google/wiki40b huggingface dataset:
Αντουάν Ζερόμ Μπαλάρ

Ζωή και σταδιοδρομία

Ο Μπαλάρ, γιος ενός αμπελουργού, γεννήθηκε στο Μονπελιέ, όπου και τελείωσε το σχολείο. εργάσθηκε αρχικώς ως βοηθός φαρμακοποιού, αλλά, αναλαμβάνοντας και διδακτικά καθήκοντα, έγινε βοηθός χημικός στη Σχολή Θετικών Επιστημών του τοπικού πανεπιστημίου και αργότερα καθηγητής της χημείας στο Βασιλικό Κολέγιο και σχολή φαρμακοποιών. Το 1826 ανεκάλυψε στο θαλάσσιο νερό μια χημική ουσία που ανεγνώρισε ως ένα μέχρι τότε άγνωστο χημικό στοιχείο και το ονόμασε βρώμιο. Το ίδιο στοιχείο είχε απομονωθεί ανεξάρτητα από τον Γερμανό χημικό Καρλ Γιάκομπ Λέβιχ το προηγούμενο έτος, οπότε αμφότεροι οι επιστήμονες πιστώνονται με την ανακάλυψή του.
Αυτή η ανακάλυψη του προσέδωσε φήμη αρκετή ώστε να εκλεγεί ως διάδοχος του Τενάρ στην έδρα της χημείας στο Πανεπιστήμιο των Παρισίων, ενώ το 1851 διορίσθηκε καθηγητής της χημείας στο College de France, όπου είχε τον Μαρσελέν Μπερτελό πρώτα φοιτητή του, μετά βοηθό του και τέλος ισότιμο συνάδελφό του. Ο Μπαλάρ είχε φοιτητή του και τον Λουί Παστέρ, και μάλιστα στο εργαστήριο του Μπαλάρ ανεκάλυψε ο Παστέρ τη διαφορά μεταξύ των «δεξιόστροφων» και των «αριστερόστροφων» κρυστάλλων, αρχικώς στο τρυγικό οξύ. Ο Μπαλάρ πέθανε στο Παρίσι σε ηλικία 73 ετών.
Πέρα από την ανακάλυψη του βρωμίου και την παρασκευή πολλών ενώσεών του, ο Αντουάν Ζερόμ Μπαλάρ ήταν ένας δραστήριος χημικός, τόσο της καθαρής όσο και της εφαρμοσμένης χημείας. Στις έρευνές του επί των λευκαντικών ενώσεων του χλωρίου υπήρξε ο πρώτος που υπεστήριξε την άποψη ότι η λευκαντική σκόνη που χρησιμοποιούσαν τότε ήταν διπλή ένωση χλωριούχου ασβεστίου και του υποχλωριώδους ιόντος. Εξάλλου, αφιέρωσε πολύ χρόνο στο πρόβλημα της φθηνής εξαγωγής από το θαλάσσιο νερό σόδας και ποτάσας, αλλά εδώ οι κόποι του πήγαν χαμένοι εξαιτίας της ανακαλύψεως των πολύ φθηνότερων κοιτασμάτων του Στάσφουρτ. Στην οργανική χημεία ο Μπαλάρ δημοσίευσε εργασίες επί της διασπάσεως του οξαλικού αμμωνίου (με τον σχηματισμό οξαμικού οξέος), επί των αμυλαλκοολών, επί των κυανιούχων αλάτων και της διαφοράς στη σύσταση ανάμεσα στο νιτρικό αιθύλιο και θειικό αιθύλιο. Βοήθησε επίσης τον Παστέρ να καταστρώσει το πείραμα που απέδειξε ότι η αυτόματη γένεση ήταν λανθασμένη θεωρία.
Ντιέγο Φορλάν

Τα πρώτα χρόνια

Γεννήθηκε στις 19 Μαΐου 1979 στο Μοντεβιδέο. Ξεκίνησε την καριέρα του από τις παιδικές ομάδες της πατρίδας του Πενιαρόλ και Ντανούμπιο, και αργότερα μετακινήθηκε στην αργεντίνικη Ιντενπεντιέντε, όπου το 1998 έκανε το ντεμπούτο του ως επαγγελματίας.

Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ & Βιγιαρεάλ

Το 2002 μετεγγράφη στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, όπου δεν κατάφερε να καθιερωθεί και το 2004 έφυγε για την Ισπανία και τη Βιγιαρρεάλ ΚΦ. Στα τρία χρόνια που έμεινε στην ομάδα έκανε εντυπωσιακές εμφανίσεις, βοηθώντας τη Βιγιαρεάλ να προκριθεί για πρώτη φορά στην ιστορία της στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ. Για την απόδοσή του του απονεμήθηκε το Χρυσό Παπούτσι για τη σεζόν 2004-05.

