google/wiki40b huggingface dataset:
Γκυστάβ Μορώ

Βιογραφία

Μπήκε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού το 1846, με καθηγητή του τον Τεοντόρ Σασεριώ (1819 – 1856), ο οποίος επηρέασε σημαντικά το έργο του. Στα 1857 – 1859, ο Μορώ επισκέφτηκε την Ιταλία και ενθουσιάστηκε από το έργο του Μιχαήλ Αγγέλου και του Καρπάτσιο.
Ο Μορώ άντλησε τα θέματά του κυρίως από το χώρο της μυθολογίας και αποτέλεσε σημείο αναφοράς για όλους τους μεταγενέστερους συμβολιστές καλλιτέχνες, όχι μόνο στις εικαστικές τέχνες, αλλά και στη λογοτεχνία. Το 1891 έγινε καθηγητής στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού και μεταξύ των μαθητών του συγκαταλέγονταν ο Ανρί Ματίς, ο Ζωρζ Ρουώ, ο Πιερ-Αλμπέρ Μαρκέ και άλλοι. Άσκησε σημαντική επιρροή στη σύγχρονη ζωγραφική και κυρίως στους καλλιτέχνες του κινήματος των Φωβ (Fauves). Πεθαίνοντας ο Μορώ το 1898, κληροδότησε στο κράτος το σπίτι του και περίπου 8.000 έργα του, που αποτελούν από το 1903 το σημερινό Μουσείο Γκυστάβ Μορώ στο Παρίσι.

Καλλιτεχνική πορεία

Στο Σαλόν του 1853, ο Μορώ πήρε μέρος με τα έργα «Σκηνή από το «Άσμα Ασμάτων» και « Ο θάνατος του Δαρείου», επηρεασμένα και τα δύο από το δάσκαλό του Σασεριώ. Ο Μορώ, αν και ποτέ του δεν ταξίδεψε στην Ανατολή, ανέπτυξε ένα προσωπικό εξωτισμό και ένα «οριενταλιστικό» αισθησιασμό. Ήταν διάσημος για τους ερωτικούς πίνακές του με μυθολογικά και θρησκευτικά θέματα, εγκαινιάζοντας μια καινούργια διάσταση του Οριενταλισμού.
Οι πίνακες του Μορώ «Οιδίπους και Σφίγγα» (1864, Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης, Νέα Υόρκη, ΗΠΑ), «Οπτασία» (1874 – 76, Μουσείο Φογκ, Καίμπριτζ, Μασαχουσέτη) και «Χορός της Σαλώμης» (περ. 1876, Μουσείο Γκυστάβ Μορώ, Παρίσι) δείχνουν το ενδιαφέρον του Μορώ για τον ερωτισμό και τις σκηνές βίας.
Ο αριστουργηματικός πίνακας του Μορώ «Οπτασία» (1876) εικονίζει μια αισθησιακή και προκλητική Σαλώμη, με το πέπλο της ν’ αποκαλύπτει το γυμνό κορμί της, να χορεύει μπροστά στον καθισμένο στο θρόνο του Ηρώδη, ενώ με το τεταμένο χέρι της δείχνει προς το μαρτυρικό κεφάλι του Ιωάννη του Βαπτιστή, που αιωρείται στο κέντρο της σύνθεσης, περιβαλλόμενο από ένα εκθαμβωτικό φωτοστέφανο. Ο Μορώ φιλοτέχνησε αργότερα δύο άλλους πίνακες με το θέμα της Σαλώμης: «Ο Χορός της Σαλώμης μπροστά στον Ηρώδη» (περ. 1876, Μουσείο Γκυστάβ Μορώ, Παρίσι), όπου η Σαλώμη, με το γυμνό κορμί της διάστικτο με τατουάζ, χορεύει έναν αισθησιακό χορό μπροστά στον Ηρώδη. Ο δεύτερος πίνακας, «Η Σαλώμη στον Κήπο» (1878), εμφανίζει τη Σαλώμη να μεταφέρει την κεφαλή του Ιωάννη πάνω σ’ ένα δίσκο. 
Στο μακρύ κατάλογο των μυθικών και ερωτικών γυναικών, που πέρασαν από το χρωστήρα του Μορώ, εκτός από τη Σαλώμη, περιλαμβάνονται η Γαλάτεια, η Ωραία Ελένη, η Σεμέλη, η Ανδρομέδα, η Λήδα, η Αφροδίτη, η Σαπφώ, η Δηιάνειρα, η Βηθεσδά, η Δαλιδά, η Κλεοπάτρα, η Μεσσαλίνα κ. ά. Ανάμεσα στους πιο γνωστούς άλλους πίνακες του Μορώ περιλαμβάνονται: «Σουλτάνα» (περ. 1850, Μουσείο Γκυστάβ Μορώ, Παρίσι), «Ορφέας» (1865), «Προμηθέας» (1868), «Η ανεύρεση του Μωυσή» (1878), «Ο Ιακώβ και ο Άγγελος» (1878), «Κλεοπάτρα» (περ. 1887, Μουσείο του Λούβρου, Παρίσι). Το τελευταίο έργο του «Ζεύς και Σεμέλη» (1896, Μουσείο Γκυστάβ Μορώ, Παρίσι) αποτελεί το αποκορύφωμα της τάσης του Μορώ για τις απεικονίσεις ερωτικών πινάκων.
Δημήτριος Κάβουρας

