google/wiki40b huggingface dataset:
Ψευδοπαναθηναϊκός αμφορέας (Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης αρ. 53.11.1)

Περιγραφή

Στην έμπροσθεν όψη εικονίζεται η θεά Αθηνά Πολιάς, ένας αυλιστής και μια γυναίκα. Μπροστά από την Αθηνά η φωτιά καίει επάνω σε ένα βωμό. Ο αυλιστής βρίσκεται πίσω από το βωμό. Η γυναίκα στα δεξιά φέρει ένα οριζόντιο αντικείμενο επάνω στο κεφάλι, ενώ κρατάει στο δεξί χέρι μία στεφάνη.
Στην όπισθεν όψη ένας άνδρας που κρατάει σκήπτρο εικονίζεται καθισμένος στη μέση μεταξύ δύο ανδρών και δύο γυναικών.

Ερμηνεία και ιστορική τοποθέτηση

Ο αμφορέας λέγεται ψευδοπαναθηναϊκός, διότι είναι κατασκευασμένος σε τύπο παναθηναϊκού αμφορέα. Σε αντίθεση όμως με τους γνήσιους παναθηναϊκούς αμφορείς, δεν είναι έπαθλο, αλλά εμπορικό είδος, πολύ δημοφιλές στην εποχή του. Η πολύτιμη σημασία του αμφορέα αυτού βρίσκεται στις αγγειογραφίες, οι οποίες μας μεταφέρουν διάφορες σκηνές γύρω από τα Παναθήναια. Η αγγειογραφία στην έμπροσθεν όψη πιθανόν να περιγράφει τους μουσικούς αγώνες των Παναθηναίων, ενώ η όπισθεν όψη εικονίζει κάποιο σημαντικό πρόσωπο, ίσως τον άρχοντα, βασιλιά, ή τον θεό Δία εν αναμονή της γέννησης της θεάς Αθηνάς. Το αγγείο είναι έργο του περίφημου αγγειογράφου Princeton και χρονολογείται λίγο μετά τα μέσα του 6ου αιώνα, το 550 - 560 π.Χ.
Τσιφλίκι

Ως τσιφλίκι (Οθωμανικά Τούρκικα: Çiftlik, Αλβανικά: çiflig, Βουλγαρικά & Σλαβομακεδόνικα: чифлик, chiflik, Σερβικά: читлук/čitluk) ορίζεται η μεγάλη αγροτική περιοχή, ακόμη και ολόκληρο χωριό που ανήκε σε ιδιώτη κατά την περίοδο της οθωμανικής κατάκτησης και στο οποίο δούλευαν υποχρεωτικά οι κολίγοι. Ο ίδιος όρος χρησιμοποιήθηκε αργότερα προκειμένου να περιγράψει το μεγάλο αγρόκτημα, ιδιοκτησία πλούσιων οικογενειών. Χαρακτηριστικό του τσιφλικιού σε σχέση με το σύστημα των τιμαρίων είναι κυρίως ο κληρονομικός του χαρακτήρας, αλλά και το γεγονός ότι ο ιδιοκτήτης του δεν έχει πολιτική εξουσία στο έδαφος του τσιφλικιού. Όσον αφορά στην εσωτερική του δομή λειτουργεί όπως ακριβώς το κλασικό φέουδο: ο τσιφλικούχος προσφέρει στον κολίγο το έδαφος, ενίοτε και τους σπόρους, ενώ ο κολίγος προσφέρει την εργασία του.

Οθωμανική αυτοκρατορία

Ο θεσμός των τσιφλικιών, ως κοινωνικός και παραγωγικός μηχανισμός υπήρξε απότοκος της περιόδου κρίσης της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Ήταν μορφή του φεουδαρχικού τρόπου διαχείρισης της γης και των συναφών μέσων παραγωγής, μετατρέποντας μερίδα Οθωμανών αξιωματούχων σε φεουδάρχες και μερίδα του αγροτικού κόσμου σε δουλοπάροικους. Για παράδειγμα οι οικονομικοί πόροι της οικογένειας του Αλή πασά συνίσταντο κατά κύριο λόγο «στα εισοδήματα από τα τσιφλίκια τα οποία απέκτησε, καθώς και σε σημαντικά ποσά τα οποία προέρχονταν από την ενοικίαση ακίνητης περιουσίας». 
Ο Β. Νιτσιάκος ορίζει το τσιφλίκι ως «μορφή μεγάλης εγγείας ιδιοκτησίας, η οποία καλλιεργείται από γεωργούς στη βάση του κολιγικού συστήματος» και συμφωνεί ότι υπήρξε ταυτόχρονα αίτιο και αποτέλεσμα της αποσύνθεσης του οθωμανικού φεουδαλικού συστήματος που άρχισε το 17ο αιώνα με τη διείσδυση του κεφαλαιοκρατικού συστήματος. Μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους τα τσιφλίκια μεταλλάχθηκαν σταδιακά –τουλάχιστον σε ένα μεγάλο μέρος τους- σε ατομικές ιδιοκτησίες.

