Σιταγλιπτίνη

Ιατρικές χρήσεις

Η σιταγλιπτίνη χρησιμοποιείται για τη θεραπεία του σακχαρώδους διαβήτη τύπου 2.   Είναι γενικά λιγότερο προτιμώμενη από τη μετφορμίνη ή μια σουλφονυλουρία .   Λαμβάνεται από το στόμα.   Διατίθεται επίσης σε ένα μεμονωμένο χάπι ως μετφορμίνη / σιταγλιπτίνη .

Δυσμενείς επιδράσεις

Οι ανεπιθύμητες ενέργειες από τη σιταγλιπτίνη είναι παρόμοιες με το εικονικό φάρμακο , εκτός από σπάνιες όπως ναυτία , συμπτώματα κοινού κρυολόγηματος, και φωτοευαισθησία.   Δεν αυξάνει τον κίνδυνο διάρροιας.   Δεν υπάρχει σημαντική διαφορά στην εμφάνιση υπογλυκαιμίας μεταξύ του εικονικού φαρμάκου και της σιταγλιπτίνης.     Σε αυτούς που παίρνουν σουλφονυλουρίες , ο κίνδυνος χαμηλού σακχάρου στο αίμα αυξάνεται.  
Η ύπαρξη σπάνιων αναφορών περιπτώσεων νεφρικής ανεπάρκειας και αντιδράσεων υπερευαισθησίας παρατηρούνται στις Ηνωμένες Πολιτείες που δίνουν πληροφορίες, αλλά δεν έχει τεκμηριωθεί ο αιτιολογικός ρόλος της σιταγλιπτίνης.  
Έχουν γίνει αρκετές αναφορές μετά την κυκλοφορία του προϊόντος για παγκρεατίτιδα (κάποιες θανατηφόρες) σε άτομα που έλαβαν σιταγλιπτίνη και άλλους αναστολείς της DPP-4  και το ένθετο συσκευασίας των ΗΠΑ φέρει μια προειδοποίηση προς το σκοπό αυτό  αν και η αιτιώδης συνάφεια μεταξύ σιταγλιπτίνης και παγκρεατίτιδας δεν έχει ακόμη τεκμηριωθεί πλήρως.   Μια μελέτη με εργαστηριακούς αρουραίους που δημοσιεύθηκε το 2009 κατέληξε στο συμπέρασμα ότι μερικοί από τους πιθανούς κινδύνους παγκρεατίτιδας ή καρκίνου του παγκρέατος μπορεί να μειωθούν όταν χρησιμοποιείται με μετφορμίνη.  Ωστόσο, ενώ οι αναστολείς DPP-4 έδειξαν αύξηση σε αυτούς τους παράγοντες κινδύνου, από το 2009 δεν αναφέρθηκε αύξηση στον καρκίνο του παγκρέατος σε άτομα που λαμβάνουν αναστολείς DPP-4.  

Οι ενημερωμένες πληροφορίες συνταγογράφησης (Αύγουστος 2015) προειδοποιούν ότι έχουν γίνει πολλές εκθέσεις μετά την κυκλοφορία του φαρμάκου για σοβαρές αντιδράσεις υπερευαισθησίας σε ασθενείς που λαμβάνουν σιταγλιπτίνη.  Η Merck σημειώνει: 
Πρόσθετες ανεπιθύμητες ενέργειες εντοπίστηκαν κατά τη διάρκεια της χορήγησης του JANUVIA ως μονοθεραπεία ή / και σε συνδυασμό με άλλους αντιυπεργλυκαιμικούς παράγοντες. Επειδή αυτές οι αντιδράσεις αναφέρθηκαν οικειοθελώς από πληθυσμό αβέβαιου μεγέθους, δεν είναι γενικά δυνατή η αξιόπιστη εκτίμηση της συχνότητάς τους ή η καθιέρωση αιτιώδους συνάφειας με την έκθεση του φαρμάκου.
Οι αντιδράσεις υπερευαισθησίας περιλαμβάνουν αναφυλαξία, αγγειοοίδημα, εξάνθημα, κνίδωση, δερματική αγγειίτιδα και εκφυλιστικές δερματικές παθήσεις συμπεριλαμβανομένου του συνδρόμου Stevens-Johnson. αύξηση των ηπατικών ενζύμων. οξεία παγκρεατίτιδα, συμπεριλαμβανομένης μοιραίας και μη θανατηφόρας αιμορραγικής και νεκρωτικής παγκρεατίτιδας. Επίσης αναφέρθηκαν επιδείνωση της νεφρικής λειτουργίας, συμπεριλαμβανομένης της οξείας νεφρικής ανεπάρκειας (μερικές φορές απαιτεί αιμοκάθαρση), σοβαρή και ανασταλτική αρθραλγία, δυσκοιλιότητα, εμετός, πονοκέφαλος, μυαλγία, πόνος στα άκρα, πόνος στην πλάτη, κνησμός, πεμφιγοειδές.
 Το 2015, η FDA πρόσθεσε μια νέα Προειδοποίηση και Προφύλαξη σχετικά με τον κίνδυνο του «σοβαρού και ερεθιστικού» αρθρικού πόνου στις ετικέτες όλων των φαρμάκων DPP-4 Inhibitor.   Εκτός από τη σιταγλιπτίνη, άλλοι αναστολείς DPP-4 όπως η σαξαγλιπτίνη, η λιναγλιπτίνη και η αλγλιπτίνη πρέπει επίσης να φέρουν τη νέα ετικέτα προειδοποίησης και προφύλαξης της FDA.

