google/wiki40b huggingface dataset:
Χρήστος Μυριούνης

Καριέρα

Ξεκίνησε την καριέρα του από τον Κρόνο Αγίου Δημητρίου. Το 1991 ο Παναθηναϊκός τον απέκτησε μαζί με το Φραγκίσκο Αλβέρτη και το Νίκο Οικονόμου για να ανανεώσει την ομάδα του και να διεκδικήσει το πρωτάθλημα. Το 1993 κατέκτησε το κύπελλο Ελλάδος με τον Παναθηναϊκό των Γκάλη, Κόμαζετς, Βράνκοβιτς, Τιτ Σοκ έχοντας θέση βασικού στην ομάδα. Οι αξιόλογες εμφανίσεις του συνεχίστηκαν και την επόμενη χρονιά όταν κατέκτησε την τρίτη θέση στην Ευρώπη στο φάιναλ φορ του Τελ Αβίβ. Η επιτυχία της τρίτης θέσης επαναλήφθηκε το 1995 στο φάιναλ φορ της Σαραγόσα. Το 1996 στέφθηκε πρωταθλητής Ευρώπης στο φάιναλ φορ του Παρισίου ενώ κατέκτησε και το κύπελλο Ελλάδος.
Το καλοκαίρι του 1996 μεταγράφηκε στον Απόλλωνα Πατρών και ήταν φιναλίστ του κυπέλλου Ελλάδος. Στον ημιτελικό ήταν από τους πρωταγωνιστές ενάντια στην πρώην του ομάδα, τον ΠΑΟ και στον τελικό σημείωσε 20 πόντους σε ένα αγώνα στον οποίο ο Απόλλων έχασε από τον Ολυμπιακό με 80-78.
Τη σεζόν 1997-1998 αγωνίστηκε στο Περιστέρι και την επόμενη χρονιά στο Ηράκλειο. Τη σεζόν 1999-2000 αγωνίστηκε στον Άρη.

Εθνική Ελλάδος

Με την εθνική Ελπίδων κατέκτησε το 1992 το αργυρό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ Ελπίδων. Στην εθνική Ελλάδος αγωνίστηκε 21 φορές και σημείωσε 123 πόντους (μ.ο. 5,8). Συμμετείχε στο Ευρωμπάσκετ 1997.
Αρχικοτζάμπασης

Αρχικοτζάμπασης ονομάζονταν κατά τα τελευταία έτη της Τουρκοκρατίας ο διοικητής της Ύδρας. Διορίζονταν από τον Καπουδάν Πασά. Μόνος αρχικοτζάμπασης διετέλεσε από το 1805 - 1813 ο Γεώργιος Βούλγαρης.
Γλώσσες της Ολλανδίας

Διάλεκτοι πλήρως εκτός της Ολλανδίας

Τα Λουξεμβουργιανά διαιρούνται στα Λουξεμβουργιανά του Μοζέλλα, τα Δυτικά Λουξεμβουργιανά, τα Ανατολικά Λουξεμβουργιανά, τα Βόρεια Λουξεμβουργιανά και τα Αστικά Λουξεμβουργιανά. Οι διάλεκτοι Όιλ του Μπενελούξ είναι τα Βαλλωνικά (χωρίζεται στα Δυτικά Βαλλωνικά, Κεντρικά Βαλλωνικά, Ανατολικά Βαλλωνικά και Νότια Βαλλωνικά), Λορρέν (συμπεριλαμβανομένων των Γκαουμέ), τα Σαμπενουά και τα Πικαρδικά (συμπεριλαμβανομένων 
των Τουρναϊσίς).
Κυνηγός-συλλέκτης

Ο όρος κυνηγός-συλλέκτης ή τροφοσυλλέκτης, χρησιμοποιείται για να περιγράψει τα μέλη των κοινωνιών στις οποίες η περισσότερη ή όλη η τροφή εξασφαλίζεται μόνο από το κυνήγι άγριων ζώων, ψάρεμα, την συλλογή των φρούτων και γενικότερα καρπών των δέντρων και φυτών, καθώς και συνολικά την συλλογή πρώτων υλών από τη φύση. Σε αντίθεση, οι αγροτικές και κτηνοτροφικές κοινωνίες εξαρτώνται για την διατροφή τους κυρίως στα εξημερωμένα ζώα, καθώς και στην καλλιέργεια σιτηρών και οπορωλαχανικών.

