google/wiki40b huggingface dataset:
Όντρα (υπολογιστής)

Η Όντρα ήταν μια σειρά υπολογιστών που κατασκευάζονταν στο Βρότσλαβ της Πολωνίας.
Η παραγωγή ξεκίνησε το 1959-1960. Τα μοντέλα 1001, 1002, 1003, 1013, 1103, 1204 ήταν αρχικής πολωνικής κατασκευής. Τα μοντέλα 1304 και 1305 ήταν λειτουργικά αντίστοιχα των ICL 1905 και 1906 λόγω συμφωνίας λογισμικού. Το τελευταίο μοντέλο ήταν το 1325 με βάση δύο μοντέλα από την ICL.
Το όνομα προέρχεται από τον ποταμό Όντρα που διέρχεται από την πόλη του Βρότσλαβ.
Οι υπολογιστές κατασκευάστηκαν στο εργοστάσιο παραγωγής Elwro, το οποίο έκλεισε το 1989.
Ο ODRA-1002 ήταν ικανός να κάνει μόνο 100-400 λειτουργίες ανά δευτερόλεπτο.
Το 1962, ο Βίτολντ Ποντγκόρσκι, υπάλληλος της Elwro, κατόρθωσε να δημιουργήσει ένα παιχνίδι υπολογιστή στο πρωτότυπο ODRA-1003. Ήταν μια προσαρμογή μιας παραλλαγής του Νιμ, όπως απεικονίζεται στην ταινία Περασμένο Έτος στο Μάριενμπαντ. Ο υπολογιστής θα μπορούσε να παίξει ένα τέλειο παιχνίδι και ήταν εγγυημένο να κερδίσει. Το παιχνίδι δεν διανεμήθηκε ποτέ εκτός της εταιρείας Elwro, αλλά οι εκδόσεις του εμφανίστηκαν αλλού. Ήταν πιθανώς το πρώτο πολωνικό παιχνίδι υπολογιστή στην ιστορία.
Το λειτουργικό σύστημα που χρησιμοποιείται από τον ODRA-1204 ονομάζεται SODA. Σχεδιάστηκε για να λειτουργεί σε μικρό υπολογιστή χωρίς μαγνητική αποθήκευση και μπορεί να εκτελεί ταυτόχρονη φόρτωση και εκτέλεση προγραμμάτων.
Ένας υπολογιστής ODRA 1204 χρησιμοποιήθηκε από μια ομάδα στο Λένινγκραντ για την ανάπτυξη ενός μεταγλωττιστή ALGOL 68 το 1976. Το ODRA 1204 έτρεξε τη σύνταξη ανάλυσης, και η παραγωγή κώδικα έτρεχε σε ένα IBM System/360.
Έως τις 30 Απριλίου 2010 υπήρχε ακόμα ένας λειτουργικός ODRA 1305 στον σιδηροδρομικό σταθμό του Βρότσλαβ Μπρόχοβ. Το σύστημα απενεργοποιήθηκε στις 22:00 Κεντρική Ώρα Θερινής Ευρώπης και αντικαταστάθηκε με ένα σύγχρονο σύστημα υπολογιστή. Ένας μικρός αριθμός Όντρα είναι τοποθετημένα σε εκθέσεις μουσείων και τουλάχιστον ένα είναι ακόμα λειτουργικός και συντηρείται από μαθητές ηλεκτρικής σχολής που δημιούργησαν ένα fan club γύρω από το μηχάνημα.
Ιωάννης ΣΤ΄ του Βέρλε

Βιογραφία

Ήταν ο μόνος γιος του Βερνάρδου Β΄ κυρίου του Βέρλε-Βάρεν & Γκόλντμπερκ και της Ελισάβετ των Σάουμπουρκ, κόρης του Ιωάννη Γ΄ κόμη του Χόλσταϊν-Πλεν.
Μεταξύ του 1385 και 1395 απεβίωσε και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Νικόλαος Ε΄.
Πέτρος Π. Καλονάρος

Βιογραφία

Ο Καλονάρος γεννήθηκε το 1894 στη Νόμια της Μέσα Μάνης. Τελείωσε το δημοτικό στην ιδιαίτερη πατρίδα του ενώ τα χρόνια του Γυμνασίου τα πέρασε σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας καθώς ο πατέρας του εργαζόταν ως εφοριακός. Το 1917 μετέβη στη Γαλλία όπου σπούδασε για πέντε χρόνια γαλλική φιλολογία και νομικά στα πανεπιστήμια της Νανσί και της Αιξ-αν-Προβάνς. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα διετέλεσε από το 1925 ως το 1937 καθηγητής γαλλικών στη μέση εκπαίδευση και από το 1937 μέχρι το 1953 υπήρξε καθηγητής γαλλικών στη Σχολή Ευελπίδων. Παράλληλα αποφοίτησε από το τμήμα φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Απεβίωσε το 1959 στην Αθήνα. Σύζυγός του ήταν η ποιήτρια Αικατερίνη Καλονάρου από την Μονεμβασιά.
Σημαντική πηγή για το έργο του Καλονάρου είναι το έργο του Δικαίου Βαγιακάκου «Πέτρος Καλονάρος 1894-1959 (15 Μαΐου), (Νεκρολογία)», Αθήναι, 1960.

