google/wiki40b huggingface dataset:
Διεθνές Πανεπιστήμιο Λένιν

Ίδρυση - Λειτουργία

Το κομματικό αυτό ίδρυμα ξεκίνησε επίσημα τις εκπαιδευτικές του λειτουργίες τον Μάιο του 1926, με απόφαση της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κομμουνιστικής Διεθνούς (ΕΕΚΔ) με σκοπό να σπουδάσουν κομμουνιστικά στελέχη από διάφορες χώρες σε υψηλότερο επίπεδο από τα άλλα δύο κομματικά ιδρύματα, το Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο Εργαζομένων της Ανατολής (KUTV) και το Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο Εθνικών Μειονοτήτων Δύσης (KUNMZ). Η έδρα του ήταν στη Μόσχα. 
Η ιδρυτική διακήρυξη της ΕΕΚΔ για την MLS αναφέρει:
"Να βοηθήσει τα τμήματα της Κομιντέρν στην αύξηση των προσόντων των κορυφαίων στελεχών των Κομμουνιστικών Κομμάτων, των οποίων η επαναστατική εμπειρία πρέπει να ενισχυθεί από τη γενική θεωρητική μαρξιστική-λενινιστική προετοιμασία, αφενός, και, αφετέρου, από την άμεση και ενεργή μελέτη".
Οι σπουδαστές που δεχόταν προέρχονταν από όλες τις χώρες της Γης και στη μεγάλη τους πλειοψηφία είχαν αποφοιτήσει από τα άλλα δύο κομματικά ιδρύματα. Ο συνολικός αριθμός των σπουδαστών στα 12 χρόνια λειτουργίας του ήταν περίπου 3500 άτομα που προέρχονταν από 59 χώρες.
Αναφέρεται ότι ένας αριθμός 60-75 ατόμων που προέρχονταν από τη Ρουμανία τη Βουλγαρία , την Ελλάδα και τον Καναδά σπούδασαν στο MLS.
Το 1938 το Πανεπιστήμιο έκλεισε και αργότερα η Κομιντέρν την περίοδο 1941-43 προσπάθησε να λειτουργήσει εκ νέου την MLS στο περιβάλλον μιας Γεωργικής Σχολής στο Kushnarenkovo, χωρίς όμως επιτυχία και την αίγλη του παρελθόντος.

Απόφοιτοι του MLS

Στο Πανεπιστήμιο σπούδασαν μερικά ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ, όπως ο Νίκος Ζαχαριάδης, o Νίκος Πλουμπίδης, ο Μιχάλης Γκαζές και ο Πολύδωρος Δανιηλίδης.
Επίσης πολλά γνωστά ονόματα του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος αποφοίτησαν από τη σχολή όπως ο Έριχ Χόνεκερ, ο Χάιντς Χόφμαν, ο Άντον Άκερμαν, ο Τίτο, ο Ενβέρ Χότζα και άλλοι.
Μπαλχ (περιοχή)

Η Μπαλχ ή Μπαλκχ είναι μία από τις 34 διοικητικές περιφέρειες (νομούς) του Αφγανιστάν.
Βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της Χώρας. Αποτελεί μεθόριο περιοχή στα σύνορα με το Ουζμπεκιστάν. Καταλαμβάνει έκτασή περίπου 17.250 τ.χλμ, και ο πληθυσμός της, κατ΄ εκτίμηση, το 1980 αριθμούσε περί τους 580.000 κατοίκους ενώ το 2006 είχε σχεδόν διπλασιαστεί περί τους 1.096.000 κατοίκους. Περιλαμβάνει 13 επαρχίες από τις οποίες τελευταία αποσπάστηκαν κάποια τμήματα και έφθασαν τις 15. Επικρατούσα γλώσσα στη περιοχή είναι η περσική φαρσί, αν και ένα μεγάλο μέρος του λαού είναι Ουζμπέκοι.
Πρωτεύουσα του νομού είναι η Μαζάρι Σαρίφ ή «Μαζάρ-ι-Σαρίφ», της ομώνυμης επαρχίας.

Επαρχίες

Οι 15 υπαγόμενες επαρχίες στο νομό Μπαλχ, κατ΄ αλφαβητική σειρά, είναι: η Ζάρη, η Καλντάρ, η Κισιντίχ, η Κχούλμι, η Μαζάρι Σαρίφ, όπου και η ομώνυμη πρωτεύουσα του νομού, η Μαρμούτ, η Μπαλχ , η Νάχρι Σαγί, η Νταουλατάμπατ, η Ντιγντάντι, η Σαχάρ Κιντ, η Σαχάρ Μπολάκ, η Σιμντάλ, η Σολγκάρα και η Σορτέπα.
Κρητικός αγριόγατος

