google/wiki40b huggingface dataset:
Αλέξης Μπίστικας

Βιογραφικό

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος των δημοσιογράφων Βαγγέλη και Ελένης Μπίστικα . Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στο Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου (London School of Economics). Στη συνέχεια έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα στην επικοινωνία από το Κολλέγιο Γκόλντσμιθ (Goldsmith's College) του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, και μεταπτυχιακό στη σκηνοθεσία κινηματογράφου και τηλεόρασης από το Βασιλικό Κολέγιο των Τεχνών (Royal College of Art). Σκηνοθέτησε εννέα ταινίες μικρού μήκους και μία μεγάλου μήκους, Το χάραμα. Πέθανε από AIDS στις 29 Σεπτεμβρίου του 1995 .
Το 2005 βραβεύτηκε μεταθανάτια με τον Χρυσό Αλέξανδρο ύστερα από απόφαση του 46ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης .

Συγγράμματα

Ο Αλέξης Μπίστικας είχε επίσης την αρχική ιδέα για την κυκλοφορία του φανζίν "Κοντροσόλ στο Χάος" (1986-1992) του οποίου και συντόνισε την έκδοση σε συνεργασία με τον εικαστικό Δημήτρη Παπαιωάννου  και τον Παύλο Αβούρη. Το 1994 εξέδωσε το βιβλίο "Ευαγγελισμός: κείμενα και φωτογραφίες" (εκδόσεις Πατάκη) ενώ μια συλλογή από εφτά κείμενά του δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό "Οδός Πανός" (τ. 78, Mάρτιος-Aπρίλιος 1995).
Δεξτρίνες

Οι δεξτρίνες είναι γενικός όρος για μια ομάδα υδατανθράκων χαμηλού μοριακού βάρους που προέρχονται από την μερική αποικοδόμηση (υδρόλυση) του αμύλου ή του γλυκογόνου. Είναι μίγματα ολιγοσακχαριτών αποτελούμενων από επαναλαμβανόμενες μονάδες D-γλυκόζης.
Οι δεξτρίνες παράγονται από τη διάσπαση του αμύλου είτε με την επίδραση του ενζύμου αμυλάση, είτε με θέρμανση απουσία υγρασίας σε όξινες συνθήκες (πυρόλυση). Η άνυδρη πυρόλυση του αμύλου χρησιμοποιείται στη βιομηχανία ως μέθοδος μαζικής παραγωγής δεξτρινών, παρατηρείται όμως και κατά το ψήσιμο αμυλούχων τροφών όπως το ψωμί.
Κατά την βαθμιαία διάσπαση του αμύλου λαμβάνονται πρώτα οι αμυλοδεξτρίνες, που χρωματίζουν το διάλυμα ιωδίου μπλε όπως και το άμυλο. Καθώς προχωρεί η υδρόλυση σχηματίζονται οι ερυθροδεξτρίνες, που δίνουν κόκκινο χρώμα. Στη συνέχεια σχηματίζονται οι αχροοδεξτρίνες που δεν δίνουν κανένα χρώμα με το ιώδιο, κατόπιν σχηματίζεται ο δισακχαρίτης μαλτόζη και τελικά με πλήρη υδρόλυση λαμβάνεται γλυκόζη.
Σε καθαρή μορφή οι δεξτρίνες έχουν τη μορφή λευκής, κίτρινης ή καφέ σκόνης. Είναι ουσίες υγροσκοπικές (απορροφούν εύκολα νερό) και δημιουργούν κολλώδη, παχύρρευστα διαλύματα.

Χρήσεις

Στη βιομηχανία τροφίμων οι δεξτρίνες χρησιμοποιούνται ως πηκτικοί παράγοντες και αναγράφονται σαν πρόσθετα με τον κωδικό Ε1400. Προσδίδουν όγκο στα τρόφιμα και αυξάνουν τη συνοχή προϊόντων όπως σάλτσες και γλάσο.
Βρίσκουν επίσης χρήση στη φαρμακοβιομηχανία για την αύξηση του όγκου χαπιών ή την κατασκευή καλυμμάτων από κάψουλες.
Αραιά διαλύματα δεξτρινών έχουν τη μορφή κόλλας και χρησιμοποιούνται για το κολλάρισμα χαρτιού ή υφάσματος. Σε λεπτές επιστρώσεις απαντώνται ως η γνωστή συγκολλητική ουσία σε φακέλους αλληλογραφίας.
Μάρκους Γκέιρερτς ο πρεσβύτερος

