google/wiki40b huggingface dataset:
Φινλανδικός Εμφύλιος Πόλεμος

Ο Φινλανδικός Εμφύλιος Πόλεμος (27 Ιανουαρίου – 15 Μαΐου 1918) αφορούσε την αρχηγία και τον έλεγχο της Φινλανδίας κατά τη μετάβαση της από Μεγάλο Δουκάτο της Ρωσικής Αυτοκρατορίας σε ανεξάρτητο κράτος. Η αντιπαράθεση σχημάτιζε μέρος της εθνικής, πολιτικής, και κοινωνικής αναταραχής που ήταν συνέπεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου (Ανατολικό Μέτωπο) στην Ευρώπη. Ο πόλεμος ξέσπασε μεταξύ των Κόκκινων, που τους οδηγούσε το Κόμμα των Σοσιαλδημοκρατών και των Λευκών, που τους οδηγούσαν μη σοσιαλιστές, η συντηρητική Σύγκλητος της Φινλανδίας. Η παραστρατιωτική οργάνωση Κόκκινοι Φρουροί, που αποτελείτο από βιομηχανικούς εργάτες και αγρότες, έλεγχε τις πόλεις και τα βιομηχανικά κέντρα της Νότιας Φινλανδίας. Η παραστρατιωτική οργάνωση Λευκοί Φρουροί, που αποτελείτο από χωρικούς και φατρίες αστών της μεσαίας και ανώτερης τάξης, έλεγχε την αγροτική κεντρική και βόρεια Φινλανδία.
Η φινλανδική κοινωνία είχε ζήσει έως και το 1917 (υπό το Ρωσικό καθεστώς) γοργή αύξηση του πληθυσμού, εκβιομηχανοποίηση, προαστικοποίηση και την άνοδο ενός αποδεκτού εργατικού κινήματος. Τα πολιτικά και κυβερνητικά συστήματα της χώρας βρίσκονταν στην ασταθή φάση μιας εκδημοκρατισμού κι ενός εκσυγχρονισμού, ενώ οι κοινωνικόοικονομικές συνθήκες του λαού και το γενικότερο εθνικο-πολιτισμικό υπόβαθρο σταδιακά βελτιωνόταν. Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος οδήγησε στη κατάρρευση της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και σε ένα αγώνα δρόμου για δύναμη, στρατιωτικοποίηση, και κλιμακούμενης κρίσης μεταξύ του εργατικού κινήματος που έγερνε προς τα αριστερά και των Φινλανδών συντηρητικών. Η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας της Φινλανδίας στις 6 Δεκεμβρίου 1917 απέτυχε να σταματήσει τις διαμάχες και οδήγησε τη χώρα στον πόλεμο.
Φάνη Πάλλη - Πετραλιά

Οικογενειακό υπόβαθρο

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 10 Αυγούστου 1943 και είναι παντρεμένη με τον επιχειρηματία Νίκο Πάλλη. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και είναι δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω και έχει ασκήσει για πολλά χρόνια το επάγγελμα. Έχει τέσσερα παιδιά: την Αλεξάνδρα, την Έλενα, τη Ντόρα και τον Ιάκωβο. 
Οι ρίζες της, από την πλευρά του πατέρα της, είναι από πολιτική οικογένεια της Ηλείας με δράση από την επανάσταση του 1821 έως σήμερα. Γενέτειρα της οικογενείας Πετραλιά, με πολλούς εκπροσώπους στο ελληνικό κοινοβούλιο, είναι η Δίβρη (Λάμπεια) Ηλείας. Ο πατέρας της Επαμεινώνδας Πετραλιάς υπήρξε διεθνής προσωπικότητα του αθλητισμού και του Ολυμπιακού Κινήματος και ο παππούς της Θάνος Πετραλιάς διετέλεσε βουλευτής Αχαιοήλιδος. Από την πλευρά της μητέρας της κατάγεται από τη Σκόπελο.

Πολιτική δράση

Η Φάνη Πετραλιά εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας το 1985 και εκλεγόταν έως και τις εκλογές του 2007. Διετέλεσε Υφυπουργός Αθλητισμού από τις 11 Απριλίου 1990 έως τις 7 Αυγούστου 1991 και αργότερα Υφυπουργός Υγείας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων από τις 3 Δεκεμβρίου 1992 έως τις 12 Οκτωβρίου 1993 στην κυβέρνηση της ΝΔ υπό τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη στο διάστημα 1990-1993. 
Από τις 18 Μαρτίου του 2004 ήταν Αναπληρώτρια Υπουργός Πολιτισμού στην κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή (2004) με αυξημένες αρμοδιότητες για την ολοκλήρωση των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας το 2004 και της αξιοποίησης των ολυμπιακών έργων. Άλλωστε η Φάνη Πετραλιά ήταν Τομεάρχης Ολυμπιακών Αγώνων της Νέας Δημοκρατίας πριν την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας από το κόμμα της. Από τις 14 Φεβρουαρίου του 2006 έως τις 15 Σεπτεμβρίου του 2007 κατείχε το αξίωμα της Υπουργού Τουριστικής Ανάπτυξης. Στις 17 Δεκεμβρίου του 2007 ορκίστηκε Υπουργός Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας, μετά την παραίτηση του υπουργού Βασίλη Μαγγίνα, θέση που κατείχε μέχρι και τις 7 Οκτωβρίου 2009.
Λέων της Νεμέας

