google/wiki40b huggingface dataset:
Αλώνια Πιερίας

Εκπαίδευση

Το χωριό έχει ένα μονοθέσιο Νηπιαγωγείο, ένα διθέσιο Δημοτικό Σχολείο με 2 δασκάλους και 26 μαθητές (το 2000)  και ένα Γυμνάσιο, το οποίο λειτουργεί από το 1975. Έχει επίσης σύνδεσμο αιμοδοτών, γεωργικό συνεταιρισμό, Αθλητικό Μορφωτικό Σύλλογο, με το όνομα "Ο Διγενής" (στο ποδόσφαιρο, αγωνίζεται στην Γ΄ ερασιτεχνική κατηγορία του τοπικού πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Πιερίας) και τον Πολιτιστικό Σύλλογο "Διογένης ο Κυνικός". Για τη διευκόλυνση των μαθητών που διαμένουν σε μεγάλη απόσταση από τα σχολεία λειτουργεί από το 2006 τμήμα Πρόσθετης Διδακτικής Στήριξης στα Αλώνια ως παράρτημα του 4ου Ενιαίου Λυκείου Κατερίνης.

Πληθυσμός

Το χωριό είναι αραιοκατοικημένο και  αποτελείται από πρόσφυγες οι οποίοι ήρθαν εκεί μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, το 1922. Πριν την είσοδο στο χωριό υπάρχει ένα φράγμα το οποίο χρησιμοποιήθηκε για τις αρδεύσεις των χωραφιών. Έχουν βρεθεί επίσης αρτεσιανά φρέατα. Εκτός από τα καπνά, καλλιεργούνται στο χωριό και φουντουκιές. Στα Αλώνια μεταφέρθηκαν τα πρώτα φυτά φουντουκιάς στην Ελλάδα από τη Ρωσία.

Ιστορία

Η δημιουργία του οικισμού ανάγεται στην περίοδο μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάννης. Περίπου 25 οικογένειες από το Καρς, κοντά στην Τραπεζούντα ήλθαν στην περιοχή και εγκαταστάθηκαν γύρω από την πλατεία του χωριού, το 1923 με 1924. Αυτοί ακολουθήθηκαν από Τραπεζουνταίους άλλων περιοχών, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στο Κάτω Χωριό και την ίδια εποχή (1925) μια άλλη ομάδα από την περιοχή Κιρίκιον εγκαταστάθηκε στο γειτονικό Κούκο και άλλη πήγε στο ψηλότερο σημείο των Αλωνίων, εκεί που είναι η έξοδος για την Παλαιόστανη. Επίσης την περίοδο αυτή πολλοί πρόσφυγες απο την Φάτσα του Πόντου, ( Γιάϊλατσικ,Κιόλκιοϊ, Αλίκερις, Γάκιοϊ κλπ) ήρθαν και εγκαταστάθηκαν στο κεντρικό τμήμα του χωριού . 
Στα Αλώνια εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από διάφορα μέρη του Πόντου (Τουρκία, Ρωσία), τις περιόδους 1919-20, 1924-27 και 1938-39. Το τελευταίο κύμα προσφύγων εγκαταστάθηκε αρχικά στα Καλύβια Βαρικού και έπειτα στα Πλατανάκια . 
Ως το 1926 το χωριό είχε την ονομασία Σαλώνια Κούκος. Τρία χρόνια αργότερα χτίστηκε και το πρώτο Δημοτικό Σχολείο. Το 1936 άρχισε να χτίζεται νέο σχολείο, το οποίο όμως δε θα λειτουργήσει λόγω του Πολέμου του 1940. Λειτούργησε από το 1950 μέχρι το 1978, οπότε κρίθηκε ακατάλληλο λόγω σεισμών και το 1987 αποπερατώθηκε το νέο Δημοτικό, που λειτουργεί ως σήμερα.
Θεόδωρος Γκουτζουρής

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1905. Σπούδασε νομικά και εργάστηκε ως δικηγόρος.
Ήταν υποψήφιος στις εκλογές του 1946 με το κόμμα των Φιλελευθέρων, χωρίς να εκλεγεί (έλαβε 855 ψήφους).
 
Εξελέγη βουλευτής Ηλείας στις εκλογές του 1956 με το Κόμμα Φιλελευθέρων.
Απεβίωσε τον Ιούλιο του 1961 σε ηλικία 56 ετών και κηδεύτηκε στα Λεχαινά.
Ογκρατζένοβατς

Γεωγραφία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!