Εργογραφία

Η επιρροή του μανιάτικου περιβάλλοντος μέσα στο οποίο ανατράφηκε, η γνωριμία του με φοιτητές που κατάγονταν από το Καργκέζε της Κορσικής (οικισμός που εποικίστηκε κατά τον 17ο αιώνα από Μανιάτες) και η παραμονή του στην Γαλλία συντέλεσαν καθοριστικά στα ιστορικά και λαογραφικά ενδιαφέροντα του Καλονάρου, τα οποία κινήθηκαν στη μελέτη της βυζαντινής περιόδου, της Φραγκοκρατίας, της Βενετοκρατίας, του ελληνισμού της Μεγάλης Ελλάδας και της Κορσικής καθώς και διαφόρων πτυχών που σχετίζονταν με τη Μάνη. Σημαντικό έργο του είναι το βιβλίο που εξέδωσε για το Χρονικό του Μορέως.
Επικαιρότητα (εφημερίδα)

Η «Επικαιρότητα» ήταν ελληνική ημερήσια πολιτική εφημερίδα, η οποία κυκλοφορούσε από τον Οκτώβριο του 1988 μέχρι τον Δεκέμβριο του 1991
Εκδότης της ήταν ο γνωστός επιχειρηματίας Σωκράτης Κόκκαλης, φίλος του τότε πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά αυτός που «έτρεχε» την εφημερίδα σε καθημερινή βάση ήταν ο αρχισυντάκτης της, γνωστός δημοσιογράφος Σπύρος Καρατζαφέρης, ο οποίος είχε αποχωρήσει από την «Ελευθεροτυπία».
Μαζί με τις εφημερίδες των αδελφών Κουρή («Αυριανή» και «Δημοκρατικός Λόγος») η «Επικαιρότητα» ήταν η μόνη που στήριξε ανοιχτά τον Ανδρέα Παπανδρέου στην περίοδο του λεγόμενου «βρώμικου '89». Γενικά, είχε μαχητική αντιδεξιά κατεύθυνση, και πρωταγωνίστησε σε επιθέσεις κατά του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη (πρωθυπουργός από τον Απρίλιο του 1990) και του Βασίλειου Κόκκινου, προέδρου του Αρείου Πάγου και του Ειδικού Δικαστηρίου που δίκασε τον Ανδρέα Παπανδρέου.
Τον Δεκέμβριο του 1991 ο Κόκκαλης έκλεισε την εφημερίδα, παρά το γεγονός ότι είχε καλή κυκλοφορία. Πολλοί παρατηρητές ερμήνευσαν την απόφασή του ως συμβιβασμό με τον Μητσοτάκη, ο οποίος όμως παραχώρησε ανταλλάγματα, καθώς ανέθεσε στον Κόκκαλη τις ψηφιακές παροχές του ΟΤΕ. Επιπλέον, ο Κόκκαλης παρέμεινε ισχυρός στον χώρο των ΜΜΕ με τον ραδιοφωνικό σταθμό Flash και το ομώνυμο περιοδικό, στα οποία διευθύντρια ήταν η γυναίκα του Ελένη.
Σύστημα F

Χρήση στις γλώσσες προγραμματισμού

Η εκδοχή του Συστήματος F που χρησιμοποιήθηκε στο παρόν άρθρο είναι Church-style (οι τύποι επισημειώνονται ρητώς). Η πληροφορία τυποποίησης που εμπεριέχεται στους λ-όρους κάνει τον έλεγχο τύπων ευθύ. Για μια Curry-style (χωρίς ρητή επισημείωση τύπων) παραλλαγή του Συστήματος F ο Joe Wells (1994) περιέγραψε ένα "ντροπιαστικό ανοιχτό πρόβλημα" αποδεικνύοντας ότι ο έλεγχος τύπων είναι μη αποφάνσιμος.
Το αποτέλεσμα του Wells υπονοεί ότι η εξαγωγή τύπων για το Σύστημα F είναι αδύνατη.
Ένας περιορισμός του Συστήματος F, γνωστός ως "Hindley–Milner", ή απλά "HM", έχει ένα εύκολο αλγόριθμο εξαγωγής τύπων και χρησιμοποιείται για πολλές strongly typed συναρτησιακές γλώσσες προγραμματισμού όπως η Haskell 98 και η ML. Προϊόντος του χρόνου, καθώς οι περιορισμοί των HM-style συστημάτων τύπων έγιναν εμφανείς, οι γλώσσες σταθερά κινούνταν προς εκφραστικότερες λογικές για τα συστήματα τύπων τους. Για παράδειγμα, από το 2008 ο GHC, ένας μεταγλωττιστής της Haskell, υπερέβη το HM, και τώρα χρησιμοποιεί το Σύστημα F επεκτεταμένο με μη συντακτική ισότητα τύπων.
Γεώργιος Καλύβας

