google/wiki40b huggingface dataset:
Γιώργος Τσακανίκας

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1934 και ήταν αθλητής του Αθλητικού Ομίλου Παλαιού Φαλήρου, από τους καλύτερους ρίπτες της μεταπολεμικής περιόδου. Μετείχε σε τρεις Ολυμπιακούς Αγώνες: στη Μελβούρνη το 1956, όπου κατέκτησε την 8η θέση στη σφαιροβολία με επίδοση 16,56, στη Ρώμη το 1960 (16,44) και στο Τόκιο το 1964 (13ος με 16,87). Άρχισε τον αθλητισμό το 1953 και το 1954 σημείωσε το πρώτο εθνικό ρεκόρ του, από τις πολλές καταρρίψεις του, με 15,59. Συνέχισε τις βελτιώσεις του μέχρι τις 26 Σεπτεμβρίου του 1964 όταν κατέρριψε στην Αθήνα το πανελλήνιο ρεκόρ στη σφαιροβολία με επίδοση 18,21 μ, ενώ στο δίσκο σημείωσε 55,17 μ. Αρχικά αφοσιώθηκε στη σφαιροβολία όπου έριχνε με ορθόδοξο στυλ. Ακολούθως άρχισε να εφαρμόζει τεχνική «Ο Μπράιεν» και να επιδίδεται και στη δισκοβολία.
Είχε σπάνια σωματικά προσόντα, όπως επίσης σεμνότητα, προσήλωση και προσαρμοστικότητα. Ήταν ο πρώτος Έλληνας που πέρασε τα 16 μ. τα 17 μ. και τα 18 μ. Κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες της Βηρυτού (1959) με επίδοση 16,97 μ., ενώ ήταν δεύτερος το 1955 στη Βαρκελώνη με 15,49 μ. και τρίτος στο δίσκο το 1959 με 47,88 μ. 
Αναδείχθηκε πέντε φορές νικητής σε Βαλκανικούς αγώνες στη σφαίρα: το 1955 με 15,72 μ., το 1957 με 16,63 μ., το 1959 με 17,13 μ., το 1960 με 17,26 μ. και το 1961 με 17,24 μ. Ακόμη, ήταν δεύτερος το 1958 (15,90 μ.) και τρίτος το 1954 (14,95 μ.), το 1966 (16,64 μ.) και το 1967, σε ηλικία 33 ετών, με 16,83 μ. Διακρίθηκε και στη δισκοβολία: δεύτερος το 1961 (52,03 μ.) και το 1965 (53,70 μ.) και τρίτος το 1960 (51,76 μ.). Κατέρριψε δεκατέσσερις φορές το πανελλήνιο ρεκόρ στη σφαίρα. Το 1961 αναδείχθηκε αθλητής της χρονιάς από τον ΠΣΑΤ.
Ανταίος Χρυσοστομίδης

Βιογραφία

Ο Ανταίος Χρυσοστομίδης γεννήθηκε το 1952 στο Κάιρο της Αιγύπτου. Ήταν γιος του ιστορικού στελέχους της Αριστεράς Σοφιανού Χρυσοστομίδη και της Ειρήνης. Σπούδασε αρχιτεκτονική στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης και εργάστηκε ως αρχιτέκτονας μέχρι το 1982. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του στην Ιταλία, οργανώθηκε στο ΚΚΕ Εσωτερικού.
Η δημοσιογραφική του σταδιοδρομία ξεκίνησε από το περιοδικό Θούριος, το οποίο ήταν όργανο της ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος. Το 1983 άρχισε να εργάζεται στο περιοδικό Ένα. Αργότερα, εργάστηκε στην εφημερίδα Αυγή. Το 1998 ορίστηκε διευθυντής του τμήματος ξένης λογοτεχνίας των εκδόσεων Καστανιώτη. Όσο εργαζόταν στις εκδόσεις Καστανιώτη, μετέφρασε βιβλία σημαντικών Ιταλών συγγραφέων όπως, μεταξύ άλλων, του Ίταλο Καλβίνο, του Ντάριο Φο, του Αντόνιο Ταμπούκι και του Κούρτσιο Μαλαπάρτε.
Από το 2000 δίδαξε μετάφραση σε μεταπτυχιακά τμήματα του Πανεπιστημίου Αθηνών και στο Ευρωπαϊκό Κέντρο Μετάφρασης Λογοτεχνίας , ενώ το 2003 κέρδισε το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνικής Μετάφρασης Έργου Ξένης Λογοτεχνίας στην Ελληνική Γλώσσα για το βιβλίο του Αντόνιο Ταμπούκι Είναι αργά, όλο και πιο αργά. Το 2004, το Ιταλικό Κράτος του απένειμε τον τίτλο του Ιππότη Εργασίας για τη συμβολή του στην εξάπλωση του ιταλικού πολιτισμού. Από το 2006 μέχρι το 2013 παρουσίαζε, μαζί με την Μικέλα Χαρτουλάρη, την εκπομπή Οι κεραίες της εποχής μας στην ΕΡΤ.
Ήταν υποψήφιος ευρωβουλευτής στις ευρωεκλογές του 2014 με τη Δημοκρατική Αριστερά, όπου κατετάγη 14ος ανάμεσα σε 42 υποψηφίους, συγεντρώνοντας 2.296 ψήφους. Πέθανε στις 14 Αυγούστου 2015 ύστερα από επιπλοκές στην υγεία του.
Το μικρό σπίτι στο δάσος

