Χάλφνταν Ράγκναρσον

Κατάκτηση της Νορθουμβρίας

Το φθινόπωρο του 865 ο Μεγάλος στρατός των Βίκινγκ στρατοπέδευσε στην Ανατολική Αγγλία, πέρασε τον χειμώνα και εφοδιάστηκε με άλογα για τις μετέπειτα επιχειρήσεις του. Την επόμενη χρονιά βάδισε βόρεια προς την Νορθουμβρία στην οποία ο Όσμπερτ της Νορθουμβρίας και ο Αέλα της Νορθουμβρίας βρίσκονταν σε εμφύλιο πόλεμο για το θέμα της διαδοχής στον θρόνο. Την επόμενη χρονιά (866) ο στρατός των Βίκινγκ κατέλαβε στην Νορθουμβρία την πλούσια πόλη της Γιορκ. Ο Αέλα και ο Όσμπερτ συμφιλιώθηκαν μπροστά στον κίνδυνο των Δανών και αποφάσισαν μαζί να τους αντιμετωπίσουν σε μάχη, η προσπάθεια κατέληξε σε μεγάλη αποτυχία και οι δυο βασιλείς έπεσαν στην μάχη. Μετά τον θάνατο των δυο βασιλέων η αντίσταση των Νορθουμβρίων εκμηδενίστηκε, οι ίδιοι παραδόθηκαν στους Δανούς οι οποίοι τοποθέτησαν υποτελή βασιλιά τον Εγβέρτο Α΄ της Νορθουμβρίας με σκοπό την συλλογή φόρων από τους κατοίκους για τον στρατό τους. Την ίδια χρονιά οι επιδρομείς επιτέθηκαν νοτιότερα στην Μερκία, κυρίευσαν την πόλη του Νότιγχαμ στην οποία πέρασαν τον χειμώνα. Ο Μπούργκρεντ της Μερκίας απάντησε με συμμαχία με τον Έθελρεντ του Ουέσσεξ και του Κεντ προκειμένου να αντιμετωπίσουν τους Δανούς και να ανακαταλάβουν την πόλη του Νότιγχαμ. Οι Αγγλοσάξονες στάθηκαν ανίκανοι να ανακαταλάβουν τη πόλη αλλά έκλεισαν ειρήνη με τους Βίκινγκ, οι Δανοί αποσύρθηκαν στην Γιορκ στην οποία έμειναν περισσότερο από έναν χρόνο συγκεντρώνοντας δυνάμεις για περισσότερες επιδρομές.
Οι Δανοί επέστρεψαν στην Ανατολική Αγγλία (869) με στόχο την κατάκτηση της και κυρίευσαν το Δέτφορντ, ήθελαν να παραμείνουν ολόκληρο τον χειμώνα αλλά βρέθηκαν αντιμέτωποι με τον στρατό των Ανατολικών Άγγλων. Οι Ανατολικοί Άγγλοι ηττήθηκαν και ο βασιλιάς τους Έντμουντ ο Μάρτυρας σκοτώθηκε. Οι μεσαιωνικές πηγές παρουσιάζουν τον Έντμουντ σαν Άγιο και μάρτυρα επειδή οι Δανοί του ζήτησαν να απαρνηθεί την πίστη του Χριστού, ο ίδιος δεν το δέχτηκε με αποτέλεσμα να τον δολοφονήσουν. Ο Άιβαρ και ο Ούμπα παρουσιάζονται σαν οι αρχηγοί του στρατού των επιδρομέων και οι δολοφόνοι του Έντμουντ αλλά είναι αβέβαιο άν ο Χάλφνταν συμμετείχε στην μάχη και με ποιου το μέρος πολέμησε.

Κατάκτηση της Μερκίας

Μετά την κατάκτηση της Ανατολικής Αγγλίας ο Άιβαρ όπως φαίνεται εγκατέλειψε τον στρατό των Βίκινγκ αφού το όνομα του χάθηκε από τις Αγγλικές καταγραφές από το 870, πολλοί τον ταυτίζουν με τον Ίμαρ έναν Βίκινγκ βασιλιά του Δουβλίνου που πέθανε το 873. Ο Χάλφνταν έγινε στην συνέχεια ο αρχηγός του στρατού και από το 870 ξεκίνησε τις επιδρομές του στο Ουέσσεξ. Ένας μεγάλος αριθμός πολεμιστών έφτασε κατόπιν από την Σκανδιναβία για να ενισχύσει τον στρατό του Χάλφνταν υπό την ηγεσία του Μπάγκσεκ. Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό αναφέρει ότι οι Δανοί επιτέθηκαν στους δυτικούς Σάξονες εννέα φορές ανάμεσα στις οποίες περιγράφεται η μάχη του Άσνταουν στις 8 Ιανουαρίου 871. Οι Δυτικοί Σάξονες ωστόσο παρέμειναν αήττητοι και οι Βίκινγκ αναγκάστηκαν να κλείσουν ειρήνη με τον νέο βασιλιά του Ουέσσεξ Αλφρέδο τον Μέγα. Ο στρατός οπισθοχώρησε το Λονδίνο το οποίο είχε καταλάβει και παρέμεινε σε αυτό τον χειμώνα του 871/872. Τα νομίσματα τα οποία κόπηκαν στο Λονδίνο εκείνη την περίοδο φέρουν το όνομα του Χάλφνταν ο οποίος αναγνωρίζεται ως ο αρχηγός του στρατού. Το φθινόπωρο του 872 ο στρατός των επιδρομέων επέστρεψε στην Νορθουμβρία προκειμένου να αντιμετωπίσει μια εξέγερση εναντίον του υποτελούς τους βασιλέως Εγβέρτου Α΄. Πολλοί ιστορικοί ωστόσο αναφέρουν την άποψη ότι ο στρατός τους κινήθηκε βόρεια για να κατακτήσει το βασίλειο της Μερκίας, απόδειξη οι πόλεμοι με την Μερκία που ακολούθησαν. Ο στρατός πέρασε τον χειμώνα στο Τόρκσει και την επόμενη χρονιά στο Ρέπτον, κατέκτησαν τελικά την Μερκία (874), ανέτρεψαν τον βασιλιά Μπούργκερντ τοποθετώντας νέο βασιλιά τον υποτελή τους Κέολγουλφ Β΄ της Μερκίας.