Ατλέτικο Μαδρίτης & Εθνική Ουρουγουάης

Το 2007 μετακινείται στην Ατλέτικο Μαδρίτης έναντι 21 εκατ. ευρώ ως αντικαταστάτης του Φερνάντο Τόρρες και συνεχίζει της εντυπωσιακές του εμφανίσεις: τη σεζόν μάλιστα 2008-09 ξανακερδίζει το Χρυσό Παπούτσι σκοράροντας 32 γκολ σε 33 παιχνίδια. Το 2010 ξανακάνει μια φανταστική σεζόν σκοράροντας και τα 2 γκολ της Ατλέτικο Μαδρίτης στον τελικό του Γιουρόπα Λιγκ εναντίον της Φούλαμ (2-1), ενώ οδηγεί την Εθνική ομάδα της χώρας του ως τα ημιτελικά στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2010 σκοράροντας 5 γκολ (πρώτος σκόρερ διοργάνωσης μαζί με τους Τόμας Μύλερ, Γουέσλεϊ Σνάιντερ και Νταβίδ Βίγια που επίσης πέτυχαν από 5 γκολ), ώστε αναδεικνύεται πολυτιμότερος ποδοσφαιριστής της διοργάνωσης.

Ίντερ - Επιστροφή στην Λατινική Αμερική

Μέτα απο μία μέτρια χρονιά στην Ατλέτικο Μαδρίτης αποχωρεί από τον σύλλογο και εντάσσεται για την σεζόν 2011-12, στην Ίντερ. Πραγματοποιώντας μια κακή χρονιά, αγωνιζόμενος σε 20 παιχνίδια σε όλες τις διοργανώσεις και πετυχαίνοντας μόνο δύο γκολ, αποφάσισαν μαζί με την ομάδα την διακοπή του συμβολαίου του το καλοκαίρι του 2012 και επέστρεψε στη Λατινική Αμερική, για λογαριασμό της Σπορτ Κλαμπ Ιντερνασιονάλ.
NGC 43

O NGC 43 είναι ραβδωτός φακοειδής γαλαξίας στον αστερισμό Ανδρομέδα. Απέχει περίπου 220 εκατομμύρια έτη φωτός και έχει διάμετρο περίπου 90.000 ετών φωτός. Τον ανακάλυψε ο Τζων Χέρσελ το 1827.
Νίκος Ράμμος

Καριέρα

Ο Ράμμος αγωνιζόταν στην θέση του αμυντικού και, περιστασιακά, του μέσου, πραγματοποιώντας τις πρώτες του εμφανίσεις την σεζόν 1936-37 ως αλλαγή του Μιχάλη Κολωνιάρη. Τον Απρίλιο του 1937, οι "κίτρινοι" περιόδευσαν στην Συρία και την Παλαιστίνη, όπου σε πέντε φιλικούς αγώνες πέτυχαν τέσσερις νίκες και μία ισοπαλία. Ο Ράμμος άνοιξε το σκορ στη νίκη της ομάδας του κατά της Χάποελ Τελ Αβίβ στις 3 Απριλίου 1937.
Την επόμενη χρονιά, κατέκτησε το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης ως βασικός πλέον, νικώντας τον ΠΑΟΚ με 2-1 στις 20 Μαρτίου 1938, ενώ στην συνέχεια κατέλαβε την τρίτη θέση στην τελική φάση του πρωταθλήματος Ελλάδος.
Το 1938-39, ο Άρης κατετάγη δεύτερος στον βόρειο όμιλο του πρωταθλήματος, με τον Ράμμο να αγωνίζεται ως αλλαγή του Τάκη Νικολαΐδη. Επίσης, σκόραρε στη νίκη επί του Απόλλωνα Αθηνών με 3-1 για το κύπελλο Χριστουγέννων του 1938, με τον Άρη να κερδίζει τον ΠΑΟΚ την επομένη με 2-0, κατακτώντας το τρόπαιο.
Την σεζόν 1939-40, αγωνίστηκε ως βασικός, στους περισσότερους αγώνες των "κίτρινων", συμμετέχοντας στους ημιτελικούς του κυπέλλου Ελλάδας εναντίον της ΑΕΚ, όπως και στον τελικό στις 2 Ιουνίου 1940, όπου ο Άρης ηττήθηκε από τον Παναθηναϊκό με 3-1.
Μεταπολεμικά, ο Ράμμος συνέχισε την παρουσία του στην ομάδα, αναφερόμενος στους πρωταθλητές Ελλάδος του 1946, χωρίς όμως να συμμετάσχει σε κάποιο από τα τέσσερα ματς της τελικής φάσης.
Επιθαλάσσια αρωγή

