google/wiki40b huggingface dataset:
Οξύρρυγχος Άνω Αιγύπτου

Ετυμολογία

Η πόλη έλαβε το όνομά της (Οξυρρύγχου ή Οξυρρύγχων πόλις) από ένα είδος ιχθύος που ζούσε πιθανώς στον ποταμό Νείλο. Αν και το συγκεκριμένο είδος δεν είναι γνωστό κατέχει σημαντική θέση στην αιγυπτιακή μυθολογία, καθώς θρυλείται ότι έφαγε το πέος του θεού Όσιρι. Ανήκει πιθανώς στο είδος των μορμυριδών και είναι ένα ψάρι μεσαίου μεγέθους που ζει σε γλυκά ύδατα και απεικονίζεται σε διάφορα αιγυπτιακά και άλλα έργα τέχνης. Ένα ειδώλιο αυτού του ιερού ιχθύος εμφανίζει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, τυπικά του είδους των μορμυριδών

Γεωγραφία

Η Οξύρρυγχος βρίσκεται περίπου 160 χλμ Ν-ΝΔ του Καΐρου (28°32′0″ N - 30°40′0″ E) και κείται δυτικά της κεντρικής πορείας του Νείλου, στο Μπαχρ Γιουσέφ (Canal of Joseph), ένα παρακλάδι του Νείλου που καταλήγει στη λίμνη Μέρις και την όαση Φαγιούμ. Στους αρχαίους χρόνους υπήρχε στην περιοχή μια πόλη η Per-Medjed, αλλά η περιοχή δεν έγινε σημαντική παρά μόνον μετά την κατάκτηση της Αιγύπτου από τον Αλέξανδρο το 332 π.Χ./Π.Κ.Ε.. Τότε ανοικοδομήθηκε ως ελληνική πόλις (Οξυρρύγχου πόλις).
Μουσείο Ελιάς και Ελληνικού Λαδιού

Εκθεσιακές ενότητες

Στον άνω όροφο του Μουσείου παρουσιάζεται η μακραίωνη ιστορία των δυο αγαθών (της ελιάς και του λαδιού) και, παράλληλα,αναδεικνύεται η πολύπλευρη σημασία τους για τον ελλαδικό χώρο, σε πεδία όπως η οικονομία, η διατροφή, η υγιεινή, οι λατρευτικές συνήθειες, τα λαϊκά έθιμα.
Στην υπαίθρια έκθεση γίνεται αναφορά στην ελαιοκαλλιέργεια και ελαιοσυλλογή, ενώ παρουσιάζονται επίσης τρία ελαιοτριβεία, ένα των προϊστορικών, ένα των αρχαίων και ένα των βυζαντινών χρόνων, τα οποία τίθενται σε λειτουργία στο πλαίσιο εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων και προγραμμάτων. 
Στον κάτω όροφο συνεχίζεται η παρουσίαση της εξέλιξης της τεχνολογίας των ελαιοτριβείων στην Ελλάδα από τους Μεταβυζαντινούς
χρόνους έως το πρώτο μισό του 20ού αιώνα. Εκτίθενται μηχανισμοί που σώζονται ή/και έχουν αποκατασταθεί, καθώς και μεγάλες κινούμενες μακέτες, που βοηθούν τους επισκέπτες να αντιληφθούν τις παραδοσιακές τεχνικές παραγωγής του λαδιού.
Η έκθεση πλαισιώνεται από ψηφιακές παραγωγές, ενώ στο χώρο του μουσείου λειτουργούν επίσης κυλικείο, εκθετήριο, πωλητήριο και αίθουσα πολλαπλών χρήσεων. Το Μουσείο της Ελιάς και του Ελληνικού Λαδιού είναι το πρώτο στο είδος του που δημιουργήθηκε στην Ελλάδα. Αξιοποιώντας το παράδειγμα άλλων μεσογειακών κρατών, τα οποία έχουν ήδη αναδείξει τη δική τους παραγωγή μέσα από ποικίλες πρωτοβουλίες, μουσειακές και άλλες, το μουσείο επιδιώκει, μεταξύ άλλων, να προβάλλει τις προσπάθειες που γίνονται στην Ελλάδα για να διασωθεί η παραδοσιακή τεχνολογία και να αναδειχθεί ο διαχρονικός πολιτισμικός ρόλος της ελιάς και του λαδιού.
Ζαλαγκάς

Το Ζαλαγκάς είναι ένας αστικού τύπου οικισμός και διοικητικό κέντρο στην επαρχία Ζαλαγκάς, στην περιφέρεια Κυζυλόρντα του Καζακστάν. Βρίσκεται κοντά στον οικισμό Άκσου, και στον αυτοκινητόδρομο Μ32 που συνδέει το χωριό με τη Κυζυλόρντα και το υπόλοιπο Καζακστάν.
Flash Gordon OST

