google/wiki40b huggingface dataset:
Μαρτίν Τορρίχος

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Τσιτρέ της επαρχίας Ερέρα, στις 18 Ιουλίου του 1963. Είναι γιος του ντε φάκτο Προέδρου (1968-78) της χώρας, Ομάρ Τορρίχος Ερρέρα (Omar Torrijos Herrera). Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Οικονομικά στο πανεπιστήμιο του Τέξας (Texas A&M University). Έκανε επίσης σπουδές στη βορειοδυτική στρατιωτική ακαδημία του Αγίου Ιωάννη, στο Γουινσκόνσιν των ΗΠΑ. Είναι παντρεμένος, με τρία παιδιά.

Πρόεδρος

Επί προεδρίας του Ερνέστο Πέρες Μπαγιαδάρες (1994–1999) ήταν Υφυπουργός Εσωτερικών και Δικαιοσύνης. Ως υφυπουργός πέτυχε την υπογραφή νόμου με βάση τον οποίο ιδιωτικοποιήθηκαν όλες οι εταιρείες παροχής ύδρευσης στη χώρα. Στη συνέχεια το Δημοκρατικό Επαναστατικό Κόμμα επανέφερε ξανά τον παλαιό νόμο. Στις προεδρικές εκλογές του 1999 ήταν υποψήφιος του Δημοκρατικού Επαναστατικού Κόμματος (PRD), ηττήθηκε όμως από τη Μιρέια Μοσκόσο του κόμματος Arnulfista, ο σύζυγος της οποίας είχε ανατραπεί σε πραξικόπημα από τον πατέρα του Τορρίχος το 1968. 
Εξελέγη Πρόεδρος της χώρας στις 2 Μαΐου του 2004, ως υποψήφιος του PRD, στα πλαίσια συνασπισμού με άλλο μικρότερο κόμμα. H ονομασία του συνασπισμού ήταν "Νέα Πατρίδα" (Patria Nueva). Εξελέγη με περίπου 47% των ψήφων?, με διαφορά 17 ποσοστιαίων μονάδων από τον κύριο αντίπαλό του υποψήφιο, Γκιγιέρμο Εντάρα (Guillermo Endara), πρώην Πρόεδρο της χώρας. Ο Τορρίχος ανέλαβε καθήκοντα την 1η Σεπτεμβρίου του 2004.

Προεδρία

Η κυβέρνηση του Τορρίχος εστίασε σε συγκεκριμένα ζητήματα, όπως οι οικονομικές μεταρρυθμίσεις και η κοινωνική ασφάλεια. Επίσης, προώθησε το σχέδιο για την επέκταση της Διώρυγας του Παναμά, η οποία εγκρίθηκε σε εθνικό δημοψήφισμα, στις 22 Οκτωβρίου του 2006, με βάση το Σύνταγμα. Η πρόταση εγκρίθηκε με 78% υπέρ.
Το Νοέμβριο του 2006 κάλεσε ενεργά τις ΗΠΑ να αναγνωρίσουν την ανεξαρτησία του Πουέρτο Ρίκο. Στα τέλη Απριλίου του 2008 συναντήθηκε στην Κούβα με τον Ραούλ Κάστρο και συζήτησε το θέμα υπογραφής μιας συμφωνίας για την ενέργεια. Το 2009 τον διαδέχθηκε στην προεδρία ο Ρικάρδο Μαρτινέλι.
Σημαία της Κιργιζίας

Η σημαία της Κιργιζίας είναι μονόχρωμη κόκκινη στο κέντρο της οποίας φέρεται κίτρινος ήλιος, με 40 ακτίνες, που αντιπροσωπεύει τις 40 φυλές της Κιργιζίας. Στη μία πλευρά της σημαίας οι ακτίνες έχουν τη φορά των δεικτών του ρολογιού, ενώ στην άλλη/πίσω πλευρά είναι αντίθετη. Στον δίσκο του ηλίου υπάρχει περιφερειακός κόκκινος δακτύλιος, εκ του οποίου δύο κόκκινες τρίγραμμες ζώνες διασταυρώνονται χιαστί και σφαιροειδώς υπεράνω του κέντρου του, ως καλλιτεχνικός συμβολισμός της στέγης της παραδοσιακής κατοικίας των Κιργιζίων (γιούρτα).
Η σημαία καθιερώθηκε στις 3 Μαρτίου του 1992. Η χώρα έχει Σύνταγμα από τις 23 Οκτωβρίου του 2007.