Εξέλιξη του ανθρώπινου είδους

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!
Οι κυνηγοί-συλλέκτες ήταν ο αρχικός τρόπος ζωής του είδους Χόμο, διήρκησε για σχεδόν τα 9/10 της παρουσίας του ανθρώπου στη Γη, και έως 12.000 χρόνια πριν όλες οι ανθρώπινες κοινωνίες ζούσαν με αυτό τον τρόπο. Με την ανάπτυξη της γεωργίας, οι κυνηγοί-συλλέκτες εκτοπίστηκαν σταδιακά με την πάροδο των χιλιετιών από τις αγροτικές και κτηνοτροφικές κοινωνίες στα περισσότερα μέρη του κόσμου, αρχικά κυρίως στην Μέση Ανατολή, Κίνα, Ινδία, και Αίγυπτο όπου αναπτύχθηκαν και οι πρώτοι μεγάλοι σύνθετοι πολιτισμοί.
Άντονι Κουέιλ

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο Άινσντεϊλ του Σάουθπορτ στο Λάνκασιρ και σπούδασε στη Βασιλική Ακαδημία της Δραματικής Τέχνης στο Λονδίνο. Μετά από εμφανίσεις σε ένα music hall συνεργάστηκε με το Old Vic το 1932. Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε ως αξιωματικός του στρατού και ως ένας από τους διοικητές των βοηθητικών μονάδων. Αργότερα μπήκε στην Ομάδα Εκτέλεσης Ειδικών Επιχειρήσεων και διετέλεσε σύνδεσμος με τους παρτιζάνους στην Αλβανία (πιστεύεται πως η υπηρεσία του στην ομάδα αυτή τον επηρέασε βαθιά και δεν ένιωθε ποτέ άνετα να μιλάει γι’ αυτό το θέμα). Το 1944 ήταν βοηθός του Κυβερνήτη του Γιβραλτάρ την εποχή που συγκρούστηκε το αεροπλάνο του στρατηγού Βλάντισλαβ Σικόρσκι στις 4 Ιουλίου 1943. Περιέγραψε τις εμπειρίες του σε μυθιστορηματική μορφή στο βιβλίο Eight Hours from England.
Από το 1948 μέχρι και το 1956 σκηνοθέτησε στο Shakespeare Memorial Theatre και έθεσε τα θεμέλια για την ίδρυση της Royal Shakespeare Company. Ανάμεσα στους σαιξπηρικούς ρόλους που ο ίδιος υποδύθηκε συναντούμε τον Φάλσταφ, τον Οθέλλο, τον Μπένεντικ στο Πολύ Κακό για το Τίποτα, και τον Ααρών στον Τίτο Ανδρόνικο στο πλάι του Σερ Λώρενς Ολίβιε. Επίσης υποδύθηκε τον Μόσκα στο έργο του Μπεν Τζόνσον με τίτλο Volpone. Ακόμη συμμετείχε σε πολλά σύγχρονα θεατρικά έργα. Ήταν υποψήφιος για βραβείο Τόνυ το 1956 για το έργο Tamburlaine the Great. Δημιούργησε και δική του θεατρική ομάδα, την 'Compass' (σημαίνει “πυξίδα”) που περιόδευε στην επαρχία μυώντας στο θέατρο ένα νέο κοινό.
Στη φιλμογραφία του περιλαμβάνονται ρόλοι στις ταινίες Ice Cold in Alex (1958), Tarzan's Greatest Adventure (1959), Τα Κανόνια του Ναβαρόνε (1961) και Ο Λώρενς της Αραβίας (1962). Έλαβε μια υποψηφιότητα για Όσκαρ Β' Ανδρικής Ερμηνείας το 1969 για την ερμηνεία του στην Άννα των Χιλίων Ημερών. Παίζοντας συχνά τον ρόλο του αξιοπρεπούς Βρετανού αξιωματικού αντλούσε στοιχεία από τα προσωπικά του βιώματα, φέροντας μια νότα αυθεντικότητας που απουσίαζε από τις ερμηνείες των συμπρωταγωνιστών του που δεν είχαν λάβει μέρος στον πόλεμο. Ένας από τους καλύτερούς του φίλους ήταν ο ηθοποιός Άλεκ Γκίνες, τον οποίο και γνώρισε στις ημέρες του στο Old Vic, και με τον οποίο συμπρωταγωνίστησε σε αρκετές ταινίες.
Ο Κουέιλ έκανε το ντεμπούτο του στο Μπρόντγουεϊ στο έργο The Country Wife το 1936. Τριαντατέσσερα χρόνια μετά, κέρδισε τις επιδοκιμασίες των κριτικών για τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο ιδιαίτερα επιτυχημένο έργο του Άντονυ Σάφερ με τίτλο Sleuth, που του χάρισε ένα Βραβείο Drama Desk.
Στις τηλεοπτικές εμφανίσεις του ηθοποιού περιλαμβάνεται ο πρωταγωνιστικός ρόλος στη δραματική σειρά του ITC με τίτλο Strange Report και ο ρόλος του Γάλλου Στρατηγού Βιγιέρ στην μίνι σειρά του 1988 The Bourne Identity. Υπήρξε επίσης ο αφηγητής της αναγνωρισμένης σειράς ντοκιμαντέρ για την αεροπορία με τίτλο Reaching for the Skies.
Ο Κουέιλ έγινε ιππότης το 1985 και έφυγε από τον κόσμο στο Λονδίνο από καρκίνο του ήπατος τον Οκτώβριο του 1989 σε ηλικία 76 ετών. Παντρεύτηκε δύο φορές. Η πρώτη του σύζυγος ήταν η ηθοποιός Ερμιόνη Χάννεν (1913-1983) και η δεύτερη σύζυγός του ήταν η Ντόροθυ Χύσον (1914-1997). Με τη Ντόροθυ απέκτησε δύο κόρες, τη Τζένη και τη Ροζάννα, και έναν γιο, τον Κρίστοφερ.
Μπάνγκρα (χορός)

