Παλινόρθωση των Βουρβόνων (Ισπανία)

Η βασιλεία του Αλφόνσου ΙΓ΄ και η κρίση του συστήματος (1898-1923)

Το 1898 η Ισπανία έχασε τις κύριες υπερπόντιες αποικίες της (Κούβα, Γκουάμ, Πουέρτο Ρίκο και Φιλιππίνες ) στον Ισπανό-Αμερικάνικο πόλεμο. Η ταχύτατη κατάρρευση θεωρήθηκε ως καταστροφή στην Ισπανία, υπονομεύοντας την αξιοπιστία τόσο της κυβέρνησης όσο και των ιδεολογιών σχετιζόμενων με αυτήν και σχεδόν οδήγησε σε πραξικόπημα υπό τον Καμίλο Πολαβιέχα. Αυτό ήταν η αρχή της παρακμής του συστήματος, που ενεργοποίησε έντονα τα αντιπολιτευόμενα κινήματα σε τοπικό και εθνικό επίπεδο.
Oι αποτυχημένες απόπειρες συνέχισης της αποικιοκρατικής προσπάθειας στο Μαρόκο προκάλεσαν τεράστια δυσαρέσκεια που οδήγησε σε εξέγερση στη Βαρκελώνη, την γνωστή ως Τραγική Εβδομάδα (Semana Trágica). Τον Ιούλιο και Αύγουστο του 1909 οι χαμηλότερες τάξεις της Βαρκελώνης, υποστηριζόμενες από τους αναρχικούς, τους κομμουνιστές, και τους αντιμοναρχικούς, εξεγέρθηκαν επειδή θεωρούσαν τις μεθόδους στρατολογίας άδικες. Η κυβέρνηση κήρυξε την χώρα σε εμπόλεμη κατάσταση και έστειλε στρατεύματα για να καταστείλουν την επανάσταση, προκαλώντας πάνω από εκατό θανάτους και την εκτέλεση του Φρανσέσκ Φερέ. Η σοσιαλιστική Γενική Ένωση Εργατών και η αναρχική Εθνική Συνομοσπονδία Εργατών αποφάσισαν να ξεκινήσουν μια γενική απεργία σε όλη τη χώρα, η οποία ωστόσο απέτυχε επειδή τα συνδικάτα μπορούσαν να κινητοποιήσουν μόνο τους εργάτες των πόλεων.
Τα προβλήματα στο Μαρόκο επιδεινώθηκαν όταν το 1921 ένας στρατός ντόπιων επιτέθηκε αιφνιδιαστικά στον ισπανικό στρατό και, χάρη στην ικανότητα του Μαροκινού οπλαρχηγού Αμπντ-Αλ-Κριμ, να τον εκμηδενίσει ουσιαστικά στη Μάχη του Αννουάλ και να προελάσει σχεδόν μέχρι τη Μελίγια. Αυτή η ισπανική ήττα, οφειλόμενη κυρίως στον κακό σχεδιασμό, καταλογίστηκε στους υψηλούς αξιωματούχους του στρατού, και προκάλεσε μεγάλη δυσαρέσκεια στο στράτευμα που ένιωσε προδομένο, καθώς ο στρατός είχε διαταχθεί να προχωρήσει στο εσωτερικό χωρίς να διαθέτει τα μέσα να καταλάβει αυτή τη δύσκολη περιοχή.

Η δικτατορία του Πρίμο ντε Ριβέρα (1923-1930)

Η στρατιωτική δυσφορία, ο φόβος της αναρχικής τρομοκρατίας ή μιας προλεταριακής επανάστασης, και η άνοδος των εθνικιστικών κινημάτων προκάλεσαν μεγάλη αναταραχή μεταξύ των πολιτών και του στρατού. Στις 13 Σεπτεμβρίου 1923, ο Μιγέλ Πρίμο ντε Ριβέρα, γενικός στρατιωτικός αρχηγός της Καταλονίας, οργάνωσε πραξικόπημα, διακηρύσσοντας ότι τα προβλήματα της Ισπανίας οφείλονταν στο κοινοβουλευτικό σύστημα. Ο Αλφόνσος ΙΓ΄ υποστήριξε το στρατηγό και τον ονόμασε πρωθυπουργό. Ο Πρίμο ντε Ριβέρα προχώρησε σε αναστολή του συντάγματος και απέκτησε απόλυτη εξουσία ως δικτάτορας. Ίδρυσε την Ισπανική Πατριωτική Ένωση (Unión Patriótica Española) ως μόνο νόμιμο κόμμα, καταργώντας όλα τα άλλα κόμματα, παρότι επέτρεψε τη λειτουργία του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος. Κατά τη διάρκεια της εξουσίας του, αύξησε τις κυβερνητικές δαπάνες προς επιχειρήσεις και δημόσιες υπηρεσίες, οδηγώντας την κυβέρνησή του σε χρεοκοπία. Έχασε όμως την υποστήριξη του στρατού και συγχρόνως αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας. Η εναντίον του αντιπολίτευση ήταν τόση που ανάγκασε τον Αλφόνσο να πάψει να τον υποστηρίζει και να τον αναγκάσει να παραιτηθεί τον Ιανουάριο του 1930.

Ο τελευταίος χρόνος (1930-1931)

Ο Αλφόνσος ΙΓ΄, σε μια προσπάθεια να επιστρέψει σταδιακά στο προηγούμενο σύστημα και να ανακτήσει το κύρος του, έδωσε εντολή στον στρατηγό Ντάμασο Μπερενγκέρ να σχηματίσει κυβέρνηση. Η αποτυχία υπήρξε πλήρης, καθώς ο βασιλιάς θεωρούνταν υποστηρικτής της δικτατορίας, ενώ όλο και περισσότερες πολιτικές δυνάμεις ζητούσαν την εγκαθίδρυση δημοκρατίας. Ο Μπερενγκέρ παραιτήθηκε και ο βασιλιάς ανέθεσε την εντολή στον ναύαρχο Χουάν Μπαουτίστα Αθνάρ. Ο Αθνάρ ανακοίνωσε την διεξαγωγή τοπικών εκλογών στις 12 Απριλίου 1931 με σκοπό να ικανοποιήσει τους δημοκρατικούς και τους αντιμοναρχικούς, να αντικαταστήσει τις τοπικές κυβερνήσεις τις δικτατορίας και σταδιακά να επανεισαγάγει την παλινόρθωση.
Μολονότι οι μοναρχικοί δεν είχαν χάσει όλους τους υποστηρικτές τους, τα αντιμοναρχικά και τα σοσιαλιστικά κόμματα σημείωσαν σημαντικές επιτυχίες σε μεγάλες πόλεις. Ακολούθησαν διαδηλώσεις και ταραχές στους δρόμους, που απαιτούσαν την κατάργηση της μοναρχίας. Ο στρατός διακήρυξε ότι δεν θα υπερασπιστεί τον βασιλιά και αυτός στις 14 Απριλίου εγκατέλειψε την Ισπανία. Ανακηρύχθηκε αμέσως η Δεύτερη Ισπανική Δημοκρατία και ανέλαβε την προσωρινή της κυβέρνηση ο Νιθέτο Αλκαλά-Θαμόρα.