google/wiki40b huggingface dataset:
Γιώργος Διαμαντόπουλος

Καριέρα

Ο Γιώργος Διαμαντόπουλος αναδείχθηκε στην ομάδα του Παπάγου, στην οποία έπαιξε από το 1997 ως το 1999. Στη συνέχεια αγωνίστηκε στον Πανιώνιο για τέσσερις σεζόν, με τον οποίο το 2003 ήταν πρώτος σκόρερ στο πρωτάθλημα της Α1, όπως και ο πατέρας του Κώστας Διαμαντόπουλος 30 χρόνια νωρίτερα το 1973. Την ίδια χρονιά αναδείχθηκε πολυτιμότερος παίκτης του Ελληνικού All-Star Game.
Το 2003-04 έπαιξε με τον Ολυμπιακό στην Ευρωλίγκα και την επόμενη σεζόν επέστρεψε στον Πανιώνιο βοηθώντας τον να τερματίσει στην 3η θέση. Στη συνέχεια ξεκίνησε μια ευρωπαϊκή περιοδεία στην Α΄ κατηγορία Ιταλίας με τη Σκαβολίνι Πέζαρο και τη Ροζέτο, στην Β΄ Ισπανίας με τη Λα Πάλμα και στην Α΄ Ρωσίας με τη Σαμάρα, με την οποία το 2007 κατέκτησε το Γιούροκαπ Τσάλεντζ.
Το καλοκαίρι του 2007 προσπάθησε χωρίς επιτυχία να επιλεγεί από ομάδα του ΝΒΑ. Μετείχε στο Θερινό Τουρνουά (NBA Summer League) με την ομάδα των Ιντιάνα Πέισερς αλλά τελικά δεν επιλέχτηκε. Τη σεζόν 2007-08 επέστρεψε στην Α1 με τον Κολοσσό Ρόδου. Tο 2008 αγωνίστηκε στο Μαρούσι, με το οποίο πήρε την 3η θέση στα πλέι-οφ του πρωταθλήματος και την πρόκριση στην Ευρωλίγκα της σεζόν 2009-10.
Στις 14 Αυγούστου υπέγραψε στον ΑΟΚ Χανιά όμως στις 6 Σεπτεμβρίου ο παίκτης ανακοίνωσε πως αποχωρεί για οικογενειακούς λόγους.
Τελικά στις 4 Οκτωβρίου 2017 ο Διαμαντόπουλος, αποφάσισε να εγκαταλείψει την ενεργό δράση ύστερα από 20 χρόνια στα γήπεδα.
Έχει επιλεγεί τρεις φορές στο All-Star Game της Α1: 2001, 2002, 2003.
3η χιλιετία π.Χ.

Η 3η χιλιετία π.Χ. άρχισε την 1η Ιανουαρίου 3000 π.Χ. και τελείωσε την 31η Δεκεμβρίου του έτους 2001 π.Χ..
Η 3η χιλιετία π.Χ. άνοιξε την Πρώιμη και τη Μέση Εποχή του Ορείχαλκου.
Αντιπροσωπεύει μια χρονική περίοδο κατά την οποία αναπτύχθηκε και κυριάρχησε ο ιμπεριαλισμός, ή η επιθυμία για κατακτήσεις, στις πόλεις-κράτη της Μέσης Ανατολής, αλλά επίσης και στην υπόλοιπη Ευρασία, με την επέκταση Ινδοευρωπαϊκών φυλών στην Ανατολία, στην Ευρώπη και στην Κεντρική Ασία. Είναι η πρώτη περίοδος για την οποία υπάρχει γνωστή καταγραφή πληροφοριών για πολέμους, μάχες και οργανωμένους στρατούς. Ο πολιτισμός της Αρχαίας Αιγύπτου ανυψώθηκε στο απόγειο του «Παλαιού Βασιλείου». Ο παγκόσμιος πληθυσμός εκτιμάται ότι διπλασιάστηκε κατά τη διάρκεια της χιλιετίας σε περίπου 30.000.000 ανθρώπους.
Παναχαϊκή Γ.Ε. (πετοσφαίριση ανδρών)

