google/wiki40b huggingface dataset:
Ζοζέφ Σιφακίς

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης το 1946, σπούδασε ηλεκτρολόγος μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και πληροφορική στο Πανεπιστήμιο της Γκρενόμπλ με υποτροφία του γαλλικού κράτους, περίοδο κατά την οποία απέκτησε την γαλλική υπηκοότητα.
Είναι διδάκτορας πληροφορικής στο Πανεπιστήμιο της Γκρενόμπλ. Έχει διατελέσει καθηγητής στο Πολυτεχνείο της Λωζάνης (EPFL) και επιστημονικός διευθυντής του δικτύου Artist2 (European Network of Excellence for research on Embedded Systems). Εργάζεται επίσης στο Εθνικό Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών στο εργαστήριο VERIMAG, του οποίου είναι ιδρυτής και το οποίο είναι διεθνώς αναγνωρισμένο στον τομέα της σχεδίασης κρίσιμων συστημάτων.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 ανέπτυξε σε συνεργασία με την βιομηχανία, και ιδιαίτερα την Airbus, την τεχνολογία fly-by-wire που χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά σε επιβατικά αεροπλάνα (Airbus320) για τον αυτόματο έλεγχο πτήσεων.

Εργασίες

Ο Σηφάκης είναι διεθνώς αναγνωρισμένος για τις πρωτοποριακές εργασίες του στον τομέα της σχεδίασης και επαλήθευσης συστημάτων και θεωρείται ένας από τους θεμελιωτές του Model-Checking που είναι η κύρια βιομηχανική μέθοδος επαλήθευσης πληροφορικών συστημάτων και σήμερα χρησιμοποιείται από εταιρείες όπως η Intel, η Microsoft και η Google. Για την συμβολή του στην θεωρία και την εφαρμογή μεθόδων επαλήθευσης, το 2007 τού απονεμήθηκε το Βραβείο Τούρινγκ από κοινού με τον Έντμουντ Κλαρκ και τον Έρνεστ Άλλεν Έμερσον για τις εργασίες τους στον έλεγχο μοντέλων, μία μέθοδο τυπικής επαλήθευσης υλικού ή λογισμικού υπολογιστών. Σήμερα τα ενδιαφέροντά του επικεντρώνονται στην μελέτη μεθόδων κατασκευής ενσωματωμένων συστημάτων υψηλής ασφάλειας και πιστότητας.

Διακρίσεις

Ο Σηφάκης είναι μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών, της Γαλλικής Ακαδημίας Τεχνολογιών, της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας, της American Academy of Arts and Sciences και της National Academy of Engineering. Το 2009 το γαλλικό κράτος τού απένειμε τον τίτλο του Μεγάλου Αξιωματούχου Εθνικής Αξίας (Grand Officier de l’Ordre du Mérite) και το 2011 έλαβε τον τίτλο του διοικητή της Λεγεώνης της Τιμής (Commandant de la Légion d’Honneur). Το 2009 τού απονεμήθηκε το βραβείο του Ιδρύματος της Βουλής των Ελλήνων για τον Κοινοβουλευτισμό και την Δημοκρατία και το 2013 τού απονεμήθηκε το μετάλλιο του Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικα. Είχε προηγηθεί το Leonardo Da Vinci Medal το 2012. 
Έχει αναγορευθεί επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου Αθηνών, του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, του Πανεπιστημίου Πατρών, του Διεθνούς Πανεπιστημίου και της Ecole Polytechnique Fédérale de Lausanne. Έχει επίσης διατελέσει πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Έρευνας και Τεχνολογίας την διετία 2014-2016.
Ο Ιωσήφ Σηφάκης έχει συγγράψει δυο συλλογές κειμένων έμμετρων και πεζών, οι οποίες κυκλοφόρησαν από τις Εκδόσεις Αρμός.
Αγία Κυριακή Τρικάλων

Γεωγραφία

Η Αγία Κυριακή βρίσκεται στο νότιο τμήμα του -τέως- νομού Τρικάλων, σε πεδινή περιοχή , πολύ κοντά στην αριστερή όχθη του Πηνειού και κοντά στα όρια με το νομό Καρδίτσης. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 7,077 χμ² (6,727 χμ² χωρίς τα εσωτερικά ύδατα) και μέσο σταθμικό υψόμετρο 100. Απέχει από τα Τρίκαλα 7 χλμ. περίπου, προς τα ΝΝΑ.

Πληθυσμικά στοιχεία

Η εξέλιξη πληθυσμού της Αγία Κυριακής έχει ως εξής: κάτοικοι 439 (1961), 378 (1971), 402 (1991), 440 (2001), 427 (2011).

