google/wiki40b huggingface dataset:
Nano (διορθωτής)

Ιστορία

Ο nano αρχικά δημιουργήθηκε το 1999 με το όνομα TIP (TIP isn't Pico), από τον Chris Allegretta. Σκοπός του ήταν να κατασκευαστεί μια εναλλακτική λύση ελεύθερου λογισμικού για τον Pico, αφού ούτε αυτός ούτε o Pine διανέμονταν με κάποια άδεια ελεύθερου λογισμικού. Το όνομα άλλαξε επίσημα σε nano στις 10 Ιανουαρίου 2000 για να μην γίνονται παρεξηγήσεις με το εργαλείο tip. Το όνομα προέρχεται από τα προθέματα του διεθνούς συστήματος μονάδων (SI), όπου το nano είναι 1000 φορές μεγαλύτερο από το pico, αν και χρησιμοποιείται επίσης και η αναδρομική ονομασία (που προέκυψε εκ των υστέρων) "nano's another editor". Το Φεβρουάριο του 2001 ο nano έγινε επίσημο μέλος του εγχειρήματος GNU.
Πιο πρόσφατα, ο nano πρόσθεσε κάποια χαρακτηριστικά που έλειπαν από τον Pico, όπως ο χρωματισμός κειμένου, η αναζήτηση και αντικατάσταση κανονικών εκφράσεων, η ομαλή κύλιση κειμένου και οι πολλαπλές περιοχές κειμένων (buffers).
Στις 11 Αυγούστου 2003 ο Chris Allegretta παρέδωσε επίσημα τη συντήρηση της ασταθούς έκδοσης του κώδικα (unstable branch) του nano στον David Lawrence Ramsey. Στις 20 Δεκεμβρίου 2007 ο David Lawrence Ramsey ανακοίνωσε επίσημα ότι παραιτείται από συντηρητής του nano.
Τα χαρακτηριστικά που βρίσκονται σε ανάπτυξη για τη σειρά εκδόσεων 2.1 είναι γ υποστήριξη για ρυθμιζόμενες συντομεύσεις πλήκτρων και λειτουργία undo.

Πλήκτρα ελέγχου

Ο nano, όπως και ο Pico, είναι προσανατολισμένος στο πληκτρολόγιο και ελέγχεται με τα πλήκτρα Control. Για παράδειγμα, ο συνδυασμός Control-O αποθηκεύει το τρέχον αρχείο και ο συνδυασμός Control-W μεταφέρει το χρήστη στο μενού αναζήτησης. Ο nano τοποθετεί μια "μπάρα συντομεύσεων" δυο γραμμών στο κάτω μέρος της οθόνης, που δείχνει πολλές από τις εντολές που είναι διαθέσιμες στην τρέχουσα κατάσταση. Για μια πλήρη λίστα, ο συνδυασμός Control-G εμφανίζει την οθόνη βοήθειας.
Σε αντίθεση με τον Pico, ο nano χρησιμοποιεί μετα-πλήκτρα για να αλλάζει συμπεριφορά. Για παράδειγμα, ο συνδυασμός Meta-S ενεργοποιεί και απενεργοποιεί την ομαλή κύλιση. Σχεδόν όλα τα χαρακτηριστικά που μπορούν να επιλεγούν από τη γραμμή εντολών μπορούν να αλλάζουν δυναμικά με αυτόν τον τρόπο.
Ο nano μπορεί επίσης να χρησιμοποιήσει το ποντίκι για να ενεργοποιήσει λειτουργίες που βρίσκονται στη μπάρα των συντομεύσεων και για να αλλάζει τη θέση του δρομέα.
Βίνι Μουρ

