google/wiki40b huggingface dataset:
Τόμας Βιλλεμπόιρτς Μπόσχερτ

Βιογραφία

Ο Βιλεμπόιρτς Μπόσχερτ γεννήθηκε στο Μπέρχεν οπ Ζόομ (σήμερα ανήκει στην Ολλανδία]], όπου η καθολική οικογένειά του είχε μετοικήσει κατά τα τέλη του 16ου αιώνα. Ο ίδιος μετοίκησε στην Αμβέρσα το 1618 και εισήλθε στο εργαστήριο του Χέραρντ Σέγκερς για μια οκταετία. Το 1636 ή το 1637 έγινε πολίτης της Αμβέρσας και εισήλθε στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της πόλης. Απεβίωσε στην Αμβέρσα.

Έργο

Το ύφος του είναι ισχυρά επηρεασμένο από τον Άντονι βαν Ντάικ, τόσο στους ιστορικούς πίνακες όσο και στα πορτρέτα, κάτι που οδήγησε ορισμένους ιστορικούς τέχνης να προτείνουν ότι ο Βιλλεμπόιρτς είχε σπουδάσει στο εργαστήριό του. Ο Μπόσχερτ διέθετε δικό του εργαστήριο, το οποίο είχε τουλάχιστον εννέα γνωστούς μαθητευόμενους, ενώ συνεργάστηκε με άλλους καλλιτέχνες της εποχής, όπως οι Ντάνιελ Σέγκερς, Πάουλ ντε Φος, Γιαν Φάιτ (Jan Fyt), Γιαν φαν ντεν Χούκε, Φρανς Σνάιντερς και Άντριεν φαν Ούτρεχτ, καθώς και με τον Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς στη σειρά έργων για τη διακόσμηση του Torre de la Parada κατ' εντολή του Φιλίππου Δ΄ της Ισπανίας (1636–1638).
Μεταξύ 1641 και 1647 εργάστηκε επίσης για τον Ολλανδό ηγεμόνα Φρέντερικ Χέντρικ πρίγκιπα της Οράγγης. Η χήρα του Χέντρικ, Αμαλία φον Ζολμς, παράγγειλε επίσης ένα έργο στο Βιλλεμπόιρτς για τη διακόσμηση της αίθουσας Oranjezaal (αίθουσας της Οράγγης) στο "Huis ten Bosch" (βασιλικό ανάκτορο στη Χάγη), ένα πρόγραμμα διακοσμήσεων στο οποίο είχαν εμπλοκή Ολλανδοί και Φλαμανδοί καλλιτέχνες. Το 1653 έγινε ένας "διαγωνισμός" στην Αμβέρσα, μεταξύ Βιλλεμπόιρτς και Κορνέλις Σχουτ για την εικόνα Αγίας Τράπεζας με θέμα το μαρτύριο του Αγίου Γεωργίου, με αμοιβή τα χρήματα που είχαν παραχωρηθεί για τον σκοπό αυτόν από τον Άντονι βαν Ντάικ. Τον "διαγωνισμό" κέρδισε ο Σχουτ.
Ο Βιλλεμπόιρτς φιλοτέχνησε τα κεντρικά "γκριζάιγ" (μονοχρωμίες) σε δύο από τους πίνακες με γιρλάντες του Ντάνιελ Σέγκερς. Για τον έναν από αυτούς ο Σέγκερς έλαβε ένα "maulstick" (υποστηρικτικό χεριού όταν ο καλλιτέχνης κρατά το πινέλο του ζωγραφίζοντας) από καθαρό χρυσό και ο Βιλλεμπόιρτς έλαβε εκατό γκίλντερς (χρυσά νομίσματα).
Αβραάμ Αλιχάνοφ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου του 1904 στο κυβερνείο Ελιζαβετπόλ της Ρωσικής Αυτοκρατορίας (σημερινή Γκαντζά στο Αζερμπαϊτζάν), από οικογένεια Αρμένιων. Ο πατέρας του ήταν οδηγός τρένου. Το 1928 αποφοίτησε από το Πολυτεχνείο του Λένινγκραντ. Εκείνη την εποχή ρωσοποίησε το επίθετό του από Αλιχανιάν σε Αλιχάνοφ. Ο μικρότερος αδελφός του, ο Αρτέμ Αλιχανιάν, έγινε φυσικός. Το 1941 έλαβε το Βραβείο Στάλιν.
Πέθανε στη Μόσχα στις 8 Δεκεμβρίου 1970, σε ηλικία 66 ετών και θάφτηκε στο νεκροταφείο Νοβοντεβίτσι.

