google/wiki40b huggingface dataset:
Citroën Rosalie

8CV

Το πιο μικρό Rosalie, γνωστό ως 8CV, έφερε έναν 4-κύλινδρο σε σειρά κινητήρα, κυβισμού 1.452 cm³ και ισχύος 32 hp στις 3.200 στροφές / λεπτό, με κίνηση στους πίσω τροχούς. Συνδυαζόταν με ένα 3-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο, με την 1-η ασυγχρόνιστη. Επίσης, έφερε και στους 4 τροχούς φρένα με ταμπούρα. Το μήκος του ήταν 4,27 μέτρα και η τελική του ταχύτητα ήταν 90 km/h (56 mph).

10CV

Το 10CV έφερε έναν επίσης 4-κύλινδρο σε σειρά κινητήρα, αλλά με κυβισμό 1.767 cm³ και ισχύ 36 hp, επιτυγχάνοντας τελική ταχύτητα που έφτανε ή και ξεπερνούσε, ανάλογα με το αμάξωμα, το ψυχολογικό όριο των 100 km/h (62 mph). Το μήκος του ήταν 4,57 μέτρα. Τα περισσότερα μηχανικά του μέρη πάντως, ήταν κοινά με του 8CV.
Παρά την λίγο υψηλότερη τιμή πώλησης, το 10CV γνώρισε μεγαλύτερη απήχηση στο κοινό και εμπορική επιτυχία από το 8CV, πιθανώς διότι προσφερόταν σε περισσότερες εκδοχές αμαξώματος, μεταξύ των οποίων και το ελαφρύτερο και κατά συνέπεια ταχύτερο Rosalie 10 «Légère» ή «Light», δηλαδή Ελαφρύ.

15CV

Το κορυφαίο Rosalie έφερε έναν 6-κύλινδρο σε σειρά κινητήρα, κυβισμού 2.650 cm³, με τους κυλίνδρους να έχουν ο καθένας τους τον ίδιο όγκο με αυτούς του 10CV, ενώ η ισχύς του 15CV ήταν 56 hp. Λόγω του μεγαλύτερου μήκους του κινητήρα, το μπροστινό μέρος είχε επιμηκυνθεί σημαντικά και το συνολικό μήκος του αυτοκινήτου ήταν 4,72 μέτρα.
Προσφερόταν και αυτό σε πολλές εκδοχές αμαξώματος, μεταξύ των οποίων και το ελαφρύτερο και κατά συνέπεια ταχύτερο Rosalie 15 «Légère», δηλαδή πρακτικώς ένα 15CV που έφερε το μικρότερο μήκος θαλάμου επιβατών της έκδοσης 10CV. Η έκδοση αυτή είχε και την υψηλότερη τελική ταχύτητα, καθώς έφτανε τα 120 km/h (75 mph), νούμερο κορυφαίο για τα δεδομένα της τότε εποχής. Οι εκδόσεις berline και sedan έφταναν τα 115 km/h (71 mph).

Αντικατάσταση του Rosalie

Τον Απρίλιο του ίδιου έτους, λανσαρίστηκε ο αντικαταστάτης τους, το Citroën Traction Avant, και τα περισσότερα Rosalie διακόπηκαν έως το 1935. Ωστόσο, η επιτυχής γρήγορη εξέλιξη (μόλις 18 μηνών) του Traction Avant σήμαινε πως τα έξοδα ήταν τεράστια και αυτό συνέβαλε στην οικονομική καταστροφή της εταιρείας. Το Δεκέμβριο του 1934, η Citroën εξαναγκάσθηκε σε πτώχευση, γεγονός που οδήγησε στην ανάληψη της διοίκησης από τον μεγαλύτερο πιστωτή της, την εταιρεία κατασκευής ελαστικών Michelin.
Ως αποτέλεσμα αυτής της οικονομικά ταραγμένης κατάστασης, οι βασικές εκδοχές του Rosalie υιοθέτησαν τους κινητήρες των Traction Avant 7CV και 11CV, και συνέχισαν να παράγονται έως και τον Σεπτέμβριο του 1938 ως φθηνότερες εναλλακτικές λύσεις, υπό τις ονομασίες 7UA και 11UA αντίστοιχα.
Αλατόπετρα Γρεβενών

