google/wiki40b huggingface dataset:
Sennacieca Asocio Tutmonda

Η Sennacieca Asocio Tutmonda (SAT) (μετφρ:  Παγκόσμια Ανεθνική [εναλλακτικά: Μη-Εθνική] Ένωση) είναι ανεξάρτητη, μη ουδέτερη παγκόσμια  Εσπεραντική οργάνωση. Η SAT κάνει πολλές εκδόσεις και μεταξύ αυτών των εκδόσεων είναι το  Plena Ilustrita Vortaro de Esperanto. Η οργάνωση απολαμβάνει ένα παγκόσμιο δίκτυο αντιπροσώπων και είναι συνδεδεμένη με την   Ομοσπονδία Εσπεραντικών Εργατικών Ενώσεων (LEA-oj) σύμφωνα με τη σύμβαση του  Γκέτεμποργκ. Η SAT ιδρύθηκε το 1921 ως  οργάνωση του  Εργατικού Εσπεραντικού κινήματος. Εξέχουσα φυσιογνωμία ανάμεσα στους ιδρυτές  του  SAT υπήρξε ο Eugène Adam, ο οποίος έγινε γνωστός υπό το ψευδώνυμο Ευγένιος Λαντί. Τελικά με το κλείσιμο της 20ετίας η  SAT είχε περισσότερα από  6000 μέλη. Ως σχετικά μεγάλη διεθνής ένωση με ατομική ιδιότητα μέλους (σε αντίθεση με τις ενώσεις ομπρέλες, οι οποίες συστήνουν οργανισμούς ανά χώρα), υπήρξε μοναδική περίπτωση στο εργατικό κίνημα. Το 2003 ο τότε πρόεδρος της  Plenum-Komitato, Γιάκβο Σραμ, επεσήμανε ότι ο ο αριθμός των μελών είναι 881. Το 2006 ο αριθμός των ταμειακά εντάξει μελών ήταν 724.

Βιβλιογραφία 

Markov, Anne-Sophie: Le mouvement international des travailleurs espérantistes 1918 – 1939. Université de Versailles/Saint Quentin-en-Yvelines, 1999
Χόβαβαρτ

Εμφάνιση

Το Χόβαβαρτ είναι μεγάλο και μέσου ύψους σκυλί. Έχει χρωματικές ποικιλίες και εμφανίζεται σε ξανθό, μαύρο και καφέ-μαύρο. Τα αρσενικά είναι 64-70 εκ. και τα θηλυκά 58-65 εκ. Το βάρος τους είναι 30-40 κιλά.

Ιδιοσυγκρασία

Το Χόβαβαρτ είναι σκυλί με γαλήνιο χαρακτήρα και αποτελεί άριστη φρουρά. Χαρακτηρίζεται από αυτοπεποίθηση και ζωηράδα. Δεν είναι άγριο, αλλά ταυτόχρονα χαίρεται να υπερασπίζει τον κύριό του και την οικογένεια και την ιδιοκτησία του. Γίνονται άριστοι οικογενειακοί σκύλοι, δεδομένου ότι αφιερώνονται συνολικά στην οικογένειά τους. Το Χόβαβαρτ αγαπά τα παιδιά.
Διόπτρα

Τύποι

Οι διόπτρες χαρακτηρίζονται από ένα γινόμενο δύο αριθμών π.χ. 10Χ50. Ο πρώτος αριθμός μάς δίνει την οπτική μεγέθυνση της διόπτρας, δηλ. το πόσες φορές μεγαλώνει το αντικείμενο σε σχέση με την παρατήρηση με γυμνό οφθαλμό. Ο δεύτερος αριθμός, το 50, μας δίνει την διάμετρο του αντικειμενικού φακού στην περίπτωσή μας είναι 50 mm. Γενικά όσο μεγαλύτερη η διάμετρος του αντικειμενικού φακού, τόσο φωτεινότερο είναι το αντικείμενο που παρατηρούμε. Βέβαια η φωτεινότητα του αντικειμένου, εκτός από τη διάμετρο του αντικειμενικού φακού εξαρτάται και από άλλους παράγοντες, όπως οι οπτικές επικαλύψεις των φακών, αλλά και από την διάμετρο του σωλήνα της διόπτρας. 
Υπάρχουν διόπτρες σταθερής μεγέθυνσης και διόπτρες μεταβλητής μεγέθυνσης. Οι διόπτρες σταθερής μεγέθυνσης, η μεγέθυνση και η διάμετρος του αντικειμενικού φακού διαλέγονται ανάλογα με την χρήση για την οποία προορίζονται. 
Στις διόπτρες μεταβλητής μεγέθυνσης η μεγέθυνση μεταβάλλεται χειροκίνητα με έναν μηχανισμό εστίασης. Η μεταβλητή εστίαση παρέχει μεγαλύτερη ευελιξία στην σκόπευση σε μεταβλητές αποστάσεις, στόχους και συνθήκες φωτισμού και παρέχει ευρύτερα πεδία παρατήρησης σε μικρότερες μεγεθύνσεις. Οι προδιαγραφές τους δίνονται με μία παράσταση της μορφής: 3-9Χ40, όπου το 3-9 σημαίνει ότι η μεγέθυνση μπορεί να ρυθμιστεί χειροκίνητα από 3 έως 9 φορές, ενώ το 50 αφορά τη διάμετρο του αντικειμενικού φακού, όπως αναφέραμε και παραπάνω.
Στολή

