google/wiki40b huggingface dataset:
Τάσος Νερούτσος

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1826 στην Αθήνα. Μετά την ελληνική επανάσταση πήγε στο Μόναχο με υποτροφία του βασιλιά της Βαυαρίας Λουδοβίκου. Εκεί αναγορεύτηκε διδάκτωρ της φιλοσοφίας το 1845. Συνέχισε τις σπουδές του και αποφοίτησε με δίπλωμα ιατρικής. Πήγε στην Αλεξάνδρεια το 1851 και εξάσκησε το επάγγελμα του ιατρού με μεγάλη επιτυχία. Εκτός από την ιατρική ασχολήθηκε με την αρχαιολογία. Στην Αίγυπτο μελέτησε τα ιερογλυφικά και δημοσίευσε διάφορες μονογραφίες και σε περιοδικά. Εξέδωσε πόρισμα περί της τοπογραφίας της αρχαίας Αλεξάνδρειας. Δημοσίευσε επίσης διατριβή περί του ελληνισμού της Σικελίας, καθώς και περί των λεόντων της Βενετίας και του Πειραιά. Κυρίως όμως δημοσίευσε περί των μεσαιωνικών συγγραφέων.
Σύμφωνα με τις μελέτες του που έχουν δημοσιευθεί στο τρίτομο έργο του Δ.Καμπούρογλου "Μνημεία της Ιστορίας των Αθηνών", σχετικά με την ιστορία του ονόματος των Νερούτσων, πληροφορεί πως:
Επί φραγκοκρατίας στην Αθήνα, το 1404, το Συκάμινο δόθηκε ως κληρονομικό φέουδο από τον Antonio Α' Acciaiuoli στον εξάδελφό του, Francesco (τον νόθο γιο του Donato), που προσκλήθηκε γι αυτόν τον λόγο στην Αθήνα. Όταν το 1424 η κόρη του Francesco Λαοδάμεια παντρεύτηκε τον Φλωρεντινό Nerozzo Pitti, έλαβε ως προίκα το Συκάμινο, στο οποίο αργότερα ο αδελφός της Nerio (όταν έγινε δούκας των Αθηνών) συμπεριέλαβε και τους οικισμούς της "Παλαιοπαναγιας" και του "Ερημοκάστρου" (σημ. Θεσπιές) και επέτρεψε στον γαμπρό του (Nerozzo Pitti) να εγκατασταθεί εκεί.
Ο Nerozzo Pitti ήταν γιος του Φλωρεντινού τραπεζίτη Luca Pitti. Μετά τον γάμο του με την αδελφή του δούκα των Αθηνών Nerio Acciaiuoli εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Ελλάδα, αλλάζοντας το όνομά του (Nerozzo) στο επίθετο Νερότσο ή Νερούτσο.
Λίγα χρόνια αργότερα οι Τούρκοι κατέλαβαν την Αθήνα και το όνομα Νερούτσος δεν εμφανίζεται παρά μόνον στα Απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη, ως αναφορά σε ένα πρωτοπαλίκαρό του. Από τότε κι έπειτα, εμφανίζεται ο ιερέας Δημήτριος Νερούτσος (Χρυσοσπηλιώτισσα Αθηνών) ο οποίος ήταν ο πατέρας του Τάσσου Νερούτσου και του αδελφού του Κύριλλου. Ο Κύριλλος έφυγε από την Ελλάδα ως ναυτικός, έπλευσε με το Βασιλικό ναυτικό της Αγγλίας και ανακάλυψε ένα κανάλι στο Βανκούβερ του Καναδά, το οποίο τελικά φέρει και το όνομά του (Neroutsos Inlet). O Κύριλλος ήταν ο "πατέρας" του έτερου κλάδου της οικογενείας που υπάρχει μέχρι τις ημέρες μας στον Καναδά.
Από την πλευρά του Τάσσου Νερούτσου, οι περισσότεροι απόγονοι και άλλα ξαδέλφια του είχαν εγκατασταθεί στην Εύβοια, Θήβα και Αθήνα κυρίως. Αυτός ο κλάδος της οικογένειας υφίσταται μέχρι σήμερα σε όλη την ευρύτερη περιοχή της ανατολικής Στερεάς, Αθήνας, νησιά του Αιγαίου και Μαγνησίας.
Σαν μήτρα του ονόματος όμως στα νεότερα χρόνια (από το 1800 κι έπειτα) θεωρείται η Κύμη Ευβοίας και η ευρύτερή της περιοχή. Δεν είναι ωστόσο ακόμη γνωστό, πότε εγκαταστάθηκαν τα πρώτα μέλη της οικογένειας εκεί. Επί Τουρκοκρατίας και της μετέπειτα Εξεγέρσεως των Ελλήνων, τα περισσότερα αρχεία, αν όχι όλα, έχουν χαθεί.
Αρρώστησε από ποδάγρα και απεβίωσε στις 10 Αυγούστου 1892 στο Ράμλιο.
Υποθήκη

