google/wiki40b huggingface dataset:
Αντάλμπερο του Λον

Βιογραφία

Ήταν γιος του Ρέγκιναρ/Ρενιέ του Μπαστόν (Bastogne), γιου του Γκότσλιν κόμη του Αρντέν. Ο θείος του Αντάλμπερο ήταν αρχιεπίσκοπος του Ρενς, ο μεγάλος θείος του Αντάλμπερο Α΄ ήταν επίσκοπος του Μετς και ο εξάδελφος του πατέρα του Αντάλμπερο Β΄ ήταν επίσκοπος του Βερντέν. 
Σπούδασε στο Ρενς και έγινε μέλος του Συλλόγου του καθεδρικού του Μετς. Το 977 έγινε επίσκοπος του Λoν. Ο χρονικογράφος Ρίχερ του Ρενς αναφέρει ότι το 977 η Έμμα των Μποζονιδών, σύζυγος του Λοθαρίου των Καρολιδών της Δυτικής Φραγκίας, τον κατηγόρησε για μοιχεία και το 981 ο γιος της Λουδοβίκος Ε΄ τον απέσπασε από το Λoν. 
Το 988 ο Κάρολος, αδελφός του Λοθαρίου, εχθρός των Αρντέν, κατέλαβε το Λoν και φυλάκισε τον Αντάλμπερο. Αυτός απέδρασε και ζήτησε την προστασία του Ούγου Καπέτου της Γαλλίας, φίλου των Αρντέν. Τελικά κέρδισε την εμπιστοσύνη του Καρόλου και του Αρνούλφου αρχιεπισκόπου του Ρενς (νόθου γιου του Λοθαρίου), έτσι αποκαταστάθηκε στην επισκοπή του. Το 991 παρέδωσε το Λoν, τον Κάρολο και τον Αρνούλφο στον Ούγο. 
Μετά έλαβε μέρος σε εκκλησιαστικά ζητήματα και απεβίωσε το 1030/31.

Έργα του

Έγραψε το σατυρικό ποίημα Carmen ad Rotbertum regem (ένα τραγούδι για τον βασιλιά Ροβέρτο) σε μορφή διαλόγου για τον Ροβέρτο Β΄ της Γαλλίας (γιο του Ούγου), όπου συζητά εναντίον της σύγχρονης αναμόρφωσης επισκοπών και μονών. Εκφράζει την αποστροφή του για τον Οντίλο ηγούμενο του Κλινύ και τους ακολούθους του και την αντίθεσή του σε πρόσωπα ταπεινής καταγωγής που γίνονται επίσκοποι. 
Είναι επίσης διάσημος στη Γαλλική ιστορία από ένα ποίημά του, στο οποίο αναφέρονται οι τρεις τάξεις της κοινωνίας: oratores (οι κληρικοί, η προσευχόμενη εκκλησία), bellatores (οι ευγενείς/στρατιωτικοί, η μαχόμενη εκκλησία) και laboratores (οι εργαζόμενοι, η εκκλησία του μόχθου). Η τρίτη τάξη υποστηρίζει τις δύο πρώτες και όλες αποτελούν το οικοδόμημα της ανθρωπότητας. Η ιδέα ενσωματώθηκε στις τρεις κοινωνικές τάξεις του Παλαιού Καθεστώτος της Γαλλίας.
Κεράσια Ηρακλείου

Ονομασία

Η κανονική του ονομασία είναι Κεράσσα (απο το ρήμα "κερνώ") που προήλθε από τη συνήθεια των κατοίκων του να κερνούν τους ξένους, ακόμα και με το ζόρι. Υπάρχει και η σχετική μαντινάδα της περιοχής: Πήγα στην Αυγενική μια σταφίδα μιά ρακή, πήγα και στο Βενεράτο σούρτα πάνω-σούρτα κάτω, πήγα και εις τα Κεράσσα κι όλη μέρα με κεράσαν.

Ιστορικά στοιχεία

Το χωριό αναφέρεται και σε παλαιότερες απογραφές με παλιότερη αυτή του Basilicata από το 13ο αιώνα.
Παλιότερα αποτελούσε έδρα Αγροτικού Δήμου και έδρα ομώνυμης Κοινότητας. Στο Δήμο Παλιανής (πρώην Τετραχωρίου) εντάχθηκε υποχρεωτικά το 1999 με το νόμο "Καποδίστρια".
Θέμα Βολερού, Στρυμώνος και Θεσσαλονίκης