Ο Μπάνγκρα (παντζάμπι: بھنگڑا / ਭੰਗੜਾ) είναι τύπος παραδοσιακού χορού από την Ινδική υποήπειρο, ο οποίος κατάγεται από την περιοχή Μάτζα του Παντζάμπ. Ο χορός συνδεόταν κυρίως με το φεστιβάλ συγκομιδής της άνοιξης, Μπαϊσάχι.
Στον χορό διάφοροι χορευτές κλωτσούν, και κινούν το σώμα τους με την συνοδεία τραγουδιών μπολιγιάν και υπάρχει ένας οργανοπαίχτης που παίζει το ντολ (είδος τυμπάνου).
Κλιντ Ντέμπσι

Καριέρα σε συλλόγους

Ο Ντέμπσι γεννήθηκε και μεγάλωσε στη μικρή πόλη Νακεντότσες του Τέξας σε μια πολύ φτωχή οικογένεια. Ανακαλύφθηκε από μια από τις κορυφαίες παιδικές ομάδες της πολιτείας, τους Ντάλας Τέξανς για την οποία μπόρεσε να παίξει χάρη στην οικονομική ενίσχυση των οικογενειών των συμπαιχτών του. Στα 12 του πέθανε από ανέυρυσμα η 16χρονη αδερφή του Τζένιφερ, πολλά υποσχόμενη τενίστρια, γεγονός που δήλωσε αργότερα πως τον πείσμωσε να ακολουθήσει και ο ίδιος αθλητική καρριέρα. Φοίτησε στο Πανεπιστήμιο Φέρμαν, όπου αγωνίστηκε στην ποδοσφαιρική του ομάδα, τους Πάλαντινς. Το 2004 έγινε ντραφτ από τον σύλλογο του MLS Νιου Ίνγκλαντ Ρεβολούσιον  και σύντομα έγινε μέρος της βασικής ενδεκάδας. Παρά έναν αρχικό του τραυματισμό στο σαγόνι που τον ταλαιπώρησε αρκετά, πραγματοποίησε συνολικά 71 εμφανίσεις με την ομάδα των βορειοανατολικών ΗΠΑ και σημείωσε 25 γκολ. 
Το 2007 πήρε μεταγραφή στην αγγλική Φούλαμ για € 4 εκατομμύρια, ποσό ρεκόρ τότε για παίκτη από το MLS. Με το λονδρέζικο σύλλογο κατάφερε το 2010 να φθάσει στον τελικό του Γιουρόπα Λιγκ και έγινε ο πρώτος Αμερικανός που έπαιξε σε τελικό μεγάλης ευρωπαϊκής διοργάνωσης. Στα συνολικά 5 χρόνια παρουσίας του στη Φούλαμ έγινε ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία του συλλόγου στην Πρέμιερ Λιγκ, βρίσκοντας δίχτυα 50 φορές στο πρωτάθλημα και ψηφιστηκε δύο φορές, το 2011 και το 2012, παίκτης της χρονιάς από τους οπαδούς.
Το καλοκαίρι του 2012 ο Ντέμπσι μετακόμισε στην άλλη άκρη του Λονδίνου για την Τότεναμ. Αν και πέτυχε σημαντικά γκολ, όπως το νικητήριο γκολ στην εκτός έδρας νίκη με 3-2 στο Ολντ Τράφορντ επί της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, δεν κατάφερε να καθιερωθεί ως βασικός. Έτσι την επόμενη χρονιά αποδέχτηκε την πρόταση των Σιάτλ Σάουντερς και επαναπατρίστηκε για να αγωνιστεί και πάλι στο MLS. Επέστρεψε δανεικός στη Φούλαμ για δύο μήνες τον Ιανουάριο του 2014.

