google/wiki40b huggingface dataset:
Εθνική Αμερικανικής Σαμόα (ποδόσφαιρο ανδρών)

Ιστορία

Η ομάδα έγινε γνωστή κυρίως για την ήττα με 31–0 στον αγώνα με την Αυστραλία για τα προκριματικά του Μουντιάλ 2002. Πρόκειται για τα περισσότερα γκολ που επιτεύχθηκαν σε επίσημο αγώνα ποδοσφαίρου εθνικών ομάδων. Στις 8 Νοεμβρίου 2011, η επονομαζόμενη "χειρότερη εθνική ομάδα του κόσμου" σημείωσε την πρώτη της νίκη έπειτα από αναμονή 16 ετών, καθώς επικράτησε με 2–1 της Τόνγκα, γεγονός που πανηγυρίστηκε σαν την κατάκτηση του Μουντιάλ από τους κατοίκους του μικρού αυτού νησιού.

Στάδιο

Έδρα της εθνικής ομάδας είναι το Βέτερανς Μεμόριαλ Στέιντιουμ, χωρητικότητας 10.000 θεατών, που βρίσκεται στην πρωτεύουσα Πάγκο Πάγκο.
BBC Red Button

Ιστορικό

Η υπηρεσία ξεκίνησε να μεταδίδεται τον Σεπτέμβριο του 1999, ως BBC Text. Επαναλειτούργησε τον Νοέμβριο του 2001, ως BBCi και είχε αυτό το όνομα μέχρι τα τέλη του 2008, όπου μετονομάστηκε σε BBC Red Button. Το "red button" (κόκκινο κουμπί) αναφέρεται, επειδή στα τηλεχειριστήρια των ψηφιακών τηλεοράσεων υπάρχει ένα κόκκινο κουμπί, το οποίο χρησιμοποιείται για το teletext.
Σωτήριος Βεζανής

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στις 25 Ιανουαρίου 1875 στην Αθήνα, όπου ολοκλήρωσε την βασική του εκπαίδευση. Εγγράφηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από όπου αποφοίτησε το 1894. Μετά από παραίνεση του Χαρίλαου Τρικούπη, με τον οποίο είχε φιλικούς δεσμούς, μετέβη στην Γερμανία για να σπουδάσει οικονομολογία, ως μαθητής του Άντολφ Βάγκνερ, ενώ ολοκλήρωσε τις σπουδές του σε αγγλικά πανεπιστήμια.
Επέστρεψε στην Αθήνα το 1897 και το 1901 εξελέγη υφηγητής πολιτικής οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου δίδαξε για 8 χρόνια. Ωστόσο αναγκάστηκε να αποχωρήσει λόγω της μεγάλης του οικογένειας και της έλλειψης χρόνου να ασχοληθεί με τα πανεπιστημιακά. Ασχολήθηκε με την βιομηχανία υαλουργίας ενώ γιος του ήταν ο Δημήτρης Βεζανής. Πέθανε στις 3 Ιουλίου 1932 στην Αθήνα.
Αββαείο του Ζάρακα

Ίδρυση

Το Αββαείο του Ζάρακα ιδρύθηκε από μοναχούς προερχόμενους από το Αββαείο του Ωτκόμπ, ή πιθανώς από το Μοριμόν, μεταξύ του 1210 και του 1225.
Βερτράνδος Β΄ της Προβηγκίας

Βιογραφία

Ο Βερτράνδος Β΄ ήταν ο μόνος γιος του Γοδεφρείδου Α΄ κόμη της Προβηγκίας & Αρλ και της Στεφανίας.
Το 1062 διαδέχθηκε τον πατέρα του. Υπάρχει αρκετή σύγχυση όσον αφορά τους τελευταίους κόμητες της πρώτης δυναστείας της Προβηγκίας: και ο Γοδεφρείδος Α΄ και ο αδελφός του Φουλκ Βερτράνδος της Προβηγκίας είχαν γιους με το όνομα Γουλιέλμος ή Βερτράνδος. Φαίνεται πως και ο εξάδελφός του Γουλιέλμος Βερτράνδος της Προβηγκίας ήταν μάργραβος (marchio), ώσπου απεβίωσε το 1094 και τον διαδέχθηκε η σύζυγος του (αγνώστου ονόματος) αδελφής τού Βερτράνδου Β΄, ο Ραϋμόνδος Δ΄ της Τουλούζης. Έτσι η Προβηγκία πέρασε στον Οίκο του Ρουέργκ.
Καρόλι Μάγιερ

