google/wiki40b huggingface dataset:
Στέφανος Ξανθουδίδης

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1864 στο Αβδού του νομού Ηρακλείου Κρήτης, όπου και τελείωσε το σχολείο. Έφυγε πολύ νέος για την Αθήνα όπου και σπούδασε φιλολογία. Διορίστηκε αρχικά στα γυμνάσια της Νεάπολης και Ηρακλείου. Εκεί έγινε γραμματές του Φιλεκπαιεδευτικού Συλλόγου και γνωρίστηκε  με τον ιδρυτή του μουσείου Ηρακλείου Ιωσήφ Χατζηδάκι, με τον οποίο ανέπτυξε στενή συνεργασία  για την αρχαιολογική κίνηση της Κρήτης. Όταν μετά την απελευθέρωση της Κρήτης ο Χατζιδάκις έγινε διευθυντής του Κρητικού μουσείου, ο Ξανθουδίδης διορίστηκε έφορος αρχαιοτήτων  της Κρητικής Πολιτείας, θέση στην οποία παρέμεινε δέκα πέντε χρόνια (1900-1915. Έγινε επίσης  έφορος της δεκάτης Αρχαιολογικής περιφέρειας της Ελλάδας, και αργότερα διευθυντής του Μουσείου Ηρακλείου. Διενήργησε αρχαιολογικές ανασκαφές σε πολλά μέρη της Κρήτης και ασχολήθηκε συστηματικά με την μεσαιωνική ιστορία και την γλώσσα του νησιού.Ήταν συγγραφέας αρκετών βιβλίων ιστορικού, λαογραφικού  και αρχαιολογικού περιεχομένου.

Εκδόσεις και Δημοσιεύσεις

Ασχολήθηκε με πάθος με τις ανασκαφές της Μεσαράς και συγκεκριμένα με τους κυκλικούς πρωτομινωικούς τάφους για τους οποίους κυκλοφόρησε (το 1924) και βιβλίο στα αγγλικά (Τhe Vaulted Tombs of Mesara). Επίσης ασχολήθηκε και έγραψε πάνω από 40 εργασίες μεταξύ των οποίων «Προϊστορική Οικία εις Χαμαίζι Σητείας», «Μέγας Πρωτομινωικός Τάφος Πύργου», «Τάφοι Αρτσά και Μουλιανών» και πολλά άλλα.
Μια από τις σπουδαιότερες συνεισφορές του  ήταν η κριτική  έκδοση του Ερωτόκριτου, έργο σημαντικό, μια που ο ίδιος γνώριζε καλά τις ανατολικές διαλέκτους του νησιού και είχε ενδιαφέρον για όλες τις άλλες, τις οποίες γνώριζε επίσης σε βάθος. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του αφιερώθηκε στη μεσαιωνική λογοτεχνία του νησιού του, το 1928 πρόλαβε να εκδώσει και  μια εκλαϊκευμένη μορφή του «Ερωτόκριτου» όπως και τον Φορτουνάτον του Μάρκου Φωσκόλου. Ετοιμαζόταν να εκδώσει και την Ερωφίλη του Χορτάτση αλλά δεν πρόλαβε –εκδόθηκε μετά το θάνατό του Το 1909 είχε εκδόσει επίσης το έργο «Επίτομος Ιστορία της Κρήτης». Επίσης είχε συγκεντρώσει πλούσιο λαογραφικό υλικό που κληροδοτήθηκε μετά το θάνατό του (με διαθήκη που είχε συντάξει ο ίδιος) στον τότε αρμόδιο οργανισμό, το Λεξικογραφικόν Αρχείον.
Συνθήκη του Μπρεστ - Λιτόφσκ

Η Συνθήκη του Μπρεστ – Λιτόφσκ συνομολογήθηκε στις 3 Μαρτίου του 1918 στην ομώνυμη πόλη της Λευκορωσίας μεταξύ της Μπολσεβικικής Ρωσίας (Ρωσική Σοβιετική Ομοσπονδιακή Σοσιαλιστική Δημοκρατία) και των Κεντρικών δυνάμεων κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η συνθήκη αυτή χαρακτηρίστηκε επίσης και ως «συνθήκη άνευ προσαρτήσεων – άνευ αποζημιώσεων». Της υπογραφής της συνθήκης αυτής είχε προηγηθεί, ένα μήνα πριν, ομώνυμη συνθήκη με την Ουκρανία (Συνθήκη του Μπρεστ - Λιτόφσκ (Φεβρουαρίου 1918)).

