google/wiki40b huggingface dataset:
Λιβανέζικο Κομμουνιστικό Κόμμα

Δημιουργία

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Λιβάνου ιδρύθηκε επίσημα στις 24 Οκτωβρίου 1924, στο Λίβανο στην πόλη Χαντάθ, νότια της Βηρυτού. Η πρώτη συνάντηση πραγματοποιήθηκε από συνδικαλιστές, οι οποίοι σχημάτισαν για πρώτη φορά ανεξάρτητα συνδικάτα στο Λίβανο (προηγουμένως, τα εργατικά συνδικάτα ελέγχονταν από τους Γάλλους). Στη συνάντηση συμμετείχαν επίσης μελετητές, ακαδημαϊκοί, συγγραφείς και δημοσιογράφοι που δραστηριοποιούνταν στην προώθηση των ιδεών της Γαλλικής Επανάστασης και γνώριζαν τα κείμενα του Καρλ Μαρξ και του Φρίντριχ Ένγκελς. Το κόμμα ιδρύθηκε για να καλύψει την περιοχή που βρισκόταν υπό τη γαλλική εντολή, η οποία μετεξελίχθηκε σε Συρία και Λίβανο. Αρχικά, το όνομα του κόμματος ήταν «Λιβανικό Λαϊκό Κόμμα», σε μια προσπάθεια να αποφύγει τη γαλλική απαγόρευση δραστηριοτήτων των «μπολσεβίκων».
Το κόμμα είχε αρχικά κηρυχθεί παράνομο, αλλά η απαγόρευση ήταν χαλαρή κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Για περίπου είκοσι χρόνια, το LCP οργάνωνε κομμουνιστικές πολιτικές δραστηριότητες τόσο στον Λίβανο όσο και στη Συρία, αλλά το 1944 το κόμμα χωρίστηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα Λιβάνου και στο Κομμουνιστικό Κόμμα Συρίας.

Εκλογικά αποτελέσματα

Το κόμμα συμμετείχε στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2005 σε διάφορες περιφέρειες αλλά δεν κατάφερε να κερδίσει έδρες. Στο Νότιο Λίβανο, ο γενικός γραμματέας Σανταλάχ Μαζρανί κέρδισε 8.886 ψήφους στη δεύτερη συνοικία και ο Ανουάρ Γιασίν, πρώην κρατούμενος στο Ισραήλ, έλαβε 18.244 ψήφους στην πρώτη συνοικία. Ο πρώην γενικός γραμματέας Φαρούχ Νταχρούτζ έλαβε 10.688 ψήφους στην τρίτη περιοχή Μπέκα.
Στις νομοθετικές εκλογές του 2009, το LCP λειτούργησε ανεξάρτητα με υποψηφίους σε πέντε περιφέρειες, αλλά απέτυχε να κερδίσει έδρες. Σε μια επίσημη δήλωση, το LCP σχολίασε ότι «οι εκλογές του 2009 διευρύνουν το χάσμα που υπάρχει ήδη λόγω του σεκταριστικού συστήματος» και, εκφράζοντας την απογοήτευσή του για το εκ΄λογικό του αποτέλεσμα, ανέλυσε και προσπάθησε να δικαιολογήσει την απόδοση του κόμματος.
Σέικερ

Το σέικερ (εκ του αγγλικού shaker) είναι ποτήρι ή κύπελλο από πλαστικό ή μέταλλο, το οποίο φέρει πλαστικό ή μεταλλικό καπάκι με στεγανή εφαρμογή. Χρησιμοποιείται για την ανάμιξη ποτών, η οποία επιτυγχάνεται με έντονη παλινδρομική κίνηση των συστατικών του ποτού, αλκοολούχου ή μη.
Τα πιο συνηθισμένα είδη shaker είναι: α) το κλασικό shaker, που αποτελείται απο 3 μερη (το δοχείο, το καπάκι και το πώμα του καπακιού), και β) το Boston shaker που αποτελείται απο δύο κώνους, έναν απο ατσάλι και έναν απο γυαλί.
Σπύρος Νικολάου

