google/wiki40b huggingface dataset:
Το λιμάνι της Καβάλας (Χατζής)

Το λιμάνι της Καβάλας είναι πίνακας ζωγραφικής του  Βασίλειου Χατζή

Πληροφορίες

Το λιμάνι της Καβάλας είναι ελαιογραφία διαστάσεων 25Χ 45 εκ που βρισκεται στην Εθνική Πινακοθή στην Αθήνα.Στο αριστερό τμήμα της σύνθεσης εικονίζονται σημαιοστολισμένες βάρκες γεμάτες κόσμο και δεξιά ένα πολεμικό πλοίο ενώ στο βάθος διαγράφεται η πόλη της Καβάλας. Το ενδιαφέρον του ζωγράφου εστιάζεται στην υποκειμενική αισθηση της οπτικής πραγματικότητας κιόχι σε ένα συγκεκριμέο σημείο. Η άποψη της πόλης είναι τόσο  γενικευτική ώστε τα περιγράμματα χαρακτηριστικών μνημείων της είναι δυσδιάκριτα. Τα στοιχεία του πίνακα είναι ρευστά σαν το νερό υπό την εόδραση του φωτός. Η τεχνοτροπία είναι εμπρεσιονιστική
Πρόσταξις

Η Πρόσταξις στην αρχαία Αθήνα ήταν το ψήφισμα που όριζε το βαθμό της επιβαλλόμενης ποινής της ατιμίας, όταν αυτή ήταν μερική και όχι απόλυτη, όπως συνέβη με τους Λ (30) στρατιώτες που μείνανε στην Αθήνα και τους υποβλήθηκε η ποινή χωρίς δικαίωμα εκλογής στη βουλή.
21 γραμμάρια

Πλοκή

Ο Πολ έχει πρόβλημα με την καρδιά του και κινδυνεύει να πεθάνει. Ζει μαζί με τη σύζυγό του, τη Μέρι, η οποία του ζητά να δωρίσει το σπέρμα του για να κάνει το παιδί του.

Η Κριστίνα είναι παντρεμένη με τον Μάικλ και έχουν δύο παιδιά.

O Τζακ είναι ένας πρώην φυλακισμένος, που προσπαθεί να επανέλθει στο ρυθμό της ζωής του και αφοσιώνεται στον Θεό.
Οι τρεις ιστορίες ενώνονται, όταν μια μέρα ο Τζακ παρασέρνει κατά λάθος με το αυτοκίνητό του τον Μάικλ και τα παιδιά και τους τραυματίζει θανάσιμα. Η Κριστίνα αποφασίζει να δώσει την καρδιά του Μάικλ για μεταμόσχευση και ο λήπτης είναι ο Πολ.
Αλέξης Τραϊανός

Βιογραφικό

Ο Αλέξης Τραϊανός (φιλολογικό ψευδώνυμο του Αλέξανδρου Ζαβατάρη) γεννήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 1944 στη Θεσσαλονίκη.
To 1963 εισάγεται στο Οικονομικό της Νομικής του ΑΠΘ. Έχει ήδη ξεκινήσει να ασχολείται με την ποίηση, όταν το 1967, μεταφράζει νέγρικη ποίηση. Λίγο αργότερα, πραγματοποίησε την πρώτη του αποτυχημένη απόπειρα αυτοκτονίας.
Παντρεύτηκε το Μάιο του 1969 και εκδόθηκε 'κοινή υπαιτιότητι' το διαζύγιο του το Φεβρουάριο του 1975. Το 1972 πήρε το πτυχίο του και προσλήφθηκε στην Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας, από την οποία πήρε μετάθεση για την Αθήνα το 1979.
Αυτοκτόνησε στις 7 Μαΐου του 1980 στο Καπανδρίτι Αττικής. Ανήκει στους ποιητές της γενιάς του '70.

Το έργο του

Υπήρξε ο πρώτος που μετέφρασε beat ποίηση στα ελληνικά, καθώς και μέρος από το έργο του Τσέζαρε Παβέζε και του Τσαρλς Μπουκόφσκι. Η ποίηση του λείπει από τις περισσότερες ανθολογίες σύγχρονων Ελλήνων ποιητών, όπως και από τα βιβλία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και της Ακαδημίας. 
Η γραφή του είναι ελλειπτική και συνάμα καταγγελτική. Η φόρμα παίζει καθοριστικό ρόλο, καθώς τα όρια καραδοκούν στον εσωτερικό και στον εξωτερικό κόσμο του ποιητή. Η γλώσσα είναι ανανεωτική και άμεση. Ο Βασίλης Στεριάδης έγραψε στην Καθημερινή το 1978:
Η φιλοσοφική-υπαρξιακή θέση του Α. Τ. είναι ακραία. Η ατμόσφαιρα των ποιημάτων του είναι σε οριακό σημείο φορτισμένη από τον κίνδυνο της ακροβασίας του μυαλού και σαν τοξινωμένη, σε μια λειτουργία όπου κάθε στιγμή το παιχνίδι με τα νεύρα μπορεί να χαθεί...
Λάνθι Ηλείας

