google/wiki40b huggingface dataset:
Άνα Λαΐνς

Καριέρα

Έχοντας γεννηθεί στο Τομάρ, η Άνα Λαϊνς έχει ισχυρή σύνδεση με την πόλη της Κονστάντσια όπου και έκανε την πρώτη της ζωντανή εμφάνιση σε κοινό στην ηλικία των 6 ετών. Στην ηλικία των 15 τραγούδησε το πρώτο της φάδο λόγω της απώλειας του πατέρα της, Μανουέλ Αγκούστο (Manuel Augusto), στρατιωτικού καριέρας και λόγο της επιμονής του φαδίστα Ζουάο Χόρα (João Chora).
Έχοντας κερδίσει την Μεγάλη Νύχτα του Φάδο (Grande Noite do Fado) στην Λισαβόνα το 1992 αποφάσισε να επικεντρωθεί στην καριέρα της επαγγελματικά και έδωσε συναυλίες σε διάφορες Ευρωπαϊκές χώρες όπως η Γερμανία, το Βέλγιο, το Λουξεμβούργο και πέρασε και την άλλη πλευρά του Ατλαντικού για να τραγουδήσει στις Η.Π.Α.
Τον επόμενο χρόνο, το 2000, ξεκίνησε να ηχογραφεί τα πρώτα της κομμάτια στο στούντιο, για να συμμετέχει σε συλλογές. Το 2001 πήρε μέρος στο 38ο Ραδιοτηλεοπτικό Φεστιβάλ του Κανσάο (το φεστιβάλ που αναδεικνύει την πορτογαλική συμμετοχή στην Eurovision) με το τραγούδι "Há sempre alguém que nos quer"
Αφότου υπέγραψε το πρώτο της δισκογραφικό συμβόλαιο το 2003, η Άνα ξεκίνησε να ηχογραφεί την πρώτης της δουλειά μέχρι το 2005 με τον Ντίογκο Κλεμέντε (Diogo Clemente) στην παραγωγή και την μουσική διεύθυνση.
Τον Απρίλιο του 2006 βγήκε στην αγορά το πρώτο ολοκληρωμένο άλμπουμ με το όνομα Sentidos από την δισκογραφική εταιρία Difference μέσα στο οποίο η Άνα Λαϊνς μελοποίησε ποιήματα δημιουργών όπως της ποιήτριας Φλορμπέλα Εσπάνκα, της Λίδια Ολιβέιρα και του Αντόνιο Ράμος Ρόσα και κάποιος μπορεί να βρει έργα υπογεγραμμένα από τον Ελδέρ Μουτίνιο και τον Χόρχε Φερνάνδο.
Στην περιοδεία για την προώθηση του Sentidos πέρασε από την Ισπανία, το Βέλγιο, την Ολλανδία και την Ελλάδα. Τον χειμώνα του 2009 συνεργάστηκε με τον Boy George για το τραγούδι "Amazing Grace" το οποίο προοριζόταν για το νέο του άλμπουμ Ordinary Allien που κυκλοφόρησε το 2011.
Το 2010 που η τραγουδίστρια έκλεισε δεκαετία στον χώρο κυκλοφόρησε τον δίσκο Quatro Caminhow στην πρώτη Μαρτίου, με το οποίο έκλεισε και η συνεργασία με την Difference λόγο διαφωνιών, με τον Ντιόγκο Κλεμέντε πάλι στην παραγωγή και την μουσική διεύθυνση. Σε αυτήν την δεύτερη δισκογραφική δουλειά περιλαμβάνεται το κομμάτι "Não Sou Nascida do Fado" το οποίο είναι το πρώτο κομμάτι για το οποίο γράφει στίχους η ίδια η τραγουδίστρια. Στα υπόλοιπα κομμάτια περιλαμβάνονται μελοποιημένα ποιήματα της Natalia Correia, του Ουρουγουϊανού Ruben Dario και του Βραζιλιάνου Carlos Drummond de Andrade. Στην μουσική σύνθεση υπογράφουν ονόματα όπως η Amélia Muge, ο José Manuel David και ο Filipe Raposo.
Ακόμη στο 2010 η Άνα Λαϊνς πήρε μέρος σε δύο κομμάτα στον δίσκο Catavento του Beto Betuk όπου συμμετέχουν καλλιτέχνες όπως η Dulce Pontes και ο Ivan Lins.
Πετροχημεία

Η Πετροχημεία είναι ένας κλάδος της χημείας, ο οποίος μελετά την μετατροπή του αργού πετρελαίου (πετρέλαιο) και του φυσικού αερίου σε χρήσιμα προϊόντα ή πρώτες ύλες. Αυτά τα λεγόμενα και πετροχημικά έχουν γίνει ένα ουσιαστικό μέρος της χημικής βιομηχανίας σήμερα.

