Υδροξείδιο του μαγνησίου

Το υδροξείδιο του μαγνησίου είναι ανόργανη χημική ένωση με μοριακό τύπο Mg(OH)₂ και μοριακό βάρος 58,3197. Είναι γνωστό και ως γάλα μαγνησίας εξαιτίας της μορφής του ως λευκού εναιωρήματος. Παρά το ότι η διαλυτότητά του στο νερό είναι μικρή, είναι αρκετή ώστε να δώσει ιόντα στο διάλυμα, σχηματίζοντας το εναιώρημα. Μία σχετικώς υψηλή συγκέντρωση ιόντων μαγνησίου ή υδροξειδίου θα χρειαζόταν για να μετατρέψει το εναιώρημα σε ίζημα, αντιστρέφοντας την ισορροπία.
Στη μορφή του εναιωρήματος, το υδροξείδιο του μαγνησίου αποτελεί συστατικό αντιόξινων και καθαρτικών φαρμάκων. Επηρεάζει την απορρόφηση του φολικού οξέος και του σιδήρου από τον οργανισμό. Η στερεά μορφή του υδροξειδίου του μαγνησίου απαντάται στη φύση ως το ορυκτό μπρουσίτης.

Φυσικές ιδιότητες

Το καθαρό υδροξείδιο του μαγνησίου είναι άοσμο λευκό κρυσταλλικό στερεό με πυκνότητα 2,3446 γραμμάρια ανά cm³, που κρυσταλλώνεται στο εξαγωνικό σύστημα. Η θερμοκρασία τήξεώς του είναι 350 °C περίπου, αλλά πριν φθάσει σε αυτή αποσυντίθεται στους 332 °C. Για τον λόγο αυτό δεν υπάρχει θερμοκρασία βρασμού για την ουσία.
Η διαλυτότητα του υδροξειδίου του μαγνησίου στο νερό είναι μόλις 6,4 μιλιγκράμ ανά λίτρο στους 25°C και 40 μιλιγκράμ ανά λίτρο στους 100°C.
Η ειδική θερμότητα του Mg(OH)₂ είναι 77,03 J/mol·K και ο δείκτης διάθλασης 1,559.

Ιστορία

Στις 4 Μαΐου 1818 ένας Αμερικανός ονόματι Τζων Κάλεν (John Callen) κατοχύρωσε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας (No. X2952) για το υδροξείδιο του μαγνησίου.
Το 1829 ο Ιρλανδός ιατρός Τζέιμς Μάρεϊ (1788-1871) χρησιμοποίησε υγρό σκεύασμα της ενώσεως για να θεραπεύσει τον αντιβασιλέα της Ιρλανδίας Μαρκήσιο του Anglesey από στομαχικό άλγος, με τόση επιτυχία, ώστε διορίσθηκε προσωπικός ιατρός αυτού και των δύο επόμενων αντιβασιλέων της Ιρλανδίας, και του δόθηκε ο τίτλος του ιππότη (σερ). Το δικής του εμπνεύσεως υγρό σκεύασμα μαγνησίας κατοχυρώθηκε δύο χρόνια μετά τον θάνατό του, το 1873.
Ο όρος «γάλα μαγνησίας» χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά για ένα λευκό, μετρίως αλκαλικό υδατικό αιώρημα υδροξειδίου του μαγνησίου με συγκέντρωση περίπου 8% κατά βάρος από τον Άγγλο φαρμακοποιό Τσαρλς Χένρυ Φίλιπς το 1872 και άρχισε να πωλείται με την εμπορική ονομασία Phillips' Milk of Magnesia για ιατρική χρήση.

Ιατρική

Αιωρήματα υδροξειδίου του μαγνησίου στο νερό χρησιμοποιούνται ως αντιόξινο φάρμακο για την εξουδετέρωση του οξέος του στομάχου, και ως καθαρτικό, αλλά και κατά της αφθώδους στοματίτιδας με τοπική χρήση.
Το Mg(OH)₂ πωλείται για ιατρικές χρήσεις με τη μορφή ταμπλέτας, κάψουλας ή υγρών με διάφορες προστιθέμενες γεύσεις. Το περισσότερο από αυτό χρησιμοποιείται για την αντιμετώπιση της δυσκοιλιότητας, ονομαζόμενο και απλώς μαγνησία, αλλά και της δυσπεψίας. Η οσμωτική δράση του αιωρήματος μαγνησίας μειώνει τα υγρά του σώματος, ενώ διατηρεί όσα βρίσκονται μέσα στο εσωτερικό των εντέρων, τεντώνοντας τα τοιχώματά του, με αποτέλεσμα τη διέγερση των νεύρων στα τοιχώματα του παχέος εντέρου προς περισταλτικές κινήσεις που τείνουν να το αδειάσουν. Ως προς την αντιόξινη δράση του ωστόσο, τα σύγχρονα παρασκευάσματα τείνουν να συνδυάζουν ίση συγκέντρωση υδροξειδίου του αργιλίου για την αποφυγή ανεπιθύμητης καθαρτικής δράσεως.

Βιολογικός μεταβολισμός

Το υδροξείδιο του μαγνησίου δίνεται ως αντιόξινο φάρμακο κατά της υπερχλωρυδρίας του στομάχου σε δόσεις περίπου 0,5 ως 1,5 γραμμαρίου σε ενήλικες. Δρα με απλή εξουδετέρωση, κατά την οποία τα ιόντα OH⁻ από το Mg(OH)₂ ενώνονται με τα όξινα ιόντα H⁺ που παράγονται από επιθηλιακά κύτταρα του στομάχου και δίνουν νερό.
Ως καθαρτικό, το υδροξείδιο του μαγνησίου δίνεται σε μεγαλύτερες δόσεις, 2 ως 5 γραμμαρίων, και εκτός από την προαναφερθείσα οσμωτική δράση, τα ιόντα Mg²⁺ που ελευθερώνει προκαλούν την απελευθέρωση χολοκυστοκίνης (CCK), η οποία επίσης συσσωρεύει νερό και ηλεκτολύτες μέσα στον εντερικό σωλήνα, που αυξάνουν την κινητικότητα του εντέρου. Παρά το ότι αναφέρεται σε κάποιες πηγές, τα ιόντα OH⁻ δεν διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην καθαρτική δράση της ουσίας, καθώς τα αλκαλικά διαλύματα γενικώς (που περιέχουν τέτοια ιόντα) δεν εμφανίζουν αξιοσημείωτες καθαρτικές ιδιότητες, ενώ αντιθέτως μη-αλκαλικά διαλύματα με ιόντα Mg²⁺ όπως το θειικό μαγνήσιο, είναι εξίσου ισχυρά καθαρτικά ανά γραμμομόριο (άλλο αν δεν χρησιμοποιούνται εξαιτίας παρενεργειών).
Μόνο μικρές ποσότητες μαγνησίου από υδροξείδιο του μαγνησίου απορροφώνται συνήθως από το έντερο. Τα ιόντα μαγνησίου αποβάλλονται κυρίως από τους νεφρούς και επομένως η μακροχρόνια καθημερινή λήψη μαγνησίας από ασθενείς με κάποιο βαθμό νεφρικής ανεπάρκειας μπορεί θεωρητικά να προκαλέσει υπερμαγνησιαιμία.