google/wiki40b huggingface dataset:
Εθνόσημο της Βολιβίας

Το εθνόσημο της Βολιβίας απεικονίζει ένα ελλειψοειδή θυρεό, με 10 άστρα στο κάτω μέρος και επάνω γραμμένο το όνομα της χώρας.
Ο θυρεός περιβάλλεται από σημαίες της Βολιβίας, διασταυρωμένα όπλα, κλάδους ελιάς και έχει στο πάνω μέρος του έναν κόνδορα των Άνδεων (σύμβολο της θέλησης για τη διασφάλιση της ελευθερίας του κράτους). Στις άκρες εικονίζεται ένα βουνό, με τον ήλιο να ανατέλλει πάνω από αυτό και ένα λάμα να στέκεται κοντά σε ένα δέντρο και σε ένα δέμα σταριού. Το λάμα στέκεται σε μια κοιλάδα, η οποία έρχεται σε αντίθεση με το βουνό, σύμβολο της μορφολογίας της χώρας. Το λάμα είναι εθνικό ζώο της Βολιβίας και τα αντικείμενα πλάι σε αυτό συμβολίζουν τις πηγές του κράτους.
Το 1997 μια ομάδα μελών του Κοινοβουλίου πρότεινε τον επανασχεδιασμό του εθνόσημου της χώρας, με την προσθήκη φύλλων κόκας.
Περιστέρα Κράκα

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Σιάτιστα Κοζάνης. Ο αδελφός της Γούλιας Κράκας ήταν επίσης αντάρτης. Αποφάσισε να βγεί στο αντάρτικο όταν οι Τούρκοι την κάλεσαν για ανάκριση. Διέφυγε ντυμένη άντρας και πήγε να συναντήσει τον αδελφό της. Αυτός συνελήφθη από τους Τούρκους οι οποίοι τον έγδαραν ζωντανό. Η Περιστέρα έγινε αρχηγός ανταρτικής ομάδας άνω των 40 ατόμων και ήταν γνωστή με το πολεμικό όνομα "Καπετάν Σπανοβαγγέλης". Εντόπισε τους δολοφόνους του αδελφού της τους οποίους εκδικήθηκε. Η δράση της έγινε γνωστή και εκτός Ελλάδος και η γαλλική φεμινιστική εφημερίδα "Λε Παπιγιόν" την αποκάλεσε Ζαν ντ' Αρκ του 20ού αιώνα. Σταμάτησε την ανταρτική της δράση και επέστρεψε στη Σιάτιστα όταν οι Τούρκοι της έδωσαν αμνηστία, για την οποία μεσολάβησε ο μητροπολίτης Σιάτιστας Αγαθάγγελος. Αυτός την υποδέχθηκε θερμά στην εκκλησία του Αγίου Δημητρίου. Η αμνηστία αυτή παραβιάστηκε από τους Τούρκους οπότε η Περιστέρα αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Μακεδονία (που ήταν ακόμα υπό Οθωμανική διοίκηση) και να καταφύγει στη Θεσσαλία. Εκεί παντρεύτηκε έναν από τους συντρόφους της, τον αντάρτη Καπετάν Περδίκη.  Αυτός κάποτε συνελήφθη και φυλακίστηκε στην Αίγινα για ληστεία. Η Περιστέρα πήγε στην Αθήνα και ζήτησε να συναντηθεί με τον βασιλέα Γεώργιο Α' από τον οποίο ζήτησε αμνηστία για τον σύζυγό της. Κατά την παράδοση ο βασιλιάς χορήγησε αμνηστία όταν θαύμασε τις ικανότητές της στη σκοποβολή. Η Περιστέρα έζησε στη Σιάτιστα μέχρι το τέλος της ζωής της. Εκεί υπάρχει άγαλμα προς τιμή της, με επιγραφή που την χαρακτηρίζει "ανυπότακτη τουρκοφάγο Αμαζόνα, λεοντόκαρδη καπετάνισσα".
Μολών λαβέ

Η αρχαία ελληνική ρηματική φράση «Μολὼν λαβέ» είναι η πασίγνωστη ιστορική φράση του Λεωνίδα, βασιλιά των Σπαρτιατών.

Ιστορικά στοιχεία

Ήταν η απάντηση που δόθηκε στους κήρυκες του βασιλιά των Περσών Ξέρξη,όταν αυτός ζήτησε την παράδοση των όπλων των αμυνομένων Ελλήνων στο στενό των Θερμοπυλών.