Ιστορία του δίσκου

Το καλοκαίρι του 1979, πλησίασε το συγκρότημα ο σκηνοθέτης Ντίνο ντε Λαουρέντις, ο οποίος θα σκηνοθετούσε την ταινία για τον Φλας Γκόρντον, υπερήρωα της δεκαετίας του '30. Ο ντε Λαουρέντις τους έδωσε καλλιτεχνική ελευθερία, πείθοντας τους να αναλάβουν το πρότζεκτ, με τον Μπράιαν Μέι και τον Ρέινολντ Μακ να γίνονται παραγωγοί του δίσκου.
Οι αρχικές ηχογραφήσεις πραγματοποιήθηκαν στις αρχές του 1980, αλλά ολοκληρώθηκαν τον Οκτώβριο του 1980, όταν πραγματοποιήθηκε ένα διάλειμμα από τις συνεχείς τους περιοδείες. Για να πλησιάσουν το ύφος της ταινίας, η οποία ανήκε στην σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας, οι Queen χρησιμοποίησαν συνθεσάιζερ σε μεγάλο βαθμό για πρώτη φορά.
Ο δίσκος έλαβε μέτριες κριτικές, με το "AllMusic" να το βαθμολογεί με 3,5 / 5 αστέρια, η "The Guardian" με τρία αστέρια με άριστα τα πέντε, η "Chicago Tribune" με 1 / 4 και το "Sputnik Music" με μέσο όρο βαθμολογιών 2,4 / 5.
Η εμπορική του επιτυχία υπήρξε χαμηλότερη σε σχέση με τα υπόλοιπα άλμπουμ του συγκροτήματος, αφού ανέβηκε μέχρι την δέκατη θέση του βρετανικού καταλόγου επιτυχιών και την 23η θέση στις Ηνωμένες Πολιτείες, αν και έφθασε στην κορυφή των αυστριακών τσαρτ και την δεύτερη θέση στην Γερμανία. Επιπλέον ώθηση στις πωλήσεις του άλμπουμ έδωσε το επιτυχημένο σινγκλ "Flash", το οποίο μπήκε στο Top-10 της πατρίδας τους, της Ιρλανδίας, της Γερμανίας και της Γαλλίας και έφθασε στο # 1 στην Αυστρία.
Επανεκδόθηκε το 1991 με ένα remix του "Flash's Theme", το 2011 από την "Universal Records" με ένα μπόνους ΕΡ έξι ζωντανά ηχογραφημένων και εναλλακτικών εκτελέσεων, όπως και στα "iTunes" με τρία μπόνους βίντεο.
Fiat G.80

Σχεδιασμός και ανάπτυξη

Κατασκευάστηκαν δύο πρωτότυπα του G.80 καθώς και τρία αεροσκάφη προπαραγωγής, όμως η Aeronautica Militare έκρινε πως ο τύπος δεν μπορούσε να καλύψει τις απαιτήσεις της. Αποφασίστηκε η ανάπτυξη μιας αναβαθμισμένης έκδοσής του, που ονομάστηκε G.82, για να συμμετάσχει σε διαγωνισμό του ΝΑΤΟ που αφορούσε στην απόκτηση του νέου στάνταρ αεριωθούμενο μαχητικού. Το G.82 διέθετε κινητήρα Rolls-Royce Nene αντί για τον de Havilland Goblin του G.80 και δεξαμενές καυσίμου στα ακροπτέρυγα. Κατασκευάστηκαν πέντε αεροσκάφη όμως ο διαγωνισμός ακυρώθηκε με συνέπεια το εκπαιδευτικό της Fiat να μην επιλεγεί για υπηρεσία από το ΝΑΤΟ ή την Ιταλική Πολεμική Αεροπορία. Το όλο πρόγραμμα ακυρώθηκε. Σχέδια για την ανάπτυξη εξειδικευμένων εκδόσεων (νυχτερινό μαχητικό, αναγνωριστικό, αεροσκάφος εγγύς υποστήριξης) δεν υλοποιήθηκαν. Επίσης δεν κατασκευάστηκε ποτέ το G.84, που θα προωθούνταν από κινητήρα Allison J35. Τα G.82 χρησιμοποιήθηκαν για μερικά χρόνια από την Αεροπορία και το 1957 μεταφέρθηκαν στο "Τμήμα Πειραματικών Πτήσεων".
Κροστάνδη

Ιστορία

Το Κότλιν πρωτοεμφανίζεται στην ιστορία ως ενδιάμεσος σταθμός της εμπορικής οδού Βαράγγων - Βυζαντινών στις αρχές του 9ου αι. μΧ. Οι Βαράγγοι έμποροι περνούσαν από εκεί πριν μπουν στον ποταμό Νέβα, με προορισμό το Νόβγκοροντ, το Κίεβο και τελικά την Κωνσταντινούπολη.