Ιστορία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!
Η μνήμη

Πλοκή

Ένας ποιητής φωτογραφίζεται με ατελείωτες ερωμένες του, στην ίδια γωνιά του γραφείου του, για δεκαπέντε χρόνια. Μια ηθοποιός μιλά για τους έρωτες της πάνω στη θεατρική σκηνή. Η ταινία ανήκει στο καλλιτεχνικό ρεύμα του ποιητικού κινηματογράφου, παντρεύοντας ετερόκλητες τεχνικές (μυθοπλαστικές με καθαρά ντοκιμαντερίστικες) καθώς και ψηφιακό κινούμενο σχέδιο. Πρόκειται για ένα έργο πάνω στην αναζήτηση του έρωτα και στη λαγνεία. Ένα μεγάλο μέρος της βασίζεται στο τελευταίο επεισόδιο του Οδυσσέα του Τζέιμς Τζόυς. Έγραφε ο Νίνος Φενέκ Μικελίδης στην Ελευθεροτυπία στις 15/11/2002: 
Μια ανεξάρτητη ταινία, όπου η λαγνεία δεν περιορίζεται στον έρωτα και στον πόθο αλλά επεκτείνεται στη λαγνεία της ποίησης και της μουσικής και γενικά της κινηματογραφικής εικόνας.
Σάντσο Γκαρθές του Ουνκαστίγιο

Βιογραφία

Ήταν νόθος γιος τού Γκαρθία Γ΄ της Παμπλόνα και μία παλλακίδας του. Γεννήθηκε πριν ο πατέρας του νυμφευτεί την Στεφανία της Φουά. Ορίστηκε επικεφαλής ενοικιαστής στο Ουνκαστίγιο και τη Σανγουέσα. Ίσως είναι ο Σάντσο Γκαρθές, που εμφανίζεται να κυβερνά τη Ρουέστα, τη Σούρτα, το Αουτόλ, το Ανγουιάνο και την Τοβία. Ο πατέρας του από τη Στεφανία είχε εννέα τέκνα, μεταξύ άλλων τους Σάντσο Δ΄ της Παμπλόνα και Ραμίρο κύριο της Καλαόρρα. Αδελφή του (άλλο νόθο τέκνο τού πατέρα του) ήταν η Μενθία, σύζυγος τού Φορτούν Οτσόιθ.
Απεβίωσε το 1083 μαζί με τον ετεροθαλή αδελφό του Ραμίρο, ο οποίος οδηγούσε τον στρατό πού έστειλε ο Αλφόνσος ΣΤ΄ της Λεόν στη λεγόμενη καταστροφή (προδοσία) της Ρουέδα. Εκεί πολλοί άλλοι ευγενείς έχασαν τη ζωή τους, όπως ο κόμης Γκονθάλο Σαλβαδόρεθ.
Πάλοι Νισύρου

Γεωγραφία - Αξιοθέατα

Οι Πάλοι βρίσκονται στη βορεια πλευρά του νησιού, 4 χιλιόμετρα από το Μανδράκι. Η ονομασία του οικισμού προέρχεται από τη λατινική λέξη palus, η οποία σημαίνει πάσσαλος για να δένουν τα πλοία. Οι Πάλοι ιστορικά αποτελούσαν το επίνειο του Εμπορειού και άρχισαν να κατοικούνται στα τέλη του 19ου αιώνα. Για την εκμετάλλευση των θερμών πηγών της περιοχής άρχισαν κατασκευάζονται το 1895 τα «Ιπποκράτεια Λουτρά», ένα μεγάλο πέτρινο κτίριο, τα οποία όμως δεν λειτούργησαν. Απέναντί του βρίσκονται τα ρωμαϊκά λουτρά και το εκκλησάκι της Παναγίας της Θερμιανής, το οποίο έχει διαστάσεις 4 επί 2 μέτρα και κατασκευάστηκε το 1871. Σήμερα οι Πάλοι εξελίσσονται σε τουριστικό θέρετρο και είναι γνωστοί για τη αμμουδερή παραλία τους και διαθέτουν μαρίνα όπου μπορούν να δέσουν σκάφη αναψυχής και ψαροκάικα. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Εμπορειό, τη νησίδα Άγιο Αντώνιο και τη νησίδα Στρογγύλη αποτελούν τη τοπική κοινότητα Εμπορειού που ανήκει στο δήμο Νισύρου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχουν 239 κατοίκους.
Ποταμιά Λάρισας

Γεωγραφία

Το χωριό βρίσκεται 6 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Αγιάς, στις βόρειες πλαγιές του όρους Μαυροβουνίου.
Πηγές Μεσσηνίας

Θέση

Βρίσκεται στην Κεντρική λεκάνη συλλογής των υδάτων του ποταμού Νέδοντα και είναι χτισμένο αμφιθεατρικά σε πλαγιά της οροσειράς του Μαλεβού ή Αγίου Παντελεήμονα, που είναι ένα από τα πολλά πρόβουνα του βόρειοδυτικού Ταϋγέτου.
Έχει υψόμετρο 760 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας. Το συναντάμε 2 χιλιόμετρα μετά από το χωριό Αρτεμισία και την παράκαμψη της εθνικής οδού Καλαμάτας - Σπάρτης προς Αλαγονία.

