google/wiki40b huggingface dataset:
Ευτύχης Φυτράκης

Ο Ευτύχης Φυτράκης είναι Έλληνας ποινικολόγος. Γεννήθηκε το 1967 στο χωριό Ντερές του Δήμου Πλατανιά του νομού Χανίων. Σπούδασε νομικά στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Ειδικεύτηκε στο ποινικό δικαιο στα Πανεπιστήμια Θεσσαλονίκης, Λειψίας και το Ινστιτούτο Μαξ Πλανκ για αλλοδαπό και διεθνές ποινικό δίκαιο. Το 1997 αναγορεύτηκε διδάκτορας Νομικής ενώ το 2009 διεξήγαγε μεταδιακτορική έρευνα στο Πανεπιστήμιο Γκίσσεν (Γερμανίας). 
Ιδιαίτερα ασχολήθηκε εκτός από το ποινικό δίκαιο (ουσιαστικό, δικονομικό, σωφρονιστικό), με το δημόσιο δίκαιο και το δίκαιο της ψυχικής υγείας. 
Έχει δημοσιεύσει μεγάλο αριθμό άρθρων σε επιστημονικά περιοδικά, συλλογικούς και τιμητικούς τόμους ενώ συμμετείχε σε ερευνητικά προγράμματα, στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Εξέδωσε τα βιβλία: Η απαγόρευση της αναδρομικότητας στην ποινική δικονομία, 1998, Τα ελεκτικά σώματα της διοίκησης, 2010, Ποινικός εγκλεισμός και δικαιώματα (επιμ., μαζί με το Β.Καρύδη), 2011, Αξιόποινες σεξουαλικές πράξεις, 2011 (μαζί με το Νίκο Παρασκευόπουλο), Αόρατες ποινές. Ευρωπαϊκή διάσταση-ελληνική προοπτική (επιμ.) 2018.  
Είναι δικηγόρος Αθηνών από το 1992 ενώ από το 1999 εργάστηκε στο Συνήγορο του Πολίτη ως ειδικός επιστήμονας. Δίδαξε στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο (Πρόγραμμα Διοίκησης Επιχειρήσεων και Οργανισμών) από το 2001 μέχρι το 2015. Από τον Μάρτιο του 2015 έως τον Ιούλιο του 2019 υπηρέτησε ως Γενικός Γραμματέας Αντεγκληματικής Πολιτικής του Υπουργείου Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Χειμερινοί Κολυμβητές

Ιστορία

Οι Χειμερινοί Κολυμβητές, αν και βασικά εξαμελές συγκρότημα, έχουν πολλούς συνεργάτες κύριους και περιφερειακούς: τον Σταύρο Καραμανιώλα, δημιουργό τραγουδιών και ποιημάτων από το Καζαβίτι της Θάσου (1911-2014), το Διονύσιο Ρούσσο, πολυτεχνίτη και συντηρητή αρχαιοτήτων εκ Περιστερίου, τον Άκη Αμπαστάδο, τους ΡΟΞ, χορωδία υπερηλίκων εκ Θεσσαλονίκης, μπάντα της Φλώρινας και άλλους πολλούς.
Το Δεκέμβριο του 2005, μετά από 8 χρόνια, κυκλοφόρησαν με τίτλο «Η Μαστοράντζα του Ερντεμπίλ» μια συλλογή με 14 ιστορικά τραγούδια του Ε. Ζάχου Παπαζαχαρίου. Η βαθιά γνώση των νεότερων Βαλκανίων του Ε.Ζάχου σε συνδυασμό με τους γνωστούς μουσικούς κώδικες επικοινωνίας των Χειμερινών Κολυμβητών συνθέτουν ένα μουσικό ταξίδι ανιχνεύοντας ό,τι ενώνει τους λαούς και όχι ό,τι τους χωρίζει. Η συλλογή τους αυτή κέρδισε το βραβείο του καλύτερου συγκροτήματος για το έντεχνο τραγούδι στην 5η Απονομή των Μουσικών Βραβείων Αρίων 5, (Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, 28 Μαρτίου 2006). Έχουν συνεργαστεί σε συναυλίες και με τον τραγουδοποιό Θανάση Γκαϊφύλλια.
Το 2009 κυκλοφόρησε η τελευταία συλλογή των Χειμερινών Κολυμβητών με τίτλο «23 Κόκκινα φώτα».
Σεμινάριο Ευρωπαϊκού Δικαίου του Ουρμπίνο