Υποθήκη είναι η γραπτή μεταβίβαση ενός τίτλου ιδιοκτησίας, για την εξασφάλιση πληρωμής χρέους ή για την εκπλήρωση υποχρέωσης. Κατά το Αγγλοσαξωνικό δίκαιο, υποθήκη μπορεί να εγγράφεται και σε κινητά πράγματα. Διακρίνεται από το βάρος (lien, αλλιώς λεγόμενο και δικαίωμα παρακράτησης) κατά το ότι ο ενυπόθηκος δανειστής αποκτά τίτλο κυριότητας πάνω στο ενυπόθηκο και όχι απλό δικαίωμα πάνω σ'αυτό. Επίσης, διαφέρει από το ενέχυρο (pledge) επειδή τα προς ενεχυρίαση αντικείμενα παραδίδονται στον δανειστή και επιστρέφονται στον δανειζόμενο μετά την αποπληρωμή του δανείου. Ενώ το ενυπόθηκο δεν περιέχεται στην κατοχή του δανειστή, αλλά παραμένει στην κατοχή και χρήση του δανειζόμενου.
ΦΚ Σοσό-Μονμπελιάρ

Ιστορικές πληροφορίες

Η ΦΚ Σοσό Μονμπελιάρ ιδρύθηκε το καλοκαίρι του 1928 στην μικρή κωμόπολη Σοσό (Sochaux, 4.552 κατ.) που βρίσκεται κοντά στην πόλη Μονμπελιάρ (28.000 κατ.) της ανατολικής Γαλλίας από εργάτες της αυτοκινητοβιομηχανίας Πεζό, που εδρεύει εκεί. Υπήρξε το πρώτο επαγγελματικό ποδοσφαιρικό σωματείο στη Γαλλία και είχε συνεχή ανοδική πορεία με αποκορύφωμα την κατάκτηση δύο πρωταθλημάτων το 1935 και το 1938 και του κυπέλλου το 1937.
Μεταπολεμικά είχε μέτριες επιδόσεις στις εθνικές διοργανώσεις, διότι οι διοικούντες έδιναν μεγαλύτερη σημασία στα τμήματα υποδομής, την παραγωγή και πώληση νέων ποδοσφαιριστών και λιγότερο στον πρωταθλητισμό. Εντούτοις κατά καιρούς συμμετείχε στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις και το 1980-81 έφτασε ως τα ημιτελικά του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ αποκλείοντας τις σπουδαίες ομάδες: ΦΚ Πόρτο, Άιντραχτ Φρανκφούρτης, Μποαβίστα, Σερβέτ Γενεύης και Γκρασχόπερς Ζυρίχης.
Εθνικό τίτλο κατέκτησε ξανά μόλις το 2004, το Λιγκ Καπ Γαλλίας, και το 2007 το Κύπελλο Γαλλίας, νικώντας στον τελικό την Ολιμπίκ Μαρσέιγ στα πέναλτι. Όμως, χάρις το δυνατό της φυτώριο είχε κατακτήσει το Κύπελλο Γκαμπαρντελά (για παίκτες ως 18 ετών) δυο φορές.
Έχει χρώματα κίτρινο - μπλε, έμβλημα το λιοντάρι και έδρα το γήπεδο Ογκίστ-Μπονάλ (Stade Auguste Bonal) του Μονμπελιάρ, χωρητικότητας 20.000 θεατών.
Παναγιώτης Κρεββαττάς