Ονομασία

Σαφείς αναφορές ή εικασίες για την προέλευση ή την ερμηνεία της ονομασίας Λάνθι δεν υπάρχουν. Το μόνο που εμφανίζεται μέσα από κρατικά έγγραφα στις κατά περιόδους διοικητικές μεταβολές της κοινότητας είναι εναλλαγές του ορθογραφικού τρόπου γραφής και της προφοράς: Αρχικά από Λάνθη σε Λάνθη ή Λάνση (η διατύπωση "Λάνση" εμφανίζεται μόνο μία φορά σε έγγραφο απογραφής πληθυσμού και πρόκειται περί λάθους γραφής του ονόματος) και τέλος σε Λάνθιον, έως και την σημερινή απόδοση στην δημοτική γλώσσα (το) Λάνθι.

Θρησκευτικά αξιοθέατα

Στην Τοπική Κοινότητα Λανθίου ανήκει χωροταξικά η γυναικεία Ιερά Μονή Παναγία Κρεμαστή, η οποία υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Ηλείας και Ωλένης και αποτελεί προσκύνημα πλήθους πιστών ολόκληρη τη διάρκεια του χρόνου. Επιπλέον, το χωριό κοσμούν και τέσσερα ξωκλήσια (ο Άγιος Ιωάννης, ο Άγιος Γεώργιος, οι Άγιοι Θεόδωροι και ο Άγιος Δημήτριος) καθώς και η εκκλησία στο κέντρο της κοινότητας, που είναι αφιερωμένη στον Άγιο Νικόλαο και εορτάζει στις 9 Μαΐου.
Επίσης, στην ευρύτερη περιοχή μεταξύ των ορίων των Τοπικών Κοινοτήτων Λανθίου και Κολιρίου σώζονται τα ερείπια ναού Βυζαντινής περιόδου, που ανήκαν σε μετόχι αφιερωμένο στον Άγιο Θεόδωρο και βρίσκονται υπό την προστασία της εφορίας βυζαντινών αρχαιοτήτων Ηλείας.

Τοπική κοινωνία

Τόπο καταγωγής από το χωριό Λάνθι έχουν δύο πεσόντες στρατιώτες της ΕΛΔΥΚ κατά τα «Γεγονότα της Κύπρου» το καλοκαίρι του 1974 και πιο συγκεκριμένα κατά την διάρκεια του «Αττίλα ΙΙ» 14 – 16 Αυγούστου στην «Μάχη του Στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ», ο Δ/νεας (ΠΖ) Θεόδωρος Ξένος του Γεωργίου και ο Στρ. (ΠΖ) Ιωάννης Παπαδόπουλος του Χαριλάου.  
Η Κυπριακή Δημοκρατία ως ένδειξη ευγνωμοσύνης προς τους δύο αυτούς ήρωες πεσόντες κατά την Τουρκική Εισβολή τοποθέτησε προτομές τους στο μνημείο ηρώων που βρίσκεται στο κέντρο του χωριού.
Η τοπική κοινότητα διαθέτει κοινοτικό γραφείο στο οποίο συστεγάζεται κοινοτικό ιατρείο, πνευματικό κέντρο στο διατηρητέο κτήριο του παλαιού δημοτικού σχολείου, κοινοτικό γυμναστήριο - γήπεδο με την ονομασία "Διονύσιος Κ. Φιλιππόπουλος", αποθήκες γεωργικού συνεταιρισμού, ένα παραδοσιακό καφενείο, δύο καφετέριες, ένα ψητοπωλείο, δύο παντοπωλεία, ένα κουρείο, ένα πρατήριο άρτου, ένα βενζινάδικο και δύο ελαιοτριβεία.  
Όσον αφορά την εκπαίδευση, το Λάνθι διαθέτει δημοτικό σχολείο.  
Αρμόδιος για τα πολιτιστικά δρώμενα του χωριού είναι ο Πολιτιστικός Σύλλογος Λανθίου "Παναγία Κρεμαστή", ενώ η νεολαία απαρτίζει την ομάδα ποδοσφαίρου "Α.Ο. Άρης Λανθίου" με έτος ίδρυσης το 1969. 
Κύρια ασχολία των μονίμων κατοίκων είναι η γεωργία, η κτηνοτροφία και η μελισσοκομία.
Εκκλησία του Αγίου Σίμωνος του Κανανίτη στο Νέο Άθως

