Βουλή των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ)

Αναδιανομή των περιφερειών

Οι πολιτείες που δικαιούνται πλέον του ενός Αντιπροσώπου διαιρούνται σε μονομελείς περιφέρειες.  Αυτό έχει υπάρξει ομοσπονδιακή νομοθετική απαίτηση από το 1967. Πριν από αυτόν τον νόμο, η αντιπροσώπευση με γενικό ψηφοδέλτιο χρησιμοποιείτο από μερικές πολιτείες. Τυπικά, οι πολιτείες επανασχεδιάζουν τις γραμμές των περιφερειών (βλέπε αναδιανομή των περιφερειών) μετά από κάθε απογραφή, αν και μπορούν να το κάνουν και σε άλλες περιόδους (βλέπε επανασχεδιασμός των εκλογικών περιφερειών του Τέξας 2003). Κάθε πολιτεία καθορίζει τα δικά της όρια περιφερειών, είτε μέσω νομοθεσίας ή μέσω μη κομματικών πινάκων. "Malapportionment" είναι αντισυνταγματική και οι περιφέρειες πρέπει περίπου να είναι ίδιες σε πληθυσμό (βλέπε Wesberry v. Sanders). Η Πράξη Δικαιωμάτων Ψήφου απαγορεύει στις πολιτείες την κατανομή εκλογικών περιφερειών προς όφελος ενός κόμματος η οποία στοχεύει στη μείωση της εκλογικής δύναμης των φυλετικών μειονοτήτων.

Προϋποθέσεις-Προσόντα

Το Άρθρο I, Τμήμα 2 του Συντάγματος ορίζει τρεις προϋποθέσεις για τους αντιπροσώπους. Κάθε αντιπρόσωπος πρέπει: (1) πρέπει να είναι τουλάχιστον εικοσιπέντε ετών· (2) πρέπει να έχει υπάρξει πολίτης των ΗΠΑ για τα προηγούμενα επτά έτη· και (3) να είναι (την εποχή των εκλογών) κάτοικος της πολιτείας που αντιπροσωπεύει. Τα μέλη δεν  χρειάζεται να διαμένουν στην περιφέρεια τους. Οι προϋποθέσεις της ηλικίας και της ιθαγένειας για τους αντιπροσώπους είναι  ελαστικότερα από αυτά για τους γερουσιαστές. Οι συνταγματικές απαιτήσεις του Άρθρου I, Τμήματος 2 για την εκλογή στο Κογκρέσο είναι οι μέγιστες απαιτήσεις που μπορούν να επιβληθούν σε έναν υποψήφιο. Ούτως, το Άρθρο I, Τμήμα 5, που επιτρέπει σε κάθε Βουλή να είναι ο κριτής των προσόντων των μελών της δεν επιτρέπει στη Βουλή να θεσπίσει επιπρόσθετες προϋποθέσεις.  Ούτως μια Πολιτεία δεν μπορεί να θεσπίσει κριτήρια.

Απόρριψη

Υπό τη Δέκατη Τέταρτη Τροποποίηση, ένας ομοσπονδιακός ή πολιτειακός αξιωματούχος που έχει δώσει τον απαιτούμενο όρκο να υποστηρίξει το Σύνταγμα, αλλά αργότερα εμπλέκεται σε εξέγερση ή βοηθά τους εχθρούς των Ηνωμένων Πολιτειών, αποκλείεται από το να γίνει αντιπρόσωπος. Αυτή η μετεμφυλιακή νομική πρόβλεψη σκόπευε να αποτρέψει αυτούς που συντάχθηκαν με την Ομοσπονδία από το να υπηρετήσουν. Όμως, τα αποκλεισμένα άτομα μπορούν να υπηρετήσουν πάλι αν λάβουν τη συναίνεση των δύο τρίτων αμφότερων των σωμάτων του Κογκρέσου.