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Καλαμάτα το 1879 ή το 1875. Εντάχθηκε στο κόμμα των Φιλελευθέρων και με αυτό εξελέγη βουλευτής Μεσσηνίας στην Α΄ Αναθεωρητική Βουλή από τον Αύγουστο ως τον Οκτώβριο του 1910. Το 1929 εξελέγη γερουσιαστής. Από το 1929 ως το 1932 ήταν και αντιπρόεδρος της Γερουσίας.
Πέθανε το 1947.
Ελληνικές δημοτικές εκλογές 1841

Οι δημοτικές εκλογές του 1841 διενεργήθηκαν στις αρχές Μαρτίου μέχρι και τις 5 Μαρτίου. Συνοδεύτηκαν από παράνομες και βίαιες πράξεις, για αυτό πολλοί πολίτες υπέβαλαν το αίτημα ακύρωσης των εκλογών.
Φρειδερίκος Α΄ του Τσόλερν

Βιογραφία

Ήταν μάλλον γιος του Μπούρκχαρτ Α΄ κόμη του Τσόλερν. 
Ως υποστηρικτής του Ερρίκου Ε΄ των Σαλίων της Γερμανίας, ο Φρειδερίκος Α΄ έγινε ένας ισχυρός κόμης της Σουαβίας. Ο βασιλιάς τον έστειλε σε διπλωματική αποστολή στη Γαλλία. Ο Φρειδερίκος Α΄ συνόδευσε τον Ερρίκο Ε΄ στην εκστρατεία του στην Ιταλία το 1110 και πάλι το επόμενο έτος. Τα έτη 1111 και 1114 που ο βασιλιάς ήταν στο Στρασβούργο, αναφέρεται ως σύμβουλός του. Ο Οίκος των Τσόλερν (μετέπειτα Χοεντσόλερν), με το να είναι πιστός στην εκάστοτε βασιλική δυναστεία, αύξησε το κύρος του.
Ο Φρειδερίκος Α΄ έγινε ο πρώτος πρόεδρος (reeve) του αββαείου Άλπιρσμπαχ της Σουαβίας, που ιδρύθηκε από τον Αδαλβέρτο του Τσόλερν-Χάιγκερλοχ. Τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκος Β΄. Ο άλλος γιος του Μπούρκχαρτ ίδρυσε τον κλάδο Τσόλερν-Χόενμπερκ, που εξέλιπε το 1486.
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1958

