Φρήντριχ Βέλερ

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Βέλερ γεννήθηκε στο Έσερσχαϊμ, σήμερα προάστιο της Φραγκφούρτης. Το 1823 ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην ιατρική στη Χαϊδελβέργη, στο εργαστήριο του Λέοπολντ Γκμέλιν, ο οποίος βρήκε για αυτόν μία θέση βοηθού στον Γιονς Γιάκομπ Μπερτσέλιους στη Στοκχόλμη. Από το 1826 ως το 1831 ο Βέλερ δίδαξε χημεία στην Πολυτεχνική Σχολή του Βερολίνου, ενώ το 1839 τον βρίσκουμε στην αντίστοιχη σχολή του Κάσσελ. Στη συνέχεια έγινε τακτικός καθηγητής της χημείας στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν, όπου και παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του, σε ηλικία 82 ετών. Το 1834 εκλέχθηκε μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας Επιστημών της Σουηδίας, ενώ το 1872 του απονεμήθηκε το Μετάλλιο Κόπλεϋ.

Οι ανακαλύψεις του

Ο Βέλερ θεωρείται πρωτοπόρος στον κλάδο της οργανικής χημείας χάρη στην τυχαία σύνθεση της ουρίας στο εργαστήριο με τη μέθοδο που φέρει το όνομά του («Σύνθεση Wöhler», από κυανιούχο αμμώνιο) το 1828. Αυτή η ανακάλυψη έμεινε στην ιστορία ως καταρρίπτουσα τη θεωρία του βιταλισμού, την υπόθεση δηλαδή ότι οι ζωντανοί οργανισμοί διαθέτουν μία ειδική «ζωτική δύναμη». Οι πηγές της εποχής εκείνης δεν υποστηρίζουν ωστόσο αυτόν τον «μύθο του Βέλερ», όπως τον αποκαλεί ο ιστορικός της επιστήμης Πήτερ Ράμπεργκ (Peter J. Ramberg): κατ' αυτόν, ο μύθος οφείλεται σε μία δημοφιλή ιστορία της χημείας που εκδόθηκε το 1931, η οποία «κατέστησε τον Βέλερ σταυροφόρο, ο οποίος είχε κάνει πολλές απόπειρες να συνθέσει ένα φυσικό προϊόν που θα κατέρριπτε τον βιταλισμό και θα σήκωνε το πέπλο της άγνοιας, μέχρι που ένα απόγευμα τα κατάφερε». Παρά την άποψη του Ράμπεργκ, πάντως, η σύνθεση της ουρίας σήμανε την αρχή του τέλους μιας καίριας βιταλιστικής υποθέσεως, της αρχής του Μπερτσέλιους ότι οι «οργανικές» ουσίες μπορούσαν να παραχθούν μόνο από ζωντανούς οργανισμούς: μέχρι τότε για την παραγωγή ουρίας χρειαζόταν ένας σκύλος...
Ο Βέλερ είναι επίσης γνωστός για την ανακάλυψη, μαζί με άλλους ερευνητές, του βηρυλλίου (1828) και του πυριτίου, αλλά και για τη σύνθεση του ανθρακούχου ασβεστίου, μεταξύ άλλων. Το 1834, μαζί με τον Γιούστους φον Λήμπιχ δημοσίευσε μία έρευνα για το έλαιο των πικραμυγδάλων. Απέδειξαν με τα πειράματά τους ότι μία ομάδα ατόμων άνθρακα, υδρογόνου και οξυγόνου μπορεί να συμπεριφέρεται ως ένα και μόνο στοιχείο, να αντικαταστήσει π.χ. ένα στοιχείο σε χημικές ενώσεις. Τέθηκαν έτσι τα θεμέλια του «δόγματος» των χημικών ριζών, που άσκησε βαθιά επίδραση στην ανάπτυξη της χημείας.
Από τότε που ο Χάμφρυ Ντέιβυ ανεκάλυψε το κάλιο, είχε υποτεθεί ότι το βασικό συστατικό του πηλού, η αλουμίνα, περιείχε ένα μέταλλο ενωμένο με το οξυγόνο. Οι Ντέιβυ, `Ερστεντ και Μπερτσέλιους προσπάθησαν να εξαγάγουν αυτό το μέταλλο, αλλά απέτυχαν. Αντιθέτως, όταν ο Βέλερ ασχολήθηκε με το θέμα, κατόρθωσε να απομονώσει το μέταλλο αλουμίνιο το 1827. Στον Βέλερ οφείλεται εξάλλου και η απομόνωση των στοιχείων ύττριο (1828) και τιτάνιο, καθώς και η παρατήρηση ότι το πυρίτιο μπορεί να παραχθεί με τη μορφή κρυστάλλων, και ότι ορισμένοι μετεωρίτες περιέχουν οργανικές χημικές ενώσεις: Ο Βέλερ ανέλυσε μερικούς μετεωρίτες και για πολλά χρόνια έγραφε την περίληψη της νέας βιβλιογραφίας για τους μετεωρίτες στο Jahresberichte über die Fortschritte der Chemie. Ο ίδιος κατείχε την καλύτερη ιδιωτική συλλογή λιθωδών και μεταλλικών μετεωριτών που υπήρχε. Οι Βέλερ και Σαιν-Κλαιρ Ντεβίλ ανεκάλυψαν την κρυσταλλική μορφή του βορίου, ενώ οι Βέλερ και Χάινριχ Μπουφ ανεκάλυψαν το σιλάνιο το 1857.

Η κληρονομιά του στη χημεία

Οι ανακαλύψεις του Βέλερ άσκησαν μεγάλη επίδραση στη θεωρητική χημεία. Σε κάθε έτος από το 1820 μέχρι το 1881 τα χημικά ερευνητικά περιοδικά περιείχαν εργασίες του. Στο συμπλήρωμα του περιδικού Scientific American για το έτος 1882, σχολιάζεται ότι «για δύο ή τρεις από τις έρευνές του αξίζει την υψίστη τιμή που μπορεί να έχει ένας άνδρας της επιστήμης, αλλά το σύνολο της εργασίας του είναι απολύτως εκπληκτικό. Αν δεν είχε ζήσει ποτέ, το τοπίο της χημείας θα ήταν πολύ διαφορετικό από αυτό που εμφανίζεται σήμερα».
Ο Βέλερ δίδαξε αρκετούς φοιτητές που αργότερα έγιναν αξιόλογοι χημικοί, όπως οι Χέρμαν Κόλμπε, Γκέοργκ Κάριους, Χάινριχ Λίμπριχτ, Ρούντολφ Φίτιχ, Άλμπερτ Νήμαν, Καρλ Σμιντ, Βόιτεχ Σάφαρικ και ο φυσιολόγος Βίλχελμ Κύνε (στον οποίο οφείλεται η λέξη «ένζυμο»).