Υπόθεση

Μια ανέμελη παρέα πέντε φίλων- η φρεσκοβαμμένη ξανθιά Τζουλς, ο τουμπανιασμένος καλός της Κερτ, ο νέος κολλητός του Χόλντεν, η προσφάτως χωρισμένη Ντέινα κι ο καμένος χασικλής Μάρτι - από το κολέγιο πάει εκδρομή το Σαββατοκύριακο σ’ ένα μικρό σπίτι κάπου στο δάσος. Δύο ηλικιωμένοι τύποι, οι οποίοι όπως φαίνεται γνωρίζουν κάτι παραπάνω σχετικά με τη συγκεκριμένη καλύβα, τους συμβουλεύουν να το ξανασκεφτούν. Φυσικά, τα λόγια τους σκορπίζουν στον αέρα και, το ίδιο κιόλας βράδυ, ο εφιάλτης ξεκινά. Κι έτσι η  παρέα αυτή πρέπει να παλέψει αν θέλει να επιβιώσει ολόκληρη.

Βραβεία

Η ταινία ήταν υποψήφια για 21 βραβεία και από αυτά κέρδισε τα 8.
Μάτι Σάλμινεν

Βιογραφικό

Σπούδασε στο Μουσικό Ινστιτούτο του Τουρκού, στην Ακαδημία Σιμπέλιους του Ελσίνκι και πήρε υποτροφία το 1926 για την Ρώμη και το Ντύσελντορφ. Σε ηλικία 24 χρονών έγινε σολίστας της χορωδίας της εθνικής όπερας της Φινλανδίας. Στα χρόνια 1972-1988 ήταν μέλος της όπερας της Κολωνίας, και από το 1984 τελεί ως μέλος της όπερας της Ζυρίχης. Από το 1976-1988 έδωσε πάνω από 150 παραστάσεις στο Μπαϊρόιτ. Από το 1976 ως το 1998 πήρε κάθε καλοκαιρινή σεζόν μέρος στην όπερα της Σαβολίνα της Φινλανδίας.
Βραβεύτηκε δυο φορές με το Βραβείο Γκράμι στην κατηγορία Καλύτερο Album για Όπερα το 1983 για Το Δαχτυλίδι του Νιμπελούνγκεν στο Μπαϊρόιτ και το 1992 για Το Λυκόφως των Θεών στην Μετροπόλιταν Όπερα της Νέας Υόρκης.
Ρόμπερτ Χόλοντ

Βιογραφία

Ο Χόλοντ γεννήθηκε το 1808, και πατέρας του ήταν ο Ουίλλιαμ Χόλοντ, εύπορος δημόσιος υπάλληλος στη Βεγγάλη. Ο Χόλοντ σπούδασε στο Κολλέγιο Corpus Christ του Κέιμπριτζ, και παρά τον ενθουσιασμό του για την αεροστατική έγινε νομικός το 1834. Ο Χόλοντ μετέφερε το ενδιαφέρον του στην αεροστατική χρηματοδοτώντας την προσπάθεια του έμπειρου αεροναυτικού Τσαρλς Γκριν το 1836. Ο Τσαρλς Γκριν, επαγγελματίας αεροναυτικός σχεδίασε την απόπειρα για την πραγματοποίηση ρεκόρ απόστασης με αερόστατο. Η πτήση του ξεκίνησε από τους Κήπους Βόξχολ του Λονδίνου στις 13:30 της 7ης Νοεμβρίου 1836. Οι Χόλοντ, Γκριν και Τόμας Μονκ Μέισον πέταξαν σε απόσταση 770 χιλιομέτρων (περίπου 500 μίλια) σε 18 ώρες, μέχρι το Βάιλμπουργκ του Δουκάτου του Νασσάου. Το 1836, ο Τόμας Μονκ Μέισον έγραψε το Account of the Late æronautical Expedition from London to Weilburg (Έκθεση σχετικά με την πρόσφατη αεροναυτική εκστρατεία από το Λονδίνο στο Βάιλμπουργκ), στο οποίο περιέγραφε το ταξίδι. Το βιβλίο είναι αφιερωμένο στον Χόλοντ.
Ο αναμνηστικός πίνακας που παρουσιάζει την διαβούλευση πριν το ταξίδι, είναι έργο του Τζον Χόλινς ο οποίος αργότερα έγινε Μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας. Στον πίνακα αναπαρίστανται από αριστερά προς τα δεξιά, ο Γουόλτερ Πριντώ νομικός, Τζον Χόλινς ζωγράφος, Ουίλλιαμ Μίλμπορν Τζέιμς δικαστικός, Τσαρλς Γκριν αεροναυτικός, Τόμας Μονκ Μέισον, οι υπόλοιποι επιβαίνοντες, και ο Χόλοντ στο κέντρο.
Εκτός από τον πίνακα και το βιβλίο, ο ευθυμογράφος Τόμας Χουντ έγραψε κωμικό ποίημα για να τιμήσει το επικό κατόρθωμα της πτήσης μέχρι το Νασσάου. Στο Ode to Messrs Green, Hollond and Monck on their late Balloon Adventure (Ωδή στους Κυρίους Γκριν, Χόλοντ και Μονκ για την πρόσφατη εμπειρία με αερόστατο), περιλαμβάνονται οι εξής στίχοι:
            Two legged high fliers