Διεθνής καριέρα

Ύστερα από κάποιες συμμετοχές με την ομάδα U20 των ΗΠΑ, ο Ντέμπσι έκανε το ντεμπούτο του με την ανδρική ομάδα στις 17 Νοεμβρίου του 2004 ενάντια στη Τζαμάικα. Ήταν μέλος της αποστολής των ΗΠΑ για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006 όπου και πέτυχε το μοναδικό γκολ της ομάδας τουt.  Στον αγώνα για τα προκριματικά του επόμενου Παγκοσμίου Κυπέλλου ενάντια στα Μπαρμπάντος πέτυχε το γρηγορότερο γκολ στην ιστορία των ΗΠΑ σε 53 δευτερόλεπτα. Βελτίωσε την επίδοση του το 2012, σκοράροντας εντός 36 δευτερολέπτων ενάντια στη Τζαμάικα. Στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2010 ο Ντέμπσι σκόραρε ενάντια στην Αγγλία και έγινε ο δεύτερος Αμερικανός παίκτης που σκόραρε σε δύο συνεχόμενα Παγκόσμια Κύπελλα.  Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014 σκόραρε μόλις 29 δευτερόλεπτα μετά την έναρξη του αγώνα κόντρα στη Γκάνα, σπάζοντας ξανά το ρεκόρ του, ένα γκολ που είναι το 5ο ταχύτερο στην ιστορία της διοργάνωσης  Το γκολ αυτό τον έκανε τον πρώτο Αμερικανό που σκοράρει σε τρία συνεχόμενα Παγκόσμια Κύπελλα.
Γράμος Καστοριάς

Ιστορικά στοιχεία

Ο ευρύτερος οικισμός εικάζεται πως δημιουργήθηκε από συνένωση μικρότερων κατά τον 17ο αιώνα. Οι κάτοικοί του ασχολούνταν με την νομαδική κτηνοτροφία και τη βιοτεχνία. Επίσης διέθετε αρκετούς τεχνίτες, ενώ κατά τον 17ο αιώνα η Γράμμουστα ήταν ονομαστή για τους αγιογράφους της. 
Η ανάπτυξη της οικονομίας της Γράμμουστας οδήγησε στον υπερπληθυσμό των κοπαδιών και ανθρώπων στα τέλη του 18ου και στις αρχές του 19ου αιώνα. Από το 1756, στο χωριό λειτουργούσε ελληνικό σχολείο. Από τον Γράμο καταγόταν ο ιατροφιλόσοφος Ιωάννης Νικολίδης, μέλος του ιατρικού συλλόγου της Βιέννης, ήδη από το 1871.
Το χωριό δέχτηκε επίθεση το Δεκαπενταύγουστο του 1760 κι έτσι οι κάτοικοι έφυγαν από το χωριό, καταφεύγοντας σε άλλες περιοχές της Μακεδονίας, όπως στα Λιβάδια Κιλκίς. Το χωριό δεν ερημώθηκε, αλλά αντιμετώπισε και την επίθεση του Αλή Πασά στις αρχές του 19ου αιώνα, οπότε και παρατηρήθηκε ξανά ρεύμα μετακίνησης κατοίκων προς άλλες περιοχές. 
Κατά το Μακεδονικό Αγώνα, λειτούργησε στο χωριό ρουμανικό σχολείο. Οι κάτοικοι συμμετείχαν στον Αγώνα, ενώ από το χωριό καταγόταν ο Μακεδονομάχος οπλαρχηγός Ιωάννης Νακίτσας και ο Αργύριος Χατζόπουλος. 
Κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου, στο χωριό ζούσαν 300 περίπου Βλάχοι. Μετά το τέλος του Εμφυλίου, το χωριό ήταν εντελώς κατεστραμμένο, ωστόσο ανοικοδομήθηκε σταδιακά.
Σπύρος Σουρτζίνος