Το Θέμα Βολερού, Στρυμώνος και Θεσσαλονίκης ήταν θέμα (διοικητική διαίρεση), της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας κατά τον 11ο και 12ο αιώνα.
Το Θέμα δημιουργήθηκε το 1023 ή 1037, αναφέρεται το 1198 σε χρυσόβουλο του Αλέξιου Β΄ Κομνηνού και πιστεύεται ότι διατηρήθηκε έως το 1204 και την κατάληψη της περιοχής από τους Λατίνους. Προήλθε από την ένωση υπό κοινή διοίκηση των Θεμάτων Θεσσαλονίκης, Βολερού, Στρυμώνος και των μικρότερων θεμάτων Φιλιππούπολης, Βεροίας και Μογλενών.
Μανς

Οικονομία

Βασικές οικονομικές δραστηριότητες στο νομό Μανς είναι η γεωργία, η κτηνοτροφία και η αλιεία. Κύρια κτηνοτροφική δραστηριότητα είναι η εκτροφή βοοειδών, προβάτων, χοίρων και αλόγων. Η γεωργική παραγωγή αφορά κυρίως φρούτα (μήλα) και λαχανικά (καρότα, πράσα, κουνουπίδια). Αλιευτικές δραστηριότητες αναπτύσσονται στις παραθαλάσσιες πόλεις, καθώς και υδατοκαλλιέργεια και καλλιέργεια οστρακοειδών.
Το Σερμπούρ είναι ένα σημαντικό εμπορικό και στρατιωτικό λιμάνι και ναυπηγικό κέντρο με έντονη κίνηση λόγω των επιβατών που μετακινούνται από και προς τη Μεγάλη Βρετανία. Σύγχρονες βιομηχανικές εγκαταστάσεις πυρηνικής βιομηχανίας έχουν αποκτήσει μεγάλη σημασία για την περιοχή.
Τέλος, βασικός πυλώνας της οικονομίας της Μανς είναι ο τουρισμός, κυρίως στα παραθαλάσσια, με μεγάλο τουριστικό ρεύμα στο Μον-Σαιν-Μισέλ και μικρά θέρετρα, όπως το Κουτενβίλ και το Σαιν-Παιρ.

Αξιοθέατα

Ο νομός Μανς είναι πλούσιος σε μνημεία που σχετίζονται με την ιστορία της Νορμανδίας. Στην περιοχή υπάρχει ένα χωριό που ανήκει στα «Πιο όμορφα χωριά της Γαλλίας», η Μπαρφλέρ.
Κιτσούνε

Κιτσούνε (Ιαπωνικα: 狐) είναι η ιαπωνική λέξη για την αλεπού. Οι αλεπούδες είναι ένα κοινό θέμα της ιαπωνικής λαογραφίας· στα αγγλικά, τα κιτσούνε αναφέρονται σε αυτές στο πλαίσιο αυτό. Ιστορίες τις απεικονίζουν ως νοήμονα όντα που διαθέτουν μαγικές ικανότητες οι οποίες αυξάνονται με την ηλικία και τη σοφία τους. Σύμφωνα με τη λαογραφία των Γιοκάι, όλες οι αλεπούδες έχουν την ικανότητα να αλλάξουν τη μορφή τους σε ανθρώπινη. Ενώ ορισμένα παραμύθια μιλούν για τα κιτσούνε να χρησιμοποιούν αυτή την ικανότητα για να εξαπατούν τους άλλους —όπως κάνουν συχνά οι αλεπούδες στη λαογραφία— άλλες ιστορίες τα παρουσιάσουν ως πιστούς φύλακες, φίλους, εραστές και συζύγους.
Κήρυξ (Χανίων)

