google/wiki40b huggingface dataset:
Ίκαρος (αρχαία πόλη)

Η Ίκαρος είναι αρχαία ελληνική πόλη στη νήσο Φαϊλάκα στον περσικό κόλπο, διοικητικά ο αρχαιολογικός χώρος και η νήσος ανήκουν στο Κουβέιτ.
Η Ίκαρος κτίστηκε τον 4ο αιώνα π.Χ.  από τον ναύαρχο του Μέγα Αλέξανδρου Νέαρχο σαν στρατιωτικό φυλάκιο κατά το πέρασμα του από το νησί στην διάρκεια του πλου προς τα δυτικά. Μετά τον θάνατο του Μέγα Αλέξανδρου η Ίκαρος αποτέλεσε πόλη του βασιλείου των Σελευκίδων. Ο Σέλευκος έκτισε ναό αφιερωμένο στην Άρτεμη με Ιωνικό αλλά και περσικό ρυθμό.  
Οι πρώτες ανασκαφές στην αρχαία πόλη ξεκίνησαν το 1957 και συνεχίζονται μέχρι σήμερα. Έχει ανασκαφεί ο ναός της Αρτέμιδος και ερείπια κτιρίων. Το σημαντικότερο εύρημα, έως σήμερα, είναι στήλη στα ελληνικά. Σημαντικό επίσης εύρημα είναι ένα πανέρι με υπολείμματα ψαριών, στο ένα μάλιστα έχουν διατηρηθεί τα λέπια.
Οι ανασκαφικές έρευνες στη πόλη έδειξαν ότι ο τρόπος τοιχοποιίας ήταν ο ίδιος με αυτόν της αρχαίας Πέλλας και τα αγγεία που βρέθηκαν είχαν τα ίδια χαρακτηριστικά με αυτά που ανευρίσκονται στην Μακεδονία.
Ζώνη της Βίβλου

Ζώνη της Βίβλου (αγγλικά: Bible Belt) είναι ο ανεπίσημος όρος για περιοχή στις νοτιοανατολικές και νότιες κεντρικές Ηνωμένες Πολιτείες στην οποία ο κοινωνικά συντηρητικός Ευαγγελικός Προτεσταντισμός είναι σημαντικό μέρος του πολιτισμού και ο Χριστιανικός εκκλησιασμός στα διάφορα δόγματα είναι γενικά υψηλότερος από τον εθνικό μέσο όρο.
Η Ζώνη της Βίβλου αποτελείται από μεγάλο μέρος των Νότιων Ηνωμένων Πολιτειών εκτεινόμενη δυτικά μέσα στο Τέξας και την Οκλαχόμα. Κατά την αποικιακή περίοδο (1607–1776), ο Νότος ήταν προπύργιο της Αγγλικανικής εκκλησίας. Η μετατροπή του σε προπύργιο του μη Αγγλικανικού Προτεσταντισμού, που συνέβη βαθμιαία κατά τον επόμενο αιώνα ως σειρά θρησκευτικών αναζωογονητικών κινημάτων, πολλά από αυτά συνδεδεμένα με το δόγμα των Βαπτιστών, έτυχε μεγάλης υποστήριξης στην περιοχή.
Η περιοχή γενικά αντιδιαστέλλεται με τον Προτεσταντισμό κύριας γραμμής και τον Καθολικισμό των βορειοανατολικών Ηνωμένων Πολιτειών, τα θρησκευτικά πολυποίκιλα Μεσοδυτικά και τις Μεγάλες Λίμνες, τον Διάδρομο των Μορμόνων στη Γιούτα και το νότιο Αϊντάχο, και τις σχετικά κοσμικές δυτικές Ηνωμένες Πολιτείες. Το ποσοστό των μη θρησκευόμενων ανθρώπων είναι μέγιστο στην βορειοανατολική πολιτεία του Βέρμοντ με 34%, σε σύγκριση με την πολιτεία Αλαμπάμα της Ζώνης της Βίβλου, όπου είναι 6%. Ο Μισσισσιππής έχει τον υψηλότερο αριθμό Βαπτιστών, με ποσοστό 55% επί του συνόλου.
Η αρχαιότερη γνωστή χρήση του όρου "Ζώνη της Βίβλου" ήταν από τον Αμερικανό δημοσιογράφο και κοινωνικό σχολιαστή Χ. Λ. Μένκεν, ο οποίος το 1924 έγραψε στην Chicago Daily Tribune: "Το παλιό παιχνίδι, υποθέτω, θα ξεκινήσει να παίζεται στην Ζώνη της Βίβλου." Ο Μένκεν ισχυρίστηκε το 1927 ότι ο όρος ήταν δική του εφεύρεση.