Καριέρα

Ο Καρόλι Μάγιερ αγωνίστηκε στο γαλλικό πρωτάθλημα με την Σερκλ Ατλετίκ ντε Παρί από το 1932 ως το 1934. Είχε την ευθύνη της εκτέλεσης των πέναλτι που κέρδιζε η ομάδα του. Στη συνέχεια, αγωνίστηκε για διάστημα δύο σεζόν στην ΣΜ Καέν. Έπειτα, με την φανέλα της ΡΚ Στρασμπούρ, συμμετείχε στον τελικό του Κυπέλλου Γαλλίας της σεζόν 1936-1937.
Υπήρξε, επίσης, μέλος της Εθνικής Ουγγαρίας (ερασιτεχνική ομάδα).
Μεταξύ του 1944 και του 1946, εργάστηκε ως προπονητής στην Σταντ Μαλέρμπ ντε Καέν.
Άμπεϊ Λίνκολν

Βιογραφία

Ήταν μια από τις πολλές τραγουδίστριες που εμπνεύστηκαν από την Μπίλι Χόλιντεϊ. Πιο συχνά έμενε στην Νέα Υόρκη.
Πρωτοεμφανίστηκε στην ταινία The Girl Can't Help It (1956) με συμπρωταγωνίστρια την Μέριλιν Μονρόε.
Σε συνεργασία με τον Ivan Dixon πρωταγωνίστησε στην ταινία Nothing But A Man (1964). Είχε συμπρωταγωνιστήσει επίσης στο πλευρό των Σίντνεϊ Πουατιέ και Μπο Μπρίτζες στην ταινία For Love Of Ivy (1968). Το 1969 κέρδισε την Χρυσή Σφαίρα για την εμφάνιση της σε αυτό την ταινία.
Η μουσική της καριέρα ξεκινά το 1960 όταν τραγούδησε στο φεστιβάλ We Insist-Freedom Now Suite (1960) μαζί με τον Μαξ Ρόουτς τον οποίο παντρεύτηκε το 1962 και χώρισαν το 1970.
Συνεργάστηκε και με άλλους μουσικούς της τζαζ όπως είναι οι Σόνι Ρόλινς, Έρικ Ντόλφι, Κόλμαν Χόκινς, Τζάκι Μακλίν, Κλαρκ Τέρι, Στάνλεϊ Τουρεντάιν, Γουάιντον Κέλι, Σίνταρ Γουόλτον, Τζο Λοβάνο, Πατ Μέθενι, Ρον Κάρτερ και Μάιλς Ντέιβις . Έγραψε άλμπουμ με τους Σταν Γκετς, Μαλ Γουόλντρον και Άρτσι Σεπ.
Το 1990 έπαιξε τον τελευταίο της ρόλο σε ταινία στην ταινία του Σπάικ Λι  Mo'Better Blues.
Το 2003 τιμήθηκε με το βραβείο National Endowment for the Arts NEA Jazz Masters.
Πέθανε στις 14 Αυγούστου 2010 σε ηλικία 80 ετών.
Δήμος Επιδαύρου

2010

Στις πρώτες εκλογές του διευρυμένου Δήμου Επιδαύρου έλαβαν συμμετοχή οι υποψήφιοι Κωνσταντίνος Γκάτζιος και Χρήστος Τσιακαλιάρης (πρώην Δήμαρχος Ασκληπιείου). Τις εκλογές κέρδισε, από την πρώτη Κυριακή, ο Κ. Γκάτζιος με ποσοστό 53,44% έναντι 46,56% που συγκέντρωσε ο συνδυασμός του Χρ. Τσιακαλιάρη.

2014

Στις δημοτικές εκλογές της 18ης Μαΐου 2014 επανεξελέγη Δήμαρχος Επιδαύρου ο Κωνσταντίνος Γκάτζιος. Επίσης εξελέγησαν αρχηγός της μείζωνος αντιπολίτευσης ο Τάσος Χρόνης και της ελάσσονος αντιπολίτευσης η Κατερίνα Τζαβέλλα.

2019

Στις εκλογές του 2019, δήμαρχος εξελέγη ο Αναστάσιος (Τάσος) Χρόνης.

Δημοτικές Υπηρεσίες

Το Δημαρχείο Επιδαύρου και οι κεντρικές υπηρεσίες του Δήμου στεγάζονται στο Δημαρχιακό Μέγαρο στο Λυγουριό, επί της πλατείας Καραϊσκάκη. Στο Δημαρχείο πρώην Δήμου Επιδαύρου στην Παλαιά Επίδαυρο, στεγάζονται οι Δημοτικές Υπηρεσίες Δ.Ε. Επιδαύρου, η Δημοτική Επιχείρηση Ύδρευσης Αποχέτευσης Επιδαύρου και το Δημοτικό Λιμενικό Ταμείο Επιδαύρου. Επίσης λειτουργούν Κέντρα Εξυπηρέτησης Πολιτών στο Λυγουριό (ισόγειο Δημαρχείου) και στη Νέα Επίδαυρο.
Wonderworld

