google/wiki40b huggingface dataset:
Δημήτρης Ρέππας

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 6 Ιουλίου 1952 στο Λεωνίδιο Αρκαδίας. Είναι γιος του γιατρού Παναγιώτη Ρέππα, ο οποίος διετέλεσε δήμαρχος Λεωνιδίου με την υποστήριξη της Δεξιάς για πολλά χρόνια. Από την πλευρά της μητέρας του Αμαλίας, το γένος Πουλίτσα, είναι εγγονός του προέδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας και πρωθυπουργού της Ελλάδας, Παναγιώτη Πουλίτσα.
Αποφοίτησε από την Οδοντιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, και το 1974 ήταν από τα ιδρυτικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του στην Οδοντιατρική Αθηνών, συνδέθηκε φιλικά με τους συμφοιτητές του Κώστα Λαλιώτη και Στέφανο Μανίκα, που και αυτοί αργότερα έγιναν βουλευτές και υπουργοί.
Διετέλεσε βουλευτής Αρκαδίας με το ΠΑΣΟΚ τις περιόδους 1981-1985 και 1989-2012.
Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 ήταν ηγετικό στέλεχος της λεγόμενης «ομάδας των λοχαγών» του ΠΑΣΟΚ, η οποία το 1996 βοήθησε τον Κώστα Σημίτη να επικρατήσει στη διαδοχή του Ανδρέα Παπανδρέου, ενάντια στους Γεράσιμο Αρσένη και Άκη Τσοχατζόπουλο.
Στις κυβερνήσεις Σημίτη ο Δημήτρης Ρέππας διετέλεσε υπουργός Τύπου και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης και κυβερνητικός εκπρόσωπος από τον Ιανουάριο του 1996 μέχρι τον Οκτώβριο του 2001, καθώς και υπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων από τον Οκτώβριο του 2001 μέχρι τον Μάρτιο του 2004. 
Στις κυβερνήσεις του Γιώργου Παπανδρέου και του Λουκά Παπαδήμου διετέλεσε υπουργός Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων από τον Οκτώβριο του 2009 έως τον Ιούνιο του 2011 και υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης από τον Ιούνιο του 2011 έως τον Μάιο του 2012.
Το 1999, έγραψε βιβλίο για τις εμπειρίες του ως κυβερνητικός εκπρόσωπος, με τίτλο «Πρόσωπο με πρόσωπο με τα Μαζικά Μέσα Ενημέρωσης».
Είναι νυμφευμένος με την Βασιλική Κουκίου και έχουν αποκτήσει δύο παιδιά, τον Παναγιώτη και τη Μαρία Χαρά.
We've Come for you All

Τραγούδια

1. Contact (Bush, Caggiano, Ian, Bello, Benante) - 1:15

2. What Doesn't Die (Bush, Caggiano, Ian, Bello, Benante) - 4:10

3. Superhero (Bush, Caggiano, Ian, Bello, Benante) - 4:03

4. Refuse to Be Denied (Bush, Caggiano, Ian, Bello, Benante) - 3:20

5. Safe Home (Bush, Caggiano, Ian, Bello, Benante) - 5:10

6. Any Place But Here (Bush, Caggiano, Ian, Bello, Benante) - 5:49

7. Nobody Knows Anything (Bush, Caggiano, Ian, Bello, Benante) - 2:57

8. Strap It On (Bush, Caggiano, Ian, Bello, Benante) - 3:32

9. Black Dahlia (Bush, Caggiano, Ian, Bello, Benante) - 2:37

10. Cadillac Rock Box (Bush, Caggiano, Ian, Bello, Benante) - 3:41

11. Taking the Music Back (Bush, Caggiano, Ian, Bello, Benante) - 3:11

12. Crash (Bush, Caggiano, Ian, Bello, Benante) - 0:57

13. Think About an End (Bush, Caggiano, Ian, Bello, Benante) - 5:09

14. W.C.F.Y.A. (Bush, Caggiano, Ian, Bello, Benante) - 4:12
Τελλιάδες

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Τελλιάδες (Τελλιάδαι) είναι γνωστό ένα γένος μάντεων καταγόμενων από την Ηλεία. Από το γένος αυτό, δύο ήταν οι πιο φημισμένοι μάντεις: ο Ηγησίστρατος και ο Τελλίας, που έδωσε και το όνομά του στο γένος. Σχετικά αφιερώματα ευγνωμοσύνης των κατοίκων της Φωκίδας στον Απόλλωνα στους Δελφούς είχαν κατατεθεί (και σώζονταν επί αιώνες) για τη βοήθεια που τους είχε προσφέρει ο Τελλίας στους αγώνες τους κατά των Θεσσαλών περί το 500 π.Χ..
2328 Ρόουμπσον

