Η δύναμη του πεπρωμένου

Ιστορία παραστάσεων

Μετά από κάποιες αναθεωρήσεις που ακολούθησαν την πρεμιέρα, παραστάσεις της όπερας δόθηκαν στη Ρώμη το 1863 (υπό τον τίτλο Δον Αλβάρο) και στη Μαδρίτη (με την παρουσία του συγγραφέα του θεατρικού έργου πάνω στο οποίο βασίσθηκε, του Δούκα του Ρίβας). Στα επόμενα χρόνια η όπερα παίχθηκε στη Νέα Υόρκη και στη Βιέννη (1865), στο Μπουένος Άιρες (1866) και στο Λονδίνο (1867).
Ο Βέρντι πραγματοποίησε και άλλες τροποποιήσεις της όπερας, με προσθήκες από τον Αντόνιο Γκισλαντζόνι. Με αυτές έγινε η πρεμιέρα της στη Σκάλα του Μιλάνου, στις 27 Φεβρουαρίου 1869, και από τότε αυτή η μορφή της είναι η «στάνταρ». Οι σημαντικότερες αλλαγές ήταν μία νέα ουβερτούρα, η προσθήκη μιας τελικής σκηνής στην τρίτη πράξη (μετά τη μονομαχία του Κάρλο με τον Αλβάρο) και ένα νέο τέλος, στο οποίο ο Αλβάρο παραμένει ζωντανός αντί να αυτοκτονήσει πέφτοντας από ένα γκρεμό.

Κριτικές εκδόσεις

Μία κριτική έκδοση όλων των μορφών της όπερας (με υλικό από την αρχική μουσική του 1861 που δεν είχε ποτέ παρουσιασθεί όπως είχε γραφεί) ετοιμάσθηκε από τον μουσικολόγο Φίλιπ Γκόσετ του Πανεπιστημίου του Σικάγου. Στο Διεθνές Μουσικό Φεστιβάλ του Κάραμουρ (Caramoor International Music Festival) στη βόρεια Νέα Υόρκη παίχθηκε τον Ιούλιο του 2008 η μουσική της βερσιόν του 1862 μαζί με φωνητικά κομμάτια (που δεν είχαν παιχθεί ποτέ πριν) από τη βερσιόν του 1861.

Ενορχήστρωση

Δύο φλάουτα (το ένα εναλλάσ. με πίκολο), 2 όμποε, 2 κλαρίνα (το ένα εναλλάσ. με μπάσο κλαρίνο), 2 φαγκότα, 4 κόρνα, 2 τρομπέτες, 3 τρομπόνια, 1 τσιμπάσο, τυμπάνια, κρουστά (ταμπούρο, μπάσο τύμπανο), 2 άρπες, έγχορδα της συμφωνικής ορχήστρας. Επί της σκηνής: Εκκλησιαστικό όργανο, 6 τρομπέτες, 4 τυμπάνια.

Εισαγωγή

Η μουσική αρχίζει με το περίφημο μοτίβο της «μοίρας», μία δυσοίωνη ταυτοφωνία τριών μι στα χάλκινα πνευστά.

Πράξη Α΄

Ο Δον Αλβάρο είναι ένας νεαρός ευγενής από τη Νότιο Αμερική (από το Περού;) με εν μέρει ινδιάνικη καταγωγή, ο οποίος έχει εγκατασταθεί στη Σεβίλλη, όπου δεν έχουν και την καλύτερη γνώμη γι' αυτόν. Ερωτεύεται την Ελεονώρα, θυγατέρα του Μαρκησίου του Καλατράβα, που είναι αποφασισμένη να παντρευτεί μόνο κάποιον με την ευγενέστερη καταγωγή. Παρά το ότι γνωρίζει την απέχθεια του πατέρα της για τον Αλβάρο, η Ελεονώρα είναι βαθιά ερωτευμένη μαζί του, και αποφασίζει να αφήσει το σπιτικό της και την πατρίδα της για να φύγει μαζί του. Σε αυτή της την προσπάθεια τη βοηθά η υπηρέτριά της Κούρρα (Me pellegrina ed orfana – «Εξόριστη και ορφανεμένη μακριά από το παιδικό μου σπίτι»).
Ωστόσο, ο Μαρκήσιος μπαίνει αιφνιδιαστικά και ανακαλύπτει την Ελεονώρα και τον Αλβάρο μαζί. Αμέσως απειλεί τον Αλβάρο με θάνατο και, προκειμένου να διαλύσει κάθε υποψία για την αγνότητα της Ελεονώρας, ο Αλβάρο παραδίδεται. Ρίχνει το πιστόλι του κάτω, αλλά το όπλο τυχαία εκπυρσοκροτεί και τραυματίζει θανάσιμα τον Μαρκήσιο, ο οποίος πεθαίνει καταρώμενος την κόρη του.