Περιγραφή

Ο κρητικός αγριόγατος είναι μεγαλύτερος από τις οικόσιτες γάτες και τα αρσενικά έχουν μήκος 50 εκατοστά, ενώ η ουρά τους φτάνει τα 30 εκατοστά. Η ουρά του είναι στενή στη βάση και φουντωτή στην άκρη. Στην ουρά του υπάρχουν μαύροι δακτύλιοι. Τρέφεται κυρίως με λαγούς και ζει σε πουρναρότοπους και σε θαμνώνες μεσογειακής βλάστησης με αραιά δέντρα σε υψόμετρο 900 με 1200 μέτρων. Γεννάει 4 ως 7 μικρά 1-2 φορές το χρόνο. Ο Κρητικός αγριόγατος ζει στις κορυφές των Λευκών ορέων, αφού βρέθηκε νεκρό ένα άτομο το 1997. Επίσης ζει στο δάσος του Ρούβα και στο φαράγγι της Σαμαριάς. Ζουν αρκετοί στη Δίκτη, κυρίως στα νοτιοδυτικά, όπου προκαλούν προβλήματα στα μικρά αιγοπρόβατα.
Πετροβιανό Μπαρόκ

Το Πετροβιανό Μπαρόκ (ρώσικα: Петровское барокко) είναι η ονομασία που χρησιμοποιείται από τους ιστορικούς τέχνης για τον ορισμό ενός ρυθμού μπαρόκ αρχιτεκτονικής και διακόσμησης ο οποίος άνθησε υπό τον Πέτρο τον Μέγα και ο οποίος χρησιμοποιήθηκε για τον σχεδιασμό και την ανέγερση κτιρίων στη νεοϊδρυθείσα ρωσική πρωτεύουσα, Αγία Πετρούπολη, υπό τον συγκεκριμένο μονάρχη, καθώς και τους άμεσους διαδόχους του.
Σε αντίθεση με το, χρονολογούμενο από την ίδια εποχή, Μπαρόκ Ναρίσκιν, το οποίο άνθησε στην Μόσχα, το Πετροβιανό Μπαρόκ αποτέλεσε την δραστική ρήξη με τις βυζαντινές παραδόσεις που κυριαρχούσαν στην ρωσική αρχιτεκτονική για διάστημα σχεδόν χιλίων ετών. Οι σημαντικότεροι εφαρμοστές του αρχιτεκτονικού αυτού ρυθμού - Ντομένικο Τρετζίνι, Αντρέας Σχλύτερ και Μιχαΐλ Ζεμτσόφ - άντλησαν την έμπνευσή τους από την σχετικά λυτή ολλανδική, δανική και σουηδική αρχιτεκτονική εκείνης της περιόδου.
Σωζόμενα δείγματα του αρχιτεκτονικού αυτού ρυθμού στην Αγία Πετρούπολη είναι ο Καθεδρικός Ναός Αγίων Πέτρου και Παύλου (Τρετζίνι), τα Δώδεκα Κολλέγια (Τρετζίνι), η Κουνστκάμερα (Ζεμτσόφ), το Παλάτι Κίκιν (Σχλύτερ) και το Παλάτι Μενσίκοφ (Τζοβάνι Φοντάνα)
Οι κτιριακές κατασκευές πετροβιανού μπαρόκ αρχιτεκτονικού ρυθμού ευρισκόμενες εκτός της Αγίας Πετρούπολης είναι σπάνιες, ενώ μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται ο Πύργος Μενσίκοφ στην Μόσχα και το Παλάτι Καντριόργκ στο Ταλίν.
Ιβοριανή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου

Ιστορία

Η Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου της Ακτής Ελεφαντοστού (fédération nationale de Côte d'Ivoire) ιδρύθηκε το 1960.
Η θεωρία του σκοπού

Η θεωρία του σκοπού (γερμανικά: Skopostheorie‎) ανήκει στον τομέα των μεταφραστικών σπουδών. Παρέχει μια εικόνα για τη φύση της μετάφρασης ως σκόπιμη δραστηριότητα, η οποία εφαρμόζεται άμεσα σε κάθε μεταφραστικό έργο.
Καθιερώθηκε από τους Γερμανούς γλωσσολόγους Χανς Βερμέερ και Καταρίνα Ράις και αποτελείται από την ιδέα ότι η μετάφραση και η διερμηνεία θα πρέπει πρωτίστως να λαμβάνουν υπόψη τη λειτουργία του κειμένου - στόχου.
Α.Ε. Καρίτσας