Μετάλλαξη και διευθέτηση

Τα τσιφλίκια μεταλλάχθηκαν αναγκαστικά με την προσάρτηση της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας στο ελληνικό κράτος. Η φεουδαρχική σχέση μετατράπηκε σε σχέση μισθωτής εργασίας, ενώ παράλληλα μέσω της διαμόρφωσης κεφαλαιοκρατικών επιχειρήσεων από τη μεγάλη έγγειο ιδιοκτησία διαμορφώθηκε μια μεταβατική κατάσταση στις σχέσεις παραγωγής, αλλά και στον ίδιο τον θεσμό. Δεδομένης της διαμόρφωσης της ατομικής ιδιοκτησίας στην ελληνική επικράτεια διαμορφώθηκαν επίσης και τα «ελεύθερα χωριά», οι «ελεύθεροι αγρότες», με βάση την αγροτική οικογένεια, δηλαδή τον αγρότη, τη γυναίκα του και τα παιδιά του. 
Το ζήτημα των τσιφλικιών διευθετήθηκε οριστικά μετά τη 2η Αγροτική Μεταρρύθμιση, (1917–1931). Μια σειρά από ευνοϊκές ρυθμίσεις είχε ήδη προλειάνει το έδαφος, καθώς είχε καταργηθεί ο φόρος «αροτριόντων κτηνών» για τους καλλιεργητές και δια νόμου απαγορεύτηκαν το 1914 οι εξώσεις των κολίγων. Τον ίδιο χρόνο ψηφίστηκε ο νόμος για τους γεωργικούς συνεταιρισμούς, αλλά επί της ουσίας η αγροτική μεταρρύθμιση επιταχύνθηκε πιεστικά από τον επαναπατρισμό 1,5 εκατομμυρίου προσφύγων μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, σημαίνοντας και το τέλος της μεγάλης γαιοκτησίας στην Ελλάδα.
Επιτροπή Μεταφορών και Τουρισμού

Η Επιτροπή Μεταφορών και Τουρισμού (TRAN) είναι μια επιτροπή εντός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
Αραπόλακκα Μεσσηνίας

Τοποθεσία

Η Αραπόλακκα βρίσκεται περίπου 15 χιλιόμετρα προς τα νοτιοανατολικά της Πύλου και περίπου 18 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από την Μεθώνη. Έχει υψόμετρο 162 μέτρα και απέχει 10 περίπου χιλιόμετρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους. Κοντά στην Αραπόλακκα, προς τα ανατολικά της βρίσκονται οι Κάτω Αμπελόκηποι σε απόσταση 7,5 περίπου χιλιομέτρων, προς τα νότιά της η Καλλιθέα σε απόσταση περίπου 3,5 χιλιομέτρων και προς τα δυτικά της ο Κυνηγός σε απόσταση 3 περίπου χιλιομέτρων αντίστοιχα.

Ιστορία

Το χωριό έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας, της Μεθώνης και της ευρύτερης περιοχής της Πυλίας. Η περιοχή του οικισμού, κατά την αρχαιότητα, ήταν τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της αρχαίας Πύλου.

