google/wiki40b huggingface dataset:
Σαβιτριμπάι Φούλε

Τα παιδικά της χρόνια

H Σαβιτριμπάι Φούλε γεννήθηκε το 1831 στο Naigaon, της Satara σε μια αγροτική οικογένεια. Ήταν μόλις 9 ετών όταν παντρεύτηκε με τον δωδεκάχρονο Jyotirao Phule, το 1840. Η Svitribai και ο Jyotirao δεν απέκτησαν δικά τους παιδιά, αλλά υιοθέτησαν τον Yashavantrao, τον γιο της χήρας  Brahmin.

Καριέρα

Όταν η Jyotirao Phule ξεκίνησε το σχολείο θηλέων στο Pune το 1848, Savitribai ήταν η πρώτη δασκάλα. Μαζί με το σύζυγό της, δίδαξε τα παιδιά από διαφορετικές κάστες και άνοιξε συνολικά 18 σχολεία. 
Το ζευγάρι, επίσης, άνοιξε ένα κέντρο περίθαλψης το  Balhatya Pratibandhak Griha.Εκεί μπορούσαν να ξεγεννήσουν γυναίκες που είχαν πέσει θύματα  βιασμού και κυοφορούσαν το παιδί του βιαστή τους.

Θάνατος

Το 1897, στην περιοχή γύρω από την Nallaspora έφτασε το τρίτο παγκόσμιο κύμα της βουβωνικής πανώλης. Τότε η  Savitribai και ο θετός της γιος, Yashwant, προκειμένου να περιθάλψουν τα θύματα άνοιξαν μια κλινική στα περίχωρα της Πούνε, όπου ακόμη δεν είχε εξαπλωθεί η ασθένεια.
Η Σαβιτριμπάι είχε αναλάβει να μεταφέρει τους ασθενείς στην  κλινική, όπου ο γιος. της θα τους προσέφερε τις πρώτες βοήθειες.  Δυστυχώς στην προσπάθεια της να φροντίσει τους ασθενείς αρρώστησε και η ίδια. Εν τέλει απεβίωσε  στις 10 Μαρτίου του 1897, την ώρα που κούραρε έναν μολυσμένο  ασθενή

Το ποιητικό της έργο

Η Σαβιτριμπάι Φούλε έγραψε πολλά ποιήματα ενάντια στις διακρίσεις και συνήθιζε να συμβουλεύει τους ανθρώπους να μορφωθούν. Μετά το θάνατο της εκδόθηκαν δύο βιβλία με τα ποιήματα της. Kavya Phule (1954) και Bavan Kashi Subodh Ratnakar (1982).
Άνωση Α.Ε.

Ιστορικό

Η εταιρία ιδρύθηκε τον Οκτώβριο του 1987 από τον Φώτη Μπόμπολα, γιό του εργολάβου και εκδότη Γιώργου Μπόμπολα, και είχε σκοπό τη λειτουργία του συναυλιακού χώρου Ρόδον. Το Ρόδον σταμάτησε την λειτουργία του τον Μάιο του 2005. Η ΑΝΩΣΗ Α.Ε. όμως συνέχισε τις δραστηριότητες του ΡΟΔΟΝ στο Club 22 (νυν Fuzz). Το 1989, με την ίδρυση του Mega, στο οποίο είχε μερίδιο η Πήγασος, η Άνωση ξεκίνησε να παράγει ημερήσιες και εβδομαδιαίες μουσικές εκπομπές όπως οι Mega Hit, Mega Style, Mega Top  και το Mega Star.
Τα επόμενα χρόνια η Άνωση διεύρυνε την γκάμα των παραγωγών της με τηλεπαιχνίδια, ριάλιτι σόου, χιουμοριστικές εκπομπές, εκπομπές λόγου και ενημέρωσης κ.α. Επίσης εισήλθε στην παραγωγή διαφημιστικών σποτ, παρήγαγε ραδιοφωνικές εκπομπές, και είχε σημαντική συμμετοχή στην παραγωγή ελληνικών κινηματογραφικές ταινίών. Διατήρησε τη δραστηριοποίηση της στον χώρο της μουσικής με τη διοργάνωση συναυλιών και μουσικών φεστιβάλ.
Παραγωγές της Άνωσης ήταν σχεδόν οι περισσότερες σειρές του Mega, οι οποίες παρήχθησαν για 27 συνεχόμενα έτη από το 1989 μέχρι και το 2016. Κάποιες από αυτές τις σειρές έχουν βρεθεί ψηλά στους πίνακες τηλεθέασης.
Από το 2012 η εταιρεία είναι αντιμέτωπη με οικονομικά προβλήματα και με διάφορες αντιπαραθέσεις με τράπεζες λόγω αστοχίας των μετόχων σχετικά με ένα δάνειο, ενώ το 2016 η εταιρεία διέκοψε την λειτουργία της, όπως και πολλές άλλες εταιρείες της Πήγασος.
Πιέτρο Τριμπούνο