Ο σύγχρονος γενικός όρος επιθαλάσσια  αρωγή που αντικατέστησε τον άλλοτε ταυτόσημο Ναυαγιαίρεση αναφέρεται σε παροχή βοήθειας επί παντός είδους κινδύνου που μπορεί να διατρέξει ένα πλοίο με κύριο σκοπό κατά πρώτον την διάσωση ανθρώπων, που είναι βασικά υποχρέωση, και κατά δεύτερον τη διάσωση του πλοίου, του φορτίου αλλά και του ναύλου* (που είχε καταβληθεί ή συμφωνηθεί).
Επί του κατά δεύτερον αυτού σκοπού διάσωσης η «επιθαλάσσια αρωγή» αποτελεί αντικείμενο «σύμβασης», καλούμενη επί τούτου "σύμβαση αρωγής", που συνάπτεται μεταξύ του πλοίου (Πλοιάρχου) που κινδυνεύει, και του πλοίου (Πλοιάρχου) εκείνου που προστρέχει σε βοήθεια, στην οποία συμφωνείται αμοιβή καλούμενη «σώστρα», που είναι ακριβώς εκείνη που θα λάβει το δεύτερο πλοίο από το πρώτο όταν και εφόσον φέρει ωφέλιμο αποτέλεσμα.
Η σύμβαση αυτή καταρτίζεται με συμφωνητικό που είναι τυποποιημένο από τους Νηογνώμονες, κυρίως τον αγγλικό Lloyd, που περιλαμβάνει τη γνωστή, βασική «ρήτρα»: no cure - no pay - (νο κιούρ νο πέϊ) - ( = καμία αμοιβή χωρίς διάσωση). Αν τελικά λόγω των συνθηκών δεν συμφωνηθεί η αμοιβή, το πλοίο που παρείχε την αποτελεσματική βοήθεια δικαιούται να λάβει εύλογη «αποζημίωση» που θα την καθορίσει Δικαστήριο. Η αμοιβή (τα καταβληθέντα σώστρα) σε επιθαλάσσια αρωγή (είθισται, - διεθνές ναυτικό έθιμο) να εισπράττεται κατά τα ακόλουθα μερίδια: Το 1/2 εισπράττει  ο Πλοιοκτήτης του πλοίου που παρείχε τη βοήθεια, το 1/4  ο Πλοίαρχος και το υπόλοιπο 1/4 το πλήρωμα του ίδιου πλοίου.
 
Αυτή βέβαια η διανομή αμοιβής δεν αφορά για εξειδικευμένα πλοία διάσωσης όπως ναυαγοσωστικά ή ρυμουλκά των οποίων Πλοίαρχοι και πληρώματά τους μισθοδοτούνται ανάλογα με τις ειδικές υπηρεσίες αρωγής ή διάσωσης που πρόκειται να παράσχουν.

Ιστορία

Λόγω του διεθνούς ενδιαφέροντος για την ενιαία ρύθμιση επί θεμάτων και διαφορών που προέκυπταν στην επιθαλάσσια αρωγή, το 1910 καταρτίσθηκε η Διεθνής Συνθήκη των Βρυξελλών "Περί ενωποιήσεως κανόνων τινών περί θαλασσίας αρωγής και ναυαγαιρέσεως". Η σύμβαση εκείνη κυρώθηκε από την Ελλάδα το 1911 με τον Νόμο ΓΩΠΣΤ που αποτέλεσε και τη βάση των σχετικών διατάξεων του Κ.Ι.Ν.Δ..
Κοινότητα Μεσολακκιάς

Η κοινότητα Μεσολακιάς ήταν κοινότητα του νομού Σερρών. Λειτούργησε μέχρι το 1998 οπότε καταργήθηκε με την εφαρμογή του σχεδίου Καποδίστριας και εντάχθηκε στον Δήμο Αμφίπολης.
Συστάθηκε το 1920 αρχικά με την ονομασία Κοινότητα Λακοβικίων. Στη συνέχεια μετονομάστηκε σε κοινότητα Μεσολακιάς. Το 1971 στην Κοινότητα εντάχθηκε και ο οικισμός Νέα Μεσολακκιά. Τα επόμενα χρόνια, η κοινότητα διατηρήθηκε αμετάβλητη μέχρι το 1998 οπότε καταργήθηκε
Η έκταση της κοινότητας ήταν 34Km²
Αμβυστοματίδες

Οι Αμβυστοματίδες είναι ταξινομική οικογένεια σαλαμανδρών της Βόρειας Αμερικής.
Είναι μετρίου μεγέθους, και σε αυτές ανήκει το Αξολότλ καθώς και η μαρμαρωτή σαλαμάνδρα (Abystoma opacum) που φθάνει τα 12,5 εκ. και ζει στη γη, πάνω στις πλάγιες των λόφων, κοντά σε ποτάμια, από τη Νέα Αγγλία ως τη βόρεια Φλόριδα, καθώς και δυτικά του Τέξας. Το ζευγάρωμα γίνεται το φθινόπωρο, η γονιμοποίηση είναι εσωτερική, και τα αυγά τοποθετούνται σε ρηχές κοιλότητες της γης. Τα αυγά τα φυλάει το θηλυκό, ως ότου να ξαναβρέξει οπότε και εκκολάπτονται.
Πινακοθήκη ιστορικών σημαιών

Πινακοθήκη Ιστορικών Σημαιών:
Κάρλος Σάουρα

Προσωπική ζωή

Έχει παντρευτεί δύο φορές. Έχει τρία παιδιά από τον πρώτο του γάμο και δύο από τον δεύτερο. Επίσης, είχε σχέση με την Τζέραλντιν Τσάπλιν, με την οποία έχει αποκτήσει έναν γιο, τον Σέιν. Η Τσάπλιν έχει πρωταγωνιστήσει σε επτά ταινίες του.

