google/wiki40b huggingface dataset:
Ισσύκ-Κουλ

Η λίμνη Ισσύκ-Κουλ (Ρώσ.:Озеро Исык-Куль - Ozero Issyk-Kyl) βρίσκεται στην κεντροανατολική Ασία και συγκεκριμένα εντός των συνόρων της Κιργιζίας. Πιο αναλυτικά, είναι μια ενδορρεϊκή λίμνη, στα βόρεια Τιεν Σαν. Ο όγκος της την καθιστά ως την 10η μεγαλύτερη στον κόσμο (αλλά όχι η έκτασή της). Επιπλέον αποτελεί την 2η μεγαλύτερη αλμυρή λίμνη, μετά την Κασπία Θάλασσα, και τη δεύτερη μεγαλύτερη αλπική λίμνη, μετά την Τιτικάκα. Λόγω την περιεκτικότητάς της σε άλατα, δεν παγώνει παρά το γεγονός ότι βρίσκεται σε ορεινή περιοχή όπου επικρατεί ψυχρό κλίμα. "Ισσύκ-Κουλ" σημαίνει "Ζεστή Λίμνη" λόγω αυτού του φαινομένου.
Όσον αφορά τις διαστάσεις της, η λίμνη γενικότερα έχει μήκος 170 χιλιόμετρα, 70 χιλιόμετρα πλάτος και το βάθος της είναι 695 μέτρα. Όσον αφορά την περιβαλλοντική της αξία, αποτελεί στην σύγχρονη εποχή ένα πολύ σημαντικό οικοσύστημα σπάνιων ειδών όπως αγριογούρουνων, λευκών λεοπαρδάλων και φυτών επίσης. Η λίμνη από το 2002, αποτελεί ένας από τους τρεις υγροβιότοπους Ραμσάρ της χώρας, που παρακολουθείται από τον περιβαλλοντικό οργανισμό Ραμσάρ.
Η Ισσύκ-Κουλ είναι ένας από τους πιο αξιοσημείωτους τουριστικούς προορισμούς της χώρας λόγω του ήπιου κλίματος στις όχθες της, των κέντρων περίθαλψης και της αξίας που δίνει ο λαός της Κιργιζίας.
708 Ραφαέλα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Ραφαέλας εκτιμάται σε 21,43 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,2193.
Νέο Χειμώνιο Έβρου

Γεωγραφία - Ιστορία

Το Νέο Χειμώνιο βρίσκεται στον βόρειο Έβρο, προς τη  μεθοριακή γραμμή της Ελλάδας με την Τουρκία και απέχει 6 χλμ. νότια από την Ορεστιάδα. Είναι κτισμένο σε λόφο από τους κατοίκους του παλιού Χειμώνιου που βρισκόταν επάνω στην όχθη του Έβρου ποταμού και οι οποίοι μετά όμως από τις πλημμύρες του 1928-29 μετακινήθηκαν δυτικότερα. Αποτελεί τη βόρεια συνέχεια του Θούριου και Σοφικού. Δυτικά του χωριού περνάει η ΕΟ Αρδανίου - Ορεστιάδας ενώ ανατολικά η σιδηροδρομική γραμμή ... για την οποία υπάρχει σταθμός εξυπηρέτησης.  Πολλοί κάτοικοι κατάγονται από το Μεγάλο Ζαλούφι της Ανατολικής Θράκης (σημερινή Τουρκία) και είναι στην καταγωγή τους Αρβανίτες κτίστες από την περιοχή της Κορυτσάς που στα μέσα του 16ου αιώνα ήρθαν στην περιοχή και συμμετείχαν στο κτίσιμο του τζαμιού της Αδριανούπολης. Με την ανταλλαγή πληθυσμών μετά τη συνθήκη της Λωζάννης μετακινήθηκαν από το Μεγάλο Ζαλούφι στην άλλη πλευρά του Έβρου και στο Χειμώνιο. Χαρακτηριστικό έθιμο του χωριού είναι αυτό του "Μπομποσιάρη" που έχει ρίζες στα Διονυσιακά δρώμενα και φθάνει στα χρόνια της Τουρκοκρατίας.

Διοικητικά

Ως Νέο Χειμώνιο αναφέρεται επίσημα το 1940 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ορεστιάδος, ενώ το Χειμώνιο το 1924 στο ΦΕΚ 194Α-14/08/1924 προσαρτάται στην κοινότητα Ορεστιάδος και το 1940 να καταργείται. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Νέου Χειμωνίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Ορεστιάδας του δήμου Ορεστιάδας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 444 κατοίκους.
Παπά Σταθούλας