Νίκη επί των Ούγγρων

Οι Ούγγροι επιτέθηκαν για πρώτη φορά στην Βενετία (898), η επίθεση ήταν προειδοποίηση για πιο έντονες επιδρομές, την επόμενη χρονιά (899) κατακτήθηκε ολόκληρη η Λομβαρδία. Οι Ούγγροι συνέχισαν προς την Βενετία κατακτώντας μια σειρά από πόλεις όπως Κιττανόβα, Φιν, Εκουίλο και Αλτίνο, πέρασαν την Κιότζα και βάδισαν προς την Μαλαμόκκο που τους περίμενε ο στρατός των Βενετών με τον δόγη Πιέτρο Τριμπούνο. Τα Ουγγρικά πλοιάρια στάθηκαν ανεπαρκή μπροστά στις μεγάλες Βενετσιάνικες γαλέρες και συνετρίβησαν, ήταν η μεγαλύτερη στρατιωτική νίκη της Βενετίας από την εποχή του Πεπίνου της Ιταλίας περίπου έναν αιώνα πριν.

Αμυντικά έργα

Μετά την συντριβή των Ούγγρων ο Τριμπούνο εργάστηκε σκληρά για την ενίσχυση της άμυνας του Ριάλτο κτίζοντας ένα μεγάλο τείχος στα ανατολικά της νήσου Σαν Πιέτρο ντι Καστέλο που έφτανε μέχρι τον Ναό Αγίας Μαρίας του Κρίνου. Ο χρονικογράφος Ιωάννης ο Διάκονος περίπου έναν αιώνα αργότερα έγραψε ότι με τις νέες οχυρώσεις η Βενετία μετατράπηκε σε αστική πόλη, ήταν χαρακτηριστικό σημάδι για την αλλαγή της ιστορίας της.
Ο Πιέτρο Τριμπούνο πέθανε (912) και τάφηκε στον ναό του Αγίου Ζαχαρία, η δόγισσα του ήταν η Άγγελα Σανούδου και τον διαδέχθηκε ο Όρσο Β΄ Παρτεσιπάτσιο.
Μενάμπε

Γεωγραφία

Η Μενάμπε βρίσκεται νοτιοδυτικά της Μαδαγασκάρης και βορειοδυτικά  της Τολιάρα. Συνορεύει στα νότια με την Ατσίμο-Αντρεφάνα, στα βόρεια με τη Μελάκι, στα βορειοανατολικά με τη Μπονγκολάβα, στα κεντρο-ανατολικά με την Βακινανκαράτρα και στα νοτιοανατολικά  με την Αμορίνι Μανία.  Έχει έκταση  46.121 km².

Δήμοι

Η Μενάμπε διαιρείται σε 5 δήμους:
7. Μπελόνι Τσιριμπιίνα 

12. Μαχάμπο

13. Μάντζα

14. Μιαντριβάζο

16. Μοροντάβα

Μεταφορές

Το πλησιέστερο αεροδρόμιο είναι το Αεροδρόμιο της Τολιάρα που βρίσκεται στην Τολιάρα.
418 Αλεμανία

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η διάμετρος της Αλεμανίας υπολογίσθηκε σε 34,1 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 41,5 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. O φασματικός τύπος της είναι M (μεταλλικός), ενώ το άλβεδό της είναι 0,188 (από δεδομένα του IRAS). Η Αλεμανία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 4 ώρες και 40 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 105 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Mercedes-Benz X164

Διαθεσιμότητα

Παρά το γεγονός ότι το αυτοκίνητο είχε σχεδιαστεί κυρίως για την αγορά των Ηνωμένων Πολιτειών, διατέθηκε επίσημα και στην Ευρώπη, αλλά σε πολύ λιγότερα αντίτυπα. Συγκεκριμένα, το 80% της παραγωγής προοριζόταν για τη Βόρεια Αμερική, το 15% για την Ευρώπη και το 5% για όλες τις άλλες ηπείρους. Όπως και το συγγενικό W164, το X164 κατασκευαζόταν στην Αλαμπάμα των ΗΠΑ, αλλά παραγόταν και στην Τολούκα, Μεξικό.
Ως κυριότεροι ανταγωνιστές του, είχαν θεωρηθεί τα αντίστοιχων διαστάσεων (όλα μήκους άνω των 5 μέτρων) Audi Q7, Toyota Sequoia, Lexus LX, Cadillac Escalade και Lincoln Navigator, και σε κάποιο βαθμό και τα λίγο μικρότερα BMW X5 E70, Volvo XC90, Range Rover και Toyota Land Cruiser.
Ιωάννης Παπακώστας

