google/wiki40b huggingface dataset:
Πλάσμα (φυσική)

Πού συναντάται

Πλάσμα συναντάται στον Ήλιο, στους αστέρες, στον μεσοαστρικό χώρο, στην ιονόσφαιρα, τους κεραυνούς κλπ. Ο ηλιακός άνεμος επίσης αποτελείται από πλάσμα. Σε συνθήκες εργαστηρίου δημιουργείται σε θερμοπυρηνικούς αντιδραστήρες, σε σωλήνες φωτισμού που περιέχουν αέρια όπως νέον σε χαμηλή πίεση κλπ.

Ιδιότητες

Σε αντίθεση με τα αέρια το πλάσμα είναι καλός αγωγός του ηλεκτρισμού. Λόγω των ηλεκτρικά φορτισμένων σωματιδίων που το απαρτίζουν, το πλάσμα συμπεριφέρεται διαφορετικά από ένα αέριο, για παράδειγμα όταν εφαρμόζονται σε αυτό ηλεκτρομαγνητικά πεδία. Έτσι ο όγκος και το σχήμα του καθορίζεται σημαντικά από εφαρμοζόμενα ηλεκτρικά και μαγνητικά πεδία (από τα οποία συνήθως και δημιουργείται).
Η θερμοκρασία του πλάσματος είναι υπερβολικά υψηλή, αλλά η πίεσή του είναι υπερβολικά χαμηλή καθώς είναι πολύ αραιό. Έτσι το πλάσμα που συνήθως δημιουργείται τεχνητά σε εργαστήριο, ερχόμενο σε επαφή με κάποιο σώμα ψύχεται αμέσως χωρίς να θερμαίνει το άλλο σώμα αισθητά. Δεν ισχύει το ίδιο βέβαια με έναν κεραυνό που πέφτει στο έδαφος.
Το πλάσμα εκδηλώνει διαφορετικές θερμοδυναμικές ιδιότητες από τις αντίστοιχες των αερίων. Η θερμοκρασία, για παράδειγμα, στην οποία τα σωματίδια του πλάσματος αποκτούν συγκεκριμένη κατανομή ταχυτήτων εξαρτάται από τον βαθμό ιονισμού (και κατ' επέκταση την ένταση του εφαρμοζόμενου ηλεκτρικού πεδίου που προκαλεί τον ιονισμό, ή την ένταση της ακτινοβολίας αν αυτή είναι η αιτία του ιονισμού). Η παραγωγή πλάσματος με εφαρμογή ηλεκτρικού πεδίου έχει σημαντικές τεχνολογικές εφαρμογές, καθώς τεχνολογικές διεργασίες που μέχρι τώρα πραγματοποιούνταν με χρήση μη-ιονισμένων-αερίων σε πολύ υψηλές θερμοκρασίες μπορούν πλέον να γίνονται με χρήση πλάσματος σε χαμηλότερες θερμοκρασίες. Το οικονομικό όφελος είναι προφανές, καθώς δαπανάται λιγότερη ενέργεια. Επίσης, διεργασίες ανέφικτες με χρήση αερίων γίνονται τεχνικά δυνατές με χρήση πλάσματος.
Οι παράνομοι (ταινία, 1958)

Πληροφορίες

Στην ταινία υπάρχει μία σκηνή όπου ένας από τους παράνομους σκοτώνεται από τους χωροφύλακες καθώς τρέχει προς το μέρος τους με σκοπό να παραδοθεί. Η λογοκρισία της εποχής έκρινε πως η σκηνή αυτή έθιγε την εικόνα της χωροφυλακής και τη συνέπειά της. Ζητήθηκε από τον Κούνδουρο να την αφαιρέσει,εκείνος όμως αρνήθηκε και τελικά η ταινία μία εβδομάδα μετά την προβολή της απαγορεύθηκε.
Συμμετοχή της Αλβανίας στη Junior Eurovision