Παλαιότερη σημαία

Η προηγούμενη σημαία καθιερώθηκε από την σοβιετική σοσιαλιστική δημοκρατία της Κιργιζίας στις 22 Δεκεμβρίου του 1952.
Πιο πριν η σημαία ήταν κόκκινη με χρυσά κυριλλικά γράμματα στην επάνω αριστερή γωνία: КЫРГЫЗ ССР (Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Κιργιζίας) και КИРГИЗСКАЯ ССР (Kyrgyzskaja SSR) σε γραμματοσειρά serif.
Υπομονή (φυτό)

Περιγραφή

Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της είναι η μεγάλη ποικιλία των χρωμάτων της (κόκκινο, λευκό, ροζ, μωβ, πορτοκαλί). Τα κοτσάνια της είναι πράσινα, πλατιά και επίπεδα και μοιάζουν με μικρά παραγεμισμένα φύλλα, κολλημένα μεταξύ τους. Στην πραγματικότητα τα κοτσάνια αυτά είναι τροποποιημένα κλαδιά, που ονομάζονται κλαδώσεις. Οι κλαδώσεις αυτές είναι κατασκευασμένες, έτσι ώστε να συνεισφέρουν στη διαδικασία της φωτοσύνθεσης. Είναι επίπεδες, για να έχουν μεγαλύτερη επιφάνεια και παχιές για να μπορούν να αποθηκεύουν όσο το δυνατόν περισσότερο νερό. Τα άνθη ξεπροβάλλουν από τα κενά στις άκρες των κοτσανιών. Σε αντίθεση με ό,τι ισχύει για τα περισσότερα κακτοειδή, η υπομονή δεν διαθέτει φύλλα και αγκάθια.

Είδη

Οι σημερινές ποικιλίες είναι πολλές, όμως οι περισσότερες είναι υβρίδια των ειδών Schlumbergera truncata και Schlumbergera russelliana.

Εχθροί και ασθένειες

Η υπομονή προσβάλλεται δύσκολα από παράσιτα ή ασθένειες. Οι δύο κυριότεροι εχθροί της είναι η μελίγκρα, που επιτίθεται στους βλαστούς, τα μπουμπούκια και τα άνθη και ο ψευδόκοκκος (βαμβακάδα), που επιτίθεται στις υπόγειες ρίζες. Οι βλαστοί και οι ρίζες μπορεί να σαπίσουν από ασθένειες, συμπεριλαμβανομένων λοιμώξεων, ειδών Fusarium, Phytophthora και Pythium, που προέρχονται από μύκητες και άλλους παρόμοιους οργανισμούς. Σε περίπτωση προσβολής από αυτές τις ασθένειες, ή επιθέσεων των εντόμων αυτών, χρησιμοποιούνται εγκεκριμένες χημικές ουσίες και ενώσεις.
Η μελίγκρα, ο ψευδόκοκκος και άλλα ασπόνδυλα, μπορεί να μεταδώσουν ιούς. Τα συμπτώματα ποικίλλουν ανάλογα με το είδος. Το πιο συνηθισμένο σύμπτωμα είναι η απώλεια του σθένους του βλαστού. Οι ιώσεις αυτές δεν θεραπεύονται και γι' αυτό συνιστάται καταστροφή των προσβεβλημένων φυτών.

Καταγωγή

Η υπομονή προέρχεται από το τροπικό δάσος του όρους Όργκαν βόρεια του Ρίο ντε Τζανέιρο, στη νοτιοανατολική Βραζιλία. Εκεί, αποκαλείται "Flor de maio" (λουλούδι του Μαΐου). Πρωτοφυτεύθηκαν στην Ευρώπη (Αγγλία) πριν 150 περίπου χρόνια.

Κάκτος των Χριστουγέννων

Λόγω της έλλειψης πεύκων και ελάτων, που διακοσμούν παραδοσιακά τις ευρωπαϊκές και βορειοαμερικανικές χώρες τα Χριστούγεννα, σε πολλά μέρη του πλανήτη, όπως η Αφρική, η Αυστραλία και η Λατινική Αμερική, το φυτό της υπομονής παίρνει τη θέση τους, και στολίζεται με παρόμοιο τρόπο. Για το λόγο αυτό, ονομάζεται και κάκτος των Χριστουγέννων, καθώς οι κάτοικοι των περιοχών αυτών, το έχουν ενσωματώσει στη γιορτή αυτή.
Ομάδα Αυτοκτονίας (ταινία)

Περίληψη

Στο «Suicide Squad», η κυβερνητική πράκτωρ Δρ. Αμάντα Γουόλερ (Βαϊόλα Ντέιβις) θα συγκεντρώσει την πιο επικίνδυνη ομάδα κακοποιών, οι οποίοι θα αναγκαστούν να εργαστούν ως όπλα της αμερικάνικης κυβέρνησης στην καταπολέμηση του κακού,με αντάλλαγμα ελάφρυνση των ποινών τους. Μέλη της Ομάδας Αυτοκτονίας είναι ορισμένοι από τους πιο εικονικούς και επικίνδυνους ήρωες της DC Comics, μεταξύ των οποίων, ο Joker (Τζάρεντ Λέτο), o Deadshot (Γουίλ Σμιθ), o Captain Boomerang (Τζάι Κόρτνεϊ), η Harley Quinn (Μάργκοτ Ρόμπι), η Enchantress (Κάρα Ντελεβίν), o Rick Flagg (Τζόελ Κίναμανι) ο Killer Croc (Άντεγουελ Ακινουόγιε-Αγκμπάτζε) και η Katana (Καρεν Φουκουνχάρα).
Λιλιάν, πριγκίπισσα του Ρετύ

