google/wiki40b huggingface dataset:
Νικόλαος Αλεμάννος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Άνδρο στις 12 Ιανουαρίου 1583. Μετανάστευσε το 1583 στην Ρώμη και κατατάχτηκε στο Γρηγοριανό Φροντιστήριο, όπου είχε μεγάλη επίδοση στις επιστήμες, ακόμα και στα Λατινικά και Ελληνικά. Δίδαξε επίσης τις γλώσσες αυτές σε πολλούς. Χειροτονήθηκε υποδιάκονος κατά τα έθιμα της ανατολικής εκκλησίας και προορίζονταν για την ανώτερη εκκλησιαστική υπηρεσία. Ασπάστηκε όμως τον καθολικισμό. Διορίστηκε υποδιάκονος του φροντιστηρίου και δίδαξε Ρητορική και την Ελληνική γλώσσα. Στο Φροντιστήριο αυτό υπάρχει πίνακας με την προσωπογραφία του. Μεταξύ των μαθητών του αριθμούνται και πολλοί επίσημοι, ο Λέων Αλλάτιος, Φραγκίσκος Αρκούδης, Σκιπίων Κοβελλούτης και άλλοι. Ο τελευταίος έγινε γραμματέας του Παύλου Δ', και προώθησε τον Αλλεμάνο στην θέση του γραμματέα του καρδινάλιου Βοργέζη. Το 1614 ο Αλεμάννος λόγω της πολυμάθειάς του διορίστηκε βιβλιοφύλακας του Βατικανού. Το 1623 δημοσίευσε τον Προκόπιο με λατινική μετάφραση, προσθέτοντας και ιστοριοκριτικές σημειώσεις. Στις σημειώσεις αυτές συνηγορεί επιτιθέμενος κατά του αυτοκράτορα Ιουστινιανού. Εξαιτίας αυτής της αφορμής απάντησαν ο Θωμάς Ρίβιος και άλοι υπερασπιζόμενοι τον Ιουστινιανό κατά του Προκοπίου και του Αλεμάννου. Οι διατριβές του Ριβίου δημοσιεύτηκαν το 1628 και το 1631. Μετά από δύο χρόνια ο Νικόλαος δημοσίευσε στα λατινικά την περιγραφή του Αγίου Ιωάννη του Λατράνου. Περιέγραψε λεπτομερώς την ιστορία της περίφημης αυτής μητρόπολης, τα μωσαϊκά και άλλα κοσμήματα, εξήγησε τις επιγραφές με μεγάλη ευχέρεια. Το σύγγραμμα αυτό θεωρείται από τους ειδήμονες περισπούδαστο για την πολιτική του μεσαίωνα και την καλλιτεχνική ιστορία. Ο Αλεμάννος απεβίωσε στην Ρώμη στις 24 Ιουλίου 1626 σε ηλικία 43 ετών. Ο θάνατός του προήρθε όταν φύλαγε ιερό χώρο με οστά μαρτύρων, του επιτέθηκαν και τον σκότωσαν.
Πόδι πήλινου σκεύους με ψαράδες (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, αρ.Π5782)

Περιγραφή

Το κεραμικό με γεωμετρικό σχήμα κυλίνδρου πιστεύεται ότι είναι τμήμα από το πόδι πήλινου σκεύους. Έχει χοντρά τοιχώματα και είναι κοίλο, ενώ φέρει ίχνη από χρώμα και στο εσωτερικό του. Εξωτερικά είναι διακοσμημένο με ζωγραφιά σε κόκκινο και μαύρο χρώμα πάνω σε λευκό φόντο, που εικονίζει μια πομπή ψαράδων. Οι τέσσερις ψαράδες είναι στραμμένοι προς τα δεξιά. Βηματίζουν και κρατούν στα χέρια τους από ένα ψάρι που κρέμεται από την ουρά. Διακρίνεται ένας από τους ψαράδες διότι κρατάει μόνο ένα ψάρι, ενώ με το άλλο χέρι του τακτοποιεί το ρούχο που φοράει. Είναι ντυμένοι με την χαρακτηριστική μυκηναϊκή ποδιά, ενώ και πάλι ξεχωρίζει ο ίδιος ψαράς, διότι η ποδιά του είναι περισσότερη διακοσμημένη από τις άλλες. Η κόμη τους είναι καλά περιποιημένη και πέφτει με μακρές κυματιστές μπούκλες στους ώμους. Τα ψάρια, αν και φαίνονται μικρά, έχουν κεφάλι από δελφίνι. Η ταινία κάτω από τα πόδια τους πιστεύεται ότι παριστάνει τα χαλίκια του ακρογιαλιού. Φύλλα κισσού διακοσμούν τα κενά ανάμεσα στις κεφαλές των ψαράδων. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των ψαράδων είναι τα χέρια τους και το τεράστιο μάτι στο μέσο της παρειάς.