Βιογραφία

Ο Γκέιρερτς γεννήθηκε στη Μπρυζ, αλλά το 1568 διέφυγε στην Αγγλία με τον γιο του, Μάρκους Γκέιρερτς τον νεότερο (1562–1635), λόγω των θρησκευτικών διώξεων στις οποίες προέβη ο Δούκας της Άλμπα. Εκεί νυμφεύτηκε τη δεύτερη σύζυγό του, Σουσσάνα ντε Κριτζ, στενή συγγενή του αρχιζωγράφου της βασίλισσας Ελισάβετ, Τζων ντε Κριτζ. Παρέμεινε στο Λονδίνο επί εννέα τουλάχιστον χρόνια, αλλά είναι πιθανόν να επέστρεψε στη Φλάνδρα γύρω στα 1577 για να συνεχίσει τη σταδιοδρομία του στην Αμβέρσα. Διατήρησε, όμως, συνδέσμους με την Αγγλία: Ο γιος του είχε εισέλθει στην εκεί Συντεχνία των ζωγράφων και μια από τις θυγατέρες του, η Σάρα, παντρεύτηκε τον γαλλικής καταγωγής Άγγλο διάσημο ζωγράφο μικρογραφιών και προσωπογραφιών Ίζαακ Όλιβερ.
Ο Γκέιρερτς είναι περισσότερο αξιομνημόνευτος ως χαράκτης. Ήταν σημαντικά καινοτόμος και πειραματίστηκε με την εγκαυστική χαρακτική σε μια εποχή που η ξυλογραφία και η συμβατική χαρακτική ήταν οι κυρίαρχες τεχνικές Για παράδειγμα, το χαρακτικό της άποψης της Μπρυζ από ψηλά (birds-eye view), χαράχτηκε σε όχι λιγότερες από 10 πλάκες, και ο χάρτης που προέκυψε είχε διαστάσεις 1 μ x 1,8 μ.
Το ύφος του Γκέιρερτς μοιάζει με αυτό του Πίτερ Μπρίγκελ του πρεσβύτερου. Στην εποχή του, ο Γκέιρερτς ήταν ιδιαίτερα διάσημος ως σχεδιαστής πτηνών και ζώων και, καθώς η προτεσταντική μεταρρύθμιση επέφερε στασιμότητα στην αγορά εκκλησιαστικών έργων τέχνης, διοχέτευσε το ταλέντο του στο βιβλίο μύθων De warachtighe fabulen der dieren από το 1567. Εγχάραξε τη σελίδα του τίτλου και δημιούργησε 107 χαρακτικά, ενώ ο φίλος του Έντεβερντ ντε Ντένε (Edewaerd de Dene) μετέφρασε τους μύθους στη φλαμανδική γλώσσα. Ο Γκέιρερτς βάσισε τα περισσότερα από τα θέματά του σε ξυλογραφίες του Βίργκιλ Σόλις και του Μπέρναρντ Σάλομον, ωστόσο έδωσε στις δημιουργίες του μεγαλύτερο ρεαλισμό. Προσέθεσε άλλες 18 εικονογραφήσεις και νέα σελίδα τίτλου για τη γαλλική έκδοση του Fabulen, που εκδόθηκε το 1578 υπό τον τίτλο Esbatement moral des animaux. Η λατινική έκδοση, υπό τον τίτλο Mythologia ethica, εκδόθηκε την επόμενη χρονιά με σελίδα τίτλου πιθανότατα βασισμένη σε σχέδιο του Γκέιρερτς. Οι χάλκινες πλάκες χρησιμοποιήθηκαν σε βιβλία και του 18ου αιώνα και η σειρά των μύθων αντιγράφηκε από καλλιτέχνες σε ολόκληρη την Ευρώπη. Ο Γκέιρερτς εγχάραξε, επίσης, μια δεύτερη σειρά από 65 εικονογραφήσεις για το βιβλίο μύθων Dialogus creaturarum, που εκδόθηκε στην Αμβέρσα το 1584. Εν τούτοις, τα χαρακτικά ήταν μικρότερων διαστάσεων σε σχέση με αυτά της πρώτης σειράς και ποτέ δεν έγιναν τόσο δημοφιλή.
Λιγότερα είναι γνωστά για τα χρωματιστά πορτρέτα ή πίνακες του Γκέιρερτς, καθώς ποτέ δεν υπέγραφε τα έργα του και αυτά που έχουν διασωθεί ταυτοποιούνται μόνον από υφολογικές προσεγγίσεις και κάποια "ασάφεια" στην προσπάθεια να μιμηθεί Φλαμανδούς καλλιτέχνες του παρελθόντος, όπως ο Γιαν βαν Άικ. Ο Κάρελ φαν Μάντερ έγραψε στο Schilderboeck του 1604 ότι ο Γκέιρερτς ήταν "καλός τοπιογράφος, ο οποίος συχνά είχε τη συνήθεια να περιλαμβάνει μια γυναίκα που ουρεί σε θέση οκλαδόν πάνω σε μια γέφυρα ή σε άλλο σημείο"." Μια παρόμοια λεπτομέρεις μπορεί κανείς να δει σε μια από τις εικονογραφήσεις του για τους "μύθους".
Βίνερ ΑΚ