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1868 στον Λιά της Θεσπρωτίας, που τότε βρισκόταν υπό οθωμανική κυριαρχία και ήταν γιος ιερέα. Σε νεαρή ηλικία μετανάστευσε ζώντας διαδοχικά σε διάφορες περιοχές (Αυστραλία, Νταρ ελ Σαλάμ της Αιγύπτου και Γιοχάνεσμπουργκ της Νότιας Αφρικής)  όπου διετέλεσε επιστάτης σε σιδηροδρομικά έργα και ιδιοκτήτης καφενείου. Κατά την παραμονή του στη Νότια Αφρική συμμετείχε στον δεύτερο πόλεμο των Μπόερς ως εθελοντής στο πλευρό των επαναστατών. Πολέμησε μεταξύ άλλων στις μάχες του Σπίον Κοπ και του Παάρντεμπεργκ όπου πιάστηκε αιχμάλωτος με αποτέλεσμα να εκτοπιστεί στην Σρι Λάνκα.  
Το 1903 απελευθερώθηκε και γύρισε στη Νότια Αφρική ενώ το 1911 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα όπου μυήθηκε στην Ηπειρωτική Εταιρεία. Κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-1913 διετέλεσε επικεφαλής αντάρτικης ομάδας που έδρασε στην περιοχή της Θεσπρωτίας και διακρίθηκε στις μάχες με ένοπλους σχηματισμούς Τσάμηδων που πολεμούσαν στο πλευρό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το επόμενο έτος ο Παπακώστας συμμετείχε στον Βορειοηπειρωτικό Αγώνα. Παράλληλα πραγματοποίησε διάφορες ευεργεσίες στον τόπο καταγωγής του.  
Το 1920, μετά την ήττα της παράταξης του Ελευθέριου Βενιζέλου στις εκλογές εκείνου του έτους, επέστρεψε στη Νότια Αφρική όπου και πέθανε το 1932 στο Στέλλενμπος. 
Για την προσφορά του ο Παπακώστας τιμήθηκε από το ελληνικό κράτος με την απονομή του βαθμού του λοχαγού καθώς και πολεμικού παράσημου. Το 1982, στήθηκε από το νοτιοαφρικανικό κράτος προτομή του Παπακώστα στη γενέτειρά του ως αναγνώριση της προσφοράς του.
Στέφανος Δέλτας

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1863 και καταγόταν από Φαναριώτικη οικογένεια. Ήταν γιος του Γεωργίου Δέλτα και της Σοφίας Καραθεοδωρή, μέλος της οικογένειας Καραθεοδωρή. Φοίτησε στη Μεγάλη του Γένους Σχολή και στο Παρίσι. Ασχολήθηκε με τις εμπορικές επιχειρήσεις αλλά και με μεταφράσεις της αρχαίας γραμματείας και δη των Στωϊκών φιλοσόφων.
Πολέμησε στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 και με την επιστροφή του εγκαταστάθηκε μαζί με την οικογένειά του στην Αλεξάνδρεια. Το 1916 επέστρεψε στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Κηφισιά.
Μαζί με τον Εμμανουήλ Μπενάκη θεωρούνται οι πατέρες του Κολλεγίου Αθηνών, στο πρώτο διοικητικό συμβούλιο του οποίου διετέλεσε ταμίας. Διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην οργάνωση της Αγροτικής Τράπεζας, της οποίας διετέλεσε πρώτος διοικητής. Επίσης ήταν μέλος του συμβουλίου της Επιτροπής Αποκατάστασης Προσφύγων (Ε.Α.Π.), ενός αυτόνομου οργανισμού με τεράστια περιουσιακά στοιχεία, αντιπρόεδρος και ευεργέτης του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, πρόεδρος και ευεργέτης του Π.Ι.Κ.Π.Α., μέλος στο διοικητικό συμβούλιο του Ελληνοαιγυπτιακού Συνδέσμου καθώς και σύμβουλος της Τράπεζας της Ελλάδος.
Το 1895 παντρεύτηκε την λογοτέχνη Πηνελόπη Μπενάκη - Δέλτα. Ο γάμος του με την Πηνελόπη ήταν στα πλαίσια των συμμαχιών που εφάρμοζε ο πατέρας της Εμμανουήλ Μπενάκης. Γι' αυτό και πέρασε κρίσεις, ειδικά όταν αυτή γνώρισε και σύναψε ερωτικό δεσμό με τον Ίωνα Δραγούμη, δεσμό τον οποίο και του αποκάλυψε. Μαζί της απέκτησε τρεις κόρες: την Σοφία, σύζυγο Μαυροκορδάτου, την Βιργινία, αρχινοσοκόμο, σύζυγο του πολιτικού Αλεξάνδρου Ζάννα και γιαγιά του πολιτικού Αντώνη Σαμαρά και την Αλεξάνδρα, σύζυγο του κτηματία Αντώνη Παπαδόπουλου.
Απεβίωσε το 1947 στην Αθήνα. Το φέρετρό του ήταν σκεπασμένο με την σημαία του Κολλεγίου Αθηνών. Δίπλα από το Κολλέγιο Αθηνών (στο Ψυχικό) υπάρχει δρόμος που φέρει το όνομά του.
ΘΟΪ Φυλλιάς