              What upper stories you must have to tell

            And nobody can contradict you well

              Or call you liars
Μετάφραση

            Δίποδοι ιπτάμενοι

              Τι ιστορίες έχετε να μας πείτε από τα ψηλά

            Και κανείς δεν μπορεί σας διαψεύσει κατηγορηματικά

              Ή να σας αποκαλέσει ψεύτες
Το 1837, ο Χόλοντ εξελέγη βουλευτής των Whigs στην εκλογική περιφέρεια του Χάστινγκς. Σύμφωνα με τα επίσημα έγγραφα του  κοινοβουλίου, ο Χόλοντ υπηρέτησε στο αξίωμα αυτό από το 1837 έως το 1852, αλλά δεν πραγματοποίησε σχεδόν καμία ομιλία στα πρώτα δέκα χρόνια του στη Βουλή των Κοινοτήτων. Ο Χόλοντ αγόρασε το Στάνμορ Χολ στο Μίντλσεξ το 1847. Η οικία αυτή ανήκε προηγουμένως στον πεθερό του, Τόμας Τιντ.
Το 1840 ο Χόλοντ νυμφεύτηκε την Έλεν Τζούλια Τιντ, συγγραφέα και φιλάνθρωπο. Η Έλεν Χόλοντ δώρισε πίνακα του Φρανσουά Μπουσέ με τίτλο «Πάνας και Σύριγγα» στην Εθνική Πινακοθήκη. Οι φιλελεύθεροι της εποχής επισκεπτόταν το ινστιτούτο της στο Παρίσι. Η προσωπογραφία της στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου, με τίτλο "Mrs Robert Hollond" («Κυρία Ρόμπερτ Χόλοντ»), είναι έργο του Γάλλου ακαδημαϊκού ζωγράφου, Αρύ Σεφέρ. Η Έλεν Τζούλια Χόλοντ λέγεται πως είναι η ιδρύτρια του πρώτου βρεφονηπιακού σταθμού του Λονδίνου.
Κοινωνιολογία της τέχνης

Η Κοινωνιολογία της Τέχνης είναι ένα υποπεδίο της κοινωνιολογίας που ασχολείται με τα κοινωνικά πεδία  της τέχνης και της αισθητικής.
Η μελέτη της κοινωνιολογίας της τέχνης διαμέσου της ιστορίας, είναι η μελέτη της κοινωνικής ιστορίας της τέχνης, το πώς, δηλάδη,  οι διάφορες κοινωνίες, συνέβαλαν στην εμφάνιση ορισμένων καλλιτεχνών.
Η Hanna Deinhard στο βιβλίο της Meaning and Expression: Toward a Sociology of Art (1970) προσδίδει τα έξης προσδιοριστικά χαρακτηριστικά στην κοινωνιολογία της τέχνης: "Η αφετηρία της κοινωνιολογίας της τέχνης είναι το ερώτημα: Πώς είναι δυνατόν έργα τέχνης, ως προϊόντα ανθρώπινης δραστηριότητας που παράγονται μέσα σε μια συγκεκριμένη εποχή και κοινωνία και για μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή, κοινωνία, ή λειτουργία -ακόμη και αν δεν παράγονται απαραίτητα ως "έργα τέχνης" - να ζήσουν πέρα από την εποχή τους και να παρουσιάζονται εκφραστικά και γεμάτα ουσία σε εντελώς διαφορετικές εποχές και κοινωνίες; Από την άλλη πλευρά, πώς μπορούμε να αναγνωρίσουμε στα έργα αυτά την εποχή και την κοινωνία που τα παρήγαγε;"
Τέριν Τερέλ

WWE (2007-2010)

