google/wiki40b huggingface dataset:
Αρχιπέλαγος Σολεντινάμε

Το Αρχιπέλαγος Σολεντινάμε είναι ίσως το μοναδικό στον κόσμο λιμναίο αρχιπέλαγος. 
Βρίσκεται μέσα στη λίμνη Νικαράγουα στην ομώνυμη Χώρα και ανήκει στο διαμέρισμα Ρίο Σαν Χουάν. Απαρτίζεται από 36 κατάφυτες νησίδες και βραχονησίδες στο νότιο τμήμα της λίμνης κοντά στα σύνορα με την Κόστα Ρίκα. Σημαντικότεροι νήσοι του αρχιπελάγους είναι το Μανκαρρόν, το βορειότερο και υψηλότερο με υψόμετρο 257 μ., το Μακαρρονσίτο, δυτικά της προηγουμένης, το Σαν Φερνάντο, ΝΑ. της πρώτης, και το Λα Βενάδα , Ν.ΝΑ. των προηγουμένων. Το Αρχιπέλαγος Σολεντινάμε  έχει χαρακτηριστεί εθνικό μνημείο και αποτελεί μία  από τις 78 προστατευόμενες περιοχές της Νικαράγουας. Η δε χλωρίδα και η πανίδα του είναι τροπική.
Το Μανκαρρόν αποτελεί το τρίτο μεγαλύτερο νησί της Νικαράγουας.
Το αρχιπέλαγος αυτό ήταν άλλοτε η έδρα της επανάστασης εναντίον της δικτατορίας του Σομόσα.
 
Σήμερα τα νησιά του, αποτελούν το ιδανικότερο ίσως καταφύγιο φυσιολατρών ιδίως ζωγράφων "ναΐφ" καθώς τόσο η χλωρίδα όσο και η πανίδα αποτελούν πηγές έμπνευσης.
Όπως σημειώνει σε σχετική δημόσια δήλωσή του ο Μιγκέλ ντ΄ Αγκόστο, επίτιμο μέλος της Ένωσης Καλλιτεχνών της Νικαράγουας,: "Το αρχιπέλαγος εμπνέει τους "πριμιτιβιστές" ζωγράφους, πρωτόγονους, απλοϊκούς που τολμούν απλά να εκφράσουν τα όνειρα και τις ελπίδες τους. Ο κόσμος της παραδοσιακής αυτής τέχνης είναι περισσότερο ένας κόσμος μελλοντικός, αθώος και καθαρός. Οι "ναΐφ" καλλιτέχνες αρνούμενοι βαρβαρικές εκδοχές της πραγματικότητας, μπορεί να θεωρηθεί ότι υπηρετούν μια επαναστατική μορφή τέχνης".
Κατά την ανατολή αλλά και τη δύση του ήλιου τα νησιά αυτά φαντάζουν σαν πολύτιμες πέτρες στο γαλάζιο της λίμνης αλλά και σαν αντιστάσεις στον ψυχοφθόρο υλισμό και τα κατασκευάσματα του σύγχρονου πολιτισμού.
Αληθινή χώρα του "πριμιτιβισμού" όπως απεικονίζει στα έργα του ο Πωλ Γκωγκέν.
Πολλά από τα νησιά αυτά είναι κατοικήσιμα με ενοικιαζόμενα δωμάτια και μικρές ψαροταβέρνες που ως πρώτο πιάτο σερβίρουν μαγειρεμένη χελώνα.
Τεταρτογενής περίοδος

Η Τεταρτογενής περίοδος είναι τρέχουσα και πιο πρόσφατη από τις τρεις περιόδους του καινοζωικού αιώνα στη γεωλογική κλίμακα της Διεθνούς Επιτροπής στη Στρωματογραφία. Ακολουθεί τη Νεογενή περίοδο. Εκτείνεται χρονικά από το 2,588±0,005 εκατομμύρια χρόνια πριν μέχρι σήμερα. Η τεταρτογενής περίοδος χωρίζεται σε δύο εποχές, τη Πλειστόκαινο και την Ολόκαινο.
Η τεταρτογενής περίοδος χαρακτηρίζεται από τον κύκλο ανάπτυξης και διάλυσης των ηπειρωτικών στρωμάτων πάγου ακολουθώντας τους κύκλους του Μιλάνκοβιτς και τις σχετιζόμενες κλιματικές και περιβαλλοντικές αλλαγές.
Σφραγίδα