Ετυμολογία

Η λέξη προέρχεται από το αρχαίο ρήμα στέλλω, που σημαίνει και "εξοπλίζω, ενδύω, ντύνω". Άλλα παράγωγα στην αρχαία ελληνική είναι η στολίς, δηλαδή ένδυμα, καθώς και το ρήμα στολίζω που διατηρεί τη σημασία του.

Στρατιωτική στολή - Ιστορία

Στις παλαιότερες κοινωνίες, η χρήση διακριτικών ενδυμάτων δεν ήταν τόσο αναγκαία, εφόσον κατ' αρχήν δεν υπήρχαν οι δομές που μπορούσαν να εξασφαλίσουν την προμήθεια μεγάλων ποσοτήτων υφάσματος για τις ανάγκες συγκεκριμένων ομάδων ανθρώπων. Στις προβιομηχανικές κοινωνίες η παραγωγή ήταν πιο μικρή, δυσχερέστερη, ποιοτικά ανομοιόμορφη και δαπανηρή. Οι περισσότεροι άνθρωποι ήσαν αυτάρκεις και προσπαθούσαν να εξασφαλίζουν την ένδυσή τους με δικά τους μέσα. Φαίνεται ωστόσο ότι οι μεγάλες αυτοκρατορίες με τον όγκο των ενόπλων που κινητοποιούσαν για τις εκστρατείες τους, συνειδητοποίησαν την ανάγκη για παροχή ρουχισμού και εξοπλισμού στους άνδρες τους. Αυτά βέβαια δεν ήσαν σε καμία περίπτωση ομοιόμορφα, αλλά ορισμένες μονάδες πέτυχαν να καθιερώσουν κάποια τυπικά στοιχεία εμφάνισης που ακόμα και σήμερα αποτελούν άμεσα αναγνωρίσιμα σχήματα. Τέτοιοι ήσαν οι Αθάνατοι, η φρουρά των Περσών βασιλέων, οι Πραιτωριανοί αλλά και οι απλοί Ρωμαίοι λεγεωνάριοι, οι Γενίτσαροι και οι Λανσκενέτοι.
Είναι γενικά παραδεκτό ότι πρώτος καθιέρωσε στολή για τα στρατεύματά του ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΔ΄, περίπου τη δεκαετία του 1660. Το παράδειγμά του ακολούθησαν οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες και μέχρι τις αρχές του 18ου αιώνα οι ευρωπαϊκοί στρατοί έφεραν ομοιόμορφες στολές με αρκετά τυποποιημένα χαρακτηριστικά. Έκτοτε σταδιακά η στρατιωτική στολή εξελίχθηκε ακολουθώντας τις επιταγές του εκάστοτε συρμού και την ανάγκη των στρατιωτικών για κοινωνική προβολή και διάκριση. 
Η στρατιωτική μόδα έφθασε στο απόγειο της καλλιτεχνικής της έκφρασης στις πρώτες δεκαετίες του 19ου αιώνα στη διάρκεια των Ναπολεοντείων πολέμων και κατά την Παλινόρθωση των Βουρβόνων, όταν τόσο τα καλύμματα της κεφαλής όσο και τα ενδύματα συναγωνίζονταν σε χρώματα, σχήματα, υλικά και πρωτοτυπία τα εντυπωσιακότερα είδη του ζωικού βασιλείου. Από τα τέλη του αιώνα ωστόσο και μετά την αποικιακή εμπλοκή των ισχυρών ευρωπαϊκών κρατών, η επίδειξη και ο στολισμός παραχώρησαν τη θέση τους στην πρακτικότητα και την απλότητα σύμφωνα με τις ανάγκες της εκστρατείας. 
Στις αρχές του 20ού αιώνα υιοθετήθηκαν στολές ουδέτερου χρωματισμού, ενώ κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο έγινε χρήση των στολών παραλλαγής.
Λέγεται ότι την ιδέα είχε αρχικά διάσημος ζωγράφος, ο οποίος όταν ρωτήθηκε υποστήριξε πως ο καταλληλότερος χρωματισμός στρατιωτικής στολής ήταν εκείνος του Αρλεκίνου. Πλέον στην εποχή μας η στολή εκστρατείας σχεδόν του συνόλου των ανά τον Κόσμο ενόπλων σχηματισμών είναι η παραλλαγή με χρώματα και σχήματα ανάλογα με τον τόπο και το κλίμα των επιχειρήσεων.
Φρανσουά-Εμίλ Αντρέ