Η ίδρυση της Κροστάνδης

Από την εποχή του Κράτους των Ρως μέχρι και το 17ο αιώνα, η τύχη του Κότλιν είναι συνυφασμένη με την ιστορία της Ίνγκριας, δηλ. της ευρύτερης περιοχής των τότε ρωσο-σουηδικών συνόρων. Σημείο - τομή για τη νεότερη ιστορία του είναι η Συνθήκη του Στόλμποβο (1617), με την οποία κατακυρωνόταν στη Σουηδία. Θέλοντας να εκμεταλλευθούν τη θέση του, οι Σουηδοί θεμελίωσαν την «Κρόνσταντ» (Πόλη του Στέμματος στα γερμανικά) με σκοπό τη δημιουργία ενός μόνιμου οικισμού.
Οι Ρώσοι ανέκτησαν το Κότλιν το 1703, μεσούντος του Μεγάλου Βορείου Πολέμου που ξεκίνησε ο τσάρος Πέτρος ο Α' το 1700 κατά των Σουηδών. Ο έλεγχος του νησιού ήταν απαραίτητη προϋπόθεση για την εκπλήρωση του οράματός του να κτίσει στο δέλτα του Νέβα τη νέα ρωσική πρωτεύουσα, την Αγία Πετρούπολη.

Η μετατροπή της σε πόλη

Αμέσως μετά την ανάκτηση του Κότλιν, ο Πέτρος ξεκίνησε οχυρωματικά έργα για να αποκρούσει ενδεχόμενη αντεπίθεση από το σουηδικό ναυτικό, χρησιμοποιώντας την εξής τεχνική: Καθώς το χειμώνα τα ρηχά νερά (περ. 4 μέτρα) γύρω από το Κότλιν παγώνουν, οι Ρώσοι έχτισαν τα οχυρά επάνω στον πάγο. Έτσι, όταν μπήκε η άνοιξη και οι πάγοι έλιωσαν, τα οχυρά βούλιαξαν και η βάση τους πακτώθηκε στον πυθμένα της θάλασσας! Με αυτόν τον τρόπο σε λίγους μόνο μήνες ήταν έτοιμο το φρούριο Κρόνσλοτ, το οποίο εγκαινιάσθηκε στις 18 Μαΐου 1704. Έκτοτε η Κροστάνδη άρχισε να μεγαλώνει, με αποτέλεσμα πόλη και νησί να γίνουν πια συνώνυμα.
Ο πόλεμος τελείωσε το 1721 αλλά η Κροστάνδη ανέλαβε ένα νέο ρόλο, αυτόν του αβύθιστου πλοίου που θα προστατεύει τη νέα πρωτεύουσα από πιθανές απειλές. Στα χρόνια που ακολούθησαν προστέθηκαν στο νησί πολεμικά και εμπορικά λιμάνια, ναυπηγείο, νέα φρούρια. Επίσης δημιουργήθηκαν δύο γραμμές θαλάσσιων οχυρών προς τα ηπειρωτικά εδάφη, μία προς βορρά και μία προς νότο, οι οποίες απέκλεισαν κάθε δυνατότητα κατάπλου στην Αγ. Πετρούπολη, εάν πρώτα το πλοίο δεν περνούσε από την Κροστάνδη.
Η κατακόρυφη αύξηση του προσωπικού (στρατιωτικού και πολιτικού) των εγκαταστάσεων οδήγησε στην ανέγερση νέων ιδιωτικών και δημοσίων κτηρίων. Έτσι στα τέλη του 19ου αι. η Κροστάνδη ήταν πια μια πόλη που έσφυζε από ζωή, με νεοκλασική αρχιτεκτονική, πάρκα, σχολεία, ναούς. Ταυτόχρονα μετατρεπόταν σε πόλο έλξης για εκατοντάδες επιστήμονες κάθε ειδικότητας, οι οποίοι κατέφθαναν από όλη τη Ρωσία για να εργασθούν στα ερευνητικά και εκπαιδευτικά προγράμματα που αφειδώς χρηματοδοτούσε ο στρατός.
Μερικά ονόματα επιστημόνων παγκοσμίου κύρους που εργάσθηκαν στα προγράμματα, τόσο επί τσαρικής όσο και σοβιετικής περιόδου, είναι αυτά των Μπουτάκοφ και Σίλινγκ (τηλεγραφία), Γιάκομπι, Μακάροφ, Εμμανουήλ και Άλφρεντ Νομπέλ (εκρηκτικές ύλες), Αλεξαντρόφσκι (τορπίλες), Μέσνικοφ (ιατρική). Επίσης εκεί δημιουργήθηκε το πρώτο παγοθραυστικό - το Pilot από το ναυπηγό Μπρίτνεβ.
Ουαφάτο

Γεωγραφία

Η Ουαφάτο βρίσκεται ανατολικά των Σαμόα και του Ουπόλου και βορειοανατολικά της Βα'α-ο-Φονότι. Βρίσκεται ανατολικά της Λόνα, της Μαασίνα και της Ταελεφάγκα.
Φρανσουά-Ζαν Λεφέβρ ντε Λα Μπαρ