Βιογραφία

Ο Σπύρος Σουρτζίνος γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1948.
Σπούδασε στην Καλλιτεχνική Σχολή της γενέτειράς του με τον ζωγράφο Άγγελο Κόντη, ο οποίος τον μύησε και στην τεχνική της υδατογραφίας.
Ο Σουρτζίνος είναι πτυχιούχος συντηρητής έργων τέχνης, μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών, του "International Institute for Conservation of Historic and Artistic Works", καθώς και ιδρυτικό μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Συντηρητών Αρχαιοτήτων.
Επί αρκετά χρόνια εργάστηκε ως συντηρητής καλλιτεχνικών έργων στη Διεύθυνση Συντήρησης του Υπουργείου Πολιτισμού.
Με τον δήμο Κερκυραίων έχει συνεργαστεί επανειλημμένως για τη συντήρηση ζωγραφικών έργων της Δημοτικής Πινακοθήκης. Από τις πιο σημαντικές εργασίες του είναι η συντήρηση και η αποκατάσταση της αυλαίας του παλαιού Θεάτρου Σαν Τζιάκομο, όπως και των τοιχογραφιών και πινάκων στα Ανάκτορα του Αχιλλείου.
Ο Σουρτζίνος έχει τιμηθεί με τον «Χρυσόν Σταυρόν» της Εκκλησίας του Οικουμενικού Θρόνου στα Δωδεκάνησα, από τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο (Πάτμος, 1994) και από το δήμο Κερκυραίων με το Χρυσό μετάλλιο της Συνόδου Κορυφής το 2002.
Από τις ατομικές του εκθέσεις οι κυριότερες έγιναν: στη «Αίθουσα Κρεωνίδης» (Αθήνα, 1981», στην Αναγνωστική Εταιρία Κέρκυρας (1983), στην Gallery Dada (Αθήνα, 1989), στη Δημοτική Πινακοθήκη Κέρκυρας (2003) και στον «Χώρο Τέχνης Willian James» (Αθήνα, 2006). Συμμετείχε, εξάλλου, σε περισσότερες από 15 εκθέσεις στην Αθήνα, στην Πάτρα και την Κέρκυρα.
Όπως γράφει ο Στέλιος Λυδάκης («Ελεύθερος Κόσμος», 10.5.81), στα έργα του «οι αρετές που παρουσιάζει αφορούν κυρίως την αιθέρια και απαλή συσχέτιση των τόνων, που δημιουργούν μια «ιμπρεσσιονιστική» - ονειρική συμφωνία».
Για την εργασία του Σουρτζίνου έχουν γράψει πολλοί τεχνοκριτικοί, μεταξυ των οποίων, ο Στέλιος Λυδάκης, η Ντόρα Ηλιοπούλου Ρογκάν, ο Μίλτος Παρασκευαϊδης, ο Τηλέμαχος Ρούσης, ο Νίκος Χολέβας, η Όλγα Σελλά, η Μαριάνα Τζιαντζή, ο Αλέκος Καψοκαβάδης. ο Θάνος Χρήστου, ο Klauss Gallas κ.ά.
Στέφανος Σιταράς

Βιογραφία

Γεννήθηκε με κύστη στη θέση του αριστερού λοβού του εγκεφάλου του, μια γενετική ανωμαλία η οποία συνήθως αποβαίνει θανατηφόρα σε βρεφική ηλικία. Σε ηλικία έντεκα ετών απέκτησε την πρώτη του κάμερα και ξεκίνησε να γυρίζει ταινίες για ενηλίκους με τους φίλους του επί δύο χρόνια, μέχρι τα 13 του. 
Σε ηλικία 13 ετών παρακούθησε σεμινάρια σκηνοθεσίας, στο "New York Film Academy", όπου και διακρίθηκε με την μικρού μήκους ταινία του "Through the Eyes of a Child" (Μέσα από τα μάτια ενός παιδιού). Σε ηλικία 14 ετών σκηνοθέτησε την πρώτη μεσαίου μήκους επαγγελματική ταινία του "Γαλάζιο και Πορτοκαλί", ένα ιστορικό έπος με θέμα τη μικρασιατική καταστροφή του 1922. Με αφορμή αυτήν την ταινία απέκτησε διεθνή φήμη στο χώρο της σκηνοθεσίας: Η ταινία παρουσιάστηκε σε ειδική προβολή στο φεστιβάλ "Νύχτες Αξημέρωτες" τον Σεπτέμβριο του 2005. Σημαντικότερο στάδιο στην καριέρα του νεαρού σκηνοθέτη υπήρξε η μικρού μήκους ταινία του "Εsperando", μια ασπρόμαυρη ταινία με θέμα τις περιπέτειες ενός ζητιάνου στο δρόμο. Με αυτήν την ταινία, την οποία σκηνοθέτησε το 2005 σε ηλικία 15 ετών, διακρίθηκε σε πάνω από είκοσι παγκόσμια φεστιβάλ, αποσπώντας βραβεία και επαίνους.
Αέρα Πατέρα