Γεωγραφία

Το όνομα "Ζώνη της Βίβλου" έχει εφαρμοσθεί ιστορικά στο Νότο και μέρη των Μεσοδυτικών, αλλά ταυτίζεται συνηθέστερα με τον Νότο. Σε μια έρευνα του 1961, ο Γουίλμπουρ Ζιελίνσκι οριοθέτησε την περιοχή ως την έκταση εκείνη στην οποία τα Βαπτιστικά δόγματα είναι η κυρίαρχη θρησκευτική εκδήλωση. Η περιοχή ούτως οριζόμενη περιελάμβανε μεγάλο μέρος των Νότιων Ηνωμένων Πολιτειών, περιλαμβανομένου του Τέξας και της Οκλαχόμα στα νοτιοδυτικά, και στις πολιτείες νότια του ποταμού Οχάιο, και εκτείνεται ανατολικά όπου περιλαμβάνει την Δυτική Βιρτζίνια, την Βιρτζίνια νότια της Βόρειας Βιρτζίνια, και μέρη του Μέριλαντ. Επιπροσθέτως, η Ζώνη της Βίβλου καλύπτει μέρη του Μιζούρι, του Ιλινόις, της Ιντιάνα, και του Οχάιο. Μια έρευνα του 1978 από τον Τσαρλς Χίτγουολ προσδιόρισε την Ζώνη της Βίβλου ως την περιοχή που κυριαρχείται από 24 φονταμενταλιστικά Προτεσταντικά δόγματα, η οποία αντιστοιχεί περίπου στην ίδια περιοχή όπως χαρτογραφήθηκε από τον Ζιελίνσκι.
Ο Τουίντι (1978) ορίζει την Ζώνη της Βίβλου σε όρους τηλεοπτικού κοινού για κανάλια θρησκευτικής τηλεόρασης. Βρίσκει δύο ζώνες: μια πιο ανατολική που εκτείνεται από την κεντρική Φλόριντα έως την Αλαμπάμα, το Τενεσσί, το Κεντάκι, την Τζόρτζια, την Βόρεια και τη Νότια Καρολίνα, μέχρι μέσα στη Βιρτζίνια και μια άλλη που είναι πιο δυτική, που κινείται από το κεντρικό Τέξας μέχρι τις Ντακότες, και συγκεκτρώνεται στο Τέξας, το Αρκάνσας, την Λουιζιάνα, την Οκλαχόμα, το Μιζούρι, το Κάνσας, και το Μισισίπι.
Σημαία του Μονακό

Η εθνική σημαία του Μονακό αποτελείται από δύο ισομεγέθεις οριζόντιες λωρίδες χρώματος κόκκινου (στην κορυφή) και λευκού. Είναι παρόμοια με τη σημαία της Ινδονησίας, η οποία είναι μακρύτερη και με τη σημαία της Πολωνίας, η οποία είναι λευκή στο πάνω μέρος και κόκκινη. Τα χρώματα στη σημαία προέρχονται από τη δυναστεία των Γκριμάλντι, η οποία χρονολογείται τουλάχιστον από το 1339 , ωστόσο το σχέδιο στη σημαία τροποποιήθηκε με το πέρασμα των αιώνων.
Η αρχική σημαία του Μονακό έμοιζαε με τη σημερινή κρατική σημαία, όμως έφερε μια αρχαιότερη έκδοση του εθνοσήμου της μικρής χώρας.
Η απλούστερη έκδοση της σημαίας καθιερώθηκε στις 4 Απριλίου του 1881.
Ένα άλλο σχέδιο, με σχήματα- σύμβολα των Γκριμάλντι, χρησιμοποιήθηκε ιδίως το 1600 και απαντάται ακόμα και σήμερα σε βασιλικές φωτογραφίες. Η χρήση του δεν είναι θεσμοθετημένη αλλά είναι ανεπίσημη σημαία.

Κρατική σημαία

Η κρατική σημαία του Μονακό αποτελείται από το εθνόσημο της χώρας σε λευκό φόντο και υψώνεται σε κυβερνητικά κτίρια, στο Πριγκιπικό Μέγαρο και ως έμβλημα στη θαλαμηγό του Πρίγκιπα.

Πριγκιπικό έμβλημα

Το Πριγκιπικό έμβλημα αποτελείται από το στέμμα του Μονακό πάνω από δύο αντίστροφα γράμματα A σε λευκό φόντο και χρησιμοποιήθηκε ως η προσωπική σημαία του Πρίγκιπα Αλβέρτου Β΄, σε αυτοκίνητα με τα οποία ταξίδευε.