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Ρόουμπσον εκτιμάται σε 11,8 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι C (ανθρακούχος), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,128 ± 0,038. Ο Ρόουμπσον περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 13 ως 24 ώρες περίπου.
Δημήτρης Κούκουρας

Νεανικά χρόνια

Γεννήθηκε το 1892 στη Δύμη στην Κάτω Αχαΐα. Το 1911 τελείωσε τις γυμνασιακές του σπουδές και κατατάχθηκε εθελοντής στο Ελληνικό Στρατό. Πήρε μέρος στους Βαλκανικούς πολέμους όπου τιμήθηκε δύο φορές με παράσημο ανδρείας. Συμμετείχε στην εκστρατεία εναντίον της Σοβιετικής Ρωσίας το 1919 όπου παρακολούθησε και την εξέγερση των Γαλλικών ναυτικών πληρωμάτων. Στην Μικρασιατική εκστρατεία τραυματίστηκε σοβαρά. Το 1918 ορκίστηκε ανθυπολογαχός του Πεζικού  ενώ συμπλήρωσε τις σπουδές του σε σχολές στρατιωτικών (Ευελπίδων, Πολέμου κ.α). Την περίοδο 1934-1935 ήταν καθηγητής στη  Στρατιωτική σχολή Τοπογραφίας. Το 1935 προήχθη σε ταγματάρχη.

Ύστερα Χρόνια

Αποτάχθηκε από τον στρατό από την δικτατορία Μεταξά με τον βαθμό του  αντισυνταγματάρχη. Εντάχθηκε στο Αντιδικτατορικό Μέτωπο Στρατού και για την δράση του εξορίστηκε στην Αμοργό. Έκανε αίτηση να πολεμήσει στο Ελληνοϊταλικό πόλεμο που δεν έγινε δεκτή.  Στην Κατοχή εντάχθηκε στον ΕΛΑΣ ως διοικητής της 7ης Ταξιαρχίας. Στην Απελευθέρωση γράφτηκε στον πίνακα Β' (εκεί εγγράφονταν οι αξιωματικοί που υπηρέτησαν στον ΕΛΑΣ) και εξορίστηκε στην Νάξο όπου απέδρασε τον Απρίλιο του 1947 μαζί με άλλους 11 εκτοπισμένους αξιωματικούς του ΕΛΑΣ.
Μετά την απόδραση του, κατέφυγε στις δυνάμεις του Δημοκρατικού στρατού της ανατολικής Στερεάς, γρήγορα όμως αιχμαλωτίστηκε τραυματισμένος και παραπέμφθηκε στο στρατοδικείο Λαμίας το οποίο τον καταδίκασε σε θάνατο παρότι ο εισαγγελέας πρότεινε την αναγνώριση ελαφρυντικών λόγω πρότερης ένδοξης δράσης και γήρατος. Τελικά εκτελέστηκε στις 13 Ιουνίου 1947. Στη δίκη και την εκτέλεση του παρότι άρρωστος κράτησε θαρραλέα στάση. Ήταν παντρεμένος και είχε μια κόρη.
Άγιος Γεώργιος (συνοικία Λατσιών)

Τοποθεσία

Στα βόρεια συνορεύει με τη συνοικία Απόστολος Βαρνάβας και Άγιος Μακάριος (Δήμος Στροβόλου), στα βορειοανατολικά με την Αγλαντζιά, στα ανατολικά με το Γέρι και τον Αρχάγγελο Μιχαήλ, στα νότια με τη συνοικία Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη (Δήμος Ιδαλίου), στα νοτιοδυτικά με τη Νήσου, στα δυτικά με το Τσέρι και στα βορειοδυτικά με την Αγία Παρασκευή (Δήμος Λακατάμιας). Επιπλέον, η συνοικία Άγιος Ελευθέριος συνορεύει από όλες τις μεριές της με τον Άγιο Γεώργιο.
Βασιλικό Μουσείο Καλών Τεχνών της Αμβέρσας