Βιογραφία

Ο Émile André γεννήθηκε στο Νανσύ της Γαλλίας στις 22 Αυγούστου του 1871 και έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του εκεί. Σπούδασε Αρχιτεκτονική στη διάσημη Σχολή Καλών Τεχνών (Beaux-Arts) του Νανσύ και συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι. Σε νεαρή ηλικία, από το 1894 έως και την αλλαγή του αιώνα, ταξίδεψε στην Ιταλία,την Βόρεια Αφρική και την Μέση Ανατολή,η οποία επηρέασε και το ύφος του. Από τα ταξίδια του κρατούσε σημειωματάρια τα οποία περιελάμβαναν φωτογραφίες, σκίτσα, ζωγραφιές και σημειώσεις. Το 1900 επέστρεψε στο Νανσύ όπου και εργάστηκε στο αρχιτεκτονικό γραφείο του πατέρα του.
Το 1901 ο Εμίλ Αντρέ πήρε την θέση του καθηγητή των εφαρμοσμένων τεχνών και της αρχιτεκτονικής στ Σχολή του Νανσύ όπου δίδαξε για πολλά χρόνια και επηρέασε την επόμενη γενιά των Γάλλων αρχιτεκτόνων και καλλιτεχνών μεταξύ των οποίων ήταν και οι δυο γιοι του. Ήταν και εξακολουθεί να θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους αρχιτέκτονες της Σχολής Καλών Τεχνών του Νανσύ. Έκτισε πάνω από δώδεκα κτίρια Αρ Νουβό μεταξύ του 1901 και 1912 στο Νανσύ, μερικά από αυτά ήταν και η τράπεζα ΒNP, τα Maison Lew Pins και το Maison Huout.

Αρ Νουβό

Μαζί με τον καλλιτέχνη και αρχιτέκτονα Εζέν Βαλλέν (Eugene Vallin) ανέπτυξαν τις αρχές του κινήματος Αρ Νουβό. Το κίνημα αυτό γνωστό και ως Νέα Τέχνη, απέρριπτε την επιβίωση η την κατασκευασμένη αναβίωση του «νεκρού» παρελθόντος στο «ζωντανό» παρών της σύγχρονης εποχής και αναζητούσε διεξόδους στα ουδέτερα μορφολογικά συστήματα του γεωμετρικού και φυτικού κόσμου. Άκμασε σαν κίνημα πριν τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και η περίοδος αυτή έμεινε γνωστή στη Γαλλία ως Μπελ Επόκ.
Σιάμισιη

Το σιάμισιη (ΔΦΑ: [ˈʃamiʃi]) είναι είδος παραδοσιακής τηγανιτής πίτας που παρασκευάζεται στην Κύπρο.

Περιγραφή

Το σιάμισιη είναι μικρή τηγανιτή γλυκιά πίτα με γέμιση από διάφορα υλικά όπως χαλβάς και σιμιγδάλι. Αποτελεί παραδοσιακό έδεσμα της κυπριακής κουζίνας που παρασκευάζεται τουλάχιστον από τον 19ο αιώνα. Φτιάχνεται κυρίως σε περιστάσεις όπως οι ονομαστικές γιορτές (ιδίως στα κατά τόπους πανηγύρια) ενώ προσφέρεται και στους γάμους. Προσφέρονται ζεστοί και συνήθως μαζί με λουκουμάδες.Για την παρασκευή του σιάμισιη υπάρχουν διάφορες συνταγές. Οι κυριότερες εκδοχές είναι δύο: η πρώτη συνταγή απαιτεί για τη γέμιση ένα ποτήρι σιμιγδάλι, μερικά ποτήρια νερό, ένα φλιτζάνι τσαγιού με ανθόνερο, μισό κουτάλι μαστίχα και ένα ποτήρι ζάχαρη. Επίσης για το φύλλο χρησιμοποιούνται νερό, τρία ποτήρια αλεύρι και τρία κουτάλια ελαιόλαδο. Η δεύτερη συνταγή απαιτεί ποσότητες νερού, σιμιγδαλιού, ζάχαρης και μαστίχας για τη γέμιση ενώ για τη ζύμη δύο φλιτζάνια αλεύρι, περίπου μισό φλιτζάνι αραβοσιτέλαιο, κοφτό αλάτι και νερό για το ζύμωμα.
Υδροφόρια

Κατά την τρίτη ημέρα της εορτής των Ανθεστηρίων στην Αθήνα κατά τον ομώνυμο μήνα, προς τιμήν του Διονύσου, πραγματοποιούνταν τα Υδροφόρια, εις ανάμνησιν όσων χάθηκαν στον Κατακλυσμό του Δευκαλίωνα. 
Οι Αθηναίοι έριχναν αλεύρι από σιτάρι ζυμωμένο με μέλι προς τις χθόνιες θεότητες σε ένα χάσμα που υπήρχε στο τέμενος της Γης Ολυμπίας, το οποίο βρισκόταν στο ναό του Ολυμπίου Διός που είχε κατασκευάσει ο Δευκαλίωνας όταν ήρθε στην Αθήνα.
Κατά τη λήξη της τελετής, πίστευαν ότι οι ψυχές επέστρεφαν στον Κάτω Κόσμο, οπότε και φώναζαν: Θύραζε Κάρες ουκέτ' Ανθεστήρια.
Η συγκεκριμένη τελετή θυμίζει τα χριστιανικά Ψυχοσάββατα.