Γεγονότα

Στις 9 Αυγουστου 1765, ενας ξύλινος σταυρός σε γέφυρα στην Αμπεβίλ βανδαλίστηκε από αγνώστους. Τότε, ο καθολικισμός ήταν η κρατική θρησκεία της Γαλλίας και αρκετοί Γάλλοι, ιδιαίτερα στην πολύ θρήσκα πόλη του Abbeville εξαγριώθηκαν. Ο Επίσκοπος του Αμιάνς (bishop of Amiens)ς πιστούς και τους ζήτησε να αποκαλύψουν τον ένοχο στους δικαστές. Κανένας δεν αποκάλυψε οτιδήποτε αλλά ο τοπικός δικαστής Du Maisniel de Belleval, ο οποίος είχε διαμάχη με τον νεαρό Λα Μπαρε, μάζεψε τεκμήρια εναντίον των φίλων του. Ανάμεσα σε άλλα, βρέθηκε πως 3 νεαροί, ανάμεσα τους και ο Μπαρέ, δεν είχαν σηκώσει τα καπέλα τους, όταν μια λιτανεία πέρασε από δίπλα τους. Αυτή αναφέρεται ως η κύρια κατηγορία, αν και άλλες πράξεις βλασφημίας υπήρξαν, όπως αφόδευση σε άλλο σταυρό, βλασφημα τραγούδια και φτύσιμο σε θρησκευτικές εικόνες. Σύντομα, και άλλοι νεαροί εμπλέχθηκαν στην υπόθεση ως κατηγορούμε, εκ των οποίων ο ένας ήταν γιος δημάρχου και ο άλλος γιος του δικαστή που ξεκίνησε να συλλέγει στοιχεία. Αλλά όλοι αυτοί απαλλάχθηκαν και μόνοι κατηγορουμενοι τελικά παρέμειναν οι ορφανοί Λα Μπαρέ και ο Moisnel. Κατά την διάρκεια των ερευνών, βρέθηκε στο υπνοδωμάτιο του Λα Μπαρέ το απαγορευμένο βιβλίο του Βολταίρου Φιλοσοφικό Λεξικό και αποτέλεσε λόγο να κατηγορηθουν οι διανοούμενοι για την κακή συμπεριφορά των νεαρών.
Στις 20 Φεβρουαρίου 1766, οι δικαστές κατέληξαν σε ετυμηγορία, βρήσκοντας τον Λα Μπαρέ ένοχο για μια σειρά θεμάτων:  ότι έχει διδάξει και τραγουδίσει ανίερα τραγούδια, βλάσφημα κατά του Θεού, για το ότι κακομεταχειριστεί το σημείο του σταυρού κάνοντας ευχές τις οποίες οποιοσδήποτε μετριόφρων δεν μπορεί να τις επαναλάβει, για το οότι εν γνώση του αρνήθηκε να δείξει σεβασμό στα ιερά λείψανα τα οποία μεταφέρθηκαν μπροστά του από την θεία λιτανεία, για το ότι έδειξε σημεία λατρείας σε λανθαμσμένα και απαγορευμένα βιβλία τα οποία είχε στο δωμάτιο του, για ότι είχε βεβηλώσει το μυστήριο του κρασιού, το οποίο είχε το είχε κοροϊδεύει. 
Η ποινή του ήταν, αφού ομολογήσει τα εγκληματα του μπροστά στην πόρτα της εκλησίας του Saint-Wulfram θα κοπεί η γλώσσα του και μετά θα αποκεφαλιστεί, στην δημόσια Αγορά, ενώ το κεφάλι του και το σώμα του θα καούν στην πυρά και οι στάχτες θα σκορπιστούν από τον άνεμο. 
Στις  4 Ιουνίου, η βουλή του Παρισιού (περισσοτερο δικαστικό παρά νομοθετικό σώμα) επιβεβαίωσε την ποινή. Ορισμένοι αναφέρουν ότι πρόσθεσε τον τυπικό βασανισμό πριν την εκτέλεση. 

Την  1 Ιουλίου, ο Λα Μπαρέ βασανίστηκε το πρωϊ. Αρνήθηκε να κατονομάσει συνεργούς του, ακόμη και υπό βασανηστήρια. Αργότερα, αποκεφαλίστηκε και οι στάκτες του πετάχθηκαν στον ποταμό  Somme River.
Πίτερ Γκάμπριελ

