google/wiki40b huggingface dataset:
Τοπίκα

Ιστορία

Το όνομα προέρχεται από τους ιθαγενείς Κάνσα και Ιογουέι και σημαίνει «να σκάβεις καλές πατάτες». Η πατάτα που αναφέρεται είναι το φυτό Psoralea esculenta, ένα κονδυλοφόρο φυτό που αποτελούσε σημαντική πηγή τροφής για τους ιθαγενείς Αμερικανούς. Η λέξη Τοπίκα χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά ως τοπωνύμιο από τους Κάνσα για να περιγράψει το σημερινό ποταμό Κάνσας. Το 1855 το όνομα Τοπίκα διαλέχθηκε από τους ιδρυτές της πόλης γιατί «ήταν καινούργιο, ινδιανικής προέλευσης και εύηχο».  Η πόλη ιδρύθηκε το 1854 και το 1857 έλαβε το καθεστώς πόλης. Η πόλη διαλέχτηκε ως πρωτεύουσα της πολιτείας όταν αυτή εντάχθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.

Οικονομία

Ως πρωτεύουσα της πολιτείας, ο μεγαλύτερος εργοδότης είναι η κυβέρνηση, απασχολώντας 8.400 εργαζόμενους. Η πόλη αποτελεί αξιόλογο εμπορικό κέντρο, καθώς συγκεντρώνει τα αγροτικά προϊόντα της ευρύτερης περιοχής. Επιπλέον, διαθέτει αρκετές βιομηχανίες (τροφίμων, χαλυβουργίες κ.ά.), ενώ αποτελεί σιδηροδρομικό κόμβο στη γραμμή Σικάγου-Ελ Πάσο.
Κράσι Ηρακλείου

Ιστορικά στοιχεία

Το Κράσι αναφέρεται σε συμβόλαια του 1280 Crassi και το 1583 είχε 169 κατοίκους (Καστροφύλακας, Κ94). Στην περίοδο της Τουρκοκρατίας δεν κατοικούσαν Τούρκοι. Ο Καζαντζάκης παραθέριζε στο σημείο αυτό και τούτο διαφαίνεται στα έργα του, όπως στον «Καπετάν Μιχάλη», σκηνές των οποίων εκτυλίσσονται στη σκιά του γέρικου πλατάνου, στη Σελένα κλπ. Στη θέση Αρμί ανασκάφτηκε κυκλικός θολωτός τάφος με κυκλαδική επίδραση. Η ανασκαφή έγινε από τον Σπύρο Μαρινάτο.

Αξιοθέατα

Στο ψηλότερο σημείο του χωριού είναι η «Μεγάλη Βρύση» , πηγή με άφθονα νερά, τα οποία αρδεύουν μια μεγάλη περιοχή, με πολλά καρποφόρα δέντρα, κυρίως καρυδιές. Οι Βρύσες στο Κράσι αποτελούν ένα από τα ωραιότερα συγκροτήματα ύδρευσης στην Κρήτη. Σύμφωνα με την αναγραφόμενη πινακίδα, κατασκευάστηκαν το 1890 με δαπάνες της κοινότητας από Μοχιανούς μαστόρους που ήταν περιζήτητοι και καταξιωμένοι. 
Οι Βρύσες είναι δύο και όπως τις αναφέρουν οι κάτοικοι η πάνω Βρύση και η κάτω. Είναι θολωτές με μια γούρνα η καθεμία. Ακριβώς δίπλα στην κάτω Βρύση βρίσκονται οι πέτρινες γούρνες του χωριού στις οποίες τα παλιά χρόνια ήταν ο τόπος συνάντησης των γυναικών και των μικρών παιδιών αφού εκεί περνούσαν ατέλειωτες ώρες ασχολούμενες με το πλύσιμο των ρούχων. 
Κοντά στην πηγή βρίσκεται πελώριος πλάτανος με περιφέρεια κορμού 24 μέτρων και σκιάζει εκτεταμένη πλατεία, όπου η διαμονή κατά τους θερινούς μήνες είναι ευχάριστη και διοργανώνονται οι κοινωνικές εκδηλώσεις του χωριού. Ο πλάτανος είναι γνωστός για το μέγεθός του και για την ηλικία του η οποία, όπως εκτιμάται από τους κατοίκους είναι πάνω από χιλίων ετών, μεταξύ 1.800 και 2.000 ετών.
Ευαρχοντομυωξοί

