google/wiki40b huggingface dataset:
Αστυνόμος (αρχαία Αθήνα)

Οι αστυνόμοι (αρχαία ελληνικά: ἀστυνόμοι) ήταν άρχοντες της Αθηναϊκής Δημοκρατίας οι οποίοι ανήκαν στην ομάδα των αγορανόμων. Κατείχαν το συγκεκριμένο αξίωμα για διάρκεια ενός έτους, ενώ είχαν υπό την ευθύνη τους την καθαριότητα και την επιτήρηση των οδών της Αθήνας. Συνολικά δέκα στον αριθμό, οι αστυνόμοι ορίζονταν μέσω κλήρωσης, ενώ ήταν διαμοιρασμένοι σε δύο ομάδες: πέντε για την Αθήνα και πέντε για τον λιμένα του Πειραιά.
Εντός του έργου του υπό τον τίτλο Αθηναίων Πολιτεία, ο Αριστοτέλης περιγράφει με ακρίβεια το ρόλο των αστυνόμων οι οποίοι, στα πλαίσια των περισσότερων εκ των αρμοδιοτήτων τους, μεριμνούσαν για την εφαρμογή του νόμου, όπως και συνέβαινε στις περιπτώσεις της ενοικίασης μουσικών για συμπόσια:
Μεριμνούσαν, ώστε οι φλαουτίστριες, οι λυράρισες και οι κιθαρίστριες να μην ενοικιάζονται έναντι ποσού υψηλότερου των δύο δραχμών, ενώ στην περίπτωση κατά την οποία αριθμός ανθρώπων επιθυμούσαν την ίδια γυναίκα, επέλεγαν μέσω κλήρωσης για τον ορισμό της και την ενοικίαζαν σε εκείνον ο οποίος αναδεικνυόταν ως ο κερδισμένος της συγκεκριμένης κλήρωσης.
Κίναν Γουίν

Βιογραφία

Ο Κίναν Γουίν γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη το 1916. Ο πατέρας του Εντ Γουίν ήταν κωμικός ηθοποιός του βαριετέ. Πήρε το καλλιτεχνικό του όνομα από τον παππού του Φρανκ Κίναν, ο οποίος ήταν από τους πρώτους πρωταγωνιστές στο Μπροντγουέι. 
Ο Εντ Γουίν ενθαρύνε τον γιο του από μικρή ηλικία να ασχοληθεί με την υποκριτική και να γίνει ηθοποιός, όπως το είχε η οικογενειακή παράδοση.

Καριέρα

Ο Γουίν ξεκίνησε την καριέρα του από το ραδιόφωνο, με τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο  έργο "The Amazing Mr Smith" στις 30 Απριλίου, 1941. 
Έπαιξε τον ρόλο, « ενός ανέμελου νεαρού άνδρα που τρέχει σε πολλούς μπελάδες και γίνεται ακούσια ντετέκτιβ».
Ο Κίναν Γουίν εμφανίστηκε σε  εκατοντάδες ταινίες και τηλεοπτικές σειρές μεταξύ 1934 και 1986. Είχε συμβόλαιο με την Metro Goldwin Mayer κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1940 και του 1950. Είχε έναν σύντομο αλλά αξιοσημείωτο ρόλο ως μεθυσμένου, στο κλασικό πολεμικό δράμα Το ρολόι (1945). 
Ένας ακόμη σημαντικός ρόλος του ήταν ως του μυστηριώδης Γιοστ στη ταινία του 1967 Ο Επαναστάτης του Αλκατράζ δίπλα στον σπουδαίο Λι Μάρβιν.