Προέλευση

Είναι δυνατόν να παραχθεί πετρέλαιο από οποιοδήποτε είδος οργανικής ύλης κάτω από τις κατάλληλες συνθήκες. Η συγκέντρωση της οργανικής ύλης δεν είναι πολύ υψηλή στις αρχές, αλλά το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο εξελίχθηκαν σε μέρη που ευνόησαν τη διατήρηση τέτοιων στοιχείων, όπως η περίκλειση του πορώδους ψαμμίτη. Το πετρέλαιο που παράγεται από φυσικές μεταβολές των οργανικών υλικών που διαρκούν εκατομμύρια έτη, συσσωρεύεται κάτω από την επιφάνεια της Γης σε εξαιρετικά μεγάλες ποσότητες.
Η πρώτη εμπορική εταιρεία πετρελαίου ιδρύθηκε το 1859, δύο χρόνια αργότερα συστάθηκε και το πρώτο διυλιστήριο πετρελαίου. Η βιομηχανία αναπτύχθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1940. Η ζήτηση για τα προϊόντα που προέρχονται από την πετροχημική βιομηχανία αυξήθηκε κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η ζήτηση για συνθετικά υλικά σταδιακά αυξήθηκε, και αυτή η αυξανόμενη ζήτηση καλύφθηκε με την αντικατάσταση δαπανηρών και μερικές φορές λιγότερο αποδοτικών προϊόντων από τα συνθετικά υλικά. Αυτό συντέλεσε στο να εξελιχθεί η επεξεργασία των πετροχημικών σε μια μεγάλη βιομηχανία.
Πριν από αυτή την εξέλιξη, η πετροχημική βιομηχανία ήταν ένας προσωρινός κλάδος, όπου πραγματοποιούνταν διάφορα πειράματα. Η βιομηχανία χρησιμοποίησε βασικά υλικά: συνθετικά καουτσούκ κατά τη δεκαετία του 1900, βακελίτη, το πρώτο πετροχημικό που προήλθε από πλαστικό το 1907, οι πρώτοι διαλύτες πετροχημικών στη δεκαετία του 1920, πολυστυρένιο στη δεκαετία του 1930. Μετά την περίοδο αυτή, η βιομηχανία παρήγαγε υλικά για ένα μεγάλο φάσμα τομέων, από είδη οικιακής χρήσης (συσκευές κουζίνας, κλωστοϋφαντουργίας, έπιπλα), ιατρικής (βηματοδότες, σάκους μετάγγισης), αναψυχής (αθλητικά παπούτσια, υπολογιστές) ή είδη για εξαιρετικά εξειδικευμένους τομείς όπως αυτά για ανίχνευση στην αρχαιολογία και την εγκληματολογία.
Expedition 15

Σύνθεση του πληρώματος

Η ιπτάμενη μηχανικός Sunita Williams ήταν το πρώτο μέλος του πληρώματος της αποστολής που έφτασε στον σταθμό.
Είχε συμμετάσχει στην 14η αποστολή, και παρέμεινε έως ότου ο Fyodor Yurchikhin ανέλαβε καθήκοντα κυβερνήτη του σταθμού στην 15η αποστολή.
Η Ουίλιαμς είχε φθάσει στο σταθμό στη διαστημική πτήση STS-116 του διαστημικό Λεωφορείο διαστημικού λεωφορείου Ντισκάβερι στις 11 Δεκεμβρίου 2006.
Οι ρώσοι συνάδελφοί της, οι κοσμοναύτες Kotov και Yurchikhin 
έφθασαν στον σταθμό με την πτήση του Soyuz TMA-10 στις 9 Απριλίου 2007.
Η Ουίλιαμς έφυγε από τον σταθμό στις 26 Απριλίου 2007 και επέστρεφε στη γη με την πτήσην STS-117 του διαστημικού λεωφορείου Ατλαντίς, αντί για την αρχικά προγραμματισμένη πτήση STS-118.  
Η Ουίλιαμς αντικαταστάθηκε από τον συνάδελφό της τον αστροναύτη Clayton Anderson, που έφθασε στο σταθμό με το Ατλαντίς, και ελλιμένισε στις 10 Ιουνίου 2007.
Η αποστολή 15 τελείωσε επίσημα με την άφιξη της Peggy Whitson, Κυβερνίτηδας της 16ης αποστολής με την πτήση του Soyuz TMA-11, και ανέλαβε καθήκοντα στον σταθμό στις 19 Οκτωβρίου 2007.

