google/wiki40b huggingface dataset:
Χέρμαν Δ΄ της Έσσης-Ρότενμπουργκ

Βιογραφία

Ήταν ο τρίτος επιζών γιος του Μαυρικίου λαντγκράβου της Έσσης-Κάσσελ και της Γιουλιάνας, κόρης του Ιωάννη Ζ΄ κόμη του Νασσάου-Ντίλενμπουργκ.
Το 1617 απεβίωσε ο πρωτότοκος Όθων και το 1632 ο Μαυρίκιος. Ο δευτερότοκος Γουλιέλμος Ε΄ διαδέχθηκε τον πατέρα του στην Έσση-Κάσσελ, παραχωρώντας ένα μέρος στον μικρότερο, ετεροθαλή αδελφό του Χέρμαν Δ΄, που έλαβε το Ρότενμπουργκ επί του Φούλντα.
Υπέφερε σε όλη τη ζωή του από έναν ανάπηρο πόδι και έπρεπε να φέρει σιδερένια στηρίγματα για να το στηρίζει. Επειδή δεν μπορούσε να ακολουθήσει σταδιοδρομία στρατιωτική, έκανε επιστημονική: έγινε γνωστός ερευνητής μετεωρολογίας, μαθηματικών, αστρονομίας και γεωγραφίας. Η πραγματεία του Γεωγραφική περιγραφή του λαντγκραβάτου της Κάτω Έσσης του 1641 έγινε πρότυπο έργο γεωγραφίας του 17ου αι. Κατά τον Τριακονταετή Πόλεμο καταστράφηκε το Σχολείο του Ρότενμπεργκ (1637) και ο Χέρμαν Δ΄ έκτισε με έξοδά του ένα νέο (1651).
Η Συνθήκη του 1648 έδωσε εδάφη στην Έσση-Κάσσελ, που δόθηκαν στους δύο μικρότερους αδελφούς του: ο Φρειδερίκος έλαβε το Έσβεγκε και ο Ερνέστος έλαβε το Ράινφελς. Το 1655 τον Φρειδερίκο κληρονόμησε ο Ερνέστος και το 1658 τον Χέρμαν Δ΄ κληρονόμησε επίσης ο Ερνέστος.

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε πρώτα το 1633 τη Σοφία-Ιουλιανή, κόρη του Χριστιανού κόμη του Βάλντεκ, αλλά η κόρη τους έζησε δύο μήνες. Το 1637 η Σοφία-Ιουλιανή απεβίωσε.
Το 1642 ο Χέρμαν Δ΄ έκανε δεύτερο γάμο με την Κουνιγκούντα-Γιουλιάνα, κόρη του Ιωάννη-Γεωργίου Α΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντεσσάου, αλλά δεν απέκτησαν τέκνα. Η Κουνιγκούντα-Τζουλιάνα απεβίωσε το 1683.
Στάθης Δαμιανάκος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1937. Μετά το πέρας των σπουδών του στην Αθήνα, μετέβη στο Παρίσι για παραπέρα σπουδές, όπου και τελικά παρέμεινε. Διετέλεσε ερευνητής του Centre national de la recherche scientifique (Εθνικό Κέντρο Επιστημονικής Έρευνας), καθώς και καθηγητής (σε προπτυχιακό και μεταπτυχιακό επίπεδο) στο Πανεπιστήμιο της Ναντέρ (Paris-X) και στην École des hautes études en sciences sociales (EHESS -Ανωτάτη Σχολή Κοινωνικών Επιστημών) του Παρισιού. Το 2002 είχε διδάξει ως επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Κρήτης, στο Ρέθυμνο. Λίγο πριν βρεθεί νεκρός στο διαμέρισμά του, στο Παρίσι, είχε εκφράσει την επιθυμία του να συνεχίσει τη διδασκαλία στην Κρήτη. Τον Μάιο του 2005 πραγματοποιήθηκε επιστημονικό συνέδριο προς τιμήν του στην Αθήνα. Yπήρξε, επίσης, τακτικός συνεργάτης του ελληνικού   Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών (ΕΚΚΕ), ενώ συμμετείχε και σε ερευνητικά προγράμματα των πανεπιστημίων Θεσσαλίας και Ιωαννίνων.
Σε ερευνητικό επίπεδο διακρίθηκε για την εργασία του στον αγροτικό χώρο, αλλά και γύρω από την κοινωνιολογία του ρεμπέτικου τραγουδιού, του Καραγκιόζη, τη μελέτη της κοινωνικής ληστείας και, ευρύτερα, διαφόρων εκφάνσεων του λαϊκού πολιτισμού, της υποκουλτούρας κ.λπ.
Άκανθα

