google/wiki40b huggingface dataset:
Κάρολος Β΄ του Παλατινάτου

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Χαϊδελβέργη και ήταν γιος του Καρόλου Α΄ εκλέκτορα του Παλατινάτου και της Καρλότας, κόρης του Γουλιέλμου Ε΄ μαρκήσιου (λαντγκράβου) του Έσσε-Κάσσελ.
H πενταετής εξουσία του δεν ήταν ένδοξη: Όρισε τον πρώην παιδαγωγό του, αλλά μη ικανό, Πάουλ Χάτσενμπεργκ ως πρώτο υπουργό και άφησε τα ετεροθαλή αδέλφια του, τους τραχείς κόμητες, έξω από την εύνοιά του. Έφερε πίσω τη μητέρα του από το Κάσσελ και εξόφλησε τα τεράστια χρέη της. Ήταν αδύναμος και άτολμος χαρακτήρας και η δράση του επηρεάστηκε από τις οικογενειακές εμπειρίες που είχε ως παιδί. Ήταν αυστηρά Καλβινιστής. 
Απεβίωσε το 1685 στη Χαϊδελβέργη και ήταν ο τελευταίος του κλάδου των Ζίμερν. Τον διαδέχθηκε ο έκτος εξάδελφος του πάππου του, ο Φίλιππος-Γουλιέλμος κόμης του Νόιμπουργκ, νεότερου κλάδου, του οποίου τα μέλη είχαν επιστρέψει στον Καθολικισμό. Σε αυτό αντέδρασε η αμφιθαλής αδελφή του Ελισάβετ-Καρλότα, σύζυγος του Φιλίππου Α΄ δούκα της Ορλεάνης με αποτέλεσμα ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ της Γαλλίας, αδελφός του Φιλίππου Α΄, εισέβαλε στο Παλατινάτο. Ήταν η αφορμή του Εννεαετούς Πολέμου (1688-97).
Ταξίδια με τη θεία μου

Υπόθεση

Το βιβλίο ξεκινάει με την γνωριμία του Χένρι και της θείας του στην κηδεία της μητέρας του,όπου μετά από λίγο του αποκαλύπτει ότι η γυναίκα που θεωρούσε μητέρα δεν ήταν στην πραγματικότητα μάνα του.Γρήγορα και παρά την γενική απροθυμία του θα τον πάρει μαζί της σε μια σειρά από ταξίδια.

Το βιβλίο έχει μεταφερθεί και στον κινηματογράφο  αλλά και στο θέατρο.
Κλειστό Γυμναστήριο Πανελληνίου

Τοποθεσία

Το γυμναστήριο βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα του Πεδίου του Άρεως στην οδό Ευελπίδων 2 και στη συμβολή των οδών Κοδριγκτώνος (προέκταση της Ευελπίδων) και Μαυρομματαίων. Η απόστασή του από το σταθμό του Σταθμό «Βικτώρια» του Ηλεκτρικού είναι λιγότερη από 500 μ. ενώ εξυπηρετήται και από αρκετές γραμμές λεωφορείων και τρόλλεϊ.

Υποδομές

Η χωρητικότητα του γηπέδου είναι 1.100 θέσεις. Όταν όμως είναι αναγκαίο υπάρχει η δυνατότητα να αυξηθεί η χωρητικότητά του σε 1.800 θέσεις χρησιμοποιώντας τη λυόμενη κερκίδα που βρίσκεται πίσω από τη μια μπασκέτα.
Το γυμναστήριο έχει σύγχρονα αποδυτήρια για τη γηπεδούχο και τη φιλοξενούμενη ομάδα, τους διαιτητές αλλά και τους κριτές αγώνων, μια ολοκληρωμένη αίθουσα τύπου, αίθουσα ελέγχου για αναβολικές ουσίες, γραφεία διοίκησης του συλλόγου και πλήρως επιπλωμένη αίθουσα για τους εκπροσώπους των μέσων ενημέρωσης.

Ιστορία

Στο χώρο του κλειστού γυμναστηρίου προυπήρχε το ανοικτό γήπεδο του Πανελληνίου. Το 1970 στο χώρο αυτό ανεγέρθηκε το υπάρχον κλειστό γυμναστήριο το οποίο χαρακτηρίστηκε πρωτοποριακό λόγω της κατασκευής του για την εποχή του. Η κατασκευή ολοκληρώθηκε το 1976, και πραγματοποιήθηκε από την εταιρεία ΟΜΕΤΕ. Στο γυμναστήριο στεγάζονται τα τμήματα καλαθοσφαίρισης, πετοσφαίρισης και χειροσφαίρισης του Πανελληνίου. Από το 2012 το κλειστό φιλοξενεί το τμήμα πετοσφαίρισης γυναικών του Παναθηναϊκού και από το 2013 το τμήμα πετοσφαίρισης ανδρών.
Οικονομικές ενώσεις

