White Riot

O κοινωνικός περίγυρος

Το τραγούδι ηχογραφήθηκε το Φεβρουάριο του 1977, όπως και ολόκληρο ντεμπούτο άλμπουμ The Clash. H σύνθεσή του, από τους Τζο Στράμερ και Μικ Τζόουνς, είχε γίνει το Σεπτέμβριο του 1976, στον απόηχο των αναταραχών του προηγούμενου Αυγούστου, στη λονδρέζικη συνοικία του Νότινγκ Χιλ κατά τη διάρκεια του Καρναβαλιού (Notting Hill Carnival), εξαιτίας της σύγκρουσης των μαύρων νέων με την αστυνομία. To «White Riot» ήταν ένα κάλεσμα των Clash προς τους λευκούς να ενώσουν τις δυνάμεις τους με την εξεγερμένη μαύρη νεολαία.

Οι στίχοι και η πρόσληψή τους

Oρισμένοι παρερμνήνευσαν το νόημα των στίχων του τραγουδιού, νομίζοντας πως ήταν φιλοφασιστική προπαγάνδα. Σε αυτό, συνέτεινε και το γεγονός ότι εκείνη την περίοδο γίνονταν κάποιες κινήσεις για την υποστήριξη του ακροδεξιού Eθνικού Μετώπου (National Front). Ετούτο, όμως, δεν είχε καμιά σχέση με το στόχο του συγκροτήματος και του τραγουδιού, που ήταν η αφύπνιση των λευκών, οι οποίοι έπρεπε να ακολουθήσουν το παράδειγμα της εξεγερμένης μαύρης νεολαίας, στη διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους. Όπως δήλωσε σχετικά ο Τζο Στράμερ το 1988 στο περιοδικό Melody Maker, αυτό που πραγματικά έλεγε το «White Riot» ήταν πως οι λευκοί βρετανοί ήταν τόσο αποτυχημένοι και ανόητοι, όπως και τόσο «θεωρητικοί», που δεν ήταν ικανοί να συντονιστούν, ώστε να κάνουν κάτι από κοινού. 
H αμφισημία του νοήματος του τραγουδιού, όπως αυτό γινόταν κατανοητό από μέρος του κοινού, σήμαινε πως στιχουργικά είχε αποτύχει. Ωστόσο, μουσικά, το «White Riot» ήταν ένα καθαρόαιμο πανκ κομμάτι, σύντομο, με τρία ακόρντα φορτωμένα με οργή, επιτακτικό ύφος και αγκίτ-προπ αισθητική, καθώς και πολύ γρήγορο -ένα από τα πιο γρήγορα κομμάτια της πανκ μουσικής. Ήταν η επιτομή, η ουσία του πανκ τραγουδιού. Στις ζωντανές εκτελέσεις (όπου οι Clash το έπαιζαν με απίστευτη ενέργεια, πηγαίνοντας πέρα-δώθε και χοροπηδώντας εκτός ελέγχου πάνω στη σκηνή), στο άκουσμά του το ακροατήριο ηλεκτριζόταν, ξεσηκωνόταν και όσοι βρίσκονταν στις πρώτες σειρές ορμούσαν ενστικτωδώς πάνω στη σκηνή.

To εξώφυλλο

Το «White Riot» και το «1977» είχαν πιάσει, όπως παρατήρησε ο Σέιν Μακ Γκόουαν των Pogues, το αίσθημα της παράνοιας της βρετανικής κοινωνίας εκείνης της εποχής. Αυτό δηλωνόταν και με το εξώφυλλο του σινγκλ, όπου τα μέλη του συγκροτήματος απεικονίζονταν με γυρισμένη την πλάτη, με πρόσωπο στον τοίχο και τα χέρια ψηλά. Η φωτογραφία (που ήταν της Κάρολαϊν Κουν) έδειχνε από αριστερά προς τα δεξιά τους Στράμερ, Τζόουνς και Σίμονον Στην πλάτη των Στράμερ και Σίμονον ήταν γραμμένοι με στένσιλ οι τίτλοι των τραγουδιών του σινγκλ, ενώ στα ρούχα του πρώτου διακρίνονταν και οι φράσεις «Under Ηeavy Μanners» και «Heavy Duty Discipline», που παρέπεμπαν στη δισκογραφία της ρέγκε. Στο πουκάμισο του Τζόουνς υπήρχε γραμμένoς o στίχος «Sten guns in Knightsbridge», από το τραγούδι «1977».