Γενικά Στοιχεία

Το χωριό Αγία Κυριακή αναγνωρίσθηκε ως ξεχωριστή κοινότητα με το Δ. 29/1/1934, ΦΕΚ Α46/1934. Πήρε το όνομά του από την Αγία Κυριακή, που θεωρείται και προστάτιδα του χωριού. Η Αγία Κυριακή υπήρξε μέχρι την 31 Δεκεμβρίου 2010 δημοτικό διαμέρισμα του δήμου Μεγάλων Καλυβίων. Πλέον αποτελεί τοπική κοινότητα του Δήμου Τρικκαίων.

Πολιτισμός

Κάθε χρόνο στην Αγία Κυριακή και ανήμερα του εορτασμού της ομώνυμης αγίας, διοργανώνεται πανηγύρι όπου προσφέρονται τοπικά εδέσματα και γίνονται αναπαραστάσεις εθίμων από τον λαογραφικό σύλλογο του χωριού. Επιπλέον, πραγματοποιείται πανηγυρικός εσπερινός με αρτοκλασία.

Εκπαίδευση

Στην Αγία Κυριακή λειτουργούν νηπιαγωγείο και δημοτικό σχολείο. Οι μαθητές ανώτερων βαθμίδων της υποχρεωτικής εκπαίδευσης εξυπηρετούνται από τα σχολεία Μεγάλων Καλυβίων και Τρικάλων.

Αθλητισμός

Στο χωριό υπάρχουν γήπεδα ποδοσφαίρου και καλαθοσφαίρισης, που αποτελούν έδρες των αντίστοιχων ομάδων του χωριού. Οι ομάδες αυτές αγωνίζονται σε τοπικά πρωταθλήματα.
Αθρογγαίος

Η εμφάνιση του Αθρογγαίου

Ο Αθρογγαίος, ένας βοσκός που διέθετε θάρρος και σωματική δύναμη, μαζί με τα υπόλοιπα τέσσερα αδέλφια του επαναστάτησε εναντίον της κεντρικής εξουσίας ύστερα από τον θάνατο του Ηρώδη του Μεγάλου (4 π.Χ.), εκμεταλλευόμενος το κενό εξουσίας που δημιουργήθηκε στην περιοχή .
Ο Αθρογγαίος ανακηρύχθηκε βασιλιάς και μοίρασε στους οπαδούς του στρατιωτικά και πολιτικά αξιώματα (τους ονόμασε στρατηγούς και σατράπες). Εμφανίζονταν φορώντας διάδημα και ο ίδιος ασχολούνταν με εκλεπτυσμένες υποθέσεις ενώ οι οπαδοί του σχημάτιζαν λόχους και εξαπέλυαν επιδρομές .

Η δράση των οπαδών του Αθρογγαίου

Οι επιδρομές των οπαδών του Αθρογγαίου εξαπλώθηκαν σε όλη την Ιουδαία. Βασικός του στόχος ήταν οι Ρωμαίοι και οι εκπρόσωποι της βασιλικής εξουσίας τους οποίους σκότωναν ενώ όσους Ιουδαίους έπιαναν αιχμάλωτους τους απελευθέρωναν προκειμένου να κερδίσουν την εύνοια τους  .
Σε μια από αυτές τις επιδρομές επιτέθηκαν σε ένα ρωμαϊκό απόσπασμα που μετέφερε τρόφιμα στην περιοχή της Αμμαούντας (Εμμαούς) σκοτώνοντας τον εκατόνταρχο Άρειο που ήταν επικεφαλής και σαράντα στρατιώτες. Το απόσπασμα θα εξοντώνονταν ολοκληρωτικά αν δεν έσπευδε σε βοήθεια των στρατιωτών ο διοικητής του ρωμαϊκού πεζικού στην περιοχή Γράτος με μια μονάδα 3.000 στρατιωτών από την Σεβαστή (πρώην Σαμάρεια) .