Διοικητική ιστορία

Η Αραπόλακα (με 1 κ) αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά στην απογραφή του 1879 ως οικισμός του παλαιού Δήμου Μεθώνης, ο οποίος είχε 75 κατοίκους. Στην απογραφή του 1896 αναφέρεται ως Αροπόλακα (πιθανώς εκ παραδρομής), ενώ στη συνέχεια από το 1907 και μέχρι σήμερα το χωριό αναφέρεται επίσημα ως Αραπόλακκα (με 2 κ). Η Αραπόλακκα προσαρτήθηκε, το 1889, στον παλαιό Δήμο Μεθώνης με έδρα την Μεθώνη, όπου και παρέμεινε ως το 1912, που ο δήμος καταργήθηκε. Το 1912 η Αραπόλακκα προσαρτάται στην Κοινότητα Μεμεριζίου, με έδρα το Μεμερίζι (σήμερα η Καλλιθέα). Στην Κοινότητα Μεμεριζίου προσαρτήθηκαν επίσης οι οικισμοί Χωματάδα, Νταούτι (καταργήθηκε το 1930) και Γάμος (καταργήθηκε το 1940). Το 1928 η κοινότητα Κοινότητα Μεμεριζίου και το χωριό Μεμερίζι μετονομάσθηκαν σε Κοινότητα Καλλιθέας και Καλλιθέα αντίστοιχα, ενώ το 1948 η Αραπόλακκα αποσπάται από την Κοινότητα Καλλιθέας και προσαρτάται στην Κοινότητα Κυνηγού, όπου και παρέμεινε ως το 1994, που επανήλθε και πάλι στην Κοινότητα Καλλιθέας. Το χωριό παρέμεινε ως οικισμός της Κοινότητας Καλλιθέας , με την αλλαγή στην ονομασία της κοινότητας αυτής, από το 1928 ως το 1948 και από το 1994 ως το 1997, δηλαδή με εξαίρεση το χρονικό διάστημα μεταξύ 1948-1994, που υπαγόταν στην Κοινότητα Κυνηγού. Το 1997 στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», η Αραπόλακκα υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Πύλου,  ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» η Αραπόλακκα ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Κορώνης, Μεθώνης, Παπαφλέσσα, Πύλου, Νέστορος και Χιλιοχωρίων. Η Αραπόλακκα σήμερα είναι οικισμός της Τοπικής Κοινότητας της Καλλιθέας του Δήμου Πύλου-Νέστορος, με έδρα την Καλλιθέα.

Κτίρια-εκδηλώσεις

Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια, υπάρχει επίσης η εκκλησία του χωριού, ο Ιερός Ναός του Αγίου Δημητρίου, ο οποίος υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας. Διάφορες εκδηλώσεις στο χωριό διοργανώνει ο Μορφωτικός Σύλλογος Αραπολακκαίων Πυλίας Μεσσηνίας «Η Υπαπαντή του Σωτήρος».
Κίκης Καζαμίας

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Κίκης Καζαμίας γεννήθηκε στις 27 Αυγούστου 1951 στο Λευκόνοικο. Το 1954 εγκαταστάθηκε οικογενειακώς στην Αμμόχωστο. Αποφοίτησε από την Ανώτατη Σχολή Οικονομικών του Βερολίνου με πτυχίο και μεταπτυχιακό στα οικονομικά, με ειδίκευση στο Διεθνές Εμπόριο και τις Διεθνείς Οικονομικές Σχέσεις. 
Την περίοδο 1977-1984 εργάσθηκε ως διευθυντής εισαγωγών σε οικονομικό οργανισμό. Το 1984 ανέλαβε τη διεύθυνση της οικογενειακής εμπορικής επιχείρησης. Το 1997 ανέλαβε γενικός εκτελεστικός διευθυντής του Συνεργατικού Ταμιευτηρίου Λεμεσού, θέση στην οποία παρέμεινε έως το 2003 που ανέλαβε καθήκοντα υπουργού.
Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική και τη γερμανική γλώσσα.
Είναι νυμφευμένος με την Ροδούλα Κολιανδρή και έχει 3 υιούς.