Ερμηνεία και ιστορική τοποθέτηση

Το πήλινο πόδι θεωρείται ως η πιο αξιοσημείωτη αγγειογραφία σε κεραμικό του αρχαιολογικού χώρου της Φυλακωπής, του πιο σημαντικού οικισμού της εποχής του χαλκού στο Αιγαίο. Δεν είναι γνωστό σε τι χρησίμευε, αλλά πιστεύεται ότι ήταν το πόδι ενός βάζου, ίσως μιας λύχνου, η οποία γέμιζε με λάδι. Έναν παρόμοιο ψαρά συναντούμε σε ένα δακτυλίδι που φυλάσσεται στο Βρετανικό μουσείο, ενώ η πομπή θυμίζει τους πολεμιστές στον περίφημο κρατήρα από τις Μυκήνες. Ωστόσο η παράσταση ετούτη παραμένει μοναδική ανάμεσα στα έργα μυκηναϊκής τέχνης. Είναι εμπνευσμένη πιθανόν από τοιχογραφίες. Κατατάσσεται στην υστεροκυκλαδική περίοδο, του 16ου αιώνα π.Χ., και στην πρώιμη μυκηναϊκή σχολή. Η απόδοση των σωμάτων ομοιάζει με πολλά άλλα έργα μυκηναϊκής τέχνης, ιδιαίτερα με εικόνες που συναντούμε χαραγμένες σε χρυσά δακτυλίδια της ίδιας εποχής.
Πάδος

Ρους ποταμού

Ο Πάδος πηγάζει από τις Κοττιανές Άλπεις, δυτικά παρά τα Γαλλο-ιταλικά σύνορα, και σχηματίζεται από διάφορες πηγές, η σημαντικότερη των οποίων βρίσκεται στη βόρεια πλαγιά του όρους Μόντε Βίζο σε υψόμετρο περίπου 2000 μέτρων. Το συνολικό μήκος του ρου του φθάνει τα 680 χλμ, το δε υδατοπέδιό του καταλαμβάνει έκταση περίπου 75.000 τχλμ., δηλαδή σχεδόν όλη τη βόρεια Ιταλία. Το πλάτος του ποικίλει αυξανόμενο από τις πηγές του προς τις εκβολές, φθάνοντας τα 160 μ. στο Τορίνο, τα 900 μ. στη Κρεμόνα και τα 1300 στη Γκουαστάλα, μετά την οποία και ελαττώνεται. Οι όχθες του σε πολλά σημεία φέρουν προστατευτικά φράγματα προς αποφυγή πλημμυρών που ανάγονται από την αρχαιότητα.
Η μεγαλύτερη ποτάμια ναυσιπλοΐα στο Πάδο ποταμό παρατηρείται μεταξύ της Πλακεντίας και της Γκουαστάλας. Λόγω όμως των πολλών νησίδων που φέρει, η ναυσιπλοΐα μεγάλων πλοίων καθίσταται επικίνδυνη.

Παραπόταμοι Πάδου

Ο Πάδος δέχεται τα νερά πολλών παραποτάμων του που κατέρχονται ομοίως από τις Άλπεις και τα Απέννινα. Κυριότεροι εξ αυτών από δεξιά είναι οι Τιντόνε, Ιρέμπια, Νούρε, Άρντα, Τάρο, Πάρμα, Έντσα, Κροστόλο, Στέκια, Πανάρο και ο Ρένο. Εξ αριστερών είναι οι Nτόρια, Ριπάρια, Στούρα, Όρκο, Ντόρα, Μάλτσεα, Σέζια, Αγκόνια, Τιτσίνο, Ολόνα, Λάμπρο, Άντα, Όλιο, Σάρκα, ο οποίος και σχηματίζει τη λίμνη της Γκάρντα, από την οποία ο ίδιος ποταμός εξέρχεται με το όνομα Μίτσιο και συνεχίζει μ΄ αυτό μέχρι τις εκβολές.
Οι εξ αριστερών παραπόταμοι είναι μεγαλύτεροι με περισσότερα νερά, που χρησιμεύουν στην άρδευση της περιοχής τους, σε αντίθεση των εκ δεξιών παραποτάμων που είναι βραχύτεροι, με απότομο ρου και με λιγότερα νερά.