Ιστορία

Το τμήμα ανδρών από το 1928 που ιδρύθηκε αγωνιζόταν στα τοπικά πρωταθλήματα Πατρών. Στο πανελλήνιο πρωτάθλημα του 1937-38 έδωσε έναν αγώνα όπου έχασε σε αγώνα νοκ άουτ από το Πανεπιστήμιο Αθηνών με 2-1 κι αποκλείστηκε από την συνέχεια. Την ομάδα αποτελούσαν οι : Χρήστος Σβολόπουλος (προπονητής), Κούρτιος, Καπουράλος, Παπαχριστόπουλος, Παπασπύρου, Γιαννακόπουλος, Δημητρόπουλος, και Χάσκαρης, σημείωση ότι ο μεγαλύτερος ηλικιακά παίκτης ήταν 16 ετών. Στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα του 1962 πήρε μέρος σαν πρωταθλήτρια Πατρών. Συμμετείχε στον Α΄όμιλο όπου κατέλαβε την 4η και τελευταία θέση με 3 ήττες και 0-9 σετ.   
Το 1974-75 ανέβηκε στην Β΄ Εθνική για πρώτη φορά, παραμένοντας δύο χρονιές, το 1976 και το 1977, για να υποβιβαστεί ξανά στο τοπικό. Στην Β΄ Εθνική ανέβηκε ξανά το 1983 αλλά δεν καταφέρνει να παραμείνει κι έπεσε αμέσως. Το 1993 επιστρέφει στις εθνικές κατηγορίες με συμμετοχή στην Γ΄ Εθνική όπου αγωνίστηκε συνεχόμενα μέχρι το 2007 όποτε και κέρδισε την άνοδο στην Β΄ Εθνική. Το 2008 απορρόφησε το τμήμα πετοσφαίρισης του Α.Ο. Παγκρατίου παίρνοντας και την θέση του στην Α2 Εθνική κατηγορία για την αγωνιστική περίοδο 2008-09. Την αγωνιστική περίοδο 2009-2010 διεκδίκησε την άνοδο στην Α1 χάνοντας την στην διαδικασία των playoffs. 
Την αγωνιστική περίοδο 2012-13 στην Α2 εθνική κέρδισε την πρώτη θέση του Β΄ Ομίλου αήττητη και στο τουρνουά ανόδου κατέκτησε το πρωτάθλημα της Α2 αλλά και την άνοδο στην Α1 Volley League. Στην πρώτη παρουσία της στην Α1 υποβιβάστηκε για να επιστρέψει ξανά στην Α1 την περίοδο 2015-2016 όπου κατέκτησε την 8η θέση. Την αγωνιστική περίοδο 2016-17 η Παναχαϊκή ήρθε 10η και αγωνίστηκε μετά το πέρας της κανονικής περιόδου στα play-out όπου πήρε την 2η θέση και παρέμεινε στην κατηγορία. Η περίοδος 2017-18 ήταν κακή για την ομάδα καθώς τερμάτισε τελευταία (12η) στο Πρωτάθλημα της Α1 και υποβιβάστηκε, δίχως ούτε μια νίκη.
Βουρβουρού Χαλκιδικής

Διάπορο

Απέναντι από τη Βουρβουρού και σε μικρή απόσταση από την ακτή βρίσκεται ένα σύμπλεγμα νησιών, εννέα τον αριθμό, με σημαντικότερο το Διάπορο. Το Διάπορο είναι αρκετά μεγάλο νησί, με τεράστιο φυσικό κόλπο μήκους 700 μέτρων και πλέον, τον Κρυφτό, ο οποίος χρησιμεύει ως τόπος ελλιμενισμού για τα καράβια , όταν η θάλασσα γίνεται τρικυμιώδης. Ο κόλπος καταλήγει σε αβαθή νερά, που παραμένουν πάντα θερμά και είναι κατάλληλα για χειμερινούς κολυμβητές. Το μεγαλύτερο τμήμα του νησιού καλύπτεται από πευκοδάσος.

Λοιπά αξιοθέατα

Ο επισκέπτης μπορεί να δει τον οικισμό του διδακτικού προσωπικού του Α.Π.Θ. ο οποίος αποτελεί υπόδειγμα πρότυπου οικισμού σε πανελλήνια κλίμακακαθώς επικρατεί απόλυτος σεβασμός προς το περιβάλλον.
Επίσης, από την κορυφή του όρους Ίταμος μπορεί να δει ολόκληρη τη Χαλκιδική και το Αιγαίο. Ενδιαφέρον παρουσιάζει και το Μνημείο των Αεροπόρων.
Στον οικισμό βρίσκονται πολλά ξωκλήσια, όπως της Παναγίας της Βουρβουρούς, που εορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου, του Προφήτη Ηλία και του Θεωνά.