Βιογραφικά στοιχεία

Η καταγωγή του ήταν από τα Λαγκάδια Αρκαδίας της επαρχίας Καρύταινας. Έγινε γνωστός για τα στρατιωτικά του κατορθώματα, διότι όπου και αν έπαιρνε μέρος στην μάχη ανδραγαθούσε και διακρίνονταν για την παλικαριά του. Πέρασε στο Μεσολόγγι μαζί με τον στρατηγό Κανέλλο Δεληγιάννη και άφησε και εκεί σημεία παλικαριάς.
Έπεσε μαχόμενος κατά την ατυχή μάχη των Τρικόρφων επί Ιμπραήμ Πασά.
Ο Μπάτσος (ταινία)

Πλοκή

Κατά την διαρκεία μιας ληστείας απο 4 άντρες σε ενα υποκατάστημα μια τράπεζας θα σκοτωθεί ενας ταμίας και θα τραυματιστεί σοβαρά ενας απο τους ληστές, ο Μαρκ (Αντρέ Πουσέ).Οι συνεργοί του 
θα τον μεταφερουν σε μια ιδιωτική κλινική για νοσηλεία. Ο αρχηγός τους ο Σιμόν (Ρίτσαρντ Κρένα) είναι ιδιοκτητής ενός ναιτ κλαμπ του Παρισιού. Ο Αστυνόμος Εντουάρ Κολμάν (Αλέν Ντελόν) θα επισκεφτεί το κλαμπ σε μια προσπάθεια να βρει πληροφορίες για του ληστές και επίσης να δει και την ομόρφη Κάθυ (Κατρίν Ντενέβ) που εργάζεται στο κλαμπ. Ο Σιμόν υπό τον φόβο οτι ο Κολμάν μπορεί να βρει τα ίχνη τους θα στείλει την Κάθυ στην κλινική ντυμένη νοσοκόμα να κάνει μια θανατηφόρα ενέση στον τραυματισμένο Μαρκ.
Το επομένο σχέδιο του Σιμόν είναι η κλοπή μια μεγάλης ποσοτήτας ηρωίνης από μια αντίπαλη συμμορία, που θα μεταφερθεί με το τραίνο στο δρομολόγιο Παρίσι - Λισαβώνα. Ο Σιμόν θα προσγειώθει στην οροφή του τραίνου χρησιμοποιώντας ένα ελικοπτέρο. Αφού μπει μέσα στο τραίνο θα κατευθυνθεί στη καμπίνα όπου ενας αντρας εχει την ηρωίνη σε μια βαλίτσα. Ο Σιμόν θα τον αναισθητοποιήσει και θα κλέψει την ηρωίνη. Εν τω μεταξύ ενας πληροφοριοδότης θα πει στον Κολμάν οτι το σχεδιο ήταν του Λουίς (Μάικλ Κονράντ) ενός μέλους της συμμορίας του Σιμόν. Ο Κολμάν θα παει στο κλαμπ και θα πει στον Σιμόν οτι η αστυνομία σύντομα θα τον συλλάβει μαζί με τους υπόλοιπους της συμμορίας του. Ο Σιμόν θα τηλεφωνήσει στον Πωλ (Ρικάρντο Κουκιόλα) και θα του πει να φύγει προτού τον συλλάβουν. Φθανόντας στο σπίτι του Πωλ, ο Κολμάν δεν θα προλάβει να τον συλλάβει καθώς ο Πωλ θα αυτοκτονήσει.
Ο Σιμόν θα πει στην Κάθυ να ετοιμαστούν και να φύγουν. Κατά την εξοδο τους θα τους περιμένει ο Κολμάν και θα τους πει να παραδοθούν. Ο Σιμόν θα αντιδράσει και θα επιχειρήσει να τραβήξει όπλο αλλά ο Κολμάν θα τον πυροβόλησει και θα τον σκοτώσει.
Γιάννης Κυριαζής

Ποδοσφαιριστής

Ο Γιάννης Κυριαζής γεννήθηκε στην Καλλιθέα και ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα στον Ηρακλή Καλλιθέας. Αγωνιζόταν στο κέντρο της άμυνας αλλά και ως αμυντικό χαφ. Το 1966 εντάχθηκε στο δυναμικό του Πανιωνίου, στον οποίο αγωνίστηκε επί έξι σεζόν. Ήταν μέλος της σπουδαίας ομάδας του Πανιωνίου που έφτασε ως τον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος το 1967, έπαιξε στο Κύπελλο Διεθνών Εκθέσεων το 1969 και τερμάτισε στη δεύτερη θέση του πρωταθλήματος Α΄ Εθνικής το 1970-71 πίσω από την ΑΕΚ και μπροστά από τον ΠΑΟ, φιναλίστ τότε του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Το ίδιο έτος κατέκτησε με το σύλλογό του το Βαλκανικό Κύπελλο και την επόμενη σεζόν 1971-72 αγωνίστηκε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ.
Το 1972 πήγε στην Καλαμάτα με την οποία υποβιβάστηκε και αγωνίστηκε στη Β΄ Εθνική την επόμενη σεζόν, όπου πήρε τον τίτλο και την άνοδο. Το 1974 μεταγράφηκε στο Αιγάλεω, όπου τερμάτισε την αγωνιστική του καριέρα.