Το Σεμινάριο Ευρωπαϊκού Δικαίου του Ουρμπίνο της Ιταλίας είναι ένα θερινό σεμινάριο που διοργανώνεται ετησίως από το Κέντρο Ευρωπαϊκών Νομικών Σπουδών του Ουρμπίνο αδιαλείπτως από το 1959. Τα μαθήματα του σεμιναρίου παραδίδονται στη γαλλική, την ιταλική και την αγγλική γλώσσα. Το σεμινάριο λαμβάνει χώρα στους χώρους της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Ουρμπίνο από καθηγητές προερχόμενους από πολλές ευρωπαϊκές χώρες και πραγματεύεται επίκαιρα ζητήματα ευρωπαϊκού δικαίου, διεθνούς ιδιωτικού δικαίου, συγκριτικού δικαίου και ιταλικού δικαίου. 
Η παρουσία στο σεμινάριο οδηγεί στην απονομή πιστοποιητικού και η επιτυχία στις εξετάσεις του σεμιναρίου πιστοποιείται, ανάλογα με την περίπτωση, με την απονομή πτυχίου συγκριτικού δικαίου, πτυχίου ευρωπαϊκών σπουδών, πτυχίου ανώτερων σπουδών ευρωπαϊκού δικαίου ή πτυχίου ανώτερων ευρωπαϊκών σπουδών της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Ουρμπίνο.

Ιστορία

Το σεμινάριο ευρωπαϊκού δικαίου του Ουρμπίνο θεσπίστηκε στις 24 Αυγούστου 1959 από τους Henri Batiffol, Φωκίωνα Φραντζεσκάκη, Alessandro Migliazza, Capotorti Francesco, Enrico Paleari και Germain Bruillard. Έως το 2004, το σεμινάριο είχε χορηγούς τους Cino και Simone Del Duca. Από το 2009, οι διδάσκοντες-ερευνητές του Κέντρου Ευρωπαϊκών Νομικών Σπουδών του Ουρμπίνο, ενταγμένοι στο Groupe Galileo, χρηματοδοτούνται από το πρόγραμμα επιστημονικής γαλλο-ιταλικής συνεργασίας, Galileo.

Διδάσκοντες

Από την εποχή της ιδρύσεώς του, τα μαθήματα του σεμιναρίου παραδίδονται σε μεγάλο βαθμό από καθηγητές οι οποίοι έχουν διδάξει στην Ακαδημία Διεθνούς Δικαίου της Χάγης, όπως οι : Riccardo Monaco (Χάγη 1949, 1960, 1968, 1977), Piero Ziccardi (1958, 1976), Henri Batiffol (1959, 1967, 1973), Yvon Loussouarn (1959, 1973), Mario Giuliano (1960, 1968, 1977), Φωκίων Φραντζεσκάκης (1964), Fritz Schwind (1966, 1984), Ignaz Seidl-Hohenveldern (1968, 1986), Edoardo Vitta (1969, 1979), Alessandro Migliazza (1972), René Rodière (1972), Georges Droz (1974, 1991, 1999), Pierre Gothot (1981), Erik Jayme (1982, 1995, 2000), Bernard Audit (1984, 2003), Michel Pélichet (1987), Pierre Bourel (1989), Pierre Mayer (1989, 2007), Tito Ballarino (1990), Hélène Gaudemet-Tallon (1991, 2005), Alegría Borrás (1994, 2005), Francesco Capotorti (1995), Bertrand Ancel (1995), Giorgio Sacerdoti (1997), José Carlos Fernández Rozas (2001), Horatia Muir Watt (2004), Andrea Bonomi (2007), Dário Moura Vicente (2008), Mathias Audit (2012), Christian Kohler (2012), Étienne Pataut (2013).
Τσάρλς Ματούριν

