google/wiki40b huggingface dataset:
Μεγάλο Χωριό Τήλου

Γεωγραφία - Αξιοθέατα

Το Μεγάλο Χωριό βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της Τήλου και είναι κτισμένο στις απότομες πλαγιές του λόφου του Αγίου Στεφάνου με το αρχαίο κάστρο στην κορυφή του. Το χωριό απέχει 7 χλμ. βορειοδυτικά από τα Λιβάδια, που είναι το  λιμάνι του νησιού. Το σημαντικότερο αξιοθέατο του χωριού είναι το κάστρο του φρουρίου της Μεσσαρίας, χτισμένο μεταξύ του 14ου και 15ου αιώνα και το σπήλαιο Χαρκαδιό, όπου βρέθηκαν σκελετοί νάνων ελεφάντων από το 4.500 π.Χ. Ενδιαφέροντα είναι τα κτίρια του Δημαρχείου, του δημοτικού σχολείου, της βιβλιοθήκης, του Μουσείου των Νάνων Ελεφάντων, του ιατρείου και το παντοπωλείου που αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα παραδοσιακής αρχιτεκτονικής. Η γειτονική πλατεία προσφέρει θέα προς τα νότια της κοιλάδας και του κόλπου της Ερίστου. Πολλές εκκλησίες,κυρίως ιδιόκτητες, στη περιοχή του κάστρου αλλά και του χωριού έχουν κηρυχθεί ως ιστορικά διατηρητέα μνημεία.

Διοικητικά

Το Μεγάλο Χωριό ορίστηκε ως έδρα του νησιού το 1948 όταν συστάθηκε ο δήμος με το ΦΕΚ 248Α - 28/09/1948. Διοικητικά, σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, αποτελεί την έδρα του Δήμου Τήλου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 241 κατοίκους.
Δήμος Μύρινας

Ιστορικές πληροφορίες

Η πρωτεύουσα της Λήμνου ήταν έδρα Δήμου από τα χρόνια της τουρκοκρατίας με το όνομα Δήμος Κάστρου, όπως ήταν το τότε όνομα της Μύρινας Λήμνου. Μετά την απελευθέρωση του νησιού, που έγινε στις 8 Οκτωβρίου 1912, εφαρμόστηκε και στη Λήμνο το διάταγμα ΔΝΖ΄ (4057)/10-2-1912 περί "Ίδρυσης Δήμων και Κοινοτήτων" και συστάθηκαν ο Δήμος Κάστρου Λήμνου, ο Δήμος Μούδρου Λήμνου και ο Δήμος Κορνού.
Ο Δήμος Κάστρου είχε έδρα το Κάστρο (σημερινή Μύρινα) και περιλάμβανε οικισμούς της ΝΔ πλευράς του νησιού: Πλατύ, Θάνος, Κοντιάς, Τσιμάνδρια, Πορτιανού, Λιβαδοχώρι, Σαρδές, Κορνός. Οι τρεις τελευταίοι αποσπάστηκαν και εντάχθηκαν στο Δήμο Κορνού. Το πρώτο Δημοτικό Συμβούλιο διορίστηκε από τον Διοικητή Λέσβου Πασπάτη και το αποτελούσαν ο Δήμαρχος Αναγνώστης Γαροφάλλου και έξι δημοτικοί σύμβουλοι, τέσσερις χριστιανοί: Φίλιππος Ηλιού, Γεώργιος Καλδής, Ευάγγελος Γ. Κομνηνός (ιατρός), Αλέξανδρος Βαλέττας και δύο μουσουλμάνοι: Σερίφ Αγάς και Ριζάς Εφέντ.
Το 1918 με το ΦΕΚ 116Α-28/5/1918 ο Δήμος μετατράπηκε σε "Κοινότητα Κάστρου Λήμνου" με έδρα το Κάστρο, ενώ οι υπόλοιποι οικισμοί έγιναν έδρες κοινοτήτων. Από το 1920 ως το 1928 στην Κοινότητα Κάστρου αναφέρεται ως ξεχωριστός οικισμός ο "Λιμήν Κάστρου". Πρώτος κοινοτάρχης ο Ιωάννης Γ. Φεργαδιώτης.
Το 1947 με το ΦΕΚ 107Α-4/6/1947 η Κοινότητα μετατράπηκε πάλι σε "Δήμο Κάστρου Λήμνου" με έδρα το Κάστρο. Πρώτος δήμαρχος ήταν ο Παναγιώτης Παπαδόπουλος.
Το 1955 με το ΦΕΚ 287Α-10/10/1955 ο Δήμος μετονομάστηκε σε "Δήμο Μυριναίων" και το Κάστρο σε "Μύρινα".
Το 1998 με το σχέδιο Καποδίστριας (Ν. 2539/1997, ΦΕΚ 244Α-4/12/1997) δημιουργήθηκε ο διευρυμένος "Δήμος Μύρινας Λήμνου" με έδρα τη Μύρινα και 4 δημοτικά διαμερίσματα: Πλατύ, Θάνους, Κάσπακα, Κορνού.
Το 2011 με το σχέδιο Καλλικράτης ο Δήμος Μύρινας εντάχτηκε στο νέο "Δήμο Λήμνου".
Ideal