Ιστορικά στοιχεία

Η περιοχή κατοικούνταν από τα παλιά χρόνια, όπως μαρτυρούν τα ερείπια από τον προβυζαντινό ναό του Αγίου Ανδρέα, που βρέθηκαν στο νησί Διάπορος. Αξιόλογο επίσης είναι το μέγα τείχος, οχυρωματικό έργο άγνωστης εποχής, που έκοβε την επικοινωνία του κύριου κορμού της Σιθωνίας με την υπόλοιπη Χαλκιδική.
Τον 10ο αιώνα η περιοχή αναφέρεται ως «η Γη των Βουρβούριων» και παραχωρήθηκε σαν μετόχι στη Μονή Ξενοφώντος του Αγίου Όρους επί Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Το 1615 κύριοι της περιοχής έγιναν οι κάτοικοι του Αγίου Νικολάου. Στα τέλη του 19ου αιώνα η Μονή Σίμωνος Πέτρας πούλησε την περιοχή σε Ρώσους μοναχούς, οι οποίοι όμως εκδιώχθηκαν από τους κατοίκους του Αγίου Νικολάου. Οι τελευταίοι παρέμειναν οι μόνοι κύριοι της περιοχής.
To 1913 κάτοικοι από το Μικρό Σούλι Σερρών, την Παλαιοκώμη, την Αμφίπολη και τα Λακοβίκια καταφεύγουν στη Βουρβουρού για να ξεφύγουν από τις βιαιότητες των Βουλγάρων κατακτητών της Ανατολικής Μακεδονίας. Εκεί όμως τους βρίσκει επιδημία χολέρας, με αποτέλεσμα πάνω από 110 άνθρωποι να πεθάνουν. Όσοι επέζησαν, επέστρεψαν στα χωριά τους λίγο πριν το ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.
Χοσέ ντε Ριμπέρα

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1591, στην Σάτιβα του Βασιλείου της Βαλένθια και βαφτίστηκε στις 17 Φεβρουαρίου. Σχετικά με τα νεανικά του χρόνια δεν διαθέτουμε αρκετές πληροφορίες. Σύμφωνα με τον ζωγράφο και βιογράφο Αντόνιο Παλομίνο, δάσκαλός του στη ζωγραφική υπήρξε ο Φρανθίσκο Ριμπάλτα (Francisco Ribalta). Δεν είναι γνωστό πότε ακριβώς εγκαταστάθηκε στην Ιταλία, υπάρχουν ωστόσο ενδείξεις σύμφωνα με τις οποίες είναι πιθανό να εργάστηκε στην Πάρμα και στη Ρώμη, κατά τις αρχές του 17ου αιώνα. Το 1616 παντρεύτηκε την κόρη ενός πλούσιου εμπόρου έρων τέχνης, στη Νάπολη, όπου παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του.

Τα χαρακτηριστικά του έργου του

Το μεγαλύτερο μέρος του έργου του Ριμπέρα ανήκει χρονικά στην περίοδο της διαμονής του στη Νάπολη. Οι πίνακές του βασίζονται σχεδόν αποκλειστικά σε θρησκευτικά θέματα, χωρίς να απουσιάζουν αναφορές σε κλασικά θέματα της μυθολογίας ή προσωπογραφίες. Ο Ριμπέρα χρησιμοποίησε εκτεταμένα την τεχνική του τενεμπρισμού (tenebroso), απεικονίζοντας «σκοτεινές» δραματικές σκηνές, με έντονα στοιχεία ρεαλισμού.
Χριστόφορος του Βέρλε

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ιωάννη ΣΤ΄ κυρίου του Βέρλε-Βάρεν & Γκόλντμπερκ και της Αγνής (του Οίκου του Μεκλεμβούργου), κόρης του Νικολάου Ε΄ κυρίου του Βέρλε-Γκόλντμπερκ.
Το 1425 απεβίωσε μάλλον άγαμος και σίγουρα άτεκνος. Ήταν ο τελευταίος άρρην του κλάδου του και το Βέρλε-Βάρεν & Γκόλντμπερκ περιήλθε στον 2ο εξάδελφό του Γουλιέλμο κύριο του Βέρλε-Γκύστρο, του αμέσως πρεσβύτερου κλάδου.
Εθνικός ύμνος του Γκουάμ

Το Stand Ye Guamanians (στη γλώσσα Τσαμόρο: Fanohge Chamoru), γνωστό γενικά ως The Guam Hymn, είναι ο επίσημος εδαφικός ύμνος του Γκουάμ. Καθιερώθηκε το 1919. Οι στίχοι και η μουσική είναι του Δρα Ραμόν Μαναλισάι Σαμπλάν (Dr. Ramon Manalisay Sablan). Η έκδοση στη γλώσσα Τσαμόρο, που εμφανίστηκε αργότερα, ήταν έργο του Λαγκριμάς Ουνταλάν (Lagrimas Untalan).
Καθώς το Γκουάμ αποτελεί αμερικανικό εξαρτώμενο έδαφος, επίσημος εθνικός ύνος είναι το "Star Spangled Banner", το οποίο ακούγεται σε επίσημες περιστάσεις. Ωστόσο, ο ύμνος του Γκουάμ παίζεται σε διεθνείς αθλητικές διοργανώσεις.
Ιωάννης Καψής

