google/wiki40b huggingface dataset:
Βυζαντινοπερσικός πόλεμος (602-628)

Ο βυζαντινοπερσικός πόλεμος του 602-628 ήταν ο τελευταίος της σειράς των πολέμων που διεξήχθησαν μεταξύ της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Αυτοκρατορίας των Σασσανιδών. Ο προηγούμενος πόλεμος μεταξύ των δύο δυνάμεων είχε τερματιστεί το 591, όταν ο αυτοκράτορας Μαυρίκιος βοήθησε τον Χοσρόη Β΄ της Περσίας να ανακτήσει το θρόνο του. Το 602 ο Μαυρίκιος δολοφονήθηκε από τον πολιτικό αντίπαλό του Φωκά. Ο Χοσρόης προχώρησε σε κήρυξη πολέμου, με casus belli την δολοφονία του Μαυρίκιου. Αυτό προκάλεσε μια δεκαετή μακρά σύγκρουση, ο μακρύτερος πόλεμος της σειράς. Εκτυλίχθηκε σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή: στην Αίγυπτο, στη Μεσοποταμία, στον Καύκασο, στην Ανατολία, στην Αρμενία, στο Αιγαίο και μπροστά στα τείχη της ίδιας της Κωνσταντινούπολης.
Ενώ οι Πέρσες αποδείχτηκαν σε μεγάλο βαθμό νικητές κατά τη διάρκεια του πρώτου σταδίου του πολέμου από το 602 έως το 622, κατακτώντας μεγάλο μέρος του Λεβάντε, της Αιγύπτου, αρκετών νησιών στο Αιγαίο και τμήματα της Ανατολίας, η άνοδος του αυτοκράτορα Ηρακλείου το 610 οδήγησε ανέτρεψε τα δεδομένα. Οι εκστρατείες του Ηρακλείου το 622 έως το 626 ανάγκασαν τους Πέρσες να κάνουν αμυντικό πόλεμο. Οι Πέρσες συμμάχησαν με τους Αβάρους και τους Σλάβους προσπαθώντας να καταλάβουν την Κωνσταντινούπολη το 626, αλλά νικήθηκαν. Το 627 ο Ηράκλειος εισέβαλε στην καρδιά της Περσίας.
Μέχρι το τέλος της σύγκρουσης, και οι δύο πλευρές είχαν εξαντλήσει τους ανθρώπινους και υλικούς πόρους. Κατά συνέπεια, ήταν ευάλωτοι προς το Χαλιφάτο των Ραιντούν, του οποίου οι δυνάμεις εισέβαλαν και στις δύο αυτοκρατορίες λίγα μόνο χρόνια μετά τον πόλεμο. Οι μουσουλμανικές δυνάμεις κατέκτησαν γρήγορα όλη την αυτοκρατορία της Περσίας και κατέλαβαν, από το Βυζάντιο, την Ανατολή, τον Καύκασο, την Αίγυπτο και τη Βόρεια Αφρική.
Εθνόσημο των Φίτζι

Το εθνόσημο των Φίτζι καθιερώθηκε στις 4 Ιουλίου 1908. Ο θυρεός του παραμένει στη σημερινή Σημαία των Φίτζι.
Στο εθνόσημο υπάρχει ένας θυρεός που θυμίζει την αγγλική αποικιοκρατική ιστορία της νησιωτικής χώρας με το Σταυρό του Αγίου Γεωργίου και ένα λιοντάρι, το οποίο έχει τροποποιηθεί ώστε να κρατάει ένα κακαόδεντρο. Τα τεταρτημόρια του σταυρού περιλαμβάνουν ζαχαροκάλαμο, έναν κοκκοφοίνικα, ένα τσαμπί με μπανάνες και ένα περιστέρι της ειρήνης.Αυτοί που βαστούν το θυρεό είναι δύο Φιτζιανοί πολεμιστές ντυμένοι με φορέματα και ο ένας να κρατάει λόγχη και ο άλλος έναν ανανά. Στο εθνόσημο υπάρχει επίσης ένα πλεούμενο ανάμεσα στα άλλα και το εθνικό ρητό: "Rerevaka na kalou ka doka na Tui" (Να φοβάσαι το Θεό και να τιμάς το Βασιλιά).
Κολομπιάνο

Δημογραφική εξέλιξη

Με εμφανείς τάσεις δημογραφικής ελάττωσης, όπως και οι περισσότεροι δήμοι της περιοχής, το Κολομπιάνο φέρεται να απασχολεί μόνο το 11,40% του πληθυσμιακού του δυναμικού στη βιομηχανία, σε δημόσιες υπηρεσίες και παροχή υπηρεσιών.

