google/wiki40b huggingface dataset:
Στίλπων Κυριακίδης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Κομοτηνή και ήταν μοναχοπαίδι του ιατρού Παρασκευά Κυριακίδη και της Φωτεινής Ψάλτου η οποία ήταν δασκάλα. Σχολείο πήγε στην Κομοτηνή και στις Σέρρες και το το 1907 φοίτησε στην Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1907 ο καθηγητής Νικόλαος Πολίτης (καθηγητής της ελληνικής Αρχαιολογίας και Μυθολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, θεωρείται ο «πατέρας» της Επιστήμης της Λαογραφίας στην Ελλάδα ) πρόσθεσε στις πανεπιστημιακές διαλέξεις και το μάθημα της λαογραφίας το οποίο παρακολούθησε ως φοιτητής τότε ο Κυριακίδης. 
Το 1911 δίδαξε στη Ζωσιμαία Σχολή των Ιωαννίνων και το 1912-14 έγινε Γυμνασιάρχης στο Παγκύπριο Γυμνάσιο Λευκωσίας της Κύπρου. Το 1914 ανέλαβε την σύνταξη του Ιστορικού Λεξικού της Ελληνικής Γλώσσας και το 1918 γίνεται διευθυντής  του νεοσύστατου Λαογραφικού Αρχείου της Ακαδημίας Αθηνών το οποίο ιδρύθηκε από τον Νικόλαο Πολίτη  . Το 1926 διορίστηκε ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης μέχρι να συνταξιοδοτηθεί το 1957. Η πανεπιστημιακή έδρα είχε το όνομα "Έδρα της Θρησκείας των Αρχαίων Ελλήνων, του Ιδιωτικού αυτών Βίου και της Λαογραφίας". Την εποχή εκείνη οι λαογραφικές σπουδές στην Ελλάδα είχαν αρχαιογνωστικό ενδιαφέρον και ο Κυριακίδης προωθούσε την διάσωση του παραδοσιακού πολιτισμού της βόρειας Ελλάδας . Παράλληλα με την ακαδημαϊκή θέση στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης συνέχισε την οργάνωση του Λαογραφικού Αρχείου. Κατά την πανεπιστημιακή καριέρα του διετέλεσε τρεις φορές Κοσμήτωρ της Φιλοσοφικής και δύο φορές Πρύτανης (το 1934 και το 1942) του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Ο Στίλπων Κυριακίδης είναι επίσης ιδρυτικό μέλος της Εταιρίας Μακεδονικών Σπουδών.
Γιάννης Μάρκου

Καριέρα

Ο Γιάννης Μάρκου έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο της πετοσφαίρισης το 2006, όταν και βρέθηκε στις ακαδημίες του Ολυμπιακού σε ηλικία 14 ετών. Πέρασε από όλα τα στάδια των ακαδημιών του Ολυμπιακού, κατακτώντας παράλληλα αρκετούς τίτλους.
Ενώ στην αρχή της καριέρας του ξεκίνησε με την προοπτική να αγωνίζεται ως κεντρικός, δοκιμάστηκε περισσότερο υπό τις οδηγίες του επικεφαλής των Ακαδημιών του Ολυμπιακού Σπύρου Σαραντίτη, ως ακραίος. Στις δοκιμές αυτές ανταποκρίθηκε με μεγάλη επιτυχία με αποτέλεσμα πλέον να λογίζεται ως ακραίος. 
Τον Σεπτέμβριο του 2011, ο Γιάννης Μάρκου υπέγραψε με την ομάδα του Πειραιά το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο, σε ηλικία 19 ετών, με αποτέλεσμα να λογίζεται πλέον ως μέλος της πρώτης ομάδας του Ολυμπιακού. Ήταν ο τρίτος παίκτης εκείνη τη χρονιά που προερχόταν από τις ακαδημίες του συλλόγου και υπέγραφε επαγγελματικό συμβόλαιο με την ομάδα καθώς είχαν προηγηθεί οι Παύλος Κουζούνης και Μενέλαος Κοκκινάκης. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, ο Γιάννης Μάρκου είχε καταφέρει να κατακτήσει δύο πρωταθλήματα ΕΣΠΕΔΑ Παίδων (2008, 2009) και δύο πρωταθλήματα ΕΣΠΕΔΑ Εφήβων (2010, 2011).
Κατά τη διάρκεια της πρώτης του χρονιάς στην πρώτη ομάδα του Ολυμπιακού δεν είχε μεγάλο χρόνο συμμετοχής, με αποτέλεσμα να αγωνίζεται τη σεζόν 2011-12 περισσότερο με την ομάδα των Εφήβων για το Πρωτάθλημα ΕΣΠΕΔΑ, το οποίο και κατέκτησε. Σε εθνικό επίπεδο, δεν πανηγύρισε κάποιο τίτλο καθώς την αγωνιστική περίοδο 2011-12, η ομάδα που υπερίσχυσε σε όλες τις εγχώριες διοργανώσεις ήταν ο Ηρακλής Θεσσαλονίκης. Δε συνέβη ωστόσο το ίδιο την επόμενη χρονιά, καθώς η ομάδα του Πειραιά κατέκτησε όλους τους εγχώριους τίτλους που διεκδίκησε (Πρωτάθλημα, Κύπελλο και Λιγκ Καπ Ελλάδας).
Στις 18 Ιουλίου του 2013, ανακοινώθηκε επίσημα η απόκτηση του Γιάννη Μάρκου από τον Παμβοχαϊκό. Στην ομάδα του Βραχατίου Κορινθίας παρέμεινε μέχρι το 2012, όπου και μεταπήδησε στον Φοίνικα Σύρου. Στην ομάδα της Σύρου, παραμένει μέχρι σήμερα.
Σχέσεις Ελλάδας-Ινδονησίας