Ιστορία

Η αρχική εκκλησία του Αγίου Σίμωνος χτίστηκε τον 7ο-8ο αιώνα, αλλά το υφιστάμενο κτίριο χρονολογείται του 9ου-10ου αιώνα. Είναι αντιπροσωπευτική της Βυζαντινής και Γεωργιανής αρχιτεκτονικής τεχνοτροπίας. Είναι αφιερωμένη στον Άγιο Σίμων τον Κανανίτη, που τον 1ο αιώνα μ.Χ. κήρυξε τον Χριστιανισμό στην Αμπχαζία και την Κολχίδα, όπως αναφέρεται στα Γεωργιανά Χρονικά του 11ου αιώνα. Μετά τον μαρτυρικό του θάνατο με σταύρωση, ενταφιάστηκε στην πόλη Νικόψις στα βόρεια της Αμπχαζίας. Οι τοπικές παραδόσεις συσχετίζουν ένα σπήλαιο της περιοχής με το μέρος όπου μαρτύρησε ο Άγιος Σίμων.  
Το 1850 που ο Γεωργιανός ιστορικός Ντιμίτρι Μπακράτζε επισκέφτηκε την εκκλησία, ήταν ερειπωμένη και ο θόλος είχε καταρρεύσει.  Η κατάσταση επιδεινώθηκε όταν κλάπηκαν δομικά στοιχεία του κτιρίου για να χρησιμοποιηθούν σε άλλη οικοδομή. Αργότερα, κατά τη δεκαετία του 1880, η εκκλησία ανακατασκευάστηκε και επενδύθηκε με λείες λευκές πέτρες.

Περιγραφή

Η εκκλησία του Αγίου Σίμωνος έχει ένα θόλο. Οι προσόψεις της είναι διακοσμημένες με ανάγλυφες απεικονίσεις χριστιανικών συμβόλων, όπως ψάρια, λιοντάρια και σταυρούς. Στο εσωτερικό δεν έχουν διασωθεί θραύσματα από τοιχογραφίες.
Ευρωπαϊκή Ένωση Βιβλιοθηκών και Υπηρεσιών Πληροφόρησης για τους Εθισμούς

Η Ευρωπαϊκή Ένωση Βιβλιοθηκών και Υπηρεσιών Πληροφόρησης για τους Εθισμούς (αγγλ. European Association of Libraries and Information Services on Additions - ELISAD) ιδρύθηκε το 1988 και αποτελεί έναν ευρωπαϊκό οργανισμό για τη διάδοση της πληροφόρησης σχετικά με τον εθισμό και την κατάχρηση ουσιών.

Ιστορία

Το 1986 η βάση τεκμηρίωσης σχετικά με την κατάχρηση ουσιών και τον εθισμό στα ναρκωτικά – Toxibase - δημιούργησε μια καινούργια βιβλιογραφική βάση δεδομένων και έπειτα κάλεσε 16 βιβλιοθηκονόμους που εργάζονταν στον τομέα της πληροφόρησης σχετικά με την κατάχρηση ουσιών και τους εθισμούς, αποσκοπώντας στην προώθηση των μεταξύ τους συνεργατικών σχέσεων. Ακολούθησαν δύο νέες συναντήσεις της συγκεκριμένης ομάδας βιβλιοθηκονόμων το 1989 και το 1990, οπότε και ιδρύθηκε η ELISAD .

Διοίκηση

Τα ανώτερα στελέχη της ένωσης είναι ο Πρόεδρος (Chair), ο Αντιπρόεδρος (Vice Chair), ο Προηγούμενος Πρόεδρος (Past Chair), ο Γραμματέας (Secretary) και ο Ταμίας (Treasurer). Το κυβερνών όργανό της ELISAD είναι η Εκτελεστική Επιτροπή (Executive Board), η οποία απαρτίζεται από τα Ανώτερα Στελέχη (Officers) της Ένωσης και τέσσερα μέλη. Κάθε μέλος, εκτός από τον Προηγούμενο Πρόεδρο (Past Chair), εκλέγεται για δύο χρόνια και μετά το τέλος της θητείας του έχει το δικαίωμα επανεκλογής. Η Εκτελεστική Επιτροπή καθορίζει σύμφωνα με το καταστατικό (Constitution) τις πολιτικές που ακολουθεί η ένωση και είναι αρμόδια για τη διαχείριση των εσωτερικών υποθέσεων της .