Εκλογές

Οι εκλογές για τους αντιπροσώπους διεξάγονται κάθε άρτιο έτος, την Ημέρα Εκλογής την πρώτη Τρίτη μετά την πρώτη Δευτέρα του Νοεμβρίου.  Από το νόμο οι Αντιπρόσωποι πρέπει να εκλέγονται από μονομελείς περιφέρειες με ψηφοφορία πλειοψηφίας.
Στις περισσότερες πολιτείες, οι υποψήφιοι των μεγάλων κομμάτων για κάθε περιφέρεια παίρνουν το χρίσμα σε κομματικές προκριματικές εκλογές, που τυπικά διεξάγονται μεταξύ άνοιξης και ύστερου θέρους. Στις περισσότερες πολιτείες, τα Ρεπουμπλικανικά και τα Δημοκρατικά κόμματα επιλέγουν τους αντίστοιχους υποψηφίους για κάθε περιφέρεια στα πολιτικά συνέδριά τους την άνοιξη ή στις αρχές του καλοκαιριού, τα οποία συχνά χρησιμοποιούν ομόφωνες ψήφους για να αντικατοπτρισθεί είτε η εμπιστοσύνη στον κάτοχο είτε το αποτέλεσμα των ευνοιών σε προηγούμενες συζητήσεις. Οι εξαιρέσεις μπορεί να καταλήξουν σε μια λεγόμενη floor fight—convention ψηφοφορία με αντιπροσώπους, με αποτελέσματα που είναι δύσκολο να προβλεφθούν.  Ειδικά αν το συνέδριο είναι οριακά διαιρεμένο, ένας ηττώμενος υποψήφιος μπορεί να αγωνισθεί περαιτέρω εκπληρώνοντας τις συνθήκες μιας προκριματικής εκλογής.
Από το 1967, ο Ομοσπονδιακός νόμος απαιτεί τα Μέλη της Βουλής να εκλέγονται από μονομελείς περιφέρειες, έκτοτε μη επιτρέποντας τη χρήση της αναλογικής εκπροσώπησης.
Η Λουιζιάνα είναι μοναδική στο ότι διεξάγει μια  "προκριματική εκλογή" με όλα τα κόμματα την ημέρα των γενικών εκλογών με έναν επακόλουθο δεύτερο γύρο μεταξύ των δύο κορυφαίων φιναλίστ (ασχέτως κόμματος) αν ουδείς υποψήφιος έλαβε την πλειοψηφία στα προκριματικά. Η πολιτεία της Ουάσινγκτον χρησιμοποιεί τώρα ένα παρόμοιο (αν και όχι ταυτόσημο) σύστημα με αυτό της Λουιζιάνα. Οι έδρες που εκκενώνονται κατά τη διάρκεια μιας θητείας πληρούνται μέσω ειδικών εκλογών, εκτός αν το κενό συμβαίνει πλησιέστερα στην επόμενη γενική εκλογή από ότι μια προκαθορισμένη προθεσμία. Η θητεία ενός μέλους που επιλέγεται σε μια ειδική εκλογή συνήθως αρχίζει την επόμενη ημέρα, ή αμέσως μόλις επιβεβαιωθούν τα αποτελέσματα.

Θητείες

Οι Αντιπρόσωποι και οι Delegates υπηρετούν διετείς θητείες, ενώ ο Ύπατος Αρμοστής υπηρετεί για τέσσερα έτη. Το Σύνταγμα επιτρέπει η Βουλή να εκδιώξει ένα μέλος με τα δύο τρίτα των ψήφων. Στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών, μόνο πέντε μέλη έχουν εκδιωχθεί από τη Βουλή· το 1861, τρεις αποπέμφθηκαν επειδή υποστήριζαν την απόσχιση των Συνομόσπονδων πολιτειών, ο Τζον Μπούλλοκ Κλαρκ (Δ-MO), ο Τζον Ουίλλιαμ Ράιντ (Δ-MO), και ο Χένρυ Κορνήλιους Μπέρνετ (Δ-KY). Ο Μάικλ Μάγιερς (Δ-PA) αποπέμφθηκε μετά την καταδίκη του για δωροδοκία το 1980, και ο Τζέιμς Τράφικαντ (Δ-OH) αποπέμφθηκε το 2002 μετά την καταδίκη του για διαφθορά. Η Βουλή επίσης έχει την εξουσία επίσημα να μέμφεται ηθικά (censure) ή να επιπλήξει τα μέλη της· η μομφή αυτή ή η επίπληξη απαιτεί μόνο μια απλή πλειοψηφία, αλλά δεν καθαιρεί ένα πρόσωπο από το αξίωμα του.