Οι Ideal υπήρξαν θρυλικό συγκρότημα μουσικής του νέου γερμανικού κύματος της δεκαετίας του 1980 με σημαντικότερες επιτυχίες τους τα Blaue Augen, Berlin, Eiszeit  και  Monotonie.

Ιστορική αναδρομή

Την άνοιξη του 1980 οι Αννέττε Χούμπε, Ερνστ Ούλριχ Ντόικερ, Φρανκ Γιούργκεν Κρίγκερ, Εφφ Γιοττ και Χανς-Γιόαχιμ Μπέρεντ ίδρυσαν τους Ideal. Εμφανίστηκαν σε κονσέρτο των Barclay James Harvest τον Αύγουστο του 1980 και είχαν μεγάλη επιτυχία.
Kesha

Βραβεύσεις

Ευρωπαϊκό Μουσικό Βραβείο MTV Καλύτερου Ποπ Καλλιτέχνη, Ευρωπαϊκό Μουσικό Βραβείο MTV Καλύτερου Νέου Καλλιτέχνη

Δίκη με τον Δρ. Λουκ

Η Κέσα κατηγόρισε τον Δρ.Λουκ πως από την αρχή της Επαγγελματικής συνεργασίας τους την προσέβαλε ψυχικά, την βίασε, δημοσίευε άρθρα κατά της Κέσα και της οικογένειάς της και τέλος της έδινε ναρκωτικά για να αδυνατήσει. Έκανε δίκη εναντίον του ώστε να σπάσει το συμβόλαιό τους μα τελικά 19 Φεβρουαρίου του 2016 απορρίφθηκε προσωρινά. Από το 2017, βρίσκεται και πάλι υπό το συμβόλαιό της με την Kemosabe.
Σνομπ

Το σνομπ (αγγλ. snob) είναι το αίσθημα που τρέφουν αυτοί που θεωρούν τους συνανθρώπους τους κατώτερους από τους εαυτούς τους.  Το αίσθημα ανωτερότητας που αισθάνονται μπορεί να βασίζεται σε υποτιθέμενα διανοητικά, οικονομικά, καλαισθητικά κριτήρια, ή κριτήρια καταγωγής, ευγενείας, υπηκοότητας και άλλα πολλά. Συχνά οι υπερόπτες παίρνουν χαρακτηριστική πόζα που προδίδει τα αισθήματά τους.
Ανδρέας Ρηγόπουλος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στις 25 Μαρτίου 1821 σε Κεφαλονίτικο καράβι στην μέση του Πατραϊκού κόλπου όταν η οικογένεια του έφευγε από την Πάτρα λόγω των εχθροπραξιών και την αναρχία που υπήρχε στην πόλη από την κήρυξη της επανάστασης. Ήταν γιος του Αγγελή Ρηγόπουλου, εύπορου εμπόρου και πολιτικού, και της Ελένης Χειλοπούλου. Από την πλευρά του πατέρα του ήταν εγγονός του Γαλάνη Ρηγόπουλου, εμπόρου και πρόκριτου των Πατρών, ενώ από την πλευρά της μητέρας του ήταν ανηψιός του Ανδρέα Ζαΐμη. Περάτωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στο δημοτικό σχολείο του Αγίου Γεωργίου στην Πάτρα και εν συνεχεία σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Πίζας. Με την επιστροφή του στην Πάτρα άσκησε για μικρό χρονικό διάστημα το επάγγελμα του δικηγόρου. Το 1844 διορίστηκε πρωτοδίκης Ναυπλίου, θέση από την οποία παραιτήθηκε μερικά χρόνια αργότερα.
Αυτοκτόνησε το 1888 ή 1899 πέφτοντας από το καράβι στην θάλασσα στο Σαρωνικόσε ταξίδι που έκανε πηγαίνοντας στην Σύρο. Η σορός του εκβράστηκε στο Πόρτο Χέλι όπου και τάφηκε. Τα τελευταία δύο χρόνια έπασχε από κατάθλιψη.