Γεωγραφία - Ιστορία

Η Αλατόπετρα βρίσκεται στις πλαγιές του όρους Όρλιακας, στα βορειοανατολικά όρια του Εθνικού Πάρκου Βόρειας Πίνδου. Είναι κτισμένο μέσα σε δάσος βελανιδιάς και σπάνιων ειδών χλωρίδας, γι΄αυτό και η γύρω του περιοχή έχει χαρακτηριστεί ως Άλλος Βιότοπος. Το χωριό απέχει 28,5 χλμ. δυτικά από τα Γρεβενά και βρίσκεται σε απόσταση 22 χλμ. ανατολικά από το χιονοδρομικό κέντρο Βασιλίτσας με αποτέλεσμα να έχει εξελιχθεί σε οργανωμένο χειμερινό θέρετρο με ταβέρνα και ξενοδοχειακά καταλύματα. Δίπλα του περνάνε ο χείμαρρος Σμιξιώτικο (με κατεύθυνση από δυτικά προς βόρεια) και ο Βελονιάς (με κατεύθυνση από βόρεια προς ανατολικά) που καταλήγει στον Βενέτικο.  Χαρακτηριστικό του χωριού είναι η ύπαρξη αρκετών νερών και πηγών. Βορειοδυτικά προς την Αετιά και πάνω στον Σμιτιώκο υπάρχει ΜΥΗΣ (Μικρός Υδροηλεκτρικός Σταθμός) που αξιοποιεί ενεργειακά την παροχή του χείμαρρου ισχύος 2,43 MW        
Η παλιότερη γραπτή αναφορά για το χωριό γίνεται το 1692 στον Κώδικα της Ζάβορδας όπου καταγράφεται κάτοικοί του ως αφιερωτές  της Ιεράς Μονής Αγίου Νικάνορος ή Ζάβορδας την περίοδο 1534 έως 1692 (Α΄ Γραφή). Πολιτισμικά συμπεριλαμβάνεται στα "Κουπατσιοχώρια των Γρεβενών" και στα βλάχικα αναφερόταν ως "Τούζι".

Διοικητικά

Αναφέρεται το 1918 ως Τούζι στο ΦΕΚ 260Α - 31/12/1918 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Βοδεντσικού (Πολυνερίου) που ανήκε στο νομό Κοζάνης. Το 1927 μετονομάζεται σε Αλατόπετρα και το 1964 με το ΦΕΚ 185Α - 30/10/1964 αποσπάται από το νομό Κοζάνης και υπάγεται στο νομό Γρεβενών. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, αποτελεί τη τοπική κοινότητα Αλατόπετρας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Θεόδωρου Ζιάκα του Δήμου Γρεβενών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 76 κατοίκους.
Προγκρές Μ-59

Αποστολή

Το Μ-59 εκτοξεύτηκε από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ με πύραυλο Soyuz-U στις 18 Ιανουαρίου 2007 (02:12:13 GMT) και συνδέθηκε με το τμήμα Πιρς του σταθμού στις 20 Ιανουαρίου (01:59 GMT). Παρέμεινε εκεί για πέντε μήνες, μέχρι την 1η Αυγούστου 2007 (14:07 GMT) ενώ λίγες ώρες αργότερα καταστράφηκε πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό.
Διασωστικό υποβρυχίων

Με τη γενική ονομασία Διασωστικό υποβρυχίων (submarine rescue ship) φέρεται εξειδικευμένος τύπος πολεμικού πλοίου της γενικότερης κατηγορίας των βοηθητικών σκαφών, ιδιαίτερης κατασκευής, εφοδιασμένο με ανάλογα μέσα και εφόδια, του οποίου κύρια αποστολή και έργο του είναι η υποβρύχια έρευνα και διάσωση.
Τα Διασωστικά υποβρυχίων είναι μηχανοκίνητα πλοία διάφορου εκτοπίσματος με μεγάλη ισχύ μηχανών που  διακρίνονται  σε μικρού βάθους επιχειρήσεων (κλειστών θαλασσών ή εσωτερικών – χωρικών υδάτων) και σε μεγάλου βάθους επιχειρήσεων ή ωκεάνια. Έχουν πλούσιο εξοπλισμό σε ναυτιλιακά όργανα ναυσιπλοΐας, επικοινωνίας, υποβρυχίων ανιχνευτών ραδιοεντοπισμού, έρευνας, διάσωσης, και μέσων πόντισης, πολύ ισχυρά βαρούλκα ανέλκυσης, συρματόσχοινα, γερανούς, μέσα απάντλησης κ.λπ. καθώς και βαθυσκάφη μέχρι και ελικοδρόμιο.
Τα σκάφη αυτά τελούν συνηθέστερα υπό τις διοικήσεις ναυτικής μέριμνας, η διοικήσεις υποβρυχίων ναυτικών χωρών. Λόγω του πολύ εξειδικευμένου χαρακτήρα  τους συχνά χρησιμοποιούνται και ως ωκεάνια ερευνητικά επιστημονικού ενδιαφέροντος. Χώρες των οποίων το πολεμικό ναυτικό τους διαθέτει τέτοια σκάφη είναι η Βραζιλία, οι ΗΠΑ, η Ιαπωνία, η Ιταλία, η Κίνα, η Νότια Κορέα, η Σουηδία, η Σιγκαπούρη και η Τουρκία.
Η Πλάκα (Θεόφραστος Τριανταφυλλίδης)

Η Πλάκα είναι ένα έργο του ανανεωτικού ζωγράφου Θεόφραστου Τριανταφυλλίδη που χρονολογείται μεταξύ των ετών 1916-1920. Πρόκειται για ελαιογραφία σε χαρτόνι διαστάσεων 25 x 32 εκ. και εκτίθεται στο Παράρτημα Κέρκυρας της Εθνικής Πινακοθήκης και Μουσείου Αλεξάνδρου Σούτζου.