Πολλές φορές συμβαίνει διάφορες επιχειρήσεις, κατά κανόνα ομοειδών δραστηριοτήτων, να οδηγούνται σε συνεργασία μεταξύ τους με απώτερο σκοπό τη διασφάλιση της θέσης τους στην αγορά. Στις περιπτώσεις αυτές δημιουργούνται συνασπισμοί τεράστιας οικονομικής ισχύος με συνέπεια σχεδόν να κυριαρχούν στην οικονομική ζωή εντός της ίδιας της χώρας ή και ενίοτε εντός άλλων χωρών.
Τα αίτια που δημιουργούν αυτούς τους συνασπισμούς χαρακτηριζόμενοι Οικονομικές ενώσεις είναι: αφενός μεν «αμυντικού» χαρακτήρα, (για κατάπαυση του μεταξύ τους ανταγωνισμού), και αφετέρου «επιθετικού» χαρακτήρα, (για κυριαρχία στην αγορά με άσκηση ενιαίας τιμολογιακής πολιτικής).
Στην ελληνική οικονομία δεν απαντώνται γενικά σοβαροί τέτοιοι συνασπισμοί αφενός λόγω του περιορισμένου της εσωτερικής αγοράς, και αφετέρου λόγω της ιδιοσυγκρασίας των Ελλήνων που μεταφράζεται (καλώς ή κακώς), σε έλλειψη πνεύματος αλληλεγγύης, πίστεως και συνεταιρισμού.

Πλεονεκτήματα ο.ε.

Τα πλεονεκτήματα των παντός τύπου οικονομικών ενώσεων διακρίνονται σε επιχειρηματικά και σε κοινωνικοοικονομικά.

Μειονεκτήματα ο.ε.

Και τα παρατηρούμενα μειονεκτήματα των ο.ε. διακρίνονται σε επιχειρηματικά και σε κοινωνικοοικονομικά.

Επιχειρηματικά μειονεκτήματα

Το μόνο μειονέκτημα επιχειρηματικής φύσης που μπορεί να εκδηλωθεί είναι η αύξηση των γενικών εξόδων σε περίπτωση υπέρμετρης επέκτασης του συναγωνισμού των συνασπισμένων επιχειρήσεων.
Οίκος των Γιαγκελλόνων

Ο Οίκος των Γιαγκελλόνων είναι δυναστικός Οίκος που τρία μέλη του ήταν μεγάλοι δούκες της Λιθουανίας, πέντε ήταν βασιλείς της Πολωνίας & μεγάλοι δούκες της Λιθουανίας, ένας βασιλιάς της Πολωνίας (μόνο), ένας βασιλιάς της Πολωνίας & της Ουγγαρίας, δύο βασιλείς της Ουγγαρίας & της Βοημίας και ένας άγιος, ο Καζιμίρ.
Αρχηγέτης τού Οίκου είναι ο Σκαλμάντας. Από τον εγγονό του Γκεντιμίνας ο Οίκος ονομάστηκε των Γκεντιμινιδών. Ήταν παγανιστές. Ο εγγονός αυτού Γιαγκιέλλο μεγάλος δούκας της Λιθουανίας βαπτίσθηκε [Β]Λαδίσλαος· με το γάμο του με την Γιαντβίγκα των Καπετιδών-Ανζού βασίλισσα της Πολωνίας, κόρη του Λουδοβίκου Α΄ της Πολωνίας, έγινε βασιλιάς της χώρας. Οι απόγονοί του αποτελούν τον κύριο Οίκο των Γιαγκελλόνων.

Όνομα

Το όνομα προέρχεται από τον Γιογκάιλα, το πρώτο Μεγάλο Δούκα της Λιθουανίας που έγινε Βασιλιάς της Πολωνίας. Στην πολωνική, η δυναστεία είναι γνωστή ως Γιαγκελονόβι και το πατρώνυμο ως Γιαγκιελόντσικ, στα λιθουανικό ονομάζεται Jogailaičiai, στα Λευκορωσικά Яґайлавічы (Jagajłavičy), στα ουγγρικά Jagelló και στα τσεχικά Jagellonci, καθώς και Jagello ή Jagellon στην λατινική. Το Γιογκάιλα ετυμολογικά σημαίνει ισχυρός αναβάτης, από τις λιθουανικές λέξεις joti (πάω βόλτα) και gailus (δυνατός).  [παραπομπή που απαιτείται]