Στις Εθνικές ομάδες

Το 1968 ήταν μέλος της πρώτης Εθνικής ομάδας Ελπίδων που συγκροτήθηκε με παίκτες, τότε, ως 23 ετών, η οποία μετείχε στο Βαλκανικό κύπελλο στη Θεσσαλονίκη. Αγωνίστηκε σε δύο ματς: στις 4 Σεπτεμβρίου, στο εναρκτήριο ματς με την Τουρκία (σκορ 0-0) και στον δεύτερο αγώνα με τη Ρουμανία (σκορ 2-3). Έπαιξε άλλη μια φορά με την εθνική ελπίδων, στις 28 Μαΐου 1969, σε φιλικό αγώνα εκτός έδρας επί του Ισραήλ (σκορ: 1-3).
Το ίδιο έτος κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 1968 με την εθνική ενόπλων. Με την εθνική ενόπλων αγωνίστηκε και το 1972 στην προκριματική φάση για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 1972 αλλά δεν κλήθηκε στην τελική φάση.
Μιθρένης Α΄ της Αρμενίας

Βιογραφία

Εξαφανίζεται από τις ιστορικές καταγραφές έπειτα από την τοποθέτησή του αυτή και η μετέπειτα μοίρα του είναι άδηλη. Δεν γνωρίζουμε αν κατάφερε να αναλάβει την Αρμενία. Σύμφωνα με τον Κ. Κούρτιο Ρούφο, στον λόγο του στην Εκατόμπυλο (Κούμις βόρειας Περσίας) το 330 πΧ ο Αλέξανδρος Γ΄ αναφέρθηκε στην Αρμενία, ως την περιοχή που κατακτήθηκε από τους Μακεδόνες. Αυτό σημαίνει, ότι ο Μιθρένης κατάφερε να την καταλάβει. Από την άλλη ο ιστορικός Ιουστίνος παραθέτει από τον Πομπήιο Τρόγο έναν λόγο τού Μιθριδάτη ΣΤ΄ τού Πόντου, στον οποίο ο Αλέξανδρος Γ΄ δεν αναφέρει την Αρμενία.
Ο ιστορικός Π. Ε. Δέξιππος παραθέτει την Καρμανία ως σατραπεία τού Νεοπτόλεμου έπειτα από το τέλος τού Αλεξάνδρου Γ΄, όμως ο Διόδωρος Σικελιώτης και ο Ιουστίνος αναφέρουν τον Τληπόλεμο ως σατράπη της. Ο Α. Γκ. Ρόος κάνει την εξής διόρθωση: η Καρμανία δόθηκε στον Τληπόλεμο και η Αρμενία στον Νεοπτόλεμο. Οι Π. Γουΐτλυ και Β. Χέκελ βρίσκουν θεωρούν, ότι το κείμενο τού Δέξιππου από λάθος γραφέα γράφει "Νεοπτόλεμος", αντί τού όμοιου "Τληπόλεμος". Φαίνεται, ότι ο Νεοπτόλεμος -μετά το τέλος τού Αλεξάνδρου Γ΄- εκστράτευσε στην Αρμενία, αλλά το αξίωμά του εκεί είναι ασαφές: ίσως ήταν στρατηγός αντί σατράπης. Ο Νεοπτόλεμος στην Αρμενία κατάφερε να δημιουργήσει μόνο αναστάτωση, που δηλώνει, ότι δεν ήταν συνεργάσιμος με κάποιον υπάρχοντα σατράπη. 
Ο Διόδωρος και ο Πολύαινος ο ρήτορας  αναφέρουν κάποιον Ορόντη, σατράπη της Αρμενίας κατά τον Β΄ Πόλεμο των Διαδόχων. Ο πρώτος αναφέρει, ότι ο Ορόντης ήταν φίλος τού Πευκέστα. Ο Εδ. Άνσον και ο Β. Χέκελ ταυτίζουν τον σατράπη αυτόν με εκείνον, που πολέμησε για τον Δαρείο Γ΄ στα Γαυγάμηλα και πως ο Μιθρένης ίσως χάθηκε σε μία ανεπιτυχή προσάθεια κατάληψης της Αρμενίας από τον Ορόντη.
Άλλη άποψη διατυπώνει ο Ν. Γ. Λ. Χάμμοντ, ότι δηλ. η Αρμενία ήταν ήδη υποταγμένη, όταν ο Μιθρένης εστάλη από τη Βαβυλώνα εκεί το 331 πΧ· ότι ο Μιθρένης ανέλαβε τη σατραπεία στο όνομα τού νέου Μακεδονικού καθεστώτος και ότι τον άφησε στη σατραπεία ο Περδίκκας, όταν το 323 πΧ κράτησε μερικούς σατράπες στις σατραπείες τους. Το 317 ο Μιθρένης δεν ήταν πια σατράπης, αλλά αντικαταστάθηκε από τον Ορόντη. Ο Ν. Χάμμοντ σημειώνει, πως ο Στράβων περιγράφει τη σατραπεία της Αρμενίας ως μικρή σε σχέση με την Αρμενία υπό τον Αρταξία Α΄. Με βάση αυτό ο Χάμμοντ εκτιμά, ότι η εξουσία τού Μιθρένη δεν θα εκτεινόταν πέρα της λίμνης Βαν.
Έπειτα από το τέλος τού Νεοπτόλεμου και κατά τις διαμάχες μεταξύ των διαδόχων φαίνεται, πως ο Μιθρένης επέστρεψε στην προγονική του έδρα και αυτοανακηρύχθηκε βασιλιάς.
Μία από τις περιγραφές τού ιεροθεσίου Νέμρουτ δείχνει τη γενεαλογία τού Αντιόχου Α΄ της Κομμαγηνής. Ενός προγόνου του το όνομα είναι -άνης με το προηγούμενο γράμμα δυσδιάκριτο: είναι ο γιος τού Αροάνδα Β΄, ο οποίος ταυτίζεται με τον Ορόντη Β΄ διοικητή στη μάχη των Γαυγάμηλων από τους ιστορικούς Κ. Ι. Μπέλοχ και Χ. Μπρίγιντερ (όχι όμως από τον Φ. Κ. Ντέρνερ). Ο Ε. Χόνιγκμανν ερμηνεύει το γράμμα ως -ρ-, δηλ. Μιθράνης, όμως οι Φ. Κ. Ντέρνερ, Ι. Χ. Γιούνγκ και Χ. Μπρίγιντερ το ερμηνεύουν ως -δ-, -δάνης.
Επίγονοι (έπος)