Ο πίνακας

Η Πλάκα είναι ένα από τα πρώιμα έργα του Τριανταφυλλίδη, το οποίο φιλοτέχνησε λίγα χρονιά μετά την επιστροφή του από το Παρίσι. Το αντικείμενο του πίνακα είναι παραλλαγή ενός συνηθισμένου θέματος των ζωγράφων της εποχής του, της απεικόνισης του βράχου και του μνημείου της Ακρόπολης. Σε αντίθεση με τους υπόλοιπους καλλιτέχνες (Λυκούργος Κογεβίνας, Κωνσταντίνος Μαλέας, Μιχάλης Οικονόμου κλπ) η ιδιαιτερότητα του Τριανταφυλλίδη εντοπίζεται στην εστίαση της προσοχής στα σπίτια της Πλάκας που απλώνονται στα όρια του βράχου ενώ ο αρχαιολογικός χώρος εικονίζεται στο βάθος.
Στο έργο, ξεχωρίζουν οι οριζόντιες ζώνες, οι κατακόρυφες παρουσίες των δέντρων και οι γεωμετρικές επιφάνειες των θερμών και ψυχρών χρωματικών τόνων που φανερώνει την χρωματική ποικιλία που πέτυχε ο Τριανταφυλλίδης μέσω της χρησιμοποίησης αλλεπάλληλων στρώσεων.

Στυλ και επιρροές του καλλιτέχνη

Ο Θεόφραστος Τριανταφυλλίδης είναι ένας από τους κορυφαίους ζωγράφους του πρώτου μισού του 20ού αιώνα. Μαθήτευσε κοντά στον Γεώργιο Ιακωβίδη στο Σχολείο των Τεχνών και ύστερα, στο Μόναχο και το Παρίσι. Σαν αποτέλεσμα, στη ζωγραφική του αξιοποίησε τόσο ιμπρεσιονιστικά όσο και εξπρεσιονιστικά στοιχεία, συνθέτοντας έτσι ένα ιδιαίτερο προσωπικό ιδίωμα. Μαζί με τον Γιώργο Μπουζιάνη και τον Μίμη Βιτσώρη εξέφρασαν τον εξπρεσιονισμό στην Ελλάδα. Ο ίδιος εφήρμοσε τα διδάγματα της ζωγραφικής των Ναμπί για την απόδοση των μορφών, και του Εντγκάρ Ντεγκά ως προς τη διαχείριση του χώρου.  Ήταν ο πρώτος καλλιτέχνης που ζωγράφισε σειρές έργων στο σχήμα θέμα και παραλλαγή. Χαρακτηριστική για τον Τριανταφυλλίδη είναι η ματιέρα (ο τρόπος τοποθέτησης του υλικού στο μουσαμά, στο ξύλο ή το χαρτόνι και η σύστασή του) που χρησιμοποιεί καθώς κάνει τα έργα του να ξεχωρίζουν. Άνοιξε, με αυτόν τον τρόπο, το δρόμο για την ανάμειξη ξένων υλών (άμμος, γυαλί κ.ά.) με το χρώμα, τεχνική που ακολούθησαν οι ζωγράφοι της Αφαίρεσης στα μεταπολεμικά χρόνια. Η ματιέρα του φαίνεται και στο έργο Η Πλάκα.
Η θεματογραφία του περιλαμβάνει ως επί το το πλείστον απεικονίσεις της καθημερινής ζωής, νεκρές φύσεις, προσωπογραφίες και τοπία. Οι δημιουργίες του διακρίνονται για την εσωτερικότητα και τη μελαγχολική τους διάθεση, ενώ κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο καλλιτέχνης ασχολήθηκε και με θρησκευτικά θέματα. Στο σύνολο του έργου του, ο Τριανταφυλλίδης παρουσιάζεται βαθιά ευαισθητοποιημένος στην κοινωνική διάσταση της καλλιτεχνικής δημιουργίας.
Ασπληδόνα

Η Ασπληδόνα (Ασπληδών) ήταν αρχαία Βοιωτική πόλη στα βόρεια του Ορχομενού. Η πόλη ιδρύθηκε από Μινύες και βρισκόταν στην δικαιοδοσία του Ορχομενού. Ο Όμηρος την αναφέρει ως την δεύτερη πόλη των Βοιωτών Μινύων που συμμετείχε στον Τρωικό πόλεμο μετά τον Ορχομενό. Ο Παυσανίας αναφέρει πως η Ασπληδόνα όφειλε το όνομά της στον Ασπληδώνα, γιο της νύμφης Μίδειας και του Ποσειδώνα. Σύμφωνα με τον ίδιο η πόλη εγκαταλείφθηκε λόγω έλλειψης πόσιμου νερού στην περιοχή.
Κεκροπίδα φυλή

