Ντίσελντορφ

Χωρική κατάσταση

Το Ντίσελντορφ είναι, μετά την Κολωνία, η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Βόρειας-Ρηνανίας Βεστφαλίας. Το μεγαλύτερο μέρος του Ντίσελντορφ βρίσκεται στην ανατολική όχθη του Ρήνου. Χτίστηκε στο σημείο όπου ο ποταμός Ντίσελ χύνεται στον Ρήνο. Βρίσκεται νοτιοδυτικά της κοιλάδας του Ρουρ και το υψηλότερο σημείο στο ανατολικό τμήμα της πόλης βρίσκεται σε υψόμετρο 165 μ άνω της θάλασσας.

Διοικητική διαίρεση

Η πόλη του Ντίσελντορφ διαιρείται σε 10 δημοτικά διαμερίσματα τα οποία αποτελούνται από 49 συνοικίες. Κάθε δημοτικό διαμέρισμα διαθέτει αντιπροσωπεία περιοχής με 19 μέλη, τα οποία ψηφίζονται ανά πέντε χρόνια στις τοπικές εκλογές.

Γειτονικές πόλεις

Η πόλη συνορεύει στον βορρά με το Ντούισμπουργκ (ανεξάρτητη αστική περιφέρεια) και το Ράτινγκεν, στην ανατολή με το Μέτμαν, το Έρκρατ και το Χίλντεν, στο νότο με το Λάνγκενφελντ και στο Μονχάιμ (όλες υπάγονται στην επαρχία Μέτμαν) και στη δύση με τις Ντόρμαγκεν, Νόις και Μερμπούς (όλες υπάγονται στην επαρχία Νόις).

Ιστορία

Το Ντίσελντορφ αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1135 ως οικισμός ψαράδων. Περιήλθε ύστερα από διάφορες περιπέτειες στους κόμητες του Μπεργκ, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν εκεί, και από το 1609 στους κόμητες του Παλατινάτου-Νόιμπουργκ (Pfalz-Neuburg) και έπειτα στη Βαυαρία (1800-1806). Επί ναπολεόντειων χρόνων, η πόλη υπήρξε πρωτεύουσα του μεγάλου δουκάτου του Μπεργκ (Großherzogtum Berg), μέχρι που, το 1815, το Συνέδριο της Βιέννης την παραχώρησε στην Πρωσία.
Η γειτνίαση με την ανθρακοφόρα κοιλάδα του Ρουρ ευνόησε κατά τον 19ο αιώνα τη βιομηχανική ανάπτυξη της πόλης. Ιδρύθηκαν εργοστάσια σιδηρουργίας, μηχανών, υφαντουργίας, και χημικών προϊόντων. Η μεγάλη δημογραφική ανάπτυξη, που ήρθε ως συνέπεια της βιομηχανοποίησης της πόλης, ακολουθήθηκε από την ανάλογη πολεοδομική ανάπτυξη. Παράλληλα αναπτύχθηκαν με τις παλιές περιοχές Άλτσταντ (παραδοσιακό κέντρο της πόλης), Κάρλσταντ, Νόισταντ και Φρίντριχσταντ πυκνοκατοικημένα προάστια, ιδιαίτερα στο ανατολικό μέρος της πόλης. 
Το Ντίσελντορφ ανοικοδομήθηκε σχεδόν ολόκληρο μετά τους σφοδρότατους βομβαρδισμούς του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και έχει τελείως σύγχρονη όψη.

Πολιτισμός και αξιοθέατα

Η πόλη διαθέτει μουσεία μεγάλου ενδιαφέροντος, περίφημα πνευματικά ιδρύματα όπως την Ακαδημία Καλών Τεχνών και λαμπρά κτίρια (που αποκαταστάθηκαν γενικά μετά τον πόλεμο), ανάμεσα στα οποία το σπίτι που γεννήθηκε ο Χάινριχ Χάινε, ο γοτθικός ναός του Αγίου Λαμβέρτου και το δημαρχείο του 16ου αιώνα. Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα η Σχολη του Ντίσελντορφ ήταν μια από τις σημαντικότερες σχολες ζωγραφικής στη Ευρώπη, με εκπροσωπους όπως ο Έμιλ Χύντεν, o Oswald Achenbach και o Louis Kolitz.

Τοπικός Ελληνισμός

Ο αριθμός των πολιτών με ελληνική υπηκοότητα ανέρχονταν τον Δεκέμβριο του 2001 στα 11.291 άτομα.
Δίπλα στους διάφορους Ελληνικούς φορείς της πόλης όπως π.χ. την Ελληνική Κοινότητα και τους εθιμοτυπικούς συλλόγους, το Ελληνικό Λύκειο Ντίσελντορφ εξυπηρετεί την μερίδα του Ελληνισμού που αντιμετωπίζει προβλήματα γλώσσας και ενσωμάτωσης. Ιδρύθηκε και λειτουργεί από το σχολικό έτος 1979-1980, προσφέρει και εκδηλώσεις στον φολκλοριστικό τομέα. Το επίπεδο μάθησης προκαλεί σοβαρά προβλήματα ως προς την αναγνώριση από το Γερμανικό κράτος και το κρατίδιο που είναι υπεύθυνο για τον εκπαιδευτικό τομέα. Η πλειοψηφία του Ελληνισμού στέλνει τα παιδιά σε Γερμανικά σχολεία και διδάσκει τον Ελληνικό πολιτισμό στο οικογενειακό περιβάλλον.