Σύγκριση με τη Γερουσία

Ως έλεγχο στη λαϊκά εκλεγμένη Βουλή, η Γερουσία έχει αρκετές διακριτές εξουσίες. Για παράδειγμα, οι "εξουσίες συμβουλής και συναίνεσης" (advice and consent) (όπως η εξουσία έγκρισης συνθηκών) είναι αποκλειστικό προνόμιο της Γερουσίας. Η Βουλή όμως μπορεί να κινήσει νομοσχέδια δαπανών και έχει αποκλειστική αρμοδιότητα να παραπέμψει αξιωματούχους και επιλέγει τον Πρόεδρο σε περίπτωση αδιεξόδου του Εκλεκτορικού Κολλεγίου. Η Γερουσία και η Βουλή διαφοροποιούνται περαιτέρω από τις διάρκειες θητείας και τω αριθμό των περιφερειών που εκπροσωπούνται. Με μακρύτερες θητείες, λιγότερα μέλη και (σε όλες πλην επτά αντιπροσωπειών) μεγαλύτερες εκλογικές περιφέρειες, οι γερουσιαστές έχουν μεγαλύτερο κύρος. Επιπλέον, η Γερουσία θεωρείται παραδοσιακά λιγότερο κομματικοποιημένο σώμα επειδή τα λιγότερα μέλη της της προσδίδουν μια μεγαλύτερη δυνατότητα να δημιουργεί συμβιβασμούς και και να ενεργεί πιο ενωτικά.

Μισθοί

Τον Ιανουάριο 2010, ο ετήσιος μισθός κάθε Αντιπροσώπου είναι $174.000.  Ο Πρόεδρος της Βουλής και ο Αρχηγός της Πλειοψηφίας και της Μειοψηφίας κερδίζουν περισσότερα: $223.500 για τον Πρόεδρο και $193.400 για τους κομματικούς ηγέτες (το ίδιο και στους ηγέτες της Γερουσίας).
Μια αύξηση της προσαρμογής του κόστους ζωής (COLA) ενεργοποιείται ετησίως εκτός αν το Κογκρέσο ψηφίσει να μην την αποδεχθεί. Το Κογκρέσο ρυθμίζει τους μισθούς των μελών· όμως, η Εικοστή Έβδομη Τροποποίηση στο Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών απαγορεύει μια μεταβολή στον μισθό (αλλά όχι την COLA) από το να ενεργοποιηθεί μέχρι μετά την επόμενη γενική εκλογή. Οι αντιπρόσωποι είναι εκλόγιμοι για οφέλη συνταξιοδότησης αφότου υπηρετήσουν επί πέντε έτη.

Τίτλοι

Οι Αντιπρόσωποι χρησιμοποιούν το πρόθεμα "Ο Αξιότιμος" πριν από το όνομα τους. Ένα μέλος της Βουλής αναφέρεται ως Αντιπρόσωπος ή μέλος του Κογκρέσου ("Congressman" ή "Congresswoman)." Ενώ οι Γερουσιαστές τεχνικά είναι "Congressmen" ή "Congresswomen," αυτός ο όρος γενικά χρησιμοποιείται κατά την αναφορά σε Μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων αποκλειστικά. Οι Delegates και ο Ύπατος Αρμοστής (Resident Commissioner) χρησιμοποιούν τις ίδιες προσφωνήσεις και τίτλους ως Μέλη της Βουλής.