Δράση

Η ELISAD αποτελεί έναν τόπο δημόσιας συζήτησης για την ανταλλαγή ιδεών και εμπειριών και την ανάπτυξη ευρωπαϊκών συνεργασιών στον τομέα της πληροφόρησης που σχετίζεται με τους εθισμούς και την κατάχρηση ουσιών. Κάθε χρόνο κάποιο από τα μέλη της με την υποστήριξη μιας Οργανωτικής Επιτροπής (Organising Committee), οργανώνει μια ετήσια συνέλευση (Annual Meeting), η οποία αποσκοπεί στην ανάπτυξη συνεργατικών σχέσεων μεταξύ των επαγγελματιών της πληροφόρησης που απασχολούνται στον τομέα των εθισμών. Παράλληλα, ενθαρρύνει τη χρήση των τεχνολογιών της πληροφορίας, προωθεί τη συνεχιζόμενη εκπαίδευση και αποτελεί πηγή πληροφοριών για τους επαγγελματίες της πληροφόρησης που απασχολούνται στον τομέα των εθισμών και της κατάχρησης ουσιών.
Μπεηλίκι της Δύσης

Ιστορία

Με την επιστροφή του στο Μοσταγκανέμ το 1563, έπειτα από την εκστρατεία του εναντίον του Μερς ελ-Κεμπίρ, ο Χασάν πασάς αποφάσισε να έρθει σε επαφή με το Αλγέρι και να οργανώσει τον αγώνα κατά της Ισπανίας. Ο Χασάν πασάς όρισε τον Μπου Κεντιντζά ως διοικητή. Ο Μπου Κεντιντζά οργάνωσε την περιοχή, διόρισε από έναν καΐντ σε κάθε μεγαλούπολη και επέλεξε ως κατοκία του τη Μαζούνα, ενώ συσπείρωσε τις φυλές μαχζέν, παρέχοντάς τους προνόμια και τη δύναμη να επιβάλονται ενάντια στις φυλές που επαναστατούσαν.
Αυτή η οργανωτική δομή που εφαρμόστηκε στο Οράν, ήταν η αρχική μορφή που πήρε το μπεηλίκι. Στη συνέχεια θεσμοθετήθηκε και χρησιμοποιήθηκε στην Κωνσταντίνη και στο Αλγέρι. Ο διάδοχός του, Σουάγκ της Μαζούνα συνέχισε το έργο του προκατόχου του, βρισκόμενος ενάντια σε μια εξέγερση με επικεφαλής τον μαραμπούτ Μοχάμεντ Μπεν Αλή. Οι μπέηδες Σαγιάχ και Σαάντ εδραίωσαν την εξουσία τους στις βερβερικές φυλές του Νταχρά.
Η Μαζούνα παρέμεινε μέχρι το τέλος του δεκάτου εβδόμου αιώνα, η πρωτεύουσα του μπεηλικίου. Ο μπέης, Μουσταφά Μπουσελαγκέμ μετέφερε την έδρα του στη Μάσκαρα επειδή βρισκόνταν σε ποιο κεντρικό σημείο, ενώ κατέλαβε το Οράν από τους Ισπανούς το 1708, το οποίο στη συνέχεια έγινε η κατοικία του Μπέη. Αλλά το 1732, οι Ισπανοί ανέκτησαν την πόλη και ο Μπουσελαγκέμ κατέφυγε στο Μοσταγκανέμ. Το 1748, οι Κουλουγλίδες εξεγέρθηκαν στο Τλεμσέν σε μια προσπάθεια να σχηματίσουν ένα είδος κυβέρνησης, αλλά η εξέγερση καταστάλθηκε. Το 1754 ξέσπασε μια νέα εξέγερση στην πόλη, που διοργάνωσε ο αρχηγός Ρατζέμ.
Το 1779, ο Μοχάμεντ ελ-Κεμπίρ διορίστηκε μπέης της Μάσκαρα, αποκατέστησε την τάξη και οργάνωσε το μπεηλίκι, ενώ επανακατέλαβε το Οράν από τους Ισπανούς το 1792, γεγονός για το οποίο του αποδώθηκε το προσωνύμιο «ελ-Κεμπίρ». Το Οράν έγινε η πρωτεύουσα του μπεηλικίου. Μετά το θάνατό του το 1799, ο γιος του Οθμάν ορίστηκε μπέης. Η επαρχία αντιμετώπισε και πάλι δυσκολίες. κυρίως, φυλετικές εξεγέρσεις που υποκινήθηκαν από τους μαραμπούτ και τις θρησκευτικές αδελφότητες Τιτζανίγια και Ντερκάουα.
Ουφίτσι