Καταγωγή

Ήταν απόγονος του Τυφώνος και της Έχιδνας ή του Όρθρου και της Χίμαιρας. Υπάρχει ακόμα η άποψη ότι έπεσε από τη Σελήνη και ήταν απόγονος του θεού Δία και της θεάς Σελήνης. Το θηρίο αυτό σκοτώθηκε τελικά από τον Ηρακλή.
Η θανάτωση του Λέοντος και η εκδορά του ήταν ο πρώτος άθλος που ανατέθηκε στον Ηρακλή από τον Ευρυσθέα.
Ο Λέων είχε πολύ σκληρό δέρμα, το οποίο δεν μπορούσε να τρυπηθεί από όπλο. O Ηρακλής χρησιμοποίησε στην αρχή το τόξο και το σπαθί του, χωρίς αποτέλεσμα. Τελικά πάλεψε ο ίδιος με γυμνά χέρια με το θηρίο και το έπνιξε. Στη συνέχεια προσπάθησε να το γδάρει, αλλά και αυτό στάθηκε αδύνατο. Η θεά Αθηνά του συνέστησε να χρησιμοποιήσει τα δόντια του ίδιου του ζώου, όπως και έκανε ο Ηρακλής, καταφέρνοντας τελικά να του πάρει το δέρμα.
Ο ήρωας φόρεσε την «λεοντή» (δέρμα, τομάρι λέοντος) και πήγε στον Ευρυσθέα να του πει ότι εκτέλεσε την πρώτη αποστολή του. Μόλις τον είδε να μπαίνει ο Ευρυσθέας τρομοκρατήθηκε, νομίζοντας ότι επρόκειτο για το ίδιο το Λιοντάρι, και κρύφτηκε σε ένα πιθάρι. Ο Ηρακλής κράτησε την λεοντή και τη φορούσε πάντα στο εξής σαν πανοπλία.
Όταν ο ήρωας έφτασε στη Νεμέα για να σκοτώσει το λιοντάρι τον φιλοξένησε ο Μόλορχος, ένας ντόπιος βοσκός. Ο Μόλορχος, σύμφωνα με την παράδοση, ήταν ο πρώτος άνθρωπος που απέδωσε στον Ηρακλή θεϊκές τιμές.
Το νεκρό σώμα του Λέοντος μεταφέρθηκε από τους θεούς στον ουρανό και σχημάτισε τον Αστερισμό του Λέοντα.
Κρητικός φοίνικας

Κατανομή

Το μόνο μεγάλο δάσος φοίνικα της Ευρώπης αποτελείται από το Φοίνικα του Θεόφραστου, στο Βάι, μια παραλία στο νομό Λασιθίου στην ανατολική Κρήτη στο δήμο Σητείας. Το φοινικόδασος του Αγίου Νικήτα που υπάρχει στο νότιο μέρος του Νομού Ηρακλείου είναι μακρόστενο και φύεται στα ανατολικά Αστερούσια Όρη σε κάπως αρκετή απόσταση απ' τη θάλασσα (το μόνο στην Κρήτη). Στην παραλία Πρέβελης ένα άλλο γνωστό παραποτάμιο φοινικόδασος στη νότια ακτή του Νομού Ρεθύμνης και στον ίδιο νομό δυτικότερα κοντά στον παράλιο οικισμό Πλακιά φύονται λίγα άτομα δίπλα σε ένα ποτάμι στην παραλία Σούδα. 
Πέρα από την Κρήτη, μεμονωμένα άτομα έχουν εντοπιστεί σε 5 σημεία στην Αμοργό, σε 1-2 σημεία στην Ανάφη, στην Χάλκη  και στις χερσονήσους της Κνίδου  και της Αλικαρνασσού (απέναντι από την Κω) της επαρχίας Mugla στη νοτιοδυτική Τουρκία. Πρόσφατα ανακαλύφθηκαν 8 μέλη του είδους στην περιοχή της Αρχαίας Επιδαύρου.

