google/wiki40b huggingface dataset:
StarCraft

Λεπτομέρειες

To παιχνίδι διαδραματίζεται στον 26ο αιώνα, και έχει ως θέμα την διαμάχη τριών φυλών για κυριαρχία, σε ένα μακρινό μέρος του Γαλαξία. Οι φυλές αυτές είναι οι Terran (Γήινοι), άνθρωποι που έχουν εξοριστεί από τη Γη, οι οποίοι έχουν την ικανότητα να προσαρμόζονται κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, οι Zerg (Ζεργκ), μια φυλή εντομοειδών εξωγήινων, οι οποίοι μανιωδώς αφομοιώνουν άλλες φυλές και κυνηγούν την γενετική τελειότητα, και οι Protoss (Πρότος), ένα ανθρωποειδές είδος εξωγήινων με πολύ εξελιγμένη τεχνολογία και βιονικές ικανότητες, οι οποίοι βρίσκονται σε συνεχή διαμάχη με τους Ζεργκ, προσπαθώντας να διατηρήσουν τον πολιτισμό τους και τον αυστηρά φιλοσοφικό τρόπο ζωής τους.

Υποδοχή

Το παιχνίδι έχει αποσπάσει επαίνους για την πρωτοποριακή χρήση μοναδικών φυλών σε παιχνίδι στρατηγικής πραγματικού χρόνου και για την καθηλωτική πλοκή του.
Σειραίος ποταμός

Ονομασία

Η ονομασία του οφείλεται στο χωριό Σειρές του οποιου οι περισσότεροι οικισμοί βρίσκονται κατά μήκος της κοιλάδας που διασχίζει. Από την ονομασία "Βερσίτσι", το παλιό όνομα δηλαδή των Σειρών, ονομάζεται και "Βερσιτσιώτικο ποτάμι". Ονομάζεται και "Δεχουναίικο ποτάμι" ή και "Ποταμιά".

Φυσιογνωμία

Έχει πάντα νερό, ακόμα και τους θερινούς μήνες, και στις όχθες του φύονται ιτιές και πλατάνια. Στο ρου του υπάρχουν δύο πέτρινα γεφύρια: του "Αγίου Βασιλείου" ή της "Σανίδας" και το επονομαζόμενο "Τουρκογέφυρο", και τα δύο στην περιφέρεια του χωριού Σειρές.
Γραμματικός

Ο όρος γραμματική τέχνη πρωτοεμφανίζεται στον Πλάτωνα με ιδιαίτερη έμφαση στα χωρία του Κρατύλου που αναφέρονται στη φύση και τις σxέσεις των γραμμάτων ή στοιχείων του αλφαβήτου. 
Οι γραμματιστές, που αρχικά δεν απολαμβάνανε μεγάλης υπόληψης, ήταν εκείνοι που δίδασκαν τα στοιχειώδη γράμματα, όπως στη νεότερη εποχή τα κολυβογράμματα. Με την πάροδο του χρόνου, μη περιοριζόμενοι μόνο στην απλή ανάγνωση, ήθελαν και να εξηγήσουν το διδασκόμενο κείμενο και επομένως και να διορθώσουν τα εσφαλμένα κείμενα, όπως του Ομήρου που συνήθως δίδασκαν. Έτσι προέκυψε βαθμηδόν στην πράξη η κριτική και ερμηνευτική. Πρώτα στην ελληνιστική εποχή, ιδιαίτερα στην Αλεξανδρινή βιβλιοθήκη και αργότερα στη Περγαμηνή Σχολή σε μικρότερο βαθμό, αναδείχθηκαν σπουδαίοι γραμματικοί, «την ακρίβειαν της γλώσσης και την σύμπασαν γλώσσαν επιδιώκοντες κατά τον Κικέρων. Τη γραμματική δε διαιρούσαν σε τρία μέρη, το τεχνικό, το ιστορικό που ερμηνεύει την έννοια και τα πράγματα και το ιδιαίτερο.

Οι απαρχές

Κατά τον Διονύσιο Αλικαρνισσέα το έναυσμα αποτέλεσε το τρίτο βιβλίο της ρητορικής του Αριστοτέλη «Περί λέξεως» που αργότερα οι γραμματικοί το ενέταξαν ως τρίτο μέρος της ρητορικής και σχολίασαν ο μαθητής του Θεόφραστος και στη συνέχεια ο μαθητής αυτού Δημήτριος ο Φαληρεύς που τα έργα τους δεν σώζονται.
Ιερά Μητρόπολις Θεσσαλιώτιδος και Φαναριοφερσάλων