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Ρόδο ή, κατά το Γεώργιο Μαρκόπουλο στο Ορεινό. Έζησε από κοντά την άλωση της Ρόδου από τον Σουλεϊμάν το 1522. Έφυγε από την Ρόδο και εγκαταστάθηκε στην Σητεία, ενώ έχασε όλη του την περιουσία και τη βιβλιοθήκη του στον καιρό της πολιορκίας της Ρόδου. Προτού εγκατασταθεί στη Σητεία πήγε στο Ορεινό, όπως γράφει ο ίδιος, με σκοπό να ξεκουραστεί. Ίδρυσε σχολή στη Σητεία και δίδασκε εκεί επί πολλά χρόνια.
Στο χωριό Κεντρί υπάρχει οικογένεια Καλύβηδων. Ένας από αυτούς ήταν ο Μάρκος Καλύβης (γεννήθηκε το 1829), ο οποίος ήταν εύπορος. Πιστεύεται, λοιπόν, ότι η οικογένεια αυτή προέρχεται από το Γεώργιο Καλύβα (καθώς κατάγονται και εκείνοι από το Ορεινό).
Πολίτικη λύρα

Η πολίτικη λύρα ή λύρα της Πόλης ή ρωμέϊκη λύρα/λυράκι (τουρκ. Klasik kemençe (κλασικός κεμετζές) ή Armudî kemençe (αχλαδόσχημος κεμετζές) είναι λυροειδές χορδόφωνο μουσικό όργανο. Eίναι απόγονος της Βυζαντινής Λύρας και παίζει ένα ευρύ ρεπερτόριο τραγουδιών με αναφορές τόσο στη λόγια μουσική της ανατολής (λόγια μουσική της Κωνσταντινούπολης), όσο επίσης και στη λαϊκή μουσική της Μικράς Ασίας και των νησιών του Αιγαίου πελάγους. Πρόκειται για το κατεξοχήν μουσικό όργανο της Κωνσταντινούπολης το οποίο ήκμασε στα χέρια Ελλήνων/Ρωμηών δεξιοτεχνών αλλά και πολιτών άλλων εθνικοτήτων μέσα στο πολυπολιτισμικό περιβάλλον της Πόλης. Οι πρώτες ηχογραφήσεις με πολίτικη λύρα εντοπίζονται κατά τα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου αιώνα με τραγούδια από το λόγιο ρεπερτόριο αλλά και το ρεπερτόριο ταβέρνας της Πόλης το οποίο αποτελούνταν από τραγούδια και οργανικούς σκοπούς υψηλών απαιτήσεων. Τις δεκαετίες 1920 και 1930 η πολίτικη λύρα ηχογραφεί πολλά γνωστά Σμυρναίικα, Ρεμπέτικα και Πολίτικα τραγούδια, δηλαδή τραγούδια των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης. Συνήθως, παίζεται με άλλο ένα όργανο. Η βασική διαφορά της από την ποντιακή λύρα, είναι το το σχήμα της (Η πολίτικη λύρα είναι αχλαδόσχημη, όπως και η Κρητική, η Θρακιώτικη και η Νησιώτικη λύρα, καθώς και η βουλγαρική Γκαλντούκα, ενώ η ποντιακή λύρα (Κεμετζές) είναι φυαλόσχημη, όπως η Λύρα Καππαδοκίας (Κεμανές).