Βιογραφία

Η καταγωγή του ήταν από την επαρχία Μιστρά. Ήταν γόνος της παλαιάς και επιφανούς οικογένειας Κρεββαττά με πρεσβύτερο τον Ιωάννη Κρεββαττά. Παππούς του ήταν ο συνονόματος Παναγιώτης Κρεββαττάς, ο οποίος στην Πελοποννησιακή επανάσταση του 1769 έδωσε πρώτος το σύνθημα του πολέμου κατά των Τούρκων. Ήταν πρωτότοκος γιος του Δημήτριου Κρεββαττά και της Κλίνης, αδελφής του Ανδρίκου Νοταρά. Γεννήθηκε στην Σπάρτη περί το 1785.
Δάσκαλός του ήταν ο ιεροκήρυκας Μάξιμος. Πήγε για σπουδές στην Ιταλία, αλλά αναγκάστηκε να τις διακόψει και να επιστρέψει, όταν πέθανε ο πατέρας του. Μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία από τον Χριστόφορο Κορνήλιο το 1818. Μάλιστα οργάνωσε την πολυπληθέστερη επαναστατική δύναμη στην επαρχία του, από οποιαδήποτε άλλη στην Πελοπόννησο, αποτελούμενη από 15.000 άνδρες
Ήταν μεταξύ των προεστών που περί τα τέλη Φεβρουαρίου του 1821 προκλήθηκαν στην Τρίπολη από τον καϊμακάμη (αναπληρωτή του Χουρσίτ) για να κρατηθούν ως όμηροι. Ο ίδιος (που μόλις είχε επιστρέψει από την Ιταλία) απέφυγε να μεταβεί στην Τρίπολη προφασιζόμενος ασθένεια και με την εγγύηση του προκρίτου της Τρίπολης Κουγιά με τον οποίο είχε συγγένεια. Στη συνέχεια πρωτοστάτησε στην επανάσταση στην Πελοπόννησο. Ήταν δραστήριος και ηρωικός μαχητής. Πήρε μέρος στην Άλωση της Τριπολιτσάς και φάνηκε ιδιαίτερα χρήσιμος στον αγώνα εναντίον του Δράμαλη, όταν τον χτύπησε ο Κολοκοτρώνης στο Νταούλι. Την παραμονή της μάχης, ο Κρεββατάς, μπρος στο ενδεχόμενο του θανάτου, ζήτησε από το Κολοκοτρώνη να τον εξομολογήσει και έκανε και την διαθήκη του υποσχόμενος δαπάνη ενός εκατομμυρίου γροσίων για τις ανάγκες του αγώνα. Επέζησε όμως της μάχης και αργότερα έγινε γερουσιαστής της Πελοποννήσου.
Πέθανε σε ενέδρα στις 16 Νοεμβρίου του 1822 όταν μια σφαίρα τον σκότωσε, ενώ αυτός έφιππος ήθελε να διασχίσει τον ποταμό Ευρώτα. Λένε ότι δολοφονήθηκε από τους αδελφούς Γιατρακαίους για να πάρουν αυτοί την αποκλειστική δύναμη της επαρχίας. Φυσικός αυτουργός της δολοφονίας, ήταν, σύμφωνα με τον Θ. Ρηγόπουλο , ο ανηψιός του Γιατράκου, Γληγοράκης Γιατράκος.
Ρωσική φρουρά

Ιστορία

Οι πρώτες μονάδες που σχηματίστηκαν ήταν το Σύνταγμα Πρεομπραζένσκι και το Σύνταγμα Σεμιονόφσκι από τον Μέγα Πέτρο. Δημιούργησε τα δύο συντάγματα στο πλαίσιο της προσπάθειας δημιουργίας επαγγελματικού στρατού στη Ρωσία, μετά την καταστροφική ήττα στη μάχη της Νάρβα κατά της σουηδικής αυτοκρατορίας κατά τις πρώτες φάσεις του Μεγάλου Βόρειου Πολέμου. Ένας άλλος παράγοντας επιρροής για τη συγκρότηση της φρουράς ήταν το γεγονός ότι οι Στρέλτσι είχαν χάσει την εμπιστοσύνη του Πέτρου ως αποτέλεσμα μιας σειράς εξεγέρσεων, οι οποίες έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια της παιδικής του ηλικίας, γεγονός που τον τραυμάτισε, όπως και μιας άλλης που έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της βασιλείας του.
Κομητεία της Σικελίας

Η Κομητεία της Σικελίας ή Κομητεία της Σικελίας και της Καλαβρίας ήταν ένα νησιωτικό κράτος που περιείχε την Σικελία, την Μάλτα και την Καλαβρία (1071 - 1130). Η κομητεία δημιουργήθηκε όταν οι Νορμανδοί κατέκτησαν το νησί από τους Άραβες (1061 - 1091) και διέλυσαν το Εμιράτο της Σικελίας που υπήρχε από το 965. Η κομητεία ήταν μια σύντομη μεταβατική περίοδος στην Σικελική ιστορία ανάμεσα στο Αραβικό Εμιράτο και το Βασίλειο της Σικελίας που δημιουργήθηκε αμέσως μετά την προσάρτηση της Απουλίας (1130).

Η δημιουργία της κομητείας

Την κομητεία της Σικελίας δημιούργησε ο Ροβέρτος Γυισκάρδος (1071) για χάρη του μικρότερου αδελφού του Ρογήρου Μπόρσα. Ο Ροβέρτος Γυισκάρδος πήρε από τον πάπα Νικόλαο Β΄ τον τίτλο του "Δούκα της Σικελίας" (1059) με εντολή να κατακτήσει ολόκληρο το νησί από τους Μουσουλμάνους. Την πρώτη μόνιμη Νορμανδική κατάκτηση Μεσσήνη (1061) ακολούθησε η πρωτεύουσα του Εμιράτου Παλέρμο (1071) που έγινε η μελλοντική πρωτεύουσα της κομητείας και του βασιλείου. Ο Ροβέρτος Γυισκάρδος έχρισε τον μικρότερο αδελφό του Ρογήρο Α΄ κόμη της Σικελίας και του έδωσε την εξουσία σε ολόκληρο το νησί εκτός από το ήμισυ του Παλέρμου και την Μεσσήνη που κράτησε για τον εαυτό του. 
Ο Ρογήρος συνέχισε τις εκστρατείες σύμφωνα με την επιθυμία του αδελφού του, ολοκλήρωσε την κατάκτηση του νησιού όταν έπεσε το Νότο (1091), την ίδια χρονιά ξεκίνησε την κατάκτηση της Μάλτας που ολοκληρώθηκε όταν έφυγαν όλοι οι Άραβες (1127). Ο Ρογήρος Α΄ βρέθηκε μετά τον θάνατο του Ροβέρτου Γυισκάρδου (1085) σε σύγκρουση με τους διαδόχους του στην Απουλία και την Καλαβρία. Ο Ρογήρος Α΄ ζήτησε από τον Ρογήρο Α΄ της Απουλίας την κατοχή όλων των κάστρων στην Καλαβρία που κυβερνούσε ο ίδιος μαζί με τον Ροβέρτο Γυισκάρδο. Η έδρα της κυβέρνησης του Ρογήρου ήταν η πόλη Μίλητος στην Καλαβρία. Πολλοί ιστορικοί τονίζουν ότι ο Ρογήρος Α΄ άρχισε να χρησιμοποιεί από το 1096 τον τίτλο "Μέγας κόμης της Σικελίας και της Καλαβρίας".