Ιστορία

Το χωριό δημιουργήθηκε τον 9° μ.χ.αιώνα από ορισμένες
οικογένειες οι οποίες μετεγκαταστάθηκαν από την Μεγάλη Αναστάσοβα λόγω των
κατολισθήσεων που σημειώθηκαν εκεί . 
Από την 1-1-2011 με την εφαρμογή του
νόμου Καλλικράτης αποτελεί Τοπική Κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας
Καλαμάτας του Δήμου Καλαμάτας με έδρα την Καλαμάτα .του Νομού Μεσσηνίας 
Από 1-1-1999 έως 31-12-2010 με την
εφαρμογή του νόμου Καποδίστριας αποτελούσε
Τοπικό Διαμέρισμα του Δήμου Καλαμάτας του Νομού Μεσσηνίας .
Από 31-8-1912 έως 31-12-1998 αποτελούσε αυτόνομη Κοινότητα της Επαρχίας Καλαμών
του Νομού Μεσσηνίας .
Από 28-12-1836 έως 30-8-1912 αποτελούσε συνοικισμό του Δήμου Αλαγωνίας της
Επαρχίας Καλαμών του Νομού Μεσσηνίας .
Από το 13⁰ αιώνα περίοδο της
Φραγκοκρατίας μέχρι 27 12 1836 αποτελούσε συνοικισμό
των Πισινών Χωριών της Επαρχίας Μυστρά (Λακεδαίμονος) .
Από τον 9ο μ.χ. αιώνα μέχρι
το 13ο  μ.χ. αιώνα αποτελούσε συνοικισμό των Κουτσαβών και ανήκε
διοικητικά στη Μεσσηνία .

Αξιοθέατα

Ο Ενοριακός Ι.Ναός της Αγίας Βαρβάρας  διατηρητέο Βυζαντινό μνημείο  του 1471 μ.χ.  
Μονή των Αγίων Αποστόλων (Μετόχι της Μονής Μαρδατσίου) . Σήμερα σώζεται μικρό τμήμα του καθολικού της Μονής μαζί με το Ιερό (Άγιο Βήμα). Η. τοποθεσία είναι πλούσια σε βλάστηση και νερά .  
Το αθλητικό κέντρο στα Κερασούλια ένα χιλιόμετρο μετά το χωριό με κατεύθυνση προς Αλαγονία .
Δημήτριος Ιωάννου (στρατιωτικός)