Ιστορία

Η κατασκευή του παλατιού Ουφίτσι ξεκίνησε το 1560 από τον Τζόρτζιο Βαζάρι κατόπιν παραγγελίας του δούκα της Τοσκάνης Κόζιμο Α' των Μεδίκων και ολοκληρώθηκε το 1581. Μέρος των θησαυρών της οικογενείας των Μεδίκων είχε διασκορπιστεί κατά τη διάρκεια της εξορίας της και ανακτήθηκε εν μέρει από τον Κόζιμο Α΄ κατά την περίοδο της ηγεμονίας του (1532-74). Αρχικά, το παλάτι είχε ως στόχο να στεγάσει γραφεία (uffizi). Μετά το θάνατο του Βαζάρι και του Κόζιμο το 1574, την ολοκλήρωση του έργου ανέλαβε ο αρχιτέκτονας Μπερνάρντο Μπουονταλέντι κάτω από την επίβλεψη του δούκα Φραντσέσκο Α΄ των Μεδίκων, ο οποίος αποφάσισε το 1581 να μεταφέρει τη συλλογή του έργων τέχνης και πολύτιμων αντικειμένων από το studiolo (σπουδαστήριο) που είχε φτιάξει στο Παλάτσο Βέκιο, σε έναν ειδικά διαμορφωμένο χώρο του Ουφίτσι, τη λεγόμενη Tribuna. Τα επόμενα χρόνια, η συλλογή του Ουφίτσι εμπλουτίστηκε σημαντικά. Το 1677, ο Κόζιμο Γ΄ μετέφερε επίσης ένα τμήμα της συλλογής αρχαίων αγαλμάτων των Μεδίκων από τη Ρώμη στο Ουφίτσι. Μετά τη διαδοχή της δυναστείας των Μεδίκων από αυτή των Αψβούργων, κατά την ηγεμονία του Πέτρου Λεοπόλδου (1765-1790), ξεκίνησε μία σημαντική προσπάθεια ανασυγκρότησης των συλλογών της πινακοθήκης και η ταξινόμηση των έργων ανάλογα με την καλλιτεχνική σχολή που εκπροσωπούσαν. Στο έργο αυτό είχε συμβολή ο ιστορικός τέχνης αββάς Λουίτζι Λάντσι.

Η Πινακοθήκη

Toν Ιούλιο του 1737 πεθαίνει ο Τζαν Γκαστόνε των Μεδίκων ( Gian Gastone de' Medici), τελευταίος στη σειρά της διαδοχής στη  δυναστεία των Μεδίκων. Μένει μόνη κληρονόμος η αδελφή του Άννα Μαρία Λουΐζα (Λουδοβίκα) των Μεδίκων (Anna Maria Luisa ( Ludovica ) de 'Medici ). Τότε, όλα τα υπάρχοντα των Μεδίκων, συμπεριλαμβανομένων κτηρίων, χρημάτων, κοσμημάτων και συλλογών έργων τέχνης αλλά και εδαφών του πρώην Δουκάτου του Ουρμπίνο, περιέρχονται  στην Άννα Μαρία Λουδοβίκα (Πριγκίπισσα του Παλατινάτου) . Η ιδία, ήταν  λάτρης της τέχνης και βλέποντας την κατάσταση των άλλων Βασιλικών Οίκων, οι οποίοι έχουν ξεπουλήσει  κυριολεκτικά όλους τους  καλλιτεχνικούς και τους πολιτιστικούς θησαυρούς τους, δείχνει διορατικότητα και με μια αξιοσημείωτη πράξη της υπογράφει το γνωστό οικογενειακό σύμφωνο Patto di Famiglia σε συνεργασία με την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία  και τον Φραγκίσκο της Λωρραίνης. Σύμφωνα με αυτό υπάρχει απαράβατος όρος ότι όλη η προσωπική περιουσία των Μεδίκων, που παραχωρήθηκε από την ιδία στη δυναστεία της Λορένης, δεν θα μεταφερθεί ποτέ έξω από τη Φλωρεντία. Έτσι ξεκινά η ιστορία της Πινακοθήκης Ουφίτσι η οποία έγινε δημοσίως προσβάσιμη το 1769, αν και ήταν ανοιχτή για το κοινό, κατόπιν αίτησης, ήδη από το 16ο αιώνα. Μετά την ένωση της Ιταλίας το 1861, γλυπτά και άλλα έργα τέχνης μεταφέρθηκαν από το Ουφίτσι σε άλλα μουσεία της πόλης, με αποτέλεσμα να περιοριστεί η συλλογή της, κυρίως σε έργα ζωγραφικής. Το 1993, ορισμένες αίθουσες της πινακοθήκης υπέστησαν φθορά από έκρηξη βόμβας και ειδικότερα η αίθουσα Νιόβη.
Έργα της πινακοθήκης παρουσιάζονται στο λήμμα "Κατάλογος έργων του Ουφίτσι".
Μέλανι Γκρίφιθ

Καριέρα

Η καριέρα της ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του '60, ωστόσο άρχισε να γίνεται γνωστή λίγα χρόνια αργότερα. Το 1985 έλαβε υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα για την ταινία Διχασμένο κορμί και στη συνέχεια για το Άγριο θηλυκό. Η πιο μεγάλη της επιτυχία είναι ο ρόλος στην ταινία του 1988, Εργαζόμενο Κορίτσι, για τον οποίο κέρδισε μία Χρυσή Σφαίρα και ήταν υποψηφια για Όσκαρ και BAFTA A' Γυναικείου Ρόλου. Στην πορεία, έπαιξε στην τηλεόραση στο Buffalo Girls και στο RKO 281 και προτάθηκε ξανά για Χρυσή Σφαίρα, ενώ για το RKO 281 προτάθηκε και για Emmy. Επίσης, έχει δώσει τη φωνή της στις ταινίες κινουμένων σχεδίων Ο Ποντικομικρούλης 2 και Dino Time.