Υδροφόρια στην Αίγινα

Υδροφόρια λέγονταν και οι αγώνες που γίνονταν στην Αίγινα κατά τη γιορτή των Δελφινίων προς τιμή του Απόλλωνα. Πραγματοποιούνταν εις ανάμνηση της προσφοράς πόσιμου νερού προς τους Αργοναύτες κατά την εκστρατεία τους προς την Ιωλκό.
Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα

Βίος

Πολύ λίγα στοιχεία είναι γνωστά για τη ζωή του Μπαζιλικάτα. Έχει προταθεί από τον Τζουζέπε Τζερόλα ότι ίσως να καταγόταν από το Παλέρμο. Ωστόσο, είναι βέβαιο ότι ο Μπαζιλικάτα έζησε στην Κρήτη για πολλά χρόνια κατά τη διάρκεια των πρώτων δεκαετιών του 17ου αιώνα. Δεν είναι γνωστό το έτος θανάτου του, πιθανολογείται το 1640 και το τελευταίο έργο του χρονολογείται το 1638.

Έργο

Ο Μπαζιλικάτα πιθανότατα έφτασε στην Κρήτη γύρω στο 1609, σε μια εποχή που το νησί ήταν μια υπερπόντια αποικία της Δημοκρατίας της Βενετίας, γνωστό ως το Βασίλειο της Κάντια από την πρωτεύουσά του, την Κάντια ή Χάνδακα (σημερινό Ηράκλειο). Κατά τη διάρκεια αρκετών ετών και με βάση τις από πρώτο χέρι παρατηρήσεις του, ο Μπαζιλικάτα παράγει τρεις διαφορετικές σειρές σχεδίων και χαρτών σχετικών με τη Κρήτη (με ημερομηνίες 1612, 1618-19 και 1629-30).} Ο Άτλας του, ο οποίος χρονολογείται γύρω στο 1618 και σήμερα φυλάσσεται στο μουσείο Correr της Βενετίας, είναι το πιο γνωστό του έργο.
Τα έργα του Μπαζιλικάτα χαρακτηρίζονται από την επιδέξια χρήση του χρώματος για την επισήμανση της τοπογραφίας της κάθε περιοχής. Ο Μπαζιλικάτα συμπεριλαμβάνει σχολαστικά στα έργα του κάθε σημαντική λεπτομέρεια με ένα αισθητικά ευχάριστο τρόπο και συχνά χρησιμοποιεί πανοραμικά σημεία παρατήρησης, κάτι που είναι πρωτότυπο για την εποχή του. Εκτός από τους χάρτες, ο Μπαζιλικάτα επίσης συνέγραψε χειρόγραφα τα οποία ασχολούνται κυρίως με την κατάσταση των οχυρώσεων της Κρήτης, αλλά και τη γεωγραφία, την ιστορία, την αρχαιολογία, τη διοίκηση και την οικονομία του νησιού. 
Έχει προταθεί ότι ο χάρτης του 1612 του Μπαζιλικάτα αντιγράφηκε από τον Μάρκο Μποσκίνι, του οποίου ο χάρτης με τίτλο Ολόκληρο το Βασίλειο της Κάντια (1651) επηρέασε έντονα τη μετέπειτα χαρτογραφία της Κρήτης τόσο στην Ιταλία και στο εξωτερικό. Ωστόσο, άλλοι ερευνητές δεν δέχονται τον ισχυρισμό αυτό και, παρά το γεγονός ότι δεν αρνούνται την επιρροή του χάρτη του Μπαζιλικάτα σ'αυτόν του Μποσκίνι, θεωρούν τον τελευταίο ως το αποτέλεσμα συλλογικής εργασίας από αρκετούς μηχανικούς.
Φαίδρος (όνομα)

Φαίδρος (ΑΕ Φαῖδρος), ελληνικό αντρικό κύριο όνομα.