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 1861 στη Λιβαδειά. Εισήλθε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και αποφοίτησε ως Ανθυπολοχαγός του Μηχανικού τον Ιούλιο του 1884. Το 1897, ως λοχαγός πλέον, συμμετείχε στο ελληνικό εκστρατευτικό σώμα στην Κρήτη υπό το συνταγματάρχη Τιμολέοντα Βάσσο. Όταν ξέσπασε ο Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος είχε το βαθμό του αντισυνταγματάρχη, και υπηρέτησε ως επιτελάρχης της Στρατιάς της Ηπείρου, υπό τη διοίκηση του στρατηγού Κωνσταντίνου Σαπουντζάκη. Αργότερα, κατά τη μάχη του Μπιζανίου διοικούσε ένα απόσπασμα μάχης που είχε συγκροτηθεί από τέσσερα ευζωνικά τάγματα, ξεχωρίζοντας για τo δυναμισμό και την αποφασιστικότητά του.
Το 1913, του ανατέθηκε η διοίκηση της νεοσχηματισθείσας ΙΧ Μεραρχίας Πεζικού, την οποία διοίκησε έως το 1916, όταν και πήρε μέρος στο βενιζελικό κίνημα της Εθνικής Άμυνας στη Θεσσαλονίκη, που σε αντίθεση με τη βασιλική κυβέρνηση της Αθήνας που επιθυμούσε ουδετερότητα, έλαβε μέρος στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ. Στον Ιωάννου ανατέθηκε τότε το καθήκον σχηματισμού της Μεραρχίας Αρχιπελάγους, από τους κατοίκους των νησιών του Αιγαίου. Το Μάιο του 1917, η μεραρχία του ήταν έτοιμη και αναπτύχθηκε στον τομέα του Μοναστηριού στο Μακεδονικό Μέτωπο. Το Μάιο του 1918, ο Ιωάννου οδήγησε τη μεραρχία του στη νίκη στη μάχη του Σκρα, και συμμετείχε με αυτή στη γενική συμμαχική επίθεση του Σεπτεμβρίου 1918, που διέσπασε το γερμανοβουλγαρικό μέτωπο. Η εκεχειρία με τη Βουλγαρία τον βρήκε με τη μεραρχία του στη μικρή πόλη Πέχτσεβο (στο σημερινό κράτος της Βόρειας Μακεδονίας).
Έχοντας προαχθεί σε αντιστράτηγο λίγους μήνες νωρίτερα, ανέλαβε τη διοίκηση του Α΄ Σώματος Στρατού και αργότερα της Στρατιάς Ηπείρου. Μετά την απόβαση του ελληνικού στρατού στη Σμύρνη το Μάιο 1919 και την εγκαθίδρυση της ζώνης κατοχής γύρω από την πόλη, επιλέχθηκε 
να διοικήσει το νεοσχηματισθέν Σώμα Στρατού Σμύρνης της Στρατιάς Μικράς Ασίας, το οποίο οδήγησε κατά τις επιχειρήσεις της άνοιξης και την επίθεση του καλοκαιριού του 1920. Μετά τη νίκη της αντιβενιζελικής και φιλοβασιλικής Ηνωμένης Αντιπολιτεύσεως στις εκλογές του Νοεμβρίου 1920, απολύθηκε από τη θέση του.
Ο Ιωάννου απολάμβανε φήμης ειδικού στον οχυρωματικό πόλεμο, αλλά  ξεχώριζε για τη συχνά απερίσκεπτη γενναιότητά του και επιθετικότητά του ως διοικητής. Ο συγγραφέας Στράτης Μυριβήλης, στο αντιπολεμικό του έργο Η ζωή εν τάφω, στο οποίο περιγράφει τη ζωή στο Μακεδονικό Μέτωπο με βάση τις αναμνήσεις του ως στρατιώτη στη Μεραρχία Αρχιπελάγους, μας δίνει ένα πορτραίτο του Ιωάννου, υπό το όνομα Μπαλαφάρας. Αναφέρει χαρακτηριστικά ότι ήταν ένας ελαφρώς παλιάτσος αλλά συναρπαστικός άντρας, που αρεσκόταν να επιδεικνύει την προσωπική του γενναιότητα αρνούμενος να καλυφθεί ή να φορέσει το κράνος του όταν επισκεπτόταν τα χαρακώματα με επίσημη στολή, και του οποίου οι πιο απερίσκεπτες ορμές χρειαζόταν να περιορίζονται από τους υπασπιστές του και τη γαλλική ανώτατη διοίκηση.
Ο Ιωάννου απεβίωσε το 1926 σε ηλικία 65 ετών στην Αθήνα.
Ναλύσσα Γκρην

Σταδιοδρομία

Η μουσική της σταδιοδρομία άρχισε το 2009, όπου τραγουδούσε και έπαιζε ακορντεόν και θέρεμιν, σε διάφορες αθηναϊκές μπάντες. Στα πρώτα χρόνια της σταδιοδρομίας της, έγραφε μόνο αγγλόφωνα κομμάτια, καθώς όπως η ίδια έχει δηλώσει: «Τα βασικά ακούσματα μου ήταν αγγλόφωνα, αλλά νομίζω ότι ο αγγλικός στίχος σε βοηθάει να κρύβεσαι. Φοράς μια μάσκα, την οποία τη χρειάζεσαι και λίγο, ειδικά όταν γράφεις προσωπικά.».
Το 2010, μαζί με το μουσικό παραγωγό της, Σπύρο Λιβάνη, άρχισε να ηχογραφεί μερικά από τα πολλά τραγούδια που είχε στο μυαλό της και έτσι δημιουργήθηκε το πρώτο της, χειροποίητο και αγγλόφωνο, άλμπουμ, «Barock» (Μπαρόκ).
Ακολούθως, έγινε μέλος μίας ομάδας καλλιτεχνών, η οποία ξεκίνησε να κάνει ζωντανές παραστάσεις, αποτελούμενη από τους Ευαγγελία Ξυνοπούλου(πλήκτρα και φωνητικά), Σπύρο Λιβάνη(κιθάρα), Βασίλη Νιτσάκη(μπάσο) και Ευάγγελο Ασλανίδη(ντράμς).
Το 2011, η εταιρεία Inner Ear κυκλοφόρησε σε βινύλιο το άλμπουμ της, Barock και μέχρι το τέλος του 2012, κυκλοφόρησε το δεύτερο, επίσης αγγλόφωνο, άλμπουμ της, «The Seed» (Δε Σιντ).
Από το 2014, ασχολείται με τη σύνθεση πρωτότυπης μουσικής για θεατρικές παραστάσεις, σε μερικές εκ των οποίων παίζει ως ηθοποιός.
Από το 2015, άρχισε να ασχολείται και με το γράψιμο ελληνόφωνων κομματιών, με αποτέλεσμα να κυκλοφορήσει 2 ελληνόφωνα singles, το «Κοκτέιλ» και το «Κρεβάτι». Την 1η Οκτωβρίου 2018 και 6 χρόνια έπειτα από τον τελευταίο της δίσκο, κυκλοφόρησε το, ελληνόφωνο, άλμπουμ της «Μπλουμ» από την Inner Ear.