Ιστορία

Η Αθλητική Ένωση Καρίτσας Πιερίας ιδρύθηκε το 1981. Η ποδοσφαιρική ομάδα του συλλόγου κατέκτησε το πρωτάθλημα της ΕΠΣ Πιερίας την περίοδο 1997–98, ενώ παράλληλα πέτυχε την άνοδο στη Δ΄ Εθνική. Αγωνίστηκε για πρώτη φορά στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής κατηγορίας την περίοδο 1998–99, τερμάτίζοντας στη 17η θέση του 5ου Ομίλου με 19 βαθμούς, οπότε και υποβιβάστηκε στις τοπικές κατηγορίες. Την περίοδο 2017–18 η ομάδα μετείχε στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής Ερασιτεχνικής κατηγορίας παίρνοντας τη θέση του Ποσειδώνα Νέων Πόρων, όπου τερμάτισε στη 12η θέση του 1ου Ομίλου με 28 βαθμούς, με αποτέλεσμα τον υποβιβασμό στις τοπικές κατηγορίες.
Παλατιανό Κιλκίς

Γεωγραφία - Ιστορία

Το Παλατιανό  βρίσκεται στις νότιες πλαγιές του όρους Δύσωρον (μέρος των Κρουσσίων). Το χωριό απέχει 17,5 χλμ. Β.-ΒΑ. της πόλης του Κιλκίς και 73,5 χλμ. Β. της Θεσσαλονίκης. Μετά τους Βαλκανικούς πολέμους και την ανταλλαγή πληθυσμών, η Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων (ΕΑΠ) εγκατέστησε 20 οικογένειες προσφύγων από τον Πόντο.

Αρχαιολογικός χώρος Παλατιανού

Σε απόσταση 1,5 χλμ. βορειοδυτικά του χωριού και στους λόφους Τορτσέλι - Ασσάρ βρίσκεται ο αρχαιολογικός χώρος τού Παλατιανού. Οι ανασκαφές που ξεκίνησαν το 1961 και τα ευρήματα που βρέθηκαν φανερώνουν κατοίκηση της περιοχής από τον 10ο π.Χ. αιώνα μέχρι τον 3ο αιώνα. Στον βόρειο λόφο έχουν βρεθεί τα ερείπια μεγάλης μακεδονικής πόλης από τα ελληνιστικά και ρωμαϊκά χρόνια, που πιθανολογείται ότι είναι το αρχαίο "Ίωρον" της αρχαίας Κρηστωνίας. Στον νότιο εκτείνεται το νεκροταφείο του οικισμού. Οι ανασκαφές στο χώρο ξεκίνησαν το 1961 και έχουν φέρει στο φως μέχρι σήμερα τέσσερα σπουδαία αγάλματα, τα οποία εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Κιλκίς, κτίσματα, ναΐσκους και δύο οικείες.

Διοικητικά

Η παλιά ονομασία ήταν Σαραϊλή ή Σαραϊλί και έτσι αναφέρεται το 1919 στο ΦΕΚ 48Α-05/03/1919 να προσαρτάται στην κοινότητα Δογάντζης που τότε ανήκε στο νομό Θεσσαλονίκης. Το 1927 μετονομάζεται σε Παλατιανό και το 1934 αποσπάται στο νεοϊδρυθέντα νομό Κιλκίς. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Γερακαριό αποτελούν την τοπική κοινότητα Γερακαρίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κρουσσών του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 42 κατοίκους.
Βερατριδίνη

Η βερατριδίνη είναι στεροειδές παράγωγο αλκαλοειδούς που απαντάται σε ορισμένα φυτά της οικογένειας των Liliaceae. Λειτουργεί ως νευροτοξίνη, προκαλώντας αδρανοποίηση των διαύλων ιόντων νατρίου. Πρωτίστως λαμβάνεται από τα σπέρματα των φυτών Schoenocaulon officinale καιVeratrum album. Δεσμεύεται στην διαμεμβρανική θέση του υποδοχέα 2 και αυξάνει ενδοκυτταρική συγκέντρωση ιόντων ασβεστίου Ca²⁺. Δρα κατά προτίμηση με σύνδεση προς διαύλους του ενεργοποιημένου Na⁺ και προκαλεί επίμονη ενεργοποίηση που οδηγεί σε αύξηση της διεγερσιμότητας του νεύρου.

Χημεία

Η βερατριδίνη είναι παράγωγο του 3-βερατοατρικού εστέρα (γνωστού ως βερακεβίνη), ο οποίος ανήκει στην κατηγορία των C-nor-D-ομοστεροειδών αλκαλοειδών. Η μοριακή δομή και η στερεοχημεία αυτής όπως και συγγενών αλκαλοειδών καθορίστηκαν μόνο μετά από δεκαετίες χημικών ερευνών. Η δομή της βερατριδίνης έχει επιβεβαιωθεί με φασματοσκοπία NMR. και κρυσταλλογραφίας ακτίνων Χ.