Εξελικτικές σχέσεις

Ο κλάδος των Ευαρχοντομυωξών βασίζεται σε αναλύσεις ακολουθιών DNA καθώς και σε δεδομένα παρουσίας/απουσίας ρετρομεταθετών, συνδυάζοντας τον κλάδο των μυωξών (Glires), ο οποίος αποτελείται από τα τρωκτικά και τα λαγόμορφα με αυτόν των Ευάρχοντων, κλάδος που αποτελείται από τις δενδρομυγαλές, τα πρωτεύοντα και τα δερμόπτερα.
Οι Ευαρχοντομυωξοί αναγνωρίζονται ως μία από τις τέσσερεις κύριες ομάδες των Ευθήριων (περιλαμβάνουν τα πλακουντοφόρα θηλαστικά). Αυτοί οι τέσσερεις κλάδοι συνήθως αναφέρονται χωρίς λινναία βαθμίδα, αλλά τους αποδίδεται η βαθμίδα της κοόρτης ή της μεγατάξης και υπερτάξης. Οι σχέσεις ανάμεσα στις τέσσερεις κοόρτες, Ευαρχοντομυωξοί, Ξέναρθρα, Λαυρασιαθήρια και Αφροθήρια, και η ταυτότητα της προέλευσης του πλακούντα παραμένουν κάπως αμφιλεγόμενα.
Οι Ευαρχοντομυωξοί πιθανότατα διαχωρίστηκαν από την αδελφική ομάδα των Λαυρασιαθήριων πριν περίπου 85 με 95 εκατομύρια χρόνια, αναπτυσσόμενοι στην ομάδα νησιών της Λαυρασίας που αργότερα θα γινόταν η Ευρώπη. Η υπόθεση αυτή στηρίζεται σε απολιθώματα καθώς και μοριακά δεδομένα. Ο κλάδος των Ευαρχοντομυωξών και των Λαυρασιαθήριων αναγνωρίζεται ως Βορεοευθήρια.
Πόλεμος της Λύττου

Ο Πόλεμος της Λύττου (221 έως 219 π.Χ.) ήταν σύρραξη που έλαβε χώρα στο νησί της Κρήτης κατά την ελληνιστική περίοδο. Αντιμαχόμενες παρατάξεις ήταν από τη μία η Κνωσός, κυρίαρχη δύναμη στο νησί και οι σύμμαχοί της (με πιο αξιόλογη στην περίπτωση αυτή τη Γόρτυνα), ενώ από την άλλη η Λύττος, μια αποικία των Σπαρτιατών, η αρχαιότερη πόλη στο νησί σύμφωνα με τα λεγόμενα του ιστορικού Πολύβιου. Η Κνωσός, σύμμαχος της Γόρτυνας, είχε επιβάλλει την κυριαρχία της στο νησί με εξαίρεση την πόλη της Λύττου, τη μοναδική που αρνήθηκε να υποταχτεί. Για το λόγο αυτό η Κνωσός αποφάσισε να εμπλακεί σε πόλεμο, ώστε να την αφανίσει απομακρύνοντας τους κατοίκους από τις εστίες τους, παρέχοντας δε και μια γεύση φόβου στις υπόλοιπες πόλεις του νησιού.

Γεγονότα

Κατά τη διάρκεια των προηγούμενων αιώνων η Κνωσός και η Γόρτυνα αντιμάχονταν για την κυριαρχία στην Κρήτη. Προς τα τέλη του 2ου αιώνα π.Χ., οι δυο τους αποφάσισαν πως μια συμμαχία ανάμεσά τους θα ήταν πιο προσοδοφόρα. Ωστόσο, οι κάτοικοι της Γόρτυνας διασπάστηκαν με τους γηραιότερους να τάσσονται υπέρ της Κνωσού και τους νεότερους υπέρ της Λύττου. Έκπληκτη από την τροπή αυτή των πραγμάτων η Κνωσός ζήτησε τη βοήθεια των Αιτωλών, επικαλούμενη τη συμμαχία τους. Κατά συνέπεια οι γηραιότεροι κάτοικοι της Γόρτυνας πήραν τον έλεγχο του φρουρίου της πόλης, εξόρισαν ή θανάτωσαν τους νέους και παρέδωσαν την πόλη στην Κνωσό.
Οι δύο σύμμαχοι, σε μια προσπάθεια να εδραιώσουν την ηγεμονία τους στο νησί αποφάσισαν να τιμωρήσουν την πόλη της Λύττου, που αντιστεκόταν σθεναρά. Αρχικά όλες οι υπόλοιπες κρητικές πόλεις τάχθηκαν εναντίον της Λύττου, ωστόσο συγκεκριμένες εσωτερικές διαμάχες οδήγησαν στη διάσπαση τους σε δύο στρατόπεδα. Οι πόλεις Πολυρρήνια, Κήρη και Λάππα, μαζί με τους Ορίους και τους Αρκάδες, διέκοψαν τις σχέσεις τους με τους κατοίκους της Κνωσού, συμμαχόντας με τη Λύττο.
Τελικά οι δυνάμεις της Λύττου απουσίασαν για μεγάλο χρονικό διάστημα σε μια εξαντλητική εκστρατεία κατά της Ιεράπυτνας, κάτι που έδωσε στην Κνωσό την ευκαιρία να πολιορκήσει την πόλη. Τα γυναικόπαιδα της Λύττου στάλθηκαν στην Κνωσό, ενώ η ίδια η πόλη μετατράπηκε σε ερείπια. Όταν οι υπερασπιστές της πόλης επέστραψαν από την εκστρατεία και αντιλήφθηκαν τι είχε γίνει, ξέσπασαν σε θρήνους και κανένας δεν τόλμησε να μπει στη γενέτειρα του. Τους άνδρες αυτούς δέχτηκε με εγκαρδιότητα η Λάππα (σημερινή Αργυρούπολη), προσφέροντας παράλληλα και τη βοήθειά της στον πόλεμο κατά της Κνωσού.
Η Λάππα και η Πολυρρηνία στράφηκαν στο βασιλιά της Μακεδονίας, Φίλιππο Ε', για βοήθεια. Στο νησί κατεύθασαν 500 στρατιώτες, συνοδευόμενοι από 200 Αχαιούς. Οι πόλεις Ελεύθερνα, Άπτερα και Κυδωνία αποχώρησαν τότε από το στρατόπεδο της Κνωσού για να συμμαχήσουν με τους εχθρούς της. Με τον τρόπο αυτό ο Φίλιππος άρχισε να ασκεί μεγάλη επιρροή στο δυτικό τμήμα του νησιού, το οποίο και έγινε μακεδονικό προτεκτοράτο το 216 π.Χ. Περίπου μια δεκαετία αργότερα, το νησί διαιρεμένο, ενεπλάκη στον Πρώτο Κρητικό Πόλεμο.
Ντένζιλ Ντάγκλας