Προσωπικές πληροφορίες

Το ψευδώνυμό της προέκυψε από τον συνδυασμό, του ονόματος του χαρακτήρα της σε ένα παιχνίδι (nalyssa) και του αγαπημένου της χρώματος, του πράσινου (green).
Η καταγωγή της είναι από τη Λάγια της Ανατολικής Μάνης.
Είχε περάσει σε σχολή Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, την οποία δεν ολοκλήρωσε, ύστερα από την ενασχόλησή της με τη μουσική.
Επίσης, έχει υπάρξει αθλήτρια της πετοσφαίρισης και έχει κερδίσει το Κύπελλο Γυναικών Ε.Σ.ΠΕ.Δ.Α. 2007-08, αγωνιζόμενη για τον Α.Ο.Φ. Πορφύρα.
Λακγμάν (φαγητό)

Το Λαγκμάν (καζακικά: лағман‎ lağman, ουσμπεκικά: lagʻmon‎, ουιγουρικά: لەغمەن leghmen, κιργιζικά: лагман‎ lagman) είναι Κεντροασιατικό πιάτο με τραβηγμένα νουντλς, κρέας και λαχανικά.
Οι μητρικές τουρκικές λέξεις δεν αρχίζουν με L, οπότε η λέξη läghmän πρέπει να είναι ένα δάνειο, πιθανόν από το κινεζικό λαμιάν, αν και η γεύση και η προετοιμασία είναι ευδιάκριτα Ουιγουρική.
Είναι ιδιαίτερα δημοφιλές στην Κιργιζία και το Καζακστάν, όπου θεωρείται εθνικό πιάτο των εθνοτικών μειονοτήτων των Ουιγούρων και των Ντουνγκάνων. Είναι επίσης δημοφιλές στο Ουζμπεκιστάν, το Τατζικιστάν και το βορειοανατολικό Αφγανιστάν, όπου προστίθενται σε αυτό ρεβίθια, και στις περιοχές του Τσιτράλ και Γκιλγκίτ του βορείου Πακιστάν, είναι γνωστό ως Κάλλι ή Ντάου Ντάου.
Στη γειτονιά Μπράιτον Μπιτς στο Μπρούκλιν και την περιοχή Μικρής Μπουχάρα στο Κουίνς στις Ηνωμένες Πολιτείες, Ουιγουρικά και Ουζμπεκικά εστιατόρια πουλούν νουντλ Λαγκμάν.
Δημοψήφισμα στο Λίχτενσταϊν (2018)

Ένα δημοψήφισμα για τη χρηματοδότηση του Tour de Ski πραγματοποιήθηκε στο Λίχτενσταϊν στις 25 Νοεμβρίου 2018.   Η πρόταση απορρίφθηκε από το 59% των ψηφοφόρων.

Πλαίσιο

Στις 25 Σεπτεμβρίου 2018 το Κοινοβούλιο του Λιχτενστάιν (Landtag) ψήφισε με ψήφους 14-11 να διαθέσει δύο δάνεια ύψους 400.000 CHF στην Ένωση Σκι του Λιχτενστάιν (LSV) για να μπορέσει να φιλοξενήσει τους αγώνες Tour de Ski το 2019-20 και το 2020-21.   Στο μέτρο εναντιώθηκαν οι Οι Ανεξάρτητοι, οι οποίοι άρχισαν να συλλέγουν υπογραφές για ένα δημοψήφισμα στις 13 Σεπτεμβρίου.  Σύμφωνα με το άρθρο 66 του Συντάγματος , μπορεί να διεξαχθεί δημοψήφισμα εάν συλλεχθούν τουλάχιστον 1.000 υπογραφές εντός 30 ημερών.  Μέχρι τις 12 Οκτωβρίου συγκεντρώθηκαν 1.743 υπογραφές, με τις 1.730 να θεωρούνται ως έγκυρες.  
Στις 16 Οκτωβρίου η κυβέρνηση έθεσε ημερομηνία για το δημοψήφισμα.  Εν τω μεταξύ, το LSV έλαβε το δικαίωμα να φιλοξενήσει τους αγώνες στις 28 Σεπτεμβρίου.
Ροδόλφος Α΄ της Γερμανίας