Οι βουλευτικές εκλογές της 11ης Μαΐου 1958 διεξήχθησαν από την υπηρεσιακή κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Γεωργακοπούλου. Πέντε πολιτικοί σχηματισμοί συμμετείχαν (τρία κόμματα και δύο συνασπισμοί). Η δεξιά παράταξη που βρισκόταν στην εξουσία από το Νοέμβριο του 1952, αρχικά ως Ελληνικός Συναγερμός υπό τον στρατάρχη Αλέξανδρο Παπάγο και έπειτα ως ΕΡΕ υπό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή κερδίζει ξανά τις εκλογές με ποσοστό 41,16%, σχηματίζοντας αυτοδύναμη κυβέρνηση.
Τη μεγάλη όμως έκπληξη στις εκλογές του 1958 κάνει η ΕΔΑ που καταλαμβάνει τη δεύτερη θέση με ποσοστό 24,42% και, ενισχυόμενη από την δεύτερη κατανομή ψήφων, φτάνει τις 79 έδρες. Είναι η πρώτη φορά στην ελληνική κοινοβουλευτική ιστορία που η Αριστερά γίνεται Αξιωματική Αντιπολίτευση. 
Η φιλελεύθερη-βενιζελική παράταξη καταποντίστηκε, λαμβάνοντας ποσοστό 20,67%, πληρώνοντας την παροιμιώδη πλέον ενδοπαραταξιακή διαμάχη Σοφοκλή Βενιζέλου και Γεωργίου Παπανδρέου.
Οι εκλογές έγιναν με νέο εκλογικό νόμο που είχε ψηφιστεί επί υπηρεσιακής κυβέρνησης και προέβλεπε ενισχυμένη αναλογική. Το εκλογικό σύστημα πριμοδοτούσε με βουλευτικές έδρες τα δύο πρώτα κόμματα εις βάρος των υπολοίπων και σκοπό είχε, πλην της πριμοδότησης του νικητή, τη μείωση της δύναμης της αριστερής ΕΔΑ, η οποία προβλεπόταν να έρθει τρίτη. Στο σύστημα αυτό είχαν συμφωνήσει και τα δύο μεγάλα κόμματα της εποχής, ΕΡΕ και Κόμμα Φιλελευθέρων. Πλην όμως η ΕΔΑ τελικά πήρε τη δεύτερη θέση σε ψήφους και έλαβε λόγω της πριμοδότησης τις περισσότερες έδρες στην ιστορία της. Το Κόμμα των Φιλελευθέρων ήρθε τρίτο και ο αριθμός των εδρών του ελαχιστοποιήθηκε.
Στις 17 Μαΐου 1958, ορκίσθηκε η νέα κυβέρνηση Κ. Καραμανλή.
Πογωνιά Αιτωλοακαρνανίας

Γεωγραφία - Ιστορία

Η Πογωνιά βρίσκεται στις ακτές της βορειοανατολικές ακτές της Αιτωλοακαρνανίας, απέναντι από τη Λευκάδα και το Μεγανήσι. Είναι κτισμένη στη δυτική ακτή του όρμου της Παλαίρου, σε απόσταση 19 χλμ. Ν.-ΝΔ. της Βόνιτσας και 5 χλμ. Δ.-ΒΔ. της Παλαίρου. Στα ανατολικά του χωριού έχουν εντοπιστεί λείψανα αρχαίων λιμενικών εγκαταστάσεων από τα οποία συμπεραίνεται ότι εκεί βρισκόταν το λιμάνι της αρχαίας Παλαίρου. Στην ίδια κατεύθυνση, μέσα σε βάλτο κοντά στην ακτή, σώζεται μικρό πέτρινο μονότοξο γεφυράκι ρωμαϊκής εποχής. Την περίοδο της τουρκοκρατίας, μαζί την Πλαγιά και τα Σκλάβαινα, αναφέρεται σε πράξη του νοταρίου της Αγίας Μαύρας Τζερμπάνη και χρονολογίας 30 Μαίου 1692. Το χωριό και η γύρω περιοχή τους καλοκαιρινούς μήνες είναι τουριστικό θέρετρο με μικρό λιμάνι, καταστήματα εστίασης και διαμονής (ενοικιαζόμενα, κάμπινγκ). Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με τον τουρισμό και λιγότερο με τη γεωργία και κτηνοτροφία.

Διοικητικά

Ως οικισμός αναφέρεται γραμμένη Πωγωνιά το 1836 να προσαρτάται στον τότε δήμο Παλαίρου (Ζαβέρδας). Το 1933 με το ΦΕΚ 40Α - 14/02/1933 γίνεται σύσταση κοινότητας Πωγωνιάς με έδρα τον οικισμό. Το 1940 το όνομα διορθώνεται σε Πογωνιά. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Βαρκό, το Στενό και τη νησίδα Άγιος Νικόλαος αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Πογωνίας που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Παλαίρου του Δήμου Ακτίου - Βόνιτσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 285 κατοίκους.
Ροιμητάλκης Α΄

Βίος

Ήταν γιος του Σαδάλα Γ΄, αδελφός του Κότυ Δ΄. Γιος του ήταν ο Ραισκουπόρις και γυναίκα του η Πυθοδωρίδα. Ήταν σύμμαχος των Ρωμαίων που πολέμησε στο πλευρό του Οκταβιανού Αυγούστου κατά του Μάρκου Αντωνίου. Είχε πολιτογραφηθεί Αθηναίος πολίτης και διετέλεσε επώνυμος άρχοντας των Αθηνών.
Κατά τη βασιλεία του επαναστάτησαν πολλές θρακικές φυλές εναντίον των Ρωμαίων και πολιόρκησαν τη Φιλιππούπολη όπου είχε βρει καταφύγιο και ο Ροιμητάλκης. Τελικά κατάφερε να διαφύγει ενώ η επανάσταση καταπνίγηκε από τους Ρωμαίους. Μετά το θάνατό του, ο Οκταβιανός μοίρασε το βασίλειο του ανάμεσα στον αδελφό του και το γιο του.
Είχε κόψει νομίσματα με τη μορφή του και την επιγραφή ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΡΟΙΜΗΤΑΛΚΟΥ στο εμπροσθότυπο. Στο οπισθότυπο έφεραν την κεφαλή του Οκταβιανού με την επιγραφή ΚΑΙΣΑΡΟΣ ΣΕΒΑΣΤΟΥ.
Μαριτσά Ρόδου