Πρώτα χρόνια και σπουδές

Γεννήθηκε στο χωριό Σαιντ Πολς του Σαιντ Κιτς το 1953. Ακολούθησε σπουδές χειρουργικής και ιατρικής στο Πανεπιστήμιο των Δυτικών Ινδιών, στο Τρινιντάντ και Τομπάγκο. Απέκτησε πτυχίο ιατρικής το 1984.

Πολιτική καριέρα

Έγινε ηγέτης του Εργατικού Κόμματος (SKNLP) το 1989 και νίκησε στις γενικές εκλογές του 1995. Έγινε πρωθυπουργός στις 7 Ιουλίου του 1995 και ήταν επίσης υπουργός Εξωτερικών μέχρι το 2000. Στις εκλογές του 2000 το Εργατικό Κόμμα κέρδισε ξανά, όπως και για τρίτη φορά, στις εκλογές της 24ης Οκτωβρίου του 2004. Στις εκλογές του 2004 οι Εργατικοί κέρδισαν 7 έδρες στο κοινοβούλιο.

Επανεκλογή 2010

Τον Ιανουάριο του 2010, λίγο πριν τη διεξαγωγή των πρόωρων εκλογών, σε τηλεφωνική του συνέντευξη στο BBC αρνήθηκε ότι είχε λογαριασμούς εκατομμυρίων δολαρίων σε τράπεζες των ΗΠΑ. Στις πρόωρες βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 25 Ιανουαρίου 2010  το Εργατικό Κόμμα του πρωθυπουργού Ντάγκλας επανεξελέγη για τέταρτη συνεχή φορά με 6 επί συνόλου 8 εδρών για τον Άγιο Χριστόφορο, με το κόμμα Κίνημα Λαϊκής Δράσης να κερδίζει δύο έδρες.

Εκλογές 2015

O συνασπισμός της αντιπολίτευσης Ενωτική Ομάδα  κέρδισε τις εκλογές του Φεβρουαρίου του 2015 με 7 έδρες επί συνόλου 11 στην Εθνοσυνέλευση και ο Ντάγκλας παραδέχθηκε την ήττα του κόμματός του και αποχώρησε από την πρωθυπουργία έπειτα από 20 χρόνια. Ο Τίμοθι Χάρις ορκίστηκε νέος πρωθυπουργός στις 18 Φεβρουαρίου.
Εκλογές στο Κουβέιτ το Δεκέμβριο του 2012

Στο Κουβέιτ διεξήχθησαν πρόωρες γενικές εκλογές την 1η Δεκεμβρίου 2012 έπειτα από την ακύρωση των προηγούμενων βουλευτικών εκλογών, που διεξήχθησαν το Φεβρουάριο του 2012.
Στις εκλογές, οι Σιίτες κέρδισαν 17 επί συνόλου 50 εδρών στην Εθνική Συνέλευση, αυξημένες σε σχέση με εκείνες που κέρδισαν το 2010. Οι Σουνίτες Ισλαμιστές αποτελούν πλέον μειοψηφία. Επίσης, 3 γυναίκες μπήκαν στο Κοινοβούλιο.
Η συμμετοχή φέρεται να είναι 43%, που είναι και η χαμηλότερη στην εκλογική ιστορία του Κουβέιτ.

