στα βιβλία των Μακκαβαίων (3:21-28). Ο βασιλιάς της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών, ο Σέλευκος Δ' ο Φιλοπάτωρ, λόγω οικονομικής στενότητας, διέταξε τον υπουργό του Ηλιόδωρο να του φέρει το θησαυρό που ήταν φυλαγμένος στο Ναό της Ιερουσαλήμ. Ο ανώτατος ιερέας, ο Ονίας Γ', αρνήθηκε κατηγορηματικά και απέτρεψε την αρπαγή των πολύτιμων αντικειμένων. Σύμφωνα με τη βιβλική αφήγηση, σαν απάντηση στις προσευχές του, ο Θεός έστειλε έναν καβαλάρη, υποβοηθούμενο από δύο νέους για να διώξουν τον Ηλιόδωρο έξω.

Περιγραφή του πίνακα

Πρόκειται για μια δραματική απεικόνιση, την οποία διατρέχει ένα πολύ γρήγορο ρεύμα κίνησης. Ο Ραφαήλ ήθελε να αποδώσει τη βία του πάθους με τον τρόπο του Μιχαήλ Αγγέλου, μα διατηρεί επίσης μια απόσταση, επιτρέποντας μια αίσθηση αντικειμενικότητας. Η κίνηση των προσώπων έχει ένα ρυθμό γρήγορο, σαν να συμμετέχουν σε χορογραφία. Το φως, όπως εισέρχεται στη σκηνή από ψηλά, και ο τρόπος που πέφτει στις καμπύλες, παρέχει ένα θαυμάσιο παράδειγμα σκηνικού φωτισμού. Κάθε φιγούρα ακολουθεί την κίνησή της με την τεχνική ακρίβεια χορευτικής φιγούρας. Η σκηνική παρουσία είναι αποκάλυψη, αλλά φαντασία, η οποία με τη σειρά της αποτελεί ιστορική αναπαράσταση όπως την οργάνωσε ο καλλιτέχνης.
Η απεικόνιση έχει δύο διακριτούς χρόνους: ένα πίνακα μέσα στον πίνακα. Αυτό αρκεί για να την μεταφέρει από το επίπεδο της απεικόνισης σε αυτό της υποκριτικής, του θεατρικού θεάματος. Το κεντρικό θέμα της σκηνής δεν είναι πλέον στο κέντρο αλλά στα δεξιά. Εκεί ο Ηλιόδωρος και οι ακόλουθοί του εκδιώκονται από τον οπλισμένο καβαλάρη και τους δύο νέους. Για την αναπαράσταση τους, ο Ραφαήλ ακολουθεί τη βιβλική περιγραφή ως την τελευταία λεπτομέρεια. Στα αριστερά της σκηνής παρακολουθεί ο Πάπας Ιούλιος Β΄, πράγμα με το οποίο γίνεται σαφής υπόνοια, πως ο ίδιος είναι υπεύθυνος να προστατέψει την ακεραιότητα των κεκτημένων της Εκκλησίας και να κυνηγήσει τους σφετεριστές. Αποτελεί κυρίαρχη φιγούρα ανάμεσα σε όσους στέκονται πλάι του και κάνει επανεμφανίσεις και στις μικρότερες σκηνές.
Τουράν (περιοχή)

Οι αρχαίοι Πέρσες ονόμαζαν Τουράν την παλαιά λεγόμενη περιοχή του Τουρκεστάν καθώς και τη χώρα των Τατάρων. Στις περσικές μυθικές παραδόσεις πρώτος βασιλιάς του Τουράν ήταν ο Τουρ, γιος του Φεριντούν, απ΄ όπου και έλαβε το όνομα η περιοχή.
Από τους απογόνους του Τουρ σημαντικότερος ήταν ο Εφρασιάπ που πολέμησε κατά των Περσών όπου και ακολούθησε σειρά τέτοιων πολέμων μεταξύ Περσών (Ιρανών) και Τουρανών. Στους πολέμους εκείνους εκ μέρους των Περσών διακρίθηκαν ο Ρουστέμ Ζαλ κ.ά. από δε των Τουρανών ο Πεϋράν κ.ά. Αυτοί οι πόλεμοι επαναλήφθηκαν και επί βασιλείας των Περσών Κιουστάσπ (ίσως του Υστάσπη) που προσπάθησε να εδραιώσει τη θρησκεία του Ζωροαστρισμού στο Τουράν. Και ναι μεν στην αρχή νικούσαν οι Τουρανοί στη συνέχεια όμως τους κατέλαβε ο διάδοχος γιος του Κιουστάσπ, ο Ισφεντιάρ, που πολύ πιθανόν να πρόκειται για τον Δαρείο τον Α'.
Σήμερα δεν υπάρχει αυτή η περιοχή, ούτε το Τουρκεστάν ως χώρα, αντ' αυτών υφίσταται το Τουρκμενιστάν με διαφορετικά όρια. Σημειώνεται όμως ότι απαντώνται οι σύγχρονοι όροι: τουρανικοί λαοί, τουρανικές γλώσσες, παντουρανισμός.