Προδυναστικό παρασκήνιο

Η διακυβέρνηση των Πιαστ, η προηγούμενη δυναστεία που κυβέρνηση την Πολωνία (γύρω στο 962-1370) είχε τελειώσει με τον θάνατο του Βασιλιά Καζιμίρ Γ΄ του Μέγα. Οι Γκεντιμινίδες, άμεσοι προκάτοχοι των πρώτων Γιαγκελόνιων, ήταν ηγεμόνες της Λιθουανίας με τον τίτλο του Μεγάλου Δούκα. Το βασίλειο τους, το Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας, κατοικούταν κυρίως από Λιθουανούς και Ρουθήνιους.
Ο Γιογκάιλα, ο ομώνυμος πρώτος κυβερνήτης της Γιαγκελονιανής δυναστείας ξεκίνησε ως ο μέγας Δούκας της Λιθουανίας. Ως αποτέλεσμα της Ένωσης των Κρέβο, έγινε Χριστιανός και παντρεύτηκε την 11χρονη Γιαντβίγκα της Πολωνίας (Jadwiga στα πολωνικά) (κόρη του Βασιλιά Λουδοβίκου Α΄ της Ουγγαρίας από τη δυναστεία των Ανδεγαυών). Έτσι έγινε Βασιλιάς της Πολωνίας και ίδρυσε την δυναστεία. Οι Ανδεγαυικοί κυβερνώντες ήταν η δεύτερη και τρίτη Γιαγκελονιανή δυναστεία των πολωνών Βασιλιάδων.

Γενεαλογία Γιαγκελλόνων

Σημείωση: οι Γιαγκέλλο / Βλαδίσλαος (Β΄) και Στέφανος Μπάτορυ ήταν βασιλείς της Πολωνίας συζυγικώ δικαιώματι (jure auxoris)
Χαράλαμπος Ταϊγανίδης

Βιογραφικό

Ο Χαράλαμπος Ταϊγανίδης γεννήθηκε στις 11 Μαρτίου του 1981 στη Θεσσαλονίκη και κατάγεται από το χωριό Πολύμυλος του δήμου Ελλησπόντου.
Σύμφωνα με δηλώσεις του η φοβία του για το νερό τον ώθησε να ασχοληθεί με την κολύμβηση προκειμένου να την ξεπεράσει.
Το 2003 και αφού έχει διακριθεί ήδη σε πανελλήνιο επίπεδο, μαθαίνει ότι πάσχει από μία σοβαρή ασθένεια των ματιών, η οποία εκφυλίζει την όραση, την ελαττώνει σταδιακά και καθιστά ατροφικά τα νεύρα του αμφιβληστροειδούς.

Αθλητικές διακρίσεις

Ο Ταϊγανίδης ξεκίνησε την καριέρα του από τον Εθνικό Κοζάνης, συνέχισε στον Άρη και κατέληξε στον Ολυμπιακό. Προπονητής του είναι ο Γιάννης Νεράντζης.
Το 2002 κατέκτησε την πρώτη θέση στα 50 μέτρα ύπτιο κάνοντας νέο πανελλήνιο ρεκόρ. Τα προβλήματα όρασης που τον ταλανίζουν το επόμενο έτος τον αναγκάζουν να μεταπηδήσει στην κατηγορία S13.
Την επόμενη χρονιά συμμετέχει στους Παραολυμπιακούς Αγώνες, που διεξάγονται στην Αθήνα και κατακτά την πρώτη θέση στα 100 μέτρα πεταλούδα, στα 100 μέτρα ύπτιο ,  και τη δεύτερη στα 50 μέτρα ύπτιο.
Το 2006 συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κολύμβησης για αθλητές με αναπηρία στο Ντέρμπαν της Νότιας Αφρικής, όπου κατέκτησε έξι χρυσά μετάλλια. Τα αθλήματα στα οποία κατέκτησε την πρώτη θέση ήταν τα 200 μέτρα μικτή ατομική, τα 200 μέτρα ύπτιο, τα 100 μέτρα πεταλούδα, τα 100 μέτρα ύπτιο, τα 400 μέτρα ελεύθερο και τα 50 μέτρα ελεύθερο. Στα 4 πρώτα μάλιστα κατέρριψε και τα μέχρι τότε παγκόσμια ρεκόρ. Την ίδια χρονιά βραβεύτηκε ως καλύτερος αθλητής με αναπηρία από τον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Αθλητικών Συντακτών
Στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του 2008 στο Πεκίνο ήταν σημαιοφόρος της ελληνικής αποστολής Στους αγώνες αυτούς κατέκτησε έξι μετάλλια, χρυσό στην κατηγορία 100 μέτρων ελεύθερο, όπου κατέρριψε και το παγκόσμιο ρεκόρ, χρυσό στην κατηγορία 100 μέτρα ύπτιο, όπου και πάλι έκανε παγόσμιο ρεκόρ, ασημένια στην κατηγορία 100 μέτρα πεταλούδα, στην κατηγορία 200 μέτρα μικτή και στην κατηγορία 50 μέτρα ελεύθερο,  καθώς και χάλκινο στα 400 μέτρα ελεύθερο.
Ιερεμίας Β΄ Τρανός