Βιογραφικό

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1929 και είναι πατέρας του δημοσιογράφου και πολιτικού Παντελή Καψή και του δημοσιογράφου και σχολιαστή ειδήσεων Μανώλη Καψή. Σπούδασε στην Νομική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Για ένα μικρό διάστημα άσκησε τη δικηγορία, αλλά τελικά αφοσιώθηκε εξ ολοκλήρου στη δημοσιογραφία, με την οποία ασχολούνταν επαγγελματικά από 17 ετών.
Ξεκίνησε ως βοηθός στο αστυνομικό ρεπορτάζ, αλλά πολύ γρήγορα ασχολήθηκε με όλα σχεδόν τα είδη του ρεπορτάζ με ειδίκευση τελικά στα πολιτικά και διπλωματικά θέματα. Διετέλεσε αρχισυντάκτης της εφημερίδας Έθνος από το 1958 έως το 1970, οπότε καταδικάστηκε από ειδικό Στρατοδικείο της χούντας των συνταγματαρχών και φυλακίστηκε λόγω των άρθρων του υπέρ της δημοκρατίας. Μετά την αποφυλάκισή του, εργάστηκε ως β΄ αρχισυντάκτης στην εφημερίδα Το Βήμα και στη συνέχεια ως διευθυντής στο περιοδικό Ταχυδρόμος. Μετά τα γεγονότα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου το 1973, και για να αποφύγει τη σύλληψη, διέφυγε στο Λονδίνο μέχρι την πτώση της δικτατορίας. Εκτός από την εργασία του σε ελληνικές εφημερίδες, ο Καψής υπήρξε συνεργάτης διεθνών ΜΜΕ στην Ελλάδα, όπως το αμερικανικό περιοδικό Time.
Με την αποκατάσταση της δημοκρατίας το 1974, ανέλαβε διευθυντής της εφημερίδας Τα Νέα μέχρι το 1982. Αυτή την περίοδο, Τα Νέα καθιερώθηκαν ως η πρώτη σε κυκλοφορία καθημερινή εφημερίδα, με πανελλαδική κυκλοφορία γύρω στα 250.000 φύλλα, επιτυχία που πιστώθηκε σε μεγάλο βαθμό στον ίδιο.
Τον Απρίλιο του 1982, ανέλαβε υφυπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου, παραμένοντας σε αυτή τη θέση και στην επόμενη κυβέρνηση μέχρι το Σεπτέμβριο του 1987. Στο μεταξύ, από τον Ιανουάριο του 1987 ήταν ταυτόχρονα υφυπουργός Προεδρίας της Κυβέρνησης και Εξωτερικών. Στη συνέχεια, μετά το Σεπτέμβριο του 1987 πήρε τη θέση του αναπληρωτή υπουργού εξωτερικών έως τον Ιούλιο του 1989. Στη διάρκεια της θητείας του, διαπραγματεύθηκε το γνωστό μορατόριουμ, μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας, διαχειρίσθηκε, στο διπλωματικό πεδίο, την μεγάλη ελληνοτουρκική κρίση του 1987 και έγινε κυρίως γνωστός για τις σκληρές θέσεις του, ιδίως στα θέματα του Αιγαίου και της Κύπρου. Επίσης διαπραγματεύτηκε και υπέγραψε την συμφωνία για την απομάκρυνση των αμερικανικών βάσεων. Παρά το γεγονός ότι η συμφωνία αναθεωρήθηκε από την επόμενη κυβέρνηση, ως προς το εισαγωγικό μέρος της, οι τεχνικές ρυθμίσεις παραμένουν σε ισχύ και περιλαμβάνουν την κατάργηση της ετεροδικίας , της AMAG και ενός πλέγματος 120 συμφωνιών.
Έχει τιμηθεί με 14 παράσημα. Μετά την συνταξιοδότηση του, αφοσιώθηκε στην συγγραφή βιβλίων. Έχει εκδώσει 15 συνολικά βιβλία, εκ των οποίων τα περισσότερα σημείωσαν μεγάλη εκδοτική επιτυχία, ενώ ιδιαίτερα δημοφιλές μέχρι σήμερα παραμένει το πρώτο του βιβλίο, Χαμένες Πατρίδες, που εξέδωσε το 1962.
24 εβδομάδες

Πλοκή

Η Άστριντ δουλεύει σε καμπαρέ και έχει σχέση με τον ανώτερό της Μάρκους. Οι δύο τους έχουν ένα παιδί. Όταν η Άστριντ είναι έξι μηνών έγκυος στο δεύτερο παιδί τους, το ζευγάρι μαθαίνει σε μία εξέταση ρουτίνας ότι το παιδί θα γεννηθεί με σύνδρομο Down. Το ζευγάρι πρέπει να αποφασίσει αν θα φέρει στον κόσμο ένα παιδί με διανοητική και σωματική στέρηση ή θα αποφασίσει μια καθυστερημένη άμβλωση.
ΑΕΚ Λάρνακας (πετοσφαίριση)