Εκβολές Πάδου

Οι εκβολές του Πάδου δημιουργούν ένα τεράστιο Δέλτα, που αρχίζει από το Φικαρόλο να διακλαδίζεται με πολλούς βραχίονες, κυριότεροι των οποίων είναι νοτιότερα ο Πο ντε Πριμάρο και ο Πο ντε Βολάνο, οι οποίοι και περιβάλλουν τη μεγάλη λιμνοθάλασσα του Καμμάκιο. Βορειότερα είναι ο Πο ντε Γκάρο και ο Πο ντελλα Μαέστρα και μεγαλύτερος αυτών ο βορειότερος Πο ντε Λεβάντε, που με μια διώρυγα συνδέεται με τον Αδίγη ποταμό.
Έχει αναφερθεί ότι το Δέλτα του ποταμού Πάδου δημιουργεί ετησίως προσχώσεις που φθάνουν τα 30 μ. Στις εκβολές του Πάδου κατά την αρχαιότητα ήταν η πόλη Αδρίας (σημερινή Άντρια (Adria), η οποία σήμερα λόγω αυτών ακριβώς των συνεχιζομένων προσχώσεων βρίσκεται σε απόσταση περί τα 20 χλμ. από την παραλία, στην ενδοχώρα.
Κατά μήκος του Πάδου υπάρχουν πολλές πόλεις της Β. Ιταλίας, κυριότερες των οποίων είναι το Τορίνο, η Πιατσέντσα, η Κρεμόνα, η Φερράρα, κ.ά.
Ο Πάδος χαρακτηρίζεται ως ο μεγάλος θησαυρός της Β. Ιταλίας, αποτελεί την μεγαλύτερη πηγή πλούτου της περιοχής και ειδικότερα στη ομώνυμη πεδιάδα του Πάδου, λεγόμενη και Παδονία ή Παδανία.
Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου

Ιστορικά στοιχεία

Η Δ΄ κατηγορία δημιουργήθηκε κατόπιν απόφασης της γενικής συνέλευσης της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) στις 23 Ιουλίου 1985. Το πρωτάθλημα ξεκίνησε την περίοδο 1985-86. Τις πρώτες 8 περιόδους διεξαγόταν σε ομίλους ενώ από την περίοδο 1993-94 έως την περίοδος 2014-15 διεξαγόταν ως ενιαίο πρωτάθλημα. Σε όλες τις περιόδους το πρωτάθλημα διεξαγόταν σε δύο γύρους, όπου η κάθε ομάδα αντιμετώπιζε όλες τις υπόλοιπες ομάδες εντός και εκτός έδρας. 
Η περίοδος 2014-15 υπήρξε η τελευταία στην ιστορία της διοργάνωσης. Η Δ΄ κατηγορία αντικαταστήθηκε από την Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ η οποία διεξάγεται υπό την αιγίδα της Συνομοσπονδίας Τοπικών Ομοσπονδιών Κύπρου (ΣΤΟΚ).
Οι ομάδες που προβιβάζονταν μέσω του πρωταθλήματος Δ΄ κατηγορίας συμμετείχαν στο πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας της επόμενης περιόδου ενώ οι ομάδες που υποβιβάζονταν συμμετείχαν στα πρωταθλήματα των τοπικών ομοσπονδιών από τις οποίες προέρχονταν (αγροτικό ποδόσφαιρο).
Από την περίοδο 1986-87 έως και την περίοδο 2007-08 οι ομάδες του πρωταθλήματος Δ΄ κατηγορίας συμμετείχαν στο Κύπελλο Κύπρου. Από την περίοδο 2008-09 οι ομάδες του πρωταθλήματος Δ΄ κατηγορίας δεν είχαν δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Κύπρου, μπορούσαν όμως να συμμετάσχουν (προαιρετικά) στο Κύπελλο Κύπρου Γ΄ – Δ΄ κατηγορίας.

Δομή

Η δομή του πρωταθλήματος είχε διαφοροποιηθεί στην πορεία των ετών. Από την περίοδο 1985-86 έως και την περίοδο 1992-93 το πρωτάθλημα ήταν διαιρεμένο σε τρεις ή τέσσερις γεωγραφικούς ομίλους, ανάλογα με την επαρχιακή προέλευση των ομάδων που συμμετείχαν. Μερικές φορές διάφορες ομάδες συμμετείχαν και σε όμιλο που δεν αντιστοιχούσε στη γεωγραφική προέλευση της έδρας τους λόγω αυξημένου αριθμού ομάδων στον όμιλο της γεωγραφικής προέλευσης τους. Στις περιπτώσεις αυτές οι ομάδες που συμμετείχαν σε όμιλο διαφορετικής γεωγραφικής περιφέρειας καθορίζονταν με κλήρωση.
Την περίοδο 1993-94 το πρωτάθλημα διεξήχθη για πρώτη φορά ως ενιαία κατηγορία, με τη διεξαγωγή δύο γύρων, όπου η κάθε ομάδα αντιμετώπιζε όλες τις υπόλοιπες ομάδες εντός και εκτός έδρας. Η μορφή αυτή διατηρήθηκε ως το τέλος της διοργάνωσης.
Ποντινή Γρεβενών