Οι Επίγονοι ήταν ένα, χαμένο σήμερα, επικό ποίημα επτά χιλιάδων στίχων, το οποίο διηγιόταν την πολιορκία και τελικά την άλωση της Θήβας από τους γιους των επτά Αργείων ηγεμόνων (Επτά επί Θήβας) που δέκα χρόνια πρωτύτερα είχαν επιχειρήσει, ανεπιτυχώς τότε, την κατάληψη της ίδιας πόλης. 
Οι Επίγονοι ανήκαν στον θηβαϊκό επικό κύκλο (μαζί με τη Οιδιπόδεια και τη Θηβαΐδα) και ως πιθανός ποιητής τους αναφερόταν (με επιφύλαξη) άλλοτε ο Όμηρος και άλλοτε ο Αντίμαχος ο Τήιος.

Η άλωση της Θήβας

Σε γενικές γραμμές το (υποτιθέμενο) περιεχόμενο των Επιγόνων ήταν το εξής: 

Οι Επίγονοι έχοντας επικεφαλής αυτήν την φορά τον Αιγιαλέα, τον γιο του Άδραστου, νίκησαν αρχικά τον γιο του Ετεοκλή και βασιλιά της Θήβας Λαοδάμαντα στη μάχη του Γλίσαντα. Οι Θηβαίοι αναγκάσθηκαν τότε να υποχώρησαν και να οχυρωθούν πίσω από τα τείχη της πόλης τους, αλλά ύστερα από μια σύντομη πολιορκία παραδόθηκαν. Οι νικητές τοποθέτησαν στο θρόνο της Θήβας τον γιο του Πολυνείκη, τον Θέρσανδρο, και αφιέρωσαν στο μαντείο των Δελφών τον αιχμάλωτο μάντη Τειρεσία και την κόρη του Μαντώ. Ο Τειρεσίας όμως καθοδόν προς τους Δελφούς πέθανε και η Μαντώ μετά από λίγο κατέφυγε στην Κολοφώνα. Όλοι οι Επίγονοι, εκτός από τον Αιγιαλέα που σκοτώθηκε, επέστρεψαν σώοι και θριαμβευτές στις πατρίδες τους.