Βιογραφικό

Γεννημένος στο Άρμα Βοιωτίας ο Νικολάου ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές στη Θήβα το 1968, και εισήχθη στην Ανωτάτη Βιομηχανική Σχολή Πειραιώς, στο Τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων. Το 1969 εισήχθη στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και το 1973 ορκίστηκε Ανθυπολοχαγός Πυροβολικού.
Υπηρέτησε για 37 χρόνια στο Στρατό Ξηράς και τελείωσε όλα τα σχολεία του Πυροβολικού. Επίσης είναι απόφοιτος της Σχολής Πληροφοριών της Ανωτάτης Σχολής Πολέμου και της Σχολής Εθνικής Άμυνας.
Το 2006 αποστρατεύθηκε με τον βαθμό του Αντιστράτηγου και την περίοδο 2007-10 διετέλεσε Δημοτικός Σύμβουλος.
Στις δημοτικές εκλογές του 2010 εκλέχθηκε Δήμαρχος του Καλλικρατικού Δήμου Θηβαίων με ποσοστό 61,96% έναντι 38,04% του αντιπάλου του, πρώην δημάρχου Νικόλαου Σβίγγου. Στις δημοτικές εκλογές του 2014 επανεξελέγη Δήμαρχος Θηβαίων.
Ρουάντα

Ιστορία

Η φυλή των Χούτου εγκαταστάθηκε στη Ρουάντα τον 14ο αιώνα και οι Τούτσι τον 15ο. Από το 1890 αρχικά οι Γερμανοί και μετά οι Βέλγοι έκαναν την χώρα αποικία τους μέχρι το 1962 οπότε και η Ρουάντα έγινε ανεξάρτητο κράτος. Για 500 περίπου χρόνια οι Τούτσι ήταν οι πολιτικά κυρίαρχοι στην χώρα και καταπίεζαν τους Χούτου. Η χρησιμοποίηση της μειονότητας των Τούτσι από τους αποικιοκράτες ως άρχουσα τάξη της χώρας και η καταπίεση της πλειοψηφίας των Χούτου απ αυτούς ήταν ακόμα ένας λόγος της διαμάχης μεταξύ των δύο φυλών. Από το 1959 υπάρχει ένοπλη διαμάχη μεταξύ τους. Το 1994 με αφορμή τον θάνατο του τότε προέδρου της χώρας ξέσπασαν ταραχές που οδήγησαν στην γνωστή και ως Γενοκτονία της Ρουάντα με πάνω από μισό εκατομμύριο Τούτσι νεκρούς από τους Χούτου. Λόγω των ταραχών εκατομμύρια κάτοικοι εγκατέλειψαν την χώρα. Το γεγονός αυτό έχει χαρακτηριστεί από τον ΟΗΕ ως γενοκτονία.

Κλίμα

Το κλίμα της Ρουάντα είναι τροπικό. Οι δύο περίοδοι βροχών επιτρέπουν δύο σοδειές τον χρόνο.

Δημογραφία

Οι κυριότερες φυλές που κατοικούν στη Ρουάντα είναι οι Χούτου σε ποσοστό 90%, οι Τούτσι 8% και οι πυγμαίοι Τούα 2%. Ο συνολικός πληθυσμός της χώρας είναι 12.374.397 κάτοικοι (εκτίμηση 2019). Ο ρυθμός αύξησης του πληθυσμού είναι 2,3% (εκτίμηση 2018). Ρυθμός γεννήσεων 29,8 γεννήσεις/1000 πληθυσμού και θανάτου 6,3 θάνατοι/1000 πληθυσμού (εκτίμηση 2018).
Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2016 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 68 χρόνια (66,1 χρόνια οι άνδρες και 69,9 οι γυναίκες).

Οικονομία

Λόγω του εμφυλίου πολέμου η οικονομία της χώρας έχει υποστεί καταστροφή. Το βιοτικό επίπεδο των κατοίκων είναι ιδιαίτερα χαμηλό. Χαρακτηριστικό είναι ότι μόνο το 20% των κατοίκων των πόλεων έχουν οικιακό ηλεκτρισμό. 
Το ΑΕΠ της χώρας είναι 10,6 δις $ (εκτίμηση 2009). Ο ρυθμός αύξησης του ΑΕΠ είναι 7,5% (εκτίμηση 2009). Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ είναι 1.087 $ (εκτίμηση 2009).

Συγκοινωνίες

Το οδικό δίκτυο είναι ανεπτυγμένο και καλύπτει 14.008 χλμ. (το 2004). Το διεθνές αεροδρόμιο, κοντά στο Κιγκάλι, αποπερατώθηκε το 1986. Δεν έχει σιδηροδρομικό δίκτυο. Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά.

Διεθνείς σχέσεις

Στις 29 Νοεμβρίου 2009 η χώρα αποκατέστησε τις διπλωματικές της σχέσεις με τη Γαλλία, έπειτα από τρία χρόνια.
Ο αστεροειδής 1638 Ρουάντα ονομάστηκε προς τιμή της χώρας.
Δολοφονία του Γκαστόν Καλμέτ

Στις 16 Μαρτίου 1914 ο διευθυντής της εφημερίδος Φιγκαρό Γκαστόν Καλμέτ δολοφονείται από τη σύζυγο του Ζοζέφ Καγιώ, Ανριέτ Καγιώ, υπουργού των Οικονομικών της Γαλλίας.