Ετυμολογία

Το αρχαιοελληνικό όνομα Φαῖδρος προέρχεται από το επίθετο φαιδρός με αναβιβασμό του τόνου (όπως, λ.χ., Λεωχάρης < λεωχαρῆς, Πύρρος < πυρρός ή Αγάθη < αγαθή, Σέμνη < σεμνός κ.ά.). Σύμφωνα με τον Μπαμπινιώτη, το επίθετο φαιδρός < *gwhei-d-ro (με οδοντική προέκταση -d- και επίθημα -ro-) < Ι.Ε. *gwhei- «λαμπερός, φωτεινός». Επομένως, το όνομα Φαίδρος είναι σημασιολογικά παρεμφερές με ονόματα όπως Αγλαΐα, Ανουάρ, Εμβέρ, Ηλέκτρα, Κλάρα (Clara), Λούκιος / Λουκία, Ρωξάνη, Σβετλάνα κτλ.
Στην αρχαιότητα το όνομα Φαῖδρος δεν ήταν ιδιαίτερα συχνό. Σύμφωνα με το Θετίμα, εμφανίζεται σε όλο το Lexicon of Greek Personal Names (LGPN) 96 φορές. (Γεωγραφική διασπορά: Βέροια, Κυρήνη, Βοιωτία, Βιθυνία, Αθήνα, Φθιώτις, Ιωνία, Ιλλυρία, Καρία, Μικρά Σκυθία, Κάλυμνος, Κως, Ρόδος, Πελοπόννησος, Αργολίδα, Αρκαδία, Τρωάδα.) Παράλληλος τύπος Φαῖτρος (2ος αι. μ.Χ., Προύσα).
Από το θέμα φαιδ- του επιθέτου φαιδρός προέρχεται και το αρχαιοελληνικό όνομα Φαίδων.

Ονομαστική εορτή

Στις 29 Νοεμβρίου, ημέρα κατά την οποία η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του μάρτυρος Φαιδρού. («O άγιος μάρτυς Φαίδρος, ρητίνης ζεούσης καταχεθείσης αυτώ, τελειούται».)
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1998

Μορφή

Για πρώτη φορά μαζικά εφαρμόστηκε η τηλεψηφοφορία. Οι τηλεθεατές ψήφισαν σε διάστημα 5 λεπτών μετά το παίξιμο των τραγουδιών για το τραγούδι που επιθυμούσαν να κερδίσει.

Συμμετοχές

Το Βέλγιο, η Σλοβακία και Φιλανδία επέστρεψαν στο διαγωνισμό έπειτα από απουσία ενός χρόνου, και η Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας έκανε την πρώτη της εμφάνιση. Η Ρουμανία και το Ισραήλ επέστρεψαν επίσημα έχοντας συμμετάσχει για τελευταία φορά το 1994 και το 1995 αντίστοιχα. Η Ιταλία δεν επέστρεψε νωρίτερα από το 2011.

Βραβείο Μπάρμπαρα Ντεξ

Για δεύτερη χρονιά το House of Eurovision παρουσίασε το βραβείο για το χειρότερο ντύσιμο καλλιτέχνη. Ο εκπρόσωπος της Γερμανίας, Γκίλντο Χορν κέρδισε το βραβείο για το 1998.
Κοινότητα Φλαμπούρου Σερρών

Η κοινότητα Φλαμπούρου ήταν κοινότητα του νομού Σερρών. Λειτούργησε μέχρι το 1998 οπότε καταργήθηκε με την εφαρμογή του σχεδίου Καποδίστριας και εντάχθηκε στον Δήμο Νιγρίτας.
Συστάθηκε το 1933, ενώ μέχρι τότε ήταν μέρος της κοινότητας Νιγρίτης. Για ένα μικρό διάστημα την περίοδο 1941-42 εντάχθηκε στον νομό Θεσσαλονίκης αλλά στη συνέχεια επανήλθε στον νομό Σερρών Διατηρήθηκε αμετάβλητη μέχρι το 1998 οπότε καταργήθηκε
Άγιος Ιωάννης (Λεμεσός)

Τοποθεσία

Στα δυτικά συνορεύει με την Ομόνοια, στα βόρεια με τον Απόστολο Ανδρέα, στα ανατολικά με την Καθολική, στα νοτιοανατολικά με την Αρναουτογειτονιά και νότια με τα Τσιφλικούδια.

Αθλητικές εγκασταστάσεις

Στη συνοικία Αγίου Ιωάννη βρίσκονται το Κλειστό Στάδιο Νίκος Σολωμονίδης (ιδιοκτησίας ΑΕΛ Λεμεσού) και το Κλειστό Απόλλωνα Λεμεσού (ιδιοκτησίας Απόλλων Λεμεσού).
Σκαρλάτος Βυζάντιος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο Ιάσιο της Μολδαβίας στις 6 Νοεμβρίου του 1798. Ο πατέρας του ήταν επιστάτης του μεγάλου Αρμάση επί της ηγεμονίας του Αλέξανδρου Καλλιμάχη. Γράμματα έμαθε στην σχολή της Ξηράς Κρήνης. Κατέφυγε μαζί με τους γονείς του για να σωθούν από τις σφαγές των Ελλήνων από τους Τούρκους που ξέσπασαν το 1821 στην Μολδοβλαχία, και μετά από πολλά δεινά και περιπέτειες που διάρκεσαν εννέα χρόνια έφτασαν στην Ελλάδα. Εκεί προσλήφθηκε στην γραμματεία των Εσωτερικών, και αργότερα υπηρέτησε σε πολλές άλλες πολιτικές και εκκλησιαστικές επιτροπές, φτάνοντας τελικά επίτροπος του βασιλιά παρά την Ιερή Σύνοδο. 
Το 1846 ήρθε σε ρήξη με τον Άρμανσπεργκ λόγω των προνομίων της ορθόδοξης εκκλησίας και παραιτήθηκε. Ασχολήθηκε με τα γράμματα και τις μελέτες ως το 1854, όταν ξανά ανέλαβε ως διευθυντής της δημοτικής εκπαίδευσης. Στην υπηρεσία αυτή έφερε πολλές ανακαινίσεις και βελτιώσεις. Τα δημοτικά σχολεία σχεδόν διπλασιάστηκαν, ο μισθός των δημοδιδασκάλων τακτοποιήθηκε, καταργήθηκε η βιβλιοκαπηλία, και πολλά άλλα. 
Πέθανε στην Αθήνα στις 11 Απριλίου 1878. Γιοί του ήταν ο Αναστάσιος και Αλέξανδρος, σημαντικοί πολιτικοί δημοσιογράφοι.