Είδη

Το πιο κοινό είδος άκανθας είναι η Άκανθα η ακανθώδης (Acanthus spinosus) που είναι ιδιαίτερα διαδεδομένο είδος. Έχει αγκαθωτά φύλα και λογχοειδή αγκάθια ανάμεσα στα άνθη της. Το ύψος του άνθους της φτάνει μέχρι τα 70 εκατοστά περίπου.
Ο πιο εντυπωσιακός εκπρόσωπος του γένους Άκανθος είναι η Άκανθα η απαλή (Acanthus mollis). Είναι το ομορφότερο είδος άκανθας και συχνά χρησιμοποιείται ως καλλωπιστικό. Δεν περιέχει αιχμηρά αγκάθια σε αντίθεση με την Άκανθα την ακανθώδη. Είναι πολύ διεσπαρμένο είδος στο λεκανοπέδιο της Αττικής και την άνοιξη εντοπίζεται σχεδόν σε όλους τους αρχαιολογικούς χώρους. Από αυτό το είδος Άκανθας μάλιστα αποτέλεσε την πηγή έμπνευσης για το κορινθιακό κιονόκρανο.
Ρομάν Βλαντ

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Βλαντ γεννήθηκε το 1919 στο Τσερνιβτσί (Černivci) της σημερινής Ουκρανίας που, τότε, ανήκε στη Ρουμανία (στη Βουκοβίνα) και ονομαζόταν Τσερναούτσι (Cernăuți). Σπούδασε με τους Τ. Ταρνάβσκι (Titus Tarnawski) και Λίβιου Ρούσου (Liviu Russu) στη γενέτειρά του, παίρνοντας δίπλωμα πιάνου. Εγκαταστάθηκε στη Ρώμη πριν από την άφιξη του σοβιετικού στρατού και, μεταξύ 1938-41, σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης και αργότερα στην Εθνική Ακαδημία της Αγίας Καικιλίας, με δάσκαλο τον Α. Καζέλα (Alfredo Casella). 
Αρχικά, υπήρξε αποκλειστικά ερμηνευτής πιάνου και συνθέτης. Το 1942, κέρδισε το Βραβείο Ενέσκου για τη Sinfonietta του. Δραστηριοποιήθηκε σε όλη την Ιταλία, όχι μόνον ως πιανίστας και συνθέτης αλλά, επίσης, ως μουσικογράφος, μοσικοκριτικός και δάσκαλος μουσικής.  Τελικά, πολιτογραφήθηκε ιταλός, το 1951. Το 1954 και το 1955 πραγματοποίησε σεμινάρια μουσικολογίας στη Θερινή Σχολή Μουσικής στο Ντάρτινγκτον (Dartington Hall)  και συμμετείχε σε συνέδρια και σεμινάρια σε ολόκληρη την Ευρώπη, την Αμερική και την Ιαπωνία. Μετά το 1954, υπήρξε καλλιτεχνικός διευθυντής της Φιλαρμονικής Ακαδημίας της Ρώμης (Accademia Filarmonica Romana), μεταξύ 1955-58 και, πάλι, μεταξύ 1966-69. Από το 1958 ήταν διευθυντής του μουσικού τμήματος της Enciclopedia dello spettacolo και, από το 1967, μέλος του περιοδικού Nuova Rivista Musicale Italiana. Από το 1980 διετέλεσε πρόεδρος της CISAC για δύο χρόνια και, από το 1987 έως το 1993 ήταν πρόεδρος της Società Italiana degli Autori ed Editori (SIAE). 
Επίσης, ήταν ο πρόεδρος της Ιταλικής Εταιρείας Σύγχρονης Μουσικής, το 1960, και μουσικός σύμβουλος για το τρίτο εθνικό ραδιοφωνικό και τηλεοπτικό δίκτυο της RAI. Αργότερα, έγινε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εθνικής Ακαδημίας της Αγίας Καικιλίας και καλλιτεχνικός σύμβουλος των Φεστιβάλ της Ραβέννας και του Σπολέτο. Το 1968, διορίστηκε καθηγητής σύνθεσης στο Πανεπιστήμιο της Περούτζια.  Ως συνεργάτης του RAI, παρουσίασε μέσα σε 19 εκπομπές, όλα τα έργα του Ιγκόρ Στραβίνσκι.  Πέθανε στη Ρώμη, το 2013, σε ηλικία 94 ετών.