Ποδόσφαιρο

Η ποδοσφαιρική ομάδα ιδρύθηκε στις 14 Οκτωβρίου 1897. Μέχρι το 1904 είχε κερδίσει το Τσάλεντζ Καπ Ποδοσφαίρου και το Wiener Tagblatt-Pokal από 3 φορές, τα οποία ήταν τα σημαντικότερα ποδοσφαιρικά τρόπαια της Αυστρίας εκείνη την περίοδο.
Λιβόρνο

Ιστορία

Τo Λιβόρνο χαρακτηρίστηκε ως "ιδεατή πόλη" κατά την περίοδο της Αναγέννησης. Η ιστορία του έχει αφήσει τα σημάδια της στις γειτονιές τις πόλης που διασχίζονται από κανάλια και περιστοιχίζονται από το τείχος της πόλης, την όμορφη περιοχή της Βενετίας και το λιμάνι Μέντιτσι που ελέγχεται από πύργους και φρούρια. Σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Μπερνάρντο Μπουονταλέντι στα τέλη του 16ου αιώνα. Γνώρισε μεγάλη οικιστική ανάπτυξη στα τέλη του 17ου αιώνα κατά τον οποίο χτίστηκε καινούργιο φρούριο, τα τείχη της πόλης και το σύστημα των καναλιών.
Το πιο γραφικό τμήμα της πόλης είναι η "περιοχή της Βενετίας" με τις γέφυρες, τα αρχοντικά και το πυκνό σύστημα καναλιών, που παλιά έφθαναν μέχρι τις αποθήκες του λιμανιού. Τον 18ο και τον 19ο αιώνα το Λιβόρνο αποτελούνταν από πολλά νεοκλασικά κτίσματα, πάρκα, σπουδαία μουσεία και πολιτιστικά ιδρύματα.

Κύρια αξιοθέατα

Το "Μουσείο Μασκανιάνο" φιλοξενεί ντοκουμέντα και έργα του συνθέτη Πιέτρο Μασκάνι. Κάθε χρόνο έργα του παίζονται από το Παραδοσιακό Θέατρο του Λιβόρνο κατά τη Λυρική Περίοδο.
Το "Monumento ai 4 Mori" είναι από τα κυριότερα μνημεία του Λιβόρνο.

Πολιτιστικά

Το Λιβόρνο είναι μια πόλη με παραδοσιακά αριστερή πολιτική κατεύθυνση. Εδώ άλλωστε ιδρύθηκε το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας στις 21 Ιανουαρίου 1921.

Αθλητισμός

Το Λιβόρνο διαθέτει την ποδοσφαιρική ομάδα ΑΣ Λιβόρνο Κάλτσιο.

Διάλεκτος

Οι κάτοικοι του Λιβόρνο μιλούν μια παραλλαγή της Τοσκανικής διαλέκτου, η οποία ονομάζεται vernacolo.
Σπυρίδων Γαλανός

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στις 30 Δεκεμβρίου 1896 στην Αθήνα. Αποφοίτησε από το Βαρβάκειο Πρακτικό Λύκειο και σπούδασε Φυσικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, με την καθοδήγηση του Γεωργίου Ματθαιόπουλου. Αναγορεύτηκε διδάκτωρ το 1918. Στη συνέχεια, σπούδασε Χημεία στο Πανεπιστήμιο Βερολίνου και στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου με υποτροφία του Γρηγόριου Κασιμάτη. Μάλιστα, το 1923, ήταν ο πρώτος μη Γερμανός που έλαβε πτυχίο από το Πανεπιστήμιο του Μονάχου. Το Γερμανικό κράτος επίσης, του παρείχε το δικαίωμα άσκησης του επαγγέλματος εντός Γερμανίας.
Επέστρεψε και εργάστηκε αρχικά το 1914 ως υποβοηθός, βοηθός και επιμελητής του Εργαστηρίου Οργανικής Χημείας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1924 εξελέγη έκτακτος και το 1936 τακτικός καθηγητής Τροφιμολογίας στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Μεταξύ 1941 και 1943 καθώς και 1957 και 1958, διετέλεσε κοσμήτορας της Σχολής Θετικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ακόμη δίδαξε στην Ακαδημία Ρουσοπούλου και στη Σχολή Αξιωματικών Χωροφυλακής.
Ήταν μέλος του συμβουλίου της Κρατικής Χημικής Υπηρεσία, του Ανωτάτου Υγειονομικού Συμβουλίου, πρόεδρος του Πατριωτικού Ιδρύματος Κοινωνικής Πρόνοιας και Αντιλήψεως (ΠΙΚΠΑ), καθώς και σύμβουλος στα νοσοκομεία «Σωτηρία» και «Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού». Το 1925 αντιπροσώπευσε την Ελλάδα στην Διεθνή Ένωση Εφαρμοσμένης Χημείας (Union Internationale de Chimie pure et apliquée). Συνέγραψε αρκετές επιστημονικές εργασίες σχετικές με την Χημεία και την τεχνολογία τροφίμων, καθώς και άρθρα στον τύπο, με σκοπό την ενημέρωση του πληθυσμού για τα τρόφιμα.
Ήταν μέλος της Μεγάλης Τεκτονικής Στοάς. Απεβίωσε στις 21 Δεκεμβρίου 1960 στην Αθήνα.
Κωνσταντίνος Λομβάρδος