Βιογραφία

Ο Μουρ ξεκίνησε να παίζει κιθάρα σε ηλικία δώδεκα ετών, με κύριες επιρροές τους Led Zeppelin, Deep Purple, The Beatles, Queen, κ.α. και δύο χρόνια αργότερα εντάχθηκε στο πρώτο του συγκρότημα, παίζοντας διασκευές σε μεγάλα συγκροτήματα. Αφού αποχώρησε από το πρώτο αυτό σχήμα, ξεκίνησε να ηχογραφεί την μουσική του και έστειλε ένα ντέμο στο περιοδικό "Guitar Player", το οποίο τον οδήγησε σε συμφωνία με την "Shrapnel Records". Αφού έπαιξε την μουσική για μία διαφήμιση της Pepsi, κυκλοφόρησε τον πρώτο του δίσκο με τίτλο "Mind's Eye", ο οποίος πούλησε περισσότερα από 100.000 αντίτυπα.
Το 1988, κυκλοφόρησε ο δεύτερος του δίσκος με τίτλο "Time Odyssey" μέσω της "Polygram", πριν ακολουθήσουν τα "Meltdown" και "Out of Nowhere" κατά την δεκαετία του '90. Για το "Maze" του 1999, πλαισιώθηκε από το ντράμερ Σέιν Γκάλας, τον μπασίστα Ντέιβ ΛαΡού και τον κιμπορντίστα Τόνι ΜακΑλπάιν, ενώ το 2001 εκδόθηκε το "Defying Gravity".
Παράλληλα με την προσωπική του καριέρα, συμμετείχε στην περιοδεία "Operation Rock'N'Roll" του Alice Cooper και έπαιξε στον δίσκο "Hey Stoopid". Το 2003, εντάχθηκε στους UFO, κυκλοφορώντας το "You Are Here" την επόμενη χρονιά, για την προώθηση του οποίου περιόδευσαν σε όλο τον κόσμο από τον Μάρτιο του 2004 ως τον Αύγουστο του 2005, πριν ηχογραφήσουν το "The Monkey Puzzle". Το συγκρότημα περιόδευσε σε Ευρώπη, Ρωσία και Ηνωμένες Πολιτείες και το 2009 κυκλοφόρησαν μέσω της "SPV" το "The Visitor".
Τον Αύγουστο του 2013, ανέβηκε στην σκηνή του "Frampton's Guitar Circus" του Πίτερ Φράμπτον στο "Musikfest" της Πενσιλβάνια, ενώ την επόμενη χρονιά συμμετείχε στις ηχογραφήσεις του ομώνυμου ντεμπούτου των Red Zone Rider.
Φωτοχημειοθεραπεία

Η φωτοχημειοθεραπεία ή φωτοδυναμική θεραπεία (Photo Dynamic Therapy, PDT) αποτελεί μια θεραπεία για διάφορες παθήσεις όπως ο καρκίνος. Στη φωτοχημειοθεραπεία, χορηγείται στον ασθενή φάρμακο το οποίο συγκεντρώνεται κατά προτίμηση στα καρκινικά κύτταρα. Τα φάρμακα αυτά ονομάζονται φωτοευαισθητοποιητές και είναι αδρανή στο σκοτάδι. Μετά τη χορήγηση τους συνήθως ενδοφλεβίως, ο ασθενής εκτίθεται στο φως οπότε και ο φωτοευαισθητοποιητής ενεργοποιείται, απελευθερώνοντας ελεύθερες ρίζες τοπικά στα καρκινικά κύτταρα με αποτέλεσμα την καταστροφή του καρκινικού ιστού.
Μνημείο της συζυγικής τρυφερότητας και της αγάπης του λαού

Ιστορικό του μνημείου

Στις αρχές της δεκαετίας του 1793 το Δουκάτο της Βυρτεμβέργης θρήνυσε δύο φορές τον ηγεμόνα του. Ο Καρλ Όιγκεν κατόπιν μακροχόνιας βασιλείας απεβίωσε τον Οκτώβριο του 1793, ακολουθούμενος από τον αδελφό του, Λούντβιχ Όιγκεν, ο οποίος επίσης πέθανε μετά από διετή βασιλεία το 1795. Διάδοχός του ανέβηκε στο θρόνο ο Φρίντριχ Όιγκεν, ο οποίος και αυτός τη νύχτα της 18ης Ιουνίου 1795 προσβλήθηκε από εγκεφαλικό. Η λύπη που επικράτησε στο μικρό δουκάτο ήταν μεγάλη. Όταν ο Φρίντριχ Όιγκεν ανάρρωσε και έκανε την επόμενη δημόσια εμφάνισή του στις 24 Ιουνίου του ίδιου χρόνου, λαός πολύς προσήλθε στην αυλή του παλατιού και όλοι μαζί τραγούδησαν αυθόρμητα έναν ευχαριστήριο ύμνο. Η δούκισσα Φρειδερίκη Δωροθέα Σοφία φον Μπράντενμπουργκ Σβεντ συγκινήθηκε πολύ από την αυθόρμητη αυτή εκδήλωση αγάπης του λαού και πρότεινε να στηθεί ένα κατάλληλο μνημείο προς τιμή του διαδραματισθέντος γεγονότος. Κατασκευαστής του μνημείου ορίστηκε ο αυλικός γλύπτης Φίλιππ Γιάκομπ Σέφφαουερ. Το μνημείο ανεγέρθηκε το 1796, αλλά δεν έμεινε για πολύ. Ο διάδοχος Φρίντριχ Όιγκεν αφού ανέβηκε στον θρόνο έδωσε εντολή το 1807 να το μεταφέρουν σε μια άλλη πλατεία, όπου και τελικά κατεδαφίστηκε το 1817 κατά την ανάπλαση του χώρου όπου βρίσκονταν.