Η αντίδραση των ιουδαϊκών και των ρωμαϊκών αρχών

Η δράση του Αθρογγαίου και των αδελφών του κράτησε περίπου δυο χρόνια . Οι τρεις αδελφοί του Αθρογγαίου συνελήφθησαν (ένας από τον εθνάρχη Αρχέλαο, ένας από τον Γράτο και ένας από τον πρώην σύμβουλο του Ηρώδη του Μεγάλου, Πτολεμαίο) και ο τέταρτος παραδόθηκε με την θέλησή του στον Αρχέλαο, η τύχη όμως του ιδίου του Αθρογγαίου είναι άγνωστη .
Λουξεμβουργιανή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου

Ιστορία

Στα τέλη του 1906, ιδρύθηκε η πρώτη ποδοσφαιρική ομάδα στο Λουξεμβούργο, η ΣΣ Φόλα Ες, ήδη σχεδόν δύο χρόνια αργότερα, υπήρχαν 13 ομάδες οι οποίες χρειάζονταν ένα διοικητικό όργανο. Η Λουξεμβουργιανή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου συστάθηκε το Νοέμβριο του 1908 με εκπροσώπους των 13 συλλόγων. Ενάμισι χρόνο αργότερα, την άνοιξη του 1910, η ομοσπονδία προσχώρησε στη FIFA και διοργανώθηκε για πρώτη φορά πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. Το φθινόπωρο του 1911 ακολούθησε το πρώτο διεθνές παιχνίδι της εθνικής ομάδας εναντίον της Γαλλίας στην πρωτεύουσα του Λουξεμβούργου, η οποία, ωστόσο, ηττήθηκε με 1:4.
Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης στην καλαθοσφαίριση 1961-62

Το Κύπελλο Πρωταθλητριών ομάδων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών (σήμερα Ευρωλίγκα ανδρών), της περιόδου 1961-62 ήταν η πέμπτη διοργάνωση στην ιστορία του συγκεκριμένου διασυλλογικού θεσμού. Διεξήχθη με τη συμμετοχή 24 ομάδων, με έναν προκριματικό, έναν πρώτο γύρο, προημιτελικούς, ημιτελικούς και μονό Τελικό, για πρώτη φορά στα χρονικά, λόγω της "ασταθούς" πολιτικής κατάστασης, όπως χαρακτηριστικά ειπώθηκε τότε. Η κάτοχος του τίτλου ΤΣΣΚΑ Μόσχας, έπαιξε απευθείας στα προημιτελικά.
Ρόντοτς

Γεωγραφία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!
Ο οικισμός ευρίσκεται επί της δεξιάς όχθης του ποταμού Νέρετβα.

Ιστορία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!

Τοπική κοινότητα

Το 1991, το Ρόντοτς αποτελείτο από δύο τοπικές κοινότητες, το Ρόντοτς 1 και το Ρόντοτς 2.
Μάριο (Κύπρος)

Το Μάριο  ήταν μία από τις δέκα πόλεις-βασίλεια της αρχαίας Κύπρου. Βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα του νησιού στην περιοχή του Ακάμαντα κοντά στην σημερινή Πόλη της Χρυσοχούς. Την πόλη αναφέρουν ο Στράβων και ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος στα βιβλία τους.
Η πόλη ιδρύθηκε τον 7ο αιώνα π.Χ., αναπτύχθηκε και απέκτησε πλούτο από τα κοντινά ορυχεία χαλκού και χρυσού. Διέθετε και λιμάνι όπου εξήγαγε χρυσό , χαλκό και ξυλεία. Το σημερινό Λατσί, είναι χτισμένο πάνω στα θεμέλια του αρχαίου λιμανιού, όπου τα υπολείμματα είναι ορατά μέχρι σήμερα.
Στο 450 π.Χ., η πόλη ελευθερώθηκε από τον Αθηναίο στρατηγό Κίμωνα . Ο Κίμων είχε εκστρατεύση στην Κύπρο μετά τη επανάσταση του Ονήσιλου , σε μια προσπάθεια να δημιουργήσει εκ νέου αθηναϊκού υπεροχή στην Ανατολική Μεσόγειο. Το Μάριο καταστράφηκε το 312 π.Χ. από Πτολεμαίο και αργότερα οι κάτοικοι έχτισαν σε κοντινή περιοχή την Αρσινόη.
Από τις γραπτές μαρτυρίες και από νομίσματα που έχουν βρεθεί είναι γνωστοί μόνο οι εξής βασιλείς του αρχαίου Μάριου : ο Στασίοικος Α΄, ο Στασίοικος Β΄, ο Δόξανδρος, ο Τιμοχάρης , ο Σασμάς, και ο Ονασίοικος.
Αρχαιολογικές ανασκαφές στη περιοχή διεξήγαγε για πρώτη φορά η Σουηδική Αποστολή μεταξύ 1927 και 1931 .  Στη συνέχεια ακολούθησε το Τμήμα Αρχαιοτήτων της Κύπρου, και από το 1983 από το πανεπιστήμιο Princeton  .
Οι Α. Ε. Linder και Raban διενήργησαν έρευνα μόνο στα ερείπια του αρχαίου λιμανιού το 1971.
Μπίργιερ, βασιλιάς της Σουηδίας