Τεχνικά στοιχεία

Η πολίτικη λύρα κατασκευάζεται από δύο κομμάτια ξύλου (συνήθως πεύκη): το μεν για το μπροστινό μέρος (το λεγόμενο καπάκι), το οποίο δεν φέρει γλώσσα (γέφυρα-ταστιέρα), ενώ στο ύψος του καβαλάρη διαθέτει δύο τρύπες "μάτια" σχήματος D εν είδη ηχείων (ωτία στην ποντιακή λύρα)· το δε για το όπισθεν μέρος (σκάφος), το οποίο σκαλίζεται σε σκυφοειδές σχήμα και φέρει στην κορυφή μία τριγωνική κεφαλή. Σε κάποιες περιπτώσεις το όργανο διακοσμείται με ενθέματα από ελεφαντόδοντο ή φίλντισι, χωρίς αυτό να ενέχει διαφορά στο ηχοπαραγωγικό αποτέλεσμα. Το συνολικό μήκος του οργάνου συνήθως δεν ξεπερνά τα 40 εκ.
Διαθέτει τρεις χορδές, τις οποίες ο εκτελεστής πιέζει επί του σώματος του οργάνου με τα νύχια του αριστερού χεριού (ανατολικός τρόπος έναντι του ευρωπαϊκού τρόπου με το «μαλακό» μέρος, π.χ. βιολί), τεχνική που απαντάται σε πολλά παρόμοια έγχορδα όργανα, όπως την κρητική λύρα και το ινδικό σαράγγι. Οι χορδές (παραδοσιακά εντέρινες, πλέον συνθετικές ή και με μεταλλική περιέλιξη) χορδίζονται σε διάστημα τετάρτης, με τις δύο πρώτες να έχουν τον κυρίαρχο ρόλο στη μελωδία και την τελευταία να χρησιμοποιείται περισσότερο για να κρατάει το ίσο.
Όπως και τα περισσότερα είδη λύρας στον κόσμο, παίζεται με δοξάρι (τουρκ. yay), με το σώμα του οργάνου να ακουμπά σε όρθια θέση τα γόνατα του εκτελεστή, ή κρατώντας τη στο ύψος του στήθους (όταν ο εκτελεστής παίζει όρθιος ή περπατώντας). Το δοξάρι αποτελείται από μια ελαστική ξύλινη βέργα, στην οποία στερεώνεται μια δέσμη από τρίχες αλόγου. Την τάση των τριχών αυτών ρυθμίζει ο εκτελεστής χρησιμοποιώντας τον αντίχειρά του, ενώ αλείφονται με κολοφώνιο για την πιο άμεση τριβή επί των χορδών.
Τα κλειδιά της είναι ξύλινα ή κοκκάλινα, αλλά πάνω στις χορδές φέρει μικρούς ρυθμιστήρες που βοηθούν πολύ στο κούρδισμα.
Θεώρημα ύπαρξης του Peano

Στα μαθηματικά, ειδικότερα στη μελέτη των συνήθων διαφορικών εξισώσεων, το θεώρημα ύπαρξης του Peano, θεώρημα Peano ή θεώρημα Cauchy–Peano, που πήρε το όνομά του από τους Τζουζέπε Πεανό (Giuseppe Peano) και Ωγκυστέν-Λουί Κωσύ (Augustin Louis Cauchy), είναι ένα θεμελιώδες θεώρημα , το οποίο εγγυάται την ύπαρξη των λύσεων ορισμένων προβλημάτων αρχικών τιμών.

Ιστορία

Ο Πεανό δημοσίευσε για πρώτη φορά το θεώρημα το 1886 με μια εσφαλμένη απόδειξη. Το 1890 δημοσίευσε μία νέα σωστή απόδειξη με χρήση διαδοχικών προσεγγίσεων.

Σχετικά θεωρήματα

Το θεώρημα του Peano μπορεί να συγκριθεί με ένα άλλο αποτέλεσμα ύπαρξης, το θεώρημα Picard–Lindelöf. Το θεώρημα Picard–Lindelöf έχει περισσότερες υποθέσεις και καταλήγει σε περισσότερα αποτελέσματα (εγγυάται και τη μοναδικότητα της λύσης). Απαιτεί συνέχεια Lipschitz, ενώ το θεώρημα Peano απαιτεί μόνο τη συνέχεια, αλλά αυτό αποδεικνύει τόσο την ύπαρξη όσο και την μοναδικότητα ενώ το θεώρημα Peano αποδεικνύει μόνο την ύπαρξη των λύσεων. Για παράδειγμα, θεωρούμε την συνήθη διαφορική εξίσωση  στο  Σύμφωνα με το θεώρημα του Peano, αυτή η εξίσωση έχει λύσεις, αλλά το θεώρημα Picard–Lindelöf δεν ισχύει δεδομένου ότι η δεξιά πλευρά δεν είναι Lipschitz συνεχής σε κάθε γειτονιά που περιέχει το 0. Έτσι, μπορούμε να συμπεράνουμε την ύπαρξη αλλά όχι και την μοναδικότητα της λύσης της. Αποδεικνύεται ότι αυτή η συνήθης διαφορική εξίσωση έχει δύο είδη λύσεων. Θεωρώντας σαν αρχική υπόθεση ότι  τότε, είτε , είτε . 
Το θεώρημα ύπαρξης του Καραθεοδωρή είναι μια γενίκευση του θεωρήματος ύπαρξης του Peano με ασθενέστερες συνθήκες από τη συνέχεια.
Συνέδριο Κορίνθου