Περιγραφή

Ο φοίνικας φτάνει τα 15 μ. ύψος, συνήθως με πολλούς λεπτούς κορμούς. Τα φύλλα είναι πτεροειδή, με μάκρος 2-3 μ, με τα πολυάριθμα, άκαμπτα, γκριζο-πράσινα, γραμμικά φυλλάρια 15-50 εκατ. μήκος σε κάθε πλευρά του κεντρικού μίσχου. Ο καρπός είναι ωοειδής, κιτρινο-καφέ δρύπη, με 1,5 εκατ. μάκρος και 1 εκατ. σε διάμετρο, και περιέχει ένα μόνο μεγάλο σπόρο. Ως φοίνικας θυμίζει περισσότερο τον Phoenix dactylifera τη γνωστή μας χουρμαδιά που φύεται στις ερήμους Σαχάρα και της Αραβίας, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις θυμίζει και τον Phoenix canariensis με πιο ασημοπράσινο χρώμα φυλλώματος, για αυτό και υποστηρίζεται πως ο φοίνικας του Θεοφράστου είναι ο αρχαίος πρόγονος και των δυο αυτών ειδών, ο οποίος είναι μικρότερος σε διαστάσεις (τα 10-15 μέτρα μόνο φτάνουν τα ενήλικα φυτά) και η σάρκα του καρπού του (του "χουρμά") δεν αξίζει να φαγωθεί επειδή είναι πάρα πολύ λεπτή και ινώδης και έχει μια στυφή γεύση, αν και μερικές φορές οι καρποί του τρώγονται από τους ντόπιους.

Ποικιλία καρποφορίας

Ό,τι συμβαίνει με την χουρμαδιά, από περιοχή σε περιοχή έχει παρατηρηθεί και στον φοίνικα του Θεόφραστου, δηλαδή διαφορά ποικιλίας ανάμεσα στους καρπούς, όσον αφορά τη χημική διαδικασία ωρίμανσης τους και το σχήμα. Για παράδειγμα στην Επίδαυρο ο φοίνικας του Θεόφραστου κάνει πιο μακρόστενους καρπούς και όταν βρίσκονται σε κατάσταση ακόμα άγουρη ή ημι-άγουρη, ο πυρήνας (κουκούτσι) υφίσταται, αλλά όχι σε όλα τα στάδια ωρίμανσης (όπως συμβαίνει στην χουρμαδιά), ο οποίος στην πρώτη περίπτωση βρίσκεται εξολοκλήρου σε άγουρη, υγρή κατάσταση και όχι στερεή, σε αντίθεση όμως με τους πιο ωοειδείς καρπούς από την Πρέβελη και γενικότερα την Κρήτη όπου ακόμα και άγουρη πρασινωπού χρώματος να είναι η σάρκα του καρπού, ο πυρήνας μέσα βρίσκεται σε στερεή κατάσταση, ακόμα κι αν εμφανισιακά έχει ένα λευκότερο "άγουρο" χρώμα, καθώς στην μετέπειτα σπορά του παρατηρείται πως ένα 80% μιας ποσότητας, έχει απόδοση ριζοβολίας. Επίσης, μόνο στην ίδια την Κρήτη έχει παρατηρηθεί μικρή διαφορά ιδιοτήτων ανάμεσα σε σπόρους που προέρχονται από την Πρέβελη και το Βάι αντίστοιχα.
Νουβία

Η Νουβία είναι μια περιοχή κατά μήκος του ποταμού Νείλου, η οποία εκτείνεται στη νότια Αίγυπτο και το βόρειο Σουδάν, από το Ασσουάν μέχρι τη Χαρτούμ. Οι κάτοικοί της λέγονται Νούβιοι.