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1536 και καταγόταν από την Αγχίαλο. Εκπαιδεύτηκε έχοντας ως δασκάλους τους Ιερόθεο Μονεμβασίας, Αρσένιο Τορνόβου, Δαμιανό Στουδίτη, Ματθαίο Κρητικό και Δαμασκηνό Ναυπάκτου.
Προχειρίστηκε Μητροπολίτης Λαρίσης, και προσκλήθηκε στον οικουμενικό θρόνο, ως διάδοχος του Μητροφάνη Γ’ το 1572. Εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης πρώτη φορά στις 5 Μαΐου 1572 και παρέμεινε μέχρι τις 29 Νοεμβρίου 1579, δεύτερη φορά από τον Αύγουστο του 1580 μέχρι το 1584 και τελευταία φορά το 1586 ή 1588 μέχρι του θανάτου του το 1595.
Κατείχε μεγάλη θεολογική μόρφωση και επιχείρησε να αναδείξει μορφωμένους επισκόπους. Απάντησε για πρώτη φορά στους Διαμαρτυρόμενους (Προτεστάντες) θεολόγους της Τυβίγγης με την «Έκθεση της Ορθοδόξου Πίστεως», αναιρώντας τις κακοδοξίες της «Αυγουσταίας ομολογίας». Οι επιστολές εκείνες έχουν σωθεί, όπως και κάποιες ακόμη πραγματείες του επί θεολογικών θεμάτων.
Αλληλογράφησε με τον Πάπα Γρηγόριο ΙΓ΄ και με την ελληνική κοινότητα της Βενετίας για το θέμα του Γρηγοριανού ημερολογίου, προς το οποίο φαίνεται ότι δεν διάκειτο αρνητικά, αλλά ήταν κατά της άμεσης εφαρμογής του. Λόγω της στάσης του αυτής, μετά τη δεύτερη Πατριαρχία του εξορίστηκε από τον διάδοχό του, Παχώμιο Β΄, στη Ρόδο.
Ο Ιερεμίας Β΄ επανεξελέγη το 1586 ή το 1588. Περιόδευσε επί διετία στη Ρωσία (1588-1590) για εκκλησιαστικές υποθέσεις. Υπό την αφόρητη πίεση του Τσάρου Θεόδωρου, αναγνώρισε στις 26 Ιανουαρίου 1589 με χρυσόβουλο την πατριαρχική αξία στον μητροπολίτη Μόσχας Ιώβ με βασικό όρο ότι «πάντοτε θα αναγνωρίζει ως κεφαλή της Ορθοδοξίας το Οικουμενικό Πατριαρχείο». Το νέο Πατριαρχείο Ρωσίας αναγνωρίσθηκε από ειδική Σύνοδο που συνήλθε στη Κωνσταντινούπολη το Φεβρουάριο του 1591 και με απόφαση άλλης Συνόδου, στις 12 Φεβρουαρίου 1593 κατατάχθηκε στα Δίπτυχα της Ορθόδοξης Εκκλησίας ως πέμπτο τη τάξει.
Ο μητροπολίτης Φιλιππουπόλεως Θεόληπτος και ανηψιός του Μητροφάνη εποφθαλμούμενος στον θρόνο συνέχισε να τον διαβάλλει κατηγορώντας τον ότι έκανε γενίτσαρους καλόγερους και Τουρκάλες χριστιανές και πως στέλνει επιστολές στον Πάπα κατά των Τούρκων. Τελικά, και με την βοήθεια ενός δωροδοκημένου αρνησίθρησκου Λεσβίου κατόρθωσε την σύλληψη και φυλάκιση του Ιερεμία. Αμέσως διαδόθηκαν φήμες περί φονεύσεως του Πατριάρχη, ότι βρήκε τον θάνατο από στραγγαλισμό στην φυλακή. Πέθανε το 1595, αφήνοντας πλούσιο συγγραφικό έργο.

Έργα του

Είχε φύση μεγαλοπρεπή και ήταν υπέρμαχος της ορθοδοξίας. Μόλις ανέβηκε στον οικουμενικό θρόνο συγκάλεσε σύνοδο, στην οποία αποφάσισε την απαραιτήτως τήρηση των κανόνων, οι οποίοι πρότινος δεν εφαρμόζoνταν όπως έπρεπε. Απαγόρευσε δια ποινής καθαιρέσεως τις πληρωμένες χειροτονίες. Ευπρέπισε και καθωράισε το πατριαρχείο δια μεγαλοπρεπών οικοδομών, πολυτελών ανακαινισμών, εσωτερικών και εξωτερικών.
Ιωνίδες Αιγηίδας