Συγγράμματα

Από το φιλολογικό έργο του Σκαρλάτου, το πρώτο δημοσιευμένο είναι το μεταφραστικό λεξικό από τα νέα στα αρχαία Ελληνικά, και αντίστροφα. Επίσης εξέδωσε Ελληνικό-Γαλλικό μεταφραστικό λεξικό, τοπογραφική περιγραφή της Κωνσταντινούπολης, και άλλα συγγράμματα.

Ο Σκαρλάτος ως λεξικογράφος

Ήταν συγγραφέας τριών λεξικών, τα οποία ήταν μεγάλης σημασίας για την ελληνική λεξικογραφία και ταυτόχρονα ήταν ο πρώτος Έλληνας λεξικογράφος που δημοσίευσε λεξικό στο έδαφος του νεοσύστατου ελληνικού κράτους. Το πρώτο λεξικό του (1835) - Λεξικό της σύγχρονης καθομιλουμένη μορφή της ελληνικής γλώσσας ( Δημοτική ). Το δεύτερο λεξικό ήταν το «Λεξικόν Ελληνικόν και Γαλλικόν« (1846).
Το τρίτο λεξικό, ήταν το «Λεξικόν της ελληνικής γλώσσης», το 1852, ένα λεξικό της αρχαίας ελληνικής γλώσσας. Ο Βυζάντιος ως λεξικογράφος αν και αυτοδίδακτος, το έργο του έπαιξε σημαντικό ρόλο κατά τον 19ο αιώνα.
Χαβιέρ Βελάσκες

Καριέρα

Γεννήθηκε το 1959 ή το 1960 
Ο Βελάσκες έγινε το 2008 πρόεδρος του Κογκρέσου και υπηρετεί σε αυτό επί 14 χρόνια. Θεωρείται ότι είναι ικανός διαπραγματευτής.

Πρωθυπουργός

Στις 11 Ιουλίου του 2009 διορίστηκε από τον πρόεδρο Άλαν Γκαρσία στην πρωθυπουργία της χώρας, έπειτα από τις συγκρούσεις με αυτόχθονες του 2009, κατά τις οποίες έχασαν τη ζωή τους συνολικά 34 άνθρωποι. Η ορκωμοσία του έγινε στις 12 Ιουλίου του 2009. Ο Βελάσκες θεωρείται πολύ πιστός στο κόμμα του και ότι είναι αντίθετος από τον προκάτοχό του, αριστερό Γιεχούντε Σιμόν.  Είναι το τρίτο πρόσωπο που ανέλαβε πρωθυπουργός σε διάστημα 9 μηνών.Η υποστήριξη του Γκαρσία την περίοδο εκείνη ήταν 21 τοις εκατό. Εκτός από πρωθυπουργό, ο πρόεδρος Γκαρσία διόρισε και νέους υπουργούς άμυνας, δικαιοσύνης, γεωργίας και εσωτερικών.
Έπειτα από ανασχηματισμό της κυβέρνησης το Σεπτέμβριο του 2010, τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Χοσέ Τσανγκ.
Ύμνος του Ολυμπιακού

Ο ύμνος του Ολυμπιακού είναι ο ύμνος του ελληνικού αθλητικού συλλόγου του Ολυμπιακού Πειραιώς.
Ο σύλλογος έχει στην ιστορία του δύο ύμνους, ο ένας γράφτηκε το 1930-31 και ο δεύτερος, ο οποίος χρησιμοποιείται έως και σήμερα, το 1980.
Το κομμάτι ακολουθεί το ρυθμό του εμβατηρίου.