Η δολοφονία

Στις 16 Μαρτίου 1914 η Ζοζέφ Καγιώ επισκέφθηκε τα γραφεία της εφημερίδος Φιγκαρό και δολοφόνησε, αφού έριξε πέντε σφαίρες και πετυχαίνοντάς τον τελικά με την τελευταία βολή, τον διευθυντή της εφημερίδος Γκαστόν Καλμέτ. Αμέσως ειδοποιήθηκε η αστυνομία από το προσωπικό της εφημερίδας, η οποία τη συνέλαβε και την οδήγησε στο αστυνομικό τμήμα της Μονμάρτης. Λίγες ώρες μετά τη μεταφορά του στην κλινική ο Καλμέτ πέθανε. Στην κηδεία του,στην οποία παραβρέθηκαν δέκα χιλιάδες άτομα, σημειώθηκαν συγκρούσεις μεταξύ των οπαδών της μοναρχικής οργάνωσης Γαλλική Δράσις και αριστερών οπαδών.

Αίτια και αφορμές του εγκλήματος

Η εφημερίδα Φιγκαρό είχε ξεκινήσει εκστρατεία εναντίον του αρχηγού του γαλλικού Ριζοσπαστικού Κόμματος, τέως πρωθυπουργού και νυν-τότε-υπουργού οικονομικών, ό,τι μεταξύ άλλων όταν ήταν πρωθυπουργός ο Ζοζέφ Καγιώ είχε έλθει σε επαφές με τους Γερμανούς κατά τη Γαλλογερμανική κρίση του 1911 για το Μαρόκο, γνωστή ως Κρίση του Αγαδίρ. Παράλληλα κατηγορείτο από την ίδια εφημερίδα για παρεμβάσεις στη δικαιοσύνη προκειμένου να πετύχει αναβολή της δίκης ενός απατεώνος, του Ροσέτ. Τέλος,τον κατηγορούσαν επειδή εκτός από υπουργός ήταν και παράλλα και πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου μιας τράπεζας. Την επίθεση αυτή ενορχήστρωναν οι πολιτικοί αντίπαλοι του Καγιώ: Μπαρτού, Μπριάν, Κλεμανσώ, με σκοπό την υπονόμευση της επανεκλογής του ως πρωθυπουργού. Η επίθεση της εφημερίδας έφτανε και σε ζητήματα της προσωπικής ζωής του Καγιώ όταν δημοσίευσε επιστολές του υπουργού στην πρώην σύζυγό του αλλά και σε μια ερωμένη του. Μάλιστα υποσχόταν ο Καλμέτ πως θα ακολουθούσε η δημοσίευση και άλλων επιστολών.

Πολιτικά επακόλουθα

Τρεις φορές υπέβαλε την παραίτησή του ο Καγιώ, τελικά την τέταρτη φορά την αποδέχθηκε ο πρόεδρος της Κυβέρνησης Ντουμέργκ. Στη Βουλή ακολούθησε εκατέροθεν επιθέσεις από τους συμπολιτευόμενους και αντιπολιτευόμενους βουλευτές. Τελικά εξελέγη προανακριτική επιτροπή υπό την προεδρία του σοσιαλιστή Ζωρές οι εργασίες της οποίας δεν οδήγησαν πουθενά. Στις εκλογές που ακολούθησαν ο Καγιώ επανεξελέγη στη Βουλή. Ο αρχηγός του Ριζοσπαστικού Κόμματος υπέγραψε με τον αρχηγό του Σοσιαλιστικού Κόμματος συμφωνία συνεργασίας με τον όρο να αθωωθεί η σύζυγός του Καγιώ.

Η δίκη της Ανριέτ Καγιώ

Η δίκη της δολοφόνου ορίστηκε για τις 20 Ιουλίου 1914. Η κατηγορούμενη ισχυρίστηκε πως δεν ήθελε να δολοφονήσει τον εκδότη της εφημερίδας αλλά να του αποσπάσει τις επιστολές που είχε στην κατοχή του ενώ η πράξη της δεν σχετιζόταν με τις πολιτικές υποθέσεις του συζύγου της. Στη δίκη προσκλήθηκε να καταθέσει και η πρώην σύζυγος του Καγιώ, Γκεντάν,η οποία υποβάθμισε το ζήτημα τονίζοντας την ερωτική διάσταση της υπόθεσης και όχι την πολιτική. Ο πρόεδρος του δικαστηρίου μερολυπτώντας εμφανώς υπέρ της κατηγορουμένης, προκάλεσε αρνητικά σχόλια από τα άλλα μέλη της έδρας. Τελικά η απόφαση που εκδόθηκε στις 28 Ιουλίου του 1914 υπήρξε αθωωτική για την Ανριέτ Καγιώ.
Ευστάθεια πλοίου

