BMW E32

Αμάξωμα και αισθητική

Όλες οι εκδόσεις, εκτός από την 730i, ήταν διαθέσιμες και με μακρύτερο κατά 11,4 εκατοστά μεταξόνιο, που ξεχώριζαν από ένα επιπλέον «L» στο όνομα, από το γερμανικό Lang / μακρύ, όπως π.χ. 750iL. Ο επιπλέον χώρος των εκδόσεων «L» ήταν αποκλειστικά για τους πίσω επιβάτες.
Με την E32, η BMW εισήγαγε το «σχήμα L» στα πίσω φανάρια, που έγινε χαρακτηριστικό γνώρισμα και άλλων μοντέλων της εταιρείας στα μετέπειτα χρόνια, όπως στη Σειρά 5 Ε34 του 1988, στην έκδοση στέισον βάγκον της Σειράς 5 Ε39 του 1995 και στη Σειρά 3 E46 του 1998. Επίσης, η Σειρά 7 Ε32 ήταν το τελευταίο μοντέλο της BMW με αρνητική κλίση «σαν ρύγχος καρχαρία» στο μπροστινό μέρος - αντιθέτως, όλες οι μεταγενέστερες BMW διέθεταν ιδιαίτερα προσεγμένη αεροδυναμική. Πάντως και στην Ε32 είχε γίνει σχετική μελέτη στις άλλες λεπτομέρειες του αμαξώματος, οι οποίες ήταν πιο καμπυλωτές ως προς το παρελθόν, με αποτέλεσμα να έχει αποδεκτούς αεροδυναμικούς συντελεστές Cd που κυμαίνονταν από 0,32 στις βασικές εκδόσεις 730i και 735i/735iL έως 0,34 στην 750i/750iL. Η εξωτερική της εμφάνιση είχε διαμορφωθεί από την σχεδιαστική ομάδα του Κλάους Λούτε, ο οποίος σχεδίασε όλα τα μοντέλα της εταιρείας από το 1981 έως το 1990. 
Αν και απέσπασε θετικά σχόλια από τον Τύπο αυτοκινήτου, οι αρχικές αντιδράσεις της κοινής γνώμης ήταν ανάμεικτες, και ενώ ένα σημαντικό μέρος του κοινού ενθουσιάστηκε, πολλοί άλλοι απογοητεύτηκαν τότε από την νέα ναυαρχίδα της BMW. Ο λόγος ήταν η αισθητική της Ε32, καθώς παρά το γεγονός ότι το μοντέλο έδειχνε πολύ πιο σύγχρονο από την Ε23, δεν μπορούσε να θεωρηθεί καινοτόμο ή έστω έντονα ελκυστικό. Επιπλέον, εισέπραξε και πολλά αρνητικά σχόλια ότι ήταν υπερβολικά παρόμοιο στην εξωτερική εμφάνιση και γενικότερα στην σχεδιαστική φιλοσοφία με τις μικρότερες BMW για να δικαιολογεί την αυξημένη τιμή του, ενώ και το σαλόνι του απέσπασε επίσης ανάλογες κριτικές για τον σχετικά κομψό, αλλά κάθε άλλο παρά καινοτόμο σχεδιασμό του.