Πετοσφαίριση

Το τμήμα πετοσφαίρισης γυναικών του σωματείου αποτελεί συνέχεια του αντίστοιχου τμήματος του Πεζοπορικού Λάρνακας.  Η ΑΕΚ Λάρνακας έχει κατακτήσει 1 πρωτάθλημα το 2007 και 2 κύπελλα. Επίσης, έχει κατακτήσει 1 Σούπερ Καπ το 2001.
Περικλής Καλαμογδάρτης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Πάτρα και ήταν μέλος της οικογένειας Καλαμογδάρτη από την οποία είχαν αναδειχθεί αρκετοί στρατιωτικοί και προεστοί με προσφορά στην Επανάσταση του 1821 και ανιψιός του Παλαιών Πατρών Γερμανού. Πατέρας του ήταν ο Γεώργιος Καλαμογδάρτης και αδέλφια του ο Ηλίας και ο Παναγιώτης. Ως κτηματίας και σταφιδέμπορος ασχολήθηκε με την εμπορική ζωή της πόλης, συμμετέχοντας ως μέλος και μέτοχος στο διοικητικό συμβούλιο της «Ελληνικής Οινοποιητικής Εταιρείας». Γιοί του ήταν ο Ιωάννης και ο Ηλίας. Αναφέρεται ότι δεν είχε μόρφωση ανάλογη της θέσεως του και πιθανότατα να μην είχε σπουδάση ή δεν είχε τελειώσει τις σπουδές του. Ήταν φιλάνθρωπος και βοηθούσε τους πάντες που είχαν ανάγκη και ειδικά τους πένητες.

Πολιτική σταδιοδρομία

Πολιτεύτηκε για τριάντα έξι (36) χρόνια έχοντας εκλεγεί πέντε (5) φορές βουλευτής και τρεις (3) δήμαρχος. Το 1858 διορίστηκε δήμαρχος Πατρέων αλλά καθαιρέθηκε το 1862 επειδή δεν πήρε μέρος στην εκστρατεία εναντίον του Όθωνα. Το 1866 εκλέχθηκε δήμαρχος Πατρέων στις πρώτες εκλογές για το αξίωμα, και παρέμεινε μέχρι το 1870 οπότε έχασε από τον Γεώργιο Ρούφο. Το 1875 επανεκλέχθηκε και παρέμεινε στην θέση έως ότου αποσύρθηκε το 1879. Το 1876, επί δημαρχίας του, διαμορφώθηκε η Πλατεία Υψηλών Αλωνίων, ενώ το 1879 σημειώθηκε το μεγαλύτερο περίσσευμα στον Δήμο Πατρέων, 111.226,52 δραχμές.  
Στις βουλευτικές εκλογές του εκλογές του 1881 εκλέχτηκε βουλευτής Πατρών με 5.149 ψήφους και ήταν τρίτος στην Επαρχία Πατρών. Το 1895 απέτυχε να εκλεγεί βουλευτής Αχαΐας, ενώ το ίδιο χρόνο διορίστηκε νομάρχης Ευβοίας.
Ακόνιτο

Το ακόνιτο, επίσης λυκοκτόνο και ακονίτης, είναι γένος με πάνω από 250 είδη αγγειόσπερμων που ανήκουν στην οικογένεια Ρανουγκουλίδες. Αυτά τα ποώδη αιωνόβια φυτά είναι κυρίως ιθαγενή στα ορεινά τμήματα του Βόρειου Ημισφαιρίου και αναπτύσσονται στο έδαφος των ορεινών βοσκοτόπων που συγκρατεί την υγρασία αλλά είναι καλά στραγγιζόμενο. Τα περισσότερα είδη είναι άκρως δηλητηριώδη και πρέπει να αντιμετωπίζονται πολύ προσεκτικά.