To πρόμο φιλμ

Στις 17 Απριλίου 1977, για τις ανάγκες του μικρού μήκους πρόμο White Riot (σκηνοθεσία: Λίντσεϋ Κλινέλλ), οι Clash -με τον Τόππερ Χέντον στα ντραμς- έπαιξαν σε στούντιο του Ντάνσταμπλ, κοντά στο Λονδίνο, τα κομμάτια «1977», «White Riot» και «London's Burning»,  Το White Riot Promo συμπληρωνόταν από συνέντευξη του δημοσιογράφου Τόνυ Πάρσονς και από συζήτηση με τα μέλη του γκρουπ, γύρω από ένα μπιλιάρδο. Το φιλμ προβλήθηκε σε δισκοπωλείο κοντά στο Marble Arch του Λονδίνου. Τα τρία τραγούδια του πρόμο συμπεριελήφθηκαν στην έκδοση οπτικοακουστικού υλικού του συγκροτήματος με τίτλο The Essential Clash (dvd, 2003).

Summer of Punk

To «White Riot» ήταν η συμβολική προαναγγελία του Summer of Punk του 1977, οπότε και οργανώθηκε η White Riot Tour των Clash. Κατά τη διάρκεια του Summer of Punk, συγκροτήματα όπως οι Buzzcocks, Slits, Jam και οι Subway Sect, όργωσαν τη χώρα, παίζοντας επί ένα μήνα σε τριάντα περίπου συναυλιακούς χώρους. Οι Clash, ως το ηγετικό σχήμα της κίνησης, έπρεπε επιπλέον να αποδείξουν ότι ήταν ισάξιοι των Sex Pistols, των οποίων η τουρνέ Anarchy in the UK είχε αποτύχει την προηγούμενη χρονιά.

Διασκευές

To «White Riot» έχει ερμηνευτεί πολλές φορές, ιδίως σε συναυλίες πανκ-ροκ συγκροτημάτων. Το 1979 το πανκ γκρουπ Sham 69 του Jimmy Pursey έπαιξε ζωντανά το τραγούδι, αλλά η ηχογράφηση της συναυλίας κυκλοφόρησε μόλις το 1987 (άλμπουμ: Live and Loud!!). Το 1981 οι Άγγλοι πανκ Anglelic Upstarts το ερμήνευσαν ζωντανά επί σκηνής, εκτέλεση που συμπεριελήφθη στο άλμπουμ Live της ίδιας χρονιάς. Από τις μεταγενέστερες διασκευές, ξεχωρίζουν εκείνες των Αμερικανών Cracker (στη συλλογή Burning London: The Clash Tribute του 1999) και του φολκ-ροκ συγκροτήματος Camper Van Beethoven (ζωντανή ηχογράφηση, άλμπουμ: In the Mouth of the Crocodile, 2004), των Αμερικανών σέλτικ πάνκερς Dropkick Murphys (από συναυλία, περιλαμβάνεται στο The Singles Collection v.1, 1996-1997 του 2000), των Βρετανών  Vibrators (στο άλμπουμ Punk: The Early Years του 2006) και από το αγγλικό φολκ συγκρότημα The Bad Shepherds (στο άλμπουμ By Hook or By Crook του 2010). Αξιομνημόνευτη είναι και η ερμηνεία του τραγουδιού από τους Rage Against the Machine στο Φίνσμπουρυ Παρκ του Λονδίνου, στις 6 Ιουνίου 2010.