Ευστάθεια πλοίου (stability) ονομάζεται η τάση που παρουσιάζει ένα πλοίο ν΄ ανθίσταται σε οποιαδήποτε κλίση εγκάρσια ή διαμήκη, που προκαλείται από διάφορες αιτίες, καθώς επίσης και η τάση επαναφοράς του στην "αρχική θέση ισορροπίας" του (κατακόρυφη θέση).

Στοιχειώδεις γνώσεις

Για τη πληρέστερη κατανόηση της ευστάθειας των πλοίων κρίνεται απαραίτητη η παράθεση στοιχειδών πειραματικών γνώσεων υδροστατικής και ειδικά επί της Αρχής του Αρχιμήδη σε ότι αφορά τα πλοία.

Αν σε κάποια μικρή δεξαμενή νερού ριφθεί ένα μεταλλικό συμπαγές αντικείμενο βάρους π.χ. 3 kg, αυτό αμέσως θα βυθισθεί, θα φθάσει στο πυθμένα εκτοπίζοντας όγκο ύδατος ίσο με τον όγκο του αντικειμένου. Αν όμως ριφθεί στο νερό ένα υδατοστεγές (στεγανό) δοχείο ίδιου βάρους με το προηγούμενο αντικείμενο τότε αυτό θα επιπλέει στη επιφάνεια του νερού εκτοπίζοντας τόσο όγκο νερού όσος θα είναι και ο όγκος του βυθισμένου (υπό τη στάθμη) τμήματος του δοχείου. Τότε διαπιστώνεται ότι: το βάρος του εκτοπιζομένου (όγκου) ύδατος είναι ίσο με το βάρος του δοχείου. Αν στη συνέχεια τοποθετηθεί ένα αντικείμενο μέσα στο δοχείο βάρους π.χ. 1 kg, τότε το δοχείο θα βυθισθεί ακόμα περισσότερο έτσι ώστε να εκτοπίσει επιπλέον όγκο ύδατος, ίσο με το επιπλέον όγκο του βυθισμένου τμήματός του, του οποίου το βάρος θα είναι 1 kg. Έτσι υπό τη νέα αυτή συνθήκη ο συνολικός όγκος ύδατος που θα έχει εκτοπιστεί θα είναι 4 κιλά.
Ένα πλοίο λοιπόν όταν είναι σε κατακόρυφη θέση ως προς τη στάθμη της θάλασσας εκτοπίζει ένα ορισμένο όγκο ύδατος. Αν αυτό κλίνει προς τη μια πλευρά τότε αλλάζει το σχήμα μόνο του βυθισμένου τμήματός του, των υφάλων του, ενώ ο όγκος του εκτοπιζομένου ύδατος και βεβαίως το βάρος αυτού παραμένει το ίδιο. Συνεπώς η ευστάθεια είναι εκείνη που θα διατηρήσει το πλοίο σε ασφαλή πλεύση.

Κύρια στοιχεία

Κύρια στοιχεία της ευστάθειας των πλοίων είναι το κέντρο βάρους πλοίου, το κέντρο άντωσης πλοίου, που και τα δύο επενεργούν ως ζεύγος ευστάθειας, η ροπή ευστάθειας (μοχλοβραχίονας ευστάθειας), το μετάκεντρο, το μετακεντρικό ύψος, ο βαθμός ευστάθειας και τέλος οι συνθήκες ευστάθειας στις διάφορες κλίσεις πλοίου.

Κύρια βοηθήματα

Κύρια βοηθήματα που λαμβάνονται υπόψη στην ευστάθεια του πλοίου είναι το εκάστοτε μέσο βύθισμα του πλοίου, το μετακεντρικό διάγραμμα, η καμπύλη ευστάθειας και ερευνητικά το πείραμα ευσταθείας.
Ρογήρος Γ΄ της Σικελίας