Η απάντηση «μολὼν λαβέ» (=«αφού / εφόσον έρθεις, πάρ'τα» ή κατά την πιο γνωστή μετάφραση «έλα να τα πάρεις») φαίνεται πως εξόργισε τον Πέρση ηγεμόνα που διέταξε, αμέσως μετά, να ξεκινήσει η ιστορική μάχη των Θερμοπυλών το 480 π.Χ. Η φράση παραδίδεται από τον μεταγενέστερο αρχαίο Έλληνα συγγραφέα Πλούταρχο, στο έργο του Ηθικά (κεφάλαιο Αποφθέγματα Λακωνικά, Λεωνίδας Αναξανδρίδου, απόφθεγμα 11).

Η απάντηση εκείνη έμεινε αθάνατη στην παγκόσμια ιστορία, χαρίζοντας στον Λεωνίδα υστεροφημία ως πρότυπο γενναιότητας, θεματοφύλακα πάτριων αρχών, νόμων και καθήκοντος.

Ετυμολογία

Ετυμολογικά οι λέξεις μολών και λαβέ παράγονται από τα αρχαία ρήματα βλώσκω «πηγαίνω, έρχομαι - φτάνω, περνώ», στη συγκεκριμένη περίπτωση από το θέμα μολ- του αορίστου β' του ρήματος) και λαμβάνω (τύπος προστακτικής τού αορίστου β΄).
Είναι αξιοσημείωτο ότι στην τσακωνική διάλεκτο το ρήμα μόλω επιβιώνει μέχρι σήμερα με τη σημασία «έρχομαι».
Φράντισεκ Κούπκα

Βιογραφικά

Ο Κούπκα γεννήθηκε στο Οπότσνο (Opočno) της Βοημίας το 1871 και σπούδασε από το 1889 ως το 1892 στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Πράγας. Επίσης, παρακολούθησε μαθήματα στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βιέννης, όπου επικεντρώθηκε σε θέματα με συμβολικό και αλληγορικό περιεχόμενο, επηρεασμένος με την ενασχόλησή του κατά την περίοδο αυτή με τη θεοσοφία και την ανατολική φιλοσοφία. Την άνοιξη του 1894, ο Κούπκα εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου φοίτησε στην Σχολή Καλών Τεχνών (École des Beaux-Arts), κοντά στον Ζαν-Πιερ Λωράν (Jean-Pierre Laurens).
Ο Κούπκα πέθανε στο Πυτώ (Puteaux) της Γαλλίας στις 24 Ιουνίου 1957, σε ηλικία 86 ετών.

Καλλιτεχνική δράση

Ο Κούπκα είναι από τους πρώτους εκπροσώπους της αφηρημένης τέχνης και πρωτοπόρος στο κίνημα του Ορφισμού (Orphism). Το 1906 εγκαταστάθηκε στο Πυτώ (Puteaux), ένα προάστιο του Παρισιού και τον ίδιο χρόνο παρουσίασε το έργο του για πρώτη φορά στο Φθινοπωρινό Σαλόν (Salon d'Automne).
Στο διάστημα 1908 – 1911 πειραματίστηκε στην τεχνική του «πουαντιγισμού», που είχε εγκαινιάσει ο Γάλλος ζωγράφος Ζωρζ Σερά, οι θεωρίες του οποίου για τις χρωματικές αντιθέσεις επηρέασαν αναμφισβήτητα την περαιτέρω πορεία του Κούπκα.  Το έργο του έπαιρνε συνεχώς αφηρημένη μορφή, αντανακλώντας τις θεωρίες του για τη σχέση μεταξύ μουσικής και ζωγραφικής. Η τέχνη του αυτή χαρακτηρίστηκε ως Ορφισμός, μια «τέχνη μουσικής λυρικότητας του χρώματος», από τον ποιητή Γκιγιώμ Απολιναίρ (Guillaume Apollinaire) το 1912.     
Στη σειρά των πινάκων του με τον τίτλο «Δίσκοι του Νεύτωνα» (1912), όπως και ο Ρομπέρ Ντελωναί (Robert Delaunay) στο παρόμοιο έργο του «Δίσκοι» (1912), συγκεκριμενοποιεί το πιστεύω του, ότι το χρώμα, όπως και η μουσική, έχει τη δυνατότητα να προκαλεί έντονες συγκινήσεις. Μετά το 1931, ο Κούπκα συνδέθηκε με την ομάδα «Αφαίρεση – Δημιουργία» (Abstraction-Création), μια σχολή αφηρημένης τέχνης, που σχηματίστηκε στο Παρίσι το 1931 και επιχειρούσε τη συγχώνευση ορισμένων τεχνικών της ζωγραφικής και της γλυπτικής.  
Ανάμεσα στα πιο γνωστά έργα του Φράντισεκ Κούπκα περιλαμβάνονται «Μεγάλο γυμνό» (περ. 1909, Μουσείο Γκουγκενχάιμ, Νέα Υόρκη), «Φούγκα σε κόκκινο και μπλε» (1912, Εθνική Πινακοθήκη, Πράγα) και «Ανάμνηση από ένα καθεδρικό ναό» (1912 -1913, Μουσείο Κάμπα, Πράγα).
De rerum natura