Γεωγραφία

Η Ποντινή βρίσκεται στο δρόμο από τα Γρεβενά προς τα Βέντζια μέσω Κνίδης, 5 χλμ. ΝΑ των Πυλωρών, σε 830 μ. υψόμετρο. 360 άτομα ζουν εκεί το χειμώνα και 530 το καλοκαίρι. Οι πηγές από τις οποίες αντλούν το εισόδημά τους είναι η γεωργία και η κτηνοτροφία. 
Το Σιουμποτό και το Παλιοπύλωρο είναι παραπόταμοι του Αλιάκμονα, που περνάνε βόρεια και νότια της Ποντινής, ώσπου συναντώνται και χύνονται στον Αλιάκμονα. 5 χλμ. Α του χωριού βρίσκεται η κορυφή Φακιόλα (1.116 μ.), απ' όπου ο επισκέπτης μπορεί να θαυμάσει ένα ιδιαίτερης ομορφιάς τοπίο. 
Πολύ σημαντικό είναι το ετήσιο πανηγύρι της Ποντινής, στις 26 Ιουλίου, ημέρα της Αγίας Παρασκευής. Το προηγούμενο βράδυ, στις 25 κάθε Ιούλη, εμφανίζονται σπουδαίοι πόντιοι καλλιτέχνες, στην πλατεία του χωριού, μπροστά σε χιλιάδες κόσμου.

Ιστορία

Σύμφωνα με την ιστορία, οι κάτοικοι της Ποντινής κατάγονται από Μικρασιάτες πρόσφυγες που ήρθαν το 1923 από τα παράλια του Πόντου και πήραν τη θέση των "βαλαάδων" (εξισλαμισθέντες Έλληνες), οι οποίοι έφυγαν για την Τουρκία με την ανταλλαγή των πληθυσμών. Το παλιό όνομα του χωριού ήταν Τόριστα, μέχρι το 1927, οπότε μετονομάστηκε σε Ποντηνή με το ΦΕΚ 18Α - 01/02/1927 και ανήκε στο Νομό Κοζάνης. Το 1940 το όνομά της διορθώθηκε στο σημερινό Ποντινή.

Διοικητικά

Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης,  ανήκει στη τοπική κοινότητα Ποντινής που ανήκει στην δημοτική ενότητα Βεντζίου του Δήμου Γρεβενών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 333 κατοίκους. Κατά την απογραφή του 2001 βρέθηκε να έχει πληθυσμό 322 κατοίκων. Κατοικήθηκε από πρόσφυγες του Πόντου, που ήρθαν με βάση την ανταλλαγή πληθυσμών που προέβλεπε η συνθήκη της Λωζάνης, το 1922-1923.
Opel Vivaro

Πρώτη γενιά (2001 - 2014)

Με βάση σχετική συμφωνία μεταξύ των δύο εταιρειών, την παραγωγή έχει αναλάβει η δεξιοτίμονη δίδυμη εταιρεία Vauxhall στο Λούτον της Αγγλίας. Μόνο στην αγορά του Ηνωμένου Βασιλείου πωλείται ως Vauxhall Vivaro, καθώς η Vauxhall διατίθεται αποκλειστικά στη χώρα αυτή. Λαμβάνοντας υπόψη την εμπορική επιτυχία του, μετά την εξαγορά της Nissan Motor Company από τη Renault, η Nissan παρουσίασε και τη δική της εκδοχή, την οποία εμπορεύεται με την επωνυμία Nissan Primastar και κατασκευάζει στο εργοστάσιό της στη Βαρκελώνη.
Η έκδοση της Opel / Vauxhall διαφέρει σε κάποιες λεπτομέρειες, όπως στο τιμόνι, στο ραδιόφωνο και στο χρώμα φωτισμού του πίνακα οργάνων και του ταμπλό, καθώς είναι πορτοκαλί αντί για κόκκινο. Πριν από την ανανέωση του 2006, επίσης, διέφεραν ελαφρώς στην αισθητική του μπροστινού μέρους, αλλά μετά οι διαφορές περιορίστηκαν μόνο στη γρίλια που ενσωματώνει το λογότυπο της εταιρείας.
Ποταμός Τζαλντάκα