Εικόνες περίπυστοι

Παναγίας Σπηλιάς, Παναγίας Κορώνης, Παναγίας Πέτρας, Παναγίας Πελεκητής, Παναγίας Καλλιφωνίου, στις ομώνυμες Ιερές Μονές, Παναγίας Δεμερλιωτίσσης στον Σταυρό Φαρσάλων, Ζωοδόχου Πηγής στον Ιερό Ναό Ζωοδόχου Πηγής Καρδίτσης, Τιμίου Προδρόμου στον ομώνυμο Ιερό Ναό του χωρίου Πρόδρομος δήμου Καρδίτσας και Μεταμόρφωσις του Σωτήρος στο ομώνυμο προσκύνημα, του ιδίου χωρίου.
Ερεννία Ετρουσκίλλα

Βιογραφία

Όπως οι περισσότερες Αυτοκράτειρες του 3ου αι. πολύ λίγα είναι γνωστά γι' αυτήν. Ήταν μάλλον από μία συγκλητική οικογένεια. Θεωρείται, ότι οι πρόγονοί της ήταν εγκατεστημένοι στην Ετρουρία, χώρα των Ετρούσκων. Η Ερ. Ετρουσκίλλα παντρεύτηκε τον Δέκιο μάλλον πριν το 230 και απέκτησε τον τίτλο της Αυγούστας, όταν ο Δέκιος έγινε Αυτοκράτορας το 249. Έκαναν τον Ερέννιο Ετρούσκο και τον Οστιλιανό. Όταν το 251 στη μάχη του Άβριτου της Μοισίας ο Δέκιος και ο Ερ. Ετρούσκος ηττήθηκαν και φονεύτηκαν, έγινε αντιβασίλισσα κατά την ανηλικιότητα τού 13ετούς γιου της Οστιλιανού. Αυτός απεβίωσε από λοιμό (επιδημία πανώλης) το ίδιο έτος και έτσι έληξε η θητεία της ως αντιβασίλισσας. Όταν οι γιοί της απωλέσθηκαν, η Ερ. Ετρουσκίλλα περιέπεσε στην αφάνεια.
Αν και οι γραπτές πηγές σπάνια τη μνημονεύουν, τα νομίσματα με το πορτραίτο της είναι πολλά και εύκολα να βρεθούν. Οι επιγραφές αυτών που κόπηκαν στη Ρώμη την αναφέρουν ως Herennia Etruscilla, αλλά τα χαλκάργυρα νομίσματα (billon) που κόπηκαν στην Αλεξάνδρεια την γράφουν ως Ερ[έννια] Κουπ[ρεσσένια] Αιτρουσκίλα. Το μεσαίο όνομα προέρχεται από το λατ. cupressus = αρχ. κυπάρισσος, κυπαρίσσι, το σύμβολο της Ήρας (Juno).
2075 Μαρτίνεθ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Μαρτίνεθ είναι άγνωστα. Ο Μαρτίνεθ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε περίπου 4 ως 5,5 ώρες.
Κάρολος Χριστιανός Έρντμαν της Βυρτεμβέργης-Ελς

Βιογραφία

Ήταν ο μόνος γιος του Χριστιανού-Ούλριχ Β΄ δούκα της Βυρτεμβέργης-Βίλχελμινενορτ και της Φιλιππίνας-Καρλόττας, κόρης του Έρντμαν κόμη του Ρέντερν-Κράππιτς.
Το 1744 διαδέχθηκε τον πατέρα του ως δούκας της Βυρτεμβέργης-Ελς και το 1745 τον άτεκνο θείο του Κάρολο δούκα της Βυρτεμβέργης-Μπέρνστατ.
Το 1792 απεβίωσε στο Ελς (Πολωνικά: Λεγκνίτσα) σε ηλικία 76 ετών. Δεν είχε άρρενες απογόνους· ήταν ο τελευταίος του κλάδου του και το Ελς περιήλθε στον σύζυγο της κόρης του.
Εθνόσημο του Νίγηρα

Το εθνόσημο του Νίγηρα δείχνει μια σημαία με τέσσερα μέρη τυλιγμένη στα εθνικά χρώματα (πορτοκαλί, λευκό και πράσινο). Στο μέσο υπάρχει η επίσημη κρατική σφραγίδα. Πάνω σε πράσινο θυρεό φαίνονται τα τέσσερα χρυσά σύμβολα. Στο μέσο, υπάρχει ένας ήλιος, στα αριστερά ένα κάθετο δόρυ με δύο σταυρωτά ξίφη των Τουαρέγκ, στα δεξιά τρία στάχυα από κεχρί από σμαράγδια και από κάτω είναι η εμπρόσθια όψη του κεφαλιού ενός ζώου ζεμπού.
Κάτω από το εθνόσημο υπάρχει μία κορδέλα που φέρει την επίσημη ονομασία της χώρας στα γαλλικά: Republique du Niger.