Σκοπός συγγραφής

Ο κύριος σκοπός της εργασίας ήταν να ελευθερώσει το μυαλό των γιων του Γάιου Μέμιου, που το 58 π.Χ. ήταν  Πραίτορας και στη συνέχεια διοικητής της Βιθυνίας, από το υπερφυσικό και από το φόβο του θανάτου και να τους εισαγάγει σε μια κατάσταση αταραξίας (ataraxia-sic)  αναπτύσσοντας το φιλοσοφικό σύστημα του Επίκουρου, τον οποίο εξυμνεί ο Λουκρήτιος όπως ο ήρωας του επικού ποιήματός του.

Σύνοψη

Αν επιχειρήσουμε  να συνοψίσουμε σε κάποια απλή μορφή λογικής τα επιχειρήματα του Λουκρητίου, η βασική του θέση βρίσκεται σ΄ ένα περίφημο στίχο του:
 «Tantum rεligio potuit suadere malorum  (Σε τόσα φοβερά δεινά ώθησε τους ανθρώπους η θρησκεία.)»
 
Αφηγείται την ιστορία της Ιφιγένειας εν Αυλίδι, την ιστορία αναρίθμητων ανθρωποθυσιών που προσφέρθηκαν σε θεούς και υπενθυμίζει τον τρόμο των απλοϊκών ανθρώπων ακόμα και νέων που χάνονται σε μία κόλαση από τους εκδικητικούς θεούς, όπως απεικονίζονται στην Ετρουσκική τέχνη.
Υπάρχουν θεοί που κατοικούν «πέραν των φλεγομένων επάλξεων του κόσμου» (extra flammantia moenia mundi), εκεί που δεν μπορούν να τους φθάσουν οι θυσίες και οι προσευχές μας, ζουν ως οπαδοί του Επίκουρου αδιάφοροι για  τις κοσμικές φροντίδες, ικανοποιημένοι από την ενατένιση της ωραιότητας και την άσκηση της φιλίας και της ειρήνης. Το απέραντο αυτό σύμπαν που αποτελείται από πολλούς κόσμους, είναι αυθύπαρκτο. Στην απεραντοσύνη του σύμπαντος νέοι κόσμοι γεννούνται και παλαιοί φθίνουν. Η φύση ενεργεί πάντα αφεαυτής. «Γιατί ποιος  είναι τόσο ισχυρός ώστε να κυβερνά το σύνολο των πραγμάτων, να κρατά στα χέρια του τα ισχυρά ηνία του αμέτρητου βάθους; ώστε να περιστρέφει συγχρόνως όλους τους κόσμους  να συγκλονίζει συγχρόνως τον ήρεμο ουρανό με τη βροντή, να στέλνει τον κεραυνό που συχνά κρημνίζει ναούς και κτυπά τον αθώο, ενώ αφήνει τον ένοχο;». «Ο τρόμος και η θλίψη του πνεύματος πρέπει να διασκορπισθούν, όχι από τις ακτίνες του ήλιου, αλλά από την όψη και τον νόμο της φύσης.»
Μιλιταρισμός

Μιλιταρισμός (εκ του militarism), ή κατά τον αντίστοιχο ελληνικό όρο στρατοκρατία, χαρακτηρίζεται γενικά ο υπερτονισμός των στρατιωτικών αξιών, έναντι άλλων κοινωνικών, πολιτικών ακόμα και ηθικών αξιών. Ως όρος πρωτοεμφανίσθηκε στη Γαλλία το 1860.

Γενικά

Η χρήση του όρου απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή, με δεδομένο ότι διαφέρει κατ΄ έννοια και ερμηνεία τόσο κατά βαθμό πολιτισμού των λαών, (π.χ. πρωτόγονους λαούς και φυλές και σε νεότερους χρόνους), όσο ακόμα και διαχρονικά, δηλαδή ένεκα εκτάκτων καταστάσεων που μπορεί να αντιμετωπίσουν κάποιοι λαοί που και αυτές μπορεί να είναι πρόσκαιρες ή συνεχείς. Πολύ συχνά παρατηρείται η κακή χρήση, είτε εξ άγνοιας, είτε επί τούτου, προκειμένου να εξυπηρετηθούν διάφορες σκοπιμότητες ασκούμενης προπαγάνδας.
Πολλοί θεωρούν τον μιλιταρισμό ως κύριο αίτιο του Α' Παγκοσμίου Πολέμου καθώς και του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Και οι δύο αυτές απόψεις είναι λανθασμένες, ή αποδίδονται επί τούτου προκειμένου να συγκαλυφθεί αφενός ο αποικιοκρατισμός που προηγήθηκε αυτού με αντίδραση τον μιλιταρισμό, στον Α' Π.Π. και αφετέρου ο ρεβανσισμός επί του πρώτου που οδήγησε στον μιλιταρισμό κατά τον Β' Π.Π.