Φόντο

Έξι εβδομάδες πριν διεξαχθούν οι εκλογές, άλλαξε το εκλογικό σύστημα, με τους ψηφοφόρους να περιορίζονται στο να ψηφίσουν έναν υποψήφιο και όχι 4. Οι αλλαγές πυροδότησαν μαζικές διαδηλώσεις. Η αντιπολίτευση δεν έλαβε μέρος στις εκλογές.

Επακόλουθα

Στις 5 Δεκεμβρίου επαναδιορίστηκε στην πρωθυπουργία ο Τζαμέρ Αλ Μουμπάρακ Αλ Χαμάντ Αλ Σαμπάχ.
Τον Ιούνιο του 2013, το Συνταγματικό Δικαστήριο διέταξε τη διάλυση της Εθνικής Συνέλευσης και τη διεξαγωγή νέων εκλογών.
Πάπυροι του Ηρακλείου Καμπανίας

Οι πάπυροι του Ηρακλείου Καμπανίας είναι οι πρώτοι πάπυροι ελληνικής γραφής που είχαν βρεθεί σε αρχαιολογικές ανασκαφές.

Ιστορικό της ανακάλυψης και της συντήρησής τους

Ανακαλύφθηκαν το 1752, κατά τις αρχαιολογικές ανασκαφές στην Έπαυλη των Παπύρων (Villa dei Papiri) στο Ηράκλειο (Ερκολάνο) της Καμπανίας κοντά στην Πομπηία. Μέχρι τότε οι ελληνικοί πάπυροι ήταν γνωστοί μόνο από τις μεσαιωνικές βιβλιοθήκες, λιγοστοί, δυσεύρετοι, και σε κακή κατάσταση. Αρχικά δεν αναγνωρίστηκαν ως πάπυροι, αλλά λόγω της ημιτεφρωμένης κατάστασής τους, θεωρήθηκαν ότι ήταν τεμάχια ανθράκων. Μερικοί από αυτούς καταστράφηκαν. Οι πάπυροι, αφού παρέμειναν στα αρχεία για αρκετό διάστημα, άρχισαν να μελετούνται από το 1793 και μετά. Σχεδόν αμέσως επιχειρήθηκαν απόπειρες για την εκτύλιξή τους, αλλά οι εργασίες αποδείχτηκαν δύσκολες. Οι πάπυροι ήταν εξωτερικά επιστρωμένοι από σκληρό στρώμα τέφρας, ενώ εσωτερικά ήταν ιδιαίτερα εύθραυστοι. Όσα κείμενα μπόρεσαν να ανακαλυφθούν χαλκογραφήθηκαν και δημοσιεύθηκαν στην σειρά των τόμων Herculanensia Volumina που τυπώνονταν στην Νεάπολη. Το 1800 ο τότε πρίγκηπας της Ουαλίας, και έπειτα βασιλιάς της Αγγλίας Γεώργιος Δ' ανέλαβε τις δαπάνες της εκτύλιξης και αντιγραφής των παπύρων. Οι εργασίες διακόπηκαν το 1806 λόγω της εισβολής των Γάλλων στο βασίλειο της Νεαπόλεως. Τα σχεδιογραφήματα και οι χαλκογραφικές πλάκες, καθώς και λίγοι τυλιγμένοι πάπυροι, χαρίστηκαν στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης το 1810. Άλλοι τέσσερις και τα ξετυλιγμένα αποσπάσματα ενός πέμπτου πάπυρου δωρίστηκαν το 1865 στο Βρετανικό Μουσείο. Το 1824 και 1825 εκδόθηκαν δύο τόμοι λιθογραφικών αντιγράφων των παπύρων. Το 1885 ακολούθησε άλλη μια έκδοση στα Fragmenta Herculanensia.

Περιεχόμενο των παπύρων

Καταμετρήθηκαν 432 κύλινδροι. Πολλοί από τους παπύρους ήταν αποτεφρωμένοι ή πολύ μαυρισμένοι, και γι'αυτό δεν μπόρεσαν να φωτογραφηθούν. Επίσης, επειδή οι εξωτερικές στρώσεις των κυλίνδρων συχνά καταστρέφονταν κατά το ξετύλιγμα, περιείχαν όμως τον σίλυβο (πίνακα περιεχομένων), ο οποίος και αυτός χάνονταν. Από τους παπύρους που ξετυλίχτηκαν βρέθηκαν έργα του επικουρείου φιλοσόφου Φιλοδήμου, άλλες συγγραφές του Επικούρου και των κορυφαίων της σχολής του.