Εμφύλιος πόλεμος με τα αδέλφια του

Όταν ενηλικιώθηκε ξέσπασε σύγκρουση στην εκκλησία της Σουηδίας για την ερμηνεία των προνομίων του 1280 που ήταν το κόστος της υποστήριξης της εκκλησίας στον πατέρα του, οι μικρότεροι αδελφοί του εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία για να επαναστατήσουν. Ο Έρικ κατείχε την Κουνγκαχάλλα που του είχε δοθεί από τον Νορβηγό βασιλιά και το βόρειο Άλλαντ που του είχε δοθεί από τον Έρικ ΣΤ΄ της Δανίας, βασικό σχέδιο του Έρικ ήταν να εκτοπίσει τον πανίσχυρο στρατηγό Τόργκιλς Κνούτσον ο οποίος ήταν εμπόδιο στα σχέδια του. Ο κλήρος ο οποίος αντιπαθούσε τον στρατηγό έδωσε την υποστήριξη του στον Έρικ. Ο Έρικ κατάφερε να πείσει τον άβουλο αδελφό του Μπίργιερ να εκτελέσει τον στρατηγό Κνούτσον παρά τις υπηρεσίες που του είχε προσφέρει (1306) αλλά τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς ο Μπίργιερ ανατράπηκε και φυλακίστηκε στο κάστρο του Νίκοπινγκ από τα αδέλφια του τα οποία πήραν τον έλεγχο της Σουηδίας. 
Ο Έρικ και ο Βάλντεμαρ πιέστηκαν από τον πεθερό του Μπίργιερ Έρικ Ε΄ της Δανίας να ελευθερώσουν τον Μπίργιερ (1308) ο οποίος αμέσως με την βοήθεια των Δανών ξεκίνησε πάλι τις εχθροπραξίες απέναντι στα αδέλφια του. Ο Μπίργιερ παρά την υποστήριξη που είχε τόσο από τους Δανούς όσο και από τον βασιλιά Χάακον Ε΄ της Νορβηγίας ο οποίος έγινε σύμμαχος του ηττήθηκε από τον μικρότερο αδελφό του Έρικ που ήταν πολύ ανώτερος στις στρατιωτικές ικανότητες, ανέκτησε και την Κουνγκαχάλλα (1310). Με την συνθήκη του Χέλσινγκμποργκ η Σουηδία μοιράστηκε ανάμεσα στα τρία αδέλφια: ο Έρικ πήρε το Βάστεργκότλαντ, το Ντάλσλαντ, το Βάρμλαντ, το Καλμάρ αλλά υποσχέθηκε να δώσει πίσω την Κουνγκαχάλλα στον Χάακον. O Έρικ κράτησε τελικά την Κουνγκαχάλλα αφού συμφιλιώθηκε με τον Χάακον και παντρεύτηκε την 11χρονη κόρη του Ίνγκεμποργκ Χάακονσνταττερ (1312). Ο γάμος έγινε σε μια διπλή τελετή στο Όσλο, ο μικρότερος αδελφός του Βάλντεμαρ παντρεύτηκε ταυτόχρονα την Ίνγκεμποργκ Έρικσνταττερ κόρη του Έρικ Β΄ της Νορβηγίας.

Ανατροπή του Μπίργιερ

Ο Μπίργιερ παγίδευσε τα μικρότερα αδέλφια του σε ένα γεύμα στο Νίκοπινγκ, με την πρόφαση της φιλοξενίας συνέλαβε την νύχτα της 11ης Δεκεμβρίου 1317 τον Έρικ και τον Βάλντεμαρ και τους φυλάκισε. Τα δυο αδέλφια πέθαναν στην φυλακή σε λίγους μήνες, αυτό προκάλεσε επανάσταση των οπαδών τους εναντίον του (1318). Ο Μπίργιερ εξορίστηκε και νέος βασιλιάς της Δανίας τοποθετήθηκε ο 3χρονος γιος του Έρικ Μάγκνους Δ΄ της Σουηδίας υπό την κηδεμονία της μητέρας του Ίνγκεμποργκ Έρικσντάττερ και της γιαγιάς του Έντγουικ του Χόλσταϊν.
Αρχαιολογικό Μουσείο Μαραθώνα

Εκθέματα

Στεγάζει ευρήματα από τη Μάχη του Μαραθώνα αλλά και ευρήματα άλλου είδους από την ευρύτερη περιοχή, καθώς επίσης και από το Ιερό των Αιγυπτίων Θεών της Μπρεξίζας, τα ερείπεια του οποίου βρίσκονται στα παράλια της Νέας Μάκρης.  Το μουσείο περιλαμβάνει επίσης το προστατευμένο με στέγαστρο νεκροταφείο τύμβων της Μέσης Εποχής του Χαλκού (2000-1600 π.Χ.) και τον λεγόμενο τύμβο των Πλαταιέων του 5ου αι. π.Χ.

