Έμεριχ Γιένεϊ

Ποδοσφαιριστής

Ως ποδοσφαιριστής ο Γιένεϊ ήταν αμυντικός μέσος. Ξεκίνησε το 1955 στην Φλάμουρα Ρόζι (Flamura Roşie Arad), γνωστή μεταγενέστερα ως ΟΥΤΑ Άραντ (FCM UTA Arad) αλλά έκανε μεγάλη καριέρα από το 1957 ως το 1969, όταν αγωνίστηκε στην κορυφαία ομάδα της χώρας, τη Στεάουα Βουκουρεστίου, με την οποία έπαιξε σε περισσότερα από 250 παιχνίδια. Τέλειωσε την καριέρα του στην Τουρκία αγωνιζόμενος για δυο χρόνια στην ομάδα της Καισάρειας: Καϊσέρισπορ (Kayserispor). Με τη Στεάουα κατέκτησε τρία πρωταθλήματα (1959-60, 1960-61, 1967-68) και τέσσερα Κύπελλα Ρουμανίας (1961–62, 1965–66, 1966–67, 1968–69).
Από το 1959 ως το 1964 αγωνίστηκε 12 φορές με την εθνική Ρουμανίας, με την οποία έλαβε μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1964 στο Τόκιο, όπου η Ρουμανία κατέλαβε την πέμπτη θέση.

Προπονητής

Όταν σταμάτησε να αγωνίζεται ο Γιένεϊ εργάστηκε ως προπονητής, γνωρίζοντας μεγάλες επιτυχίες. Ξεκίνησε ως βοηθός προπονητή στη Στεάουα το 1972 και από το 1975 ανέλαβε α΄ προπονητής της ομάδας, οδηγώντας την σε δύο τίτλους (1975-76, 1977-78) και στο νταμπλ το 1976. Συνέχισε σε άλλες ρουμανικές ομάδες, για να επιστρέψει το 1983 στη Στεάουα. Στη δεύτερη θητεία του με την ομάδα του Βουκουρεστίου πήρε άλλα δυο πρωταθλήματα (1984-85, 1985-86) και έκανε το νταμπλ το 1985. Όμως, το σημαντικότερο επίτευγμά του ήταν η πορεία της Στεάουα προς την κατάκτηση του Κυπέλλου Πρωταθλητριών στις 7 Μαΐου 1986 στη Σεβίλη, όταν επικράτησε επί της Μπαρτσελόνα με 2-0 στα πέναλτι έπειτα από ένα άγονο 0-0.
Η κατάκτηση του ευρωπαϊκού τίτλου, η μοναδική που έχει καταφέρει ρουμανική ομάδα, είχε ως αποτέλεσμα να προσληφθεί ως ομοσπονδιακός προπονητής στην εθνική Ρουμανίας. Παρέμεινε τέσσερα χρόνια και οδήγησε τη Ρουμανία στην τελική φάση του παγκοσμίου κυπέλλου το 1990, για πρώτη φορά έπειτα από είκοσι χρόνια.  
Τον Απρίλιο του 1991 επέστρεψε για άλλη μια φορά στη Στεάουα αλλά έμεινε μόλις οκτώ μήνες. Το 1992-1993 προσλήφθηκε στην εθνική Ουγγαρίας αλλά δεν κατάφερε κάτι αξιόλογο. Το καλοκαίρι του 1993 επέστρεψε για ακόμα μια φορά στη Στεάουα, την οποία οδήγησε στην κατάκτηση ενός ακόμα πρωταθλήματος.
Τη σεζόν 1995-96 ήρθε στην Ελλάδα, στον Πανιώνιο, αλλά δεν κατάφερε πολλά πράγματα. Η ομάδα έκανε ελάχιστες νίκες και ακροβατούσε κοντά στις θέσεις του υποβιβασμού. Τελικά, το Φεβρουάριο του 1996 απολύθηκε, αλλά παρά την αλλαγή προπονητή ο Πανιώνιος υποβιβάστηκε.
Ο Γιένεϊ συνέχισε τη σεζόν στην Ουνιβερσιτάτεα Κραϊόβα (FC Universitatea Craiova), όπου έμεινε για λίγους μόνο μήνες (δέκα ματς). Το 1998 επέστρεψε ξανά στη Στεάουα, με την οποία κατέκτησε το Κύπελλο Ρουμανίας το 1998–99.
Η τελευταία του ενασχόληση με την προπονητική, πριν αποφασίσει να σταματήσει, ήταν το 2000, όταν κλήθηκε να εργαστεί στην εθνική Ρουμανίας. Η ομάδα είχε ήδη προκριθεί στην τελική φάση του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος υπό την καθοδήγηση του Βίκτορ Πίτουρκα (Victor Piţurcă) αλλά ο προπονητής απολύθηκε έπειτα από κάποιο σκάνδαλο με ποδοσφαιριστές. Ο Γιένεϊ κατάφερε να οδηγήσει τη Ρουμανία ως τα προημιτελικά της διοργάνωσης, μια από τις πιο καλές στιγμές της εθνικής Ρουμανίας. Στην τελευταία αυτή δουλειά του κάθησε στον πάγκο της εθνικής για 11 ματς.
Τα επόμενα χρόνια διετέλεσε πρόεδρος της ποδοσφαιρικής ομάδας Μπίχορ (FC Bihor Oradea), εργάστηκε για τη ρουμανική ομοσπονδία και συχνά μετέχει σε τηλεοπτικές μεταδόσεις ως σχολιαστής.