Περιγραφή

Στις τέσσερις πλευρές της βάσης του οβελίσκου υπήρχε από ένα ανάγλυφο πλάτους 120 και ύψους 95 εκατοστά. Τα ανάγλυφα αυτά σε κλασσικό ρυθμό είχαν ως θέμα τέσσερις χρυσές επιγραφές που είχε ορίσει η Δούκισσα Φρειδερίκη. Το πρώτο ανάγλυφο εικόνιζε την σύζυγο, τα τέκνα και τρία εγκόνια του δούκα Φρίντριχ Όιγκεν, Το δεύτερο ανάγλυφο εικόνιζε παιδιά κάτω από ανοιχτό ουρανό με ακτίνες ήλιου, το τρίτο εικόνιζε πλήθος των υπηκόων χαιρετώντας τον δούκα, ενώ στο τέταρτο ανάγλυφο έδειχνε υπηόους που παρελάμβαναν αγροτικό και οικονομικό πλούτο. Τα ανάγλυφα ήταν κατασκευασμένα από γύψο και ήταν αναρτημένα σε μετάλινες πλάκες επάνω σε πέτρινη βάση, επάνω σε κριπήδωμα από δύο σκαλοπάτια στην κορυφή ενός χαμηλού τύμβου. Στην πανυγηρική τοποθέτηση θεμέλιου λίθου με ευαγγελισμό παρευρέθηκαν ο δούκας και οι διάδοχοι πρίγκηπες Βίλχελμ και Χάινριχ. Μαζί με τον θεμέλιο λίθο τοποθετήθηκαν ως συμβολικά κτερίσματα μια ενεπίγραφη χάλκινη πλάκα, οίνος και φρούτα, ενώ ο καθηγητής ιστορίας της Σχολής Καλών Τεχνών και αρχιβιβλιοθηκάριος της δημόσιας βιβλιοθήκης εκφώνησε τον εγκώμιο λόγο.
Βασίλης Στογιάννος

Βίος

Ο Βασίλης Στογιάννος γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου 1939 στο Σωκράκι της Κέρκυρας. Μετά την ολοκλήρωση των εγκύκλιων σπουδών του φοίτησε στη Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης από το 1957 μέχρι το 1961 πρωτεύοντας στις εισαγωγικές και αριστεύοντας στις πτυχιακές εξετάσεις. Μετά την εκπλήρωση της στρατιωτικής του θητείας, μετέβη με υποτροφία του Παγκόσμιου Συμβουλίου Εκκλησιών για μετεκπαίδευση στην Τυβίγκη της Δυτικής Γερμανίας στην Ερμηνεία της Καινής Διαθήκης, στην Φιλοσοφία και την Ιστορία της αρχαίας Εκκλησίας. Είχε καθηγητές του τους E. Kaeseman, O. Michel και E. Lang. Ως υπότροφος του ιδρύματος Alexander von Humboldt στη Βόννη συνέχισε το ερευνητικό του έργο. Το 1968 αναγορεύθηκε διδάκτωρ θεολογίας στη Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Το 1974 έλαβε και το δεύτερο πτυχίο του από τη Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Το 1976 εκλέχθηκε υφηγητής στην έδρα Ιστορίας των χρόνων και Ερμηνείας της Καινής Διαθήκης και στην ίδια έδρα τακτικός καθηγητής το 1981. Υπήρξε συνεκδότης με τον Ιωάννη Καραβιδόπουλο των σειρών, Ερμηνεία Καινής Διαθήκης, και Βιβλική Βιβλιοθήκη στις εκδόσεις Πουρναράς. Πέθανε στις 18 Ιουλίου του 1985, υπηρετώντας ως πολιτικός διοικητής του Αγίου Όρους, από τον Μάιο του 1983.
Βάλεντιν Βάιγκελ