Με την ονομασία Κεκροπίς (αρχαία ελληνικά: Κεκροπίς) ή Κεκροπίδα φυλή (σύγχρονα ελληνικά) για την φυλή και Κεκροπίδα (γενική: Κεκροπίδος) για την περιοχή και με το όνομα (άρθρο: ο) Κεκροπίδης (αρχαία ελληνικά: Κεκροπίδης), ή  (άρθρο πληθυντικού: οι) Κεκροπίδες (αρχαία ελληνικά:  Κεκροπίδαι), για τα μέλη της φυλής και τους κατοίκους της περιοχής αυτής, αναφέρεται μια από τις φυλές της Αρχαίας Ελλάδας και μία από τις 10 φυλές της Αρχαίας Αθήνας, οι οποίοι κατοικούσαν στην ομώνυμη περιοχή της  Κεκροπίδας, η οποία περιλάμβανε μια σειρά από δήμους της περιοχής της σύγχρονης Ελλάδας που είναι γνωστή ως Αττική.

Ονομασία

Η Κεκροπίδα, πήρε το όνομά της από τον μυθικό Κέκροπα.
Ίριδες (πίνακας)

Ιστορικό ιδιοκτησίας

Ο πρώτος ιδιοκτήτης ήταν ο Ζουλιέν "Μπάρμπα" Τανγκί, που είχε τριβείο χρωμάτων και ήταν έμπορος έργων τέχνης, του οποίου το πορτρέτο ζωγράφισε τρεις φορές ο Βαν Γκογκ. Το 1892 ο Τανγκί πούλησε τις Ίριδες στον κριτικό τέχνης και αναρχικό Οκτάβ Μιρμπώ ο οποίος ήταν επίσης ένας από τους πρώτους υποστηρικτές του Βαν Γκογκ. Ο Μιρμπώ κατέβαλλε 300 φράγκα για αυτόν.
Το 1987, έγινε ο πιο ακριβός πίνακας που πουλήθηκε ποτέ, θέτοντας ένα ρεκόρ που διατηρήθηκε για δυόμισι χρόνια. Στη συνέχεια πωλήθηκε στις ΗΠΑ για 53.900.000 δολάρια στον Άλαν Μποντ, αλλά ο Μποντ δεν είχε αρκετά χρήματα για να πληρώσει. Οι Ίριδες αργότερα μεταπωλήθηκαν το 1990 στο Μουσείο J. Paul Getty στο Λος Άντζελες. Οι Ίριδες είναι σήμερα (από το 2012) στη δέκατη θέση της λίστας των πιο ακριβών έργων ζωγραφικής που πουλήθηκαν ποτέ, με προσαρμογή λόγο πληθωρισμού και στη 25η θέση, αν αγνοήσουμε τις επιπτώσεις του πληθωρισμού.
Πανηπειρωτικός Αθλητικός Σύλλογος Γιάννινα

Ιστορικό

Ο ΠΑΣ Γιάννινα ιδρύθηκε το καλοκαίρι του 1966 (8/7/1966), έπειτα από συγχώνευση δυο τοπικών ομάδων των Ιωαννίνων, του Α.Ο. Ιωαννίνων και του Π.Α.Σ. Αβέρωφ.
Ο ΠΑΣ είναι κυρίως γνωστός για τους πιστούς οπαδούς του, την ιστορικά δυνατή έδρα και την εξαιρετική ομάδα της δεκαετίας του '70, που της απεδόθη και το προσωνύμιο Άγιαξ της Ηπείρου.
Χαρακτηριστικό του ΠΑΣ είναι τα μπαράζ, στα οποία έχει μετάσχει αρκετές φορές, με θριαμβευτικά αλλά συνηθέστερα οδυνηρά αποτελέσματα. Στα πρώτα συγκαταλέγεται αυτό της Νέας Φιλαδέλφειας, ενώ στα δεύτερα αυτά της Λάρισας, του '89, της Ρόδου και του Πύργου.

Τμήμα ποδοσφαίρου γυναικών

Τον Μάιο του 2018 ανακοινώθηκε η δημιουργία ακαδημιών και η συμμετοχή αυτών στις διοργανώσεις της ΕΠΣΗΠ.Παρά την ανακοίνωση δημιουργίας του τμήματος,αυτό δεν παρουσίασε κάποια δραστηριότητα.

