Mark IX

Ένα βρετανικό θωρακισμένο όχημα μάχης του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, το Mark IX ήταν το πρώτο εξειδικευμένο των τεθωρακισμένων οχημάτων μεταφοράς προσωπικού στον κόσμο.

Ανάπτυξη

Κατά τις πρώτες δράσεις με άρματα, κατέστη σαφές ότι το πεζικό συχνά δεν μπορούσε να συμβαδίσει με τα άρματα όχι επειδή οι πεζοί στρατιώτες ήταν πολύ αργοί - τα ίδια τα άρματα μπορούσαν να κινηθούν μόνο σε έναν ρυθμό περπατήματος - αλλά επειδή οι πεζοί στρατιώτες παρέμεναν ευάλωτοι σε εχθρικά πυρά, αν και τα άρματα είχαν εφευρεθεί για να λύσουν αυτό το μεγάλο πρόβλημα. Σε πολλές περιπτώσεις, οι θέσεις που αποκτήθηκαν με μεγάλο κόστος εξανεμίζονταν λόγω έλλειψης πεζικού για την παγίωση. Θεωρήθηκε αυτό το πρόβλημα θα μπορούσε να λυθεί με συγκέντρωση μερικών στρατιωτών πεζικού σε κάθε άρμα. Αλλά σύντομα έγινε σαφές ότι η ατμόσφαιρα μέσα ήταν τόσο κακής ποιότητας ώστε αυτοί οι στρατιώτες αρρώσταιναν και αν δεν έχαναν τις αισθήσεις τους εντελώς, ήταν ανίκανοι για περίπου μία ώρα, μέχρι να συνέλθουν από τα επιβλαβή αέρια κατόπιν εξόδου από το άρμα στον καθαρό αέρα.
Ως εκ τούτου, το καλοκαίρι του 1917, διατάχθηκε να σχεδιαστεί ένα θωρακισμένο όχημα ειδικά για την μεταφορά στρατευμάτων. Η διαδικασία αυτού του σχεδιασμού ήταν περίπλοκη από ένα αίτημα κατά το οποίο το όχημα έπρεπε να είναι εφοδιασμένο με πτερύγια ευστάθειας, μετατρέποντάς το σε ένα πιο σύγχρονο άρμα από το Mark V, σε περίπτωση που ο σχεδιασμός του Mark VIII κατέληγε σε αποτυχία. Αυτός είναι ο λόγος που ο τύπος συνέχισε να ορίζεται ως άρμα, ένα "Mark IX" διαδεχόμενο το Mark VIII. Η απαίτηση αυτή σύντομα έπεσε, και το Σεπτέμβρη του 1917 από την εταιρεία Armstrong, Whitworth & Co. στην Νιούκασλ ξεκίνησε η κατασκευή δύο πρωτοτύπων ενός καθαρού οχήματος μεταφοράς, το οποίο θα μπορούσε επίσης να χρησιμεύσει ως πηγή προμήθειας αρμάτων. Τα πρωτότυπα εγκρίθηκαν το επόμενο έτος. Εκείνη την εποχή είχε γίνει σαφές ότι μια πιθανή εναλλακτική λύση, το άρμα Mark V*, δεν ήταν πραγματικά κατάλληλο για μεταφορά πεζικού. Ως εκ τούτου, διακόσια οχήματα Mark IX παραγγέλθηκε να κατασκευαστούν από την εταιρεία Marshall, Sons & Co στο Gainsborough του Lincolnshire.
Μόνο τρία οχήματα είχαν τελειώσει μέχρι τη στιγμή της ανακωχής, και μόνο 34 δημιουργήθηκαν συνολικά.