Ιστορία

Ο πρώτος ύμνος του Ολυμπιακού γράφτηκε το 1931, από τον Μίμη Ξ. Βασιλειάδη και μελοποιήθηκε από τον Γιάγκο Ε. Λαουτάρη. Δημιουργήθηκε τη σεζόν που ξεκίνησε το πρώτο πρωτάθλημα εθνικής κατηγορίας, δηλαδή το 1930-31, και ήταν γνωστός με το όνομα «Φευγάτε από μπρος...». Το όνομά του ήταν όμως Ύμνος Ολυμπιακού. Ο Ολυμπιακός εκείνη τη σεζόν είχε κερδίσει πολλούς από τους διεκδικητές του τίτλου με 3 γκολ και λέγεται ότι αυτό ενέπνευσε τον στιχουργό να γράψει τον στίχο: «Ένα, δύο, τρία γκολ, παντού πανικός! Θρίαμβος, νίκη, - Ολυμπιακός- !».
Ο Λαουτάρης είχε αφιερώσει τον ύμνο στον Γεώργιο Ανδριανόπουλο. Ο ύμνος ήταν γραμμένος σε ρυθμό 2/4 με τέμπο Tempo di Marcia, στην κλίμακα του Ντο Ματζόρε. Πριν από το ρεφρέν, αλλάζει οπλισμό και πάει σε Φα Ματζόρε. Η εισαγωγή του ύμνου αποτελείται από πέντε μέτρα και ακούγεται μόνο ένα αερόφωνο όργανο, με τη συνοδεία φωνητικών.
Το 1980 γράφτηκε και άρχισε να χρησιμοποιείται ένας νέος ύμνος που γράφτηκε από τον Σπύρο Βαλσαμάκη καιτον  Κωνσταντίνο Κιλιμάντζο σε ερμηνεία του Χρήστου Βολιώτη. Ο σύγχρονος ύμνος αναφέρεται στον Ολυμπιακό με το προσωνύμιο Θρύλος, ένα χαρακτηρισμό που δόθηκε στην ομάδα τη δεκαετία του '50, όταν ο σύλλογος είχε κατακτήσει για πρώτη φορά στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου έξι συνεχόμενα πρωταθλήματα Ελλάδος (1954-1959).
Στη συνέχεια γίνεται αναφορά στη δύναμη του κόσμου του Ολυμπιακού που βρίσκεται συνεχώς κοντά στην ομάδα, αλλά και στο νικηφόρο φιλικό της ομάδας με αντίπαλο την  Σάντος του Πελέ το καλοκαίρι του 1961 (2-1 το σκορ).

Πρόσληψη

Στις 2 Φεβρουαρίου 2012, η επίσημη ιστοσελίδα του Ολυμπιακού δημοσίευσε μία μέταλ διασκευή του πρώτου ύμνου. Η διασκευασμένη έκδοση του ύμνου δεν έγινε από κάποιο γνωστό συγκρότημα, αλλά από φίλους του συλλόγου.
Γουίγκαν Γουόριορς

1800

Στις 21 Νοεμβρίου 1872, ιδρύθηκε η Γουίγκαν Φούτμπολ Κλαμπ (Wigan Football Club) από μέλη της Γουίγκαν Κρίκετ Κλαμπ (Wigan Cricket Club) μετά από συνάντηση στο Royal Hotel, Standishgate. Η Γουίγκαν αγωνιζόταν στο Φόλι Φιλντ, κοντά στην οδό Upper Dicconson. Ο πρώτος αγώνας έγινε στις 30 Νοεμβρίου όταν τα μέλη έπαιξαν μεταξύ τους στο Φόλι Φιλντ. Μετά από μια σειρά δοκιμαστικών αγώνων, ταξίδεψαν στο Γουόρινγκτον για να παίξουν τον πρώτο τους αγώνα στις 18 Ιανουαρίου 1873. Το παιχνίδι τελείωσε με ισοπαλία.
Τα οικονομικά προβλήματα και η αδυναμία πρόσληψης ποιοτικών παικτών οδήγησαν στη σύμπραξη με την Άπχολαντ το 1876. Ο σύλλογος ονομάστηκε Γουίγκαν εντ Ντίστρικτ (Wigan & District). Ο σύλλογος διεξήγαγε τους αγώνες του στο γήπεδο της Γουίγκαν Κρίκετ Κλαμπ στην Prescott Street δίπλα στο Frog Lane. Είναι απίθανο ότι ο σύλλογος εκπλήρωσε τα καθήκοντά του το 1877 πριν τελικά διαλύσει στο τέλος της περιόδου κρίκετ του 1879.
Στις 22 Σεπτεμβρίου 1879, ο σύλλογος μετατράπηκε σε Γουίγκαν Γουασπς (Wigan Wasps) από αρκετά πρώην μέλη της αρχικής Γουίγκαν Φούτμπολ Κλαμπ, μετά από μια συνάντηση στο Dicconson Arms. Ο σύλλογος επέστρεψε από την Prescott Street πίσω στο Φόλι Φιλντ. Το 1884, η Γουίγκαν κέρδισε το πρώτο της τρόπαιο, το Γουεστ Λάνκασαϊρ Καπ. Η ομάδα φορούσε αρχικά μπλε και άσπρα μέχρι το 1886 οπότε και τα χρώματα άλλαξαν σε κερασί και λευκό. Το 1888 φιλοξένησαν και κέρδισαν μια περιοδεία της Νέας Ζηλανδίας.
Η Γουίγκαν είχε αποβληθεί από την RFU καθώς έσπασε τον αυστηρό ερασιτεχνικό κώδικα, παρά το επιχείρημα ότι οι πληρωμές ήταν απαραίτητες για να αποφευχθούν αδικαιολόγητες δυσκολίες για τους παίκτες της εργατικής τάξης. Το 1895 η Γουίγκαν ενώθηκε με άλλους συλλόγους από το Γιόρκσαϊρ και το Λάνκασαϊρ για να ιδρύσει τη Βόρεια Ένωση, η οποία οδήγησε τελικά στο άθλημα του ράγκμπι λιγκ. Αυτό ήταν αποτέλεσμα της αποχώρησης από την RFU. Τότε απαλείφθηκε το Γουασπς και ο σύλλογος ονομάσοταν απλά Γουίγκαν.
Χρήστος Τέντζος