Ο Αλκμαίων

Στους Επιγόνους γινόταν εκτενής αναφορά και στην ιστορία του Αλκμαίωνος, του γιου του Αμφιάραου και της Εριφύλης. 
Αρχικά ο Αλκμαίων δεν ήθελε να συμμετάσχει στην εκστρατεία των Επιγόνων. Eξαναγκάσθηκε όμως από την μητέρα του, την οποία δωροδοκήσε ο Θέρσανδρος προσφέροντάς της τον πέπλο [το φόρεμα] της Αρμονίας. Έτσι, η Εριφύλη, για δεύτερη φορά μέσα σε λίγα χρόνια, διέπραξε το ίδιο κρίμα προδίδοντας, εξαγορασμένη, έναν δικό της άνθρωπο.
Η πρώτη φορά ήταν τότε που, όπως διηγιόταν ο ποιητής της Θηβαΐδος, δωροδοκημένη από τον Πολυνείκη με το περιδέραιο της Αρμονίας φανέρωσε τον κρυψώνα του συζύγου της, του Αμφιάραου, ο οποίος αρνιόταν να συμμετάσχει στην εκστρατεία των Επτά, επειδή (ως μάντης που ήταν) γνώριζε το άδοξο και καταστροφικό για τους Αργείους και για τον ίδιο τέλος της. Εξαιτίας της προδοσίας της Εριφύλης, ο Αμφιάραος αναγκάστηκε τελικά να πάρει μέρος στην εκστρατεία, όπου και σκοτώθηκε. Πριν φύγει όμως πρόλαβε να ορκίσει τον γιο του, τον Αλκμαίωνα, ότι, αν ποτέ δεν γυρνούσε ζωντανός ο πατέρας του από τον πόλεμο, θα τιμωρούσε για την προδοσία της την Εριφύλη (την "στυγερή", όπως την αποκαλεί ο Όμηρος) σκοτώνοντάς την. Και πράγματι, ο Αλκμαίων επιστρέφοντας από την εκστρατεία των Επιγόνων θα τηρήσει τον παλιό του όρκο και θα φονεύσει την μητέρα του -επηρεασμένος βέβαια και από την στάση της απέναντί του. Αυτή όμως ήταν μια ιστορία που την διηγιόταν αναλυτικότερα το επόμενο χαμένο έπος του θηβαϊκού κύκλου, η Αλκμαιωνίδα.
Άλτντορφ

Γεωγραφία

Το Άλτντορφ αποτελείται από την πόλη που βρίσκεται στην επίπεδη προσχωσιγενή πεδιάδα του ποταμού Ρόις, ανάμεσα στη δεξιά όχθη του ποταμού και στους πρόποδες του Ρόσστοκ (2.461 m (8.074 ft)) προς τα ανατολικά. Στην ορεινή περιοχή του δήμου (περίπου 1.000 metres (3.300 ft)) βρίσκεται ο οικισμός του Έγκμπεργκε στο ομώνυμο οροπέδιο. To Άλτντορφ γειτνιάζει με τους δήμους του Ατινγχάουζεν και του Ζέεντορφ κατά μήκος του Ρόις στα δυτικά, το παραλίμνιο χωριό του Φλούελεν στα βόρεια, με το Μπούργκλεν στα ανατολικά και νότια, και με το Σάτντορφ προς τα νότια.
Ο δήμος έχει έκταση, 10,23 τ.χλμ.. Από αυτήν την έκταση, το 35,9% αφορά γεωργικές χρήσεις, ενώ το 39,3% είναι δασικό. Από την υπόλοιπη έκταση, το 23% είναι κατοικημένες περιοχίες(κτίρια ή δρόμοι) και το υπόλοιπο (1,9%) είναι μη παραγωγικό (ποτάμια, παγετώνες ή βουνά)  = Στη έρευνα χρήσεων γης του 1993/97}, το 37,2% της συνολικής έκτασης γης ήταν δασικό. Από τη γεωργική γη, το 0,7% χρησιμοποιείται για εκτροφή ή βοσκότοπους, ενώ το 35,2% χρησιμοποιείται για οπωρώνες ή αμπελοκαλλιέργειες. Από τις κατοικημένες περιοχές, το 11,3% καλύπτεται από κτίρια, το 2,6% είναι βιομηχανικό, το 0,8% χαρακτηρίζεται ως ειδικών χρήσεων, το 1,5% χαρακτηρίζεται ως ζώνη πρασίνου και το 6,7% αφορά υποδομές μεταφορών. Από τις μη παραγωγικές περιοχές, το 1,1% αφορά ποτάμια, το 0,6% είναι βραχώδες και το 0,2% χαρακτηρίζεται ως άλλη μη παραγωγική γη.

Δημογραφία

Το Altdorf έχει πληθυσμό 9.4012 κατοίκους το 2018. Το 2017 1.347 άτομα ή το 14,8% του πληθυσμού απαρτιζόταν από αλλοδαπούς. Από το 2008 έως το 2017 ο πληθυσμός αυξήθηκε με ετήσιο ρυθμό 0,8%. Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού (2000) μιλούσε γερμανικά (88.3%), το 4,2% σερβοκροατικά το δεύτερο και το 2,5% ιταλικά.  Το 2007 η κατανομή του φύλου στον πληθυσμό ήταν 48,4% άνδρες και 51,6% γυναίκες.
Στο Altdorf, περίπου το 65,2% του πληθυσμού (ηλικίας 25-64 ετών) ολοκλήρωσε είτε μη υποχρεωτική εκπαίδευση είτε επιπρόσθετα τριτοβάθμια εκπαίδευση (σε πανεπιστήμιο ή σε Fachhochschule).
Το Altdorf είχε ποσοστό ανεργίας 1,45% το 2005, οπότε και απασχολούνταν 137 άτομα στον πρωτογενή τομέα με περίπου 49 επιχειρήσεις στον τομέα. 1.748 άτομα απασχολούνται στο δευτερογενή τομέα με 77 επιχειρήσεις, ενώ 3.585 άτομα απασχολούνται στον τριτογενή τομέα, με 403 επιχειρήσεις.
Ντέρεκ Σέρινιαν