Μουσική και μουσικολογικά στοιχεία

Χωρίς να μπορεί να χαρακτηριστεί ως «ριζοσπαστικός», ο Βλαντ ήταν συνθέτης που χρησιμοποιούσε σειραϊκές τεχνικές, με συντηρητικό και εκλεκτικό τρόπο.  Ωστόσο, δεν προσχώρησε -επισήμως- σε κάποια εθνική σχολή, επικεντρωμένος στη δημιουργία μιας γλώσσας προσωπικής και «εύκολα» κατανοητής. Σημαντική είναι η προσφορά του στον κινηματογράφο, έχοντας συνθέσει μουσική για περισσότερες από 50 ταινίες, ιδιαίτερα στη δεκαετία του 1950, κάποιες από τις οποίες ήσαν αξιόλογες σκηνοθετικά. Επίσης, έγραψε μουσική για αρκετές ταινίες μικρού μήκους και ντοκιμαντέρ. Για την προσφορά του στην 7η Τέχνη τού απονεμήθηκε το Βραβείο Nastro d'Argento.
Επίσης, υπήρξε πολυγραφότατος ως μουσικολόγος/μουσικοκριτικός, έχοντας εκδώσει πραγματείες, μεταξύ των οποίων μίας σχετικά με τη ζωή και το έργο του Στραβίνσκι.
Βίνλαντ

Βίνλαντ, Βάινλαντ ή Γουίνλαντ (Αρχαία Σκανδιναβική Γλώσσα: Vínland, σημαίνει "η Γη της Αμπέλου"), είναι η παραθαλάσσια περιοχή της Βόρειας Αμερικής η οποία εξερευνήθηκε από τους Βίκινγκ, όπου ο Ισλανδός εξερευνητής Λέιφ Έρικσον αποβιβάσθηκε πρώτη φορά το έτος 1000 Κ.Ε., περίπου πέντε αιώνες πριν από τα ταξίδια του Χριστόφορου Κολόμβου και του Τζον Κάμποτ. Βίνλαντ ήταν το όνομα που δόθηκε στην Βόρεια Αμερική ως προς την έκταση που εξερευνήθηκε από τους Βίκινγκ, κατά πάσα πιθανότητα συμπεριλαμβανομένης και της Νέας Γης και του Κόλπου του Αγίου Λαυρεντίου μέχρι και του βορειοανατολικού Νιου Μπράνσγουικ (όπου εντοπίζονται και τα ομώνυμα αμπέλια).
Το 1960, αρχαιολογικά ευρήματα οικισμού Βίκινγκ στην Βόρεια Αμερική (πλησίον της Γροιλανδίας) ανακαλύφθηκαν στην τοποθεσία L'Anse aux Meadows στο βορειότερο άκρο της νήσου της Νέας Γης. Πριν από τα αρχαιολογικά ευρήματα, η Βίνλαντ ήταν γνωστή μόνο από τα παλαιά Σκανδιναβικά Έπη και την μεσαιωνική ιστοριογραφία. Η ανακάλυψη του 1960 οριστικώς απέδειξε την προ-κολομβιανή αποίκιση της αμερικανικής ηπείρου από τους Βίκινγκ. Η τοποθεσία L'Anse aux Meadows πιθανώς ανταποκρίνεται στον οικισμό Straumfjörð ο οποίος αναφέρεται στα σκανδιναβικά έπη (saga) του Έρικ του Ερυθρού.
Σόνγκναμ ΦΚ

Σύμβολα

Η ομάδα ιδρύθηκε το 1989 με την ονομασία «Ίλχουα Τσόνμα» (일화 천마). Ως έμβλημα της ομάδας επιλέχθηκε το Τσόνμα (πήγασος της κορεατικής κουλτούρας τον οποίο ίππευε στον ουρανό ο Αυτοκράτορας Γιου Ντι). Η ομάδα μετεγκαταστάθηκε από τη Σεούλ στο Τσόναν, με αποτέλεσμα τη μετονομασία της σε «Τσόναν Ίλχουα Τσόνμα». Μία νέα αλλαγή έδρας έγινε το 2000, αυτή τη φορά στο Σόνγκναμ, όταν η ομάδα πήρε την ονομασία «Σόνγκναμ Ίλχουα Τσόνμα» (성남 일화 천마). Το Δεκέμβριο του 2013, ο δήμος της Σόνγκναμ αγόρασε την ομάδα από την Ilhwa Co., Ltd και τη μετονόμασε σε «Σόνγκναμ ΦΚ».
Ιωάννης Γεωργαντόπουλος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Σύρο, όπου και πήγε σχολείο. Μετά από το γυμνάσιο ήρθε στην Αθήνα και γράφτηκε από τους πρώτους στο Πανεπιστήμιο. Αποφοίτησε νεότατος με πτυχίο διδακτορικής των νομικών το 1853. Αποδήμησε και εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου εργάστηκε ως δικηγόρος και δημοσιογράφος, ενώ συμμετείχε για πολύ χρόνο στην σύνταξη της «Βυζαντίδος».
Γρήγορα αναδείχτηκε άριστος δικηγόρος και πολίτης και απόκτησε πολύ καλή φήμη στην κοινωνία της Κωνσταντινούπολης.
Τιμήθηκε από την Ελληνική κυβέρνηση με τον χρυσό Σταυρό των ιπποτών του βασιλικού τάγματος του Σωτήρα.
Απεβίωσε στην Κωνσταντινούπολη το 1889, όταν κατά την διάρκεια πανηγυρικού λόγου που ξεφώνιζε σε εορταστική τελετή έχασε τις αισθήσεις του από κεραυνοβόλο αποπληξία.
Μάχη της σοδειάς