Βίος και ιδέες

Γεννήθηκε στο Χέιν, κοντά στη Δρέσδη, σε καθολική οικογένεια. Σπούδασε στο Μάισεν, τη Λειψία και τη Βυτεμβέργη. Το 1567 έγινε Λουθηρανός πάστορας στο Τσοπάου, κοντά στο Κέμνιτς. Εκεί, έζησε ήσυχη ζωή, ασχολούμενος με το συγγραφικό του έργο, γεγονός που υπήρξε και καθοριστικό για την αναγνώρισή του, καθώς δεν έζησε τον περιπετειώδη βίο του προγενέστερού του Παράκελσου, ούτε την ανήσυχη ζωή του μεταγενέστερου Γιάκομπ Μπέμε.
Εν γένει ο Βάιγκελ κράτησε τις ιδέες του μυστικές, κοινωνώντας τις μόνο σε προσωπικούς του φίλους (σε αντίθεση με τον Γιάκομπ Μπέμε). Ήταν γνωστός για την πίστη του ότι η Παρθένος Μαρία ήταν επίσης αποτέλεσμα άμωμης σύλληψης, δηλαδή αναμάρτητη, προκειμένου να δεχθεί τον θεό στη σάρκα της.
Άφησε περίπου 6.000 σελίδες έντυπου ή χειρόγραφου υλικού. Οι ιδέες του για την ανθρώπινη φύση δημοσιεύθηκαν σταδιακά και μετά θάνατον. Ο Γιόχαν Αρντ, ο Γκότφριντ Άρνολντ και ο Λάιμπνιτς βοήθησαν να διαδοθούν οι ιδέες του.
Ο μυστικισμός του σημαδεύτηκε από τις επιδράσεις του Γιοχάνες Τάουλερ και τα δόγματα του Παράκελσου. Ήταν επίσης οπαδός του Σεμπάστιαν Φρανκ και του Κάσπαρ Σβένκφελντ. Όπως και οι δύο τελευταίοι, τόνισε την εσωτερική ζωή. Υποστήριξε την ύπαρξη μίας «πνευματικής εκκλησίας», στην οποία μπορεί να γνωρίζει κανείς τον Χριστό χωρίς βιβλία ή γραφές.
1841 Μάζαρυκ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Μάζαρυκ εκτιμάται σε 46,07 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0398. Ο Μάζαρυκ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 5,5 ως 9,5 ώρες περίπου.
Παναγιώτης Νικολούδης

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1949 στη Μάνη και σπούδασε στη Νομική Αθηνών και στις ΗΠΑ. Έχει διατελέσει αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου, ενώ το 2010 ανέλαβε επικεφαλής στην Αρχή για το Ξέπλυμα του Βρώμικου Χρήματος.
Διετέλεσε υπουργός Επικρατείας για την Καταπολέμηση της Διαφθοράς στην πρώτη κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα και στην υπηρεσιακή κυβέρνηση της Βασιλικής Θάνου.
Ειρήνη Κουμαριανού

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Γαλάτσι. Υπήρξε μαθήτρια του Ελληνικού Ωδείου και μία από τις πιο σημαντικές φυσιογνωμίες του Ελληνικού Θεάτρου. Η καριέρα της ξεκίνησε το 1951, πρωταγωνιστώντας σε αρκετές παραστάσεις κυρίως του Εθνικού Θεάτρου ενώ συμμετείχε σε πολλές αρχαίες τραγωδίες, κυρίως της Επιδαύρου. Τηλεοπτικά έχουν αγαπηθεί πολλές δουλειές της.
Είχε συμμετάσχει σε ταινίες με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, την Τζένη Καρέζη, τη Ρένα Βλαχοπούλου κ.ά. και έχει στο ενεργητικό της 40 ταινίες, μεταξύ των οποίων τις: "Ιστορία μιας ζωής", "Κορίτσια για φίλημα" (1965), "Δάκρυα για την Ηλέκτρα" (1966), "Πολύ αργά για δάκρυα", "Καπετάν φάντης μπαστούνι" (1968), "Η νεράιδα και το παλικάρι" (1969), "Η αριστοκράτισσα και ο αλήτης", "Κρίμα το μπόι σου" (1970), "Ο κατεργάρης", "Η εφοπλιστίνα" (1971), "Η Μαρία της σιωπής", "Στον αστερισμό της παρθένου" (1973), ενώ κατέγραψε και συμμετοχές στο ραδιοφωνικό "Θέατρο της Δευτέρας".
Στην τηλεόραση είχε εμφανιστεί σε σειρές όπως "Αναστασία" (1994), "Ο Πρίγκηπας" (1996), "Προδοσία" (1996), "Σαν αδελφές" (ΕΤ1 - 1998), "Alma libre" (2001) και "Σ' αγαπώ μ' αγαπάς", ενώ το 2004 είχε ένα μικρό ρόλο στις "Σαββατογεννημένες" του Γιώργου Καπουτζίδη. 
Αυτό συνετέλεσε στην επιλογή της τον επόμενο χρόνο (2005) για τη σειρά "Στο Παρά 5" του ίδιου σεναριογράφου, που σημείωσε μεγάλη επιτυχία. Συμπρωταγωνίστησε με τη φίλη της Έφη Παπαθεοδώρου, με την οποία επίσης από κοινού συμμετείχαν στην Ελληνοαμερικανική ταινία "Όπα!".
Από τον Φεβρουάριο του 2007 συμμετείχε στην θεατρική παράσταση "Μάρτυρας κατηγορίας" της Αγκάθα Κρίστι με την Κάτια Δανδουλάκη, τον Δάνη Κατρανίδη, τον Κώστα Σπυρόπουλο, τον Απόστολο Τσακπίνη, τον Δημήτρη Λιτσικάκη κ.ά.