Ιστορία

Η περιοχή έχει μακραίωνη ιστορία, και οι κάτοικοί της άρχισαν τη καλλιέργεια αγροτικών προϊόντων την 5η χιλιετία π.Χ. Η περιοχή διαθέτει πλούσιους φυσικούς πόρους, τους οποίους εμπορευόταν με τα αρχαία αιγυπτιακά βασίλεια. Το Νέο Βασίλειο της Αιγύπτου κατέλαβε τη Νουβία το 1500 π.Χ. 
Μετά την αποχώρηση των Αιγυπτίων ιδρύθηκε το Βασίλειο του Κους. Η πρωτεύουσα του ήταν η Μερόη, η οποία βρισκόταν στην ενδοχώρα στις όχθες του Νείλου. Στα ελληνιστικά και τα ρωμαϊκά χρόνια στα παράλια της Ερυθράς θάλασσας που βρίσκονταν κοντά στη Νουβία ήκμασαν πολλοί εμπορικοί ναύσταθμοι. Εκεί σταματούσαν για ανεφοδιασμό οι ναυτικοί που είχαν ξεκινήσει από την Αίγυπτο για την Αζανία (σημερινές Σομαλία, Κένυα, Τανζανία) ή τις μακρινές Ινδίες. Οι Νούβιοι εκείνα τα χρόνια επιδίδονταν κυρίως στο εμπόριο καβουκιών χελώνας και ελεφαντοστού (κυρίως στους εν λόγω ναυστάθμους) τα οποία ήταν άφθονα στη γη τους.  Μία από τις ισχυρότερες και πλουσιότερες πόλεις του Βασιλείου του Κους ήταν το Αξούμ, το οποίο τελικά έγινε τόσο ισχυρό που κατέλυσε το βασίλειο και σχημάτισε την ομώνυμη αυτοκρατορία. Η αυτοκρατορία του Αξούμ είχε στενές εμπορικές σχέσεις με τους Βυζαντινούς και μάλιστα εκχριστιανήθηκε τον 4ο αιώνα. Περιλάμβανε εδάφη από τη Νουβία, και την Αιθιοπία. Όταν οι Βυζαντινοί έφυγαν οριστικά από την Αφρική στα μέσα του 7ου αιώνα άρχισε και η αργή αλλά σταθερή παρακμή της αυτοκρατορίας του Αξούμ.
Τον 10ο αιώνα η αυτοκρατορία του Αξούμ καταλύθηκε και η Νουβία πέρασε στην κυριαρχία των Αράβων. Μεγάλο μέρος του πληθυσμού εξαραβίστηκε και οι χριστιανοί κάτοικοι του Αξούμ μετανάστευσαν στα νότια ή στην ενδοχώρα. Το 1504 το τελευταίο βασίλειο στη Νουβία καταλύθηκε από τους Άραβες. Το 1557 η περιοχή πέρασε στα χέρια των Οθωμανών. Ωστόσο η Νουβία ήταν ακριτική περιοχή και είχε μικρή γεωπολιτική και οικονομική σημασία. Ετσι η Οθωμανική παρουσία στη περιοχή ήταν περιορισμένη και βραχύβια. Στο διάστημα 1822 όλη η Νουβία έγινε μέρος της -ανεξάρτητης από τους Οθωμανούς πλέον- Αιγύπτου, που τότε τη κυβερνούσε ο Μεχμέτ Αλή Πασάς. Ωστόσο παρόλο που η Αίγυπτος ήταν de facto ανεξάρτητη, de juro ανήκε ακόμα στους Οθωμανούς. Έτσι μετά την ήττα των Οθωμανών στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο η Νουβία που τότε ήταν μέρος της Αιγύπτου έγινε βρετανικό προτεκτοράτο. Το 1954 η Αίγυπτος σε μία έξυπνη πολιτική κίνηση παραιτήθηκε οριστικά από τις διεκδικήσεις της στη Νουβία  -διαλύοντσς έτσι τη τελευταία πρόφαση των Βρετανών να παραμείνουν σε αυτή τη περιοχή- η οποία έγινε μέρος του ανεξαρτητοποιημένου πλέον Σουδάν με τη ταυτόχρονη συγκατάθεση Βρετανών και Αιγυπτίων.
Τζαμί Ελ Μουσρί Αμπούλ Αμπάς

Το Τζαμί Ελ Μουσρί Αμπούλ Αμπάς (αραβικά: جامع أبو العباس المرسي ) είναι ένα Αιγυπτιακό τζαμί στη πόλη της Αλεξάνδρειας. Είναι το μεγαλύτερο και πιο διάσημο τζαμί της πόλης και χτίστηκε προς τιμήν του σουφίτη Αγίου του 13ου αιώνα Αμπού Αλ-Αμπάς Αλ-Μουρσί ο οποίος καταγόταν από τη Μούρθια του Αλ-Άνταλους (μουσουλμανική Ισπανία) και έζησε τα τελευταία του χρόνια στην Αλεξάνδρεια.
Το τζαμί βρίσκεται στη συνοικία Ανφούσι (πρώην νήσος Φάρος), κοντά στο κάστρο του Καϊτμπέη.
Το τζαμί ανασχεδιάστηκε και ανακατασκευάστηκε μεταξύ των ετών 1929-1945 από τους Ευγένιο Βαλζάνια και Μάριο Ρόσσι οι οποίοι εμπνεύστηκαν από τη παλιά αρχιτεκτονική του Καΐρου
Μπάμπης Σταυρόπουλος

Καριέρα

Πρώτη ομάδα του ήταν το ανεξάρτητο σωματείο της Ολυμπιάδας Αιγάλεω (που αργότερα μετονομάστηκε σε "Ορφέας Αιγάλεω"), από την οποία μετεγγράφηκε στο Αιγάλεω το καλοκαίρι του 1967. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην Α' Εθνική την πρώτη αγωνιστική της περιόδου 1967-68, σε αγώνα εναντίον του ΠΑΟΚ.
Έως και τη σεζόν 1972-73, που υπέγραψε στον Ολυμπιακό Πειραιώς, είχε συμμετάσχει σε 176 αγώνες πρωταθλήματος, επιτυγχάνοντας και 42 γκολ. Ως ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού έπαιξε για πέντε περιόδους (έως και τη σεζόν 1977-78).
Το 1978-79 επέστρεψε στο Αιγάλεω, ενώ το 1979-80 έπαιξε με το "Σίτι" στη Β' Εθνική και το 1980-81 ήταν παίκτης-βοηθός του Ανδρέα Σταματιάδη στην Αθηναϊκή ομάδα.

Προπονητική καριέρα

Ο Μπάμπης Σταυρόπουλος την περίοδο 1981-82 ήταν παίκτης-προπονητής στην ομάδα της Χίου και έκτοτε έχει αναλάβει το πόστο του προπονητή σε αρκετές ομάδες μεταξύ των οποίων και το Αιγάλεω (1985 και 1996).