Ετυμολογία

Η ελληνική ονομασία ακόνιτο (ἀκόνιτον), πιθανόν προέρχεται από τη λέξη ἄκων, που σημαίνει ακόντιο, των οποίων ακοντίων τα άκρα ήταν δηλητηριασμένα με την ουσία ή από ακόνες, εξαιτίας του βραχώδους εδάφους στο οποίο πιστεύεται ότι αναπτυσσόταν το φυτό. Η ελληνική ονομασία λυκοκτόνο θεωρείται ότι υποδηλώνει τη χρήση του χυμού του για το δηλητηριασμό των ακοντίων για το σκότωμα λύκων.
Pro Fide, Lege et Rege

Το Pro Fide, Lege et Rege (έννοια στα λατινικά: «Για την Πίστη, τον Νόμο και τον Βασιλέα») ήταν σύνθημα του 18ου αιώνα της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας και, στη συνέχεια, της Πολωνίας. Αντικατέστησε το προγενέστερο Si Deus Nobiscum quis contra nos (έννοια στα λατινικά: «Εάν ο Θεός είναι μαζί μας, τότε ποιος είναι απέναντί μας») και εμφανιζόταν επί αριθμού κτιρίων, στρατιωτικών διακρίσεων και εξοπλισμού. Παραμένει ως το σύνθημα του Τάγματος του Λευκού Αετού. Το σύνθημα του τάγματος ήταν εκείνο του βασιλέα: pro fide lege et grege (έννοια στα λατινικά: «Για την Πίστη, την Δικαιοσύνη και το Έθνος»). Το σύνθημα των ιππέων ήταν pro fide lege et rege (έννοια στα λατινικά: «Για την Πίστη, την Δικαιοσύνη και τον Βασιλέα»).
Το συγκεκριμένο σύνθημα χρησιμοποιείται ως ο τίτλος του πολωνικού επιστημονικού περιοδικού του Ινστιτούτου Γενεαλογίας.
Βίνι Άπις

Βιογραφία

Ο Βίνι Άπις γεννήθηκε στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, στις 13 Σεπτεμβρίου 1957.
Ξεκίνησε να παίζει τύμπανα σε παιδική ηλικία , έχοντας τον ίδιο καθηγητή με τον μεγάλο αδελφό του, Καρμάιν. Στα 16 του χρόνια, τον προσκάλεσε ο Τζον Λένον να συμμετάσχει στο τραγούδι "Whatever Gets You Through the Night", στο οποίο ο Λένον συνεργάστηκε με τον Έλτον Τζον.
Το 1976, εντάχθηκε στο προσωπικό σχήμα του κιθαρίστα Ρικ Ντέριντζερ, παίζοντας τύμπανα για τους δίσκους "Derringer" (1976), "Sweet Evil" (1977) και το ζωντανά ηχογραφημένο "Derringer Live" του 1977. Την επόμενη χρονιά δημιούργησε τους Axis μαζί με τον κιθαρίστα Ντάνι Τζόνσον και τον μπασίστα Τζέι Ντέιβις, κυκλοφορώντας μόνο το άλμπουμ "It's a Circus World".
Το 1980, του προτάθηκε να αντικαταστήσει τον Μπιλ Γουόρντ στο συγκρότημα των Black Sabbath. Με τον Άπις στη σύνθεση τους, οι Black Sabbath κυκλοφόρησαν το δίσκο "Mob Rules" και στην περιοδεία για την προώθηση του, ηχογράφησαν το ζωντανό άλμπουμ "Live Evil". Τραγουδιστής του συγκροτήματος ήταν ο Ρόνι Τζέιμς Ντίο, ο οποίος μετά από έντονη διαφωνία πάνω στη μίξη του "Live Evil" με τα άλλα δύο μέλη των Black Sabbath, αποχώρησε δημιουργώντας τους Dio.
Ο Άπις ακολούθησε τον Ντίο στο νέο του συγκρότημα και με τη συμβολή του κιθαρίστα Βίβιαν Κάμπελ και του μπασίστα Τζίμι Μπέην ηχογράφησαν το ιδιαίτερα επιτυχημένο "Holy Diver", το 1983. Ακολούθησαν τα "The Last in Line" (1984), "Sacred Heart" (1985), "Dream Evil" (1987), όπως και το ζωντανά ηχογραφημένο "Intermission" (1986).
Το 1989 ο Άπις αποχώρησε από τους Dio, για να ενταχθεί στους WWIII, με την τραγουδίστρια Μάντι Λάιον, για να κυκλοφορήσουν το ομώνυμο άλμπουμ το 1991. Λίγο αργότερα, ένωσε ξανά τις δυνάμεις του με τους Black Sabbath, στους οποίους επέστρεψε και ο Ρόνι Τζέιμς Ντίο, για να ηχογραφήσουν το άλμπουμ "Dehumanizer". Μετά την περιοδεία για την προώθηση του δίσκου, ο Ντίο και Άπις ξαναδημιούργησαν τους Dio, για να κυκλοφορήσουν τα άλμπουμ "Strange Highways" (1993), "Angry Machines" (1996) και το ζωντανά ηχογραφημένο "Inferno: Last in Live" (1998).
Στα τέλη του 1998, του προτάθηκε να περιοδεύσει με τους Black Sabbath, με τον Όζι Όσμπορν στα φωνητικά. Μετά από μία ευρωπαϊκή περιοδεία, ακολούθησε μία αμερικανική το 1999 κατά την οποία συνόδευε το συγκρότημα ως αναπληρωτής του Μπιλ Γουόρντ σε περίπτωση που αυτός παρουσίαζε κάποιο πρόβλημα υγείας.
Το 2001 έπαιξε τύμπανα στο δίσκο "The Storm Project" του κιθαρίστα Raven Storm και την επόμενη χρονιά στο "Edge of the World" του Μαρκ Μπόλς. Το 2006, έπαιξε στο "Dinosaurs - Powerzone Record" των Power Project και το "Frozen Summer" των 3 Legged Dogg. Εκείνη τη χρονιά, δημιούργησε τους Heaven and Hell μαζί με τους πρώην συνάδελφους του στους Black Sabbath, κυκλοφορώντας το δίσκο "The Devil You Know" το 2009, όπως και τα ζωντανά ηχογραφημένα "Live from Radio City Music Hall" το 2007 και "Neon Nights: 30 Years of Heaven & Hell" το 2010. Το συγκρότημα διαλύθηκε μετά το θάνατο του Ρόνι Τζέιμς Ντίο, στις 16 Μαΐου 2010.
Το 2012, δημιούργησε με τον μπασίστα των Pantera, Ρεξ Μπράουν τους Kill Devil Hill, κυκλοφορώντας το ομώνυμο άλμπουμ.
Φιλίπ Μπριντέλ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 20 Νοεμβρίου1757, στο Begnins στην περιοχή της Νιόν στο καντόνι του Βω της Ελβετίας. Υπηρέτησε ως πάστορας στη Βασιλεία, στο Σατώ ντ' Εξ (Château-d'Oex) και στο Μοντρέ. Το 1782 αρχίζει να γράφει ποιήματα παρουσιάζοντας τα "Ελβετικά ποιήματα" και θεωρείται ο πρώτος Βάλδιος (γαλλ. Vaudois) ποιητής, αν και η ποιητική του προσφορά δεν ήταν τόσο σημαντική. Πολύ σημαντική ήταν η εργασία του σχετικά με την ιστορία και τη γλωσσολογία της Ελβετίας, ειδικά για το γλωσσάρι της μη επίσημης διαλέκτου της γαλλόφωνης Ελβετίας ("Glossaire du patois de la Suisse romande"/“Glossary of the Patois of French Switzerland”), που δημοσιεύτηκε, μετά τον θάνατό του, το 1866.
Πέθανε στις 20 Μαΐου1845 στο Μοντρέ στο καντόνι του Βω της Ελβετίας.
Ο ελβετικός λογοτεχνικός πατριωτισμός που ενέπνευσε, επηρέασε τον ποιητή Juste Olivier (1807-76), ο οποίος εκτώς των άλλων, έγραψε το 1825 ένα ποίημα για τον Μάρκο Μπότσαρη.
Γιόζεφοβ