Παρόμοιες σημαίες

Η σημαία μοιάζει με αυτήν της Πολωνίας, που όμως έχει αντίστροφα τα χρώματα, και της Ινδονησίας, η οποία διαφέρει ως προς τις αναλογίες.
Γκρέσια (τουκάν)

Το περιστατικό

Ο Γκρέσια (Grecia) γεννήθηκε στην άγρια φύση μέσα ή γύρω στην Γκρέσια (Grecia), ένα από τα Καντόνια της Κόστα Ρίκα. Όταν το τουκάν ήταν σε νεαρή ηλικία, είχε κτυπηθεί τόσο πολύ, ώστε να σπάσει το άνω ράμφος του και να αποκολληθεί. Οι Κυβερνητικοί αξιωματούχοι, μετέφεραν το πτηνό στο κέντρο διάσωσης ζώων ζωολογικός κήπος «Zoo Ave», δυτικά της πόλης Αλαχουέλα (Alajuela). Μερικές εταιρείες τρισδιάστατης εκτύπωσης ένωσαν τις προσπάθειές τους για να δημιουργήσουν ένα τεχνητό ράμφος, το οποίο συνδέθηκε στον Γκρέσια (Grecia) με επιτυχία.

Προέλευση ονομασίας

Το πτηνό, έλαβε την ονομασία του από την πόλη της Γκρέσια (Grecia), απ' όπου παρελήφθη από τους υπαλλήλους της πόλης.
2624 Σαμίτσελ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Σαμίτσελ είναι άγνωστα. Ο Σαμίτσελ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 12 ώρες και 25 λεπτά.
Δημήτρης Παρασκευάς

Επαγγελματική σταδιοδρομία

Στις αρχές του 1993, ο Δημήτρης Παρασκευάς διετέλεσε Σύμβουλος του Υπουργού Βιομηχανίας, Ενέργειας και Τεχνολογίας και μετά από σύντομο χρονικό διάστημα διορίστηκε Ειδικός Γραμματέας Αποκρατικοποίησης στο Υπουργείο Βιομηχανίας, Ενέργειας και Τεχνολογίας (νυν Υπουργείο Οικονομίας, Ανάπτυξης και Τουρισμού). Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως Ειδικού Γραμματέα Αποκρατικοποίησης, το ελληνικό Πρόγραμμα Αποκρατικοποίησης απέφερε έσοδα περίπου 10 δισ. δολάρια ΗΠΑ μέσα σε μόλις 6 χρόνια (1993-1999), ποσό που ισοδυναμεί με το οκταπλάσιο περίπου των εσόδων του Προγράμματος Αποκρατικοποίησης από το 1977 ως το 1992. Για το επίτευγμα αυτό οι Financial Times τον χαρακτήρισαν «Super Salesman» και τον επαίνεσαν για το «ατάραχο» στυλ του στο κλείσιμο συμφωνιών.
Είναι Διαχειριστής Εταίρος της «Παρασκευάς Δικηγορικής Εταιρεία» («Elias Paraskevas Attorneys1933»), διεθνούς δικηγορικής εταιρείας με γραφεία στην Αθήνα και το Λονδίνο, και Πρόεδρος του συμβουλευτικού της σκέλους στο Μονακό, «Paraskevas S.A.M.». Το 2014 διορίστηκε European Liaison Officer της Επιτροπής Τραπεζικού Δικαίου του Διεθνούς Δικηγορικού Συλλόγου (International Bar Association), ενώ τον Ιανουάριο του 2016 προήχθη σε Treasurer.
Ακόμη, αναφέρεται σταθερά ως ένας από τους κορυφαίους δικηγόρους διεθνώς σε θέματα συγχωνεύσεων και εξαγορών από τους οδηγούς Who’s Who Legal (2005-2015) και Legal Media Group Guide to the World’s Leading Lawyers (2007-2015) . Ο οδηγός Legal 500 (2015) τον χαρακτήρισε «νομική ιδιοφυΐα με εξαιρετικά ανεπτυγμένο επιχειρηματικό και νομικό αίσθημα».

Προσωπική ζωή

Ο Δημήτρης Παρασκευάς ίδρυσε το «Ίδρυμα Ηλία Παρασκευά», μέσω του οποίου μεταξύ άλλων δώρησε τον όροφο «Ηλία Παρασκευά» στο νέο ακαδημαϊκό κτίριο του London School of Economics and Political Science (LSE), που εγκαινιάστηκε από την Α.Μ. Βασίλισσα της Αγγλίας Ελισάβετ ΙΙ.  
Είναι επίσης ενθουσιώδης συλλέκτης έργων μοντέρνας τέχνης Ελλήνων γλυπτών και ζωγράφων. Η «Συλλογή Παρασκευά» θεωρείται μοναδική και συχνά αναφέρεται σε μελέτες που αφορούν τη μοντέρνα γλυπτική στην Ελλάδα.
Συμμετέχει συχνά ως ομιλητής σε διεθνή συνέδρια. Τον Ιούνιο του 2010, λίγο πριν το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα, σε μια εκδήλωση του Διεθνούς Χρηματοπιστωτικού Ινστιτούτου (Institute of International Finance) στη Βιέννη, ο Δημήτρης Παρασκευάς δήλωσε δημόσια στον Γεώργιο Παπανδρέου, τότε Πρωθυπουργό της Ελλάδας, μπροστά σε κοινό 400 τραπεζιτών, δικηγόρων και αξιωματούχων ρυθμιστικών αρχών, ότι δεν ήταν αναμενόμενο η Ελληνική Κυβέρνηση να εξυπηρετήσει το χρέος. Σε απάντηση, ο Γεώργιος Παπανδρέου διαβεβαίωσε ότι η Ελλάδα θα εξυπηρετήσει το χρέος, αλλά 18 μήνες αργότερα το ελληνικό PSI (Private Sector Involvement) τον διέψευσε.
Πέτερ Σεβερίν Κρέιερ