Η δημιουργία του βασιλείου

Η μεγάλη αλλαγή στην κομητεία της Σικελίας έγινε μετά τον θάνατο του Ρογήρου Α΄, όταν έγινε κόμης ο μικρότερος γιος του Ρογήρος Β΄ της Σικελίας υπό την κηδεμονία της μητέρας του Αδελαΐδας ντελ Βάστο η πρωτεύουσα μετακινήθηκε στο Παλέρμο (1112). Με την μεγάλη αλλαγή η Σικελία διοικήθηκε από την κεντρική κυβέρνηση του νησιού ενώ η Καλαβρία έγινε ξεχωριστή διοικητική μονάδα. Ο εγγονός του Ροβέρτου Γυισκάρδου Γουλιέλμος Β΄ της Απουλίας που ήταν δούκας της Απουλίας και της Καλαβρίας ήρθε σε σύγκρουση με τον ξάδελφο του Ρογήρο Β΄, διεκδίκησε και την Σικελία. Ο Πάπας Κάλλιστος Β΄ τους έπεισε σε συμβιβαστική λύση, να παραιτηθεί ο Γουλιέλμος Β΄ από τα δικαιώματα του στην Σικελία, σε αντάλλαγμα ο Ρογήρος Β΄ θα του παρείχε βοήθεια για να αντιμετωπίσει τον στασιαστή Ιορδάνη του Αριάνο (1121). Ο Γουλιέλμος Β΄ της Απουλίας πέθανε άτεκνος (1127), τον κληρονόμησε ο Ρογήρος Β΄ της Σικελίας που ένωσε το Δουκάτο της Απουλίας με την κομητεία της Σικελίας και δημιούργησε το βασίλειο της Σικελίας (1130) με πρωτοβουλία του αντίπαπα Ανάκλητου Β΄.
Αστυνομία

Ετυμολογία

Η λέξη Αστυνομία είναι σύνθετη λέξη: αστυνομία = άστυ + νόμος. Η λέξη "άστυ" προέρχεται από τη Σανσκριτική Γλώσσα, όπου "vastu" σημαίνει τόπος, οίκος ή θέση, και η οποία με απάλειψη του "v" και μετατροπή του "u" σε "υ" κατέληξε να είναι "άστυ". Η λέξη νόμος προέρχεται από το ρήμα "νέμω" της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας που σημαίνει διανέμω, μοιράζω ή τακτοποιώ.

Ιστορία

Η ανάγκη της αστυνομίας έγινε αντιληπτή τον 5ο αιώνα π.Χ. στην Αθήνα, για την επίβλεψη των δημόσιων και ιδιωτικών κτιρίων, για την συντήρηση των δρόμων κλπ.
Στη Σπάρτη, πρώτος ο Λυκούργος ανάθεσε την τήρηση της τάξης στους εφόρους. Στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία το έργο της αστυνομίας ασκούσαν οι έπαρχοι, που είχαν αναλάβει και τη δικαστική εξουσία.
Κατά την Τουρκοκρατία, την επίβλεψη του τόπου είχε ο βοεβόδας με τους αγάδες και στις επαρχίες οι αρχηγοί των εθνοφυλάκων.
Μετά την Επανάσταση του 1821, η Γερουσία ανάθεσε αστυνομικά καθήκοντα στις τοπικές διοικήσεις. Μετά την απελευθέρωση, στα χρόνια του Καποδίστρια, αστυνόμοι ήταν οι πολιτάρχες μέχρι το 1833, οπότε έγινε η Δημοτική Αστυνομία. Το 1849 έχουμε διοικητική αστυνομία στον Πειραιά και στην Αθήνα, μέχρι το 1893 και μετά τη Στρατιωτική Αστυνομία. Λίγο αργότερα γίνεται η Αστυφυλακή για τους δήμους και η Χωροφυλακή για την ύπαιθρο, που υπάρχει μέχρι σήμερα εκτός από τις πόλεις Πάτρα, Κέρκυρα, Πειραιά και Αθήνα όπου το 1921 γίνεται Αστυνομία Πόλεων.