Προσωπική ζωή

Ήταν παντρεμένη από το 1981 ως το 1989 με τον Στίβεν Μπάουερ και το 1985 απέκτησε το πρώτο της παιδί, τον Αλεξάντερ Μπάουερ. Στη συνέχεια, παντρεύτηκε τον Ντον Τζόνσον και απέκτησε την ηθοποιό Ντακότα Τζόνσον. Το 1996 παντρεύτηκε τον Αντόνιο Μπαντέρας και γεννήθηκε το τρίτο της παιδί, τη Στέλλα Μπαντέρας. To 2015 ανακοίνωσε το διαζύγιό της με τον Μπαντέρας.
Δίπνοοι

Ανατομία και Μορφολογία

Όλοι οι δίπνοοι διαθέτουν μία συνεχή χόνδρινη νωτοχορδή και μία πολύ ανεπτυγμένη υπερωική οδοντοφυΐα. Οι δίπνοοι είναι παμφάγοι, τρέφονται με ψάρια, έντομα, καρκινοειδή, σκωληκες, μαλάκια, αμφίβια και φυτικές ύλες. Έχουν μία εσωτερική σπειροειδή βαλβίδα αντί για στόμαχο. Οι αρχικές ομάδες διπνόων ίσως να διατηρούσαν ακραία δόντια και ένα οστεοποιημένο νευροκρανίο, αλλά οι σύγχρονες ομάδες διπνόων δείχνουν σημαντική μείωση στα ακραία οστά και σε ένα χόνδρινο νευροκρανίο.
Τάσος Αθανασιάδης

Βιογραφικά στοιχεία

Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και δικηγόρησε κατά την περίοδο 1940-1945. Το 1945 διορίστηκε διευθυντής της Γραμματείας του Εθνικού Θεάτρου, και στη συνέχεια γενικός διευθυντής, θέση την οποία διατήρησε μέχρι το 1972. Το 1994 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Τιμήθηκε από την ελληνική πολιτεία με τρία Κρατικά Βραβεία και το παράσημο του Τάγματος του Φοίνικα και, επίσης, με το αργυρό μετάλλιο της Γαλλικής Ακαδημίας και το διεθνές Βραβείο Χέρντερ. Έγινε γνωστός από τα έργα του Οι Φρουροί της Αχαΐας (δίτομο μυθιστόρημα, βραβείο Ακαδημίας Αθηνών Ιδρύματος Ουράνη), Οι Πανθέοι (μυθιστορηματική τριλογία σε 4 τόμους, βραβείο Ακαδημίας Αθηνών -1961), Αίθουσα του θρόνου (κρατικό βραβείο μυθιστορήματος 1969), και Τα παιδιά της Νιόβης, τα οποία μεταφέρθηκαν στην ελληνική τηλεόραση. Εκλέχθηκε ακαδημαϊκός το 1986 και χρημάτισε πρόεδρος του Ιδρύματος Ουράνη, του Ιδρύματος Παλαμά και των Λογοτεχνικών Βραβείων «Ιπεκτσί».
Ομιλούσε επίσης γαλλικά και ήταν μόνιμος κάτοικος Αθηνών.

Αποτίμηση του έργου του

Ο Αθανασιάδης είναι ο βασικός εισηγητής του «μυθιστορήματος-ποταμού» (roman-fleuve) στην ελληνική γλώσσα. Διάβαζε ξένους μυθιστοριογράφους που τον επηρέασαν: Σταντάλ, Ουγκώ, Φλωμπέρ, Γκάλσγουορθυ , αλλά και Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι και Καρλ Γκούσταβ Γιουνγκ
Έντονο είναι το επικό στοιχείο και η αφήγηση είναι πολυπρόσωπη ενώ διαπλέκεται ο μύθος ενός ήρωα με το μύθο ενός άλλου
Τα μυθιστορήματά δίνουν «έναν πλατύ και συνθετικό πίνακα της ελληνικής αστικής κοινωνίας» στα τρία τέταρτα περίπου του εικοστού αιώνα.
Οι χαρακτήρες του-έντονες προσωπικότητες, αν και φαινομενικά αντιφατικοί, έχουν εσωτερική ενότητα και κινούνται στην ιστορία σαν να εκπληρώνουν ένα εσωτερικό πεπρωμένο, παρά να επηρεάζονται από τις εξωτερικές συνθήκες.
Pagani

Ιστορικό

Ο Παγκάνι είχε ανοίξει τον δικό τους οίκο σχεδίασης αυτοκινήτων και συνεργάστηκε με την Ιταλική Lamborghini σε αρκετές δουλειές της, οι οποίες ήταν τα Diablo, LM002, την επετειακή Countach των 25 χρόνων και το εκθεσιακό P140.
Απο το 1991, ξεκίνησε να κατασκευάζει εξαρτήματα απο ανθρακόνημα για τα αγωνιστικά οχήματα της Φόρμουλα 1 και συγκεκριμένα για τις Daimler και Ferrari. Επίσης προμήθευε και την ιταλική Aprilia.