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Ροδόλφος ήταν γιος του κόμη Αλβέρτου Δ΄ των Αψβούργων και της Χέντβιχ, κόρη του κόμη Ούλριχ του Οίκου των Κύμπουργκ και γεννήθηκε στο κάστρο Λίμπουρκ της περιοχής Μπράισγκαου. Με το θάνατο του πατέρα του το 1239, κληρονόμησε μεγάλα κτηματική περιουσία από αυτόν γύρω από την προγονική έδρα του κάστρου των Αψβούργων στην περιοχή Άργκαου της σημερινής Ελβετίας, καθώς και στην Αλσατία. Το 1245 ο Ροδόλφος νυμφεύτηκε την Γετρούδη, την κόρη του κόμη Μπάρκχαρντ Γ΄ του Χόχενμπεργκ της Σουηβίας. Ως εκ τούτου, έγινε ένας σημαντικός υπήκοος της Σουηβίας, πρώην Αλεμαννικού-Γερμανικού δουκάτο.
Έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ενδυνάμωση της δυναστείας των Αψβούργων κρατώντας μια ηγετική θέση μεταξύ των Αυτοκρατορικών φεουδαρχικών δυναστειών. Αρχικά, ως κόμης της Σουηβίας, ήταν ο πρώτος των Αψβούργων που απόκτησε τα δουκάτα της Αυστρίας και Στυρίας, περιοχές που θα παραμείνουν υπό την δικαιοδοσία των Αψβούργων για περισσότερα από 600 χρόνια και θα αποτελέσουν τον πυρήνα της Μοναρχίας των Αψβούργων, καθώς και της σημερινής χώρας της Αυστρίας.
Ο Ροδόλφος απεβίωσε στο Σπάιερ στις 15 Ιουλίου 1291 και τάφηκε στον Καθεδρικό Ναό του Σπάιερ. Αν και είχε μια μεγάλη οικογένεια, αυτή συνεχίστηκε μόνο από έναν γιο του, τον Αλβέρτο, αργότερα βασιλιά Αλβέρτος Α΄ της Γερμανίας. Οι περισσότερες από τις κόρες του άφησαν διαδόχους εκτός από την Αικατερίνη, η οποία ετελεύτησε το 1282 κατά τη διάρκεια του τοκετού και την Χέντβιχ, που είχε αποβιώσει το 1285/1286.
Η βασιλεία του Ροδόλφου έμεινε γνωστή για την εδραίωση του Οίκου των Αψβούργων ως μία ισχυρής δυναστείας στις νοτιοανατολικές περιοχές του βασιλείου. Στις άλλες περιοχές, συνεχίστηκε η μακραίωνη πτώση της αυτοκρατορικής εξουσίας από την εποχή της αμφισβήτησης της Αγιοποίησης και οι άρχοντες των περιοχών αυτών είχαν σε μεγάλο βαθμό αφεθεί στην τύχη τους.
Αψίδα του Αυγούστου (Ρώμη)

Η Αψίδα για το Άκτιο

Ο Δίων Κάσσιος αναφέρει, ότι μετά τη μάχη του Ακτίου η Σύγκλητος χορήγησε στον Αύγουστο να τελέσει θρίαμβο και μία Αψίδα σε ένα απροσδιόριστο σημείο της Αγοράς.
Δεν έχει μείνει περιγραφή της κατασκευής· ίσως η μονότοξη Αψίδα σε ένα νόμισμα του Αυγούστου του π. 30-29 πΧ να αναπαριστά την Αψίδα του Ακτίου. Πάντως στο νόμισμα μπορεί να αναπαριστάται η Αψίδα, που χορηγήθηκε στον Αύγουστο μετά από τη νίκη του επί του Πομπηίου το 36 πΧ.
Μία μεγάλα μαρμάρινη πλάκα 2,65 μ. Χ 0,59 μ., που φέρει επιγραφή στο όνομα του Αυγούστου ως σωτήρα και φύλακα της Δημοκρατίας, ανακαλύφθηκε το 1546, αλλά έπειτα χάθηκε· αποδίδεται στη Αψίδα του Ακτίου.