Οργάνωση

Το συνέδριο διοικούταν από τον Ηγεμόνα (στρατηγός αυτοκράτωρ στο στρατιωτικό πλαίσιο) το Συνέδριο και τους Δικαστές (Δικασταί). Διατάγματα του συνεδρίου εκδιδόταν στην Κόρινθο, Αθήνα, Δελφούς, Ολυμπία και Πύδνα. Το συνέδριο διατηρούσε ένα στρατό που επιστρατεύονταν από τα κράτη-μέλη κατ’ αναλογία του μεγέθους τους, ενώ ο Φίλιππος καθιέρωσε φρουρά (διοικούταν από φρούραρχους) στην Κόρινθο, τη Θήβα, την Πύδνα και την Αμβρακία.

Η συμφωνία για την κοινή ειρήνη

(αποσπασματική επιγραφή που βρέθηκε στην Αθήνα)

Αποτελέσματα

Το Συνέδριο διαλύθηκε μετά τη Μάχη της Λαμίας (322 π.Χ.). Το 302 π.Χ. ο βασιλιάς Δημήτριος και ο γιος του, Αντίγονος Γονατάς, προσπάθησαν να αναβιώσουν την ομοσπονδία εναντίον του Κασσάνδρου. Ο Αντίγονος Γ΄ Δώσων αναβίωσε επίσης το Συνέδριο εναντίον της Σπάρτης το 224 π.Χ.
Σαλάτα του Καίσαρα

Η Σαλάτα του Καίσαρα είναι μια από τις διασημότερες σαλάτες στον κόσμο. Εφευρέθηκε στο Μεξικό το 1924, από τον Ιταλό chef, Caesar Cardini (1896 - 1956) ο οποίος μετανάστευσε στις Η.Π.Α. μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και δημιούργησε μια οικογενειακή επιχείρηση στα σύνορα με το Μεξικό. Ζούσε στο Σαν Ντιέγκο, αλλά εργαζόταν στην Τιχουάνα. Το πιάτο έγινε πολύ διάσημο στην Τιχουάνα, ωστόσο συναντώνται πολλές παραλλαγές του ανά τον κόσμο και κορυφαίοι σεφ έχουν τροποποιήσει την συνταγή. Τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν αρχικά στην σαλάτα ήταν το μαρούλι ως βάση, κοτόπουλο, μπέικον, παρμεζάνα και κρουτόν και το ντρεσιγκ περιείχε ελαιόλαδο, μουστάρδα, σκόρδο, ξύδι και κρόκο αυγού, η αντζούγια και το καλαμπόκι προστέθηκαν αργότερα.

Ιστορία ονομασίας

Η δημιουργία αυτής της σαλάτας προέκυψε τυχαία. Σύμφωνα με την κόρη του Cardini, Roza (1928 - 2003), στην επέτειο για την 4η Ιουλίου το 1924, το εστιατόριο είχε πάρα πολύ κόσμο με αποτέλεσμα οι προμήθειες να τελειώσουν και η κουζίνα να μην μπορεί να εξυπηρετήσει τους πελάτες. Ο σεφ με τα υλικά που περίσσευαν, έφτιαξε μια σαλάτα με ντρέσινγκ και την σέρβιρε ως το πιάτο ημέρας.
Μια άλλη εκδοχή θέλει τον αδερφό του Cardini, Alex, να είναι ο ιδρυτής της περίφημης σαλάτας. Ο Alex ήρθε στην Τιχουάνα το 1926 και πρόσθεσε τις αντζούγιες στην σαλάτα. Ονόμασε την εκδοχή αυτή Σαλάτα του Αεροπόρου(Aviator's Salad). Μια τρίτη εκδοχή μιλά για τον συνέταιρο του Cardini, Paul Maggiora, να δίνει το ίδιο όνομα στην σαλάτα, την οποία είχε φτιάξει για έναν αεροπόρο. Την εκδοχή αυτή υποστηρίζουν αρκετοί αεροπόροι οι οποίοι περιγράφουν ότι έπειτα από μια βραδιά διασκέδασης και ποτού, αρκετοί καθυστέρησαν να επιστρέψουν στη βάση τους και έμειναν στο εστιατόριο για να περάσουν τη νύχτα. Το πρωί, ο Cardini τους έφτιαξε την περίφημη σαλάτα, που ονομάστηκε όντως «σαλάτα του αεροπόρου» αρχικά, μέχρι να πάρει τη σημερινή της ονομασία.