Τραγούδια

1. Wonderworld (Hensley) - 4:29

2. Suicidal Man (Box, Byron, Hensley, Thain, Kerslake) - 3:38

3. The Shadows and the Wind (Hensley) - 4:27

4. So Tired (Box, Byron, Hensley, Thain, Kerslake) - 3:39

5. The Easy Road (Hensley) - 2:43

6. Something or Nothing (Box, Hensley, Thain) - 2:56

7. I Won't Mind (Box, Byron, Hensley, Thain, Kerslake) - 5:59

8. We Got We (Box, Byron, Hensley, Thain, Kerslake) - 3:39

9. Dreams (Box, Byron, Hensley) - 6:10

Μέλη των Uriah Heep

Το «Wonderworld» ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Ντέηβιντ Μπάιρον - φωνητικά
Μικ Μποξ - κιθάρα
Κεν Χένσλεϊ - πλήκτρα
Γκάρι Τέην - μπάσο
Λι Κέρσλεηκ - τύμπανα

Βραβεία

Wonderworld (άλμπουμ)
Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Ασημένιος
Μιχάλης Γιαννάκης

Βιογραφικά Στοιχεία

Γεννήθηκε στο Σχηματάρι το 1959. Είναι νυμφευμένος με την Ξανθή Σκιαδά και έχουν δύο αγόρια, το Βαγγέλη και το Θεόδωρο. Σπούδασε Βιολογία στη Θεσσαλονίκη (1976–1981) και είναι γνώστης της αγγλικής γλώσσας.
Το 2004 εκλέγεται για πρώτη φορά βουλευτής Βοιωτίας με τη Νέας Δημοκρατίας (ΝΔ) και επανεκλέγεται στις εκλογές του 2007. Στις εκλογές του 2009 επανεκλέγεται στο Νομό Βοιωτίας ως μοναδικός βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας και αναλαμβάνει καθήκοντα πολιτικής ευθύνης του Τομέα Ενέργειας και Φυσικών Πόρων της Νέας Δημοκρατίας. Με απόφαση του Προέδρου της ΝΔ, αναλαμβάνει από τον Ιανουάριο του 2011 ως τον Φεβρουάριο 2012 καθήκοντα Αναπληρωτή Γραμματέα Προγράμματος του κόμματος.
Τον Φεβρουάριο του 2012, μετά την καταψήφιση της Β' Δανειακής Σύμβασης, διαγράφεται από την Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΝΔ και από τους καταλόγους του κόμματος. Τον επόμενο μήνα προσχωρεί στο κόμμα των Ανεξάρτητων Ελλήνων και αναλαμβάνει καθήκοντα Γενικού Γραμματέα του κόμματος.
Στις βουλευτικές εκλογές της 6ης Μαΐου 2012, εκλέγεται με το ψηφοδέλτιο Επικρατείας των Ανεξάρτητων Ελλήνων, στις Βουλευτικές εκλογές της 17ης Ιουνίου 2012, δεν εκλέχτηκε με το ψηφοδέλτιο Επικρατείας των Ανεξάρτητων Ελλήνων.
Στις 12 Δεκεμβρίου 2012, ανακοίνωσε την αποχώρησή του από τους Ανεξάρτητους Έλληνες.
Σεραπείο της Σακκάρα

Ιστορία

Οι πιο παλιές ταφές στην τοποθεσία χρονολογούνται στη βασιλεία του Αμενχοτέπ Γ΄, τον ένατο φαραώ της 18ης Δυναστείας κατά τη δεκαετία του 1350 π.Χ.   
Ως διαχειριστής κατά τη διάρκεια βασιλείας του πατέρα του, ο Χαεμουασέτ, γιος του Ραμσή Β΄ (1279–1213 π.Χ.) της 19ης Δυναστείας,  διέταξε την κατασκευή μιας στοάς, σήμερα γνωστή ως «Μικρότερες Κρύπτες», μέσα στο βουνό και με σχεδίαση για πλαϊνά δωμάτια τα οποία περιείχαν μεγάλες γρανιτένιες σαρκοφάγους που ζυγίζανε μέχρι και 70 τόνους η καθεμία, για να εναποτεθούν εκεί οι μούμιες των ιερών ταύρων.  
Ένα δεύτερο τούνελ, περίπου 350 μέτρων μήκους, 5 ύψος και 3 μέτρα πλάτος, σήμερα γνωστό ως «Μεγάλες Κρύπτες», σκάφτηκε από τον Ψαμμήτιχος Α΄ (664–610 π.Χ.) της 26ης Δυναστείας, και που αργότερα χρησιμοποιήθηκε και από την Δυναστεία των Πτολεμαίων.    
Ο μεγάλος διάδρομος που οδηγεί στην τοποθεσία και που πλαισιώνουν από 600 σφίγγες, χτίστηκε μάλλον από το Νεκτανεβώ Α΄ (379/8–361/0 π.Χ.), ιδρυτή της 30ης Δυναστείας.