Βιογραφία

Απόγονος των Ουγενότων, ο Ματούριν γεννήθηκε το 1782 στο Δουβλίνο. Αποφοίτησε από το Trinity College το 1800 και τρία χρόνια αργότερα χειροτονήθηκε ιερέας της Αγγλικανικής εκκλησίας. Μετά από μια σύντομη μαθητεία ως βοηθός ιερέα στην ενορία του Λόκρεϊ του Γκόλγουεϊ, όπου ήλθε σε επαφή με τους χωρικούς, γεγονός που αποτέλεσε την έμπνευση του για μυθιστορήματα όπως τα The Wild Irish Boy του 1808 και The Milesian Chief του 1812. Στην συνέχεια, εντάχθηκε στην εκκλησία του Αγίου Πέτρου στο Δουβλίνο, όπου παρέμεινε για το υπόλοιπο της ζωής του.
Ο χαμηλός μισθός του δεν ήταν αρκετός για να συντηρήσει την οικογένεια του, με αποτέλεσμα να συνεχίσει το συγγραφικό του έργο, στο οποίο βασίστηκε στην γοτθική μυθοπλασία. Έγραψε την πρώτη του νουβέλα με τίτλο The Fatal Revenge το 1807, συνεχίζοντας με τα δύο προαναφερθέντα βιβλία. Το 1814, έστειλε στον Σερ Γουόλτερ Σκοτ το χειρόγραφο του πρώτου του δράματος, Bertram: A Tragedy in Five Acts, το οποίο εκδόθηκε δύο χρόνια αργότερα. Το ίδιο έργο ανέβηκε στο θέατρο Ντρούρι Λέιν του Λονδίνου την ίδια χρονιά. Παρ' όλα αυτά, τα μεγάλα έσοδα του Ματούριν τον οδήγησαν σε σπατάλες, με αποτέλεσμα να βυθιστεί στα χρέη. Τα επόμενα του έργα, Manuel το 1817 και Fredolfo το 1819 δε γνώρισαν επιτυχία, ενώ παράλληλα κάποιες ασεβείς αναφορές στο Bertram αποδείχτηκαν τροχοπέδη για την εξέλιξη του στον κλήρο.
Το 1818, έγραψε το Women, ένα σατιρικό έργο για τις θρησκευτικές απόψεις των στενόμυαλων μικρομεσαίων καλβινιστών, για να επιστρέψει στο γοτθικό ύφος με το γνωστότερο του μυθιστόρημα, Μέλμοθ ο Περιπλανώμενος. Βασισμένο στη νομαδική ιστορία των Εβραίων και τον Φάουστ του Γκαίτε, το έργο παρουσιάζει την ιστορία ενός λόγιου του 17ου αιώνα, ο οποίος πουλάει την ψυχή του στο διάβολο με αντάλλαγμα να ζήσει περισσότερα χρόνια. Το μυθιστόρημα έχει περίπλοκη δομή, αποτελούμενο από πέντε συνδεόμενες ιστορίες. Στο The Albigenses του 1824, ένα ιστορικό, ρομαντικό μυθιστόρημα, ασχολήθηκε με το θέμα του θρησκευτικού φανατισμού, ενώ το τελευταίο του έργο με τίτλο Leixlip Castle, εκδόθηκε ένα χρόνο μετά το θάνατο του. Πέθανε στο Δουβλίνο στις 30 Οκτωβρίου 1824.
Το 1821, το Bertram: A Tragedy in Five Acts μεταφράστηκε στα γαλλικά και ανέβηκε στο γαλλικό θέατρο το 1822, ενώ αποτέλεσε την έμπνευση για την όπερα Il pirata του Βιντσέντζο Μπελίνι, η οποία έκανε πρεμιέρα στην σκάλα του Μιλάνου το 1827. Ο Μέλμοθ ο Περιπλανώμενος επίσης μεταφράστηκε το 1821 στην γαλλική γλώσσα και το 1835 ο Ονορέ ντε Μπαλζάκ έγραψε την παρωδία Melmoth Reconcilié, όπου ο ήρωας μεταβαίνει στο Παρίσι, όπου χάνει τις ηθικές του αξίες με αντάλλαγμα τον πλούτο. Επίσης, ο Σαρλ Μπωντλαίρ υπήρξε θαυμαστής του Ιρλανδού συγγραφέα, θεωρώντας το ίδιο υψηλού επιπέδου λογοτέχνημα τον Μέλμοθ με την ποίηση του Λόρδου Βύρωνα και του Έντγκαρ Άλλαν Πόε.
Λουτσιάνο Σπινόζι

Ως ποδοσφαιριστής

Ο Σπινόζι γεννήθηκε στις 9 Μαΐου του 1950 στη Ρώμη και ξεκίνησε το ποδόσφαιρο το 1966 από την Τεβέρε Ρόμα και την Serie D,για να ακολουθήσει το επόμενο έτος η μεταγραφή στην ΑΣ Ρόμα στην οποία παρέμεινε ως το 1970 όταν και αποκτήθηκε από την Γιουβέντους,στην οποία πέρασε και το μεγαλύτερο διάστημα της καριέρας του.Το καλοκαίρι του 1978 επέστρεψε στη ΑΣ Ρόμα και το 1982 μετακινήθηκε στην Ελλάς Βερόνα όπου ήταν βασικό στέλεχος σε μια χρονιά που η ομάδα της Βερόνας τερμάτισε στην 4η θέση που ήταν και η υψηλότερη στην μέχρι τότε ιστορία του συλλόγου.Με τη λήξη της χρονιάς αποχώρησε από την Ελλάς και αγωνίστηκε για μία σεζόν στην ΑΚ Μίλαν.Η τελευταία του χρονιά ως ποδοσφαιριστής ήταν την περίοδο 1984/85 όταν και αγωνίστηκε στην Τσεζένα.
Ο Σπινόζι υπήρξε διεθνής με την Εθνική Ελπίδων της Ιταλίας από το 1969 ως το 1971,μετρώντας 3 συμμετοχές αλλά και με την Εθνική Ανδρών,με την οποία είχε 19 συμμετοχές και ένα τέρμα από το 1971 ως και το 1974.Ήταν μάλιστα βασικό στέλεχος της ομάδας που συμμετείχε στο Μουντιάλ του 1974 που διεξήχθη στα γήπεδα της Δυτικής Γερμανίας μετρώντας 3 συμμετοχές.