Περιγραφή της αποστολής

Στις 21 Οκτωβρίου 2007, και αφού αποκόπηκε η κάψουλα Soyuz TMA-10, έλεγχος αποστολής της Μόσχας ανέφερε ότι το Soyuz είχε εισαχθεί σε μια βαλλιστική τροχιά, που οδήγησε σε μια προσγείωση που ήταν 340 χλμ. κοντά στο προγραμματισμένο σημείο προσγείωσης στο Καζακστάν. 
Η προσγείωση έγινε χωρίς προβλήματα, και στις 10:55 UTC, όλα τα μέλη του πληρώματος βγήκαν από την κάψουλα, που στην συνέχεια ασφαλίστηκε. Προσγείωση με βαλλιστική τροχιά είχε πραγματοποιήσει στο παρελθόν και η πτήση Soyuz TMA-1 της 6ης αποστολής.
Μπιλάλιτσι (Τέοτσακ)

Γεωγραφία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!

Ιστορία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!
Δυτική Τζακάρτα

Εκπαίδευση

Το διεθνές σχολείο Κεμπόν Τζερούκ της Σιγκαπούρης βρίσκεται στην Δυτική Τζακάρτα.
Καταλανόφωνη ζώνη της Αραγωνίας

Η Καταλανόφωνη Ζώνη της Αραγωνίας (καταλ.: Franja de Ponent, Franja d'Aragó ή Franja Oriental d'Aragó, δηλ. 'Δυτική Ζώνη', αραγωνικά: Francha de Levant) περιλαμβάνει τα χωριά της Αραγόνας όπου παραδοσιακά ομιλούνται τα καταλανικά. Δεν αποτελεί ξεχωριστή διοικητική ενότητα καθώς εκτείνεται και στις τρεις επαρχίες της Αυτοδιοίκητης Περιφέρειας της Αραγωνίας. Συνορεύει στα δυτικά με τον ποταμό Σίνκα, στα βόρεια με τα γαλλο-ισπανικά σύνορα, στα ανατολικά με τον Νογέρα Ριβαγορσάνα και το υψίπεδο των Πορτς στο νότο. Συνολικά το 2007 είχε 47.686 κατοίκους. Αστικό κέντρο αναφοράς της Ζώνης είναι η καταλανική Λιέιδα ενώ η κυριότερη πόλη της είναι η Φράγα.
Ο όρος «Δυτική Ζώνη» είναι σύγχρονος που τέθηκε σε χρήση την δεκαετία του 1970. Το Ινστιτούτο Καταλανικών Μελετών από το 1985 έχει υιοθετήσει την ονομασία Ζώνη της Αραγωνίας (Franja d'Aragó) ενώ στην Αραγωνία χρησιμοποιείται ο όρος «Ανατολική Αραγωνία». Από τον Ζουάν Φουστέρ κι έπειτα, τη δεκαετία του 1970, η περιοχή είναι μια σταθερή αναφορά του Πανκαταλανισμού.

Το καθεστώς των καταλανικών στη Ζώνη

Η καταλανική γλώσσα δεν είναι αναγνωρισμένη ως επίσημη γλώσσα της Αραγωνίας παρότι προσφέρεται στην δημόσια εκπαίδευση της περιοχής ως μάθημα επιλογής. Στο παρελθόν έχουν προκύψει διάφορα ζητήματα γύρω από την αναγνώρισή της, με πιο πρόσφατο αυτό του 2010 όταν η κυβέρνηση της Αραγωνίας αρνήθηκε να υιοθετήσει τον όρο «καταλανικά» για να περιγράψει τη γλώσσα της Ζώνης, ονομαζοντάς την αντίθετα ως «αραγωνική γλώσσα, ιδιαίτερη των ανατολικής περιοχής της περιφέρειας» (Lengua aragonesa propia de las aréas orientales, γνωστής πλέον ως LAPAO).
Το 2008 ιδρύθηκε στη Φράγα σύλλογος που αντιτίθεται στην αναγνώριση της καταλανικότητας των γλωσσικών ποικιλιών της περιοχής, σε πλήρη αντίθεση με τα συμπεράσματα της γλωσσολογίας, υποστηρίζοντας την υιοθέτηση διαφορετικής ονομασίας και ορθογραφίας για αυτές.
Θεόδωρος Νάτσινας