Σκηνοθέτης

Είναι επηρεασμένος από τον Λουίς Μπουνιουέλ. Στα πρώιμα έργα του χρησιμοποιούσε παραβολές και συμβολισμούς, για να αποφύγει τη λογοκρισία της φασιστικής κυβέρνησης του Φράνκο.
Οι πιο γνωστές του ταινίες είναι η Απομόνωση και το Θρέψε κοράκια. Το 1991 κέρδισε το βραβείο Γκόγια σκηνοθεσίας για την ταινία Ω! Καρμέλα.
Χρυσές Σφαίρες του 2014

Η 72η απονομή των Χρυσών Σφαιρών τίμησε τις καλύτερες παραγωγές του κινηματογράφου και της τηλεόρασης για τη χρονιά 2014 και μεταδόθηκε ζωντανά από τον αμερικανικό τηλεοπτικό σταθμό NBC στις 11 Ιανουαρίου 2015. Η απονομή πραγματοποιήθηκε στο ξενοδοχείο Μπέβερλι Χίλτον, στο Μπέβερλι Χιλς της Καλιφόρνια και οικοδέσποινες της βραδιάς ήταν για τρίτη συνεχόμενη φορά οι ηθοποιοί Τίνα Φέι και Έιμι Πόλερ. Οι υποψηφιότητες ανακοινώθηκαν στις 11 Δεκεμβρίου 2014 από τους ηθοποιούς Κέιτ Μπέκινσεϊλ, Πίτερ Κράουζ, Πόλα Πάτον και Τζέρεμι Πίβεν.
Το τιμητικό βραβείο συνολικής προσφοράς Σέσιλ Ντε Μιλ δόθηκε στον Τζορτζ Κλούνεϊ.
Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία (Πατριαρχείο Μόσχας)

Ονομασία

Η Εκκλησία αυτή καθώς φέρει την εξάρτησή της από το Πατριαρχείο Μόσχας φέρει επισήμως και σύμφωνα με νόμο του ουκρανικού κράτους το όνομα: Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία - Πατριαρχείο της Μόσχας(αγγλ. Ukrainian Orthodox Church (Moscow Patriarchy)). Η αυτοκέφαλη Εκκλησία που αναγνωρίζεται από το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως φέρει το όνομα Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας στα ελληνικά, Orthodox Church of Ukraine στα αγγλικά και Православна церква України στα ουκρανικά.

Ιστορία

Ήταν γνωστή πρώτα με την ονομασία εξαρχάτο της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και στη συνέχεια έγινε αυτόνομη (καθεστώς που όμως δεν είναι αυτοκέφαλο) το 1990. Η Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία του Πατριαρχείου Μόσχας θεωρεί τον εαυτό της ότι είναι ουκρανικό εξαρχάτο του Πατριαρχείου της Μόσχας.
Προσηλυτισμός

Προσηλυτισμός ονομάζεται η προσπάθεια παρακίνησης ατόμων να υιοθετήσουν συγκεκριμένες απόψεις, και κυρίως θρησκευτικές αξίες. H λέξη προέρχεται ετυμολογικά από το «προς» και τον παρακείμενο του ρήματος έρχομαι «ελήλυθα». Αν και ιστορικά χρησιμοποιήθηκε στην Καινή Διαθήκη για να περιγράψει τον εκχριστιανισμό των παγανιστών, σήμερα χρησιμοποιείται για να περιγράψει γενικότερα τις προσπάθειες άλλων θρησκειών να διαμορφώσουν τα πιστεύω ενός ατόμου, θρησκευόμενου ή μη, ώστε να υιοθετήσει την αντίστοιχη θρησκεία. Ο όρος έχει αρνητική σημασία και περιγράφει κυρίως τις βίαιες (σωματικά ή πνευματικά) προσπάθειες που χρησιμοποιούνται για να μεταπεισθεί ένα άτομο.
Το Σύνταγμα της Ελλάδος στο άρθρο 13 παράγραφος 2 απαγορεύει τον προσηλυτισμό ο οποίος νομικά ορίζεται πιο περιορισμένα, για να μην θίγεται το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης του θρησκευτικού αισθήματος, ως «η με αθέμιτα μέσα προσπάθεια διείσδυσης στην θρησκευτική συνείδηση του άλλου».
Νησί του Φαραώ