Ως προπονητής

Ως προπονητής,εργάστηκε αρχικά στην ομάδα Νέων της ΑΣ Ρόμα και το 1988 κάθισε προσωρινά στον πάγκο της πρώτης ομάδας.Ακολούθησαν το 1994 η Λέτσε και το 1996 η Τερνάνα.Τη σεζόν 1996/97 διετέλεσε τεχνικός διευθυντής της ΟΚ Σαμπντόρια ενώ από το 1997 ως το 2004 ήταν βοηθός προπονητή στη Λάτσιο.Τελευταία του δουλειά ήταν η παρουσία του ως βοηθός προπονητή το 2007 στη Λιβόρνο.
Ολίβια Χάσεϊ

Βιογραφία

Η Χάσεϊ γεννήθηκε ως Ολίβια Οσούνα στο Μπουένος Άϊρες της Αργεντινής και είναι το πρώτο παιδί του Αντρέας Οσούνα, Αργεντίνου τραγουδιστή της όπερας, και της Τζόϋ Χάσεϊ, μιας γραμματέα από την Αγγλία. Οι γονείς της χώρισαν όταν η ίδια ήταν δυο ετών και σε ηλικία επτά ετών η Χάσεϊ μετακόμισε με την μητέρα και τον μικρότερο αδερφό της στο Λονδίνο, όπου κατοικεί μέχρι σήμερα. Μεγάλωσε ως ρωμαιοκαθολική.
Στο Λονδίνο, σπούδασε στην δραματική σχολή Italia Conti Academy για πέντε χρόνια. Σε ηλικία 13 ετών ξεκίνησε να εργάζεται επαγγελματικά ως ηθοποιός στο θέατρο.

Προσωπική ζωή

Η Χάσεϊ εγκατέλειψε την υποκριτική για δυο χρόνια μετά την επιτυχία της παράστασης Ρωμαίος και Ιουλιέτα του Φράνκο Τζεφιρέλι εξαιτίας της αγοραφοβίας της. Το 1971 η Χάσεϊ παντρεύτηκε τον ηθοποιό Ντιν Πολ Μάρτιν, γιο του τραγουδιστή Ντιν Μάρτιν. Απέκτησαν έναν γιο, τον Alexander Gunther Martin (αργότερα ηθοποιό), το 1973, προτού πάρουν διαζύγιο το 1978. Ο Ντιν Πολ Μάρτιν πέθανε το 1987 όταν το αεροπλάνο του National Guard F-4 Phantom έπεσε στα βουνά San Bernardino της Καλιφόρνια κατά την διάρκεια ενός ανεμοστρόβιλου.
Το 1980 η Χάσεϊ παντρεύτηκε τον Ιάπωνα μουσικό Akira Fuse σε δυο τελετές, μια τελετή στο σπίτι τους στο Λος Άντζελες και μια τελετή με τη μορφή ινδικού γάμου στο Μαϊάμι. Το ζευγάρι απέκτησε τον γιο του Μαξ το 1983. Πήραν διαζύγιο το 1989.
Το 1991 η Χάσεϊ παντρεύτηκε τον αμερικανό τραγουδιστή της ροκ David Glen Eisley, γιο του ηθοποιού Anthony Eisley. Τον Οκτώβριο του 1993 το ζευγάρι απέκτησε μια κόρη, την India Eisley. Η India, επίσης ηθοποιός, έπαιξε τον πρώτο της βασικό ρόλο στην αμερικανική δραματική εφηβική ταινία The Secret Life of the American Teenager το 2008. Η βιογραφική ταινία, The Girl on the Balcony: Olivia Hussey Finds Life After Romeo and Juliet, θα κυκλοφορήσει το 2018.
Οπτική γλώσσα προγραμματισμού