Χρήση

Έχει χρησιμοποιηθεί σε αλοιφές για τη θεραπεία της νευραλγίας και ρευματοειδούς φύσεως πόνων.
Ράντσιλα

Η Ράντσιλα (Rantsila) είναι δήμος της Φινλανδίας.
Βρίσκεται στην Βόρεια Οστροβόθνια, και υπάγεται στο διοικητικό διαμέρισμα Ούλου. Ο δήμος έχει πληθυσμό 2.020 κατοίκων (2008) και καλύπτει έκταση 746,64 τετραγωνικών χιλιομέτρων, από τα οποία 14,41 είναι νερό. Η πληθυσμιακή πυκνότητα είναι 2,76 κάτοικοι ανα τετραγωνικό χιλιόμετρο. Μοναδική γλώσσα στο δήμο είναι η Φινλανδικά.
Κατά τον Φινλανδικό Πόλεμο (1808-1809), που έληξε με την εκχώρηση της Φινλανδίας στη Ρωσία(εκ μέρους της Σουηδίας), η τελευταία μάχη ανάμεσα στα Ρωσικά και Σουηδο-Φινλανδικά στρατεύματα δόθηκε στο χωριό Κέραλα της Ραντσίλα. Στο κέντρο του δήμου έχει ανεγερθεί ένα άγαλμα του Φινλανδού στρατηγού Γιόχαν Όγκουστ Σάντελς.
O δήμος συγχωνεύθηκε διοικητικά με τους δήμους Κέστιλα, Πίιπολα και Πούλκιλα στις 01-01-2009 και ο νεοσυσταθείς δήμος ονομάζεται Σιίκαλατβα.
TLC: Tables, Ladders & Chairs

Το Tables, Ladders & Chairs ή T.L.C. (ελλ. τραπέζια, σκάλες και καρέκλες) είναι ένα ετήσιο Pay Per View της εταιρείας επαγγελματικής πάλης WWE που οφείλει το όνομά του, στο ομώνυμο είδος αγώνα, με τραπέζια, σκάλες και καρέκλες.

Ιστορία

Το συγκεκριμένο pay-per-view υπάρχει από το 2009 και αντικατέστησε το Armagedon. Γίνεται κάθε Δεκέμβριο από τότε και είναι το τελευταίο PPV του χρόνου για την εταιρεία του WWE. Έχει πραγματοποιηθεί το 2009, το 2010 και το 2011.

Ιδιαιτερότητα

Όλοι οι αγώνες την συγκεκριμένη βραδιά, είναι με Τραπέζια, Σκάλες και Καρέκλες, όπως είναι και η ονομασία του στα ελληνικά, ή αγώνες με όλα μαζί.
Στήλη του Προυσία

Ανέγερση και επιγραφικές μαρτυρίες

Η στήλη του Προυσία βρίσκεται βορειοανατολικά της εισόδου του ναού του Απόλλωνα στον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών. Σήμερα έχει αναστηλωθεί. Το μνημείο ταυτίστηκε χάρη σε επιγραφή που μαρτυρά ότι πρόκειται για ανάθημα της Αιτωλικής Συμπολιτείας προς τιμήν του Βασιλιά Προυσία Β', βασιλιά της Βιθυνίας, στη βορειοδυτική Μικρά Ασία:
«Βασιλέα Προυσίαν, βασιλέως Προυσία, τò Κοινò τῶν Αἰτωλῶν, ἀρετᾶς ἔνεκεν καὶ εὐεργεσίας τάς ἐς αὑτούς».
Με βάση τη σωζόμενη επιγραφή, είναι επίσης δυνατή και η ακριβής χρονολόγηση του αφιερώματος μετά το 182 π.Χ., όταν ο Προυσίας Β' διαδέχθηκε τον πατέρα του, Προυσία Α' στο θρόνο της Βιθυνίας.

Περιγραφή

Το μνημείο αποτελείται από μια υψηλή βάση από σειρές ορθογώνιων λιθόπλινθων, ενώ στο πάνω μέρος φέρει ανάγλυφη παράσταση με γιρλάντες και βουκράνια και χαμηλό γείσο με γεισίποδες. Το συνολικό του ύψος έφτανε τα 9,70 μέτρα, ενώ επάνω στο μνημειακό βάθρο ήταν στημένο το έφιππο άγαλμα του Βασιλιά Προυσία. Στην ανώτερη επιφάνεια του μνημείου σειρές ορθογώνιων οπών πιθανόν σχετίζονταν με τη σύνθεση του γλυπτού και χρησίμευαν για να προσαρμόζονται εκεί φυτικά στοιχεία, όπως στάχυα, τα οποία θα συμβόλιζαν κάποια ευεργεσία του βασιλιά, ή στήριζαν χάλκινες αιχμές για να προστατεύσουν το μνημείο από τα πουλιά. Το μνημείο ήταν παρόμοιο ως προς τη σύλληψη και την αρχιτεκτονική μορφή του με το μεταγενέστερο βάθρο του Αιμίλιου Παύλου, που στήθηκε περίπου 10-15 χρόνια αργότερα νότια της εισόδου του ναού του Απόλλωνα στο Δελφικό ιερό και που εκτίθεται σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών.
Άντριεν Ίσενμπραντ