Ιστορία

Στις 14 Αυγούστου 2012, ο εθνικός τηλεοπτικός οργανισμός της Αλβανίας, Radio TVizioni Shqiptar (RTSH), ανακοίνωσε ότι θα κάνει το ντεμπούτο τους στην Παιδική Eurovision στο διαγωνισμό του 2012 στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας την 1η Δεκεμβρίου 2012. Ο μηχανισμός που χρησιμοποιείται εκείνη τη στιγμή για να επιλέξει τον εκπρόσωπό του ήταν μια εθνική εκδήλωση προεπιλογής με τίτλο Junior Fest Albania 2012. Η παιδική τραγουδίστρια, η Ιγκζιντόρα Γκιέτα, ήταν η πρώτη που συμμετείχε στην εκπροσώπηση της Αλβανίας με το τραγούδι "Kam një këngë vetëm për ju", το οποίο τελείωσε στη δωδέκατη θέση και πέτυχε τριάντα πέντε βαθμούς. Αυτό ήταν το χειρότερο αποτέλεσμα της Αλβανίας στο ιστορικό των αγώνων.
Στις 27 Σεπτεμβρίου 2013, η RTSH ανακοίνωσε την απόσυρσή τους από τον διαγωνισμό του 2013, ενώ η EBU δήλωσε ότι η απόσυρση οφείλεται σε οικονομικά και οργανωτικά ζητήματα. Η Αλβανία εξακολουθεί να απουσιάζει από τον διαγωνισμό το 2014 και μόνο στις 13 Μαρτίου 2015 η RTSH ανακοίνωσε την επιστροφή τους στον διαγωνισμό. Η εθνική εκδήλωση επιλογής που διοργανώθηκε για την επιλογή του συμμετέχοντος στο 2015 είχε τίτλο Festivali i Këngës për Femije, κατά την οποία η Mishela Rapo κέρδισε το δικαίωμα να εκπροσωπήσει την Αλβανία στον διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision 2015 με το τραγούδι Dambaje. Στον διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision 2015, ο Rapo τερμάτισε στην πέμπτη θέση, κερδίζοντας ενενήντα τρία σημεία και το καλύτερο αποτέλεσμα μέχρι σήμερα.
Πάιονηρ 11

Η Πλάκα του Πάιονηρ

Το Πάιονηρ 10 και το Πάιονηρ 11 μεταφέρουν μια χρυσή πλάκα από αλουμίνιο  σε περίπτωση που το διαστημόπλοιο βρεθεί ποτέ από ευφυείς μορφές ζωής-από άλλα πλανητικά συστήματα. Οι πλάκες έχουν χαρακτηριστικό το γυμνό στοιχεία ενός ανθρώπου αρσενικού και ενός θηλυκού γένους μαζί με διάφορα σύμβολα που έχουν σχεδιαστεί για να παρέχουν πληροφορίες σχετικά με την προέλευση του διαστημικού οχήματος.

Συνάντηση με τον Δία

Τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο του 1974, κατά τη διάρκεια της πλησιέστερης προσέγγισής του, στις 2 Δεκεμβρίου του 1974, το Πάιονηρ 11 έφτασε πιο κοντά την προσέγγισή του με τον Δία, που διέρχεται στα 42.828 χιλιόμετρο (26.612 μίλια) πάνω από τα σύννεφά του. Το διαστημόπλοιο, που λαμβάνει λεπτομερείς εικόνες της Μεγάλης Ερυθράς Κηλίδας, μας μεταδίδει τις πρώτες εικόνες από τις απέραντες περιοχές, και προσδιορίζει τη μάζα του δορυφόρου του Δία Καλλιστώ. Η βαρυτική έλξη του Δία χρησιμοποιήθηκε για να αλλάξει η τροχιά του διαστημοπλοίου προς τον Κρόνο.

Συνάντηση με τον Κρόνο

Το Πάιονηρ 11 επισκέφθηκε τον Κρόνο στις 1 Σεπτεμβρίου του 1979, σε απόσταση 21.000 χλμ. από τις κορυφές των νεφών του.
Εκείνη την στιγμή το Βόγιατζερ 1 και το Βόγιατζερ 2 είχαν ήδη επισκεφθεί τον Δία και ήταν, επίσης, καθ 'οδόν προς τον Κρόνο, γι' αυτό αποφασίστηκε το Πάιονηρ 11 να περάσει μέσα από την περιοχή του δακτυλίου του Κρόνου στην ίδια θέση που σύντομα το Βόγιατζερ θα χρησιμοποιούσε προκειμένου να ελεγχθεί η διαδρομή πριν το Βόγιατζερ φτάσει. Αν υπήρχαν ελαφρά σωματίδια στο δαχτυλίδι που θα μπορούσαν να βλάψουν το διαστημόπλοιο σε εκείνη την περιοχή, οι σχεδιαστές της αποστολής σκέφτηκαν ότι θα ήταν καλύτερο να το μάθαιναν αυτό μέσω του Πάιονηρ. Αν εντοπιζόταν κίνδυνος, οι αποστολές Βόγιατζερ θα μπορούσαν να αλλάξουν το δρομολόγιό τους αποφεύγοντας τα δαχτυλίδια, αλλά θα χανόταν η ευκαιρία να επισκεφθούν τον Ουρανό και τον Ποσειδώνα στη συνέχεια.
Το Πάιονηρ 11 σχεδόν συγκρούστηκε με ένα από τα μικρά φεγγάρια του Κρόνου, που διέρχεται σε απόσταση όχι μεγαλύτερη από 4.000 χιλιόμετρα (2.500 μίλια). Το αντικείμενο ονομάστηκε Επιμηθέας, ένα φεγγάρι που ανακαλύφθηκε την προηγούμενη ημέρα από τις εικόνες του Πάιονηρ 11, και από προηγούμενες παρατηρήσεις από επίγεια τηλεσκόπια. Μετά το Βόγιατζερ, έγινε γνωστό ότι υπάρχουν δύο ίδιου μεγέθους φεγγάρια (ο Επιμηθέα και ο Ιανός) στην ίδια τροχιά, οπότε δεν γνωρίζουμε με ποιο από τα δύο το Πάιονηρ 11 σχεδόν συγκρούστηκε. Το Πάιονηρ 11 που συνάντησε τον Ιανό στις 1 Σεπτεμβρίου του 1979 σε απόσταση 2.500 χιλιομέτρων και τον Μιμά την ίδια μέρα σε απόσταση 103.000 χιλιομέτρων.
Εκτός από τον Επιμηθέα, το Πάιονηρ 11 ανακάλυψε ένα άλλο μικρό φεγγάρι και ένα επιπλέον δακτύλιο, σύμφωνα τη μαγνητόσφαιρας και το μαγνητικό πεδίο του Κρόνου και βρήκε το φεγγάρι του, Τιτάνα, να είναι πάρα πολύ κρύος για ζωή. Περνώντας κάτω από το επίπεδο του δακτυλίου, το Πάιονηρ 11 μας έστελνε εικόνες των δακτυλίων του Κρόνου. Οι δακτύλιοι, που κατά κανόνα φαίνονται λαμπροί όταν παρατηρούνται από τη Γη, εμφανίστηκαν σκοτεινοί στις εικόνες του Πάιονηρ 11, και τα σκοτεινά κενά στα δαχτυλίδια που φαίνονται από τη Γη εμφανίστηκαν ως φωτεινά δαχτυλίδια.
Επιχείρηση Conet