Προσωπική ζωή

Ο Γουίν ήταν παντρέμενος με την πρώην ηθοποιό του θεάτρου Εύα Λιν Άμποτ (1914- 2004). μέχρι το διαζύγιό τους το 1947, οπότε η Άμποτ μετά παντρεύτηκε τον ηθοποιό Βαν Τζόνσον,  έναν από τους στενότερους φίλους του ζευγαριού. Η Άμποτ υποστήριξε τον γάμο της με τον Γουίν  και ήταν 
πολύ ευτυχής, αλλά ότι το διαζύγιο και ο νέος γάμος της ήταν κατασκευασμένος από το αφεντικό της MGM studio Λουίς Μάγερ, ο οποίος αρνήθηκε να ανανεώσει τη σύμβαση με τον Γουίν, εκτός εάν η Άμποτ τον  χώριζε και παντρεύοταν τον Τζόνσον, ο οποίος αποτέλεσε αντικείμενο πολλών φημών σχετικά με την ομοφυλοφιλία του. 
Ενας γιος του Γουίν, Νεντ Γουίν είναι ηθοποιός και συγγραφέας, ο οποίος έγραψε τα αυτοβιογραφικά απομνημονεύματα "θα ζούμε πάντα στο Μπέβερλι Χιλς". Ένας άλλος γιος του, Τρέισι Κίναν Γουίν, είναι ένας σεναριογράφος  που μεταξύ άλλων σεναρίων του, περιλαμβάνεται  "Η Αυτοβιογραφία της Μις Τζέιν Πίτμαν (1974)".  Η κόρη του Χίλντα  ήταν παντρεμένη με τον Πολ Γουίλιαμς, ο οποίος ήταν ένας θείος από τους αδερφούς Χαντσον.
Τα τελευταία του χρόνια, ο Γουίν ανέλαβε μια σειρά από φιλανθρωπικές προσπάθειες και υποστήριξε διάφορες ομάδες φιλανθρωπίας. 
Ήταν επί σειρα ετών ενεργό μέλος του συλλόγου υπηρεσιών Westwood Sertoma, στο Δυτικό Λος Άντζελες. 
Κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών του, ο Γουίν έπασχε από καρκίνο του  παγκρέατος, που προκάλεσε  και το θάνατό του στις 14 Οκτωβρίου, 1986.  Οι στάχτες του ενταφιάστηκαν  στο Memorial Park Glendale του Forest Lawn στο Μεγάλο Μαυσωλείο, σε μια θέση δίπλα στον πατέρα του, Εντ Γουίν, και την  κόρη του, Έμιλι (13 Φεβρουαρίου, 1960 - 27, Νοεμβρίου, 1980), η οποία πέθανε από λύκο και τη θεία  του, Μπλανς Λεόπολντ (18 Μαΐου 1880 - 26 Δεκεμβρίου, 1973). 
Η εγγονή του Κίναν Γουίν είναι η ηθοποιός Τζέσικα Kίναν Γουίν.
Αγησίπολις Α΄

Εκστρατείες

Το 390 π.Χ. έκανε εκστρατεία κατά του Αργους αλλά απέτυχε. Ενώ κυρίευσε την Μαντινεία
αφού μετέστρεψε τον Όφιν ποταμό.
Το 381 π.Χ. έκανε εκστρατεία στη Χαλκιδική και πολιόρκησε την Τορώνη.
Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας έπαθε σοβαρά εγκαύματα και ζήτησε να τον μεταφέρουν στο ιερό του Διονύσου στην Άφυτο, το οποίο, σύμφωνα με τον Ξενοφώντα στα «Ελληνικά» του, βρισκόταν σε «σκιερά σκηνώματα» και σε περιβάλλον με «λαμπρά και ψυχρά ύδατα». Εκεί ο Αγησίπολις ύστερα από μία εβδομάδα πέθανε και αφού τον έβαλαν σε πιθάρι γεμάτο μέλι, τον μετέφεραν στην πατρίδα του για την επίσημη ταφή. Ο πατέρας του που τότε ήταν εξόριστος, για να τον τιμήσει έστησε άγαλμα του στους Δελφούς.
Πίνακας περιεχομένων

O πίνακας περιεχομένων, είναι μια λίστα από τα μέρη ή κεφάλαια ενός βιβλίου ή εγγράφου οργανωμένη με τέτοιο τρόπο ώστε να δείχνει στον αναγνώστη τη σειρά με την οποία εμφανίζονται τα διάφορα τμήματα που περιέχονται καθώς και την ακριβή σελίδα όπου βρίσκονται. Ο πίνακας περιεχομένων εμφανίζεται συνήθως στην αρχή του βιβλίου ή εγγράφου, μετά από τη σελίδα τίτλου και τις δηλώσεις των πνευματικών δικαιωμάτων και πριν τον πρόλογο και την εισαγωγή ή περίληψη (στα άρθρα περιοδικών). Ο πίνακας περιεχομένων περιλαμβάνει τους τίτλους ή περιγραφές των κυρίως κεφαλαίων ή/και υποκεφαλαίων. Το βάθος της λεπτομέρειας του πίνακα περιεχομένων εξαρτάται από την έκταση του κάθε έργου.
Οι έντυποι πίνακες περιεχομένων δείχνουν συχνά τον αριθμό των σελίδων όπου κάθε τμήμα ξεκινά αλλά και το σύνολο των σελίδων που αυτό περιλαμβάνει. Οι ψηφιακοί πίνακες περιεχομένων επιπλέον προσφέρουν συνδέσεις άμεσης πρόσβασης στα κεφάλαια ή μέρη του βιβλίου ή εγγράφου. Η μορφή και η θέση των αριθμών σελίδας είναι θέμα στυλ για τον κάθε εκδότη. Π.χ. οι αριθμοί σελίδας εμφανίζονται συνήθως μετά το κείμενο του κάθε κεφαλαίου. Σε ορισμένες περιπτώσεις όμως, ο αριθμός σελίδας εμφανίζεται πριν από το κείμενο.
Εάν ένα βιβλίο ή έγγραφο περιέχει κεφάλαια, άρθρα ή διηγήσεις από διαφορετικούς συγγραφείς, συνήθως εμφανίζεται και το όνομα του συγγραφέα στον πίνακα περιεχομένων. Επίσης, σε ορισμένες περιπτώσεις, οι πίνακες περιεχομένων περιέχουν και μια καλή περιγραφή του κάθε κεφαλαίου.
Η ύλη που προηγείται του πίνακα περιεχομένων γενικά δεν περιλαμβάνονται σε αυτόν. Ωστόσο, όλες οι σελίδες εκτός από το εξώφυλλο υπολογίζονται αριθμητικά και συχνά αριθμούνται με έναν πεζό λατινικό αριθμό σελίδας. Πολλοί δημοφιλείς επεξεργαστές κειμένου, όπως το Microsoft Word, το WordPerfect, και το StarWriter είναι σε θέση να δημιουργούν αυτομάτως έναν πίνακα περιεχομένων, αν ο συντάκτης του κειμένου χρησιμοποιεί συγκεκριμένους τύπους κεφαλίδων για τους τίτλους των κεφαλαίων και των υποκεφαλαίων του.