Θάνατος

Πέθανε στις 25 Ιανουαρίου 2013 σε ηλικία 82 ετών. Tις τελευταίες μέρες νοσηλευόταν στον Ευαγγελισμό με καρδιακά προβλήματα. Σε συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου Γαλατσίου τον Νοέμβριο του 2016, δόθηκε το όνομά της σε πλατεία στη συμβολή των οδών Μαραθώνος και Κουρτίου (πλατεία Ειρήνης Κουμαριανού).
Νησί

Νησί ή νήσος είναι μεγάλο κομμάτι ξηράς που περικλείεται από νερό, ανεξαρτήτως του εάν βρίσκεται σε λίμνη, σε ποτάμι ή στην θάλασσα. Τα νησιά μπορεί να έχουν το μέγεθος ενός βράχου -βραχονησίδες- ή ακόμη και μιας ολόκληρης ηπείρου, όπως η Αυστραλία. Το μεγαλύτερο νησί της Γης, αφαιρουμένων την ηπείρων, είναι η Γροιλανδία με έκταση 2.166.086 τετρ. χλμ. Σχηματίζονται με διάφορους τρόπους. Ένας από αυτούς είναι η δράση υποθαλάσσιων ηφαιστείων. Η λάβα που στερεοποιείται αυξάνει το ύψος των ηφαιστείων, τα οποία ξεπροβάλλουν από την επιφάνεια της θάλασσας. Τέτοια παραδείγματα νησιών είναι η Χαβάη, η Ισλανδία, η Σαντορίνη κ.λπ. Άλλος τρόπος σχηματισμού είναι από τη δράση των κοραλλιών που σχηματίζουν τις λεγόμενες ατόλες, χαμηλά νησιά με αμμώδεις παραλίες. Άλλα νησιά σχηματίστηκαν από την ανύψωση της στάθμης της θάλασσας ή από τη δράση ρηγμάτων, τη μετακίνηση των πλακών και την κατακόρυφη μετακίνηση τμημάτων του φλοιού.
Τα μικρά νησιά ονομάζονται νησίδες ή νησάκια, ενώ μια ομάδα από πολλά νησιά σε μεγάλη υδάτινη μάζα ονομάζεται αρχιπέλαγος.
Γεώργιος Μερίκας

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στον Άγιο Ανδρέα Κυνουρίας. Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και υπήρξε διευθυντής της Δ΄ Παθολογικής Κλινικής του Ευαγγελισμού (1960 - 1970). Το 1960 εξελέγη υφηγητής της Προπαιδευτικής Παθολογικής του Πανεπιστημίου Αθηνών και το 1970 εξελέγη τακτικός καθηγητής της Β' Παθολογικής Κλινικής στο "Ιπποκράτειο Νοσοκομείο". Στις 25 Νοεμβρίου 1977 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, της οποίας το 1988 διετέλεσε πρόεδρος.
Στην κυβέρνηση Ζολώτα διετέλεσε Υπουργός Υγείας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων.
Απεβίωσε στην Αθήνα.
Εκατόμπυλος

Ιστορική αναδρομή

Κατά τον Διόδωρο, ο Μέγας Αλέξανδρος στρατοπέδευσε κοντά στην ιδιαίτερα πλούσια πόλη Εκατοντάπυλο, το καλοκαίρι του 330 π.Χ. Το ελληνικό όνομα Εκατόμπυλος ή Εκατοντάπυλος δηλώνει την πόλη με τις 100 πύλες, αλλά ο τίτλος αυτός αφιερωνόταν σε πόλεις που διέθεταν πάνω από τέσσερις πύλες.
Ο Ρωμαίος ιστορικός Αππιανός (Συριακής 57) θεωρεί την Εκατόμπυλο κτίσμα του Σελεύκου Α΄, ενώ η άποψη πως ιδρύθηκε από τον Μ. Αλέξανδρο δεν φαίνεται πιθανή. Άλλοι ταυτίζουν την Εκατόμπυλο με την Εκατοντάπυλο του Διοδώρου, συμπεραίνοντας πως ο Σέλευκος μετονόμασε προϋπάρχουσα πόλη των ντόπιων κατοίκων.
Η Εκατόμπυλος έγινε, στη συνέχεια, μέρος της Σελευκιδικής αυτοκρατορίας. Ίσως μάλιστα υπήρξε έδρα βασιλικού νομισματοκοπείου, από την εποχή του Αντιόχου Α΄ μέχρι και τον Σέλευκο Β΄. Το 238 π.Χ. την κατέλαβαν οι Πάρθοι και την έκαναν πρωτεύουσά τους. Οι Κλαύδιος Πτολεμαίος, Στράβων και Πλίνιος την αναφέρουν ως βασιλική πόλη (Εκατόμπυλον βασίλειον), παρ'όλο που μετά πρωτεύουσα των Πάρθων έγινε η Κτησιφών. Ο Έλληνας ιστορικός Πολύβιος αναφέρει πως, στην περίοδο του 210/9 π.Χ., ο Αντίοχος Γ΄ στρατοπέδευσε στην πόλη, για να εποπτεύσει τις κινήσεις των Πάρθων.
Οι περισσότεροι σύγχρονοι μελετητές την τοποθετούν στους γηλόφους της σημερινής Šahr-e Qumis, 32 χλμ νοτίως του Νταμγκάν (Damghan), στην επαρχία Σεμνάν του Ιράν. Η επιφανειακή έρευνα στην περιοχή έδειξε διαλείπουσα κατοίκηση από την εποχή του Σιδήρου μέχρι και την Αχαιμενιδική περίοδο.
Διπλωματική αποστολή