Η σαλάτα στην Ευρώπη

Η ονομασία της σαλάτας δεν έχει σχέση με τον Ιούλιο Καίσαρα και η σχέση της με την Ευρώπη είναι άλλη. Λέγεται ότι χάρη στην Αμερικανίδα σύζυγο, του Βασιλιά της Μεγάλης Βρετανίας, Εδουάρδου Η', Ουόλις Σίμπσον, επιχείρησε να μεταφέρει τη σαλάτα σε Ευρωπαίους σεφ, οι οποίοι δεν μπόρεσαν να υλοποιήσουν την συνταγή με επιτυχία.
Σήμερα η συνταγή έχει πρωταρχικό ρόλο σε μενού εστιατορίων, ιδιαίτερα στην Ιταλία και ας μην είναι ο τόπος προέλευσης της συνταγής. Μάλιστα η αυθεντική συνταγή περιλάμβανε και ιταλικό ελαιόλαδο.

Γενικές πληροφορίες

Όταν ήταν παιδί, η διάσημη μαγείρισσα Julia Child έτρωγε στο εστιατόριο του Cardini τη δεκαετία του ’20 και είχε δοκιμάσει πολλές φορές τη σαλάτα από τα χέρια του ίδιου του Cardini. Περίπου 50 χρόνια αργότερα επικοινώνησε με την κόρη του, Rosa Cardini, και πήρε την αυθεντική συνταγή για να τη βάλει στο βιβλίο της. Η αυθεντική σαλάτα δεν τρωγόταν με πιρούνι, αλλά με τα χέρια. Ο Caesar χρησιμοποιούσε ολόκληρο το μαρούλι κι έβαζε όλα τα υλικά πάνω σε κάθε φύλλο. Έτσι, ο καθένας έπαιρνε ένα φύλλο με τα χέρια του και το έτρωγε.
Τζίντζα

Τοποθεσία

Η Τζίντζα βρίσκεται στην νοτιοανατολική Ουγκάντα, 87 χιλιόμετρα (54 μίλια) ανατολικά της Καμπάλα. Βρίσκεται στην ακτή της λίμνης Βικτόρια κοντά στην πηγή του ποταμού Νείλου.
Παγίδα Χίου

Τοπωνυμικά-ιστορικά

Μέχρι τον 19ο αιώνα το χωριό χωριζόταν σε Μέσα Παγίδα και Έξω Παγίδα, κατά τα γειτονικά χωριά Μέσα και Έξω Διδύμα. Ο κάτοικος του χωριού αποκαλείται Παγιδούσης στο τοπικό γλωσσικό ιδίωμα (και το θηλ. Παγιδούσαινα), από την παραφθορά του οποίου προέκυψε κατά πάσα πιθανότητα το χιακό επώνυμο «Παϊδούσης». Το παλαιό χωριό ισοπεδώθηκε από τον μεγάλο σεισμό της Χίου το 1881.
Η «Παναγιά το Ρουχούνι» είναι βυζαντινή μονή σε κατάφυτη τοποθεσία με νερά, βορειοανατολικά του χωριού και σε απόσταση μικρότερη του χιλιομέτρου. Σύμφωνα με μια πηγή, Ρουχούνι ήταν το όνομα του παλαιού οικισμού του Καταρράκτη, πριν τη μεταφορά του χωριού αυτού στην παραλία.
Παλαιοί χριστιανικοί ναοί στο χωριό ήταν του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, του Προφήτη Ηλία και του Αγίου Κωνσταντίνου. Ο σημερινός ενοριακός ναός (η «χωριοεκκλησιά») της Παγίδας τιμάται στο όνομα των Ταξιαρχών. Το χωριό υπάγεται εκκλησιαστικώς στην αρχιερατική επιτροπεία Νενήτων της Ιεράς Μητροπόλεως Χίου, Ψαρών και Οινουσσών.
Ολύμπιανς Λόντον Οντάριο