Η Αψίδα για τους Πάρθους

O Δίων ο Κάσσιος αναφέρει μία επευφημία (ovatio, μικρό θρίαμβο) και ένα άλλο θριαμβικό τόξο, που χορηγήθηκε στον Αύγουστο έπειτα από την ανάκτηση των χαμένων εμβλημάτων των λεγεώνων στις μάχες στην Κάρρχαε και στην εκστρατεία του Αντωνίου στην Ατροπατηνή, χωρίς να προσδιορίζεται η τοποθεσία. Η Αψίδα δεν αναφέρεται από τον Αύγουστο στην Αυτοβιογραφία του. Ακόμη ο Σουητώνιος και ο Κασσιόδωρος αναφέρουν, πως αρνήθηκε να τελέσει θρίαμβο το 19 πΧ., πράγμα που κάνει τους ερευνητές να πιστεύουν, ότι η Αψίδα για τους Πάρθους μπορεί να προβλέφθηκε, αλλά ουδέποτε πραγματοποιήθηκε.
Νομίσματα που κόπηκαν στην Πέργαμο, στο Τάρρακο της Ισπανίας και στη Ρώμη τα έτη 19-16 πΧ δείχνουν μία τριών ανοιγμάτων Αψίδα με ένα τέθριππο στην κορυφή και μορφές που κρατούν τόξα και λάβαρα εκατέρωθεν αυτού, επάνω από τα δύο στενότερα ανοίγματα. Με βάση αυτό προτάθηκε μία αναπαράσταση, που δείχνει μία κατασκευή με ένα μεγάλο, κεντρικό άνοιγμα πλαισιωμένο από κορινθιακούς ημικίονες, με ένα τέθριππο στην κορυφή. Τα δύο πλαϊνά, υψηλότερα ανοίγματα πλαισιώνονται από δωρικούς ημικίονες και στην τετράγωνη κορυφή τους έχουν από ένα άγαλμα Πάρθου, που κρατά τόξο και τα λάβαρα με τον αετό. 
Οι πλάκες των υπατικών καταλόγων (fasti consulares) και των θριαμβικών καταλόγων (fasti triumphales), που ανακαλύφθηκαν στην ανασκαφή της Αγοράς το 1546, ίσως ήταν αρχικά μέρος αυτού του μνημείου και βρέθηκαν στους παράπλευρους ναΐσκους (aediculae)· σύμφωνα όμως με άλλη άποψη, μπορεί να ανήκαν στην κοντινή Ρέγκια.
Κάσσανδρος (αδελφός του Αντίπατρου)

Βιογραφία

Ήταν γιος τού Ιόλαου. Αδελφός του ήταν ο στρατηγός Αντίπατρος, ο πανίσχυρος αντιβασιλιάς. 
Η οικογένεια τού Κάσσανδρου ήταν μακρινοί εξ αγχιστείας συγγενείς με τη Δυναστεία των Αργεαδών. Οι αδελφοί Κάσσανδρος και Αντίπατρος καταγόταν από την Παλίουρα, πόλη της Μακεδονίας· ήταν σύγχρονοι τού Αριστοτέλη. Λίγα γνωρίζουμε για τη ζωή τού Κάσσανδρου.
Ομώνυμος με αυτόν ήταν ο ανιψιός του Κάσσανδρος της Μακεδονίας, γιος τού Αντίπατρου.
Γιώργος Τζούμπας

Η ζωή του

Γεννήθηκε από Έλληνες γονείς στα Σωφράτικα του Αργυροκάστρου στις 6 Οκτωβρίου 1969. Τα πρώτα γράμματα τα πήρε στο σχολείο του χωριού του. Από μικρός έδειξε ενδιαφέρον για την ζωγραφική. Πριν ακόμη τελειώσει το οκτάχρονο σχολείου και ήδη από την 6η τάξη, μετά το μάθημα πήγαινε στο Αργυρόκαστρο για να πάρει τα πρώτα μαθήματα στην ζωγραφική, δεν άργησε να αναδείξει το ταλέντο του.  Μετά την ολοκλήρωση  του οκτάχρονου σχολείου σπούδασε ζωγραφική στο Καλλιτεχνικό Λύκειο Αργυροκάστρου από το 1984 μέχρι και το 1988. Έγινε δεκτός στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών των Τιράνων στο τμήμα ζωγραφικής-χαρακτικής όπου αποφοίτησε το 1993 και του απονεμήθηκε ο τίτλος του Ζωγράφου-Χαράκτη. Έκτοτε ζει και εργάζεται στα Ιωάννινα, όπου διατηρεί ιδιωτικό εργαστήριο και παραδίδει μαθήματα ζωγραφικής και αγιογραφίας. Είναι παντρεμένος και έχει μια κόρη. Στον ελεύθερό του χρόνο, όταν δεν ζωγραφίζει ή αγιογραφεί ασχολείται με το χόμπι του που είναι το ψάρεμα. Είναι εξίσου καλός σε όλα τα ρεύματα της ζωγραφικής και σε όλες τις τεχνικές ζωγραφικής, όπως Νωπογραφία, Χαρακτική, Ελαιογραφία, Τσιγκογραφία, υδατογραφία (ακουαρέλα), Τέμπερα, Χαλκογραφία, Ζωγραφική με κάρβουνο.
Σέρο Αμπραχαμιάν