Καθήκον

Διαφύλαξη της ησυχίας και τάξης, δίωξη και πρόληψη του εγκλήματος, τροχαία κίνηση, υπηρεσία ηθών, αγορανομική υπηρεσία κ.ά. Υπάρχει και Δικαστική αστυνομία για τ' αδικήματα και τουριστική (από το 1935) για τουριστικούς τόπους και αρχαιολογικούς.

Ελληνική Αστυνομία

Το 1821 ιδρύεται με απόφαση των Προκρίτων Ύδρας η πρώτη Αστυνομία στην Ελλάδα. Η Ελληνική Αστυνομία με τη σημερινή της μορφή δημιουργήθηκε το 1984, με τη συγχώνευση της Χωροφυλακής και της Αστυνομίας Πόλεων.
Η αστυνομία αποτελείται από σώμα πολιτικών υπαλλήλων και ανήκει στο Υπουργείο Εσωτερικών.
Μπόσανσκι Όσρεντσι

Γεωγραφία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!

Ιστορία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!
Σαμάνθα Ράιαν

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στις 3 Μαρτίου 1978 στο Κάνσας. Είναι απόφοιτος του Shawnee Mission Northwest High School και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Κάνσας. Ήταν μέλος της φοιτητικής ένωσης Χι Ωμέγα. Άρχισε να εμφανίζεται σε έργα ακατάλληλα για ανηλίκους σε ηλικία 26 χρονών, και από τότε έχει πάρει μέρος σε περισσότερες από 140 ταινίες. Σκηνοθέτησε επίσης to «Sorority Sluts: Iota Eta Pi». Έγινε γνωστή σε λεσβιακούς ρόλους, και στο πλάι πολλών θρυλικών ηθοποιών στον τομέα αυτό, έχοντας για παρτενέρ τις Πέννυ Φλέιμ, Ανν Σκοτ και Τζούλια Ανν. Χαρακτηρίζεται για τις υποκριτικές της επιδόσεις σε λεσβιακά έργα με πλοκή, ενώ φημίζεται για τις σκηνές με παθιασμένα φιλιά, στοματικό σεξ και αληθινούς οργασμούς μπροστά στον φακό, κατά προτίμηση με πιο ηλικιωμένες γυναίκες. Όπως ανακοίνωσε τον Αύγουστο του 2011, σκοπεύει να αποσυρθεί από τα σκληρά πορνό, ενώ πρόκειται να συνεχίσει τις επιδόσεις της σε ερωτικές ταινίες χωρίς σκληρό σεξ, και ότι θα συνεχίσει να παρουσιάζεται ζωντανά στο διαδίκτυο μέσω της ζωντανής ιστοσελίδας της από το σπίτι.
517 Έντιθ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Έντιθ εκτιμάται σε 91,1 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι X, ενώ το άλβεδό της είναι 0,0387. Η `Εντιθ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 9 ώρες και 16 λεπτά.
Φρειδερίκος της Πρωσίας (1911-1966)

Βιογραφία

Ήταν ο τέταρτος γιος του Γουλιέλμου διαδόχου της Γερμανίας και της Καικιλίας, κόρης του Φρειδερίκου-Φραγκίσκου Γ΄ μεγάλου δούκα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν.
Το 1966 απεβίωσε στον ποταμό Ρήνο σε ηλικία 55 ετών και τάφηκε στο κάστρο Χοεντσόλερν.
1,1-διφθοροδισιλάνιο

Ονοματολογία

Η ονομασία 1,1-διφθοροδισιλάνιο προκύπτει αν η ένωση θεωρηθεί υποκατεστημένο δισιλάνιο (Si₂H₆), δηλαδή δισιλάνιο, δύο (2) άτομα υδρογόνου του οποίου, έχουν αντικατασταθεί από δύο (2) άτομα φθορίου. Το αριθμητικό πρόθεμα 1,1- δηλώνει ότι και τα δυο άτομα φθορίου συνδέονται με το ίδιο άτομο πυριτίου.

Δομή

Η μοριακή δομή του 1,1-διφθοροσιλανίου ομοιάζει γεωμετρικά με αυτήν του 1,1-διφθοραιθάνιου. Ωστόσο, οι δεσμοί Si-H είναι πολωμένοι κατά την έννοια Siδ+-Hδ-, γιατί το πυρίτιο έχει μικρότερη ηλεκτραρνητικότητα (1,90 κατά Paouling) και από τον άνθρακα (2,55 κατά Paouling) και από το υδρογόνο (2,20 κατά Paouling). Επίσης, η διαφορά ηλεκτραρνητικότητας μεταξύ πυριτίου και φθορίου (3,98 κατά Paouling) είναι πολύ μεγαλύτερη από την αντίστοιχη άνθρακα - φθορίου. Το γεγονός αυτό δίνει μεγάλο ποσοσστό ετεροπολικότητας στο δεσμό Si-F.
Προκόπιος Ανθέμιος