Βιογραφία

Ήταν η πρώτη κόρη του Ανρί Μπαέλ, υπουργού Γεωργίας, Εσωτερικών, Δημοσίων Έργων & Υγείας, κυβερνήτη της Δυτικής Φλάνδρας & πολιτικού του Βελγικού Καθολικού κόμματος και της Ανν-Μαρί ντε Βισσέρ, κόρης του Αδόλφου-Γουσταύου ντε Βισσέρ.
Βίκυ Σταυροπούλου

Βιογραφία

Mεγάλωσε στο Περιστέρι. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Σύγχρονου Θεάτρου του Γιώργου Κιμούλη. Έχει πολλές επιτυχημένες συμμετοχές σε κωμικούς ρόλους στο θέατρο και την τηλεόραση.  
Υπήρξε παντρεμένη με κάποιον εκτός showbiz και έχει μία κόρη, τη Δανάη Μπάρκα. Τα τελευταία χρόνια συζεί με τον συνάδελφο και φίλο της, Χρήστο Χατζηπαναγιώτη, στην Ανθούπολη Περιστερίου.
Μποντνάθ

Το Μποντνάθ ή Μπαουντανάθ είναι μια από τις ιερότερες Βουδιστικές τοποθεσίες στο Κατμαντού στο Νεπάλ. Βρίσκεται σε προάστιο περίπου 7 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από το κέντρο του Κατμαντού. Εκεί βρίσκεται μια από τις μεγαλύτερες βουδιστικές στούπες του Νεπάλ η οποία χρονολογείται από το 600 μ.Χ. Οι κοιλάδα του Κατμαντού μαζί με μνημεία της (με τη στούπα Μποντνάθ) συμπεριλαμβάνονται στο κατάλογο πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO από το 1979 .
Σήμερα στην Μποντνάθ έχουν βρει καταφύγιο πρόσφυγες από το Θιβέτ μετά με την Κινέζικη εισβολή την δεκαετία του 50 . Από την δεκαετία του 90 το Μποντνάθ έχει μετατραπεί σε θρησκευτικό κέντρο Θιβετιανού Βουδισμού και στην περιοχή έχουν εγκατασταθεί 100.000 πρόσφυγες από το Θιβέτ .

Στούπα

Η στούπα χτίστηκε μετά το 600 μ.Χ. από Θιβετιανό βασιλιά Σόνγκτεν Γκαμπό και καταστράφηκε το 14ο αιώνα από του Μουγκάλους (ισλαμιστές Μογγόλους) κατακτητές. Η σημερινή μορφή είναι μεταγενέστερη κατασκευή. Στο κέντρο η στούπα έχει ύψος 36 μέτρα και το πλάτος της είναι 100 μέτρα .
Η Στούπα βρισκόταν μέσα στον αρχαίο εμπορικό δρόμο από το Θιβέτ προς το Κατμαντού. Ο εμπορικός δρόμος διασχίζει το χωριό Σανκχού (βρίσκεται βορειοανατολικά του Κατμαντού), περνάει από την Στούπα Μποντνάθ και συνεχίζει στην μικρότερη Στούπα Καμπαχί (η οποία αποκαλείται ως Η μικρή Μποντνάθ). Στην συνέχεια ο δρόμος στρίβει νότια προς το ποταμό Μπαγματί με κατεύθυνση το Πατάν. Ο αρχαίος δρόμος αυτός περνάει διαμετρικά το σημερινό Κατμαντού το οποίο χτίστηκε μεταγενέστερα.
Η στούπα είναι αφιερωμένη στο θεό της σοφίας και ως σύνολο θεωρείται ότι είναι μαντάλα (σχήμα-δομή με κατάλληλη γεωμετρική δομή τα οποία έχουν θρησκευτική σημασία στον Βουδισμό) τετραγωνικής δομής η οποία στη βάση συμβολίζει τη γη και ο ημισφαιρικός θόλος το νερό. Τα δεκατρία σκαλοπάτια στη βάση συμβολίζουν τα αντίστοιχα βήματα γνώσης που πρέπει να ακολουθήσει κανείς για να φτάσει στην νιρβάνα. Στην κορυφή του θόλου βρίσκεται ένα χτιστός κύβος ο οποίος συμβολίζει την φωτιά όπου σε κάθε πλευρά υπάρχουν τα τρία μάτια του Βούδα τα οποία συμβολίζουν ότι η ορατότητα της θεότητας είναι άπειρη, από αυτά το τρίτο μάτι είναι υπερβατικό και βλέπει το εσωτερικό κόσμο . Πάνω από το κύβο βρίσκεται η ομπρέλα η οποία συμβολίζει τον αέρα με το επιστέγασμα το οποίο συμβολίζει τον αιθέρα. Οι πολύχρωμες σημαίες κρεμασμένες έχουν γραμμένες προσευχές σύμφωνα με την Βουδιστική θρησκευτική παράδοση.
Οι Βουδιστές προσκηνητές κάνουν το γύρο της στούπας δεξιόστροφα (όπως κινούνται οι δείκτες του ρολογιού - η περιστροφή αυτή γύρω από την Στούπα ονομάζεται Κόρα) πριν εισέλθουν στα ιερά που υπάρχουν περιμετρικά της Στούπας. Κατά την περιστροφή Κόρα εκφωνούν "Χαίρε, κόσμημα του Νούφαρου" . Σύμφωνα με την θρησκευτική παράδοση ρίχνεται στην ατμόσφαιρα αλεύρι σίτου.