Ονομασία

Μία μόνιμη διπλωματική αποστολή είναι τυπικά γνωστή ως μια πρεσβεία, και το πρόσωπο που είναι υπεύθυνο της αποστολής είναι γνωστό ως ένας πρέσβης. Η πρεσβική κατοικία καλείται γενικά πρεσβεία. Μερικοί πρέσβεις θα ζουν εκτός της πρεσβείας. Για παράδειγμα, ο Αμερικανός πρέσβης στη Ρωσία ζει σε μια κατοικία γνωστή ως Μέγαρο Σπάζο, εκτός της πρεσβείας.
Όλες οι αποστολές στα Ηνωμένα Έθνη είναι γνωστές απλά ως μόνιμες αποστολές, ενώ οι αποστολές στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι γνωστές ως μόνιμες αντιπροσωπείες και ο αρχηγός μιας τέτοιας αποστολής είναι τυπικά και μόνιμος αντιπρόσωπος και πρέσβης. Οι αποστολές της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο εξωτερικό είναι γνωστές ως αντιπροσωπείες. Μερικές χώρες έχουν πιο ειδική ονομασία για τις αποστολές τους και το προσωπικό: μίας αποστολής του Βατικανού ηγείται ένας νούντσιος (Λατινικά "απεσταλμένος") και όχι πρέσβης.
Οι βλαβερές συνέπειες του καπνού

Οι βλαβερές συνέπειες του καπνού («О вреде табака») είναι ένα μονόπρακτο θεατρικό έργο γραμμένο από τον Ρώσο συγγραφέα Αντόν Τσέχωφ. Το έργο έχει ένα μόνο πρόσωπο, τον Ιβάν Ιβάνοβιτς Νιούχιν (Нюхин), είναι δηλαδή ένας θεατρικός μονόλογος. Πρωτοδημοσιεύθηκε το 1886, αλλά αναθεωρήθηκε από τον Τσέχωφ και είναι γνωστότερο με την εκδοχή τού 1902 (δύο μόλις χρόνια πριν από τον θάνατο του συγγραφέα).

Υπόθεση

Το έργο παρουσιάζει τον Νιούχιν μέσα σε ένα επαρχιακό δημαρχείο. Η σύζυγός του τού έχει πει να δώσει μία διάλεξη για «τις βλαβερές συνέπειες του καπνού», παρά το ότι είναι ο ίδιος καπνιστής. Τονίζει ότι αυτή θα είναι μία ξερή και βαρετή ομιλία, αλλά συνεχώς αναβάλλει το πραγματικό θέμα της, μιλώντας για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει με την κυριαρχική γυναίκα του.
«Πρέπει να σάς αναφέρω, μια και το έφερε η κουβέντα, πως η σύζυγός μου διοικεί ένα ιδιωτικό οικοτροφείο, μάλλον όχι ακριβώς οικοτροφείο, αλλά κάτι παραπλήσιο. Μεταξύ μας, αρέσκεται να παραπονιέται για τους δύσκολους καιρούς που ζούμε, ωστόσο έχει βάλει στην άκρη μια μικρή καβάντζα... κάπου σαράντα ή πενήντα χιλιάδες ρούβλια. `Οσο για μένα, δεν έχω ένα καπίκι στο όνομά μου, τίποτα...»
Θέλει να υψώσει το ανάστημά του απέναντι στη γυναίκα του, θέλει να φύγει μακριά, να την ξεχάσει και να μείνει μόνος. Πετά το παλιό τριμμένο παλτό του (μία μεταφορά για τον εαυτό του), αλλά ξαφνικά το μαζεύει από κάτω, επειδή:
«Είναι εδώ. Η γυναίκα μου είναι εδώ από πίσω, περιμένοντάς με».
Στο τέλος του μονολόγου, ο Νιούχιν έχει πει ελάχιστα για τις βλαβερές συνέπειες του καπνού, αλλά ζητεί από το ακροατήριό του να μη τον προδώσει:
«Αν σας ρωτήσει, σάς παρακαλώ, σάς ικετεύω, πείτε της ότι το σκιάχτρο ο άντρας της, θέλω να πω ο ομιλητής, εγώ, συμπεριφέρθηκε με αξιοπρέπεια.»