Σταδιοδρομία

Σπούδασε Φυσική και Μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, από όπου και έλαβε το πτυχίο του. Με την ολοκλήρωση των σπουδών του, το 1898, δίδαξε σε σχολεία στο Άργος και τις Σπέτσες. Το 1899, το Πανεπιστήμιο Αθηνών πρότεινε στην Ελληνική Κυβέρνηση πως θα έπρεπε να τοποθετηθεί ως δάσκαλος στην Καισάρεια της Τουρκίας, ως μέρος μιας «εθνικής» αποστολής για την υποστήριξη των ντόπιων ελληνικών πληθυσμών. Από το 1903 έως το 1907 δίδασκε στην Κωνσταντινούπολη. 
Το 1907 εργάστηκε ως διευθυντής σε σχολείο της Σιάτιστας και έλαβε μέρος στον Μακεδονικό Αγώνα. Συνελήφθη από τις Οθωμανικές αρχές και μεταφέρθηκε στην κοντινή πόλη Λάψιστα (σήμερα Νεάπολη) του νομού Κοζάνης. Απελευθερώθηκε μετά από παρέμβαση του Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης.
Κατά το Μεσοπόλεμο, και αφού η Δυτική Μακεδονία προσαρτήθηκε στον Ελληνικό κορμό, δίδαξε στην Κοζάνη. Εκεί ίδρυσε τον πρώτο Αγροτικό Συνεταιρισμό και βοήθησε στην εγκαθίδρυση των προσκόπων στη Δυτική Μακεδονία. 
Πολιτικά, ήταν υποστηρικτής του Κόμματος των ΦΙλελευθέρων του Ελευθέριου Βενιζέλου και διατέλεσε  γενικός επόπτης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης στο Υπουργείο Παιδείας, καθώς και διευθυντής του γραφείου του Ιωάννη Ηλιάκη, υπουργού - γενικού διοικητή Μακεδονίας και Θράκης.

Ίδρυση σχολείου στη Θεσσαλονίκη

Μετά από το 1921, εργάστηκε στη Θεσσαλονίκη. Αρχικά, μαζί με το συνέταιρο του Γ. Καραντάνη, ανέλαβαν τη διεύθυνση ενός σχολείου που ιδρύθηκε από τον Στέφανο Νούκα (Μαράσλειος Σχολή). Το σχολείο αυτό ήταν αρχικά γνωστό ως Σχολή Νάτσινα-Καραντάνη, αλλά, στη συνέχεια, αφού έπαυσαν να είναι συνέταιροι, η σχολή μετονομάστηκε σε Σχολή Θεόδωρου Νάτσινα. 
Επίσης, υπήρξε ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών.

Προσωπική ζωή

Είχε μια κόρη και τρεις γιούς: τη Σουλτάνα Νάτσινα, τον αντιστράτηγο Αλέξανδρο Νάτσινα, ιδρυτή και πρώτο διοικητή (1953–1963) της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, τον πολιτικό Στέφανο Νάτσινα, και το Λέανδρο Νάτσινα ο οποίος σπούδασε πολιτικός μηχανικός στη Γάνδη του Βελγίου.
Είναι ο συγγραφέας του βιβλίου «Οι Μακεδόνες πραμματευτάδες εις τας χώρας Αυστρίας και Ουγγαρίας» (πρώτη έκδοση, Θεσσαλονίκη, 1939).
Ο Δήμος Θεσσαλονίκης τον έχει τιμήσει δίνοντας το όνομα του σε μια οδό.
Ηλεκτρονική συνταγογράφηση

Ηλεκτρονική συνταγογράφηση ονομάζεται η μεθοδολογία σύνταξης, καταχώρησης, επεξεργασίας και φύλαξης, ιατρικών συνταγών με χρήση υπολογιστικών συστημάτων και ειδικού ιατρικού λογισμικού.

Ιστορία

Πρωτοπόροι στην Ηλεκτρονική συνταγογράφηση είναι οι Γερμανοί και οι Σουηδοί οι οποίοι άρχισαν την εφαρμογή σταδιακά από το 1980-1985 και την ολοκλήρωσαν σε μια δεκαετία. Οι ΗΠΑ άρχισαν το σύστημα μόλις το έτος 2011, ενώ στην Ελλάδα ψηφίστηκε το έτος 2010 ως μέρος του γενικότερου σχεδίου ηλεκτρονικής διακυβέρνησης της κυβέρνησης Γεωργίου Α. Παπανδρεου (OpenGov). Η προσπάθεια ξεκίνησε από την ελληνική κυβέρνηση τον Φεβρουάριο του 2010 με ανοικτή διαβούλευση  και πρόσκληση ενδιαφέροντος σε εταιρίες να καταθέσουν τις προτάσεις τους για την υλοποίηση του εργου, και τα πρώτα βήματα εφαρμογής άρχισαν ήδη τον Απρίλη του 2010. Η καθιέρωση της Ηλεκτρονικής συνταγογράφησης εντάχθηκε αργότερα και ως υποχρέωση στην πρώτη δανειακή σύμβαση της Ελλάδας (Μνημόνιο Ι) (Μάιος 2010). Την τεχνική υποδομή και την υποστήριξη του Ιατρικού λογισμικού για την Ηλεκτρονική συνταγογράφηση ανέλαβε η κρατική εταιρεία ΗΔΙΚΑ ΑΕ. Αρχικός πρόεδρος της εταιρίας διορίσθηκε ο κ. Βλάσης Σφυρόερας. Οι όποιες δυσλειτουργίες του συστήματος ανάγκασαν την εταιρεία να προβεί σε αναβαθμίσεις οι οποίες συνεχίσθηκαν μέχρι και το έτος 2013, χρηματοδοτούμενες από το ΕΣΠΑ, όπως αναγράφεται στις οθόνες της εφαρμογής. Η Ηλεκτρονική συνταγογράφηση  άρχισε σταδιακά μέσα στό έτος 2011, με πιστοποίηση των Ιατρών και την ένταξη ορισμένων Ταμείων. Στις 31-12-2011 μετά από έντονες αντιπαραθέσεις του Ιατρικού σώματος και του τότε Διοικητού του ΕΟΠΥΥ  Γεράσιμου Βουδούρη, υπεγράφη Κοινή Υπουργική Απόφαση με την οποία όλοι οι ιατροί της Ελλάδας - ανεξάρτητα συμβάσεως ή όχι με τον ΕΟΠΥΥ - να μπορούν να συνταγογραφούν ηλεκτρονικά τα φάρμακα στους ασθενείς τους.
Κόκκινο