Ο πλήρης τίτλος «The Conet Project: Recordings of Shortwave Numbers Stations» (ελλ: «Επιχείρηση Conet: Ηχογραφήσεις από σταθμούς αριθμών στα βραχέα») είναι μιας συλλογής τεσσάρων CD που περιέχουν ηχογραφημένα αποσπάσματα από διάφορες εκπομπές σταθμών αριθμών. Οι σταθμοί αυτοί που είναι αβέβαιης προέλευσης, και εκπέμπουν στα βραχέα κύματα, θεωρούνται ότι χρησιμοποιούνται από μυστικές οργανώσεις για να επικοινωνήσουν με κατασκόπους ή λαθρέμπορους. Η συλλογή βασίζεται στην εργασία του Akin Fernandez, μανιώδη ακροατή σταθμών αριθμών, και κυκλοφόρησε το 1997 από την αγγλική εταιρεία δίσκων Irdial-Discs.
Το όνομα της επιχείρησης προέρχεται από την τσεχική λέξη konec που σημαίνει "τέλος" και όταν προφέρεται χαρακτηρίζει το τέλος της μετάδοσης στον τσεχικό σταθμό αριθμών.
Η κυκλοφορία του δίσκου προκάλεσε γενικό ενδιαφέρον, έτσι ώστε από τότε η επιχείρηση Conet έγινε κατά κάποιο τρόπο θρύλος με αρκετούς θαυμαστές μέσα στους μουσικούς και καλλιτεχνικούς κύκλους παραγωγής ταινιών μεταξύ των οποίων, συμπεριλαμβάνονται ο Jeff Tweedy, τραγουδιστής του συγκροτήματος Wilco, ο David Scott Stone που συνεργαζόταν με τους Melvins, οι Boards of Canada, ο τραγουδιστής Mike Patton από τους Faith No More, και του σκηνοθέτη Cameron Crowe. Αποσπάσματα από τη συλλογή έχουν χρησιμοποιηθεί σε πολυάριθμες κινηματογραφικές ταινίες και άλμπουμ, π.χ. στην ταινία Vanilla Sky του Crowe ή στο Yankee Hotel Foxtrot άλμπουμ των Wilco. Το Yankee Hotel Foxtrot μάλιστα είχε προκαλέσει ζήτημα νομικής διαφωνίας επειδή ο Jeff Tweedy δεν είχε πάρει άδεια πριν να χρησιμοποιήσει το το υλικό του Conet και η εταιρεία Irdial του έκανε μήνυση για παράβαση πνευματικών δικαιωμάτων.
Σύμφωνα με τη "ελεύθερη φιλοσοφία μουσικής", η εταιρεία έχει καταστήσει ολόκληρη την συλλογή διαθέσιμη στο διαδίκτυο σε μορφή MP3 μαζί με το συμπεριλαμβανόμενο βιβλιάριο σε μια έκδοση PDF στην ιστοσελίδα.
Εθνόσημο της Μποτσουάνας

Το εθνόσημο της Μποτσουάνα καθιερώθηκε στις 25 Ιανουαρίου του 1966. Ο κεντρικός θυρεός στηρίζεται από δύο ζέβρες. Το σχήμα του θυρεού είναι ίδιο με το σχήμα των παραδοσιακών ασπίδων στην ανατολική Αφρική. Στο πάνω μέρος της ασπίδας υπάρχουν 3 γεωργικοί τροχοί, σύμβολο της βιομηχανίας.