Βιογραφία

Ήταν γιος του Ανθεμίου αυτοκράτορα της Δύσης (β. 467-472) και της Μαρκίας Ευφημίας, κόρης του Μαρκιανού Αυτοκράτορα της Ανατολής. Αδέλφια του ήταν ο Μαρκιανός, ο Ανθεμίολος, ο Ρωμύλος και η Αλυπία, σύζυγος του Ρικίμερ magister militum της Δύσης.
Ζούσε στην Κωνσταντινούπολη, στην Αυλή του Λέοντα Α΄ του Θράκα. Ο πατέρας του είχε προσπαθήσει ανεπιτυχώς να ανακτήσει τη Ρωμαϊκή κυριαρχία πέρα από την Ιταλία και τη Γαλατία. Τότε ο αδελφός του Προκοπίου, ο Ανθεμίολος οδήγησε μία επίθεση εναντίον των Βισηγότθων (το 471), αλλά σκοτώθηκε. Η αδελφή τους Αλυπία παντρεύτηκε έναν βάρβαρο. Το 474 ο Λέων Α΄ απεβίωσε αφήνοντας δύο κόρες. Η μεγαλύτερη Αριάδνη είχε γεννηθεί, πριν ο πατέρας της γίνει βασιλιάς και είχε παντρευτεί τον Ζήνωνα στρατηγό από την Ισαυρία της Συρίας. Η νεότερη Λεοντία η πορφυρογέννητη είχε παντρευτεί τον Μαρκιανό, αδελφό του Προκοπίου.
Το 474 ο Ζήνων έγινε Αυτοκράτορας της Ανατολής, αλλά ο λαός της Κωνσταντινούπολης απεχθανόταν τους Ισαύρους, που τους θεωρούσε βαρβάρους. Αυτό το αίσθημα εκμεταλλεύτηκε ο Μαρκιανός και με τη βοήθεια των αδελφών του Προκοπίου και Ρωμύλου συγκέντρωσε στρατό από πολίτες και ξένους στην οικία του Καισάριου, νότια της Αγοράς του Θεοδοσίου και από εκεί βάδισαν ταυτόχρονα εναντίον του Παλατίου και της οικίας του Ίλλου στρατηγού από την Ισαυρία, υποστηρικτή του Ζήνωνα. Ο Αυτοκράτορας σχεδόν έπεσε στα χέρια των εξεγερθέντων, που κατά τη διάρκεια την ημέρας επικράτησαν του Ισαυρικού στρατού, τον οποίο χτυπούσαν οι πολίτες από τις στέγες των οικών τους. Όμως κατά τη νύκτα ο Ίλλος επέτυχε να βάλει στην Κωνσταντινούπολη μία μονάδα Ισαύρων στρατιωτών, που στάθμευαν στη Χακηδόνα· ακόμη δωροδόκησε τους στρατιώτες του Μαρκιανού, που φρουρούσαν τον Ζήνωνα, οι οποίοι τον άφησαν να διαφύγει. Το επόμενο πρωί οι τρεις αδελφοί, αντιλήφθηκαν το απέλπιδο της κατάστασης και ότι οι ενισχύσεις του Θεοδώριχου Στράβωνα δεν είχα φθάσει ακόμη· έτσι ζήτησαν καταφύγιο στο ναό των Αγ. Αποστόλων, συνελήφθησαν όμως από τους στρατιώτες του Ίλλου.
Εστάλησαν στην Καισάρεια της Καππαδοκίας. Εκεί με τη βοήθεια μερικών μοναχών προσπάθησαν να αποδράσουν. Ο Μαρκιανός απέτυχε, ενώ ο Προκόπιος Ανθέμιος και ο Ρωμύλος διέφυγαν στη Θράκη, όπου συνάντησαν τον Θεοδώριχο Στράβωνα. Αυτός αρνήθηκε να τους παραδώσει στον Ζήνωνα· μετέβησαν στη Ρώμη. Το 491 απεβίωσε ο Ζήνων και ο επόμενος Αυτοκράτορας Αναστάσιος Α΄ ο Δίκορος νυμφεύτηκε την Αριάδνη. Τότε επέστρεψε ο Προκόπιος και η Αυγούστα ζήτησε να διοριστεί έπαρχος του πραιτωρίου (praetorian prefect). Όμως ο Αναστάσιος Α΄ έκρινε, ότι η θέσει θέλει πιο πολλές γνώσεις από ό,τι έχει ο ανιψιός της. Το 515 ο Προκόπιος έγινε ύπατος (consul).
Ίσως ο Προκόπιος ταυτίζεται με τον Ανθέμιο, μάλλον πατρίκιο, σύζυγο της Εραΐδος, του οποίου ο γιος ονόματι Ζήνων μνηστεύτηκε μία ανιψιά του Ζήνωνα.
Μαρία Θηρεσία της Ισπανίας