Ιστορικές αναφορές

Το χρώμα αυτό είναι συνδεδεμένο με ποικίλους συμβολισμούς. Από την αρχαιότητα κόκκινες ήταν οι χλαμύδες των στρατιωτών της αρχαίας Σπάρτης, των Μακεδόνων, των Ρωμαίων αλλά και των Βυζαντινών (το πορφυρό χρώμα στα ενδύματα και τα πέδιλα ήταν προνόμιο του αυτοκράτορα). Σήμερα στη λογοτεχνία αλλά και στην καθημερινή γλώσσα συνδέεται με τη φωτιά, τον έρωτα και τις διάφορες εκφάνσεις του (π.χ. «κόκκινα τριαντάφυλλα» αλλά και «κόκκινα φανάρια»), το θυμό και τον κίνδυνο («κόκκινο πανί»).

Σύγχρονη εποχή

Στα σήματα κυκλοφορίας το κόκκινο χρώμα συμβολίζει την απαγόρευση ή τον κίνδυνο, τα κόκκινα φώτα στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου προειδοποιούν, η κόκκινη σημαία στις παραλίες απαγορεύει την κολύμβηση λόγω καιρικών συνθηκών, ενώ αποτελεί διεθνές σήμα κινδύνου για τα πλοία όταν κάνουν πετρέλευση. Η χρήση επίσης των κόκκινων φωτοβολίδων σημαίνει κίνδυνος. Τα οχήματα της πυροσβεστικής, οι σειρήνες των οχημάτων και τα ροτορ-αλάρμ φώτα της έχουν το χρώμα της φωτιάς, ενώ ο Ερυθρός Σταυρός και η Ερυθρά Ημισέληνος χρησιμοποιούν το χρώμα αυτό στα σύμβολά τους εντός λευκού πάντα φόντου, γενικότερα ως σύμβολο του «απυρόβλητου» και της προσφοράς βοήθειας.
Στην πολιτική, το κόκκινο ήταν το αγαπημένο χρώμα της ευρωπαϊκής Αριστεράς και χρησιμοποιήθηκε από τα σοσιαλιστικά και εργατικά κόμματα και μετά το 1917 ταυτίστηκε πολιτικά με τη Ρωσική Επανάσταση, τη Σοβιετική Ένωση και τα κομμουνιστικά κόμματα. Αργότερα το υιοθέτησαν και οι Ναζί στη σημαία του Ναζιστικού Κόμματος, λόγω και της έντονης επίδρασής του στις μάζες.
Στο χώρο του αθλητισμού, το κόκκινο χρώμα, μόνο του ή σε συνδυασμό με κάποιο άλλο, ταυτίζεται με την υποστήριξη σε συγκεκριμένους συλλόγους (ερυθρόλευκοι, κυανέρυθροι, κλπ) ή εθνικές ομάδες. Είναι επίσης το αγαπημένο χρώμα των κατασκευαστών ταχύτατων αυτοκινήτων πολυτελείας.
Παλάτι Ρουζάνι

Το Παλάτι Ρουζάνι (λευκορωσικά: палац у Ружанах, πολωνικά: Pałac w Różanie) είναι ένα ερειπωμένο παλάτι στο χωριό Ρουζάνι, στην επαρχία Προυζάνι, στην περιφέρεια Μπρεστ της δυτικής Λευκορωσίας. Ανάμεσα στο 16ο και 19ο αιώνα το Ρουζάνι, τότε γνωστό ως Ρόζανι, ήταν η κύρια έδρα της ανώτερης γραμμής της οικογένειας ευγενών Σαπιέχα, γνωστοί ως Σαπιέχα του Ρουζάνι. Το κάστρο είναι υπό συστηματική διαδικασία ανακατασκευής με την διακοσμημένη πύλη του παλατιού και το κτίριο εισόδου έχει ήδη αποκατασταθεί.