Μοναστήρια

Από το 1959, όταν οι Κινέζοι κατέλαβαν με στρατό το Θιβέτ και ήρθαν οι Θιβετιανοί πρόσφυγες, χτίστηκαν στην περιοχή περισσότερα από 50 Θιβετιανά μοναστήρια (ονομάζονται Γκόμπας). Δυτικά από την στούπα υπάρχει το μοναστήρι των κόκκινων καπέλων (Σακιάπα Γκόμπα).
Δημήτριος Σ. Μπαλάνος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Αθήνα την 1η Δεκεμβρίου 1877, ως γόνος επιφανούς ηπειρωτικής οικογένειας. Αποφοίτησε από το 1ᵒ Πειραματικό Λύκειο Αθηνών. Σπούδασε νομική στο Εθνικό Πανεπιστήμιο της Αθήνας για δύο χρόνια προτού εγκαταλείψει και συνεχίσει με σπουδές θεολογίας όπου το 1899 αναγορεύτηκε διδάκτωρ. Τα επόμενα τέσσερα χρόνια συμπλήρωσε τις σπουδές του στη Γερμανία σπουδάζοντας φιλοσοφία, φιλολογία και θεολογία στα Πανεπιστήμια της Ιένας, της Λειψίας και της Χάλλε. Επέστρεψε στην Ελλάδα και διορίστηκε καθηγητής στο Αρσάκειο, καθώς και σε διδασκαλεία δημοτικής και μέσης εκπαίδευσης (1904–1918), ενώ διετέλεσε καθηγητής θρησκευτικών του βασιλέα Γεωργίου Β΄ (1908–1909).
Το 1905 εξελέγη υφηγητής δογματικής στη Θεολογική Σχολή ενώ από το 1923 διετέλεσε καθηγητής στη Θεολογική Σχολή Αθηνών στην έδρα της Πατρολογίας και της Ερμηνείας των Πατέρων (1924–48). Διετέλεσε πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών κατά το ακαδημαϊκό έτος 1945–1946, αντιπρύτανης το ακαδημαϊκό έτος 1944–1945 και κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής κατά το ακαδημαϊκό έτος 1929–1930. Αποχώρησε από το Πανεπιστήμιο το 1948 εξαιτίας του ορίου ηλικίας, και ονομάστηκε ομότιμος καθηγητής.
Το 1931 εξελέγη μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και υπήρξε πρόεδρός της το 1939. Μεταξύ 1951 και 1956 διατέλεσε γενικός γραμματέας της Ακαδημίας.
Διετέλεσε Υπουργός θρησκευμάτων και Παιδείας στην κυβέρνηση Δεμερτζή, παραιτήθηκε όμως λόγω διαφωνίας του με τον πρόεδρο της κυβερνήσεως Κωνσταντίνο Δεμερτζή για το πανεπιστημιακό ζήτημα. Αργότερα, έγινε υπουργός Παιδείας και προσωρινά Εφοδιασμού στην κυβέρνηση του Πέτρου Βούλγαρη το 1945.
Ήταν ισόβιος διευθυντής του Ορφανοτροφείου Χατζηκώστα από το 1915 έως τον θάνατό του. Πέθανε στις 9 Αυγούστου 1959, από πνευμονία στην Αθήνα, και η κηδεία του έγινε στον ιερό ναό Αγίου Διονυσίου Αρεοπαγίτου στις 11 Αυγούστου 1959.
Μήτση Κωνσταντάρα