Πολιτική διαδρομή

Στις βουλευτικές εκλογές του 1991 εκλέχτηκε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου με το ΑΚΕΛ. Επανεξελέγη στις βουλευτικές εκλογές του 1996. Δεν διεκδίκησε επανεκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 2001 λόγω της άποψη τους ότι τα δημόσια πρόσωπα δεν πρέπει να καταλαμβάνουν την ίδια θέση πέραν των δύο θητειών. Ως βουλευτής, διετέλεσε μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Οικονομικών και Προϋπολογισμού, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εξωτερικών και Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Συγκοινωνιών και Έργων και μέλος της Μικτής Επιτροπής της Βουλής με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Στις Δημοτικές εκλογές του 2001 εκλέχθηκε Δήμαρχος Αμμοχώστου με τη στήριξη του ΑΚΕΛ, του ΔΗΚΟ και της ΕΔΕΚ. Έλαβε ποσοστό 59.41% έναντι 40.59% της ανθυποψηφίου του. Επιπλέον, εξελέγη πρόεδρος της Επιτροπής των Κατεχόμενων Δήμων και Α΄ αντιπρόεδρος της Ένωσης Δήμων Κύπρου. 
Την 1η Μαρτίου 2003 διορίστηκε Υπουργός Συγκοινωνιών και Έργων στην κυβέρνηση Τάσσου Παπαδόπουλου. Τον Απρίλιο του 2004, λίγες μέρες πριν το δημοψήφισμα της 24ης Απριλίου 2004 για το σχέδιο Ανάν για την επίλυση του Κυπριακού προβλήματος, παραιτήθηκε από υπουργός. Ο ίδιος δήλωσε ότι «ο λόγος της παραίτησής μου δεν είναι τόσο η διαφωνία μου για το όχι του Προέδρου αλλά η απογοήτευσή μου για την ανάλυση, τα συμπεράσματα και τον τρόπο παρουσίασής τους στο διάγγελμά του Προέδρου προς το λαό».
Την περίοδο 2004-2009 διετέλεσε μέλος του Ευρωπαϊκού Ελεγκτικού Συνεδρίου, μετά από πρόταση του προέδρου Τάσσου Παπαδόπουλου και έγκρισης του Ευρωκοινοβουλίου.
Στις 6 Αυγούστου 2011 διορίστηκε Υπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση Δημήτρη Χριστόφια. Παραιτήθηκε στις 23 Μαρτίου 2012 για λόγους υγείας.

Άλλες δραστηριότητες

Από το 2017 πρόεδρος του Γερμανικού Ογκολογικού Κέντρου. Επιπλέον, από το 2015 είναι πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Θεάτρου «Ριάλτο» στη Λεμεσό. Ακόμη, διετέλεσε πρόεδρος του αθλητικού σωματείου Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου, από τον Ιανουάριο του 1996 έως τον Σεπτέμβριο του 1996.
Ιωάννης Κολιόπουλος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1942 στο Βοτάνι του νομού Καστοριάς κατά την διάρκεια της Κατοχής. Σπούδασε Ιστορία των Νεότερων Χρόνων στη Νέα Υόρκη. Συνέγραψε τη διδακτορική διατριβή του στο LSE, υπό την επίβλεψη του καθηγητή Donald Watt. Είναι ομότιμος καθηγητής στο τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Συμμετέχει σε διοικητικά συμβούλια ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων όπως του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου και του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, καθώς και σε επιστημονικές επιτροπές πάνω σε θέματα ιστορικής έρευνας, όπως στο Ίδρυμα Μελετών Χερσονήσου Αίμου, στο Κέντρο Μακεδονικής Ιστορίας και Τεκμηριώσεως του Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα Θεσσαλονίκης και της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, αλλά και στο Επιστημονικό Συμβούλιο και το εκδοτικό τμήμα του "Ινστιτούτου Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής" (ΙΔΚΚ), επίσημου θινκ τανκ της Νέας Δημοκρατίας. Έχει διατελέσει επισκέπτης καθηγητής στα πανεπιστήμια του Κολούμπια και της Οξφόρδης.
Ναυμαχία της Κνίδου

Προοίμιο

Μετά τη μάχη του ποταμού Νεμέα και τη νίκη των Σπαρτιατών ο Αγησίλαος επέστρεφε στην Ελλάδα από το κάλεσμα της Σπάρτης για να αντιμετωπίσει των αντιλακωνικό συνασπισμό. Ο σπαρτιατικός στόλος με αρχηγό τον  Πείσανδρο, που τον είχε τοποθετήσει ο Αγησίλαος στη θέση του ναυάρχου,  κατευθυνόταν στην Κνίδο. Ο αθηναϊκός στόλος είχε αρχηγό τον Κόνωνα, αλλά είχε και την υποστήριξη του περσικού στόλου υπό το σατράπη Φαρνάβαζο. Μάλιστα και ο Ευαγόρας Α΄ συνεισέφερε τριήρεις στους Αθηναίους για τη ναυμαχία.