Διδυμοποιήσεις

Το χωριό έχει διδυμοποιηθεί με τα Πάνω Πολεμίδια στις 22 Ιουνίου 1997.
Αλέξανδρος Μάτσας

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Αντωνίου Μάτσα, μηχανικού και βουλευτή, και της Θεοδώρας Καμπά, της γνωστής οικογένειας των κτηματιών και μετέπειτα, οινοπαραγωγών. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών καθώς και πολιτικές & οικονομικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Ακολούθησε σταδιοδρομία στο διπλωματικό σώμα εισερχόμενος σε αυτό το 1934 στη θέση του Aκολούθου του υπουργείου Eξωτερικών. Υπηρέτησε ως υποπρόξενος στην Μανσούρα (1937) και την Αλεξάνδρεια (1939), και στην περίοδο του πολέμου ως Γραμματέας Πρεσβείας στην Aγγλία και στην Aίγυπτο. Yπηρέτησε A' Γραμματέας Πρεσβείας στο Παρίσι (1947) καθώς και Eπιτετραμμένος στη Χάγη την περίοδο 1949 - 1953. Το 1953 μετατέθηκε στη Ρώμη με την ιδιότητα του Συμβούλου Πρεσβείας και το 1957 επανήλθε στην Ελλάδα αναλαμβάνοντας Διευθυντής A' Πολιτικής Διευθύνσεως του υπουργείου Eξωτερικών. Το 1959 ανέλαβε πρέσβης στην Άγκυρα και τον Φεβρουάριο του 1962 μετατέθηκε στην ελληνική πρεσβεία της Ουάσινγκτον, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι και τον Σεπτέμβριο του 1967, όταν και παραιτήθηκε από το διπλωματικό σώμα.
Απεβίωσε αιφνίδια το 1969 στην Αθήνα. Κατοικούσε στην πλατεία Σκουζέ. Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Αργυροπούλου, χήρα του Σπυρίδωνα Σαλταφέρα (Πληρεξούσιου Υπουργού A' στην Άγκυρα) και κόρη του διπλωμάτη Κίμωνα Αργυρόπουλου. Eίχαν αποκτήσει μια κόρη, την Ρωξάνη Μάτσα, οινοπαραγωγό.

Γλώσσα

Η γλώσσα που χρησιμοποιεί στα ποιήματά του μοιάζει με αυτή του Κωνσταντίνου Καβάφη, ο στίχος του όμως εκφράζεται κρυπτικά. Αν και συγκαταλέγεται στους ποιητές της γενιάς του τριάντα, δεν θεωρείται χαρακτηριστική περίπτωση αυτής αφού ακολούθησε διαφορετικό δρόμο από τις κεντρικές μορφές αυτής.
Φοιτητικές καταλήψεις στην Ελλάδα (1979)

Τον Δεκέμβριο του 1979 σημειώθηκαν οι πρώτες καταλήψεις πανεπιστημιακών σχολών στην μεταπολιτευτική περίοδο της Ελλάδας. Αφορμή αποτέλεσε ο νόμος 815 που κατατέθηκε από την κυβέρνηση Καραμανλή και προέβλεπε μεταξύ άλλων μείωση των εξεταστικών από τρεις σε δύο και επιβολή ανώτατου χρονικού ορίου σπουδών. Άλλες διατάξεις του αφορούσαν το «επικουρικό» διδακτικό προσωπικό των ΑΕΙ και την οριοθέτηση του πανεπιστημιακού ασύλου. Η ΕΦΕΕ στην οποία τότε πλειοψηφούσε η ΠΚΣ και η ΠΑΣΠ αντέδρασε στα μέτρα με μετριοπάθεια, με αποτέλεσμα να πάρουν την πρωτοβουλία των κινήσεων οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και ανεξάρτητοι φοιτητές οι οποίοι προχώρησαν σε καταλήψεις και πορείες. Στις 3 Δεκεμβρίου 1979 καταλήφθηκε το χημείο στην Αθήνα και ακολούθησε το πολυτεχνείο της Ξάνθης. Στις 8 Δεκεμβρίου αποφασίστηκε συνέχιση της κατάληψης στο χημείο ενώ μετά τις 10 Δεκέμβρη οι καταλήψεις γενικεύτηκαν. Στις 17 Δεκέμβρη σημειώθηκαν επεισόδια μετά την απόπειρα μελών της ΚΝΕ που διαφωνούσαν με την κατάληψη να ανακαταλάβουν το χημείο, χωρίς τελικά να το πετύχουν. Μετά την αποτυχία των παρατάξεων της πλειοψηφίας να επιβάλλουν τις θέσεις τους η ΕΦΕΕ αναγκάστηκε να ταχθεί υπέρ των καταλήψεων. Ο όγκος των αντιδράσεων ανάγκασε την κυβέρνηση να αποσύρει τον νόμο στις 3 Ιανουαρίου 1980. Μάλιστα η αδυναμία της ΕΦΕΕ να συντονίσει τις αντιδράσεις οδήγησε τελικά στην διάλυσή της.
Λαϊκή κυριαρχία