Κινητήρες

Το ίδιο ίσχυε αρχικά και για τους κινητήρες του μοντέλου, καθώς κατά το λανσάρισμα της Ε32, τον Ιούλιο του 1986, αρχικά προσφερόταν μόνο με δύο 6-κύλινδρους σε σειρά κινητήρες, κυβισμού 2.985 cm³ στη BMW 730i και 3.430 cm³ στη BMW 735i.
Λόγω των παραπάνω παραγόντων, οι πωλήσεις της νέας Σειράς 7 ήταν σαφώς υποτονικές τον πρώτο χρόνο κυκλοφορίας της (σε συνδυασμό, επίσης, και με το γεγονός ότι ειδικότερα στις ΗΠΑ οι πωλήσεις ξεκίνησαν μόλις στα μέσα του 1987, ως μοντέλο της σεζόν του 1988). Σύντομα όμως, ήρθε η καθοριστική κίνηση που άλλαξε τα δεδομένα και ιδίως το ίματζ του μοντέλου και της BMW γενικότερα.
Το καλοκαίρι του 1987, προστέθηκε η κορυφαία BMW 750i/750iL, με κινητήρα 5.0 λίτρων (4.988 cm³) V12, ο οποίος ήταν και ο πρώτος γερμανικός 12-κύλινδρος κινητήρας της μεταπολεμικής περιόδου. Το μηχανικό αυτό σύνολο ήταν προϊόν συνένωσης δύο 6-κύλινδρων σε σειρά κινητήρων 2.494 cm³ από την έκδοση 325i της BMW E30 και έφερε κωδικό κινητήρα M70. Πλέον η BMW προσέφερε ένα αυτοκίνητο με αριθμό κυλίνδρων που κατά τη δεκαετία του 1980 υπήρχε αποκλειστικά στην 750i/750iL και στα πιο ακριβά αυτοκίνητα της Jaguar, καθώς και σε λίγα εξωτικά υπεραυτοκίνητα, όπως την Lamborghini Countach. Το γεγονός αυτό, προσέδωσε στην Ε32 «ηγετικό» ίματζ και εκτόξευσε κατακόρυφα το κύρος της BMW, η οποία θεωρήθηκε ότι ανήκε πια στον κύκλο των κορυφαίων αυτοκινητοβιομηχανιών.
Ένα άμεσο αποτέλεσμα του νέου V12 μάλιστα, ήταν ότι η «αιώνια αντίπαλος» της BMW, η Mercedes-Benz, καθυστέρησε την παρουσίαση της S-Class W140, η οποία είχε αρχικά οριστεί για τον Οκτώβριο του 1989 και τελικώς έλαβε χώρα τον Μάρτιο του 1991. Το W140 ήταν τότε σε φάση εξέλιξης και σημειώθηκε μια καθυστέρηση, για την προσαρμογή στο σασί ενός νέου V12 κινητήρα, ως απάντηση στην 750i/750iL.

Hλεκτρονικός κόφτης της τελικής ταχύτητας

Η έκδοση 750i/750iL ήταν και το πρώτο στην ιστορία γερμανικό αυτοκίνητο με ηλεκτρονικό κόφτη της μέγιστης ταχύτητας στα 250 χλμ./ώρα, καθώς η BMW συμφώνησε τότε με την Mercedes-Benz και την Audi σε μία κοινή εθελοντική αυτοσυγκράτηση σε αυτό το όριο. Από τότε, όλα τα γερμανικά μοντέλα μεγάλης ισχύος που θα μπορούσαν να υπερβούν τα 250 χλμ./ώρα, βάζουν κόφτη στο όριο αυτό, με αξιοσημείωτη και μοναδική εξαίρεση την Porsche, που δεν προέβη ποτέ σε τέτοια ενέργεια, σε κανένα μοντέλο της.
Η μέγιστη δυνατή ταχύτητα της 750i/750iL χωρίς τον κόφτη θα ήταν 272 χλμ./ώρα. Επειδή μάλιστα ο ηλεκτρονικός περιορισμός της τελικής ταχύτητας ήταν τότε κάτι πρωτοφανές, στην 750i/750iL είχε τοποθετηθεί ταχύμετρο με μέγιστη ένδειξη τα 280 χλμ./ώρα, με το σκεπτικό ότι μπορεί κάποιοι να απενεργοποιούσαν τον κόφτη μετά την λήξη της εργοστασιακής εγγύησης. Το ίδιο επίσης συνέβη και στη Σειρά 8 E31, καθώς ήδη η αρχική της έκδοση, δηλαδή η BMW 850i του 1989 έφτανε τελική ταχύτητα 300 χλμ./ώρα χωρίς κόφτη και είχε ταχύμετρο με μέγιστη ένδειξη τα 305 χλμ./ώρα.
Αντιθέτως, στις μεταγενέστερες γενιές των μοντέλων της BMW δεν ξανασυνέβη ποτέ κάτι τέτοιο, καθώς στη δεκαετία του 1990 όλα της μοντέλα της εταιρείας (πλην της Σειράς 8 E31) είχαν ταχύμετρο με μέγιστη ένδειξη τα 250 χλμ./ώρα, ενώ προς τα μέσα της δεκαετίας του 2000 καθιέρωσαν ως μέγιστη ένδειξη τα 260 χλμ./ώρα. Μοναδική εξαίρεση είναι, διαχρονικά, τα μοντέλα των σπορ θυγατρικών BMW M και BMW Alpina, που έχουν πάντα υψηλότερες μέγιστες ενδείξεις, όπως παρομοίως και λίγες ειδικές εκδόσεις κάποιων μοντέλων της BMW με σπορ πακέτα εξοπλισμού.