Ιστορία

Οι διπλωματικές σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Ινδονησίας, ιδρύθηκαν το 1960. Ωστόσο, μέχρι τη δεκαετία του 1990 δεν είχαν καθοριστεί οριστικά με πρέσβεις και πρεσβείες στις δύο χώρες. Η πρεσβεία της Ινδονησίας στην Αθήνα άνοιξε το 1994, ενώ η πρεσβεία της Ελλάδας στη Τζακάρτα άνοιξε το 1997. Μερικές δεκάδες Έλληνες κατοικούν στην Ινδονησία, ως επί το πλείστον στην Τζακάρτα και το Μπαλί. Οι περισσότεροι είναι ελεύθεροι επαγγελματίες.

Συνεργασίες

Οι κυβερνήσεις της Ελλάδας και της Ινδονησίας υπέγραψαν διάφορες συνεργασίες και συμφωνίες, όπως η συμφωνία αεροπορικών μεταφορών. Τα δύο έθνη έχουν συμφωνήσει να καθιερώσουν συνεργασίες στη ναυτιλία και τουρισμό, τομείς, που περιλαμβάνει την εμπορική ναυτιλία και τη κρουαζιέρα.
Αντουάν Χέι

Συλλογική καριέρα

Ο Χέι έπαιξε κυρίως για την Φορτούνα Ντίσελντορφ και τη Σάλκε στη Γερμανία, καθώς και στις Τένις Μπορούσια Βερολίνου, Φορτούνα Κολωνίας, ΦφΛ Όσναμπρικ, Ανόρθωσις Αμμοχώστου και ΦφΡ Νοϊμύνστερ.

Προπονητική καριέρα

Ο Χέι ξεκίνησε την προπονητική καριέρα στη Γερμανία με την ΦφΡ Νοϊμύνστερ πριν από τη μετάβαση στην Αφρική για να αναλάβει το Λεσότο. Ήταν επίσης προπονητής της Γκάμπια από το Σεπτέμβριο του 2006 μέχρι το Μάρτιο του 2007. Η θητεία του στη Γκάμπια αμαυρώθηκε από ανησυχίες σχετικά με τα χρήματα. Διορίστηκε προπονητής της Λιβερίας το Φεβρουάριο του 2008. Το Φεβρουάριο του 2009, διορίστηκε προπονητής της εθνικής Κένυας. Μετά από διαφωνίες με το διοικητικό σώμα πάνω από την επιλογή της ομάδας, αποχώρησε από την Κένυα και την εθνική ομάδα λίγο πριν το τελικό των προκριματικών του Παγκόσμιου Κυπέλλου κατά της Νιγηρίας.
Αργότερα, εργάστηκε ως Τεχνικός Διευθυντής για τη Λιβυκή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία από το 2010 έως το 2014, ενώ εργάστηκε στον ίδιο ρόλο για την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία του Μπαχρέιν από το 2015 μέχρι το 2016. Το Νοέμβριο του 2016, επέστρεψε στη προπονητική με το Σουδανικό σύλλογο Αλ-Μερίχ, αλλά απολύθηκε τον Ιανουάριο του 2017, λόγω κακών αποτελεσμάτων αμέσως μετά την ισοπαλία με την ΑΣ Αλί Σαμπιέχ Τζιμπουτί Τέλεκομ στο Συλλογικό Πρωτάθλημα ΟΥΑΦΑ του 2017.
Τον Φεβρουάριο του 2017 ήταν ένας από τους προπονητές με την λίστα των υποψηφίων για τη θέση του προπονητή της εθνικής Ρουάντας. Διορίστηκε διευθυντής της εθνικής ομάδας της Ρουάντας τον Μάρτιο του 2017. Ζήτησε να παραιτηθεί τον Ιανουάριο του 2018.
Τον Μάιο του 2018, διορίστηκε σε διπλό ρόλο ως προπονητής της εθνικής Μιανμάρ και της ομάδας Κ23 της χώρας σε συμβόλαιο 1.5 έτους.