Σταδιοδρομία

Έγινε αρχικά διάσημος ως κύριος τραγουδιστής και φλαουτίστας του progressive rock συγκροτήματος Genesis. Μετά την αποχώρησή του από τους Genesis το 1975, ο Γκάμπριελ συνέχισε με μια επιτυχημένη σόλο καριέρα, με το "Solsbury Hill" το πρώτο single του.
Το άλμπουμ του So, του 1986, είναι το περισσότερο εμπορικά επιτυχημένο άλμπουμ του, και είναι πιστοποιημένο ως τριπλά πλατινένιο στη Μεγάλη Βρετανία και πέντε φορές πλατινένιο στις ΗΠΑ. Η μεγαλύτερη επιτυχία του άλμπουμ, το  «Sledgehammer», κέρδισε ένα ρεκόρ εννέα βραβείων MTV στο MTV Video Music Awards 1987, και παραμένει το μουσικό βίντεο με τις περισσότερες προβολές στην ιστορία των MTV.
Ο Γκάμπριελ υπήρξε πρωτοπόρος της παγκόσμιας μουσικής για ένα μεγάλο μέρος της καριέρας του. Είναι συνιδρυτής του φεστιβάλ WOMAD το 1982. Συνέχισε να επικεντρώνεται στην παραγωγή και την προώθηση της παγκόσμιας μουσικής μέσω του Real World Records . Είναι, επίσης, πρωτοπόρος στις ψηφιακές μεθόδους διανομής για τη μουσική, ως συνιδρυτής του OD2, μια από τις πρώτες online υπηρεσίες download μουσικής.  Ο Γκάμπριελ έχει συμμετάσχει σε πολλές ανθρωπιστικές προσπάθειες. Το 1980, κυκλοφόρησε το αντι-απαρτχάιντ single "Biko».  Έχει συμμετάσχει σε αρκετές συναυλίες για όφελος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων , συμπεριλαμβανομένης της περιοδείας Human Rights Now! της Διεθνούς Αμνηστίας το 1988, και συνίδρυσε την WITNESS, μια οργάνωση για τα ανθρώπινα δικαιώματα το 1992.  Ο Γκάμπριελ ανέπτυξε την οργάνωση Οι Πρεσβύτεροι με τον Ρίτσαρντ Μπράνσον, η οποία ξεκίνησε από τον Νέλσον Μαντέλα το 2007.

Διακρίσεις

Ο Πίτερ Γκάμπριελ έχει κερδίσει τρία Βραβεία BRIT, κερδίζοντας το Καλύτερου Βρετανού το 1987,  έξι βραβεία Grammy, δεκατρία MTV Video Music Awards, το πρώτο Βραβείο Πρωτοπόρου στα Μουσικά Βραβεία BT Digital, το βραβείο για Επίτευγμα Ζωής του περιοδικού Q, το βραβείο Ivor Novello για Επιτεύγματα Ζωής και το Πολικό Μουσικό Βραβείο. Είχε γίνει είδωλο BMI στα 57α ετήσια Βραβεία BMI Λονδίνο για την "επιρροή του σε γενιές δημιουργών μουσικής". Σε αναγνώριση των πολλών ετών του ακτιβισμού για τα ανθρώπινα δικαιώματα, έλαβε το βραβείο Άνθρωπος της Ειρήνης από τους βραβευθέντες με  Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης, και το περιοδικό Time ονόμασε τον Γκάμπριελ ως έναν από τους 100 πιο σημαντικούς ανθρώπους στον κόσμο.  Το AllMusic περιέγραψε τον Γκάμπριελ ως «έναν από τους πιο φιλόδοξους, καινοτόμους μουσικούς της ροκ, καθώς και έναν από τα πιο πολιτικούς της». Εισήχθη στο Rock and Roll Hall of Fame ως μέλος των Genesis, το 2010, ακολουθούμενη από την εισαγωγή του ως σόλο καλλιτέχνη από το 2014.
Προγκρές Μ-23Μ

Αποστολή

Εκτοξεύτηκε στις 9 Απριλίου 2014 (15:26 GMT) από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στο Καζακστάν και συνδέθηκε με το τμήμα Πιρς σε διάστημα μικρότερο των έξι ωρών (συγκεκριμένα στις 21:14 GMT). Μετέφερε 2383 kg φορτίου.
Το Προγκρές Μ-23Μ αποσυνδέθηκε από τον σταθμό την 21η Ιουλίου 2014 και καταστράφηκε στην ατμόσφαιρα την 31η Ιουλίου, αφού πρώτα συμμετείχε στο πρόγραμμα Ραντάρ-Προγκρές.
Ρεπάνι

Στην αρχαιότητα

Η χρήση του ραπανιού, που στην αρχαιότητα ήταν γνωστό ως ραφανίδα (Θεόφραστος), αναφέρεται στη θεραπευτική από πολλούς αρχαίους συγγραφείς. Το συνιστούσαν ως ορεκτικό, αντιβηχικό, για τη διάλυση νεφρολίθων, χολόλιθων, ως φάρμακο κατά της υδρωπικίας, του ερυσιπέλατος, της αρθρίτιδας, των ηπατικών παθήσεων κτλ.

Ετυμολογία

H λέξη προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη ῥᾰφᾰνίς -ῖδος, ἡ, πρβλ. ῥάπυς-υος, ῥάφανος (Λατ. raphanus) από την ΙΕ ρίζα rāp-/rĕp- «γογγύλι» (πρβλ. λατ. rāpum«γογγύλι», αρχ. σλαβ. rěpa, αρχ. άνω γερμ. ruoba, γερμ. Rube, γαλλ. rave).