Βιογραφικά στοιχεία

Ανέπτυξε πολιτική δράση στα αγγλοκρατούμενα Επτάνησα με το Κόμμα των Ριζοσπαστών και αργότερα ιδρύοντας το Κόμμα των Ενωτικών Ριζοσπαστών, καί πρωτοστάτησε για την ένωση των Ιόνιων νήσων με την Ελλάδα που πραγματοποιήθηκε τελικά το 1864. 
Τον  Μάιο του 1860 ίδρυσε στην Ζάκυνθο ένα κομιτάτο στα πρότυπα του Κεντρικού ιταλικού Κομιτάτου της Γένοβας με το οποίο είχε έρθει σε επαφή, με σκοπό να προκαλέσει την επέμβαση του Γαριβάλδη για την απελευθέρωση της Ηπείρου, της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας. Το κομιτάτο της Ζακύνθου ήταν παράρτημα του κομιτάτου της Γένοβας. Ο Λομβάρδος έκανε πολλά ταξίδια στην Ιταλία και Ελλάδα και συναντήθηκε με τον Όθωνα, Βίκτωρα Εμμανουήλ και Γαριβάλδη για την προώθηση των σκοπών του. 
Εκλέχτηκε πολλές βουλευτής των Ηνωμένων πολιτειών των Ιονίων νήσων και συνέχισε την πολιτική του καριέρα στην Ελλάδα από τη θέση του βουλευτή Ζακύνθου και συχνά του υπουργού (όπως επί των εκκλησιαστικών στην Κυβέρνηση Κουμουνδούρου Μαρτίου 1865). Ο Λομβάρδος πρότεινε προσέγγιση των Ελλήνων με τους Ιταλούς γαριβαλδινούς και απέρριπτε την αποκλειστική εξάρτηση του αγώνα για την ένωση από τις πολιτικές επιλογές του ελληνικού κράτους. Χρημάτισε πληρεξούσιος Κέρκυρας στην εθνοσυνέλευση του 1862.
Πέθανε εν ενεργεία υπουργός Εσωτερικών στις 5 Ιουλίου/17 Ιουλίου 1888 και προσωρινά το χαρτοφυλάκιό του ανέλαβε ο Χαρίλαος Τρικούπης.
Το Βιβλίο της Ιερής Μαγείας του Άμπρα Μελίν του Μάγου

Το τυπικό του Αμπραμελίν

Το κείμενο περιγράφει ένα περίπλοκο τελετουργικό του οποίου ο σκοπός είναι «η συνομιλία» με τον Άγιο Φύλακα Άγγελο του μάγου και φυσικά η απόκτηση της γνώσης του. Οι προετοιμασίες είναι πολύπλοκες, δύσκολες και πολλές. Στη μετάφραση του Μάδερς η αρχική φάση προετοιμασίας διαρκεί ακριβώς έξι μήνες πριν γίνει οποιαδήποτε επαφή. Όλα τα γερμανικά κείμενα, αντίθετα, περιγράφουν διάρκεια δεκαοχτώ μηνών για την πλήρη τέλεση του τυπικού.
Κατά τη διάρκεια της περιόδου αυτού του έργου, ο μάγος οφείλει καθημερινά να προσεύχεται πριν από την ανατολή και πάλι στο ηλιοβασίλεμα. Κατά τη διάρκεια αυτής της προπαρασκευαστικής φάσης, υπάρχουν πολλοί περιορισμοί: τηρείται αγνότητα, αποχή από οινοπνευματώδη και ο μάγος πρέπει να κατευθύνει το έργο του με πλήρη ισορροπία.
Αφού ολοκληρωθεί με επιτυχία η προπαρασκευαστική φάση, ο φύλακας άγγελος του μάγου θα εμφανιστεί να του αποκαλύψει μαγικά μυστικά. Ένας από τους κύριους στόχους είναι να εξαναγκαστεί ο προσωπικός δαίμονας του μάγου να υπηρετήσει έναν ανώτερο σκοπό. Οι μαγικοί στόχοι για τους οποίους μπορεί να χρησιμοποιηθεί ο δαίμονας είναι χαρακτηριστικοί εκείνων που απαντώνται συνήθως στα γριμόρια: η υπόσχεση ανακάλυψης θαμμένου θησαυρού, ερωτικά ξόρκια, η ικανότητα της μαγικής πτήσης και το μυστικό της αορασίας. Εξαιτίας του γεγονότος ότι το μαγικό έργο περιλαμβάνει την επίκληση ενός δαίμονα, το τυπικό του Αμπραμελίν θεωρείται Γοητεία (Goetia), ειδικά από τους ευρωπαίους μελετητές.
Τα μαγικά τετράγωνα είναι το εξέχον χαρακτηριστικό της μαγικής λειτουργίας, κυρίως στις οδηγίες για την εκτέλεση αυτών των διαδικασιών, όπως και η συνταγή για ένα αιθέριο έλαιο, που φέρει την ονομασία «έλαιο του Αμπραμελίν».

