Γιάννης Γεωργάκας

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο Άργος και ήταν του Μήτσου Γεωργακά, βιοπαλαιστή από την Αυλώνα Τριφυλίας, που είχε μεταναστεύσει στην Αμερική. Ο Μήτσος Γεωργακάς επιστρέφοντας από τις ΗΠΑ άνοιξε μαζί με τον αδερφό του ένα κατάστημα στην πλατεία του χωριού, το οποίο όμως λεηλατήθηκε το 1923 από ομάδα ληστών, με αποτέλεσμα να απωλέσει όλη του την περιουσία. Λόγω της οικονομικής δυσπραγίας η οικογένεια Γεωργακά αποφάσισε, το 1926, να στείλει το μοναδικό άρρεν τέκνο από τα επτά παιδιά τους στην Αθήνα να δουλέψει σε ένα μπακάλικο ενός θείου του. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Αθήνα άλλαξε αρκετές δουλειές εργαζόμενος σε πρατήριο τσιγάρων και ως βοηθός παπατζή ενώ παράλληλα παρακολουθούσε μαθήματα σε νυχτερινό σχολείο. Το 1939 εγγράφηκε στη Φιλοσοφική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από την οποία αποφοίτησε το 1954.
Υπήρξε πρώτος πρόεδρος του Συλλόγου Αυλωνιτών Αθηνών καθώς και επίτιμος πρόεδρος αυτού. Στην είσοδο του χωριού του υπάρχει προτομή του φιλοτεχνημένη από τον γλύπτη Θεόδωρο Παπαγιάννη. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του συνέγγραψε την αυτοβιογραφία του υπό τον τίτλο Γεωργακάς, η ιστορία μιας ζωής, Μινιόν, η ιστορία ενός πολυκαταστήματος (εκδόσεις Εξάντας).
Απεβίωσε στις 14 Ιουνίου 2002 στην Αθήνα και ενταφιάστηκε στο κοιμητήριο Παπάγου. Ήταν παντρεμένος με την Αμαλία Γεωργακά και δεν είχε παιδιά.

Επιχειρηματική δραστηριότητα - Μινιόν

Το 1934 επιστρέφοντας από τη στρατιωτική θητεία του αρχίζει να δουλεύει ως πλασιές. Λίγο αργότερα άρχισε να συνεργάζεται με τον Άγγελο Σεραφειμίδη, ιδιοκτήτη περιπτέρου με την ονομασία «Μινιόν» στα Χαυτεία, με τον οποίο έγινε συναίτερος. Σε σύντομο χρονικό διάστημα, λόγω των ανταγωνιστικών τιμών και προσφορών, νοίκασαν και δεύτερο περίπτερο ενώ εν συνεχεία εγκαινίασαν το πρώτο κατάστημά τους στα Χαυτεία. Με την έναρξη του ελληνοϊταλικού πολέμου επιστρατεύθηκε ως έφεδρος αξιωματικός και συμμετείχε στις μάχες του αλβανικού μετώπου κατά τη διάρκεια των οποίων τραυματίστηκε καταλήγοντας στο Νοσοκομείο Ιωαννίνων. Επιστρέφοντας στην Αθήνα φυλακίστηκε από την γερμανική διοίκηση για τρείς μήνες στις φυλακές Αβέρωφ.
Μετά την αποφυλάκισή του άρχισε να εργάζεται πάλι στο Μινιόν. Τη δεκαετία του 1950 ο συνέταιρός του αποχώρησε για την Αμερική και ο ίδιος έλαβε την απόφαση να επεκτείνει την επιχείρησή μεταφέροντάς τη σε νέο δεκαώροφο κτίριο αγοράζοντας αργότερα και το διπλανό του. Μέχρι το 1975 η επιχείρηση εκτείνεται σε ένα μπλοκ πέντε δεκαώροφων κτιρίων με συνολικό τζίρο ενός δισεκατομμυρίου δραχμών. Τον Δεκέμβριο του 1980 ξέσπασε πυρκαϊά στο Μινιόν με αποτέλεσμα την ολική καταστροφή του και αφήνοντας ζημιές δύο δισεκατομμυρίων δραχμών. Μετά την καταστροφή ο Γεωργακάς επιχείρησε να εξασφαλίσει δάνεια με προνομιακούς όρους από τις κυβερνήσεις Γεωργίου Ράλλη και Ανδρέα Παπανδρέου. Εν τέλει η επιχείρηση εντάχθηκε με νόμο στις προβληματικές βιομηχανίες και το 1983 πέρασε στην ιδιοκτησία του Οργανισμού Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων. Ο ίδιος παρέμεινε στη διεύθυνση του καταστήματος μέχρι και το 1991, οπότε και, ύστερα από προκήρυξη διαγωνισμού, το αγόρασε πάλι από το κράτος για να αποχωρήσει τελικώς το 1992. Τελικώς το «Μινιόν» έκλεισε το 1998.
Ως επιχειρηματίας ο Γεωργακάς υπήρξε καινοτόμος καθώς ήταν ο πρώτος που μετά τον εμφύλιο άνοιξε πολυκατάστημα με πρότυπο αυτά του εξωτερικού. Επίσης καθιέρωσε τις ετήσιες εκπτώσεις καταργώντας το παζάρι, χρησιμοποίησε το ραδιόφωνο και την τηλεόραση για να προωθήσει το κατάστημά του, ίδρυσε σχολή υπαλλήλων και πωλητών και θέσπισε σεμινάρια για τους εργαζομένους του. Η επιχείρηση είχε 120.000 κωδικούς προϊόντων, απασχολούσε χίλιους υπαλλήλους ενώ καινοτόμος υπήρξε και ως προς την μεταχείριση των υπαλλήλων του, στους οποίους προσέφερε σημαντικά μισθολογικά προνόμια καθώς και ψυχαγωγικές δραστηριότητες.