Βιογραφία

Ήταν αδερφή του ηθοποιού Λάμπρου Κωνσταντάρα. Την ίδια σχεδόν περίοδο με τη γέννησή της έμεινε ορφανή από πατέρα, γι'αυτό αγαπήθηκε ιδιαίτερα από όλη την οικογένεια. Τα δυο μεγαλύτερα αδέρφια της, και ιδιαίτερα ο Λάμπρος, την αντιμετώπιζαν πάντα σαν μικρό παιδί. Ακόμα και σε μεγάλη ηλικία οι πολύ κοντινοί της άνθρωποι την αποκαλούσαν χαϊδευτικά Μίτσα.
Σπούδασε στην δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου από όπου αποφοίτησε με άριστα και το 1945 πρωτοεμφανίστηκε στην Πρώτη Κρατική Σκηνή με το έργο Αρλεζιάννα. Εκείνη την εποχή υπήρχε ένα είδος θεάτρου, τα ονομαστά Μπουλούκια, τα οποία η ίδια υπηρέτησε με μεγάλη επιτυχία, κάτι όμως που την έκανε το μαύρο πρόβατο της οικογένειας για το δρόμο που ακολούθησε.
Το 1948, συμμετείχε στο θίασο Δημητρίου-Σκορδούλη-Κάσση, που κάνει περιοδεία στην Κωνσταντινούπολη για περίπου ένα χρόνο. Για κάποιο διάστημα εγκατέλειψε το θέατρο για οικογενειακούς λόγους. Εκείνη την περίοδο έμενε στο σπίτι του αδερφού της.
Το 1961 επανέρχεται στο θέατρο αρχικά μόνη της στο θίασο της Μαίρης Αλκαίου και του Βασίλη Διαμαντοπούλου, στο έργο "Ένα Δέντρο μεγαλώνει στο Μπρούκλιν" και ακολουθεί το έργο "Πέντε στρέμματα Παράδεισος" κ.α.
Από το 1964 και μετά, άρχισε να παίζει με τον αδερφό της Λάμπρο, σε θέατρο και σινεμά, σε παραστάσεις όπως "Μια Κυρία Ατυχήσασσα" (που στο σινεμά μεταφέρθηκε με τον τίτλο "Ο στρίγγλος που έγινε αρνάκι"), "Τι 30, τι 40, τι 50", "Υπάρχει και φιλότιμο" κ.α. Τα πιο πολλά από αυτά τα έργα πήγαν και στον κινηματογράφο με άλλο τίτλο. Η Μήτση κοντά στον Λάμπρο ξέφυγε από την ανωνυμία και μαζί γυρίσανε περίπου 30 ταινίες.
Τη δεκαετία του '70 συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο στα έργα "Αλκιβιάδης" του Ν. Τουτουντζάκη, "Δικαίωση" του Νίκου Ζακοπούλουκαι πολλά άλλα έργα. Έκανε όμως και αυτόνομη καριέρα και στην τηλεόραση τη δεκαετία του '70 σε σειρές όπως: "Λούνα Παρκ", "Εκείνες Και Εγώ","Μεθοριακός Σταθμός", Παλιατζής κ.α.
Όταν το 1985 πέθανε ο Λάμπρος, η Μήτση έπεσε σε κατάθλιψη. Πέθανε πιθανόν από ανακοπή καρδιάς στον ύπνο της, έξι μήνες μετά. Κηδεύτηκε στον οικογενειακό τάφο στο Α΄ Νεκροταφείο.
Αν και είχε κάνει ένα γάμο, δεν είχε παιδιά αλλά είχε δυο ανίψια που αγαπούσε πολύ, τον γιο του Λάμπρου Δημήτρη Κωνσταντάρα και την Σίση, κόρη της αδερφής της Σάσας.

Χαρακτηριστική σκηνή - ατάκα

Στην ταινία "ο Στρίγγλος που έγινε αρνάκι" Παραδουλεύτρα :"Άτιμη κοινωνία που άλλους τους ανεβάζεις και άλλους τους ρίχνεις στα ξένα χέρια" Πετρόχειλος : "Τα ξένα χέρια, τα ξένα χέρια είναι καλά. Έτσι που το πας σε λίγο θα πέσεις σε ξένα πόδια" ......... Παραδουλεύτρα : "Κύριε Πετροχείλο, κάποτε ήμουνα πουλί και μ' αγαπούσανε πολύ" Πετρόχειλος : "Τι πουλί να ήσουν τρομάρα σου το πολύ πολύ να ήσουν καρακάξα"
Μπονβίλ (Άνω Σαβοΐα)

Τοπωνυμία

Το όνομα της κοινότητας προέρχεται από τον γαλλοπροβηγκιανό όρο bôna + vèla, που σημαίνει «καλό χωριό». Στα γαλλοπροβηγκιανά (ή αρπιτάν), την παραδοσιακή γλώσσα της περιοχής, το όνομα γράφεται Bonavèla ή Bônavela.