Τοποθεσία του αρχαίου δήμου

Ο δήμος των Ιωνιδών, ήταν δήμος των Μεσογείων. Σύμφωνα με ορισμένους ιστορικούς, ο δήμος βρισκόταν σε περιοχή νότια της Παλλήνης (παλαιότερα γνωστής ως Χαρβάτι), ενώ άλλοι τον ταυτίζουν με περιοχές στο Ντράφι, στο Λουτρό ή στο Βουρβά. Σύμφωνα με τον John S. Traill, το κέντρο του δήμου βρίσκεται στην περιοχή της σημερινής συνοικίας, οικοδομημένης στους νοτιοανατολικούς πρόποδες της Πεντέλης, γνωστής ως το Ντράφι, το οποίο ανήκε διοικητικά, κατά το παρελθόν, στην πρώην κοινότητα Πικερμίου Αττικής και σήμερα στον Δήμο Ραφήνας - Πικερμίου.
Ο ερευνητής του 19ου αιώνα Διονύσιος Σουρμελής, πίστευε, ότι ο δήμος των Ιωνιδών βρισκόταν στην περιοχή Γιάννακας, που μετωνομάσθηκε αργότερα σε Γέρακας.

Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή

Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος της Αιγηίδας φυλής, συμμετείχε με 1 ή 2 βουλευτές στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη (307/306 – 224/223 π.Χ.) και την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.) ο δήμος αντιπροσωπευόταν με 2 βουλευτές στη Βουλή των 600. Κατά την τέταρτη (201/200 π.Χ. – 126/127) και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου.

Οι κάτοικοι των Ιωνιδών

Ο δημότης των αρχαίων Ιωνιδών ονομαζόταν Ιωνίδης.
Για τους Ιωνίδες λίγα είναι γνωστά: Σύμφωνα με επιγραφές είναι γνωστό μόνο, ότι μοιράζονταν με τους Κυδαντίδες την ίδια λατρεία για τον Ηρακλή.

Προσωπικότητες από τις Ιωνίδες

Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από το δήμο των Ιωνιδών, όπως ο αντικοσμήτης Βίθυς ο Ιωνίδης, ο αγορανόμος Γοργίας ο Ιωνίδης γιος του Ασκληπιάδου, ο βουλευτής Δημέας ο Ιωνίδης, ο βουλευτής Δημοσθένης ο Ιωνίδης γιος του Σατύρου, ο ιερέας του Σαράπιδος Δίκαιος ο Ιωνίδης γιος του Δικαίου κ.α.
Αναστάσιος Βουλόδημος

Πρώτα χρόνια και σπουδές

Γεννήθηκε στον Πειραιά και ο πατέρας του ήταν ο Ιωάννης Βουλοδήμος, καθηγητής μαθηματικός στο 1ο Γυμνάσιο Πειραιώς. Ακολούθησε το επάγγελμα του πατέρα του, αφού σπούδασε Φυσικομαθηματικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και απασχολήθηκε ως καθηγητής μαθηματικών όπως και ο πατέρας του. Ήταν παντρεμένος με την Χρυσούλα Λαζάρου.  Θεωρείται ως ένας εκ των ιδρυτών των Τεχνικών Σχολών στην Ελλάδα, αφού ίδρυσε το 1933 την Τεχνική Σχολή «Αρχιμήδης»,, ενώ θεωρήθηκε ως ο «πατέρας της Τεχνικής και Επαγγελματικής Εκπαίδευσης της Ελλάδας».

Αρθρογράφος

Αρθρογραφούσε σε διάφορα έντυπα και υπήρξε μέλος και πρόεδρος πολλών συλλόγων της πόλης του Πειραιά. Το 1925 ήταν αρθρογράφος του περιοδικού "Νέα Σκέψη", με το ψευδώνυμο Φ. Αστεριώτης, όπως αποκάλυψε σε επιστολή του στην εφημερίδα Ριζοσπάστης ο Απόστολος Μαγκανάρης

Πολιτική σταδιοδρομία

Ο Τάσος Βουλόδημος εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Πειραιώς και νήσων με την ΕΠΕΚ έπειτα από τις εκλογές του 1951. Μαζί του εξελέγησαν οι Σάββας Παπαπολίτης, Κωνσταντίνος Παπαμαντέλλος και Ιωάννης Χαβούτης. Στις επόμενες εκλογές, το Νοέμβριο του 1952, εξελέγη ξανά βουλευτής μαζί με άλλους 10 με την ένωση κομμάτων ΕΠΕΚ και Φιλελευθέρων. Στις εκλογές του 1956 εξελέγη βουλευτής με τη Δημοκρατική Ένωση, μαζί με άλλους 8 συνυποψηφίους του. Τον Οκτώβριο του 1957 διορίστηκε μέλος της κοινοβουλευτικής επιτροπής του υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας. Έπειτα από τις εκλογές του 1958 ο Βουλόδημος εξελέγη βουλευτής Β΄ Πειραιώς με την ΕΔΑ, μαζί με τους Αντώνη Μπριλλάκη και Κ. Αθανασιάδη.