Χρονική τοποθέτηση

Επειδή ανάμεσα στους παπύρους βρέθηκαν πολλά διπλά αντίγραφα, εκφράστηκε η εικασία, ότι η Έπαυλη των Παπύρων ήταν το σπίτι του Λευκίου Καλπουρνίου Πίσωνος Καισωνίου, πεθερού του Ιουλίου Καίσαρα, και προστάτη του Φιλοδήμου, και ότι στο σπίτι αυτό γινόταν αντιγραφή των έργων υπό την επίβλεψη του ίδιου του Φιλοδήμου. Το έτος 79, κατά το οποίο συνέβη η καταστροφή του Ηρακλείου, σημαδεύει και το κατώτατο όριο της ηλικίας των παπύρων. Κατά προσέγγιση δε, η περίοδος στην οποία γράφτηκαν μπορεί να αναβιβαστεί στο τέλος του πρώτου αιώνα π.Χ. ή στις αρχές του πρώτου αιώνα (μ.Χ.).
Un été à Saint-Tropez

Σχόλια

Αυτή η σχετικά μικρή σε διάρκεια ταινία είναι η τελευταία που σκηνοθέτησε ο γνωστός φωτογράφος. Μετά την εμπορική αποτυχία της προηγούμενης ταινίας του, Premiers Désirs (1983) και αφού οι απαιτήσεις των θεατών έδειξαν να αλλάζουν, η συγκεκριμένη ταινία βγήκε κατευθείαν για την αγορά του video.
Εντούτοις μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι είναι ίσως και η πιο ειλικρινής προσπάθεια του δημιουργού της. Ο βασικός του σκοπός ήταν πάντοτε να κινηματογραφεί όμορφα νεαρά κορίτσια σε υπέροχες οπτικές συνθέσεις. Στις προηγούμενες ταινίες του προσπάθησε να τοποθετήσει τις όμορφες αυτές εικόνες μέσα σε ενδιαφέρουσες ιστορίες, χωρίς όμως να τα καταφέρει αφού οι αρετές του σαν σκηνοθέτης ή σεναριογράφος ήσαν περιορισμένες. Με αυτό το φιλμ επιστρέφει στις ρίζες του. Στη θέση της φωτογραφικής του μηχανής απλά βρίσκεται η κάμερα και ο Χάμιλτον καταγράφει αυτά που άλλοτε φωτογράφιζε.
Τα μοντέλα που χρησιμοποιεί είναι επίσης σε σχετικά μεγαλύτερη ηλικία από αυτά που συνήθιζε να φωτογραφίζει ή να κινηματογραφεί. Το τελικό αποτέλεσμα είναι χωρίς περιεχόμενο βέβαια, αλλά οπτικά ικανοποιητικό. Σε κάθε περίπτωση όπως και σε όλο το έργο του έχουμε να κάνουμε με ραφιναρισμένο ερωτισμό και όχι με πορνογραφία ή οτιδήποτε προσβλητικό. Η ταινία κυκλοφόρησε παράλληλα με το ομώνυμο φωτογραφικό λεύκωμα.

Περίληψη

Επτά νεαρές λολίτες περνούν τις καλοκαιρινές τους διακοπές σε ένα εξοχικό στο Σαιν-Τροπέ. Χορεύουν ανέμελες και ενδίδουν σε τρυφερές περιπτύξεις μεταξύ τους.
2878 Πανάκεια

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Πανάκειας είναι άγνωστα.
Κυλλήνη (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία η Κυλλήνη ήταν μία Νύμφη, και πιο συγκεκριμένα μία Ορεάς (Νύμφη των βουνών). Από αυτή πήρε το όνομά του το δεύτερο υψηλότερο βουνό της Πελοποννήσου, η Κυλλήνη ή Ζήρεια. Η Κυλλήνη θεωρείται θυγατέρα του Δία και της Καλλιστώς. Από άλλες πηγές η Κυλλήνη θεωρείται σύζυγος του Λυκάονα και από άλλες μητέρα του, ενώ πατέρας του Λυκάονα ήταν ο Πελασγός. Μία παράδοση εξάλλου αναφέρει ότι η Κυλλήνη υπήρξε τροφός του θεού Ερμή, αφού ο Ερμής είχε γεννηθεί στο όρος Κυλλήνη.
Σημαία των Νησιών Κόκος

Η σημαία των νησιών Κόκος σχεδιάστηκε το 2003 και έχει φόντο πράσινο. Υπάρχει ένα φοινικόδεντρο μέσα σε χρυσό κύκλο σε τετραγωνάκι, επίσης μία χρυσή ημισέληνος στο κέντρο της σημαίας και ένας χρυσός Σταυρός του Νότου κατά το πρότυπο της σημαίας της Αυστραλίας, με την οποία σχετίζονται τα νησιά. Η σημαία υιοθετήθηκε στις 6 Απριλίου του 2004 ως τοπική σημαία. Σε επίσημες περιστάσεις χρησιμοποιείται η αυστραλιανή σημαία.
Ηλίας Β΄ Ιεροσολύμων