Γενικά

Μετά την Οκτωβριανή επανάσταση του 1917 και συνεχιζόμενου του μεγάλου πολέμου η Ρωσία ουσιαστικά εξήλθε από τη συμμαχία της Αντάντ. Μετά την ανατροπή υπό των Μπολσεβίκων της κυβέρνησης Α. Κερένσκυ (7 Νοεμβρίου 1917), οι ίδιοι προ της μεγάλης πίεσης των γερμανικών στρατευμάτων έριξαν το σύνθημα για σύναψη ειρήνης «άνευ προσαρτήσεων – άνευ αποζημιώσεων». Έτσι στις 28 Νοεμβρίου του 1917 πρότειναν στους Γερμανούς ανακωχή η οποία και συνάφθηκε στις 15 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους. 
Οι διαπραγματεύσεις για τη σύναψη ειρήνης  σχεδόν «άνευ όρων» εκ μέρους των Ρώσων άρχισαν στη πόλη Μπρεστ – Λιτόφσκ πλην όμως ενώ  αρχικά τους όρους αυτούς αποδέχθηκαν οι Κεντρικές Δυνάμεις ετέθη όρος της συνομολόγησης εντός 10 ημερών. Στις εκκλήσεις δε του Ρώσου επιτρόπου επί των εξωτερικών Λέοντος Τρότσκι για συντόμευση, λόγω των εσωτερικών προβλημάτων δεν δόθηκε απάντηση και οι διαπραγματεύσεις διακόπηκαν. Αυτό υπήρξε επ' ωφελεία των Κεντρικών Δυνάμεων διότι διέβλεπαν πλέον την πλήρη αδυναμία της ρωσικής άμυνας, προκειμένου έτσι να θέσουν περισσότερους όρους.Οι διαπραγματεύσεις ξανάρχισαν πολύ χαλαρά στις 4 Ιανουαρίου του 1918, πλην όμως είχε αρχίσει μια γενικευμένη προέλαση των γερμανικών δυνάμεων σε όλο το μήκος του μετώπου. Ο Τρόσκυ τότε αρνήθηκε ν΄ αναγνωρίσει τα νέα κράτη της Βαλτικής που καταλάμβαναν οι Γερμανοί απωθώντας συνέχεια του Ρώσους μέχρι που ο ίδιος δήλωσε μονομερώς στις 10 Φεβρουαρίου του 1918 ότι ο πόλεμος τελείωσε, χωρίς να έχει συνομολογηθεί κάποια συνθήκη ή άλλη διαβούλευση. Παρά ταύτα στις 18 Φεβρουαρίου οι Γερμανοί αρχίζουν νέες εχθροπραξίες με γενικές εφόδους σ΄ όλο το μέτωπο, όπου κάτω πλέον από την επιμονή και του Λένιν οι διαπραγματεύσεις επαναλήφθηκαν σοβαρότερα  όπου και τελικά συνομολογήθηκε η σχετική συνθήκη ειρήνης στις 3 Μαρτίου του 1918.
Τάγμα του Φοίνικος

Περιγραφή

Το μετάλλιο του Τάγματος του Φοίνικα είναι διάδημα σε μορφή σταυρού από λευκό σμάλτο, και αργυρό ή χρυσό. Φέρει στο κέντρο του τον Φοίνικα, σύμβολο της αναγέννησης του Ελληνικού έθνους.
Επάνω από τον σταυρό είναι ένα αστέρι με πέντε ακίδες, 
Τα πρώτα μετάλλια που κατασκευάστηκαν (1926-1935) είχαν σε κάθε βραχίονα του σταυρού την επιγραφή «E-T-T-A», τα αρχικά γράμματα του ρητού "Εκ Της Τέφρας Αναγεννώμαι" (αναγεννιέμαι από τη στάχτη μου). 
Κατά τη διάρκεια της μοναρχίας (1935-1974) οι επιγραφές αφαιρέθηκαν, ενώ προστέθηκε το βασιλικό στέμμα. Στην αντίστροφη πλευρά του μεταλλίου προστέθηκε το μονόγραμμα του εκάστοτε βασιλέως. 
Από το 1975 και μετά αφαιρέθηκε το στέμμα, ενώ η αντιστροφή πλευρά έχει το εθνόσημο της Ελλάδας που συνοδεύεται από τις λέξεις ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.
Ο αστέρας του τάγματος του Φοίνικα είναι αργυρός με οκτώ ευθείες ακτίνες. Στο κέντρο του φέρει το Φοίνικα.
Η ταινία του τάγματος έχει χρώμα βαθύ κίτρινο με μαύρες στενές λωρίδες κατά μήκος των άκρων.
Δημήτριος Πεπάνος