Μηχανισμός δράσης

Η σιταγλιπτίνη δρα ανασταλτικά ανταγωνιστικά του ενζύμου διπεπτιδυλπεπτιδάση 4 (DPP-4).  Αυτό το ένζυμο διασπά τις ινκρετίνες GLP-1 και GIP, γαστρεντερικές ορμόνες που απελευθερώνονται ως απόκριση σε ένα γεύμα.   Με την πρόληψη της διάσπασης του GLP-1 και του GIP, η σιταγλιπτίνη είναι σε θέση να αυξήσει την έκκριση ινσουλίνης και να καταστείλει την απελευθέρωση γλυκαγόνης από τα άλφα κύτταρα του παγκρέατος.  Ως εκ τούτου τα επίπεδα της γλυκόζης στο αίμα τείνουν προς τις κανονικές τιμές.  Καθώς το επίπεδο της γλυκόζης στο αίμα πλησιάζει το φυσιολογικό, οι ποσότητες της απελευθερωμένης ινσουλίνης και της καταστολής της γλυκαγόνης μειώνονται, τείνοντας έτσι να αποφευχθεί η υπέρβαση και το επακόλουθο χαμηλό σάκχαρο στο αίμα (υπογλυκαιμία) που παρατηρείται με κάποιους άλλους από του στόματος υπογλυκαιμικούς παράγοντες. 
Η σιταγλιπτίνη έχει δειχθεί ότι μειώνει το επίπεδο HbA1c κατά περίπου 0,7% σε σχέση με το εικονικό φάρμακο.  Είναι ελαφρώς λιγότερο αποτελεσματική από τη μετφορμίνη όταν χρησιμοποιείται ως μονοθεραπεία .  Δεν προκαλεί αύξηση βάρους και έχει λιγότερη υπογλυκαιμία σε σύγκριση με τις σουλφονυλουρίες .  Η σιταγλιπτίνη συνιστάται ως φάρμακο δεύτερης γραμμής (σε συνδυασμό με άλλα φάρμακα) μετά την αποτυχία του συνδυασμού δίαιτας / άσκησης και μετφορμίνης.

Ιστορία

Η σιταγλιπτίνη έχει εγκριθεί από τον Αμερικανικό Οργανισμό Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) στις 17 Οκτωβρίου 2006  SND ενώ διατίθεται στο εμπόριο στις ΗΠΑ και σε άλλες χώρες ως Januvia από την Merck &amp; Co. Στις 2 Απριλίου, 2007, η FDA ενέκρινε την από του στόματος χορήγηση του συνδυασμού σιταγλιπτίνης και μετφορμίνης το οποίο κυκλοφορεί στις ΗΠΑ ως Janumet .  Στις 7 Οκτωβρίου 2011, ο FDA ενέκρινε έναν από του στόματος συνδυασμό σιταγλιπτίνης και σιμβαστατίνης που κυκλοφορεί στην αγορά στις ΗΠΑ ως Juvisync .