Νομοθεσία

Με βάση το Σύνταγμα του 1999 που αναπαράγει το κείμενο προηγούμενων Συνταγμάτων, διακρίνονται η Σφραγίδα του Κράτους (Le Sceau de l'État) για την οποία δεν καθορίζεται χρώμα για το θυρεό από το εθνόσημο της δημοκρατίας (Les Armoiries de la République) για το οποίο το Sinople ορίζεται ως χρώμα του θυρεού. Το Sinople είναι ανάλογο με το πράσινο. Ωστόσο, στα κτήρια και στις πρεσβείες το πράσινο δεν χρησιμοποιείται αλλά τα εμβλήματα είναι χρυσά ή μαύρα. Επί παραδείγματι, η Εθνοσυνέλευση του Νίγηρα έχει στο κτήριο ένα μεγάλο εθνόσημο με το θυρεό σε χρώμα χρυσό και τα εμβλήματα σε σκούρο χρυσό.
USA Today

USA Today είναι ο τίτλος εθνικής Αμερικανικής καθημερινής εφημερίδας που εκδίδεται από την εταιρεία Gannett Company. Ιδρύθηκε από τον Αλ Νιούχαρθ στις 15 Σεπτεμβρίου 1982. Η USA Today διανέμεται και στις 50 πολιτείες, στο Πουέρτο Ρίκο, στην Ουάσινγκτον, το Γκουαχάν, στον Καναδά και στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η εφημερίδα έχει την έδρα της στην περιοχή Τάισονς Κόρνερ στην Κομητεία Φέαρφαξ της Βιρτζίνια.

Κυκλοφορία

Η εφημερίδα ανταγωνίζεται με την εφημερίδα The Wall Street Journal για τη θέση της πιο ευρέως κυκλοφορίσιμης εφημερίδας στις Ηνωμένες Πολιτείες, ένα τίτλο που κατείχε από το 2003. Σύμφωνα με το Εξεταστικό Γραφείο Κυκλοφορίας, η εφημερίδα έχει 1,8 εκατομμύρια αντίτυπα ως προς το Μάρτιο του 2012 σε σχέση με τα 2,1 εκατομμύρια της The Wall Street Journal αν και σε αυτό το νούμερο περιλαμβάνονται οι 400.000 εγγεγραμμένοι επί πληρωμή διαδικτυακοί αναγνώστες. Σύμφωνα με τον ανεξάρτητο πάροχο στοιχείων διαδικτυακής επισκεψιμότητας Similar Web, η ιστοσελίδα της USA Today ήταν η 100ή σε επισκεψιμότητα ιστοσελίδα στις Ηνωμένες Πολιτείες και 18η μεταξύ των ειδησεογραφικών ιστοσελίδων, προσελκύοντας περισσότερους από 65 εκατομμύρια επισκέπτες σε μηνιαία βάση.
Ιστορική γεωγραφία

Η ιστορική γεωγραφία είναι κεφάλαιο της ανθρωπογεωγραφίας και σχετίζεται με τις γεωγραφίες του παρελθόντος και την σχέση τους με το παρόν (Johnston R. κα,  2000). Υπάρχουν δύο κυρίαρχες προσεγγίσεις, οι οποίες σήμερα συμπληρώνονται και από την ποσοτική έρευνα. Η πρώτη αφορά την προσπάθεια ανασύστασης τοπίων του παρελθόντος. Αυτές  οι «ανασυστάσεις» ταξινομούνται διαδοχικά και έτσι επιτυγχάνεται η οπτικοποίηση της εξέλιξης της περιοχής. Το εγχείρημα ολοκληρώνεται με την μελέτη και αυτών που συμβαίνουν ανάμεσά στις στατικές περιόδους, δηλαδή κατά την εξέλιξη, την μετάβαση από την μια προς την άλλη. Η δεύτερη προσέγγιση αφορά την η λεπτομερή ανάλυση ιδιαίτερων φαινομένων στη διάρκεια του χρόνου κάνοντας μια μείξη τεκμηρίων που αφορούν το γιατί και πώς τα γεγονότα συντελούνται.
Η Ιστορική γεωγραφία όταν αναφέρεται χωρίς ειδικό αντικείμενο προσδιορισμού  χαρακτηρίζεται από την προσέγγιση, είναι μια μεθοδολογία ανάλυσης στην γεωγραφία, ενώ όταν υπάρχει χωρικός προσδιορισμός (π.χ. ιστορική γεωγραφία της Ελλάδας)τότε στοχεύει στην γεωγραφική ανασύσταση ενός συγκεκριμένου τόπου.
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α' εθνικής κατηγορίας ανδρών 1971-1972

Το πρωτάθλημα Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 1971-1972, ήταν το τέταρτο πρωτάθλημα της Α' Εθνικής πετοσφαίρισης ανδρών. Συμμετείχαν 13 ομάδες. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός για έβδομη φορά στην ιστορία του με ρεκόρ 22 νίκες και 2 ήττες, οι οποίες ήταν οι πρώτες του έπειτα από δύο συνεχόμενα αήττητα πρωταθλήματα (1969-70 και 1970-71). Στα τοπικά πρωταθλήματα υποβιβάστηκαν το Παγκράτι, ο Β.Α.Ο., ο Έσπερος και ο Κύδων Χανίων
Δημοκρατικοί

Δημοκρατικοί είναι το όνομα διαφόρων πολιτικών παρατάξεων από την εποχή της αρχαιότητας στη Μεσόγειο μέχρι και τη σύγχρονη εποχή.