Πρώτη χρήση

Ο Γάιος Πλίνιος Σεκούνδος (Gaius Plinius Secundus),γνωστότερος ως Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, αποδίδει στον Quintus Valerius Soranus (23 μ.Χ.-79 μ.Χ) την πρώτη απόπειρα να παράσχει έναν πίνακα περιεχομένων για να βοηθήσει τους αναγνώστες να πλοηγηθούν σε μια μακροσκελή εργασία. Ο πίνακας περιεχομένων της εγκυκλοπαίδειας του Πλίνιου Historia naturalis (Φυσική Ιστορία) είναι διαθέσιμος στα λατινικά και στα αγγλικά.
Zep

Τιτέφ

Το 1992, ο Zep προσεγγίστηκε από την εκδοτική Glénat. Έτσι δημιούργησε ιστορίες με τον Τιτέφ, ένα οκτάχρονο αγόρι. Σύμφωνα με τον ίδιο, ήθελε να φτιάξει έναν χαρακτήρα που θα κινείται στον πραγματικό κόσμο. Για αυτό, παρότι στη σειρά κυριαρχεί το χιούμορ, αγγίζονται εξίσου ζητήματα όπως η ανεργία, η σεξουαλικότητα, αλλά και ο θάνατος. Πρόκειται για μια από τις πιο οικονομικά επιτυχημένες σειρές κόμικς στη Γαλλία. Το 2012, το δέκατο τρίτο άλμπουμ πούλησε περίπου 1.000.000 κομμάτια, ξεπερνώντας κλασικούς τίτλους όπως το Λούκυ Λουκ και το Largo Winch. Η τεράστια επιτυχία του Τιτέφ οφείλεται εν πολλοίς στον γρήγορο ρυθμό των ιστοριών και στη χρήση αργκό.
Το 2001, ο Zep σε συνεργασία με την Ελέν Μπρουλέρ δημιούργησαν το Le Guide du zizi sexuel. Πρόκειται για ένα κόμικ που χρησιμοποιεί χαρακτήρες από το Τιτέφ, αλλά αποτελεί έναν οδηγό που βοηθά τους γονείς να απαντήσουν στα ερωτήματα παιδιών ηλικίας 9-13 σχετικά με τη σεξουαλικότητα.

Άλλα κόμικς

Τα υπόλοιπα κόμικς του Zep είναι κατά κύριο λόγο χιουμοριστικά. Το Captain Biceps, στο οποίο γράφει μόνο το σενάριο, είναι μια παρωδία των υπερηρωικών κόμικς, ενώ η σειρά Zep Happy Books απευθύνεται αποκλειστικά σε ενήλικες. Στη σειρά Infinity 8, μια περιπετειώδη space opera, ο Zep ήταν συνσεναριογράφος των τριών πρώτων άλμπουμ, μαζί με τον εμπνευστή του τίτλου, Λιούις Τρόντχαϊμ.
628 Χριστίνα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Χριστίνας εκτιμάται σε 49,72 ± 2,4 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι SD, ενώ το άλβεδό της είναι 0,1426. Η Χριστίνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 16 ώρες και 8 λεπτά.
Δήμος Σαλαμίνας