Ανακάλυψη

Ο ναός ανακαλύφθηκε από τον Ογκίστ Μαριέτ, ο οποίος είχε πάει στην Αίγυπτο για να συλλέξει κοπτικά και άλλα χειρόγραφα, αλλά μετά ανέπτυξε ενδιαφέρον στα ερείπια της νεκροπόλεως της Σακάρα. Το 1850 ο Μαριέτ βρήκε το κεφάλι μίας από τις σφίγγες να εξέχει από την άμμο, καθάρισε την άμμο από όλο το μέρος και ακολούθησε το διάδρομο μέχρι την τοποθεσία του ναού. Μετά τη χρησιμοποίηση εκρηκτικών για την απομάκρυνση των βράχων που έκλιναν την είσοδο στην κατακόμβη, ανάσκαψε σχεδόν όλο το συγκρότημα. Δυστυχώς, οι σημειώσεις της ανασκαφής χάθηκαν κάτι που περιέπλεξε περισσότερο την χρήση αυτού του μέρους για την εδραίωση ενός χρονολογίου της αρχαίας Αιγύπτου.    
Ο Μαριέτ βρήκε μία μόνο άθικτη ταφή. Οι άλλες 24 σαρκοφάγοι είχαν συληθεί.

Σημείο αντιπαράθεσης

Ένα σημείο αντιπαράθεσης για τα ευρήματα στη Σακάρα είναι ότι για την περίοδο μεταξύ της βασιλείας του Ραμσή ΙΑ΄ και το εικοστό τρίτο της βασιλείας του Οζορκών Β΄ – περίπου 250 χρόνια –, έχουν βρεθεί μόνο εννιά ταφές, συμπεριλαμβανομένων και τριών σαρκοφάγων που ο Μαριέτ είχε καταγράψει ότι είχε βρει σε μια αίθουσα που ήταν πολύ επικίνδυνο να ανασκαφεί (η τοποθεσία της οποίας από τότε παραμένει άγνωστη). Καθώς ο μέσος όρος ηλικίας ενός ταύρου ήταν 25 με 28 χρόνια, οι αιγυπτιολόγοι πιστεύουν ότι θα έπρεπε να είχαν βρεθεί περισσότερες ταφές. Παραπέρα, τέσσερεις από τις ταφές που ο Μαριέτ είχε αποδώσει στη βασιλεία του Ραμσή ΙΑ΄, από τότε η χρονολόγησή τους έχει αναθεωρηθεί για πιο πριν. Μελετητές που είναι υπέρ αλλαγών στην παραδοσιακό χρονολόγιο της αρχαίας Αιγύπτου, όπως ο David Rohl, επιχειρηματολογούν ότι η χρονολόγηση της Εικοστής Δυναστείας θα πρέπει να μεταφερθεί περίπου 300 χρόνια αργότερα με βάση την ανακάλυψη στη Σακάρα.  
Οι περισσότεροι μελετητές απαντάν ότι είναι πολύ πιο πιθανό κάποιες ταφές ιερών ταύρων να περιμένουν την ανακάλυψή τους.
Μακαρία του Ηρακλή

Η θυσία της Μακαρίας

Αμέσως μετά τον θάνατο του Ηρακλή και την άνοδό του στον Όλυμπο, τα παιδιά του έμειναν χωρίς προστάτη και καταδιώχθηκαν από τον Ευρυσθέα. Κατέφυγαν αρχικώς στον βασιλιά της Τραχίνας, τον Κύηκα, που θυμόταν τις ευεργεσίες του Ηρακλή. Αλλά ο Ευρυσθέας τον ανάγκασε να τα διώξει. Τότε οι Ηρακλείδες πήγαν στην Αθήνα, όπου βασίλευε ο Θησέας (κατ' άλλους οι απόγονοί του), και του ζήτησαν άσυλο, καθίζοντας ως ικέτες στον «Ελέου βωμόν».
Ο Ευρυσθέας ζήτησε την παράδοση των «ικετών», ωστόσο ούτε ο Θησέας, 
ούτε άλλος Αθηναίος δέχθηκε να τους παραδώσει, κι έτσι ο Ευρυσθέας 
κήρυξε τον πόλεμο στην Αθήνα. Στη μάχη που επακολούθησε στην Αττική,
οι Αθηναίοι κατετρόπωσαν τον στρατό του Ευρυσθέως, ο οποίος έχασε τη 
ζωή του, ενώ σκοτώθηκαν και οι 5 γιοί του. Η νίκη αυτή είχε προφητευθεί 
από το Μαντείο των Δελφών,
που είχε δώσει στους Αθηναίους την υπόσχεση ότι θα νικούσαν αν 
θυσιαζόταν με τη θέλησή της μία παρθένος από «γένος ευγενών». Η Μακαρία, κόρη του Ηρακλή και της Δηιάνειρας, θυσιάστηκε τότε θεληματικά για να χαρίσει τη νίκη στα αδέλφια της και τους Αθηναίους
Eye of GNOME