Το Νησί του Φαραώ (αραβικά : جزيرة فرعون) είναι νησί στο βόρειο κόλπο της Άκαμπα στην ακτή ανατολική της Αιγύπτου στην χερσόνησο του Σινά. Μαζί με την ακρόπολη της Αλ Γκουντί, επίσης, στην Αίγυπτο, η ακρόπολη στο νησί του Φαραώ προστέθηκε από την ΟΥΝΕΣΚΟ στα Μνημεία παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς στον ενδεικτικό κατάλογο στις 28 του Ιουλίου του 2003, λόγω της παγκόσμιας πολιτιστικής αξίας του.
Λόγω της θέσης του κοντά στην Ιορδανία και το Ισραήλ το νησί και οι κοραλλιογενείς ύφαλοι του έχουν γίνει δημοφιλές αξιοθέατο για τους τουρίστες.

Κάστρο

Τον 11ο αιώνα σταυροφόροι για την υπεράσπιση της διαδρομής μεταξύ Καΐρου και της Δαμασκού έχτισαν πάνω στο νησί φρούριο γνωστό σαν "Île de Graye". Στα αραβικά χρονικά της εποχής αναφέρεται πόλη με το ίδιο όνομα σε ένα νησί στην απέναντι πλευρά του κόλπου, πιθανότατα το σημερινό κάστρο. Τον χειμώνα του 1116 το νησί ήταν σχεδόν έρημο.
Τον Δεκέμβριο του 1170 ο Σαλαντίν κατέλαβε το νησί και ανακατασκεύασε την ακρόπολη και άφησε μια φρουρά εκεί. Τον Νοέμβριο του 1181 Ο Ρευνιόν του Σαντιγιόν πολιόρκησε το φρούριο και προσπάθησε να δημιουργήσει ναυτικό αποκλεισμό εναντίον των μουσουλμάνων υπερασπιστών του κατά τη διάρκεια του χειμώνα του 1182 έως 1183. Ο αποκλεισμός επιχειρήθηκε από μόνο δύο πλοία και δεν ήταν επιτυχής. Μέχρι τον 13ο αιώνα όταν ο προσκυνητής "Θίετμαρ" πέρασε από το νησί το 1217, ολόκληρος ο χώρος ήταν ένα ψαροχώρι και κατοικείται από μουσουλμάνους και αιχμάλωτους Φράγκους. Ο Μαμελούκος κυβερνήτης της πόλης της Άκαμπα έζησε στην ακρόπολη μέχρι κάποια στιγμή τον 14ο αιώνα, γύρω στο 1320, όταν η έδρα του κυβερνήτη μεταφέρθηκε στην ίδια την πόλη.
Love Radio 97.5

Ιστορικό

Ο σταθμός δημιουργήθηκε και ξεκίνησε τον Ιούλιο του 1996 και από τότε εκπέμπει καθημερινά 24 ώρες το 24ωρο, μουσική μικτού ρεπερτορίου (ελληνικής και διεθνούς προέλευσης). Στο ξεκίνημά του εξέπεμπε στους 99 FM μέχρι τις αρχές του 2002 που μετακόμισε στους 97.5 MHz έπειτα από απόφαση του Υπουργείου Τύπου για την ταξινόμηση των ραδιοφωνικών συχνοτήτων της Αττικής.

Ιδιοκτησία

Αρχικά, ο φορέας που διαχειριζόταν τον σταθμό ήταν η Vita Productions Οπτικοακουστικές Παραγωγές Α.Ε. η οποία συστάθηκε στα τέλη του 1996. Πρόεδρος του φορέα, ανέλαβε ο Γιώργος Κουρής ενώ στα τέλη του 1998 μετονομάστηκε σε Love Radio Broadcasting Α.Ε. Την ίδια χρονιά, την προεδρία ανέλαβε ο γιος του, Ανδρέας μέχρι τα μέσα του 2000. Ωστόσο, ξανανέλαβε ο Ανδρέας Κουρής την προεδρία του σταθμού μέχρι το 2013 που έγινε μέλος.
Σακί (Αζερμπαϊτζάν)

Ετυμολογία

Σύμφωνα με τους ιστορικούς του Αζερμπαϊτζάν, το όνομα της πόλης οφείλει στον Ιρανό ήρωα Sakas, που έφθασε στο έδαφος του σύγχρονου Αζερμπαϊτζάν τον 7ο αιώνα π.Χ. και το κατοίκησε για αρκετούς αιώνες. Στις μεσαιωνικές πηγές, το όνομα της πόλης βρίσκεται σε διάφορες μορφές όπως Sheke, Sheki, Shaka, Shakki, Shakne, Shaken, Shakkan, Shekin.