Το Γιόζεφοβ (τσεχ. Josefov, γερμ. Josephstadt) είναι περιοχή και συνοικία της Πράγας, εκεί όπου παλιότερα βρισκόταν το εβραϊκό γκέτο της πόλης.

Ιστορία

Οι Εβραίοι πιστεύεται ότι εγκαταστάθηκαν στην Πράγα από το 10ο αιώνα. Το πρώτο πογκρόμ έγινε το 1096 και συγκεντρώθηκαν μέσα σε ένα περιφραγμένο γκέτο. Το 1262, ο βασιλιάς Ότακαρ Β' των Πρεμυσλίδων εξέδωσε ένα διάταγμα, με το οποίο έδινε στην κοινότητα ένα βαθμό αυτοδιοίκησης. Το 1389, σε ένα από τα χειρότερα πογκρόμ, σφαγιάστηκαν πάνω από 3000 Εβραίοι. Το γκέτο γνώρισε περίοδο ευημερίας προς το τέλος του 16ου αιώνα, όταν ο εβραϊκής καταγωγής Δήμαρχος Μόρντετσαϊ Μάισελ έγινε Υπουργός Οικονομίας. Ο ίδιος έγινε αρκετά εύπορος και με τα χρήματά του βοήθησε στην ανάπτυξη του γκέτο. Εκείνη την περίοδο δημιουργήθηκε κι ο περίφημος μύθος για το Γκόλεμ της εβραϊκής συνοικίας.
Το 1850, η συνοικία ονομάστηκε Josefstadt από τον Ιωσήφ Β', αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που έδωσε προνόμια στους Εβραίους της πόλης με το Διάταγμα Ανοχής το 1781. Δυο χρόνια πρωτύτερα, επετράπη στους Εβραίους να εγκατασταθούν έξω από την πόλη κι έτσι μειώθηκε το ποσοστό του εβραϊκού πληθυσμού στο Γιόσεφοβ. Εκεί πλέον παρέμεναν μόνο ορθόδοξοι και φτωχοί Εβραίοι.
Το μεγαλύτερο τμήμα της συνοικίας κατεδαφίστηκε μεταξύ του 1893 και του 1913, στα σχέδια οικοδόμησης της Πράγας στα πρότυπα της πόλης του Παρισιού. Απέμειναν μόνο έξι συναγωγές, το παλιό κοιμητήριο και το παλιό εβραϊκό Δημαρχείο. Σήμερα, στη συνοικία του Γιόσεφοβ υπάρχουν κτίρια των αρχών του 20ού αιώνα, με αποτέλεσμα να είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς την αρχική εικόνα της παλαιάς συνοικίας, όταν φημολογείτο ότι διέμεναν 18.000 κάτοικοι.
Ωγύγος