Η ίδρυση της εταιρείας και τα μοντέλα της

Το 1994 η εταιρεία ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με την Mercedes-Benz για την εγκατάσταση των κινητήρων στο τότε ανερχόμενο μοντέλο. Ο κινητήρας στο Zonda, ήταν τροφοδοτούμενος αποκλειστικά απο τον V12 της Γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας μέχρι και τη λήξη της παραγωγής του, το 2013.
Το 2011 έκανε την επίσημη εμφάνιση του το Pagani Huayra ως αντικαταστάτης του Zonda. Έφερε εναν βενζινοκινητήρα 6 λίτρων, που απέδιδε 720 ίππους.
Σλαβόνσκι Μπροντ

Ιστορία

Η περιοχή φαίνεται να κατοικείται από την περίοδο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, όταν και ήταν γνωστή ως Μαρσονία. Οι ερευνητές δεν είναι σε θέση να απαντήσουν αν η Μαρσονία ήταν κάποιος ταχυδρομικός σταθμός ή μια μόνιμη εγκατάσταση. Επίσης, ορισμένοι δεν συμφωνούν με την άποψη ότι το Σλαβόνσκι Μπροντ βρίσκεται στη θέση της αρχαίας Μαρσονίας.
Οι Σλάβοι εγκαταστάθηκαν στην περιοχή γύρω στον 6ο αιώνα. Αργότερα, εξαιτίας της στρατηγικής της τοποθεσίας ανάμεσα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και τα βασίλεια της Ευρώπης, η περιοχή θα γίνει πεδίο συγκρούσεων. Οι Τούρκοι θα κατέχουν τον έλεγχό της από το 1536 ως το 1691, όταν και θα περάσει στην κυριαρχία της Μοναρχίας των Αψβούργων. Θα παραμείνει στον έλεγχο των Αψβούργων μέχρι το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το 1918.
Με την ίδρυση του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων και την ενσωμάτωση της περιοχής σε αυτό, θα υπάρξει μεγάλη ανάπτυξη στον οικονομικό τομέα. Το όνομα της πόλης σε Σλαβόνσκι Μπροντ καθιερώθηκε εκείνη την περίοδο του Μεσοπολέμου. 
Από το 1941 ως το 1945 η πόλη ήταν μέρος του γερμανικού προτεκτοράτου της Κροατίας με αποτέλεσμα να δεχτεί έντονους βομβαρδισμούς από την πλευρά των Συμμάχων την περίοδο 1944-1945. Θεωρείται από τους βομβαρδισμούς ότι καταστράφηκε το 80% περίπου των κτιρίων της πόλης. Επίσης, υπήρξαν 897 θάνατοι αμάχων και 208 θάνατοι στρατιωτών στο Σλαβόνσκι Μπροντ και στην κοντινή πόλη Μπροντ της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης.

Οικονομία

Η πόλη απέχει 197 χιλιόμετρα από το Ζάγκρεμπ και βρίσκεται σε υψόμετρο 96 μέτρων. Αποτελεί μια σημαντική διασταύρωση του τμήματος της Ποσαβίνα του αυτοκινητόδρομου και του σιδηροδρομικού δικτύου που συνδέει το Ζάγκρεμπ με το Βελιγράδι.
Η οικονομία της πόλης βασίζεται στην γεωργία, την αμπελουργία, την επεξεργασία μετάλλων, την ξυλεία, τα κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα, το δέρμα, τα τρόφιμα, τα οικοδομικά υλικά και την τυπογραφία.
Ο τομέας της παροχής υπηρεσιών βρίσκεται σε αναπτυσσόμενο σημείο, εξαιτίας του τουρισμού. Η πόλη διαθέτει μια σημαντική πολιτιστική κληρονομιά, όπως ένα κάστρο και ένα μοναστήρι Φραγκισκανών.
Αθανάσιος Φράγκος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στη Σούρπη και ήταν γιος του Φράγκου Φράγκου, αγωνιστή στην επανάσταση της Θεσσαλίας. Κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Καταστροφής ήταν υποστράτηγος και διοικητής της 1ης Μεραρχίας. Κατά την αντεπίθεση των Τούρκων στις 13 Αυγούστου 1922 η Μεραρχία του Φράγκου δέχτηκε την κύρια επίθεση, ωστόσο κατάφερε να αντεπιτεθεί και να ανακαταλάβει τις περισσότερες θέσεις. Μετά τη διάσπαση της ελληνικής άμυνας, προσπάθησε και πέτυχε σε μεγάλο μέρος να υποχωρήσει με επιτυχία.
Απεβίωσε στην Αθήνα και ενταφιάστηκε στη Σούρπη.
Σοβιετικό Σύνταγμα του 1977