Γεωγραφία

Τα ορεινά δάση στα νότια προστατεύουν το Σακί από τις πλημμύρες και τους καύσωνες κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, ενώ στο βορρά ξεπροβάλλουν οι χιονισμένες κορυφές της ευρύτερης περιοχής του Καυκάσου. Οι κυριότεροι ποταμοί της πόλης είναι ο Kish και ο Gurjhana.

Πατρίδα του μεταξιού

Το Σακί για αιώνες αποτελούσε σημείο συνάντησης εμπόρων που ακολουθούσαν το δρόμο του μεταξιού. Σήμερα παραμένει ένα πολύβουο παζάρι που προσελκύει εμπόρους από τα γύρω χωριά. Η φήμη του Σακί ξεπερνάει τα όρια της χώρας. Αιτία, τα μεταξωτά εργόχειρα και τα χειροποίητα ολομέταξα χαλιά, που είναι ξακουστά σε ολόκληρο τον κόσμο και υφαίνονται κατόπιν παραγγελίας. Για την βαφή του νήματος χρησιμοποιούνται φυσικά χρώματα, που αναμιγνύονται σύμφωνα με μια παραδοσιακή πανάρχαια συνταγή. Συχνά απαιτούνται οχτώ ολόκληροι μήνες για την ολοκλήρωση της πλέξης ενός και μόνο χαλιού, που αποτελεί ένα πραγματικό έργο τέχνης. Τα περίφημα και πανάκριβα χαλιά που το τετραγωνικό τους κοστολογείται εκατοντάδες ευρώ και τα απαράμιλλα μεταξωτά παράγονται εδώ και αιώνες με τον ίδιο παραδοσιακό τρόπο.

Το παλάτι των Χάνων του Σακί

Το παλάτι των Χάνων του Σακί ήταν μια καλοκαιρινή κατοικία για τους Σακί Χάνους. Το ανάκτορο της πόλης, με τις υπέροχες τοιχογραφίες, χτίστηκε το 1797 από τον Μουχάμεντ Χασάν Χαν. Το παλάτι προτάθηκε για τον κατάλογο των τόπων παγκόσμιας κληρονομιάς, UNESCO το 1998 από την Gulnara Mehmandarova - ο πρόεδρος της Επιτροπής του Αζερμπαϊτζάν ICOMOS - Διεθνές Συμβούλιο για Μνημεία και Τοποθεσίες και εντάχθηκε σε αυτόν το 2019. Τα εξαίσια βιτρό στα παράθυρα του Παλατιού των Χάνων του Σακί,  που βασίζονται στην τέχνη «Shebeke», οφείλονται στους Ιταλούς εμπόρους, που αντάλλασσαν το πανάκριβο επεξεργασμένο γυαλί με μετάξι.
Η τέχνη αυτή, αρχικά άγνωστη, χρονολογείται από τον 18ο αιώνα και την συναντάμε επίσης στο Ιράν και τη Γεωργία.

«Shebeke» του Σακί

Τα μωσαϊκά από βιτρό έχουν τοποθετηθεί σε λωρίδες, δρύινες ή καρυδιάς. Η τέχνη «Shebeke» στα παράθυρα δίνει λάμψη και ζωή στα κτίρια.
Στα παράθυρα «Shebeke» του Παλατιού των Χάνων του Σακί υπάρχουν πάνω από 14.000 ψηφιδωτά, ενωμένα χωρίς κόλα ή καρφιά. Την εποχή του Δρόμου του Μεταξιού, οι Αζέροι έμποροι έκαναν παζάρι για να μπορέσουν να κατασκευάσουν αυτά τα μωσαϊκά στα παράθυρα των παλατιών: αντάλλασσαν μπαχαρικά και μεταξωτά για να πάρουν βιτρό Μουράνο από την Ιταλία. Το «Shebeke» είναι βασικό χαρακτηριστικό της αρχιτεκτονικής των Αζέρων και το συναντά κανείς σε πολλά ιστορικά κτίρια στη χώρα.
Αγία Ευδοκία

Προσχώρηση στον χριστιανισμό

Η Ευδοκία έμαθε για τον χριστιανισμό από έναν καλόγερο ονόματι Γερμανό. Σύμφωνα με το θρύλο, η Ευδοκία τον ρώτησε αν μπορούσε ακόμα και εκείνη να γλυτώσει από την Κρίση. Ο Γερμανός της υπόδειξε να παραμείνει μόνη της στο δωμάτιό της για μία εβδομάδα, νηστεύοντας και προσευχόμενη. Η Ευδοκία ακολούθησε τις οδηγίες του, και στο τέλος της εβδομάδας είχε ένα όραμα για τον Αρχάγγελο Μιχαήλ που την διαβεβαίωσε για την αγάπη του Χριστού για όλους τους ανθρώπους. Ο Γερμανός αργότερα τη βάφτισε.