Παραδείγματα

Ένα από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα μιλιταρισμού ήταν κατά τον Β' Π.Π. στην Ιαπωνία του Τόγιο, του στρατηγού που ανέλαβε πρωθυπουργός τον Οκτώβριο του 1941 επικεφαλής στρατιωτικού κόμματος, όπου και κηρύχθηκε υπέρ του πολέμου κατά των συμμάχων, παρασύροντας σ΄ αυτόν και τον Αυτοκράτορα. Στην περίπτωση αυτή συνυπήρξαν και οι τέσσερις συστατικοί όροι.

Παραδείγματα μιλιταριστικών κρατών μπορούν να ανιχνευτούν καθ' όλη τη διάρκεια της παγκόσμιας ιστορίας, με πολλές όμως επιφυλάξεις. Για παράδειγμα στην αρχαία ελληνική πόλη της Σπάρτης, αν και περιέχει έντονα τον τρίτο και τέταρτο συστατικό όρο δεν υφίσταται ο δεύτερος, ενώ ο πρώτος προκλήθηκε από την Αρχαία Αθήνα. Στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, προσεγγίζεται η έννοια του μιλιταρισμού στη τελευταία φάση της όπου παρουσιάζει την παραλλαγή οι στρατιώτες της ν΄ αποτελούν προνομιούχο σώμα στο σύνολο των πολιτών. Στους δε Αζτέκους, την Πρωσία, τη Βρετανική και Ιαπωνική Αυτοκρατορία, καθώς και το πολιτικό καθεστώς Ιταλίας και Γερμανίας επί Μουσολίνι και Χίτλερ αντίστοιχα.
Κρις Μπράουν (αθλητής)

Βιογραφικό

Το 2007 ο Μπράουν κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στα 400μ.στους Παναμερικανικούς Αγώνες στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Στο ίδιο αγώνισμα σε Παγκόσμια Πρωτάθληματα Κλειστού Στίβου κέρδισε, χρυσό μετάλλιο, το 2010 στην Ντόχα, αργυρό μετάλλιο το 2014 στο Σόποτ, και τρεις φορές χάλκινο μετάλλιο: το 2006 στην Μόσχα, το 2008 στη Βαλένθια και το 2012 στην Κωνσταντινούπολη.  
Με την ομάδα από τις Μπαχάμες στη σκυταλοδρομία 4Χ400μ. κέρδισε χρυσό, ασημένιο και χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012, του 2008 και του 2000 αντίστοιχα. Επίσης κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου στο Έντμοντον το 2001, το αργυρό μετάλλιο στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα Ανοιχτού Στίβου στο Ελσίνκι και στην Οζάκα το 2005 και το 2007 αντίστοιχα και το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου στο Παρίσι το 2003.
Δήμος Πύδνας - Κολινδρού

Δήμαρχοι

Στις Ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 2010 εξελέγη δήμαρχος από τον πρώτο γύρο ο ανεξάρτητος υποψήφιος Ευάγγελος Πολύζος (ΝΔ) με ποσοστό 50,29%.
Στις ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 2014 δήμαρχος εξελέγη ο Ευάγγελος Λαγδάρης (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ), με ποσοστό 55,91%.
Έπειτα από τη νίκη του στις εκλογές του 2019 δήμαρχος εξελέγη ο Αναστάσιος Μανώλας.
1825 Κλάρε

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Κλάρε εκτιμάται σε 14 χιλιόμετρα περίπου. Ο Κλάρε περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 4 ώρες και 45 λεπτά.
Αυστραλιανή Ομοσπονδιακή Αστυνομία

Ιστορία

Η AFP συστάθηκε στις 19 Οκτωβρίου 1979 στο πλαίσιο του νόμου της Αυστραλιανής Ομοσπονδιακής Αστυνομίας του 1979, μετά τη συγχώνευση της πρώην Αστυνομίας της Κοινοπολιτείας και της Αστυνομίας της Αυστραλιανής Πρωτεύουσας. Αυτό συνέβη μετά την ανασκόπηση της αντιτρομοκρατικής ικανότητας της Αυστραλίας από τον Σερ Ρόμπερτ Μαρκ, πρώην Επίτροπο της Μητροπολιτικής Αστυνομίας στο Ηνωμένο Βασίλειο, ο οποίος ανατέθηκε από την κυβέρνηση Φρέιζερ μετά τον βομβαρδισμό του Hilton το 1978. Το Νοέμβριο του 1979, το Ομοσπονδιακό Γραφείο Ναρκωτικών μεταφέρθηκε στη νέα υπηρεσία. Το 1984, το προστατευτικό στοιχείο συντήρησης της AFP διαχωρίστηκε σχηματίζοντας την Αυστραλιανή Υπηρεσία Προστασίας υπό τη διοικητική υπηρεσία και αργότερα έγινε η υπαγωγή του Τμήμα του Γενικού Εισαγγελέα. Ο οργανισμός αυτός μεταφέρθηκε πίσω στην AFP το 2004 και είναι πλέον γνωστός ως Αυστραλιανή Ομοσπονδιακή Αστυνομική Ομοιόμορφη Προστασία.
Αγλαΐα Παπά