Η ναυμαχία

Ο Πείσανδρος διέθετε 85 τριήρεις από παραλιακές πόλεις της Μικράς Ασίας και από τα νησιά του Αιγαίου. Ο Κόνων και ο Φαρνάβαζος διέθεταν περίπου 170 τριήρεις, οι περισσότερες από τις οποίες ήταν φοινικικές και κυπριακές. Οι δύο στόλοι συναντήθηκαν στην Κνίδο, μια πόλη της Ιωνίας. Ο Κόνων παρατάχθηκε μπροστά και ο Φαρνάβαζος από πίσω του. Παρά την αριθμητική τους υπεροχή ο Πείσανδρος επιτέθηκε επιτυχώς. Όμως η αριστερή πτέρυγα των Σπαρτιατών έπεσε όταν επιτέθηκε όλος ο περσικός στόλος. Ο Πείσανδρος πολεμώντας γενναία πέθανε πάνω στο πλοίο του και οι σύμμαχοι του κατέρρευσαν. Ο σπαρτιατικός στόλος έχασε 50 πλοία, ενώ ο αθηναϊκός με τον περσικό στόλο είχαν μικρές απώλειες. Η νίκη των Αθηναίων και των Περσών ήταν συντριπτική.

Μετά τη ναυμαχία

Μετά τη ναυμαχία της Κνίδου η σπαρτιατική κυριαρχία στο Αιγαίο μετά τον Πελοποννησιακό πόλεμο κατέρρευσε. Η Αθήνα ξαναπήρε για λίγο τα ηνία της θαλασσοκράτορος. Ο Κόνων ύστερα κατασκεύασε εκ νέου τα Μακρά Τείχη που είχαν καταστραφεί κατά το τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου. Το 390 π.Χ. ακολούθησε η μάχη του Λέχαιου με τη μεγάλη νίκη των πελταστών του Ιφικράτη απέναντι στο στρατό της Σπάρτης. Το 386 π.Χ. υπογράφτηκε η  Ανταλκίδειος ειρήνη που τερμάτιζε τον Κορινθιακό πόλεμο.
Μετά τη ναυμαχία της Κνίδου η σπαρτιατική κυριαρχία στο Αιγαίο μετά τον Πελοποννησιακό πόλεμο κατέρρευσε. Η Αθήνα ξαναπήρε για λίγο τα ηνία της θαλασσοκράτορος. Ο Κόνων ύστερα κατασκεύασε εκ νέου τα Μακρά Τείχη που είχαν καταστραφεί κατά το τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου. Το 390 π.Χ. ακολούθησε η μάχη του Λέχαιου με τη μεγάλη νίκη των πελταστών του Ιφικράτη απέναντι στο στρατό της Σπάρτης. Το 386 π.Χ. υπογράφτηκε η  Ανταλκίδειος ειρήνη που τερμάτιζε τον Κορινθιακό πόλεμο.
Αγία Άννα Φολόης Ηλείας

Τοποθεσία - Λαογραφία

Είναι χτισμένη στις παρυφές του λόφου της Αξοφωλιάς του όρους της Φολόης, με θέα κυρίως προς την Δύση. Απλώνεται αμφιθεατρικά και μοιάζει από μακριά σαν να αγκαλιάζει το λόφο που στην κορυφή του δεσπόζει το ξωκλήσι του Αϊλιά. Ριζωμένο στην καταπράσινη πλαγιά, το χωριό της Αγίας Άννας μετράει την δική του ιστορία από τα χρόνια της τουρκοκρατίας, όπου και μεταφέρθηκε εδώ με πρωτοβουλία των τότε κατοίκων,προκειμένου να κρυφτούν από τους Τούρκους. Στη θέση Λάκκες – μεταξύ Πεύκης και Ακροποταμιάς – ήταν κτισμένο το πρώτο χωριό έχοντας ως εκκλησία το ναό της Αγίας Άννας. Η ακριβής θέση του παλιού χωριού δεν έχει εξακριβωθεί ακόμα αφού λίγο δυτικότερα από την θέση της εκκλησίας και συγκεκριμένα στη θέση «Παλαιοχώρι» έχουν εντοπισθεί διάσπαρτα στους αγρούς κεραμίδια πράγμα που σε συνδυασμό με το όνομα της θέσης, αλλά και με το ότι στην περιοχή υπήρχε εκκλησία με το όνομα Άγιος Ιωάννης θέτει «σοβαρή υποψηφιότητα» στο να θεωρηθεί ως θέση του πρώτου χωριού.