Πολιτική σταδιοδρομία

Έθεσε για πρώτη υποψηφιότητα για βουλευτής στην περιφέρεια Πατρών στις εκλογές του 1862 ως ανεξάρτητος αποτυγχάνοντας να εκλεγεί. Στις εκλογές του 1865 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Πατρών συνεργαζόμενος ως ανεξάρτητος με τον συνδυασμό του Μπενιζέλου Ρούφου. Στις επτά διαδοχικές εκλογικές διαδικασίες που ακολούθησαν απέτυχε να επανεκλεγεί. Επανεξελέγη βουλευτής Πατρών στις εκλογές του 1881 και του 1885 αποτυγχάνοντας όμως στις επόμενες εκλογές του 1887. Ήταν φανατικός αντιβασιλικός και καταφερόταν συχνά κατά του Όθωνα σε πύρινους λόγους που εκφωνούσε ακόμα και στην Αθήνα, έτσι αναγκάστηκε για να μην συλληφθεί να καταφύγει στην Πίζα από την οποία επέστρεψε το 1862 όταν είχε γίνει η έξωση του Όθωνα. Στην Πάτρα του έγινε θριαμβευτική υποδοχή.
Ταξίδεψε σε πολλές Ευρωπαϊκές πόλεις και στις Ηνωμένες πολιτείες και γνώρισε από κοντά πολλές προσωπικότητες όπως ο Μάρξ ενώ ανέπτυξε ιδιαίτερη φιλία με τον Βίκτωρ Ουγκό. Σε όλη του την ζωή φορούσε φουστανέλα και σε κάθε ευκαιρία τόνιζε για την ανάγκη να απελευθερωθεί και η υπόλοιπη Ελλάδα.
Μετείχε σε πολλές οργανώσεις όπως Κεντρική επιτροπή Ευρωπαϊκής δημοκρατίας, Διεθνή λίγκα για την ειρήνη και την ελευθερία η οποία απασχολούσε η επίλυση του Ανατολικού ζητήματος. Τις ίδιες ιδέες προωθούσε συμμετέχοντας στο Κομιτάτο της ενέργειας το 1861-1862, στον Δημοκρατικό σύλλογο Ρήγας το 1877-1880. Ήταν αντιμοναρχικός και προσηλωμένος στην Μεγάλη ιδέα.
Κωνσταντίνος Ρεσινός ο Κορίνθιος

Ο Κωνσταντίνος Ρεσινός ο Κορίνθιος ήταν λόγιος που έζησε μεταξύ 15ου και 16ου αιώνος.

Βίος

Δεν γνωρίζουμε λεπτομέρειες περί του βίου του. Εργάστηκε ως γραφέας της Βατικανής Βιβλιοθήκης. Έγραψε Διδασκαλίαν και εξήγησιν εις την εξαήμερον κτίσιν του Θεού.
Βαρθολομαίος Β΄ Γκίζι

Βιογραφία

Ο Μπαρτολομμέο ήταν γιος του Τζόρτζο Α΄ Γκίζι και της Αλίκης νταλε Κάρτσερι. Ο πατέρας του σκοτώθηκε στη Μάχη του Κηφισού το 1311 κατά της Καταλανικής Εταιρείας, και η μητέρα του πέθανε δυο χρόνια αργότερα. Από τον πατέρα του, ο Βαρθολομαίος κληρονόμησε τα νησιά της Τήνου και της Μυκόνου στο Δουκάτο της Νάξου, ενώ από τη μητέρα του έγινε τριτημόριος της Εύβοιας. Η Βαρωνία της Χαλανδρίτσας στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας, που είχε υπάρξει κτήση του πατέρα του από τον πρώτο του γάμο, επανήλθε σε ένα μέλος της οικογένειας Ντραμελαί, τον Νικόλαο. Ο Μπαρτολομμέο νυμφεύτηκε μια κόρη του Ένγκιλμπερτ του Λίντερκερκ, και απέκτησε έναν γιο, τον Γεώργιο Β΄ Γκίζι.
Αργότερα, ο Μπαρτολομμέο ονομάστηκε Μέγας Κοντόσταυλος της Αχαΐας, παρότι δεν φαίνεται να κατείχε κτήματα στο Πρικιπάτο. Το 1320, αιχμαλωτίστηκε μαζί με άλλους σημαίνοντες βαρώνους του Πριγκιπάτου στο κάστρο του Αγίου Γεωργίου από τον Βυζαντινό κυβερνήτη του Μυστρά, Ανδρόνικο Παλαιολόγο Ασάν, και μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη, από όπου τέθηκε ελεύθερος το 1324. Το 1327, ο γιος του Γεώργιος παντρεύτηκε την Σιμώνα της Αραγονίας, κόρη του Καταλανού γενικού βικάριου Αλφόνσο Φαδρίκ, και ο Βαρθολομαίος έλαβε, μάλλον ως προίκα τη νύφης, το ήμισυ του κάστρου Σανταμέρι στη Θήβα, που του ανήκε μέχρι την καταστροφή του κάστρου από τους Καταλανούς περί το 1331/34. Σύμφωνα δε με τον πρόλογο της γαλλικής έκδοσης του «Χρονικού του Μορέως», το πρωτότυπο του Χρονικού ανήκε στον Βαρθολομαίο και βρισκόταν στο κάστρο Σανταμέρι.
Ο Μπαρτολομμέο Β΄ Γκίζι απεβίωσε το 1341.