Χαρακτηριστικά

Καλλιεργείται για τη σαρκώδη ρίζα του σε ολόκληρο σχεδόν τον κόσμο.
Ο βλαστός του έχει διατομή σε σχήμα δίσκου, όπως του καρότου και των τεύτλων.
Τα φύλλα του είναι τριχωτά, συνήθως ακέραια και φύονται σαν ρόδα κοντά στο δίσκο.
Η σαρκώδης ρίζα του (ριζοκόνδυλος) έχει σχήμα σφαιρικό ή κωνικό και μακρύ ανάλογα με την ποικιλία.
Το χρώμα της ρίζας ποικίλει από λευκό, κόκκινο, ροζ και πορφυρό. Το βάρος της είναι από μερικά γραμμάρια και φτάνει μέχρι ένα κιλό στη ποικιλία dalkon της Ιαπωνίας.
Τα ρεπάνια είναι ανθεκτικά στις χαμηλές θερμοκρασίες.

Ποικιλίες

Οι διάφορες ποικιλίες διακρίνονται σε ανοιξιάτικες που δίνουν ριζοκόνδυλους για λίγο χρόνο και 30 περίπου μέρες μετά τη σπορά. Η γεύση τους είναι ήπια καυστική.
Τυπικά καλοκαιρινές που δίνουν ριζοκόνδυλους για αρκετό χρονικό διάστημα και 40-50 μέρες μετά τη σπορά.
Χειμωνιάτικες που οι ρίζες τους αναπτύσσονται αργά, έχουν πιο καυτερή γεύση.
Η σπορά των ρεπανιών αρχίζει από την Άνοιξη και συνεχίζεται κάθε 10 μέρες για να υπάρχει συνεχής παραγωγή.
Όταν αποκτήσουν μέγεθος κατάλληλο τότε ξεριζώνονται και στέλνονται στο εμπόριο.

Θρεπτική αξία και χρήση

Τα ρεπάνια είναι πλούσια σε βιταμίνη C και έχουν πολλές φυτικές ίνες συμβάλλοντας στην κινητικότητα του εντέρου. 
Τρώγονται ωμά και σε σαλάτες είναι δε περίφημο ορεκτικό λόγω της πικάντικης γεύσης τους. 
Υπάρχουν κάποιες ποικιλίες λιγότερο γνωστές στην Ελλάδα που δεν καλλιεργούνται για τη ρίζα τους αλλά για τα φύλλα τους και τους καρπούς τους και τρώγονται κυρίως στις περιοχές της Ασίας.
Γκρέτα Μόστνυ

Ζωή

Γεννήθηκε στο Λίντς το 1914, υπό το όνομα Μαργκαρέτ Μόστνυ. Κόρη του Πάουλ Μόστνυ (1887-1929) και της Γιούλι Μόστνυ - Γκλάζερ. Το εργοστάσιο αλκοολούχων ποτών της οικογένειάς της θεωρούνταν η μεγαλύτερη Εβραϊκή εταιρεία του Λίντς. 
Ενεγράφη στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, στο τμήμα της Φιλοσοφικής, όπου παρακολουθούσε μαθήματα γλωσσών, Αιγυπτιολογίας και Προϊστορίας μεταξύ άλλων. Είχε ήδη ολοκληρώσει μέρος των σπουδών της όπως και την πτυχιακή της πάνω στην ενδυματολογία των αρχαίων Αιγυπτίων γυναικών, αλλά εγκατέλειψε την χώρα λόγω της ανόδου των Ναζί μετά την προσάρτηση της Αυστρίας, φεύγοντας στο Βέλγιο. Η οικογενειακή περιουσία απαλλοτριώθηκε το 1938 από το Ναζιστικό καθεστώς. Η ίδια ολοκλήρωσε τη διδακτορική της διατριβή στις Βρυξέλλες το 1939, ενώ η μητέρα της είχε καταφύγει στην Τσεχοσλοβακία. Το 1939 έλαβε το χρίσμα του Διδάκτορα στη Φιλολογία και Ιστορία της Ανατολής. Ακολούθως έλαβε μέρος σε αρχαιολογικές έρευνες τόσο στο Λούξορ όσο και στο Κάιρο. Μετά έφυγε για τη Χιλή, με το νεότερο αδερφό της Κούρτ και τη μητέρα της. Η Χιλή είχε γίνει αποδέκτης μεγάλου αριθμού Γερμανών αντιφρονούντων το 1939, με αποτέλεσμα να αναπτυχθεί μία σημαντική Γερμανική κοινότητα, κάτι που αποτέλεσε πηγή Αντισημιτισμού.
Μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, προτίμησε να αποκτήσει τη Χιλιανή υπηκοότητα το 1946, παρά την πρόσκληση επιστροφής στην Αυστρία που της είχε αποσταλεί.