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Χίο στις αρχές του 17ου αιώνα. Το προσωνύμιο Δομέστικος/Δομέστιχος, που συχνά του αποδίδεται στην βιβλιογραφία, αποτελεί λανθασμένη προσάρτηση του όρου "Domestici" που σημαίνει "Καταγωγή". Έτσι η φράση DEMETRII PEPANI DOMESTICI CHII ή CHIENSIS μεταφράζεται ως "Δημήτριος Πεπάνος Καταγόμενος από την Χίο" και όχι "Δημήτριος Πεπάνος Δομέστικου του Χίου". Ο Άμαντος αναφέρει ως χρονολογία γεννήσεως του το 1629. Από το μαθητολόγιο όμως του Ελληνικού Κολεγίου της Ρώμης «Άγιος Αθανάσιος» φαίνεται ότι ο Πεπάνος εγγράφηκε σε αυτό προς φοίτηση τον Οκτώβριο του 1631, «άγων το 14ον έτος της ηλικίας του». Από την πληροφορία αυτή συμπεραίνεται ότι γεννήθηκε το έτος 1617.
Πραγματικά, ο Πεπάνος πήγε στη Ρώμη για να σπουδάσει και ήταν τρόφιμος του εκεί ελληνικού κολεγίου-γυμνασίου για επτά χρόνια. Ενώ σπούδαζε θεολογία, δίδασκε στο ίδιο πανεπιστήμιο την ελληνική φιλολογία. Επίσης, σπούδασε ιατρική και φιλοσοφία σε ιταλικά πανεπιστήμια. Η επιθυμία του ήταν να γίνει μοναχός, αλλά οι γιατροί του το απαγόρεψαν, διότι ήταν ασθενής. Πήρε άδεια να επιστρέψει στην πατρίδα του. Εκεί, παραλλήλως προς την ιατρική, ο Πεπάνος ασχολήθηκε με τη λογοτεχνία και την ποίηση. Αναμίχθηκε επίσης στους θεολογικούς ανταγωνισμούς της εποχής εκείνης μεταξύ Ορθόδοξων και Ρωμαιοκαθολικών. Γενικά, αναδείχθηκε σε διακεκριμένο λόγιο της εποχής του. Νυμφεύθηκε το 1649 και έφυγε από τη Χίο μαζί με την οικογένειά του. Πιστεύεται ότι κατά τη διάρκεια ταξιδιού χάθηκε στη Σικελία μαζί με την οικογένειά του.
Στον επιστημονικό τομέα της ιατρικής ο Πεπάνος υπήρξε πρωτοπόρος, υποστηρίζοντας την άποψη ότι η ιατρική θα έπρεπε να απαλλαγεί από την υποδούλωση της στα δόγματα του Γαληνού και του Ιπποκράτη.

Συγγράμματα

Ο Πεπάνος συνέγραψε δοκίμια ιατρικά, φιλολογικά, θεολογικά, καθώς και ποίηση. Κάποια από τα έργα του εκδόθηκαν στη λατινική γλώσσα μετά τον θάνατό του από τον καρδινάλιο Βερνάρδο Στεφανόπουλο στη Ρώμη το 1781.

Συνωνυμία με μεταγενέστερο πρόσωπο

Πάνω από έναν αιώνα αργότερα, αναφέρεται ένα άλλο, συνώνυμο πρόσωπο να ασκεί την ιατρική στη Χίο, ο Δημήτριος Πεπάνος του Γεωργίου, ο οποίος γεννήθηκε επίσης στη Χίο, αλλά το έτος 1742. Σπούδασε επίσης στην Ιταλία και αναφέρεται σε παλαιά έγγραφα και κώδικες της Χίου ότι ασκούσε την ιατρική στη νήσο περί τα τέλη του 18ου αιώνα. Καθώς φαίνεται μάλιστα, υπήρξε αξιόλογος κοινωνικός παράγοντας του τόπου.
Αμπιντίν Ντινό

Βιογραφία

Γεννημένος στην Κωνσταντινούπολη, έζησε τα παιδικά του χρόνια στη Γενεύη και στο Παρίσι, επιστρέφοντας στη γενέτειρά του το 1927, όπου για ένα διάστημα φοίτησε στο κολέγιο Ρόμπερτ. Υπήρξε ένας από τους ιδρυτές της καλλιτεχνικής ομάδας Group D, η οποία σχηματίστηκε το 1933 και αντλώντας από τις ιδέες που διαμορφώνονταν στην Ευρώπη μετέφερε τα κινήματα του κυβισμού, του κονστρουκτιβισμού και του εξπρεσιονισμού στην Τουρκία. Προσκεκλημένος του σκηνοθέτη Σεργκέι Γιούτκεβιτς, επισκέφτηκε τη Σοβιετική Ένωση το 1934 όπου ολοκλήρωσε σκηνικά για το θέατρο και τον κινηματογράφο. Την ίδια περίοδο σκηνοθέτησε την ταινία Madenciler στη Μόσχα, στο Λένινγκραντ και στην Οδησσό, ενώ συμμετείχε επίσης στα γυρίσματα της ταινίας Turkiye' nin Kalbi Ankara για τη δέκατη επέτειο της Δημοκρατίας της Τουρκίας. Το 1937 ταξίδεψε στο Λονδίνο και στο Παρίσι. Δύο χρόνια αργότερα υπήρξε ιδρυτικό μέλος της ομάδας Liman Grubu. Στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου εξορίστηκε στα Άδανα όπου φιλοτέχνησε σχέδια για τα περιοδικά Yeni Adam και Ses. Το 1951 εγκατέλειψε την Τουρκία και αφού επισκέφτηκε την Ιταλία εγκαταστάθηκε στο Παρίσι όπου συνέχισε να γράφει και να ζωγραφίζει. Από το 1938 μέχρι το θάνατό του, δημοσίευσε πολυάριθμα άρθρα σχετικά με την τέχνη και την πολιτική.
Σημαία της Γεωργίας