Ιστορία

Το ΘΟΪ Φυλλιάς ιδρύθηκε το 1952 με χρώματα το κίτρινο και το μπλέ. Αρχικά συμμετείχε στις διοργανώσεις της ΕΠΟΠΛ. Το 2003 συμμετείχε στο πρωτάθλημα ένταξης ΣΤΟΚ, μέσα από το οποίο εξασφάλισε τη συμμετοχή του στο πρωτάθλημα Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2003-04. Τερμάτισε στην προτελευταία θέση και υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα. Σήμερα η ποδοσφαιρική ομάδα είναι ανενεργή.
Εθνική Ρωσικής Αυτοκρατορίας (ποδόσφαιρο ανδρών)

Ιστορία

Το 1911, στη Ρωσική Αυτοκρατορία έγινε η πρώτη απόπειρα για δημιουργία εθνικής ομάδας από τους εκπρόσωπους μερικών πόλεων. Αιτία γι΄ αυτή την απόπειρα έγινε η επίσκεψη της τότε πρωταθλήτριας των Ολυμπιακών Αγώνων, της εθνικής Μεγάλης Βρετανίας (στη Ρωσία έπαιξε με το όνομα English Wanderers). Πριν τον αγώνα, οι εθνικές Μόσχας και Πετρογκράντ είχαν εμπειρία διεθνών αγώνων, οι οποίοι όμων δεν έφεραν σοβαρό χαρακτήρα.
Οι εφημερίδες έγραφαν για τον πρώτο αγώνα μεταξύ Άγγλων και Ρώσων: «μερικές ώρες πριν την αρχή του αγώνα συγκεντρώνονταν κόσμος, με αποτέλεσμα, στις 17:00, οι κερκίδες να γεμίσουν εντελώς. Οι θεατές μιλούν μονάχα για τον αγώνα. Κανένας δεν μιλά για την πιθανότητα νίκης των Ρώσων, αλλά για το σκορ με το οποίο θα λήξει ο αγώνας κατά της Ρωσίας».
Δεν μπορεί να λεχθεί σίγουρα πόσα παιχνίδια διεξήχθησαν. Μερικοί θεωρούν ότι οι αγώνες που διεξήχθησαν από τις 20 μέχρι τις 22 Αυγούστου 1911 στο Πετρογκράντ έληξαν με μεγάλες ήττες των Ρώσων - με σκορ 14-0, 7-0 και 11-0 αντίστοιχα. Άλλοι θεωρούν ότι ο πρώτος διεθνής αγώνας της εθνικής Ρωσικής Αυτοκρατορίας διεξήχθη στις 22 Αυγούστου 1911, απέναντι στην εθνική Αγγλίας (θεωρείται φιλικός αγώνας). Στα αρχεία της ΡΦΣ και της FIFA, αυτός ο αγώνας δεν συμπεριλήφθη στον κατάλογο των επίσημων αγώνων της εθνικής Ρωσικής Αυτοκρατορίας.
Το 1912, η εθνική Ρωσικής Αυτοκρατορίας συμμετείχε στην ποδοσφαιρική διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων. Εκεί, η εθνική Ρωσικής Αυτοκρατορίας ηττήθηκε από την εθνική Φινλανδίας με σκορ 2-1, ενώ στη «διοργάνωση παρηγοριάς», η εθνική Ρωσικής Αυτοκρατορίας ηττήθηκε από την εθνική Γερμανίας με σκορ 16-0 και μάλιστα αυτή η ήττα παραμένει η μεγαλύτερη στην ιστορία του ρωσικού ποδοσφαίρου. Κατά τις μαρτυρίες των θεατών, ο αγώνας ονομάστηκε «τρομερή ήττα».
Τα επόμενα δύο έτη, η εθνική Ρωσικής Αυτοκρατορίας συμμετείχε σε αρκετά παιχνίδια με τις ομάδες της Σκανδιναβίας, στα οποία δεν πέτυχε ούτε μια νίκη. Προγραμματίζονταν επίσης μερικά παιχνίδια με τις εθνικές Γερμανίας και Γαλλίας (για την άνοιξη του 1915), αλλά ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος άλλαξε την ιστορία του ρωσικού ποδοσφαίρου. Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, η εθνική συγκεντρώθηκε ξανά το 1923 και συμμετείχε ως εθνική ΡΣΟΣΔ. Σύμφωνα με τον κανονισμό της ΦΙΦΑ, η εθνική ΡΣΟΣΔ έγινε η απόγονος της εθνικής Ρωσικής Αυτοκρατορίας.
Ιουλία η Νεότερη