Αίθουσα 1

Η  αίθουσα αυτή διακρίνεται από τα  ευρήματα που προέρχονται από το Σπήλαιο του Πάνος  που χρονολογούνται μεταξύ (5300 – 3200 π.Χ.)  και νεότερα . 

Στη κλασική εποχή το σπήλαιο ήταν χώρος λατρείας προς τον θεό  Πανό διότι σύμφωνα με τον Ηρόδοτο προστάτεψε τους Αθηναίους στη μάχη του Μαραθώνα  το (490 π.Χ.).

Αίθουσα 2

Στην  αίθουσα αυτή παρουσιάζονται προϊστορικά  ευρήματα που προέρχονται από το νεκροταφείο στο Τσέπι  και τον οικισμό  Μπόριζα:  αντικείμενα πήλινα , ειδώλια, σκευή, λίθινα εργαλεία, αγγεία .

Αίθουσα 3

Στην αίθουσα 3 στεγάζονται ευρήματα της γεωμετρικής περιόδου, της αρχαϊκής, της κλασικής που προέρχονται από την Τετράπολη Μαραθώνος ( δηλαδή η πόλη του Μαραθώνα, η Τρικόρινθος, η Προβάλινθος και η Οινόη).  Τα αντικείμενα που βρεθήκαν είναι πήλινα αγγεία,  κύπελλα, πυξίδες  μέχρι και αγγεία με μυθολογικές παραστάσεις της κλασικής εποχής.

Αίθουσα 4

Η Αίθουσα  αυτή  είναι αφιερωμένη  στον Ηρώδη  Αττικό ( ο οποίος καταγόταν από το Μαραθώνα)  και στην εποχή του. Παρουσιάζονται αγάλματα της συζύγου του  και του ιδίου  μαζί με άλλα σημαντικά ευρήματα των ρωμαϊκών-υστερορωμαϊκώνχρόνων.

Αίθουσα 5

Η αίθουσα αυτή φιλοξενεί  το ρωμαϊκό Ιερό των Αιγυπτίων θεών, ιδρυτής  ήταν  ο Ηρώδης ο Αττικός (2ος αι. μ.Χ).  Παρουσιάζονται επίσης  πολλά αγάλματα  αιγυπτιακών θεοτήτων.

Αίθουσα Τροπαίου

Η Αίθουσα  αυτή  περιλαμβάνει μέρος της τιμητικής στήλης για τη νίκη στη μάχη του Μαραθώνα κατά των Περσών.  Υπάρχουν και άλλες σημαντικές ανασκαφές.
Κρατική Ορχήστρα Αθηνών

Η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών (σντμ. ΚΟΑ) έχει τις ρίζες της στην ορχήστρα του Ωδείου Αθηνών. Ιδρύθηκε το 1943 με το Ν.Δ 2010/1942 επί υπουργίας Κωνσταντίνου Λογοθετόπουλου. Από το 2014 αρχιμουσικός της είναι ο Στέφανος Τσιαλής.

Ιστορία

Το 1893 ιδρύθηκε η Μαθητική Ορχήστρα Ωδείου Αθηνών μετά από προσπάθειες του τότε Διευθυντή του Ωδείου Αθηνών Γεωργίου Νάζου. Tο 1925 ιδρύθηκε ο «Σύλλογος Συναυλιών» που αποτελούσε συγχώνευση της Ορχήστρας του Ωδείου Αθηνών και της Συμφωνικής Ορχήστρας του Ελληνικού Ωδείου. Μόνιμοι αρχιμουσικοί ήταν ο Δημήτρης Μητρόπουλος και ο Ιβάν Μπούτνικοφ. Το 1927 διαλύθηκε ο Σύλλογος Συναυλιών και ανασυγκροτήθηκε η Συμφωνική Ορχήστρα του Ωδείου Αθηνών. 
Στις αρχές του 1943, χάρη στις προσπάθειες του τότε διευθυντή της και διευθυντή του Ωδείου Αθηνών Φιλοκτήτη Οικονομίδη, η Ορχήστρα του Ωδείου Αθηνών έγινε κρατικός οργανισμός υπό την αιγίδα του Υπουργείου Παιδείας. Η πρώτη συναυλία της επονομαζόμενης πλέον Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών δόθηκε κατά τη διάρκεια της κατοχής στις 28 Φεβρουαρίου 1943, υπό τη διεύθυνση του Μανώλη Καλομοίρη, στο θέατρο Ολύμπια. Την ίδια μέρα είχε γίνει η κηδεία του ποιητή Κωστή Παλαμά που εξελίχθηκε σε αντικατοχική διαδήλωση. Σήμερα η ΚΟΑ τελεί υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού.