Προσωπικά

Ο πατέρας του, ο Τζόνι Χέι, ήταν επίσης επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, που αγωνίστηκε για τις ΜΣΦ Ντούισμπουργκ, Αρμίνια Μπίλεφελντ, Γκρασχόπερς και Φορτούνα Κολωνίας μεταξύ των ετών 1972 και 1980.
Ο άγνωστος

Πλοκή

Ο Δρ. Μάρτιν Χάρις (Λίαμ Νίσον) πέφτει σε κώμα εξαιτίας ενός τροχαίου ατυχήματος κατά τη διάρκεια ενός επαγγελματικού ταξιδιού του στο Βερολίνο, στο οποίο τον συνοδεύει η γυναίκα του. Όταν συνέρχεται, τον περιμένει μια δυσάρεστη έκπληξη, καθώς ανακαλύπτει ότι ένας άλλος άνδρας (Έινταν Κουίν) έχει κλέψει την ταυτότητά του. Κανένας δεν τον αναγνωρίζει πια, ούτε η γυναίκα του, ενώ οι Αρχές τον αγνοούν και τον αντιμετωπίζουν με δυσπιστία.
Μια απίθανη σύμμαχος (Ντιάνε Κρούγκερ) θα τον βοηθήσει να αποκαλύψει τελικά την αλήθεια, αφού πρώτα αμφισβητήσει την πνευματική του υγεία.
Κάρολος Σόμερσετ, 4ος δούκας του Μπωφόρ

Οπαδός του Τόρις

Ο Σόμερσετ υποστήριξε στο Κοινοβούλιο την παραδοσιακή γραμμή των Τόρις και ψήφισε εναντίον του αποκλεισμού της Πράξης των Δοκιμών, αυτό δείχνει την πολυπλοκότητα του Ιακωβιτισμού που αν και αντί - Καθολικοί υποστήριζαν μορφή Καθολικής μοναρχίας. Την εποχή εκείνη κυριαρχούσαν οι Ουίγοι υπό την ηγεσία του Ρομπέρ Ουάλπολ (1676 - 1745) ενώ οι Τόρις είχαν αποκλειστεί, τον Φεβρουάριο του 1742 ο Ουάλπολ διώχθηκε από μια συνωμοσία στην οποία συμμετείχαν οι Τόρις, ο Πάτρικ Ουίγκς που ήταν αντίθετος στην εξωτερική πολιτική και μια μερίδα νεαρών οπαδών του Φρειδερίκου, πρίγκιπα της Ουαλίας με σημαντικότερο τον Γουίλιαμ Πίτ. Μπροστά στην οργή των συμμάχων των Τόρις o Πάτρικ Ουίγκς συνομίλησε με τους Ουίγους συναδέλφους του και το 1744 ο κόμης του Γκάγουερ , αρχηγός των Τόρις μπήκε στην Κυβέρνηση του Μπρόαμ Μπόττομ. 
Η νέα κυβέρνηση εξακολουθούσε να τον αγνοεί, του συμπεριφερόταν σαν αρχηγό των Τόρις χωρίς να τον υπολογίζει στην λήψη αποφάσεων. Ο 3ος δούκας του Μπωφόρ αδελφός του Καρόλου Σόμερσετ ζήτησε βοήθεια από την Γαλλική κυβέρνηση για την εισβολή και την αποκατάσταση των Στιούαρτ , ο ίδιος ο Σόμερσετ και σαν δούκας αργότερα δήλωσε την υποστήριξη του στους Γάλλους και τους ζήτησε τον Αύγουστο του 1745 στρατιωτική βοήθεια. Ο Σιμόν Φρέιζερ που συμμετείχε σε μια εξέγερση 45 ευγενών και αργότερα εκτελέστηκε δήλωσε ότι "αν δεν του είχε προσφέρει ο Μπωφόρ 12.000 δολάρια δεν θα έκανε τίποτα". Οι αριστοκράτες ήταν οπαδοί των Ιακωβιτιστών γι'αυτό δεν ανέλαβαν δράση εναντίον των Μπωφόρ.

Σύγκρουση του Γεωργίου Β΄ με τον γιο του

Οι περίπλοκες πολιτικές σχέσεις τον 18ο αιώνα έφεραν την εχθρότητα ανάμεσα στα μέλη του Οίκου του Αννόβερου, ο Γεώργιος Β΄ της Μεγάλης Βρετανίας υποστήριζε τους Ουίγους ενώ ο γιος του Φρειδερίκος, Πρίγκιπας της Ουαλίας τους Τόρις όπως πολλοί από τους Ιακωβίτες. Το πρόγραμμα του πρίγκιπα ήταν πιο αποτελεσματικό στην αλλαγή των κατεστημένων θεσμών και ο Μπωφόρ αποφάσισε τον Μάιο του 1749 να τον υποστηρίξει, ο Χόρας Ουάλπολ (1717 - 1797) καταγράφει την παρουσία του σε μια συνάντηση "ανάμεσα στον πρίγκιπα και τους Ιακωβίτες". Τον Σεπτέμβριο του 1750 ο Μπωφόρ και ο λόρδος του Γουέστμορλαντ ήταν πρόεδροι σε μια συνάντηση Άγγλων Ιακωβιτών που έγινε με την ευκαιρία της μυστικής επίσκεψης του Καρόλου Στιούαρτ στο Λονδίνο, ήταν μια από τις τελευταίες κινήσεις των Ιακωβιτών. Ο Κάρολος Σόμερσετ πέθανε στις 28 Οκτωβρίου 1756 και τάφηκε στον οικογενειακό θόλο στο Μπάντμιντον στο Γκλόστερσαιρ. Μια σύγχρονη επιγραφή γράφει "ήταν ένας άνθρωπος πνευματώδης και δραστήριος, δεν είχε ηθικούς φραγμούς αλλά και οι πολιτικές του ικανότητες ήταν περιορισμένες".
Επιδαύρια