Σταδιοδρομία

Γεννήθηκε το 1891 και άσκησε τη δικηγορία.
Υπηρέτησε ως Νομάρχης Σερρών από το 1933 ως το 1934.
Εξελέγη βουλευτής Δράμας για πρώτη φορά το 1932 και στη συνέχεια με το Λαϊκό Κόμμα (τη Γενική Λαϊκή Ριζοσπαστική Ένωση) το 1936.
Πέθανε σε ηλικία 75 ετών στη Δράμα στις 13 Ιανουαρίου 1966.
Ασγάτα

Τοποθεσία

Η Ασγάτα απέχει 26 χιλιόμετρα από την πόλη της Λεμεσού. Βρίσκεται στα σύνορα των επαρχιών Λεμεσού και Λάρνακας, όντας το ανατολικότερο χωριό της επαρχίας Λεμεσού. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 150 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα νότια συνορεύει με το Πεντάκωμο, στα νοτιοδυτικά με το Μοναγρούλλι, στα δυτικά και βόρεια με τη Βάσα Κελλακίου, στα βορειοανατολικά με την Ορά και στα ανατολικά με την Καλαβασό,

Μεταλλεία

Σε έδαφος που διοικητικά ανήκει στην Ασγάτα υπήρξαν κατά διαστήματα από την αρχαιότητα έως το 1978 μεταλλεία. Αρχαιολογικές ανασκαφές και ευρήματα φανέρωσαν πως υπήρξε μεταλλείο στην περιοχή από την αρχαιότητα. Μάλιστα, η επεξεργασία του μετάλλου γινόταν στον ίδιο χώρο. Μετά τη ρωμαϊκή εποχή η εκμετάλλευση των μεταλλείων σταμάτησε για να ξεκινήσει και πάλι στις αρχές του 20ου αιώνα. Αγγλική εταιρεία, αφού ερεύνησε την περιοχή, αποφάσισε να τα επαναλειτουργήσει το 1928. Μέσα της δεκαετίας του 1930 πούλησε τα δικαιώματα της σε μια άλλη εταιρεία. Η επαναλειτουργία του μεταλλείου οδήγησε σε αύξηση του πληθυσμού της περιοχής και σε ανάπτυξη της κοινότητας.
Το 1978 σταμάτησε η λειτουργία του μεταλλείου λόγω ασύμφορης εκμετάλλευσης του.
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 2013

Η 86η Απονομή των Βραβείων της Ακαδημίας Κινηματογράφου, γνωστά κυρίως ως Βραβεία Όσκαρ, τίμησε τις καλύτερες ταινίες του 2013 και πραγματοποιήθηκε στις 2 Μαρτίου 2014. Η τελετή προγραμματίστηκε το μήνα Μάρτιο και όχι το Φεβρουάριο, όπως συνηθίζεται, για να μη συμπέσει με τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2014. Οικοδέσποινα της βραδιάς ήταν για δεύτερη φορά η Έλεν ΝτιΤζένερις. Πρώτη φορά παρουσίασε τα βραβεία το 2007 στην 79η Απονομή των Βραβείων.
Οι υποψηφιότητες ανακοινώθηκαν στις 16 Ιανουαρίου 2014 από την πρόεδρο της Ακαδημίας Σέριλ Μπουν Άιζακς και τον ηθοποιό Κρις Χέμσγουορθ.
Η ταινία Gravity κέρδισε 7 βραβεία, τα περισσότερα της απονομής, ανάμεσα στα οποία και το Όσκαρ Σκηνοθεσίας για τον Αλφόνσο Κουαρόν. Η ταινία 12 Χρόνια Σκλάβος κέρδισε 3 βραβεία, συμπεριλαμβανομένου του Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και Β' Γυναικείου Ρόλου για τη Λουπίτα Νιόνγκο. Η ταινία Dallas Buyers Club κέρδισε επίσης 3 βραβεία και έγινε η 5η ταινία στην ιστορία που κέρδισε αμφότερες τις κατηγορίες Α' Ανδρικού και Β' Ανδρικού Ρόλου για τους Μάθιου Μακόναχι και Τζάρεντ Λίτο αντίστοιχα. Το βραβείο Α' Γυναικείου Ρόλου κέρδισε η Κέιτ Μπλάνσετ για την ερμηνεία της στην ταινία Θλιμμένη Τζάσμιν.