Βιογραφία

Ήταν η πρώτη κόρη και το δεύτερο τέκνο του Μάρκου Βιψάνιου Αγρίππα υπάτου, στρατηγού, αρχιτέκτονα και της Ιουλίας της Πρεσβύτερης, κόρης του Αυγούστου και της Σκριβωνίας. Μαζί με την αδελφή της Αγριππίνα την Πρεσβύτερη είχε ανατραφεί από τον πάππο τους Αύγουστο και τη σύζυγό του Λιβία.
Το 5 ή 6 πΧ ο Αύγουστος κανόνισε τον γάμο της με τον Λεύκιο Αιμίλιο Παύλο, εξάδελφό της, καθώς ήταν γιος της Κορνηλίας, κόρης της Σκριβωνίας. Ο Σουητώνιος αναφέρει, ότι η Ιουλία έκτισε ένα μεγάλο, εξεζητημένο εξοχικό, αλλά ο Αύγουστος -που αποστρεφόταν τις υπερβολές- το γκρέμισε.
Το έτος 8 μΧ η Ιουλία έκανε σχέση με τον Δέκιμο Ιούνιο Σιλουανό, συγκλητικό και γι' αυτό εξορίστηκε. Την έστειλαν σε ένα μικρό νησί της Αδριατικής, το Tremirus (νυν Ίζολε Τρεμίτι), όπου γέννησε ένα παιδί. Ο Αύγουστος το απέρριψε και διέταξε να το αφήσουν έκθετο ή στο βουνό να αποβιώσει. Ο Σιλουανός πήγε σε εθελοντική εξορία και δεν επέστρεψε παρά μόνο όταν ανέλαβε ο Τιβέριος την εξουσία.
Μεταξύ του 1 μΧ και του 14 ο σύζυγός της Παύλος εκτελέστηκε, ως συνωμότης σε εξέγερση. Οι σύγχρονοι ιστορικοί έχουν τη θεωρία, ότι η εξορία της Ιουλίας δεν ήταν ένεκα της μοιχείας, αλλά εξ αιτίας της συμμετοχής της στην εξέγερση του Παύλου. Κατ' άλλους οι δύο τους έπεσαν θύματα σχεδίων της Λιβίας, τρίτης συζύγου του Αυγούστου, που ήθελε να εξαρθρώσει την οικογένεια της Ιουλίας της Πρεσβύτερης, πράγμα που οδήγησε σε ανοικτή αντιπαράθεση και πτώση του ζεύγους. Το 29 μΧ η Ιουλία απεβίωσε στο ίδιο νησάκι, που είχε σταλεί πριν από 21 έτη εξόριστη. Λόγω της απιστίας που διέπραξε, ο Αύγουστος όρισε στη διαθήκη του να μην ταφεί η Ιουλία στη Ρώμη. 
Η τρεις αδελφοί της Ιουλίας της Νεότερης απεβίωσαν 18, 23, 25 ετών· η αδελφή της Αγριππίνα η Πρεσβύτερη έγινε μητέρα του Καλιγούλα, πεθερά του Κλαύδιου και γιαγιά του Νέρωνα. Από προηγούμενο γάμο του πατέρα της είχε ετεροθαλείς αδελφές τη Βιψανία Αγριππίνα και τη Βιψανία Μαρκέλλα.

Αλλαγές στο επώνυμο λόγω υιοθεσίας

Καταγόταν από το γένος των Βιψανίων Αγρίππα, έτσι το όνομά της θα έπρεπε να ήταν Βιψανία Αγριππίνα· όμως δεν αναφέρεται έτσι στις πηγές της εποχής της. Ο Αύγουστος ανήκε στο γένος των Οκταβίων, αλλά επειδή είχε υιοθετηθεί από τον Γάιο Ιούλιο Καίσαρα, εισήλθε στο γένος των Ιουλίων(-Καισάρων). Η αδελφή τού Αυγούστου, η Οκταβία η Νεότερη παντρεύτηκε από το γένος των Κλαυδίων και η τρίτη σύζυγός του Λιβία είχε -από πρότερο γάμο της- γιους από το γένος των Κλαυδίων, τον Τιβέριο και τον Δρούσο. Οι πολλές επιγαμίες και υιοθεσίες μεταξύ των απογόνων τους έδωσαν το όνομα της δυναστείας: Ιουλιο-Κλαυδιανή. Έστι ο Αύγουστος υιοθέτησε τον Τιβέριο και τον νύμφευσε με την κόρη του Ιουλία την Πρεσβύτερη, σε 2ο γάμο της. Υιοθέτησε τα τέκνα της Ιουλίας της Πρεσβύτερης από τον 1ο σύζυγό της Βιψάνιο Αγρίππα, έτσι οι εγγονοί του (αδέλφια της Ιουλίας της Νεότερης) από Γάιος Βιψάνιος Αγρίππας, Λούκιος Β. Α. και Μάρκος Β. Α. μετονομάστηκαν σε Γάιος Ιούλιος Καίσαρ, Λούκιος Ι. Κ. και Μάρκος Ι. Κ.
Έφη Θώδη