Συμβολισμός

Τα τρία κύματα συμβολίζουν το νερό και δείχνουν στο ρητό του έθνους: pula που απλώς σημαίνει "βροχή". Το εν λόγω ρητό δείχνει επίσης τη σημαία που έχει για τη χώρα το νερό. Το ρητό βρίσκεται στο κάτω μέρος του εθνοσήμου, πάνω σε μπλε πανό. Στο κάτω μέρος της ασπίδας διακρίνουμε το κεφάλι ενός ταύρου, ο οποίος αντιπροσωπεύει τη σημασία της κτηνοτροφίας στη χώρα. Οι ζέβρες απεικονίζονται επειδή το εν λόγω ζώο είναι αναπόσπαστο μέρος των ζώων. Η ζέβρα στα δεξιά κρατάει σόργο, σημαντικό γεωργικό προϊόν της Μποτσουάνας. Η αριστερή ζέβρα κρατάει έναν χαυλιόδοντα από ελεφαντόδοντο , σύμβολο του εμπορίου ελεφαντόδοντου.
Γεωγραφία του Μορασάν

Τοποθεσία

Το Διαμέρισμα Μορασάν βρίσκεται στην Κεντρική Αμερική. Ανήκει στο Ελ Σαλβαδόρ. Βρίσκεται στην Ανατολική Επαρχία. Βρίσκεται βορειοανατολικά του Ελ Σαλβαδόρ. Βρίσκεται σε συνταγμένες 13.775, -88.098.

Σύνορα

Το Διαμέρισμα Μορασάν συνορεύει στα νότια και δυτικά με το Σαν Μιγκέλ, στα ανατολικά με το Λα Ουνιόν και στα βόρεια με την Ονδούρα.

Έκταση

Το Διαμέρισμα Μορασάν έχει έκταση 1.447,43 km². Είναι σε έκταση το έβδομο μεγαλύτερο διαμέρισμα του Ελ Σαλβαδόρ, μετά το Ουσουλουτάν, το Σαν Μιγκέλ, το Λα Ουνιόν, το Σάντα Άνα, το Τσαλατενάνγκο και το Λα Λιμπερτάδ (όγδοο μικρότερο μετά το Κουσκατλάν, το Σαν Σαλβαδόρ, το Καμπάνιας, το Σαν Βισέντε, το Λα Παζ, το Σονσονάτε και το Αουατσαπάν.
Αστεροσκοπείο Τάρτου

Ιστορία

Το Αστεροσκοπείο Τάρτου ιδρύθηκε παράλληλα με το άνοιγμα εκ νέου του Αυτοκρατορικού Πανεπιστημίου του Ντόρπατ, το 1802. Το 1810 περατώθηκε η κατασκευή του κτιρίου στο λόφο Τοόμε του Ντόρπατ. Το 1814 εγκαταστάθηκε ο εξοπλισμός του από τον φον Στρούβε, ο οποίος στη συνέχεια άρχισε τις παρατηρήσεις. Το 1824 παρέλαβαν ένα  διοπτρικό Φράουνχοφερ 9", το μεγαλύτερο αχρωματικό τηλεσκόπιο στον κόσμο τότε. Το 1816 που ο φον Στρούβε άρχισε τη συναρμολόγηση του Γεωδαιτικού Τόξου, το κατώφλι του αστεροσκοπείου ορίστηκε ως το πρώτο του σημείο αναφοράς.
Το 1946 το μετονομασμένο Αστεροσκοπείο Τάρτου διαχωρίστηκε από το πανεπιστήμιο και υπάχθηκε στην Εσθονική Ακαδημία Επιστημών. Το 1950 οι αρχές άρχισαν να αναζητούν νέα έδρα για το αστεροσκοπείο. Το 1958 μία έκταση γης στον λόφο Τοραβέρε ανατέθηκε στον σκοπό αυτό και άρχισαν οι εργασίες κατασκευής του κτιρίου. Το 1963 περατώθηκαν οι εργασίες κατασκευής, ορισμένοι από τους αστρονόμους του παλαιού αστεροσκοπείου μεταφέρθηκαν εκεί, και εγκαινιάστηκε το ανακλαστικό τηλεσκόπιο 50 εκ.. Το 1964 πραγματοποιήθηκε μία διεθνής διάσκεψη και το Αστεροσκοπείο Τάρτου μετονομάστηκε σε Αστεροσκοπείο φον Στρούβε. Το 1974 άρχισε τη λειτουργία του το τηλεσκόπιο 1,5 μ.. Το 1995 αναιρέθηκε η προαναφερθείσα αλλαγή ονόματος του Αστεροσκοπείου Τάρτου. Το 1998 εγκαταστάθηκε ένα κάτοπτρο 0,6 μ. και το 2013 εγκαταστάθηκε ένα σύγχρονο ρομποτικό τηλεσκόπιο 0,3 μ..
Το κτίριο του παλαιού αστεροσκοπείου τώρα λειτουργεί κυρίως ως μουσείο και είναι ενταγμένο στο κέντρο δημόσιας επιστημονικής εκπαίδευσης.
Αρκετοί αξιοσημείωτοι επιστήμονες έχουν συσχετιστεί με το Αστεροσκοπείο Τάρτου: ο φον Στρούβε, ο Γιόχαν Χάινριχ φον Μύντλερ, ο Τόμας Κλάουζεν, ο Ερνστ Έπικ, ο Γκρίγκορι Κούζμιν και ο Γιάαν Εϊνάστο.