Με τον κεφαλαιογράμματο τίτλο ΚΗΡΥΞ φέρονταν πολιτική εβδομαδιαία εφημερίδα που άρχισε να εκδίδεται στα Χανιά τον Δεκέμβριο του 1901, υπό τον Ε. Βενιζέλο μετά την παραίτησή του, από το Συμβούλιο της Αρμοστείας στο οποίο συμμετείχε επί θεμάτων Δικαιοσύνης. Το πρώτο φύλλο έφερε ημερομηνία έκδοσης 7 Δεκεμβρίου του 1901.
Στην εφημερίδα αυτή που αρχικά ήταν τετρασέλιδη και εκδίδονταν κάθε Παρασκευή (ημέρα αργίας των Μουσουλμάνων και παραμονής αργίας των Εβραίων) ο Ε. Βενιζέλος άρχισε ν΄ αρθρογραφεί πολιτικές κρίσεις, θέσεις και ενέργειες αντίθετες προς εκείνες της Αρμοστείας, ενταγμένες στην αντιπολιτευτική θεώρηση του Βενιζέλου (η οποία μερικά χρόνια μετά οδήγησε στην επανάσταση του Θερίσου).
Συνέπεια αυτών ήταν να διαταχθεί η διακοπή της κυκλοφορίας, την πρώτη φορά  για ένα δίμηνο (από 4 Απριλίου μέχρι  31 Μαΐου του 1902), τη δεύτερη φορά για ένα μήνα, στις αρχές του 1903, (31 Ιανουαρίου μέχρι 1 Μαρτίου) και τελικά τρίτη φορά στις 14 Μαρτίου του 1903 όπου και διατάχθηκε η οριστική παύση της, ύστερα από την καταδίκη που επεβλήθη στον Ε. Βενιζέλο σε φυλάκιση 15 ημερών, για δημοσιογραφική εξύβριση του επισκόπου Κρήτης, ποινή που εξέτισε στις Φυλακές του Ιτζεντίν της Κρήτης.
Ο Κήρυξ επανεκδόθηκε ως εβδομαδιαία επίσης πολιτική εφημερίδα στις 27 Απριλίου του 1908, επί αρμοστείας Α. Ζαΐμη, υπό την διεύθυνση σύνταξης του Κυριάκου Μητσοτάκη, ανεψιού του Ε. Βενιζέλου, εκ της αδελφής του Αικατερίνης (Μητσοτάκη), όπου και διατηρήθηκε μέχρι τις 8 Μαρτίου του 1935 όταν εκδηλώθηκε το κίνημα του 1935 όπου και διατάχθηκε η παύση της. Και σ΄ αυτή την περίοδο κύριος συντάκτης της ήταν ο Ε. Βενιζέλος.
Μάλιστα αμέσως μετά τους Βαλκανικούς πολέμους τον Μάρτιο του 1916 άρχισε να εκδίδεται στην Αθήνα ομώνυμη κατά τον τίτλο εβδομαδιαία πολιτική εφημερίδα που αποτελούσε το δημοσιογραφικό όργανο του Κόμματος των Φιλελευθέρων που συντάσσονταν υπό τον Ε. Βενιζέλο, τον Εμ. Ρέπουλη και από άλλα διαπρεπή μέλη της πολιτικής παράταξης η οποία και διατηρήθηκε μέχρι τις 11 Σεπτεμβρίου του 1916.
Επανεκδόθηκε μετά την απελευθέρωση το 1945 υπό την διεύθυνση σύνταξης αυτή τη φορά του Κ. Μητσοτάκη (ο Κυριάκος Κ. Μητσοτάκης πέθανε το 1944) όπου διατηρήθηκε μέχρι τις 21 Απριλίου του 1967 όπου εκδηλώθηκε το πραξικόπημα του 1967. Επανεκδόθηκε ξανά μετά την μεταπολίτευση το 1974 όπου και διατηρήθηκε μέχρι τις αρχές του 2005 όταν λόγω οικονομικών δυσκολιών αναγκάστηκε να κλείσει για άλλη μία φορά. Τέλος, επανεκδόθηκε για τελευταία φορά τον Μάρτιο του 2005 με το όνομα "Νέος Κήρυκας" και έκλεισε οριστικά τον Νοέμβριο του 2011.
Η εφημερίδα επανήλθε στην ελληνική επικαιρότητα στις αρχές του 2017 ευρισκόμενη στο επίκεντρο πολιτικής αντιπαράθεσης της κυβέρνησης Αλ. Τσίπρα με τη Νέα Δημοκρατία,οπότε και η πρώτη κατηγόρησε τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης Κυριάκο Μητσοτάκη πώς η εφημερίδα (που ελέγχει μετοχικά η οικογένεια Μητσοτάκη) προέβη σε δανεισμό υπό συνθήκες που καθιστούσαν σχεδόν αβέβαιη την μελλοντική αποπληρωμή του - καταλογίζοντας του, εμμέσως, σχέσεις διαπλοκής με τον πρόεδρο της Ν.Δ. από την πλευρά του να αρνείται τις κατηγορίες ισχυριζόμενος την κανονική εξυπηρέτηση του δανείου.
Τζιμ Σέπαρντ