Ιστορία

Το Ρουζάνι ξεκίνησε την ζωή του στα τέλη του 16ου αιώνα, ως ο χώρος του κάστρου του Λεβ Σαπιέχα. Το κάστρο ολοκληρώθηκε το 1602. Η κατοικία του Σαπιέχα καταστράφηκε στην διαμάχη στο Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας όταν οι δυνάμεις του Μιχάλ Σερβάτσι Βισνιοβιέτσκι επιτέθηκαν στο κάστρο το 1700.
Το παλάτι Ρουζάνι ξαναχτίστηκε ως μεγάλη Νεοκλασική κατοικία την δεκαετία του 1770 από τον Αλεξάντερ Μιχάλ Σαπιέχα, με τις υπηρεσίες του αρχιτέκτονα Γιαν Σάμουελ Μπέκερ της Σαξονίας, που όρισε το παλάτι σε ένα τοπίο Αγγλικού πάρκου. Εκτός από το παλάτι, υπήρχε ένα θέατρο (1784-88) και πολλά άλλα βοηθητικά κτίρια. Ο Μπέκερ σχεδίασε επίσης την τοπική εκκλησία (ξαναχτίστηκε το 1850).
Μέχρι την επίσκεψη του Βασιλιά Στάνισλαβ Β' το 1784, οι εργασίες για το παλάτι είχαν ανασταλεί. Τα οικόπεδα Σαπιέχα εθνικοποιήθηκαν μετά την Εξέγερση του Νοεμβρίου (1831). Τρία χρόνια αργότερα, το συγκρότημα του παλατιού χρησιμοποιήθηκε ως εργοστάσιο .
Το 1914 το παλάτι κάηκε από φωτιά που προκλήθηκε κατά λάθος από τους εργάτες του εργοστασίου. Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος και οι επακόλουθες οικονομικές δυσκολίες απέτρεψαν την αποκατάσταση του κτιρίου μέχρι το 1930, ωστόσο το μερικώς ανακαινισμένο παλάτι καταστράφηκε και πάλι μέσα σε δεκαπέντε χρόνια, μια συνέπεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Η διακοσμημένη πύλη του παλατιού επιβιώνει μέχρι σήμερα και πρόσφατα αποκαταστάθηκε.
Ντόναλντ Ντακ

Προφίλ

Ο Ντόναλντ Ντακ είναι μία περιπετειώδης πάπια. Είναι έξυπνος, πονηρός, οξύθυμος και κατά καιρούς τεμπέλης.
Ζει μαζί με τα τρία ανίψια του (Χιούη, Λιούη, Ντιούη), των οποίων έχει την κηδεμονία, στην Λιμνούπολη, πολιτεία της Καλισότα. Μένει σε μια μονοκατοικία, ακριβώς δίπλα στο σπίτι του πιο ανυπόφορου εχθρού του, του κυρίου Τζόουνς. 
Στην ίδια πόλη μένουν και άλλοι χαρακτήρες όπως ο Σκρουτζ Μακ Ντακ (ο τσιγκούνης θείος του), ο Φέθρυ (ξάδερφος του Ντόναλντ και μεγάλος γκαφατζής), ο Γκαστόνε (ο τυχερός του ξάδερφος που είναι και αντίζηλός του) και η μεγάλη αγάπη του, η Νταίζυ Ντακ. 
Επίσης στην ίδια πόλη μένει ο εφευρέτης Κύρος Γρανάζης, καθώς και μία πληθώρα άλλων χαρακτήρων που πλαισιώνουν πολύ όμορφα το Duck Universe. 
Τις νύχτες ο Ντόναλντ φοράει την μάσκα του και μάχεται ενάντια σε εγκληματίες ως υπερήρωας με το όνομα Φάντομ Ντακ, και σώζει την πόλη από το κακό.

Δημιουργία

Ένας σημαντικός δημιουργός του Ντόναλντ Ντακ είναι ο Καρλ Μπαρκς (1901-2000), ο οποίος δημιούργησε και εμπλούτισε την προσωπικότητα του, πλαισιώνοντας τον με ένα πλήθος συγγενών, φίλων και εχθρών που έγιναν επίσης αθάνατοι όπως ο Σκρουτζ Μακ Ντακ, ο Γκαστόνε και οι Μουργόλυκοι. Άλλος σημαντικός σχεδιαστής του ήρωα είναι ο Ντον Ρόσα.