Το 2007, δοκιμάστηκε απο την μεγάλη εταιρεία πάλης, WWE, συμμετέχοντας σε διαγωνισμό ανίχνευσης γυναικών παλαιστών. Παρόλο που δεν κέρδισε, υπέγραψε συμβόλαιο με την εταιρεία τον Φεβρουάριο του 2008. Σύντομα, στάλθηκε στο θυγατρικό Florida Championship Wrestling, για να εκπαιδευτεί και άρχισε να χρησιμοποιεί το ψευδώνυμο "Τίφανι". Μετά απο λίγους μήνες, ξεκίνησε να εμφανίζεται σε τηλεοπτικά προγράμματα του WWE.
Την επόμενη χρονιά, βρέθηκε στο εβδομαδιαίο σόου του WWE, το ECW. Εκεί έγινε η βοηθός του γενικού διευθυντή Θίοντορ Λονγκ και έπειτα έγινε η γενική διευθύντρια του σόου. Το 2010, μεταφέρθηκε στο SmackDown και αντιμετώπισε κάποιες απο τις κορυφαίες γυναίκες της εταιρείας. Τον Αύγουστο, το WWE ήρθε σε ρήξη με την Τερέλ, λόγω ενός επεισοδίου εκείνης με τον -τότε- σύζυγο της Ντρου Γκάλογουεϊ. Τον Νοέμβριο, αποδεσμεύτηκε απο το WWE.

TNA Wrestling (2012-σήμερα)

Αφού έμεινε για δύο χρόνια εκτός πάλης, το καλοκαίρι του 2012 η Τέριν Τερέλ υπέγραψε συμβόλαιο με την ανταγωνιστική εταιρεία πάλης, TNA Wrestling. Σε επεισόδιο της τηλεοπτικής εκπομπής Impact Wrestling, η υπεύθυνη των γυναικών, Μπρουκ Χόγκαν, παρουσίασε την Τέριν Τερέλ ως τη νέα διαιτητή των γυναικείων αγώνων. Τον Μάρτιο του 2013, ξεκίνησε μια κόντρα με την Γκέιλ Κιμ και γι' αυτό άφησε το πόστο του διαιτητή για να παλεύει σε αγώνες. Οι δυο τους ήρθαν αντιμέτωπες σε έναν βίαιο αγώνα στο Slammiversary, όπου η Τερέλ πήρε τη νίκη.
Εθελοντικές αθλητικές κοινωνίες της Σοβιετικής Ένωσης

Οι εθελοντικές αθλητικές κοινωνίες (ρωσικά: Добровольные спортивные общества, ДСО) ήταν τα κύρια δομικά μέρη του αθλητισμού και του συστήματος φυσικής αγωγής, που υπήρχε στη Σοβιετική Ένωση (ΕΣΣΔ) μεταξύ 1935 και 1991. Οι εθελοντικές αθλητικές κοινωνίες σκοπό είχαν να συνδέσουν τους εργαζόμενους και τους φοιτητές με τον αθλητισμό.
Οι κοινωνίες δέχονταν χορηγίες για διάφορες αθλητικές εκδηλώσεις και συχνά υπήρχαν εθελοντικές δωρεές από τους εργαζόμενους των κλάδων με τους οποίους συνδέονταν. Στους στόχους τους ήταν η μαζική ανάπτυξη του πολιτισμού και του αθλητισμού και η παροχή διευκολύνσεων και προϋποθέσεων, για την κατάρτιση και βελτίωση των δεξιοτήτων των αθλητών. Οι περισσότερες από τις κοινωνίες διέπονταν από συνδικάτα και συχνά ήταν στενά συνδεδεμένες με ένα συγκεκριμένο υπουργείο. Τα μέλη αυτών των κοινωνιών αριθμούσαν εικοσιπέντε εκατομμύρια αθλητές το 1970.
Ένα από τα πιο σημαντικά χαρακτηριστικά των κοινωνιών ήταν τα Αθλητικά Σχολεία Παιδιών και Νέων (Детско-юношеские спортивные школы, ДЮСШ) που αριθμούσαν 1.350 μέλη το 1970 και 7.500 το 1987. Αργότερα, μερικές από αυτέςς είχαν μεταρρυθμιστεί σε πιο εκλεπτισμένα σχολεία ολυμπιακής εφεδρείας. Υπήρχαν επίσης εξειδικευμένα αθλητικά σωματεία, ομάδες βελτίωσης των δεξιοτήτων των αθλητών κλπ. Περισσότεροι από 50.000 εκπαιδευτές και κατασκευαστές εργάστηκαν σε αυτά τα ιδρύματα.
Νίγελ Έιμος

Καριέρα

Είναι ο αργυρός Ολυμπιονίκης του 2012 στα 800 μέτρα, κάνοντας παγκόσμιο ρεκόρ στους εφηβους, με χρόνο 1:41.73.
Έχει κερδίσει και τους Κοινοπολιτειακούς Αγώνες 2014 στα 800 μ.
Έχει 5 συνολικά μετάλλια σε Αφρικανικούς Αγώνες και Αφρικανικά Πρωταθλήματα στίβου στα 800 μέτρα και 4 x 400 μέτρα σκυταλοδρομία.
Παγκόσμια ιστορία της ατιμίας