Βίος

Σχετικά με την ζωή του Ηλία Β' Ιεροσολύμων δεν γνωρίζουμε αρκετές πληροφορίες. Η μόνη πηγή μας είναι ο βίος του Στέφανου Σαβαΐτη ο οποίος ήταν σύγχρονος του. Το 785 απεσταλμένοι της Εκκλησίας της Κωνσναντινουπόλεως μετέβησαν στην Ιερουσαλήμ με σκοπό να τον καλέσουν να συμμετάσχει στην Ζ' Οικουμενική Σύνοδο. Όμως αυτός απουσίαζε, καθώς είχε εξοριστεί στην Περσία. Η εξορία του οφειλόταν σε ραδιουργίες κάποιου μοναχού ονόματι Θεόδωρου. Τελικά κατόρθωσε να επιστρέψει στον θρόνο του. Το τέλος της πατριαρχείας του δεν είναι ακριβώς γνωστό, καθώς κάποιοι το τοποθετούν στα 796, ενώ άλλοι το 797. Φαίνεται πως ο Ηλίας Β' έζησε μέχρι τις αρχές του 9ου αιώνα, καθώς σε ένα τροπάριο κανόνα που είχε συνθέσει μνημονεύει τον αυτοκράτορα Νικηφόρο Α´ τον Λογοθέτη.
Ο Ηλίας Β' συνεργάσθηκε με τους συγχρόνους του ποιητές Στέφανο και Ανδρέα Πηρό ή Τυφλό για την συμπλήρωση του Τριωδίου.
Δείκτης Δημοκρατικότητας

Ο Δείκτης Δημοκρατικότητας είναι ένας δείκτης που καταρτίζεται από την Intelligence Unit του Economist, που μετρά την κατάσταση της δημοκρατίας σε 167 χώρες, εκ των οποίων 166 είναι κυρίαρχα κράτη και 165 είναι κράτη μέλη των Ηνωμένων Εθνών. Ο δείκτης βασίζεται σε 60 δείκτες που ομαδοποιούνται σε πέντε διαφορετικές κατηγορίες που μετρούν τον πλουραλισμό, τις πολιτικές ελευθερίες και την πολιτική κουλτούρα. Εκτός από μια αριθμητική βαθμολογία και κατάταξη, ο δείκτης κατηγοριοποιεί τις χώρες σε ένα από τους τέσσερις τύπους καθεστώτων: ώριμες δημοκρατίες, ατελείς δημοκρατίες, υβριδικά καθεστώτα και αυταρχικά καθεστώτα.
Ο δείκτης δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 2006, με ενημερώσεις για το 2008, το 2010 και τα επόμενα χρόνια από τότε.
Σημαία της Ινδίας

Η σημαία της Ινδίας καθιερώθηκε από τη Συντακτική Εθνοσυνέλευση της Ινδίας στις 22 Ιουλίου 1947, λίγες ημέρες πριν από την ανεξαρτησία της χώρας από τους Βρετανούς στις 15 Αυγούστου 1947. Ο όρος «τρίχρωμη» απαντάται επίσης στην Ινδία, όταν αναφέρονται στη σημαία. Η σημαία είναι τρίχρωμη, με οριζόντιες λωρίδες, χρώματος πορτοκαλί του κρόκου στην κορυφή, λευκού στη μέση και πράσινου στο κάτω μέρος. Στο κέντρο, βρίσκεται ένας γαλάζιος τροχός με 24 ακτίνες. Ο τροχός είναι γνωστός ως Ασόκα Τσάκρα και η διάμετρός του είναι τα τρία τέταρτα του μήκους της λευκής λωρίδας. Σχεδιάστηκε από τον Πινγκάλι Βενκάγια. Υιοθετήθηκε στις 22 Ιουλίου 1947.
Η χώρα έχει Σύνταγμα από τις 26 Ιανουαρίου 1950.
Ένα έξυπνο έξυπνο... μούτρο