Στην αρχή της ζωής του 

Ο Κρέιερ γεννήθηκε στην πόλη Σταβάνγκερ της Νορβηγίας, στις 23 Ιουλίου του 1851, μητέρα του ήταν η Έλεν Σεσίλιε Σάσνταλ. Τον μεγάλωσε η αδελφή της μητέρας του Μπέρτα Σεσίλιε (γεννημένη το 1817) και ο σύζυγος της, ο Δανός ζωολόγος Χένρικ Νικολά Κρέιερ, λόγο τ'ότι η μητέρα του κρίθηκε ακατάλληλη για την φροντίδα του. Ο Κρέιερ είχε ξεκινήσει τα μαθήματα ζωγραφικής στην ηλικία των εννέα και κάποια χρόνια αργότερα είχε εγγραφεί στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Κοπεγχάγης.
Το 1870 στην ηλικία των 19 ο Κρέιερ είχε αποφοιτήσει από την Βασιλική Ακαδημία Καλών Τεχνών της Δανίας (Det Kongelige Danske Kunstakademi), όπου φοίτησε μαζί με τον Φρέντερικ Βερμέρεν. Το 1873 είχε τιμηθεί με ένα χρυσό μετάλλιο και με μία υποτροφία. 

Πρώιμη καριέρα

Ξεκίνησε επίσημα την καριέρα του ως ζωγράφος το 1871 στο Ανάκτορο Σαρλότενμποργκμε (Charlottenborg) με ένα πορτρέτο του φίλου του, επίσης ζωγράφου Φρανς Σβαρτζ. Μετά από εκείνη την ημέρα έκθετε τα έργα του τακτικά στο Ανάκτορο Σαρλότενμποργκμε.
Το 1874 ο Κρέιερ πούλησε τον πρώτο του πίνακα στον Ερρίκο Χίρσπρουνγκ, του οποίου η συλλογή έργων τέχνης αποτελεί την βάση του μουσείου Hirschsprung στην Κοπεγχάγη. 

Ταξίδια 

Το 1877 - 1881,  ο Κρέιερ ταξίδευε εκτενώς στην Ευρώπη. Έμεινε στο Παρίσι και διδάχθηκε από τον Λεόν Μπονάτ, εκεί άρχισε και να παίρνει επιρροές από Ιμπρεσιονιστές όπως τους: Κλωντ Μονέ, Άλφρεντ Σίσλεϊ, Εντγκάρ Ντεγκά, Πιερ Ωγκύστ Ρενουάρ και Εντουάρ Μανέ.
Συνέχισε να ταξιδεύει σε όλη τη ζωή του,  αντλώντας έμπνευση από ξένους καλλιτέχνες και ξένους πολιτισμούς. Τα χρήματα για τα πρώτα ταξίδια του Κρέιερ τα είχε προσφέρει ο Χίρσπρουνγκ, εκείνη την περίοδο ο Κρόγιερ  συνέχιζε να εκθέτει τα έργα του στην Δανία.

Σκάγκεν

Το 1882 επέστρεψε στην Δανία.  Έμεινε από τον Ιούνιο μέχρι και τον Οκτώβριο στην πόλη Σκάγκεν, και αργότερα σε ένα απομακρυσμένο ψαροχώρι στο βόρειο άκρο της Δανίας, ζωγραφίζοντας θέματα από την τοπική ζωή, καθώς και απεικονίσεις της καλλιτεχνικής κοινότητας εκεί ( "Αποικία του Σκάγκεν"). Άλλα μέλη της  "Αποικία του Σκάγκεν" είναι οι συγγραφείς : Χόλγκερ Ντράκμαν,  Γκέοργκ Μπράντες και Χένρικ Ποντοπίνταν, και καλλιτέχνες Μάικλ Άντσερ και η Άννα Άντσερ.
Ο Κρέιερ συνήθιζε να νοικιάζει σπίτια στην Σκάγκεν κατά την διάρκεια του καλοκαιριού και ένα διαμέρισμα στην Κοπεγχάγη το χειμώνα, ενώ ταξίδευε συνεχώς ανάμεσα στις δύο αυτές περιόδους.       