Βιογραφία

Γεννήθηκε στα Βραγκιανά Καρδίτσας το 1964 και τραγουδά από το 1984. Το 1983 γνωρίζεται με τον μεγάλο κλαρινίστα  Γιώργο Δημητρόπουλο  και μαζί αρχίζουν να οργώνουν την ελληνική επαρχία. Το 1985 κυκλοφορούν το πρώτο τους δίσκο 'Μεγάλες Επιτυχίες' ο οποίος σπάει ρεκόρ πωλήσεων. Έχουν χαρακτηριστεί οι δυό τους ως  'Αχτύπητο Δίδυμο'.  Το 1988 ηχογραφεί το τραγούδι Γλύκα - Γλύκα που γίνεται το σήμα κατατεθέν των εμφανίσεων της. Ακολουθούν πολλές μεγάλες επιτυχίες όπως: Που να ναι τέτοια ώρα, Θέλω άπονη καρδιά ( Καρδιολόγος ), Ξανθέ μου άγγελε, Είσαι νινί ακόμα, Και σ αγαπώ, Σαν την άδικη κατάρα, Αισθηματάκι μου, Σώπα - σώπα μη μιλάς, Άσπρη Βαμβακιά, Έκανες κομμάτια την καρδιά μου, Μάλωσα με την καρδιά μου, Πρέπει να συναντηθούμε, Όσο γλυκειά είναι η ζωή και πολλά ακόμη. Τα τελευταία χρόνια έγινε ευρύτερα γνωστή και λόγο των αρκετών εμφανίσεων της σε τηλεοπτικές εκπομπές. 
Το 2006 τραγούδησε στα αγγλικά το επιτυχημένο ποπ τραγούδι Can't Take My Eyes off You ("I Love You Babe") και το A Far L' amore Comincia Tu της Ραφαέλα Καρά, καθώς και άλλα ξενόγλωσσα τραγούδια.
Έχει έναν γιο τον Αποστόλη Πιτσίλη.
Δάσος του Γκαστίν

Το Δάσος του Γκαστίν βρισκόταν μεταξύ του βόρειου τμήματος της Τουραίν και του τμήματος της κοιλάδας του Λίγηρα στα εδάφη του Βαντόμ.
Η αποψίλωσή του ξεκίνησε μετά τον 11ο αιώνα, κυρίως από τα προσευχητάρια τα οποία είχαν ιδρυθεί από μοναχούς των αββαείων της Τουρ και του Βαντόμ. Σήμερα, από την αρχική του έκταση απομένουν, μεταξύ άλλων, το δάσος του Μπωμόν-λα-Ρονς (Αντρ-ε-Λουάρ 47°35′20″N 0°41′40″E) και το άλσος του Γκατίν (καντόνιο του Μοντουάρ, Λουάρ-ε-Σερ 47°41′50″N 0°43′30″E). Ο Πιέρ ντε Ρονσάρ κατήγγειλε στο έργο του τις τελευταίες σημαντικές αποψιλώσεις του δάσους, οι οποίες έλαβαν χώρα υπό τον Δούκα του Βαντόμ.
Η τοποθεσία αναφέρεται στις Μεταμορφώσεις του Οβίδιου, και πιο συγκεκριμένα εντός του αποσπάσματος που αναφέρεται στον Ερυσίχθονα, υιό του Βασιλέα της Θεσσαλίας, Τρίοπα.
Νικόλαος Ανδριακόπουλος