Γεωγραφία

Ο Ποταμός Τζαλντάκα σχηματίζεται από το συνδυασμό των τριών ρευμάτων στο Μπίντου, το τελικό σημείο του Αστυνομικού τμήματος της Τζαλντάκα στην επαρχία Καλιμπόνγκ στη Δυτική Βεγγάλη. Τα τρία ρεύματα είναι γνωστά ως Μπίντου Χόλα, Ντουντ Πόχρι και Τζαλντάκα που πηγάζει από τη λίμνη Κουπούπ, μια μικρή παγετώδη λίμνη σε Σικίμ. Τα συνδυασμένα ρεύματα συναντιούνται σε Μπίντου για να σχηματίσουν τον ποταμό Τζαλντάκα σχηματίζοντας έτσι παραποτάμιο σύνορο με την Ινδία και το Μπουτάν, στην αριστερή όχθη. Οι κύριοι παραπόταμοι που εντάσσονται στον ποταμό στη δεξιά όχθη είναι οι Μούρτι, Νακσάλ Χόλα, Σουτούνγκα και Γιάρντα. Η Ντιάνα, Ρέχτι-Ντουντούγια και Μούτζναϊ είναι οι κύριοι παραπόταμοι που εντάσσονται στην αριστερή όχθη του ποταμού.  
Ο ποταμός ρέει μέσα από τις τρεις επαρχίες της Βόρειας Βεγγάλης, τις Καλιμπόνγκ, Τζαλπαϊγκούρι και Κουτς Μπιχάρ. Ολόκληρη η λεκάνη απορροής είναι η πιο εύφορη γεωργική ζώνη, μαζί με την Λεκάνη Τίστα. Η ανώτερη διαδρομή είναι διάσημη για καλλιέργειες όπως φαρμακευτικά βότανα και φρούτα, συμπεριλαμβανομένων του πορτοκαλιού και του ροδιού. Η μέση διαδρομή που περιλαμβάνει την επαρχία Τζαλπαϊγκούρι και καλύπτεται από καλλιέργειες τσαγιού και καλαμποκιού, ενώ η κάτω διαδρομή κυριαρχείται από καλλιέργειες ρυζιού, γιούτας και καπνού. Οι γαίες που σχηματίζονται από τον ποταμό περιέχουν καλλιέργειες όπως το μπαμπού. Στην κάτω λεκάνη, τα εδάφη του ποταμού που καλλιεργούνται με μπανάνα.
Το ποτάμι μπαίνει το Μπαγκλαντές στην επαρχία Γκοκσαντάνγκα για να συναντήσει τον Βραχμαπούτρα ή Τζαμούνα όπως είναι γνωστός εκεί.
Ενιαίο δίκτυο

Το Ενιαίο Δίκτυο αντιπροσωπεύει την σύνθεση δυο παραδοσιακών βορειοαμερικανικών αντιλήψεων στον σχεδιασμό περιοχών για συνοικισμούς το παραδοσιακό ορθογώνιο δίκτυο (Ιπποδάμειος νέμησις), χαρακτηριστικό του 19ου αιώνα, και το καμπυλόγραμμο σχέδιο των ημισελήνων και αδιέξοδων δρομίσκων των σύγχρονων προαστίων των μεγαλουπόλεων που αναπτυχθήκανε στην Αγγλία και Αμερική τον 20ό αιώνα.
Ο σκοπός του Ενιαίου Δικτύου είναι να προσφέρει μια ισορροπία μεταξύ της κίνησης πεζών και οχημάτων και να δημιουργήσει δρόμους που παρέχουν ασφάλεια, κοινωνική επαφή και εύκολη σύνδεση με κοινοτικές υπηρεσίες. 
Αυτές οι ιδιότητες επιτυγχάνονται, ενώ διατηρούνται τα πλεονεκτήματα της χρήσης γης και την υποδομή των συμβατικών προαστιακών σχεδίων, σε σύγκριση με το παραδοσιακό ορθογώνιο δίκτυο, που υποστηρίζεται από την σύγχρονη πολεοδομική κίνηση που ονομάζεται «Σχέδιο Παραδοσιακής Γειτονιάς» (Traditional Neighbourhood Design). Το Ενιαίο Δίκτυο αποτελείται από ένα ορθογώνιο δίκτυο κυκλοφορίας μεγάλης κλίμακας συγκεντρωτικών δρόμων που φέρουν μέτριες και μεγάλες ταχύτητες αυτοκινήτων. Τα οικοδομικά τετράγωνα αυτού του δικτύου έχουν μέγεθος 400 μέτρα επί 400 μέτρα, δηλαδή 160 στρέμματα. 