Τμήμα πετοσφαίρισης γυναικών

Τον Μάρτιο του 2019 ανακοινώθηκε ότι ο Ηρακλής Ιωαννίνων είναι σε διαδικασία απορρόφησης από τον ΠΑΣ Γιάννινα έτσι ώστε το δυναμικό του Ηρακλή την περίοδο 2019-20 να συμμετέχει στα πρωταθλήματα ως ΠΑΣ Γιάννινα.Τον Ιούλιο του 2019 ιδρύθηκε το τμήμα πετοσφαίρισης με αριθμό μητρώου 1343.Στις 30 Ιουλίου 2019 η ΕΟΠΕ με την υπ' αριθμό 131 συνεδρίαση της αποδέχτηκε την απορρόφηση του Ηρακλή Ιωαννίνων από τον ΠΑΣ Γιάννινα.

Τμήμα κολύμβησης

Το τμήμα κολύμβησης λειτουργεί από το 2003.Από το 2010 ανέλαβε νέα πενταμελή επιτροπή.Παράλληλα με το τμήμα κολύμβησης υπάρχει και το αντίστοιχο της τεχνικής κολύμβησης.Το τμήμα κολύμβησης αναγνωρίστηκε από την ΓΓΑ το 2011 ενώ το τμήμα συγχρονισμένης και τεχνικής κολύμβησης το 2017. Προπονητές του τμήματος είναι ο Κωνσταντίνος Κυριακίδης (2013- ) και η Ιουλία Μπίγγου (2010- ). Διαθέτει τμήματα μικρής πισίνας, όπου γίνεται η πρώτη επαφή ο μικρός κολυμβητής θα έχει την πρώτη του επαφή με το υγρό στοιχείο ως αντικείμενο εκπαίδευσης. Τμήμα Γοργόνες και μάγκες,όπου γίνεται η μετάβαση από την μικρή πισίνα στην μεγάλη. Τμήμα Ακαδημιών, όπου τα παιδιά μπαίνουν σε αγωνιστικό επίπεδο. Προαγωνιστική κατηγορία, όπου συμμετέχουν σε αγώνες. Αγωνιστική κατηγορία, όπου πλέον είναι για «έμπειρους» κολυμβητές. Τμήμα άθλησης, όπου συμμετέχουν άτομα που θέλουν να αθληθούν για προσωπική τους ευχαρίστηση. Τμήμα ενηλίκων, όπου μπορεί να κολυμπήσει ο καθένας. Από την σεζόν 2012-13 λειτουργεί τμήμα συγχρονισμένης κολύμβησης.Τα τελευταία χρόνια συμμετέχει σε διάφορους περιφερειακούς αγώνες όπως στην Πτολεμαίδα,στην Πάτρα αλλά και στην πόλη των Ιωαννίνων,σημειώνοντας αρκετές επιτυχίες.
Έδρα του αποτελεί το κλειστό κολυμβητήριο ΕΑΝΚΙ.
Ρούφος ο Εφέσιος

Βίος

Τα περισσότερα στοιχεία για το βίο του δεν είναι γνωστά. Σύμφωνα με το λεξικό Σούδα γεννήθηκε στην Έφεσο και άκμασε επί Τραϊανού (98 - 107 μ.Χ.) . Πρέπει να σπούδασε ιατρική στην Έφεσο, ενώ δεν υπάρχουν αποδείξεις περαιτέρω εκπαίδευσης στην Αλεξάνδρεια ή άσκησης ιατρικής στη Ρώμη.
Μάρκους Γιόνσον

Βιογραφικό

Ο Μάρκους Γιόνσον γεννήθηκε στις 9 Μαρτίου 1981 στην πόλη Βέξγιο (Växjö) στη νότια Σουηδία. Ως έφηβος έπαιξε μπάλα στην ομώνυμη τοπική ομάδα και στη συνέχεια στην Έστερς Βέξγιο (Östers IF), με την οποία ξεκίνησε την επαγγελματική καριέρα του το 1999. Στην ομάδα της γενέτειράς του έμεινε ως το 2005 κάνοντας πάνω από 160 εμφανίσεις. Στο διάστημα αυτό βοήθησε την ομάδα του να κερδίσει τον τίτλο στη Β΄ κατηγορία το 2002 και την άνοδο στην Α΄ Σουηδίας. Μετά τον υποβιβασμό της το 2004 τη βοήθησε να τερματίσει 2η κερδίζοντας ξανά την άνοδο το 2005.
Το 2006 πήρε μεταγραφή στην ΑΙΚ Στοκχόλμης (AIK Fotboll), με την οποία το 2009 κατέκτησε το νταμπλ, αφήνοντας δεύτερη τη Γκέτεμποργκ στο πρωτάθλημα και νικώντας τη με 2-0 στον τελικό του Κυπέλλου Σουηδίας. Επίσης, το 2006 τερμάτισε στη 2η θέση και συμμετείχε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ την επόμενη σεζόν 2007-08.
Τον Ιανουάριο του 2010 συζητούσε με τη Σέλτικ Γλασκώβης αλλά τελικά υπέγραψε συμβόλαιο στον Πανιώνιο ως το καλοκαίρι του 2011.