Ως μοναχή

Στα 30, η Ευδοκία έχτισε ένα μοναστήρι κοντά στην Ηλιούπολη όπου και μόνασε, και έδωσε το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας της σε διάφορες αγαθοεργίες. Απέρριψε όλους τους μνηστήρες της, και όταν ένα επίμονος εραστής με το όνομα Φιλόστρατος χτυπήθηκε, η Ευδοκία προσευχήθηκε για εκείνον μέχρι που ανέρρωσε, ενώ κατόπιν ο Φιλόστρατος μεταστράφηκε στον Χριστιανισμό.  
Η Ευδοκία έπεισε πολλούς ειδωλολάτρες να μεταστραφούν στον Χριστιανισμό. Οι Ρωμαίοι αξιωματούχοι εξαγριωμένοι από τις πράξεις της την αποκεφάλισαν την 1η Μαρτίου 107. 
Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη της την 1η Μαρτίου. 
Ἡ Σαμαρεῖτις οὐχ ὕδωρ Εὐδοκία,Ἀλλ' αἷμα, Σῶτερ, ἐκ τραχήλου σοι φέρει.Μαρτίου ἀμφὶ πρώτῃ ἡ Εὐδοκία ξίφος ἔτλη.
Αμερικανική Αστρονομική Εταιρεία

Η Αμερικανική Αστρονομική Εταιρεία (American Astronomical Society, AAS) είναι η κυριότερη εταιρεία επαγγελματιών αστρονόμων στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και έδρα της είναι η πρωτεύουσα της χώρας Ουάσινγκτον. Ο κυριότερος σκοπός της AAS είναι να προάγει την έρευνα στην αστρονομία και στους στενά συνδεόμενους με αυτή επιστημονικούς κλάδους, ενώ δευτερεύων σκοπός είναι η ενίσχυση της εκπαιδεύσεως στην αστρονομία.

Ιστορία

Η Εταιρεία ιδρύθηκε το 1899 χάρη στις προσπάθειες του Τζωρτζ Έλερυ Χέιλ, με την επωνυμία «Αστρονομική και Αστροφυσική Εταιρεία της Αμερικής». Το καταστατικό της γράφτηκε από τους Χέιλ, Τζωρτζ Κόμστοκ, Έντουαρντ Μόρλυ, Σάιμον Νιούκομπ και Έντουαρντ Τσαρλς Πίκερινγκ, οι οποίοι μαζί με 4 άλλους απετέλεσαν και το πρώτο Δ.Σ. της Εταιρείας, με τον Νιούκομπ ως τον πρώτο πρόεδρο. Τα αρχικά μέλη ανέρχονταν σε 114. Η Εταιρεία έλαβε το σημερινό όνομά της το 1915.
Τα μέλη της AAS αυξάνονταν συνεχώς και σήμερα φθάνουν τις 7.000. Είναι αστρονόμοι, φυσικοί, μαθηματικοί, γεωλόγοι, μηχανικοί και άλλοι, των οποίων τα ερευνητικά ενδιαφέροντα εμπίπτουν μέσα στο φάσμα των θεμάτων που συναποτελούν τη σύγχρονη αστρονομία.
Ειρήνη (κωμωδία)

Ιστορικό υπόβαθρο

Το 431 π.Χ. ξέσπασε ο πόλεμος ανάμεσα στην Αθήνα και τη Σπάρτη. Για δέκα χρόνια ο πόλεμος ήταν αμφίρροπος. Οι Σπαρτιάτες λεηλατούσαν την Αττική αναγκάζοντας τους Αθηναίους να μένουν πίσω από τα τείχη τους. Επιπλέον το 430 π.Χ. η Αθήνα χτυπήθηκε από λοιμό σκοτώνοντας μεγάλο μέρος του πληθυσμού, συμπεριλαμβανομένου και του Περικλή. Ωστόσο οι Αθηναίοι είχαν την υπεροχή στη θάλασσα και είχαν καταφέρει να πετύχουν σημαντική νίκη στη Σφακτηρία και να καταλάβουν την Πύλο. Και στις δύο πόλεις επικρατούσαν οι φιλοπόλεμες μερίδες με τον Κλέωνα στην Αθήνα και τον Βρασίδα στη Σπάρτη. Και οι δύο πολιτικοί σκοτώθηκαν στην Αμφίπολη το 422 π.Χ., δίνοντας έτσι την ευκαιρία να υπογραφεί η ειρήνη του Νικία λίγο καιρό μετά την παράσταση του Αριστοφάνη.