Αρχαιότητα

Οι δημοκρατικές παρατάξεις εμφανίστηκαν στις πόλεις-κράτη μετά την ανάπτυξη τους. Σκοπός μιας δημοκρατικής παράταξης ήταν η εγκαθίδρυση και η λειτουργία μιας (άμεσης) δημοκρατίας. Σε αυτό το πολίτευμα η εξουσία ασκούταν από όλους τους πολίτες, ενώ κυρίαρχο όργανο ήταν η Εκκλησία του δήμου. Η πιο γνωστή δημοκρατική παράταξη της αρχαιότητας είναι η δημοκρατική παράταξη της αρχαίας Αθήνας με αρχηγό τον Περικλή. Πολιτικοί αντίπαλοι των δημοκρατικών ήταν οι αριστοκρατικοί. Αντίθετα, από τους δημοκρατικούς οι αριστοκρατικοί είχαν ως σκοπό την εγκαθίδρυση και λειτουργία αριστοκρατίας.

Πρώιμη σύγχρονη εποχή

Μετά την εξάπλωση του φιλελευθερισμού αναπτύχθηκαν δημοκρατικές παρατάξεις στις πόλεις. Μέχρι και τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα οι δημοκρατικοί αγωνίζονταν για την αντικατάσταση της βασιλείας από τη δημοκρατία και την ανατροπή της βασιλείας. Πολιτικοί τους αντίπαλοι εκείνες τις εποχές ήταν οι φιλοβασιλικοί.
Θέατρο της επινόησης

Θέατρο της επινόσης (ή συνεργατική δημιουργία) είναι μια μορφή θεάτρου, στην οποία το σενάριο δεν γράφεται από κάποιον συγγραφέα ή κάποιους συγγραφείς, αλλά από μια ολόκληρη ομάδα ατόμων, που συνήθως αποτελείται από τους ηθοποιούς ενός θιάσου και τον σκηνοθέτη. Το είδος αυτό είναι παρόμοιο με την Commedia dell' arte, καθώς και με το θέατρο του δρόμου. Είναι μερικές φορές παρόμοιο με αυτοσχεδιαστικό θέατρο, αλλά από τη στιγμή που η παράσταση παρουσιάζεται στο κοινό, συνήθως έχει μια σταθερή μορφή: ο αυτοσχεδιασμός περιορίζεται στη διαδικασία δημιουργίας, και είτε ο σκηνοθέτης, ή οι ίδιοι οι ερμηνευτές, θα έχουν αποφασίσει τι ακριβώς θα πρέπει να περιλαμβάνεται και η ακολουθία λειτουργίας.
Οδός Ρηγαίνης

Η Οδός Ρηγαίνης είναι εμπορικός δρόμος στο κέντρο της Λευκωσίας που διατρέχει από την Οδό Λήδρας στην Πλατεία Σολωμού. Ήταν ο πιο πολυσύχναστος δρόμος στη Λευκωσία, κατά την περίοδο της Βρετανικής Αποικιοκρατίας στην Κύπρο μετά την Οδό Ερμού και την Οδό Λήδρας. Η Οδός Ρηγαίνης διανύει 300 μέτρα. Μια δημοσίευσή ανέφερε ότι

Ορόσημα

Στην Οδό Ρηγαίνης 70 βρίσκεται το Ιαπωνικό εστιατόριο Bonsa, και στην οδό Ρηγαίνης 94 βρίσκεται το The Classic Hotel, ένα ξενοδοχείο μπουτίκ.
Κόσμος 633

Αποστολή

Εκτοξεύτηκε στις 27 Φεβρουαρίου 1974 (11:05 UTC) και τέθηκε με επιτυχία σε χαμηλή περιγήινη τροχιά. Η εκτόξευση έλαβε χώρα στο κοσμοδρόμιο του Πλεσέτσκ με πύραυλο Κόσμος-2Ι. Αφού μπήκε σε τροχιά έλαβε αριθμό στο σύστημα ονοματοδοσίας Κόσμος, καθώς και τον διεθνή προσδιοριστή 1974-010A. Η NORAD του απέδωσε τον αριθμό 07187.
Ήταν ο εξηκοστός όγδοος από τους 79 δορυφόρους τύπου DS-P1-Yu  που στάλθηκαν στο διάστημα και η εξηκοστή έβδομη αποστολή που τέθηκε επιτυχώς σε τροχιά. Αυτή είχε περίγειο 265 km, απόγειο 472 km, κλίση 70.9 μοιρών και τροχιακή περίοδο 91,9 λεπτών. Επανήλθε και καταστράφηκε στην ατμόσφαιρα στις 4 Οκτωβρίου 1974.
Αλμίρα (Χαίντελ)

Πλοκή

Η υπόθεση του έργου εκτυλίσσεται στη Βαγιαδολίδ, χωρίς να προσδιορίζεται ο χρόνος και είναι φανταστική. Η πρωταγωνίστρια Αλμίρα (υψίφωνος), στέφεται Βασίλισσα της Καστίλης από τον κηδεμόνα της, Κονσάλβο (βαθύφωνος) και σύμφωνα με τους όρους της διαθήκης του πατέρα της υποχρεώνεται να νυμφευτεί ένα μέλος της οικογένειας του Κονσάλβο, αν και η ίδια είναι ερωτευμένη με το γραμματέα της, Φερνάνδο (τενόρος). Μετά από μία σειρά παρεξηγήσεων και δολοπλοκιών, αποδεικνύεται ότι ο Φερνάνδο είναι στην πραγματικότητα ο μικρότερος γιος του Κονσάλβο.
Δημοκρατική Ένωση Κέντρου

Ιστορικό

Η Δημοκρατική Ένωση Κέντρου ιδρύθηκε από τον Ιωάννη Ζίγδη, ιστορικό στέλεχος και υπουργό της Ένωσης Κέντρου, λόγω της διαφωνίας του με τη σύμπραξη του προδικτατορικού κόμματος με τις Νέες Δυνάμεις.
Συμμετείχε μόνο στις εκλογές του 1974 και παρουσίασε υποψηφίους στο νομό Δωδεκανήσου. Ουσιαστικά ήταν ένας συνδυασμός ανεξάρτητων. Ελαβε το διόλου ευκαταφρόνητο ποσοστό 13,81% στην τοπική εκλογική περιφέρεια (8.509 ψήφοι), αλλά απέτυχε να περάσει το εκλογικό μέτρο και να εκλέξει βουλευτή. Το 1976, προσχώρησε στην Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου, υπό τον Γεώργιο Μαύρο.
Η Λίζα και όλοι οι άλλοι

Πλοκή

Η Λίζα είναι νέα, ωραία, μοιραία αλλά απίστευτα ανασφαλής. Δουλεύει ως free lancer στο παγκοσμίως γνωστό γυναικείο περιοδικό "Cosmopolitan". Ειδικεύεται στο να δίνει συμβουλές στις γυναίκες ανά την Ελλάδα χωρίς όμως να τις εφαρμόζει η ίδια. Η Κλαίρη είναι κολλητή φίλη της Λίζας και μαζί κάνουν γυμναστήριο, κομμωτήριο, μανικιούρ-πεντικιούρ και γενικά ότι έχει σχέση με τον καλλωπισμό. Η Λίζα είναι μαζί με το Γιάννη, με τον οποίο από την πλευρά της τουλάχιστον έχουν σχέση. Έχοντας απογοητευτεί από τις σχέσεις της με το ανδρικό φύλο, κάνει τα πάντα για να βρει έναν κανονικό άντρα. Μέσα από την ανασφάλεια της προσπαθεί να αποκωδικοποιήσει την συμπεριφορά των ανδρών, και πιστεύει πως η εμφάνισή παίζει καθοριστικό ρόλο. Γι' αυτό αναλώνεται στο να γίνει η ιδανική γυναίκα, ως προς την εμφάνιση πάντα, προκειμένου να βρει τον ιδανικό σύντροφο. Όμως μια μέρα η Λίζα θα γνωρίσει τον Πάρη με τον οποίο γνωρίζει τον πραγματικό έρωτα.
Θειενικό οξύ

Διαστημική παρουσία

Έχει διατυπωθή η υπόθεση ότι στο διαστρικό διάστημα το θειενικό οξύ σχηματίζεται με αντίδραση ανάμεσα σε μονοξείδιο του θείου (SO),  σε κατιόν τριυδρογόνου (H₃⁺), σε διυδρογόνο (H₂) και σε ένα ελεύθερο ηλεκτρόνιο (e⁻). Ένας άλλος πιιθανός μηχανισμός παραγωγής του είναι με αρχική αντίδραση ανάμεσα σε μονοξείδιο του θείου και σε ατομικό υδρογόνο (H•), με ενδιάμεσα προϊόντα HOS• και HSO•, που με τη σειρά τους αντιδρούν με ένα επιπρόσθετο υδρογονοάτομο. Ωστόσο, αυτός ο μηχανισμός πιθανώς απαιτεί κόκκους σκόνης (σε σχετικά κοντινή απόσταση), ώστε να αποσπάσει το πλεόνασμα ενέργειας (που ο μηχανισμός αυτός παράγει).

Παραγωγή

Το «μητρικό» θειενικό οξύ μπορεί να συνθεθεί σε εργαστηριακή κλίμακα με φωτόλυση μείγματος όζοντος (O₃) και υδροθείου (H₂S), που έχει πήξει σε αργό (Ar) στους 8 K (δηλαδή -265°C):  

Μπορεί επίσης να παραχθεί με πυρόλυση δι(τριτοταγές βουτυλο)σουλφοξείδιο [(tBu)₂SO]: 

Μια άλλη μέθοδος σύνθεσης της ένωσης που έχει αναφερθεί είναι με ηλεκτρική εκκένωση διαμέσου μείγματος νερού και στοιχειακού θείου:

Ιδιότητες

Το θειενικό οξύ είναι πολύ δραστικό και δεν μπορεί να απομονωθεί (ούτε) σε διάλυμα. Έχει, άλλωστε, ένα έλασσον ταυτομερές, τη θειανάλη (H₂S=O), με την οποία βρίσκεται πάντα σε χημική ισορροπία:
Επίσης, κατά την παραμονή της, δίνει σύντομα αντίδραση συμπύκνωσης, σχηματίζοντας σουλφινοθειοϊκό οξύ:
Τα υδροθειανιόντα (HS⁻) αντιδρούν με το θειενικό οξύ, δίνοντας υδροδίθειο:
SCART

Ιστορία

Το πρότυπο SCART χρησιμοποιήθηκε ως βύσμα επικοινωνίας για πρώτη φορά σε συσκευές τηλεοράσεων το 1977. Πριν εμφανιστεί το SCART δεν υπήρχε κάποιο διεθνές πρωτόκολλο συνδεσμολογίας των τηλεοπτικών συσκευών με άλλες συσκευές. Εκ των πραγμάτων η μόνη διαθέσιμη λύση ήταν η σύνδεση μέσω υποδοχέα τύπου RF (Radio Frequency).

Χρήση

Στην Ευρώπη και στην Ελλάδα το SCART είναι η πιο κοινή και διαδεδομένη συνδεσμολογία μεταξύ τηλεοράσεων και άλλων συσκευών όπως video, παιχνιδομηχανές και αποκωδικοποιητές (συνήθως ψηφιακού σε αναλογικό σήμα). Σήμερα η ως επί το πλείστον κυριαρχία των ψηφιακών συσκευών κάθε είδους, περιορίζει τη χρήση του κυρίως σε παλιές συσκευές. Ο κωδικός τεκμηρίωσης του SCART στον ευρωπαϊκό οργανισμό CENELEC (European Committee for Electrotechnical Standardization), που είναι και ο φορέας υλοποίησης του, είναι EN 50049-1.

Περιορισμένες εκδόσεις

Πολλές υλοποιήσεις SCART για λόγους απλότητας και κόστους δεν έχουν διασυνδεδεμένους και τους 21 ακροδέκτες. Συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις οι ακροδέκτες που είναι ενεργοποιημένοι είναι οι 2, 6, 7, 8, 11, 15, 16, 17, 18, 20. Αυτό σημαίνει πως τα συγκεκριμένα καλώδια δεν θα λειτουργήσουν σωστά σε όλες τις πιθανές τους χρήσεις.
Αρχαία Μεσσήνη

Η Μεσσήνη ήταν αρχαία πόλη της Μεσσηνίας, στο νοτιοδυτικό τμήμα της Πελοποννήσου. Βρίσκεται δίπλα στο σημερινό χωριό Μαυρομμάτι.

Ιστορία

Η πόλη ιδρύθηκε το χειμώνα του 370 π.Χ.-369 π.Χ. από το Θηβαίο στρατηγό Επαμεινώνδα, μετά τη νίκη του επί των Σπαρτιατών στη μάχη των Λεύκτρων και την εισβολή του στη Λακωνία. Ο Επαμεινώνδας απελευθέρωσε τη Μεσσηνία από τη σπαρτιατική επιρροή και επέλεξε τους πρόποδες του όρους Ιθώμη για να χτίσει την πρωτεύουσα των ελεύθερων Μεσσηνίων. Χτίστηκε σχεδόν ταυτόχρονα με την αρκαδική Μεγαλόπολη, ώστε να αποκλειστεί η Σπάρτη από εχθρικά κράτη και να εκλείψει η επιρροή της έξω από τη Λακωνική.
Ο περιηγητής Παυσανίας έχει διασώσει τις περισσότερες πληροφορίες για την ίδρυση της πόλης. Κήρυκες σταλμένοι από τους Θηβαίους έφτασαν στην Ιταλία, τη Σικελία, τη Λιβυκή πόλη Ευεσπερίδες και όπου αλλού ζούσαν φυγάδες Μεσσήνιοι, και τους κάλεσαν να γυρίσουν στην πατρίδα τους. Είναι προφανές ότι οι απελευθερωμένοι είλωτες και περίοικοι της Μεσσηνίας θα συμμετείχαν κι αυτοί αλλά το ζωτικότερο στοιχείο της ξενιτιάς θεωρήθηκε απαραίτητο και, ευτυχώς για τα σχέδια του Επαμεινώνδα, ανταποκρίθηκε στον κάλεσμα. Η επιλογή της θέσης της πόλης έγινε μετά από υποτιθέμενη θαυματουργή αποκάλυψη της θέσης της διαθήκης του Μεσσήνιου ήρωα Αριστομένη και με τη βοήθεια ιερέων και μάντεων. Η πόλη ονομάστηκε από τη μυθική βασίλισσα Μεσσήνη, κόρη του βασιλιά του Άργους Τριόπα. Έτσι ξεκίνησε το χτίσιμο του τείχους, μετά από θυσίες των συμμάχων προς τους τοπικούς θεούς και ήρωες, και υπό τη συνοδεία βοιωτικών και αργείτικων αυλών (αν και ο Παυσανίας δεν θεωρεί πως εκείνο το τείχος ήταν αυτό που είδε ο ίδιος).
Η πόλη παρέμεινε πολιτιστικό κέντρο (και ίσως και πολιτικό κέντρο) της Μεσσηνίας κατά τα ρωμαϊκά χρόνια και τουλάχιστον μέχρι τα τέλη του 4ου αι. μ.Χ. Το 365 ο μεγάλος σεισμός που χτύπησε την Ανατολική Μεσόγειο πιθανότατα είχε σημαντικές επιπτώσεις και στη Μεσσήνη. Το 395 η επιδρομή των Γότθων του Αλάριχου υποτίθεται πως έδωσε το αποφασιστικό πλήγμα στην πόλη. Τότε οι λιγοστοί πια κάτοικοί της θα άρχισαν να εγκαθίστανται σε ασφαλέστερους οικισμούς και η θέση να ερημώνεται.
Η Μεσσήνη σύντομα από τον 5ο αι. και ύστερα θα γίνει και πάλι σημαντικός οικισμός της περιοχής. Από τον 5ο αι. θα είναι έδρα επισκόπου και θα συμπεριληφθεί στον κατάλογο των σημαντικών πόλεων της αυτοκρατορίας, γνωστό ως Συνέκδημο του Ιεροκλέους. Κατά την περίοδο των μεταναστεύσεων των λαών από τα τέλη του 6ου αι. και μέχρι τις αρχές του 8ου στη Μεσσήνη καταγράφεται παρουσία Σλαβικών πληθυσμών παράλληλα με τους Ρωμαϊκούς και τότε πιθανότατα ο οικισμός μετονομάζεται σε Βουλκάνο ή Βουρκάνο, όπως και η ομώνυμη μονή στην κορυφή της Ιθώμης. Ο οικισμός συνεχίζει ως ένα μεγάλο χωριό με σημαντική αρχαιολογική παρουσία αλλά και αναφορές στις πηγές τόσο κατά τη Μεσοβυζαντινή περίοδο, όσο και κατά τον Ύστερο Μεσαίωνα.
Βάλτερ Σιμάνα

Νεαρή ηλικία

Ο Σιμάνα γεννήθηκε το 1898 στο Τρόππαου της σημερινής Τσεχίας, τότε τμήμα της Αυστροουγγαρίας, και ήταν γιος εκδότη εφημερίδας. Το 1915 εισήλθε στη Σχολή Δοκίμων της Πράγας, από όπου αποφοίτησε το 1918. Το 1920 αποχώρησε από τον αυστριακό στρατό με το βαθμό του ανθυπολοχαγού και κατόπιν εργάστηκε ως βιβλιοθηκάριος και τραπεζικός υπάλληλος.

Μέλος του NSDAP και πρώιμη σταδιοδρομία

Ο Σιμάνα έγινε από νωρίς μέλος του Ναζιστικού Κόμματος, στις 17 Δεκεμβρίου 1926 (με αριθμό κομματικής ταυτότητας 49.042) όπως και μέλος των παραστρατιωτικής οργάνωσης SA του Κόμματος στο Μόναχο. Μετά την άνοδο των Ναζί στην εξουσία, τοποθετήθηκε το 1934, στην Αστυνομία (Schutzpolizei) με το βαθμό του Λοχαγού, και το 1936 μετατάχτηκε στην Χωροφυλακή με τον βαθμό του Ταγματάρχη. Μετά την Προσάρτηση της Αυστρίας (Anschluss), μετατέθηκε στο αρχηγείο της Αστυνομίας στην Βιέννη. Στις 15 Αυγούστου 1939 έγινε μέλος των SS με το βαθμό του Standartenführer (ανάλογο του συνταγματάρχη) και μετατέθηκε στο Γραφείο Προσωπικού των SS (SS-Personalhauptamt) στο Βερολίνο το 1941.

Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος

Στις 4 Σεπτεμβρίου 1941 διορίστηκε διοικητής των SS και της Αστυνομίας (SS- und Polizeiführer) στην περιοχή του Σαράτοφ, στην κατεχόμενη περιοχή της ΕΣΣΔ και, αργότερα, αποσπάστηκε στο επιτελείο του Ανώτατου Διοικητή SS και Αστυνομίας της κεντρικής Ρωσίας μέχρι τον Ιούλιο του 1942, παίρνοντας μέρος σε επιχειρήσεις κατά των ανταρτών. Από τις 21 Ιουλίου 1942 έως τις 15 Ιουλίου 1943 ήταν διοικητής των SS στη Λευκορωσία, με βάση το Μινσκ. Έπειτα εκπαιδεύτηκε ως διοικητής μεραρχίας και διοίκησε την πρόσφατα σχηματισμένη 14η Μεραρχία Εθελοντών των SS "Γαλικία" (σώματα Ουκρανών εθελοντών που πολέμησαν στο πλευρό των Γερμανών) μέχρι τον Οκτώβριο του 1943. Στις 18 Οκτωβρίου διορίστηκε Ανώτατος Διοικητής των SS και της Αστυνομίας στην Ελλάδα, αντικαθιστώντας τον Γιούργκεν Στρόοπ, θέση που διατήρησε μέχρι την αποχώρηση των Γερμανών από τη χώρα τον Σεπτέμβριο - Οκτώβριο του 1944. Από τη θέση του αυτή ασκούσε έλεγχο στην δοσιλογική ελληνική κυβέρνηση. Έπαιξε ενεργό ρόλο στο διωγμό των Εβραίων της Ελλάδας και ήταν ένας από τους δημιουργούς, καθώς και στρατιωτικός διοικητής, των Ταγμάτων Ασφαλείας, στρατιωτικών μονάδων που ίδρυσαν οι Γερμανοί μαζί με τη διορισμένη κυβέρνηση σε μια προσπάθεια να πλήξουν το  αντιστασιακό κίνημα που είχε δημιουργηθεί ιδιαίτερα στην Ελληνική ύπαιθρο. Μετά την αποχώρηση των Ναζί από την Ελλάδα κατέλαβε ανάλογη θέση στον τομέα του Δούναβη, με βάση τη Βιέννη, όπου και παρέμεινε μέχρι τη συνθηκολόγηση των Γερμανών. Συνελήφθη από τους Συμμάχους και προφυλακίστηκε, προκειμένου να δικαστεί. Αυτοκτόνησε το 1948, πριν παραπεμφθεί σε δίκη.
Σεισμός στο Αίγιο το 1995

Ο σεισμός στο Αίγιο το 1995, με ένταση 6,1-6,2 στην κλίμακα Ρίχτερ, έλαβε χώρα τις 15 Ιουνίου 1995, περίπου τις 3:15 τα ξημερώματα τοπική ώρα (00:15 UTC), και προκάλεσε 26 θύματα (16 Έλληνες και 10 Γάλλοι) και σοβαρές υλικές καταστροφές. Το επίκεντρο του σεισμού βρισκόταν περίπου 15 χιλιόμετρα βόρεια-βορειοανατολικά από το Αίγιο, στο δυτικό άκρο του Κορινθιακού κόλπου, σε εστιακό βάθος 10 χιλιομέτρων. Το ρήγμα του Αιγίου ήταν αυτό που εκτόνωσε το μεγαλύτερο μέρος της ενέργειας του σεισμού. Ο μεγαλύτερος μετασεισμός σημειώθηκε 15 λεπτά μετά τον κύριο και είχε μέγεθος 5,7 ρίχτερ. Οι νεκροί ήταν αποτέλεσμα της κατάρρευσης μιας πολυκατοικίας στο κέντρο της πόλης και του ξενοδοχείου «Ελίκη» στα Βαλιμίτικα.
Πέρα από τις καταστροφές που σημειώθηκαν, παρατηρήθηκε μια διάρρηξη του εδάφους μήκους πέντε χιλιομέτρων και κατακόρυφης μετακίνησης 5 εκατοστών από τον Άγιο Κωνσταντίνο στα δυτικά μέχρι τα Σταφιδάλωνα στα ανατολικά του Αιγίου. Κοντά στις παραλίες παρατηρήθηκαν φαινόμενα ρευστοποίησης, τα οποία δημιουργούνται όταν σεισμικές δονήσεις χαλούν τη συνοχή λεπτόκοκκων εδαφών πλούσιων σε άμμο και νερό, με αποτέλεσμα να συμπεριφέρονται ως υγρά. Παρατηρήθηκε λόγω του σεισμού αποκόλληση των ακτών σε παραλίες με μεγάλη κλίση, όπου ζώνες με πλάτος μέχρι 50 με 70 μέτρα ολίσθησαν λόγω του σεισμού προς τη θάλασσα. Τέλος, παρατηρήθηκαν μικρές κατολισθήσεις.