Ιστορία

Το 1985 ο Ποιητής εκδίδει ένα περιοδικό στην Κέρκυρα με τίτλο Αέρα Πατέρα. Δύο χρόνια αργότερα σχηματίζεται ένα μουσικό σχήμα χωρίς όνομα. 
Οι Αέρα Πατέρα σχηματίστηκαν στις 21 Ιουλίου του 1989, ενώ η πρώτη τους δημόσια εμφάνιση στο φεστιβάλ Better World, New World  της Μυκόνου.
Το καλοκαίρι του 1993 άνοιξαν τη συναυλία των UB40 στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, όπου άπλωσαν τη μπουγάδα τους επί σκηνής. Ο λόγος είναι ότι η επιλογή τους ως support στους UB40 έγινε τελευταία στιγμή. Ο τραγουδιστής των Αέρα Πατέρα, Τζίμης Ευθυμίου βρισκόταν τότε διακοπές στη Σαμοθράκη και ελλείψει κινητών εκείνη την εποχή το έμαθε λίγες ώρες πριν ενώ συμπτωματικά μόλις είχε βάλει μπουγάδα. Κατάφερε να έρθει στο χώρο της συναυλίας με ελικόπτερο, φέρνοντας μαζί του και τα βρεγμένα ρούχα του σε μια σακούλα.
Το καλοκαίρι του 1998 έκαναν περιοδεία σε όλη την Ελλάδα με αερόστατα.
Από το 2007, γυρίζεται ένα ντοκιμαντέρ για τους Αέρα Πατέρα με τίτλο Airland (Αεραλάνδη) από το σκηνοθέτη Χάρη Ραφτογιάννη, ο οποίος και ακολουθεί ανελλιπώς το συγκρότημα σε κάθε περιοδεία.
Στις 5 Οκτωβρίου του 2010, στην παρουσίαση του δίσκου τους Εδώ Που Φτάσαμε στο βιβλιοπωλείο Ιανός, εμφανίστηκαν με εντελώς διαφορετικά άτομα (ορχήστρα δωματίου με συνοδεία της υψιφώνου και ηθοποιού Ελένης Ευθυμίου) και ερμήνευσαν τα κομμάτια του δίσκου ως όπερα. Την ορχήστρα διηύθυνε ο Βαγγέλης Φάμπας.
Το 2013 έκαναν πρωινή συναυλία στο 1ο Γυμνάσιο Κυνουρίας για τη λήξη του σχολικού έτους, με τους μαθητές να παίζουν μπουγέλο καθ' όλη τη διάρκεια της συναυλίας.

Αεραλάνδη

Η Αεραλάνδη είναι η μυθική χώρα την οποία σκοπεύουν να ιδρύσουν οι Αέρα Πατέρα στο (μη υπαρκτό) εξωτικό νησί της «Μαγαδασκάρης» (sic) που είναι άλλο από τη Μαδαγασκάρη.
Μέχρι στιγμής, η Αεραλάνδη έχει Σύνταγμα, εθνικό ύμνο (το τραγούδι Μαδαγασκάρη) και δική της εφημερίδα, την Ηχώ της Αεραλάνδης η οποία κυκλοφορεί ένθετη στο λογοτεχνικό περιοδικό Ο Φαρφουλάς.
Φλόριαν Γκάσμαν