Στην Εθνική ομάδα

Ο Μάρκους Γιόνσον κλήθηκε για πρώτη φορά στην εθνική Σουηδίας το 2007, για τη χειμερινή τουρνέ της στη Νότια Αμερική. Το πρώτο ματς που αγωνίστηκε ήταν στις 14/1/2007 κατά της Βενεζουέλας (σκορ: 0-2), όταν μπήκε ως αλλαγή στο 80΄, ενώ έπαιξε από την αρχή σε δυο ματς επί του Εκουαδόρ, στις 18 και στις 21/1/2007 (σκορ: 1-2 και 1-1 αντίστοιχα). Τέλος αγωνίστηκε στις 24/1/2009 σε φιλικό με τις ΗΠΑ (σκορ: 2-3).
Μάχη του Βεθζαχαρία

Η μάχη

Οι δυνάμεις των αντιπάλων συναντήθηκαν τελικά σε ένα στενό πέρασμα, που βρισκόταν σε μία περιοχή, η οποία ονομαζόταν Βεθζαχαρία. Ο βασιλικός στρατός, λόγω της στενότητας του χώρου, παρέταξε τους ελέφαντες σε βάθος. Γύρω από κάθε ελέφαντα παρατάχθηκαν 1.000 πεζοί και 500 ιππείς, ενώ τμήματα ελαφρών πεζών κατέλαβαν τα γειτονικά υψώματα . Πριν από την μάχη, ένας από τους αδελφούς του Ιούδα, ο Ελεάζαρ Αβαράν, προσπάθησε με μια παράτολμη ενέργεια να πλησιάσει έναν από τους βασιλικούς ελέφαντες, επειδή νόμισε, ότι επάνω σε αυτόν βρισκόταν ο Σελευκίδης βασιλιάς. Ο Ελεάζαρ σκόπευε φυσικά να σκοτώσει τον υποτιθέμενο σπουδαίο επιβάτη, ο οποίος ήταν στην πραγματικότητα ένας συνηθισμένος στρατιώτης, σκοτώθηκε όμως ο ίδιος κατά την διάρκεια της προσπάθειάς του  .
Το γεγονός αυτό θεωρήθηκε κακός οιωνός από τους Ιουδαίους. Οι Μακκαβαίοι είχαν αρχικά  επιτυχίες εναντίον της εμπροσθοφυλακής των αντιπάλων τους, δεν μπόρεσαν όμως να αντέξουν, παρά το γεγονός ότι αντιστάθηκαν σθεναρά στην υπεροχή της βασιλικής φάλαγγας. Τελικά  νικήθηκαν και  διασκορπίστηκαν  στην περιοχή της Γόφνας. Ο Λυσίας έφτασε στην  Ιερουσαλήμ τερματίζοντας τον αποκλεισμό της φρουράς. Όσοι από τους οπαδούς του Ιούδα βρισκόταν εκεί, μεταβλήθηκαν από πολιορκητές σε πολιορκημένους.

Ξαφνική αποχώρηση του Λυσία από την Ιουδαία

Ο Λυσίας  έμεινε όμως στην περιοχή λίγες μέρες καθώς αναγκάστηκε να γυρίσει πίσω στην Αντιόχεια   λόγω αυλικών διενέξεων. Πριν φύγει προχώρησε στην σύναψη ένορκης  συνθήκης ειρήνης με τους επαναστάτες που καθώς ήταν εξαντλημένοι από τον πόλεμο δέχτηκαν  πρόθυμα  τις προτάσεις του.
Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία

Ιστορία

Στις 14 Νοεμβρίου του 1926, οι Ενώσεις Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αθηνών, Πειραιώς και Μακεδονίας-Θράκης, αποφάσισαν από κοινού την ίδρυση της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας, έπειτα από έγκριση του Συνδέσμου Ελληνικών Αθλητικών Γυμναστικών Σωματείων (ΣΕΑΓΣ) που έως τότε αποτελούσε το κύριο όργανο διοίκησης του αθλήματος στην Ελλάδα. Ένα χρόνο αργότερα, το 1927, γίνεται μέλος της Διεθνούς Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (FIFA) και το 1954 ένα από τα πρώτα της Ένωσης Ευρωπαϊκών Ποδοσφαιρικών Ομοσπονδιών (UEFA). Πρώτος πρόεδρος της ΕΠΟ εκλέχτηκε ο Απ. Νικολαΐδης, αντιπρόεδρος ο Ν. Καμπέρος, γενικός γραμματέας ο Ευ. Σταμάτης, ταμίας ο Α. Καμπουρόπουλος και μέλος ο Περ. Πετράκος.
Το 2006 η FIFA απέβαλε την ΕΠΟ από μέλος της, εξαιτίας κατάργησης της διάταξης άρθρου του νόμου που αφορούσε το αυτοδιοίκητο. Η ιδιότητα μέλους επανήλθε με την εκ νέου επαναφορά της συγκεκριμένης διάταξης. Πρόεδρος της Ομοσπονδίας διετέλεσε ως το Δεκέμβριο του 2008 ο Βασίλης Γκαγκάτσης, που εξελέγη για τρίτη συνεχή θητεία χωρίς αντίπαλο στις αρχαιρεσίες της 4ης Οκτωβρίου του 2008. Ο Β. Γκαγκάτσης παραιτήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου του 2008. Νέος πρόεδρος εξελέγη στις 24 Ιανουαρίου του 2009 ο Σοφοκλής Πιλάβιος. Από τις 6 Οκτωβρίου του 2012 μέχρι την παραίτησή του στις 23 Δεκεμβρίου του 2014, πρόεδρος της ΕΠΟ ήταν ο Γιώργος Σαρρής. Από τις 23 Ιανουαρίου του 2015, πρόεδρος της ΕΠΟ είναι ο Γιώργος Γκιρτζίκης.