Η λαϊκή κυριαρχία είναι η αρχή ότι η εξουσία ενός κράτους και της κυβέρνησης έχει δημιουργηθεί και διατηρείται με τη συναίνεση του λαού του, μέσω των εκλεγμένων εκπροσώπων του, ο οποίος είναι η πηγή όλων των πολιτικών εξουσιών. Είναι στενά συνδεδεμένη με το κοινωνικό συμβόλαιο για το οποίο μίλησαν φιλόσοφοι όπως ο Τόμας Χομπς, ο Τζον Λοκ, και ο Ζαν-Ζακ Ρουσσώ. Η λαϊκή κυριαρχία εκφράζει μια έννοια και δεν αντανακλά κατ 'ανάγκη ή περιγράφει μια πολιτική πραγματικότητα. Είναι συνήθως σε αντίθεση με την έννοια της κοινοβουλευτικής κυριαρχίας, και με την ατομική κυριαρχία. Οι πολίτες έχουν τον τελικό λόγο στις κυβερνητικές αποφάσεις. Ο Βενιαμίν Φραγκλίνος εξέφρασε την ιδέα όταν έγραψε, «Στις ελεύθερες κυβερνήσεις, οι κυβερνώντες είναι οι υπηρέτες και οι πολίτες είναι οι ανώτεροι και κυρίαρχοί τους»
Οι Αμερικανοί θεμελίωσαν την Επανάσταση και την κυβέρνησή τους στη λαϊκή κυριαρχία, αλλά ο όρος χρησιμοποιήθηκε επίσης και στη δεκαετία του 1850 για να περιγράψει μια ιδιαίτερα αμφιλεγόμενη προσέγγιση προς τη δουλεία σε κάποιες περιοχές, όπως προτάθηκε από τον γερουσιαστή Στήβεν Ντάγκλας. Αυτό σήμαινε ότι οι κάτοικοι μιας περιοχής θα είναι αυτοί που θα αποφασίσουν εάν η δουλεία θα επιτρέπεται, και αυτό οδήγησε σε αιματηρή σύγκρουση στο Ματωμένο Κάνσας καθώς βίαιοι υποστηρικτές και εχθροί της δουλείας πλημμύρισαν το έδαφος του Κάνσας, προκειμένου να αποφασίσουν στις εκλογές. Μια προηγούμενη ανάπτυξη της λαϊκής κυριαρχίας προέκυψε από τον φιλόσοφο Φρανσίσκο Σουάρεζ και αποτέλεσε τη βάση για τη Λατινική αμερικανική ανεξαρτησία. Η λαϊκή κυριαρχία, επίσης, μπορεί να περιγραφεί ως η φωνή του λαού.
Στη Σκανδιναβία, η λαϊκή κυριαρχία χρησιμεύει ως βάση για τη συγκρότηση του συντάγματος πολλών χωρών, σε αντίθεση με την αρχή της «διάκρισης των εξουσιών»
Χαμρούν