Δήμαρχος

Κατά τις δημοτικές εκλογές, υποστηρίχτηκε για την διεκδίκηση του δήμου Πειραιώς από την Ένωση Κέντρου, το ΠΑΣΟΚ, το ΚΚΕ εσωτερικού και την Ενωμένη Αριστερά, κερδίζοντας, στο δεύτερο γύρο, το 71,70 % των ψήφων του πειραϊκού λαού, με το κύριο πολιτικό του αντίπαλο τον Γεώργιο Κυριακάκο που υποστηρίχθηκε από το ΚΚΕ και άλλες πολιτικές δυνάμεις. Ειδικότερα, ο Τάσος Βουλόδημος εξελέγη δήμαρχος με 65.797 ψήφους έναντι 25.010 για τον Κυριακάκο.
Α.Ο. Ελληνικού

Συγχώνευση με τον Α.Σ. Σουρμένων

Το 2012 ιδρύθηκε η Α.Ε. Σουρμένων-Ελληνικού η οποία προέκυψε από την ένωση των τμημάτων καλαθοσφαίρισης του Α.Σ. Σουρμένων με εκείνων του Α.Ο. Ελληνικού. Οι δύο ομάδες αποτελούσαν, μέχρι την ένωσή τους, τους δύο εν λειτουργία συλλόγους μπάσκετ της περιοχής του πρώην Δήμου Ελληνικού (νυν μέρος του ενοποιημένου Δήμου Ελληνικού - Αργυρούπολης).
Μεραρχία

Ελληνικός στρατός

Κατά τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 ο ελληνικός στρατός ήταν συγκροτημένος σε μεραρχίες εκ δύο ταξιαρχιών πεζικού από δύο συντάγματα εκάστη με μικρή δύναμη πυροβολικού. Μετά το 1907 και με τη τελική οργάνωση του 1912 η μεραρχία αποτελείτο από τρία συντάγματα πεζικού και ενός συντάγματος πυροβολικού. Με την οργάνωση αυτή έγιναν όλες οι στρατιωτικές επιχειρήσεις από το 1912 μέχρι το 1941. Μετά την απελευθέρωση από τους Γερμανούς στη νέα ανασυγκρότηση του ελληνικού στρατού υπήρξε για λίγο η τάση της αντικατάστασης των συνταγμάτων με ταξιαρχίες πλην όμως εγκαταλείφθηκε. Αργότερα όμως επανήλθε σε ισχύ.
Ευάγγελος Αρβανιτάκης

Σπουδές και ιατρική σταδιοδρομία

Ακολούθησε σπουδές ιατρικής, στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών. Εργάστηκε ως επιμελητής στην Α΄ Μαιευτική και Γυναικολογική Κλινική του Πανεπιστημίου της Αθήνας.

Πολιτική σταδιοδρομία

Εξελέγη βουλευτής Ευβοίας το 1956 με τη Δημοκρατική Ένωση και μετά με τους Φιλελεύθερους (1958) και με την Ένωση Κέντρου τα έτη 1961,1963 και 1964. Στην κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου ήταν υπουργός άνευ Χαρτοφυλακίου από τις 18 Φεβρουαρίου ως τις 24 Φεβρουαρίου 1964 και υφυπουργός Συγκοινωνιών από τις 24 Φεβρουαρίου 1964 ως τις 15 Ιουλίου 1965.
Πέθανε στην Αθήνα το 1971 και η κηδεία του έγινε στη Χαλκίδα.
Θεοδότη

Γάμος

Από το 794, η Θεοδότη υπηρέτησε ως κουβικουλαρία της Ειρήνης. Η Ειρήνη ήταν η χήρα του Λέοντος Δ΄ και μητέρα του διαδόχου του Κωνσταντίνου ΣΤ '. Η Ειρήνη είχε υπηρετήσει ως αντιβασίλισσα από το 780 ως το 790 και εξακολουθεί να κατέχει τον τίτλο της αυτοκράτειρας. Ο Κωνσταντίνος ήταν παντρεμένος με την Μαρία της Άμνιας και το αυτοκρατορικό ζεύγος είχε δύο κόρες, την Ευφροσύνη και την Ειρήνη. Ωστόσο, σύμφωνα με το χρονικό του Θεοφάνη του Ομολογητή, ο Κωνσταντίνος είχε στραφεί κατά την πρώτη σύζυγό του σε κάποιο σημείο. Ο Θεοφάνης απέδωσε την υποβάθμιση του γάμου στις μηχανορραφίες της Ειρήνης, αλλά η έλλειψη ενός αρσενικού κληρονόμου μετά από έξι χρόνια γάμου θα μπορούσε επίσης να είναι ένας από τους λόγους. Όποια και αν είναι η περίπτωση, ο Κωνσταντίνος πήρε τη Θεοδότη ως βασιλική ερωμένη. Τον Ιανουάριο του 795, ο Κωνσταντίνος χώρισε τη Μαρία. Η Μαρία και οι δύο κόρες τους στάλθηκαν σε ένα μοναστήρι στο νησί της Πριγκήπου. Τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου, η Θεοδότη αρραβωνιάστηκε επίσημα με τον αυτοκράτορα και ανακηρύχθηκε Αυγούστα, έναν τίτλο που δεν είχε χορηγηθεί η Μαρία. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου, η Θεοδότη και ο Κωνσταντίνος παντρεύτηκαν. Η Θεοδότη είχε γίνει η σύζυγος αυτοκράτειρα εντός οκτώ μηνών από την απομάκρυνση της προκατόχου της.