Ιστορικό πλαίσιο

Από τον χειμώνα των αρχών του 1944, ο Γερμανικός στρατός που έδρευε κοντά στον Βόλο Μαγνησίας στην Κεντρική Ελλάδα άρχισε να αισθάνεται έντονα την έλλειψη σοβαρής και αποτελεσματικής επιμελητείας λόγω της συνεχούς κατάρρευσης των σοβαρότερων μετώπων: του ανατολικού στη Ρωσία, του δυτικού στη Γαλλία και τις Κάτω Χώρες, αλλά και του νοτίου πλέον, καθώς είχε πραγματοποιηθεί ήδη η απόβαση στην Ιταλία και η συνθηκολόγησή της στους Συμμάχους.
Από τις αρχές του Αυγούστου του 1944, η Ελληνική Αντίσταση είχε βάσιμες πληροφορίες ότι θα γινόταν απόπειρες ιδιοποιήσεων των καρπών και των τροφίμων που οι τοπικοί αγροτικοί πληθυσμοί μετέφεραν από τα χωράφια στις αποθήκες τους στα χωριά της περιοχής.
Η τοπική οργάνωση του ΕΛΑΣ είχε ήδη ειδοποιήσει και υπήρχαν πλέον "σκοπιές", αλλά και καλά ενεργοποιημένη κατασκοπεία στο Βόλο και μέσω των συνεργαζομένων με το Στρατό Κατοχής Ελλήνων. Μεγάλος ήταν και ο κίνδυνος και από τα μέλη της Κατοχικής Πολιτοφυλακής που αποτελείτο από Φιλογερμανούς ντόπιους.

Η συμπλοκή

Από το καλοκαίρι του 1944 και μετά, έγιναν διάφορες μικροαπόπειρες Γερμανών ενόπλων με μοτοσυκλέτες και με στρατιωτικά οχήματα, οι οποίες απωθήθηκαν σε μικρές αψιμαχίες. Η πιο ενδεικτική ήταν αυτή της 20ής Ιουλίου, οπότε οι Γερμανοί θα επέστρεφαν με το κύριο μέρος του τάγματος ευθύνης της διατήρησης τάξης με ελαφριά και βαρύτερα όπλα.
Η παρεμβαλλομένη μεταξύ Βόλου-Αλμυρού Νέα Αγχίαλος, ήδη καμένη από τους Ιταλούς, στέγαζε σημαντικό κλιμάκιο αντίστασης και όλοι περίμεναν τον τελικό εξανδραποδισμό. Ωστόσο, εκείνη την ημέρα έφθασαν τα νέα για την απόπειρα κατά του Χίτλερ, πράγμα που ακύρωσε αφενός τις επιχειρήσεις κατά των χωριών της περιοχής, αλλά και επιτάχυνε δραστικά τις ετοιμασίες για την οπισθοχώρηση του Γερμανικού Στρατού Κατοχής προς την Γερμανία.
Συγκροτήθηκαν ειδικά τμήματα για την προστασία της σοδειάς, από τα οποία αναχαιτίστηκαν οι γερμανικές δυνάμεις.
Η αντίσταση του ντόπιου πληθυσμού στα γερμανικά στρατεύματα υπενθυμίζεται πλέον από μνημείο που υπάρχει στην περιοχή και έγινε γνωστή ως Μάχη της Σοδειάς, λόγω της προσπάθειας των κατοίκων να διασώσουν τις σοδειές και τα χωράφια τους.
Καραβόσταμο Ικαρίας

Ιστορία

Το Καραβόσταμο παλαιότερα ονομαζόταν Καραβοστάσι, επειδή ήταν σημείο αγκυροβόλησης πλοίων. Επίσης, όπως όλη η Ικαρία, έτσι και το Καραβόσταμο δεχόταν επίθεση από πειρατές. Έτσι, το χωριό ήταν μόνο στο Γέροντος, το οποίο είναι αρκετά ψηλά στο βουνό, αλλά και στον Αϊ Γιώργη, ο οποίος βρίσκεται ευθεία, ψηλά στον Άρη ποταμό.
Σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας και το σχέδιο “Καποδίστριας”, μέχρι το 2010, το Καραβόσταμο ανήκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Καραβοστάμου, του πρώην Δήμου Ευδήλου και νομού Σάμου.

Μορφολογία

Το Καραβόσταμο απλώνεται ομοιόμορφα και αμφιθεατρικά από τη θάλασσα μέχρι και το βουνό της οροσειράς του Αθέρα (Πράμνος), (του οποίου η ψηλότερη κορυφή - όπως το αποκαλούν οι Ντόπιοι- το Καμπί, φτάνει τα 1.037 μέτρα). Τέλος, χαρακτηρίζεται από πλούσια βλάστηση και γόνιμο έδαφος. Στο χωριό έχει πολλές μουριές (συκαμινιές, στην τοπική διάλεκτο, αλλά και ολόκληρης της Ικαρίας), κυπαρίσσια, πλατάνια και οι επιφάνειες του βουνού καλύπτονται από μεγάλους θάμνους ειδικότερα τις λαγκαδιές.