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Φλόριαν Γκάσμαν γεννήθηκε στο Μοστ της -σημερινής- ΒΔ Τσεχίας που, εκείνη την εποχή ονομαζόταν Μπρυξ (Brüx) και ανήκε στην ιστορική Βοημία.  Κατά πάσα πιθανότητα, εκπαιδεύτηκε από τον Γ. Βόμπορσχιλ (Johann Woborschil), τον τοπικό δάσκαλο χορωδίας. Ο πατέρας του ήταν χρυσοχόος και, ίσως, ήταν αντίθετος στην επιλογή τού γιου του για μουσική σταδιοδρομία. Υπήρξε μαθητής του T. M. Μαρτίνι (Giovanni Battista Martini) στη Μπολόνια.  Από το 1757 έως το 1762, έγραφε μία όπερα κάθε χρόνο για την καρναβαλική περίοδο στη Βενετία, ενώ διορίστηκε χοράρχης στο ωδείο θηλέων της ιταλικής πόλης, το 1757. Πολλά από τα λιμπρέτα που μελοποίησε ήταν του φημισμένου βενετσιάνου συγγραφέα, Κάρλο Γκολντόνι.
Το 1763, προσκλήθηκε στη Βιέννη ως αυλικός συνθέτης μπαλέτου, έχοντας την αμέριστη συμπαράσταση του Αυτοκράτορα Ιωσήφ Β '. Το 1764 διορίστηκε συνθέτης δωματίου του αυτοκράτορα και, το 1772, αυλικός αρχιμουσικός.  Το 1766, ο Γκάσμαν συνάντησε τον νεαρό Αντόνιο Σαλιέρι στη Βενετία, τον προσκάλεσε να επιστρέψει μαζί του στη Βιέννη και τού δίδαξε αντίστιξη, χρησιμοποιώντας το βιβλίο του Γ. Γ. Φουξ (Johann Joseph Fux), Gradus ad Parnassum. Ο Σαλιέρι παρέμεινε στη Βιέννη και διαδέχθηκε τον Γκάσμαν στο πόστο του συνθέτη δωματίου, μετά τον  θάνατό του, το 1774 -ένας άλλος Ιταλός συνθέτης, ο Τ. Μπόνο (Giuseppe Bonno), διαδέχτηκε τον Γκάσμαν ως αυλικός αρχιμουσικός. 
Το 1768 νυμφεύτηκε και, τον επόμενο χρόνο, απέκτησε τον μοναδικό του γιο, Φραντς Μίκαελ, ενώ το 1772 απέκτησε και την πρώτη θυγατέρα του, Άννα Μπάρμπαρα. Το 1771, ίδρυσε την Tonkünstler-Societät «Εταιρεία Μουσικών Καλλιτεχνών», η οποία ήταν η πρώτη ομάδα στη Βιέννη που έδινε συναυλίες για το ευρύ κοινό και τα έσοδα πήγαιναν στις χήρες και τα ορφανά των μελών της.  Ο Γκάσμαν έγραψε, για τον σκοπό αυτό, το ορατόριο Η Απελευθερωμένη Μπετουλία. Η Εταιρεία μετονομάστηκε, αργότερα, σε «Εταιρεία Χάιντν».  Πέθανε στη Βιέννη, το 1774, από τις μακροπρόθεσμες συνέπειες ενός οδικού ατυχήματος που είχε κατά την τελευταία του επίσκεψη στην Ιταλία. Φαίνεται ότι, δυό σπασμένα πλευρά τρύπησαν τον πνεύμονα και του προκάλεσαν πνευμοθώρακα. Οι δύο θυγατέρες του, Άννα Φουκς (Anna Fuchs) και Τ. Ρόζενμπαουμ (Therese Rosenbaum), υπήρξαν πολύ καλές τραγουδίστριες, μαθήτριες του Σαλιέρι. Η Τερέζα, μάλιστα, ήταν γνωστή και ως διερμηνέας του Μότσαρτ. 
Ο Άγγλος ιστορικός μουσικής Τ. Μπέρνι (Charles Burney), σε ένα από τα πολλά ταξίδια που έκανε στην Ευρώπη, υπενθυμίζει ότι, σε μια επίσκεψη στην Αυλή του Ιωσήφ Β’, συνάντησε τον Γκάσμαν και τον χαρακτήρισε ως πολλά υποσχόμενο. Μεταξύ των χειρογράφων που τού έδειξε ο συνθέτης, επαίνεσε ιδιαίτερα τα έργα μουσικής δωματίου του. Ο Μπέρνι, είτε δεν είδε είτε δεν μίλησε για την ορχηστρική μουσική του Γκάσμαν.  Ο συνθέτης Γιόχαν Βάνχαλ χαρακτηρίστηκε από τον συγγραφέα Ν. Χερτζ, ως προστατευόμενος του Γκάσμαν.

Μουσικολογικά στοιχεία

Στα κωμικά του έργα, ο Γκάσμαν, κατάφερε να συνδυάσει την ιταλική παράδοση με τη γερμανική τεχνική σύνθεσης, δημιουργώντας ένα στιλ που επηρέασε την εξέλιξη του βιεννέζικου singspiel και της γερμανικής κωμικής όπερας. Στη σοβαρή όπερα, ο Γκάσμαν έχει δεχτεί την επίδραση του Γκλουκ.
Αλβέρτος Γ΄ της Σαξονίας-Λάουενμπουρκ

Βιογραφία

Ήταν ο τρίτος γιος του Ιωάννη Α΄ δούκα της Σαξονίας και της Ίνγκεμπορκ των Μπγιέλμπο, κόρης του Μπίργιερ Μάγκνουσον κόμη (jarl) της Σουηδίας.
Το 1308 απεβίωσε σε ηλικία 27 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Αλβέρτος.
2713 Λουξεμβούργο

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Λουξεμβούργου είναι άγνωστα. Το Λουξεμβούργο περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 3 ώρες και 35 λεπτά, μία γρήγορη περιστροφή για αστεροειδή.
Τζωρτζ Βανκούβερ