Κριτική

Το Eye of GNOME έχει δεχθεί κριτική για την έλλειψη αναπαραγωγής κίνησης GIF· όμως, αυτή η λειτουργία περιελήφθη στην έκδοση 2.29.1.
Επίσης, χρησιμοποιείται για να αποδώσει SVG (κλιμακώσιμα διανυσματικά γραφικά) ως μια εικονογραφιοποιημένη ψηφιογραφία από προεπιλογή. Αυτή η ψηφιογραφία έπειτα επεξεργάζεται κατά την κλιμάκωση της εικόνας, καταλήγοντας σε αλλοιωμένη εικόνα κατά τη μεγέθυνση. Όμως, αυτό διευθετήθηκε από την έκδοση 2.31.1.
Φορεσιά της Βεργίνας

Το ποκάμισο

Το ποκάμισο είναι ραμμένο με βαμβακερό ύφασμα του αργαλειού, ενώ στα στριφώματα έχει κόκκινο γαϊτάνι, βαμβακερό, στερεωμένο με κίτρινη, μεταξωτή κλωστή. Στην τραχηλιά, μέσα από το στρίφωμα έχει τριπλή σειρά τετραγωνάκια με κίτρινο, κρεμεζί, σκούρο και μαύρο μετάξι, κεντημένο με τη βελονιά ζικ- ζακ. Παρόμοιο κέντημα βρίσκουμε και στον όρθιο γιακά του. Τα κεντήματα του ποκαμίσου της φορεσιάς της Βεργίνας, που αναφέρονται με λεπτομέρεια από τη λαογράφο Αγγελική Χατζημιχάλη στο βιβλίο της «Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΑΪΚΗ ΦΟΡΕΣΙΑ» ΤΟΜΟΣ 2, είναι καταστάλαγμα συμβολικών καταβολών και ιστορικών επιδράσεων της περιοχής. Η τραχηλιά ήταν ξεχωριστή και φορέθηκε πάνω από το ποκάμισο, όμως αυτή που βρίσκουμε σήμερα είναι μεταγενέστερη αυτής που φορέθηκε με το ποκάμισο της προαναφερθείσας φορεσιάς που διασώθηκε.

Το καβάδι

Το καβάδι έμπαινε πάνω από το ποκάμισο και κάτω από το σαγιά. Ήταν ραμμένο με άσπρο ύφασμα του αργαλειού και αυτό, ενώ στα μέρη που αποκαλύπτονταν κάτω από το σαγιά είχε μεταξωτό, κόκκινο, ριγωτό ύφασμα, το ικάτ, αγορασμένο από τη Θεσσαλονίκη.

Ο σαγιάς και τα πρόσθετα μανίκια

Ο σαγιάς, που έμπαινε πάνω από το καβάδι, είναι ραμμένος με τον ίδιο τρόπο όπως και η σαγκία της φορεσιάς της Επισκοπής. Τα μανίκια του είχαν στην εσωτερική τους μεριά ένα κατακόρυφο άνοιγμα και ήταν φοδραρισμένα με κόκκινο μπουχασί, ώστε όταν αναδιπλώνονταν σχημάτιζαν τα μανικέτια. Στο τελείωμα του λαιμού, ο σαγιάς ήταν ρελιασμένος στο μπροστινό του άνοιγμα μ’ ένα κρεμεζί γαϊτάνι, που στην τραχηλιά σχημάτιζε θηλιές. Και εδώ συναντούμε την αναδίπλωση του ποδόγυρου του σαγιά και έτσι βρίσκουμε περίτεχνα σχέδια. Τα πρόσθετα μανίκια έμπαιναν κάτω από το σαγιά και ήταν ραμμένα με ύφασμα από τον αργαλειό άσπρο, σκεπασμένο με σταμπωτό βελούδο στο μεγαλύτερο μέρος τους. Είχαν κέντημα στο εξωτερικό τους άνοιγμα από ζικ- ζικ ασημί σειρήτι και μαύρο γαϊτάνι με θηλιές, και ανάμεσά τους σφαιρικές μεταλλικές χάντρες που χρησίμευαν και ως κουμπιά.

Το γιλέκι

Το γιλέκι που φορούσαν το χειμώνα οι γυναίκες της Βεργίνας, πάνω από το σαγιά, ήταν ραμμένο με μαύρο, μάλλινο ύφασμα, χωρίς μανίκια, σταυρωτό. Το διπλό κλείσιμο του (και προς τα αριστερά και προς τα δεξιά) μας παραπέμπει στην εικασία ότι ίσως φοριόταν και από γυναίκες και από άντρες.