Τα Επιδαύρια ήταν αρχαία θρησκευτική εορτή που τελούσαν στην αρχαία Αθήνα, τη μία των ημερών των Μεγάλων Ελευσινίων, σε ανάμνηση της μύησης του Ασκληπιού στα εν λόγω Ελευσίνια μυστήρια.
Η εορτή των Επιδαυρίων συνεχιζόταν και κατά τη διάρκεια της νύκτας, ως ολονυκτία, όπως επισημαίνεται σε αρχαία επιγραφή με τον χαρακτηρισμό παννυχίς, που βρέθηκε το 1876 στο Ασκληπιείο της Αθήνας και που ανάγεται στο 136 π.Χ.. Στην εν λόγω πινακίδα αναφέρεται επίσης και κάποιος ιερέας που προσέφερε την κόρη του «αρρηφορούσα εις τα Επιδαύρια». Από το γεγονός αυτό, συνδυαζόμενο με άλλες αναφορές που αφορούν «κανηφόρους», ο Leéhat συμπεραίνει ότι κατά την εορτή αυτή τελούσαν ιερά πομπή, που ξεκινούσε από το Ελευσίνιο και έφθανε ως στο Ασκληπιείο, ή μέχρι τον ιερό βωμό της Δήμητρας Χλόης.
Ως ημέρα εορτασμού των Επιδαυρίων, ο Γερμανός Λουδοβίκος Πρέλερ προσδιόρισε τη 19η του μήνα Βοηδρομιώνα, θεωρώντας ότι τα Επιδαύρια αποτελούσαν την τελευταία φάση των προπαρασκευαστιών τελετών των Ελευσινίων που τελούνταν στην Αθήνα, κατά την οποία και ξεκινούσε η μεγάλη ιερά πομπή. Την άποψη αυτή παραδέχεται και ο Φ. Λένορμαντ.
Η αρχαιολογική σκαπάνη έφερε στο φως, το 1876 ανάγλυφη πλάκα από το Ασκληπιείο της Αθήνας που απεικονίζει μέρος της εορτής των Επιδαυρίων. Συγκεκριμένα στην εν λόγω πλάκα απεικονίζονται κατά σειρά από αριστερά προς τα δεξιά η Περσεφόνη όρθια να κρατεί διπλή αναμμένη δάδα και δίπλα της να κάθεται επί κυκλικού βάθρου η θεά Δήμητρα. Στη συνέχεια δίπλα στη Δήμητρα φέρεται όρθιος ο Ασκληπιός να ατενίζει την «αρρηφορούσα» ιερά πομπή που πλησιάζει τον ιερό χώρο. Από την παράσταση αυτή καθίσταται εμφανές ότι και η εορτή των Επιδαυρίων ήταν μία από τις εορτές προς τιμή των χθονίων θεοτήτων που λατρεύονταν στην αρχαία Ελλάδα.
Αλεξάντερ Πόουπ

Πρώτα χρόνια

Ο Πόου γεννήθηκε στο Λονδίνο στις 21 Μαΐου του 1688 και ήταν γιος Ρωμαιοκαθολικών γονιών. Ο πατέρας του ήταν έμπορος υφασμάτων. Το 1690 και στην ηλικία των δύο ετών, ο Πόουπ νόσησε από φυματίωση, η οποία είχε ως αποτέλεσμα να σταματήσει η σωματική του ανάπτυξη και τον κατέστησε ασθενικό άτομο.
Ο Πόουπ αντιμετώπισε τους περιορισμούς που ασκούσε η αγγλικανική εκκλησία εναντίον των Καθολικών στο επίπεδο της διαβίωσης και της εκπαίδευσης. Έμαθε ανάγνωση από τη θεία του και πήγε στο Twyford School περίπου το 1698-1699. Εκπαιδεύτηκε από καθολικούς ιερωμένους και έμαθε λατινικά, αρχαία ελληνικά, γαλλικά και ιταλικά. Ωστόσο, επειδή η πανεπιστημιακή εκπαίδευση του ήταν απαγορευμένη και η σωματική του κατάσταση τον εμπόδιζε να ασχοληθεί σε οποιοδήποτε επάγγελμα, καταπιάστηκε με την ποίηση, στην οποία είχε μεγάλη έφεση.