Βιογραφία

Όταν ήταν νέος έγινε δούκας της Απουλίας και Καλαβρίας από τον πατέρα του, μάλλον από το 1198 όταν εκείνος έγινε βασιλιάς της Σικελίας (που περιελάμβανε και τη Ν. Ιταλία). Το 1192 ο πατέρας του τον έστεψε συμβασιλιά: φόλαρα που κόπηκαν στη Μεσίνα αναφέρουν τον Τανκρέδο και τον Ρογήρο Γ' ως βασιλείς. Απεβίωσε το επόμενο έτος και ο πατέρας του έστεψε αμέσως το νεότερο αδελφό τού Ρογήρου Γ', το Γουλιέλμο Γ' συμβασιλιά της Σικελίας το 1193. Ο ίδιος ο Τανκρέδος απεβίωσε το Φεβρουάριο του 1194. Η θεία του Τανκρέδου Κωνσταντία διεκδικούσε το βασίλειο και ο σύζυγός της Ερρίκος ΣΤ' βασιλιάς της Γερμανίας, μετά από εκστρατεία,  κατέλαβε το βασίλειο. Εισήλθε το Δεκέμβριο του 1194 στο Παλέρμο και στέφθηκε βασιλιάς.

Οικογένεια

Το 1193 ο Ρογήρος Γ' νυμφεύθηκε την Ειρήνη Αγγελίνα, κόρη του Ισαακίου Β' Αγγέλου Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Το επόμενο έτος ο Ερρίκος ΣΤ' κατέλαβε το βασίλειο στο όνομα της συζύγου του Κωνσταντίας Ωτβίλ και πάντρεψε την Ειρήνη με τον αδελφό του Φίλιππο της Σουαβίας.
Μάχη της Μεγαλόπολης (331 π.Χ.)

Το ιστορικό

Το 334 π.Χ. ο Μέγας Αλέξανδρος, με τη νίκη του στο Γρανικό, εξασφάλισε την κατάκτηση της Μικράς Ασίας. Στην Ελλάδα, ο Άγις Γ' της Σπάρτης ήρθε σε συνεννόηση με τους Πέρσες του Φαρνάβαζου για να δράσουν από κοινού στο Αιγαίο και την Ελλάδα κατά του Αλεξάνδρου. Οι Πέρσες υποσχέθηκαν το 333 π.Χ. στον Άγι 30 τάλαντα και 10 πλοία. Στο μεταξύ ο Αντίπατρος, ο αντιβασιλέας του θρόνου της Μακεδονίας, κατάφερε να καταπνίξει μια εξέγερση στη Θράκη και μόλις έμαθε την δράση των Σπαρτιατών κατά των Μακεδόνων κατευθύνθηκε στην Πελοπόννησο για να τους αντιμετωπίσει.

Η μάχη

Ο Αντίπατρος κατευθύνθηκε με 40.000 στρατό προς τη Μεγαλόπολη, όπου συναντήθηκε με το σπαρτιατικό στρατό του Άγι, που αριθμούσε κάπου στους 22.000 άνδρες. Η μάχη ξεκίνησε με τη διάσπαση της φάλαγγας των Σπαρτιατών από τους Μακεδόνες και με την υπεροχή τους αριθμητικά, οι δεύτεροι, κατάφεραν να νικήσουν τους Σπαρτιάτες. Οι Σπαρτιάτες έχασαν 5.300 στρατιώτες, ενώ και οι Μακεδόνες 3.500.
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ρεθύμνου

Έμβλημα

Κύριο στοιχείο του εμβλήματος της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ρεθύμνου αποτελεί η Μονή Αρκαδίου.
Πάουλο Μέντες ντα Ρότσα

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Βιτόρια, πόλη της Βραζιλίας, και ξεκίνησε την καριέρα του στο Σάο Πάολο, βοηθώντας να κατασκευαστούν γρήγορα και οικονομικά κτίρια που εντάσσονταν αρμονικά στο τροπικό τοπίο της Βραζιλίας. Σε ηλικία 26 χρονών αποφοίτησε από τη σχολή Mackenzie Architecture School και λίγο καιρό αργότερα κέρδισε σε εθνικό διαγωνισμό το βραβείο για την κατασκευή του Clube Atletico Paulistano Gymnasium.  Το 1961 κερδίζει το πρώτο βραβείο στην 6η Βienal στο Σάο Πάολο, ενώ στην ίδια δεκαετία ξεκινάει να διδάσκει στο πανεπιστήμιο στο οποίο έμεινε γνωστός για το ουμανιστικό του έργο. Το 1968 κερδίζει το διαγωνισμό για το βραζιλιάνικο περίπτερο στην Οσάκα, ενώ το 2000 επιλέγεται να εκπροσωπήσει τη Βραζιλία στην Βienal της Βενετίας. Τέλος το 2006 τιμήθηκε με το βραβείο αρχιτεκτονικής Pritzker. 
Στα έργα του είναι φανερή η επιρροή από το ρεύμα του μπρουταλισμού (1950-1970), όπως υποδηλώνεται από τις αυστηρές γραμμές και φόρμες που αφορούν τις βασικές δομές ενός χώρου, και από τα βαριά υλικά όπως το σκυρόδεμα και το μέταλλο. Σημαντικότερα από αυτά τα έργα είναι: Clube Atletico Paulistano Gymnasium (1957), Paulistano Armchair (1957),Guaimbκ apartment building (1964), Municipal Insurance Headquarters (1975), Museum of Contemporary Art (1975), Forma Furniture showroom(1987), Sculpture Museum (1987-1992).