Εξοπλισμός

Το αστεροσκοπείο διαθέτει τρία κύρια τηλεσκόπια. Ένα ανακλαστικό Κασεγκρέιν 1,5 μ., που είναι το μεγαλύτερο οπτικό τηλεσκόπιο στη Βόρεια Ευρώπη, χρησιμοποιείται για φασματοσκοπικές παρατηρήσεις. Δύο ανακλαστικά τηλεσκόπια 0,6 μ. και 0,31 μ., αντίστοιχα, χρησιμοποιούνται για φωτομετρικές παρατηρήσεις. Διαθέτει ένα πεδίο για τη συλλογή μετεωρολογικών οργάνων στα εδάφη του αστεροσκοπείου.
Το αστεροσκοπείο Τάρτου διαθέτει εργαστήρια για την ακριβή ραδιομετρική βαθμονόμηση σε ακτινοβολίες από την εγγύς υπεριώδη ως το υπέρυθρο βραχέων κυμάτων, κενού, δονήσεων, θερμοκρασίας και δοκιμών ηλεκτρομαγνητικής συμβατότητας.
Μουχάμαντ Μιαν Σούμρο

Βιογραφικά στοιχεία

Προέρχεται από την αξιόλογη οικογένεια των Σιντ, η οποία πρωταγωνιστεί στη δημόσια ζωή της χώρας από το 1923. Ο πατέρας του, Ahmad Mian Soomro, υπήρξε πολιτευτής και μέλος της Γερουσίας. Ο ίδιος έκανε σπουδές στη Φυσική στο Πανεπιστήμιο του Παντζάμπ. Στη συνέχεια ανέπτυξε αξιόλογη επιχειρηματική δραστηριότητα και ανέλαβε σημαντικές θέσεις σε τράπεζες στο Μπαχρέιν και στο Πακιστάν.

Πολιτικά αξιώματα

Διορίστηκε Κυβερνήτης της Σιντ το 2000 και επί των ημερών του η επαρχία παρουσίασε σημαντική ανάπτυξη και πέτυχε να γίνει η πρώτη επαρχία στη χώρα του που χρηματοδοτήθηκε απευθείας από την Παγκόσμια Τράπεζα. Παραιτήθηκε από κυβερνήτης το Δεκέμβριο του 2002 με σκοπό να κατέλθει υποψήφιος στις εκλογές για Γερουσία. Εξελέγη γερουσιαστής και στη συνέχεια Πρόεδρος της Γερουσίας στις 12 Μαρτίου του 2003.
Το 2007 κατά τη λήξη της θητείας του Σαουκάτ Αζίζ, ο Σούμρο διορίστηκε προσωρινός Πρωθυπουργός ενόψει των βουλευτικών εκλογών του 2008. Στις 16 Νοεμβρίου ορκίστηκε Πρωθυπουργός ενώπιον του Προέδρου Περβέζ Μουσάραφ.
Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία, έπειτα από τις βουλευτικές εκλογές, ο Γιουσάφ Ραζά Γκιλάνι.

Υπηρεσιακός πρόεδρος

Ο πρόεδρος της Γερουσίας Σούμρο έγινε αυτόματα, σύμφωνα με το Σύνταγμα, υπηρεσιακός πρόεδρος στις 18 Αυγούστου του 2008 μετά την ανακοίνωση της παραίτησης του Περβέζ Μουσάραφ. Τον διαδέχθηκε στην προεδρία, στις 9 Σεπτεμβρίου του 2008 ο Ασίφ Αλί Ζαρντάρι.
Σημαία της Ουρουγουάης

Η εθνική σημαία της Ουρουγουάης (Pabellón Nacional) έχει ένα φόντο με εννέα ισομεγέθεις οριζόντιες λωρίδες (σύμβολο των 9 αρχικών πολιτειών), χρωμάτων μπλε και λευκού εναλλάξ. Σε άσπρο τετράγωνο βρίσκεται ο Ήλιος του Μαΐου με τις 16 ακτίνες του, οι οποίες είναι εναλλάξ τριγωνικές και κυματιστές. Ως σχέδιο, η σημαία μοιάζει με τις σημαίες της Ελλάδας και των ΗΠΑ.
Η σημαία για πρώτη φορά καθιερώθηκε στις 16 Δεκεμβρίου του 1828 και είχε 17 γραμμές μέχρι τις 11 Ιουλίου του 1830, όταν με νέο νόμο μειώθηκε ο αριθμός των γραμμών από 17 σε 9. Σχεδιαστής της σημαίας ήταν ο Χοακίν Σουάρες.