Παιδικά χρόνια

Ως κόρη του Φιλίππου Δ΄ της Ισπανίας και της Ελισάβετ της Γαλλίας , ήταν Ινφάντα της Ισπανίας. Ως μέλος του οίκου των Αψβούργων, ήταν Αρχιδούκισσα της Αυστρίας. Η μητέρα της πέθανε όταν η ίδια ήταν έξι ετών.Ήταν εγγονή του Ερρίκου Δ της Γαλλίας και του Φίλιππου Γ της Ισπανίας .
Η Μαρία  Θηρεσία υπήρξε κληρονόμος του ισπανικού θρόνου για έντεκα χρόνια, από τον θάνατο του αδελφού της, Βαλτάσαρ-Καρόλου μέχρι τη γέννηση του ετεροθαλούς αδελφού της, Φιλίππου Ιωσήφ. Μετά τον θάνατο του Φιλίππου, υπήρξε κληρονόμος για άλλες πέντε μέρες πριν τη γέννηση του αδελφού της, Καρόλου Β΄. 
Η Μαρία Θηρεσία μεγάλωσε σε μια αυστηρή καθολική εκπαίδευση. Όταν ήταν οκτώ χρονών, πέθανε ο αδελφός της και κληρονόμος, Βαλτάσαρ-Κάρολος. Ο πατέρας της ξαναπαντρεύτηκε τη Μαριάννα της Αυστρίας, που ήταν μόλις τέσσερα χρόνια μεγαλύτερή της και πρώην αρραβωνιαστικιά του αδελφού της κι αυτή με τη Μαρία Θηρεσία ήταν πολύ κοντά.

Γάμος και βασιλεία

Το 1659, λόγω της συνθήκης που σταμάτησε τον Ισπανογαλλικό πόλεμο, η Μαρία Θηρεσία αρραβωνιάστηκε τον Λουδοβίκο ΙΔ΄ της Γαλλίας, γιο του Λουδοβίκου ΙΓ΄ της Γαλλίας και της Άννας της Αυστρίας. Ήταν διπλά πρώτα ξαδέλφια. Η Θηρεσία αναγκάστηκε να παραιτηθεί απ' όλα τα δικαιώματα αυτής και των απογόνων της στον ισπανικό θρόνο. Παντρεύτηκαν δι' αντιπροσώπου και, τον Ιούνιο του 1660, αυτοπροσώπως στη Γαλλία.O Λουδοβίκος τον πρώτο χρόνο του γάμου τους ήταν πιστός σε αυτήν .
Η Μαρία Θηρεσία ανέπτυξε μια πολύ καλή σχέση με την πεθερά και θεία της, βασίλισσα Άννακάτι που δεν συνηθιζόταν ,  ωστόσο, ο σύζυγός της άρχισε να έχει ερωμένες. Μία από αυτές, η Αθηναΐς του Μοντεσπάν, κακομεταχειριζόταν τη Μαρία Θηρεσία. Η επόμενη ερωμένη του, Φραγκίσκη του Μεντνόν, ενθάρρυνε τον βασιλιά να βελτιώσει τις σχέσεις του με τη σύζυγό του. Η Μαρία Θηρεσία αδιαφορούσε για την πολιτική και τη λογοτεχνία, κι ενδιαφερόταν για τα τυχερά παιχνίδια.
Η Μαρία  Θηρεσία αρρώστησε και πέθανε τον Ιούλιο του 1683. Ο σύζυγός της είπε ότι "Αυτό ήταν το μόνο πρόβλημα που μου δημιούργησε".
Die Zeit

Ιστορία

Το πρώτο φύλλο της εφημερίδας δημοσιεύθηκε στο Αμβούργο την 21η Φεβρουαρίου 1946. Συνιδρυτές της ήταν οι Γκερντ Μποτσερίους (Gerd Bucerius), Λόβις Λόρεντς (Lovis H. Lorenz, Ρίχαρντ Τύνγκελ (Richard Tüngel) και Έβανλτ Σμιντ ντι Σιμόνι (Ewald Schmidt di Simoni). Σημαντικό ιδρυτικό μέλος ήταν και η Μαριόν Ντένχοφ (Marion Gräfin Dönhoff), που έγινε συντάκτης της εφημερίδας το 1946 και εκδότρια της από το 1972 μέχρι τον θάνατό της το 2002, μαζί με τον πρώην καγκελάριο Χέλμουτ Σμιτ (Helmut Schmidt) (από το 1983) και αργότερα τους Γιόζεφ Γιόφε (Josef Joffe) και Μίκαελ Νάουμαν (Michael Naumann). Ο εκδοτικός οίκος Zeitverlag Gerd Bucerius, που έχει την έδρα του στο Αμβούργο, ανήκει στους Όμιλους Georg von Holtzbrinck Publishing Group και Dieter von Holtzbrinck Media. Η εφημερίδα κυκλοφορεί κάθε Πέμπτη.
Ως έντυπο ανήκει μάλλον στον χώρο της διανόησης. Έχει κατεύθυνση κεντρώα και φιλελεύθερη. Πολύ συχνά δημοσιεύει φακέλους εγγράφων, δοκίμια, άρθρα τρίτων προσώπων και αποσπάσματα από ομιλίες και διαλέξεις διάφορων συγγραφέων δίδοντας έμφαση στην οπτική γωνία καθενός εξ αυτών πάνω σε συγκεκριμένη πτυχή ενός θέματος που παρουσιάζεται σε διαδοχικά φύλλα.