Πλοκή

Οι δύο ζωηροί & βασικοί ήρωες της υπόθεσης, ο Ιορδάνης (Νίκος Ρίζος) και ο Πότης (Βασίλης Αυλωνίτης), είναι συνεταίροι σε μια φαρμακοβιομηχανία. Ειδικά ο Πότης, είναι μέγας γυναικοθήρας, διότι αν και αρραβωνιασμένος 10 χρόνια με τη βασική χρηματοδότρια της επιχείρησής τους, την Αμαλία (Νανά Σκιαδά), δεν διστάζει να την απατά με την καλλίγραμμη Νανά (Νινή Τζάνετ), την οποία και συντηρεί. Μια μέρα, εισέρχεται φουριόζος στο γραφείο τους ο Τηλέμαχος (Κώστας Βουτσάς) που ζητάει δουλειά. Ατσίδας καθώς είναι, μυρίζεται αμέσως την όλη κατάσταση και απειλεί ότι θα τα αποκαλύψει όλα στην Αμαλία. Έτσι προσλαμβάνεται στην εταιρεία, και με τα κόλπα του καταφέρνει τελικά να ανεβεί πολύ ψηλά, ενώ η Αμαλία που τον εμπιστεύεται από την πρώτη στιγμή, θέλει μέσω γάμου να τον κάνει ανηψιό της. Κάποια μέρα όμως, παρουσιάζεται στην εταιρεία η γυναίκα του Φώφη (Αντιγόνη Κουκουλάκη), με την οποία έζησε 11 μέρες & μετά πήραν ο καθένας τον δρόμο του αλλά χωρίς διαζύγιο, λόγω της φτώχειας. Ενώ η Φώφη αποκαλύπτει το παρελθόν τους, φτάνει & ο χονδρέμπορος της Λαχαναγοράς Μπάμπης (Αθηνόδωρος Προύσαλης) που έχει σχετιστεί μαζί της & θέλει να την παντρευτεί & απαλλάσσει τον Μάχο, που τελικά παντρεύεται με την υπάλληλο της εταιρείας Τούλα (Έλσα Ρίζου) η οποία τον ερωτεύτηκε από τις πρώτες κιόλας μέρες, ενώ η Αμαλία παντρεύεται επιτέλους με τον Πότη.

Πληροφορίες

Προβλήθηκε για πρώτη φορά στις 18 Φεβρουαρίου 1965 και έκοψε 270.054 εισιτήρια. Ήρθε στην 15η θέση σε 93 ταινίες.
Άρνε Τισέλιους

Εκπαίδευση

Ο Τισέλιους γεννήθηκε στην Στοκχόλμη. Μετά το θάνατο του πατέρα του, η οικογένεια μετακόμισε στο Γκέτεμποργκ, όπου πήγε σχολείο και μετά φοίτησε στο τοπικό Ρεαλγκιμνάσιουμ. Το 1921 ξεκίνησε να σπουδάζει στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλα, με ειδίκευση στη χημεία.

Σταδιοδρομία

Ο Τισέλιους έγινε βοηθός έρευνας στο εργαστήριο του Θέοντορ Σβέντμπεργκ το 1925 και έλαβε το πτυχίο ιατρικής το 1930 για τη διατριβή του σχετικά με την μέθοδο μετακίνησης των ορίων της ηλεκτροφόρησης των πρωτεϊνών. Από τότε και μέχρι το 1935 είχε δημοσιεύσει μια σειρά από έγγραφα σχετικά με τη διάχυση και τη προσρόφηση σε φυσικούς ζεόλιθους με ανταλλαγή βάσης, και οι μελέτες αυτές συνεχίστηκαν για ένα έτος στην επίσκεψη στο εργαστήριο του Χ.Σ. Τέιλορ στο Πρίνστον με την υποστήριξη υποτροφίας από το ίδρυμα Ροκφέλερ. Με την επιστροφή του στην Ουψάλα, συνέχισε το ενδιαφέρον του στις πρωτεΐνες και την εφαρμογή των φυσικών μεθόδων για τα βιοχημικά προβλήματα. Αυτό οδήγησε στη δημιουργία μιας πολύ βελτιωμένης μεθόδου για την ηλεκτροφορητική ανάλυση κατά τα επόμενα έτη.
Ο Τισέλιους πήρε ενεργό μέρος στην αναδιοργάνωση της επιστημονικής έρευνας στη Σουηδία κατά τα έτη μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και ήταν Πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Καθαρής και Εφαρμοσμένης Χημείας το 1951-1955. Ήταν Πρόεδρος του Διοικητικού συμβουλίου για το Ίδρυμα Νόμπελ για τα έτη1960-1964.

Ρήσεις από τον Άρνε Τισέλιους

Ζούμε σε έναν κόσμο όπου, δυστυχώς, η διάκριση ανάμεσα στο αληθινό και το ψεύτικο φαίνεται να γίνεται ολοένα και πιο θολή από τη χειραγώγηση των γεγονότων, από την εκμετάλλευση των άκριτων μυαλών και τη ρύπανση της γλώσσας. Άρνε Τισέλιους