Βίος

Λίγα είναι τα τεκμήρια από τα οποία μπορεί να καταγραφεί ο βίος του. Ορισμένες αναφορές σε αυτόν γίνονται στη λογοτεχνία κατά τη διάρκεια του βίου του ή αμέσως μετά, αλλά ο ίδιος δεν μπορεί να τεκμηριωθεί ως δημιουργός κάποιας από τις εργασίες που έχουν διασωθεί. Τα υπόλοιπα βασίζονται κυρίως σε υποθέσεις. Είναι πιθανό να γεννήθηκε είτε στο Χάαρλεμ είτε στην Αμβέρσα γύρω στο 1490. Δεν είναι γνωστό ούτε σε ποιον ζωγράφο μαθήτευσε ούτε σε ποια πόλη, αν και σε κάποιες πηγές αναφέρεται ότι υπήρξε μαθητής του Χέραρντ Ντάβιντ. Αναφέρεται για πρώτη φορά το 1510, όταν έγινε μέλος της Συντεχνίας ζωγράφων και σελλοποιών του Αγίου Λουκά της Μπρυζ Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους έγινε Δάσκαλος (Master) της Συντεχνίας ζωγράφων του Αγίου Λουκά και των χρυσοχόων του Αγίου Ελόοϊ (St. Elooi). Αργότερα εκλέχτηκε εννέα φορές ως "διακονος" (φλαμανδ. vinder) και δύο φορές θησαυροφύλακας (φλαμανδ. gouverneur) της Συντεχνίας.
Σύντομα δημιούργησε σημαντικό εργαστήριο, πιθανόν στην οδό Korte Vlaminckstraat της Μπρυζ. Το εργαστήριο βρισκόταν πολύ κοντά σε αυτό του Ντάβιντ (στην οδό Vlamijncbrugghe) αλλά και στο παλαιό εργαστήριο του Χανς Μέμλινγκ. Η Μπρυζ εκείνη την εποχή ήταν μια από τις πλουσιότερες πόλεις της Ευρώπης. Πλούσιοι έμποροι παράγγελναν δίπτυχα και πορτρέτα για προσωπική τους χρήση. Ο Ίσενμπραντ ζωγράφιζε κυρίως για ιδιώτες πελάτες. Εν τούτοις, ορισμένα έργα του φαίνεται να δημιουργήθηκαν χωρίς συγκεκριμένη παραγγελία. Είχε αρκετές παραγγελίες ώστε να προσφέρει εργασία και σε άλλους ζωγράφους της Μπρυζ, όπως καταφαίνεται από μια δικαστική διαμάχη του με τον Γιαν φαν Άικ το 1534 (όχι τον διάσημο ζωγράφο) για τη μη παράδοση έργων που είχε παραγγείλει. Είχε επίσης αναλάβει την εκπροσώπηση του Άντριααν Προφόοστ, γιου του Γιαν Προφόοστ, ο οποίος το 1530 μετακόμισε στην Αμβέρσα. Σύγχρονες πηγές αναφέρουν τον Ίσενμπραντ ως διάσημο και εύπορο ζωγράφο.
Νυμφεύτηκε δύο φορές, την πρώτη φορά με την Μαρία Χραντέελ (Maria Grandeel), θυγατέρα του ζωγράφου Πέτερ Χραντέελ και απέκτησαν ένα παιδί. Μετά τον θάνατο της συζύγου του το 1537, νυμφεύτηκε εκ νέου με την Κλεμεντίνε ντε Χέρνε (Clementine de Haerne). Από τον δεύτερο γάμο του απέκτησε δύο θυγατέρες και ένα γιο. Είχε επίσης και μια εξώγαμη θυγατέρα με την πανδοχέα Κατελάινε φαν Μπράντενμπουρχ (Katelijne van Brandenburch), η οποία ήταν παράλληλα ερωμένη του φίλου του Αμπρόζιους Μπένσον.
Όταν απεβίωσε στη Μπρυζ λίγο πριν τις 21 Ιουλίου 1551, τάφηκε στο κοιμητήριο του Αγίου Ιακώβου της Μπρυζ πλάι στην πρώτη του σύζυγο. Τα τέκνα του κληρονόμησαν τέσσερις οικίες με τον περιβάλλοντα χώρο τους.
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1976

Το 17ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης διοργανώθηκε από τις 24 Σεπτεμβρίου 1976 έως τις 3 Οκτωβρίου 1976 στην αίθουσα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών.