Παράδοση

Υπάρχει μια παράδοση στην Ηλεία, σχετική με την ονομασία των χωριών Βαρθολομιό και Καρδιοκάφτι. Σύμφωνα με αυτήν, ο Βαρθολομαίος, κάποια μέρα που γύριζε στο φέουδό του, συνάντησε μια βοσκοπούλα που την αγάπησε· πήγε και την ζήτησε από τον πατέρα της για γυναίκα του και εκείνος του την έδωσε. Το μέρος όπου την συνάντησε πρώτη φορά ονομάστηκε Καρδιοκάφτι και το χωριό της, που ήταν παραδίπλα, Βαρθολομιό από το όνομα του Βαρθολομαίου.
Άγημα

Το άγημα, είναι το στρατιωτικό τμήμα που συγκροτείται για ένα ορισμένο σκοπό (π.χ. αποβατικό άγημα, άγημα παρέλασης).
Η λέξη είναι δωρικής προέλευσης και στην αρχαία Σπάρτη σήμαινε γενικά τμήμα στρατού. Για τους αρχαίους Μακεδόνες σήμαινε επίλεκτη μονάδα σωματοφυλακής επίσημων προσώπων. Στη ναυτική ορολογία υποδηλώνει ομάδα από το πλήρωμα πολεμικού σκάφους που προορίζεται να εκτελέσει σε ορισμένο χρόνο μια ειδική αποστολή.
ΦΚ Τέτεκς

Ιστορία

Το 1946 υπήρχε μια ομάδα από το Τέτοβο που ονομαζόταν Σαρ Τέτοβο και η οποία διαγωνιζόταν στο Περιφερειακό Πρωτάθλημα  και για το Περιφερειακό Κύπελλο Βόρειας Μακεδονίας της Γιουγκοσλαβικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας της τότε Γιουγκοσλαβίας. Αυτή η ομάδα είχε κερδίσει το περιφερειακό κύπελλο δύο φορές, το 1948 και το 1950. Επίσης, είχε επιτυχημένες πορείες στο περιφερειακό πρωτάθλημα. Μετά από μερικά χρόνια διαλύθηκε κυρίως για οικονομικούς λόγους. Σύντομα δημιουργήθηκε μια νέα ομάδα με βάση την Σαρ, η ΦΚ Τεκστίλετς (ФК Текстилец). Η ομάδα ιδρύθηκε το 1953. Οι ιδρυτές της ομάδας προέρχονταν από την εταιρεία κλωστοϋφαντουργίας Τέτεκς και για το λόγω αυτό είναι γνωστοί σαν Στοφάροι, Штофари (Ράφτες).
Η ΦΚ Τέτεκς αγωνίστηκε στο πρώτο πρωτάθλημα της Βόρειας Μακεδονίας, αλλά τερμάτισε στην 17η θέση και υποβιβάστηκε. Η ομάδα αγοράστηκε από το γερμανικό όμιλο UFA Media Group, με πρόεδρο τον Σλόμπονταν Βούϊτσιτς (Слободан Вујчиќ - Брацо). Αφότου κέρδισε το πρωτάθλημα δεύτερης κατηγορίας το 2009, ανέβηκε στην πρώτη κατηγορία για την περίοδο 2009-2010. Το 2010 κατέκτησε το πρώτο κύπελλο της  και το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς έκανε το ντεμπούτο της στο ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ. Το 2013 έγραψε ιστορία καθώς έγινε η πρώτη ομάδα στη Βόρεια Μακεδονία που ενώ είχε υποβιβαστεί κέρδισε το κύπελλο.
Brussels Airlines