Γεωγραφικά στοιχεία

Η Μπονβίλ βρίσκεται στο κέντρο του νομού  Άνω Σαβοΐας και είναι τμήμα της πρώην διοικητικής περιοχής Ρον-Αλπ, πλέον Ωβέρνη-Ρον-Αλπ, στην ανατολική Γαλλία. 
Είναι υπονομαρχία του νομού, με πληθυσμό 12.735 κατοίκους (2016) και αποτελεί τμήμα του διαμεθοριακού αστικού κέντρου της Γενεύης.
Εξυπηρετείται από τον αυτοκινητόδρομο A40, περίπου στα μισά της απόστασης μεταξύ της Γενεύης και του Σαμονί. Το αστικό κέντρο βρίσκεται στη βόρεια όχθη του ποταμού Αρβ, στη συμβολή του με τον παραπόταμο Μπορν, με την αστική ανάπτυξη να φτάνει στους πρόποδες των βουνών Μολ (1. 863 μ.) και Λα Πουάντ ντ'Αντέ (1.877 μ.) τόσο στο βορρά όσο και στο νότο. (χάρτης του νομού  Άνω Σαβοΐας)
Η έκταση της κοινότητας είναι 27,15 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Το υψόμετρο κυμαίνεται από 428 έως 1.877 μέτρα.
Το κλίμα είναι ορεινό, λόγω της παρουσίας της οροσειράς των Άλπεων.

Ιστορία

Κατά το πρώτο μισό του 13ου αιώνα, ο κόμης Πέτρος Β΄ της Σαβοΐας, έχτισε ένα κάστρο στο λόφο, τη Μπόνα Βίλα. Το 1262, μια νέα πόλη άρχισε να αναπτύσσεται γύρω από το κάστρο, η Τυσάνζ.
Η κόρη του, Μπεατρίς του Φωσινί (1234-1310), εγκαταστάθηκε στο κάστρο της πόλης και το 1262 παρείχε στην παρακείμενη πόλη προνόμια και ελευθερίες. Το 1283, έδωσε στη νέα πόλη το όνομα Μπονβίλ. Το 1289 της έδωσε μία νέα χάρτα προνομίων. Σταδιακά η πόλη αναπτύχθηκε και έγινε διοικητική πρωτεύουσα της βαρονίας του Φωσινί το 1310, αντικαθιστώντας την πόλη Κλυζ. Αυτή η πολιτική και στρατηγική αλλαγή θα οδηγήσει σε σύγκρουση μεταξύ των δύο πόλεων, ειδικά με επίθεση της Κλυζ το 1355.
Το 1401 η Μπονβίλ καταστράφηκε σχεδόν εξ ολοκλήρου από μια εξαιρετική πλημμύρα του ποταμού Αβρ, σώθηκαν μόνο μερικά σπίτια. Λίγα χρόνια αργότερα, η μεσαιωνική πόλη επλήγη από έντονες πυρκαγιές το 1442, 1618 και το 1737.
Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, η πόλη ονομάστηκε Μον-Μολ. Μεταξύ 1798 και 1813 βρέθηκε στα εδάφη του νεοϊδρυθέντος βραχύβιου νομού Λεμάν.
Με το σύμφωνο του Τορίνο το 1860 και μετά από δημοψήφισμα που διοργανώθηκε στις 22 και 23 Απριλίου 1860, όπου το 99,8% των κατοίκων της Σαβοΐας απάντησε υπέρ της συνένωσης με τη Γαλλία, η Μπονβίλ βρέθηκε στο νομό Άνω Σαβοΐας, που όπως και ο όμορος της Σαβοΐας δημιουργήθηκαν την επόμενη μέρα της συνένωσης.
Το 1961, η κοινότητα Πονσί και το 1964 η κοινότητα Λα Κοτ-ντ'Υό συνενώθηκαν με τη Μπονβίλ.
Παραμόρφωση δίκην λαιμού κύκνου

Παθοφυσιολογία

Η παραμόρφωση δίκην λαιμού κύκνου έχει πολλές πιθανές αιτίες που προκύπτουν από τις αρθρώσεις DIP, PIP ή ακόμη και από τις αρθρώσεις MCP. Σε όλες τις περιπτώσεις υπάρχει τέντωμα του παλαμιαίου συνδέσμου στην άρθρωση PIP για τη δημιουργία υπερέκτασης, συν κάποια βλάβη στη σύνδεση του εκτείνοντος τένοντα στη βάση της άπω φάλαγγας που προκαλεί ένα υπερκαμπτό σφυροδάκτυλο. Η παραμόρφωση δίκην ράμφους πάπιας είναι παρόμοια πάθηση που επηρεάζει τον αντίχειρα (ο οποίος δεν μπορεί να έχει πραγματική παραμόρφωση δίκην λαιμού κύκνου επειδή δεν έχει αρκετές αρθρώσεις).

Διάγνωση

Γίνεται κυρίως κλινικά. Η μαγνητική τομογραφία του χεριού μπορεί να υποδηλώσει την εξασθένηση του παλαμιαίου συνδέσμου της PIP και βλάβη του εκτείνοντος τένοντα για την DIP.

Θεραπεία

Νάρθηκας για το δάκτυλο. Παθητικό τέντωμα και εκκαθάριση της παραμόρφωσης.
Συμμετοχή του Μαρόκου στη Eurovision

Ιστορία

Ο μαροκινός ραδιοτηλεοπτικός φορέας, Société Nationale de Radiodiffusion et de Télévision (SNRT), έκανε το ντεμπούτο της χώρας το 1980, κάνοντας έτσι το Μαρόκο την πρώτη Αφρικανική και Αραβική χώρα που συμμετείχε στο διαγωνισμό, ενώ εκμεταλλεύτηκε το γεγονός ότι το Ισραήλ δεν συμμετείχε στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision εκείνη τη χρονιά. Η συμμετοχή τους, επίσης, ήταν η πρώτη στην ιστορία του διαγωνισμού που τραγουδήθηκε στα αραβικά.
Το τραγούδι τους για το διαγωνισμό ήταν το "Bitaqat Hob", που εκτελέσθηκε από τη διάσημη μαροκινή τραγουδίστρια Σαμίρα Μπενσαΐντ. Το τραγούδι έλαβε μόνο 7 βαθμούς, όλους από την Ιταλία, και τερμάτισε στη 18η θέση, μόνο μπροστά από τη Φιλανδία.

Αποχώρηση

Μετά το κακό αποτέλεσμα, το SNRT αποφάσισε να αποχωρήσει από το διαγωνισμό του 1981 και δεν έχει επιστρέψει από τότε.

Μέλλον

Το Μαρόκο μετά από μία τεράστια μακρόχρονη απουσία από τον διαγωνισμό, σχεδιάζει να επιστρέψει στον διαγωνισμό, επειδή το 2Μ TV έχει εκφράσει το ενδιαφέρον για μια συμμετοχή στον διαγωνισμό αλλά πρέπει πρώτα να γίνει μέλος της EBU.
Φαιστός

Η Φαιστός ήταν η δεύτερη σημαντικότερη πόλη της Κρήτης κατά τη δεύτερη χιλιετία προ Χριστού, μετά από την Κνωσό, και αποτελεί σήμερα σημαντικό αρχαιολογικό χώρο.

Περιγραφή

Βρίσκεται στα νοτιοδυτικά του Ηρακλείου, σε απόσταση 62 χιλιομέτρων, σε υψόμετρο 100 μέτρων, νότια του ποταμού Γεροποτάμου και του αρχαίου Ληθαίου. Η θέα του λόφου είναι πανοραμική και περιβάλλεται από τους επιβλητικούς ορεινούς όγκους του Ψηλορείτη, των Αστερουσίων και των Λασιθιωτικών ορέων, ενώ σε μικρή απόσταση βρίσκεται η κωμόπολη Τυμπάκι. Οικονομικό, διοικητικό και θρησκευτικό κέντρο, επόπτευε την εύφορη πεδιάδα της Μεσαράς. Υπό τον έλεγχο της Φαιστού  βρίσκονταν τα αρχαία λιμάνια των Ματάλων και του Κομμού. Κοντά στο ανάκτορο βρίσκεται περίπτερο του ΕΟΤ.

Πρώτες αναφορές και ίδρυση

Η πρώτη αναφορά στην Φαιστό γίνεται από τον Όμηρο στην Ιλιάδα και την Οδύσσεια, όπου μνημονεύει την Φαιστό στον κατάλογο των πόλεων που συμμετείχαν στον Τρωικό πόλεμο και την περιγράφει ως πόλη «εὖ ναιετοώσα», καλά κατοικημένη. Ο αρχαίος ιστορικός Διόδωρος ο Σικελιώτης αποδίδει την ίδρυση της Φαιστού, όπως και της Κνωσού και της Κυδωνίας, στον Μίνωα.

Ιστορικό ανασκαφών

Στοιχεία για την ιστορία της αρχαίας πόλης ήρθαν στο φως έπειτα από Ιταλικές αρχαιολογικές ανασκαφές. Η πόλη συμμετείχε στην εκστρατεία των Αχαιών κατά της Τροίας. Το όνομα είναι προελληνικό και στις πινακίδες της Κνωσού Γραμμικής Β αναφέρεται Paito>αττικός τύπος Φαιστός και η ετυμολογία της είναι από το φα(F)ιστός= λαμπρός, ένδοξος.  Η πόλη ήταν ανεξάρτητη και αυτόνομη και έκοβε πολλά νομίσματα στα οποία εικονιζόταν η Ευρώπη καθισμένη σε ταύρο και ένα κεφάλι λιονταριού με τις λέξεις ΦΑΙΣΤΙΩΝ ΤΟ ΦΑΙΜΑ. Στη Φαιστό βασίλευσε η δυναστεία που είχε ιδρύσει ο Ραδάμανθυς, γιος του Δία.
Πρώτος επεσήμανε τη θέση της Φαιστού ο Spratt (II, 24). Οι ανασκαφές ξεκίνησαν το 1900 και στο ανάκτορο το 1909 και συνεχίστηκαν κατά τα επόμενα χρόνια. Ανάμεσα στα ευρήματα υπάρχουν πολύχρωμα καμαραϊκά αγγεία και πολλά  άλλα. 
Στη Φαιστό η μινωική εποχή αρχίζει το 2.600 π. Χ. Το πρώτο ανάκτορο βρισκόταν στη δυτική πλευρά του αρχαιολογικού χώρου, οικοδομήθηκε το 2.000 π.Χ. σε αλλεπάλληλα επίπεδα και οι τοίχοι του ήταν κτισμένοι με αργολιθοδομή. Το ανάκτορο καταστράφηκε από σεισμό το 1730 π.Χ., όπως και η Κνωσός.  Στη θέση των ερειπίων κτίστηκε ανάκτορο, μεγαλοπρεπέστερο του πρώτου.
Το νέο ανάκτορο κτίστηκε πάνω από τα ερείπια του πρώτου, είχε ανάλογο σχέδιο με μόνη διαφορά το ελαφρά υπερυψωμένο επίπεδο του, λόγω της ύπαρξης των ερειπίων. Η κεντρική αυλή των ανακτόρων είχε παρόμοιες διαστάσεις με τις αυλές της Κνωσού και των Μαλίων και ενδεχομένως χρησιμοποιούνταν για τελετές λατρευτικού χαρακτήρα όπως τα Ταυροκαθάψια. 
Η σημαντικότητα του ανακτόρου της Φαιστού έγκειται στο γεγονός ότι παρέχει εξαιρετική στρωματογραφία αλλά και πληροφορίες για τη σχέση μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου ανακτόρου και των δύο διαφορετικών φάσεων του Μινωικού πολιτισμού εν γένει.
Irisbus Citelis

Το Irisbus Citelis ήταν αστικό λεωφορείο της Irisbus από 2005 το 2013 όταν αντικαταστάθηκε από το Iveco Urbanway.

Παραγωγή και λειτουργία

Εισήχθη το 2005 ως διάδοχος του Agora. Είναι διαθέσιμο σε δύο παραλλαγές: το Citelis 12, με μήκος 12 μέτρων, και το Citelis 18, με μήκος 18 μέτρων. Χρησιμοποιεί τους κινητήρες Euro 4, Euro 5 και EEV. Μπορούν να παραχθούν και με τη μορφή τρόλεϊ. Η έκδοση τρόλεϊ του Citelis είναι γνωστη ως Škoda 24Tr Irisbus (12 μέτρα) ή Škoda 25Tr Irisbus (18 μέτρα), ειδικά στην Ανατολική Ευρώπη.

Χρήση

Τα οχήματα Citelis εισήχθησαν στο Βουκουρέστι το 2007, ιδιοκτησίας της RATB και το 2006 ή 2007 στη Ρίγα, πρωτεύουσα της Λετονίας, όπου λειτουργούνται από τη Rīgas Satiksme. Χρησιμοποιούνται επίσης στο RATP στο Παρίσι, το γερμανικό VER, στο Μπρνο και τη Πράγα της Τσεχίας, στο ATM του Μιλάνου, από την Strætó bs στο Ρέικιαβικ, από τη EMT-Palma στη Μαγιόρκα της Ισπανίας, στην Αστανά του Καζακστάν, από τη TEC στο Βέλγιο, στην Ισλσνδία, στη Φιλιππούπολη της Βουλγαρίας από τη Hebros Bus, στην Ελλάδα από τον ΟΑΣΑ και τον ΟΑΣΘ. Στη Βάρνα της Βουλγαρίας λειτουργείται από την Transtriumph Holding και από τη DPMK στο Κόσιτσε και από τις 14 Απριλίου 2011 από τη SAD Trnava για τη Τρνάβα, Το 2012 η JGSP Novi Sad αγόρασε 5 μοντέλα Irisbus Citelis 12 CNG.
Το σασί του A Citelis 18 CNG chassis έγινε δεξιοτίμονο και αμαξώθηκε από τηνν Custom Coaches το 2008-2009. Τώρα λειτουργείται από τη Path Transit, ένας από τους τρεις συμβασιούχους που χρησιμοποιούν το εμπορικό όνομα Transperth στο Περθ στη Δυτική Αυστραλία.
Προγκρές Μ1-3

Αποστολή

Το Προγκρές Μ1-3 εκτοξεύτηκε με πύραυλο Soyuz-U από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στις 6 Αυγούστου 2000 (16:26:42 GMT). Συνδέθηκε με την οπίσθια θύρα του τμήματος Ζβεζντά του σταθμού στις 8 Αυγούστου (20:12:56 GMT), όπου και παρέμεινε μέχρι την 1η Νοεμβρίου (04:04:49 GMT). Καταστράφηκε στην ατμόσφαιρα, πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό, την επομένη.