Η ποδιά, το ζουνάρι και οι κάλτσες

Η ποδιά ήταν μάλλινη, πολύχρωμη, ριγωτή με μαύρο στημόνι και χρώματα που σχημάτιζαν ρίγες, ενώ την έσφιγγαν στη μέση, σουρώνοντάς την πάνω από το καβάδι και σπανιότερα πάνω από το σαγιά. Το μάλλινο υφαντικό ζουνάρι που κρατούσε την ποδιά ήταν μια στενή, ριγωτή λωρίδα σε μαύρο κάμπο. Οι κάλτσες ήταν επίσης μαύρες, μάλλινες, ριγωτές πλεγμένες πάντα στο χέρι και ανάμεσα παό τις ρίγες είχαν περίτεχνα σχέδια (πουλάκια, λουλούδια κτλ). Κατέληγαν, κάτω από το γόνατο σε θηλιές για να δένονται στα πόδια.
Από τη φορεσιά αυτή δεν διασώζονται δυστυχώς τα παπούτσια, ο κεφαλόδεσμος και τα κοσμήματα.
1613 Σμάιλι

Φυσικά χαρακτηριστικά

Ο Σμάιλι έχει διάμετρο 21,11 χιλιόμετρα και το άλβεδό του είναι 0,0883, ενώ ο φασματικός τύπος του είναι Cgh (κατά SMASSII). Επίσης, περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 80 περίπου ώρες, μία πολύ αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Βικέντιος Μποκατσιάμπης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στον Ποταμό Κέρκυρας και ήταν γόνος ευγενών γαλλικής καταγωγής. Σπούδασε ζωγραφική στη Μασσαλία, στη Φλωρεντία και στην Ακαδημία του Αγίου Λουκά (ιταλ. Accademia di San Luca) της Ρώμης, όπου και παρέμεινε μέχρι το 1895, έτος στο οποίο επέστρεψε στην Κέρκυρα όπου ίδρυσε καλλιτεχνική σχολή. 
Το 1899 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και τον επόμενο χρόνο (1900) διορίσθηκε καθηγητής της κοσμηματογραφίας, της σκηνογραφίας και της προοπτικής στο «Σχολείον των Τεχνών» (την μετέπειτα Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών), διαδεχόμενος τον Βικέντιο Λάντσα. που αποχώρησε από τη θέση λόγω προβλημάτων υγείας. Ο Μποκατσιάμπης δίδαξε στη σχολή μέχρι το 1928, όταν και αποχώρησε λόγω ηλικίας. Πέθανε το 1933 στην Αθήνα. 
Ο Μποκατσιάμπης θεωρείται ως ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες υδατογράφους καθώς και ο εισηγητής μαζί με τον Άγγελο Γιαλλινά της συγκεκριμένης μορφής τέχνης στα Επτάνησα αλλά και στον ελλαδικό χώρο γενικότερα. Επίσης ασχολήθηκε με τις ελαιογραφίες καθώς και με το παστέλ. Καταπιάστηκε κυρίως με την τοπιογραφία, έχοντας ως πηγές έμπνευσης τα τοπία της Κέρκυρας και της Αττικής στα οποία απέδιδε ποιητικό και ειδυλλιακό χαρακτήρα.
Ιωάννης Καρατζάς (λόγιος)

Βιογραφία

Ο Καρατζάς γεννήθηκε στην Λευκωσία, την εποχή της δράσης του Ρήγα Φεραίου βρισκόταν στην Πέστη και ήταν νεωκόρος στον εκεί ναό της ελληνικής κοινότητας, επίσης είχε ασχοληθεί με την έκδοση έργων αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων. Ήταν ανάμεσα στους 17 που συνελήφθησαν από τους Αυστριακούς σαν συνεργάτες του Φεραίου, είναι άγνωστο πως γνωρίστηκε με τον Φεραίο και ποια η συμβολή του στις επαναστατικές ενέργειες του Ρήγα αλλά και γενικά η ζωή του πριν την σύλληψη του.
Κατά την ανάκριση ο Καρατζάς, όπως συμβαίνει σ΄αυτές τις περιστάσεις, αρνήθηκε την ανάμειξή του, ισχυριζόμενος, ότι τυχαία έπεσε στα χέρια του προκήρυξη του Ρήγα Φεραίου και πήγαινε να την καταγγείλει. Οι Αυστριακοί δεν πείσθηκαν και πίστευαν ότι προσπάθησε να βγάλει προκηρύξεις και να τις μοιράσει. Ισχυρή φρουρά παρέλαβε, σιδεροδέσμιους, τον Ρήγα και εφτά συντρόφους του από τις φυλακές της Βιέννης, τους οδήγησε στο Σεμλίνο (Zemun), παραδουνάβιο φρούριο της Αυστρίας τότε και στις 10 Μαϊου τους παρέδωσε στο αντικρινό φρούριο Πύργο Νεμπόισα του Βελιγραδίου στον εκεί Τούρκο Διοικητή. Ύστερα από 40 περίπου μέρες βασανιστηρίων ήρθε το σχετικό φιρμάνι από την Κωνσταντινούπολη και 13/24 Ιουνίου 1798 τους θανάτωσαν·και αφού πρώτα τους στραγγάλισαν, πετάχτηκαν τα σώματά τους στον παραπόταμο του Δούναβη, Σαύο. Οι Οθωμανικές αρχές ισχυρίστηκαν ότι πνίγηκαν, ενώ προσπαθούσαν να δραπετεύσουν.
Θρύλοι του Δάσους