Ονομασία

Σύμφωνα με τη μυθολογία, το νησί πήρε την ονομασία του από τη νεράιδα Σαλαμίνα που είχε πατέρα τον θεό Ασωπό, μητέρα την Μετώπη, αδελφή τη νεράιδα Αίγινακαι σύζυγό της το θεό της θάλασσας Ποσειδώνα. Το όνομα Σαλαμίς μαρτυρείται ήδη στο ομηρικό έπος (Ιλιάς Β, 557-558). Κατά την αρχαιότητα και σύμφωνα με το ιστορικό γεωγράφο Στράβωνα, η Σαλαμίνα ήταν γνωστή με τις ονομασίες Σκιράς (από τον ήρωα Σκίρο), Πιτυούσα (πίτυς = πεύκο) από τα πολλά πεύκα που υπήρχαν και Κυχρεία από τον Κυχρέα, ο οποίος ήταν γιος της νεράιδας Σαλαμίνας. Ο Κυχρέας έγινε ο πρώτος μυθικός βασιλιάς της Σαλαμίνας, όταν την απάλλαξε από έναν φοβερό δράκοντα, που την καταδυνάστευε και λεηλατούσε. Άλλες παραδόσεις συνδέουν το Κυχρέα με ένα ιερό φίδι, που βοήθησε τον ελληνικό στόλο κατά τη διάρκεια της Ναυμαχίας της Σαλαμίνας, προκαλώντας σύγχυση στα περσικά πλοία. Το νησί είναι επίσης γνωστό ήδη από την αρχαιότητα και με την ονομασία Κούλουρη, που προέρχεται από το ακρωτήριο "Κόλουρις άκρα" (σήμερα Πούντα), στο οποίο ήταν χτισμένη η αρχαία πόλη και το λιμάνι του 4ου αιώνα π.Χ.
Σύμφωνα με τον Σπυρίδωνα Λάμπρο, το όνομα Σαλαμίνα δεν είναι ελληνικό. Το συναντάμε και στην Κύπρο (στην ομώνυμη πόλη-κράτος Σαλαμίνα Κύπρου) την οποία ίδρυσαν άποικοι με αρχηγό τον Τεύκρο. Επίσης, το γεγονός ότι στο νησί συναντάμε τη λατρεία του «Δία Επικοίνιου» (Ba-al Shalam), όπως και η θέση του νησιού απέναντι σε κόλπο ξηράς, γίνεται φανερό ότι έχει σημιτική ρίζα και σημαίνει «ειρήνη» και «τόπος ειρήνης».

Η σύγχρονη Σαλαμίνα

Η Σαλαμίνα σήμερα έχει την μεγαλύτερη πυκνότητα πληθυσμού απ' όλα τα νησιά της Ελλάδας. Αυτό οφείλεται στην μικρή απόσταση που έχει από την Αθήνα. Στο κεντρικό Λιμάνι-Πορθμείο των Παλουκίων Σαλαμίνας λειτουργεί εικοσιτετράωρη ακτοπλοϊκή σύνδεση με το Πέραμα. Τις ώρες αιχμής, τα πλοία φεύγουν ανά τέταρτο (15 λεπτά). Επιπλέον από τα Παλούκια υπάρχει απευθείας σύνδεση με το λιμάνι του Πειραιά. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat για την επιβατική κίνηση σταλιμάνια της Ευρώπης, τo 2008 και το 2009, τα Παλούκια της Σαλαμίνας βρίσκονται στη δεύτερη θέση της λίστας και το Πέραμα στην τρίτη θέση, καθώς τηνακτοπλοϊκή γραμμή χρησιμοποίησαν 13 εκατομμύρια επιβάτες, τόσο το 2008, όσο και το 2009. Ακτοπλοϊκώς συνδέεται επίσης και με την Νέα Πέραμο από το λιμάνι που βρίσκεται κοντά στο μοναστήρι της Παναγίας Φανερωμένης. Το κέντρο του νησιού διαθέτει για τον επισκέπτη όλα όσα χρειάζεται μια σύγχρονη πόλη. Την θερινή περίοδο δέχεται χιλιάδες επισκέπτες κυρίως από τον Πειραιά και τις γύρω περιοχές για μονοήμερες εκδρομές ως και πολυήμερες διακοπές. Για μπάνιο προσφέρονται οι περιοχές Ψιλή Άμμος, Περιστέρια, Αιάντειο, Κανάκια, Σελήνια, Σατερλί, Ρέστη, Ηλιακτή, Βασιλικά, Αγ. Γιώργης κ.α.
Γιορτινή φορεσιά της Λευκάδας

Ως γιορτινή ή νυφική φορεσιά της Λευκάδας αναφέρεται η γυναικεία ενδυμασία που φοριόταν τα παλιότερα χρόνια από τον γυναικείο πληθυσμό της Λευκάδας κατά τις επίσημες περιστάσεις όπως ο γάμος, οι γιορτές κλπ. Η φορεσιά αυτή παρουσιάζει έντονα δυτικά στοιχεία αλλά και συγκερασμό μεταξύ αυτών των στοιχείων με τα αντίστοιχα παραδοσιακά των Επτάνησων.