Διεθνείς συμμετοχές

Ο Μπάμπης Σταυρόπουλος έχει χρηστεί 4 φορές διεθνής με την Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Ελλάδος.
Aγωνίστηκε με την Εθνική Νέων στο αντίστοιχο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα Νέων του 1968, ενώ μόλις ένα χρόνο αργότερα κατέκτησε (1969) με την Εθνική Ενόπλων το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων (Σ.Ι.Σ.Μ.)
Φρειδερίκος Αύγουστος Β΄ του Όλντενμπουρκ

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Πέτρου Β΄ μεγάλου δούκα του Όλντενμπουρκ και της Ελισάβετ των Βέττιν, κόρης του Ιωσήφ δούκα της Σαξονίας-Άλτενμπουρκ. 
Έκτιζε ένα νέο ανάκτορο, όταν το 1895 απεβίωσε η πρώτη του σύζυγος. Προς τιμήν της του έδωσε το όνομά της. Το 1900 διαδέχθηκε τον πατέρα του ως το 1918, που καταργήθηκε η μοναρχία στη Γερμανία: πιέστηκε να παραιτηθεί στο τέλος του Α΄ Παγκοσμίου-Πολέμου και το μεγάλο δουκάτο του να ενωθεί με τη Γερμανική Δημοκρατία. Η οικογένεια διέμεινε στο κάστρο Ράστεντε, όπου ο Φρειδερίκος-Αύγουστος Β΄ ασχολήθηκε με αγροτικά και εργοστασιακά ενδιαφέροντα. 
Ένα έτος μετά την παραίτηση από το θρόνο του ζήτησε από τη Συνέλευση (Diet) στο Όλντενμπουρκ μία ετήσια αποζημίωση 150.000 μάρκων λέγοντας, ότι η οικονομική του κατάσταση ήταν αβέβαιη. Απεβίωσε το 1931 στο ανάκτορο Ράσταντε σε ηλικία 79 ετών.
1,1-διμεθυλοκυκλοπροπάνιο

Με χρήση καρβενίου

Με προσθήκη μεθυλενίου σε μεθυλοπροπένιο και χρήση συστήματος διωδομεθάνιου (ZnI₂), ψευδαργύρου (Zn) και χαλκού (Cu) (ο τελευταίος ως καταλύτης):

Καταλυτική υδρογόνωση-1,3

Με καταλυτική υδρογόνωση - Παράγεται (κυρίως) μεθυλοβουτάνιο:

Υδραλογόνωση-1,3

Με υδραλογόνο (ΗΧ) - Παράγεται (κυρίως) 2-αλο-2-μεθυλοβουτάνιο:

Υδροξυαλογόνωση-1,3

Με υπαλογονώδες οξύ (HOX) - Παράγεται (κυρίως) 4-αλο-2-μεθυλο-2-βουτανόλη:
Η παραπάνω αντίδραση, ισχύει όταν X = Cl, Br ή I. Στην περίπτωση του υποφθοριώδους οξέος (HOF), παράγεται κυρίως 3-μεθυλο-3-φθορο-1-βουτανόλη:

Ενυδάτωση-1,3

Με επίδραση θειικού οξέος σε 1,1-διμεθυλοκυκλοπροπάνιo (κυρίως) όξινος θειικός 2-μεθυλο-2-βουτυλεστέρας [CH₃CH₂C(SO₄H)(CH₃)₂], που υδρολύεται σχηματίζοντας  2-μεθυλο-2-βουτανόλη:

Διυδροξυλίωση-1,3

Με επίδραση υπεροξειδίου του υδρογόνου (H₂O₂) σε 1,1-διμεθυλοκυκλοπροπάνιo, παρουσία καρβοξυλικών οξέων παράγεται (κυρίως) 3-μεθυλο-1,3-βουτανoδιόλη:
Τουίκεναμ