Υπόθεση

Μετά τον αμερικανικό εμφύλιο, ένας απόμαχος στρατιώτης, ο Πένι (Γκρέγκορι Πεκ) με τη σύζυγό του Όρι (Τζέιν Γουάιμαν) εγκαθίστανται στη Φλόριντα όπου ασχολούνται με τη γεωργία. Ο εντεκάχρονος Τζόντι (Κλοντ Τζάρμαν), γιος του ζευγαριού λατρεύει τον πατέρα του που είναι ζεστός και τρυφερός και φοβάται τη μητέρα του, η οποία έχει γίνει ψυχρή μετά το θάνατο των τριών άλλων της παιδιών. Όταν ο Τζόντι ζητάει από τους γονείς του ένα κατοικίδιο για παρέα, η μητέρα του είναι κάθετη στο ζήτημα, ενώ ο πατέρας του συγκαταβατικός. Μέρες αργότερα ένας κροταλίας τσιμπάει τον Πένι, ο Πένι σκοτώνει ένα ελάφι για να χρησιμοποιήσει τα εντόσθιά του για την απορρόφηση του δηλητηρίου. Τότε ο Τζόντι ζητά από τον πατέρα του να του επιτρέψει να κρατήσει το βρέφος του σκοτωμένου ελαφιού. Ο Πένι επιτρέπει στο γιο του να το κρατήσει και οι δυο τους γίνονται αχώριστοι. Το ελαφάκι μεγαλώνει γρήγορα και καταστρέφει τη σοδειά της οικογένειας, τότε η Όρι, έξαλλη με το γεγονός, αποφασίζει να προβεί σε μέτρα που θα φέρουν το μικρό Τζόντι αντιμέτωπο με την πικρή αλήθεια για τον κόσμο των ενηλίκων.

Πληροφορίες παραγωγής

Η Metro-Goldwyn-Mayer είχε στα σκαριά τη μεταφορά του μυθιστορήματος στη μεγάλη οθόνη από το 1941 και οι πρωταγωνιστικοί ρόλοι είχαν ανατεθεί στον Σπένσερ Τρέισι και την Αν Ριβίαρ, ενώ τη σκηνοθεσία είχε αναλάβει ο σκηνοθέτης της ταινίας Όσα Παίρνει ο Άνεμος (Gone With The Wind, 1939) Βίκτορ Φλέμινγκ. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν κανονικά με το μικρό Τζιν Έλκμαν στο ρόλο του Τζόντι, όμως τα προβλήματα στην παραγωγή ήταν τεράστια με κυριότερα τη διαμάχη μεταξύ του σκηνοθέτη με τον παραγωγό Σίντνεϊ Φράνκλιν και τη γρήγορη ανάπτυξη του Έλκμαν, ο οποίος έμπαινε στην εφηβεία. Έπειτα ο Κινγκ Βίντορ αντικατέστησε το Βίκτορ Φλέμινγκ και τα γυρίσματα αναβλήθηκαν με την αναχώρηση του Σπένσερ Τρέισι για το μέτωπο.
Μετά τη λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η MGM στράφηκε ξανά στη φιλόδοξη αυτή παραγωγή και ανέθεσε τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στο Γκρέγκορι Πεκ και την Τζέιν Γουάιμαν και τη σκηνοθεσία στον παλαίμαχο Κλάρενς Μπράουν. Ο Πεκ γύριζε παράλληλα το "Μονομαχία στον ήλιο" (Duel In The Sun, 1946) με την Τζένιφερ Τζόουνς στο Τέξας και βρισκόταν μονίμως μεταξύ Φλόριντα και Τέξας, ενώ για την παραγωγή χρησιμοποιήθηκαν εκπαιδευμένα ζώα όλων των ειδών από ελάφια μέχρι και κροταλίες. Η ερμηνεία της Τζέιν Γουάιμαν στο ρόλο της σκληρής μητέρας ήταν τόσο πειστική που η κόρη της αρνιόταν να της μιλήσει για δυο εβδομάδες αφότου είδε την ταινία.

Εισπράξεις

Η ταινία είχε προϋπολογισμό 4 εκατομμυρίων δολαρίων κι έκανε εισπράξεις που ξεπέρασαν τα 7 εκατομμύρια δολάρια.
Συγκριτικό δίκαιο