Ενεργητική και παθητική ασφάλεια

Το επίπεδο ασφαλείας του μοντέλου ήταν πραγματικά εντυπωσιακό για τα δεδομένα της τότε εποχής. Ήδη από το λανσάρισμα, το 1986, όλες οι εκδόσεις της Ε32 διέθεταν στάνταρ Σύστημα Αντιμπλοκαρίσματος Τροχών (ABS) και προαιρετικό αερόσακο οδηγού, ο οποίος ήταν στάνταρ μόνο στις ΗΠΑ, όπου οι πωλήσεις της Ε32 ξεκίνησαν στα μέσα του 1987.
Το καλοκαίρι του 1990 εμφανίστηκε και προαιρετικός αερόσακος συνοδηγού, ενώ το 1991 προαιρετικά φώτα Xenon της Philips, υπό την ονομασία Litronic, στη χαμηλή σκάλα των μπροστινών προβολέων της 750iL - μια τεχνολογία που εισήχθη τότε για πρώτη φορά παγκοσμίως σε αυτοκίνητο παραγωγής. Το 1991, επίσης, εισήχθη στην Ε32 και Σύστημα Ελέγχου Πρόσφυσης (traction control). Οι αερόσακοι οδηγού και συνοδηγού έγιναν τελικώς στάνταρ το 1992 σε όλες τις εκδόσεις, εκτός από την βασική έκδοση 730i, όπου σε ορισμένα κράτη έγιναν στάνταρ μέσα στο 1993.

Προσθήκες του 1992

Για την σεζόν (model year) του 1992, η σειρά υπέστη κάποιες βελτιώσεις: προστέθηκε χρώμιο στις χειρολαβές των θυρών, περισσότερο ξύλο στο εσωτερικό, δύο νέοι κινητήρες V8 (οι νέες 730i και 740i/740iL) και ένα νέο 5-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο στις 730i και 740i/740iL. Οι V8 εκδόσεις έλαβαν επίσης την φαρδύτερη γρίλια, η οποία υπήρχε μέχρι τότε αποκλειστικά στα V12 μοντέλα, δηλαδή τις 750i/750iL. 
Στις νέες τότε 740i/740iL συνέβη μία σπάνια εξαίρεση στον κανόνα του κόφτη των 250 χλμ./ώρα, καθώς η μέγιστη ταχύτητά τους περιοριζόταν στα 240 χλμ./ώρα, προκειμένου να διατηρηθεί κάποια διαφορά από την κορυφαία 750i/750iL, που έφερε κόφτη στα 250 χλμ./ώρα, όπως προαναφέρθηκε. Σε όλα τα μεταγενέστερα μοντέλα της BMW πάντως, δεν ξανατοποθετήθηκε ποτέ κόφτης σε ταχύτητα μικρότερη των 250 χλμ./ώρα.

Συγγενικά μοντέλα

Η BMW Σειρά 5 Ε34, που εισήχθη το 1988, είχε σχεδόν ίδια εξωτερική εμφάνιση με την Σειρά 7 E32, με αποτέλεσμα να προκαλείται συχνά σύγχυση μεταξύ των δύο μοντέλων από τους εξωτερικούς παρατηρητές. Η Ε34 ωστόσο είχε εμφανώς καλύτερη αεροδυναμική, με κάθετο και ακόμα πιο καμπυλωτό ρύγχος, ενώ η Ε32 είχε ακόμα την αρνητική κλίση «σαν ρύγχος καρχαρία» στο μπροστινό μέρος που διέθεταν οι παλαιότερες BMW. Παρομοίως, το ταμπλό των δύο μοντέλων ήταν σχεδόν ίδιο, με μικρές μόνο διαφορές στην κεντρική κονσόλα, ενώ και τα τιμόνια ήταν ακριβώς ίδια - τόσο αυτά με αερόσακο, όσο και τα χωρίς αυτόν. Γενικότερα, επίσης, τα δύο αυτά μοντέλα διέθεταν αρκετούς κοινούς κινητήρες και μοιράζονταν πολλά ανταλλάξιμα μηχανικά μέρη. 
Ειδικότερα οι κινητήρες της Σειράς 7 E32, μεταφέρθηκαν και στον διάδοχο, την Σειρά 7 E38, με μερικές βελτιώσεις, ενώ και το 2-πορτο σπορ κουπέ, τύπου grand tourer, Σειρά 8 E31 έφερε δύο κοινούς με την E32 κινητήρες, τον M60 V8 και τον M70 V12.