Περιγραφή

Πολλά από τα διηγήματα αυτά είχαν δημοσιευθεί ξεχωριστά στην εφημερίδα Critica μεταξύ του 1933 και 1934. Οι ιστορίες της συλλογής, χαρακτηρίστηκαν ως αντιπροσωπευτικές του μαγικού ρεαλισμού, όρος ο οποίος ξεκίνησε ως λογοτεχνικό είδος μέσω αυτού του βιβλίου.Όλες οι ιστορίες (εκτός από το Άνδρας σε ρόδινο στέκι) αποτελούν μυθιστορηματικές περιγραφές πραγματικών εγκληματιών. Οι πηγές για το κάθε διήγημα παρατίθενται στο τέλος κάθε διηγήματος, και εντός των διηγημάτων ο Μπόρχες έχει αλλάξει κάποιες από τις λεπτομέρειες σε σχέση με τις ημερομηνίες και τα ονόματα έτσι ώστε τα διηγήματα να μην λογιστούν ως ιστορικά.
Κατά την ανανέωση της συλλογής το 1954 προστέθηκαν τρεις επιπλέον ιστορίες, τα Ένας σωσίας του Μωάμεθ, Ο γενναιόψυχος εχθρός, και το Περί της ακριβείας εν τη επιστήμη το οποίο είναι το πιο γνωστό από τα γραπτά της συλλογής.
Δασικές πυρκαγιές στην Πορτογαλία (Ιούνιος 2017)

Στα μέσα Ιουνίου του 2017 μια σειρά δασικών πυρκαγιών που ξέσπασαν στην κεντρική Πορτογαλία, στοίχισαν τη ζωή 66 ανθρώπων και προκάλεσαν τον τραυματισμό 204.
Τις προηγούμενες ημέρες, η Πορτογαλία είχε πληγεί από καύσωνα με θερμοκρασίες που ξεπερνούσαν τους 40 βαθμούς Κελσίου.

Οι πυρκαγιές

Συνολικά 156 πυρκαγιές ξέσπασαν σε όλη τη χώρα το βράδυ της 17ης με τη 18η Ιουνίου 2017, οι περισσότερες κυρίως σε ορεινές περιοχές, 200 χιλ. βόρεια - βορειανατολικά της Λισαβόνας. Σε έναν αγροτικό δρόμο στο Pedrógão Grande, στην κεντρική Πορτογαλία, 30 άνθρωποι εγκλωβίστηκαν στα αυτοκίνητά τους και κάηκαν, ενώ άλλοι δεκαεφτά κάηκαν ενώ προσπαθούσαν να διαφύγουν με τα πόδια. Έντεκα άνθρωποι σκοτώθηκαν στο Nodeirinho, δίπλα στο δρόμο IC8, ενώ άλλοι 12 κατάφεραν να γλυτώσουν κοντά στο Mó Grande βρίσκοντας καταφύγιο σε μια δεξαμενή νερού δίπλα στο δρόμο. Τα πυροσβεστικά ελικόπτερα δεν μπορούσαν να συμμετάσχουν στην κατάσβεση με ρίψεις νερού λόγω του πυκνού καπνού. Μερικοί κάτοικοι των περιοχών που επλήγησαν έκαναν λόγο για καθυστερημένη αντίδραση της πυροσβεστικής.
Συνολικά μέχρι την 20η Ιουνίου κάηκαν 44.969 εκτάρια γης, από τα οποία 29.693 εκτάρια στο Pedrógão Grande. Ο Πορτογάλος πρωθυπουργός Αντόνιο Κόστα μίλησε για την μεγαλύτερη τραγωδία των τελευταίων χρόνων όσον αφορά τις δασικές πυρκαγιές και κήρυξε τη χώρα  σε τριήμερο εθνικό πένθος.

Διεθνής υποστήριξη

Στην κατάσβεση των πυρκαγιών συμμετείχαν περισσότεροι από 1.700 πυροσβέστες. Βοήθεια σε πυροσβεστικά αεροπλάνα και ανθρώπινο δυναμικό έστειλαν η Γαλλία, η Ισπανία και το Μαρόκο, ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση στις 18 Ιουνίου ξεκίνησε τη διαδικασία συντονισμού της διεθνούς βοήθειας προς την Πορτογαλία για την ανακούφιση των πληγέντων.
Τα συλλυπητήρια και την αλληλεγγύη τους στο πορτογαλικό λαό εξέφρασαν ο Ευρωπαίος Επίτροπος Χρήστος Στυλιανίδης, ο Γάλλος Πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν και ο πρωθυπουργός της Ισπανίας Μαριάνο Ραχόι, ενώ δήλωσαν έτοιμοι να προσφέρουν κάθε αναγκαία βοήθεια στην Πορτογαλία. Σοκαρισμένος από την καταστροφή δήλωσε και ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες, που υποσχέθηκε την παροχή κάθε αναγκαίας βοήθειας.