Μέσα σε κάθε τέτοιο τετράγωνο, που μπορεί να θεωρείται σαν μια γειτονιά, η διάταξη των δρόμων με τη μορφή ημισελήνου και αδιεξόδων περιορίζει την κυκλοφορία οχημάτων. Επιπλέον, ένα συνεχές σύστημα μονοπατιών για πεζούς στον ελεύθερο χώρο προσφέρει άμεση πρόσβαση σε πάρκα, δημόσιες συγκοινωνίες, κοινοτικές υπηρεσίες και μαγαζιά. Οι κάτοικοι μπορούν να διασχίζουν ένα οικοδομικό τετράγωνο πεζοί σε 5’ περίπου.
Οι πιο έντονες χρήσεις γης, όπως σχολεία, κοινοτικές υπηρεσίες, πολυκατοικίες και εμπόριο τοποθετούνται στο κέντρο του σχεδίου με πρόσβαση από αρτηρίες διπλής κατεύθυνσης. Το σχέδιο προσφέρει άνετη κυκλοφορία οχημάτων, χωρίς να θυσιάζεται η άνεση και η ασφάλεια των πεζών. Το όλο αυτό νέο πολεοδομικό έργο προωθείται στον Καναδά από την Καναδική Υπηρεσία Οικισμών 
Παρόμοια έρευνα και συζήτηση γίνεται και στην Ευρώπη, ιδιαίτερα στην Αγγλία, όπου επινοήθηκε ο όρος «ελεγχόμενη διείσδυση» (Filtered Permeability)  για να περιγράψει τον αστικό σχεδιασμό, που μεγιστοποιεί την ευκολία κίνησης πεζών και ποδηλατιστών, ενώ προσπαθεί να περιορίσει την κίνηση μηχανοκίνητων οχημάτων.
ΦΚ Χάνσα Ρόστοκ

Ιστορία

Την 1η Νοεμβρίου 1954 ιδρύθηκε ο σύλλογος «Σπόρτκλουμπ Έμπορ Ροστόκ» (Sportclub Empor Rostock). Η ομάδα ποδοσφαίρου, ωστόσο, δεν είχε τη δυνατότητα να μετέχει στις τοπικές Betriebssportgemeinschaften όπως η ομάδα του τμήματος χειροσφίρισης, οπότε πραγματοποιήθηκε αλλαγή έδρας της ομάδας ΜΣΓ Έμπορ Λάουτερ (BSG Empor Lauter) από το Λάουτερ στο Ρόστοκ.
Η περιοχή γύρω από το Λάουτερ, κοντά στα τσεχικά σύνορα, εκπροσωπούνταν στο ποδόσφαιρο της Ανατολικής Γερμανίας από ανταγωνιστικές ομάδες, συμπεριλαμβανομένων των Βίζμουτ Άουε, Φόρτσριτ Μέρανε και Μότορ Ζβίκαου, έτσι ο πολιτικός Καρλ Μέις διέταξε την εκ νέου μετακίνηση των ποδοσφαιριστών της Έμπορ Λάουτερ, υπό τις μάταιες διαδηλώσεις των τοπικών υποστηρικτών της ομάδας, προς Ρόστοκ. Αυτό δεν ήταν ένα ασυνήθιστο περιστατικό ποδόσφαιρο της Ανατολικής Γερμανίας, καθώς οι σύλλογοι τακτικά μετονομάζονταν ή άλλαζαν έδρα από πόλη σε πόλη, υπό την καθοδήγηση των κομμουνιστών αξιωματούχων.
Η μεταφορά της ομάδας του Λάουτερ στο Ρόστοκ την περίοδο 1954-1955, οδήγησε στην εξαφάνιση του συλλόγου από το άθλημα. Ένας νέος σύλλογος ιδρύθηκε το 1956 ως ΜΣΓ Έμπορ Λάουτερ και την 1η Αυγούστου του 1990, με βάση την παράδοση της αρχικής ομάδας, αγωνίστηκε ως Λάουτερεν Σπόρτφεραϊν Βικτόρια 1913 (Lauterer Sportverein Viktoria 1913).