Αξιοθέατα

Αξιοθέατα της κοινότητας θεωρούνται το τοπικό κάστρο και η εκκλησία. Στον δήμο και την ευρύτερη περιοχή παρουσιάζει ανάπτυξη ο αγροτουρισμός, κυρίως λόγω τοπικών εορτασμών, όπως η γιορτή της Άνοιξης.

Ζητήματα ιστορίας

Η πρώτη ιστορική μαρτυρία για τη θέση του Κολομπιάνο περιέχεται σε μια δωρεά του 1023. Σε μία επιστολή επίσης του αυτοκράτορα Φρειδερίκου του 1152 επιβεβαιώνεται η κατοχή της περιοχής από τον Γκουΐντο ντι Μπιαντράτε (Guido di Biandrate). Η παρουσία του κάστρου επιβεβαιώνεται τον Μάρτιο του 1170 σε συμβολαιογραφική πράξη, μέσω της οποίας οι ισχυροί αλλά παρακμάζοντες πλέον πολιτικά και οικονομικά κόμητες του Μπιαντράτε, μοιράζουν τις γαίες τους ανάμεσα σε εκείνους που παραμένουν στο Κολομπιάνο και την οικογένεια των Αβογκάντρο (Avogadro).
Η πρόσκτηση του Κολομπιάνο και άλλων περιοχών όπως η Καζανόβα και το Κουΐντο στην επιρροή της οικογένειας Αβογκάντρο είχε ως αποτέλεσμα την πολιτιστική άνθηση και την πολιτική επέκταση των δήμων της ευρύτερης περιοχής της επαρχίας Βερτσέλι, στο δεύτερο μισό του 12ου αιώνα. Οι τελευταίοι απόγονοι αυτών των οικογενειών εμφανίζονται στην περιοχή σχεδόν μέχρι τον 15ο αιώνα. Το κάστρο, όντας σε στρατηγική θέση, υπήρξε αντικείμενο διεκδίκησης ανάμεσα σε αντίπαλες πολιτικά οικογένειες και υπέστη αρκετές καταστροφές από αλλεπάλληλες πολιορκίες. Μετά το 1427, έτος υποταγής της επαρχίας Βερτσέλι στη Σαβοΐα υπό τον Φίλιπο Μαρία Βισκόντι (Filippo Maria Visconti), αναφέρεται περίοδος ειρήνης που κράτησε έως τον 16ο αιώνα.
Σημαντικό αρχιτεκτονικά και αρχαιολογικά μνημείο το κάστρο σήμερα διατηρείται σε καλή κατάσταση μετά από πολλαπλές αποκαταστάσεις. Ένα τμήμα του χρησιμοποιείται ως ξενώνας και το υπόλοιπο γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης μιας αγροτικής βιομηχανίας.
Ρενέ Β΄ της Λωρραίνης

Δούκας της Λωρραίνης

Ο Ρενέ Β΄ πέρασε τα νεανικά του χρόνια στην αυλή του παππού του Ρενέ Α΄ ανάμεσα στο Ανζέ και την Προβηγκία, διαδέχτηκε τον πατέρα του στο Βοντεμόν (1470), σε τρία χρόνια διαδέχτηκε τον ξάδελφο του Νικόλαο Α΄ στην Λωρραίνη που πέθανε πρόωρα και άτεκνος (1473). Με την άνοδο του δέχτηκε πιέσεις από τον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο ΙΑ΄ και τον Κάρολο της Βουργουνδίας, όταν ο Κάρολος τοποθέτησε φρουρές στην Λωρραίνη ο Ρενέ Β΄ συμμάχησε μυστικά με τον Λουδοβίκο (1474).

Η μάχη του Νανσύ

Ο Κάρολος επιτέθηκε στο δουκάτο και ο Ρενέ αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Νανσύ (30 Νοεμβρίου 1475), ανέκτησε την πόλη (5 Οκτωβρίου 1476) και μετακινήθηκε στην Ελβετία για να συγκροτήσει στρατό με Ελβετούς μισθοφόρους. Με τον στρατό που δημιούργησε νίκησε και σκότωσε τον Κάρολο στην μάχη της Νανσύ (5 Ιανουαρίου 1477) τερματίζοντας τους Βουργουνδιακούς πολέμους. Με τον θάνατο της γιαγιάς του (1476) έγινε κόμης του Χαρκούρτ και βαρόνος του Ελμπέφ.
Ο Ρενέ Β΄ ήρθε σε σύγκρουση με τον Λουδοβίκο ΙΑ΄ που έκανε κατάσχεση στο μεγαλύτερο μέρος της πατρικής του κληρονομιάς όπως στο Ανζού και την Προβηγκία. Ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ έδωσε σαν αποζημίωση τον Ιούνιο του 1478 τα κληρονομικά δικαιώματα στο δουκάτο του Λουξεμβούργου και την κομητεία της Προβηγκίας στον Ρενέ Β΄ και τους απογόνους του.

Δούκας του Μπαρ

Η Κομητεία της Βουργουνδίας μεταφέρθηκε στην Γαλλία με την Συνθήκη του Αράς (1482), αυτό έδωσε ελπίδες στον Ρενέ αλλά με την Συνθήκη του Σανλίς (1493) επέστρεψε στους Αψβούργους ακυρώνοντας τα σχέδια του. Η εξουσία που είχε στο Λουξεμβούργο ήταν επίσης ανύπαρκτη για τον Ρενέ, εκτός από την κατάκτηση του Βιρτόν το δουκάτο παρέμεινε όσο ζούσε στην κατοχή των Αψβούργων. Ο Ρενέ Β΄ διαδέχθηκε τον παππού του στο δουκάτο του Μπαρ ενώ η μητέρα του ζούσε (1480), κατέκτησε το Βιρτόν από το Λουξεμβούργο και το προσάρτησε στο Μπαρ (1482). Ο Πέτρος Β΄ του Μπουρμπόν αντιβασιλιάς και κηδεμόνας του ανήλικου βασιλιά Καρόλου Η΄ τον όρισε επίσημα δούκα του Μπαρ (1484).

Διεκδικητής της Νάπολης

Όταν πέθανε η μητέρα του Γιολάντα (1483) κληρονόμησε τα δικαιώματα της για τα βασίλεια της Νεαπόλεως και της Ιερουσαλήμ. Ταξίδευσε στην Ιταλία (1482) και νίκησε στην μάχη του Αντριά τον δούκα της Φερράρα σαν σύμμαχος με την Δημοκρατία της Βενετίας. Ο Ρενέ Β΄ συμμετείχε στην πρώτη φάση του "Κακού πολέμου" (1485) αλλά αποσύρθηκε γρήγορα. Οι Ναπολιτσιάνοι του πρόσφεραν το στέμμα της πόλης τους, ο Ρενέ Β΄ επιχείρησε εκστρατεία να την κατακτήσει αλλά τις προσπάθειες του σταμάτησε ο Κάρολος Η΄ της Γαλλίας που διεκδικούσε το βασίλειο για τον εαυτό του. Συγκρούστηκε με τον δεύτερο ξάδελφο του Ιωάννη Δ΄ του Ριέ για την κληρονομιά των γιαγιάδων τους, του παραχώρησε την κομητεία του Χαρκούρτ, διατήρησε την Ελμπέφ και την Μπριόν και δέχτηκε την κομητεία του Ωμάλ.
Ο Ρενέ Β΄ αρρώστησε σε ένα κυνήγι στο Φάινς και πέθανε σε ηλικία 57 ετών (10 Δεκεμβρίου 1508).
Λεοπόλντ Σεντάρ Σανγκόρ

Βιογραφία

Ο Σενγκόρ γεννήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 1906. Ο πατέρας του ήταν επιχειρηματίας από τη φυλή Σερέρ. Σε ηλικία 8 ετών ξεκίνησε τις σπουδές του στη χώρα του και αργότερα συνέχισε τις σπουδές του με υποτροφία στη Γαλλία.
Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Παρισιού, από όπου παρέλαβε τον τίτλο Agrégation  στη Γαλλική Γραμματική. Εν συνεχεία δίδαξε ως καθηγητής σε πανεπιστήμια στις πόλεις Παρίσι και Τουρ την περίοδο 1935-45. Υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία στο γαλλικό στρατό.
Οπαδός μιας ομοσπονδίας της Αφρικής, μαζί με τον Μοντίμπο Κεϊτά αποφάσισαν τη σύσταση της Ομοσπονδίας του Μαλί μαζί με το πρώην Γαλλικό Σουδάν. Ο Σενγκόρ ήταν πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Συνέλευσης ως τον τερματισμό της, το 1960.
Στις 5 Σεπτεμβρίου 1960 ο Σανγκόρ εξελέγη πρώτος πρόεδρος της ανεξάρτητης Σενεγάλης και είναι και ο συγγραφέας του εθνικού της ύμνου. Το Δεκέμβριο του 1962 συνελήφθη ως ύποπτος για σχεδιασμό πραξικοπήματος ο στενός του συνεργάτης, Μαμαντού Ντιά και παρέμεινε στη φυλακή επί 12 χρόνια. Έπειτα από αυτό, ο Σανγκόρ δημιούργησε ένα προεδρικό καθεστώς.
Στις 22 Μαρτίου 1967 διέφυγε δολοφονικής απόπειρας με πιστόλι, το οποίο δεν εκπυρσοκρότησε. Ο δράστης καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε στις 15 Ιουνίου 1967, παρότι ήταν ασαφές αν σκόπευε να σκοτώσει τον πρόεδρο.
Τον Δεκέμβριο του 1980 ο Σανγκόρ ανακοίνωσε την πρόθεσή του να παραιτηθεί στο τέλος του έτους. Λίγο πριν ολοκληρωθεί η 5η θητεία του, ο Σανγκόρ παραιτήθηκε την τελευταία ημέρα του 1980 και τον διαδέχθηκε στο αξίωμα του αρχηγού κράτους ο Αμπντού Ντιουφ, επί προεδρίας του οποίου εισήχθη ο πολυκομματισμός στη χώρα.
Θωμάς Σίδερης

Βιογραφία

Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Δημόσια Διοίκηση στη Νομική Σχολή του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος στην Ανθρωπογεωγραφία από το Πανεπιστήμιο Αιγαίου. Είναι υποψήφιος διδάκτορας Ανθρωπογεωγραφίας στο Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο. Εργάζεται στο τομέα ενημέρωσης της ΕΡΤ και είναι δημιουργός της εκπομπής "Αφύλαχτη Διάβαση", μία σειρά ραδιοφωνικών ντοκιμαντέρ που μεταδίδονται από το Πρώτο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας. Mετά από πρόταση της ΕΡΤ, είναι υποψήφιος για το βραβείο καλύτερου Ευρωπαίου δημοσιογράφου για το 2018 (European Journalist of the Year) του θεσμού PRIX EUROPA για το σύνολο της ερευνητικής εργασίας του όπως καταγράφηκε στα ραδιοφωνικά ντοκιμαντέρ που μεταδόθηκαν από την εκπομπή "Αφύλαχτη Διάβαση" του Α' Προγράμματος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας.
Σκοτεινός Κόσμος (ταινία)

Πλοκή

Μια ομάδα μαθητών πηγαίνει σε μια αποστολή πίσω από ένα βόρειο χωριό. Ένας από αυτούς, ο κύριος χαρακτήρας - ένα κορίτσι, απορροφάται από το μυστήριο και το ρομαντισμό του υποκόσμου και βρίσκει μια αρχαία νεκρόπολη, και εκεί μια μαγική ασπίδα. Αν κάποιος αγγίξει την πλακέτα, προκαλείται η οργή των φαντασμάτων του παρελθόντος και υπεράνθρωπες ικανότητες. Οι μαθητές θα πρέπει να εισέλθουν σε μια αναμέτρηση με τις δυνάμεις του κακού.
Ρόβινι

Ιστορία

Στο Ρόβινι υπήρχε οικισμός Ιλλυρίων μέχρι την κατάκτησή του από τους Ρωμαίους. Κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής κυριαρχίας ονομαζόταν αρχικά Αρουπίνιο ή Μονς Ρουμπινέους και στη συνέχεια Ρυγίνιο και Ρουβίνιο. Σύμφωνα με τον χρονογράφο Μπενούσι, το Ρόβινι ιδρύθηκε στα τέλη του 3ου αιώνα μ.Χ. με τις αρχές του 5ου αιώνα μ.Χ.. Έγινε μέρος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και στη συνέχεια του Βασιλείου των Φράγκων, οι οποίοι το προσάρτησαν στο πατριαρχείο της Ακουιληίας. Η πρώτη αναφορά στη πόλη γίνεται τον 8ο αιώνα μ.Χ. Τον 10ο και τον 11ο αιώνα ανήκε σε διάφορους φεουδάρχες. Το 1188 υπέγραψε σύμφωνο εμπορικής συνεργασίας με το Ντουμπρόβνικ, την κυριάρχη δύναμη της εποχής.
Ύστερα από πολυετείς συγκρούσεις με γειτονικές πόλεις, το Ρόβινι συμφώνησε το 1283 να γίνει βρεθεί υπό την εξουσία της Βενετίας ώστε να μπορεί να προστατευθεί από διάφορες εξωτερικές απειλές. Κατά τη διάρκεια της ενετοκρατίας, που διήρκησε μέχρι το 1797, το Ρόβινι ήταν μια από τις σημαντικότερες πόλεις της Δημοκρατίας της Βενετίας. Στη διάρκεια αυτής της περιόδου η πόλη οχυρώθηκε με δύο σειρές τειχών και κατασκευάστηκαν τρεις πύλες. Τμήμα των οχυρώσεων είναι ορατό μέχρι σήμερα. Κοντά στην αποβάθρα φαίνεται μία από τις πύλες, η Καμάρα του Μπάλντι, που χρονολογείται από το 1680, και ένας πύργος ρολογιού της ύστερης αναγέννησης. Το 1677 ολοκληρώθηκε το καμπαναριό της Αγίας Ευθυμίας στα πρότυπα του καμπαναριού του Αγίου Μάρκου. Στη πόλη άνθησε ως κέντρο ναυπήγησης και θαλάσσιου εμπορείου μέχρι που παραγκωνίστηκε από την Τεργέστη και τη Ριέκα. Το 1763, λόγω της διαρκούς επέκτασης της πόλης το κανάλι ανάμεσα στο νησί και την ενδοχώρα μπαζώθηκε.
Μετά τη πτώση της Βενετίας το 1797, το Ρόβινι έγινε τμήμα της Αυστριακής Αυτοκρατορίας μέχρι το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Στη συνέχεια έγινε τμήμα του βασιλείου της Ιταλίας μέχρι το 1947, όταν πέρασε στη κατοχή της Γιουγκοσλαβίας, ως τμήμα της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Κροατίας με τη συνθήκη ειρήνης του Παρισιού. Τις 25 Ιουνίου 1991, μετά την ανεξαρτητοποιήση της Κροατίας, έγινε τμήμα της Κροατίας.

Αξιοθέατα

Η παλαιά πόλη του Ρόβινι βρίσκεται πάνω σε μια χερσόνησο που μέχρι το 1763 ήταν νησί και αποτελεί το αρχικό πυρήνα της πόλης. Λόγω της ένδειας χώρου, τα σπίτια και οι δρόμοι είναι στενοί και οι πλατείες μικρές. Χαρακτηριστικές είναι οι καμινάδες των κτιρίων. Η παλαιά πόλη αποτελεί από το 1963 μνημείο πολιτισμού. Πάνω από τη παλαιά πόλη δεσπόζει η βασιλική της αγίας Ευθυμίας, ένας τρίκλυτος μπαρόκ ναός ο οποίος κατασκευάστηκε τη περίοδο 1725-1736. Δίπλα στο ναό βρίσκεται το καμπαναριό ύψους 60 μέτρων, με ένα άγαλμα της αγίας Ευθυμίας στη κορυφή του. Ο ναός δεσπόζει πάνω από τη πόλη. Δίπλα βρίσκεται το παρεκκλήσι το αγίου Γεωργίου, που χρονολογείται από τον 10ο αιώνα μ.Χ.
Το δημαρχείο της πόλης στεγάζεται σε ένα παλάτι πραιτοριανών που χρονολογείται από το 1308. Στη κεντρική πλατεία βρίσκεται ο πύργος του ρολογιού, οποίος χρονολογείται από τον 17ο αιώνα. Στη πόλη επίσης βρίσκεται ένα μοναστήρι των Φραγκισκανών. Ο κύριος ναός είναι μπαρόκ αρχιτεκτονικής κατασκευαστήκε τη περίοδο 1702-1710. Στο μοναστήρι υπάρχει βιβλιοθήκη με 12.000 βιβλία.
Διονύσιος Καλλιάρχης

Βιογραφία

Καταγόταν από τη Χίο και από ενωρίς ακολούθησε την ιεροσύνη. Το 1794 χειροτονήθηκε επίσκοπος όπου και ανέλαβε μητροπολίτης Λαρίσης. Στη θέση αυτή παρέμεινε μέχρι το 1803 όπου και τοποθετήθηκε μητροπολίτης Εφέσου.

Όταν εκδηλώθηκε η Ελληνική Επανάσταση του 1821 ήταν ήδη μητροπολίτης Εφέσου και συνοδικός επίσκοπος στην Κωνσταντινούπολη. Κατηγορήθηκε από τους Οθωμανούς ως υποκινητής της επανάστασης των Ελλήνων όταν αρνήθηκε μεταξύ άλλων μητροπολιτών να επικυρώσει την εγκύκλιο με τον αφορισμό της Επανάστασης από το Πατριαρχείο, αρνούμενος ακόμα και τη δημόσια ανάγνωσή της. Οι τουρκικές αρχές τότε τον συνέλαβαν και τον φυλάκισαν στην Κωνσταντινούπολη στις φυλακές του Μποσταντζή μαζί με τους συλληφθέντες επίσης επισκόπους Δέρκων Γρηγόριο, Αγχιάλου Ευγένιο, Νικομηδείας Αθανάσιο, Αδριανουπόλεως Δωρόθεο, Θεσσαλονίκης Ιωσήφ και Τυρνόβου Ιωαννίκιο.
Την ημέρα του Πάσχα, 10 Απριλίου 1821, μετά τον απαγχονισμό του Γρηγορίου του Ε΄, στην κεντρική πύλη του Οικουμενικού Πατριαρχείου, οι Τούρκοι, μέσα στο πλαίσιο των σουλτανικών αντιποίνων, μετέφεραν τον Διονύσιο και τους μητροπολίτες Αγχιάλου Ευγένιο και Νικομήδειας Αθανάσιο, σε διάφορα σημεία της πόλης όπου και τους απαγχόνισαν. Στο δε στήθος και των τριών μητροπολιτών έφεραν υβριστική επιγραφή ως προδότες και αποστάτες.

Τα σώματά τους παρέμειναν κρεμασμένα επί τριήμερο, μετά δε την αποκαθήλωσή τους, αφού σύρθηκαν και διαπομπεύθηκαν ατιμωτικά στους δρόμους της πόλης από τουρκικό όχλο αλλά και Εβραίους, στη συνέχεια ρίχτηκαν στη θάλασσα. Λίγες ημέρες μετά ανασύρθηκαν από κάποιους ευσεβείς Χριστιανούς όπου και τάφηκαν κάποια στο Επταπύργιο και άλλα σε κοντινό νησί απροσδιόριστου σημείου.

Έργο

O Διονύσιος Καλλιάρχης διακρινόταν για την αγάπη του στη παιδεία αλλά και τη μουσική του καλλιέργεια. Ίδρυσε σχολεία στη Λάρισα, την Έφεσο καθώς και μουσική σχολή στην Κωνσταντινούπολη. Στο δε ενεργητικό του εντάσσεται και η μεγάλη υποστήριξη που παρέσχε στους Κωνσταντίνο του εξ Οικονόμων και Βενιαμίν τον Λέσβιο καθώς και οι ιδιαίτερες προσπάθειες που κατέβαλε για την εισαγωγή νέας μουσικής μεθόδου στην εκκλησιαστική μουσική.
Σύγκλητος (Κωνσταντινούπολη)

Αιτία ίδρυσης του θεσμού

Η μεταφύτευση του θεσμού της Συγκλήτου από τον Κωνσταντίνο Α΄ στην Κωνσταντινούπολη, αποτελεί μια καθοριστική κίνηση αναφορικά με την ενίσχυση του κύρους της Κωνσταντινούπολης ως νέας πρωτεύουσας της Αυτοκρατορίας. Καθώς η Ρώμη ήταν η μοναδική πόλη της αυτοκρατορίας, που διέθετε Σύγκλητο, η νέα πρωτεύουσα θα ήταν αδύνατο να μη διαθέτει και αυτή τη δική της. Διαφορετικά με όσα λαμπρά κτήρια και αν κοσμούσε ο Κωνσταντίνος Α΄ τη Νέα Ρώμη, αυτή θα παρέμενε απλώς ως ένας ακόμη τόπος διαμονής του αυτοκράτορα, όπως και τόσοι άλλοι στο παρελθόν. Επομένως η σημασία της παρουσίας του θεσμού της Συγκλήτου είναι σημαντική, ώστε η Κωνσταντινούπολη να μπορέσει να καταστεί πραγματική πρωτεύουσα του κράτους.
Συνταγματάρχης

Στρατιωτική καριέρα

Οι Συνταγματάρχες ξεκινούν ως απόφοιτοι της Σχολής Ευελπίδων, φέροντας το βαθμό του Ανθυπολοχαγού και συνήθως μετατίθενται σε κέντρα νεοσυλλέκτων. Μετά από χρόνια υπηρεσίας γίνονται Ταγματάρχες και αρχικά συνήθως εργάζονται σε Επιτελικά γραφεία. Γίνονται Διοικητές Τάγματος μόνον αφού περάσουν την Ανώτατη Σχολή Πολέμου (ΑΣΠ) και κριθούν κατάλληλοι και σε σύντομο χρονικό διάστημα (το πολυ 1 έτος) μετά την τοποθέτησή τους στην θέση αυτή, γίνονται Αντισυνταγματάρχες (σε ηλικία τουλάχιστον 39 - 40 ετών) παραμένοντας Διοικητές Τάγματος. Συνήθως, μετά την πάροδο 5 ακόμη ετών (σε ηλικία τουλάχιστον 44 - 45 ετών) φτάνουν στο βαθμό του Συνταγματάρχη και γίνονται Διοικητές Συντάγματος.
Σημειωτέον ότι όσο είναι ακόμη Αντισυνταγματάρχες δεν είναι ποτέ Διοικητές Συντάγματος, σε καιρό ειρήνης. Σε καιρό πολέμου όμως, προάγονται αυτόματα σε Συνταγματάρχες.

Ετυμολογία

Η λέξη Συνταγματάρχης προέρχεται από το σύνταγμα + άρχω (διοικώ).

Διοίκηση Συντάγματος

Από τη σύνθεση της λέξης υποδηλώνεται ότι πρόκειται για τον Διοικητή του Συντάγματος, ενώ ο Αντισυνταγματάρχης είναι πάντα ο Υποδιοικητής.

Διακριτικό

Το διακριτικό της στολής του Συνταγματάρχη στον Ελληνικό στρατό είναι η χρυσή φλογοφόρος ροιά (= φλογοφόρος σφαίρα) με τρία αστέρια χρυσά, σε κάθετη διάταξη (σε κάθε επωμίδα) και μια σειρά χρυσής δάφνης στο γείσο του πηλήκιου της στολής εξόδου.
Θεόπομπος ο Λακεδαιμόνιος

Βιογραφία

Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του έλαβε χώρα ο Α' Μεσσηνιακός Πόλεμος (743 - 724), ο οποίος έληξε με ήττα των Μεσσηνίων, νίκη την οποία αναφέρει ο Παυσανίας ότι ο Τυρταίος χρεώνει στο Θεόπομπο και σ΄ αυτόν αποδίδεται η εγκατάσταση της αρχής των Εφόρων.
Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι οι απαίδευτοι ηγεμόνες δεν γνωρίζουν τα λόγια του βασιλιά των Σπαρτιατών Θεόπομπου που πρώτος έκανε τους Εφόρους συμμέτοχους της εξουσίας των βασιλέων και ότι:
«κάποια στιγμή που τον επιτιμούσε χλευαστικά η γυναίκα του, επειδή θα παρέδιδε στα παιδιά του εξουσία μικρότερη απ΄ όση παρέλαβε είπε: «Αντίθετα είναι μεγαλύτερη στον βαθμό που είναι ασφαλέστερη». Εγκαταλείποντας δηλαδή τον σκληρό και άμεικτο χαρακτήρα της, απέφυγε ταυτόχρονα και τον φθόνο και τον κίνδυνο. Ωστόσο ο Θεόπομπος, παροχετεύοντας σε άλλους το ρεύμα, τρόπον τινά, της εξουσίας του, στέρησε από τον εαυτό του τόσο όσο έδωσε στους άλλους, όπως η ευεξία αφαιρεί από τον ασθενή το επικύνδινο στοιχείο της δύναμής του και αφήνει το υγιές».
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης ανδρών Basket League 2017-2018

Άνοδος και Υποβιβασμός

Ο Απόλλων Πατρών και η Δόξα Λευκάδας υποβιβάστηκαν μετά το πρωτάθλημα 2016-17 στην Α2. Ο Πανιώνιος Βίκος Cola και ο Γυμναστικός Λάρισας Φάρος προβιβάστηκαν από το πρωτάθλημα 2016-17 της Α2.

Playoffs

Στα playoffs συμμετέχουν οι ομάδες που τερματίζουν στις θέσεις 1-8 της κανονικής περιόδου.
Καρλ Τσάις

Νεανικά χρόνια

Ξεκίνησε το σχολείο του στην προαυτοκρατορική Γερμανία και ανέλαβε να μάθει την τέχνη στο πλευρό του μηχανικού Φρίντριχ Κέρνερ. Εν συνεχεία παρακολούθησε μαθήματα μαθηματικών, πειραματικής φυσικής, ανθρωπολογίας, ορυκτολογίας και οπτικής στο Πανεπιστήμιο της Ιένα. Έπειτα από επτά χρόνια ξεκίνησε ένα μικρό εργαστήριο χωρίς να διαθέτει σχεδόν καθόλου εργαλεία. Κατασκεύασε πολλούς φακούς, αλλά η αναγνωρισιμότητά του ήταν ελάχιστη ως το 1847.

Μετέπειτα ζωή

Το 1847 ο Καρλ Τσάις ξεκίνησε να κατασκευάζει φακούς για μικροσκόπια και εργαζόταν με πλήρες ωράριο. Η πρώτη του καινοτομία ήταν ένα απλό μικροσκόπιο, που προοριζόταν για ανατομική εργασία. Τον πρώτο χρόνο της παραγωγής πωλήθηκαν 23 κομμάτια. Σύντομα αποφάσισε να κατασκευάσει διαφορετικά μικροσκόπια και το πρώτο μικροσκόπιο που ονόμασε Stand I κυκλοφόρησε στην αγορά το 1857. 
Για τα σχέδιά του τιμήθηκε το 1861 με το χρυσό μετάλλιο της Βιομηχανικής Έκθεσης της Θουριγγίας.
Άρχισε να συνεργάζεται με τον φυσικό Ερνστ Άμπε το 1872. Το 1886 ο τελευταίος συνεργάστηκε με τον νεαρό χημικό Ότο Σκοτ και παρήγαγαν έναν νέο τύπο γυαλιού. Έτσι, κατασκευάστηκαν αποχρωματικά μικροσκόπια.
Ο γιος του Τσάις εισήλθε στην εταιρεία του πατέρα του, αποχώρησε όμως μετά το θάνατο του Καρλ, στις 3 Δεκεμβρίου του 1888. Η επιχείρηση ενσωματώθηκε στην Carl-Zeiss-Stiftung το 1889. Σύντομα απέκτησε διεθνή φήμη για την κατασκευή φακών και οπτικών οργάνων όλων των τύπων, ενώ λειτουργεί και σήμερα.
Tempo

Υπολογισμός του tempo

Το tempo ενός έργου αναγράφεται κατά κανόνα στην αρχή, πάνω από το πρώτο μέτρο του έργου, και έπειτα όπου αυτό αλλάζει. 
Το tempo, όσον αφορά την ταχύτητα, υπολογίζεται μαθηματικά σε χτύπους ανά λεπτό. Σαν συμβολισμός αναγράφεται με πόσους χτύπους ανά λεπτό ισούται η βασική ρυθμική αξία στην οποία είναι γραμμένο το μουσικό κείμενο. Αυτή η ένδειξη ονομάζεται μετρονομική. Για παράδειγμα, αν το κείμενο έχει μετρική ένδειξη 4/4, όπου ρυθμική μονάδα είναι το τέταρτο, η μετρονομική ένδειξη θα δηλώνει πόσα τέταρτα χωρούν μέσα σε ένα λεπτό (π.χ. ♩=120).
Ωστόσο, το tempo δεν δηλώνεται κατά κανόνα με μετρονομική ένδειξη, αλλά κυρίως με τους μουσικούς όρους ένδειξης tempo που προέρχονται από τη μουσική παράδοση της Δύσης, όπου και κυριαρχούν οι ιταλικοί, εξαιτίας της παράδοσης της χώρας και της ανάπτυξης της μουσικής σε αυτή από την Αναγέννηση και έπειτα. Ωστόσο, μετά την περίοδο του Κλασσικισμού αρχίζουν να γίνονται ολοένα και συχνότερες οι ενδείξεις tempo στις μητρικές γλώσσες των συνθετών, καθότι μεν έχει διαχυθεί και αναπτυχθεί η μουσική τέχνη σε όλη την Ευρώπη και δε, προσπαθούν οι τελευταίοι να αποδόσουν με σαφήνεια τον χαρακτήρα που επιθυμούν, όταν οι ιταλικοί όροι έχουν αρχίσει να χάνουν τη σημασία τους, με τη μουσική να αλλάζει και τους συνθέτες που τους χρησιμοποιούν να εννοούν κάτι διαφορετικό από αυτό που φέρει η παράδοση. Αυτό γιατί η κάθε ένδειξη του tempo είναι στενά συνδεδεμένη με το περιεχόμενο του έργου, τη δομή του και το χαρακτήρα του, ή ακόμα και με ολόκληρη μουσική φόρμα, όπως το Allegro με τη φόρμα σονάτας.
Ακόμη, το tempo μπορεί να μην αναγράφεται καθόλου εφόσον αυτό φανερώνεται από τη σύνθεση, φαινόμενο πολύ συχνό στη μουσική του Μπαρόκ. Άλλες φορές, εφόσον είναι γραμμένο το είδος της σύνθεσης στη θέση της ρυθμικής ένδειξης, π.χ. ένας χορός όπου αναγράφεται "Allemande" ή "Minuetto", είναι ευνόητο ότι το tempo, εννοώντας και τον χαρακτήρα και την ταχύτητα, πρέπει να είναι αυτό που αντιστοιχεί στον συγκεκριμένο χορό. Το ίδιο θα γίνει αν πρόκειται για εμβατήριο, ή οποιαδήποτε σύνθεση της οποίας ο χαρακτήρας είναι ευρέως γνωστός.