Η επίσημη σημαία της Γεωργίας είναι η «σημαία με τους 5 σταυρούς», αποκατεστημένη σε επίσημη χρήση στις 14 Ιανουαρίου του 2004 μετά από διακοπή περίπου 500 ετών. Ήταν προηγουμένως η σημαία του μεσαιωνικού Βασιλείου της Γεωργίας και χρησιμοποιούνταν ως επίσημο σύμβολο του πολιτικού κόμματος Ενωμένο Εθνικό Κίνημα.

Ιστορία

Η «σημαία με τους πέντε σταυρούς» χρησιμοποιείται από τουλάχιστον το 13ο αιώνα. Το κεντρικό στοιχείο της σημαίας είναι ο σταυρός του Αγίου Γεωργίου (που χρησιμοποιείται ακόμα ως εθνική σημαία της Αγγλίας), ο οποίος είναι ο προστάτης Άγιος της Γεωργίας. Σύμφωνα με τον Γεωργιανό μελετητή Giorgi Gabeskiria, οι τέσσερις πρόσθετοι σταυροί προστέθηκαν πιθανώς κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Γεωργίου Ε΄ της Γεωργίας (επίσης γνωστού ως «λαμπρού» ή «θαυμαστού»), που εδίωξε τους Μογγόλους. Περίπου σε εκείνα τα χρόνια, το νέο σχέδιο υιοθετήθηκε ως παραλλαγή του σταυρού της Ιερουσαλήμ, ένα σύμβολο που χρησιμοποιήθηκε από τους σταυροφόρους στους Αγίους Τόπους, οι οποίοι επιπλέον χρησιμοποίησαν έναν μεγάλο κεντρικό σταυρό με τέσσερους μικρότερους «σταυρούς» στα τέσσερα τεταρτημόρια. Οι σταυροί θεωρούνται ότι συμβολίζουν τις πέντε ιερές πληγές του Ιησού.
Η σημαία υπέπεσε σε αχρηστία αργότερα στη μεσαιωνική περίοδο, αλλά επανήλθε από την πατριωτική κίνηση της Γεωργίας έπειτα από την ανεξαρτησία της χώρας από τη Σοβιετική Ένωση το 1991. Μια πλειοψηφία Γεωργιανών, συμπεριλαμβανομένου του Πατριάρχη Ηλία της Γεωργιανής Ορθόδοξης και Αποστολικής Εκκλησίας, υποστήριξε την αποκατάσταση της σημαίας και το 1999 το Κοινοβούλιο ψήφισε ένα νομοσχέδιο για να αλλάξει η χώρα σημαία. Εντούτοις, η απόφαση δεν επικυρώθηκε από τον Πρόεδρο, Έντβαρντ Σεβαρντνάτζε (Eduard Shevardnadze). Έτσι η σημαία υιοθετήθηκε προς το τέλος της δεκαετίας του '90 από το κύριο κόμμα της αντιπολίτευσης, το Ενωμένο Εθνικό Κίνημα του Μιχαήλ Σαακασβίλι (Mikhail Saakashvili), ως σύμβολο της λαϊκής αντίστασης στην εξουσία του Σεβαρντνάντζε.
Η σημαία υιοθετήθηκε τελικά από το Κοινοβούλιο στις 14 Ιανουαρίου 2004. Επικυρώθηκε τυπικά από ένα προεδρικό διάταγμα που υπογράφηκε από τον Σαακασβίλι στις 25 Ιανουαρίου, μετά από την εκλογή του ως Προέδρου της Γεωργίας. Η υιοθέτησή της δεν ήταν χωρίς αντιδράσεις, καθώς μερικοί παραπονέθηκαν ότι η υιοθέτηση της σημαίας ενός πολιτικού κόμματος ως εθνικού εμβλήματος ήταν αντιδημοκρατική ενέργεια.
Η χώρα έχει Σύνταγμα από τις 17 Οκτωβρίου 1995.
Οίαι