Έργα

Το 1711 δημοσίευσε ένα ποίημα περί ποιητικής τέχνης, το Δοκίμιο για την Κριτική, όπου «συμπύκνωνε τον Οράτιο και τον Μπουαλώ σε 744 στίχους» και εξέπληξε τους κριτικούς. Το 1712 με την Αρπαγή της Μπούκλας (ποιητική απόδοση ενός πραγματικού ερωτικού επεισοδίου της εποχής) διασκέδασε την καλή κοινωνία του Λονδίνου και χαρακτηρίστηκε ως ο ευφυέστερος ποιητής της Αγγλίας.
Το 1715 άρχισε να εκδίδεται η μετάφρασή του της Ιλιάδας, την οποία μετέφρασε πρώτος στα αγγλικά. Η επιτυχία που σημείωσε ήταν τεράστια, σε φιλολογικό και οικονομικό επίπεδο. Αγόρασε μια έπαυλη στο Τουίκενχαμ με κήπο πέντε στρεμμάτων, τον οποίο σχεδίασε σε «φυσικό» στυλ και κατασκεύασε ένα σπήλαιο με φανταστική διακόσμηση. Εκεί δεχόταν τους φίλους του, τον Σουίφτ, τον Μπόλινμπροκ, την λαίδη Μόνταγκιου και τον Βολταίρο.
Το 1728 δημοσίευσε την Βλακειάδα (The Dunciad), επιτιθέμενος εναντίον των εχθρών του, συγγραφέων και κριτικών. Εκείνη την περίοδο, ο Πόουπ έβγαινε από το σπίτι του με δύο πιστόλια στην τσέπη κι ακολουθούμενος από ένα λυκόσκυλο. Το βιβλίο έγινε ανάρπαστο και σε μεταγενέστερες εκδόσεις οι επιθέσεις επεκτάθηκαν σε παιδαγωγούς, ελεύθερους στοχαστές και άλλες κατηγορίες που κατά την γνώμη του Πόουπ πληρούσαν τα κριτήρια για να συμπεριληφθούν στο έργο του.
Το 1733 δημοσίευσε το φιλοσοφικό ποίημα Δοκίμιον Περί του Ανθρώπου, στο οποίο είναι φανερή η επίδραση του Μπόλινμπροκ, προς τον οποίο απευθύνεται το ποίημα. Πρόκειται για έργο στο οποίο εκφράζονται ντεϊστικές απόψεις. Παρά την Καθολική του πίστη και παρά την εμπεριεχόμενη παρότρυνσή του στο ποίημα να ακολουθείται ο δρόμος του Θεού, ο Θεός του Πόουπ είναι η Πρώτη Αιτία και μόνο.
Το 1735 άρχισε ξανά επιθέσεις κατά των εχθρών του, με την αυτοβιογραφική του Επιστολή προς τον Δρ. Άρμπουθνοτ.

Θάνατος

Από το 1741 έπασχε από υδρωπικία, η οποία τον εμπόδιζε να περπατήσει, και από άσθμα, το οποίο δυσκόλευε την αναπνοή του. Απεβίωσε στη βίλα του στο Τουίκεναμ, στις 30 Μαΐου του 1744.
Φιλελεύθερο κόμμα (Ραντοσλαβίστς)

Το Φιλελεύθερο κόμμα (βουλγαρικά : Либерална партия), επίσης γνωστό ως οι Ραντοσλαβίστς (βουλγαρικά : радослависти) ήταν ένα πολιτικό κόμμα στη Βουλγαρία από το 1887 μέχρι το 1920.