Κριτική

Από την εποχή της μετάφρασης του Μάδερς, Το Βιβλίο της Ιερής Μαγείας του Άμπρα-Μελίν του Μάγου παρέμεινε δημοφιλές στους κύκλους της τελετουργικής μαγείας και εκείνων που ενδιαφέρονταν για τη χριστιανική Καββάλα και τα γριμόρια. Μια νέα έκδοση σε μια περίοδο που διακρίθηκε για το ανανεωμένο ενδιαφέρον του κοινού για τον Ερμητισμό κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '70 έφερε το βιβλίο σε μια νέα γενιά αναγνωστών.
Η φιλολογική κριτική αποκαλύπτει σημαντικές διαφορές μεταξύ των αρχικών χειρογράφων και της έκδοσης του Μάδερς. Πρώτον, ένα από τα τέσσερα βιβλία έλειπε από το γαλλικό χειρόγραφο με το οποίο εργάστηκε. Δεύτερον, ο Μάδερς έδωσε ως διάρκεια της τελετουργίας τους έξι μήνες, ενώ όλες οι άλλες πηγές διευκρινίζουν δεκαοχτώ μήνες. Τρίτον, ενδεχομένως εξαιτίας λάθους στη μετάφραση, ο Μάδερς άλλαξε ένα από τα συστατικά της συνταγής για το «έλαιο του Αμπραμελίν» χρησιμοποιώντας τον κύπειρο αντί του αρχικού κάλαμου.
Η αυθαιρεσία της αλλαγής, αν επρόκειτο για αυθαιρεσία και όχι για λάθος, και τα διάφορα λάθη της μετάφρασης του Μάδερς, μειώνουν την αυθεντικότητα του έργου και θέτουν υπό αμφισβήτηση τα θρυλούμενα αποτελέσματα όλων εκείνων που ισχυρίζονταν ότι το εφάρμοσαν.
Άλλη Μεριά Μαγνησίας

Ετυμολογία

Υπάρχουν διάφορες εκδοχές για την προέλευση του ονόματος. Η δημοφιλέστερη είναι ότι βρίσκεται απέναντι (από την άλλη μεριά) του Άνω Βόλου. Ο Γιάννης Κορδάτος πρότεινε ότι το όνομα προέρχεται από την αραβοτουρκική λέξη Αλμεριά, που σημαίνει βοσκότοπο. Επίσης, μια άλλη εκδοχή αναφέρει ότι ήταν ο «μεριάς» (βοσκότοπος) του Αλή.

Αξιοθέατα

Η Άλλη Μεριά έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός. Στην κεντρική πλατεία του χωριού βρίσκεται ο ναός του Αγίου Αθανασίου και μια μαρμάρινη βρύση. Από τα σπίτια του χωριού, ο ξενώνας Στουρνάρα έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο κτίριο. Κτίστηκε την περίοδο 1850-1861 από τον Αιγυπτιώτη Ιωάννη Χατζηαργύρη και είναι κτισμένο σε νεοκλασικό ρυθμό. Επίσης, το Αρχοντικό Χατζηαργύρη έχει χαρακτηριστεί ως έργο τέχνης διότι αποτελεί αντιπροσωπευτικό δείγμα πηλιορείτικης αρχιτεκτονικής, όπως αυτή διαμορφώθηκε στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα.
Επίσης, στο χωριό βρίσκεται ο Φούρνος του Βελέντζα, όπου βρίσκονται τοιχογραφίες από τον Θεόφιλο. Ο φούρνος κτίστηκε το 1897, σύμφωνα με χρονολογία που είναι χαραγμένη στη γρυπίδα, και λειτουργούσε ως φούρνος, μπακάλικο και κρασοπωλείο. Το εσωτερικό του κτιρίου διακοσμήθηκε από τον Θεόφιλο το 1910 με εννέα ενεπίγραφες τοιχογραφίες. Οι τοιχογραφίες έχουν τις επιγραφές Η ΕΛΛΑΣ αναγγενηθείσα και (?) ο Φεραίος (στην πρόσοψη), Η Ηρωίς ΕΛένη κατά το 1821, Ο Νέος Ηρακλής Παναής Κουταλιανός το 1884, Ερωτόκριτος και Αρετούσα, ο μέγας λήσταρχος της Ανατολής Μεμέτης εφές Τσακιτζής, Η Αρετούσα θέτει τον στέ(?)νον της νίκης επί της κεφαλής του Ερωτοκρίτου, Ο Σαμψών δια της ανδρείας του θανατώνει λέοντα, ο Ήρως Μάρκος Βότσαρης το 1823 και ο Αθάνατος Κώστας Γαρέφης.
Στην Άλλη Μεριά βρίσκεται λιθόκτιστο τοξωτό γεφύρι.