Αίτια

Η πιθανότερη αιτία για τις πυρκαγιές που προκάλεσαν την τεράστια αυτή καταστροφή, ήταν η κεραυνοί στη διάρκεια μιας καταιγίδας χωρίς βροχή που έπληξε την περιοχή πριν ξεσπάσουν οι φωτιές. 
Παρόλα αυτά και μολονότι είχε επισημανθεί εγκαίρως από τις αρχές οι αιτίες των πυρκαγιών, ο Πρόεδρος της Ένωσης Πορτογάλων Πυροσβεστών (Portuguese Firefighters League) εξέφρασε τη θέση ότι επρόκειτο για έργο εμπρηστών.
Οδός R573 (Ιρλανδία)

Η οδός R573 είναι περιφερειακός δρόμος στην Ιρλανδία. Διασχίζει τμήματα της κομητείας Κέρι. Μέρος του δρόμου βρίσκεται στην "Άγρια Ατλαντική Διαδρομή".
Ο R573 κατευθύνεται προς τα δυτικά. Είναι παρακλάδι του R571 και ξεκινάει από το Τούοσιστ. Ο δρόμος συνεχίζει κατά μήκος της ακτής, μέσω του Μπούνοου Κουέι και του κήπου Ντερίν. Επανενώνεται με τον R571 στο Λάουραγκ. Ο R573 έχει μήκος 11.0 χιλιομέτρων.
Ναυτικά Χρονικά

Tο περιοδικό Ναυτικά Χρονικά είναι το αρχαιότερο περιοδικό στο χώρο της ελληνικής ναυτιλίας και των διεθνών μεταφορών. Ιδρύθηκε το 1932 υπό τη διεύθυνση του Δημητρίου Κωτάκη, ενώ στη περίοδο της κατοχής διέκοψε τη κυκλοφορία του την οποία και συνέχισε από το 1945. Στη θέση του διευθυντή του περιοδικού απο το 1997 μέχρι και σήμερα βρίσκεται ο Ηλίας Μπίσιας.
Με την 75ετή σταθερή πορεία του αποτελεί πλέον σημείο αναφοράς καλύπτοντας σφαιρικά και αντικειμενικά την οικονομία της ναυτιλιακής κοινότητας και όχι μόνο. Τα Ναυτικά Χρονικά βραβεύτηκαν το 2001 από την Ακαδημία Αθηνών, για την πολυετή συμβολή τους στην έγκυρη ναυτιλιακή ενημέρωση. Θεωρούνται ως ένα από τα εγκυρότερα δημοσιογραφικά μέσα της ελληνικής εμπορικής ναυτιλίας που διακρίνεται για την ενημερότητα και ακρίβεια των δημοσιευμένων σ' αυτό στοιχείων, ενώ κυκλοφορεί μηνιαίως.
Κάθε έκδοση του περιοδικού συγκεντρώνει την ιδιαίτερη προσοχή και το ενδιαφέρον όλου του ελληνικού ναυτιλιακού κόσμου, καθώς και των παραναυτιλιακών επαγγελμάτων και όλων των ξένων που θέλουν να έχουν δεσμούς και να παρακολουθούν τις εξελίξεις στην ελληνική και διεθνή ναυτιλιακή κοινότητα. Πρόσφατα η ύλη τους εμπλουτίστηκε με σελίδες για τις αερομεταφορές και το θαλάσσιο τουρισμό και δημιουργούν μια σειρά ειδικών αφιερωμάτων και τευχών με στόχο την κάλυψη των αναγνωστικών αναγκών του κοινού τους.
Τα Ναυτικά Χρονικά απευθύνονται στον ευρύτερο χώρο της ελληνικής ναυτιλίας, σε τράπεζες, ασφαλιστικές εταιρείες, δικηγορικά γραφεία, χρηματιστές, μεταφορικές εταιρείες, σε δικαστικούς λειτουργούς καθώς και σε ανώτατους κρατικούς λειτουργούς του ευρύτερου δημόσιου τομέα που συνδέονται και δραστηριοποιούνται στο χώρο των μεταφορών και του διεθνούς εμπορίου.
Νόμος ραδιενεργού μετατόπισης

Ο Νόμος ραδιενεργού μετατόπισης αποτελεί μία αρχή στη πυρηνική φυσική και πυρηνική χημεία που διατυπώθηκε για πρώτη φορά το 1913.
Σύμφωνα με τον νόμο αυτό η ραδιενεργός διάσπαση άλφα, ή η ραδιενεργός διάσπαση βήτα σχηματίζουν θυγατρικά προϊόντα των οποίων ο ατομικός αριθμός διαφέρει κατά δύο ή μία μονάδες αντίστοιχα των μητρικών στοιχείων. Συγκεκριμένα στη πρώτη περίπτωση μειώνεται κατά δύο μονάδες, ενώ στη δεύτερη αυξάνεται κατά μία μονάδα. Παράλληλα ο μαζικός αριθμός στη πρώτη περίπτωση μειώνεται κατά 4 μονάδες, στη δε δεύτερη παραμένει ο ίδιος. Αυτό σημαίνει ότι κατά τις διασπάσεις αυτές λαμβάνει χώρα μεταστοιχείωση με συνέπεια τα θυγατρικά προϊόντα να καταλαμβάνουν στον περιοδικό πίνακα θέση μετατοπισμένη από εκείνη των μητρικών τους στοιχείων (ραδιοϊσοτόπων).