Ιστορία

Το κόμμα ιδρύθηκε από τον Βασίλ Ράντοσλαβοφ όταν αποχώρησε από το Λαϊκό Φιλελεύθερο κόμμα το 1887.
Στις εκλογές του 1894 το κόμμα κερδίζει 27 έδρες. Κατά τη διάρκεια του 1899 το κόμμα θα συγχωνευθεί σύντομα με το Λαϊκό Φιλελεύθερο κόμμα για να σχηματίσουν το Ηνωμένο Φιλελεύθερο κόμμα, αλλά χωρίζονται και πάλι μέσα στο ίδιο έτος. Τον Απρίλιο του 1899 κέρδισε την απόλυτη πλειοψηφία στην Εθνοσυνέλευση με 89 από τις 169 έδρες. Ωστόσο το κόμμα μείωσε τη δύναμη του σε μόλις πέντε έδρες στις εκλογές του 1901. Θα κερδίσει επτά έδρες το 1902 και εννέα το 1903. Το 1904 μια ομάδα μελών εκδιώχθηκαν όταν προσπάθησαν να καθαιρέσουν από αρχηγό του κόμματος τον Ραντοσλαβοφ, και ίδρυσαν το Νέο Φιλελεύθερο κόμμα'
Στις εκλογές του 1908 το κόμμα είδε να μειώνεται η δύναμή του σε πέντε έδρες. Στις εκλογές για τη συνταγματική συνέλευση του 1911 κέρδισε 6 από τις 410 έδρες, αργότερα κέρδισε επτά έδρες στις κοινοβουλευτικές εκλογές μέσα στο έτος.
Για τις εκλογές του 1913 το κόμμα συμμάχησε με το Λαϊκό Φιλελεύθερο κόμμα και το Νέο Φιλελεύθερο κόμμα για να σχηματίσουν τη Φιλελεύθερη συμμαχία, με τη συμμαχία να αναδείχνεται ως η μεγαλύτερη παράταξη στην Εθνοσυνέλευση κατέχοντας 88 από τις 204 έδρες. Το Φιλελεύθερο κόμμα ήταν η μεγαλύτερη από τις τρεις ομάδες της συμμαχίας με 54 έδρες, και ο Βασίλ Ράντοσλαβοφ έγινε πρωθυπουργός για δεύτερη φορά. Η συμμαχία συνεχίστηκε στις εκλογές του 1914όπου κέρδισε απόλυτη πλειοψηφία και ο Ράντοσλαβοφ παραμένει πρωθυπουργός. Ο Ράντοσλαβοφ απολύθηκε από πρωθυπουργός μετά την ήττα της Βουλγαρίας στον Α΄Παγκόσμιο πόλεμο και το κόμμα δεν αμφισβήτησε τις εκλογές του 1919. Στις εκλογές του 1920 το κόμμα συμμετείχε σε συμμαχία με το Νέο Φιλελεύθερο κόμμα και την πολιτική ομάδα Γκαναδίφ του Λαϊκού Φιλελεύθερου κόμματος αλλά απέτυχε να κερδίσει μια έδρα. Τα τρία αυτά κόμματα συγχωνεύθηκαν το ίδιο έτος για να σχηματίσουν το Εθνικό Φιλελεύθερο Κόμμα.
Ίβαν Πούτσκι

Καριέρα

Το ντεμπούτο του ο Πούτσκι το έκανε το 1968, ενώ η καριέρα του διήρκεσε ως το 1987 όταν αποφάσισε να αποσυρθεί.

Κόντρες

Ο Πούτσκι στην καριέρα του, είχε ως σύμμαχο για λίγο διάστημα τον Τίτο Σαντάνα. Αντίθετα, εχθρούς σεναριακά δημιούργησε αρκετούς. Η σπουδαιότερη κόντρα του, ήταν στην προσπάθεια να κατακτήσει το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα WWE, κόντρα στον πρωταθλητή Μπίλι Γκράχαμ, αφού ήταν και οι δύο μπόντιμπιλντερ και υπήρχε μια διαφορετική ένταση. Έχει αντιμετωπίσει ακόμα, παλαιστές όπως ο Άιρον Σέικ, ο Ιβάν Κόλοφ, ο Τζέσε Βεντούρα και άλλοι.

Διακρίσεις

Στην καριέρα του, ο σημαντικότερος τίτλους που κατέκτησε ήταν το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ομάδων μαζί με τον Τίτο Σαντάνα. Του είχαν δοθεί οι χαρακτηρισμοί, "Πολωνικό Χάμερ" και "Πολωνική Δύναμη".
Όσιος Νίκων ο "Μετανοείτε"