Αυτοκράτειρα

Η νομιμότητα του γάμου πυροδότησε μια θρησκευτική διαμάχη. Το διαζύγιο είχε συναντηθεί με αποδοκιμασία στους κύκλους της Εκκλησίας. Ο νέος γάμος, ενώ η Μαρία ήταν ακόμα ζωντανή θεωρήθηκε ως μια προσπάθεια για τη νομιμοποίηση της μοιχείας.
Ακόμη και οι υποστηρικτές του αυτοκράτορα κράτησαν τις αποστάσεις τους. Οι αυτοκρατορικές τελετές γάμου γίνονταν από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως. Ο τότε Πατριάρχης Ταράσιος είχε απρόθυμα συναινέσει τόσο στο διαζύγιο και τον δεύτερο γάμο, αλλά αρνήθηκε να χοροστατήσει ο ίδιος. Ο γάμος έγινε από ένα ορισμένο Ιωσήφ, ιερέα της Αγίας Σοφίας. Στη λεγόμενη «Μοιχή διαμάχη» (από ελληνικά : μοιχός, "μοιχός"), ο θείος της Πλάτωνας και ο εξάδελφός της Θεόδωρος, ξεκίνησαν διαμαρτυρίες κατά του γάμου και κάλεσαν τον αφορισμό του Ιωσήφ.
Ο Κωνσταντίνος και η Θεοδότη φαίνεται να έχουν προσπαθήσει να συμφιλιωθούν ειρηνικά με τους επικριτές τους για τα δύο πρώτα χρόνια του γάμου τους. Ωστόσο, όλες αυτές οι προσφορές απορρίφθηκαν και ο Κωνσταντίνος έχασε την υπομονή του. Νωρίς το 797, αυτοκρατορικά στρατεύματα εστάλησαν στη Μονή Σακκουδίωνος. Ο Θεόδωρος μαστιγώθηκε, και, μαζί με άλλους δέκα μοναχούς, εξορίστηκε στην Θεσσαλονίκη, ενώ ο Πλάτων φυλακίστηκε στην Κωνσταντινούπολη.  
Η Ειρήνη εν τω μεταξύ οργανώνει μια ισχυρή συνωμοσία εναντίον του γιου της. Η απώλεια της στήριξης για τον Κωνσταντίνο αναμφισβήτητα βοήθησαν τις προσπάθειές της για την εξεύρεση υποστηρικτών τόσο του δικαστηρίου και της Εκκλησίας. Ο Κωνσταντίνος εκθρονίστηκε και τυφλώθηκε τον Αύγουστο, 797. Η μητέρα του τον διαδέχθηκε. Στη Θεοδότη επιτράπηκε να αποσυρθεί σε ένα ιδιωτικό παλάτι μαζί με τον τυφλωμένο σύζυγό της. Η κατοικία μετατράπηκε σε μοναστήρι ενώ η Θεοδότη ήταν ακόμα ζωντανή.
Άγιος Σαβινιανός

Βίος

Ο Άγιος Σαβινιανός γεννήθηκε στην Σάμο τον 3ο αι.μΧ. Λόγω του ηθικκής διαφθοράς του ειδωλολατρικού κόσμου, ταξίδεψε μέχρι τη Γαλατία. Εκεί συνδέθηκε με τον άγιο Πάτροκλο της Τρουά, o οποίος τον βάπτισε χριστιανό.Όταν πέθανε ο Πρόκλος περί τα 259 μ.Χ ανέλαβε να συνεχίσει το διδακτικό και βαπτισματικό έργο του στην περιοχή της άνω Seine. Στους διωγμούς που διενήργησε ο Μάρκος Αυρήλιος αποκεφαλίστηκε στα 275 στην περιοχή Rilly της Troyes, στη Γαλλία.