Η Οίαι (Αρχαία Ελληνικά: Οἶαι) ήταν αρχαία Ελληνική πόλη στην Ρόδο. Ήταν μέλος της συμμαχίας της Δήλου αφού έχει καταγραφεί ότι είχε πληρώσει φόρο 3.300 δραχμών το 454/3 π.Χ. Αναφέρεται επίσης σε μια επιγραφή που χρονολογείται στον 1ο αιώνα π.Χ.
Είναι άγνωστο πότε ιδρύθηκε ή πότε εγκαταλείφτηκε αλλά και πού βρίσκεται.
Ασωπός ποταμός

Ρύπανση από βιομηχανικά λύματα

Ο ποταμός κινδυνεύει σοβαρά από την ρύπανση που επήλθε στον υδροφόρο ορίζοντα από τα ακατέργαστα λύματα που διοχετεύουν με παράνομους υπόγειους αγωγούς οι βιομηχανίες της ευρύτερης περιοχής. Γίνονται προσπάθειες ώστε να καθαριστεί το ποτάμι από τα τοξικά λύματα καθώς επίσης και νέοι τρόποι υδροδότησης της περιοχής. Ο δήμος έχει ζητήσει, με ηλεκτρονική επιστολή, από την Αμερικανίδα ακτιβίστρια, Έριν Μπρόκοβιτς, να αναλάβει την υπόθεση. Η Μπρόκοβιτς ανταποκρίθηκε άμεσα και ζήτησε μέσω μηνύματός της στη σελίδα του κινήματος Friends of the Earth τη συλλογή υπογραφών για αποστολή μηνύματος στον Αμερικανό πρέσβη στην Ελλάδα, με το οποίο θα του ζητείται να ασκήσει πίεση στην ελληνική κυβέρνηση για λύση του προβλήματος. Επιπλέον η Μπρόκοβιτς θα συμμετέχει και σε συνέδριο που θα πραγματοποιηθεί για το θέμα αυτό στο Ευρωκοινοβούλιο στις 15 Απριλίου 2009.
Α.Γ.Σ. Άρτεμις Κορυδαλλού

Ιστορικό

Ο σύλλογος αποτελεί την πρώτη ομάδα γυναικείας πετοσφαίρισης που ιδρύθηκε στο νομό Πειραιά και τη Δυτική Αττική. Ιδρυτής της και πρώτος προπονητής της για 25 συνεχή χρόνια ήταν ο Στάθης Σαραντέας.
Η Άρτεμις Κορυδαλλού για πολλά χρόνια αγωνιζόταν σε υψηλό επίπεδο στις Εθνικές Κατηγορίες της γυναικείας πετοσφαίρισης με πολλές αθλήτριές της να πλαισιώνουν τις Εθνικές Ομάδες Κορασίδων, Νεανίδων και Γυναικών.
Μέχρι περίπου τα μέσα της δεκαετίας του 2000, ο σύλλογος αγωνιζόταν στην A' Κατηγορία Γυναικών της Ε.Σ.ΠΕ.Δ.Α. όταν την αγωνιστική περίοδο 2007-08 κατέκτησε το Πρωτάθλημα της Κατηγορίας, κερδίζοντας παράλληλα την άνοδο στην Α2 Εθνική κατηγορία Γυναικών. 
Κατά την αγωνιστική περίοδο 2009-10 ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 3η θέση της βαθμολογικής κατάταξης της Α2 Εθνικής, λαμβάνοντας μέρος στα πλέι-οφ. Την επόμενη περίοδο, 2010-11, ο σύλλογος κατέλαβε την 1η θέση του βαθμολογικού πίνακα του 1ου Ομίλου της Α2 Εθνικής, κερδίζοντας την επιστροφή του στην κορυφαία κατηγορία της ελληνικής γυναικείας πετοσφαίρισης.
Στη συνέχεια, ο σύλλογος γνώρισε δύο συνεχόμενους  υποβιβασμούς.Την περίοδο 2011-12 υποβιβάστηκε από την Α1 Εθνική και την επόμενη περίοδο, 2012-13, υποβιβάστηκε από την Α2 Εθνική αντίστοιχα, επιστρέφοντας στις κατηγορίες της Ε.Σ.ΠΕ.Δ.Α.

Γήπεδο

Έδρα του συλλόγου αποτελούσε μέχρι το 2013 το Κλειστό Γυμναστήριο Κορυδαλλού «Θεώδορος Πούτος» και έκτοτε, έδρα του αποτελεί το 2ο Κλειστό Γυμναστήριο Κορυδαλλού, χωρητικότητας 400 θέσεων.