Επιστημονική καριέρα

Από το 1927 έως το 1941 ο Αλιχάνοφ εργάστηκε στο ινστιτούτο Ιόφ. Στη συνέχεια συμμετείχε στη δημιουργία του πρώτου σοβιετικού κυκλοτρονίου (υπό την καθοδήγηση και από κοινού με τους Ιγκόρ Κουρτσατόφ και Τζορτζ Γκάμοφ). Το 1934, ο Αλιχάνοφ ξεκίνησε έρευνα σχετικά με τη ραδιενέργεια και τη ραδιενεργό ακτινοβολία. Το 1934, με τον Α.Ι. Αλιχανιάν και τον Μ.Σ. Κοζοντάγιεφ, ανακάλυψε και μελέτησε το φαινόμενο της εκπομπής ζευγών ηλεκτρονίων-ποζιτρονίων από διεγερμένους πυρήνες. Το 1935, με τον Αλιχανιάν, καθιέρωσε την εξάρτηση των β-φάσεων από τον ατομικό αριθμό ενός στοιχείου. Το 1936, σε συνεργασία με τους Αλιχανιάν και Λ. Α. Αρτσίμοβιτς, επιβεβαίωσε πειραματικά το νόμο της διατήρησης της ορμής στην εξολόθρευση των ζευγαριών. Η έρευνα που ξεκίνησε από τους Αλιχάνοφ, Αλιχανιάν και Σ. Ι. Νικίτιν οδήγησε στην ανακάλυψη ενός ρεύματος γρήγορων πρωτονίων σε κοσμικές ακτίνες το 1939. Το 1949 ο Αλιχάνοφ ίδρυσε τον πρώτο πυρηνικό αντιδραστήρα στην ΕΣΣΔ. Το 1961, μαζί με τον Β.Β. Βολιμίρσκι και άλλους, έχτισε τον πρώτο επιταχυντή στην ΕΣΣΔ με έντονη εστίαση και ενέργεια 7GeV (1 GeV = 1 δισεκατομμύριο eV). Υπό την κατεύθυνση του Αλιχάνοφ, καταρτίστηκε ένα σχέδιο και ξεκίνησε η κατασκευή ενός επιταχυντή με χωρητικότητα 70GeV. Έλαβε το Κρατικό Βραβείο της ΕΣΣΔ το 1941, το 1948 και το 1953. Το 1954 ορίστηκε ως Ήρωας της Σοσιαλιστικής Εργασίας. Του απονεμήθηκαν δύο Τάγματα του Λένιν και το Τάγμα του Κόκκινου Λάβαρου της Εργασίας.
Την 1η Δεκεμβρίου 1945 οργάνωσε το εργαστήριο αριθ. 3 του σοβιετικού ατομικού εγχειρήματος στη Μόσχα, το οποίο αργότερα έγινε το Ινστιτούτο Θεωρητικής και Πειραματικής Φυσικής. Ήταν διευθυντής του ινστιτούτου μέχρι το 1968.
Εθνόσημο του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε

Το εθνόσημο του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε καθιερώθηκε το 1977. Ανάμεσα στα στοιχεία του είναι το φοινικόδεντρο. Στο επάνω μέρος του βρίσκεται ένα μπλε αστέρι, σύμβολο του Ατλαντικού Ωκεανού, στον οποίον βρίσκονται τα νησιά. Υπάρχει επίσης το ρητό «Ενότητα, πειθαρχία, εργασία» στην πορτογαλική γλώσσα. Οι υποστηρικτές του θυρεού είναι δύο πτηνά. Ακριβώς από πάνω από το εθνόσημο είναι γραμμένο στα πορτογαλικά το επίσημο όνομα της χώρας όταν καθιερώθηκε το εθνόσημο.
Βίκτορ Γιούστσενκο

Προεδρικές εκλογές 2010

Στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών, ο οποίος διεξήχθη στις 17 Ιανουαρίου 2010, ο Γιανουκόβιτς προηγήθηκε με 35,32% των ψήφων ο έναντι 25,05% για την πρωθυπουργό Γιούλια Τιμοσένκο. Ο απερχόμενος πρόεδρος Γιούστσενκο ήρθε 5ος με 5,45% των ψήφων. 
Τον διαδέχθηκε στο προεδρικό αξίωμα ο Βίκτορ Γιανουκόβιτς.
Δηλητηρίαση
Το Σεπτέμβριο του 2004, ο Γιούστσενκο αρρώστησε βαριά και μεταφέρθηκε επειγόντως σε κλινική της Βιέννης για θεραπεία. Διαγνώστηκε με οξεία παγκρεατίτιδα, με σοβαρές οιδηματώδεις μεταβολές, λόγω ιογενούς λοίμωξης. Ανιχνεύτηκαν επίσης χημικές ουσίες οι οποίες δεν υπάρχουν στα συνηθισμένα τρόφιμα. Ο Γιούστσενκο ισχυρίζεται ότι δηλητηριάστηκε από τις κυβερνητικές υπηρεσίες της Ουκρανίας. Το πρόσωπό του παραμορφώθηκε από τη δηλητηρίαση, ενώ ανακαλύφθηκε ότι τα επίπεδα διοξινών στο αίμα του Γιούστσενκο ήταν 6.000 υψηλότερα από το κανονικό όριο. Ο Γιούστσενκο υποβλήθηκε σε θεραπείες για την αντιμετώπιση της δηλητηρίασης και μετά το 2005 το πρόσωπό του επανήλθε στο αρχικό του μέγεθος, αλλά τα σημάδια της δηλητηρίασης παραμένουν ευδιάκριτα ακόμη και σήμερα. Ο Γιούστσενκο ανέφερε ότι η δηλητηρίαση προκλήθηκε μετά από γεύμα που είχε στις 5 Σεπτεμβρίου 2004 με ανώτατα στελέχη των ουκρανικών μυστικών υπηρεσιών. Συγκεκριμένα είπε ότι ενώ όλοι οι προσκεκλημένοι κατανάλωσαν φαγητό από ένα μεγάλο κοινό πιάτο, αλλά το επιδόρπιο σερβιρίστηκε σε ξεχωριστά πιάτα. Μόλις το τελείωσε, ο Γιούστσενκο ανέφερε ότι τον έπιασε σφοδρός πονοκέφαλος, οποίος εξελίχτηκε αφόρητος και αναγκάστηκε να αποχωρήσει από το τραπέζι. Μετά από λίγη ώρα, το πρόσωπό του άρχισε να πρήζεται και να γίνεται μπλε, καθώς το δηλητήριο επέδρασε άμεσα στον οργανισμό του.
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Μακεδονίας 1947-48