Ιστορία

Αν και ως μουσείο ιδρύθηκε το 1810, η ιστορία της συλλογής του ξεκινά πολύ νωρίτερα, έχοντας τις ρίζες της στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά (Συντεχνία των ζωγράφων) το 1382. Τα μέλη της Συντεχνίας συναντιούνταν σε μια τοπική αίθουσα συμποσίων, της οποίας τους τοίχους κοσμούσαν με τις δικές τους δημιουργίες. Ο Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς, για παράδειγμα, δώρισε ως διακοσμητικό της αίθουσας τον πίνακά του Οικογένεια με παπαγάλους (1614) και σήμερα κοσμεί την κεντρική αίθουσα του μουσείου που φέρει το όνομά του (Rubens gallery). Όταν η Συντεχνία διαλύθηκε, τα έργα τέχνης που κατείχε μεταφέρθηκαν στην Ακαδημία Καλών Τεχνών, την οποία είχε ιδρύσει κατά κύριο λόγο ο Ντάβιντ Τένιερς ο νεότερος το 1663. Η συλλογή αυτή περιλάμβανε έργα των Ρούμπενς, Γιάκομπ Γιόρντενς και Κορνέλις ντε Φος. Κατά τον 19ο αιώνα η συλλογή συνέχισε να μεγαλώνει από δωρεές εύπορων ευεργετών και περιέλαβε έργα ζωγράφων όπως οι Χανς Μέμλινγκ, Ρόχιερ φαν ντερ Βάιντεν και Γιαν βαν Άικ. Κατά την ίδια περίοδο η Ακαδημία απαιτούσε από τα μέλη της να κάνουν δωρεά ένα έργο τέχνης, και για τον λόγο αυτό η συλλογή μεγάλωσε αξιοσημείωτα γρήγορα: Μεταξύ των αποκτημάτων της βρέθηκαν έργα των Ντομινίκ Ενγκρ και Ζακ Λουί Νταβίντ. Η συλλογή στεγάστηκε, τελικά, στο σημερινό κτίριο του μουσείου κατά τη δεκαετία του 1890, ενώ οι δωρεές συνεχίστηκαν. Συνολικά, ως δωρεές προς τη συλλογή υπολογίζεται ότι αποκτήθηκαν περί τα 600 έργα.
Αξιοσημείωτο είναι ότι κατά τη γαλλική κατοχή της πόλης, πρώτα το 1794 και ύστερα το 1796, πολλά έργα τέχνης αφαιρέθηκαν από εκκλησίες και άλλα ιδρύματα, τα οποία λεηλατήθηκαν. Αργότερα, όμως όσα από αυτά τα έργα τέχνης έγινε δυνατόν να ανακτηθούν, αποτέλεσαν τμήμα της συλλογής του μουσείου. Ωστόσο, το 1817 η συλλογή αριθμούσε μόλις 127 έργα, κυρίως των μέσων του 16ου και του 17ου αιώνα. Κεντρικό κορμό της συνιστούσαν τα έργα του Ρούμπενς.
Ο Γουλιέλμος Α΄ της Ολλανδίας βοήθησε το μουσείο με πολλούς τρόπους. Το 1823 δώρισε σε αυτό τρεις πίνακες, ένας από τους οποίους ήταν το πρώιμο έργο του Τιτσιάνο Ο Πάπας Αλέξανδρος Δ΄ παρουσιάζει τον Γιάκοπο Πεζάρο στον Άγιο Πέτρο, πρώτο απόκτημα του μουσείου - έργο ξένου ζωγράφου. Με διάταγμα του 1827 έδωσε δωρεά 20.000 γκίλντερς (χρυσών νομισμάτων) για να δημιουργηθεί η σύγχρονη (της εποχής) συλλογή του μουσείου, αλλά παρενέβη η Βελγική επανάσταση. Μόνον το 1873 κατάφερε το μουσείο να αρχίσει να αποκτά έργα ζώντων καλλιτεχνών.
Το 1840 έγινε μια σημαντική δωρεά στο μουσείο: Ο πρώην δήμαρχος της Αμβέρσας Φλόρεντ φαν Έρτμπορν (Florent van Ertborn) δώρισε 141 έργα τέχνης. Ο φαν Έρτμπορν είχε συλλέξει έργα πρώιμης φλαμανδικής ζωγραφικής κατά τη διάρκεια μιας εποχής που η ζωγραφική αυτή δεν έχαιρε μεγάλης εκτίμησης. Η προσθήκη αυτή, μακροπρόθεσμα, εξασφάλισε τη φήμη του μουσείου. Ανάμεσα στα έργα αυτά συγκαταλέγονταν Η Αγία Βαρβάρα και η Παναγία στην πηγή του Γιαν βαν Άικ και το ήμισυ του διπτύχου του Ρόχιερ φαν ντερ Βάιντεν Πορτρέτο του Φιλίπ ντε Κρουά και η εικόνα για Αγία  Τράπεζα Τα επτά Μυστήρια. Υπήρχαν, επίσης, έργα των Χανς Μέμλινγκ, Ντίρικ Μπάουτς, Γιοάχιμ Πατινίρ, Κουέντιν Μασσάις, Ζαν Φουκέ (Jean Fouquet), Σιμόνε Μαρτίνι, Αντονέλλο ντα Μεσσίνα και Λούκας Κράναχ.
Όλντριχ του Ολομόουτς