Τμήματα υποδομής

Κατά την αγωνιστική περίοδο 1988–89 το τμήμα Νεανίδων της Αρτέμιδος Κορυδαλλού κατέκτησε το Πρωτάθλημα Ελλάδος.
Κάθετος Άξονας Ροδόπης

Η ταυτότητα του έργου

Το συνολικό μήκος των 23 χλμ. της αρτηρίας είναι περίπου 19 χλμ. σε νέα χάραξη και 4 χλμ. βελτίωση του υφιστάμενου άξονα σε τυπική διατομή 7,50/10,50 μ. που περιλαμβάνει μία λωρίδα κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση 3,75 μ. και έρεισμα 1,50 μ. εκατέρωθεν.  Το όριο ταχύτητας στο μεγαλύτερο μήκος του είναι 80 χλμ./ώρα.
Σε σημεία με μεγάλη κατά μήκος κλίση κατασκευάζεται μία επιπλέον λωρίδα βραδυπορίας πλάτους 3,50 μ. στην ανωφέρεια οπότε το συνολικό πλάτος της διατομής αυξάνεται σε 11,00/14,00 μ.  
Τέλος σε ένα τμήμα μήκους 900 μ. περίπου εφαρμόζονται επιπλέον λωρίδες βραδυπορίας και στις δύο κατευθύνσεις οπότε και το συνολικό πλάτος αυξάνεται ακόμη περισσότερο σε 14,50/17,50 μ.  Το έργο περιλαμβάνει την κατασκευή δύο 2 γεφυρών, 5 οδικών σηράγγων, συνολικού μήκους 1,7 χλμ. περίπου και επτά 7 Ισόπεδων Κόμβων σύνδεσης.

Το Κόστος και η Χρηματοδότηση

Η χρηματοδότηση του έργου εξασφαλίστηκε τόσο από πόρους του Γ΄ Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης μέσω του Ειδικού Προγράμματος "Οδικοί Άξονες, Λιμάνια, Αστική Ανάπτυξη", όσο και από πόρους της 4ης Προγραμματικής Περιόδου μέσω του Ε.Π. "Ενίσχυση Προσπελασιμότητας" του ΕΣΠΑ.

Η σημασία του άξονα

Η δίανοιξη του κάθετου άξονα Κομοτηνής - Νυμφαίας συμβάλλει στην σημαντική ανάπτυξη της περιοχής. Αφού με αυτόν τον κάθετο άξονα η Κομοτηνή αλλά και η Θράκη γενικότερα συνδέεται με τη Φιλιππούπολη (184 χλμ.), με το Βουκουρέστι, μέσω γέφυρας του Δούναβη (456 χλμ.), με το Κισινάου της Μολδαβίας (926 χλμ.) αναπτύσσοντας ταυτόχρονα εμπορικές συναλλαγές και μετατρέποντας αρκετά λιμάνια από εισαγωγικά της Ευρώπης σε εξαγωγικά με Ρωσία, Τουρκμενιστάν, Ουκρανία, Γεωργία, Αζερμπαϊτζάν.
Τουιλαέπα Σαϊλέλε Μαλιελεγκαόι

Πρωθυπουργία

Κατά την πρωθυπουργία του δέχτηκε σφοδρή κριτική για την απόφαση της κυβέρνησής του να αλλάξει την κατεύθυνση κατά την οποία οδηγούν στην χώρα από τα δεξιά προς τα αριστερά. Η εν λόγω απόφαση πυροδότησε διαδηλώσεις εναντίον του νόμου (την μεγαλύτερη διαδήλωση στην ιστορία των νησιών) και οδήγησε στην ίδρυση του Λαϊκού Κόμματος της αντιπολίτευσης.
Το Κόμμα για την Προστασία των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων κέρδισε σαρωτική νίκη στις εκλογές του 2011, με 36 έδρες επί συνόλου 49 στο Κοινοβούλιο. Το εν λόγω κόμμα πέτυχε και νέα νίκη στις εκλογές του 2016.

Αθλητής

Ο Τουιλαέπα είναι και αθλητής της τοξοβολίας στόχου. Εκπροσώπησε την χώρα του στους Αγώνες του Νοτίου Ειρηνικού το 2007. Κατέκτησε ένα αργυρό μετάλλιο στο μικτό ομαδικό (mixed recurve team play).
ITIL

Ιστορική αναδρομή

Όταν το 1982 η Μάργκαρετ Θάτσερ αντιμετώπισε την κρίση των νησιών Φώκλαντ δυσανασχέτησε (κατά κόρο) με την χαμηλή απόδοση των μηχανογραφικών υπηρεσιών του Βρετανικού κράτους, με αποτέλεσμα να διατάξει την άμεση κατάρτιση τμήματος προς βελτίωση της κατάστασης. Το αποτέλεσμα ήταν η θέσπιση της μεθόδου ITIL. Μετά από πολυετή μελέτη και καταγραφή δημοσιεύθηκε το 1989-96 με το όνομα ITIL V1 (αγγλ. η βιβλιοθήκη ITIL, έκδοση Α΄) που αποτελείτο από 30 τόμους και παραπάνω.
Η μέθοδος ITIL αναπτύχθηκε στην δεκαετία του 1980 από την υπηρεσία Central Computing and Telecommunications Agency (CCTA), η οποία μέχρι το 2010 ονομάζονταν Office of Government Commerce (OGC) και σήμερα Cabinet Office. Μεταξύ 1989 και 1998 συγκεντρώθηκαν συνολικά 34 βιβλία που αργότερα εκδόθηκαν υπό την ονομασία «Version 1». Ακολούθησαν επιμελημένες εκδόσεις από το 1999 ως το 2003 που ονομάστηκαν «Version 2», και από το 2007 η νέα «ITIL V3».