Βιογραφία

Ήταν γιος του Παναγιώτη Ανδριακόπουλου και φοίτησε από το 1890 στο Β' Γυμνάσιο Πατρών, στο οποίο λόγω της ενασχόλησης του με τον αθλητισμό απορριπτόταν για ανεπαρκή φοίτηση, έμενε δηλαδή στην ίδια τάξη. Το 1892 προάχθηκε στην Β' τάξη και το 1894 στην Γ' τάξη. Απολυτήριες εξετάσεις έδωσε το 1904 σε ηλικία 28 ετών ενώ έως τότε ή κοβόταν για ανεπαρκή φοίτηση ή δεν παρουσιαζόταν καθόλου για φοίτηση ειδικά τις χρονιές που γίνονταν Πανελλήνια πρωταθλήματα ή αγώνες.
Σε ηλικία 15 χρονών γράφτηκε στον Παναχαϊκό Γυμναστικό Σύλλογο, από όπου και διαγράφηκε λίγα χρόνια αργότερα. Αργότερα έγινε αθλητής της ΓΕ Πατρών. Πριν τους ολυμπιακούς αγώνες είχε επιστρέψει στον Παναχαϊκό. Αξιοσημείωτο το γεγονός ότι οι δυο σύλλογοι συγχωνεύτηκαν το 1923 σε Παναχαϊκή Γ.Ε. Η μεγάλη μυϊκή του δύναμη οδήγησε τον Ανδριακόπουλο σε πολλές μεγάλες επιτυχίες.
Το 1896 συμμετείχε σαν φίλαθλος στην πρώτη Ολυμπιάδα της Αθήνας, καθότι ο Παναχαϊκός είχε αποχωρήσει από τούς Αγώνες. Αναδείχτηκε πρώτος ολυμπιονίκης στην Αναρρίχηση επί κάλω στις 29 Μαρτίου 1896 με χρόνο 23.4. Στον αγώνα συμμετείχαν δύο Έλληνες και 10 ξένοι αθλητές. Παράλληλα κατέκτησε ένα αργυρό μετάλλιο με την γυμναστική ομάδα του Πανελληνίου Γ.Σ. Όταν επέστρεψε στην Πάτρα στις 5 Απριλίου, έτυχε πρωτοφανούς υποδοχής: Όλα τα καταστήματα και τα μπαλκόνια ήταν σημαιοστολισμένα. Όταν το τρένο έφτασε στην αποβάθρα, είχαν παραταχθεί δεξιά και αριστερά οι αθλητές του Παναχαϊκού και της ΓΕ Πατρών καθώς και μια μπάντα. Κάτω από τις επευφημίες και τις ζητωκραυγές των Πατρινών σηκώθηκε στα χέρια από φίλους του, οι οποίοι των μετέφεραν στην Πλατεία Γεωργίου Α΄. Εκεί τιμήθηκε με μετάλλια και επαίνους από τους φορείς και από τα δύο αθλητικά σωματεία της πόλης. Την άλλη μέρα ανακοινώθηκε ότι κατά τη διάρκεια των πανηγυρισμών έχασε το μετάλλιο του, το οποίο όμως βρήκε κάποιος φοιτητής από την Ναύπακτο και του το επέστρεψε έπειτα από έναν μήνα.
Φοίτησε στην νομική, άσκησε για λίγα χρόνια την δικηγορία και στη συνέχεια έγινε συμβολαιογράφος. Το 1906 μάλιστα εξέδωσε το βιβλίο "Πραγματεία περί γάμου". Με το τέλος της καριέρας του ασχολήθηκε διοικητικά με τον Παναχαικό. Επίσης κατέκτησε νίκες και στους Β΄ Εσωτερικούς Αγώνες του Παναχαϊκού Γυμναστικού Συλλόγου.
Ο Ανδριακόπουλος ήταν παντρεμένος με την Μαρία, αγνώστων λοιπών στοιχείων, ενώ άγνωστο είναι εάν άφησε απογόνους και πότε πέθανε. Ο τάφος του σήμερα υπάρχει στο κοιμητήριο της Αγιά Αλεξιώτισσας στην Πάτρα και είναι χαρακτηρισμένος σαν διατηρητέο μνημείο από το υπουργείο πολιτισμού.
Κορωπί

Διοικητικές μεταβολές

Το 1835 συγκροτείται με το Β.Δ. 1ης Οκτωβρίου 1835 (ΦΕΚ 17), ο Δήμος Μυρρινούντος της Επαρχίας Αττικής, καταλαμβάνοντας σχεδόν όλους τους οικισμούς της Μεσογαίας, με έδρα το αρβανίτικο χωριό Μυρρινούς, που αργότερα μετονομάστηκε σε Λιόπεσι (η σημερινή Παιανία) από το όνομα του αρχαίου Δήμου Μυρρινούντος. Ένας δεύτερος γνωστός δήμος στη Μεσογαία είναι εκείνη την εποχή και ο Δήμος Αραφήνος (η σημερινή Ραφήνα), με έδρα το Μαρκόπουλο Μεσογαίας.
Με το Β.Δ. της 30ης Αυγούστου 1840 (ΦΕΚ 22) οι Δήμοι Μυρρινούντος και Αραφήνος συγκροτούν το Δήμο Κεκρωπίας με πληθυσμό 1994 κατοίκους και έδρα το χωριό Κουρσαλάς που οι κάτοικοι αποκαλούν αργότερα Κοροπή (το σημερινό Κορωπί). Η ονομασία "Κεκρωπία" προέρχεται από το μυθολογικό ήρωα και πρώτο βασιλιά των Αθηναίων, Κέκροπα. Η ετυμολογία του ονόματος του Κέκροπα ανάγεται από  το "κρώπιον" που σημαίνει "δρεπάνι". Παρά ταύτα, ιστορικοί διατυπώνουν ενστάσεις για την απόδοση του ονόματος Κεκρωπία εκ του "Κεχρωπίαν", καθώς δεν υπήρξε στην αρχαιότητα δήμος με αυτό το όνομα στη συγκεκριμένη περιοχή της Αττικής.
Το 1842 ο Δήμος μετονομάζεται σε "Δήμο Κορωπίας", με την αιτιολογία της εφορίας αρχαιοτήτων ότι "...ε­σφαλμένα απεδόθη εις τον όπισθεν του Υμητού δήμον το όνομα Κεκροπία. Όνομα δήμου τοιούτου δεν υπήρξεν ποτέ κατά τας μαρτυρίας παλαιών και νεωτέρων γεωγράφων, αλλ’ οι αρχαίοι εκάλεσαν Κεχρωπίαν, την Ακρόπολιν και εν μέρος κείμενον μεταξύ Ελευσίνος και Αχαρνών...".
Με το Β.Δ. της 6ης Οκτωβρίου 1847 (ΦΕΚ 34), η έδρα του δήμου μετατίθεται από το χωριό Κορωπί στο χωριό Μαρκόπουλο καθώς κρίνεται καταλληλότερο λόγω της καλύτερης συγκοινωνιακής σύνδεσης εκείνη την εποχή. Ο Δήμος Κρωπίας περιλαμβάνει πλέον ολόκληρη τη Μεσογαία μετά από συνοδευτικές προσαρτήσεις νέων οικισμών (Πικέρμι, Άγιος Σπυρίδων κ.α.).
Από το 1912 το Κορωπί αποτέλεσε έδρα της νεοσύστατης κοινότητας Κορωπίου. Το 1946 η κοινότητα Κορωπίου αναγνωρίστηκε σε δήμο ο οποίος ονομάστηκε δήμος Κρωπίας.  Ο δήμος διατηρήθηκε αμετάβλητος με την διοικητική διαίρεση του 1997 ενώ θα διατηρηθεί αμετάβλητος και μετά την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης την 1η Ιανουαρίου του 2010.
Λευκορωσικός γοτθικός ρυθμός