Guaimbκ

Ένα από τα αξιοσημείωτα πρώιμα έργα του είναι η πολυκατοικία Guaimbκ (1964). Το κτίριο είναι κατασκευασμένο με οπλισμένο σκυρόδεμα και στις δύο μακριές πλευρές, ενώ η όψη του κτιρίου σε μήκος φτάνει τα 7 μέτρα. Η επιφάνεια που δέχεται την περισσότερη ακτινοβολία του ηλίου είναι προστατευμένη από ένα ειδικά διαμορφωμένο αντηλιακό σύστημα. Η δυτική όψη χαρακτηρίζεται από ανοίγματα και τσιμεντένιες ράγιες, που ενοποιούν το χώρο και υπονοούν τη ρυθμολογία του εσωτερικού.

Μουσείο γλυπτικής

Το μουσείο γλυπτικής (1987-1992) στο Σάο Πάολο βασίζεται σε μια γιγαντιαία στοά από οπλισμένο σκυρόδεμα που προσδίδει σημασία για τον τόπο. Η στοά αυτή δίνει πρόσβαση σε ένα υπόγειο μουσείο στο οποίο ο Πάουλο Μέντες μας οδηγεί στην ίδια την ουσία της γλυπτικής. Η κολοσσιαία στοά αποτελεί από μόνη της ένα γλυπτό παίζει με το εξωτερικό φως θυμίζοντας έτσι παλιά μουσεία, σπηλιές γεμάτες θησαυρό ή ακόμα και μεσαιωνικές κρύπτες. Ο συνδυασμός της επίμονης έρευνας για θεμελιώδεις χώρους και αρχέγονες μορφές με τη χρήση της πιο εξευγενισμένης και σύγχρονης τεχνολογίας και υλικότητας έχουν δημιουργήσει ένα εξαιρετικό χώρο στο υπόγειο μουσείο του οποίου η μορφή μοιάζει απροσδιόριστη και ακατέργαστη.
Προπινικό οξύ

Παραγωγή

Παράγεται για εμπορικούς σκοπούς με ηλεκτρολυτική οξείδωση προπινόλης, χρησιμοποιώντας μολύβδινο ηλεκτρόδιο:
Ακόμη, μπορεί να παραχθεί και με μερική αποκαρβοξυλίωση βουτινοδιικού οξέος:

Χαρακτηριστικές αντιδράσεις

Όταν εκτίθεται στο ηλιακό φως μετατρέπεται σε τριμεσικό οξύ (βενζο-1,3,5-τρικαρβοξυλικό οξύ):
Με επίδραση βρωμίου δίνει 2,3-διβρωμοπροπενικό οξύ:
Με υδροχλώριο σχηματίζει 2-χλωροπροπενικό οξύ:
Ο προπινικός αιθυλεστέρας συμπυκνώνεται με υδραζίνη, σχηματίζοντας 3-πυραζολόνη:
Σχηματίζει χαρακτηριστικό εκρηκτικό στερεό με επίδρασή του σε υδατικό διάλυμα αμμωνίας και νιτρικού αργύρου. Ένα άμορφο επίσης εκρηκτικό ίζημα σχηματίζεται και με υδατικό διάλυμα αμμωνίας και χλωριούχου χαλκού:
RCAF Μοίρα No. 437

Η Μοίρα 437 "Husky" είναι μονάδα της Καναδικής Πολεμικής Αεροπορίας που υπάγεται στον Καναδικό Στρατό. Εδρεύει στο CFB Trenton. Ρόλος της είναι η αερομεταφορά μακρινών αποστάσεων για την Royal Canadian Air Force, την Καναδική Π.Α.