Περιγραφή

Τη συγκεκριμένη φορεσιά αποτελούν το πουκάμισο, τα μεσοφόρια, το φουστάνι, το τσιπούνι, η φούστα, ο τσιουμπές, το σπαλέτο. το φεσάκι και ο κεφαλόδεσμος με τα στολίδια της κεφαλής.
Το πουκάμισο (αναφέρεται και ως ποκάμισο) είναι αραχνοΰφαντο λινό, λευκού χρώματος και εκτείνεται μέχρι τους αστραγάλους. Είναι κεντημένο στα μανίκια και στο ύφασμα που καλύπτει το στήθος (τραχηλιά) με λευκό κέντημα, το οποίο είχε τα παλιότερα χρόνια ιδιαίτερη βαρύτητα καθώς ήταν ένα τμήμα της φορεσιάς που το μόνο άτομο που είχε δικαίωμα να το αντικρίσει ήταν ο σύζυγος της νύφης.
Στη μέση τοποθετούνται τρία μεσοφόρια και πάνω από αυτά φοριέται το φουστάνι, το οποίο διαθέτει στενά μανίκια και συνήθως είναι φτιαγμένο από μετάξι. Ακολουθούν το μανικωτό μπούστο που ονομάζεται τσιπούνι και καλύπτει ελαφρά το στήθος καθώς και η φούστα, η οποία έχει πτυχώσεις και είναι μακριά ώστε να καλύπτει το πουκάμισο. Σημαντικό τμήμα της νυφικής φορεσιάς ήταν ο τσιουμπές. Έχει κοντά μανίκια, πτυχώσεις στο πίσω μέρος και τοποθετείται πάνω από το φουστάνι. Οι ώμοι, το στήθος και η πλάτη καλύπτονταν από μια μεταξωτή μαντήλα με κρόσσια, το λεγόμενο σπαλέτο.
Στο κεφάλι τοποθετείται λοξά ένα μικρό διακοσμητικό φέσι και το λευκό κάλυμμα της κεφαλής το οποίο λέγεται κεφαλοπάνι και φτάνει μέχρι τη μέση. Ο στολισμός της κεφαλής ονομάζεται τρέμολο ή τρέμουλα και αποτελείται από ένα συνδυασμό κοσμημάτων όπως χρυσά λουλούδια, στερεωμένα σε καρφοβελόνα. Ο στολισμός συμπληρώνεται από εξαρτήματα όπως σκουλαρίκια, περιλαίμιο, καρφίτσα φτιαγμένη από πολύτιμο υλικό κλπ.
Τάσος Κατσαμπής

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 30 Ιουλίου 1973 και ξεκίνησε το ποδόσφαιρο αγωνιζόμενος στον Ηρακλή Νέου Ηρακλείου, έναν ερασιτεχνικό σύλλογο της Αθήνας. Στη συνέχεια μεταπήδησε στον Αχαρναϊκό όπου αγωνιζόταν ως επιθετικός μέσος και από εκεί τον απέκτησε ο Πανιώνιος όπου πλέον καθιερώθηκε σαν αμυντικός. Συνέχισε την καριέρα του στη Θεσσαλονίκη, αρχικά στον ΠΑΟΚ και από το 2002 στον Ηρακλή, του οποίου αποτέλεσε βασικό στέλεχος ως και το τέλος της καριέρας του, το καλοκαίρι του 2011.
Η πρώτη του παρουσία στην Α' εθνική έγινε τη σεζόν 1994-95 σ' έναν αγώνα Πανιωνίου - Λάρισας 2-1 στις 11 Σεπτεμβρίου 1994, ενώ η πρώτη του συμμετοχή στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ έγινε στις 11 Αυγούστου 1998, στον αγώνα Ρέιντζερς Γλασκώβης - ΠΑΟΚ 2-0.
Συνοπτικά, συμπεριλαμβανομένης και της σαιζόν 2009-10, αγωνίστηκε σε 393 αγώνες Α' εθνικής με Πανιώνιο, ΠΑΟΚ και Ηρακλή πετυχαίνοντας 25 γκολ, σε 31 αγώνες Β' εθνικής με τον Πανιώνιο τη σαιζόν 1996-97 (11 γκολ), σε 34 αγώνες Γ' εθνικής με τον Αχαρναϊκό τη σαιζόν 1993-94 (7 γκολ), ενώ με την ίδια ομάδα αγωνίστηκε και στη Δ' εθνική τη σαιζόν 1992-93.