Ιστορία

Η Brussels Airlines δημιουργήθηκε από τη συγχώνευση της SN Brussels Airlines (SNBA) και της Virgin Express. Στις 12 Απριλίου 2005, η SN Airholding, η εταιρεία πίσω από SNBA, υπέγραψε συμφωνία με τον Richard Branson, δίνοντάς της τον έλεγχο της Virgin Express. Στις 31 Μαρτίου 2006 η SNBA και η Virgin Express ανακοίνωσαν τη συγχώνευσή τους σε μία μόνο εταιρεία.Στις 7 Νοεμβρίου 2006, το νέο όνομα, η Brussels Airlines, ανακοινώθηκε σε συνέντευξη Τύπου στο αεροδρόμιο των Βρυξελλών. Η Brussels Airlines ξεκίνησε τη λειτουργία στις 25 Μαρτίου 2007.
Στις 15 Σεπτεμβρίου 2008 ανακοινώθηκε ότι η Lufthansa θα αποκτήσει το 45% των μετοχών της Brussels Airlines με τη δυνατότητα να αποκτήσει το υπόλοιπο 55% από το 2011.Ως μέρος αυτής της συμφωνίας η Brussels Airlines θα ενταχθεί στην Star Alliance, που συνέβη στις 9 Δεκεμβρίου του 2009.
Στις 15 Ιουνίου 2009 η Brussels Airlines ανακοίνωσε ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είχε χορηγηθεί άδεια για τη Lufthansa να αναλάβει την Brussels Airlines.Ως αποτέλεσμα αυτής της εκκαθάρισης από την ΕΕ, ο δρόμος ήταν ανοιχτός για την Brussels Airlines να ενταχθεί στην Star Alliance.
Από 25 Οκτωβρίου 2009 η Brussels Airlines είναι μέλος του προγράμματος τακτικών επιβατών της Lufthansa Miles & More.
Στις 9 Δεκεμβρίου 2009, η Brussels Airlines έγινε το 26ο μέλος της Star Alliance, κατά τη διάρκεια τελετής στο Δημαρχείο των Βρυξελλών.
Στις 15 Δεκεμβρίου 2009, η Brussels Airlines ενέκρινε επισήμως ένα επιπλέον Α330. Τον Ιούλιο του 2010, η Brussels Airlines έλαβε αυτό το πέμπτο μισθωμένο A330.
Στις 11 Αυγούστου 2010,η Brussels Airlines και ο ταξιδιωτικός πράκτορας Club Med ανακοίνωσαν μια νέα συνεργασία.Από τον Απρίλιο του 2011, η Brussels Airlines θα μεταφέρει το 80% του συνόλου των επιβατών του Club Med από τις Βρυξέλλες, τόσο από τις υφιστάμενες τακτικές γραμμές της Brussels Airlines όσο και με τα νέα δρομολόγια τσάρτερ που λειτουργούν με την Brussels Airlines.Η Brussels Airlines ανακοίνωσε επίσης ότι θα μισθώσει δύο αεροσκάφη Airbus Α320 από τον Ιανουάριο του 2011.
Στις 26 Αυγούστου 2010, η εταιρεία ανακοίνωσε το νέο πρόγραμμα συντήρησης.Η σύμβαση με τη Sabena Technics για τα A330 και τα Boeing 737 θα σταματήσει την 1η Ιανουαρίου 2011, και η Brussels Airlines θα κάνει τότε την συντήρηση των αεροσκαφών. Για να μπορέσει να το κάνει αυτό,η μετάβαση από το κτίριο 117 στο υπόστεγο 41 είναι απαραίτητη. Επίσης,73 άτομα από την Sabena Technics θα ενταχθούν στο προσωπικό συντήρησης της Brussels Airlines.
Κομανών Αγαθάγγελος

Ο αρχιερέας Αγαθάγγελος Κομανών ήταν ιερωμένος και αγωνιστής του 1821.
Η καταγωγή του ήταν έξω από την Πελοπόννησο. Ήλθε στην Κόρινθο και μετά την άλωση της Τριπολιτσάς ο Κορίνθου Κύριλλος του έδωσε άδεια χωροεπισκόπου. Εκτέλεσε χρέη εκκλησιαστικά και ενήργησε υπέρ του πολέμου παρακινώντας τους κατοίκους στις μάχες.
Στύγα (δορυφόρος)

Ανακάλυψη

Ανακαλύφθηκε από 14 σετ φωτογραφιών που λήφθηκαν από τις 26 Ιουνίου έως τις 9 Ιουλίου 2012, από την Κάμερα Ευρέως Πεδίου 3 του ΔΤΧ και ανακοινώθηκε στις 11 Ιουλίου του 2012 με την προσωρινή ονομασία S/2012 (134340) 1 ή ανεπίσημα P5. Βασικό ρόλο στην ανακάλυψη αυτού του δορυφόρου έπαιξε η έρευνα που γινόταν για να την άφιξη του βολιστήρα Νέοι Ορίζοντες στο σύστημα του Πλούτωνα, στις 14 Ιουλίου του 2015. 
Η ανακάλυψη ενός ακόμα δορυφόρου έχει εντείνει τις ανησυχίες για το γεγονός μήπως αυτή η περιοχή γύρω από τον Πλούτωνα έχει περισσότερα σώματα, το οποία είναι πολύ μικρά για να είναι ανιχνεύσιμα από τη Γη, αυξάνοντας τους φόβους ότι ο βολιστήρας μπορεί να προσκρούσει σε ένα αχαρτογράφητο αντικείμενο ή δακτύλιο κατά την άφιξή στον Πλούτωνα.