Ιστορία παραστάσεων

Το έργο δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 1886, αλλά ο συγγραφέας το αναθεώρησε αργότερα, ολοκληρώνοντας την εκδοχή του 1902, που είναι και η πιο γνωστή. Στην Ελλάδα παρουσιάστηκε για πρώτη φορά τον Φεβρουάριο του 1930, σε μετάφραση Μ. Κουνελάκη, στην αίθουσα του Ωδείου Αθηνών. Η πρώτη αγγλική του έκδοση έλαβε χώρα ακόμα πιο αργά, το 1954, στη συλλογή The Unknown Chekhov.

Προσαρμογή

Ο Πωλ Νιούμαν σκηνοθέτησε μία προσαρμογή του έργου σε κινηματογραφική ταινία μικρού μήκους, που παίχθηκε περιορισμένα στη Νέα Υόρκη το 1962. Σε αυτή την ταινία τον μοναδικό ρόλο έπαιξε ο ηθοποιός Μάικλ Στρονγκ (1918-1980), ο οποίος είχε επαινεθεί πολύ όταν τον είχε παίξει στο θέατρο του Actors Studio. Παρότι είχε μια ευνοϊκή αναφορά στους New York Times, ο Νιούμαν απέσυρε το όνομά του από τους τίτλους της ταινίας για λόγους που παραμένουν άγνωστοι, και παρεχώρησε το μοναδικό αντίγραφο στον Στρονγκ, ο οποίος το κράτησε μέχρι τον θανατό του. Τον Νοέμβριο του 2016 η Turner Classic Movies ανακοίνωσε ότι σχεδίαζε να επανακυκλοφορήσει την ταινία το 2017.
Οι βλαβερές συνέπειες του καπνού έχουν προσαρμοσθεί επίσης σε μουσική που έγραψε ο Αμερικανός συνθέτης Ντόμινικ Αρτζέντο, στο έργο του A Water Bird Talk (1974–1976).
Μουριές Κιλκίς

Γεωγραφία - Αξιοθέατα

Οι Μουριές βρίσκονται στα σύνορα της Ελλάδας με τη Βόρεια Μακεδονία. Είναι κτισμένες νότια του όρους Κερκίνη ή Μπέλλες και βορειοδυτικά της λίμνης Δοϊράνης. Απέχουν 38,5 χλμ. Β.-ΒΔ. από το Κιλκίς, 82 χλμ. Β.-ΒΔ. της Θεσσαλονίκης και 4,5 χλμ. από το τελωνείο Δοϊράνης. Νοτιοδυτικά του χωριού  και δίπλα στις όχθες της λίμνης, στην τοποθεσία "Χίλια Δέντρα", υπάρχει παραλίμνιο δάσος από βελανιδιές, πλατάνια και φράξους, το οποίο από το 2009 έχει χαρακτηριστεί Διατηρητέο Μνημείο της Φύσης. Ολόκληρη η λίμνη Δοϊράνη αποτελεί πολύ σημαντικό υγροβιότοπο που έχει χαρακτηριστεί βιότοπος Natura και περιληφθεί στις Ζώνες Ειδικής Προστασίας, καθώς δίνει προσωρινό καταφύγιο σε 36 σπάνια είδη πουλιών. Στα βόρεια υπάρχει ο καταρράκτης των Μουριών ή του Μπέλλες.

Ιστορία - Διοικητικά

Το χωριό επί τουρκοκρατίας ονομαζόταν Ακίντζαλη ή Ακίντζαλι.και η ευρύτερη περιοχή των Μουριών ήταν τμήμα του καζά της Δοϊράνης. Μετά τον Β΄ Βαλκανικό πόλεμο και την απελευθέρωση της περιοχής και το ΦΕΚ 48Α-05/03/1919 ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας Ακίντζαλη. Μετονομάστηκε σε Μουριές το 1926. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τον Καβαλλάρη και το Παλαιό Λιθωτό αποτελούν την τοπική κοινότητα Μουριών που ανήκει στη δημοτική ενότητα Μουριών του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 604  κατοίκους, ενώ ως οικισμός 555.
Πατριάρχης Ιωάννης Δ΄ Νηστευτής