Εθνικές σημαίες

Η Ουρουγουάη έχει τρεις «εθνικές σημαίες» (Banderas Patrias): την Pabellón, που περιγράφηκε πιο πάνω, τη Σημαία του Αρτίγας και τη Σημαία του Τρέιντα ι Τρες (1952). Σημαντικότερη όμως σημαία είναι η πρώτη και οι τρεις σημαίες χρησιμοποιούνται ταυτόχρονα μόνο από την κυβέρνηση.
Δήμος Δικαίου

Διδυμοποιήσεις

Ο Δήμος Δικαίου είχε διδυμοποιηθεί  με τα Πάνω Πολεμίδια στις 26 Αυγούστου 2006. Μετά την κατάργηση του Δήμου Δικαίου και τη δημιουργία του νέου δήμου Κω, η διδυμοποίηση ισχύει για τον δήμο Κω.
Πετρ Γίρατσεκ

Ομαδική καριέρα

Αφού άρχισε στην ΦΚ Μπάνικ Σόκολοβ, στην οποία έφθασε όταν ήταν 10 ετών, ο Γίρατσεκ πέρασε δύο επαγγελματικές χρονιές εκεί πριν μεταγραφεί στην ΦΚ Βικτόρια Πλζεν. Με την Βικτόρια, ο Γίρατσεκ συμμετείχε σε 100 αναμετρήσεις του πρωταθλήματος Τσεχίας και ήταν από τους πιο σημαντικούς παίκτες της χρονιάς 2010-11, όταν η Βικτόρια κατέκτησε το πρωτάθλημα. Στο Τσάμπιονς Λιγκ 2011-12, η τσέχικη ομάδα τερμάτισε τρίτη, μετά τις Μπαρτσελόνα και Μίλαν - ο Γίρατσεκ συμμετείχε σε 5 από τους 6 αγώνες της διοργάνωσης. Επίσης, ο Γίρατσεκ κατέκτησε το Κύπελλο ποδοσφαίρου Τσεχίας 2009-10 και το Σούπερ Καπ Τσεχίας 2011.
Τον Δεκέμβριο του 2011, ο Γίρατσεκ υπέγραψε συμβόλαιο 4.5 ετών με την ΦφΛ Βόλφσμπουργκ. Ο Γίρατσεκ εντυπωσίασε αμέσως και πέτυχε το πρώτο του τέρμα στον αγώνα απέναντι στην ΣΚ Φρέιμπουργκ, ο οποίος έληξε με σκορ 3:2 υπέρ της Βόλφσμπουργκ. Στα τέλη του Φεβρουαρίου δέχθηκε τραύμα, κάτι που δεν του επέτρεψε να παίξει σε πολλούς αγώνες στο υπόλοιπο της χρονιάς.

Διεθνής καριέρα

Τον Σεπτέμβριο του 2011, ο Γίρατσεκ έκανε το ντεμπούτο του για την εθνική Τσεχίας στον αγώνα απέναντι στην εθνική Σκωτίας και γρήγορα έγινε βασικός παίκτης της εθνικής. Ο Γίρατσεκ πέτυχε το πρώτο του τέρμα για την εθνική Τσεχίας στον αγώνα με την εθνική Μαυροβουνίου, στα προκριματικά του Euro 2012, ενώ στην τελική φάση πέτυχε δύο τέρματα (απέναντι στις εθνικές Ελλάδος και Πολωνίας).
Ίβιτσα Ντάσιτς

Βιογραφικό

Γεννήθηκε το 1966 στο Πρίζρεν στο Κόσοβο, στη Γιουγκοσλαβία. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες.
Το 1990 ήταν ο πρώτος Πρόεδρος της Νεολαίας του Σοσιαλιστικού Κόμματος υπό τον Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς. Υπήρξε, επιπλέον βουλευτής του ΣΚΣ, επικεφαλής της Δημοτικής Επιτροπής του ΣΚΣ στο Βελιγράδι, αντιπρόεδρος του κόμματος την περίοδο 2000-2003.
Το Δεκέμβριο του 2006 εξελέγη Πρόεδρος του ΣΚΣ.
Τον Ιούλιο του 2008 με τον σχηματισμό κυβέρνησης υπό τον Πρωθυπουργό Μίρκο Τσβέτκοβιτς ο Ντάσιτς ανέλαβε τις θέσεις του Αντιπροέδρου και του Υπουργού Εσωτερικών.
Ως Πρόεδρος του ΣΚΣ ο Ντάσιτς ανέλαβε να στρέψει το κόμμα του στο φιλοευρωπαϊκό πολιτικό μπλοκ και στη δυτική σοσιαλδημοκρατία και να συνεργαστεί με τον Μπόρις Τάντιτς, εγκαταλείποντας τις θέσεις του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς. Για το λόγο αυτό θεωρήθηκε προδότης από πολλούς οπαδούς του Μιλόσεβιτς.
Το Μάιο του 2011 δήλωσε πως πλέον δεν είναι ρεαλιστικό το Κόσοβο να παραμείνει εξ ολοκλήρου στη Σερβία και πρότεινε τη διαίρεση του Κοσόβου σε δύο τμήματα, το αλβανικό και το σέρβικο .
Τον Ιούλιο του 2011 δήλωσε πως η Σερβία θα πρέπει να επανέλθει στις Αντιφασιστικές της παραδόσεις, αφού οι Σέρβοι αποτελούν λαό που αντιστάθηκαν μαζικά στους ναζιστές εισβολείς.
Ο Ίβιτσα Ντάσιτς και η οικογένειά του βρίσκονται κάτω από την αυστηρή προστασία της σερβικής αστυνομίας, καθώς η σερβική μαφία απείλησε τη ζωή τους, εξαιτίας των σκληρών μέτρων που έλαβε ενάντια στο οργανωμένο έγκλημα.
Heinkel He 178