Ιστορικό

Από το 1968 τουλάχιστον αναφέρεται η ποδοσφαιρική ομάδα "London Olympians", η οποία τη χρονιά αυτή αναδείχθηκε πρωταθλήρια στην 3η κατηγορία της τοπικής λίγκας της περιφέρειας του Λόντον (LDSL - London & District Soccer League). Η ομάδα είχε εντυπωσιακή εξέλιξη και το 1970 αναδείχθηκε πρωταθλήτρια της Λίγκας στην 1η κατηγορία με πρώτο σκόρερ της Λίγκας τον Τομ Παρτάλας. Το 1986 πήρε και πάλι το πρωτάθλημα με πρώτο σκόρερ της λίγκας τον Τζορτζ Μαύρο.
Το 2002 οι Ολύμπιανς επανιδρύθηκαν και εντάχθηκαν στην τοπική λίγκα "London Industrial Soccer League" (LISL), την μετέπειτα "London Ontario Soccer League" (LOSL). Είχαν την υποστήριξη της "Ολυμπιακής Αθλητικής Ομοσπονδίας" (The Olympic Athletic Association), της Ελληνικής Κοινότητας (Hellenic Community Center) και της Ενορίας της Αγ. Τριάδας του Λόντον (The Agia Triada Greek Orthodox Church of London, Ontario). 
Η ομάδα αγωνίστηκε στο τοπικό πρωτάθλημα του Λόντον, με το όνομα "Olympians FC" ως το 2006. Στη συνέχεια μαζί με την "ΑΕΚ Λόντον" (γνωστή και ως "ΑΕΚ Ολύμπικς") εντάχθηκε ως κλάδος στον ευρύτερο αθλητικό όμιλο της ελληνικής κοινότητας ως: ΑΕΚ Ολύμπιανς ("AEK London Olympians" ή "AEK L. OFC"). Από τότε παίζει στη Λίγκα του Δυτικού Οντάριο (Western Ontario Soccer League) με το όνομα "Olympians AEK London Soccer Club". Το 2011 βρίσκεται στη 2η κατηγορία (Second Division). Η πρώτη ομάδα του ομίλου είναι η ΑΕΚ Λόντον και παίζει στην Ανώτερη κατηγορία (Πρέμιερ) της WOSL.
Προπονητής της και παίκτης υπήρξε ο Τζον Παπαναγιώτου, ενώ βασικό στέλεχος ο Δρελιώζης, παλαίμαχος της ΑΕΚ Λόντον.
Ολυμπιακό Κλειστό Γυμναστήριο Άρσης Βαρών Νίκαιας

Ιστορικό

Το 1999, ενόψει των Ολυμπιακών Αγώνων 2004, ένα τμήμα του λόφου Σελεπίτσαρι, δίπλα από το Κατράκειο Θέατρο Νίκαιας, παραχωρείται για την ανέγερση του Ολυμπιακού Κλειστού Γυμναστηρίου Άρσης Βαρών Νίκαιας. Η κατασκευή του ξεκίνησε στα τέλη του 2001 και ολοκληρώθηκε τον Νοέμβριο του 2003. Το νεόκτιστο πλέον «Σπίτι της Άρσης Βαρών», εγκαινιάστηκε τον Δεκέμβριο του 2003, με τη διεξαγωγή του Διεθνές Τουρνουά Άρσης Βαρών «Τόφαλος - Κακούσης».
Μετά την Ολυμπιάδα, στο χώρο διεξήχθησαν διοργανώσεις ξιφασκίας, αλλά τον Απρίλιο του 2007, ο χώρος παραχωρήθηκε στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς, για χρήση ακαδημαϊκών διαλέξεων και ως συνεδριακού χώρου.
Ντενίς Νικιφόροφ

Προσωπική ζωή

Είναι παντρεμένος με την Ιρίνα Νικιφόροβα, στις 17 Ιουλίου του 2013 απέκτησαν δίδυμα - ένα αγόρι και ένα κορίτσι - Αλέξανδρος και Βερόνικα.
Κατερίνα Ανδρεάδη

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Το πατρικό της όνομα ήταν Καρύδα. Διακρίθηκε κυρίως στο θέατρο στο οποίο ήταν γνωστή με το όνομα κυρία Κατερίνα. Έκανε σπουδές στην Επαγγελματική Σχολή Θεάτρου και στη Σχολή Ράινχαρτ της Βιέννης. Η πρώτη της εμφάνιση έγινε στο έργο Ο δύσκολος, στις διεθνείς γιορτές του Σάλτσμπουργκ. Στην Αθήνα το ντεμπούτο της στο Εθνικό Θέατρο ήταν στο έργο Η άμαξα, το 1932. 
Έπαιξε στα έργα Η Λοκαντιέρα, Ο Έμπορος της Βενετίας και για πρώτη φορά στην Ελλάδα παρουσίασε έργα πολλών ξένων συγγραφέων. Το 1936 συγκρότησε το δικό της θίασο, όπου συνεργάστηκαν κατά καιρούς ο Αιμίλιος Βεάκης, η Κυβέλη, ο Μάνος Κατράκης, ο Θάνος Κωτσόπουλος, ο Σπύρος Ολύμπιος και άλλοι. Στις αρχές του 1949 ταξίδεψε στη Μεγάλη Βρετανία όπου της επιφυλάχθηκε τιμητική υποδοχή και μάλιστα παρουσιάστηκε στην Αγγλική τηλεόραση, μιλώντας για το έργο της.