Καριέρα

Ο Σέπαρντ γεννήθηκε στο Σιάτλ το 1961.
Η επαγγελματική μουσική του καριέρα ξεκίνησε με τους Sanctuary το 1985, όπου μαζί με τους κιθαρίστες Σιν Μπλοσλ και Λένι Ράτλετζ, τον τραγουδιστή Γουόρελ Ντέιν και το ντράμερ Ντέιβ Μπάντμπιλ ηχογράφησαν το πρώτο τους ντέμο, το οποίο τους βοήθησε να υπογράψουν στην "Epic Records". Το 1987 κυκλοφόρησαν το άλμπουμ "Refuge Denied" με την συμμετοχή του Ντέιβ Μαστέιν στην διασκευή στο "White Rabbit" των Jefferson Airplane, αλλά και στην παραγωγή του δίσκου. Οι Sanctuary άνοιγαν τις εμφανίσεις των Megadeth κατά την περιοδεία του άλμπουμ και στις αρχές του 1990 κυκλοφόρησαν το "Into the Mirror Black", ακολουθούμενο από το ΕΡ "Into the Mirror Live". Το συγκρότημα διαλύθηκε μετά από πιέσεις της δισκογραφικής εταιρείας να ακολουθήσουν έναν πιο εμπορικό ήχο. Οι Sanctuary επανενώθηκαν το 2010 περιοδεύοντας και ηχογραφώντας το επόμενο τους άλμπουμ.
Το 1991, ο Σέπαρντ σχημάτισε τους Nevermore μαζί με τον Ντέιν, τον κιθαρίστα Τζεφ Λούμις και το ντράμερ Μαρκ Άρινγκτον. Το ομώνυμο άλμπουμ τους κυκλοφόρησε το 1995, με το συγκρότημα να περιοδεύει με τους Blind Guardian στην Ευρώπη και τους Death στην Αμερική. Ακολούθησε το "The Politics of Ecstasy" το 1996, για το οποίο ενέταξαν στην σύνθεση τους το ντράμερ Βαν Γουίλιαμς. Η δημοτικότητα των Nevermore ανέβηκε με τους δίσκους "Dreaming Neon Black" και "Dead Heart In A Dead World", ενώ το συγκρότημα πραγματοποίησε περιοδείες με τους Fates Warning και τους Savatage.
Ακολούθησαν τα "Enemies of Reality" και "This Godless Endeavor", με τους Nevermore να συμμετέχουν στην "Gigantour" του Ντέιβ Μαστέιν μαζί με τους Megadeth, Anthrax, Dream Theater, The Dillinger Escape Plan και Fear Factory. Το 2010 κυκλοφόρησε το "The Obsidian Conspiracy", το πρώτο τους άλμπουμ που κατάφερε να μπει στους καταλόγους επιτυχιών στις Ηνωμένες Πολιτείες. Παρ' όλα αυτά, εσωτερικές έριδες οδήγησαν τους Λούμις και Γουίλιαμς σε αποχώρηση και οι Nevermore σταμάτησαν την δραστηριότητα τους.

Ο Σέπαρντ αναγκάστηκε να κάνει εγχείρηση στον εγκέφαλο για να αφαιρέσει καλοήθη όγκο, τον Φεβρουάριο του 2011. Επίσης, για πάνω από 15 χρόνια υποφέρει από την Νόσο του Crohn.
Ο Σέπαρντ και ο Γουόρελ Ντέιν είναι βραβευμένοι σεφ και ήταν ιδιοκτήτες εστιατορίου στο Σιάτλ κατά το παρελθόν.
Ιωακείμ Αλβέρτος της Πρωσίας

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Αλβέρτου πρίγκιπα της Πρωσίας και της Μαρίας των Βέττιν, κόρης του Ερνέστου Α΄ δούκα της Σαξονίας-Άλτενμπουρκ.
Το 1939 απεβίωσε σε λικία 63 ετών.

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε πρώτα τη Μαρία Μπλιχ-Ζούλτσερ. Ο γάμος δεν αναγνωρίστηκε από τον Οίκο του και είχε πολλές δημόσιες συγκρούσεις με τον 2ο εξάδελφό του Γουλιέλμο Β΄ αυτοκράτορα της Γερμανίας.
Το 1920 έκανε δεύτερο γάμο με την Καρολίνα-Κορνηλία Στόκχαμμερ· διαζεύχθηκαν το 1936.
Διεθνής Έκθεση Βιβλίου (Φραγκφούρτη)

Ιστορία

Η έκθεση βιβλίων της Φραγκφούρτης έχει μια παράδοση πάνω από 500 χρόνων. Σύντομα μετά από τον Γουτεμβέργιο (εφευρέτη της τυπογραφίας), από την πόλη του Μάιντς , η πρώτη έκθεση βιβλίων οργανώθηκε από βιβλιοπώλες. Μέχρι το τέλος του 17ου αιώνα, ήταν η σημαντικότερη έκθεση βιβλίων στην Ευρώπη. Μετά από τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο, η πρώτη έκθεση βιβλίων πραγματοποιήθηκε πάλι το 1949 στην εκκλησία του Αγ. Παύλου στο κέντρο της πόλης.
Κατά την έκθεση του 1978 ιδρύθηκε και το βραβείο Ντάϊγκραμ, όπου βραβεύεται ο πιο ασυνήθιστος τίτλος βιβλίου.
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1950-51

Το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1950-51 διεξήχθη σε τέσσερις κατηγορίες, που προήλθαν από αναδιάρθρωση των τριών της προηγούμενης σεζόν. Συμμετείχαν 26 ομάδες συνολικά. Τον τίτλο κατέκτησε ο σχεδόν μόνιμος πρωταθλητής Ολυμπιακός και προκρίθηκε στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1950-1951, το οποίο επίσης κατέκτησε.
Αληθινό γεωγραφικό μήκος