Ο Κρέιερ και η Μαρί

Το 1888 στο Παρίσι συνάντησε την Μαρί Μάρθε Ματίλντε Τρίπκε, την οποίο είχε γνωρίσει στην Κοπεγχάγη. Ερωτεύτηκαν και παντρεύτηκαν στις 23 Ιουλίου του 1889 στο σπίτι των γονέων της στη Γερμανία. Η Μαρί Κρέιερ, η οποία ήταν επίσης ζωγράφος, συνδέθηκε με την "κοινότητα Σκάγκεν", και μετά το γάμο τους ο Κρέιερ την απεικόνιζε συχνά στους πίνακες του. Απέκτησαν μαζί μια κόρη, την Βίμπεκε, που γεννήθηκε τον Ιανουάριο του 1895. Χώρισαν το 1905.
Η όραση του Κρέιερ άρχισε να χειροτερεύει την τελευταία δεκαετία της ζωής του μέχρι που έμεινε τυφλός. Κάποια από τα ποιο γνωστά έργα του τα έκανε εκείνη την περίοδο.
Ο Κρέιερ πέθανε το 1909 στην Σκάγκεν σε ηλικία 58 ετών λόγο προβλημάτων υγείας. Ακόμα είναι γνωστό ότι είχε εισαχθεί πολλές φορές σε νοσοκομεία λόγο κάποιας ψυχικής ασθένειας που είχε.
Air Go Airlines

Ιστορικό

Η εταιρεία ξεκίνησε να λειτουργεί τον Σεπτέμβριο του 2008, ενώ έπαυσε να λειτουργεί στα τέλη Οκτωβρίου 2011.
Αρχικά η εταιρεία εκτελούσε τακτικές πτήσεις από την Αθήνα προς τη Λάρνακα, φθάνοντας τις πέντε πτήσεις εβδομαδιαίως. Όμως, η έλλειψη σημαντικής ποσότητας εμπορευμάτων στο τμήμα επιστροφής της πρώτης πτήσης, εξανάγκασε την εταιρεία να διακόψει τις πτήσεις μετά από περίπου ένα χρόνο λειτουργίας. Αργότερα, η λειτουργία της περιελάμβανε εσωτερικές πτήσεις, μεταφέροντας εφημερίδες στη Θεσσαλονίκη, την Κρήτη, τη Ρόδο και σε ορισμένες περιπτώσεις σε άλλα μικρότερα νησιά, πτήσεις ειδικού σκοπού, καθώς και συμβόλαια με μεγάλες εταιρείες ταχυμεταφορών.
Phoenix Solar AG

Η Phoenix Solar AG είναι γερμανική εταιρεία φωτοβολταϊκών που ασχολείται με την ενσωμάτωση συστημάτων. Συγκεκριμένα, η εταιρεία σχεδιάζει, κατασκευάζει και χειρίζεται μεγάλους σταθμούς φωτοβολταϊκών και εξειδικεύεται στην χονδρική πώληση φωτοβολταϊκών συστημάτων, ηλιακών συλλεκτών και του αντίστοιχου εξοπλισμού.

Ιστορία

Η Phoenix Solar AG προέκυψε από πρωτοβουλία της “Bund der Energieverbraucher eV” (στα Ελληνικά: «Συνεταιρισμός καταναλωτών ενέργειας») η οποία ξεκίνησε το 1994. Η εταιρεία ιδρύθηκε επίσημα στις 18 Νοεμβρίου του 1999 και στις 7 Ιανουαρίου του 2000 εισήχθη στο εμπορικό μητρώο επιχειρήσεων. Στις 25 Μαΐου 2007, κατά την ετήσια γενική συνέλευση, οι μέτοχοι ενέκριναν την αλλαγή της επωνυμίας της από “Phönix SonnenStrom AG” σε “Phoenix Solar AG”. Η έδρα της εταιρείας βρίσκεται βορειοδυτικά του Μόναχου στο Sulzemoos, έχει επίσης γραφεία πωλήσεων στη Γερμανία, ενώ έχει θυγατρικές στην Ιταλία, την Ισπανία, την Ελλάδα τη Σιγκαπούρη και την Αυστραλία.
Από τις 18 Νοεμβρίου του 2004, οι μετοχές της εταιρείας αποτέλεσαν αντικείμενα διαπραγμάτευσης στα χρηματιστήρια του Μόναχου, της Φρανκφούρτης, του Βερολίνου / Βρέμης και της Στουτγάρδης. Με την έναρξη διαπραγμάτευσης των μετοχών (στο τμήμα του Χρηματιστηρίου του Μόναχου που ασχολείται αποκλειστικά με τις εταιρείες μικρής και μεσαίας κεφαλαιοποίησης) στις 27 Ιουλίου του 2005 η Phoenix Solar AG απέκτησε πρόσβαση σε μεγαλύτερα κεφάλαια και σε μεγαλύτερο επενδυτικό κοινό. Στις 27 Ιουνίου του 2006, οι μετοχές της εταιρείας ήταν και επίσημα εισηγμένες στο Χρηματιστήριο και ξεκίνησε η αγοραπωλησία στο Χρηματιστήριο Αξιών της Φρανκφούρτης. Από το Μάρτιο του 2008, οι μετοχές της Phoenix Solar αποτελούν συστατικό στοιχείο του δείκτη του Χρηματιστηρίου Nasdaq.
Αρχαιολογικά Μουσεία Κωνσταντινούπολης