Βιογραφία

Ο Σέρινιαν γεννήθηκε στην Καλιφόρνια το 1966. Ξεκίνησε μαθήματα πιάνο σε ηλικία πέντε ετών και μέχρι τα δέκα του χρόνια είχε μάθει τραγούδια του πρώτου του πρότυπου, του Έλτον Τζον. Αφού αποφοίτησε από το λύκειο, έλαβε υποτροφία για μουσικό κολέγιο του Μπέρκλι και μετά το τέλος των σπουδών του, εντάχθηκε στο προσωπικό σχήμα του πρώην ντράμερ του Τζίμι Χέντριξ, Μπάντι Μάιλς.
Με τον Μάιλς, περιόδευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες στα 21 του χρόνια. Στην συνέχεια εντάχθηκε στο συγκρότημα του Alice Cooper, με τον οποίο εμφανίστηκε σε περισσότερες από 250 συναυλίες σε διάστημα τριών ετών και ηχογράφησε μαζί του τον δίσκο "The Last Temptation", το 1994.
Παράλληλα, συνεργάστηκε με τους Kiss παίζοντας πλήκτρα κατά την περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ "Revenge" και συμμετέχοντας στο ζωντανά ηχογραφημένο "Alive III". Την επόμενη χρονιά, έκανε οντισιόν για την θέση του κιμπορντίστα των Dream Theater, με τους οποίους παρέμεινε για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, ηχογραφώντας το ΕΡ "A Change Of Seasons", το άλμπουμ "Falling Into Infinity" και το ζωντανά ηχογραφημένο "Once In A LIVEtime".
Το 1999, αποχώρησε από το συγκρότημα λόγω μουσικών διαφορών με τα υπόλοιπα μέλη των Dream Theater και σχημάτισε τους Planet X μαζί με το ντράμερ Βίρτζιλ Ντονάτι και τον κιθαρίστα Τόνι ΜακΑλπάιν. Το τρίο ηχογράφησε τρία στούντιο και ένα ζωντανό άλμπουμ, ενώ ο Σέρινιαν κυκλοφόρησε επτά προσωπικούς δίσκους μέχρι το 2011.
Το 2001, έγινε μέλος του συγκροτήματος του Billy Idol μετά από πρόταση του κιθαρίστα του, Στιβ Στίβενς. Μαζί του συνεχίζει να ηχογραφεί και να περιοδεύει, ενώ το 2010 σχημάτισε τους Black Country Communion με τον μπασίστα και τραγουδιστή Γκλεν Χιουζ, τον κιθαρίστα Τζο Μποναμάσα και το ντράμερ Τζέισον Μπόναμ. Το πρώτο τους άλμπουμ ηχογραφήθηκε σε διάστημα πέντε ημερών και μπήκε στο Top-50 του αμερικάνικου Billboard, ακολουθούμενο από τα "Black Country Communion 2" και "Afterglow" πριν διαλυθεί το συγκρότημα. Στη συνέχεια, ο Σέρινιαν έγινε μέλος του προσωπικού σχήματος του Μποναμάσα.
Το 2011, μαζί με τον Μάικ Πορτνόι, τον Μπίλι Σίχαν και τον Τόνι ΜακΑλπάιν σχημάτισε τους PSMS, ηχογραφώντας το ζωντανό "Live in Tokyo" το 2013.
Έυβιντ Γιόνσον