Στην αστροδυναμική, το αληθινό γεωγραφικό μήκος είναι είδος τροχιάς, στην οποία ένα σώμα μπορεί να περιστρέφεται γύρω από ένα άλλο σώμα και θα μπορούσε πραγματικά να βρεθεί αν η κλίση του ήταν μηδενική. Μαζί με την κλίση και τον αύξοντα δεσμό, το πραγματικό μήκος μπορεί να μας πει την ακριβή κατεύθυνση από το κεντρικό αντικείμενο κατά την οποία το σώμα θα έπρεπε να βρισκόταν σε μια δεδομένη στιγμή.
Φιλότιμο

Το Φιλότιμο είναι αρχαία ελληνική λέξη. Πρόκειται για  ουσιαστικό, και μεταφράζεται «αγάπη για την τιμή». Ωστόσο, το φιλότιμο είναι σχεδόν αδύνατο να μεταφραστεί επαρκώς, γιατί περιγράφει ένα σύνθετο πλέγμα αρετών.

Αρχαίες χρήσεις

Η λέξη χρησιμοποιείται εκτενώς στη λογοτεχνία της Ελληνιστικής περιόδου, μερικές φορές έχοντας αρνητική έννοια. Στην Πολιτεία του Πλάτωνα χρησιμοποιείται ειρωνικά «αγαπώντας την τιμή η την διάκριση, τον φιλόδοξο», ενώ ο Δημοσθένης τη χρησιμοποιεί για τον «άσωτο» ή «πλούσιο» άνθρωπο. Από το ξεκίνημα της χριστιανικής εποχής, η λέξη είχε σταθερά θετική έννοια και η χρήση της στη Βίβλο πιθανώς εδραίωσε τη χρήση της στη σύγχρονη ελληνική κουλτούρα.

Βιβλικές χρήσεις

Η λέξη εμφανίζεται τρεις φορές στο κείμενο στις επιστολές του Αποστόλου Παύλου. Ο Παύλος μιλούσε πολύ καλά τα Ελληνικά, από το γράψιμο του, δείχνει ότι ήταν καλά εκπαιδευμένος στην ελληνική λογοτεχνία. Οι επιστολές του γράφτηκαν αρχικά στην ελληνική και ως εκ τούτου η επιλογή της λέξης ήταν σκόπιμη και η εκλεπτυσμένη επιλογή ενός μορφωμένου ανθρώπου.
Είναι μια δύσκολη λέξη για να μεταφραστεί στην νέα ελληνική και πολύ δυσκολότερο να μεταφραστεί σε ξένες γλώσσες και για αυτό καθίσταται ποικιλοτρόπως, ανάλογα με τη μετάφραση της Βίβλου. Ισχύουν εναλλακτικές λύσεις που περιλαμβάνουν την φιλοδοξία, προσπάθεια με ζήλο. Σε κάθε περίπτωση, ο Παύλος μεταφέρει την επιθυμία να κάνουνε κάτι καλό και η επιλογή του όρου δίνει αυτή την έντιμη άσκηση μια επιπλέον έμφαση.
Στην Επιστολή προς Ρωμαίους 15:20 λέει ότι κάνεις φιλότιμο με το να κηρύξεις τα καλά νέα του Ευαγγελίου σε ανθρώπους που δεν έχουν ακούσει.
Στο 2η Επιστολή προς Κορινθίους 5:9, που χρησιμοποιεί για να περιγράψει την «εργασία» του κατά την έννοια του έργου της ζωής του και τους πόθους.
Στην 1η Επιστολή προς Θεσσαλονικείς 4:11 ο ίδιος χρησιμοποιεί για να περιγράψει το είδος των πιστών με φιλοδοξία που πρέπει να διεξάγουν τη ζωή τους με φιλότιμο: - μια ζωή άμεμπτη.
Ουνουκαλχάι