Αθλητισμός

Η πόλη διαθέτει ποδοσφαιρική ομάδα, την Χαμρούν Σπάρτανς ΦΚ.
Αλεξάντρ Βερχόφσκι

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Αγία Πετρούπολη και ήταν γόνος της παλιάς αριστοκρατικής οικογένειας (дворянский род) των Βερχόφσκι (πολωνικά: Wierchowski‎), από τη Γαλικία. Αποφοίτησε από την Ακαδημία του Γενικού Επιτελείου (1911) και πήρε μέρος τόσο στον  Ρωσο-Ιαπωνικό πόλεμο, όσο και στον  Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατά την περίοδο της  Φεβρουαριανής Επανάστασης, ο Βερχόφσκι εξελέγη αντιπρόεδρος του Σοβιέτ της Σεβαστούπολης. Από τον Ιούλιο μέχρι τον Σεπτέμβριο 1917, ενώ διοικούσε στρατεύματα της Στρατιωτικής Περιοχής της Μόσχας, συνεργάστηκε με τους Σοσιαλεπαναστάτες (Εσέρους) και τους  Μενσεβίκους και κατέστειλε επαναστατικά ξεσπάσματα μέσα στους στρατιώτες· αντιτάχτηκε επίσης στο κίνημα του Κορνίλοφ. Από 30 Αυγούστου (12 Σεπτεμβρίου) μέχρι 22 Οκτωβρίου (4 Νοεμβρίου) 1917, ο Βερχόφσκι ήταν υπουργός πολέμου, αλλά παραιτήθηκε λόγω της απόρριψης από το Προκοινοβούλιο των μέτρων που είχε προτείνει (έξοδος της Ρωσίας από τον πόλεμο, αποστράτευση του στρατού, και άλλα). Τον Νοέμβριο του 1917 προσπάθησε, μαζί με Εσέρους και Μενσεβίκους ηγέτες, να δημιουργήσει στο Γενικό Αρχηγείο μια αντι-Μπολσεβίκικη, “δημοκρατική, γενικά σοσιαλιστική κυβέρνηση”. Το 1918 συνελήφθη επειδή μετείχε σε οργάνωση των Εσέρων. Έχοντας αλλάξει απόψεις, ο Βερχόφσκι εντάχθηκε στον Κόκκινο Στρατό τον Φεβρουάριο του 1919, και αρχίζοντας το 1920 ήταν μέλος του Έκτακτης Διάσκεψης για την Άμυνα της Δημοκρατίας. Τα χρόνια 1921-30 ήταν εκπαιδευτής της ιστορίας της τέχνης του πολέμου και της τακτικής στην Στρατιωτική Ακαδημία Φρούντζε, φτάνοντας τον βαθμό του καθηγητή το 1927. Από το 1930 έως το 1932, ο Βερχόφσκι ήταν αρχηγός του επιτελείου της Στρατιωτικής Περιοχής του Βόρειου Καυκάσου· στη συνέχεια υπηρέτησε στο Βρίστρελ, την ανώτερη σχολή πεζικού των Σοβιετικών ενόπλων δυνάμεων, στο Γενικό Επιτελείο, και στην Ακαδημία του Γενικού Επιτελείου.
Lessons in Violence

Τραγούδια

1. Bonded by Blood (Holt, Baloff) - 3:48

2. Exodus (Holt, Baloff) - 4:09

3. Chemi-Kill (Holt, Souza) - 5:46

4. The Toxic Waltz (Holt, Souza) - 4:51

5. A Lesson in Violence (Holt, Hunolt) - 3:49

6. Piranha (Holt, Baloff) - 3:50

7. Brain Dead (Baloff, Holt) - 4:18

8. Fabulous Disaster (Holt, Souza) - 4:54

9. Dirty Deeds Done Dirt Cheap (A. Young, M.Young, Scott) - 4:43

10. And Then There Where None (Holt, Hunting) - 4:44
Κάτω Δάφνη Αιτωλοακαρνανίας

Γεωγραφία - Ιστορία

Η Κάτω Δάφνη βρίσκεται στα ανατολικά όρια της Ναυπακτίας με τη Δωρίδα, δίπλα στον ποταμό Μόρνο και την παλαιά γέφυρα Μόρνου που τη συνδέει με το Καστράκι Φωκίδας. Το χωριό είναι επάνω στη διαυσταύρωση των δύο επαρχιακών οδών που συνδέουν τη Ναύπακτο με τον Πλάτανο - Ψηλό Σταυρό και τη Τερψιθέα - Σπαρτιά. Απέχει 5 χλμ. ΒΑ. από την Ναύπακτο και 5 χλμ. Δ. από το Ευπάλιο . Ως οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Δάφνης, ενώ σύμφωνα με το σχέδιο Καποδίστριας, το 1997, μαζί με τη Δάφνη ανήκε στον τότε Δήμο Ναυπάκτου.
Φεστιβάλ Επιδαύρου