Βιογραφία

Ήταν ο τρίτος γιος τού Σομπιέσλαφ Α΄ δούκα της Βοημίας και της Αδελαΐδας των Πιαστ, κόρης τού Άλμος πρίγκιπα της Ουγγαρίας. Ήταν ο τρίτος με το όνομα αυτό στον Οίκο του. Αδέλφια του ήταν ο Σομπιέσλαφ Β΄, ο Βεντσέσλαος Β΄ δούκες της Βοημίας και η Μαρία.
Ο Όλντριχ ζήτησε από τον Φρειδερίκο Α΄ των Χοενστάουφεν βασιλιά της Γερμανίας να τον κάνει δούκα της Βοημίας, αντί τού εξαδελφου του Βλαδισλάου Β΄. Όμως ο Δανιήλ Α΄ επίσκοπος της Πράγας παρενέβη και όλες οι μερίδες συμφώνησαν να γίνει ο Βλαδίσλαος Β΄ δούκας της Βοημίας (αργότερα έγινε και βασιλιάς), ενώ ο Όλντριχ να λάβει το κάστρο Χράντετς (τώρα πόλη Χράντετς Κράλοβε) με τη γύρω περιοχή.
Η συμφωνία δεν κράτησε πολύ· ο Όλντριχ διέφυγε εξόριστος στην Πολωνία και από εκεί στην Αυλή τού βασιλιά της Γερμανίας. Εκεί έγινε από το 1162 πιστός υποστηρικτής του. Συμμετείχε σε αρκετές εκστρατείες τού Φρειδερίκου Α΄ στη Λομβαρδία. 
Το 1172 ο Βλαδίσλαος Β΄ παραιτήθηκε υπέρ τού γιου του Φρειδερίκου. Αυτή η ασυνήθιστη ενέργεια συνάντησε τη δυνατή αντίσταση των ευγενών. Ο βασιλιάς της Γερμανίας αρνήθηκε να τον αναγνωρίσει · το επόμενο έτος τον εκτόπισε και πρόσφερε το θρόνο της Βοημίας στον Όλντριχ. Ο Όλντριχ -που ήθελε να διατηρηθεί η αρχή τού πρεσβύτερου, η οποία είχε καθιερωθεί στους Πρεμυσλίδες από τον 11ο αι.- αρνήθηκε την τιμή υπέρ τού μεγαλύτερου αδελφού του Σομπιέσλαφ Β΄. Αυτός τού έδειξε την ευγνωμοσύνη του, παραχωρώντας του το πιο σημαντικό μέρος της Μοραβίας, το Ολομόουτς ως πρόσοδο (appanage).

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε πρώτα την Καικιλία των Λουδοβικιδών, κόρη τού Λουδοβίκου Α΄ λαντγκράβου της Θουριγγίας.
Έπειτα ο Όλντριχ έκανε δεύτερο γάμο με τη Σοφία των Βέττιν, κόρη τού Όθωνα Β΄ μαργράβου τού Μάισσεν.
Ασσατάτ

Το ασσατάτ (qassatat – το q δεν προφέρεται στα μαλτέζικα) είναι ένα μαλτέζικο έδεσμα. Έχει τη μορφή μικρής σακούλας ανοιχτής από την πάνω πλευρά και έχει συνήθως γέμιση με λευκό, σχεδόν ανάλατο τυρί (ρικόττα) ή άλλη γέμιση. Για το λόγο αυτό άλλωστε το πλήρες όνομά του στα μαλτέζικα είναι Qassatat ta’ l-irkotta (ασσατάτ με ρικόττα).  Είναι η πιο ελαφριά έκδοση του άλλου μαλτέζικου εδέσματος, του παστίτσι (pastizzi). Η γέμιση του ασσατάτ μπορεί να είναι σπανάκι ή αντσούγιες . Το μέγεθός του είναι τόσο που να χωρά το πολύ σε μια παλάμη.Τα ασσατάτ πωλούνται σε πολλά σημεία στη Μάλτα.
Κόμμα Εθνικοφρόνων Λαϊκών

Το Κόμμα Εθνικοφρόνων Λαϊκών ήταν πολιτικό κόμμα στην Ελλάδα. Έδρασε κατά την δεκαετία του 1920.

Ιστορία

Το κόμμα συμμετείχε για πρώτη φορά σε εθνικές εκλογές το 1926,, όπου κέρδισε μία έδρα στις βουλευτικές εκλογές εκείνου του έτους λαμβάνοντας το 0.5% της εθνικής ψήφου. Ωστόσο, το κόμμα δεν συμμετείχε σε κάποια άλλη εκλογική διαδικασία.
Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου γυναικών κάτω των 17

Το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα νεανίδων (αγγλικά: UEFA Women’s Under-17 Championship) είναι ποδοσφαιρική διοργάνωση που διοργανώνεται κάθε χρόνο από την UEFA. Συμμετέχουν εθνικές ομάδες γυναικών ηλικίας κάτω των 17 ετών από χώρες που είναι μέλη της ΟΥΕΦΑ. Διεξήχθη για πρώτη φορά το 2008. Αποτελεί επίσης κριτήριο για πρόκριση στο Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου γυναικών κάτω των 17 της FIFA.