Οργανωτική δομή

Η λειτουργία της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας βασίζεται στη Γενική Συνέλευση, το Διοικητικό Συμβούλιο και την υπ' αυτώ Εκτελεστική Γραμματεία, την Εξελεγκτική Επιτροπή και τα Δικαιοδοτικά Πειθαρχικά όργανα.

Έμβλημα

Το σύγχρονο έμβλημα της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας διαμορφώθηκε το 2004. Η σημαία, το λογότυπο και το έμβλημα της ομοσπονδίας περιγράφονται στο καταστατικό της ΕΠΟ.
Άλκης Τροπαιάτης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Δαύλεια της Βοιωτίας αλλά η καταγωγή του ήταν από τα Τρόπαια Αρκαδίας. Έγραψε ποιήματα και παιδικά έργα. Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την παιδική και με την εφηβική λογοτεχνία. Ίδρυσε εκδοτικό οίκο με το όνομα "Αλκαίος". Αποσπάσματα από έργα του έχουν δημοσιευτεί κατά καιρούς σε σχολικά βιβλία. Στα μέσα της δεκαετίας του 1960 (1964-1965) ήταν διευθυντής του παιδικού περιοδικού "ΜΠΡΑΒΟ" το οποίο πρωτοέφερε τα γαλλοβελγικά κόμικς (bande desinee) στην Ελλάδα. Ήταν μία πολύ καλή προσπάθεια στο πρότυπο του γαλλικού περιοδικού "Pilote", που δυστυχώς δεν ευδοκίμησε. Πέθανε το 1999 και κηδεύτηκε στις 29 Ιουλίου από τον ιερό ναό Κωνσταντίνου και Ελένης του Νεκροταφείου Ζωγράφου.
Οδοάρδος Φαρνέζε, καρδινάλιος

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Αλεξάνδρου δούκα της Πάρμας, Πλακεντίας & Κάστρο και της Μαρίας των Αβίς, κόρης τού Εδουάρδου 4ου δούκα τού Γκουιμαράες.
Έγινε καρδινάλιος το 1591 και επίτροπος (1622-26) τού ανήλικου ανιψιού του Οδοάρδου δούκα της Πάρμας, Πλακεντίας & Κάστρο. Ο Οδοάρδος έμεινε γνωστός για την παραγγελία στον Αννίμπαλε Καρράτσι από τη Μπολόνια της νωπογραφίας τού μικρού Δωματίου (Camerino) στο παλάτσο Φαρνέζε στη Ρώμη. O ζωγράφος εκτέλεσε το έργο το διάστημα 1595-97, πριν ξεκινήσει τη διακόσμηση της πιο διάσημης και περίτεχνης Γκαλερί των Φαρνέζε στο ίδιο ανάκτορο. 
Το μικρό Δωμάτιο ήταν το προσωπικό σπουδαστήριο τού Οδοάρδου. Το θέμα της κεντρικής σκηνής της οροφής ήταν η επιλογή τού Ηρακλή. Η σκηνή περιβάλλεται από μία κορνίζα, που δίνει την ψευδαίσθηση ότι το έργο είναι κρεμασμένος πίνακας, ενώ στην πραγματικότητα όλη η σύνθεση είναι τοιχογραφία. Η τεχνική αυτή λέγεται μεταφερόμενο κάδρο (quadro riportato) και χρησιμοποιήθηκε πολύ από τον Καρράτσι λίγα έτη μετά στη Γκαλερί Φαρνέζε.
Επιπρόσθετα ο καρδινάλιος παρήγγειλε διάφορες ελαιογραφίες στον Καρράτσι, όπως το έργο Ρινάλντο και Αρμίντα, που τώρα βρίσκεται στο Μουσείο Καποντιμόντε της Νάπολης. Με την υπόδειξη τού Καρράτσι παρήγγειλε το έργο Ντομενιτσίνο στη νωπογραφία του πρεκκλησίου τού Αγ. Νείλου στο αββαείο της Γκροτταφερράτα. Ο Οδοάρδος επίσης ανέθεσε στον Καρράτσι το έργο Η κοιμώμενη Αφροδίτη.
Η προστασία του σε αρχιτέκτονες ήταν μικρότερη: σε αυτόν οφείλεται η Οικία Προφέσσα για τους Ιησουίτες, πλησίον τού ναού τού Ιησού στη Ρώμη, από τον αρχιτέκτονα Τζιρόλαμο Ραϊνάλντι.
Σεκού Μπερτέ