Ονομασία

Το όνομα S/2012 (134340) 1, ήταν προσωρινό και υποδηλώνει πως ο δορυφόρος με αυτό το όνομα είναι ο πρώτος δορυφόρος του Πλούτωνα που ανακαλύφθηκε το έτος 2012. Σύμφωνα με την ΔΑΕ το όνομα που θα δινόταν στον δορυφόρο θα έπρεπε να είχε σχέση με τον θεό Πλούτωνα της Ελληνικής μυθολογίας. Έτσι στις 2 Ιουλίου 2013 ο δορυφόρος πήρε την επίσημη ονομασία Στύγα από τη ομώνυμη χθόνια θεότητα και προσωποποίηση του ομώνυμου ποταμού του Κάτω κόσμου.
Κάριν Μπάλτσερ

Η ζωή της

Η Κάριν Μπάλτσερ γεννήθηκε στις 5 Ιουνίου του 1938. Ήταν η πρώτη Ανατολικογερμανίδα που κέρδισε χρυσό μετάλλιο στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων, όταν το 1964 στο Τόκιο νίκησε στα 80 μ. εμπόδια (10.65). 
Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου του 1966, νίκησε στα 80 μ. εμπόδια στο συναρπαστικότερο αγώνισμα της διοργάνωσης, όπου οι τέσσερις πρώτες σημείωσαν την ίδια επίδοση. 
Το 1968, στο Μεξικό, ήρθε 5η με χρόνο 10.6. Στις 20 Σεπτεμβρίου του 1969, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου που διεξήχθη στο Στάδιο Γεώργιος Καραϊσκάκης στο Νέο Φάληρο, η Μπάλτσερ έκανε παγκόσμιο ρεκόρ στα 100 μέτρα με εμπόδια με χρόνο 13.29. Το 1970, έκανε εξαιρετική επίδοση με χρόνο 12.70.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972, στο ίδιο αγώνισμα, κέρδισε το αργυρό μετάλλιο.
Φικρέτ Μουαλά

