Ρομάνο Γκουαρντίνι

Βίος

Ο Γκουαρντίνι γεννήθηκε στη Βερόνα της Ιταλίας το 1885. Η οικογένειά του μετακόμισε στο Μάιντς, όταν ήταν ενός έτους και έζησε στη Γερμανία για το υπόλοιπο της ζωής του. Μετά από δύο εξάμηνα σπουδές στη χημεία στο πανεπιστήμιο του Τύμπινγκεν και σπουδές στα οικονομικά στο πανεπιστήμιο του Μονάχου και το πανεπιστήμιο του Βερολίνου, αποφάσισε να γίνει ιερέας. Μετά τις σπουδές του στη Θεολογία στο Φράιμπουργκ και το Τύμπινγκεν, χειροτονήθηκε στο Μάιντς το 1910. Εργάστηκε για λίγο σε ποιμαντική θέση πριν από την επιστροφή του στο Φράιμπουργκ όπου και ολοκλήρωσε τη διδακτορική του διατριβή στη θεολογία. Έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα το 1915 με τη διατριβή του στον Μποναβεντούρα. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη Δογματική Θεολογία στο πανεπιστήμιο της Βόννης το 1922 και πάλι με διατριβή για τον Μποναβεντούρα. Σε όλη αυτή την περίοδο εργάστηκε επίσης ως εφημέριος του κινήματος της καθολικής νεολαίας.
Το 1923 διορίστηκε στην έδρα της φιλοσοφίας της θρησκείας στο πανεπιστήμιο του Βερολίνου. Στο δοκίμιο του 1935 «Der Heiland" (Ο Σωτήρας) επέκρινε τη ναζιστική μυθοποίηση του προσώπου του Ιησού και τόνισε την εβραϊκή καταγωγή του. Οι Ναζί τον ανάγκασαν να παραιτηθεί από τη θέση του Βερολίνου το 1939. Από το 1943 έως το 1945 αποσύρθηκε στο Μουσχάουζεν, όπου ήταν ιερέας ο φίλος του Γιόζεφ Βάιγκερ από το 1917.
Το 1945 ο Γκουαρντίνι διορίστηκε καθηγητής στη Φιλοσοφική Σχολή του πανεπιστημίου του Τύμπιγκεν όπου συνέχισε τις διαλέξεις του σχετικά με τη Φιλοσοφία της Θρησκείας. Το 1948, έγινε καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Μονάχου, όπου και παρέμεινε μέχρι τη συνταξιοδότησή του για λόγους υγείας το 1962.
Ο Γκουαρντίνι πέθανε στο Μόναχο την 1η Οκτωβρίου 1968. Τάφηκε στο νεκροταφείο των ιερέων, στο παρεκκλήσι του αγίου Φιλίππου Νέρι στο Μόναχο. Άφησε την περιουσία του στην Καθολική Ακαδημία της Βαυαρίας, της οποίας υπήρξε συνιδρυτής.

Επιδράσεις

O Γκουαρντίνι έπαιξε σημαντικό ρόλο στα θεολογικά και λειτουργικά κινήματα που οδήγησαν στο Βατικανό II. Το πρώτο μείζον έργο του, Vom Geist der Liturgie (Το Πνεύμα της Λειτουργίας), εκδόθηκε κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και άσκησε σημαντική επιρροή στο Λειτουργικό Κίνημα στη Γερμανία και κατ' επέκταση στις μεταρρυθμίσεις της Β' Συνόδου του Βατικανού  
πό την αρχή της καριέρας του, συνεργάστηκε με διανοούμενους όπως ο Μάρτιν Μπούμπερ, ο Μάρτιν Χάιντεγκερ και ο Μαξ Σέλερ. Επιπλέον, με τις διαλέξεις του και τα κείμενά του, επηρέασε πολλούς ταλαντούχους ανθρώπους, ανάμεσά τους τη Χάνα Άρεντ, τον Χανς Ουρς φον Μπαλτάζαρ, τον Βάλτερ Κάσπερ, τον Τόμας Μέρτον, τον Τζιοβάνι Μοντίνι Μπατίστα (Πάπας Παύλος ΣΤ΄), την Φλάνερι Ο'Κόνορ, τον Καρλ Ράνερ και τον Γιόζεφ Ράτσινγκερ. Ο διαλόγος του Γκουαρντίνι με την νεοτερικότητα υπήρξε τόσο καρποφόρος, ώστε το 1962 πρίγκιπας Μπερνάρντ της Ολλανδίας του απένειμε βραβείο Erasmus της Ευρώπης για τον εμπλουτισμό του «Χριστιανική ανθρωπισμού».
Το βιβλίο του Γκουαρντίνι Ο Κύριος, που δημοσιεύτηκε σε αγγλική μετάφραση στα τέλη της δεκαετίας του 1940, παρέμεινε σε έκδοση επί δεκαετίες και σύμφωνα με τον εκδότη Χένρι Ρέγκνερι (Henry Regnery), ήταν "ένα από τα πλέον επιτυχημένα βιβλία που έκδωσε ποτέ". Η συγγραφέας και δοκιμιογράφος Φλάνερι Ο'Κόνορ θεωρούσε ότι είναι εξέχων βιβλίο και το συνιστούσε σε φίλους της.
Για τις μελέτες του που επεκτείνονται σε άλλους χώρους εκτός της θεολογίας, όπως είναι η φιλοσοφία, η ψυχολογία, η κλασική και νεότερη λογοτεχνία έλαβε το προσωνύμιο «Έρασμος της εποχής μας».