Για ποιους αναπτύχθηκε η ITIL(IT Infrastructure Library);

Η IT Infrastructure Library απευθύνεται σε άτομα και επιχειρήσεις που είναι υπεύθυνα για τον σχεδιασμό, την παρακολούθηση και διαχείριση υψηλών ποιότητας υπηρεσιών της πληροφορικής. Η μέθοδος περιγράφει σε ένα σύνολο βιβλίων, κυρίως τις διαδικασίες και τους ρόλους, καθώς και το τι πρέπει να γίνει και όχι πως πρέπει να γίνει. Είναι κατάλληλη για οργανισμούς κάθε μεγέθους, είτε του δημόσιου είτε του ιδιωτικού τομέα, και χρησιμοποιείται σήμερα σε όλο τον κόσμο.

Service Strategy

Στον τόμο αυτό μελετάται η ανάπτυξη και επεξεργασία νέων υπηρεσιών από στρατηγικής σκοπιάς. Περιλαμβάνει τον ορισμό, προδιαγραφή, χειρισμό και χρηματοδότησή των υπηρεσιών. Περιγράφονται επίσης οι στόχοι του κύκλου ζωής της υπηρεσίας.

Service Design

Στον τόμο αυτό μπαίνουν τα αρχιτεκτονικά θεμέλια, και προσδιορίζονται τα πλαίσια για την ανάπτυξη της υπηρεσίας. Περιλαμβάνει τον ορισμό, προδιαγραφή, χειρισμό και την ασφάλεια της υπηρεσίας από σκοπιάς λειτουργίας κατά την παραγωγή. Γίνεται μια προβολή της επιχειρηματικής προοπτικής με στόχο να διαπλαστεί η ισχύς της υπηρεσίας, και να περιγραφτεί ο τρόπος λειτουργίας των διαδικασιών.

Service Transition

Εδώ περιγράφεται η εφαρμογή των υπηρεσιών για την εξυπηρέτηση των επιχειρησιακών αναγκών. Κυριότερη λειτουργία είναι η διαχείριση αλλαγών που συμβάλλει στην τυποποιημένη λειτουργία και συντήρηση των υπηρεσιών. Το πεδίο αυτό αναλύει επίσης την εκτίμηση κινδύνων, υπολογισμό κέρδους, κ.α.

Service Operation

Εδώ μελετάται η λειτουργία των υπηρεσιών με στόχο την παροχή της προσυμφωνημένης ισχύς των υπηρεσιών.

Continual Service Improvement

Εδώ περιγράφονται όλες οι εργασίες με σκοπό την βελτίωση της ποιότητας της υπηρεσίας. Δια της συνεχούς ανύψωσης της ισχύος της υπηρεσίας καθώς και της βελτίωσης της ποιότητας, διασφαλίζεται μακροπρόθεσμα η επιτυχία της επιχείρησης στην αγορά. Περιγράφεται η επιλογή των παραμέτρων και η παρακολούθηση των συμφωνιών, ενώ δίνεται βάρος στην ανίχνευση ελαττωματικών σημείων και στην εφαρμογή βελτιωτικών μέτρων.
Συγχορδία

Η χρήση των συγχορδιών

Η συγχορδία είναι το βασικό δομικό στοιχείο και το σημαντικότερο εργαλείο της αρμονικής, ομοφωνικής γραφής, όπως η μελωδία είναι βασική για την αντίστιξη. Από λειτουργική άποψη, σημαντική είναι η διάκριση των συγχορδιών μιας κλίμακας σε κύριες (I, IV, V) και δευτερεύουσες (II, III, VI, VII). Σε ένα μουσικό κομμάτι που είναι γραμμένο στο τονικό σύστημα, οι κύριες συγχορδίες είναι αυτές που κυριαρχούν και κτίζουν τον αρμονικό σκελετό του. Το άκουσμα των κύριων συγχορδιών είναι απαραίτητο και αρκεί για την εδραίωση της τονικότητας ενός κομματιού, ενώ θεωρητικά κάθε μουσικό κομμάτι είναι δυνατό να εναρμονιστεί με τη χρήση μόνο των κύριων συγχορδιών. Οι δευτερεύουσες συγχορδίες συμπληρώνουν τον αρμονικό σκελετό των κύριων συγχορδιών και πλουτίζουν την αρμονία, δεν είναι όμως καθοριστικές γι' αυτήν.
Πηγές για το σύνολο του λήμματος.
Ράιχεναου