Εθνικές ομάδες

Ο Τάσος Κατσαμπής αγωνίστηκε και 9 φορές στην Εθνική Ελλάδας έχοντας πετύχει κι ένα γκολ. Η πρώτη του συμμετοχή έγινε στις 5 Φεβρουαρίου 1999 σ' ένα φιλικό αγώνα Ελλάδας - Βελγίου 1-0 που είχε γίνει στη Λάρνακα. Προπονητής του ο Άνχελ Ιορντανέσκου.
Με την εθνική ενόπλων κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 1997, ενώ έχει αγωνιστεί και στην εθνική ελπίδων.
Motors TV

Μπλογκ

Από το 2010 η ιστοσελίδα του Motors TV υπάρχει.
432 Πυθία

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η διάμετρος της Πυθίας υπολογίσθηκε σε 47 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 108 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. O φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,234 (από δεδομένα του IRAS). Η Πυθία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 15 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 100 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Αχμάντ μπέης Τζαβανσίρ

Ζωή

Λίγα είναι γνωστά για την προσωπική ζωή του Αχμάντ μπέη Τζαβανσίρ. Η αυτοβιογραφία του που συνδέεται με το χειρόγραφο του έργου του Περί των πολιτικών υποθέσεων του Χανάτου του Καναμπάχ το 1747-1805 εξαφανίστηκε πιθανότατα μεταξύ του 1905 και του 1907. Οι ιστορικοί έχουν διαπιστώσει ότι γεννήθηκε στο οικογενειακό κτήμα του Καχριζλί, που βρίσκεται κοντά στην πόλη Αγκτζαμπάντι του σημερινού Αζερμπαϊτζάν. Οι γονείς του, ο Τζαφαργκουλού μπέης και η Ζαχρά χανούμ, κατάγονταν από τον Πανάχ Αλί Χαν, τον πρώτο χάνο του Καραμπάχ. Μέχρι την ηλικία των 15 ετών, ο Αχμάντ σπούδασε σε θρησκευτική σχολή (μολλαχάνα). Η ενσωμάτωση της ανώτερης τάξης των Αζερμπαϊτζάν στο αυτοκρατορικό ρωσικό πολιτικό σύστημα απαιτούσε, μεταξύ άλλων, τη γνώση της ρωσικής γλώσσας, γι 'αυτό και ο Αχμάντ Μπέης στάλθηκε για να σπουδάσει στο Σώμα Δόκιμων Πάντεβ στην Αγία Πετρούπολη. Ξεκινώντας από το 1848, υπηρέτησε σε ένα συντάγμα χουσσάρ. Το 1853-1854 συμμετείχε στον πόλεμο της Κριμαίας. Το 1854 τραυματίστηκε κατά τη διάρκεια μιας μονομαχίας με τον Αλί Μπέη Σουλτάνοφ, έναν άλλο αξιωματικό, και δεν μπόρεσε να συνεχίσει τη στρατιωτική του θητεία. Μετά την επιστροφή στο μητρικό του χωριό, ο Αχμάντ μπέης Τζαβανσίρ πραγματοποίησε οικονομικές μεταρρυθμίσεις. Στη δεκαετία του 1860 έχτισε ένα κανάλι άρδευσης 8 βερστιών (περίπου 8,5 χλμ.) στην πεδιάδα Μιλ. Στη δεκαετία του 1880 διορίστηκε μέλος της επιτροπής Μπέηδων με έδρα τη Σούσα, με στόχο την επαλήθευση των ισχυρισμών κάποιων ντόπιων που υποστήριζαν ότι είχαν καταγωγή από ευγενής (εάν αυτό αποδειχθεί, απαλλάσονταν από ορισμένους φόρους σύμφωνα με τον ρωσικό νόμο). Οι καταγγελίες του προκάλεσαν δυσαρέσκεια μεταξύ των μελών της επιτροπής, γεγονός που οδήγησε στην προσωρινή φυλάκιση του Τζαβανσίρ. Ο Τζαβανσίρ πέρασε τα τελευταία χρόνια στο Καχζιρλί, όπου ασχολήθηκε με τη μετάφραση ποιημάτων από τους Πούσκιν, Λερμόντοφ και Ζουκόφσκι στα αζερικά, γράφοντας το δικό του ιστορικό έργο στα ρωσικά, με τίτλο Περί των Πολιτικών Υποθέσεων του Χανάτου του Καραμπάχ το 1747-1805 . Δημοσιεύθηκε δύο χρόνια μετά το θάνατό του στον εκδοτικό οίκο Γκεϊράτ στην Τιφλίδα. Τα υπόλοιπα έργα του είναι το Asar-i Ahmad bey Javanshir (μια συλλογή παιδικών ποιημάτων) και το Turk zarb-misallar majmuasi (επεξηγηματικό λεξικό των αζερικών).
Άγρια Δύση

Όροι «Δύση» και «Σύνορο»