Βιογραφία

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κωνσταντινούπολη. Σε παιδική ηλικία, ένα ατύχημα τού προκάλεσε μερική αναπηρία, το οποίο σε συνδυασμό με το θάνατο της μητέρας του θεωρείται πως συντέλεσε στη διαμόρφωση του ασταθούς χαρακτήρα του. Μετά το γυμνάσιο ξεκίνησε σπουδές μηχανολογίας στη Γερμανία, όπου άρχισε να εκδηλώνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη ζωγραφική, ταξιδεύοντας στην Ελβετία και στην Ιταλία επισκεπτόμενος μουσεία και εκθέσεις τέχνης. Αργότερα έζησε στο Παρίσι, όπου σπούδασε υπό την επίβλεψη του André Lhote, συχνάζοντας στις καλλιτεχνικές συνοικίες της εποχής. Επιστρέφοντας στη γενέτειρά του δούλεψε ως δάσκαλος στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, ενώ παράλληλα εργάστηκε ως σχεδιαστής του λυρικού θεάτρου και φιλοτέχνησε εξώφυλλα βιβλίων και περιοδικές εκδόσεις. Στη δεκαετία του 1930, και ενώ αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας και αλκοολισμού, εισήχθη προσωρινά σε νοσοκομείο ψυχικών νοσημάτων, συνέχισε ωστόσο να ζωγραφίζει και την ίδια περίοδο το έργο του άρχισε να αναγνωρίζεται στην Τουρκία, με αποκορύφωμα τη συμμετοχή του σε διεθνή έκθεση που πραγματοποιήθηκε στη Νέα Υόρκη το 1939. Στην ίδια περίοδο ανήκουν και δύο διηγήματα (Masal και Üsera Karargahı) που έγραψε και δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Ses.
Από τις αρχές του 1940 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου έζησε για περισσότερα από 26 χρόνια σε δυσχερή οικονομική κατάσταση και αντιμέτωπος με τον αλκοολισμό και ψυχικά προβλήματα. Ως ζωγράφος απέκτησε μεγαλύτερη φήμη μετά την πρώτη έκθεση έργων του στη γαλλική πρωτεύουσα το 1954, με έργα που είχε φιλοτεχνήσει για την Ντίνα Βιερνί. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 τέθηκε υπό την προστασία της Madame Anglés, η οποία στήριξε τον Μουαλά οικονομικά ενώ παράλληλα υπήρξε από τους κυριότερους αγοραστές έργων του. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του έζησε στη Νις. Από το Μάρτιο του 1967 εκδήλωσε εκ νέου συμπτώματα κατάθλιψης και εισήχθη αρχικά σε νοσοκομείο και αργότερα σε οίκο φροντίδας, όπου παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του.
Ηρακλής Μητσόπουλος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Πάτρα το 1816 και η καταγωγή του ήταν από την Ηπειρωτική οικογένεια Ρίζου. Ολοκλήρωσε την βασική του εκπαίδευση στην Αίγινα με υποτροφία του Ιωάννη Καποδίστρια και έπειτα στην Αθήνα. Σπούδασε φιλοσοφία και φυσικές επιστήμες στα Πανεπιστήμια Μονάχου και Βερολίνου με υποτροφία του ελληνικού κράτους. Το 1845 διορίστηκε καθηγητής φυσιογραφίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ενώ αργότερα δίδαξε για 47 χρόνια ζωολογία, ορυκτολογία και γεωλογία, αποτελώντας τον πρώτο που δίδαξε στην Ελλάδα φυσικές επιστήμες. Υπήρξε μέλος του επιστημονικού συλλόγου της αρχαιολογικής εταιρείας κατά την περίοδο 1851-1855. Δίδαξε επίσης ψυχολογία στο Αρσάκειο και στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή. Διετέλεσε τέσσερις φορές κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Σχολής (1850-1851, 1862-1863, 1871-1872 και 1879-1880), καθώς και πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών το ακαδημαϊκό έτος 1864-1865. 
Ήταν ιδρυτής και ισόβιος πρόεδρος του Ζωολογικού Μουσείου, ενώ διετέλεσε πρόεδρος της Φυσιογραφικής Εταιρείας. Πραγματοποίησε ανασκαφές στο Πικέρμι το 1853, ενώ παρακολούθησε και την ηφαιστειακή δραστηριότητα του ηφαιστείου της Θήρας. Αρκετά παλαιοντολογικά είδη έλαβαν το όνομα του. 
Απεβίωσε το 1892 στην Αθήνα.
Θειοφαινόλη

Παραγωγή

Υπάρχουν αρκετές μέθοδοι σύνθεσης θειοφαινόλης, τόσο της «μητρικής», όσο και των «θυγατρικών» συγγενικών ενώσεων, παρόλο που η «μητρική» θειοφαινόλη συνήθως παραγγέλνεται έτοιμη, όταν προορίζεται για εργαστηριακούς σκοπούς.
Με αναγωγή βενζοθειονυλοχλωρίδιου (PhSO₂Cl) από μεταλλικό ψευδάργυρο (Zn) και θειικό οξύ (H₂SO₄) παράγεται θειοφαινόλη:
Ακόμη, με επίδραση στοιχειακού θείου (S) σε φαινυλομαγνησιαλογονίδιο (PhMgX) ή σε φαινυλολίθιο (PhLi), ακολουθούμενη από οξύνιση, παράγεται θειοφαινόλη:
Μέσω της αναδιάταξης Νιούμαν -Κβαρτ (Newman–Kwart rearrangement), (γενικά) οι αρενόλες (AᵣOH, 1) μπορούν να μετατραπούν (τελικά) στιις αντίστοιχες θειοφαινόλες (AᵣSH, 5), με μετατροπή των πρώτων (αρχικά) σε O-αρυλοδιαλκυλοθειοκαρβαμικά οξέα (AᵣOCSNH₂ , 3), ακολουθούμενης από θέρμανση, που ενδιάμεσα δίνει τα αντίστοιχα ισομερή S-αρυλ-παράγωγα (AᵣSCONH₂, 4):
Κατά τη μέθοδο παραγωγής θειοφαινολών Λεύκαρτ (Leuckart thiophenol reaction), η πρώτη ύλη παραγωγής είναι οι αντίστοιχες ανιλίνες (AᵣNH), μέσω ενδιάμεσης παραγωγής των αντίστοιχων διαζωνιακών αλάτων (AᵣN₂X) και ξανθικών οξέων [AᵣS(C=S)OR].
Τέλος η («μητρική») θειοφαινόλη μπορεί να παραχθεί από χλωροβενζόλιο (PhCl) και υδρόθειο (Η₂S), όταν μείγμα ατμών τους περάσει πάνω από αλουμίνα θερμαινόμενης σε εύρος θερμοκρασιών 371-704°C. Το αντίστοιχο δισουλφίδιο (PhSSPh), είναι το κύριο παραπροϊόν. Τα υλικά της αντίδρασης είναι διαβρωτικά, οπότε χρειάζεται η χρήση κεραμεικού ή παρόμοιας αντοχής υλικού αντιδραστήρα και σωληνώσεις.