Ιστορικά στοιχεία

Το χωριό μεταφέρθηκε αργότερα αποφεύγοντας και τις λεηλασίες από τα τουρκικά ασκέρια αλλά και το δριμύ κρύο κατά τους χειμερινούς μήνες, αφού το μέρος ήταν αρκετά ανοιχτό και το «έδερνε» ο αέρας. Το όνομα του χωριού δόθηκε προς τιμήν της πρώτης εκκλησίας, της Αγίας Άννας. Το 1840 «η Ηλεία από τους της βασιλείας του Όθωνος διηρείται σε οχτώ δήμους», όπου σύμφωνα με το γυμνασιάρχη Γεώργιο Παπανδρέου στο έργο του «Η Ηλεία δια μέσου των αιώνων» η Αγία Άννα ανήκει στον δήμο Λαμπείας με έδρα τη Δίβρη. Σύμφωνα με τον ίδιο ιστορικό μελετητή, «την Ηλείαν παρ’ αρχαία αποτελούν τρία μεγάλα διαμερίσματα, η Κοίλη Ήλις, η Πισαίτις, η Τριφυλία».
Η Αγία Άννα ανήκει στην Κοίλη Ήλιδα μαζί με κάποια άλλα χωριά του μετέπειτα δήμου Λαμπείας (Κούμανι, Γιάρμενα, Ανδρώνι, Κλειντιά, Πεύκη)· τα ορεινότερα χωριά του δήμου Λαμπείας ανήκαν σε περιοχήν της αρκαδικής πόλεως Ψωφίδας». Η Κοίλη Ήλις, σύμφωνα με τον Γ. Παπανδρέου, «ειδικότερον υποδιηρείτο εις την Πεδινήν (τον νυν λεγόμενον κάμπον) και εις την ορεινήν, την ειδικώτερον καλούμενην Ακρώρειαν, δηλαδή ορεινήν χώραν (άκρα όρος) και εκτεινόμενην εν του επί της Φολέας Κάτω τμήματι του δήμου Λαμπείας». Στην Ακρώρεια ανήκει λοιπόν και η Αγία Άννα.
Από το 1912 μέχρι το 1913 η Αγία Άννα αποτελεί κοινότητα μαζί με το Μπεντένι. Το 1913 το Μπεντένι «αποσκιρτίζει» διοικητικά και έτσι τα δύο χωριά αποτελούν ξεχωριστές κοινότητες, μέχρι το 1999 που εφαρμόζεται το Σχέδιο «Ι. Καποδίστριας». 
Στην πλατεία του χωριού το υψόμετρο είναι 450 μέτρα, ενώ στη δεξαμενή φτάνει στα 490 και στην κορυφή του λόφου που είναι το ναϊδριο του Αϊλιά, γύρω στα 600 – 650 (συμπεριλαμβάνεται όλος ο λόφος της Αξωφωλιάς).
Σύμφωνα με μαρτυρίες των προγόνων οι κάτοικοι που σιγά σιγά εγκατασταθήκαν στην περιοχή ήρθαν είτε ως πλανόδιοι έμποροι είτε ως νομάδες κτηνοτρόφων είτε τέλος ως φυγόδικοι, από περιοχές της Αχαΐας, της Αρκαδίας, της Αιτωλοακαρνανίας αλλά και της ορεινότερης Ηλείας. Παρά τη γενική φτώχεια που επικράτησε στην Αγία Άννα –όπως άλλωστε και σε όλη την ελληνική ύπαιθρο– ιστορία έγραψαν τα πανηγύρια προς τιμήν του πολιούχου του χωριού του Αϊ – Λια αλλά και τα παιχνίδια της Αποκριάς.
Απόλλων 13

Οι προετοιμασίες

Ο πύραυλος εκτόξευσης τύπου Saturn V AS-508 παραδόθηκε τον Ιούνιο και Ιούλιο του 1969 στο Διαστημικό Κέντρο Κέννεντυ. Στις 15 Δεκεμβρίου 1969 το διαστημόπλοιο τοποθετήθηκε στην εξέδρα εκτόξευσης LC-39Α. Το διαστημόπλοιο και η σεληνάκατος έφεραν τα χαϊδευτικά ονόματα Odyssey (από την Οδύσσεια του Ομήρου) και Aquarius (Υδροχόος) αντίστοιχα.
Για σημείο της προσσελήνωσης είχε οριστεί ο κρατήρας της σελήνης Fra Mauro, όπου σύμφωνα με τα σχέδια η αποστολή θα έστηνε το εργαστηριακό κιβώτιο επιστημονικής ανάλυσης εδάφους ALSEP (Apollo Lunar Surface Experiments Package), λόγω των σημαντικών πετρωμάτων που βρίσκονταν στο σημείο αυτό. Για το σκοπό αυτό, οι αστροναύτες του πληρώματος είχαν καταρτιστεί με ειδική εκπαίδευση στον τομέα της γεωλογίας.