Βραβευμένες ταινίες μεγάλου μήκους

Happy Day: 6 βραβεία (α’ καλύτερης ταινίας μεγάλου μήκους, σκηνοθεσίας, μουσικής, τιμητική διάκριση ερμηνειών, τιμητική διάκριση ηχοληψίας και κριτικών καλύτερης ταινίας μεγάλου μήκους)
Κύπρος η άλλη πραγματικότητα: 2 βραβεία (γ’ καλύτερης ταινίας μεγάλου μήκους και τιμητική διάκριση για το μοντάζ)
Το άλλο γράμμα: 2 βραβεία (β’ καλύτερης ταινίας μεγάλου μήκους και φωτογραφίας)

Βραβευμένες ταινίες μικρού μήκους

Ελληνική κοινότητα Χαϊδελβέργης: 2 βραβεία (β’ βραβείο μικρού μήκους και ειδική μνεία κριτικών)
Όπερα: 2 βραβεία (βραβείο δήμου και κριτικών καλύτερης ταινίας μικρού μήκους)
Γελεκάκι: 1 βραβείο (μνεία δήμου)
Κρεπ ντεσίν: 1 βραβείο (βραβείο δήμου)
Λίβιος: 1 βραβείο (βραβείο δήμου)
Μοναστηράκι: 1 βραβείο (βραβείο δήμου)
Νικόλας: 1 βραβείο (βραβείο δήμου)
Νύχτες: 1 βραβείο (α’ βραβείο μικρού μήκους)
Πλην – κάδρο: 1 βραβείο (δ’ βραβείο μικρού μήκους)
Τσάμικος – μια ηρωική παράσταση: 1 βραβείο (γ’ βραβείο μικρού μήκους)
Ζόλταν της Ουγγαρίας

Βιογραφία

Ήταν γιος του Άρπαντ 2ου μεγάλου πρίγκιπα της Ουγγαρίας, τον οποίο διαδέχθηκε το 907, όπως αναφέρει το χρονικό Gesta Hungarorum (Περί του Ουγγρικών Πραγμάτων), που γράφτηκε το 1200-30. Όμως άλλα χρονικά δεν τον αναφέρουν στον κατάλογο του ηγεμόνων της Ουγγαρίας, έτσι οι σύγχρονοι ιστορικοί δεν τον δέχονται ως μεγάλο πρίγκιπα. Όπως και να έχει, από το 955 και μετά όλοι οι ηγεμόνες της Ουγγαρίας είναι απόγονοί του.
Ζβόλε

Ιστορία

Αρχαιολογικά ευρήματα υποδεικνύουν ότι η περιοχή του Ζβόλε κατοικείται για χιλιετίες. Ένα ξύλινο ανάχωμα ανακαλύφθηκε στο προάστιο Ζβόλε-Ζάιντ το 1993 και υπολογίστηκε ότι χρονολογείται από την εποχή του ορείχαλκου. Την ρωμαϊκή εποχή, η περιοχή κατοικούταν από τους Σαλίους Φράγκους. Η σύγχρονη πόλη ιδρύθηκε περίπου το 800 μ.Χ. από Φρίζιους εμπόρους και στρατιώτες του Καρλομάγνου.
Το όνομα Ζβόλε προέρχεται από τη λέξη Suolle, η οποία σημαίνει λόφος. Αναφέρεται σε ένα ύψωμα ανάμεσα στα τέσσερα ποτάμια που περιβάλλουν την πόλη, τους Έισελ, Φεχτ, Αα και Ζβάρτε Βάτερ. Το ύψωμα αυτό ήταν η μόνη έκταση γης η οποία παρέμενε πάνω από την επιφάνεια των υδάτων κατά τις συχνές πλημμύρες των ποταμών. Το Ζβόλε δημιουργήθηκε πάνω σε αυτό το ύψωμα.
Τις 31 Αυγούστου 1230, ο επίσκοπος της Ουτρέχτης έδωσε στο Ζβόλε δικαιώματα πόλης. Το Ζβόλε έγινε μέλος της Χανσεατικής Ένωσης το 1294 και το 1361 συμμετείχε στον πόλεμο ανάμεσα στη Χανσεατική Ένωση και τον Βάλντεμαρ Δ΄ της Δανίας. Με τη συνθήκη του Στράλσουντ το 1370, στο Ζβόλε δόθηκε ένα φίττε, μια εμπορική αποικία, στη Σκάνια, τότε μέρος της Δανίας. Η χρυσή περίοδος του Ζβόλε ήταν ο 15ος αιώνας. Ανάμεσα στο 1402 και το 1450, η παραγωγή της πόλης εξαπλασιάστηκε. Οι τοπικοί ευγενείς έκαψαν το Ζβόλε δύο φορές, το 1324 και το 1361.
Στις αρχές του 20ού αιώνα, το Ζβόλε είχε σημαντικό εμπόριο μέσω των ποταμών, μεγάλη ψαραγορά και μια από τις μεγαλύτερες αγορές βοοειδών στην Ολλανδία. Σημαντικές βιομηχανίες ήταν η παραγωγή βαμβακιού, τα χαλυβουργεία, η κατασκευή βαρκών, οι βαφές, η κατασκευή σκοινιών και η παρασκευή αλατιού.
Τις 13 Απριλίου 1945, στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Ζβόλε απελευθερώθηκε από τον Καναδό στρατιώτη Λεό Μαζόρ, ο οποίος μόνος του έληξε τη γερμανική κατοχή.