Το πρώτο μέρος της σταδιοδρομίας του

Γεννημένος στο Κινγκ'ς Λυν του Νόρφολκ, ο Βανκούβερ έγινε δεκτός σε ηλικία μόλις 13 ετών στις τάξεις του Βασιλικού Ναυτικού ως "young gentleman", μελλοντικός δηλαδή υποψήφιος για τον βαθμό του ανθυπασπιστή. Επιλέχθηκε για να υπηρετήσει ως ανθυπασπιστής στο πλοίο Resolution, κατά το 2ο ταξίδι του Τζέιμς Κουκ (1772–1775) προς αναζήτηση της «Νοτίου Γης» (Terra Australis). Συνόδευσε επίσης τον Κουκ στο τρίτο ταξίδι (1776–1778), πάνω στο πλοίο Discovery και ήταν μαζί με τους πρώτους Ευρωπαίους που αντίκρισαν και εξερεύνησαν τα νησιά της Χαβάης. Επιστρέφοντας στην Αγγλία το 1779, ο Βανκούβερ προάχθηκε σε αξιωματικό (σημαιοφόρο) και υπηρέτησε στο πλοιάριο Martin, επιθεωρώντας ακτογραμμές.
Το 1789 η Ισπανία και η Βρετανία κόντεψαν να κηρύξουν πόλεμο μεταξύ τους για την κυριαρχία του Στενού Νούτκα («Κρίση του Νούτκα») στη σημερινή Νήσο Βανκούβερ και, το πολύ σημαντικότερο, για το δικαίωμα του αποικισμού της αμερικανικής ακτής του Ειρηνικού Ωκεανού. Τότε ο Βανκούβερ ενώθηκε με το πλήρωμα του πολεμικού πλοίου Courageux. Με τη λήξη της κρίσεως με τη Σύμβαση του Νούτκα (1790), ο Βανκούβερ διορίσθηκε κυβερνήτης του Discovery για να καταλάβει το Στενό και να επιτηρεί τις ακτές.

Εξερευνήσεις

.

Περαιτέρω εξερευνήσεις

Το 1793 ο Βανκούβερ επέστρεψε στη Βρετανική Κολομβία και προχώρησε βορειότερα από πριν: έφθασε σε γεωγραφικό πλάτος 56°30΄ Β, μέχρι τη βορειοδυτική ακτή της Νήσου Πρίγκηπα Ουαλίας, την οποία και περιέπλευσε, όπως και τη νήσο Ρεβιλαγκιγκέντο, ενώ χαρτογράφησε τμήματα των ακτών των νήσων Μιτκόφ, Ζαρέμπο, Ετολίν, Βράνγκελ, Κούιου και Κούπριανοφ. Με τον καιρό να χειροτερεύει, έπλευσε νότια μέχρι την Καλιφόρνια, ελπίζοντας να βρει τον Χουάν Φρανθίσκο Μποδέγα υ Κουάδρα και να ολοκληρώσει την εδαφική του αποστολή, αλλά ο Ισπανός δεν ήταν εκεί. Διεχείμασε και πάλι στα Νησιά Σάντουιτς.
Το 1794, άρχισε πλέοντας μέχρι το Cook Inlet, το βορειότατο σημείο που έφθασε ποτέ, και από εκεί ακολούθησε την ακτή προς τα νότια. Αποσπάσματα με βάρκες χαρτογράφησαν τις ανατολικές ακτές των νήσων Τσιτσάγκοφ και Μπάρανοφ, περιέπλευσαν τη Νήσο Άντμιραλτι και χαρτογράφησαν το υπόλοιπο της νήσου Κούιου και σχεδόν όλη την Κούπριανοφ. Μετά ο Βανκούβερ απέπλευσε για τη Μεγάλη Βρετανία περνώντας από το Ακρωτήριο Χορν και φθάνοντας τον Σεπτέμβριο του 1795, ολοκληρώνοντας έτσι τον περίπλου της Νότιας Αμερικής.
Βιβλίο της Ομόνοιας

Το Βιβλίο της Ομόνοιας ή «Κονκόρδια» (Γερμανικά: Concordia), είναι ο ιστορικός δογματικός κανόνας της Λουθηρανικής Εκκλησίας, που αποτελείται από δέκα κείμενα, τα οποία αναγνωρίζονται ως έγκυρα στον Λουθηρανισμό, από τον 16ο αιώνα. Είναι επίσης γνωστό ως το βιβλίο-σύμβολο της Ευαγγελικής Λουθηρανικής Εκκλησίας.
Το Βιβλίο της Ομόνοιας, δημοσιεύθηκε στα γερμανικά, στις 25 Ιουνίου 1580 στη Δρέσδη, κατά την πεντηκοστή επέτειο από την παρουσίαση της Ομολογίας της Αυγούστας στον αυτοκράτορα Κάρολο Ε κατά τη Δίαιτα της Αυγούστας. Η επίσημη λατινική έκδοση δημοσιεύθηκε το 1584 στη Λειψία.
Όσοι αποδέχονται το Βιβλίο της Ομόνοιας, ως δογματική τους βάση, το αναγνωρίζουν ως μια πιστή έκθεση της Βιβλικής πίστης. Το Βιβλίο της Ομόνοιας θέτει τις Άγιες Γραφές, ως τη μοναδική, θεία πηγή για την Χριστιανική πίστη.