Κατά την 7η (Ειδική) Συνεδρίαση και 9η Σύγκληση του Ανώτατου Σοβιέτ της Σοβιετικής Ένωσης, στις 7 Οκτωβρίου 1977, υιοθετήθηκε ομόφωνα το τρίτο και τελευταίο Σοβιετικό Σύνταγμα, γνωστό και ως Σύνταγμα Μπρέζνιεφ. Το επίσημο όνομα του συντάγματος ήταν το «Σύνταγμα (Θεμελιώδεις Νόμοι) της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών» (Союз Советских Социоалистических Республик).
Το προοίμιο του συντάγματος ανέφερε ότι «οι στόχοι της δικτατορίας του προλεταριάτου έχουν εκπληρωθεί, το σοβιετικό κράτος έχει γίνει το κράτος ολόκληρου του λαού». Σε σύγκριση με τα προηγούμενα συντάγματα, το Σύνταγμα Μπρέζνιεφ επεκτείνει τα όρια της συνταγματικής ρύθμισης της κοινωνίας. Το πρώτο κεφάλαιο περιγράφει τον ηγετικό ρόλο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης (CPSU) και καθιερώνει αρχές για τη λειτουργία του κράτους και της κυβέρνησης. Το παρακάτω άρθρο 1 ορίζει την ΕΣΣΔ ως σοσιαλιστικό κράτος, όπως έκανε και σε όλα τα προηγούμενα συντάγματα:
Η Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών είναι ένα σοσιαλιστικό κράτος ολόκληρου του λαού, εκφράζοντας τη θέληση και τα συμφέροντα των εργατών, των αγροτών και της διανόησης, των εργαζομένων όλων των εθνών και των εθνικοτήτων της χώρας.
Η διαφορά είναι ότι, σύμφωνα με το νέο Σύνταγμα, η κυβέρνηση δεν εκπροσωπεί πλέον μόνο τους εργάτες και τους αγρότες. Στα επόμενα κεφάλαια θεσπίστηκαν αρχές για την οικονομική διαχείριση και τις πολιτιστικές σχέσεις.
Το Σύνταγμα του 1977 ήταν μεγάλο και λεπτομερές. Περιέλαβε άλλα είκοσι οκτώ άρθρα από το Σύνταγμα του 1936. Το Σύνταγμα ορίζει σαφώς τον καταμερισμό αρμοδιοτήτων μεταξύ της κεντρικής κυβέρνησης και των κυβερνήσεων των Δημοκρατιών της Ένωσης. Για παράδειγμα, το Σύνταγμα έθεσε τη ρύθμιση των ορίων και των διοικητικών διαιρέσεων εντός της δικαιοδοσίας των Δημοκρατιών. Ωστόσο, οι διατάξεις θέσπισαν ορισμένους κανόνες βάσει των οποίων οι Δημοκρατίες θα μπορούσαν να κάνουν τέτοιες αλλαγές.
Σε αντίθεση με προηγούμενες εκδόσεις του, το σοβιετικό Σύνταγμα του 1977 εισήγαγε μια τροπολογία που έκανε νόμιμο το δικαίωμα των σοβιετικών Δημοκρατιών να αποσχιστούν από την Ένωση. Ωστόσο, δεν υπήρχε κάποιο νομικό προηγούμενο κάποιας απόσχισης, ενώ τα άρθρα 74 και 75 δήλωναν ότι όταν μια Σοβιετική Δημοκρατία υιοθετούσε νόμους που βρίσκονταν σε αντίθεση με το Ανώτατο Σοβιέτ, οι νόμοι του Ανωτάτου Σοβιέτ θα υπερίσχυαν έναντι των νόμων της Δημοκρατίας.
Πλάτων της Βακτρίας

Χρονολόγηση

Κάποια από τα νομίσματα του Πλάτωνα διαθέτουν επιγραφές οι οποίες μπορούν να ερμηνευτούν ως ημερομηνίες βάσει του ινδοελληνικού συστήματος χρονολόγησης -γνωστό και ως χρονολόγηση Γιαβάνα- το οποίο ξεκίνησε κατά το 186 π.Χ., και σε περίπτωση όπου ισχύει κάτι τέτοιο τότε ο Πλάτων βασίλεψε το 140 π.Χ.. Μια τέτοια υπόθεση είναι συμβατή με την χρονολόγηση βάσει των νομισματικών στοιχείων, καθώς δεν έχουν ανακαλυφθεί νομίσματα της βασιλείας του στην αρχαιολογική περιοχή του Άι Χανούμ, της σημαντικότερης πόλης της περιοχής, η οποία καταστράφηκε κατά την διάρκεια της βασιλείας του Ευκρατίδη.