Διεξαγωγή

Έπειτα από δύο προκριματικούς γύρους, στους οποίους μετέχουν όλες οι χώρες, 4 ομάδες προκρίνονται στην τελική φάση. Αυτές αγωνίζονται στους ημιτελικούς και οι νικητές των τελευταίων αγωνίζονται στον τελικό.
Ο.Φ.Χ. Παγχανιακός

Ιστορία

Ο Παγχανιακός δημιουργήθηκε το 1961, από τη συγχώνευση δυο παλαιότερων συλλόγων, του «Ο.Φ. Χανίων» που είχε ιδρυθεί το 1929 (που αποτελεί και το επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου) και του «Κρητικού» που είχε ιδρυθεί το 1928. Αρχικά είχε το όνομα «Ο.Φ. Κρητικός». Το 1961-62 κατακτά το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Χανίων και συμμετέχει στη Β' Εθνική που τότε ήταν ουσιαστικά ειδικό πρωτάθλημα ανόδου στην Α' Εθνική. Καταφέρνει να εξασφαλίσει τη συμμετοχή και στο επόμενο πρωτάθλημα της μόνιμης πια Β' Εθνικής το 1962-63 αλλά και το 1963-64. 
Το 1972 κατακτά για 2η φορά το πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Χανίων αλλα δεν καταφέρνει να επιστρέψει στη Β' Εθνικη μέσω του ειδικού πρωταθλήματος. Το 1978-79 και 1980-81 αγωνίστηκε στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα, κι από τότε αγωνίζεται στο τοπικό πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Χανίων.
Το καλοκαίρι του 2017 το ποδοσφαιρικό τμήμα του Παγχανιακού που αγωνιζόταν στη Β΄ κατηγορία Χανίων συνενώθηκε με αυτό του Δ.Α.Α.Ο.Χ. για τη δημιουργία της «Ένωσης Παγχανιακού/ΔΑΑΟΧ» που θα αγωνιστεί στην Α΄ κατηγορία.
Ρότενμποντεν

Γεωγραφία

Πρόκειται για ορεινό χωριό το οποίο ευρίσκεται σε υψόμετρο μεγαλύτερο της Βαντούζ και του Τρίζεν, εντός του κεντρικού τμήματος της χώρας και βόρεια του Τρίζενμπεργκ.
Κύρτωνες

Οι Κύρτωνες (ή Κυρτώνη) ήταν αρχαία πόλη των Οπούντιων Λοκρών (στην συνέχεια πέρασε στην επικράτεια των Βοιωτών), χτισμένη στις πλαγιές του όρους Χλωμού, στην περιοχή που βρίσκεται σήμερα το ομώνυμο χωριό. Εικάζεται ότι η αρχαία πόλη βρίσκονταν σε θέση ανατολικότερη του σημερινού χωριού. Μέχρι και σήμερα σώζεται στη περιοχή το Κάστρο της Κυρτώνης στη θέση Πύργος. Πρόκειται για αρχαία οχύρωση, με τετράγωνο πύργο, κτισμένη με λιθόπλινθους, πάχους 1,5 μέτρου. Η πόλη αναφέρεται από τον Παυσανία στα Βοιωτικά.
Θάνος Πέτσος

Σε συλλογικό επίπεδο

Ξεκίνησε από τα τμήματα υποδομών της Μπάγερ Λεβερκούζεν και το 2010 προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα του συλλόγου. Το ντεμπούτο του στην Μπουντεσλίγκα πραγματοποιήθηκε τον Απρίλιο της ίδιας χρονιάς εναντίον του Αννόβερου, ενώ παράλληλα συνέχισε να αγωνίζεται με τη δεύτερη ομάδα του συλλόγου, μετρώντας οκτώ συνολικά εμφανίσεις. Παρέμεινε στον σύλλογο για τα επόμενα δύο χρόνια, μέχρι το 2012, χωρίς ωστόσο να πάρει άλλες ευκαιρίες στην πρώτη ομάδα, καθώς το ίδιο διάστημα παραχωρήθηκε στην Καϊζερσλάουτερν με τη μορφή δανεισμού. Στα δύο χρόνια παραμονής του εκεί πραγματοποίησε 42 συνολικά εμφανίσεις, οι 39 εκ των οποίων για το πρωτάθλημα, με το ντεμπούτο του να πραγματοποιείται στις 13 Νοεμβρίου 2010 εναντίον της Στουτγκάρδης.
Την επόμενη περίοδο (2012-13) αποχώρησε ως ελεύθερος και συνέχισε την καριέρα του στην Γκρόιτερ Φιρτ, υπογράφοντας συμβόλαιο συνεργασίας τριών ετών, όμως το καλοκαίρι του 2013 μεταγράφηκε έναντι 250 χιλιάδων ευρώ στην αυστριακή Ραπίντ Βιέννης.
Το καλοκαίρι του 2016 αποκτήθηκε με μεταγραφή από τη Βέρντερ Βρέμης, όμως τον Ιανουάριο του 2017 παραχωρήθηκε στην αγγλική Φούλαμ ως δανεικός για έξι μήνες.
Τον Αύγουστο του 2017 επέστρεψε στη Ραπίντ Βιέννης έπειτα από έναν χρόνο απουσίας, ως δανεικός από τη Βέρντερ Βρέμης.