Ιστορικά Στοιχεία

Ιδρύθηκε στην Αγγλία στις 14 Σεπτεμβρίου 1944 και ασχολείται με μεταγωγές μέχρι το 1946, όπου και παύει η λειτουργία της.
Επανιδρύεται το 1961 στο Τρέντον και εξοπλίζεται αρχικά με CC-106 Yukon. Το 1972 εξοπλίζεται με CC-137 Husky. Με την λειτουργία των CC-137 ξεκινά και την δραστηριότητα του εναέριου ανεφοδιασμού, παράλληλα με τις μεταγωγές.
Συχνά η Μοίρα 437 οργανώνει την μεταφορά υψηλά ιστάμενων προσώπων και κυβερνητικών στελεχών, όπως της Βασίλισσας Ελισάβετ Β' της Αγγλίας και του Πρωθυπουργού του Καναδά.
Η Μοίρα πλέον λειτουργεί τα CC-150 Polaris, τροποποιημένη έκδοση του Airbus A310.
Από τον Αύγουστο του 2007 θα σταθμεύσουν και τα C-17 Globemaster III.
Σλόγκαν της είναι το «Omnia Passim» (Οτιδήποτε Οπουδήποτε).
Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Άνδρου

Η Παλαιά Πτέρυγα

Στις 28 Ιουλίου 1979 το Ίδρυμα Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή εγκαινίασε στη Χώρα της Άνδρου, γενέτειρα του Βασίλη Π. Γουλανδρή, το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. Η Παλαιά Πτέρυγα του Μουσείου σχεδιάστηκε από τον ελληνικής καταγωγής Αμερικανό αρχιτέκτονα Στάμο Παπαδάκη και έχει συνολική επιφάνεια 200 τ.μ.  
Αφορμή για την ανέγερση του Μουσείου υπήρξε η ανάγκη στέγασης και παρουσίασης των έργων του Ανδριώτη γλύπτη Μιχάλη Τόμπρου, τα οποία ο ίδιος κληροδότησε στη γενέτειρά του. Ο αρχικός αυτός πυρήνας εμπλουτίστηκε στη συνέχεια με έργα της προσωπικής συλλογής του ζεύγους Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή.

Η Νέα Πτέρυγα

Στις 20 Ιουλίου 1986 εγκαινιάστηκε η Νέα Πτέρυγα του Μουσείου, συνολικής επιφάνειας 1000 τ.μ. Η Νέα Πτέρυγα σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Χρήστο Κοντοβουνήσιο, ενώ τη σχεδίαση του κήπου και των εξωτερικών χώρων ανέλαβε η Μιράντα Σπηλιοπούλου-Βαζάκα. Το 1990 το Μουσείο διακρίθηκε στον διεθνή διαγωνισμό International Garden and Greenery Exposition, στην Osaka της Ιαπωνίας, για την ένταξη του στον περιβάλλοντα χώρο. 
Επιθυμία των ιδρυτών ήταν η δημιουργία ενός μικρού αποκεντρωμένου Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, που να πληρεί όλες τις μουσειακές προδιαγραφές για την φιλοξενία των έργων του Ιδρύματος Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή, αλλά και την διοργάνωση διεθνών περιοδικών εκθέσεων σημαντικών καλλιτεχνών του 20ου αιώνα (όπως Georges Braque, Joan Mirό, κ.ά.), οι οποίες και διοργανώνονται στη Νέα Πτέρυγα κάθε καλοκαίρι, από το 1986.
Βαρικό Φλώρινας

Γεωγραφία - Ιστορία

Το Βαρικό βρίσκεται στα όρια των νομών Φλώρινας, Καστοριάς, Κοζάνης στους πρόποδες του όρους Βέρνου και ΝΔ. της λίμνης Χειμαδίτιδας. Απέχει 41 χλμ. Α. από την Καστοριά και 29 χλμ. ΝΔ. από το Αμύνταιο. Οι κάτοικοί του ασχολούνται με την κτηνοτροφία και τη γεωργία, φημίζεται μάλιστα για την ποικιλία των φασολιών που καλλιεργεί καθώς και για την ιτιόβεργα, από την οποία οι ντόπιοι καλαθοπλέκτες  κατασκευάζουν πανέμορφα καλάθια. Στο χωριό δραστηριοποιείται  Πολιτιστικός Σύλλογος που ιδρύθηκε το 1983 και διαθέτει 4 χορευτικά τμήματα, τμήματα ζωγραφικής, χειροτεχνίας, καλαθοπλεκτικής, καράτε διοργανώνει κάθε χρόνο το τοπικό Καρναβάλι.
Από τον Ιανουάριο του 2016 λειτουργεί η βιβλιοθήκη του Δικτύου Εθελοντών «Δημοσιογράφοι σε δράση» (Journalists Acting) στο χώρο του Δημοτικού Σχολείου Βαρικού, που δημιουργήθηκε με τη συνδρομή εταιρειών, του Δήμου Αμυνταίου, την Κοινότητα Βαρικού και το Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων Βαρικού.