Αθλητισμός

Ο Αθλητικός Σύλλογος Ιάσων Άλλης Μεριάς ιδρύθηκε το 1974 και διαθέτει τμήμα ποδοσφαιρικό. Προβλεπόταν να γίνουν τμήματα μπάσκετ και βόλεϊ κάτι που τελικά δεν προχώρησε. Έδρα του είναι το Γήπεδο Άλλης Μεριάς, το οποίο μέχρι το 2019 ήταν προπονητήριο του Ολυμπιακού Βόλου.
Μονάδες Αποκατάστασης Τάξης

ΜΑΤ και ΜΕΑ

Η πρώτη μονάδα των ΜΑΤ συγκροτήθηκε κατ' εντολή του Κ. Καραμανλή λίγο μετά τη Μεταπολίτευση, με υπουργική απόφαση. Η ιδέα της ονομασίας τους ανήκε στον τότε γενικό γραμματέα του υπουργείου Δημόσιας Τάξης (και μετέπειτα βουλευτή Πρεβέζης και υπουργό Δημόσιας Τάξης) Αναστάσιο Μπάλκο. Η μονάδα αυτή αποτελούταν από 150 άνδρες που προέρχονταν από διάφορες υποδιευθύνσεις της Αστυνομίας, στους οποίους αργότερα προστέθηκαν και άντρες των Ειδικών Δυνάμεων του στρατού. Δημιουργήθηκε μια δεύτερη μονάδα στη Θεσσαλονίκη, ενώ αντίστοιχο σώμα οργάνωσε και η Χωροφυλακή για μικρό διάστημα.
Οι μονάδες αυτές εκπαιδεύτηκαν από τον Ηλία Ψυχογιό, με βάση δικά του εγχειρίδια και την πείρα του από την εκπαίδευση που είχε λάβει σε παρόμοια θέματα στην Αμερική αρκετά χρόνια νωρίτερα. Η εκπαίδευση περιελάμβανε κυρίως ασκήσεις ομαδικές και σχηματισμών και ασκήσεις στη ρίψη και τη χρήση δακρυγόνων.
Το 1978, μετά την αποτυχημένη επέμβαση της Αστυνομίας στο σπίτι του γιατρού Βασίλη Τσιρώνη, που κατέληξε στο θάνατό του, δημιουργήθηκαν οι Μονάδες Ειδικών Αποστολών (ΜΕΑ). Τα ΜΕΑ φορούσαν χαρακτηριστική φαιοπράσινη στολή με μπλούζα τύπου ζιβάγκο, αλλά πολλές φορές εμφανίζονταν και με πολιτική περιβολή. Οι μονάδες αυτές αρκετές φορές δρούσαν παράλληλα με τα ΜΑΤ, ενώ με την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία τα υποκατέστησαν για κάποιο διάστημα, ιδιαίτερα επί αρχηγίας του αντιστράτηγου Νίκωνα Αρκουδέα.
Αργότερα δημιουργήθηκαν οι ομάδες της ΥΜΕΤ ως υποστηρικτικές στις διμοιρίες των ΜΑΤ, καθώς και οι Ομάδες Πρόληψης και Καταστολής Εγκλήματος (ΟΠΚΕ), παρόμοιες με τα ΜΑΤ αλλά βαρύτερα εξοπλισμένες και με ειδικότερη εκπαίδευση.

Μετακίνηση

Οι μονάδες των ΜΑΤ μετακινούνται με ειδικά λεωφορεία που διαθέτουν πλέγμα στα παράθυρα και μεταφέρουν και τον εξοπλισμό των ΜΑΤ (ασπίδες, δακρυγόνα, κράνη κ.λπ.).
Τα πρώτα ειδικά λεωφορεία αγοράστηκαν το 1976 με τη δημιουργία των ΜΑΤ και το κυριότερο πρόβλημά τους ήταν ότι δεν διέθεταν κλιματισμό, με αποτέλεσμα κατά τη διάρκεια μακράς επιφυλακής το καλοκαίρι να αναπτύσσονται πολύ υψηλές θερμοκρασίες. Στα τέλη της δεκαετίας του '90 η Ελληνική Αστυνομία προχώρησε σε αγορά σύγχρονων λεωφορείων. Μέσα στο λεωφορείο οι επιβαίνοντες κάθονται περιμετρικά, ενώ στη μέση υπάρχει τραπέζι. Στα λεωφορεία των ΜΑΤ επίσης υπάρχει τηλεόραση και διάφορα άλλα υλικά για την ψυχαγωγία του προσωπικού ( κ.λπ.). Σε ορισμένες περιπτώσεις κατά τη διάρκεια επιχειρήσεων, .
Οι κλούβες χρησιμοποιούνται συνήθως και σαν οδοφράγματα, τοποθετημένες κάθετα στο οδόστρωμα για να ανακόπτουν την πορεία των διαδηλωτών αλλά και να εξασφαλίζουν τα νώτα των ΜΑΤ.
Τάδε έφη Ζαρατούστρας