Στις εθνικές ομάδες

Έχει αγωνιστεί σε όλες τις μικρότερες εθνικές ομάδες, Παίδων (2007), Νέων (2008-10) και Ελπίδων (2010-12).
Στις 5 Αυγούστου 2011 ο τότε ομοσπονδιακός προπονητής Φερνάντο Σάντος τον ενέταξε στο δυναμικό της εθνικής Ανδρών και στις 10 του μήνα πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με τη γαλανόλευκη φανέλα, στον φιλικό εκτός έδρας αγώνα εναντίον της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης (0-0), όταν πέρασε ως αλλαγή στα τελευταία λεπτά της αναμέτρησης, αντικαθιστώντας τον Κώστα Κατσουράνη, στο πλαίσιο της προετοιμασίας για τα προκριματικά του Euro 2012.
Ιωάννης Μπερεκετλής

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Ιωάννης Μπερεκετλής γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στο Μπλάτσι (Βλάστη) Εορδαίας της περιφερειακής ενότητας Κοζάνης. Συμμετείχε από την αρχή του Μακεδονικού Αγώνα, ως οπλίτης και μεταφορέας πολεμικού υλικού στη Δυτική Μακεδονία. Συνεργάστηκε επίσης, με το Γεώργιο Τσόντο. Στη συνέχεια συγκρότησε ένοπλη ομάδα της οποίας τέθηκε επικεφαλής και έδρασε στην περιοχή Εορδαίας εναντίον Βουλγαρικών στόχων καθ' όλη τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα. Το 1905 δολοφόνησε Βούλγαρο επίσκοπο, ενώ βρίσκονταν στην αγορά της Πτολεμαΐδας.
EN 1990

Ο EN 1990 – ΕΥΡΩΚΩΔΙΚΑΣ : ΒΑΣΕΙΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥ είναι η βάση μία σειράς από κώδικες γνωστοί ως  Ευρωκώδικες. Το σχετικό κείμενο ορίζει τις βασικές αρχές εφαρμογής των Ευρωκωδίκων που χρησιμοποιούνται στο σχεδιασμό δομιμάτων.
Ο EN 1990 παρέχει τις μη-εξαρτώμενες από τα δομικά υλικά πληροφορίες που απαιτούνται για το σχεδιασμό με βάση τους Ευρωκώδικες κτιρίων και έργων Πολ. Μηχ/κού.
Ο EN 1990 χρησιμοποιείται σε συνδυασμό με τους EN 1991 ως EN 1999 για το σχεδιασμό κτιριακών έργων και άλλων δομιμάτων πολιτικού μηχανικού και συμπεριλαμβάνει θέματα γεωτεχνικής μηχανικής, σχεδιασμού κατασκευών έναντι πυρκαγιάς, σχεδιασμό έναντι σεισμού και άλλων τυχηματικών δράσεων, φορτίων κατά την κατασκευή ενός έργου και το σχεδιασμό προσωρινών κατασκευών.
Το Παράρτημα A2 του EN 1990 παρουσιάζει τους κανόνες και τις μεθόδους για τον καθορισμό συνδυασμών δράσεων για ελέγχους λειτουργικότητας και οριακών καταστάσεων αστοχίας (εκτός από τους ελέγχους κόπωσης) με τις προτεινόμενες τιμές σχεδιασμού των μόνιμων, μεταβλητών και τυχηματικών δράσεων και των συντελεστών ψ που θα χρησιμοποιηθούν κατά το σχεδιασμό οδογεφυρών, πεζογεφυρών και σιδηροδρομικών γεφυρών. Το παράρτημα αυτό ισχύει επίσης και για δράσεις κατά τη διάρκεια της κατασκευής. Επίσης παρουσιάζονται οι μέθοδοι και κανόνες για ελέγχους που αφορούν ορισμένες οριακές καταστάσεις αστοχίας οι οποίες είναι ανεξάρτητες από τα υλικά.
Αρύββας της Ηπείρου