Βιογραφία

Τα πρώτα της μαθήματα τα πήρε στη γενέτειρά της από τον Μάρκο Ζαβιτσιάνο και τον Κωνσταντίνο Παρθένη την περίοδο 1915-1917. Αργότερα σπούδασε ζωγραφική και γλυπτική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών έχοντας ως καθηγητές τους Θωμά Θωμόπουλο, Νικόλαο Λύτρα αλλά και τον Παρθένη με τον οποίο γνωριζόταν από παλιότερα. 

Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές της στην Αθήνα μετέβη σε διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις (Τεργέστη, Βιέννη και Μιλάνο) όπου παρακολούθησε μαθήματα χαρακτικής και Ιστορίας της Τέχνης.
Κατά τον Μεσοπόλεμο συμμετείχε στην Ομάδα Τέχνη ενώ στα τέλη του 1949 προσχώρησε στην καλλιτεχνική ομάδα Στάθμη μαζί με καλλιτέχνες όπως οι Σπύρος Βασιλείου, Βάσω Κατράκη, Γιώργος Σικελιώτης, Γιάννης Μηταράκης, Ελένη Πασχαλίδου – Ζογγολοπούλου κ.ά. Υπήρξε επίσης μέλος του Καλλιτεχνικού Σωματείου Ελληνίδων και του Καλλιτεχνικού Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Ελλάδος. Για μεγάλα χρονικά διαστήματα δίδαξε ζωγραφική και διακοσμητική στην επαγγελματική Σχολή του Αμαλιείου Ορφανοτροφείου.
Πρωτοπαρουσίασε έργα της το 1935. Κατόπιν εξέθεσε το 1950, το 1955, το 1966 το 1972 και το 1980, στην αναδρομική της, που οργάνωσε η Εθνική Πινακοθήκη. Από το 1938 συμμετέχει σε όλες τις Πανελλήνιες.
Σε ομαδικές εκθέσεις του εξωτερικού πήρε πολλές φορές μέρος, όπως στη Μπιενάλε της Βενετίας το 1934 και το 1936, στην Διεθνή του Παρισιού το 1937, που της απονεμήθηκε το αργυρό μετάλλιο, στην Μπιενάλε της Αλεξάνδρειας το 1957 κι ακόμα, στην Πράγα, τη Στοκχόλμη, τη Μόσχα, τη Νέα Υόρκη, την Τεργέστη, το Λονδίνο, το Ζάγκρεμπ, το Κάϊρο, το Σαντιάγο κ.α.
Η Αγλαΐα Παπά πέθανε σε κλινική του Πειραιά στις 12 Ιουνίου το 1984.

Τεχνοτροπία

Κατά τις πρώτες δεκαετίες της καλλιτεχνικής της πορείας οι δημιουργίες της ήταν έντονα επηρεασμένες από τον Κωνσταντίνο Παρθένη με τα τοπία, τις προσωπογραφίες και τις στέρεες, γεωμετρικές αναφορές να κατέχουν δεσπόζουσα θέση. Από τη δεκαετία του '60 και έπειτα στράφηκε προς πιο αφαιρετικές τάσεις με σκοπό την απόδοση της δομής και της εσωτερικής ζωής των πραγμάτων.
Σονάτα για πιάνο No. 5 (Μότσαρτ)

H Σονάτα για πιάνο No. 5 σε Σολ μείζονα, K. 283 / 189h, είναι σονάτα του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, που γράφτηκε το 1774 και αποτελείται από τρία μέρη: Ι)  Allegro, ΙΙ) Andante σε Ντο μείζονα και ΙΙΙ) Presto. Πρόκειται για μία από τις πρώτες σονάτες του Μότσαρτ, οι οποίες κυκλοφόρησαν στα μέσα της δεκαετίας του 1770, την οποία την έγραψε κατά την επίσκεψή του στο Μόναχο. Μία τυπική εκτέλεσή της διαρκεί περίπου 12 λεπτά.
Ραϊμπένσε

Το Ραϊμπένσε (Βεγγαλικά: রায়বেঁশে‎), εναλλακτικά, Ραϊμπέσε (Βεγγαλικά: রায়বেশে‎), είναι είδος Ινδικού λαϊκού πολεμικού χορού που εκτελείται από τους άνδρες μόνο. Αυτό το είδος χορού ήταν κάποτε πολύ δημοφιλές στην Δυτική Βεγγάλη. Επί του παρόντος, εκτελούνται ως επί το πλείστον στις επαρχίες Μπιρμπούμ, Μπαρντχαμάν και Μουρσινταμπάντ.