Η συνοριογραμμή ήταν η εξωτερική γραμμή του ευρωαμερικανικού εποικισμού. Μετακινήθηκε σταθερά προς τα δυτικά από τη δεκαετία του 1630 έως τη δεκαετία του 1880 (με περιστασιακές κινήσεις βόρεια προς Μέιν και Βερμόντ, νότια στη Φλόριντα και ανατολικά από την Καλιφόρνια στη Νεβάδα). Ο Τέρνερ υποστήριξε τη θέση του Γραφείου Απογραφής (Census Bureau) που όριζε ως πυκνότητα πληθυσμού της συνοριογραμμής τα δύο άτομα ανά τετραγωνικό μίλι. Η «Δύση» ήταν η πρόσφατα εποικισμένη περιοχή κοντά σε αυτό το όριο. Έτσι, τμήματα του μεσοδυτικού και του αμερικανικού νότου, αν και δεν θεωρούνται πλέον «δυτικά», διαθέτουν μια συνοριακή κληρονομιά μαζί με τις σύγχρονες δυτικές πολιτείες. Ωστόσο, στον 21ο αιώνα, ο όρος «Αμερικάνικη Δύση» χρησιμοποιείται συχνότερα για την περιοχή δυτικά του ποταμού Μισσισσιπή.
Γκόλμπολ

Το Γκόλμπολ (Goalball) είναι ένα ομαδικό άθλημα, σχεδιασμένο για τυφλούς αθλητές. Επινοήθηκε το 1946 από τον Αυστριακό Hanz Lorenzen, και τον Γερμανό Sepp Reindle, σε μία προσπάθεια να βοηθηθεί η αποκατάσταση των βετεράνων του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου. Διοικητική αρχή για το άθλημα είναι η Διεθνής Ομοσπονδία Αθλητισμού Τυφλών (IBSA), που είναι υπεύθυνη για δεκαπέντε αθλήματα που απευθύνονται σε άτομα με προβλήματα όρασης. 
Το άθλημα παρουσιάστηκε για πρώτη φορά σε Παραολυμπιακούς Αγώνες το 1976 κατά τη διάρκεια των Παραολυμπιακών Αγώνων του Τορόντο. Το πρώτο Πρωτάθλημα Γκόλμπολ διεξήχθη το 1978, ενώ στο πρόγραμμα των Παραολυμπιακών Αγώνων μπήκε το 1980, στους Αγώνες του Άρνεμ της Ολλανδίας. Είναι ένα από τα τρία αθλήματα των Παραολυμπιακών Αγώνων που δεν έχει αντίστοιχο Ολυμπιακό άθλημα.

Το παιχνίδι

Σύμφωνα με τους κανόνες της IBSA το γκόλμπολ παίζεται σε ένα γήπεδο διαστάσεων 18m x 9m. Η γραμμή των 9 μέτρων αποτελεί και τη γραμμή του γκολ. Η μπάλα ζυγίζει 1,25kg και η περιφέρεια της είναι περίπου 76cm. Στο εσωτερικό της έχει κουδουνάκια ώστε οι αθλητές να αντιλαμβάνονται την κίνησή της. 
Οι συμμετέχοντες αγωνίζονται σε ομάδες των τριών, και προσπαθούν να προωθήσουν τη μπάλα προς το τέρμα της αντίπαλης ομάδας. Ο αγώνας αποτελείται από δύο ημίχρονα των 10 λεπτών. Όλοι οι παίκτες αγωνίζονται με δεμένα μάτια καθ' όλη τη διάρκεια του αγώνα, έτσι ώστε οι παίκτες με μειωμένη όραση να αγωνίζονται ισότιμα με τους τυφλούς παίκτες. Σε κάθε παιχνίδι επιτρέπονται μέχρι τρεις αναπληρωματικοί.
Χέρμαν Η΄ του Μπάντεν-Μπάντεν

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Χέσσο μαργράβου του Μπάντεν-Μπάντεν και της Κλάρας, κόρης του Βάλτερ Γ΄ κόμη του Κλίνγκεν.
Νεότερος, ετεροθαλής αδελφός του ήταν ο Ροδόλφος-Χέσσο.
Το 1338 απεβίωσε.
Παναγιώτης Τσάκος

Επαγγελματική σταδιοδρομία

Το 1970 απέκτησε το πρώτο του πλοίο, το «M/V IRENES STAR», και μαζί με μια μικρή ομάδα επενδυτών που απαρτίζονταν κυρίως από φίλους και συγγενείς, ίδρυσε την εταιρεία "Tsakos Shipping & Trading S.A.", η οποία σήμερα αποτελεί τον κορμό του Ομίλου εταιρειών "ΤΣΑΚΟΣ". Το 1975, απέκτησε τα ναυπηγεία "Regusci y Voulminot", στο Μοντεβιδέο της Ουρουγουάης.