Μέλη αξιωματούχοι

Το κόμμα με την πλειοψηφία εδρών στη Βουλή είναι γνωστό ως το κόμμα πλειοψηφίας. Το επόμενο μεγαλύτερο κόμμα είναι το κόμμα μειοψηφίας. Ο Speaker, οι πρόεδροι των επιτροπών, και μερικοί άλλοι αξιωματούχοι γενικά προέρχονται από το κόμμα πλειοψηφίας· έχουν ομολόγους (για παράδειγμα, τα "εξέχοντα μέλη" (ranking members) των επιτροπών) στο κόμμα της πλειοψηφίας.
Το σύνταγμα προβλέπει ότι η Βουλή μπορεί να επιλέξει τον Πρόεδρο της (Speaker). Αν και δεν απαιτείται ρητά από το Σύνταγμα, κάθε Πρόεδρος έχει υπάρξει μέλος της Βουλής. Το Σύνταγμα δεν προσδιορίζει τα καθήκοντα και τις εξουσίες του Προέδρου, τα οποία αντίθετα ρυθμίζονται από τους κανόνες και τα customs της Βουλής. Οι Πρόεδροι έχουν τον ρόλο και του ηγέτη της Βουλής και του αρχηγού του κόμματος τους (το οποίο δεν είναι απαραίτητο να είναι το κόμμα πλειοψηφίας· θεωρητικά, ένα μέλος του κόμματος μειοψηφίας μπορεί να εκλεγεί Πρόεδρος με την υποστήριξη της παράταξης των μελών του κόμματος πλειοψηφίας). Υπό την Πράξη Προεδρικής Διαδοχής (1947), ο Πρόεδρος είναι δεύτερος στη γραμμή προεδρικής διαδοχής μετά τον Αντιπρόεδρο.
Ο Ομιλητής είναι ο προεδρεύων αξιωματούχος της Βουλής αλλά δεν προεδρεύει σε κάθε συζήτηση. Αντίθετα, εκείνος ή εκείνη εκχωρεί την ευθύνη της προεδρίας σε άλλα μέλη στις περισσότερες περιπτώσεις. Ο προεδρεύων αξιωματούχος κάθεται σε μια καρέκλα στο μπροστινό σημείο της αίθουσας της Βουλής. Οι εξουσίες του προεδρεύοντος αξιωματούχου είναι εκτεταμένες· μια σημαντική εξουσία είναι αυτή του ελέγχου της σειράς με την οποία μιλούν τα μέλη της Βουλής. Κανένα μέλος δεν μπορεί να εκφωνήσει λόγο ή να κάνει κίνηση εκτός αν έχει πρώτα αναγνωριστεί από τον προεδρεύοντα αξιωματούχο. Επιπλέον, ο προεδρεύων αξιωματούχος μπορεί να αποφανθεί για ένα "σημείο σειράς" (point of order) (την αντίρρηση ενός μέλους ότι ένας κανονισμός έχει παραβιασθεί)· η απόφαση υπόκειται σε έφεση από όλη τη Βουλή.
Οι Ομιλητές (Speakers) χρηματίζουν πρόεδροι της κατευθυντήριας επιτροπής του κόμματος του, η οποία ευθύνεται για την εκχώρηση μελών του κόμματος σε άλλες επιτροπές της Βουλής. Ο Ομιλητής επιλέγει τους προέδρους των μόνιμων επιτροπών, διορίζει τα περισσότερα μέλη της Rules Committee, διορίζει όλα τα μέλη των επιτροπών διασκέψεων, και καθορίζει ποιες επιτροπές εξετάζουν τα νομοσχέδια.
Κάθε κόμμα εκλέγει έναν floor leader, γνωστό ως Αρχηγό της Πλειοψηφίας ή Αρχηγό της Μειοψηφίας.

Ηγεσία και κομματικότητα

Οι Αντιπρόσωποι είναι γενικά λιγότερο ανεξάρτητοι από τους κομματικούς ηγέτες από ότι οι γερουσιαστές, και συνήθως ψηφίζουν αυτό που εντέλλεται η ηγεσία. Κίνητρα προς συνεργασία είναι η δύναμη της ηγεσίας να επιλέγει προέδρους επιτροπών, να καθορίζει τις αναθέσεις στις επιτροπές και να παρέχει υποστήριξη στην προσπάθεια επανεκλογής στις προκριματικές και τις γενικές εκλογές. Ως αποτέλεσμα, η ηγεσία παίζει έναν πολύ μεγαλύτερο ρόλο στη Βουλή από ότι στη Γερουσία, κάτι που θεωρείται από πολλούς ως ένας λόγος γιατί η ατμόσφαιρα της Βουλής θεωρείται πιο πολωμένη.
Όταν η Προεδρία και η Γερουσία ελέγχονται από κόμμα διαφορετικό από αυτό που ελέγχει τη Βουλή, ο Ομιλητής μπορεί να γίνει ντε φάκτο  "ηγέτης της αντιπολίτευσης." Αφότου ο Ομιλητής είναι κομματικός αξιωματούχος με ουσιαστική εξουσία να ελέγχει το έργο της Βουλής, η θέση συχνά χρησιμοποιείται για κομματικό όφελος.
Στην περίπτωση που η Προεδρία και αμφότερα τα Σώματα του Κογκρέσου ελέγχονται από ένα κόμμα, ο Ομιλητής κανονικά διατηρεί χαμηλό προφίλ και σέβεται τον Πρόεδρο. Σε αυτή την κατάσταση ο Αρχηγός της Μειοψηφίας της Βουλής μπορεί να παίζει τον ρόλο ενός ντε φάκτο "ηγέτη της αντιπολίτευσης", συχνά περισσότερο από τον Αρχηγό της Μειοψηφίας της Γερουσίας, λόγω της πιο κομματικής φύσης της Βουλής και του μεγαλύτερου ρόλου της ηγεσίας.