Χιου Ντάουντινγκ

Βιογραφία

Ο Ντάουντινγκ γεννήθηκε στη μικρή σκωτική πόλη Μόφφατ στις 24 Απριλίου 1882, όπου είχε εγκατασταθεί η οικογένεια Ντάουντινγκ από το 1879. Ο πατέρας του, Άρθουρ, είχε μεταβεί εκεί ύστερα από τριετή θητεία στο "Fettes College" του Εδιμβούργου ως υποδιευθυντής. Στο Μόφφατ ίδρυσε μαζί με τον συνεργάτη του Τσώρτσιλ το εκπαιδευτικό ίδρυμα "St. Ninian's Boys Preparatory School". Ο μικρός Χιου φοίτησε σε αυτό το σχολείο και στα 15 του πήρε υποτροφία για το "Winchester College". Όταν ολοκλήρωσε τις σπουδές του, κατατάχτηκε στο Στρατό, φοιτώντας στη Βασιλική Στρατιωτική Ακαδημία στο Γούλγουιτς. Όταν αποφοίτησε υπηρέτησε ως υπαξιωματικός της Βασιλικής Φρουράς Πυροβολικού στο Γιβραλτάρ, την Κεϋλάνη και το Χονγκ Κονγκ και τελικά τοποθετήθηκε στην Ινδία σε μονάδα ορεινού πυροβολικού, όπου παρέμεινε επί έξι χρόνια. Επιστρέφοντας στη Βρετανία ενδιαφέρθηκε ζωηρά για την Αεροπορία. Πήρε πτυχίο πιλότου στη σχολή της Βίκερς στις 20 Δεκεμβρίου 1913 στο αεροδρόμιο Brooklands στο Σάρεϊ Στη συνέχεια κατατάχτηκε στον πρόγονο της RAF, "Royal Flying Corps", (Βασιλικό Ιπτάμενο Σώμα. RFC). Στάλθηκε στη Γαλλία και το 1915 προάχθηκε σε διοικητή του 16ου Σμήνους.
Ύστερα από τη Μάχη του Σομ ο Ντάουντινγκ ήρθε σε σύγκρουση με τον Στρατηγό Χιού Τρέντσαρντ (Hugh Trenchard), Διοικητή του RFC επειδή υποστήριξε ότι οι πιλότοι χρειάζονταν ανάπαυση ύστερα από τις συνεχείς πτήσεις. Ο Ντάουντινγκ έπεσε σε δυσμένεια και στάλθηκε πίσω στη Βρετανία, όχι όμως χωρίς την προαγωγή του σε Ταξίαρχο. Παρά την προαγωγή, δεν του δόθηκε θέση σε μάχιμη υπηρεσία ως το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
To RFC μετεξελίχτηκε στη Βασιλική Αεροπορία (RAF) και ο Ντάουντιγκ ακολούθησε την πορεία της αποκτώντας εμπειρία τόσο στην εκπαίδευση των πιλότων όσο και στην έρευνα των τεχνολογικών εξελίξεων των αεροσκαφών. Το 1928 νυμφεύθηκε την Κλαρίς (Clarice) και 1929 προάχθηκε σε Υποπτέραρχο (ο πραγματικός βαθμός στη RAF αναφέρεται ως "Air Vice Marshall") και το 1930 αποτέλεσε μέλος του Αεροπορικού Συμβουλίου (Air Council). Το ίδιο έτος έχασε τη σύζυγό του ύστερα από σύντομη ασθένεια, αναλαμβάνοντας να μεγαλώσει μόνος του τον γιο τους Ντέρεκ. Ο Ντάουντινγκ ύστερα από αυτό αποτραβήχτηκε από την κοινωνική ζωή. Το 1934 πήρε το χρίσμα του Ιππότη (knight) από το Βασιλέα της Αγγλίας. και το 1937 προάχθηκε σε Αντιπτέραρχο (Air Field Marshal).
Ως μέλος του Αεροπορικού Συμβουλίου κατέβαλε μεγάλες προσπάθειες για να πείσει τους συναδέλφους και την υπηρεσία του ότι η Αγγλία χρειαζόταν περισσότερα καταδιωκτικά από βομβαρδιστικά, ώστε να μπορεί να αμυνθεί απέναντι στη γερμανική πολεμική αεροπορία. Υποστήριξε θερμά δύο τύπους καταδιωκτικών, το Χώκερ Χάρικεϊν και το Σπιτφάιρ, όταν μάλιστα το δεύτερο αποδείχτηκε καλύτερο, επέμεινε η παραγωγή να ρίξει όλο της το βάρος σε αυτό. Ενθάρρυνε, επίσης, τόσο τις ραδιοεπικοινωνίες όσο και τη χρήση του ραντάρ, το οποίο επρόκειτο να διαδραματίσει σημαντικότατο ρόλο στην επικείμενη μάχη της Αγγλίας.
Ο Ντάουντινγκ ήταν κλειστός χαρακτήρας, χαρακτηριστικά φλεγματικός και σπάνια χαμογελούσε. Γι' αυτό οι υφιστάμενοί του τού είχαν αποδώσει το προσωνύμιο "Stuffy" (αποδίδεται ως "βαλσαμωμένος") Ήταν, επίσης, ρεαλιστής και πολύ καλός οργανωτής, ενώ αναφέρεται ότι "οι πιλότοι του τον λάτρευαν". Έτσι το 1938 ο Ντάουντινγκ όταν ερωτήθηκε απάντησε ότι η RAF δεν ήταν έτοιμη να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τη Λουφτβάφφε, συμβούλεψε μάλιστα τον Νέβιλ Τσάμπερλεν να συνομιλήσει εξευμενιστικά προς το Χίτλερ ώστε η χώρα να μπορέσει να κερδίσει χρόνο για την σωστή προετοιμασία της Αεροπορίας της. Εν τω μεταξύ συνέχισε να είναι δραστήριος σε όλους τους τομείς τους οποίους κάλυπτε η θέση του: Αναλαμβάνοντας τη Διοίκηση Καταδίωξης, καθόρισε ως βάση της το Μπέντλεϊ Πράιορι (Bentley Priory), μια αγροικία στο Στάνμορ (Stanmore) στα ΒΑ περίχωρα του Λονδίνου. Οργάνωσε το "Βασιλικό Σώμα Παρατηρητών" (Royal Observer Corps) ώστε να καλύψει τα κενά που άφηνε το ραντάρ (στα πρώτα στάδια χρήσης του το ραντάρ δεν έδινε το ύψος των εχθρικών αεροσκαφών) και βελτίωσε τη χρήση της ραδιοεπικοινωνίας με τα αεροσκάφη που πετούσαν ώστε να εξασφαλίσει τον καλύτερο συντονισμό τους. Το δίκτυο μεταξύ παρατηρητών, αεροδρομίων και αρχηγείου διέθετε τηλεφωνικές συνδέσεις αποκλειστικής χρήσης, με τα τηλεφωνικά καλώδια τοποθετημένα υπόγεια και σε τέτοιο βάθος ώστε να μη κινδυνεύουν να πληγούν από βόμβες.