Το Heinkel He 178 ήταν το πρώτο αεριωθούμενο αεροπλάνο. Ήταν κατασκευή της γερμανικής Heinkel, αποτέλεσμα της έμφασης της εταιρείας για ανάπτυξη τεχνολογιών για πτήσεις υψηλών ταχυτήτων, τακτική του διευθυντή της εταιρείας Ερνστ Χάινκελ. Πέταξε για πρώτη φορά στις 27 Αυγούστου 1939 με πιλότο τον Έριχ Βάρσιτς.

Ανάπτυξη

Το 1936, ένας νεαρός μηχανικός με το όνομα Χανς φον Οχάιν είχε εγγράψει στο όνομά του μια πατέντα για την χρήση της εξάτμισης από μια τουρμπίνα αερίου ως μέσο προώθησης.
Παρουσίασε την ιδέα στον Ερνστ Χάινκελ, ο οποίος συμφώνησε να βοηθήσει στην ανάπτυξη της ιδέας. Ο φον Οχάιν επίδειξε επιτυχημένα την πρώτη του μηχανή, την Heinkel HeS 1 το 1937 και γρήγορα διατυπώθηκαν σχέδια για την δοκιμή μιας παρόμοιας μηχανής σε αεροσκάφος. Το He 178 σχεδιάστηκε γύρω από τον τρίτο σχεδιασμό μηχανής του φον Οχάιν, της HeS 3, η οποία έκαιγε ντίζελ ως καύσιμο.
Επίσης, ο διάδοχος του He 178 ήταν το πρωτότυπο He 178 V2, το οποίο δεν πέταξε στον αέρα. 
Το αεροπλάνο έκανε την παρθενική του πτήση στις 27 Αυγούστου 1939, πέντε μέρες πριν την έναρξη του Β΄ ΠΠ. Την δοκιμή έκανε ο πιλότος Έριχ Βάρσιτς, ο οποίος είχε πιλοτάρει το πρώτο ρουκετοωθούμενο αεροπλάνο του κόσμου, το Heinkel He 176, στην παρθενική του πτήση τον Ιούνιο του 1939. 
Ο Χάινκελ είχε αναπτύξει τον κινητήρα και το αεροπλάνο Heinkel He 178 V1, σε άκρα μυστικότητα. Τα σχέδια ήταν άγνωστα ακόμη και για την γερμανική πολεμική αεροπορία, και στις 1 Νοεμβρίου 1939, μετά την Γερμανική νίκη στη Πολωνία, ο Χάινκελ προγραμμάτισε μια επίδειξη του αεροπλάνου για επισήμους, όπου ο επικεφαλής της Λουφτβάφε Χέρμαν Γκέρινγκ δεν ήταν παρών. Οι υπουργοί Ερνστ Ούντετ και Έρχαρντ Μιλχ, υπουργοί της ναζιστικής κυβέρνησης, παρακολούθησαν την επίδειξη αλλά δεν εντυπωσιάστηκαν. Ενώ ήταν μια τεχνική επιτυχία, οι ταχύτητες περιορίζονταν στα 598 χιλιόμετρα ανά ώρα ακόμη και με τους δυνατούς κινητήρες HeS 6 1,300lb και η αντοχή στη μάχη ήταν 10 λεπτά. 
Απτόητος, ο Χάινκελ αποφάσισε να ξεκινήσει την ανάπτυξη του δικινητήριου He 280 χρησιμοποιώντας ότι είχε μάθει από το πρωτότυπο He 178.
Το αεροπλάνο He 178 V1 εκτιθόταν στο μουσείο αεροπορίας του Βερολίνου, ωστόσο καταστράφηκε από επιδρομή των Συμμάχων το 1943.