Διευθυντές Ορχήστρας

Διευθυντές της Ορχήστρας έχουν διατελέσει κατά το παρελθόν οι Φιλοκτήτης Οικονομίδης, Θεόδωρος Βαβαγιάννης, Ανδρέας Παρίδης, Μάνος Χατζιδάκις, Γιάννης Ιωαννίδης, Αλέξανδρος Συμεωνίδης, Άρης Γαρουφαλής, Βύρων Φιδετζής και Βασίλης Χριστόπουλος. Από τον Μάιο του 2014 Διευθυντής της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών είναι ο Στέφανος Τσιαλής.
Κάρολος Χριστιανός του Χοεντσόλερν

Βιογραφία

Είναι ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη-Γεωργίου πρίγκιπα (ως προς τον τίτλο μόνο) του Χοεντσόλερν και της Μπιργκίττας των Μπερναντότ, κόρης του Γουσταύου-Αδόλφου δούκα του Βέστερμποττεν της Σουηδίας.
Any Fule Kno That

Σύνθεση

Σε κάποια σημεία του τραγουδιού ο τραγουδιστής του συγκροτήματος Ίαν Γκίλαν, θυμίζει τραγουδιστή της ραπ και όχι τόσο στο γνώριμο στυλ των ροκ φωνητικών του, ενώ οι στίχοι περιέχουν λέξεις οι οποίες λογοκρίνονται. Η παράξενη ορθογραφία του τίτλου του κομματιού είναι επιρροή των βιβλίων κόμικς του Νάιτζελ Μόλσγουορθ.
Το Any Fule Kno That είναι ένα από τα ελάχιστα τραγούδια των Deep Purple το οποίο δεν έχουν παίξει σε κάποια ζωντανή τους εμφάνιση.
Κόνραντ Βιτς

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Βιτς ήταν γερμανικής καταγωγής, γεννημένος στο Ρόττβαϊλ της Σουηβίας, στο κρατίδιο της Βάδης-Βυρτεμβέργης. Ωστόσο επειδή σταδιοδρόμησε στην Ελβετία, συγκεκριμένα στη Βασιλεία και τη Γενεύη, θεωρείται μέλος της εκεί Σχολής. 
Στα αρχεία της συντεχνίας της Βασιλείας καταγράφεται για μία και μοναδική φορά το 1434, όπου μετακόμισε πιθανώς υπό την έλξη της διεθνούς ατμόσφαιρας που δημιούργησε η Οικουμενική Σύνοδος που έλαβε χώρα στην πόλη εκείνα τα χρόνια. Το 1435 λαμβάνει επίσημα πολιτικά δικαιώματα στην πόλη. Μέχρι το 1447 θεωρείται πως είχε αποβιώσει. 
Κατά τη σύντομη αυτή περίοδο, ελάχιστα μεγαλύτερη της μίας δεκαετίας, δημιούργησε μία σειρά από μεγάλα έργα για βωμούς ναών, από τα οποία στις ημέρες μας σώζονται μόνο τμήματα. Τα έργα αυτά αντανακλούν ένα αναδυόμενο δυναμικό ενδιαφέρον για τον εξωτερικό κόσμο, όπως αυτός γίνεται αντιληπτός με την προσωπική παρατήρηση. Η προσοχή με την οποία αποδίδεται το φως και η σκιά, οι αντανακλάσεις, όπως και το βάθος των κτιρίων και των τοπίων, μαρτυρούν πως ο Βιτς είχε έρθει σε επαφή με την σύγχρονή του φλαμανδική τέχνη. Αν και σώζονται σχετικά λίγα έργα του, γίνονται έντονα αντιληπτά στο σύγχρονο μελετητή στοιχεία νατουραλισμού, γεγονός που μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο Βιτς γνώριζε το έργο των Γιαν βαν Άικ και Διδασκάλου του Φλεμάλ. Στη θέση των απαλών γραμμών και λυρικών στοιχείων της Διεθνούς Γοτθικής τεχνοτροπίας, στο έργο του Βιτς επιστρατεύονται βαριές, σχεδόν κοντόχοντρες μορφές, των οποίων τα πλούσια ρούχα δίνουν έμφαση στην υλική τους υπόσταση. 
Τα διασημότερα έργα του Βιτς είναι τέσσερα σωζόμενα τμήματα του «Ρετάμπλ του Αγίου Πέτρου» το οποίο φιλοτέχνησε για τον Καθεδρικό Ναό της Γενεύης. Σήμερα φιλοξενούνται στο Μουσείο Τέχνης και Ιστορίας της πόλης. Ένα από αυτά, «Η Θαυμαστή Αλιεία» (1444), αποτελεί και το αριστούργημα του καλλιτέχνη, ενώ αποτελεί και το μοναδικό του υπογεγραμμένο και χρονολογημένο έργο. Το τοπίο πίσω από τις μορφές είναι στην ουσία αναπαράσταση της Λίμνης της Γενεύης, ένα από τα πρώτα αναγνωρίσιμα τοπία στην ιστορία της τέχνης. Η έμφαση στη λεπτομέρεια είναι τέτοια που το φως που αντανακλάται στην επιφάνεια του νερού διακρίνεται προσεκτικά από το φως που αντανακλάται από τις πέτρες που διακρίνονται μέσα από το ρηχό νερό.
Σημαντικό μέρος της εργογραφίας του καλλιτέχνη καταστράφηκε, θύμα της εικονοκλασίας που ξέσπασε στη Βόρεια Ευρώπη στα χρόνια της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης.
Μπόζινταρ Μπάντοβιτς