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Σεκού Μπερτέ γεννήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 1977 στο Μπαμακό, πρωτεύουσα του Μαλί. Ξεκίνησε να παίζει επαγγελματικό ποδόσφαιρο στη Γαλλία το 1997 στη Μονακό, στην οποία δεν κατάφερε να καθιερωθεί. Το 1999 μεταπήδησε στην Τρουά (Troyes AC), όπου αγωνίστηκε τέσσερις σεζόν χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Το 2003 δοκίμασε την τύχη του στην Αγγλία και πήρε μεταγραφή για την Μπρόμγουιτς, ομάδα τότε της Πρέμιερ Λιγκ. Ούτε εκεί μπόρεσε να γίνει βασικός.
Τη σεζόν 2005-06 δεν αγωνίστηκε και την επόμενη σεζόν πήγε στην Ελλάδα, όπου υπέγραψε στον Πανιώνιο τριετές συμβόλαιο ως τις 30 Ιουνίου 2009. Έκανε ντεμπούτο στο πρωτάθλημα Α΄ Εθνικής στις 17 Σεπτεμβρίου 2006 και σχεδόν αμέσως πήρε θέση στη βασική ενδεκάδα. Ήταν από τους βασικούς συντελεστές της κατάκτησης της πέμπτης θέσης για δύο συνεχείς σεζόν: 2006-07 και 2007-08 και της επιτυχημένης πορείας μέχρι τους ομίλους στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Τη σεζόν 2008-09 αντιμετώπισε προβλήματα τραυματισμού και έχει λιγότερες συμμετοχές.
Είναι διεθνής με την ομάδα του Μάλι.
Ρεφορμισμός

Επιπλέον ορισμός

Επιπρόσθετα ο όρος «ρεφορμισμός» από πολιτική άποψη, σημαίνει την ενσωμάτωση της στρατηγικής κομμουνιστικών και γενικότερα αριστερών κομμάτων και οργανώσεων στις ανάγκες του αστικού καπιταλιστικού συστήματος, καθώς απεμπολείται η προοπτική ολικής ρήξης με την αστική εξουσία. Ανεξάρτητα από τους διακηρυγμένους στόχους και τη φρασεολογία που χρησιμοποιεί ο ρεφορμισμός, η εγκατάλειψη της στρατηγικής της ανατροπής της αστικής εξουσίας περιλαμβάνει την υιοθέτηση της αντίληψης περί «εργασιακής ειρήνης» (ομαλής διεξαγωγής των παραγωγικών δραστηριοτήτων σε συνθήκες ιδιωτικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής και ιεραρχικών ταξικών σχέσεων), ειρηνικής συνύπαρξης της αστικής και της εργατικής τάξης, τα συμφέροντα των οποίων όμως είναι αντίθετα κατά τη σοσιαλιστική θεωρία. Επιπλέον ο όρος αναφέρεται στην υιοθέτηση αστικών τακτικών, αντιλήψεων και συμπεριφορών, τόσο στην εσωτερική λειτουργία μίας αριστερής οργάνωσης όσο και στην εξωστρεφή δράση της. Ο όρος είναι παρόμοιος με τον ρεβιζιονισμό.

Σήμερα

Σήμερα ο όρος ρεφορμισμός μπορεί να χρησιμοποιείται και έξω από τα στενά πλαίσια του ιστορικού σοσιαλισμού, αλλά με παρόμοια χροιά. Ενδεικτικά, στο οικολογικό κίνημα, οι κοινωνικοί οικολόγοι, οι οικοσοσιαλιστές ή οι οικοαναρχικοί αποκαλούν ορισμένες φορές ρεφορμιστικά τα πράσινα κόμματα της πολιτικής οικολογίας.
ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2009–10

Το Γιουρόπα Λιγκ της περιόδου 2009-10 ήταν η πρώτη διοργάνωση του Γιουρόπα Λιγκ, της διοργάνωσης που διαδέχτηκε το κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Κυπελλούχος αναδείχθηκε η Ατλέτικο Μαδρίτης κερδίζοντας στον τελικό τη Φούλαμ με 2-1 στην παράταση. Αναλυτικά τα αποτελέσματα της διοργάνωσης.