Πράξη Β΄

O Αλκάλντε, αρκετοί χωρικοί αγωγιάτες και ο Δον Κάρλο του Βάργκας, ο αδελφός της Ελεονώρας, είναι συγκεντρωμένοι στην κουζίνα του πανδοχείου. Ο Δον Κάρλο, μεταμφιεσμένος σε φοιτητή του Πανεπιστημίου της Σαλαμάνκας με το ψευδώνυμο Περέδα, αποζητά εκδίκηση κατά του Αλβάρο και της αδελφής του (Son Pereda son ricco d'onore – «Είμαι ο Περέδα, ευγενικής καταγωγής»). Κατά τη διάρκεια του δείπνου η Πρετζιοσίλλα, μια νεαρή τσιγγάνα, «λέει τη μοίρα» στους νέους άνδρες και τους προτρέπει να καταταγούν ως εθελοντές στον πόλεμο (Al suon del tamburo – «`Οταν τα τύμπανα κροτήσουν») για την ελευθερία της Ιταλίας, πράγμα στο οποίο όλοι συμφωνούν. Χωρισμένη από τον Αλβάρο, η Ελεονώρα φθάνει φορώντας ανδρικά ρούχα και γλιστρά έξω χωρίς να ανακαλυφθεί από τον αδελφό της.
Σκηνή 2: `Ενα γειτονικό μοναστήρι
Η Ελεονώρα βρίσκει καταφύγιο στο μοναστήρι (Sono giunta! ... Madre, pietosa Vergine – «έφθασα εδώ! Ω, δόξα τω Θεώ!»), όπου λέει στον ηγούμενο, πατέρα Γκουαρντιάνο, το αληθινό της όνομα και ότι θα ήθελε να περάσει το υπόλοιπο της ζωής της σε ένα ερημητήριο. Ο ηγούμενος απαριθμεί τις δοκιμασίες που θα πρέπει να περάσει. Η Ελεονώρα, ο Γκουαρντιάνο, ο φρα Μελιτόνε και οι άλλοι μοναχοί προσεύχονται από κοινού.

Η λεγόμενη «κατάρα»

Η δύναμη του πεπρωμένου είναι μία όπερα που πολλοί Ιταλοί τραγουδιστές της «παλιάς σχολής» πίστευαν ότι ήταν «καταραμένη» και έφερνε κακοτυχία. Ο προληπτικός Λουτσιάνο Παβαρόττι απέφευγε τον ρόλο του Αλβάρο για τον λόγο αυτό.
Στις 4 Μαρτίου 1960, στη Metropolitan Opera της Νέας Υόρκης, σε μία παράσταση της Δύναμης του πεπρωμένου ο Αμερικανός βαρύτονος Λίοναρντ Γουόρεν ήταν έτοιμος να αρχίσει την καμπαλέτα στην άρια του Δον Κάρλο στην Γ΄ Πράξη, που αρχίζει με τα λόγια Morir! Tremenda cosa! – «Το να πεθάνεις! Τι τρομερό πράγμα!». Ο σερ Ρούντολφ Μπινγκ, γενικός διευθυντής της Metropolitan από το 1950 ως το 1972, αναφέρει ότι ο Γουόρεν έμεινε απλώς σιωπηλός και έπεσε μπρούμυτα στο πάτωμα, ενώ άλλοι ότι άρχισε να βήχει και να αγκομαχά, και ότι φώναξε «Βοηθείστε με» πριν πέσει κάτω και παραμείνει ακίνητος. Λίγα λεπτά αργότερα διαπιστώθηκε απλώς ο θάνατός του από εγκεφαλική αιμορραγία. Το υπόλοιπο της παράστασης ματαιώθηκε. Ο Γουόρεν ήταν μόλις 48 ετών.
Η «Κατάρα» ώθησε τραγουδιστές και άλλους να λαβαίνουν περίεργα «μέτρα» προκειμένου να αποδιώξουν την κακή τύχη. Ο Αντόνιο Στιβανέλλο, γνωστός Ιταλός σκηνοθέτης επί δεκαετίες (1950–1990), που παρείχε επίσης σκηνικά και κοστούμια σε όπερες σε όλη τη χώρα, επέμενε ότι όταν είχε τα σκηνικά και κοστούμια για τη Δύναμη του πεπρωμένου δεν τα άγγιζε με τα χέρια του. Τουλάχιστον ένα περιστατικό έχει αναφερθεί σε εκτέλεση όχι ολόκληρης της όπερας, αλλά μόνο ενός τραγουδιού της: Η κυριότερη άρια τενόρου της όπερας, το "Oh, tu che in seno", είχε αρχίσει να εκτελείται κατά τη διάρκεια μιας συναυλίας στην Κομητεία Μπέργκεν του Νιου Τζέρσεϊ κατά τη δεκαετία του 2000. Καθώς ο τενόρος πλησίαζε προς το τέλος της άριας, τα φώτα στο θέατρο έσβησαν. Η διακοπή του ηλεκτρικού αναφέρθηκε ότι οφειλόταν σε ένα πρόβλημα στο νεκροταφείο που βρισκόταν δίπλα.