Ονομασία - Διοικητικά

Το χωριό μέχρι το 1926 ονομαζόταν Μόκραινη οπότε και μετονομάστηκε σε Βαρικό, ενώ μεταξύ 1941 και 1942 αποσπάται και προσαρτάται μεταξύ των νομών Φλωρίνης και Καστοριάς. Από το 2010, σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Βαρικού που ανήκει στη δημοτική ενότητα Βαρικού του Δήμου Αμυνταίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 638 κατοίκους.
Άγγελος Παπαϊωάννου

Καταγωγή και σπουδές

Γεννήθηκε στην Ιεράπετρα το 1925 και ήταν γιος του ιατρού Χριστόφορου Παπαϊωάννου, που ίδρυσε την πρώτη χειρουργική κλινική στην πόλη αυτή. Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και έλαβε το πτυχίο του το 1953. Μετεκπαιδεύτηκε στο Πανεπιστήμιο του Ιλινόις, όπου ανέπτυξε ερευνητικό έργο για τα προβλήματα καρδιάς στα βρέφη και στα νήπια. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα συνέχισε το ερευνητικό του έργο δίπλα στον παιδίατρο και γενικό γραμματέα της Ακαδημίας Αθηνών, Νικόλαο Ματσανιώτη.

Ακαδημαϊκή σταδιοδρομία και επιστημονικό έργο

Ο Παπαϊωάννου ήταν καθηγητής της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ως παιδίατρος ειδικεύτηκε στις καρδιακές νόσους των παιδιών και συνετέλεσε στην ανάπτυξη του επιστημονικού κλάδου της παιδοκαρδιολογίας. Ίδρυσε και ανέλαβε πρώτος διευθυντής της μοναδικής στην Ελλάδα Παιδιατρικής Καρδιολογικής Κλινικής στο Νοσοκομείο Παίδων «Αγία Σοφία». Επίσης, συμμετείχε σε τηλεοπτικές εκπομπές ιατρικής («Ένας γιατρός μεταξύ μας») στη δημόσια τηλεόραση. Υπήρξε μέλος της Ελληνικής Παιδιατρικής Εταιρείας, Ελληνικής Καρδιολογικής Εταιρείας, του Διεθνούς Κολλεγίου Αγγειολογίας και της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Παιδικής Καρδιολογίας.

Διεθνές ενδιαφέρον

Ο Άγγελος Παπαϊωάννου εντόπισε μια μεγάλη βελόνα στην καρδιά ενός παιδιού 5 ετών, προκαλώντας το διεθνές ενδιαφέρον. Οι ακτινογραφίες και οι εξετάσεις στο παιδί δεν έδειχναν καμία καρδιακή βλάβη, ωστόσο διαπιστώθηκε ότι η γιαγιά του είχε καρφώσει προσωρινά στο φόρεμά της τη βελόνα στο ύψος του στήθους και αγκάλιασε σφιχτά το νεογέννητο βρέφος, με αποτέλεσμα να καρφωθεί στο στήθος του μωρού η βελόνα και σταδιακά να προχωρήσει μέσα στην καρδιά του. Η βελόνα αφαιρέθηκε και φυλάσσεται σε ειδική θήκη σε ράφι της ιατρικής βιβλιοθήκης του καθηγητή.

Φιλοτελισμός

Ασχολήθηκε επίσης με το φιλοτελισμό και ήταν ένας από τους διακεκριμένους εκθέτες με εκθέματα ελληνικού ενδιαφέροντος (όπως «Η ταχυδρομική Ιστορία της Κρήτης (1353-1913)» που τιμήθηκε με χρυσό μετάλλιο σε παγκόσμια έκθεση το 2000) και πρόεδρος της Ελληνικής Φιλοτελικής Ομοσπονδίας Ελλάδας από το 1980 και για περισσότερο από 25 χρόνια. Είχε επιλεγεί επίσης ως διεθνής κριτής της Παγκόσμιας Οργάνωσης Φιλοτελισμού (FIP).

Τιμές και τελευταία χρόνια

Για το έργο του τιμήθηκε με περισσότερα από 30 μετάλλια.
Απεβίωσε στις 7 Οκτωβρίου 2015 και κηδεύτηκε στις 10 Οκτωβρίου στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.

Έργα

Από μικρή ηλικία ασχολήθηκε με τη συγγραφή. Έγραψε ποιήματα και πεζά, τα περισσότερα από τα οποία είναι αδημοσίευτα. Δημοσίευσε πλήθος επιστημονικών και άλλων άρθρων στον τύπο.