Στην επιστήμη υπολογιστών, οπτική γλώσσα προγραμματισμού (visual programming language, συντ. VPL) είναι μια γλώσσα προγραμματισμού που επιτρέπει στο χρήστη τη δημιουργία προγραμμάτων μέσα από το γραφικό χειρισμό προγραμματιστικών στοιχείων (αντί κειμένου). Μια VPL επιτρέπει τον προγραμματισμό με οπτικές εκφράσεις που είναι η τοποθέτηση στο χώρο κειμένου και γραφικών συμβόλων, είτε σαν σύνταξη, είτε σαν βοηθητική σύνταξη. Για παράδειγμα, υπάρχουν πολλές οπτικές γλώσσες, που είναι γνωστές σαν γλώσσες ροής δεδομένων (dataflow) ή διαγραμματικός προγραμματισμός (diagrammatic programming), που βασίζονται στην ιδέα "τετράγωνα και βέλη" ("boxes and arrows"), όπου τα τετράγωνα (ή άλλου τύπου αντικείμενα) της οθόνης θεωρούνται οντότητες που συνδέονται από βέλη, γραμμές ή ακμές, που αναπαριστούν σχέσεις μεταξύ τους.
Οι οπτικές γλώσσες προγραμματισμού μπορούν να κατηγοριοποιηθούν, ανάλογα με τον τύπο και την έκταση της χρήσης των οπτκών εκφράσεων, σε γλώσσες βασισμένες στα εικονίδια (icon-based), γλώσσες βασισμένες στις φόρμες (form-based) και σε γλώσσες διαγραμμάτων (diagram languages). Περιβάλλοντα οπτικού προγραμματισμού παρέχουν τότε στοιχεία εικονιδίων ή γραφικών που μπορούν να χρησιμοποιηθούν διαλογικά από το χρήστη σύμφωνα με κάποια χωρική γραμματική (spatial grammar), για την κατασκευή ενός προγράμματος.
Γίνεται προσπάθεια να ενσωματωθεί ο οπτικός προγραμματισμός στις γλώσσες προγραμματισμού ροής δεδομένων (dataflow programming), ώστε να είναι πιο εύκολη και άμεση η αποσφαλμάτωσή τους ή η αυτόματη παραγωγή προγραμμάτων και τεκμηρίωσης (visual paradigm). Οι γλώσσες ροής δεδομένων επιτρέπουν επίσης αυτόματο παραλληλισμό (automatic parallelization), που αποτελεί σημαντικό και ανοιχτό πρόβλημα στον προγραμματισμό ηλεκτρονικών υπολογιστών.
Μανδάνη της Μηδίας

Βιογραφία

Ήταν κόρη τού Αστυάγη τελευταίου βασιλιά της Μηδίας (σύμφωνα με τον Ηρόδοτο) και της Αρυενίδος, κόρης τού Αλυάττη της Λυδίας και αδελφής τού Κροίσου της Λυδίας.
Το όνομά της στα παλαιά περσικά σημαίνει αιώνια. Σύντομα μετά τη γέννησή της ο Ηρόδοτος αναφέρει, ότι ο Αστυάγης είχε ένα παράξενο όνειρο, στο οποίο η κόρη του ούρησε τόσο, ώστε η Ασία πλημμύρισε. Συμβουλεύτηκε τους ιερείς τού Ζωροαστρισμού (μάγους), που ερμήνευσαν το όνειρο ως ειδοποίηση, ότι ο γιος του θα τον εκθρόνιζε. Για να προλάβει την εξέλιξη αυτή, ο Αστυάγης πάντρεψε την κόρη του με έναν υποτελή πρίγκιπα, τον Καμβύση Α΄ από το Ανσάν, "άνδρα καλής καταγωγής και ήρεμων συνηθειών", τον οποίο ο Αστυάγης δεν θεωρούσε απειλή για τον θρόνο της Μηδίας. Μετά τον γάμο ο Αστυάγης είδε δεύτερο όνειρο: η Μανδάνη έμεινε έγκυος και ένα αμπέλι φύτρωσε από την κοιλιά της και ξεπέρασε τον κόσμο. Τρομοκρατημένος, έστειλε τον πιο πιστό αυλικό ακόλουθό του, τον Άρπαγο να σκοτώσει το παιδί. Ο Άρπαγος, απρόθυμος να χύσει βασιλικό αίμα, έκρυψε το παιδί, τον Κύρο Β΄ σε έναν βοσκό, τον Μιτραδάτη. Έτη μετά ο Κύρος Β΄ αψήφισε τον πάππο του Αστυάγη, πράγμα που οδήγησε σε πόλεμο μεταξύ τους, που ο Κύρος Β΄ έχασε αρχικά. Όμως στην επόμενη μάχη των Πασαργάδων, ο Άρπαγος αποστάτησε από τον Αστυάγη· αυτό επέφερε την εκτόπιση τού βασιλιά, όπως είχε προείπει το όνειρο.
Ο Ξενοφών αναφέρει τη Μανδάνη στο έργο του Κύρου παιδεία. Εκεί η Μανδάνη και ο γιος της ταξίδευσαν στην Αυλή τού Αστυάγη, όταν ο Κύρος ήταν ακόμη έφηβος. Ο Κύρος Β΄ γοήτευσε τον πάππο του, που περιέλαβε τον νέο στα βασιλικά κυνήγια, ενώ η Μανδάνη επέστρεψε στον άνδρα της στο Ανσάν. Έπειτα ο πατέρας του Καμβύσης Α΄ ασθένησε και ο Κύρος Β΄ πήγε να τον συναντήσει, αλλά τον ακολούθησε ο Αστυάγης και έγινε η μάχη, αλλά αυτή την ιστορία την επινόησε ο Κύρος Β΄.
Μία πηγή αναφέρει το τέλος της Μανδάνης το 559 πΧ, όμως αυτό είναι το έτος, που αποβίωσε ο άνδρας της Καμβύσης Α΄ και θεωρούμε, ότι είναι το έτος που έπαυσε να είναι βασίλισσα και έγινε βασιλομήτωρ.
Δημητρακόπουλος