Χορός

Παραδοσιακά, ο χορός αυτός συνεπάγεται με έντονες κινήσεις του σώματος, μαζί με τα ακροβατικά του ραϊμπάνς (ένα μακρύ ραβδί από μπαμπού), από το οποίο παίρνει το όνομά του. Κατά τη διάρκεια της παράστασης, οι ερμηνευτές εφαρμόζουν τις ενέργειες του σχεδιάσματος ενός τόξου, ρίχνοντας το δόρυ και κουνώντας το σπαθί. Οι εκτελεστές φορούν ένα βραχιόλι από ορείχαλκο (νουπούρ) στο δεξί αστράγαλο. Αυτός ο χορός συνοδεύεται από ντολ (τύμπανα) και Κάνσι. Αυτός ο χορός παραδοσιακά εκτελούνταν από τη κοινότητα των Μπάγκντι, οι οποίοι εργάζονταν ως  Bagdi κοινότητας, ο οποίος εργάζονταν ως  σωματοφύλακες των ιδιοκτητών στη μεσαιωνική Βεγγάλης.
Τσαρλς Ιμς

Βιογραφία

Ο Τσαρλς Ιμς γεννήθηκε στο Saint Louis στο Μισούρι όπου έμεινε μέχρι τα 14 του χρόνια. Σ’ αυτή την ηλικία εργάστηκε στην επιχείρηση χάλυβα Laclede. Ανέπτυξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την εφαρμοσμένη μηχανική, το σχέδιο και την αρχιτεκτονική. Σπούδασε αρχιτεκτονική στο πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον όπου πήρε υποτροφία. Το 1929 γνώρισε την πρώτη του γυναίκα. Το 1930 άνοιξε το δικό του αρχιτεκτονικό γραφείο και ταυτόχρονα έλαβε μια υποτροφία στην ακαδημία Cranbrook του Μίσιγκαν ‘οπου έγινε επικεφαλής του τμήματος σχεδίου. Το 1941 παντρεύεται τη δεύτερη σύζυγο του Ray και εγκαθίστανται στην Καλιφόρνια. Το 1946 ξεκίνησε το σχεδιασμό των επίπλων όπου κύριος συνεργάτης του υπήρξε ο Eliel Saarinen. Στις αρχές της δεκαετίας του 50 επέκτειναν το ενδιαφέρον τους στη φωτογραφία δημιουργώντας πανω από 85 ταινίες μικρού μήκους. Συνέχισαν να δημιουργούν νέα σχέδια επίπλων μέχρι το θάνατό του.
Τα περισσότερα σχέδια του βγήκαν στην παραγωγή από την Herman Miller και την Vitra.
Πολλά έργα του έχουν φιλοξενηθεί στο μουσείο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης (Νέα Υόρκη) και αρκετά από αυτά έχουν μόνιμη θέση εκεί. Μάλιστα έχει κερδίσει το πρώτο βραβειο στο διαγωνισμό Moma's Organic Design in Home Furnishing.

Έργα

Μέσα από τη δουλειά του προβάλλει το προσωπικό του όραμα για το πως λειτουργεί ο κόσμος και πώς το design μπορεί να ενισχύσει τις ζωές των ανθρώπων που το χρησιμοποιούν.
1537 Τρανσυλβανία

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Τρανσυλβανίας εκτιμάται σε 13,77 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,162 ± 0,041. Η Τρανσυλβανία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της πιθανώς μία φορά κάθε 12 περίπου ώρες.
Revolver (Beatles)

Βραβεία

Revolver (άλμπουμ)
Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): 5 x πλατινένιος 
Καναδάς (CRIA Certification): 2 x πλατινένιος 
Αυστραλία (ΑRIA Certification): Πλατινένιος 
Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Πλατινένιος
Νικόλαος Χαρίτος

Σταδιοδρομία

Σπούδασε ιατρική και ειδικεύτηκε στην ουρολογία. Ήταν επίσης χειρουργός.
Εξελέγη βουλευτής Καρδίτσας με την Ένωση Κέντρου το 1963. Στη συνέχεια εξελέγη δήμαρχος Καρδίτσας στις εκλογές του 1964. Το 1967 παύτηκε από τη χούντα.
Απεβίωσε από καρδιακή προσβολή σε ηλικία 70 ετών στην Καρδίτσα στις 11 Νοεμβρίου 1984.
Ξύλινες εκκλησίες στα Σλοβακικά Καρπάθια