Το φεστιβάλ Επιδαύρου ή Επιδαύρια είναι ένα φεστιβάλ αρχαίου δράματος που πραγματοποιείται κάθε χρόνο κατά τους θερινούς μήνες στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου μέσα στα πλαίσια του φεστιβάλ Αθηνών. 
Εγκαινιάστηκε επίσημα στις  19/6/1955 με την Εκάβη του Ευριπίδη (σε σκηνοθεσία Μινωτή με την Παξινού στον ομώνυμο ρόλο), καθιερώθηκε με τις παραστάσεις αρχαίας τραγωδίας και λίγο αργότερα (1957) και με τις παραστάσεις αρχαίας κωμωδίας του Εθνικού Θεάτρου. Το 1975 δόθηκε για πρώτη φορά η άδεια και σε θιάσους εκτός Εθνικού να χρησιμοποιήσουν το αρχαίο θέατρο.
Από το 1955 μέχρι σήμερα το θέατρο της Επιδαύρου έχει φιλοξενήσει τους σημαντικότερους Έλληνες σκηνοθέτες και ηθοποιούς καθώς και πληθώρα άλλων σπουδαίων καλλιτεχνών ως συντελεστών παραστάσεων. Παρουσιάστηκαν επίσης γνωστοί ξένοι θίασοι ή συνεργασίες με επιφανείς ξένους συντελεστές. Οι παραστάσεις του φεστιβάλ συχνά γνώρισαν τεράστια επιτυχία ή παταγώδη αποτυχία και δεν ήταν λίγες οι φορές που προκάλεσαν σκάνδαλο. 
Σήμερα, εν μέρει εξαιτίας των αιτιάσεων του Εθνικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου περί καταστροφής του μνημείου αλλά και σύμφωνα με την πολιτική του νέου διευθυντή φεστιβάλ Αθηνών Γ. Λούκου, ο αριθμός των παραστάσεων έχει περιοριστεί.
Παράλληλα με το φεστιβάλ Επιδαύρου λαμβάνουν χώρα (αρχικά μόνο μουσικές και αργότερα και θεατρικές) παραστάσεις στο Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου. Ο θεσμός ξεκίνησε δοκιμαστικά το 1995 με τον «Μουσικό Ιούλιο» και στέφθηκε με μεγάλη επιτυχία που τον οδήγησε στην καθιέρωση.
Πορτοφίνο

Ιστορία

Σύμφωνα με τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο, το Πορτοφίνο, ιδρύθηκε από τους Ρωμαίους και με το όνομα Portus Delphini, δηλαδή το λιμάνι των δελφινιών, λόγω του μεγάλου αριθμού των δελφινιών που ζούσαν στο κόλπο.
Το 1171, μαζί με τη γειτονική Σάντα Μαργκερίτα Λιγκούρε, εντάχθηκε στην δικαιοδοσία της κοινότητας του Ραπάλλο. Μετά από 1229 ήταν μέρος της Δημοκρατίας της Γένοβας. Το φυσικό λιμάνι της πόλης υποστήριζε ένα στόλο των αλιευτικών σκαφών, αλλά ήταν πολύ μικρός για να προσφέρει κάτι περισσότερο από ένα προσωρινό ασφαλές καταφύγιο για τον αυξανόμενο εμπορικό ναυτικό της Δημοκρατίας της Γένοβας.
Το 1409 το Πόρτοφίνο πωλήθηκε στη Δημοκρατία της Φλωρεντίας από τον Κάρολο το ΣΤ΄ της Γαλλίας, αλλά όταν ο τελευταίος εκδιώχθηκε από τη Γένοβα, η Φλωρεντία το έδωσε πίσω. Τον 15ο αιώνα ήταν ένα φέουδο των οικογενειών όπως οι Fieschi, Σπινόλα, Αντόρνο και Ντόρια.
Το 1815 έγινε μέρος του Βασιλείου της Σαρδηνίας και, από το 1861, του ενωμένου Βασιλείου της Ιταλίας.
Στα τέλη του 19ου αιώνα, πρώτα οι Βρετανοι, στη συνέχεια, άλλοι αριστοκράτες τουρίστες από τη Βόρεια Ευρώπη άρχισαν να επισκέπτονται το Πορτοφίνο, όπου έφτασαν με άμαξα από τη Σάντα Μαργκερίτα Λιγκούρε. Ο Ώμπρεϊ Χέρμπερτ ήταν ένας από τους πιο διάσημους Άγγλους που είχαν βίλα στο Πορτοφίνο. Τελικά όλο και περισσότεροι έχτισαν βίλες για διακοπές, και από το 1950 ο τουρισμός είχε υποκατασταθεί την αλιεία ως η κύρια βιομηχανίας της πόλης, και η προκυμαία γέμισε με εστιατόρια και καφετέριες.
Μεσιέ 101