Μετεγκατάσταση στο Ροστόκ

Το ποδοσφαιρικό τμήμα του συλλόγου «Σπόρτκλουμπ Έμπορ Ροστόκ» (Sportclub Empor Rostock) πήρε τη θέση του πρώην συλλόγου του Λάουτερ, το Νοέμβριο του 1954. Η αναδιοργάνωση του αθλητισμού της Ανατολικής Γερμανίας το 1965, οδήγησε το ποδοσφαιρικό τμήμα του συλλόγου να γίνει ανεξάρτητο με την ονομασία «Χάνσα Ρόστοκ» (Hansa Rostock), η οποία χαρακτηρίστηκε ως ένας από τους 11 συλλόγους της χώρας, που προορίζονταν να αναδείξουν τα ταλέντα για την ανάπτυξη μιας ισχυρής εθνικής ομάδας της Ανατολικής Γερμανίας. Η ονομασία του νέου συλλόγου προήλθε από τη γερμανική Χάνσα.

Λογότυπο

Το λογότυπο του συλλόγου όπως έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου. Κύριο στοιχείο του αποτελεί ένα καράβι, στο πανί του οποίου υπάρχει το εραλδικό σχέδιο της πόλης Ρόστοκ.
Γουέλφος της Καρινθίας

Βιογραφία

Ήταν ο μόνος γιος του Γουέλφου Β΄ κόμη της Σουαβίας και της Ίμιτσα των Αρντέν, κόρης του Φρειδερίκου κόμη του Μόζελγκαου. Ο Φρειδερίκος είχε αδελφή την Κουνιγκούντα, σύζυγο του Ερρίκου Β΄ των Οθωνιδών της Γερμανίας.
Το 1030 διαδέχθηκε το πατέρα του ως κόμης της Σουαβίας και στις κτήσεις του στη Βαυαρία. Η θεία του Ρίχιλντ του Άλτντορφ (αδελφή του πατέρα του), χήρα και κληρονόμος του Άνταλμπερτ Β΄ κόμη του Έμπερσμπερκ, του μεταβίβασε την κομητεία το 1045. Το 1039 απεβίωσε ο Κορράδος Β΄ των Σαλίων δούκας της Καρινθίας και το δουκάτο περιήλθε στον Ερρίκο Γ΄ της Γερμανίας (γιο τού εξαδέλφου τού δούκα). Μάλλον με την παρέμβαση της Ίμιτσα, ο βασιλιάς παραχώρησε το δουκάτο της Καρινθίας (που συνοδευόταν από τη γειτονική μαρκιωνία της Βερόνας) στον Γουέλφο.
Συνόδευσε τον Ερρίκο Γ΄, μαζί με τον Βρέτισλαβ Α΄ της Βοημίας, στην εκστρατεία τού 1051 εναντίον τού Ανδρέα Α΄ της Ουγγαρίας. Όμως αργότερα στράφηκε εναντίον τού βασιλιά και ενεπλάκη στη συνωμοσία του εκτοπισθέντος Κορράδου Α΄ των Ετσονιδών δούκα της Βαυαρίας, ο οποίος με τη βοήθεια Ούγγρων λεηλάτησε τη μαρκιωνία της Στυρίας στην Καρινθία. Ο Γουέλφος ασθένησε και από την κλίνη που βρισκόταν, αποκάλυψε το σχέδιο δολοφονίας του Ερρίκου Γ΄, έτσι το εγχείρημα απέτυχε.
Απεβίωσε στο κάστρο Μπόντμαν στη λίμνη Κωνσταντία το 1055· ήταν άγαμος και ο τελευταίος άρρην του Οίκου του. Παραχώρησε τις κτήσεις στη Σουαβία και τη Βαυαρία στη μητέρα του, που τότε ήταν ηγουμένη του αββαείου Βάινγκαρτεν στο Άλτντορφ, η οποία με τη σειρά της τις παραχώρησε στον εγγονό της Γουέλφο Α΄, γιο της κόρης της Κουνιγκούντε. Αυτός ανήκε στον πρεσβύτερο κλάδο των Έστε και έγινε ο ιδρυτής του (νεότερου) Οίκου των Γουέλφων. Η Καρινθία (με τη Βερόνα) δόθηκε από τον βασιλιά στον Κορράδο Γ΄ των Ετσονιδών, μάλλον εξάδελφο του πατέρα του.
Ειδησεογραφικό πρακτορείο

Ένα ειδησεογραφικό πρακτορείο ή πρακτορείο ειδήσεων ή πρακτορείο Τύπου είναι ένας οργανισμός δημοσιογράφων με σκοπό την παροχή ειδήσεων σε ειδησεογραφικούς οργανισμούς: εφημερίδες, περιοδικά και ραδιοτηλεοπτικούς παραγωγούς.