Παραδείγματα

α) Παράδειγμα διάσπασης άλφα: , β) Παράδειγμα διάσπασης βήτα:

Ιστορικό

Τον νόμο αυτό διατύπωσαν ο Πολωνοεβραίος φυσικό και πυρηνικός χημικός Κάζιμιρ Φάγιανς και ο Άγγλος ραδιοχημικός Φρέντερικ Σόντυ, ασχολούμενοι μεμονωμένα ο καθένας. Προς τιμή αυτών ο νόμος της ραδιενεργού μετατόπισης είναι γνωστός και με τα ονόματά τους ως Νόμος Φάγιανς - Σόντυ.
Εβιωνίτες

Εβιωνίτες ή Εβιωναίοι ονομάζονταν τα μέλη μιας ιουδαιοχριστιανικής αίρεσης του 2ου αι. μ.Χ. που ζούσε στην ανατολική όχθη του Ιορδάνη. Υπήρχε η άποψη ότι το όνομα Εβιωνίτες προέρχεται από υποτιθέμενο ηγέτη τους ονόματι Εβιών στην Πέλλα της Δεκάπολης της Ιορδανίας. Επικρατέστερη θεωρείται η άποψη ότι οι Εβιωνίτες (εβραϊκά «Εβιωνίμ», δηλαδή «Φτωχοί») αποκαλούνταν έτσι με βάση τις διδασκαλίες του Ιησού στους Μακαρισμούς: 
«μακάριοι οἱ πτωχοί, ὅτι ὑμετέρα ἐστὶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ.» (Λουκά 6:20.)
αλλά και άλλα εδάφια της Παλαιάς Διαθήκης που απευθύνονται σε ένα μικρό υπόλοιπο φτωχών πιστών, όπως επίσης και το Ησαΐας 66:2:
«...λέγει κύριος καὶ ἐπὶ τίνα ἐπιβλέψω ἀλλ' ἢ ἐπὶ τὸν ταπεινὸν καὶ ἡσύχιον καὶ τρέμοντα τοὺς λόγους μου.»

Δοξασίες

Οι Εβιωνίτες θεωρούσαν ότι ο Ιησούς δεν ήταν Θεός ή Υιός του Θεού, αλλά ένας από τους μεγάλους προφήτες, που έλαβε τις αποκαλύψεις μετά την βάπτισή του από τον Ιωάννη, και από τότε το πνεύμα του Μεσσία μπήκε μέσα του μέχρι που σταυρώθηκε. Το μήνυμα του Ιησού περιλάμβανε τη διδασκαλία και το κήρυγμα της αποκάλυψης, αλλά δεν περιλάμβανε τη σωτηρία ή την άφεση αμαρτιών. Περιγραφή των δοξασιών τους βρίσκουμε στο "Πανάριον" του αγίου Επιφανίου Σαλαμίνος.

Βιβλία

Οι Εβιωνίτες χρησιμοποιούσαν την Παλαιά Διαθήκη αλλά και το "ευαγγέλιο των Εβιωναίων" που συγγενεύει με το κανονικό ευαγγέλιο του Ματθαίου, "γράφτηκε ελληνικά στις αρχές του 2ου αιώνα και σώζεται αποσπασματικά". Σύμφωνα με τον Επιφάνιο, αναθεώρησαν και διαστρέβλωσαν το ευαγγέλιο του Ματθαίου για να ταιριάζει με τα δόγματά τους, π.χ. αφαίρεσαν τη διήγηση του ευαγγελιστή για τη γέννηση του Ιησού Χριστού.

Πρακτικές

Αυτή η αίρεση παρείχε βοήθεια και σίτιση προς απόρους, χήρες, και ταξιδιώτες, όπως και οι Χριστιανοί, αλλά επιπλέον επέμενε σε συχνές πλύσεις για καθαρισμό. Επίσης απείχαν από το κρέας, αφού δέχονταν ότι με τη σταύρωση του Χριστού δεν χρειάζονταν πια οι θυσίες ζώων της Παλαιάς Διαθήκης.