Τιράζ

Το 1993 το τιράζ της εφημερίδας ήταν 500.000 αντίτυπα, ενώ το δεύτερο μισό του 2012 ανέρχονταν σε 504.072. ενώ εκτιμάται πως το αναγνωστικό κοινό της ανέρχεται σε λίγο περισσότερο από δύο εκατομμύρια. Το πρώτο τέταρτο του 2013 το τιράζ έφτασε στα 520.000 αντίτυπα.
Αθανάσιος Γ. Πετιμεζάς

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1826. Μπήκε στην Σχολή των Ευελπίδων, αναγκάστηκε όμως να διακόψει λόγω οικονομικών δυσχερειών. Άρχισε να πολιτεύεται στην επαρχία, και έγινε πληρεξούσιος Καλαβρύτων το 1862.
Διορίστηκε Υπουργός των Εξωτερικών. Το 1865 έγινε Νομάρχης Ναυπλίας, και δύο χρόνια αργότερα Νομάρχης Αττικής και Βοιωτίας.
Το 1871 επί Κουμουνδούρου διατέλεσε Υπουργός Παιδείας, το 1875 Υπουργός Οικονομικών και επί Τρικούπη δύο φορές Υπουργός Δικαιοσύνης.
Πέθανε στην Αθήνα στις 6 Σεπτεμβρίου 1885.
IPv4

Η χρήση διευθύνσεων IP είναι το κύριο μέσο που επιτρέπει στις συσκευές στο δίκτυο να εντοπίζουν η μια την άλλη και να επιτυγχάνεται η επικοινωνία από άκρο σε άκρο (end-to-end). H IP αναφέρεται και στα δύο πρωτόκολλα IPv4 και IPv6. Το IPv6 είναι η πιο πρόσφατη έκδοση της IP και αντικαταθιστά το IPv4. Δομή μιας διεύθυνσης IPv4 ονομάζεται μια διακεκομμένη δεκαδική σημείωση και αντιπροσωπεύεται απο τέσσερις δεκαδικούς αριθμούς από 0 έως 255 (π.χ. 192.168.1.14) . Με τη διεύθυνση IPv4 απαιτείται μάσκα υποδικτύου (subnet mask). Η μάσκα υποδικτύου είναι μια τιμή 32bit που χωρίζει το τμήμα δικτύου της διεύθυνσης από το τμήμα του κεντρικού υπολογιστή (host) (π.χ 255.255.255.0). Η  μάσκα υποδικτύου καθορίζει το συγκεκριμένο υποδίκτυο που η συσκευή είναι μέλος.
Πελλέας και Μελισσάνθη (Ντεμπυσσύ)

Υπόθεση έργου

Ο Άρχοντας Γκολώ, αρκετά προχωρημένης ηλικίας, συναντά σ΄ ένα κυνήγι του την πανέμορφη Μελισάνδη να κλαίει κοντά σε μια πηγή. Την μεταφέρει στο πύργο του και τελικά την νυμφεύεται. Στο μεταξύ ο Γκολώ ξαναβρίσκει τον ετεροθαλή αδελφό του Πελλέα. Η Μελισάνδη και ο Πελλέας κυριεύονται από ακατανίκητο αμοιβαίο και σφοδρό έρωτα. Ο Γκολώ βασανιζόμενος από ζηλοτυπία οδηγεί τον αδελφό του κοντά σε βάραθρο εκ του οποίου οι αναθυμιάσεις είναι θανατηφόρες. Εκεί τον συμβουλεύει να απομακρυνθεί από την Μελισάνδη. Διαρκώς όμως ανήσυχος, μάταια προσπαθεί να αποσπάσει ομολογία και από τον μικρό του γιο τον Υνιόλ (από τον πρώτο του γάμο) που είναι και ο μοναδικός μάρτυς των κρυφών συναντήσεων των ερωτευμένων. Ο Πελλέας που έχει αποφασίσει να φύγει συναντά για τελευταία φορά την Μελισάνδη, και ενώ οι νέοι συνομιλούν εμφανίζεται ο Γκολώ και με το ξίφος του φονεύει τον Πελλέα και τραυματίζει την Μελισάνδη που υποκύπτει στο τραύμα της αφού προηγουμένως φέρνει στη ζωή ένα κοριτσάκι, χωρίς ποτέ όμως να δώσει απάντηση σε καμία από τις βάναυσες ερωτήσεις του Γκολώ.