Υπόθεση

Ο Τρυγαίος, ένας Αθηναίος που έχει βαρεθεί τον πόλεμο, έχει μεγαλώσει ένα σκαθάρι για να το καβαλήσει και να ανέβει στο Δία για να τον ρωτήσει γιατί αφήνει τους Έλληνες να πολεμάνε. Φτάνοντας εκεί όμως βλέπει ότι οι θεοί έχουν φύγει γιατί θύμωσαν με τους Έλληνες και έχει μείνει μόνο ο Ερμής για τις τελευταίες ετοιμασίες. Του εξηγεί ότι εκεί μένει πλέον ο Πόλεμος ο οποίος έχει φυλακίσει την Ειρήνη. Εμφανίζεται τότε ο Πόλεμος που έχει ένα τεράστιο γουδί για να λιώσει μέσα τις ελληνικές πόλεις. Όμως όταν στέλνει το γιο του τον Τάραχο να ζητήσει γουδοχέρι από τους Αθηναίους και τους Σπαρτιάτες αυτός επιστρέφει λέγοντας ότι έχουν χάσει το γουδοχέρι τους, εννοώντας τον Κλέωνα και το Βρασίδα που είχαν σκοτωθεί. Καθώς ο Πόλεμος φεύγει, ο Τρυγαίος καλεί το χορό που αποτελείται από Έλληνες από διάφορες πόλεις για να ελευθερώσουν την Ειρήνη. Χάρη στη βοήθεια τους, κυρίως των γεωργών που έχουν τραβήξει τα πιο πολλά στον πόλεμο, καταφέρνουν να ελευθερώσουν την Ειρήνη και την Οπώρα και τη Θεωρία που ήταν μαζί της. Ο Τρυγαίος επιστρέφει στην Αθήνα μαζί με την Οπώρα για να την παντρευτεί και τη Θεωρία για να  τη δώσει στη Βουλή. Πριν το γάμο τον επισκέπτονται διάφοροι έμποροι που πουλούσαν όπλα και ο Τρυγαίος τους δίνει συμβουλές για το πως να τα χρησιμοποιήσουν τώρα που δεν είναι πια χρήσιμα.
Τρίαινα του Παράκας

Περιγραφή

Ο σχηματισμός μοιάζει με τρίαινα ή τρίφωτο κηροπήγιο, έχει ύψος 183 μέτρα, πλάτος 3,2 μέτρα, βάθος αυλακώσεων από 1 μέχρι 1,2 μέτρα και στη βάση του παρατηρείται ένα παραλληλόγραμμο με διαστάσεις 20 x 14 μέτρα.

Ιστορία

Η ακριβής χρονολόγηση του γεωγλυφικού είναι άγνωστη. Αρχαιολόγοι ανακάλυψαν κεραμικά στη γύρω περιοχή από τον πολιτισμό των Παράκας, που χρονολογούνται στο 200 π.Χ., αλλά δεν είναι σαφές αν ήταν αυτοί που κατασκεύασαν το γεωγλυφικό.

Σκοπός κατασκευής

Ο σκοπός της κατασκευής του είναι άγνωστος, αν και υπάρχουν διάφορες υποθέσεις. Για να γίνει αντιληπτός ο σχηματισμός, λόγω του μεγάλου μεγέθους του, πρέπει να απομακρυνθούμε αρκετά από αυτόν, μέσα στη θάλασσα, όπου είναι εμφανής ακόμα και από απόσταση 20 χιλιομέτρων. Οπότε μια υπόθεση είναι να χρησίμευε ως βοήθεια για την πλεύση των ναυτικών. Άλλη θεωρία έχει να κάνει με το χρυσό ραβδί, σαν αστραπή, του θεού Βιρακότσα, που φαίνεται στη μυθολογία των λαών της Νότιας Αμερικής. Μια τρίτη ότι πρόκειται για την αναπαράσταση κάποιου φυτού, πιθανά κάποιου παραισθησιογόνου όπως το Στραμώνιο.
Ημιμάχιμος

Ο Ημιμάχιμος ήταν παλαιότερος χαρακτηρισμός στρατευσίμου που χρησιμοποιούταν για την επάνδρωση βοηθητικών υπηρεσιών της μάχιμης τάξης.

Η κατηγορία αυτή των στρατευσίμων είχε καθορισθεί με το νόμο 3328 του 1925 που περιελάμβανε στρατευσίμους που είχαν κάποια σωματική βλάβη ή μέχρι κάποιου βαθμού απώλεια όρασης ή ακοής (βαρηκοΐα) κ.λπ. Οι ημιμάχιμοι χρησιμοποιούνταν ως νοσοκόμοι, καθώς και στη τροφοδοσία του ιππικού κ.λπ. Στο δε πολεμικό ναυτικό και ως ναύτες ""εσχαρείς" (στη τροφοδοσία των μηχανών με κάρβουνα). Στη κατηγορία αυτή κατατάσσονταν στρατεύσιμοι μετά από έκθεση οικείας, κατά Σώμα, υγειονομικής επιτροπής.
Σήμερα η κατηγορία αυτή έχει εξαλειφθεί. Αντ΄ αυτής χρησιμοποιείται χαρακτηρισμός με το ελληνικό γράμμα Ι και αριθμό.