Ιδρύματα

Το 1978, ίδρυσε το ίδρυμα "Μαρία Τσάκος", στην Ουρουγουάη. Στην Χίο, ίδρυσε το ίδρυμα "Μαρία Τσάκος" το 2008, το "Σπίτι της Μαρίας" το 2013 στα Καρδάμυλα και το ΕΠΑΛ «Τσάκος Ελληνικά Εκπαιδευτήρια Ναυτικών Σπουδών» το 2018.
Χορεύτρα Μεσσηνίας

Τοποθεσία

Η Χορεύτρα βρίσκεται στα βορειοδυτικά από την έδρα του δήμου, την Μεσσήνη, από την οποία απέχει 25,5 περίπου χιλιόμετρα. Έχει υψόμετρο 414 μέτρα και απέχει από τις ακτές του Κόλπου της Μεσσηνίας περίπου 20 χιλιόμετρα. Κοντά στην Χορεύτρα βρίσκονται, προς τα βορειοδυτικά της διαδοχικά η Πλατανόβρυση, η Κάτω Βούταινα και η Άνω Βούταινα σε απόσταση περίπου 3, 6 και 9 χιλιομέτρων, προς τα βορειοανατολικά της ο Κουτίφαρης σε απόσταση 1,5 περίπου χιλιομέτρου και προς τα νοτιοανατολικά της ο  Αριστομένης σε απόσταση 1,5 περίπου χιλιομέτρου αντίστοιχα.

Ιστορία

Η περιοχή του χωριού, έχει ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας και της ευρύτερης περιοχής τόσο της Μεσσήνης στη σύγχρονη εποχή, όσο και της Πυλίας κατά την μυκηναϊκή εποχή. Η περιοχή του οικισμού, κατά την αρχαιότητα, ήταν τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της αρχαίας Πύλου. Στη νεότερη εποχή, κάποιοι από τους κατοίκους του χωριού προέρχονται από Αρκάδες κτηνοτρόφους, γνωστούς και ως οι «ανεβοκατεβάτες», ονομασία που αποδόθηκε παλαιότερα στους βοσκούς αυτούς, καθώς την Άνοιξη ανέβαιναν με τα κοπάδια τους στην Αρκαδία, ενώ τον Χειμώνα κατέβαιναν στα χειμαδιά της Μεσσηνίας. Το ίδιο το χωριό πάντως αναφέρεται για πρώτη φορά σε απογραφή, το 1907, με 67 μόνιμους κατοίκους, ενώ αναγνωρίσθηκε επίσημα ως οικισμός ένα χρόνο αργότερα, το 1908.

Διοικητική ιστορία

Η Χορεύτρα προσαρτήθηκε το 1908, στον παλαιό Δήμο Αριστομένους, με έδρα τον Αριστομένη, όπου και παρέμεινε ως το 1912 που ο δήμος καταργήθηκε για πρώτη φορά. Το 1912 η Χορεύτρα προσαρτάται στην Κοινότητα Αριστομένους, με έδρα τον Αριστομένη. Στην ίδια κοινότητα προσαρτήθηκαν επίσης οι οικισμοί Χαμουζά (το Αμμουδερόν, καταργήθηκε το 1940), Ζαπάντι (η Καρυόβρυση) και Κουτήφαρης. Η Χορεύτρα παρέμεινε ως οικισμός της Κοινότητας Αριστομένους, από το 1912 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», η Χορεύτρα υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Αριστομένους, ως το 2010 που ο δήμος καταργήθηκε για δεύτερη φορά. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» η Χορεύτρα ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Μεσσήνης. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αιπείας, Ανδρούσας, Αριστομένους, Βουφράδων, Ιθώμης, Μεσσήνης, Πεταλιδίου και της Κοινότητας Τρικόρφου. Η Χορεύτρα σήμερα είναι οικισμός της Τοπικής Κοινότητας του Αριστομένους του Δήμου Μεσσήνης, με έδρα  τον Αριστομένη.

Κτίρια - εκδηλώσεις

Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια, υπάρχουν και οι εκκλησίες του χωριού, ο Ιερός Ναός της Υπαπαντής του Σωτήρος Χριστού και το ξωκλήσι του Προφήτη Ηλία, οι οποίες υπάγονται στην Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας. Επίσης διάφορες εκδηλώσεις,  όπως το παραδοσιακό πανηγύρι του χωριού ανήμερα της εορτής του Αϊ-Λιός  (20 Ιουλίου) πραγματοποιεί, κατά διάφορα χρονικά διαστήματα, ο Πολιτιστικός Εξωραϊστικός Σύλλογος Αριστομενιτών - Χορευτραίων «Ο Αριστομένης».