Ο λευκορωσικός γοτθικός ρυθμός (Λευκορωσίας беларуская готыка [belaruskaya hotyka]) είναι το αρχιτεκτονικό ύφος της εκκλησιαστικής αρχιτεκτονικής που κατασκευάστηκε κατά τη διάρκεια του 15ου και 16ου αιώνα σε περιοχές της σύγχρονης της Λευκορωσίας, της Λιθουανίας και της ανατολικής Πολωνίας. Παρόλο που τα κτίρια αυτά έχουν τυπικά χαρακτηριστικά της Γοτθικής αρχιτεκτονικής όπως υψηλοί πύργοι, που φέρουν αντηρίδες, οξυκόρυφα τόξα και θολωτές οροφές, μπορούν επίσης να περιέχουν στοιχεία που δεν θεωρούνται συνήθως Γοτθικά από την Κεντρική και τη Δυτική Ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική.

Κατασκευή

Με το βάπτισμα του μεγάλου πρίγκιπα Βλαδίμηρου του Μέγα και τον Εκχριστιανισμό των Ρως του Κιέβου, η περιοχή επηρεάστηκε ιδιαίτερα από την Βυζαντινή αρχιτεκτονική. Κατά τη διάρκεια του 13ου και τις αρχές του 14ου αιώνα οι ηγεμονίες της σημερινής Λευκορωσίας είχαν κατακτηθεί από το Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας, ένα κράτος, που αντιστάθηκε στους καθολικούς Τεύτονες. Το δουκάτο και η αριστοκρατία του έγινε κυρίαρχη στο 14ο αιώνα, και η επίσημη γλώσσα ήταν τα Ρουθηνικά.
Αφού ο Λαδίσλαος Β΄ Γιαγκελόν στέφθηκε Βασιλιάς της Πολωνίας το 1386, η Πολωνία και η Λιθουανία ενοποιήθηκαν σε μια χώρα. Αυτό γέννησε μια αύξηση της επικοινωνίας με τη δυτική και τη νότια Ευρώπη. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου η Γοτθική αρχιτεκτονική έφτασε στις Σλαβικές περιοχές, αλλά στην κεντρική και νότια Ευρώπη είχε εκτοπιστεί από την Αναγεννησιακή αρχιτεκτονική.

Η νότια Λιθουανία και η Λευκορωσία μοιράζονται πολλά αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά. Το 1346, ο Ορθόδοξος Καθεδρικός ναός της Θεοτόκου κατασκευάστηκε στο Βίλνιους.
Ο λευκορωσικός γοτθικός ρυθμός συνδυάζει Βυζαντινή, Γοτθική και Αναγεννησιακή αρχιτεκτονική. Ορισμένα κτίρια έχουν βορειογερμανικό τούβλινο γοτθικό σχεδιασμό. Τα περισσότερα κτίρια ήταν οχυρωμένα, με σύντομα κλίτος και ένα μικρό πύργο σε κάθε γωνία. Άλλα έχουν ένα κοινό, υψηλό, δυτικό καμπαναριό.
Πρωτάθλημα χειροσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2011-2012

Το πρωτάθλημα Α1 Εθνικής χάντμπολ γυναικών της περιόδου 2011−12 ήταν το 19ο από την καθιέρωση της Α1. Στο πρωτάθλημα μετείχαν οκτώ ομάδες, χωρισμένες στην κανονική περίοδο σε δύο ομίλους των τεσσάρων. Στα πλέι οφ οι σειρές κρίθηκαν στα συνολικά γκολ, κι όχι στις νίκες. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε για έκτη συνεχόμενη περίοδο η Ορμή Πάτρας.

Πλέι άουτ

Με έντονη γραφή είναι τα γκολ της γηπεδούχου ομάδας.