Ιστορία

Τον 19ο αιώνα η πληροφόρηση παγκοσμιοποιείται χάρη στις τεχνικές προόδους και στην αύξηση της περιέργειας ενός μεγαλύτερου μέρους του κοινού. Την ίδια εποχή τα όργανα του Τύπου, λόγο των τεράστιων οικονομικών εξόδων, σταματούν να στέλνουν αποστολές τους σε άλλα μέρη του κόσμου. Έτσι τον 19ο αιώνα δημιουργούνται τα πρακτορεία τύπου και αποκτούν τεράστια σημασία.

Αρχή-Γαλλία

Την αυλαία άνοιξε ο γάλλος Charles Havas όπου ίδρυσε στο Παρίσι το 1835 το ομώνυμο πρακτορείο ειδήσεων . Στην αρχή πρόκειται για ένα γραφείο μετάφρασης ξένου τύπου που εξυπηρετεί τις καθημερινές εφημερίδες. Πολύ γρήγορα όμως ο Havas συλλαμβάνει την ιδέα να αναπτύξει ένα δίκτυο ανταποκριτών και να πουλά τις πληροφορίες τους. Η ανάπτυξη του πρακτορείου στηρίχθηκε σε δύο κύριες βάσεις. Πρώτον: ένας μικρός στόλος από ταξιδιωτικά περιστέρια πετάει κάθε μέρα για να μεταφέρει στον Havas τις τιμές του χρηματιστηρίου του Λονδίνου. Μετά ακολούθησε ο πόλεμος, μια εποχή πολλών συγκρούσεων. Ο Havas στέλνει μερικούς δυναμικούς ανταποκριτές στην Κριμαία, στην Ιταλία, στο Μεξικό, στις Ηνωμένες πολιτείες, κ.τ.λ.

Αγγλία & Γερμανία

Στην Γερμανία κυριάρχησε το πρακτορείο Wolff. Αξιοσημείωτο είναι φυσικά το γεγονός ότι τα δύο μεγάλα πρακτορεία, το γερμανικό και το Αγγλικό, τα ίδρυσαν παλαιοί μαθητές του Havas. Πρόκειται για τον Bernard Wolff που ίδρυσε το πρακτορείο του το 1849 στο Βερολίνο, και το Julius Reuter, ο οποίος ίδρυσε το 1851 στο Λονδίνο το ομώνυμο πρακτορείο. Το Reuter ευνοήθηκε εκ των πραγμάτων λόγω του ότι είχε έδρα το Λονδίνο, την κυριότερη από οικονομική και εμπορική άποψη πόλη του κόσμου από την οποία σε λίγο θα ξεκινήσουν τα πιο πυκνά διεθνή ηλεκτρικά καλωδιακά δίκτυα.

Η καθιέρωση & η εξάπλωση του φαινομένου στις Η.Π.Α

Τα τρία αυτά ευρωπαϊκά πρακτορεία εξασφάλισαν στις χώρες τους σχεδόν μονοπωλιακό καθεστώς. Στις Ηνωμένες Πολιτείες , το Associated Press ιδρύθηκε τον Μάιο του 1848, αναγκάστηκε να λειτουργήσει διαφορετικά, διότι οι ανταγωνίστριες εφημερίδες σε κάθε πόλη αρνούνται να γίνουν συνδρομήτριες στο ίδιο πρακτορείο, έτσι ακολουθεί η ίδρυση άλλων πρακτορείων, όπως του United Press την δεκαετία του 1880.
Ο προϋπολογισμός των πρακτορείων είναι μεγάλος εξαιτίας του κόστους της συλλογής και μετάδοσης των ειδήσεων, σε αυτό οφείλεται ότι σύντομα αρχίζουν να κάνουν μεταξύ τους συμφωνίες με σκοπό να αποφύγουν τον μεγάλο ανταγωνισμό. Μοιράζονται την αγορά ανταλλάσσοντας διεθνείς ειδήσεις για τις εθνικές τους αγορές. Η πρώτη συμφωνία τέτοιου τύπου υπογράφτηκε μεταξύ του Havas, του Wolff και του Reuter, το 1859. Το Associated Press συνενώθηκε με τους άλλους το 1872.
Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης ποδοσφαίρου 1967-68

Την περίοδο 1967-1968 το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης κατέκτησε η ΑΚ Μίλαν αφού στις 23 Μαΐου νίκησε στο Ρότερνταμ 2-0 το Αμβούργο ΣΦ.
Ο Παναθηναϊκός απογοήτευσε καθώς αποκλείστηκε από την Μπάγερν Μονάχου με 0-5 και 1-2.