Το Τουίκεναμ (αγγλικά: Twickenham) είναι περιοχή στο νοτιοδυτικό Λονδίνο, δίπλα από τον ποταμό Τάμεση σε απόσταση 16 χλμ από το κέντρο του Λονδίνου. 
Αποτελεί τμήμα του ευρύτερου δήμου του Ρίτσμοντ, με το οποίο ενώνεται μέσω της περιοχής Σαιντ Μάργκαρετς, και η περιοχή του εκτείνεται σε 12 τ.χλμ και έχει πληθυσμό 52.396 κατοίκων με πληθυσμιακή πυκνότητα 4.239 κατοίκους ανά τ.χλμ σύμφωνα με την απογραφή του 2011.Το κέντρο της περιοχής είναι αρκετά ανεπτυγμένο, ενώ η ευρύτερη περιοχή είναι γνωστή ως η έδρα του σταδίου του Τουίκεναμ, το οποίο είναι το μεγαλύτερο στάδιο ράγκμπι παγκοσμίως και η έδρα της αγγλικής ομοσπονδίας ράγκμπι και της αγγλικής εθνικής ομάδας ράγκμπι.
Κατά μήκος της πλευράς που βρίσκεται δίπλα από τον Τάμεση, υπάρχουν πολλές παλιές αρχοντικές επαύλεις του 18ου αιώνα οι οποίες εξακολουθούν να διατηρούνται σε πολύ καλή κατάσταση. Τα διάσημα κτήρια της περιοχής είναι το Γιορκ Χάουζ, Μαρμπλ Χιλ, και το Στρώμπερι Χιλ Χάουζ. Στην περιοχή υπήρχε επίσης κατά το παρελθόν και η οικία του ποιητή του 18ου αιώνα Αλεξάντερ Πόουπ η οποία δεν διασώζεται πλέον εκτός από τις απεικονίσεις της σε έργα τέχνης. Αξιόλογο επίσης κτήριο και ίδρυμα της περιοχής είναι το πανεπιστήμιο St Mary's στο Τουίκεναμ, το οποίο αποτελεί το παλαιότερο καθολικό πανεπιστήμιο στο Ηνωμένο Βασίλειο έχοντας ιδρυθεί το 1850.
Ο κυριότερος οδικός άξονας από το κύριο Λονδίνο προς το Τουίκεναμ είναι ο Α316 ο οποίος περνά τον Τάμεση από την γέφυρα του Τουίκεναμ.
Κόνραντ Τσούζε

Η συνεισφορά του

Ο Κόνραντ Τσούζε γεννήθηκε στο Βερολίνο. Σπούδασε μηχανικός στην Πολυτεχνική Σχολή του Βερολίνου (Technische Hochschule Berlin-Charlottenburg) και απεφοίτησε το 1935. Το 1937, κουρασμένος από την εκτέλεση πολλών παρόμοιων αριθμητικών υπολογισμών κατασκεύασε την πρώτη υπολογιστική του μηχανή, την Ζ1. Το 1941, με τη βοήθεια μερικών φίλων και με χρήση πεταμένων ανταλλακτικών κατασκεύασε τον υπολογιστή Z3 μέσα στο σαλόνι του πατρικού του σπιτιού. Εγνώριζε, ότι η μηχανή του μπορούσε να κάνει μέσα σε λίγες ώρες τους υπολογισμούς, που ένα ολόκληρο τμήμα υπολογισμών εργοστασίου χρειαζόταν μια εβδομάδα για να ολοκληρώσει, αλλά μη όντας μέλος του Ναζιστικού Κόμματος παρέμεινε σιωπηλός και αφανής, ακόμη και όταν κατασκεύασε τον Z4, την βελτιωμένη έκδοση του Z3 προς το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Τον μετέφερε αρχικά στο Γκέτινγκεν και κατόπιν τον έκρυψε σε ένα στάβλο στο Allgäu, όπου παρέμεινε και ο ίδιος κρυμμένος. 
Το 1949 μετέφερε την κατασκευή του στη Ζυρίχη, όπου και αναγνωρίστηκε η συνεισφορά του στον δημιουργούμενο κόσμο των υπολογιστών. Ίδρυσε την εταιρία ZUSE KG μαζί με τους Harro Stucken και Alfred Eckhard με σκοπό την εμπορική εκμετάλλευση και την ενοικίαση των υπηρεσιών του στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης (Eidgenössische Technische Hochschule Zürich, ETZ)   
Κατ' αυτόν ττον τρόπο ο Ζ4 υπήρξε ο πρώτος εμπορικός υπολογιστής (πρίν από τον UNIVAC) και συγχρόνως ο μοναδικός εν λειτουργία υπολογιστής στην Ευρώπη! Το 1956 κατασκευάστηκε το νέο μοντέλο Υ11. Ένα χρόνο αργότερα μεταφέρθηκε στο Bad Hersfeld. Το 1958 κατασκευάστηκε το μοντέλο Ζ22 και ένα χρόνο αργότερα το μοντέλο Ζ23, το πρώτο με βάση τα τρανζίστορ. Το 1964 η ZUSE KG εξαγοράστηκε από την Brown, Boveri & Cie (BBC) και το 1967 ο Κόνραντ Τσούζε αποσύρθηκε. 
Μια ακόμη σημαντική συνεισφορά του ήταν η επινόηση (1946) μιας θεωρητικής γλώσσας προγραμματισμού, η οποία ονομάστηκε Plankalkül. θεωρείται η πρώτη Γλώσσα προγραμματισμού υψηλού επιπέδου (high-level programming language). 
Από πολλούς μελετητές του αποδόθηκε ο τίτλος του "εφευρέτη του υπολογιστή". Ο ίδιος όμως έλεγε ότι συνέβαλαν πολλοί για να δημιουργηθεί ο υπολογιστής και ο τίτλος δεν μπορούσε να ανήκει μόνο σε αυτόν.
Ο Κόνραντ Τσούζε αγαπούσε πολύ τη ζωγραφική και ζωγράφισε αρκετούς πίνακες, στους οποίους υπέγραφε με το ψευδώνυμο "Kuno See".

Τα 100 χρόνια από την γέννησή του

Το 2010 -επ' ευκαιρία των 100 χρόνων από τη γέννηση του μεγάλου Γερμανού εφευρέτη- έγιναν πολλές εκθέσεις και διαλέξεις για να θυμίζουν την ζωή και το έργο του, όπως και τη σπουδαιότητά του στη διαμόρφωση της σημερινής ψηφιακής πραγματικότητας.
Νάντια Νοζάροβα

Καριέρα

Η Νάντια Ματέεβα Νοζάροβα γεννήθηκε στις 21 Νοεμβρίου του 1916 στο Πλέβεν της Βουλγαρίας. Ο πατέρας της ήταν έμπορος ηλεκτρονικών ειδών. Σπούδασε στο Αμερικανικό Σχολείο Θηλέων, στην περιοχή του Λόβετς, και αφού τελείωσε επέστρεψε στο Πλέβεν, ενώ το 1934, ξεκίνησε την καριέρα της ως τραγουδίστρια οπερέτας, και ξεκίνησε να κάνει περιοδεία στη Βουλγαρία. Μετά τη διάλυση του θιάσου, ξεκίνησε να παίζει στα θέατρα Οντεόν, Βουλγαρία και Corporate theatre. Κατόπιν, μετακόμισε στη Γερμανία για παρακολουθήσει μαθήματα τραγουδιού. Έτσι, το 1942, αφότου επαναπατρίστηκε, συμμετείχε στην ταινία Izpitanie.

Οικογένεια

Το 1936 κι αφού έπαιζε στο θέατρο Έιντζελ Σλαντκάροφ, παντρεύτηκε τον Σλαντκάροφ στο Μοναστήρι Τρόγιαν. Παρόλα αυτά, το 1940 πήρανε διαζύγιο, και εκείνη παντρεύτηκε τον Ισπανό κόντε Μαβάρο, ο οποίος είχε διπλωματικές σχέσεις με την πόλη του Βατικανό. Από αυτόν τον γάμο έλαβε και τον τίτλο κοντέσα, και με τον άνδρα της έζησαν στο Μόντε Κάρλο.
Μετά τον θάνατο του άνδρα της, το 1949, η Νοζάροβα, μετακόμισε στις ΗΠΑ και το 1953, παντρεύεται με τον Σιντ Φάρμπερ, ο οποίος είχε δική του μεσιτική επιχείρηση, ενώ διέθετε και δικό του κτίριο. Το 1985, πεθαίνει και ο τρίτος άντρας της, κι αφού έλαβε μεγάλη περιουσία, παντρεύεται την ίδια χρονιά, τον Γιούρι Φάρμπερ.

Φιλανθρωπία

Στα χρόνια που διεύθυνε την μεσιτική επιχείρηση, προσέφερε πολυάριθμες φιλανθρωπίες σε φιλανθρωπικές οργανώσεις. Επίσης, συνεργαζόταν ενεργά και με το Αλλοδαπών των ΉΠΑ, αλλά και με οργανώσεις υποστήριξης Εβραίων και Βενεζουελάνων μεταναστών. Εκτός αυτών εργαζόταν και για τον Ερυθρό Σταυρό στο Μονακό, αλλά και με το αμερικανικό νοσοκομείο του Παρισιού, με το Πριγκίπισσα Γκρέις του Μονακό και με άλλα πολλά.
Χρήστος Θηβαίος

Σπουδές

Ο Χρήστος Θηβαίος γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Φιλοσοφία στη Φιλοσοφική σχολή του πανεπιστημίου της Μπολόνια, με καθηγητή τον διάσημο συγγραφέα και σημειολόγο Ουμπέρτο Έκο.

Σταδιοδρομία

Έγινε γνωστός με το συγκρότημα Συνήθεις Ύποπτοι, το οποίο δημιούργησε το 1994 με τον Αλέκο Βασιλάτο και τον Τάσο Λώλη. Οι Συνήθεις Ύποπτοι διαλύθηκαν το 2000 και ο Θηβαίος συνέχισε σόλο καριέρα. Στη σόλο καριέρα του βρέθηκε στη σκηνή με κορυφαία ονόματα της Ελληνικής μουσικής: Μαρία Φαραντούρη,  Χάρις Αλεξίου, Θάνος Μικρούτσικος, Γιώργος Νταλάρας, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Αρλέτα, Ελευθερία Αρβανιτάκη, Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, Γιάννης Κότσιρας, Γιάννης Κούτρας, Μιλτιάδης Πασχαλίδης
Η τελευταία συνεργασία του Χρήστου Θηβαίου ήταν με το συγκρότημα Mr. Highway Βand όπου και έκαναν περιοδείες σε ολόκληρη την Ελλάδα αλλά και την Κύπρο από το 2011-2013.
Οικία Καμερζέλ

Ιστορικό

Η αρχική οικοδόμηση αυτής της κατοικίας, της οποίας οι ξυλοδεσιές συγκαταλέγονται ανάμεσα στις πιο πλούσια διακοσμημένες της πόλης, ανάγεται στο 1427. Την οριστική και σημερινή του μορφή το κτίσμα έλαβε το 1589, αφού μεσολάβησε μια ακόμη επέμβαση το 1467. Κατασκευάστηκε για λογαριασμό του διάσημου πωλητή τυριών Μαρτέν Μπράουν (Martin Braun) σε ιδιαίτερο αναγεννησιακό στυλ. Το ισόγειο είναι κατασκευασμένο από πέτρα και οι ανώτεροι όροφοι από γλυπτό ξύλο, με τα παράθυρα να θυμίζουν λαιμό φιάλης. Τα γλυπτά των δοκών έχουν τόσο θρησκευτικά όσο και κοσμικά θέματα, ενώ οι ζωγραφικοί πίνακες που κοσμούν το εσωτερικό του έχουν κατασκευαστεί από τον διάσημο Αλσατό ζωγράφο Λεό Σνουγκ (Léo Schnug) κατά την περίοδο 1904 - 1905. Στο αέτωμα υπάρχει ακόμη η τροχαλία, με τη βοήθεια της οποίας ανέβαζαν τα αγαθά στην αποθήκη.
Κατά τη διάρκεια της ύπαρξής της η οικία περιήλθε στην ιδιοκτησία πολλών άλλων ιδιοκτητών, μέχρι να περιέλθει στην κατοχή του Δήμου του Στρασβούργου και αποτελεί, μαζί με το σύνολο του ιστορικού κέντρου της πόλης (Petite France) Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ. Από τον 19ο αιώνα το ισόγειο λειτουργεί ως εστιατόριο και οι άνω όροφοι ως ξενοδοχείο.
Ερυθρός Αστέρας Βελιγραδίου (ποδόσφαιρο ανδρών)

Ιστορία

Ιδρύθηκε στις 4 Μαρτίου 1945 από το τότε καθεστώς της χώρας, στη θέση της ομάδας ΣΚ Γιουγκοσλάβια που διαλύθηκε. Το 1991 κατέκτησε το Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης, στον τελικό που έγινε στο Μπάρι της Ιταλίας. Οι οπαδοί του έχουν αδελφοποιηθεί με αυτούς του Ολυμπιακού Πειραιώς.

Έμβλημα και χρώματα

Στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αρκετοί από τους προπολεμικούς γιουγκοσλαβικούς συλλόγους διαλύθηκαν επειδή είχαν αγωνιστεί σε παιχνίδια κατά τη διάρκεια του πολέμου. Ένας από αυτούς τους συλλόγους ήταν η ΣΚ Γιουγκοσλάβια από το Βελιγράδι. Ο Ερυθρός Αστέρας σχηματίστηκε από τα ερείπια της Γιουγκοσλαβίας και της δόθηκε κόκκινο και λευκό χρώμα. Η κύρια εμφάνιση του Ερυθρού Αστέρα είναι η φανέλα με κόκκινες και λευκές κάθετες ρίγες, κόκκινο ή λευκό κοντό παντελόνι και κάλτσες. χρησιμοποιείται μερικές φορές ο σύλλογος επίσης ένα all-κόκκινο το ένα δίπλα στο ολόλευκη ένα. Ο σύλλογος χρησιμοποιεί κατά καιρούς κατακόκκινες ή ολόλευκες εμφανίσεις.
Το έμβλημα του συλλόγου έχει εξελιχθεί με την πάροδο του χρόνου. Σύγχρονο έμβλημα της ομάδας αποτελεί ένας θυρεός ο οποίος εμπεριέχει ένα κόκκινο πεντάκτινο αστέρι σε κόκκινο και λευκό φόντο. Επιπλέον το θυρεός πλαισιώνεται με χρυσό χρώμα. Υπάρχουν δύο χρυσά αστέρια στην κορυφή του εμβλήματος τους, τα οποία συμβολίζοουν τους είκοσι τίτλους που έχει κατακτήσει.
Ένας αετός καθότανε

Το «Ένας αετός καθότανε» («Ένας αϊτός καθότανε») ή απλά «Ένας αετός» («Ένας αϊτός») είναι ελληνικό παραδοσιακό δημοτικό τραγούδι που χορεύεται ως τσάμικο. Έχει ερμηνευτεί από πολλούς τραγουδιστές μεταξύ των οποίων ο Τάκης Καρναβάς, ο Γιώργος Παπασιδέρης, ο Γιάννης Κωνσταντίνου, ο Γιώργος Μεϊντανάς, ο Ανδρέας Τσαούσης, ο Βαγγέλης Περπινιάδης και ο Αλκίνοος Ιωαννίδης.
Άξια αναφοράς η αυθεντικότατη και παλιότερη ηχογραφημένη ερμηνεία του τραγουδιού από τον Αντώνη Νταλγκά (στο βιολί ο Δ. Σέμσης) το 1928.