Βιογραφία

Ο όσιος Νίκων, κατά κόσμον Νικήτας, γεννήθηκε περίπου το 925 στην Παφλαγονία, σ' ένα χωριό κοντά στην Τραπεζούντα, από επιφανείς, πλούσιους και ευσεβείς γονείς. Τα Συναξάρια δίδουν την πληροφορία πως ήταν Αρμένιος στην καταγωγή. Οι γονείς του τον αναθρέψανε «ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσία Κυρίου». Σαν παιδί περιφρονούσε τις διασκεδάσεις, τους χορούς και γενικά τις κοσμικές τέρψεις της εποχής του και ζούσε βίο εγκρατή επιθυμώντας να αφιερωθεί στο Θεό. 
Μια μέρα τον έστειλε ο πατέρας του, που είχε πολλά κτήματα, να επιστατήσει απάνω στους εργάτες που δουλεύανε σ’ αυτά, και σαν είδε τον κόπο και τον ιδρώτα που χύνανε αυτοί οι άνθρωποι, τόσο λυπήθηκε η ψυχή του, που σε ηλικία 20 ετών παράτησε παρευθύς τα κτήματά του και τους γονιούς του. Ύστερα πήγε στην Ιερά Μονή Χρυσής Πέτρας, στα βουνά του Πόντου, όπου ζήτησε να μείνει ως μοναχός. Εκεί έλαβε και το όνομα Νίκων. Ο νεαρός μοναχός έδειξε ασυνήθιστη πνευματική πρόοδο, προσευχόμενος, αγρυπνώντας, μελετώντας και εργαζόμενος. 
Η παραμονή του όμως δεν διάρκεσε πάνω από 12 χρόνια. Το 961 έφτασε στην Κρήτη, την οποία μόλις είχε απελευθερώσει από τον αραβικό ζυγό ο Νικηφόρος Β´ Φωκάς. Με έδρα τη Γόρτυνα Κρήτης επέδειξε ιδιαίτερο ιεραπο­στολικό ζήλο. Αφού έδρασε κυρίως στην ανατολικοκεντρική Κρήτη, συνέχισε τις περιοδείες του στην Επίδαυρο, την Αθήνα, την Εύβοια, τη Θήβα, την Κόρινθο, το Ναύπλιο, τη Σπάρτη, τη Μάνη και σε αρκετές περιοχές της Μεσσηνίας, για να καταλήξει στη Σπάρτη, όπου και παρέμεινε για 30 περίπου χρόνια. Ο όσιος Νίκων είχε αναλάβει ιεραποστολική δράση, είχε γίνει μέγας κήρυκας του ευαγγελίου και συνισταμένη του κηρύγματός του ήταν η μετάνοια. Στο ιδιαίτερο θερμό και γεμάτο ζήλο κήρυγμά του επαναλάμβανε διαρκώς τη φράση του Ιωάννη του Βαπτιστή "Μετανοείτε, ήγγικε γαρ η βασιλεία των ουρανών", γι' αυτό και του δόθηκε το προσωνύμιο "μετανοείτε". Η παράδοση έχει συνδέσει το όνομά του με την οικοδόμηση του ναού του Σωτήρος Χριστού, λείψανα του οποίου σώζονται στην ακρόπολη της αρχαίας Σπάρτης, καθώς και με πλήθος άλλων ενεργειών που βοήθησαν τους κατοίκους της περιοχής. Πέθανε στη Σπάρτη στις 26 Νοεμβρίου του 998. 
Τα της ζωής του και του έργου του γνωρίζουμε από τον Βίο του (που σώζεται σε δύο παραλλαγές) και από τη Διαθήκη του που σώζεται σε δημοτική μετάφραση. Mε τον βίο του ασχολήθηκαν, λόγω της μεγάλης θρησκευτικής και εθνικής σημασίας, επιφανείς Γερμανοί ιστορικοί του Μεσαίωνα, όπως ο Καρλ Χοπφ, ο Γουσταύος Χέρτσμπεργκ και ο Φέρντιναντ Γκρεγκορόβιους. 
Προς τιμήν του, το χωριό Πολιάνα στη Μάνη μετονομάστηκε το 1929 σε Άγιος Νίκων.
Βλάντισλαφ Α΄ Χέρμαν

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Καζιμίρ Α΄ τού αποκαταστάτη βασιλιά της Πολωνίας και της Μαρία Ντομπρονιέγκα των Ρουρικιδών, κόρης τού Βλαντίμιρ Α΄ μεγάλου πρίγκιπα του Κιέβου.
Δεν προοριζόταν για τη διαδοχή, αλλά όταν ο μεγαλύτερος αδελφός του, ο Μπολέσλαφ Β΄ έφυγε από την Πολωνία το 1079, ο Βλάντισλαφ Α΄ Χέρμαν προήχθη σε δούκα της Πολωνίας. Οι απόψεις διαφέρουν στο αν έπαιξε ενεργό ρόλο στην εκτόπιση τού αδελφού του ή τού δόθηκε η εξουσία, επειδή ήταν ο πιο κατάλληλος. Το 1080 με σκοπό να βελτιώσει τις σχέσεις της χώρας με τη Βοημία, νυμφεύτηκε την κόρη τού Βρατισλάου Β΄ δούκα της Βοημίας. Μετά από αυτό η πολιτική του έκλινε υπέρ του κατευνασμού με τη Γερμανία, της οποίας αποδέχθηκε την επικυριαρχία. Το 1085 στο Μάιντς ο Ερρίκος Δ΄ της Γερμανίας ανακοίνωσε τον Βρατίσλαο Β΄ ως βασιλιά της Βοημίας και της Πολωνίας. Ο Βρατίσλαος Β΄ ήταν σύζυγος της Σβιετοσλάβας των Πιαστ, αδελφής τού Βλάντισλαφ Α΄ Χέρμαν· ο τελευταίος αποδέχθηκε την αναγόρευση. 
Δεν ζήτησε το Πολωνικό στέμμα, λόγω του ότι ήταν υποτελής. Σύντομα οι ευγενείς της Πολωνίας τον πίεσαν να επαναφέρει τον γιο τού Μπολέσλαφ Β΄, τον Μιέσκο, που ζούσε εξόριστος στην Πολωνία και ήταν ο νόμιμος διάδοχος. Ο νεαρός έγινε πρίγκιπας της Κρακοβίας, υποτελής τού Βλάντισλαφ Α΄ Χέρμαν και εγκατέλειψε τη διεκδίκησή του στον θρόνο, με αντάλλαγμα να είναι πρώτος στη διαδοχή. Ο Βλάντισλαφ Β΄ Χέρμαν δέχθηκε, διότι είχε ως τότε ένα μόνο νόθο τέκνο. Το 1089 έκανε δεύτερο γάμο με την κόρη τού Ερρίκου Δ΄ της Γερμανίας.
2628 Κοπάλ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Κοπάλ είναι άγνωστα.
Το χρονικό του Τσάχτλανγκ