Όξινη συμπεριφορά

Η θειοφαινόλη είναι πιο όξινη από τη φαινόλη, αφού έχει pKₐ =6, έναντι 10 της φαινόλης, κάτι που αναμένονταν, αφού και το υδρόθειο (H₂S) είναι πιο όξινο από το νερό, όπως και αντίστοιχα οι θειόλες (RSH) είναι πιο όξινες από τις αλκοόλες (ROH). Για το λόγο αυτό, επίδραση μιας ισχυρής βάσης, όπως το υδροξείδιο του νατρίου (NaOH), σε θειοφαινόλη έχει ως αποτέλεσμα την παραγωγή του αντίστοιχου θειοφαινολικού άλατος, όπως το θειοφαινολικό νάτριο (PhSNa):

S-αλκυλίωση

Η θειοφαινόλη είναι ένα ισχυρό πυρηνόφιλο αντιδραστήριο και με επίδραση αλκυλαλογονιδίων (RΧ), δίνει τους αντίστοιχους θειαιθέρες:

Χλωρίωση

Με επίδραση χλωρίου σε θειοφαινόλη παράγεται το θειοφαινυλοχλωρίδιο (PhSCl), ένα ερυθρό (στο χρώμα του αίματος υγρό:

Θειοφαινολικός χαλκός

Με επίδραση χλωριούχου χαλκού (CuCl) σε θειοφαινόλη παράγεται ο θειοφαινολικός χαλκός (PhSCu):

Ασφάλεια

Η θειοφαινόλη είναι ερεθιστική, αν έρθει σε επαφή με το δέρμα, και τοξική αν εισέλθει στον οργανισμό με οποιονδήποτε τρόπο. Είναι επιπλέον εύφλεκτη.
Αλμάζ (πρόγραμμα)

Το Πρόγραμμα Αλμάζ (στα ρώσικα Алмаз - «Διαμάντι») ήταν σοβιετικό στρατιωτικό διαστημικό πρόγραμμα επανδρωμένων πτήσεων. Αφορούσε στην τοποθέτηση σε τροχιά τριών στρατιωτικών διαστημικών σταθμών κάτω από την κάλυψη του προγράμματος Σαλιούτ. Οι σταθμοί αυτοί εκτοξεύτηκαν με τα ονόματα Σαλιούτ 2, Σαλιούτ 3 και Σαλιούτ 5. Ο Σαλιούτ 2 έμεινε ελάχιστο χρόνο σε τροχιά, οι άλλοι δυο σταθμοί όμως επανδρώθηκαν και έκαναν κάποιες δοκιμές, κυρίως πάνω στην αναγνώριση στόχων και την καταστροφή στρατιωτικών δορυφόρων. Μετά τον Σαλιούτ 5, ο Κόκκινος Στρατός έκρινε ότι το κόστος σε χρόνο και τα χρήματα για τη συντήρηση των σταθμών υπερέβαινε τα οφέλη και εγκατέλειψε το πρόγραμμα.
Οι σταθμοί Αλμάζ προτάθηκαν από τον Βλαντιμίρ Τσελομέι σαν απάντηση στο Επανδρωμένο Τροχιακό Εργαστήριο της Αεροπορίας των ΗΠΑ. Στην αρχική του μορφή το Αλμάζ έμοιαζε πολύ με τον αντίστοιχο αμερικανικό σταθμό. Το Αλμάζ θα εκτοξευόταν με τον πύραυλο φορέα Πρότον, με πλήρωμα δυο ατόμων που θα επέστρεφαν μετά από ένα μήνα στο διάστημα. Ο εφοδιασμός θα γινόταν με το σκάφος TKS, που και αυτό ήταν προϊόν του σχεδιαστικού γραφείου του Τσελομέι.
Εκτός απ' τον εξοπλισμό αναγνώρισης, στους σταθμούς Αλμάζ υπήρχε και ένα πυροβόλο, εξέλιξη του πυροβόλου αεροπλάνων Νούντελμανν των 23 χιλιοστών. Ο Σαλιούτ 3 δοκίμασε με επιτυχία το όπλο αυτό πάνω σε έναν δοκιμαστικό δορυφόρο. Ο OPS-4, ένας από τους τελευταίους Αλμάζ που κατασκευάστηκαν, έφερε 2 μη κατευθυνόμενους πυραύλους αντί για το πυροβόλο. Ο σταθμός αυτός δεν εκτοξεύτηκε.