Υποδοχή

Ο ζωγράφος και κριτικός τέχνης Άντι Γουόρχολ ανέφερε ότι: "Η ιδιοφυής ιδέα του Γουόλτ Ντίσνεϋ ήταν το ότι διάλεξε ένα τόσο κοινό πλάσμα, όπως η πάπια, και την έκανε εξαιρετικά ανθρώπινη".
Σπήλαιο Αγίου Γεωργίου

Σπηλαιολογική Σημασία

Είναι ιδιαίτερης σπηλαιολογικής σημασίας καθώς εκεί που δεν υπάρχει ρεύμα αέρος δημιουργούνται μοναδικά στο είδος τους πέτρινα κοράλλια,  σταλακτιτικός και σταλαγμιτικός  διάκοσμος στους τοίχους, στις οροφές και στα δάπεδα λόγω του τινάγματος και σκορπίσματος των σταγόνων του νερού  που πέφτει στο έδαφος. Έτσι σχηματίζονται εκτός των άλλων και αρκετές ενδιαφέρουσες μορφές ονομαζόμενες  με φαντασία «Ρινόκερος», «Φίδι», «Καλόγερος», «Φλαμίνγκο». Επιπρόσθετα, οι επισκέψιμοι θάλαμοι είναι έξι και είναι ιδιαίτερα ευρύχωροι.

Παλαιοντολογική Σημασία

Εντός του σπηλαίου βρέθηκε μια πλούσια συλλογή απολιθωμένων οστών ζώων αυτό υποδηλώνει την ζωή στο σπήλαιο της στικτή ύαινα των σπηλαίων, της αλεπούς (Vulpes vulpes), της νυφίτσας Mustela putorius robusta), των ιππίδων (Equus hydruntinus και E. caballus cf. germanicus), των βοοειδών (Bos primigenius), των  ελαφοειδών (Cervus elaphus), καθώς και των μικροθηλαστικών (τρωκτικά – rodentia, εντομοφάγα – Insectivora και χειρόπτερα – Chiroptera, νυχτερίδες). Ουσιαστικά  το σπήλαιο αποτελούσε φωλιά των υαινών και αυτό φαίνεται από την ύπαρξη οστών νεαρών ατόμων, τα υπόλοιπα ζώα κυρίως τα φυτοφάγα  μεταφέρονταν εκεί ως τροφή ή απλά παγιδεύονταν και πέθαιναν στο σπήλαιο.

Σπηλαιοθεραπεία

Μετά από σύγχρονες επιστημονικές έρευνες που έγιναν από Τσέχους επιστήμονες στο σπήλαιο του Κιλκίς ανακαλύφθηκε πως το κλίμα του  μπορεί να θεραπεύσει παθήσεις όπως το παιδικό άσθμα και δερματολογικές παθήσεις προερχόμενες από μολύνσεις και αλλεργίες. Μάλιστα στο σπήλαιο έχουν ξεκινήσει η δημιουργία ξενώνα για την φιλοξενία ασθενών και την διεξαγωγή της θεραπείας αλλά δεν έχουν ολοκληρωθεί. Τέτοια οργανωμένα και αξιοποιημένα με θεραπευτικές ιδιότητες σπήλαιο βρίσκονται και λειτουργούν κανονικά σε Τσεχία και Ρωσία εδώ και 30 χρόνια.
Γκόκουν

Gokkun (ελληνική απόδοση: γκόκουν, ιαπωνικά: ゴックン) είναι ένας ιαπωνικός όρος για τη σεξουαλική δραστηριότητα, στην οποία ένα άτομο καταναλώνει το σπέρμα ενός ή περισσότερων ανθρώπων, συνήθως από κάποιο είδος δοχείου. Τα συνηθισμένα δοχεία περιλαμβάνουν, κούπες, μεγάλα ποτήρια ζέσεως, μπολ, τηγάνια και ποτήρια κρασιού ή κοκτέιλ. Τα περισσότερα από αυτά τα σενάρια, περιλαμβάνουν το σπέρμα πολλαπλών ανδρών. 
Ο όρος "gokkun", μπορεί επίσης να αναφέρεται στη σεξουαλική πράξη της κατάποσης του σπέρματος μετά την πεολειχία ή τη συμμετοχή σε ένα bukkake.  Η λέξη "gokkun" είναι ονοματοποιητική και μεταφράζεται περίπου όπως η ελληνική λέξη "γκλουπ", ο ήχος που ακούγεται κατά την κατάποση.
Φρειδερίκος Ερρίκος Ευγένιος του Άνχαλτ-Ντεσάου

Βιογραφία

Ήταν ο τέταρτος γιος του Λεοπόλδου Α΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντεσάου και της Άννας-Λουίζας Φέζε.
Από τα 12 έτη του εισήλθε στον Πρωσικό στρατό. Το διάστημα 1733-39 ήταν διοικητής του 1ου Συντάγματος Ουσάρων "του Πφέρντε". Το 1743 άφησε τον Πρωσικό στρατό και εισήλθε σε αυτόν της Αυστρίας, υπό τη διοίκηση του Καρόλου-Αλεξάνδρου πρίγκιπα της Λωρραίνης, ως εθελοντής στον Ρήνο. Το 1746 εισήλθε στον στρατό της Σαξονίας, όπου έγινε διοικητής της Βυρτεμβέργης και αργότερα στρατάρχης.
Το 1781 απεβίωσε στο Ντεσάου σε ηλικία 76 ετών, άγαμος. Δεν έλαβε μέρος στη διακυβέρνηση του πατρικού πριγκιπάτου του Άνχαλτ-Ντεσάου.
Ρούνοι