Η Μούμια του Πλόμο

Ηγήθηκε αρκετών αρχαιολογικών ερευνών στη Νότια Αμερική. Το 1954 έλαβε μέρος στην έρευνα και τις εργασίες της Μούμιας του Πλόμο, όταν αυτή περιήλθε στην ιδιοκτησία του Εθνικού Μουσείου Χιλής Φυσικής Ιστορίας. Πρόκειται για το μουμιοποιημένο από το ψύχος σώμα ενός παιδιού που βρέθηκε στα βουνά, όπου και πιστεύεται ότι είχε προσφερθεί ως θυσία από τους Ίνκας.
Η Μόστνυ ανέλαβε τη Διεύθυνση του Εθνικού Μουσείου Φυσικής Ιστορίας της Χιλής στο Σαντιάγο, διαδεχόμενη των Ουμπέρτο Φουενζαλίδα Βιλλέγκας από το 1964 ως το 1982.
Η Μόστνυ απεβίωσε στο Σαντιάγο στις 15 Δεκεμβρίου 1991 μετά από μάχη με τον καρκίνο.

Κληρονομιά

Το Πανεπιστήμιο της Βιέννης καταγράφει τη βιογραφία της ως θύματος του Εθνικοσοσιαλισμού.  Επιπλέον το πανεπιστήμιο της Κωνσταντίας απονέμει διδακτορική υποτροφία προς τιμήν της, για έρευνα στις Ιστορικές και Πολιτιστικές Επιστήμες  από το 2013. Αντίγραφο της διδακτορικής διατριβής της Μόστνυ βρίσκεται σε κεραμική μορφή σε αλατωρυχείο στο Χάλστατ.
Επισκοπή Κύθνου

Γενικά στοιχεία

Η Επισκοπή βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα του νησιού και ανήκει στη τοπική κοινότητα Κύθνου. Απέχει 2 χιλιόμετρα από το λιμάνι του Μέριχα και 5 χιλιόμετρα από τη Χώρα της Κύθνου. Το 1971 κατεγράφη για πρώτη φορά σε απογραφή, ενώ το 1981 αναγνωρίστηκε επίσημα ως οικισμός της κοινότητας Δρυοπίδος. Στην απογραφή του 1991 ο πληθυσμός της Επισκοπής ανερχόταν στους 3 μόνιμους κατοίκους, ενώ από το 1997 ανήκει στον δήμο Κύθνου. Ο οικισμός αποτελεί τόπο παραθερισμού για ντόπιους και επισκέπτες.
Φρανκ φαν Μπόρσελε

Βιογραφία

Ήταν γιος του Φλόρις φαν Μπόρσελε, κυρίου του Σιντ Μάαρτενσντεκ, Σχέρπενισε & Ζύλεν και της Όντας φαν Μπέργκεν. Ήταν ο τελευταίος νόμιμος αντιπρόσωπος του νεότερου κλάδου του Οίκου των Μπόρσελε.
Αφού διαδέχθηκε τον πατέρα του, η εξουσία της Ζακελίν επλήγη το 1420, όταν ο 2ος σύζυγός της Ιωάννης Δ΄ των Βαλουά δούκας της Βραβάντης όρισε τον Ιωάννη δούκα της Βουργουνδίας ως κυβερνήτη της Ολλανδίας & Ζηλανδίας. Το διάστημα 1421-23 ο Φρανκ έπαιξε σημαντικό ρόλο στην οικονομική διακυβέρνηση της κομητείας, καθώς ήταν πιστός υποστηρικτής του Ιωάννη και του γιου του Φιλίππου Γ΄. Το 1422/23  ήταν σύμβουλος (alderman) του Ιωάννη και επίσημος κυβερνήτης της κομητείας.
Η κορύφωση της δύναμής του ήταν τα έτη 1426-32, όταν, μετά το τέλος του Ιωάννη (1426), ο Φίλιππος Γ΄ δούκας της Βουργουνδίας ανέλαβε την επιτροπεία της Ολλανδίας & Ζηλανδίας. Ο δούκας τοποθέτησε τον φαν Μπόρσελε ως στρατηγό και διοικητή της Ζηλανδίας. Το 1428 με τη Συνθήκη του Ντελφτ η Ζακλίν έμεινε κόμισσα ψιλώ ονόματι με τον φαν Μπόρσελε ως επίτροπο στα εδάφη της. Αυτό του έδωσε περισσότερο έλεγχο στα οικονομικά της κομητείας. Το 1430 ο Φρανκ ήταν ο κυβερνήτης (stadholder) της Βουργουνδίας και επικεφαλής (opperhoutvester) της Ζηλανδίας· το ίδιο έτος έγινε κύριος του Χόρινκεμ, Λήρνταμ, ντε Λήντε & Σχόνρεγοερντ.
Το θέρος του 1432 η εξουσία του φαν Μπόρσελε έφθασε στην ακμή της. Τότε ο Φίλιππος Γ΄, που φοβήθηκε ότι ο Φρανκ θα γίνει άλλος ένας διεκδικητής του τίτλου του κόμη της Ολλανδίας & Ζηλανδίας, τον απήγαγε και τον φυλάκισε στη Φλάνδρα. Ένας μετέπειτα θρύλος αναφέρει, ότι ο φαν Μπόρσελε και η Ζακλίν ερωτεύτηκαν και παντρεύτηκαν μυστικά το 1432. Πάντως -αν ήταν έτσι- οι συνέπειες για τον Φρανκ θα ήταν σοβαρότερες: θα εκτελείτο και η Ζακλίν θα έμενε εγκάθειρκτη για όλη της τη ζωή. Αλλά η φυλάκιση του Φρανκ είχε να κάνει με τον φόβο του δούκα για την τόση εξουσία εκείνου. Το 1433 ο φαν Μπόρσελε ελευθερώθηκε και του αποδόθηκαν οι ιδιοκτησίες του. 
Ο γάμος της Ζακλίν και του Φρανκ έγινε το 1434, όταν αυτή αποκήρυξε τους τίτλους της το 1433 και έγινε με την έγκριση του Φιλίππου Γ΄. Αυτός ο γάμος ήταν -τουλάχιστον από τη μεριά της Ζακλίν- από αγάπη, αλλά δεν κράτησε πολύ: δύο έτη μετά η Ζακλίν απεβίωσε. Ο φαν Μπόρσελε έζησε άλλα 34 έτη μετά. Έμεινε πιστός στην υπηρεσία του δούκα και το 1445 έγινε ιππότης του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος.