Σημασία

Ο Ερνστ Χάινκελ απογοητεύθηκε από την έλλειψη επίσημου ενδιαφέροντος για το αεροπλάνο του. Στην αυτοβιογραφία του, το αποδίδει στην αποτυχία των διευθυντών και ανώτερων αξιωματούχων του Υπουργείου Αεροπορίας του Ράιχ να καταλάβουν τα πλεονεκτήματα τις αεριώθησης και τι νέες τεχνολογίες εκπροσωπούσε το He 178. Επίσης, το Υπουργείο Αεροπορίας του Ράιχ ανέπτυσσε δικά του αεροπλάνα, κάτι που δεν γνώριζε ο Χάινκελ.
Εθνική Κένυας (ποδόσφαιρο ανδρών)

Η Εθνική Κένυας είναι η εθνική ποδοσφαιρική ομάδα της Κένυας. Ελέγχεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Κένυας. Είναι μέλος στην Αφρικανική Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου και στο Συμβούλιο Ποδοσφαιρικών Ομοσπονδιών Ανατολικής και Κεντρικής Αφρικής. Δεν έχει προκριθεί ποτέ σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου. Έδρα της ομάδας είναι το Moi International Sports Centre.
Εθνόσημο του Κουρασάο

Το εθνόσημο του Κουρασάο αποτελείται από ένα στέμμα που εκφράζει τους δεσμούς της ολλανδικής βασιλικής οικογένειας. Στην αριστερή πλευρά εικονίζεται μια βάρκα που πλέει και συμβολίζει το εμπόριο. Στο μέσο βρίσκεται το εθνόσημο του Άμστερνταμ, κάτι που συμβολίζει τους εμπορικούς δεσμούς. Στη δεξιά πλευρά διακρίνεται ένα εσπεριδοειδές δέντρο λαράχα.
Έντα Μόζερ

Βιογραφία

Η Μόζερ γεννήθηκε στο Βερολίνο στις 27 Οκτωβρίου 1938, όντας κόρη ενός διάσημου μουσικολόγου (καθώς και συγγραφέα και συνθέτη), του Χανς Γιοακιμ Μόζερ (Hans Joachim Moser). Η Έντα έδειξε ταλέντο από την εφηβεία της και εστάλη να σπουδάσει στο Κονσερβατόριο του Βερολίνου υπό τους Hermann Weissenborn και Gerty König. Η καριέρα της ξεκίνησε με αργά βήματα, αρχικά με ένα μικρό ρόλο το 1962 στην Deutsche Oper (ως Κέιτ Πίνκερτον στη «Μαντάμα Μπατερφλάι» του Πουτσίνι), ενώ την επόμενη χρονιά συμμετείχε στη χορωδία της Würzburg Opera.
Τραγούδησε για μικρότερους θιάσους στη Γερμανία στα μέσα της δεκαετίας του 1960 και κατόπιν με την Frankfurt am Main Opera από το 1968 μέχρι το 1971. Το 1968 πραγματοποίησε το ντεμπούτο της στη Μητροπολιτική Όπερα της Νέας Υόρκης, στο ρόλο της Wellgunde, στο έργο «Ο Χρυσός του Ρήνου» (Das Rheingold) του Βάγκνερ. Κατά τη διάρκεια της παραμονής της στη Φρανκφούρτη, άρχισε να εμφανίζεται συχνά στη Βιέννη και το Σάλτσμπουργκ, καθώς και σε άλλες μεγάλες πόλεις της Γερμανίας.
Οι εμφανίσεις της στη Μητροπολιτική Όπερα έγιναν συχνότερες κατά τη δεκαετία του 1970 και στην πρώιμη δεκαετία του 1980. Ερμήνευσε οκτώ διαφορετικούς ρόλους εκεί κατά τη διάρκεια της περιόδου αυτής, και οι εμφανίσεις της κυρίως, ως Λιου, στην «Τουραντώ» του Πουτσίνι, ως Βασίλισσα της Νύχτας, στο «Μαγικό Αυλό» του Μότσαρτ, και ως Δόννα Άννα στον «Ντον Τζοβάνι» του Μότσαρτ, έγιναν δεκτές με μεγάλους επαίνους. Ο τελευταίος ρόλος έγινε κάτι σαν το σήμα κατατεθέν της στο κοινό της Νέας Υόρκης: ερμήνευσε τη Δόννα Άννα πάμπολες φορές στη Μητροπολιτική Όπερα, 48 στον αριθμό, περισσότερες από οποιαδήποτε καλλιτέχνιδα στην ιστορία. Στο θέατρο αυτό εμφανίστηκε εννέα σαιζόν ανάμεσα στα έτη 1968-1984.
Παρόλο που η Μόζερ συνδέθηκε κυρίως με την όπερα κατά τη διάρκεια της μακράς της καριέρας, διακρίθηκε και σε άλλα είδη ρεπερτορίου, με ερμηνείες και ηχογραφήσεις σε ποικίλα έργα, όπως το «Missa Solemnis» του Μπετόβεν, την «Cantata della Fiaba Estrema» του Χανς Βέρνερ Χένζε και λίντερ του Χανς Πφίτσνερ. Από τη δεκαετία του 1980 η Μόζερ έχει αποσυρθεί σταδιακά από την ενεργό δράση, ωστόσο πολλές από τις ηχογραφήσεις της έχουν κυκλοφορήσει από την EMI, την DG, και άλλες μεγάλες δισκογραφικές εταιρείες.