Επιρροές

Ο καθηγητής Σωτήριος Δεσπότης σημειώνει ότι σύμφωνα με αρκετούς ερευνητές, ο Ιουδαιοχριστιανισμός και μάλιστα αυτός των Εβιωνιτών είναι «Ο χαμένος συνδετικός κρίκος μεταξύ χριστιανισμού και Ισλάμ".
Δήμος Καρυάς

Ο Δήμος Καρυάς ήταν δήμος του νομού Λευκάδας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Λευκάδας. Είχε πληθυσμό 1.427 κατοίκους, και ήταν ο πέμπτος σε πληθυσμό δήμος στο νησί της Λευκάδας.
Καταλάμβανε το κεντρικό τμήμα του νησιού και περιλάμβανε το κεφαλοχώρι της Καρυάς (πληθ. 989) που αποτελούσε έδρα του δήμου και τα χωριά Εγκλουβή και Πηγαδησάνοι. Ήταν ο πιο ορεινός δήμος του νησιού, με όλα τα χωριά του σκαρφαλωμένα στο όρος «Πύργος» σε ύψόμετρο 500 μέτρων και άνω. Στα όρια του δήμου περιλαμβανόταν και το ψηλότερο σημείο του νησιού, η κορυφή του όρους Σταυρωτά, με υψόμετρο 1.158 μέτρα.
Φόρμα σονάτας

Πρώτη θεματική περίοδος

Στην πρώτη θεματική περίοδο παρουσιάζεται το πρώτο υλικό της φόρμας. Μπορεί να έχει κατά την απλούστατη περίπτωση τη μορφή ενός θέματος το οποίο μπορεί να επαναλαμβάνεται, ή αν το θέμα δεν είναι ορατό, τη μορφή ενός ενοποιημένου συνόλου που χωρίζεται σε επί μέρους προτάσεις, δηλαδή τη μορφή ενός μπλοκ.

Δεύτερη θεματική περίοδος

Παρουσιάζεται καινούριο υλικό, που πολλές φορές έχει χαρακτήρα λυρικότερο της πρώτης θεματικής περίοδου. Μπορεί πάλι να έχει τη μορφή ενός θέματος ή ενός μπλοκ.

Μεταβατική περίοδος της δεύτερης θεματικής περιόδου

Δομικά αποτελείται από τα ίδια μέρη με την πρώτη μεταβατική περίοδο, χρησιμοποιώντας όμως το υλικό της δεύτερης θεματικής περιόδου.

Επανάληψη της έκθεσης

Αν και συχνά παραβλέπεται αποτελεί βασικό στοιχείο της μορφολογικής δομής της φόρμας σονάτας. Με την παράλειψή της δημιουργείται αστάθεια και ασυμμετρία μεταξύ των δομικών μερών.

Ανάπτυξη

Στην ανάπτυξη γίνεται επεξεργασία του υλικού των κύριων και των μεταβατικών περιόδων της έκθεσης, ή σε πολλές περιπτώσεις εμφανίζεται μέχρι και ένα καινούριο θέμα ανάπτυξης. Σκοπός της ανάπτυξης είναι να περάσει το υλικό που εμφανίστηκε μέχρι τώρα μέσα από μία σειρά ασταθών πλαισίων, κυρίως τονικά, ώστε μέσα από αυτή να οδηγήσει πλέον στην επανέκθεση και στην επιστροφή του κύριου υλικού. Η ανάπτυξη αποτελείται από δύο τμήματα, την κύρια ανάπτυξη και το τμήμα της επαναφοράς που αποτελεί γέφυρα για την επανέκθεση.

Επανέκθεση

Δομικά έχει τα ίδια στοιχεία με την έκθεση. Ρόλος της επανέκθεσης είναι να αποκαταστήσει την αστάθεια που δημιούργησε η ανάπτυξη, γι' αυτό και δεν αποτελεί απλή επανάληψη του υλικού της έκθεσης όπως σε παλαιότερες φόρμες, αλλά προσαρμόζεται με βάση τις ανάγκες που έχουν δημιουργηθεί. Γι' αυτό καθεμία περίοδος που την αποτελεί μπορεί να έχει μετασχηματιστεί, ή επεκταθεί, είτε πρόκειται για κύρια περίοδο είτε για μεταβατική. Ωστόσο η συνηθέστερη παραλλαγή που εμφανίζεται είναι αυτή της δεύτερης μεταβατικής περιόδου η οποία αλλάζει ώστε να έρθει η δεύτερη θεματική περίοδος στην ίδια τονικότητα με την πρώτη, χωρίς αυτό να αποτελεί περιοριστικό κανόνα.

Ουρά

Το τελευταίο δομικό μέρος της φόρμας σονάτας, ακολουθεί την τελική περίοδο της επανέκθεσης, από την οποία παραλείπεται συνήθως το κλασσικό τέλος, εκτός αν είναι σύντομο. Σε αυτή την περίπτωση το κλασσικό τέλος μετατίθεται στο τέλος της ουράς, ή μπορεί να υπάρχει ένα άλλο μεγαλύτερο κλασσικό τέλος. Χρησιμοποιεί όλο το υλικό και κατά κανόνα σε μορφή stretto, για να δημιουργηθεί πύκνωση για το τέλος.