Βιογραφία

Η καταγωγή του ήταν από τα Λαγκάδια της επαρχίας Καρύταινας. Υπηρέτησε υπό τις διαταγές του Κανέλλου και Δημήτριου Δεληγιάννη από τις αρχές της επανάστασης και μέχρι του έτους 1827. Έλαβε μέρος σε όλες τις μάχες κατά την πολιορκία της Τριπολιτσάς και στην μάχη της Γράνας. Κλείστηκε στο χωριό Μαντσαγρά μαζί με τον Δημήτριο Δεληγιάννη, του οποίου τότε ήταν σημαιοφόρος.
Αργότερα, όταν έγινε καπετάνιος πήγε μαζί με τον Κανέλλο στο Μεσολόγγι. Έλαβε μέρος στην περίφημη μάχη της Πάτρας, καθώς και στις μάχες εναντίον του Δράμαλη.
Μάρκος Ντούνης

Σταδιοδρομία

Ο Ντούνης ξεκίνησε την καριέρα του από τις ακαδημίες του Πανιώνιου το καλοκαίρι του 2011. Με την ομάδα της Νέας Σμύρνης αγωνίστηκε σε 53 αγώνες, πετυχαίνοντας επτά γκολ.
Την περίοδο 2014-15 αποκτήθηκε ως ελεύθερος από την ΑΕΚ, με την οποία πέτυχε πέντε τέρματα σε δεκαπέντε εμφανίσεις, βοηθώντας τον αθηναϊκό σύλλογο να ανέβει στην πρώτη κατηγορία του πρωταθλήματος.
Τον Σεπτέμβριο του 2015 υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης. Στην πρώτη του χρονιά πραγματοποίησε 27 συμμετοχές πρωταθλήματος και σημείωσε 12 τέρματα, ενώ τη δεύτερη 23 συμμετοχές και 6 τέρματα. Το καλοκαίρι του 2018 έμεινε ελεύθερος από τον Άρη.
Στις 17 Αυγούστου του 2018 υπέγραψε διετές συμβόλαιο συνεργασίας με τον Ηρακλή.
Γιώργος Σαραντάρης

Η ζωή του

Γόνος οικογένειας Ελλήνων εμπόρων με καταγωγή από το Λεωνίδιο Αρκαδίας που διέμεναν στην Ιταλία, είχε την ευκαιρία να ανατραφεί σε ένα αστικό και σχετικά προοδευτικό, σε σχέση με τα ελληνικά δεδομένα, περιβάλλον. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια στην Ιταλία, όπου έζησε από το 1910 έως το 1931. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα ωστόσο, τον κέρδισε η ποίηση. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Γιώργος Σαραντάρης εμφορούμενος από συναισθήματα φιλοπατρίας συμμετείχε στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο στην πρώτη γραμμή του Αλβανικού μετώπου, όπου αρρώστησε από τύφο. Πέθανε ύστερα από την επιστροφή του στην Αθήνα το 1941.