Αξιοθέατα

Η εκκλησία του αγίου Μιχαήλ (Sint Michaëlskerk) γνωστή και ως Grote (μεγάλη) ανακαινίστηκε στο πρώτο μισό του 15ου αιώνα και σώζεται μέχρι σήμερα. Η εκκλησία περιλαμβάνει ένα πλούσια διακοσμημένο ξυλόγλυπτο άμβωνα, έργο του Άνταμ Στράες φαν Βάιλμπορχ (περίπου το 1620) και εκκλησιαστικό όργανο από το 1721. Άλλα αξιοθέατα της πόλης περιλαμβάνουν την εκκλησία της Ανάληψης της Θεοτόκου (Onze Lieve Vrouwe ten Hemelopneming-basilica), η οποία χρονολογείται από το 1399. Το κωδωνοστάσιό της, γνωστό ως Peperbus (πιπεριέρα), είναι ένα από τα ψηλότερα στην Ολλανδία. Το εκσυγχρονισμό δημαρχείο κατασκευάστηκε αρχικά το 1448. Άλλα αξιοθέατα περιλαμβάνουν τα τείχη της πόλης, τον Mosterdmakerstoren (πύργου των παρασκευαστών μουστάρδας) και το μοναστήρι των Δομινικανών.
Μπάντζι τζάμπινγκ

Το μπάντζι τζάμπινγκ ή bungee jumping είναι άλμα από μια ψηλή κατασκευή με τον αθλητή δεμένο με ελαστικό σκοινί. Στην αρχή του άλματος είναι ελεύθερη πτώση και στη συνέχεια λαμβάνει χώρα η αναπήδηση λόγω του ελαστικού σκοινιού και η ταλάντωση συνεχίζεται μέχρι να εξαντληθεί η κινητική ενέργεια. Οι κατασκευές που μπορεί να χρησιμεύσουν ως βάσεις μπορεί να είναι ένα γερανός, γέφυρα ή κτίριο, ή ένα όχημα το οποίο μπορεί να ίπταται πάνω από την επιφάνεια, όπως ένα αερόστατο ή ένα ελικόπτερο.

Ιστορία

Τα πρώτα σύγχρονα άλματα μπάντζι έγιναν την 1 Απριλίου 1979, από την 76 μέτρων κρεμαστή γέφυρα Κλίφτον στο Μπρίστολ, από τους Ντείβιντ Κιρκ και Σάιμον Κίλινγκ, και οι δύο μέλη του συλλόγου επικίνδυνων αθλημάτων του πανεπιστημίου της Οξφόρδης. Οι άλτες συνελήφθησαν λίγο αργότερα, αλλά συνέχισαν τα άλματα στις ΗΠΑ, από τη γέφυρα Γκόλντεν Γκέιτ και τη γέφυρα του Ρόαγιαλ Γκορτζ (το τελευταίο άλμα έγινε με χορηγία και αναμετάδοση του αμερικανικού προγράμματος That's Incredible), διαδίδοντας την ιδέα παγκοσμίως.
Τα πρώτα οργανωμένα εμπορικά άλματα άρχισαν με τον Νεοζηλανδό Έι Τζέι Χάκετ, ο οποίος πήδηξε από τη γέφυρα Γκρίνχιθ στο Ώκλαντ το 1986. Μέσα στα επόμενα χρόνια, ο Χάκετ πραγματοποίησε άλματα από γέφυρες και άλλες κατασκευές (όπως ο πύργος του Άιφελ), με αποτέλεσμα να αυξάνει το ενδιαφέρον του κοινού για το άθλημα, και άνοιξε παγκοσμίως το πρώτο μόνιμο χώρο για μπάντζι τζάμπινγκ, το Kawarau Bridge Bungy στην κρεμαστή γέφυρα του φαραγγιού Καβαράου, κοντά στο Κουίνσταουν, στο Νότιο Νησί της Νέας Ζηλανδίας.
Παλαιότερες πρακτικές που μοιάζουν με το μπάντζι τζάμπινγκ είναι κατάδυση στη Γη (σα: Γκολ), στο νησί της Πεντηκοστής στα Βανουάτου. Είναι αρχαίο τελετουργικό στο οποίο νεαροί άνδρες πηδούν από μια ψηλή ξύλινη κατασκευή με κληματαριές δεμένες στους αστραγάλους τους, ως δοκιμασία θάρρους και πέρασμα στην ενηλικίωση. Σε αντίθεση με το σύγχρονο μπάντζι τζάμπινγκ, στόχους του είναι χτυπήσουν στο έδαφος, αλλά οι κληματαριές απορροφούν αρκετή ορμή ώστε η σύγκρουση να μην είναι θανάσιμη. Εκπρόσωποι του νησιού ζήτησαν από τον ΑJ Χάκετ αποζημίωση για αυτό που θεωρούσαν ως μη αδειοδοτημένη οικειοποίηση της πολιτιστικής τους ιδιοκτησίας.