Διάκριση

Της απονεμήθηκε το παράσημο του Ταξιάρχη της Ευποιίας.
Πέρσι Πίλτσερ

Πρώτα χρόνια

Ο Πέρσι Πίλτσερ γεννήθηκε στο Μπαθ το 1866, και υπηρέτησε στο Βασιλικό Ναυτικό για επτά χρόνια από το 1880. Στη συνέχεια έγινε μαθητευόμενος ναυπηγός, στη Γλασκώβη της Σκωτίας.

Σταδιοδρομία

Το 1891 ο Πίλτσερ άρχισε να εργάζεται ως βοηθός υφηγητής στο Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης και άρχισε να αναπτύσσει το ενδιαφέρον του για την αεροπορία. Κατασκεύασε ένα αιωρόπτερο το οποίο ονόμασε The Bat, με το οποίο πέταξε για πρώτη φορά το 1895. 
Αργότερα την ίδια χρονιά ο Πίλτσερ συνάντησε τον Ότο Λίλιενταλ, ο οποίος ήταν πρωτοπόρος στα ανεμόπτερα στη Γερμανία. Οι συζητήσεις μαζί του οδήγησαν τον Πίλτσερ στην κατασκευή άλλων δύο ανεμοπτέρων, των The Beetle και The Gull. Βασισμένος στο έργο του μέντορά του Ότο Λίλιενταλ, ο Πίλτσερ κατασκεύασε το 1897 ένα ανεμόπτερο με όνομα The Hawk με το οποίο έσπασε το παγκόσμιο ρεκόρ απόστασης πετώντας για 250 μέτρα στο Λέστερσαϊρ της Αγγλίας.
Ο Πίλτσερ στράφηκε στη μηχανοκίνητη πτήση: ανέπτυξε ένα τριπλάνο το οποίο τροφοδοτούνταν από κινητήρα 4 ίππων (3 kW). Ωστόσο, η κατασκευή του τριπλάνου το προκάλεσε οικονομική κατάρρευση, και έτσι ο Πίλτσερ χρειάστηκε χορηγία για την ολοκλήρωση του έργου του.
Ο Πίλτσερ σχημάτισε εταιρεία μαζί με τον Γουόλτερ Γκόρντον Γουίλσον, ο οποίος στη συνέχεια έγινε επιτυχημένος μηχανολόγος.

Θάνατος

Στις 30 Σεπτεμβρίου 1899, ενώ είχε ολοκληρώσει το τριπλάνο του, σκόπευε να το παρουσιάσει σε θεατές και πιθανούς χορηγούς σε χωράφι κοντά το Στάνφορντ Χολ. Ωστόσο, μερικές μέρες πριν, ο στροφαλοφόρος άξονας του κινητήρα είχε σπάσει, και για να μην απογοητεύσει τους επισκέπτες του, αποφάσισε να πετάξει με το Hawk. Ο καιρός ήταν βροχερός, αλλά στις 4 μ.μ. ο Πίλτσερ αποφάσισε πως ο καιρός ήταν αρκετά καλός για να πετάξει. Ενώ πετούσε, η ουρά έσπασε και ο Πίλτσερ έπεσε στο έδαφος από υψόμετρο 10 μέτρων. Πέθανε δύο μέρες αργότερα από τα τραύματά του και το τριπλάνο του να μην έχει παρουσιαστεί.
Τάφηκε στο Κοιμητήριο Μπρόμπτον, στο δυτικό Λονδίνο.
Εθνική Ιράν (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Συμμετοχή σε διεθνείς διοργανώσεις

Μέχρι σήμερα το Ιράν δεν έχει ποτέ λάβει μέρος σε κάποια Ολυμπιακή Διοργάνωση, ούτε σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Η πρώτη και μοναδική μέχρι σήμερα συμμετοχή του στο Ασιατικό Πρωτάθλημα της FIBA Asia έλαβε χώρα το 1974, ενώ διαθέτει, παράλληλα, δικαίωμα συμμετοχής σε διοργανώσεις της WABA, θυγατρικής της FIBA Asia για την περιοχή της Δυτικής Ασίας.  
Επίσης, το Ιράν διαθέτει δικαίωμα συμμετοχής στους Παναραβικούς Αγώνες, στους Ασιατικούς Αγώνες και στους Αγώνες Δυτικής Ασίας υπό τη σκέπη της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής.