google/wiki40b huggingface dataset:
Ενωσιακή Επικράτεια Νέπιντο

Η Ενωσιακή Επικράτεια Νέπιντο (Βιρμανικά: နေပြည်တော် ပြည်တောင်စုနယ်မြေ, επίσης γράφεται Νέι Πι Το) είναι μια διοικητική διαίρεση στην κεντρική Μιανμάρ (Βιρμανία). Η Ενωσιακή Επικράτεια περιλαμβάνει η διοικητική πρωτεύουσα της Μιανμάρ, τη Νέπιντο.

Διοίκηση

Η Ενωσιακή Επικράτεια Νέπιντο, βρίσκεται υπό την άμεση διοίκηση του Προέδρου. Οι καθημερινές λειτουργίες πραγματοποιούνται εξ ονόματος του Προέδρου από το Συμβούλιο του Νέπιντο ηγούμενο από ένα Πρόεδρο. Ο Πρόεδρος και τα μέλη του Συμβουλίου του Νέπιντο διορίζονται από τον Πρόεδρο και περιλαμβάνουν τους πολίτες και τους αντιπροσώπους των Ενόπλων Δυνάμεων.
Στις 30 Μαρτίου 2011, ο Πρόεδρος Θέιν Σέιν διόρισε τον Θέιν Νιούντ ως πρόεδρος του Συμβουλίου του Νέπιντο, μαζί με 9 προεδρικά μέλη: Θαν Χτάι, Συνταγματάρχη Μγιντ Αούνγκ Θαν, Καν Τσουν, Πάινγκ Σόε, Σάου Χλα, Μγιντ Σούε, Μγιντ Σουέ και Μύο Νιούντ.
Γιώργος Μιχαλακόπουλος

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 1938 στην Αθήνα και σπούδασε υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης. 
Στο θέατρο έχει εμφανιστεί σε παραστάσεις όπως Έγκλημα και Τιμωρία, Ο θάνατος του εμποράκου, Κάθε Πέμπτη κύριε Γκριν και Το τίμημα. Στον κινηματογράφο έπαιξε σε ταινίες όπως Ξύπνα Βασίλη, Η ωραία του κουρέα, Ένας ιππότης για τη Βασούλα και Το βλέμμα του Οδυσσέα. Στην τηλεόραση πρωταγωνίστησε τη δεκαετία του '70 στην τηλεοπτική σειρά Εκείνος κι εκείνος.
Έχει κερδίσει το Α' Βραβείο Ανδρικού ρόλου Καρόλου Κουν και το βραβείο «Αιμίλιος Βεάκης». Επίσης, έχει διατελέσει Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων (1974-1986) και αντιπρόεδρος του ΚΕΘΕΑ.
Είναι παντρεμένος και έχει δύο κόρες, την Ιωάννα, που είναι σκηνοθέτρια, και την Ελένη, που είναι ζωγράφος. Έχει δηλώσει πως είναι αριστερός, αλλά δεν πρόσκειται σε κάποιο κόμμα.
Γουέστερχωλ

To Γουέστερχωλ (Westerhall) είναι ένα χωριό της Γρενάδας. Ανήκει στην ενορία του Αγίου Δαβίδ.
Παλμιτελαϊκό οξύ

Διατροφικές πηγές

Υπάρχει σε: μητρικό γάλα, ζωικά λίπη, φυτικά έλαια και ιχθυέλαια. Στο έλαιο μακαντάμια και έλαιο ιπποφαές  είναι σε περιεκτικότητες 17% και 19-29% αντίστοιχα. Περιέχεται κατά 13,55% στα λίπη του φρούτου Ντούριαν των ειδών Durio graveolens.
Ντοκιμαντέρ

Το ντοκιμαντέρ είναι είδος κινηματογραφικής ταινίας που πραγματεύεται ιστορικά, πολιτικά, καλλιτεχνικά ή άλλα θέματα, για την παρουσίαση των οποίων βασίζεται σε πραγματικά περιστατικά και αποδεικτικά στοιχεία. Ο όρος αποδίδεται στον Τζον Γκρίερσον και χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά για να περιγράψει την ταινία του Ρόμπερτ Φλάχερτι Moana (1926). Ο Γκρίερσον όρισε το ντοκιμαντέρ ως την «καλλιτεχνική αναπαράσταση της πραγματικότητας». Η ιστορία του είδους ξεκινά ωστόσο από τα τέλη περίπου του 19ου αιώνα, όταν προβάλλονται οι πρώτες ταινίες που σήμερα μπορούν να καταχωρηθούν στα ντοκιμαντέρ.
Παρθένιος Μπάλκουρας

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στα Τουμενά της Κερπινής της πρώην επαρχίας Καλαβρύτων. Ανήκε ως ιερομόναχος στην μονή του Μεγάλου Σπηλαίου. Χειροτονήθηκε επίσκοπος Κερνίτζης και Καλαβρύτων το 1714.
Λέα Περίκολι

Βιογραφία

Έζησε τα παιδικά της χρόνια στην Αφρική, αρχικά στην Αντίς Αμπέμπα και την Ασμάρα όπου ο πατέρας της Φίλιππος ήταν επιχειρηματίας, αντιπρόσωπος αυτοκινήτων κι έπειτα διευθυντής των μεταφορών στην Αιθιοπία. Είχε έναν αδελφό και δυο ακόμα αδελφές. Η Περίκολι στην συνέχεια φοίτησε σε σχολή καλογραιών στο Ναϊρόμπι, στην Κένυα, τότε βρετανική αποικία, δεκαεπτά ετών επέστρεψε στην Ιταλία.
Μετά το τέλος της καριέρας της στον αθλητισμό έγινε δημοσιογράφος, το 1974 ξεκίνησε από την εφημερίδα "Indro Montanell". Αργότερα έγινε σχολιαστής αγώνων αντισφαίρισης για την τηλεόραση, παρουσιαστής σε τηλεοπτικό πρόγραμμα το 1977 ενώ έπαιξε και σε σειρά της τηλεόρασης.  Το 1981 κέρδισε το βραβείο "Telegatto" για το ραδιοφωνικό πρόγραμμα "Λευκής Βίβλος".

Καριέρα στην αντισφαίριση

Είχε συμμετάσχει στο Ρολάν Γκαρός με καλύτερη επίδοση το 1964 όπου στο διπλό γυναικών με συμπαίκτρια την Συλβάνα Λαζαρίνι έφτασαν στα ημιτελικά. Στο Γουίμπλεντον με καλύτερη επίδοση ξανά στο διπλό με την Λαζαρίνι το 1960 στα προημιτελικά. Είχε συμμετάσχει και στο Αμερικανικό Όπεν και σε πολλά ανά τον κόσμο τουρνουά.
Στο πρωτάθλημα Ιταλίας στο απλό ήταν πρώτη το 1955, 1956, 1957, 1958, 1960, 1962, 1967, 1970, 1973, 1974 και 1975, το 191958, 1962, , 1966, 1967, 1968, 1970, 1971, 1973, 1974 και το 1975, διπλό μεικτό ήταν πρώτη το 1954, 1955, 1967, 1971, 1972 και το 1975.
Με την Ιταλία αγωνίστηκε στα Φεντ Καπ του 1963 1965, 1966, 1967, 1968, 1969, 1970, 1974 και 1975.
Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου ήταν δεύτερη στο απλό το 1958. Στο τουρνουά του Μόντε Κάρλο ήταν πέντε φορές πρώτη στο διπλό γυναικών.
Γεβρέμ Ομπρένοβιτς

Βιογραφία

Ήταν γιος του Τέοντορ Μιχαήλοβιτς και της Βίσνγια Ουρόσεβιτς, γι' αυτό λεγόταν Γεβρέμ Τεοντόροβιτς αρχικά, αλλά μετά, όπως και τα αδέλφια του, προτίμησε το όνομα του πατριού του Ομπρέν και λεγόταν Γεβρέμ Ομπρένοβιτς. Ο Ομπρέν ήταν ο προηγούμενος σύζυγος της Βίσνγια. Ο πατέρας του ήταν από τη Ντομπρίνγια. Αδέλφια του ήταν ο Μίλος και ο Γιοβάν, ενώ ετεροθαλή αδέλφια του ήταν ο Γιάκοβ και ο Μίλαν Α΄. 
Οι πρόγονοι του Τέοντορ και της Βίσνγια ήλθαν πρόσφυγες από την Ερζεγοβίνη π. το 1700. Το 1802 απεβίωσε ο Τέοντορ και άφησε την οικογένειά του σε ένδεια. Λίγα έτη μετά οι αδελφοί Γιάκοβ και Μίλαν πήραν τη μητέρα τους με τα τρία παιδιά που είχε από τον Τέοντορ, για να ζήσουν υπό την προστασία των Ομπρένοβιτς. Ο Μίλαν Α΄ Ομπρένοβιτς είχε μεγάλη επιρροή στην ανατροφή και ανάπτυξη των τριών Τεοντόροβιτς, γι' αυτό και αργότερα οι τρεις αδελφοί άλλαξαν το πατρωνυμικό τους όνομα σε Ομπρένοβιτς. 
Ήταν δήμαρχος της πόλης του Σάμπατς από το 1816 όπου διορίστηκε από τον αδελφό του Μίλος. Παντρεύτηκε την Τομάνιγια και μαζί της απέκτησε οκτώ παιδιά, επτά κόρες κι έναν γιο. Ήταν δήμαρχος του Σάμπατς για 15 έτη μια περίοδος που ονομάστηκε η χρυσή εποχή για την περιοχή. Εκσυγχρόνισε την πόλη , κατασκεύασε δρόμους , κατασκεύασε νοσοκομείο, νέους στρατώνες, βιβλιοθήκη, ενώ προώθησε τα γράμματα και τις τέχνες. Το Σάμπατς ήταν από τις πρώτες πόλεις της Σερβίας που είχε σχολείο, εκπαιδευτικούς, ιατρούς, φαρμακείο , καλλιτέχνες και ούτω καθεξής.
Την περίοδο 1821-1826 ήταν εκπρόσωπος του πρίγκιπα, δηλαδή πρωθυπουργός. Το 1835 προήχθη στον βαθμό του αντιστράτηγου και επιπλέον κατείχε πολλές σημαντικές θέσεις επιστάτης των δημοσίων κτιρίων, επικεφαλής της Στρατιωτικής Υπηρεσίας, της Αστυνομίας, ο Πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας, μέλος της κυβέρνησης αντιβασιλείας κι άλλες. Το 1832 σαν διοικητής του Βελιγραδίου ίδρυσε δημόσια βιβλιοθήκη.
Ακολούθησε τον αδελφό του στην εξορία το 1842 στην Βλαχία και πέθανε στην ιδιωτική του οικία έξω από το Ιάσιο το 1856.

Σερβική επανάσταση

Ήταν ενεργός την εξέγερση των Σέρβων από νέος: ταξίδεψε στην Οστρούζνιτσα και πώλησε τα βόδια του για όπλα και πυρομαχικά. Μαζί με τον Μίλος εισήλθαν στην Α΄ Σερβική Εξέγερση (1804-13) υπό την αρχηγία του Καρατζόρτζε. Ο Μίλος συνωμότησε εναντίον του Καρατζόρτζε και συμμετείχε στη δολοφονία του. Κατά τα έτη ειρήνης που ακολούθησαν (!813-15) ο Γεβρέμ έζησε στο Βελιγράδι.
Ο Μίλος ήταν ο αρχηγός της Β΄ Σερβικής Εξέγερσης τον Απρίλιο του 1815 και ο Γεβρέμ έλαβε τα όπλα. Ο Σουλεϊμάν πασάς βεζίρης του Βελιγραδίου αιχμαλώτισε τον Γεβρέμ και τον καταδίκασε σε θάνατο, αλλά τον Αύγουστο του 1815 ο Μίλος συμφώνησε με τον Αλή πασά, Οθωμανό κυβερνήτη την απελευθέρωση του Γεβρέμ. Το επόμενο έτος ο Μίλος Α΄ τον έκανε κυβερνήτη της επαρχίας Σαμπάκ και το 1817 της επαρχίας Σοκόλ. Το έτος αυτό ο Μίλος κατέληξε σε ειρήνη με τους Οθωμανούς και αναγνωρίστηκε ως πρίγκιπας της Σερβίας υποτελής της Υψ. Πύλης.
Μουράμβια

Γεωγραφία

Η Μουράμβια βρίσκεται ανατολικά του Μπουρούντι και κεντρικά της Μουράμβια. Βρίσκεται βόρεια της Καγιογκόρο.
Ποροβίτσα Αχαΐας

Γενικά στοιχεία

Από κατοίκους της ορεινής Ποροβίτσας, που κατέβαιναν στα παραλιακά εδάφη, δημιουργήθηκε ο παραθαλάσσιος οικισμός της Παραλίας Ποροβίτσας ο οποίος, όταν απέκτησε τη μορφή μόνιμης εγκατάστασης, απογράφηκε αυτοτελώς για πρώτη φορά το 1951. Με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912, και τη διάλυση των δήμων, ορίστηκε έδρα της νεοπαγούς τότε ομώνυμης Κοινότητας. Με το ΦΕΚ 96Α της 13/06/1967 η Ποροβίτσα έπαψε να αποτελεί την έδρα της Κοινότητας Ποροβίτσης, η οποία μεταφέρθηκε στην Παραλία Ποροβίτσας.
Mega Star

Ιστορία

Το πρώτο επεισόδιο της εκπομπής προβλήθηκε τον Απρίλιο του 1990. Η προβολή της εκπομπής ήταν εβδομαδιαία. Αρχικά η προβολή της εκπομπής γινόταν κάθε Κυριακή, ενώ από τα μέσα της δεκαετίας του '90, η προβολή νέου επεισοδίου γινόταν κάθε Σάββατο στη 13:00 το μεσημέρι. Η προβολή αυτή παρέμεινε η ίδια μέχρι το τέλος της εκπομπής.
Η εκπομπή εξαιτίας του περιεχομένου της (αποκλειστικές συνεντεύξεις καλλιτεχνών, πρώτες προβολές νέων video clip και μουσικά νέα), σημείωσε μεγάλη επιτυχία. Ακόμη μία ιδιαίτερα αγαπημένη στήλη της εκπομπής ήταν το "TOP 10" στην οποία το κοινό είχε τη δυνατότητα να επιλέξει κάποια μουσικά κομμάτια ως τα πιο αγαπημένα του κάθε εβδομάδα, κατατάσσοντας τα έτσι στην λίστα του "TOP 10".
Το Mega Star συνολικά είχε 7 παρουσιάστριες με μακροβιότερη τη Ναταλία Γερμανού, που παρουσίασε την εκπομπή από το 1992 μέχρι το 2002. Από τον Απρίλιο μέχρι και το καλοκαίρι του 1990 την εκπομπή παρουσίαζε η Αριάννα Δημητροπούλου, που είχε και την πιο σύντομη παρουσία σε σύγκριση με τις υπόλοιπες παρουσιάστριες της εκπομπής. Επόμενη παρουσιάστρια της εκπομπής ήταν η Ρίκα Βαγιάνη που παρουσίασε το Mega Star τις σεζόν 1990-1992. Για τα επόμενα 10 χρόνια, η παρουσιάστρια του Mega Star ήταν η Ναταλία Γερμανού που συνέδεσε το όνομά της με την εκπομπή. Από το 2002 μέχρι το 2004 παρουσιάστρια ήταν η Μπέττυ Μαγγίρα. Η Εύη Αδάμ παρουσίασε την εκπομπή από 2004 μέχρι το 2007, που αποχώρησε από το σταθμό παρόλο που οι ιθύνοντες επιθυμούσαν την παρουσία της και για τη σεζόν 2007-2008. Μετά την αποχώρηση της την εκπομπή ανέλαβε για μία μόνο σεζόν η Ιωάννα Κανελλοπούλου γνωστή από την παρουσία της στην εκπομπή Πάμε Πακέτο κάποια χρόνια πριν. Τους τελευταίους 3 κύκλους της εκπομπής, παρουσίασε η Κατερίνα Στικούδη τις σεζόν 2008-2011.
Τις περισσότερες σεζόν του Mega Star, μαζί με τις βασικές παρουσιάστριες υπήρχαν και κάποιοι βοηθητικοί παρουσιαστές. Κάποιοι από αυτούς ήταν ο Νίκος Διαμανταρίδης που υπήρξε συμπαρουσιαστής της Ρίκας Βαγιάνη άλλα και της Ναταλίας Γερμανού τις πρώτες σεζόν της εκπομπής. Ο Κωνσταντίνος Αγγελίδης ήταν συμπαρουσιαστής της εκπομπής για επτά σεζόν (2000-2007) ενώ η Χαρά Μακρυστάθη για τέσσερις (2007-2011). Σκηνοθέτης της εκπομπής ήταν ο Κώστας Καπετανίδης που υπήρξε και συμπαρουσιαστής της εκπομπής τη δεκαετία του 1990. Τέλος ο κριτικός ταινιών Ορέστης Ανδρεαδάκης συμμετείχε στην παρουσίαση της εκπομπής για τέσσερα χρόνια (2007-2011), παρουσιάζοντας ταυτόχρονα και μία στήλη με κινηματογραφικά νέα.
Τον Μάιο του 2011 το Mega Channel αποφάσισε να σταματήσει την εκπομπή, μετά από 22 περίπου χρόνια προβολής. Οι λόγοι ήταν ότι πλέον η εκπομπή δεν μπορούσε να έχει την ίδια επιρροή στο κοινό καθώς οι νέοι χρησιμοποιούσαν το Youtube και γενικότερα το Internet για να ακούσουν και να αναζητήσουν θέματα που αφορούν τη μουσική. Το τελευταίο επεισόδιο της εκπομπής προβλήθηκε στις 28 Μαΐου του 2011 στις 12:50. Το 2014 ακούστηκαν έντονα κάποιες φήμες για την αναβίωση της εκπομπή από το ίδιο κανάλι με πιθανή παρουσιάστρια την Κατερίνα Γερονικολού αλλά αργότερα οι ιθύνοντες διέψευσαν την είδηση αυτή.
Ζέσουφ

Ιστορία

Η περιοχή του Ζέσουφ κατοικείται από τη νεολιθική εποχή. Στον 11ο-13ο αιώνα αναπτύχθηκε μεγάλος εμπορικός σταθμός, τον οποίο κατέλαβαν οι Ρουθηνιανοί τον 13ο αιώνα, με αποτέλεσμα οι προηγούμενοι κάτοικοι του οικισμού να μετεγκατασταθούν στην Κρακοβία. Το Ζέσουφ ανήκε στο πριγκιπάτο της Γαλικίας-Βολινίας μέχρι μετά το 1340, όταν πέρασε ξανά στην κατοχή των Πολωνών. Το 1354, ο βασιλιάς Καζίμηρος ο Μέγας της έδωσε δικαιώματα πόλης. Πρώτος ιδιοκτήτης της πόλης ήταν ο Γιαν Πάκοσλαβ. Η πόλη συνέχισε να είναι ιδιωτική μέχρι τον 18ο αιώνα.
Η πόλη αναπτύχθηκε χάρη στη θέση της πάνω στις εμπορικές οδούς που συνέδεαν την Κρακοβία με τους Ρως και το Λούμπλιν με τη Σλοβακία και την Ουγγαρία. Το 1458 η πόλη δέχθηκε επίθεση από Τατάρους και Βλάχους και το 1502 πάλι από Τατάρους. Οι πρώτοι Εβραίοι εγκαταστάθηκαν στην πόλη στα μέσα του 16ου αιώνα. H περίοδος από τα μέσα του 16ου μέχρι τα μέσα του 17ου αιώνα θεωρείται η χρυσή εποχή της πόλης, όταν ανήκε στην οικογένεια Λιγκέζα. Τότε κατασκευάστηκαν δημόσια κτίρια, όπως το δημαρχείο και τα τείχη.
To 1638, το Ζέσουφ πέρασε στην κατοχή την ισχυρής και εύπορης οικογένειας Λουντομίρσκι, και έγινε το κέντρο της τεράστιας περιουσίας της. Αρχικά η πόλη άκμασε και το 1658 άνοιξε σε αυτή το πρώτο κολέγιο. Όμως, ως αποτέλεσμα πολέμων, πυρκαγιών, επιδημιών και περιορισμού των ελευθεριών των πολιτών, το Ζέσουφ άρχισε να παρακμάζει. Μετά τον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας, το Ζέσουφ αποτέλεσε τμήμα της αυτοκρατορίας των Αψβούργων. Το 1844 εξαγόρασε την κυριαρχία της από την οικογένεια Λουντομίρσκι. Ακολούθησε η σιδηροδρομική σύνδεση της πόλης με το Λβιβ και η βιομηχανοποίηση της πόλης.
Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η πόλη βρέθηκε ξανά στην Πολωνία. Το 1937 δημιουργήθηκε η Κεντρική Βιομηχανική Περιοχή, με την εγκατάσταση στρατιωτικής βιομηχανίας για την κατασκευή αεροσκαφών και αντιαεροπορικών όπλων. Πριν τον Β΄ΠΠ, στην πόλη κατοικούσαν περίπου 14.000 Εβραίοι, οι οποίοι αποτελούσαν πάνω από ένα τρίτο του πληθυσμού της Ζέσουφ. Η πόλη κατακτήθηκε από τα γερμανικά στρατεύματα τις 9 Σεπτεμβρίου 1939, μετά από σκληρή μάχη. Στην πόλη δημιουργήθηκε γκέτο. Το Νοέμβριο του 1939, οι Γερμανοί εκτέλεσαν μια ομάδα διανοούμενων, ενώ άλλοι μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Περίπου 20.000 μεταφέρθηκαν από το γκέτο του Ζέσουφ στο στρατόπεδο εξόντωσης Μπέλζεκ. Αρκετές χιλιάδες εκτελέστηκαν στο δάσος κοντά στο χωριό Ρούντνα. Ο Κόκκινος Στρατός κατέλαβε το Ζέσουφ τις 2 Αυγούστου 1944.
Μετά τη λήξη του πολέμου, το Ζέσουφ έγινε έδρα επαρχίας εντός της Πολωνίας, γνωρίζοντας δημογραφική, οικονομική και πολιτιστική ανάπτυξη. Το 1992 η πόλη έγινε έδρα ρωμαιοκαθολικής επισκοπής και το 2001 ιδρύθηκε το Πανεπιστήμιο του Ζέσουφ.
Ξιφασκία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – Ξίφος ασκήσεως διδασκάλων

Σύνοψη αγωνίσματος

Ήταν το μοναδικό αγώνισμα που απευθυνόταν σε επαγγελματίες αθλητές και διοργανώθηκε αμέσως μετά από αυτό των ερασιτεχνών στις 7 Απριλίου 1896 στο Ζάππειο μέγαρο.
Αποτελούταν από έναν μόνο αγώνα ανάμεσα στον έλληνα Λεωνίδα Πύργο και τον γάλλο Ζαν Περονέ. Νικητής αναδείχθηκε ο Πύργος με 3-1 (η νίκη κρινόταν στις τρεις επαφές) και έγινε έτσι ο πρώτος χρονολογικά έλληνας χρυσός ολυμπιονίκης στην ιστορία των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων.
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α2 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2018-2019

Προκριματική Φάση

Βάσει προκήρυξης στο Ειδικό Πρωτάθλημα Ανόδου στην Α2 Εθνική Κατηγορία δικαιούνταν να πάρουν μέρος οι Πρωταθλητές για το έτος 2017-18 όλων των Ενώσεων και Τοπικών Επιτροπών της Ομοσπονδίας, πλην εκείνων της Αττικής, της Νότιας Αττικής και της Θεσσαλονίκης που πέρασαν απευθείας στο επίπεδο των εθνικών πρωταθλημάτων. 
Απαραίτητη προϋπόθεση για τη συμμετοχή των ομάδων στη διαδικασία ήταν η κατάκτηση Πρωταθλήματος στο οποίο πήραν μέρος τουλάχιστον τέσσερα (4) σωματεία. Οι Πρωταθλητές μοιράστηκαν βάσει γεωγραφικών κριτηρίων σε δύο Ομίλους, έναν για το Βορρά (5 ομάδες) και έναν για το Νότο (9 ομάδες). Σημειώνεται πως τη χρονιά αυτή δεν έλαβε χώρα γυναικείο Πρωτάθλημα στην Ένωση Κυκλάδων, ενώ η ομάδα που κατέκτησε το Πρωτάθλημα Χαλκιδικής απειχε με δική της απόφαση από τη διαδικασία.
Οι αγώνες του Ομίλου Βορρά διεξήχθησαν από τις 20 έως τις 24 Ιουνίου 2018 στη Θεσσαλονίκη, ενώ οι αγώνες του Ομίλου Νότου στις ίδιες ημερομηνίες στην Αθήνα.

Βορράς

Η Κανονική Περίοδος του Πρωταθλήματος του Ομίλου Βορρά, η οποία αποτελεί και τη μοναδική φάση διεξαγωγής του εφόσον δεν προβλέπεται διαδικασία Play-offs ή Play-outs, θα λάβει χώρα από τις 27 Οκτωβρίου 2018 μέχρι τις 21 Απριλίου 2019. Τα σωματεία που συμμετέχουν θα αναμετρηθούν μεταξύ τους δύο φορές. Η κλήρωση για την κατάρτιση του προγράμματος του Ομίλου Βορρά έλαβε χώρα στις 30 Ιουλίου 2018 στη Θεσσαλονίκη (περίπου ένα μήνα νωρίτερα από παλαιότερα έτη). Το πρόγραμμα και τα αποτελέσματα των αναμετρήσεων είναι τα ακόλουθα:

Νότος

Η Κανονική Περίοδος του Πρωταθλήματος του Ομίλου Νότου, η οποία αποτελεί και τη μοναδική φάση διεξαγωγής του εφόσον δεν προβλέπεται διαδικασία Play-offs ή Play-outs, θα λάβει χώρα από τις 27 Οκτωβρίου 2018 μέχρι τις 21 Απριλίου 2019. Τα σωματεία που συμμετέχουν θα αναμετρηθούν μεταξύ τους δύο φορές. Η κλήρωση για την κατάρτιση του προγράμματος του Ομίλου Νότου έλαβε χώρα στις 27 Ιουλίου 2018 στην Αθήνα (περίπου ένα μήνα νωρίτερα από παλαιότερα έτη). Το πρόγραμμα και τα αποτελέσματα των αναμετρήσεων είναι τα ακόλουθα:
Europa Universalis IV

Λεπτομέρειες

Το παιχνίδι ουσιαστικά είναι ο χάρτης του κόσμου που πάνω σε αυτό κινούνται μονάδες στρατού. Η διπλωματία γίνεται μέσω διαφόρων διαλόγων μεταξύ των εθνών. Η διαχείριση της οικονομίας ενός κράτους έχει άμεση σχέση με τις κτίσεις του, δηλαδή τις περιοχές που ελέγχει. Πολλές περιοχές είναι πλούσια πηγή φορολογικών εσόδων εάν διοικηθούν σωστά. Άλλες είναι κέντρα επαναστατών και σχισματικών. 
Οι πόροι στο παιχνίδι είναι οι εξής: νομίσματα (στο παιχνίδι αποκαλούνται δουκάτια και είναι τα ίδια για όλα τα έθνη, αντιπροσωπεύοντας το εθνικό νόμισμα), μαχητικό δυναμικό, ναυτικό δυναμικό, διπλωματική δύναμη, διοικητική δύναμη και πολεμική δύναμη. Τα νομίσματα αποκτούνται είτε μέσω πολέμου, είτε με φορολογία ή εμπόριο ή ακόμη και ως δώρα μεταξύ εθνών. Το μαχητικό δυναμικό αποκτάται αυτόματα και σταθερά, αλλά ο παίκτης έχει επιλογές που κάνουν την στρατολόγηση πιο ευρεία και με αυτόν τον τρόπο μπορεί να έρθει σε αποτέλεσμα όπου ακόμη περισσότεροι άνθρωποι μπορούν να συμμετέχουν στον κρατικό στρατό. Το ναυτικό δυναμικό είναι παρόμοιο με το μαχητικό δυναμικό, αλλά αυξάνεται με αργότερους ρυθμούς και συμμετέχει μόνο σε ναυτικές επιχειρήσεις. Η διπλωματική, η διοικητική και η πολεμική δύναμη αποκτάται κυρίως από τις ικανότητες του μονάρχη που κυβερνά και τους συμβούλους που μπορούν να προσληφθούν. Οι τρεις δυνάμεις βοηθούν στην διοίκηση του έθνους και στην έρευνα τεχνολογιών. 
Το παιχνίδι δεν έχει στόχο, και έτσι κατά κάποιο τρόπο θεωρείται "αμμοδοχείο". Ο παίκτης μπορεί να μετατρέψει το κράτος του σε μια αυτοκρατορία, σε μια αποικιακή υπερδύναμη, σε μια διπλωματική υπερδύναμη ή να κρατήσει τα σύνορα του όπως έχουν και να παρακολουθήσει τις εξελίξεις στην Ευρώπη που βασίζονται σε ιστορικό χαρακτήρα.
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Αθηνών 1939-40

Στο Πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας της ΕΠΣ Αθηνών την περίοδο 1939-40 πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ΑΕΚ, πετυχαίνοντας μόνο νίκες. Στη συνέχεια κατέκτησε και το πανελλήνιο πρωτάθλημα, στο οποίο είχε μόνο μια ήττα στη φάση των ομίλων.
Βαλτάσαρ του Νασσάου - Βήσμπαντεν & Ίντσταϊν

Βιογραφία

Ήταν ο τρίτος γιος του Φιλίππου Α΄ κόμη του Νασσάου - Βήσμπαντεν & Ίντσταϊν και της Αδριάνας των Γκλύμες, κόρης του Ιωάννη Γ΄ κυρίου του Μπέργκεν οπ Τσουμ. Μεγαλύτεροι αδελφοί του ήταν ο Φίλιππος Β΄ και ο Αδόλφος.
Το 1558 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο Φίλιππος Β΄. Αυτός απεβίωσε το 1566 άγαμος. Ο Αδόλφος είχε αποβιώσει από το 1556 και είχε μόνο θήλεα τέκνα, έτσι επόμενος κόμης έγινε ο Βαλτάσαρ.
Ο ίδιος απεβίωσε το 1568 σε ηλικία 48 ετών και τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Ιωάννης Λουδοβίκος Α΄.
Χρυσοβαλάντης Αλεξόπουλος

Ο Χρυσοβαλάντης Αλεξόπουλος είναι πρώην μέλος του Ελληνικού Κοινοβουλίου, εκπροσωπώντας την Λάρισα με την Χρυσή Αυγή.

Βιογραφία

Στις ελληνικές εκλογές Μαΐου 2012 εξελέγη βουλευτής Λαρίσης . Κατά τη διάρκεια των βουλευτικών εκλογών του Ιουνίου 2012, επανεξελέγη  . 
Στις 15 Μαρτίου 2014, εγκατέλειψε το κόμμα του, το οποίο αντιμετώπιζε νομική δίωξη για την υπόθεση Φύσσα. Έτσι έγινε ανεξάρτητος βουλευτής.
Ευφροσύνη του Κιέβου

Βιογραφία

Ήταν η έβδομη κόρη (μόνη από τον 2ο γάμο) του Μστισλάβ Α΄ μεγάλου πρίγκιπα του Κιέβου και της 2ης συζύγου του Λιουμπάβας Σαβίντιτς, κόρης του Ντμίτρυ Σαβίντιτς, ευγενούς του Νόβγκοροντ.
Καθόρλα

Η φυσική επαρχία της οροσειράς της Καθόρλα

Η Καθόρλα είναι το σημαντικότερο αστικό κέντρο της φυσικής επαρχίας της οροσειράς της Καθόρλα, γνωστής και ως φυσικής επαρχίας του Άνω Γουαδαλκιβίρ. Πέραν της Καθόρλα αξιοπρόσεκτο χωριό είναι η Κεσάδα, στα όρια του οποίου πηγάζει ο Γουαδαλκιβίρ.
Ερύκιος ο Θεσσαλός

Με το όνομα Ερύκιος ο Θεσσαλός σώζεται το επίγραμμα VII 397 στην Παλατινή Ανθολογία. Ο Waltz πιστεύει ότι πρόκειται περί λάθους ενός αντιγραφέα και αποδίδει το επίγραμμμα στον Ερύκιο τον Κυζικηνό. Ο Paton πιστεύει ότι ενδέχεται να υπήρξαν δύο ποιητές με το όνομα Ερύκιος.
Περικλής Σούτσος

Βίος

Ο Περικλής Σούτσος γεννήθηκε το 1829 ή στην Οδησσό ή στην Κωνσταντινούπολη, όπως δήλωσε ο ίδιος στην ανάκριση κατά τη δίκη του Ιωάννη Μακρυγιάννη. Σπόυδασε στην Ιατρική στο Οθωνικό Πανεπιστήμιο και στο εξωτερικό. Δεν έχουμε αρκετές πληροφορίες σχετικά με τις σπουδές του. Υποστήριξε τον Μανούση. Μετά την αποφοίτησή του υπηρέτησε στο Στρατιωτικό Νοσοκομείο. Διετέλεσε καθηγητής στρατιωτικής Υγιεινής στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων.Από το 1866 έως το 1895 ήταν διευθυντής της Στρατιωτικής Υγειονομικής Υπηρεσίας. Ίδρυσε το φαρμακείο της Φρουράς Αθηνών και στο στρατιωτικό Δαμαλιδοκομείο. Ίδρυσε σώμα νοσοκόμων καιτραυματιοφορέων και έγραψε εγχειρίδιο για την εκπαίδευσή τους. Πέθανε στην Αθήνα με το βαθμό του γενικού αρχιάτρου εν ενεργεία.
Ουνιβερσαλισμός

Ο ουνιβερσαλισμός (αγγλ.: Universalism) είναι χριστιανική κίνηση που υποστηρίζει ότι η Αγία Γραφή δεν διδάσκει την αιώνια οδύνη στην κόλαση. Ακολουθώντας τον Ωριγένη, τον Αλεξανδρινό λόγιο και θεολόγο του 3ου αιώνα, βεβαιώνει την καθολική αποκατάσταση των πάντων ενώπιον του Θεού, τη σωτηρία της ψυχής όλων των ανθρώπων.

Ιστορική εξέλιξη του ουνιβερσαλισμού

Ο ουνιβερσαλισμός εμφανίστηκε ως οργανωμένο κίνημα στα μέσα του 18ου αιώνα, στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Διαφωτισμός συνέβαλε στην άμβλυνση των πιο ακραίων πλευρών της καλβινιστικής θεολογίας και προετοίμασε το έδαφος για την επανεμφάνιση του δόγματος της καθολικής σωτηρίας. Οι ουνιβερσαλιστές δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι ο φιλεύσπλαχνος Θεός επιθυμούσε τη σωτηρία ενός μόνο τμήματος της ανθρωπότητας καταδικάζοντας την υπόλοιπη στην αιώνια τιμωρία. Υποστήριζαν ότι η τιμωρία στη μεταθανάτια ζωή διαρκούσε για ένα περιορισμένο χρονικό διάστημα, κατά το οποίο η ψυχή εξαγνιζόταν και προετοιμαζόταν για την αιωνιότητα ενώπιον του Θεού.
Πρόδρομος του ουνιβερσαλισμού υπήρξε ο Ζωρζ Ντε Μπενβίλ, ένας Γάλλος που μετανάστευσε το 1741 στην Πενσυλβανία και έζησε εκεί διδάσκοντας το δόγμα, ασκώντας ταυτόχρονα την ιατρική στις κοινότητες των αποίκων και των ινδιάνων. Τη μεγαλύτερη ώθηση στο νεαρό τότε κίνημα έδωσε το κήρυγμα του Τζων Μάρυ (1741-1815), ο οποίος εγκατέλειψε την Αγγλία για να εγκατασταθεί στην αποικιακή Αμερική το 1770. Διέδωσε το δόγμα στις περισσότερες αποικίες, αντιμετωπίζοντας συχνά μεγάλη αντίδραση από τους ορθόδοξους χριστιανούς, που πίστευαν ότι ο ουνιβερσαλισμός θα οδηγούσε στην ανηθικότητα.
Ο ουνιβερσαλισμός του Τζων Μάρυ αποτελούσε παραλλαγή του καλβινισμού. Προς τα τέλη του 18ου αιώνα οι ουνιβερσαλιστές υιοθέτησαν τη διδασκαλία του Χοζία Μπαλού (1771-1852), που απέρριπτε τις αρχές του καλβινισμού.Ο μπαλού εισήγαγε μία μοναρχιανική αντίληψη για το Θεό και πρότεινε μία νέα ερμηνεία του θανάτου του Ιησού, θεωρώντας τον, όχι ως θυσία για να εξηλεωθούν οι αμαρτίες της ανθρωπότητας, αλλά ως εκδήλωση της απέραντης και αναλλοίωτης αγάπης του Θεού για τα τέκνα του. Ο Μπαλού έδωσε επίσης ιδιαίτερη έμφαση στη λογική, ως μέσου ερμηνείας της θρησκείας.
Από τις αρχές του 19ου αιώνα οι ουνιβερσαλιστές ανέπτυξαν στενές σχέσεις με τους ουνιταριανούς, με τους οποίους είχαν πολλές κοινές απόψεις και πρακτικές. Οι διάφορες προσπάθειες να ενωθούν η Ουνιβερσαλιστική Εκκλησία της Αμερικής και η Αμερικάνικη Ουνιταριανή Ένωση οδήγησαν στην επίσημη συγχωνευσή τους το 1961.