Το έργο του

Η ποίηση του Γιώργου Σαραντάρη υπήρξε αρκετά πρωτοποριακή για τα δεδομένα των ιδεών που επικρατούσαν την εποχή του Μεσοπολέμου στους αθηναϊκούς λογοτεχνικούς κύκλους. Υπήρξε λάτρης της λεγόμενης "καθαρής ποίησης". Έχοντας γνώση των ευρωπαϊκών διανοητικών κι αισθητικών ρευμάτων, χρησιμοποίησε στα ποιήματά του τον ελεύθερο στίχο, ενώ στις αναζητήσεις του περιέλαβε προβληματισμούς που έλκουν την επιρροή τους από την ιταλική ποίηση, το έργο του Ντοστογιέφσκι, από τις φιλοσοφικές ιδέες του Νίτσε, του Σαίρεν Κίρκεγκωρ αλλά και από τον υπαρξισμό. Το έργο του δεν συνάντησε ευρεία αποδοχή στην εποχή του, επηρέασε ωστόσο την ελληνική ποίηση βαθιά και ουσιαστικά. Η συμβολή του αναγνωρίστηκε από τον Οδυσσέα Ελύτη, ο οποίος επηρεάστηκε σαφώς από συμβολικές εικόνες που κυριαρχούν στο έργο του Σαραντάρη: γυναίκα, θάλασσα, μοναξιά, ουρανός, πουλιά. Για τον λόγο αυτό, ο νομπελίστας Ελύτης, πέραν του ότι έχει αφιερώσει στον ποιητή το ποίημα Γιώργος Σαραντάρης κάνει ειδική μνεία γι' αυτόν στο έργο του Ανοιχτά Χαρτιά (Ίκαρος 1974) όπου αναφέρει για τον πρόωρο χαμό του ποιητή, αλλά και για την σχέση του με τα λογοτεχνικά σαλόνια της εποχής τα εξής: "Ήταν η μόνη και πιο άδικη απώλεια [...] Θέλω απροκάλυπτα να καταγγείλω το επιστρατευτικό σύστημα που επικρατούσε την εποχή εκείνη και που, δεν ξέρω πως, κατάφερε να κρατήσει στα γραφεία και τις επιμελητείες όλα τα χοντρόπετσα θηρία των αθηναϊκών ζαχαροπλαστείων  και να ξαποστείλει στην πρώτη γραμμή το πιο αγνό και ανυπεράσπιστο πλάσμα. Έναν εύθραστο διανοούμενο που μόλις στεκόταν στα πόδια του, που όμως είχε προφθάσει να κάνει τις πιο πρωτότυπες και γεμάτες από αγάπη σκέψεις για την Ελλάδα και το μέλλον της".
Αστέρω (ταινία, 1959)

Πλοκή

Η Αστέρω (Αλίκη Βουγιουκλάκη), ψυχοκόρη του άρχοντα Μήτρου (Τίτος Βανδής), ερωτεύεται τον γιο του, Θύμιο (Δημήτρης Παπαμιχαήλ). Ο Μήτρος, όμως, αποφασίζει να παντρέψει τον γιο του με μια πλούσια τσελιγκοπούλα και την Αστέρω με έναν πλούσιο κτηματία. Την ημέρα του γάμου, η Αστέρω χάνει τα λογικά της και το σκάει, ενώ ο Θύμιος φεύγει και ψάχνει να την βρει. Ο πατέρας του Θύμιου γεμίζει τύψεις, ειδικότερα όταν οι παλιοί του χωριού του υπενθυμίζουν πως όσα δημιούργησε ο ίδιος, τα οφείλει στην περιουσία της Αστέρως, την οποία και εκμεταλλεύτηκε.

Υποδοχή

Η ταινία παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ του Βερολίνου και αποτέλεσε την πιο εμπορική ταινία-φουστανέλα του ελληνικού κινηματογράφου. Όταν προβλήθηκε η Ελένη Βλάχου χαρακτήρισε την Βουγιουκλάκη,  «η εθνική μας Στάρ Α.Β.»
Κόλπος Χάντσον

Ο κόλπος Χάντσον ή κόλπος του Χάντσον (αγγλικά: Hudson Bay, γαλλικά: baie d'Hudson, ινουκτιτούτ: Kangiqsualuk ilua) είναι μεγάλος κόλπος στο βορειοανατολικό Καναδά. Ο κόλπος έχει έκταση 1.230.000 χλμ² και είναι από τους μεγαλύτερους κόλπους στο κόσμο. Πήρε το όνομά του από τον Χένρι Χάτσον, ο οποίος εξερεύνησε τον κόλπο το 1610.

Γεωγραφία

Ο κόλπος θεωρείται μέρος του βόρειου Ατλαντικού ωκεανού. Ο κόλπος είναι ρηχός, με μέσο βάθος 100 μέτρα και μέγιστο βάθος 260 μέτρα. Συνδέεται με τον Ατλαντικό με το στενό Χάντσον και τη θάλασσα του Λαμπραντόρ και με τον Αρκτικό μέσω της λεκάνης Φοξ και του στενού Φέρι και Έκλα. Έχει μήκος 1.370 χιλιόμετρα και πλάτος 1.050 χιλιόμετρα. Ο νότιος βραχιόνας του κόλπου ονομάζεται κόλπος Τζέιμς. Ο κόλπος είναι παγωμένος 8 με 9 μήνες το χρόνο, με στρώμα πάγου πάχους μέχρι 2 μέτρα.
Παροχετεύει μια πολύ μεγάλη έκταση, περίπου 3.861.400 χλμ², που περιλαμβάνει τμήματα του Οντάριο, του Κεμπέκ, του Σασκάτσουαν, της Αλμπέρτας, το μεγαλύτερο τμήμα της Μανιτόμπα, το νοτιοανατολικό Νούναβουτ και τμήματα της Βόρειας Ντακότας, της Νότιας Ντακότας, της Μινεσότα και της Μοντάνα.
Ο κόλπος Χάντσον ανυψώνεται με ρυθμό 17 χιλιοστών το χρόνο καθώς επανέρχεται μετά την πίεσή του προς τα κάτω λόγω του λαυρεντιανού στρώματος πάγου, το οποίο είχε πάχος 2 με 3 χιλιόμετρα και έλιωσε ολοκληρωτικά πριν 10.000 χρόνια, στο τέλος της εποχής των παγετώνων. Ο ρύθμος ανύψωσης είναι ο ταχύτερος στο κόσμο. Το φαινόμενο αυτό έχει οδηγήσει σε πτώση του επιπέδου της θάλασσας στο κόλπο, σε αντίθεση δηλαδή με τις υπόλοιπες θάλασσες στο κόσμο. Υπολογίζεται ότι ο κόλπος θα ανέβει άλλα 200 μέτρα μέχρι να σταματήσει η ανύψωση, κάτι που θα συμβεί σε 5.000 χρόνια.
Μπέρναρντ Ντοουιγιόγκο