Ιστορία

Το Αββαείο των Βενεδικτίνων του Ράιχεναου ιδρύθηκε το 724 από τον περιπλανώμενο Άγιο Πιρμίν, που λέγεται ότι εγκατέλειψε την Ισπανία εν όψει εισβολής από Μαυριτανούς, υπό την αιγίδα του Κάρολου Μαρτέλου, και, σε τοπικό επίπεδο, με την υποστήριξη του Κόμη Μπέρτχολντ των Αχαλολφίνγκων και του Αλεμάνιου Δούκα Σάντφριντ Α'(Νέμπι). Κατόπιν σύγκρουσης με τον Σάντφριντ, ο Πιρμίν αποχώρησε από το Ράιχεναου το 727. Υπό τον διάδοχό του Χαϊτο το μοναστήρι άρχισε να ακμάζει. Απέκτησε δύναμη επιρροής στην Καρολίγγεια δυναστεία, υπό τον Ηγουμένο Βάλντο του Ράιχεναου (740-814), εκπαιδεύοντας τους υπαλλήλους που στελέχωναν τις αυτοκρατορικές και δουκικές θέσεις. Ο Ηγούμενος Ρέγκινμπερτ του Ράιχεναου (-846) επιμελήθηκε τη σημαντική συλλογή βιβλίων. Ο Ηγούμενος Βαλαφρίντ Στράβων (842-849), που σπούδασε στο Ράιχεναου, ήταν γνωστός ως ποιητής και Λατίνος λόγιος.
Το Αββαείο βρισκόταν κατά μήκος μίας κύριας οδού βορρά-νότου μεταξύ της Γερμανίας και της Ιταλίας, όπου το πέρασμα της λίμνης μετρίαζε την κούραση της διαδρομής. Στο Αββαείο του Ράιχεναου στεγαζόταν μία σχολή, με μοναστηριακό αντιγραφείο και καλλιτεχνικό εργαστήριο, που ισχυρίζεται ότι ήταν το μεγαλύτερο και καλλιτεχνικό σημαντικότερο κέντρο για την παραγωγή πλούσια εικονογραφημένων χειρογράφων στην Ευρώπη κατά τα τέλη του 10ου και τις αρχές του 11ου αιώνα, και συχνά αναφέρεται ως η Σχολή του Ράιχεναου. Ένα αντιπροσωπευτικό έργο του μοναστηριακού αντιγραφείου είναι η Περικοπή του Ερρίκου Β', που φτιάχτηκε για τον Αυτοκράτορα, και τώρα βρίσκεται στο Μόναχο. Το Ράιχεναου έχει διατηρήσει τα πολύτιμα κειμήλια του, στα οποία περιλαμβάνεται η κανάτα από το γάμο της Κανά.
Το Αββαείο έφθασε στο απόγειό υπό τον Ηγούμενο Μπέρνο του Ράιχεναου (1008-48). Στον καιρό του σημαντικοί λόγιοι, όπως ο Χερμάνους του Ράιχεναου, ζούσαν και εργάζονταν στο νησί. Στο δεύτερο μισό του 11ου αιώνα, η πολιτιστική σημασία της Μονής άρχισε να φθίνει λόγω των περιοριστικών μεταρρυθμίσεων του Πάπα Γρηγορίου Ζ', και επίσης λόγω αντιπαλότητας με το κοντινό Αββαείο του Αγίου Γκάλεν. Το 1540, ο επίσκοπος της Κωνσταντίας, ένας παλιός αντίπαλος των ηγουμένων του Ράιχεναου, έγινε κύριος του Ράιχεναου, και υπό τον έλεγχο των επισκόπων που τον διαδέχθηκαν η σημασία του αββαείου μειώθηκε.
Όταν η γη του αββαείου κατασχέθηκε από το κράτος (αρχικά το 1757 και μόνιμα το 1803) και οι μοναχοί διαλύθηκαν υπό τον Ναπολέων, ένα μέρος της φημισμένης βιβλιοθήκης του Ράιχεναου διατηρήθηκε στην κρατική βιβλιοθήκη στην Καρλσρούη. Το Γεωγραφία της Βαυαρίας και πολλά άλλα σημαντικά έγγραφα μπορούν να βρεθούν στην Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη στο Μόναχο. Από το 2001 μια μικρή κοινότητα από Βενεδικτίνους έχει επανεγκατασταθεί στο Νίντερζελ (Αγίων Πέτρου και Παύλου).
Ο Μπούρχαρτ Γ', Δούκας της Σουηβίας και ο Χέρμαν Α', Δούκας της Σουηβίας θάφτηκαν εδώ. Επίσης ο Κάρολος ο Παχύς.