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Έυβιντ Γιόνσον γεννήθηκε στο χωριό Svartbjörnsbyn, κοντά στην πόλη Μπούντεν στην Κομητεία Βόρειας Βοθνίας, στη βόρεια Σουηδία. Το μικρό σπίτι όπου γεννήθηκε διατηρείται και φέρει αναμνηστική πλάκα για τον Γιόνσον.
Σε ηλικία 13 ετών ο Γιόνσον εγκατέλειψε το σχολείο και έπιασε διάφορες δουλειές, όπως σε πριονιστήριο και σε κινηματογραφική αίθουσα. Το 1919 μετακόμισε στη Στοκχόλμη, όπου άρχισε να δημοσιεύει άρθρα σε αναρχικά περιοδικά, όπως το Brand. Στην Στοκχόλμη έγινε φίλος με άλλους νεαρούς συγγραφείς προλεταριακής λογοτεχνίας και άρχισε να εκδίδει το περιοδικό Vår nutid. Τη δεκαετία του 1920 ταξίδεψε στη Γερμανία και μετά στη Γαλλία, όπου έζησε στο Σαιν-Λε-λα-Φορέ, κοντά στο Παρίσι, μεταξύ 1927 και 1930 με τη σύζυγό του Άασε Κριστόφερσεν (1900-1938). Είχε ήδη γράψει και εκδώσει τα πρώτα του βιβλία. Το πρώτο ήταν το De fyra främlingarna, μια συλλογή διηγημάτων (1924). Η πρώτη του σημαντική επιτυχία ως συγγραφέα ήταν 4 αυτοβιογραφικές νουβέλες (1934 έως 1937), που εκδόθηκαν και μαζί ως το Romanen om Olof (= «Το μυθιστόρημα για τον Ούλουφ») και είχαν θέμα έναν νέο που μεγάλωνε στα βόρεια της χώρας. Το 1966 γυρίστηκε και σε ταινία με τον τίτλο Εδώ είναι η ζωή σου.
Ο Γιόνσον ήταν εξαρχής ισχυρά αντίθετος με τον φασισμό και τον ναζισμό. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου διετέλεσε εκδότης και συντάκτης του πολιτικού περιοδικού Håndslag (Ιούνιος 1942 - Ιούνιος 1945), ενώ δημοσίευσε και το Krilon, μια τριλογία μυθιστορημάτων, που με τη μορφή αλληγορίας ασχολείται με τα γεγονότα της εποχής του πολέμου.
Το 1946 ο Γιόνσον δημοσίευσε ένα από τα πλέον διάσημα μυθιστορήματά του, το Επιστροφή στην Ιθάκη, βασισμένο στην ιστορία του Οδυσσέα. Το 1940 ο Γιόνσον είχε νυμφευθεί τη μεταφράστρια Σίλα (Cilla Johnson) και έζησε με την οικογένειά του στην Ελβετία από το 1947 έως το 1949 και κατόπιν ένα έτος στην Αγγλία. Ταξίδια του στην Ιταλία και στη Γαλλία τον ενέπνευσαν στο να γράψει αρκετά ιστορικά μυθιστορήματα, που έτυχαν καλής υποδοχής. Το 1957 εκλέχθηκε μέλος της Σουηδικής Ακαδημίας.
Ακόμα ένα γνωστό έργο του είναι το Hans nådes tid (1960).

Μια αμφιλεγόμενη επιλογή

Η επιλογή του Γιόνσον και του Μάρτινσον για να βραβευθούν με το Νόμπελ το 1974 υπήρξε αμφιλεγόμενη, καθώς αμφότεροι ήσαν μέλη της επιτροπής του Βραβείου, ενώ εκείνο το έτος υπήρχαν γνωστοί υποψήφιοι, που θεωρούνταν οι επικρατέστεροι: ο Γκράχαμ Γκρην, ο Βλαντίμιρ Ναμπόκοφ, ο Σολ Μπέλοου και ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες.
Φύλλο βελανιδιάς

Το φύλλο βελανιδιάς είναι αρχαίο ελληνικό, αλλά και αργότερα γερμανικό λαογραφικό και πολιτικό-στρατιωτικό σύμβολο.

Προέλευση και ερμηνεία

Η βελανιδιά στην Γερμανία θεωρείται ως πατροπαράδοτο δέντρο, από την εποχή των Γερμανικών φυλών. Χάρη της δυνατής κορμοστασιάς του δένδρου, της μακράς ζωής, της σκληρής του ξυλείας και της μακράς αντοχής του πριν πέσουν τα φύλλα του το φθινόπωρο, του έχουν αποδοθεί συμβολικές αρετές της αντοχής, της εμπιστοσύνης, της μακροβιότητας, ή ακόμα και της αθανασίας. Στην γερμανική μυθολογία αναφέρεται στον μύθο της Ίρμινσουλ. Στην εποχή του ρομαντισμού θεωρήθηκε και ως σύμβολο πιστής αγάπης.
Σταδιακά, και από την εποχή της ίδρυσης του γερμανικού Ράιχ, το 1871 χρησιμοποιήθηκε όλο και περισσότερο ως εθνικό σύμβολο σε μνημεία, στεφάνια, εμβλήματα, στολές, παράσημα και νομίσματα.
Το φύλλο της βελανιδιάς εμφανίζεται στο παράσημο Pour le Mérite, στον Σιδερένιο σταυρό, στον Σταυρό πολεμικής ανδραγαθίας, στον Σταυρό των Ιπποτών κ.α. Στην Ελλάδα φέρει ο αστέρας του Τάγματος του Σωτήρος ένα στεφάνι που αναπαριστά το μισό κλαδί δρυός και το άλλο μισό δάφνης. Πολλά αρχαία νομίσματα της Ηπείρου περιείχαν ως διακοσμητικό στοιχείο το φύλλο βελανιδιάς. 
Βρίσκεται επίσης στη πίσω όψη πολλών νομισμάτων της ομοσπονδιακής και της πρώην ανατολικής Γερμανίας.
Γιώργος Ρωμανός

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 16 Μάη του 1947.

Δώδεκα ετών άρχισε μαθήματα θεωρίας της μουσικής και κιθάρας, με τον Στέφανο Βασιλειάδη και συνέχισε με μαθήματα κλασικής κιθάρας με τον Γεράσιμο Μηλιαρέση. Σπούδασε αρμονία και πιάνο με τον Γεώργιο Γεωργιάδη.