Καριέρα

Γεννήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου του 1946. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στο 18μελές Κοινοβούλιο του νησιού το 1973 και ήταν Πρόεδρος για πρώτη φορά από το 1976 ως το 1978, έπειτα από την ανατροπή του Χάμερ ντε Ρομπίρτ.
Για τα επόμενα 25 χρόνια υπηρέτησε στην προεδρία με πολλές εναλλαγές, με μεγαλύτερο χρονικό διάστημα τα 6 χρόνια (1989-1995) και με μικρότερο τις 15 ημέρες.
Επέκρινε τις πυρηνικές δοκιμές της Γαλλίας και των ΗΠΑ στην περιοχή. Πέθανε στις 9 Μαρτίου του 2003 στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο Τζορτζ Ουάσιγκτον στις ΗΠΑ από καρδιακές επιπλοκές έπειτα από διαβήτη, πάθηση κοινή στη χώρα του.
Ο γιος του, Βάλντον, διορίστηκε Πρόεδρος του Κοινοβουλίου το 2005.
Τράπανι (επαρχία)

Ιστορία

Η περιοχή που βρίσκεται σήμερα η επαρχία του Τράπανι πέρασε από πολλούς κατακτητές όπως η Καρχηδόνα, οι Έλληνες και η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Το λιμάνι του Τράπανι γνωστό ως Δρέπανα κατοικήθηκε τα προϊστορικά χρόνια από τους Σικανούς και τους Έλυμους, τον 8ο αιώνα κατακτήθηκε από τους Φοίνικες και έγινε σημαντικό εμπορικό κέντρο. Μετά τους Φοίνικες πέρασε στους Καρχηδόνιους (260 π.χ.) και τους Ρωμαίους (240 π.χ.), η Ρωμαϊκή Δημοκρατία τους έδωσε τον τίτλο "Ρωμαϊκή Πολιτεία" και παρέμεινε Ρωμαϊκή μέχρι το 440. Οι Βάνδαλοι λεηλάτησαν την περιοχή τον 5ο αιώνα, πέρασε στην συνέχεια στην [[Βυζαντινή αυτοκρατορία και παρέμεινε σε αυτήν μέχρι την εποχή που κατακτήθηκε από τους Άραβες (830). Ο αυτοκράτορας Κάρολος Κουίντος έδωσε μεγάλα προνόμια στο Τράπανι τον 16ο αιώνα και έκτισε ισχυρά τείχη, το Τράπανι έγινε επίσημα πρωτεύουσα της επαρχίας (1817).

Τοπογραφία

Η επαρχία του Τράπανι συνορεύει στα βόρεια με την Τυρρηνική θάλασσα, στα νότια με την Μεσόγειο, στα δυτικά με τον Πορθμό της Σικελίας και στα ανατολικά με την Μητροπολιτική πόλη του Παλέρμο και την Επαρχία του Αγκριτζέντο. Η περιοχή είναι περίπου επίπεδη με μοναδικές εξαιρέσεις το Όρος Σπαράγγι (υψόμετρο 1.110 μέτρα) και το Όρος Ινίτσι (υψόμετρο 1065 μέτρα), όλα τα υπόλοιπα υψόμετρα είναι κάτω από 1000 μέτρα. Το βορειοδυτικό τμήμα της επαρχίας είναι ανθεκτικότερο σε σχέση με το νότιο. Στην επαρχία του Τράπανι ανήκουν οι Αιγάδες νήσοι στην κοινότητα του Φαβινιάνα και το νησί της Παντελλερία που είναι το μεγαλύτερο νησί στις Σικελικές ακτές στην ομώνυμη κοινότητα. Οι Αιγάδες νήσοι αποτελούνται από τρία μεγάλα νησιά την Φαβινιάνα, το Λεβάντσο και το Μαρέττιμο και άλλα δύο μικρότερα. Η επαρχία έχει επίσης πλήθος από μικρά ποτάμια και λίμνες.