Περιγραφή

Καθώς δεν υπήρχε χρόνος για έναν εντελώς νέο σχεδιασμό, το Mark IX βασίστηκε στο Mark V, με αλλοίωση της γάστρας (επιμήκυνση) σε 9,73 m. Ο 150 hp κινητήρας Ricardo κινήθηκε προς τα εμπρός, το κιβώτιο ταχυτήτων στο πίσω μέρος και οι δοκοί ανάρτησης έμειναν έξω εντελώς. Αυτό δημιούργησε έναν εσωτερικό χώρο μήκους 4 μέτρων και 2,45 m πλάτος, χώρο αρκετό για τριάντα (επίσημα ακόμα και πενήντα) στρατιώτες ή δέκα τόνους φορτίου. Για την εξασφάλιση επαρκούς ακαμψίας για το σασί, το δάπεδο ενισχύθηκε από ισχυρές εγκάρσιες δοκούς. Το πεζικό στο εσωτερικό είχε να αντιμετωπίσει τις ράβδους ελέγχου κατά μήκος της οροφής και του άξονα μετάδοσης κίνησης μέσω της μέσης. Δεν προβλέπονταν καθίσματα γι 'αυτούς.
Το κατάλληλο πλήρωμα αποτελείτο από έναν οδηγό που κάθεται στα αριστερά και έναν διοικητή που κάθεται στα δεξιά του (η πρώτη φορά που ένα βρετανικό όχημα δείχνει προσαρμογή στις συνθήκες κυκλοφορίας της Γαλλίας), έναν μηχανικό και έναν πολυβολητή σε μια καταπακτή στο πίσω μέρος. Ένα δεύτερο πολυβόλο είχε τοποθετηθεί στο μπροστινό μέρος. Κατά μήκος κάθε πλευράς του κύτους ήταν οκτώ κενά, μέσω των οποίων οι στρατιώτες θα μπορούσαν να στηρίξουν τα τουφέκια τους, καθιστώντας έτσι το Mark IX, το πρώτο στον κόσμο τεθωρακισμένο όχημα μάχης. Δύο από τα κενά αφορούσαν τις δύο οβάλ πλαϊνές πόρτες σε κάθε πλευρά.
Παρά την χρήση λεπτότερου (10 mm) θώρακα, το βάρος ήταν ακόμη 27 τόνοι και η ταχύτητα μόλις 4 mph (7 χλμ/ώρα). Το άρμα θα μπορούσε επίσης να μεταφέρει προμήθειες σε ένα συρτάρι στην οροφή, πίσω από τον θωρακισμένο πυργίσκο παρατήρησης του διοικητή (που είναι το υψηλότερο σημείο στο 2.64 μέτρα), ενώ μπορούσε να ρυμουλκεί έως και τρία φορτωμένα έλκηθρα.
Ο Rackham προσπάθησε να βελτιώσει τις εσωτερικές συνθήκες βάζοντας ένα μεγάλο σιγαστήρα στην οροφή μαζί με ανεμιστήρες εξαερισμού, όμως δεν υπήρχε ξεχωριστό μηχανοστάσιο. Λόγω αυτής της έλλειψης των στεγανών είναι αμφίβολο κατά πόσον επιτεύχθηκε ο αρχικός στόχος του σχεδιασμού ενός οχήματος ικανού να παρέχει μια διμοιρία πεζικού σε κατάσταση μάχης.

Λειτουργική ιστορία και έργο

Το Mark IX χρησιμοποιήθηκε για μερικά ακόμα χρόνια μετά τον πόλεμο. Ο τύπος ονομάστηκε "Γουρούνι" γιατί το χαμηλό μπροστινό μέρος του άρματος έμοιαζε με το ρύγχος του. Ένα από τα πρώτα τρία χρησιμοποιήθηκε ως ένα θωρακισμένο ασθενοφόρο. Ένα άλλο ανακατασκευάστηκε ως ένα αμφίβιο άρμα από το προσωπικό της βάσης δοκιμών στο Dollis Hill. Ήταν ήδη μεγάλου βάρους, αλλά αυτό βελτιώθηκε με την τοποθέτηση τύμπανων στο μπροστινό μέρος και τις πλευρές. Μακριά ξύλινες σανίδες συνδέθηκαν με τις ερπύστριες και καθώς έφτασαν στην καμπύλη της τροχιάς λειτουργούσαν προωθητικά για το άρμα μέσα στο νερό. Υπάρχει μια προφορική παράδοση ότι αυτό το όχημα ονομάστηκε The Duck (Η πάπια), αλλά υπάρχει έντονη αμφιβολία ως προς την ακρίβειά του.
Το τελευταίο Mark IX σώζεται στο Μουσείο Αρμάτων του Bovington.