Ιστορία

Απαρχές του Συγκριτικού Δικαίου απαντώνται στους μεγάλους αρχαίους Έλληνες νομοθέτες του 6ου αιώνα π.Χ., όπως π.χ. ο Σόλων (στην Αθήνα), ο Λυκούργος στην αρχαία Σπάρτη, που προσπάθησαν να δημιουργήσουν νόμους μετά από συγκριτική μελέτη ξένης νομοθεσίας. Ομοίως και η δημιουργία της Δωδεκαδέλτου των Ρωμαίων που δημιουργήθηκε από τη νομοθεσία των πόλεων της Σικελίας περί τον 4ο αιώνα π.Χ. Αποκορύφωμα ενός πρώιμου Σ.Δ. θεωρείται εκείνο του Αριστοτέλη που προκειμένου να συντάξει ένα τέλειο σύνταγμα λέγεται ότι μελέτησε την ακολουθούμενη νομοθεσία (συντάγματα) 158 περίπου χωρών.
Παρά ταύτα η ανάπτυξη αυτού του είδους Δικαίου είχε ανέκαθεν ένα μεγάλο φραγμό το Εθιμικό Δίκαιο όπου κατά την αρχαιότητα έφερε και ιερό χαρακτήρα. Σήμερα ίσως να χαρακτηρίζεται κάθε εμπόδιο ανάπτυξής του «στενότητα αντίληψης» (όπως π.χ. οι πατροπαράδοτοι κανόνες, συνηθέστερα κοινωνικής συμπεριφοράς).

Έτσι καθ΄ όλη τη διάρκεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας αλλά και του Μεσαίωνα δεν υπήρξε καμία πρόοδος στη τεχνική αυτή, της νομικής σύγκρισης, αφού κύριος φραγμός ήταν το τότε υφιστάμενο Κανονικό Δίκαιο (εκκλησιαστικό) που κυριαρχούσε σε όλους τους τομείς.
Μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα η μελέτη αλλά και η επιδίωξη δικαιοσύνης μέσα από παραπομπές ενός πλήθους εθιμικών κανόνων που τις περισσότερες φορές ήταν αναχρονιστικοί ή ατελείς ή αρχαϊκοί θεωρούνταν αδιανόητες. Εκείνο όμως που αποτέλεσε την αφετηρία του Συγκριτικού Δικαίου ήταν ανεπιφύλακτα η Κωδικοποίηση του Δικαίου που ξεκίνησε τον ίδιο αιώνα η οποία και αποτέλεσε τελικά το εθνικό νομικό «στάτους» της κάθε χώρας.

Μέθοδοι Συγκρ. Δ.

Είναι γεγονός ότι τα εθνικά νομικά συστήματα που υφίστανται σήμερα ανά τη υφήλιο είναι πολύ περισσότερα ακόμη και από τα ίδια τα έθνη που αντιπροσωπεύονται στον ΟΗΕ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν γενικά τα ομοσπονδιακά κράτη, όπως οι ΗΠΑ όπου κάθε πολιτεία της διατηρεί διάφορο νομικό καθεστώς, χωρίς να έχουν πετύχει μια εσωτερική νομική ενοποίηση. Συνέπεια όλων αυτών είναι ότι η μελέτη τω νομικών συστημάτων να καθίσταται ένα πολύ δύσκολο και επίπονο έργο. Παρά ταύτα οι υφιστάμενες διαφορές κρίνονται κατά κλάδο (κώδικα ποινικό, αστικό κ.λπ.) που οι διαφορές δεν είναι μεγάλες και άλλες που διαφέρουν απόλυτα, ένεκα καθεστώτων ή περίεργων θρησκευτικών εθίμων περισσότερο.
Έτσι διακρίνονται δύο είδη συγκριτικής έρευνας η "μικροσύγκριση"" όπου αναλύονται οι νόμοι ίδιας νομικής οικογένειας, εξετάζοντας υπάρχουσες καινοτομίες και δυνατότητες εφαρμογών αυτών σε άλλες νομοθεσίες, και στη "μακροσύγκριση" που ερευνώνται ειδικότερα τα συστήματα με τις μεγαλύτερες διαφορές. Στους νομικούς ερευνητές περισσότερο ελκυστική μέθοδος φαίνεται η πρώτη, ενώ αντίθετα η δεύτερη φαίνεται περισσότερο προσφιλής σε κοινωνιολόγους, φιλοσόφους του Δικαίου και αντίστοιχους ιστορικούς ερευνητές.
Δήμος Αργυραίων

Ο Δήμος Αργυραίων ήταν δήμος παλαιότερης διοικητικής διαίρεσης του Ελληνικού κράτους. Έδρα του δήμου ήταν το Καστρίτσι .

Ιστορία

Ιδρύθηκε με το 1935 με το Βασιλικό Διάταγμα 8/4/1835 σαν δήμος της Επαρχίας Πατρών του Νομού Αχαιοήλιδος.
Με το Βασιλικό διάταγμα 22-6 (4-7) του 1838 γίνεται δήμος της επαρχίας Παλαιάς Πάτρας της Διοίκησης Αχαΐας. Με το Βασιλικό διάταγμα 27-11 (9-12) του 1840 «περί συγχωνεύσεων δήμων» καταργείται και συγχωνεύεται στο δήμο Πατρέων.
Περιελάμβανε τα χωριά: Καστρίτσι, Βούτενη, Βάλα, Βελβίτσι, Πλατάνι, Πιτίτσα, Σελλά, Άβερνα και Δρέπανο. 
Η ονομασία προέρχεται από την αρχαία πόλη Αργυρά που σύμφωνα με τον Παυσανία βρισκόταν στην περιοχή.