Οι Ξύλινες εκκλησίες στα Σλοβακικά Καρπάθια είναι οκτώ ξύλινες εκκλησίες, που κατασκευάστηκαν από το 15ο μέχρι το 18ο αιώνα, στις επαρχίες Πρέσοβ, Ζίλινα, Μπάνσκα Μπίστριτσα και Κόσιτσε, στη Σλοβακία. Το 2008 εντάχθηκαν στο Κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ.
Πρόκειται για δύο Ρωμαιοκαθολικές εκκλησίες, τρεις Προτεσταντικές και τρεις Ελληνοκαθολικές.  Ειδικότερα ρωμαιοκαθολικές είναι η Εκκλησία του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης, στο Χερβάρτοβ και η Εκκλησία των Αγίων Πάντων στο Τβρντοσιν. Και οι δύο χτίστηκαν το 15ο αιώνα (για τη δεύτερη ορισμένες πηγές αναφέρουν ότι χτίστηκε το 14ο αιώνα). Προτεσταντικές είναι οι εκκλησίες στο Χρόνσεκ, το Λέστινι και το Κέζμαροκ, που κατασκευάστηκαν το 1726, το 1688 και το 1717 αντίστοιχα ενώ Ελληνοκαθολικές είναι οι Εκκλησία του Αγίου Νικολάου στο Μπότρουζαλ (1658), η Εκκλησία του Αγίου Νικολάου στο Ρούσκα Μπίστρα (1730) και η Εκκλησία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στη Λαντομίροβα (1742).
Μπόζινταρ Τσουκ

Καριέρα

Ο Μπόζινταρ Τσουκ ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στο χώρο της πετοσφαίρισης από τη Στουντένσκι Σεντάρ, ομάδα της Κροατίας. 
Στη συνέχεια, μετεγγράφη στην Μπουντβάσκα Ριβιέρα, ομάδα του Μαυροβουνίου, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2013.
Κατά τη διάρκεια της αγωνιστικής περιόδου 2013-14, ο Τσουκ αγωνίστηκε στο γαλλικό πρωτάθλημα με τη φανέλα της Ναρμπόν, ενώ το καλοκαίρι του 2014 ταξίδεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Εθνικού Αλεξανδρούπολης.
Στην ομάδα της Αλεξανδρούπολης παρέμεινε για λιγότερο από ένα χρόνο, καθώς στις αρχές του 2015 μετεγγράφη στη Λουγκάνο, ομάδα της Ελβετίας.
Το καλοκαίρι του 2015, ο Τσουκ επέστρεψε στην Ελλάδα, αυτήν τη φορά για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς, με τον οποίο υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο συνεργασίας και αγωνίστηκε κατά την περίοδο 2015-16, οπότε και κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας καιτο Λιγκ Καπ Ελλάδας

Διεθνείς συμμετοχές

Ο Μπόζινταρ Τσουκ είναι εν ενεργεία διεθνής με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης του Μαυροβουνίου, με την οποία έχει πραγματοποιήσει περισσότερες από είκοσι συμμετοχές.
Στοά Ελευθερίου Διός

Περιγραφή

Η στοά αυτή ιδρύθηκε από τους Αθηναίους εις μνήμη των ένδοξων μαχών στις οποίες νίκησαν, και χτίστηκε μεταξύ 430-420 π.Χ.. Είχε σχήμα «Π». Βρίσκονταν κοντά στην Ποικίλη Στοά και την Βασίλειο Στοά στην ανατολική πλευρά της Αγοράς, και πιο συγκεκριμένα στο λόφο του Αγοραίου Κολωνού. Διέθετε δύο κιονοστοιχίες, μια εξωτερική δωρικού ρυθμού, και μια εσωτερική ιωνικού ρυθμού. Σύμφωνα με χωρία του Πλάτωνα και του Ξενοφώντα, φαίνεται πως ο Σωκράτης σύχναζε στο χώρο. Φαίνεται ότι χρησίμευε απλά για περίπατο, και είχε πολλά καθίσματα. Οι τοίχοι της ήταν διακοσμημένοι με τοιχογραφίες του Ευφράνορα. Παρίσταναν στην μια μεριά το δωδεκάθεο, και από την άλλη τον Θησέα με αλληγορικές παραστάσεις της Δημοκρατίας και του Δήμου. Στον τοίχο απέναντι από την είσοδο είχε παράσταση ιππομαχίας των Αθηναίων που βοήθησαν τους Λακεδαιμόνιους στην μάχη της Μαντινείας κατά των Θηβαίων. Εδώ ήταν κατατεθημένα τα λάφυρα των γενναίων Αθηναίων ως δώρα στον Ελευθέριο Δία. Τα λάφυρα αυτά τα άρπαξε ο Σύλλας κατά την εισβολή του στην Αθήνα το 86 π.Χ.. Μελετητές θεωρούν πως το κτήριο αυτό χρησιμοποιούνταν για διοικητικούς σκοπούς λόγω της κεντρικής του θέσης. Οι ερευνητές πιστεύουν πως ίσως χτίστηκε από τον Μνησικλή, τον αρχιτέκτονα των Προπυλαίων. Στα τέλη του 1ου αιώνα π.Χ. προστέθηκε ένα παράρτημα δύο δωματίων, πιθανώς για τη λατρεία της Ρωμαϊκής αυτοκρατορικής οικογένειας.
1626 Σαντέγια