Μετά τον Πόλεμο

Κατά τα τελευταία έτη της ζωής του ο Ντάουντινγκ έπασχε από αρθρίτιδα που συχνά τον υποχρέωνε να χρησιμοποιεί αναπηρική καρέκλα. Απεβίωσε στο σπίτι του, στο Τάνμπριτζ Γουέλς (Tunbridge Wells) του Κεντ στις 15 Φεβρουαρίου 1970 σε ηλικία 87 ετών. Προηγουμένως είχε αφήσει εντολή να αποτεφρωθεί και όχι να ταφεί. Οι στάχτες του τοποθετήθηκαν ύστερα από ειδική λειτουργία στο Αββαείο του Γουεστμίνστερ, στο παρεκκλήσι της RAF που βρίσκεται στο Αββαείο.

Στον κινηματογράφο

Στην ταινία "Η Μάχη της Αγγλίας" (1969) τον ρόλο του Ντάουντινγκ ενσαρκώνει ο Λώρενς Ολίβιε, ο οποίος είχε και ο ίδιος υπηρετήσει ως πιλότος στο Ναυτικό. Ο μεγάλος ηθοποιός συναντήθηκε με τον Ντάουντινγκ (ο οποίος χρησιμοποιούσε ήδη αναπηρική καρέκλα) και του είπε ότι "κάθεται πίσω από το γραφείο του όλη μέρα παριστάνοντας πως είναι αυτός". Συμπλήρωσε ότι "τα έκανε μάλλον θάλασσα" και ο γηραιός Ντάουντινγκ απάντησε "ω, είμαι βέβαιος γι' αυτό", διάλογος που έσπασε τον μεταξύ τους πάγο και ο Ολίβιε ξέσπασε σε γέλια. Σύμφωνα με τον βιογράφο του Ολίβιε, Ρότζερ Λιούις, κατά τα γυρίσματα στο Μπέντλεϊ Πράιορι ο Ντάουντινγκ παρακολουθούσε και συχνά έκλαιγε.