Πρόλογος

Με αυτό τον  πρόλογο ξεκινά και το πρώτο μέρος του έργου. Ο Ζαρατούστρας, που είχε γίνει ερημίτης για δέκα χρόνια, αποφασίζει να επιστρέψει ανάμεσα στους ανθρώπους και να μοιραστεί μαζί τους τη σκέψη του. 
Καθώς κατηφορίζει από το βουνό του, ο Ζαρατούστρας συναντά ένα γέρο ερημίτη, με τον οποίο συζητάει. Μόλις όμως συνειδητοποιεί πως ο γέροντας έχει αφοσιώσει τη ζωή του στο Θεό, προτιμά να φύγει, από φόβο μην τον στερήσει από το νόημα της ύπαρξής του αν του αποκάλυπτε πως ο θεός απέθανε.
Μ'αυτή τη σκέψη ξεκινάει ο Ζαρατούστρας τη περιπλάνηση ανάμεσα στους ανθρώπους, και αυτή η σκέψη είναι η απαρχή της φιλοσοφίας του Υπεράνθρωπου που θέλει να τους διδάξει: ο θεός μην όντας πια ο στόχος της ανθρώπινης θέλησης, ο άνθρωπος πρέπει να θέσει καινούριο στόχο,  ο οποίος συμπεριλαμβάνει να ξεπεράσει τον εαυτό του.

Ο πρόλογος τελειώνει με τα λόγια "Έτσι άρχισε η δύση του Ζαρατούστρα".
Αναστάσιος Βυζάντιος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 2 Φεβρουαρίου του 1839. Πατέρας του ήταν ο Σκαρλάτος Βυζάντιος, και αδελφός του ο Αλέξανδρος Βυζάντιος. Γράμματα έμαθε στον σοφό διδάσκαλο του Γένους Λεόντιο Αναστασιάδη. Σπούδασε στο πανεπιστήμιο παρακολουθώντας τις παραδόσεις του Ασώπιου, Κουμανούδη, Ιωάννου.

Νεότατος ασχολήθηκε με την δημοσιογραφία. Ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος τον προσέλαβε συνεργάτη στην έκδοση του «Έλληνα». Πήρε ενεργό μέρος κατά του Όθωνα συμμετέχοντας στο κίνημα του 1859. Τον ίδιο χρόνο συνελήφθη και φυλακίστηκε μαζί με τον Ιάλεμο και τον Α. Παράσχο. To 1861 λίγο πριν τη ναυπλιακή επανάσταση μετέβη στη Βιέννη όπου εκεί τον προσέλαβε ο Ισιδωρίδης Σκυλίτσης στην εφημερίδα που εξέδιδε "Ημέρα". Όταν ο Ι. Σκυλίτσης εγκατέλειψε τη Βιέννη παραιτηθείς από την εφημερίδα αυτή περιήλθε στον Α. Βυζάντιο. Στη συνέχεια ο τελευταίος μετέφερε την εφημερίδα στη Τεργέστη όπου συνέχισε την έκδοσή της συνεργαζόμενος με τον αδελφό του Αλέξανδρο.

Μετά από λίγα χρόνια ο Αναστάσιος Βυζάντιος παραχωρώντας την εφημερίδα στον αδελφό του επέστρεψε στην Αθήνα ως μόνιμος ανταποκριτής της "Νέας Ημέρας" όπως μετονομάστηκε τότε η εφημερίδα. Η αρθρογραφία του την εποχή αυτή τον παρουσιάζει περισσότερο συντηρητικό με ύφος γλαφυρό και αρκετά μαχητικό. Την περίοδο 1874-1875 αγωνίσθηκε έντονα κατά της κυβέρνησης του Βούλγαρη αρθρογραφώντας στη «Νέα Ημέρα».
Όταν ο Χαρίλαος Τρικούπης ανέλαβε πρωθυπουργός αναγνωρίζοντας την πολιτική του προσφορά τον διόρισε το 1880 διπλωματικό πράκτορα στην Σόφια, πρωτεύουσα του νεοσύστατου τότε κράτους της Βουλγαρίας, και μετά από λίγους μήνες πολιτικός πράκτορας στην Αλεξάνδρεια όπου του ανέθεσε την ανάπτυξη εμπορικών σχέσεων με την Ελλάδα και την επίλυση κάποιων εκκρεμών ζητημάτων. Εκεί υπηρέτησε τέσσερα χρόνια, μέχρι που ανέλαβε πρωθυπουργός ο Θεόδωρος Δηλιγιάννης (1885) όπου και παραιτήθηκε και επέστρεψε στην Αθήνα. Το 1892 όταν ο Χ. Τρικούπης επανήλθε στην εξουσία διορίστηκε πρεσβευτής της Ελλάδας στην Ρώμη. Επέστρεψε από την Ρώμη στην Αθήνα στα τέλη του 1890, όπου απεβίωσε από βαρύ καρδιακό νόσημα μετά από δύο χρόνια την 1η Ιουλίου 1892.
Ήταν δεινός πολιτικός δημοσιογράφος, και προκάλεσε κατά το Λαυρεωτικό ζήτημα με τα γραφόμενά του, τα οποία μεταφράστηκαν στην Ρωμαϊκή εφημερίδα «Riforma» πολύκροτη συζήτηση στην Ιταλική βουλή. Ήξερε με ρητορική, ειρωνεία και κομψότητα λόγου να πληγώνει βαθύτατα τους αντιπάλους του, ενώ ταυτόχρονα έδινε την εντύπωση ότι τους θωπεύει. Διακρινόταν για την πρωτοτυπία της αντίληψης και την γοητεία της φράσης, αλλά και για το ακριβοδίκαιο της εκτίμησης περί της ιστορικής θέσης του χαρακτηριζομένου. Οι νεκρολογίες του για τον Κοραή, τον Κανάρη, τον Δεληγεώργη, τον Όθωνα και άλλους είναι τελειότατα λογοτεχνικά αριστουργήματα της εποχής του.
Πανεπιστήμιο της Γάνδης