Η εκτόξευση

Η εκτόξευση της αποστολής πραγματοποιήθηκε στις 11 Απριλίου 1970, στις 13:13:00 τοπική ώρα. Λόγω ισχυρών κραδασμών που παρουσιάστηκαν, απομονώθηκε η μεσαία τουρμπίνα της δεύτερης βαθμίδας και διέκοψε αυτόματα την λειτουργία της 132 δευτερόλεπτα πριν από την προγραμματισμένη παύση της. Με την βοήθεια του κεντρικού ψηφιακού υπολογιστή ελέγχου LVDC (Saturn Launch Vehicle Digital Computer) οι υπόλοιπες τέσσερις τουρμπίνες και η τρίτη βαθμίδα αντιστάθμισαν κάπως την απώλεια και το ταξίδι συνεχίστηκε σε τροχιά γύρω από την Γη και με μια πολύ μικρή απόκλιση. Κατόπιν μιάμισης περιφοράς γύρω από την Γη πυροδοτήθηκε η τρίτη βαθμίδα και το ταξίδι συνεχίστηκε με προορισμό την Σελήνη.

Η συντριβή του πυραύλου Saturn

Ένα από τα επιστημονικά πειράματα που διεξήχθησαν ήταν η συντριβή της τρίτης βαθμίδας του πυραύλου, η οποία αποσυνδέθηκε και αφέθηκε να πέσει στην επιφάνεια της Σελήνης. Η πτώση του πυραύλου διήρκεσε τρεις ημέρες, και ο πύραυλος συνετρίβη με ταχύτητα 9.000 χιλιομέτρων την ώρα (2,5 χλμ. το δευτερόλεπτο) σε απόσταση περ. 120 χιλιομέτρων δυτικά-βορειοδυτικά του σημείου προσσελήνωσης της αποστολής του Απόλλων 12. Η συντριβή που ισοδυναμούσε με έκρηξη 10 τόνων ΤΝΤ προκάλεσε σεισμικές δονήσεις που καταγράφηκαν μετά από 30" από τον σεισμογράφο που είχε εγκαταστήσει η προηγούμενη αποστολή. Οι σεισμικές δονήσεις συνεχίστηκαν πάνω από τρεις ώρες. Εκτός αυτού, άλλα όργανα κατέγραψαν την παρουσία ιονισμένου νέφους, που συνέπεσε λίγο πριν από την πρώτη σεισμική δόνηση και διήρκεσε σχεδόν ένα λεπτό. Προφανώς, η σκόνη που σήκωσε η πρόσκρουση του πυραύλου στο έδαφος της Σελήνης ιονίστηκε υπό την επήρεια των ηλιακών ακτίνων.
Σταυρός της Μάλτας

Η χρήση του σταυρού της Μάλτας σε παράσημα και μετάλλια παρουσιάζεται από τον 16ο αιώνα.
Μασχάλη

Η μασχάλη είναι η περιοχή του σώματος ακριβώς κάτω από την άρθρωση του ώμου. Διαμέσου της περιοχής της μασχάλης περνούν αγγεία και νεύρα τα οποία εξυπηρετούν το άνω άκρο. Στους ανθρώπους, η δημιουργία της οσμής του σώματος συμβαίνει κυρίως στη μασχαλιαία περιοχή. Αυτές οι οσμές δρουν ως φερομόνες και παίζουν ρόλο στην ερωτοτροπία. Οι μασχάλες φαίνεται να είναι σημαντικότερες από τα γεννητικά όργανα στην σωματική οσμή, γεγονός που μπορεί να σχετίζεται με τη δίποδη βάδιση.
Δικαιώματα ΛΟΑΤ στη Βραζιλία