Στο πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης που διοργάνωσε η ΕΠΣ Μακεδονίας την περίοδο 1947-48 συμμετείχαν 17 σύλλογοι. Πρωταθλήτρια της Α΄ κατηγορίας ήταν η ομάδα του ΠΑΟΚ που αντιμετώπισε τους πρωταθλητές των ΕΠΣ Αθηνών και Πειραιώς στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα
Κιγχόνη

Περιγραφή

Τα είδη της κιγχόνης είναι δέντρα ύψους συνήθως 15-20 μέτρων, με στρογγυλή ή πυραμιδοειδή κόμη και πλούσιο φύλλωμα. Έχουν μικρά άνθη, με ωραία οσμή, λευκά ή ρόδινα, που σχηματίζουν ταξιανθίες φόβες. Ο καρπός είναι κάψα και έχει πολλά μικρά σπέρματα.
Ο φλοιός του δέντρου φέρει εξωτερικά εγκάρσιες και κατά μήκος ρωγμές, ενώ η εσωτερική του επιφάνεια είναι ραβδωτή. Το χρώμα του κυμαίνεται από ερυθροκαστανό ως καστανοκίτρινο.Έχει ελαφρώς αρωματική οσμή και γεύση πικρή- στυφή.

Θεραπευτική χρήση

Οι φλοιοί της κιγχόνης χρησιμοποιούνται με τη μορφή διαφόρων σκευασμάτων (εκχυλίσματα, βάμματα, οίνος), ως αντιπυρετικά και ανθελονοσιακά, ως τονωτικά και ερεθιστικά της πέψης, κυρίως όμως για την απομόνωση των αλκαλοειδών κινίνης και κινιδίνης. Η κινίνη χρησιμοποιείται προληπτικά και θεραπευτικά κατά της ελονοσίας, ως αντιπυρετικό και ελαφρύ αναλγητικό σε μυαλγίες. Η κινιδίνη χορηγείται σε ταχυκαρδίες και αρρυθμίες της καρδιάς. Η παγκόσμια κατανάλωση κινίνης ανέρχεται σε 400-500 τόνους ετησίως.

Ιστορικά στοιχεία

Δεν είναι τυχαίο ότι η κιγχόνη είναι ιθαγενές φυτό της Νότιας Αμερικής και ιδίως του Περού, της Κολομβίας και της Βολιβίας. Οι ιθαγενείς Ίνκας γνώριζαν τις αντιπυρετικές ιδιότητες του φλοιού της κιγχόνης πριν ακόμα ανακαλυφθεί η Αμερική. Η σημασία της κιγχόνης διαφαίνεται και από το γεγονός ότι υπάρχει στο εθνόσημο του Περού.
Στη συνέχεια η χρήση των φλοιών του φυτού αυτού μεταφέρθηκε στην Ευρώπη από τους Ισπανούς εξερευνητές. Στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα απομονώθηκαν δύο δραστικά συστατικά της κιγχόνης, η κινίνη και η κινιδίνη. Αυτό έγινε το 1820 από τους Γάλλους επιστήμονες Πελετιέ και Καβεντίρ.
Θεωρία συνωμοσίας του Μαύρου Ιππότη (δορυφόρος)

Η Θεωρία συνωμοσίας του δορυφόρου του Μαύρου Ιππότη (αγγλ.: Black Knight satellite conspiracy theory) ισχυρίζεται ότι υπάρχει ένα διαστημικό σκάφος σε κοντινή πολική τροχιά γύρω από την Γη που είναι εξωγήινης προέλευσης, και  ότι η NASA έχει εμπλακεί σε μια  προσπάθεια συγκάλυψης σχετικά με την ύπαρξη και την προέλευσή του. Αυτή η θεωρία συνωμοσίας συνδυάζει πολλές άσχετες ιστορίες σε μία αφήγηση.
Μια φωτογραφία της NASA του 1998 θεωρείται από μερικούς ότι είναι η απόδειξη για να δείξει την ύπαρξη του δορυφόρου Μαύρου Ιππότη, αλλά η NASA έχει δηλώσει ότι αυτό είναι πιθανόν ένα διαστημικό απόβλητο, και συγκεκριμένα μια θερμική κουβέρτα που χάθηκε κατά τη διάρκεια αποστολής EVA.

Ιστορία

Σύμφωνα με ορισμένες θεωρίες συνωμοσίας  των Α.Τ.Ι.Α, ο Μαύρος Ιππότης  είναι ένας τεχνητός δορυφόρος εξωγήινης προέλευσης που  έχει μπει σε τροχιά γύρω από τη Γη περίπου πριν 13.000 χρόνια,  
Σύμφωνα με την υπεύθυνη εκπαιδευτικής υποστήριξης Μαρτίνα Ρεντπάθ του Πλανητάριου Αρμάγκστη Βόρεια Ιρλανδία:  Ο Μαύρος Ιππότης είναι ένα συνονθύλευμα από εντελώς άσχετες ιστορίες. Από εκθέσεις των ασυνήθιστων παρατηρητών της επιστήμης, από συγγραφείς που  προωθούν τις ιδέες τους και από την ταξινομήση κατασκοπευτικών δορυφόρων και φωτογραφιών του διαστήματος. Η υπερβολική δόση αυτών των συστατικών που ανακατεύονται  με διάφορα σχόλια στο διαδίκτυο μαζί με μια δόση του μύθου, γεννούν την θεωρία ενός εξωγήινου δορυφόρου,του Μαύρου Ιππότη.

Οι Εμφανίσεις

Η προέλευση του θρύλου του Μαύρου Ιππότη ξεκινά από το 1899, από επαναλαμβανόμενες πηγές σημάτων που υποτίθεται ότι ακούγονταν κατά τη διάρκεια των ραδιοφωνικών πειραμάτων του Νίκολα Τέσλα και μετά από καιρό η καθυστερημένη ηχώ ακούστηκε για πρώτη φορά  από τον ερασιτέχνη χειριστή ασυρμάτου Γιόργκεν Χολς, στο Όσλο της  Νορβηγίας, το 1928. 
Η ιστορία του Μαύρου Ιππότη έκανε ντεμπούτο στα μέσα ενημέρωσης την  δεκαετία του 1950, όταν οι Αμερικάνικες εφημερίδες St. Louis Dispatch και San Francisco Examiner, έγραψαν για τον «Δορυφόρο” στις 14 Μάιου, 1954. Το περιοδικό Time έγραψε επίσης γι ‘αυτό στις 7 Μαρτίου, 1960. 
Το 1963, ο Γκόρντον Κούπερ πήγε στο διάστημα με την αποστολή του Μερκιούρι 9. Στην τελική τροχιά του, ο ίδιος ανέφερε ότι είδε ένα λαμπερό πράσινο αντικείμενο μπροστά στην κάψουλα του σε απόσταση να κινείται προς το  διαστημόπλοιο του. 
Ο Σταθμός παρακολούθησης Muchea, στην Αυστραλία, στον οποίο ο Κούπερ ανέφερε  το αντικείμενο,  εντόπισε αυτό το Άγνωστο Αντικείμενο στο ραντάρ να ταξιδεύει προς τα Δυτικά. 
Ήταν ο χειριστής του Χαμ Ράδιο που αποκωδικοποίησε προφανώς μια σειρά από σήματα που λήφθηκαν από τον Άγνωστο Δορυφόρο και ερμηνεύεται ως ένα διάγραμμα αστεριών με επίκεντρο το Σύστημα Αστέρων του Έψιλον του Βοώτη. Σύμφωνα με το αποκωδικοποιημένο μήνυμα, ο Μαύρος Ιππότης πιστεύεται ότι προέρχεται από  αυτό το Σύστημα Αστέρων, και ήρθε στη Γη πριν από 13.000
χρόνια.
Κάρολος των Βουρβόνων-Βαντόμ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Γκαντελύ-αν-Μπρι και ήταν γιος του Λουδοβίκου Α΄ πρίγκιπα του Κοντέ και της Ελεονώρας ντε Ρουά. Ήταν ανιψιός του Καρόλου των Βουρβόνων αρχιεπισκόπου της Ρουέν.
Δεν χειροτονήθηκε ιερέας, αλλά εξελέγη βοηθός αρχιεπίσκοπος της Ρουέν με δικαίωμα διαδοχής το 1582. Δεν χειροτονήθηκε επίσκοπος. Έγινε καρδινάλιος-διάκονος από τον πάπα Γρηγόριο ΙΓ΄ στη Σύνοδο του 1583, αλλά δεν έλαβε τον ερυθρό πίλο ή τον τίτλο για έναν ναό. Έμεινε γνωστός ως καρδινάλιος του Βαντόμ, από τον κλάδο Βαντόμ του Οίκου του των Βουρβόνων στον οποίο ανήκε.
Έγινε σύμβουλος του Ερρίκου Γ΄ Βαλουά της Γαλλίας και διευθυντής της επισκοπής του Μπαγιέ (Bayeux) (1586-90). Το 1589 διορίστηκε ηγούμενος in commendam (επιμελητής) του Αγ. Διονυσίου, του Σαιν-Ζερμαίν-ντε-Πρε, του Σαιν-Ουέν στη Ρουέν, του Μπουργκέιγ, της Αγ. Αικατερίνης στη Ρουέν, και του Ουρκάμπ.
Πήρε το μέρος του Καθολικού Συνδέσμου (League), ακολουθώντας τον θείο του Κάρολο αρχιεπίσκοπο της Ρουέν και αντιτιθέμενος στους Προτεστάντες και τον Ερρίκο Α΄ δούκα του Γκιζ. Το 1588 συμμετείχε στη Συνέλευση των Τάξεων στο Μπλουά. Όταν απεβίωσε ο Ερρίκος Γ΄, αναγνώρισε τον Ερρίκο Δ΄ ως βασιλιά της Γαλλίας και έγινε υπουργός Δικαιοσύνης του, αλλά για λίγο: ο βασιλιάς, φοβούμενος την φιλοδοξία του, τον απέσυρε. 
Το 1590 απεβίωσε ο θείος του Κάρολος και τον διαδέχθηκε στην αρχιεπισκοπή της Ρουέν, όμως ο Σύλλογος του καθεδρικού ναού δεν τον αναγνώριζε, ώσπου ο Ερρίκος Δ΄ πολιόρκησε την πόλη.  Ο βασιλιάς ήταν Προτεστάντης και ο Κάρολος έγινε υποψήφιος βασιλιάς από την Καθολική μερίδα. Αυτό ήταν ένας από τους λόγους που έκαναν τον Ερρίκο Δ΄ να μεταστραφεί στον Καθολικισμό. 
Δεν συμμετείχε στις Συνελεύσεις των καρδιναλίων (Conclave) για την εκλογή παπών (1585-92). Απεβίωσε το 1594 από υδρωπικία στο αββαείο του Σαιν-Ζερμαίν-ντε-Πρε και τάφηκε στη μονή του Γκαγιόν.
Airbus A310