Βιογραφία

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κωνσταντινούπολη. Ήταν Καππαδόκης στην καταγωγή, γι' αυτό πολλές φορές απαντάται και με το προσωνύμιο Καππαδόκης. Από πολύ νωρίς έλαβε και το προσωνύμιο Νηστευτής, για τη μεγάλη του εγκράτεια. Εργάστηκε ως χαράκτης και χειροτονήθηκε διάκονος από τον Πατριάρχη Ιωάννη Γ΄. Υπηρέτησε στο ναό της Αγίας Σοφίας και εξελέγη Πατριάρχης στις 11 Απριλίου του 582, μετά το θάνατο του Ευτύχιου.
Πέθανε στις 2 Σεπτεμβρίου του 595 και ετάφη στο ναό των Αγίων Αποστόλων. Ανακηρύχθηκε άγιος και η μνήμη του τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 2 Σεπτεμβρίου. Η κάρα του φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Αγάθωνος Φθιώτιδας.

«Οικουμενικός Πατριάρχης»

Είναι γνωστός από το γεγονός ότι, κατόπιν συνοδικής απόφασης, ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε τον τίτλο Οικουμενικός Πατριάρχης, ο οποίος διατηρείται μέχρι σήμερα. Ανέλαβε τον τίτλο αυτό κατόπιν ενθάρρυνσης του Αυτοκράτορα Μαυρίκιου, ο οποίος σχεδίαζε να παραδώσει στον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως την εξουσία πάνω στους Πατριάρχες της Ανατολής, όπως ακριβώς ο επίσκοπος Ρώμης απολάμβανε την εξουσία πάνω σε ολόκληρη τη Δυτική Εκκλησία. Εξάλλου, στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, η λέξη «Οικουμένη» είχε φτάσει να σημαίνει την ίδια την Αυτοκρατορία, και όχι αυτό που κυριολεκτικά σημαίνει, δηλαδή ολόκληρο τον κατοικημένο κόσμο, γι'αυτό και θεωρήθηκε σωστό ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως να φέρει αυτό τον τίτλο.
Η υιοθέτηση του τίτλου αυτού αποτέλεσε αιτία έριδας μεταξύ Ρώμης και Κωνσταντινούπολης. Οι Πάπες Πελάγιος Β΄ και Γρηγόριος ο Μέγας αντέδρασαν στον τίτλο αυτό, ο οποίος κατά τη γνώμη τους υποβάθμιζε το Παπικό πρωτείο. Ο Πάπας Γρηγόριος μάλιστα έγραψε και περίφημες επιστολές για το θέμα αυτό, ενώ ως αντίδραση υιοθέτησε ο ίδιος τον τίτλο servus servorum Dei (δούλος των δούλων του Θεού). Απευθύνθηκε μάλιστα με επιστολή και στην Αυτοκράτειρα Κωνσταντίνα, πληροφορώντας την ότι η αλαζονεία του Ιωάννη του Νηστευτή ήταν σίγουρο σημάδι για την παρουσία του Αντιχρίστου.
Μάλα Στράνα

Ιστορία

Παλαιότερα, η Μάλα Στράνα ονομαζόταν Malé Město Prazské (Μικρή Πόλη της Πράγας), που δημιουργήθηκε το 1257, όταν ενώθηκαν σε μια διοικητική ενότητα οι διάφορoι σκόρπιοι οικισμοί. Οι περισσότεροι κάτοικοι ήταν Γερμανοί τεχνίτες. Το κέντρο της πόλης ήταν η αγορά, η σημερινή Πλατεία της Μάλα Στράνα (Malostranské náměstí). To 1541, η Μάλα Στράνα καταστράφηκε σχεδόν ολοκληρωτικά από τους καταστροφικούς πολέμους και πυρκαγιές στην πόλη της Πράγας.
Στη Μάλα Στράνα τα συχνότερα κτίρια που συναντά κανείς με περισσότερο ενδιαφέρον είναι οι εκκλησίες, από τις οποίες, η εκκλησία του Αγίου Νικολάου είναι η επιφανέστερη.
Μεσογειακό κλίμα

Ως Μεσογειακό κλίμα (Csa και Csb στην ταξινόμηση κατά Köppen) νοούνται οι κλιματολογικές εκείνες συνθήκες που επικρατούν στις περιοχές των ακτών της Μεσόγειου Θάλασσας καθώς και άλλων περιοχών που εξομοιώνουν τις συνθήκες αυτού του τύπου κλίματος, όπως η Καλιφόρνια, περιοχές του Μεξικού, Αυστραλίας, Νότιας Αφρικής, Χιλής, Αργεντινής.
Σε γενικές γραμμές το κλίμα χαρακτηρίζεται από ζεστά, ξηρά καλοκαίρια και δροσερούς και υγρούς χειμώνες. Διακρίνεται σε μεσογειακό παράκτιο και σε μεσογειακό ενδοχώρας.