Περιγραφή και ιστορικό

Οι εικόνες περιγράφουν σκηνές πολέμου, στρατιωτικής, αλλά και καθημερινής ζωής, όπως δικαστικές σκηνές και σκηνές από την ύπαιθρο και την πόλη. Ο Χάινριχ Ντίττλινγκερ άρχισε να γράφει το χρονικό από δική του πρωτοβουλία που ανέλαβε. Το πρώτο μέρος περιγράφει τη ζωή μέχρι το 1431, και βασίζεται στα επίσημα χρονικά του Κόνραντ Γιούστινγκερ. Από το 1423 και μετά βασίζεται στα χρονικά του Χανς Φριντ, που ίσως να βασίζονται στα χρονικά του Ντίμπολντ Σίλλινγκ που έζησε στην Βέρνη από το 1460.
Βασίλειος Τσούμπας

Βιογραφία

Γεννήθηκε στΙς Λίμνες Αργολίδας το 1914. Φοίτησε στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και ονομάστηκε ανθυπολοχαγός Πυροβολικού στις 10 Αυγούστου 1935. Το 1938 προήχθη σε υπολοχαγό, το 1943 σε λοχαγό, το 1946 σε ταγματάρχη, το 1950 σε αντισυνταγματάρχη, το 1958 σε συνταγματάρχη, το 1963 σε ταξίαρχο, το 1965 σε υποστράτηγο, το 1967 σε αντιστράτηγο και το 1972 σε στρατηγό. Ως αξιωματικός συμπλήρωσε τη στρατιωτική του εκπαίδευση στη Σχολή Πυροβολικού, στο Κέντρο Χημικού Πολέμου και στη Στρατιωτική Σχολή Ξένων Γλωσσών. Αποφοίτησε επίσης από τη Σχολή Επιτελών, τη Σχολή Εθνικής Άμυνας και τη Σχολή Άμυνας του NATO. Γνώριζε αγγλικά και γαλλικά. Συμμετείχε στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο 1940- 41, ως Διοικητής Πυροβολαρχίας Ορειβατικού Πυροβολικού. Το 1944 διέφυγε στη Μέση Ανατολή και εντάχθηκε στον εκεί Ελληνικό Στρατό. Στην περίοδο του Εμφυλίου 1946-49 συμμετείχε στις επιχειρήσεις αρχικά ως Διοικητής Πυροβολαρχίας και στη συνέχεια ως Διοικητής Μοίρας Πεδινού Πυροβολικού. Από το 1950 και μετά υπηρέτησε σε διάφορες επιτελικές θέσεις, σε μονάδες Πυροβολικού (Διοικητής Μοίρας και Συντάγματος Πυροβολικού) και στη Σχολή Πυροβολικού, για μεγάλο χρονικό διάστημα. Διατέλεσε επίσης Υποδιευθυντής και Διευθυντής του 3ου ΕΓ/ΓΕΣ, Διευθυντής του 4ου ΕΓ/ΓΕΣ, Υποδιοικητής της Ελληνικής Δύναμης στο Στρατηγείο του NATO στη Σμύρνη, Επιτελάρχης του Γ' Σώματος Στρατού, Διοικητής της XI Μεραρχίας, Διοικητής της Ελληνικής Δύναμης Κύπρου (ΕΛΔΥΚ/Μ), Α' Βοηθός του Αρχηγού Γενικού Επιτελείου Στρατού, Διοικητής της ΑΣΔΕΝ και Διοικητής του Γ' Σώματος Στρατού. Στις 19 Δεκεμβρίου 1968, επί του καθεστώτος της Χούντας τοποθετήθηκε Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού, απ' όπου και αποστρατεύθηκε στις 3 Ιουνίου 1972 με το βαθμό του στρατηγού και τον τίτλο του Επίτιμου Αρχηγού Στρατού. Στις 24 Νοεμβρίου 1973 ορκίστηκε Υπουργός Δημοσίας Τάξεως, αλλά την επόμενη ημέρα (25 Νοεμβρίου) ο ταξίαρχος Ιωαννίδης έκανε πραξικόπημα και ο Τσούμπας εξαναγκάστηκε σε παραίτηση. Στις 3 Δεκεμβρίου 1973 ορκίστηκε υπουργός Εσωτερικών στη νέα κυβέρνηση υπό τον Αδαμάντιο Ανδρουτσόπουλο.
Τιμήθηκε με το Χρυσό Αριστείο Ανδρείας και πολλά άλλα ελληνικά και ξένα παράσημα και μετάλλια, αντίστοιχα του βαθμού του και των θέσεων που κατείχε. Ήταν έγγαμος και πατέρας ενός παιδιού. Πέθανε το 1993, σε ηλικία εβδομήντα εννέα ετών και κηδεύτηκε στις 22 Απριλίου 1993. Ήταν παντρεμένος με τη Ρίτα Τσούμπα και είχαν 1 κόρη.