Συνοικίες και Παραλίες

Το Καραβόσταμο έχει πολλές γειτονιές: Τον Γιαλό, το Τσιμπιδάτο, το Φουσκάτο, το Φουντουλάτο, το Ραπτάτο, το Κουβαράτο και το Γέροντος. Οι ονομασίες των συνοικιών καθιερώθηκαν βάση των κοινών επωνύμων που έφεραν οι κάτοικοι. Ήταν συνηθισμένο σε κάθε συνοικία να συγκεντρώνονται οικογένειες με το ίδιο επώνυμο.Το κέντρο του χωριού βρίσκεται στον Γιαλό, εκεί μαζεύεται ο περισσότερος κόσμους όπου υπάρχουν τρεις ταβέρνες/σουβλατζίδικα, ένα ουζερί, ένα καφενείο, μια πιτσαρία, δύο μίνι μάρκετ και τρία μπαράκια. Αμαξωτός λέγεται ο μεγάλος δρόμος που χωρίζει το πάνω από το κάτω μέρος του χωριού, πάνω στον οποίο λειτουργεί φούρνος και βενζινάδικο, αλλά και δύο ακόμα μίνι μάρκετ κι ένα σουβλατζίδικο. 
Το Καραβόσταμο έχει δύο παραλίες. Η μία είναι στο Γιαλό και η άλλη είναι κάτω από το Γέροντος, ο Άρης Ποταμός, η οποία  συγκεντρώνει και τον περισσότερο κόσμο. Η άλλη, που υπάρχει στο Γιαλό, χρησιμοποιείται κυρίως, αυτή στην πλευρά του μικρού λιμανιού, ενώ η άλλη που βρίσκεται απέναντί της χρησιμοποιείται σπάνια. Δύο αξιοσημείωτα μέρη στην παραλία του Γιαλού, είναι ένας μικρός βράχος ανοιχτά της θάλασσας που οι Ντόπιοι τον λένε "Κανιαούρι", ο οποίος πλέον έχει καλυφθεί από πέτρες για να κόβει το ρεύμα και δεύτερον, το λιμανάκι ανακατασκευάστηκε ολοκληρωτικά πριν λίγα χρόνια  κι  έχει κι αυτό δική του ονομασία: Πόρτο Καννέτος.
Ρόμπερτ Χόφσταντερ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη, φοίτησε στο City College της Νέας Υόρκης και αποφοίτησε το 1935 σε ηλικία 20 ετών με magna cum laude (Με μεγάλη τιμή). Του απονεμήθηκε το βραβείο Kenyon στα Μαθηματικά και στη Φυσική. Επίσης πήρε υποτροφία από την General Electric, πράγμα το οποίο του επέτρεψε να φοιτήσει στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον όπου και πήρε το Μάστερ και Ph.D. το 1938. Ο Χόφσταντερ δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ από το 1950 ως το 1985. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του άρχισε να ενδιαφέρεται για την αστροφυσική και εφάρμοσε τις μελέτες του στον σχεδιασμό του τηλεσκοπίου EGRET του Compton Gamma Ray Observatory.
Το Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ διοργανώνει ετήσια σειρά διαλέξεων στο όνομά του Χόφσταντερ, το Robert Hofstadter Memorial Lectures, η οποία αποτελείται από δύο διαλέξεις κάθε χρόνο, μία προσανατολισμένη προς το ευρύ κοινό και μία προσανατολισμένη σε επιστήμονες.
Άλφρεντ Βέγκενερ