Ονομασίες και Ιστορία

Το όνομα αυτό (Unukalhai), όπως και οι παραλλαγές του Unuk al Hay και Unuk Elhaija, προέρχεται από την αραβική φράση Unuq al-Ħayyah (عنق الحية), που σημαίνει «Λαιμός του Φιδιού», από τη θέση του στον αστερισμό.
Παλαιότερα οι `Αραβες ονόμαζαν τον αστέρα και Alioth, Alyah ή Alyat, ονόματα συχνά (αλλά εσφαλμένα) θεωρούμενα ως επίθετα για την χονδρή ουρά του «Ανατολικού Προβάτου» το οποίο έβλεπαν οι πανάρχαιοι λαοί της ανατολής στην περιοχή αυτή της ουράνιας σφαίρας. Εξαλλου, ανήκε σε μια ομάδα άστρων που ο αραβικός λαός αποκαλούσε al-Nasaq al-Yamānī, «η Νότιος Γραμμή» των al-Nasaqān (= «οι δύο γραμμές». Ο Smyth κάπως αόριστα αναφέρει ότι τα ονόματα Alangue και Ras Alaugue εμφανίζονται στους Αλφόνσειους Πίνακες προφανώς για τον αστέρα αυτόν. Μία λατινική ονομασία για τον Ουνουκαλχάι είναι η Cor Serpentis = «Καρδιά του Φιδιού», που χρησιμοποιήθηκε κυρίως στην αστρολογία, ενώ στη λογοτεχνία είναι ίσως ο lucidus anguis των Οβιδίου και Βιργιλίου.
Στην κινεζική, με το όνομα Tiān Shì Yòu Yuán (= «ο Δεξιός Τοίχος της Ουράνιας Αγοράς») χαρακτηριζόταν μια ομάδα άστρων που αναπαριστούσε 11 κρατίδια της αρχαίας Κίνας. Οι αστέρες αυτοί ήταν οι α `Οφεως, β, γ και κ Ηρακλέους, γ, β, δ και ε `Οφεως, και ζ Οφιούχου. Σε αυτό το πλαίσιο, ο Ουνουκαλχάι ήταν ο Tiān Shì Yòu Yuán qī (= «ο έβδομος αστέρας του Δεξιού Τοίχου της Ουράνιας Αγοράς») και ονομαζόταν/αντιπροσώπευε το κρατίδιο Shu (蜀) ή Shuh (μαζί με τον λ κατά τον R.H. Allen).

Αστρονομικά και αστροφυσικά δεδομένα

Ο άλφα `Οφεως απέχει περίπου 70 έτη φωτός από τη Γη και είναι ο φαινομενικά φωτεινότερος αστέρας σε όλο τον αστερισμό, έχει δηλαδή το μικρότερο φαινόμενο μέγεθος.
Ο κύριος αστέρας του τριπλού αυτού συστήματος, ο α Ser A, είναι ένας πορτοκαλί γίγαντας με φαινόμενο μέγεθος +2,65. Η πραγματική ολική του λαμπρότητα είναι 70 φορές μεγαλύτερη της ηλιακής και η επιφανειακή θερμοκρασία του είναι 4300 K. H διάμετρος του αστέρα είναι περίπου 15 φορές μεγαλύτερη από αυτή του Ηλίου. Το φάσμα του εμφανίζει σχετικά έντονες φασματικές γραμμές της ρίζας κυάνιο (CN).
Ο συνοδός αστέρας, ο α Ser B, έχει φαινόμενο μέγεθος +11,8 και απέχει 58,2 ΄΄ από τον κύριο αστέρα, ενώ ένας τρίτος αστέρας, ο α Ser C, απέχει 2,3 ΄ από τον κύριο αστέρα.
Ο Ουνουκαλχάι παρουσιάζει ανιχνεύσιμη ιδία κίνηση, ίση με 0,145 ΄΄ ανά έτος.
Νομοί της Ελλάδας