Σφραγίδα είναι αποτύπωση, που εκτυπώθηκε, δημιουργήθηκε ανάγλυφα, ή προσαρτήθηκε σε έγγραφο (ή οποιοδήποτε άλλο αντικείμενο) με σκοπό να το πιστοποιήσει, αντί ή μαζί με την υπογραφή.
Η λέξη επίσης χρησιμοποιείται για να περιγράψει την συσκευή που χρησιμοποιείται για να κατασκευάσει αυτή την αποτύπωση. Η σφραγίδα είναι συσκευή με μία τουλάχιστον ανάγλυφη επιφάνεια, η οποία με την εφαρμογή πίεσης αποτυπώνεται πάνω σε ένα αντικείμενο.
Η αποτύπωση της σφραγίδας πάνω σε ένα αντικείμενο δείχνει την συσχέτιση του ιδιοκτήτη της συσκευής σφραγίδας με το αντικείμενο στο οποίο αποτυπώθηκε.
Η αποτύπωση της σφαγίδας εξαρτάται από την σχεδίαση της, το υλικό κατασκευής της, το υλικό στο οποίο αποτυπώνεται (χαρτί, κερί) και από τον τρόπο με τον οποίο αποτυπώνεται. Επειδή είναι δύσκολο να αντιγραφούν όλες οι προηγούμενες συνθήκες, θεωρείται ότι μπορεί να διαπιστωθεί αν μία σφραγίδα είναι γνήσια ή πλαστή.
Συνήθως μία σφραγίδα περιέχει κείμενο, και πιο σπάνια σχέδια.
Οι σφραγίδες έχουν ακόμη και σήμερα σημαντικό ρόλο στην Κίνα.
Κάστρο του Ακακίου

Ιστορία

Το κάστρο βρίσκεται κοντά στο ομώνυμο χωριό, στα μισά του δρόμου μεταξύ της Λευκωσίας και του κόλπου της Μόρφου. Το 1191, ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος κατέλαβε τη Κύπρο κατά τη διάρκεια της εκστρατείας εναντίον του Ισαάκ Κομνηνού της Κύπρου. Ο Ριχάρδος στη συνέχεια πούλησε το νησί στους Ναΐτες Ιππότες, των οποίων η διακυβέρνηση τερματίστηκε μετά από μια εξέγερση στη Λευκωσία. Μετά η Κύπρος παραδόθηκε στον Γκυ των Λουζινιανών του Οίκου των Λουζινιάν. Μια περίοδος ειρήνης έληξε με το θάνατο του Ούγου Α΄ της Κύπρου το 1218. Ύστερα έγινε αγώνας για το ποιος θα κυβερνήσει το βασίλειο, οδηγώντας σε σύγκρουση του Οίκου του Ιμπελέν με τους τοπικούς υποστηρικτές του Φρειδερίκου Β΄, Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Η άφιξη του Φρειδερίκου στη Λεμεσό το 1228 κλιμάκωσε τη σύγκρουση σε ανοιχτό πόλεμο. Στη συνέχεια, η κυριαρχία των Λουζινιάν διεκόπη από περιστασιακά πραξικοπήματα εντός της βασιλικής αυλής. Ένα τέτοιο πραξικόπημα έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ερρίκου Β΄ της Ιερουσαλήμ, ο οποίος ανατράπηκε από τον Αμαλρίκ, Άρχοντα της Τύρου και εξορίστηκε στο αρμενικό Βασίλειο της Κιλικίας. Μετά τον θάνατο του Αμαλρίκ το 1310, ο Ερρίκος επέστρεψε στην Κύπρο. Στη συνέχεια προχώρησε στη σύλληψη των υπευθύνων για την εξορία του. Μεταξύ των πιο φημισμένων ανταρτών ήταν ο Μπάλιαν Β΄ του Ιμπελέν Πρίγκιπας της Γαλιλαίας. Το ακίνητο του Μπαλιάν στο Ακάκι κατασχέθηκε και χτίστηκε κάστρο για να ενισχύσει την εξουσία του βασιλιά της περιοχής. Το Ακάκι παρέμεινε βασιλική κατοικία και περιγραφόταν ως αυλή. Για παράδειγμα, ο Πέτρος Α΄ της Κύπρου πέρασε αρκετές ημέρες στο κάστρο ενώ κυνηγούσε τον Ιανουάριο του 1369. Ο Ιάκωβος Β΄ της Κύπρου ομοίως χρησιμοποίησε το Ακάκι ως καταφύγιο για την πανούκλα που έπληξε τη Λευκωσία από το 1470 για το 1473.

Αρχιτεκτονική

Το κάστρο είναι κυρίως ερείπια σήμερα. Υπάρχει ένας κυλινδρικός πύργος πλάτους 3.5 μέτρων στο εσωτερικό του και με τείχη πάχους 1.1 μέτρων. Κατασκευασμένο από μεγάλους ογκόλιθους, ο πύργος κάποτε είχε δύο ή τρεις ορόφους, καθώς και ένα μικρό παράθυρο πάνω από τα ερείπια μιας εσωτερικής σκάλας. Το μικρό του μέγεθος, υποδηλώνει ότι θα μπορούσε να στεγάσει μέχρι τρία άτομα.
Τερθέρα Ντιβισιόν

Τρέχουσα μορφή

Η τρέχουσα μορφή έχει τεθεί σε ισχύ από το 2006. Η Τερθέρα Ντιβισιόν αποτελείται από 360 ομάδες που χωρίζονται σε 18 περιφερειακούς ομίλους, που αντιστοιχούν στις Αυτόνομες κοινότητες της Ισπανίας (λόγω του τεράστιου μεγέθους της, η Ανδαλουσία διαιρείται σε δύο διαφορετικούς ομίλους Ανατολής και Δύσης, η Θέουτα κατανέμεται στη Δυτική Ανδαλουσία, ενώ η Μελίγια κατανέμεται στην Ανατολική Ανδαλουσία). Κάθε όμιλος διοικείται από μια περιφερειακή ομοσπονδία ποδοσφαίρου. Στο τέλος της σεζόν, οι πρώτες τέσσερις ομάδες κάθε ομίλου προκρίνονται προκριματικά πλέι οφ για να αποφασιστεί ποιες ομάδες θα προβιβαστούν στη Σεγούντα Ντιβισιόν Β. Τουλάχιστον οι τρεις τελευταίες ομάδες κάθε ομίλου υποβιβάζονται στις περιφερειακές κατηγορίες. Ωστόσο, ο αριθμός των ομάδων που υποβιβάζονται μπορεί να διαφέρει. Επίσης, οι δεκαοχτώ πρωταθλητές ομίλων προκρίνονται στο Κύπελλο Ισπανίας της επόμενης σεζόν. Ωστόσο, οι εφεδρικές ομάδες δεν είναι επιλέξιμες. Μαζί με ομάδες από τη Σεγούντα Ντιβισιόν Β, οι υπόλοιπες ομάδες της κατηγορίας συναγωνίζονται στο Κύπελλο Ομοσπονδίας. 
Από τη σεζόν 2008-09, οι δεκαοκτώ νικητές των ομίλων είχαν την ευκαιρία άμεσου προβιβασμού στη Σεγούντα Ντιβισιόν Β. Οι 18 νικητές των ομίλων κληρώνονται σε μία σειρά δύο αγώνων, όπου οι εννέα νικητές προβιβάζονται στη Σεγούντα Ντιβισιόν Β. Οι εννέα ηττημένες ομάδες παίζουν στο γύρο πλέι οφ για τις εννέα τελευταίες θέσεις προβιβασμού. 
Οι δεκαοκτώ(18) δεύτερες ομάδες κάθε ομίλου κληρώνονται εναντίον μίας από τις δεκαεπτά(17) τρίτες ομάδες κάθε ομίλου, εκτός του δικούς τους και οι δεκαοκτώ(18) τρίτες ομάδες κάθε ομίλου κληρώνονται μεταξύ τους σε μια σειρά δύο αγώνων. Οι είκοσι επτά(27) νικητές προκρίνονται μαζί με τους εννέα ηττημένους συλλόγους από τη σειρά πρωταθλητών για να καθορίσουν τις 18 ομάδες που εισέρχονται στην τελευταία σειρά δύο αγώνων για τις εννέα τελευταίες θέσεις προβιβασμού. Σε όλες τις σειρές πλέι οφ, η χαμηλότερη βαθμολογικά ομάδα παίζει πρώτα εντός έδρας. Κάθε φορά που υπάρχει ισοπαλία στη θέση (όπως οι νικητές των ομίλων στη σειρά πρωταθλητών ή οι ομάδες που έχουν τερματίσει στην τρίτη θέση στον πρώτο γύρο), μία κλήρωση καθορίζει την ομάδα που θα παίξει πρώτη στην έδρα της.

Ιστορία

Κατά την εναρκτήρια σεζόν της Πριμέρα Ντιβισιόν το 1928-29, διοργανώθηκε επίσης μία τρίτη κατηγορία, γνωστή ως Σεγούντα Ντιβισιόν Β. Αυτή η κατηγορία περιλάμβανε 10 ομάδες και στο τέλος της σεζόν η Κουλτουράλ ι Ντεπορτίβα Λεονέσα στέφθηκε πρωταθλήτρια. Ωστόσο, η σεζόν 1929-30 είδε την πρώτη από τις πολλές αναδιοργανώσεις του ισπανικού συστήματος ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων και έτσι «γεννήθηκε» η Τερθέρα Ντιβισιόν. Κατά τη διάρκεια της πρώτης σεζόν, η κατηγορία περιελάμβανε 33 ομάδες που χωρίστηκαν σε οκτώ ομίλους. Οι οκτώ νικητές των ομίλων προκρίθηκαν στα πλέι οφ, όπου η Ντεπορτίβο Καστεγιόν κέρδισε με 3-2 τη Μπαρακάλντο για να ανακηρυχθεί πρωταθλήτρια. Η πιο σημαντική αναδιοργάνωση ήρθε στην αρχή της σεζόν 1977-78 με την αναβίωση της Σεγούντα Ντιβισιόν, η οποία αντικατέστησε τη Τερθέρα Ντιβισιόν ως την τρίτη κατηγορία.
Εταιρεία Βεγγαλικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας (Σιγκαπούρη)

Τα Κοινωνία Βεγγαλικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας στη Σιγκαπούρη (BLLS) ιδρύθηκε το 1994 με στόχο να διδάξει τη Βεγγαλική γλώσσας στις νεότερες γενιές που μεγάλωσαν σε Σιγκαπούρη. Μέχρι τώρα αυτή η κοινωνία έχει εργαστεί για την προώθηση της Βεγγαλικής γλώσσας και λογοτεχνίας στη Σιγκαπούρη και δίνοντας επίσημα μαθήματα σε παιδιά. Εκτός από τις σχολικές δραστηριότητες η κοινωνία διοργανώνει πολλές πολιτιστικές δραστηριότητες, όπως το ετήσιο πολιτιστικό πρόγραμμα, πικ-νικ και ο εορτασμός της Διεθνούς Ημέρας Μητρικής Γλώσσας.
Ταινία περιπέτειας

Με τον όρο ταινία περιπέτειας χαρακτηρίζεται ένα κινηματογραφικό είδος. Σε αντίθεση με τις ταινίες δράσεις που πρωτεύον χαρακτηριστικό τους είναι οι σκηνές δράσης, οι ταινίες περιπέτειας συνήθως χρησιμοποιούν τις σκηνές δράσεις για να αναδείξουν εξωτικά τοπία με έναν ζωηρό τρόπο.
Μιλλιαράδες Ηρακλείου

Ιστορικά στοιχεία

Η ονομασία του χωριού οφείλεται στο γνωστό και σημερινό επώνυμο Μιλιαράς, (βυζαντινό επώνυμο των πρώτων οικιστών), που σημαίνει αυτόν που κατασκευάζει μιλιάρια, δηλ. καζάνια. Άλλη εκδοχή για το όνομα (με γραφή Μηλλιαράδο)  λέει ότι προέρχεται από τη λέξη “μήλα” που στην ομηρική γλώσσα σημαίνει πρόβατα. Και αυτό γιατί παλαιότερα  οι περισσότεροι κάτοικοι ήταν βοσκοί .
Οι Μιλλιαράδες δεν αναφέρονται σε βενετικές απογραφές , ούτε στην τουρκική του 1671, ούτε στον κατάλογο του 1834. Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται με 185 Χριστιανούς κατοίκους.Παλαιότερη γραφή του χωριού είναι το ουδέτερο Μιλιαράδω.
Τραγωδία του Εστάδιο Νασιονάλ

Τα γεγονότα

Η τραγωδία συνέβη το απόγευμα της 24ης Μαΐου του 1964 στη Λίμα, λίγο πριν το τέλος του ποδοσφαιρικού αγώνα Περού - Αργεντινής για τα προκριματικά των Ολυμπιακών Αγώνων του Τόκιο.
Η Αργεντινή προηγείτο με 1-0, όταν, δύο λεπτά πριν από τη λήξη του αγώνα, ο Ουρουγουανός διατητής ακύρωσε ένα τέρμα των γηπεδούχων.
Το αφηνιασμένο πλήθος εισέβαλε στο γήπεδο για να λιντσάρει το διαιτητή και η αστυνομία παρενέβη με όλα τα μέσα που διέθετε. Οι συμπλοκές στον αγωνιστικό χώρο γρήγορα μετατράπηκαν σε γενική επίθεση με δακρυγόνα κατά των θεατών στις εξέδρες, οι οποίοι τράπηκαν σε άτακτη φυγή.
Ο αγώνας ωστόσο δεν είχε λήξει και πολλές από τις πόρτες του εθνικού σταδίου της περουβιανής πρωτεύουσας ήταν κλειδωμένες. Οι θεατές συνωστίστηκαν στους αδιέξοδους διαδρόμους. Πολλοί έχασαν τις αισθήσεις τους. Λίγα λεπτά αργότερα 328 άτομα ήταν νεκρά από ασφυξία, ποδοπατημένα μέχρι θανάτου, ενώ, έξω από το στάδιο, ο μαινόμενος όχλος επιδόθηκε σε ένα όργιο καταστροφής, πυρπολώντας καταστήματα, αυτοκίνητα και εργοστάσια.
Γιώργος Θέμελης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Σάμο και σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το όνομα του συνδέθηκε με τη Θεσσαλονίκη όπου και έζησε μέχρι το τέλος της ζωής του (1976). Θεωρείται η πνευματική του πατρίδα αφού εκεί διαμορφώθηκε η ποιητική του προσωπικότητα. Ως φιλόλογος δίδαξε στο Πειραματικό Σχολείο Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης βρίσκοντας απήχηση σε πολλές γενιές μαθητών του, ειδικά στο μάθημα των νέων ελληνικών.
Διετέλεσε Γενικός Γραμματέας και Μέλος της Καλλιτεχνικής Επιτροπής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος από την ίδρυση του το 1961 έως το 1965.
Η ποιητική πορεία του Θέμελη ξεκινάει ουσιαστικά με τον πόλεμο και τη κατοχή. Όλα τα προηγούμενα γραπτά του ανήκουν στην προϊστορία του. Τότε μυήθηκε στα νεότερα πολιτικά ρεύματα από τον πρωτοποριακό κύκλο του περιοδικού «Κοχλίας».
Ορισμένα ποιήματά του μελοποιήθηκαν από τον Σταύρο Κουγιουμτζή (ενδεικτικά: Το πρώτο περιστέρι, Μ' έκοψαν με χώρισαν στα δυο, Πάσχα των Ελλήνων, Σαν ένα αστέρι).

Εκδόσεις

Η διδασκαλία των Νέων Ελληνικών, Μ. Τριανταφύλλου, 1933
Επίγραμμα και Μακεδόνες επιγραμματοποιοί, Μακεδονική Εκπαιδευτική Εταιρεία, 1938
Ο Ύμνος εις την Ελευθερίαν, Ι. Ζαχαρόπουλος, 1944
Το κλειδί(Δοκίμιο), Νέα Πορεία, 1960
Η Έσχατη Κρίσις(Δοκίμιο), Φέξης, 1964
Η Νεώτερη Ποίησή μας Ι και ΙΙ, εκδ. Κωνσταντινίδης, 1963 και 1975
Η νεώτερη ποίησή μας ΙΙ Βάκων, 1967
Η Διδασκαλία των Νέων Ελληνικών - Το πρόβλημα της ερμηνείας, εκδ. Κωνσταντινίδης, 1969
Ο Σολωμός ανάμεσά μας - Αναζήτηση της αληθινής ανθρώπινης φύσης, εκδ.Κωνσταντινίδης, 1971
Περιστροφή (Ποιητική συλλογή), Νέα Πορεία, 1973
Ένας μονόλογος για την ποίηση (Δοκίμιο), εκδ. Κωνσταντινίδης, 1975
Το περιστέρι και τα εφτά αναστάσιμα θαύματα (Ποιητική συλλογή), Νέα Πορεία, 1977
Ποιήματα Ι (Ποιητική συλλογή), Ιανός, 1986
Ο Παπαδιαμάντης και ο κόσμος του (Δοκίμιο), Εκδόσεις Διάττων, 1991
Ποιήματα ΙΙ (Ποιητική συλλογή), Ιανός, 1997
Πολύπτυχο (Αυτοβιογραφικό κείμενο), Ιανός, 2000
Αισχύλος, "Προμηθέας Δεσμώτης", εισαγωγή - μετάφραση - σχόλια
Βιβλιοθήκη Αρχαίων Συγγραφέων. Ι. Ζαχαρόπουλος, Αθήνα
Σοφοκλής, "Οιδίπους Τύραννος", εισαγωγή - μετάφραση - σχόλια
Βιβλιοθήκη Αρχαίων Συγγραφέων. Ι. Ζαχαρόπουλος, Αθήνα
Ανθολογία "Ποίηση για την Ποίηση" Καστανιώτης, 2006
Φασιανός

Ιστορία

Το πτηνό ήταν γνωστό από τα αρχαιότατα χρόνια, καθώς θεωρούνταν εκλεκτό κυνήγι. Σύμφωνα με τη Μυθολογία, οι Αργοναύτες έφεραν στην Ευρώπη το φασιανό τον κοινό (Phasianus colchicus). Μάλιστα, το όνομά του το οφείλει στον ποταμό Φάσι στην Κολχίδα, όπου φέρονται να τον συνάντησαν για πρώτη φορά.

Περιγραφή

Το μήκος του αρσενικού Φασιανού φθάνει τα 80 εκατοστά περίπου και έχει χαλκόχρωμο φτέρωμα, με μαύρες ραβδώσεις. Ο Φασιανός χαρακτηρίζεται από έντονο φυλετικό διμορφισμό καθώς ο θηλυκός φασιανός είναι μικρότερος σε μέγεθος από τον αρσενικό και δεν έχει εντυπωσιακά χρώματα. Η ουρά του είναι πολύ μακριά και φθάνει περίπου τα 40 εκατοστά. Τα φτερά σε αυτήν έχουν χρώμα κοκκινωπό και κίτρινο, με μαύρα στίγματα. Στο κεφάλι έχει πράσινα φτερά και στο λαιμό μια λευκή ταινία. Χαρακτηριστική είναι επίσης η βραχνή φωνή του. Ο Φασιανός είναι κυρίως εδαφόβιο ζώο, απαντά σε ανοιχτά δάση, σε άλση, σε συστάδες δέντρων, θαμνώδεις εκτάσεις και αγρούς. Είναι κυρίως σποροφάγος. Ο κοινός Φασιανός πετάει με πολύ ισχυρά φτεροκοπήματα, αλλά σπάνια φτάνει πολύ ψηλά, αλλά όταν απειλείται προτιμά να κρυφτεί παρά να πετάξει.

Αναπαραγωγή

Ο αρσενικός Φασιανός συγκροτεί ένα χαρέμι από τρία θηλυκά. Τα αρσενικά αναπαράγονται μέχρι τον θάνατό τους. Ο θηλυκός φασιανός γεννά περίπου 60 αυγά και η επώαση διαρκεί 24 μέρες. Οι νεοσσοί μπορούν αμέσως να ακολουθήσουν τη μητέρα τους στην αναζήτηση τροφής. Εντός δύο μηνών γίνονται και ικανά να πετάξουν.

Είδη

Το γνωστότερο είδος φασιανού είναι ο Φασιανός ο κοινός ή κολχικός (Phasianus colchicus). Με την ίδια ονομασία αναφέρονται και άλλα συγγενικά γένη, τα οποία ανήκουν στην ίδια οικογένεια με το φασιανό, όπως ο λόφουρος (Lophura), ο αργουσιανός (Argusianus), ο τραγοπάνας (Tragopan) και άλλα, που ζουν στην Ασία.
Τζανμπαττίστα Τιέπολο

Βίος και έργο

Ο Τζανμπαττίστα Τιέπολο γεννήθηκε στη Βενετία στις 5 Μαρτίου του 1696. Ο πατέρας του Ντομίνικο είχε ένα εμπορικό πλοίο αλλά πέθανε όταν ο Τζανμπαττίστα ήταν ενός έτους, αφήνοντας την χήρα Ορσόλα να μεγαλώσει έξι παιδιά με ένα πενιχρό εισόδημα.
Ο νεαρός Τιέπολο μαθήτευσε στον Γκρεγκόριο Λατσαρίνι (1655-1730), αλλά σύντομα υιοθέτησε έναν τρόπο γρήγορο και ελεύθερο. Από την αρχή ο Τιέπολο μπορούσε να σχεδιάζει γρήγορα και χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια. 
Σε ηλικία 20 ετών ο Τιέπολο, που είχε ήδη αρχίσει να δουλεύει μόνος του, κέρδισε σε έναν διαγωνισμό με το έργο "Το Πέρασμα της Ερυθράς Θάλασσας". Ο πίνακας αυτός τον έκανε διάσημο και ακολούθησαν πάρα πολλές παραγγελίες, συμπεριλαμβανομένων κάποιων από τους Δόγηδες, αλλά είχε ελάχιστα επίσημα συμβόλαια από τη Βενετσιάνικη Δημοκρατία.
Το 1717 έγινε μέλος της «Φράλια» (Fraglia), του σωματείου των ζωγράφων και το 1719 παντρεύτηκε την Σεσίλια Γκουάρντι, αδελφή των ζωγράφων Τζαναντόνιο και Φραντσέσκο. Αν και ποτέ δεν έκανε το πορτραίτο της, την απεικόνιζε συνεχώς σε έργα όπως "Η Ραχήλ κρύβει τα Είδωλα". Έκαναν 10 παιδιά, δύο από τα οποία έγιναν ζωγράφοι: ο Τζαντομένικο (1727-1804) και ο Λορέντσο (1736-1776).
Γύρω στο 1725 ο Τιέπολο κλήθηκε από τον Αρχιεπίσκοπο του Ούντινε να διακοσμήσει την πινακοθήκη του Αρχιεπισκοπικού Μεγάρου με τοιχογραφίες από την Βίβλο. Τα έργα αυτά είναι τα πρώτα πραγματικά αριστουργήματα καλλιτεχνικής έκφρασης στα οποία ήταν αξεπέραστος. Η τοιχογραφία απαιτούσε ταχύτητα σκέψης και εκτέλεσης και ο Τιέπολο διέθετε και τα δύο με το παραπάνω. Η μεγαλύτερή του παραγγελία στο τέλος της δεκαετίας του 1740 ήταν να ζωγραφίσει τοιχογραφίες στο Μέγαρο των Λάμπια στη Βενετία. Εδώ δημιούργησε την μεγαλύτερη και πιο γνωστή από τις παραλλαγές του "Αντώνιος και Κλεοπάτρα". Η χλιδή του θέματος - μαργαριτάρια, χρυσό και μετάξι - αντανακλούσε τα ανερχόμενα πλούτη και τη δόξα του Τιέπολο.
Το 1736 απέρριψε μια προσφορά της Βασιλικής Αυλής στη Στοκχόλμη, λέγοντας ότι το ποσό που του προσέφεραν ήταν πολύ μικρό.
Το 1750 δέχτηκε μια παραγγελία από τον Πρίγκηπα-Επίσκοπο του Βύρτσμπουργκ στην Κεντρική Γερμανία για να διακοσμήσει την κατοικία του. Ξεκινώντας από την τραπεζαρία και προχωρώντας προς το κλιμακοστάσιο, πέρασε τρία χρόνια δημιουργώντας μεγάλες αλληγορικές σκηνές γεμάτες φως και χρώμα. 
Στα τέλη του 1753 επέστρεψε στη Βενετία και άρχισε να διακοσμεί επαύλεις με τοιχογραφίες. Έκανε επίσης προσωπογραφίες σε όλη την διάρκεια της καριέρας του, μερικών σπουδαίων αξιωματούχων.
Το 1761 προσκλήθηκε από τον Κάρολο Γ΄ της Ισπανίας για να διακοσμήσει το καινούριο βασιλικό ανάκτορο στη Μαδρίτη. Ο Τιέπολο, εξήντα ετών ήδη, στην αρχή δίστασε, αλλά θαμπωμένος από τη δόξα, δέχθηκε τελικά και ταξίδεψε για την Ισπανία με τους γιους του, την άνοιξη του 1762.
Ο Τιέπολο δεν επέστρεψε ποτέ στη Βενετία. Πέθανε ξαφνικά στις 27 Μαρτίου 1770 και τάφηκε στην εκκλησία του Σαν Μαρτίν της Μαδρίτης.
Νερό Λαγκίντζε

Το νερό Λαγκίντζε (γεωργιανά: ლაღიძის წყალი) είναι ένα δημοφιλές γεωργιανό αλκοολούχο ποτό με βάση τη σόδα και μια ποικιλία από φυσικά σιρόπια. Παραδοσιακά  αναμιγνύεται σε ένα ποτήρι από ένα σιντριβάνι σόδας, αλλά είναι επίσης διαθέσιμο ως  εμφιαλωμένο αλκοολούχο ποτό σε μια ποικιλία γεύσεων. Οι αμερικάνοι συγγραφείς τροφίμων παρομοιάζουν την κρέμα αυγού, αλλά το αυθεντικό γεωργιανό ποτό δεν περιλαμβάνει ούτε γάλα, ούτε σιρόπι σοκολάτας.
Το νερό Λαγκίντζε είναι το όνομά του από τον Μιτροφάν Γκαλίντζε, μαθητευόμενος φαρμακοποιού στο Κουτάισι, η Γεωργία, ο οποίος το 1887 εξερεύνησε την ιδέα της χρήσης φυσικών σιροπιών, αντί των εισαγόμενων αρωματικών αποστάγματων στη δημιουργία λεμονάδων. Το 1900, το εργοστάσιο Λαγκίντζε στο Κουτάισι άρχισε να συνδυάζει μοναδικές ιδιόκτητες γεύσεις από βότανα και φρούτα. Σήμερα, το νερό Λαγκίντζε παράγεται σε ένα ευρύ φάσμα φυσικών αρωμάτων, συμπεριλαμβανομένων του κυδωνίου (αϊβά), αχλαδιών, εσπεριδοειδών, κερασιών, εστραγκόν, και άλλων. Τα νερά λαγκίντζε διανέμονται στη Ρωσία, την Ουκρανία, τις χώρες της Βαλτικής, τη Πολωνία, και την Αρμενία. Η τεχνολογία και ο πολιτισμός των νερών λαγκίντζε έχουν εγγραφεί για την λίστα Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Γεωργίας για το 2014.
Αναστασία Ρομάνοβνα

Βιογραφία

Ήταν κόρη του Ρομάν Γιουρίεβιτς Ζακχάργιν-Γιουρίεβ, βογιάρου και συμβούλου (οκόλνιτσυ) του Βασιλείου Γ΄ και της Ουλιάνας Ιβάνοβνας. Αδελφός της ήταν ο Νικήτας Ρομάνοβιτς, πρόγονος όλων των τσάρων Ρομάνοβ.
Χρήστος Τσώτσος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στα μέσα του 19ου αιώνα στο Μπάχοβο (Πρόμαχοι) Αλμωπίας και από νωρίς βγήκε στο βουνό ως κλέφτης. Έδρασε στις περιοχές της Αλμωπίας, Παιονίας, Μοριχόβου και Τίκφες, στα όρη Βόρα, Πίνοβο, Τζένα και Πάικο. Από νωρίς συνεργάστηκε με Βουλγάρικα αντάρτικα σώματα που δρούσαν στην περιοχή εναντίον των Οθωμανών. Παρόλ' αυτά ο καπετάν Τσώτσος διατηρούσε φιλικές σχέσεις με τους Έλληνες της περιοχής και απέφευγε τις συμπλοκές μαζί τους. 
Στις 5 Αυγούστου του 1906, το σώμα του Χρήστου Τσώτσου μαζί με τις ομάδες του Λούκα Ιβάνωφ και Καρατάσε, διανυκτέρευσαν στα καλύβια των Καραφυλλαίων (Σαρακατσάνικο τσελιγκάτο, κοντά στην κορυφή Καϊμάκι του Βόρα). Ο Χρήστος Τσώτσος ήταν σταυράδερφος με τον τσέλιγκα, Γεώργιο Καραφυλλιά κι έτσι μεσολαβούσε, ώστε να φιλοξενούνται οι Βουλγαρικές ομάδες. Εκεί ο Κωνσταντίνος Γαρέφης επιτέθηκε και σκότωσε τους Λούκα Ιβάνωφ και Καρατάσε, καθώς η Ελληνική πλευρά τους είχε επικηρύξει λόγω των βιαιοτήτων τους κατά των Ελληνικών πληθυσμών. Ο καπετάν Τσώτσος, που δεν ήταν μέσα στους στόχους του Γαρέφη, τραυματίστηκε ελαφριά, στο πόδι και στα πλευρά από πυροβολισμούς. Στη συμπλοκή τραυματίστηκε θανάσιμα και ο καπετάν Γαρέφης.
Λίγο αργότερα (την ίδια χρονιά) ο Χρήστος Τσώτσος προσχώρησε στην Ελληνική πλευρά και ανέλαβε δράση, προκειμένου να υπερασπιστεί τους Ελληνικούς πληθυσμούς της Αλμωπίας και Παιονίας από τις κλιμακούμενες Βουλγαρικές επιθέσεις. Τη χρονιά αυτή 1906, ο Χρήστος Τσώτσος με το σώμα του έδρασε στην περιοχή του Πάικου προς βοήθεια των εκεί Ελληνικών σωμάτων του Χρήστου Καραπάνου, του Στέργιου Ναούμ από τα Λιβάδια Κιλκίς και του Λάζαρου Δογιάμα από τη Μπαροβίτσα (Καστανερή Κιλκίς). Έδρασε στην περιοχή, έως την επανάσταση των Νεοτούρκων το 1908, όταν χορηγήθηκε γενική αμνηστεία. Η συμβολή του ήταν ιδιαίτερα σημαντική, καθώς με την ανάληψη δράσης του σώματός του εναντίον των Βουλγαρικών ομάδων, παγιώθηκε η Ελληνική παρουσία στο Πάικο και πέρασε στον Ελληνικό έλεγχο η Αλμωπία, που αποτελούσε το στρατηγικότερο σημείο κατά το Μακεδονικό Αγώνα αφού ήταν το κύριο πέρασμα από τη Θεσσαλονίκη και τις πεδιάδες της Κεντρικής Μακεδονίας προς τις περιοχές Τίκφες, Μοριχόβου και Πελαγονίας.
Ο Χρήστος Τσώτσος Βέσκος, αργότερα κατηγορήθηκε ότι από δικό του βόλι σκοτώθηκε ο Κωνσταντίνος Γαρέφης κατά τη συμπλοκή της 5ης Αυγούστου του 1906, χωρίς να έχει αποδειχτεί τίποτα, όμως. Σύμφωνα με τη μαρτυρία της Μαρίας Καραφυλλιά, ο γερο-Τσώτσος δεν συμμετείχε ενεργά στη συμπλοκή.
Ε.Σ.Ν. Βριλησσίων

Ο  Εκπολιτιστικός Σύλλογος Νέων Βριλησσίων είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην περιοχή των Βριλησσίων, στην Αθήνα. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1979 και χρώματα του το κόκκινο, το άσπρο και το μπλέ. Ο σύλλογος διατηρεί τμήματα χειροσφαίρισης όλων των ηλικιακών ομάδων. Την περίοδο 2010-11, η ομάδα κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδος Ανδρών, με προπονητή τον Νίκο Γραμματικό, που ήταν και παίχτης της ομάδας του 1996 που κατέκτησε το Νταμπλ. Τον Ιούλιο του 2011, ο σύλλογος αποσύρθηκε από την Α1 επικαλούμενος οικονομικά προβλήματα, που είχαν σαν αποτέλεσμα τη μείωση των επιχορηγήσεων από την Επιχορηγητική Πολιτεία της ΟΧΕ.