Βιογραφία

Ο Άλφρεντ Βέγκενερ γεννήθηκε στο Βερολίνο στις 1 Νοεμβρίου (1880) και ήταν γιος θεολόγου. Σπούδασε αστρονόμος, γεωφυσικός, γεωλόγος και μετεωρολόγος στο Βερολίνο, Χαϊδεμβέργη και Ίνσμπρουκ. Συμμετείχε ως μετεωρολόγος στις δανικές αποστολές στη Γροιλανδία παρά τον Λούντβιχ Μύλιος Έριχσεν την περίοδο 1906-1908. Το 1908 ανέλαβε λέκτορας στο Πανεπιστήμιο του Μάρμπουργκ, όπου και εξέδωσε τότε το εγχειρίδιο «Θερμοδυναμική της ατμόσφαιρας». Στις 6 Ιανουαρίου 1912 δημοσίευσε τις αρχές της θεωρίας του περί της μετακίνησης των ηπείρων. Την περίοδο 1912-1917 συνόδευσε τον Λάουγκε Κωχ στο πέρασμά του επίσης στη Γροιλανδία. Το 1914 συμμετείχε ως έφεδρος αξιωματικός πεζικού (της μετεωρολογικής υπηρεσίας) στον Α' Π.Π. στο μέτωπο του Βελγίου, στα Βαλκάνια και τη Βαλτική. Το 1819 κατέλαβε έδρα καθηγητή της Μετεωρολογίας στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου και στη συνέχεια Γεωφυσικής και Μετεωρολογίας στο Πανεπιστήμιο του Γκρατς (1824). Μετά από ένα προκαταρκτικό ταξίδι που πραγματοποίησε το 1929, το επόμενο έτος επεχείρησε μεγάλη αποστολή επιστημονικής εξερεύνησης του παγετώνα όπου και βρήκε το θάνατο μεταξύ του πολικού σταθμού Αϊσμίτε και της δυτικής ακτής (Νοέμβριος 1930). Από τα ταξίδια του και τις έρευνες που πραγματοποίησε δημοσίευσε πολλές μελέτες που αν και το ενδιαφέρον του στη γεωλογία απετέλεσε μια "sidelight" απασχόληση στη τακτική ακαδημαϊκή του καριέρα, έτυχαν μεγάλης επιστημονικής αξίας.

Τιμές

Το όνομά του τιμής ένεκεν φέρουν σήμερα το ομώνυμο Ινστιτούτο Πολικών και Θαλασσίων Ερευνών (ΑΒΙ), στο Μπρέμενχάβεν (Λιμένα της Βρέμης), ένα ειδικό μετάλλιο που χορηγεί η Ευρωπαϊκή Ένωση Γεωεπιστημών σε επιστήμονες που διακρίθηκαν στους τομείς μετεωρολογίας και ωκεανολογίας των πολικών περιοχών, ομώνυμος κρατήρας της Σελήνης και του πλανήτη Αρη, ένας αστεροειδής καθώς και η περιοχή του θανάτου του στη Γροιλανδία.
Κρήνες Κορινθίας

Ιστορία

Το χωριό Κρήνες φαίνεται να έχει ιστορία αιώνων, δεδομένου ότι οι παλαιότερες πληροφορίες για την ύπαρξη του χάνονται στα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Τότε η ονομασία του ήταν «Ιμπραΐμπεη» ή «Μπραήμπι», προφανώς από το όνομα του Τούρκου αξιωματούχου του οποίου βρισκόταν υπό την διοίκησή του, Ιμπραΐμ Μπεή. Όμως υπάρχουν ενδείξεις ότι η περιοχή κατοικούταν από τα αρχαία χρόνια, εφόσον είναι σε πολύ μικρή απόσταση από την Αρχαία Σικυώνα και ανάμεσα στις σημαντικότατες πόλεις της Αρχαίας Σικυώνας και της Αρχαίας Κορίνθου. Η ευρύτερη κατοικημένη περιοχή στην οποία ανήκε γεωγραφικά το σημερινό χωριό μάλλον ονομαζόταν Επιείκεια και αποτελούσε προάστιο της Αρχαίας Σικυώνας. Η οδός που συνέδεε τις δύο αυτές πόλεις, διασχίζει το χωριό ακόμα και σήμερα (Δημοσιά). 
Επίσης σημαντικό είναι να αναφερθεί ότι και κατά τους Βυζαντινούς χρόνους η περιοχή πρέπει να κατοικούταν, ενώ φαίνεται ότι στο νοτιότερο τμήμα του χωριού λειτουργούσε χώρος, όπου κατασκευάζονταν πήλινα δοχεία, κεραμικά σκεύη και συναφή αντικείμενα, δεδομένου ότι ακόμα και σήμερα σε μικρό βάθος γης μπορεί κάποιος να ανακαλύψει υπολείμματα κεραμικών.
Πολύ κοντά στα όρια του χωριού, στα Ταρσινά, σώζεται ο Βυζαντινός ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος του 14ου αιώνα, σημαντικής ιστορικής και αρχαιολογικής αξίας, γεγονός που ενισχύει την άποψη ότι η περιοχή ήταν τα χρόνια εκείνα κατοικημένη.
Από πληροφορίες που μεταφέρονται από γενιά σε γενιά, φαίνεται πως κατά τον απελευθερωτικό αγώνα του 1821, οι κάτοικοι του χωριού συμμετείχαν ενεργά, με αποκορύφωμα τη μάχη που έγινε στο βόρειο μέρος του χωριού, επί της Δημοσιάς, κατά τμήματος του αποδυναμωμένου στρατού του Δράμαλη, μετά την καταστροφή που υπέστη στη μάχη των Δερβενακίων.
Η σημερινή ονομασία του χωρίου, δόθηκε το 1917, κατόπιν εισηγήσεως του τότε δασκάλου του Δημοτικού σχολείου Παπαδόπουλου Ιωάννη, ο οποίος το εμπνεύστηκε από τις βρύσες (κρήνες = βρύσες) που ανάβλυζαν άφθονο νερό στην κεντρική πλατεία, κάτω από τον υπεραιωνόβιο πλάτανο – σήμα κατατεθέν - του χωριού. Εντούτοις, ακόμα και σήμερα, οι παλιότεροι συνηθίζουν να χρησιμοποιούν το παλιότερο όνομα.
Show No Mercy