Εκδόσεις

Υπάρχει μία παραλλαγή του Α310 που σχεδιάστηκε το 1978 και ξεκίνησε το πτητικό έργο το 1983. Δεν υπάρχουν αρκετές εκδόσεις του Α310.

A310-200

Το πρώτο Α310 ήταν το 162ο μοντέλο που άφησε την γραμμή παραγωγής της Airbus. Η παρθενική του πτήση έγινε τον Απρίλιο του 1982. Κινητήρες ήταν οι Pratt & Whitney JT9D. Το -200 ξεκίνησε την καριέρα του ένα χρόνο μετά με τις Lufthansa και Swissair.
A310-200C
Πρόκειται για έκδοση που μέσα σε λίγο χρόνο αφαιρούνται τα καθίσματα και το αεροσκάφος μετατρέπεται από επιβατικό σε εμπορευματικό.

A310-300

Η πρώτη πτήση έγινε τον Ιούλιο του 1985. Το -300 έχει αυξημένο Μέγιστο Βάρος Απογείωσης και αυξημένη ακτίνα, η οποία οφείλεται στις επιπλέον δεξαμενές καυσίμου που βρίσκονται στην "κοιλιά" και κάθετο σταθερό του αεροσκάφους. Το μοντέλο αυτό φέρει και ακροπτέρυγα (winglets) που βελτιώνουν την αεροδυναμική ικανότητα. Ο εξοπλισμός αυτός εφαρμόστηκε και στα πρώτα μοντέλα του Α310. Το αεροσκάφος μπήκε σε υπηρεσία το 1986, πάλι με την Swissair. Δεν έγιναν παραγγελίες για εμπορευματικές εκδόσεις του -300. Αντιθέτως, εταιρείες όπως η FedEx αγοράζουν επιβατικές εκδόσεις τις οποίες και μετατρέπουν σε εμπορευματικές.
A310-300C
Όπως και στο -200C, οι θέσεις αφαιρούνται για να μετατραπεί σε εμπορευματικό αεροσκάφος.
A310 MRTT
Κυρίως άρθρο: A310 MRTT
Είναι η επιβατική έκδοση που χρησιμοποιείται από διάφορες Πολεμικές Αεροπορίες, κυρίως για κυβερνητικές πτήσεις. Ορισμένα μοντέλα έχουν μετατραπεί από την EADS σε "Multi Role Tanker Transport" (Τάνκερ-Μεταφορικό Πολλαπλών Ρόλων), που εκτός από μεταφορά προσφέρουν και εναέριο ανεφοδιασμό. Μέχρι στιγμής έξι έχουν παραγγελθεί, τέσσερα από την Luftwaffe και δύο από τον Καναδικό Στρατό. Οι παραδόσεις άρχισαν το 2004. Τρια μετατρέπονται αυτή την στιγμή στο κέντρο της EADS στη Δρέσδη, Γερμανία. Τα άλλα τρία από την Lufthansa Technik στο Αμβούργο της Γερμανίας.
Βλαντίμιρ Αντόνοφ-Οβσέγενκο