Ιστορία

Κατά τον 19ο αιώνα κατά τις προσπάθειες εκμοντερνισμού της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, πάρθηκε η απόφαση από τον σουλτάνο Αμπντούλ Αζίζ να δημιουργηθεί ένα κεντρικό μουσείο κατά τα πρότυπα των μεγάλων μουσείων της Ευρώπης όπως το Λούβρο και το Βρετανικό μουσείο. Ως τοποθεσία του μουσείου επιλέχθηκαν οι εξωτερικοί κήποι του παλατιού του Τοπκαπί, η κατασκευή του κυρίως κτηρίου ξεκίνησε το 1881 και το μουσείο λειτούργησε για πρώτη φορά το 1891, ενώ οι εργασίες στα διάφορα κτήρια συνεχίστηκαν ως το 1908. Με την νομοθέτηση προστασίας των αρχαιοτήτων στην Οθωμανική αυτοκρατορία, πολλές περιοχές έστειλαν τις αρχαιότητες τους στο μουσείο, και τα εκθέματα του πληθύνθηκαν. Η πρόσοψη του κυρίως κτηρίου εμπνεύστηκε από την Σαρκοφάγο του Αλεξάνδρου και την Σαρκοφάγο των Θρηνούντων Γυναικών, εκθέματα τα οποία βρίσκονται εντός του μουσείου. Το κτήριο αποτελεί ένα από τα εξέχοντα παραδείγματα της νεοκλασικής αρχιτεκτονικής στην Κωνσταντινούπολη.
Το μουσείο της αρχαίας Ανατολής ξεκίνησε αρχικά το 1883 ως σχολή καλών τεχνών, ώσπου το 1935 άρχισε να λειτουργεί ως μουσείο. Υπήρξε κλειστό κατά την περίοδο 1963 - 1974 όταν και έγιναν εκτεταμένες ανακαινίσεις.
Το κτήριο με την ονομασία Τσινιλί Κιοσκ ανεγέρθηκε κατόπιν παραγγελίας του σουλτάνου Μωάμεθ Β´ το 1472, και είναι ένα από τα παλαιότερα Οθωμανικά κτήρια της πόλης. Κατά την περίοδο 1874 έως 1891 λειτούργησε προσωρινά ως το κεντρικό μουσείο της πόλης, και το 1953 ξεκίνησε τη λειτουργία του ως μουσείο ισλαμικής τέχνης, και αργότερα ενσωματώθηκε στο αρχαιολογικό μουσείο.
Τα μουσεία είναι ανοικτά για το κοινό καθημερινά.
Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1956

Οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες του 1956 διοργανώθηκαν στο Κορτίνα Ντ'Αμπέτσο της Ιταλίας από τις 26 Ιανουαρίου 1956 μέχρι και τις 5 Φεβρουαρίου 1956.
Πίλωρος

Η Πίλωρος ήταν αρχαία ελληνική παράλια πόλη στη χερσόνησο της Χαλκιδικής.
Βρισκόταν επί της παραλίας της προς τον Σιγγιτικό κόλπο της κεντρικής χερσονήσου της Σιθωνίας. Κατά τον Ηρόδοτο (Ζ΄ 122) η Πϊλωρος μαζί με τις παρακείμενες πόλεις Άσσα, Σίγγος και Σάρτη είχαν υποταχθεί στον Ξέρξη την περίοδο που διάνοιξε την διώρυγα του Άθω για να διέλθει ο στρατός και ο στόλος του.
Κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο μετά τη Νικίειο ειρήνη του 422 π.Χ. υπαγόταν ως φόρου υποτελής στην Αθηναϊκή συμμαχία. Υπό του αρχαιολόγου Λυκ η θέση της πόλης αυτής προσδιορίστηκε στη παραλία του σημερινού όρμου Πόρτο Δημήτρι ή Βουρβουρού.
Ρεντ Ντιρ