Ιστορική εξέλιξη

Οι νομαρχίες εισήχθησαν με τη διοικητική μεταρρύθμιση της Αντιβασιλείας (1833) ως ενδιάμεσο επίπεδο διοίκησης ανάμεσα στους αμιγώς τοπικούς θεσμούς (δήμοι - επαρχίες) και την κυβέρνηση. Συγκεκριμένα ο καινοτόμος αυτός θεσμός της νομαρχίας καθορίστηκε από την Κυβέρνηση Μαυροκορδάτου, στους πρώτους μήνες της διακυβέρνησης της χώρας από την Αντιβασιλεία μετά την άφιξη του Βασιλέα Όθωνα στην Ελλάδα. Με βάση την τότε νέα διοικητική διαίρεση, που τέθηκε σε εφαρμογή με το Βασιλικό Διάταγμα της 3/15 Απριλίου του 1833 «Περί διαιρέσεως του Βασιλείου και της διοικήσεώς του», η επικράτεια του Ελληνικού Βασιλείου χωρίσθηκε σε δέκα νομούς - νομαρχίες και 47 επαρχίες. Επικεφαλής της κάθε νομαρχίας ήταν ο νομάρχης, ανώτερο διοικητικό όργανο στη διοικητική διεύθυνση του νομού, με υπαγόμενες επαρχίες και δήμους, τα καθήκοντα του οποίου ορίσθηκαν με το από 25 Απριλίου του 1833 Βασιλικό Διάταγμα «Περί της αρμοδιότητας των νομαρχών και περί της κατά τας νομαρχίας υπηρεσίας». Την διαίρεση αυτή ακολούθησε στη συνέχεια και η διοικητική σύσταση αναγνώριση ισάριθμων μητροπόλεων με εξαίρεση εκείνη της Μάνης (Γυθείου).
Πρώτοι νομάρχες του Βασιλείου της Ελλάδος, που ορίστηκαν με την παραπάνω νομοθεσία ήταν ξεκινώντας από την νομαρχία πρωτεύουσας, οι: Φραγκίσκος Μαύρος (Αργολίδος και Κορινθίας), Γεώργιος Γλαράκης (Αχαΐας και Ήλιδος), Κωνσταντίνος Ζωγράφος (Αρκαδίας), Δημήτριος Χρηστίδης (Μεσσηνίας), Ανδρέας Μεταξάς (Λακωνίας), Αναγνώστης Μοναρχίδης (Ακαρνανίας και Αιτωλίας), Ιωάννης Αμβροσιάδης (Φωκίδος και Λοκρίδος), Μ. Σχινάς (Αττικής και Βοιωτίας), Γεώργιος Αινιάν (Εύβοιας), και τέλος Ιάκωβος Ρίζος Νερουλός (Κυκλάδων).
Οι νομαρχίες καταργήθηκαν προσωρινά από νέα μεταρρύθμιση τρία χρόνια αργότερα, επανασυστάθηκαν όμως το 1845 με το Νόμο ΚΕ'.
Στον ενάμιση αιώνα που ακολούθησε, ο αριθμός, οι περιοχές και τα αντικείμενα αρμοδιότητάς τους συχνά άλλαζαν, ακολουθώντας τις αντίστοιχες γεωγραφικές και δημογραφικές μεταβολές. Όμως ο δομικός χαρακτήρας τους παρέμενε ίδιος: τοπικοί βραχίονες της κεντρικής εξουσίας, αφού η τελευταία διόριζε άμεσα ή έμμεσα τα όργανά τους. Η πρώτη (και τελευταία) ουσιαστική μεταβολή του χαρακτήρα τους έγινε το 1994 με το Ν. 2218 της κυβέρνησης Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος θέσπισε την εκλογή του νομάρχη και του συμβουλίου με άμεση καθολική ψηφοφορία, μετατρέποντας το θεσμό σε πλήρως αιρετό δευτεροβάθμιο οργανισμό τοπικής αυτοδιοίκησης. Λόγω αυτού, οι νομαρχίες μετονομάστηκαν επισήμως σε Νομαρχιακές Αυτοδιοικήσεις, αν και στην καθημερινή γλώσσα συνέχισαν να αποκαλούνται με την παλαιά ονομασία τους.

Οργάνωση

Οι νομαρχίες για δεκαέξι χρόνια (1994-2010) διοικούνταν από νομαρχιακό συμβούλιο που καταρτιζόταν από 21 έως 37 μέλη, με επικεφαλής τον νομάρχη και προεδρεύοντα τον πρόεδρο του Νομαρχιακού συμβουλίου. Επίσης υπήρχε και η Νομαρχιακή Επιτροπή, αποτελούμενη από τον Νομάρχη και τον αντινομάρχη που διοριζόταν από τον πρώτο και αποτελούταν από 4 έως 6 μέλη, εκλεγμένα από το Νομαρχιακό Συμβούλιο.
Τουμανιάν

Ετυμολογία

Με την ίδρυσή της το 1926, η πόλη ήταν γνωστή ως Ντζαγιντζόρ (αρμενικά: Ձաղիձոր). Ωστόσο, μετονομάστηκε σε Τουμανιάν το 1951, προς τιμήν του διάσημου Αρμένιου ποιητή Χοβχανές Τουμανιάν.
Θου - Βου φαλακρός πράκτωρ. Επιχείρησις: Γης Μαδιάμ

Επιτυχία

Η ταινία προβλήθηκε τη σαιζόν 1969-1970 και έκοψε 369.011 εισιτήρια. Ήρθε στην 9η θέση σε 99 ταινίες. Η διανομή και εκμετάλλευση της ταινίας δεν ανήκει στην "Φίνος Φιλμ".
Σίκιννος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Σίκιννος είναι γνωστός ένας ήρωας της νήσου Κρήτης. Χαρακτηριζόμενος από κάποιους συγγραφείς ως βαρβαρικής καταγωγής, ο Σίκιννος θεωρήθηκε από τους περισσότερους ως ο εφευρέτης του χορού των Σατύρων που αναφέρεται με το όνομά του, ως «σίκιννις». Ορισμένοι πάντως απόδιναν την επινόηση του συγκεκριμένου χορού στη Νύμφη Σίκιννι. Ο Σίκιννος δεν έχει κάποια σχέση με το νησί Σίκινος, που γράφεται με ένα «ν».
Ιερά Σύνοψις