Το Πανεπιστήμιο της Γάνδης (Ολλανδικά: Universiteit Gent, Αγγλικά: University of Ghent) είναι πανεπιστήμιο του Βελγίου. Βρίσκεται στην Ανατολική Φλαμανδική πόλη της Γάνδης (Gent). Είναι ένα πλουραλιστικό εκπαιδευτικό ίδρυμα. Το πανεπιστήμιο έχει περίπου 32.000  φοιτητές και 7.100 ακαδημαϊκό προσωπικό. Ο πρύτανης από το 2005 είναι ο Paul Van Cauwenberge.

Ίδρυση

Το πανεπιστήμιο της Γάνδης ιδρύθηκε το 1817.

Διεθνής Κατάταξη

Η ιστοσελίδα Times Higher Education το κατατάσσει τα 200 καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου. Το Πανεπιστήμιο της Γάνδης βρισκόταν το 2011 στη 192η θέση.
Σύμφωνα με την Ακαδημαϊκή ταξινόμηση των παγκόσμιων πανεπιστημίων (Academic Ranking of World Universities) για το 2010, το πανεπιστήμιο ταξινομήθηκε στη θέση 90.
Σύμφωνα με το ρωσικό Global University Ranking κατατάσσεται επίσης μεταξύ των 95 κορυφαίων πανεπιστημίων στον κόσμο.
Πνευμονιοκοκκικό εμβόλιο

Τα πνευμονιοκοκκικά εμβόλια είναι τα εμβόλια κατά των βακτηρίων Streptococcus pneumoniae. Χρησιμοποιούνται για την πρόληψη ορισμένων περιπτώσεων πνευμονίας, μηνιγγίτιδας και σηψαιμίας. Υπάρχουν δύο τύποι πνευμονιοκοκκικού εμβολίου: τα συζευγμένα εμβόλια και τα πολυσακχαριδικά εμβόλια. Χορηγούνται είτε μέσω ενδομυϊκής ένεσης είτε μέσω υποδόριας ένεσης.
Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας συνιστά τη χρήση του συζευγμένου εμβολίου σε εμβολιασμούς ρουτίνας που γίνονται σε παιδιά. Στην κατηγορία αυτή περιλαμβάνονται και οι ασθενείς με HIV/AIDS. Οι συνιστώμενες τρεις ή τέσσερις δόσεις είναι αποτελεσματικές στην πρόληψη σοβαρών ασθενειών σε ποσοστό 71 με 93%. Τα πολυσακχαριδικά εμβόλια, ενώ είναι αποτελεσματικά σε υγιείς ενήλικες, δεν είναι αποτελεσματικά σε παιδιά ηλικίας κάτω των δύο ετών ή σε άτομα με κακή λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος.
Τα εν λόγω εμβόλια είναι γενικά ασφαλή. Με το συζευγμένο εμβόλιο, το 10% των βρεφών εμφανίζει ερυθρότητα στο σημείο της ένεσης, πυρετό ή μεταβολές στον ύπνο. Ενδέχεται επίσης να εκδηλωθεί πυρετός. Οι σοβαρές αλλεργίες είναι πολύ σπάνιες.
Το πρώτο πνευμονιοκοκκικό εμβόλιο δημιουργήθηκε τη δεκαετία του 1980. Περιλαμβάνεται στον Πρότυπο Κατάλογο Βασικών Φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, έναν κατάλογο με τις πιο σημαντικές φαρμακευτικές ουσίες σε ένα σύστημα υγείας. Το 2014 το κόστος χονδρικής ανερχόταν σε 17 δολάρια ανά δόση. Στις Ηνωμένες Πολιτείες η τιμή του κυμαίνεται μεταξύ 25 και 100 δολαρίων.