Ιστορία

Πριν την άφιξη των ευρωπαίων εποίκων, στην περιοχή ζούσαν αυτόχθονες Ινδιάνοι (κυρίως Μαυροπόδαροι και Κρι). Οι ευρωπαίοι έμποροι γούνας άρχισαν να περνούν από την περιοχή στα τέλη του 18ου αιώνα. Μέσα σε αυτό το εθνολογικό μείγμα, προέκυψε η φυλή των μιγάδων Μετίς.
Ένα από τα μονοπάτια των ιθαγενών ξεκινούσε από τη Μοντάνα, στο νότο, συνέχιζε κατά μήκος του ποταμού Μπόου κοντά στο Κάλγκαρι και κατέληγε στο Οχυρό Έντμοντον. Περίπου στα μισά του δρόμου μεταξύ του Κάλγκαρι και του Έντμοντον, το μονοπάτι περνούσε τον ποταμό Ρεντ Ντιρ σε ένα πλατύ, πετρώδες και ρηχό σημείο που χρησιμοποιούσαν οι ιθαγενείς λαοί και οι βίσονες από τους αρχαίους χρόνους. Τα ρηχά σημεία, τώρα γνωστά ως Σταυροδρόμι Παλιού Ρεντ Ντιρ, βρίσκονται περίπου 7 χιλιόμετρα μακριά από τη σημερινή πόλη του Ρεντ Ντιρ.
Με την ίδρυση του Οχυρού Κάλγκαρι από τη Βορειοδυτική Αστυνομία το 1875, η κυκλοφορία αυξήθηκε κατά μήκος του σημερινού δρόμου μεταξύ του Κάλγκαρι και του Έντμοντον. Μετά την άφιξη του Καναδικού Ειρηνικού Σιδηρόδρομου στο Κάλγκαρι, η κυκλοφορία κατά μήκος της διαδρομής αυξήθηκε σημαντικά. Στο Σταυροδρόμι χτίστηκε το 1882 ένας εμπορικός σταθμός και μια στάση, και άρχισε να αναπτύσσεται ένας μόνιμος οικισμός γύρω από αυτό.
Κατά τη διάρκεια της Βορειοδυτικής Επανάστασης του 1885, η καναδική πολιτοφυλακή δημιούργησε το Οχυρό Normandeau στο Σταυροδρόμι. Το Οχυρό αργότερα δόθηκε στη Βορειοδυτική Αστυνομία που το χρησιμοποίησε μέχρι το 1893.
Με την αποδεκάτιση των βισόνων από τους κυνηγούς, οι φυλές των ιθαγενών που βασίζονταν στους βίσονες για φαγητό, ρουχισμό και καταφύγιο άρχισαν να μειώνονται. Τα εύφορα εδάφη γύρω από τον ποταμό Ρεντ Ντιρ ήταν ελκυστικά για τους αγρότες και τους κτηνοτρόφους. Ένας από τους πρώτους εποίκους, ο αιδεσιμότατος Leonard Gaetz, έδωσε μισό μερίδιο 1.240 στρεμμάτων (5 τ.χλμ.) που είχε αποκτήσει στο σιδηρόδρομο, για να αναπτυχθεί μια γέφυρα πάνω από τον ποταμό και ένα χωριό. Ως αποτέλεσμα, το Σταυροδρόμι σταδιακά εγκαταλείφθηκε. Το πρώτο τρένο από το Κάλγκαρι προς το Έντμοντον πέρασε από το Ρεντ Ντιρ το 1891.
Aero L-59 Super Albatros

Σχεδιασμός και ανάπτυξη

Το L-59 είχε συγκριτικά με το L-39 ενισχυμένη άτρακτο, επιμηκυμένο ρύγχος, δραστικά αναβαθμισμένο κόκπιτ, προηγμένα ηλεκτρονικά και ισχυρότερο κινητήρα turbofan. Όταν πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 30 Σεπτεμβρίου 1986, είχε την ονομασία L-39MS. Το 1992 η κατασκευάστρια πρότεινε στην Τσέχικη Πολεμική Αεροπορία την ανάπτυξη μονοθέσιας έκδοσης του αεροσκάφους, που θα μπορούσε να αναλάβει αποστολές εγγύς υποστήριξης. Το αεροσκάφος αυτό, που ονομάστηκε Aero L-159 Alca (Advanced Light Combat Aircraft), βρέθηκε για πρώτη φορά στον αέρα στις 2 Αυγούστου 1997. Μία διθέσια του χρησιμοποιείται σαν εκπαιδευτικό από την Αεροπορία της χώρας. Η κατασκευάστρια δεν παράγει πλέον τα L-59, τα περισσότερα εκ των οποίων εξήχθησαν στην Αίγυπτο και την Τυνησία

Επιχειρησιακή ιστορία

Τον Απρίλιο του 2014 L-59 της Πολεμικής Αεροπορίας της Τυνήσιας ανέλαβαν αποστολές αναγνώρισης και προσβολής ανταρτών στα πλαίσια ευρύτερης επιχείρησης του στρατού ενάντια στους αντάρτες στα όρη Chaambi.
Τετρακόσια Γράμματα του Καζαντζάκη στον Πρεβελάκη