Ιστορία του δίσκου

To 1983, οι Slayer έπαιζαν στο κλαμπ Woodstock του Λος Άντζελες, ανοίγοντας συναυλίες των Bitch και διασκευάζοντας τραγούδια των Iron Maiden και των Judas Priest. Στις 27 Αυγούστου 1983, ο παραγωγός της δισκογραφικής εταιρείας Metal Blade Records, Μπράιαν Σλάγκελ τους προσέφερε μία ηχογράφηση για τη συλλογή του, "Metal Massacre". Το συγκρότημα ηχογράφησε το τραγούδι "Aggressive Perfector" και ο Σλάγκελ τους πρότεινε να ηχογραφήσουν ένα ολόκληρο άλμπουμ.

Ο δίσκος ηχογραφήθηκε το Νοέμβριο του 1983 και κυκλοφόρησε ένα μήνα αργότερα, με τον μπασίστα Τομ Αράγια να πληρώνει τα έξοδα της ηχογράφησης. Το "Show No Mercy" έγινε το πιο επιτυχημένο άλμπουμ της εταιρείας, πουλώντας πάνω από 30.000 αντίτυπα, παγκοσμίως. Οι κριτικές ήταν μέτριες αλλά τα περιοδικά που ασχολούνταν με το Heavy Metal το δέχτηκαν ένθερμα, αφού ήταν ένα από τα επιθετικότερα άλμπουμ που είχαν ηχογραφηθεί μέχρι τότε.

Ένα από τα χαρακτηριστικά του δίσκου είναι ότι η αρχική του ηχογράφηση δεν περιείχε κύμβαλα στα τύμπανα, λόγω του ότι ο Σλάγκελ θεώρησε ότι θα ακουγόταν πιο καθαρός ο ήχος τους, αλλά τελικά προστέθηκαν αργότερα.

Μετά την κυκλοφορία του "Show No Mercy", ξεκίνησαν την πρώτη τους περιοδεία στις Ηνωμένες Πολιτείες. Κατά τη διάρκεια της περιοδείας γνώρισαν τον πρώτο τους μάνατζερ, Νταγκ Γκούντμαν.

Ο δίσκος, πλέον, θεωρείται ένα από τους σημαντικότερους στην εξέλιξη του Thrash Metal ιδιώματος και η αναγνώριση του έχει ανέβει μαζί με τη δημοτικότητα του συγκροτήματος. Το "Metal Rules" το κατέταξε 35ο στη λίστα με τα εκατό καλύτερα άλμπουμ του χέβι μέταλ όλων των εποχών, ενώ στο "Rate Your Music" ψηφίστηκε ως το έκτο καλύτερο άλμπουμ ακραίου metal. Τέλος, το ελληνικό περιοδικό "Metal Hammer" το κατέταξε 93ο στην έκδοση με τα εκατό σπουδαιότερα άλμπουμ όλων των εποχών.

Τραγούδια

1. Evil Has No Boundaries (King, Hanneman) - 3:09

2. The Antichrist (King, Hanneman) - 2:49

3. Die by the Sword (Hanneman) - 3:36

4. Fight Till Death (Hanneman) - 3:37

5. Metal Storm / Face the Slayer (King, Hanneman) - 4:53

6. Black Magic (King, Hanneman) - 4:03

7. Tormentor (Hanneman) - 3:45

8. The Final Command (King, Hanneman) - 2:32

9. Crionics (King, Hanneman) - 3:29

10. Show No Mercy (King, Hanneman) - 3:06

Μέλη των Slayer

Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Show No Mercy" είχε την εξής μορφή:
Τομ Αράγια - φωνητικά, μπάσο
Κέρι Κινγκ - κιθάρα
Τζεφ Χάνεμαν - κιθάρα
Ντέιβ Λομπάρντο - τύμπανα
Λι Μπιόνγκ-χον