Η Ιερά Σύνοψις είναι ένα μικρών διαστάσεων θρησκευτικό βιβλίο, ιδιαίτερα πολυσέλιδο, που χρησιμοποιείται από τους Χριστιανούς. Δεν ανήκει στα βιβλία λειτουργικής , πλην όμως αναφέρεται σε πολλά εξ αυτών συνοπτικά, χαρακτηριζόμενο ως "Προσευχητάριο".
Η Ιερά Σύνοψις περιλαμβάνει γενικά διάφορες προσευχές παλαιές και νεότερες, εκλεκτούς ψαλμούς, τα βασικά μέρη διαφόρων ακολουθιών, ως Ωρολόγιο και Μέγα Ευχολόγιο, περιληπτικό μηνολόγιο του εκκλησιαστικού έτους κατ' εντομή, ευαγγελικές περικοπές Τριωδίου και της Εβδομάδας των Παθών, τους παρακλητικούς κανόνες του Δεκαπενταύγουστου, τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου, Πασχάλιο ετών, ευρετήριο εορτών κ.ά.
Η Ιερά Σύνοψις αποτελεί στην ουσία ένα Μικρό Ωρολόγιο που χρησιμοποιούν οι πιστοί τόσο για την κατ' ιδία προσευχή τους, όσο και εντός των ναών παρακολουθώντας τις διάφορες ιεροτελεστίες, π.χ. Θεία Λειτουργία, Εσπερινός κ.λπ.. Κυκλοφορεί δε σε διάφορες εκδόσεις βασιζόμενες στην έκδοση του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
Πέτρος Αρκούδιος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα στα 1562/1563. Μαθήτευσε στο Ελληνικό Γυμνάσιο Αγίου Αθανασίου στην Ρώμη και αποφοίτησε με διδακτορικό της φιλοσοφίας και της θεολογίας, τον Ιανουάριο του 1591. Ασπάστηκε τον καθολικισμό και χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος, δείχνοντας μεγάλο ζήλο στο θρήσκευμά του. Λόγω των γνώσεων και του ζήλου του αναδείχτηκε πιστός και ικανότατος διπλωμάτης σε πολλές και λεπτές θρησκευτικές αποστολές. Ο Γρηγόριος ΙΔ' και ο Κλήμης Ζ' του ανέθεσαν την ρύθμιση των συμφερόντων της Ρωμαϊκής Εκκλησίας στην Πολωνία, προς απόκρουση του ανερχόμενου Λουθηρανισμού. Ο Αρκούδιος έδειξε μεγάλη ικανότητα στην υπηρεσία αυτή επί είκοσι έτη και επέστρεψε στην Ρώμη με μεγάλες τιμές. Από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του ήταν ο προσηλυτισμός του διοικητή του φρουρίου της Βρέστης Υπατίου Πότι, ο οποίος ως μητροπολίτης του Βλαντιμίρ έμελλε να γίνει ένας από τους στυλοβάτες της Ένωσης της Βρέστης. Ακολούθως υπηρέτησε τον Καρδινάλιο Βοργέζη, ανιψιό του Πάπα Παύλου Ε', χωρίς όμως να πετύχει άλλες προαγωγές. Επίσης υπηρέτησε ως κριτής βιβλίων και μετά το 1622 συμμετείχε ως θεολόγος στις συνεδριάσεις της Congregatio de propaganda fide. Αποσύρθηκε στο Ελληνικό Γυμνάσιο, όπου, ύστερα από ατύχημα (1627) που του προκάλεσε πλήρη παράλυση , ασχολήθηκε με τα βιβλία του ως το θάνατό του. Απεβίωσε εκεί το 1633. Ετάφη στην Εκκλησία του Αγίου Αθανασίου της Ρώμης. Μετά θάνατο κληροδότησε την βιβλιοθήκη και τα χειρόγραφά του στο Γυμνάσιο.
Αμπίτταρες

Στην ελληνική αρχαιότητα αμπίτταρες ονομάζονταν οι είλωτες εκείνοι της Σπάρτης που υπηρετούσαν τους οπλίτες Σπαρτιάτες κατά τη διάρκεια της μάχης. Συνώνυμη λέξη του όρου αυτού θεωρούνταν και η προσωνυμία "αμφίσταντες".
Κατά την περίφημη Μάχη των Πλαταιών ο κάθε Σπαρτιάτης οπλίτης είχε στην προσωπική υπηρεσία του επτά αμπίτταρες, ο επικεφαλής των οποίων λεγόταν "θεράπων" και εκτελούσε χρέη υπασπιστού. Κάθε δε περίοικος οπλίτης εξυπηρετούνταν από ένα μόνο αμπίτταρα.