Προέλευση

Δεν είναι σαφής η προέλευσή τους. Μία θεωρία παριστάνει μια ετρουσκική καταγωγή, μια άλλη προγράφει μια φοινικική προέλευση. Ωστόσο υπάρχει μύθος που εξηγεί την δημιουργία τους. Στη μυθολογία λέγεται πως ο πατέρας των θεών και ανθρώπων Όδινν, αντίστοιχος του Δία στην ελληνική μυθολογία, θυσιάστηκε στο Δέντρο του Κόσμου, το Yggdrasill (προφέρεται Ύγκντρασιλλ), για να αποκτήσει όλη την συμπαντική σοφία, διαπερνώντας με το ακόντιό του τον εαυτό του. Για εννιά μέρες και εννιά νύχτες αιωρείτο ώστε να μάθει τη σοφία αυτή μέσα από τους ρούνους. Όταν το κατάφερε, κατέβηκε από το δένδρο και τους χάραζε, με το δόρυ του Γκούνγκνιρρ, σε όσα μέρη περνούσε.
Όλστιν

Ιστορία

Το 1334 κατασκευάστηκε στις όχθες του Λίνα (Άλεν) ένας ξύλινος πύργος, και στο ίδιο σημείο διατάχθηκε η κατασκευή ενός πλίνθινου κάστρου από το συμβούλιο της Βαρμίας. Το Άλεντσαϊν (γερμανικό όνομα του Όλστιν) έλαβε δικαιώματα πόλης τις 31 Οκτωβρίου 1353. Τον 15ο αιώνα, η πόλη πέρασε αρκετές φορές στην κατοχή των Πολωνών, όπως το 1410, μετά τη μάχη του Γκρούνβαλντ, αλλά επανήλθε στην κυριαρχία του Τευτονικού Τάγματος. Tο 1440 συμμετείχε στην Πρωσική Συνομοσπονδία, ενάντια στην υψηλή φορολογία που επέβαλαν οι Τεύτονες. Το 1466, ολόκληρη η Βαρμία, μαζί με το Όλστιν, πέρασε στην κυριαρχία των Πολωνών. Οι Τεύτονες επιχείρησαν να ανακτήσουν το κάστρο το 1521, αλλά οι Πολωνοί, με επικεφαλής τον Νικόλαο Κοπέρνικο, απέκρουσαν την επίθεση.
Στα τέλη του 17ου και στις αρχές του 18ου αιώνα, η πόλη γνώρισε παρακμή, λόγω των πολέμων και των επιδημιών. Μετά τον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας το 1772, πέρασε στην κατοχή της Πρωσίας. Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, η εικόνα της πόλης άλλαξε λόγω της θέσης της ως σιδηροδρομικός κόμβος και της βιομηχανοποίησης και έγινε η σημαντικότερη πόλη στη νότια Ανατολική Πρωσία. Η πόλη είχε σημαντικό αριθμό Πολωνών. Το 1914, οι Ρώσοι κατέλαβαν τη πόλη, αλλά τα γερμανικά στρατεύματα την ανέκτησαν μετά τη Μάχη του Τάνενμπεργκ. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, διεξήχθη δημοψήφισμα, σύμφωνα με το οποίο η πόλη έγινε τμήμα της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Κατά τη διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου, οι Σοβιετικοί κατέλαβαν την πόλη τις 22 Ιανουαρίου 1945 και την πυρπόλησαν. 
Μετά τον πόλεμο, το Όλστιν πέρασε στην κυριαρχία της Πολωνίας, και συνέχισε την ανάπτυξή του, ως πρωτεύουσα του βοϊβοδάτου Βαρμίας-Μαζουρίας. Το 1967 εγκαινιάστηκε το μεγαλύτερο εργοστάσιο της περιοχής, το οποίο παρασκευάζει λάστιχα αυτοκινήτων. Το 1973, με αφορμή τα 500 χρόνια από τη γέννηση του Κοπέρνικου, κατασκευάστηκε στην πόλη πλανητάριο. Η πόλη έγινε από κοινού έδρα της ρωμαιοκαθολικής επισκοπής της Βαρμίας, η οποία από το 1992 έχει γίνει αρχιεπισκοπή.
2822 Σακατζάβεα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Σακατζάβεα είναι άγνωστα.