Συνεργάστηκε κατά κύριο λόγο με τον Μάνο Χατζιδάκι ενώ έγραψε τραγούδια για την Αρλέτα, την Δέσποινα Γλέζου και την Μαρίνα.

Συνέθεσε μουσική για το Θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κουν στις παραστάσεις: «Νεκροταφείο αυτοκινήτων» του Αρραμπάλ και «Το καλοκαίρι» του Βενγκαρντέν (’68-΄70).

Η παρτιτούρα από το πιο διάσημο ίσως τραγούδι του «Το ρολόι», δόθηκε από τον Ρωμανό, στον Νικόλαο Αρμάο, για να φτιάξει τον κύλινδρο για την λατέρνα. Ο ογδοντάχρονος τότε Αρμάος μετέφερε την λατέρνα του στο στούντιο παίζοντας το βασικό θέμα σε άψογο ρυθμό, πάνω στην ηχογράφηση του οποίου έπαιξαν μετά οι μουσικοί.«Το ρολόι» ήταν για δεκαετίες το επίσημο σήμα εκπομπής της εταιρείας δίσκων «ΛΥΡΑ».

Το 1972 εγκαθίσταται στο Παρίσι όπου συνεργάστηκε ως συνθέτης με σχολές θεάτρου, μπαλέτου και έγραψε μουσική για διαφημιστικά σπότ για το ραδιόφωνο και την τηλεόραση.
Επιδότηση τύπου στο Λουξεμβούργου

Η επιδότηση τύπου (λουξεμβουργιανά: Staatlech Pressehëllef) δίνεται από την κυβέρνηση σε εφημερίδες στο Λουξεμβούργο σύμφωνα με το νόμο της 13ης Αυγούστου 1998, περί προώθησης του Έντυπου Τύπου. Δίνεται αυτόματα σε όλες τις εφημερίδες γενικού ενδιαφέροντος που εκδίδονται τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα, οι οποίες έχουν προσωπικό πλήρους ωραρίου τουλάχιστον πέντε δημοσιογράφων και σε αυτές όπου οι διαφημίσεις αποτελούν λιγότερο από το 50% της εφημερίδας.
Τα συνολικά έξοδα του προγράμματος ανήλθαν σε 7.754.499 ευρώ το 2009. Το ένα τρίτο της συνολικής επιδότησης απλώνεται ομοιόμορφα μεταξύ των χρηματοδοτούμενων εφημερίδων, με τα υπόλοιπα δύο τρίτα να αναλογούν στον αριθμό των σελίδων. Όλες οι εφημερίδες, εκτός από την κυρίαρχη Luxemburger Wort, εξαρτώνται από την επιδότηση τύπου για την επιβίωσή τους.
Επιπλέον, οι εφημερίδες λαμβάνουν έμμεση επιδότηση από ένα προνομιακό ταχυδρομικό ποσοστό, ένα ανώτατο όριο για την τηλεοπτική και ραδιοφωνική διαφήμιση, και ένα μειωμένο φόρο προστιθέμενης αξίας με συντελεστή 3%.
Μονοπάτι C4

Τo μονοπάτι C₄ είναι ένα μεταβολικό μονοπάτι που υπάρχει στα φυτά (τα λεγόμενα «C₄ φυτά») τα οποία φέρουν μια διαφοροποίηση στην δέσμευση και στην αναγωγή του άνθρακα από εκείνες που προβλέπει ο κύκλος του Κάλβιν που ισχύει για τα περισσότερα φυτά. Από την δεκαετία του 1960 φάνηκε ότι σε αυτά τα φυτά (όπως το καλαμπόκι), τα πρώτα προϊόντα της φωτοσύνθεσης είναι οργανικά οξέα με 4 άτομα άνθρακα.
Περιπλανώμενος (ταινία)

Πλοκή

Ένας άνδρας που ταξιδεύει με τη σύζυγό του και τον γιο τους στην πόλη παίρνει έναν σύντομο δρόμο μεταξύ των στεπών. Το αυτοκίνητο πάθει βλάβη στη μέση του πουθενά και το πρωί ανακαλύπτει ότι η γυναίκα και ο γιος του, έχουν φύγει. Ενώ ψάχνει να τους βρει, βρίσκει μια παράξενη παράγκα όπου ζει ένας ηλικιωμένος άνδρας και η κόρη του. Αυτό το παράξενο ζευγάρι φαίνεται να έχει σχέδια για αυτόν, αλλά δεν είναι σαφές τι μπορεί να συνεπάγεται εν λόγω σχέδια. Όπως ο ίδιος ανακαλύπτει δεν υπάρχει διαφυγή από αυτό το μέρος, παίρνει επίσης πιο κοντά στην επίλυση του μυστηρίου του τι συνέβη στην οικογένειά του, και ποιος είναι αυτοί οι παράξενοι άνθρωποι.