Βασιλιάς της Ντέιρα

Μετά τον μεγάλο θρίαμβο ο στρατός των Βίκινγκ χωρίστηκε στα δυο, το πρώτο τμήμα υπό την ηγεσία του Γκάθραμ βάδισε νότια για να πολεμήσει εναντίον του Ουέσσεξ, το δεύτερο τμήμα του υπό την ηγεσία του ίδιους του Χάλφνταν βάδισε βόρεια εναντίον των Πίκτων και των Βρετανών του Στραθκλάιντ. Τα Χρονικά του Ούλστερ αναφέρουν ότι ο βασιλιάς του Δουβλίνου Έιστειν Όλαφσον σκοτώθηκε (875) από κάποιον άντρα με το όνομα «Αλμπάν» ο οποίος ταυτίζεται με τον Χάλφνταν. Ο αδελφός του Άιβαρ βασίλευσε στην πόλη πριν τον θάνατο του (873) και όπως φαίνεται η εκστρατεία του Χάλφνταν ήταν μια προσπάθεια να ανακτήσει το χαμένο βασίλειο του αδελφού του. Ο Χάλφνταν δεν παρέμεινε στην Ιρλανδία, επέστρεψε στην Νορθουμβρία (876) και κυβέρνησε στα νότια στο παλιό βασίλειο της Ντέιρα αφού το βόρειο τμήμα βρισκόταν υπό Αγγλο-Σαξονική κατοχή. Οι πηγές αναφέρουν τον Χάλφνταν ως βασιλιά του Γιόρβικ που ξεκίνησε να κυβερνά το 876.
Η βασιλεία του Χάλφνταν στο Δουβλίνο δεν φαίνεται να ήταν εξασφαλισμένη αφού ο ίδιος εκθρονίστηκε και κατέφυγε στην Γιορκ. Ο Χάλφνταν επέστρεψε στην Ιρλανδία (877) για να ανακτήσει το βασίλειο αλλά βρέθηκε αντιμέτωπος με τους παλιούς Βίκινγκ που ζούσαν στο νησί οι οποίοι ήταν έτοιμοι να αντισταθούν στο νέο κύμα των Βίκινγκ που έφτασε στο νησί ανάμεσα στους οποίους ήταν και ο ίδιος ο Χάλφνταν. Οι δυο στρατοί συναντήθηκαν στην μάχη του Στράνγκφορντ στην οποία ο ίδιος ο Χάλφνταν σκοτώθηκε. Οι επιζήσαντες από τον στρατό του Χάλφνταν επέστρεψαν για την Νορθουμβρία, στον δρόμο τους πέρασαν από την Σκωτία στην οποία έδωσαν μάχη με τους Πίκτους και σκοτώθηκε ο βασιλιάς τους Κωνσταντίνος Α΄. Οι Βίκινγκ της Νορθουμβρίας έμειναν τελικά ακυβέρνητοι μέχρι την εποχή που ο Γκούθρεντ ανακηρύχτηκε νέος τους βασιλιάς.

Ιστορικές αναφορές

Ο Χάλφνταν και οι αδελφοί του αν και θεωρούνται όλοι ιστορικές μορφές οι γνώμες των ιστορικών σχετικά με τον πατέρα τους είναι διχασμένες. Η Χίλντα Έλλις Ντάβιντσον (1914 - 2006) γράφει (1979) «πολλοί ιστορικοί έχουν δεχτεί μονάχα ένα τμήμα των ιστοριών του Ράγκναρ σαν ιστορική πραγματικότητα». Η Κατερίνε Χόλμαν (γεν. 1970) τονίζει ότι «αν και οι γιοι του είναι όλοι ιστορικές φυσιογνωμίες ο ίδιος πιθανότατα να είναι ένα κράμα διαφόρων θρύλων και παραδόσεων».