Ασφάλεια

Οι τραυματισμοί στο μπάντζι τζάμπινγκ μπορούν να χωριστούν σε δύο κατηγορίες: σφάλμα εξοπλισμού και σε αυτούς που λαμβάνουν χώρα ανεξαρτήτως των μέτρων ασφάλειας. Στην πρώτη περίπτωση, ο τραυματισμός μπορεί να συμβεί αν η ασφάλεια καταστραφεί, υπολογιστεί λάθος το μήκος του σκοινιού ή το σκοινί δεν έχει συνδεθεί σωστά στην πλατφόρμα. Επειδή η πρόσδεση μόνο στους αστραγάλους μπορεί να αποκολληθεί, αρκετοί χειριστές χρησιμοποιούν επίσης και πρόσδεση στο σώμα ως εφεδρικό σύστημα ασφαλείας. Τραυματισμοί που μπορούν να συμβούν ανεξαρτήτως των μέτρων ασφαλείας σχετίζονται με την απότομη άνοδο της ενδαγγειακής πίεσης κατά τη φάση της αναδίπλωσης του σκοινιού. Οι βλάβες στην όραση είναι η πιο συχνή επιπλοκή. Η απώλεια όρασης η οποία οφείλεται σε αιμορραγία του αμφιβληστροειδή μπορεί να παροδική, αλλά μπορεί να χρειαστούν αρκετές εβδομάδες ώστε να επιδιορθωθεί.
Νίκος Φωκάς

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Κεφαλονιά το 1927, αλλά μεγάλωσε στην Αθήνα, όπου και σπούδασε Ιστορία και Αρχαιολογία. Από το 1961 ως το 1974 έζησε στο Λονδίνο όπου εργάστηκε για την Ελληνική Υπηρεσία του Βρετανικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας (BBC). Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα εργάστηκε στη μέση εκπαίδευση και την Ελληνική Ραδιοφωνία.
Από το 2003, δύο χρόνια πριν να τιμηθεί από την Ακαδημία Αθηνών για το σύνολο του έργου του, φαίνεται να απέχει από τα λογοτεχνικά δρώμενα λόγω σοβαρής ασθένειας.

Εργογραφία

Το έργο του Νίκου Φωκά έχει τύχει επανειλημμένης αναγνώρισης. Τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνικής Μετάφρασης το 1995 για τα Δεκαπέντε ποιήματα του Μπωντλαίρ, με το Βραβείο Ποίησης του περιοδικού «Διαβάζω» το 1998, για τη συλλογή Στον ποταμό Κολύμα, καθώς και με το Αριστείον Γραμμάτων και Τεχνών της Ακαδημίας Αθηνών το 2005, για τη συνολική του προσφορά στα γράμματα.
Ναός του Μελικέρτη

Ο ναός του Μελικέρτη ήταν κτισμένος στην Κόρινθο και αφιερωμένος στον ήρωα Παλαίμονα (ή Μελικέρτη).

Περιγραφή

Ήταν θολωτές ναός κορινθιακού ρυθμού με στερεοβάτη και επιστύλια, μονόπτερη στοά και γείσο. Ομοίαζε με το μνημείο του Λυσικράτη στην Αθήνα. Μνημονεύεται από τον Παυσανία. Εδώ τιμούνταν οι τελετές των Ισθμίων.
Γερτρούδη της Φλάνδρας, κόμισσα της Σαβοΐας

Βιογραφία

Ήταν κόρη του Τιερρύ κόμη της Φλάνδρας και της Σίβυλλας των Ανζού, κόρης του Φούλκωνα Ε΄ κόμη του Ανζού.
Ο σύζυγός της Ουμβέρτος Γ΄ κόμης της Σαβοΐας την έκλεισε σε μονή το 1163. Ήταν η 2η σύζυγός του και ο Ουμβέρτος Γ΄ δεν είχε κάνει τέκνα, ούτε από την πρώτη, έτσι θέλησε να τη διαζευχθεί. Η Γερτρούδη ελευθερώθηκε χάρη στον Ροβέρτο επίσκοπο του Καμπραί και επέστρεψε στην Αυλή του αδελφού της Φιλίππου Α΄ κόμη της Φλάνδρας. Έκανε δεύτερο γάμο με τον Ούγο του Ουαζύ, αλλά δεν είχε τέκνα και ο γάμος ακυρώθηκε, έτσι επέστρεψε στη μονή.

Οικογένεια

Παντρεύτηκε πρώτα τον Ουμβέρτο Γ΄ κόμη της Σαβοΐας.
Έπειτα παντρεύτηκε τον Ούγο του Ουαζύ. Δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους της.