Καριέρα

Ο Μπόζινταρ Μπάντοβιτς έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο του ποδοσφαίρου στις ακαδημίες της Σούτγιεσκα Νίκσιτς, τοπική ομάδα της γενέτειράς του. Στις ακαδημίες της Νίκσιτς παρέμεινε μέχρι το 1986, χρονιά κατά τη διάρκεια της οποίας άφησε τη Γιουγκοσλαβία καθώς μεταπήδησε στις ΗΠΑ.
Την τριετία 1986-89, αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου των ΗΠΑ με τους Σεντ Λούις Στρίμερς, ενώ στη συνέχεια επέστρεψε στη Γιουγκοσλαβία και τη Σούτγιεσκα Νίκσιτς. Στην ομάδα της Νίκσιτς παρέμεινε για τρία χρόνια πραγματοποιώντας κατά διαστήματα πολύ καλές εμφανίσεις, οι οποίες προκάλεσαν το ενδιαφέρον αρκετών ομάδων. Τελικά, η ομάδα που τον απέκτησε ήταν ο Ερυθρός Αστέρας. Στην ομάδα του Βελιγραδίου παρέμεινε μέχρι το 1995 πραγματοποιώντας συνολικά 35 εμφανίσεις και πετυχαίνοντας και 3 γκολ. Επίσης, κατάφερε να κατακτήσει ένα Κύπελλο Σερβίας (1993).
Το καλοκαίρι του 1994 ταξίδεψε στην Ελλάδα, αρχικά για λογαριασμό του Εθνικού Πειραιώς, στον οποίο παρέμεινε για δύο χρόνια. Την αγωνιστική περίοδο 1996-97 αγωνίστηκε με τη φανέλα του Πανηλειακού ενώ την αμέσως επόμενη περίοδο αγωνιζόταν με τη φανέλα του Ολυμπιακού Πειραιώς. Με την ομάδα του Πειραιά κατάφερε να κατακτήσει το πρωτάθλημα Ελλάδας της σεζόν 1997-98.
Κατά τη μεταγραφική περίοδο του καλοκαιριού του 1998, ο Μπόζινταρ Μπάντοβιτς ανηφόρισε με προορισμό τη Θεσσαλονίκη για λογαριασμό του ΠΑΟΚ, στον οποίο παρέμεινε για δύο χρόνια, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιον εγχώριο τίτλο και στη συνέχεια, ο Μπάντοβιτς επέστρεψε για μια χρονιά στον Πανηλειακό (2000-01). Ακολούθως αγωνίστηκε για μια χρονιά στον Εθνικό Αστέρα Καισαριανής (2001-02) και το 2002 και σε ηλικία 33 ετών, ο Μπόζινταρ Μπάντοβιτς αποφάσισε να κρεμάσει τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια και να βάλει τέλος στην πολυετή καριέρα του.