Τιμές

Η μνήμη του εορτάζεται από την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία στις 29 Ιανουαρίου. Θεωρείται και εορτάζεται ως απόστολος και φωτιστής της Troyes.

O Άγιος Σαβινιανός στην τέχνη

Στη δυτική εικονογραφία απεικονίζεται με ένα ξίφος να του έχει διαπεράσει τον λαιμό.
Αντώνιος της Πορτογαλίας

Βιογραφία

Ήταν νόθος γιος του Λουδοβίκου δούκα της Μπέζα, που ίσως να νυμφεύτηκε τελικά την ερωμένη του Γιολάντα/Βιολάντε και νομιμοποίησε τον Αντώνιο. Εκπαιδεύθηκε στην Κοΐμπρα και έγινε μέλος του Τάγματος του Αγ. Ιωάννη. Ανέλαβε ως ηγούμενος της πλούσιας μονής του Κράτο. Το 1571 διορίστηκε διοικητής του Πορτογαλικού οχυρού της Ταγγγέρης στο Μαρόκο. Συνόδευσε το βασιλιά Σεβαστιανό στην εκστρατεία του στο Μαρόκο και στη μάχη του Αλκάσερ Κουιμπίρ το 1578, όπου σκοτώθηκε ο βασιλιάς, εκείνος πιάστηκε αιχμάλωτος. Στο επανωφόρι του είχε τον σταυρό του τάγματος του Αγ. Ιωάννη και όταν ο Μαυριτανός που τον συνέλαβε τον ερώτησε τι είναι αυτό, του απάντησε ότι είναι μιας μικρής ενορίας που θα αναλάμβανε εφημέριος αν πάει πριν την 1η Ιανουαρίου 1579, αλλιώς θα χάσει τη θέση. Ο Μαυριτανός που νόμισε ότι ήταν φτωχός, του ζήτησε λίγα λύτρα και τον ελευθέρωσε.
Γάζωρος Σερρών

Αρχαία και ρωμαϊκή εποχή

Η αρχαία πόλη Γάζωρος ήταν περίφημη στην αρχαιότητα για τη λατρεία της Άρτεμης της επονομαζόμενης «Γαζωρίας». Από τις αρχαίες πηγές μόνο ο γεωγράφος Κλαύδιος Πτολεμαίος αναφέρει την πόλη (και αργότερα ο Στέφανος Βυζάντιος). Ωστόσο, το όνομά της, όπως και το εθνικό «Γαζώριοι», μαρτυρούνται σε επιγραφές των ελληνιστικών και αυτοκρατορικών χρόνων που βρέθηκαν πριν από μερικές δεκαετίες.
Με βάση τις επιγραφές αυτές, η πόλη ταυτίστηκε οριστικά με τα αρχαία ερείπια που είχαν εντοπιστεί παλιότερα στο λόφο του «Αγίου Αθανασίου», ο οποίος υψώνεται δύο περίπου χιλιόμετρα βορειοανατολικά από το σημερινό χωριό. Ως τον 3ο π.Χ. αιώνα η Γάζωρος ήταν μια από τις «περιοικίδες» πόλεις της Σίριος (σημ. Σέρρες). Ωστόσο, όπως μαρτυρεί τιμητικό ψήφισμα του 3ου-2ου π.Χ. αιώνα, η πόλη ήταν ήδη αυτόνομη από την ελληνιστική εποχή και σε αυτήν υπάγονταν διοικητικά όλες οι γύρω κώμες που βρίσκονταν μέσα στα όρια της αστικής της περιφέρειας («χώρας»). Μια από τις κώμες αυτές που βρισκόταν στην ανατολική όχθη της Κερκινίτιδας λίμνης (Αχινού), κοντά στο σημερινό χωριό Πεθελινός, και διέθετε κάποιο λιμάνι, φαίνεται πως χρησίμευσε ως επίνειό της, καθώς της εξασφάλιζε τη δυνατότητα επικοινωνίας με τη θάλασσα μέσω του υδάτινου δρόμου Κερκινίτιδας-Στρυμόνα. 
Κατά την αυτοκρατορική πάλι περίοδο, σύμφωνα με τη μαρτυρία ενός άλλου ψηφίσματος (του 158/9 μ.Χ.), η πόλη ήταν μέλος μιας ομοσπονδίας πέντε πόλεων («Πεντάπολης») που είχε την έδρα της στην αρχαία Σίρρα (σημ. Σέρρες). Οι κάτοικοί της, εκτός από τις αγροτικές καλλιέργειες, ασχολήθηκαν με τη συστηματική εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου της περιοχής, όπως δείχνουν πολλά ίχνη μεταλλευτικών εργασιών που εντοπίστηκαν σε διάφορα σημεία κοντά στο σημ. Γάζωρο και τη Νέα Ζίχνη.