Βιογραφικά στοιχεία

Μετά το θάνατο του Αλκέτα Α΄, βασιλιάς επρόκειτο να επιλεγεί ανάμεσα στους δύο γιους του, Νεοπτόλεμο Β´ και Αρύββα. Μετά από σφοδρή διαμάχη δεν βρέθηκε λύση στο ζήτημα και κατ' επέκταση οι δυο τους συμφώνησαν να διαιρέσουν το βασίλειο και να συμβασιλέψουν. Ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας που εγκαταστάθηκε διπλή βασιλεία. Από όσο γνωρίζουμε δεν υπήρχαν κάποιες περαιτέρω προστριβές ως προς αυτό και η συμφωνία τους κράτησε μέχρι το θάνατο του Νεοπτόλεμου περίπου στο 360 π.Χ., όταν το θρόνο ανέλαβε εξ ολοκλήρου ο Αρύββας.
Ο Αρύββας νυμφεύτηκε την κόρη του αδελφού του Νεοπτόλεμου Β´, Τρωάδα με την οποία απέκτησε ένα γιο, τον Αιακίδη, πατέρα του διαβόητου Πύρρου. Διέθετε κι έναν μεγαλύτερο γιο, τον Αλκέτα, από άγνωστη σε μας σύζυγο. Τον τελευταίο αναγκάστηκε να τον εξορίσει από το βασίλειό του, όπου εκείνος κυβέρνησε κάποια χρόνια μετά, μετά το θάνατο του αδελφού του και διαδόχου του πατέρα τους, Αιακίδη.
Καταγράφεται πως ο ηγεμόνας των Ιλλυρίων, Βαρδύλι, πραγματοποίησε επίθεση στα εδάφη των Μολοσσών κατά τη βασιλεία του Αρύββα. Ο τελευταίος τότε κατέφυγε σε ένα τέχνασμα: διέδωσε πως επρόκειτο να παραχωρήσει τα εδάφη του στην Αιτωλική Συμπολιτεία. Κατόπιν έστησε ενέδρα με οπλισμένους άνδρες και περίμενε. Οι Ιλλυριοί, που βιάζονταν να προβούν σε λεηλασίες προτού καταφθάσουν οι Αιτωλοί, σκόρπισαν. Με τον τρόπο αυτό οι άνδρες του Αρύββα τους κατατρόπωσαν.
Εκτός από την Τρωάδα, ο αδελφός του απέκτησε ακόμη δυο παιδιά: την Ολυμπιάδα και τον Αλέξανδρο. Το χέρι της πρώτης προσφέρθηκε στο βασιλιά της Μακεδονίας, Φίλιππο Β´, με το ζευγάρι να αποκτά ένα γιο, τον Αλέξανδρο το Μέγα. Αν και ο Αρύββας υποστήριξε το γάμο αυτό, επειδή επιθυμούσε την πολιτική στήριξη του πανίσχυρου γείτονά του, τελικά η κατάσταση γύρισε εναντίον του. Στη Μακεδονία, μαζί με την Ολυμπιάδα πήγε και ο αδελφός της Αλέξανδρος. Στον τελευταίο ο Φίλιππος έδειξε μεγάλη εύνοια και τελικά έκρινε συμφέρον να τον ανεβάσει στο θρόνο της Ηπείρου. Έτσι το 350 π.Χ., όταν ο Αλέξανδρος ήταν είκοσι ετών, ο Αρύββας ανατράπηκε από το Φίλιππο και οδηγήθηκε στην εξορία, όπου και πιθανότατα πέθανε τελικά, εφόσον δεν διαθέτουμε άλλες μαρτυρίες σχετικά με τη μετέπειτα ζωή του.
Ο ιστορικός Διόδωρος αναφέρει πως κατά τη διάρκεια του Λαμιακού Πολέμου (323-322 π.Χ.), μια ομάδα Μολοσσών, υποστηρικτές κάποιου Αρυπταίου, τάχθηκαν με την αντιμακεδονική παράταξη, μόνο για την προδώσουν λίγο καιρό μετά. Δεδομένης της απουσίας άλλων αναφορών στο πρόσωπο του Αρυπταίου και επειδή το ιστορικό υπόβαθρο των δύο προσώπων συμπίπτει χρονικά, υπάρχουν ανεπιβεβαίωτες υποθέσεις πως τα δύο πρόσωπα, Αρύββας και Αρυπταίος, ταυτίζονται.
Ο Αρύββας υπήρξε ολυμπιονίκης στο αγώνισμα του τέθριπου -ή πιθανώς του κέλη- κατά τους 109ους (344 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.
Βάθος πεδίου

Το βάθος πεδίου είναι ένα από τα πιο σημαντικά στοιχεία στην δημιουργική φωτογραφία. 
Το βάθος πεδίου είναι το βάθος της περιοχής εντός της εικόνας, της οποίας τα σημεία εμφανίζονται εστιασμένα και όχι θολά. Με πιο απλά λόγια, βάθος πεδίου θεωρούμε την περιοχή εκείνη που είναι καθαρά εστιασμένη μπροστά και πίσω από το συγκεκριμένο σημείο ή αντικείμενο που έχουμε αποφασίσει να εστιάσουμε την εικόνα μας. Αυτό που πρέπει να θυμόμαστε, είναι ότι το ένα τρίτο μπροστά από το σημείο εστίασης και τα δυο τρίτα πίσω από το σημείο εστίασης είναι η περιοχή που αποκαλούμε βάθος πεδίου.