Προσωπική ζωή

Ο Τισέλιους ήταν παντρεμένος με δύο παιδιά. Πέθανε από καρδιακή προσβολή στις 29 Οκτωβρίου 1971 στην Ουψάλα. Η γυναίκα του πέθανε το 1986.
Γουόλτερ Γούντμπερν Χάιντ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 4 Μαΐου 1970 στην Ίθακα της Νέας Υόρκης. Αποφοίτησε το 1893 με μπάτσελορ από το Πανεπιστήμιο Κορνέλ και από το 1894 έως το 1900 εργάστηκε στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Φοίτησε το διάστημα 1898-1899 στην Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα και στην Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών στη Ρώμη, ενώ μεταξύ 1900-1902 συνέχισε τις σπουδές του στα Πανεπιστήμια της Γενεύης, του Γκέτινκγεν και της Χάλε, από οποίο έλαβε μάστερ και αναγορεύτηκε διδάκτωρ. Δίδαξε λατινικά στο Πανεπιστήμιο του Τενεσί και ελληνικά στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ, ενώ από 1910 έως το 1940 ήταν καθηγητής ελληνικών και αρχαίας ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνιας το οποίο του απένειμε το 1948 τον τιμητικό τίτλο του Διδάκτορα των Γραμμάτων (Litt.D. Litterarum doctor). Πέθανε στις 15 Φεβρουαρίου 1966 στη Φιλαδέλφεια της Πενσυλβάνιας.

Εργογραφία

Έγραψε 14 βιβλία και πολλά άρθρα σε θέματα ελληνικής αρχαιολογίας, αρχαίας ελληνικής λογοτεχνίας, θρησκείας, γεωγραφίας και νομοθεσίας. Ένα από τα κύρια ενδιαφέροντά του του ήταν οι Ολυμπιακοί Αγώνες με τη θεματολογία των οποίων ασχολήθηκε εκτενέστατα. Συνδυάζοντας την αγάπη του για την ορειβασία με την αρχαιολογία μελέτησε τις αρχαίες ρωμαϊκές αλπικές διαδρομές καθώς και τη διαδρομή που πιθανώς χρησιμοποίησε ο Αννίβας για να διασχίσει τις Άλπεις, για την οποία συμπέρανε ότι πρέπει να ήταν κατά μήκος του ποταμού Ισάρ και μετά από το πέρασμα Alpis Graia.
Προσομοιωμένη πραγματικότητα

Προσομοιωμένη πραγματικότητα ονομάζεται η υπόθεση ότι η πραγματικότητα μπορεί να είναι προσομοιωμένη—για παράδειγμα, από προσομοίωση υπολογιστή—σε ένα βαθμό που είναι αδύνατο να διαχωριστεί από την "πραγματική" πραγματικότητα. Περιλαμβάνει μυαλά, τα οποία μπορεί να είναι ή και όχι εντελώς συνειδητά ότι ζουν μέσα σε μία προσομοίωση. Αυτή είναι η βασική διαφορά της ιδέας της προσομοιωμένης πραγματικότητας από αυτή της εικονικής πραγματικότητας, καθώς στη δεύτερη είναι εύκολο να διακρίνει ο μετέχων τη διαφορά της από την πραγματικότητα. Στην προσομοιωμένη πραγματικότητα, αντιθέτως, κάτι τέτοιο είναι απίθανο.
Η υπόθεση της προσομοιωμένη πραγματικότητας δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά από τον Χανς Μόραβεκ. To 2003, ο φιλόσοφος Νικ Μπόστρομ ανέπτυξε έναν εκτενή λόγο για  να ερευνήσει την πιθανότητα ότι η πραγματικότητα  του ανθρώπου είναι προσομοίωση, θέτοντας συγκεκριμένους όρους. Υποστηρικτής της ύπαρξης προσομοιωμένης πραγματικότητας είναι, επίσης, ο Έλον Μασκ.

Στη μυθοπλασία

Η προσομοιωμένη πραγματικότητα έχει επηρεάσει έργα πολλών συγγραφέων, σχεδιαστών παιχνιδιών, και σκηνοθετών ταινιών. Μερικά γνωστά παραδείγματα της προσομοιωμένης πραγματικότητας στα μέσα είναι τα εξής:
Μυθιστορήματα
The Hitchhiker's Guide to the Galaxy (1979)
Simulacron-3 (1964)
Κινηματογραφικές ταινίες
The Matrix (1999)
The Thirteenth Floor (1999)
Vanilla Sky (2001)
Inception (2010)
Source Code (2011)
Ghost in the Shell (2017)
Τηλεοπτικές σειρές
Κώδικας Λυόκο (2003)
Westworld (2016)
Βιντεοπαιχνίδια
Assassin's Creed (2007)
BioShock (2007)
Chrono Trigger (1995)
Δεκάπολη (Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία)

Η Δεκάπολη (γερμανικά : Zehnstädtebund ή Dekapolis) ήταν συμμαχία μεταξύ δέκα αλσατικών Ελεύθερων Αυτοκρατορικών Πόλεων εντός της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, στα πλαίσια μίας ένωσης που ιδρύθηκε το 1354 και διαλύθηκε το 1679.