Βιογραφικό

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1950 και ήταν γιος του ποδοσφαιριστή Βαχάκν Αμπραχαμιάν, ο οποίος ήταν μέλος της ομάδας του Άρη, που κέρδισε το πρωτάθλημα Ελλάδας, το 1946.
Σπούδασε στη Σχολή Βελουδάκη, στην Αθήνα και το 1970 ανακηρύχθηκε ο καλύτερος Έλληνας σχεδιαστής μόδας σε διαγωνισμό του περιοδικού ΓΥΝΑΙΚΑ. Την ίδια χρονιά κέρδισε τη τρίτη θέση στο φεστιβάλ μόδας Eurofashion 1970, που διεξήχθη στο Άμστερνταμ. Το 1972 ενώ σπούδαζε στο Παρίσι βραβεύτηκε ως ο τρίτος καλύτερος νέος στιλίστας σε διαγωνισμό που διοργάνωσε η  Ένωση Γαλλικών Μπουτίκ και το Σαλόνι του Πρετ α πορτέ σε συνεργασία με διάφορα περιοδικά. 
Το 1974 -1975 εργάστηκε ως σχεδιαστής στην Αμερική. Στη συνέχεια επέστρεψε στη γαλλική πρωτεύουσα όπου ειδικεύτηκε σε διάφορα είδη ενδύματος (δερμάτινο, πλεχτό και γούνινο) και ανέλαβε τη διεύθυνση τμημάτων διαφόρων οίκων, που είχαν πελάτες στην Αμερική και τη Γερμανία. Ήταν μέλος των Ηνωμένων Γάλλων Στιλίστ. Το 1978 γύρισε στην Ελλάδα και συνεργάστηκε με εξαγωγικές μονάδες ως ανεξάρτητος στιλίστας. Το ατελιέ του βρισκόταν στην Λεωφόρο Νίκης 33, στην παραλία της Θεσσαλονίκης. Υπήρξε φίλος του Γιάννη Τσαρούχη,  της Μελίνας Μερκούρη, του Αλέξανδρου Ιόλα και του Μάνου Χατζιδάκι.  
Πέθανε στις 20 Ιουλίου 1983 στο νοσοκομείο Μεμόριαλ, στη Νέα Υόρκη. 
Ο Σέρο Αμπραχαμιάν είχε πει για τη μόδα: «...δεν με βρίσκει σύμφωνο μια αντίληψη που τείνει να γίνει καθεστώς: αυτή που αναφέρεται στην περίφημη «ελληνική μόδα». Φοβάμαι ότι η έως τώρα χρήση της «ελληνικότητας» ως ιδιόμορφου χαρακτηρισμού υποβιβάζει την οποιαδήποτε δημιουργία σε φολκλόρ. Ο μόνος τρόπος για να αποφύγουμε την παγίδα του φολκλόρ είναι να αξιοποιήσουμε δημιουργικά την έμπνευσή μας, σε βαθμό που να κάνουμε πράγματα ελληνικά έτσι όπως είναι γαλλικό ό,τι κάνουν οι γάλλοι σχεδιαστές, αμερικάνικα όσα κάνουν οι αμερικανοί συνάδελφοί τους κ.ο.κ. Με άλλα λόγια, πράγματα που -χωρίς να παραγνωρίζουν την αξιοποίηση του ιδιαίτερου ‘χρώματος’- να μένουν στο τέλος διεθνή, άρα προορισμένα για παντού...».
Σουκουραγκάλι

Το Σουκουραγκάλι  είναι χωριό του δήμου Τσεμενλί στην επαρχία Αγκντάμ του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό μέρος της χώρας.
Φρειδερίκος του Λουξεμβούργου

Βιογραφία

Ήταν γιος του Ζήγκφρητ κόμη του Λουξεμβούργου και της Χέντβιχ, κόρης του Έμπερχαρτ Δ΄ κόμη του Νόρντγκαου. 
Ο αδελφός του Ερρίκος έλαβε, ως Ερρίκος Α΄, την κομητεία του Λουξεμβούργου και αργότερα έγινε, ως Ερρίκος Ε΄, δούκας της Βαυαρίας. Ο Φρειδερίκος απεβίωσε το 1019 σε ηλικία 54 ετών. Το 1026 απεβίωσε ο αδελφός του Ερρίκος άγαμος και τον διαδέχθηκε ο γιος του Φρειδερίκου, ο Ερρίκος Β΄ ως κόμης του Λουξεμβούργου και αργότερα, ως Ερρίκος Ζ΄, και ως δούκας της Βαυαρίας.