Προπονητική καριέρα

Μετά το τέλος της επαγγελματικής του καριέρας ως ποδοσφαιριστής, ο Μπόζινταρ Μπάντοβιτς αποφάσισε να συνεχίσει να ασχολείται με το άθλημα, αλλά από ένα άλλο πόστο και συγκεκριμένα αυτό του προπονητή.
Ο Μπάντοβιτς έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο της προπονητικής στην Αμερικάνικη Χιούστον Ντάιναμο, στην οποία διατέλεσε προπονητής νέων την περίοδο 2003-04. Τη διετία 2004-06 εργάστηκε ως βοηθός προπονητή αρχικά στην ομάδα του Ακράτητου κι έπειτα στην ομάδα της Κέρκυρας.
Από το 2008 και μέχρι το 2010, ο Μπάντοβιτς εργάστηκε στον Ολυμπιακό αρχικά ως βοηθός προπονητή, στη συνέχεια ως προσωρινός υπηρεσιακός προπονητής και έπειτα ως πρώτος προπονητής της ομάδας (2010). Η σεζόν 2009-10 ήταν πολύ κακή για τον Ολυμπιακό με αποτέλεσμα να γίνουν ριζικές αλλαγές τόσο στην ομάδα, όσο και στο προπονητικό τιμ, με τον Μπάντοβιτς να μην αποτελεί εξαίρεση, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα την αποχώρησή του από το σύλλογο του Πειραιά.
Στις 30 Νοεμβρίου του 2010 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της Κέρκυρας, στην οποία παρέμεινε μέχρι τις 9 Νοεμβρίου του 2011. Μετά την Κέρκυρα, διατέλεσε προπονητής στην Λάρισα και τη Μπακού. Σήμερα, εργάζεται ως προπονητής στη Μπίριραμ Γιουνάιτεντ, ομάδα της Ταϊλάνδης
Γερμανική παραγωγή τεθωρακισμένων οχημάτων μάχης κατά τη διάρκεια του Β' Παγκόσμιου Πολέμου

Αυτό το άρθρο απαριθμεί τη γερμανική παραγωγή τεθωρακισμένων αρμάτων μάχης κατά τη διάρκεια του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου. Οι αριθμοί για την παραγωγή το 1939 που αναφέρονται, είναι από τον Σεπτέμβριο του 1939 και μετά, δηλαδή μόνο η εν καιρώ πολέμου παραγωγή.

Panzer I

Panzer I Προπολεμικά: παραγωγή 1.893 αρμάτων. 1.867 από αυτά ήταν εξοπλισμένα με πύργους, τα υπόλοιπα χρησιμοποιήθηκαν ως οχήματα για την διοίκηση ή για εκπαίδευση.
Δημήτριος Αργυρίου

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Δημήτριος Αργυρίου γεννήθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα στο Βάβδο Χαλκιδικής. Πολέμησε στις μάχες της Χαλκιδικής και μετά την αποτυχία της επανάστασης εκεί και την καταστροφή της Κασσάνδρας, κατέφυγε με τους λοιπούς Μακεδόνες στη Σκιάθο. Πολέμησε με το σώμα του στη μάχη της Σκιάθου, στα Βρυσάκια, στο Τρίκερι, στην Πολιορκία του Νεοκάστρου και αλλού. Κατατάχθηκε στη Β΄ τάξη υπαξιωματικών κατά τη δημιουργία του τακτικού στρατού. Μετά την αποστράτευσή του, εγκαταστάθηκε στη Σκιάθο.
Βαλκανικό κύπελλο συλλόγων 1964-66

To Bαλκανικό Κύπελλο Συλλόγων 1964-66 ήταν το 4ο Βαλκανικό Κύπελλο, μια ποδοσφαιρική διοργάνωση στην οποία μετείχαν οκτώ σύλλογοι βαλκανικών κρατών. Διεξήχθη σε δύο ομίλους με βαθμολογία και οι νικητές αγωνίστηκαν στο διπλό τελικό. Το Κύπελλο κατέκτησε για δεύτερη συνεχόμενη φορά η Ραπίντ Βουκουρεστίου από τη Ρουμανία, η πρώτη ομάδα που κατάφερε κάτι τέτοιο (συνέβη άλλες τρεις φορές στις συνολικά 28 του θεσμού). Στον τελικό αντιμετώπισε την, επίσης ρουμανική, Φάρουλ Κονστάντσα, γεγονός και αυτό πρωτόγνωρο για τη διοργάνωση, με ομάδες από την ίδια χώρα να συναντώνται μόνο σε μία ακόμη περίπτωση στο μέλλον (δύο βουλγαρικές το 1967-68). Η διοργάνωση ξεκίνησε το Δεκέμβριο του 1964 και οι δύο τελικοί πραγματοποιήθηκαν τον Ιούλιο του 1966.