Ιστορικό

Ο Μεσιέ 101 ανακαλύφθηκε από τον Πιέρ Μεσαίν τις 27 Μαρτίου 1781. Το 1789 ο Ουίλιαμ Χέρσελ ανακάλυψε στον Μεσιέ 101 τρία νεφελώματα. Ήταν ένας από τους πρώτους γαλαξίες που αναγνωρίστηκαν ως σπειροειδείς από τον Κόμη του Ρος το 1851 και έφτιαξε πολλά σχέδια του γαλαξία.
Το 1996 παρατηρήσεις του ΔΤΧ έδειξαν ότι με βάση τους Κηφείδες ο Μεσιέ 101 απείχε 24 ± 2 εκατομμύρια έτη φωτός, ενώ με βάση τη λαμπρότητα των πλανητικών νεφελωμάτων απείχε 25,1 ± 1,6 εκατομμύρια έτη φωτός. Η σημερινή τιμή για την απόσταση του γαλαξία είναι 27 εκατομμύρια έτη φωτός.
Στις 28 Φεβρουαρίου 2006 η ΝΑΣΑ και η ΕΣΑ δημοσίευσαν μία εικόνα του Μεσιέ 101, η οποία τότε ήταν η μεγαλύτερη και πιο λεπτομερής εικόνα από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Χαμπλ. Την εικόνα αποτελούσαν 51 ξεχωριστές εικόνες μαζί με κάποιες φωτογραφίες παρμένες από τη Γη.
Στον Μεσιέ 101 έχουν εντοπιστεί 4 υπερκαινοφανείς αστέρες, οι SN 1909A, SN 1951H και SN 1970G, του οποίου τα κατάλοιπα εντοπίστηκαν από το τηλεσκόπιο ακτίνων Χ Τσάντρα, και ο SN2011fe. O 2011 fe είναι ένας υπερκαινοφανής αστέρας τύπου Ια, ο οποίος έχει το χαρακτηριστικό ότι ανακαλύφθηκε πολύ γρήγορα. Πρόκειται για τον υπερκαινοφανή με την πιο ταχεία ανακάλυψη.Στις 15 Σεπτεμβρίου 2011 είχε φαινόμενο μέγεθος +10, το όποιο παραμένει σταθερό από τις 7 Σεπτεμβρίου. Όμως, από τις 17 Σεπτεμβρίου 2011, ο υπερκαινοφανής έχει αρχίσει να εξασθενεί.

Δομή

Η διάμετρος του Μεσιέ 101 υπολογίζεται ότι είναι 170.000 έτη φωτός, περίπου 2 φορές αυτή του Γαλαξία μας. Η μάζα του δίσκου του Μεσιέ 101 υπολογίζεται ότι είναι 100 τρις ηλιακές μάζες και η μάζα του πυρήνα του είναι περίπου 3 x 10⁹ ηλιακές μάζες.
Ένα άλλο αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό του Μεσιέ 101 είναι οι περιοχές ΗΙΙ, εκ των οποίων ένα σύνολο 3.000 φαίνεται στις φωτογραφίες. Οι πιο αξιοσημείωτες από αυτές έχουν δικό τους αριθμό NGC και είναι οι NGC 5447, NGC 5453, NGC 5455, NGC 5461, NGC 5462 και NGC 5471.
Ο Μεσιέ 101 είναι ασύμμετρος και θεωρείται ότι η αιτία αυτού του γεγονότος είναι η βαρυτική αλληλεπίδραση με κάποιον άλλο γαλαξία στο πρόσφατο παρελθόν. Ένα άλλο αποτέλεσμα αυτής της αλληλεπίδρασης ήταν το διαστρικό αέριο να συμπυκνωθεί, με αποτέλεσμα έντονη αστρογόνο δραστηριότητα στον Μεσιέ 101.

Κοντινοί γαλαξίες

Ο Μεσιέ 101 είναι ο μεγαλύτερος γαλαξίας στην Ομάδα Μ101, η οποία περιλαμβάνει τουλάχιστον εννέα γαλαξίες. Άλλα μέλη αυτής της ομάδας είναι οι NGC 5474, NGC 5585, NGC 5204, NGC 5477 και Holmberg V. Οι αλληλεπιδράσεις με τους γαλαξίες συνοδούς του έχουν τονίσει τη σπειροειδή δομή του και προκαλέσει έντονη δημιουργία άστρων.