Ως βασιλιάς της Βοιωτίας

Είναι ιδιαίτερα γνωστός ως βασιλιάς των Εκτενών, των αυτοχθόνων (προκατακλυσμιαίων) και πρώτων κατοίκων της Βοιωτίας. Ίδρυσε την πόλη Ωγυγία (η μετέπειτα Θήβα) και έγινε ο πρώτος βασιλιάς της. Αρκετοί αρχαίοι Έλληνες ποιητές αναφέρονται στους Θηβαίους ως «Ὠγυγίδαι».
Ο Παυσανίας ο περιηγητής, αναφερόμενος στην Βοιωτία, τον 5ο αιώνα π.Χ. αναφέρει: «Οι πρώτοι οικιστές των Θηβών υπήρξαν οι Εκτένες και ο βασιλιάς τους Ωγύγης, ένας αυτόχθων. Από το όνομα αυτό προήλθε ο Ωγύγιος, επίθετο το οποίο χρησιμοποιούν πολύ ποιητές για αναφερόμενοι στους Θηβαίους.»
Υπάρχουν και άλλες εκδοχές και ιστορίες σχετικά με τον Ωγύγο. Σύμφωνα με τον Λυκόφρωνα τον Χαλκιδέα, ο Ωγύγης βασίλευσε στις Θήβες της Αιγύπτου. Ο Στέφανος ο Βυζάντιος, τον 6ο αιώνα μ.Χ., αναφέρει ότι ήταν ο βασιλιάς της Λυκίας της Μικράς Ασίας. Κατά μία άλλη εκδοχή, Ωγύγης και οι Εκτένες, οι πρώτοι οικιστές της Βοιωτίας, μετά από ένα χρονικό διάστημα, μετανάστευσαν σε μία άλλα περιοχή που ονομαζόταν Ακτή. Ο Ρωμαίος ιστορικός Σέξτος Ιούλιος Αφρικανός (Sextus Julius Africanus) αναφέρει ότι υπήρξε και ο ιδρυτής της Ελευσίνας.

Ως βασιλιάς της Αττικής

Ο πρώτος από τους τρεις κατακλυσμούς της ελληνικής μυθολογίας, ονομάστηκε Ωγύγιος κατακλυσμός. Συνέβη όταν βασίλευε ο Ωγύγης στην Βοιωτία. Ερευνητές πιστεύουν ότι οφείλεται σε απότομη υπερχείλιση της λίμνης Κωπαΐδας στην περιοχή. Άλλες πηγές σχετίζουν αυτό τον κατακλυσμό με την Αττική. Αυτή την άποψη υιοθετεί και ο Αφρικάνος, ο οποίος αναφέρει ότι η κατακλυσμός συνέβη όταν βασιλιάς του Άργους ήταν ο Φορωνεύς (κατά τον ιστορικό Ακουσίλαο).
Διαφορετικές χρονολογίες έχουν προταθεί για τον κατακλυσμό, μερικές είναι: 9.500 π.Χ.(Πλάτων), 2.136 π.Χ. (Βάρρων) και 1.796 π.Χ (Αφρικανός).
Ο Ωγύγης επέζησε του κατακλυσμού, όμως οι περισσότεροι άνθρωποι δεν τα κατάφεραν. Μετά τον θάνατο του ίδιου και λόγω των καταστροφών που προκλήθηκαν, η Αττική έμεινε χωρίς βασιλείς για 189 έτη μέχρι την εποχή του Κέκροπα (ή Κέκροψ ο διφυής).
Από το όνομα του Ωγύγη προέρχεται και το τοπωνύμιο Ωγυγία, ένα φανταστικό νησί που αναφέρει ο Όμηρος στην Οδύσσεια.