Τα δικαιώματα ΛΟΑΤ στην Βραζιλία έχουν αναπτυχθεί από το τέλος της δικτατορίας το 1985. Παρά το γεγονός ότι μερικές ομάδες όπως η Grupo Gay da Bahia υπολογίζουν πολλούς ομοφοβικούς φόνους, η Βραζιλία μπορεί να θεωρηθεί ως μια από τις πιο ομοφυλοφιλικά φιλικές χώρες της Νότιας Αμερικής.
Βασίλειος Βουδούρης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στη Χαλκίδα και ήταν γιος του Νικολάου Μπουντούρη, κτηματία και βουλευτή, και της Βασιλικής Γιουρδή. Καταγόταν από παραδοσιακές ναυτικές οικογένειες της Ύδρας και ήταν εγγονός του Βασίλειου Μπουντούρη. Το οικογενειακό επίθετο ήταν Μπουντούρης αλλά ο ίδιος, όπως και τα αδέρφια του, εμφανίζονται με το επώνυμο "Βουδούρης".
Κατά τη διάρκεια της ζωής του τιμήθηκε με τον Χρυσό Σταυρό του Σωτήρος και με τον Σταυρό των Ταξιαρχών.
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 19 Νοεμβρίου 1910. Η νεκρόσιμη δοξολογία πραγματοποιήθηκε στη Μητρόπολη Αθηνών ενώ ανάμεσα σε αυτούς που την παρακολούθησαν ήταν ο τότε πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος. Ενταφιάστηκε στο μνήμα της οικογένειας στο κτήμα του Βατώντα Εύβοιας. Ήταν παντρεμένος με την Ευφροσύνη Μελά, κόρη του Λεόντος Μελά, και δεν είχαν αποκτήσει παιδιά. Ανήψια του ήταν οι πρωθυπουργοί της Ελλάδας Νικόλαος Στράτος και Νικόλαος Καλογερόπουλος ενώ κληρονόμος της τεράστιας περιουσίας του ήταν ο αδελφός του Δημήτριος Μπουντούρης, υποναύαρχος του Πολεμικού Ναυτικού.

Πολιτική σταδιοδρομία

Το 1866 εξελέγη δημαρχιακός πάρεδρος στο δήμο Χαλκίδας. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Χαλκίδας στις εθνικές εκλογές του 1868 με το κόμμα του Δημήτριου Βούλγαρη. Επανεξελέγη στις εκλογές του 1872 με το ίδιο κόμμα αλλά στη συνέχεια πολιτεύθηκε με το κόμμα του Επαμεινώνδα Δεληγεώργη, με το οποίο και εξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 1873 και 1875. Μετά το θάνατο του Δεληγεώργη συνεργάστηκε με το κόμμα του Χαριλάου Τρικούπη εκλεγόμενος βουλευτής στις εκλογές του 1879, του 1881, του 1882, του 1885, του 1887 και του 1892. Στις εκλογές του 1890 αν εξελέγη, η εκλογή του ακυρώθηκε. Μετά τον θάνατο του Τρικούπη συνεργάστηκε με τον Γεώργιο Θεοτόκη και τον Δημήτριο Ράλλη εκλεγόμενος βουλευτής στις εκλογές του 1899, του 1902, του 1905, του 1906 και του 1910. 
Το 1892 εξελέγη πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι και το 1895. Προηγουμένως είχε διατελέσει γραμματέας και αντιπρόεδρος του προεδρείου της Βουλής. Στην κυβέρνηση Γεωργίου Θεοτόκη είχε χρηματίσει υπουργός ναυτικών (1899 - 1901) ενώ σε αυτή του Δημήτριου Ράλλη υπουργός ναυτικών (1905) και αργότερα υπουργός στρατιωτικών.

Επιχειρηματική δράση

Υπήρξε ιδιοκτήτηςτεράστιων εκτάσεων στον Βατώντα της Εύβοιας, όπου και διατηρούσε έπαυλη, η οποία υπάρχει μέχρι και σήμερα. Παράλληλα συμμετείχε σε αρκετές μεταλλευτικες επιχειρήσεις στον Βατώντα και το Μαντούδι με κύριο εξορυσσόμενο μετάλλευμα τον λευκόλιθο, τον οποίο εξήγαγε στην Ευρώπη και την Αμερική. Από την δραστηριότητά του αυτή σε συνδυασμό με άλλου είδους επενδύσεις (τοκογλυφία, μεσολάβηση στην εκτέλεση δημοσίων έργων) είχε καταφέρει να αποκτήσει τεράστια περιουσία, με την οποία και στήριζε την πολιτική του καριέρα. Από το 1877 ήταν τακτικό μέλος του Γεωργικού Συμβουλίου Εύβοιας.