Καριέρα

Ο Λι έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο τηλεοπτικό δράμα Asphalt My Hometown (μτφρ: Άσφαλτος η Πατρίδα μου) αφού έκανε την οντισιόν του στην οντισιόν ταλέντων του καναλιού KBS. το 1991. Έτσι συνέχισε την καριέρα του ως ηθοποιός συμμετέχοντας σε διάφορα τηλεοπτικά δράματα μέχρι που έκανε την πρώτη του μεγάλη επιτυχία το 2000 με την ταινία Joint Security Area που σκηνοθετήθηκε από τον Παρκ Τσαν-γουκ. Η ταινία έσπασε τα ρεκόρ των box office και έγινε η πιο διάσημη ταινία εκείνης της εποχής. Ο Λι υποδύθηκε έναν στρατιώτη- φύλακα συνόρων και κέρδισε το βραβείο του καλύτερου ηθοποιού στα Busan Film Critics Awards για αυτόν τον ρόλο.
Το 2001, η φήμη του συνέχισε να μεγαλώνει παίζοντας τον κύριο χαρακτήρα Τσόι Τζι-γου στο μελόδραμα Beautiful Days (μτφρ: Ωραίες Μέρες). Το 2003, του απονεμήθηκε το Γκράντ Πράιζ, το μεγαλύτερο βραβείο που μπορεί να απονεμηθεί σε ηθοποιό αυτής της χώρας, στο SBS Drama Awards and Best Actor (μτφρ: SBS Βραβεία Δράματος και καλύτερου ηθοποιού), στα  Baeksang Arts Awards (μτφρ: Βραβεία Τέχνης Μπεκσάνγκ) για τον ρόλο του στο δράμα-πόκερ All In (μτφρ: Όλα μέσα).
Από το 2005, επικεντρώθηκε στις ταινίες, κερδίζοντας κριτική αναγνώριση για την εκτέλεσή του στην ταινία A Bittersweet Life (μτφρ: Μια Γλυκόπικρη Ζωή), που σκηνοθετήθηκε από τον Κιμ Τζι-γουν, η οποία προβλήθηκε σε έναν διαγωνισμό στο Cannes Film Festival. Ο Λι έγινε υποψήφιος για το «Βραβείο του Καλύτερου Ηθοποιού» στα Blue Dragon Film Awards και Grand Bell Awards, καθώς και κέρδισε στα Chunsa Film Art Awards, Baeksang Arts Awards και στα Korean Association of Film Critics Awards.
Ο Λι ξανασυνεργάστηκε με τον με τον σκηνοθέτη Κιμ Τζι-γουν στην ταινία «Ο Καλός, ο Κακός και ο Περίεργος» όπου και πήρε και τον πρώτο φαύλο του ρόλο. Η ταινία πήρε μέρος στον διαγωνισμό του Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Κανών. Την επόμενη χρονιά εμφανίστηκε στην ταινία I Come with the Rain (μτφρ: Έρχομαι με την Βροχή) όπου συνπρωταγωνίστησε με τον Αμερικάνο ηθοποιό Τζος Χάρνετ και τον Ιάπωνα ηθοποιό Τακούγια Κιμούρα. Αργότερα έκανε το ντεμπούτο του στο Χόλιγουντ ως Στορμ Σάντοου στην ταινία G.I. Joe: The Rise of Cobra όπου πρωταγωνιστούσαν οι Τσάνινγκ Τάτουμ και Σιέννα Μίλερ.
Θησεύς σώζων την Ιπποδάμειαν

Το γλυπτό σύμπλεγμα «Θησεύς σώζων την Ιπποδάμειαν» βρίσκεται στην Πλατεία Βικτωρίας της Αθήνας και πρόκειται για γλυπτική δημιουργία μέγιστης καλλιτεχνικής αξίας. Θεωρείται από τα πιο σημαντικά έργα υπαίθριας γλυπτικής του 20ού αιώνα στην Αθήνα.
Το γλυπτό φιλοτεχνήθηκε στο Βερολίνο το 1906 από τον Γερμανό γλύπτη Γιοχάνες Πφουλ (Johannes Pfuhl, 1846 - 1914) και είναι κατασκευασμένο στις αρχές το 20ού αιώνα, το 1908, από γαλβανισμένο μπρούντζο σε εργοστάσιο της Γερμανίας. Η όλη γλυπτική κατασκευή στηρίζεται σε μαρμάρινη βάση οκταγωνικού σχήματος, όπου υπάρχει η εγχάρακτη επιγραφή ΘΗΣΕΥΣ ΣΩΖΩΝ ΤΗΝ ΙΠΠΟΔΑΜΕΙΑΝ. ΕΡΓΟΝ Ι. ΠΦΟΥΛ
Το γλυπτό απεικονίζει τον ήρωα Θησέα που, σύμφωνα με τον ελληνικό μύθο, σώζει την πανέμορφη Ιπποδάμεια, σύζυγο του βασιλιά των Λαπιθών Πειρίθου από τον μεθυσμένο Κένταυρο Ευρυτίωνα.
Το χάλκινο αυτό γλυπτό δωρήθηκε στο Δήμο Αθηναίων το 1927 και τοποθετήθηκε αρχικά στην Πλατεία Συντάγματος της Αθήνας, απ' όπου μεταφέρθηκε την Τετάρτη 29 Σεπτεμβρίου 1937  στη σημερινή θέση του στην Πλατεία Βικτωρίας.