Βίος και καριέρα

Γεννήθηκε στο Τσερνιγκόφ στην οικογένεια ενός δημοσίου υπαλλήλου. Ήταν Ουκρανικής εθνικότητας. 
Το 1903, ο Αντόνοφ-Οβσέγενκο εντάχτηκε στο κόμμα των Μενσεβίκων. Κατά την διάρκεια της Ρωσικής Επανάστασης του 1905, καθοδήγησε μια εξέγερση στη Νοβο-Αλεξάνδρεια στην Πολωνία και στη Σεβαστούπολη στην Κριμαία. Σαν επακόλουθο συνελήφθη και καταδικάστηκε σε είκοσι χρόνια εξορία στην Σιβηρία. Σύντομα δραπέτευσε και μέχρι το 1910 είχε μεταναστεύσει στο Παρίσι.
Σύντομα, μετά το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Αντόνοφ-Οβσέγενκο έγινε Μπολσεβίκος σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την σύγκρουση. Τον Μάιο του 1917 επέστρεψε στην Ρωσία, παίρνοντας μέρος στο Οκτωβριανό στάδιο της Μπολσεβίκικης κατάληψης της εξουσίας μετά την Φεβρουαριανή Επανάσταση. Στις 7 Νοεμβρίου (25 Οκτωβρίου σύμφωνα με το Ιουλιανό Ημερολόγιο που ακόμη χρησιμοποιόταν στην Ρωσία εκείνη την εποχή) καθοδήγησε την επίθεση των Μπολσεβίκων για την κατάληψη των Χειμερινών Ανακτόρων, και συνέλαβε τους υπουργούς της Ρωσικής Προσωρινής Κυβέρνησης (εξαιρουμένου του Πρωθυπουργού Αλέξανδρου Κερένσκι, ο οποίος είχε διαφύγει πριν την επίθεση). Εξελέγη στην Στρατιωτική Επιτροπή του Σόβναρκομ και αμέσως μετά του δόθηκε υψηλό αξίωμα στον Ερυθρό Στρατό. 
Στις 21 Δεκεμβρίου 1917, ο Αντόνοφ-Οβσέγενκο τοποθετήθηκε επικεφαλής του Ερυθρού Στρατού στην Ουκρανία και τη νότια Ρωσία. Στη συνέχεια ο στρατός κατέλαβε το Χάρκοβο, όπου ανακηρύχτηκε η Σοβιετική εξουσία στην Ουκρανία. Το 1918 και το 1919, ο Αντόνοφ-Οβσέγενκο επέβλεψε την ήττα των δυνάμεων των Ουκρανών Εθνικιστών και του Λευκού Στρατού στην Ουκρανία, εξασφαλίζοντας τη δημιουργία της Ουκρανικής ΣΣΔ.
Ο Αντόνοφ-Οβσέγενκο, καθώς και ο Σκάτσκο, διοικητής της 2ης Ουκρανικής Σοβιετικής Στρατιάς, τάσσονταν κατηγορηματικά ενάντια στις ενέργειες του Τρότσκι, σχετικά με τη δίωξη και την καταστολή της Μαχνοβτσίνας. Σαν αποτέλεσμα, τον Ιούνιο του 1919, ο Αντόνοφ-Οβσέγενκο απομακρύνθηκε για «ανικανότητα», ενώ ο Σκάτσκο για «αχρηστία». 
Προς το τέλος του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου, ο Αντόνοφ-Οβσέγενκο ήταν υπεύθυνος του Κυβερνείου του Ταμπόφ, καταστέλλοντας βίαια την Εξέγερση του Ταμπόφ το 1920-1921, μαζί με τον Μιχαήλ Τουχατσέφσκι, με τη χρήση χημικών όπλων. 
Κατά τη δεκαετία του 1920, ο Αντόνοφ-Οβσέγενκο ήταν στενός σύντροφος του Λέοντα Τρότσκι στην Σοβιετική κυβέρνηση και αργότερα διορίστηκε πρόξενος για την Τσεχοσλοβακία, Λιθουανία και Πολωνία (1930-1934). Το 1934, ο Αντόνοφ-Οβσέγενκο έγινε γενικός εισαγγελέας της Ρωσικής ΣΟΣΔ και αργότερα ειδικός Σοβιετικός πρόξενος στην Βαρκελώνη κατά τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο, όπου επέβλεπε την παροχή της Σοβιετικής βοήθειας προς τη Δεύτερη Ισπανική Δημοκρατία. Ανακλήθηκε στην Μόσχα τον Αύγουστο του 1937, όπου συνομίλησε με τον Ιωσήφ Στάλιν για τα γεγονότα στην Ισπανία. Μετά ένα μήνα χωρίς δουλειά διορίστηκε Λαϊκός Επίτροπος Δικαιοσύνης της Ρωσικής ΣΟΣΔ τον Σεπτέμβριο του 1937.
Συνελήφθη τον Φεβρουάριο του 1938 κατά την Μεγάλη Εκκαθάριση και εκτελέστηκε. Αποκαταστάθηκε το 1956.
Ναός του Άμμωνα στο Γκέμπελ Μπαρκάλ

Ο Ναός του Άμμωνα είναι ένας αρχαιολογικός χώρος στο Γκέμπελ Μπαρκάλ του Σουδάν. Βρίσκεται περίπου 400 χιλιόμετρα βόρεια του Χαρτούμ κοντά στην πόλη Καρίμα. Ο ναός βρίσκεται κοντά σε ένα μεγάλο πλάτωμα του Νείλου, στην περιοχή που τη αρχαία εποχή ήταν η Νουβία. Ο Ναός του Άμμωνα, ένας από τους μεγαλύτερους στο Γκέμπελ Μπαρκάλ, θεωρείται ιερός από τον τοπικό πληθυσμό. Όχι μόνο ο ναός ήταν κύριο κέντρο της θρησκείας εκείνη την εποχή, αλλά μαζί με τους άλλους αρχαιολογικούς χώρους στο Γκέμπελ Μπαρκάλ είναι αντιπροσωπευτικός της αναγέννησης των αιγυπτιακών αξιών. Μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα, ο ναός είχε υποστεί βανδαλισμούς, καταστροφές και λεηλασία, μέχρι να υπαχθεί στην προστασία του κράτους.

Ιστορία

Η κατασκευή του ναού έγινε το 13ο αιώνα π.Χ. Η θεμελίωση έγινε μάλλον κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Τούθμωσι Γ΄, ενώ πήρε τη μορφή του τότε και κατά τη βασιλεία του Ραμσή Β΄. Ειδικά κατά την περίοδο της Νάπατα ο ναός ήταν μεγάλης σημασίας για το Κουσιτικό Βασίλειο. Ο Νούβιος βασιλιάς Πίυ και οι επόμενοι Νούβιοι φαραώ επέκτειναν το συγκρότημα του Ναού του άμμωνα, δημιουργώντας έτσι ένα «αντίπαλο δέος» για το Ναό του Άμμωνα στις Θήβες. Αν και οι πρώτοι ηγεμόνες από τη Μερόη είχαν τη δικιά τους πρωτεύουσα, η αξιωματούχοι του κράτους μετέβαιναν για την τελετή στέψης στο Ναό του Άμμωνα στο Γκέμπελ Μπαρκάλ. Εκεί, ο βασιλιάς έμπαινε στο άδυτο του ναού, όπου επιβεβαιωνόταν ως βασιλιάς από το θείο μαντείο. Το 25 -24 π.Χ. οι Ρωμαίοι εισέβαλαν στη Νουβία κατά την διάρκεια εκστρατείας εναντίον των Κουσιτών υπό το Γάιο Πετρώνιο. Κατέστρεψε το ναό και κατέλαβε το Γκέμπελ Μπαρκάλ, αλλά οι Ρωμαίοι δεν μπόρεσαν να αποκομίσουν μόνιμα οφέλη και αποσύρθηκαν αφού ισοπέδωσαν εκ θεμελίων τη Νάπατα. Τα τελευταία μεγάλα ανοικοδομητικά έργα έγιναν από τον Κουσιτικό βασιλιά Νατακαμανί, ο οποίος αποκατέστησε μέρος της καταστροφής που προκάλεσαν οι Ρωμαίοι, επέκτεινε το συγκρότημα του ναού, και ανακαίνισε τον πρώτο πυλώνα και άλλα μέρη του ναού.
1385 Γκελρία

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Γκελρίας εκτιμάται σε 22,20 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,1883. Δεν είναι γνωστό αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Γκελρία γύρω από τον εαυτό της.
Νησιωτική αλεπού

Η νησιωτική αλεπού (Urocyon littoralis) είναι μικρή αλεπού που είναι αυτόχθων σε έξι από τα οκτώ Νησιά Τσάνελ της Καλιφόρνιας. Υπάρχουν έξι υποείδη, το καθένα είναι μοναδικό στο νησί που ζει, αντανακλώντας την εξελικτική του ιστορία. Οι νησιωτικές αλεπούδες είναι γενικά πειθήνιες, δείχνουν ελάχιστο φόβο για τους ανθρώπους και εξημερώνονται εύκολα. Οι νησιωτικές αλεπούδες διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στην πνευματική ζωή των ντόπιων κατοίκων των Νησιών Τσάνελ. Οι νησιωτικές αλεπούδες υπήρξαν πιθανώς ημιεξημερωμένες ως κατοικίδια ζώα, χρησιμοποιήθηκαν για τις γούνες τους, ή για άλλες λειτουργίες όπως την καταπολέμηση των επιβλαβών οργανισμών.

Αναπαραγωγή

Η νησιωτική αλεπού τυπικά σχηματίζει μονογαμικά αναπαραγωγικά ζευγάρια, τα οποία παρατηρούνται συχνά μαζί από τον Ιανουάριο και την εποχή της αναπαραγωγής, από τα τέλη Φεβρουαρίου έως τις αρχές Μαρτίου. Η περίοδος κύησης είναι 50-63 ημέρες. Η θηλυκή νησιωτική αλεπού γεννάει σε μια φωλιά, ένα έως πέντε κουτάβια, με μέσο όρο δύο ή τρία. Τα κουτάβια γεννιούνται την άνοιξη και αναδύονται από τη φωλιά στις αρχές του καλοκαιριού· η μητέρα τα θηλάζει για 7-9 εβδομάδες. Η σεξουαλική ωριμότητα επιτυγχάνεται στους 10 μήνες, και τα θηλυκά ζευγαρώνουν συνήθως εντός του πρώτου έτους. Οι νησιωτικές αλεπούδες ζουν 4-6 χρόνια στην άγρια φύση και έως 8 χρόνια στην αιχμαλωσία.
Ζοάν Κλος

Βιογραφία

Κατάγεται από την επαρχία του Μπαλιές. Σπούδασε Ιατρική στο Αυτόνομο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου. Το 1979 εντάχθηκε στις τάξεις του δημαρχείου της Βαρκελώνης ως υπεύθυνος δημόσιας υγείας. Ως δημοτικός σύμβουλος συνέβαλε στη βελτίωση της αστικής διαχείρισης και της ανανέωσης της Παλαιάς Πόλης ενώ από τη θέση του υπεύθυνου για τα οικονομικά του δημαρχείου προετοίμασε τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992.¨ref name=":0" /> Προώθησε το σχέδιο Barcelona@22 που μετέτρεψε το τέως βιομηχανικό περιβάλλον του Πόπλε Νόου σε χώρο προώθησης της γνώσης και καινοτομίας.
Χριστόδουλος Ελευθεριάδης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Ιεράπετρα και μορφώθηκε στο αλληλοδιδακτικό σχολείο της γενέτειράς του και στο Ηράκλειο. Υπηρέτησε ως αστυνομικός διευθυντής στον Άγιο Νικόλαο σε ηλικία 22 ετών.
Το 1878 ως πληρεξούσιος της Ιεράπετρας συμμετείχε στην Επαναστατική Γενική Συνέλευση που διεξήχθη στην Αργυρούπολη. Εξελέγη βουλευτής Ιεράπετρας το 1888. Εν συνεχεία εξελέγη στη θέση του γενικού διοικητικού συμβούλου για ολόκληρο το νομό Λασιθίου. Παραιτήθηκε από εκείνη τη θέση το 1889, ακολουθώντας το παράδειγμα πολλών δικαστών εκείνης της περιόδου. Στη διάρκεια της Επανάστασης του 1897 ο Χριστόδουλος Ελευθεριάδης ήταν σύμβουλος των αρχηγών Γιαμαλάκη και Μπαριτάκη.
Απεβίωσε το 1917.
Πρόγραμμα Φοίνικας

Το Πρόγραμμα Φοίνικας (αγγλικά: Project Phoenix) ήταν ένα πρόγραμμα του Ινστιτούτου ΣΕΤΙ (Έρευνα για εξωγήινη νοημοσύνη): Σε αυτή την περίπτωση η αναζήτηση της εξωγήινης νοημοσύνης, έγινε αναλύοντας μοτίβα σε ραδιοσήματα. Το Πρόγραμμα Φοίνικας είχε ανεξάρτητη χρηματοδότηση από το Ινστιτούτο ΣΕΤΙ που εδρεύει στη Καλιφόρνια των ΗΠΑ.

Ιστορία

Το Πρόγραμμα Φοίνικας ξεκίνησε τις εργασίες του το Φεβρουάριο του 1995 με το Ραδιοτηλεσκόπιο Παρκς που βρίσκετε στη Νέα Νότια Ουαλία, της Αυστραλίας, που είναι και το  μεγαλύτερο τηλεσκόπιο στο  Νότιο Ημισφαίριο. Μεταξύ Σεπτεμβρίου 1996 και Απριλίου 1998, το πρόγραμμα χρησιμοποίησε το Εθνικό Αστεροσκοπείο Ραδιόαστρονομίας στο Γκρην  Μπανκ, της Δυτικής Βιρτζίνια, στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.

Η Έρευνα

Αντί να προσπαθεί να σαρώσει ολόκληρο τον ουρανό για τα μηνύματα, το πρόγραμμα επικεντρώθηκε σε κοντινά συστήματα που είναι παρόμοια με τα δικά μας. Οι στόχοι του Προγράμματος Φοίνικας περιελάμβαναν  περίπου 800 αστέρια σε μια σειρά 200 έτη φωτός. Το προγράμμα αναζήτησε για τα ραδιοφωνικά  σήματα τόσο στενά όσο 1 Ηζ μεταξύ 1.000 και  3.000 ΜΗζ: σε ένα μεγάλο εύρος ζώνης σε  σύγκριση με τις περισσότερες αναζητήσεις του Προγράμματος ΣΕΤΙ. Τον Μάρτιο του 2004 το πρόγραμμα ανακοίνωσε ότι  μετά τον έλεγχο των 800 αστεριών στον κατάλογό του, δεν είχε βρει καμία απόδειξη  εξωγήινων σημάτων. 
Ο Επικεφαλής του Προγράμματος Φοίνικας Πίτερ Μπάκους παρατήρησε ότι μάλλον «ζούμε σε μια ήσυχη γειτονιά» όπως χαρακτηριστικά είπε.