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε το 1434 τη Ζακλίν του Βίττελσμπαχ κόμισσα του Αινώ, της Ολλανδίας & της Ζηλανδίας, κόρη του Γουλιέλμου Β΄ δούκα της Βαυαρίας. Η Ζακλίν απεβίωσε το 1436, χωρίς απογόνους.
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Ανδρών Κ-20 2013

Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Ανδρών Κ-20 2013 είναι η 16η διοργάνωση που διοργανώνει η FIBA.Διοργανώτρια είναι η Εσθονία και όλοι οι αγώνες θα γίνουν στο Ταλίν στο διάστημα 9-21 Ιουλίου 2013.Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Ιταλία
Βαρωνία των Τευτόνων Ιπποτών

Η Μοναστική Βαρωνία των Τευτόνων Ιπποτών (1209-1550) ήταν μεσαιωνικό φέουδο των Τευτόνων ιπποτών, Γερμανικού ιπποτικού τάγματος, στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας στην σημερινή Πελοπόννησο.
Ήταν μία από τις τρεις μοναστικές βαρωνίες που δημιουργήθηκαν το 1209 από τον Γουλιέλμο Σαμπλίτη με τέσσερα τιμάρια. Το Χρονικό του Μορέως τους αναφέρει Αλλαμάνους (από τη γαλλική λέξη Allemands - Γερμανοί) λόγω της γερμανικής τους καταγωγής:
εἴθ᾿ οὕτως γὰρ ἐδόθησαν κι αὐτῶν τῶν Ἀλλαμάνων
τέσσαρα φίε τοῦ νὰ κρατοῦν στὰ μέρη Καλομμάτας.
— Χρονικό του Μορέως
Το τάγμα ήρθε στο Πριγκιπάτο έπειτα από πρόσκληση του Σαμπλίτη από την Άκρα, όπου είχαν ιδρυθεί λίγα χρόνια πριν. Τα τιμάρια που πήρε το τάγμα, με αντάλλαγμα στρατιωτικές υπηρεσίες, ήταν στην σημερινή Μεσσηνία κοντά στην Καλαμάτα, αλλά και στην Ηλεία. Το 1241 παραχωρήθηκε στο τάγμα, μεταξύ άλλων, το Νοσοκομείο του Αγίου Ιακώβου στην Ανδραβίδα, το οποίο και αποτελούσε τόπο ταφής των πριγκίπων που προέρχονταν από τον Οίκο των Βιλεαρδουίνων. Ωστόσο, το 1246, υποχρεώθηκαν να παραδώσουν την κτήση τους αυτή στους Ναΐτες. Κέντρο του βαϊλάτου τους της "Ρωμανίας" αποτέλεσε, μετά το 1320, το φρούριο της Μοστενίτσας (σημερινή Ορεινή Ηλείας, σύμφωνα με τον Κουρτ Φόρστροϊτερ).
Μέχρι και τα τέλη του 15ου αιώνα και τις αρχές του 16ου αιώνα, όταν και κατελήφθη από τους Οθωμανούς, η επαρχία αυτή του Τάγματος αποτελούσε την ανατολικότερη κτήση του. Σύμφωνα με το Χρονικό, το τάγμα είχε ισότιμο εκπρόσωπο στην Κούρτη, το ανώτερο διοικητικό όργανο του πριγκιπάτου, του οποίου τα μέλη του ήταν οι βαρώνοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας.
Ebela

Η Ebela είναι βεγγαλική εφημερίδα ταμπλόιντ απευθύνεται κυρίως σε νέους Βεγγαλέζους αναγνώστες της Δυτικής Βεγγάλης. Είναι η δεύτερη Βεγγαλική εφημερίδα που δημοσιεύεται καθημερινά από τον όμιλο ABP, μετά την Ananda Bazar Patrika. Είναι μια ταμπλόιντ 24 σελίδων.  Αυτή τη στιγμή που κυκλοφορεί σε δύο πόλεις, την Καλκούτα και το Χάουραχ.