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Σαντέγια εκτιμάται σε 26 χιλιόμετρα περίπου. Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά της είναι άγνωστα. Η Σαντέγια περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 3 ώρες και 26 λεπτά.
Μύθος της πισώπλατης μαχαιριάς

Ο μύθος της πισώπλατης μαχαιριάς (γερμανικά: Dolchstoßlegende‎, προφέρεται [[[Βοήθεια:Οδηγός προφοράς IPA|[ˈdɔlçʃtoːsleˌɡɛndə]]]]) ήταν η διαδεδομένη μετά το 1918 σε δεξιούς κύκλους της Γερμανίας πεποίθηση, ότι ο γερμανικός στρατός δεν έχασε τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πεδίο της μάχης, αλλά αντ' αυτού προδόθηκε από τους αμάχους στο εσωτερικό μέτωπο, ειδικά από τους δημοκρατικούς που ανέτρεψαν τη μοναρχία στην Γερμανική επανάσταση του 1918-19. Οι υποστηρικτές αυτής της πεποίθησης αποκήρυξαν τους επικεφαλής της γερμανικής κυβέρνησης που υπέγραψαν την ανακωχή στις 11 Νοεμβρίου 1918 ως «εγκληματίες του Νοεμβρίου» (γερμανικά: November­verbrecher‎).
Όταν οι Ναζί ήρθαν στην εξουσία το 1933, έκαναν τον μύθο αναπόσπαστο μέρος της επίσημης ιστορίας τους της δεκαετίας του 1920, απεικονίζοντας τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης ως έργο των «εγκληματιών του Νοεμβρίου» που χρησιμοποίησαν την πισώπλατη μαχαιριά για να καταλάβουν την εξουσία, ενώ πρόδιδαν το έθνος. Η ναζιστική προπαγάνδα απεικόνισε τη Βαϊμάρη ως «ένα τέλμα διαφθοράς, εκφυλισμού, εθνικής ταπείνωσης, αδίστακτης δίωξης της ειλικρινής «εθνικής αντιπολίτευσης»- δεκατέσσερα χρόνια κυριαρχίας από τους Εβραίους, τους Μαρξιστές και τους «πολιτιστικούς μπολσεβίκους», που τελικά σαρώθηκαν από το Εθνικό Σοσιαλιστικό Κίνημα υπό τον Αδόλφο Χίτλερ και τη νίκη της «εθνικής επανάστασης» του 1933». 
Οι μελετητές στο εσωτερικό και στο εξωτερικό της Γερμανίας απορρίπτουν ομόφωνα την ιδέα, επισημαίνοντας ότι ο γερμανικός στρατός ήταν χωρίς εφεδρείες και συνθλιβόταν στα τέλη του 1918. Για πολλούς Γερμανούς, η έκφραση «μαχαίρι στην πλάτη» υποδηλώνει την όπερα «Το Λυκόφως των Θεών» του 1896 του Ρίχαρντ Βάγκνερ, όπου ο Χάγκεν δολοφονεί τον εχθρό του Ζίγκφριντ με ένα δόρυ στην πλάτη του.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1946

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1946 διεξήχθη στις 17 Μαρτίου στη Νέα Φιλαδέλφεια. Συμμετείχαν αθλητές από 8 σωματεία: ΑΕΚ, Πειραϊκός Σύνδεσμος, Π.Α.Ο., Παναχαϊκή Γ.Ε., Γ.Σ. Αλμυρού, Πανιώνιος Γ.Σ.Σ., Πανελλήνιος Γ.Σ. και Αιολικός. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Αθανάσιος Ραγάζος (απόσταση 7.000μ.) του Αλμυρού Βόλου, ενώ πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε η ΑΕΚ

Το περιφερειακό Αττικής

Το περιφερειακό πρωτάθλημα Αττικής ανδρών και εφήβων διεξήχθη την Κυριακή 3 Μαρτίου 1946 σε διαδρομή μήκους 6 χλμ στη Νέα Σμύρνη με αφετηρία και τερματισμό το Στάδιο Πανιωνίου. Νικητής ήταν ο Κατακουζηνός της ΑΕΚ.