Παράγοντες που επηρεάζουν το βάθος πεδίου

Οι συντελεστές που παίζουν ρόλο στο βάθος πεδίου είναι:
1. Το άνοιγμα διαφράγματος που διαθέτει ο φακός μας (aperture). Το ανοιχτό διάφραγμα (μικρή αριθμητική τιμή π.χ. f/2,8) αποδιδει μικρο Βάθος Πεδίου ενώ, το κλειστό διάφραγμα (μεγάλη αριθμητική τιμή π.χ. f/ 22) αποδίδει μεγάλο Βάθος Πεδίου
2. Η Εστιακή Απόσταση του φακού που χρησιμοποιούμε (focal length). Μεγάλη Εστιακή Απόσταση (Τηλεφακός) αποδιδει μικρο Βάθος Πεδίου και αντίστροφα μικρή Εστιακή Απόσταση( Ευρυγώνιος) αποδίδει μεγάλο Βάθος Πεδίου.
3. Η απόσταση α (φακού-αντικειμένο). Μικρή απόσταση α αποδίδει μικρό Βάθος Πεδίου και αντίστροφα.
Οι φωτογραφικοί φακοί διαθέτουν το μέγιστο άνοιγμα και το ελάχιστο άνοιγμα. Από αυτό το άνοιγμα εισέρχεται το φως μέσα στην φωτογραφική μηχανή. Το μέγιστο και το ελάχιστο άνοιγμα κάθε φακού, εξαρτάται από τον τύπο του φακού και την ποιότητα του.
Στη φωτογραφική ορολογία το άνοιγμα του φακού, είτε είναι μικρό είτε είναι μεγάλο, το σηματοδοτούμε με το εξής χαρακτηριστικό (F/stop). Το άνοιγμα του φακού επηρεάζει το βάθος πεδίου. Όσο πιο μεγάλο άνοιγμα επιλέξουμε για να κάνουμε την λήψη, τόσο μικρότερο βάθος πεδίου θα έχει η εικόνα μας, και αντίστροφα όσο πιο μικρό άνοιγμα επιλέξουμε για να κάνουμε την λήψη τόσο μεγαλύτερο βάθος πεδίου θα έχει η εικόνα μας. Υπάρχουν πολλοί και διαφορετικοί φακοί. Εδώ θα αναφερθούμε σε τρεις βασικές κατηγορίες.
Α. φακοί με ευρεία γωνία κάλυψης και τους ονομάζουμε ευρυγώνιους (Wide Angle Lens).
Β. φακοί με αποδεκτή ως φυσιολογική γωνία κάλυψης και τους ονομάζουμε κανονικούς, (Normal Lens) και
Γ. φακοί με μικρή γωνία κάλυψης και αυτούς τους ονομάζουμε τηλεφακούς (Tele Lens).
Όσο πιο ευρυγώνιο φακό χρησιμοποιείτε, τόσο μεγαλύτερο βάθος πεδίου θα αποκτούν οι φωτογραφίες σας. Και αντίστροφα όσο πιο μεγάλο τηλεφακό χρησιμοποιείτε, τόσο μικρότερο βάθος πεδίου θα έχουν οι φωτογραφίες σας. Το μέγεθος της εικόνας παίζει μεγάλο ρόλο σε σχέση με το σημείο που έχουμε τοποθετήσει τη φωτογραφική μας μηχανή. Όσο πιο μακριά η μηχανή μας βρίσκεται από το θέμα, τόσο μεγαλύτερο βάθος πεδίου αποκτά η εικόνα μας, όπως και όσο μεγαλύτερο χώρο καλύπτει το κύριο θέμα στο κάδρο μας, τόσο μικρότερο το βάθος πεδίου στην εικόνα μας.
Έμβλημα της Αντιγκέας

To έμβλημα της Αντιγκέας καθιερώθηκε από τη νεοσύστατη δημοκρατία στις 24 Μαρτίου του 1992. Η επίσημη περιγραφή του αναφέρεται στα ρωσικά, στην επίσημη ιστοσελίδα.
Απεικονίζει τον ήρωα Σαουσρίκο με μία δάδα στο δεξί του χέρι επάνω σε ένα άλογο με φλόγες. Ο εν λόγω ήρωας αναφέρεται στο έπος της Αντιγκέας «Ναρτ» (Nart). Δημιουργός του είναι ο Ντ. Μ. Μερετούκοφ. Τα χρώματα στο εθνόσημο ποικίλλουν και δεν αναφέρονται ούτε οι λόγοι ούτε τι συμβολίζουν αυτά στην επίσημη περιγραφή.