Εκδόσεις

Το Τετρακόσια Γράμματα του Καζαντζάκη στον Πρεβελάκη εκδόθηκε τον Δεκέμβρη του 1965 στο τυπογραφείο των Φάνη Κωνσταντινίδη και Κώστα Μιχαλά με τυπογραφική επιμέλεια του Εμμανουήλ Χ. Κάσδαγλη και επανεκδόθηκε τον Δεκέμβρη του 1984 με επιμέλεια του Πάτροκλου Σταύρου.
Πιπεριά

Περιγραφή

Το φυτό έχει ύψος 50–75 εκατοστά, βλαστούς που στην αρχή είναι τρυφεροί και στη συνέχεια ξυλώδεις, φύλλα σχετικά μικρά, ανοιχτοπράσινα, άνθη λευκά που φύονται μεμονωμένα σε ομάδες των 2 ή 3. Ο καρπός της πιπεριάς είναι πολύσπερμος πράσινος ή κιτρινοπράσινος, που γίνεται κόκκινος ή κίτρινος όταν ωριμάσει. Το σχήμα του, ανάλογα με την ποικιλία, είναι κωνικό και μακρύ έως σφαιρικό ή τοματόμορφο.
Οι γλυκείς καρποί είναι μεγαλύτεροι από τους καυτερούς, αυλακωτοί και διογκωμένοι. Μαζεύονται 60–80 μέρες μετά από τη μεταφύτευση του φυταρίου από το φυτώριο και όταν έχουν ζωηρό πράσινο χρώμα, πριν ωριμάσουν.

Βιταμίνες και χρήση στη μαγειρική

Πλούσιοι σε βιταμίνη C και βιταμίνη Α, τρώγονται σε σαλάτες ή μαγειρεμένοι. Αποτελούν ένα από τα κύρια υλικά της Ελληνικής κουζίνας, καθώς χρησιμοποιούνται στη χωριάτικη σαλάτα, στα γεμιστά, αλλά και ως συμπλήρωμα σε σάλτσες κ.λ.π.
Οι καυτεροί καρποί χρησιμοποιούνται ψητοί ως ορεκτικό ή γίνονται σκόνη και χρησιμοποιούνται ως μπαχαρικό. Η καυστικότητα των καρπών οφείλεται σε μία ουσία, την καψαϊκίνη, ένα αλκαλοειδές που βρίσκεται στο εσωτερικό τους.
Χαρακτηρίζει σήμερα πολλές κουζίνες της Ανατολής, της Ινδίας, της Άπω Ανατολής και Λατινικής Αμερικής, ενώ είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη στην Ισπανία και το Μεξικό. Στα θερμά κλίματα η καυτερή πιπεριά καταναλώνεται κατά κόρον, καθώς ερεθίζει ορισμένα κέντρα του υποθαλάμου, προκαλώντας εφίδρωση και μείωση της θερμοκρασίας του σώματος. Γνωστότερα από τα μπαχαρικά που παράγονται από την καυτερή πιπεριά είναι το τσίλι και το καγιέν, από ξηραμένους καρπούς των ποικιλιών Frutescens και Annum, και η καυτερή σάλτσα Ταμπάσκο. Η γλυκιά πάπρικα προέρχεται από μία ποικιλία με ιδιαίτερο άρωμα αλλά μη καυτερή.

Στην Ελλάδα

Στην Ελλάδα η πιπεριά καλλιεργείται σε όλη σχεδόν τη χώρα σε λαχανόκηπους και θερμοκήπια. Είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη στη Βόρεια Ελλάδα. Οι κυριότερες ποικιλίες είναι η πράσινη της Νέας Μαγνησίας με τους γλυκούς και σαρκώδεις καρπούς, Φλωρίνης με τους κόκκινους καρπούς γλυκούς ή καυτερούς, σχήματος κωνικού, μακριού, μετρίου μεγέθους που τρώγονται ψητές, γίνονται πάπρικα ή κονσερβοποιούνται, Τσούσκα με ελαφριά καυτερή γεύση και κιτρινοπράσινο χρώμα, κίτρινη Κουφαλίων, πιπερούδι, που γίνεται τουρσί και καλλιεργείται στις περιοχές της Θεσσαλονίκης, και άλλες. Η ξερή, τριμμένη κόκκινη πιπεριά σε ορισμένες περιοχές είναι γνωστή και σαν μπούκοβο.
*Στην περιοχή των Κουφαλίων Θεσσαλονίκης, όπου αναφέρεται και η κίτρινη πιπεριά, "τσούσκα" λέγεται και η συνήθεια να σηκώνεις στην πλάτη σου κάποιον άνθρωπο σαν τσουβάλι/ γκαλιγκότσα-ι.