Κόμμα Εθνικοφρόνων

«Κόμμα Εθνικοφρόνων» ονομάστηκε το ελληνικό πολιτικό κόμμα που ίδρυσε ο πολιτικός Δημήτριος Γούναρης, τον Μάρτιο του 1915.
Το κόμμα αυτό κατά την διάρκεια της πορείας του, συγκέντρωσε την πλειοψηφία των αντι-βενιζελικών πολιτικών και ψηφοφόρων, όντας το «αντίπαλον δέος» του κόμματος των Φιλελευθέρων.
Η ονομασία του κόμματος πιστώνεται στον εκδότη της εφημερίδας «Αθήναι», Γεώργιο Πωπ  -ονομασία που εκείνη την εποχή σήμαινε αυτόν που υπερασπίζεται τα συνολικά συμφέροντα του Έθνους, αμφισβητώντας έτσι εμμέσως, τα πατριωτικά φρονήματα του κόμματος του Βενιζέλου - ενώ το έμβλημά του αναπαριστά έναν αετό καθισμένο πάνω σε κλαδί δάφνης.

Αυτόνομα, πήρε μέρος σε δυο εκλογικές αναμετρήσεις, στις Ελληνικές βουλευτικές εκλογές Μαΐου 1915, όπου συγκέντρωσε ποσοστό ψήφων 28,5% (έναντι 58.2% του κόμματος των «Φιλελευθέρων», και 90 έδρες στη Βουλή, απόδοση που το έκανε το δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα στην Ελλάδα της εποχής εκείνης, και στις Ελληνικές βουλευτικές εκλογές Δεκεμβρίου 1915. Στις εκλογές του Δεκεμβρίου του 1915  οι Φιλελευθέρων είχαν αποφασίσει ως ένδειξη διαμαρτυρίας να απέχουν από τις εκλογές, έτσι το κόμμα του Γούναρη συγκέντρωσε την συντριπτική πλειοψηφία των κοινοβουλευτικών εδρών - 256 σε σύνολο 333 - επιβεβαιώνοντας  την θέση του, ως το «κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης». Στην τρίτη εκλογική αναμέτρηση, αυτή των εκλογών του Νοεμβρίου του 1920, το κόμμα των Εθνικοφρόνων, συμμετείχε - ουσιαστικά ήταν ο βασικός κορμός - του συνασπισμού των αντι-βενιζελικών κομμάτων, που ενώθηκαν κάτω από το όνομα «Ηνωμένη Αντιπολίτευσις». Η «Ηνωμένη Αντιπολίτευσις» κέρδισε τις εκλογές με ποσοστό 49,36% και 260 σε σύνολο 370 εδρών. 

Τον Οκτώβριο του  1920 μετονομάστηκε σε Λαϊκό Κόμμα.

Ο Δημήτριος Γούναρης

Ο επιφανής πολιτικός από την Πάτρα, ήταν μέλος του Ελληνικού Κοινοβουλίου από το 1902, (με εξαίρεση τις εκλογές του 1905) όταν ως ανεξάρτητος συνεργαζόμενος με το κόμμα του Γεωργίου Θεοτόκη, το Νεωτερικό, εκλέχτηκε πρώτη φορά βουλευτής. Συμμετείχε στην καινοφανή για την ελληνική πολιτική σκηνή, «Ομάδα των Ιαπώνων» από το 1905 έως το 1908, όταν δέχτηκε την θέση του «Υπουργού των Οικονομικών» στην κυβέρνηση Θεοτόκη, τον Ιούνιο του 1908.

Από το 1911 ο Γούναρης βρίσκεται στο κέντρο ομάδας πολιτικών που απαρνούμενοι το κόμμα του Θεοτόκη, θέλουν να συστήσουν έναν νέο πολιτικό φορέα, αντίβαρο στην πολιτική του Ελευθέριου Βενιζέλου. Τον Δεκέμβριο του 1911, γίνεται μια μυστική συγκέντρωση στελεχών του Νεωτερικού κόμματος, στο σπίτι του πολιτικού Ιωάννη Σισίνη στη Γαστούνη. Στην συγκέντρωση εκτός φυσικά από τον οικοδεσπότη παρευρίσκονται οι Δημήτριος Γούναρης, Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης, Παναγής Τσαλδάρης και Σπυρίδων Στάης. Στη συγκέντρωση γίνεται προσπάθεια να πειστεί ο Δημήτριος Γούναρης, να αναλάβει την προεδρία του νέου πολιτικού φορέα. 

Η πρώτη αυτή ομάδα, διευρυμένη με τους Χαράλαμπο Βοζίκη και Γεώργιο Μπαλτατζή αποκάλεσε τον πυρήνα του νέου κόμματος.

Ωστόσο η επίσημη εμφάνιση του κόμματος των Εθνικοφρόνων δεν θα γίνει, παρά στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου του 1915.

Ιστορική διαδρομή

Με τις νίκες του στις εκλογικές αναμετρήσεις του 1915, το κόμμα των Εθνικοφρόνων, έγινε ο κύριος πόλος αντίθεσης στην πολιτική του Ελευθέριου Βενιζέλου, κυρίως όσο αφορούσε την συμμετοχή της Ελλάδας στον Α' Παγκόσμιο πόλεμο.

Οι Έλληνες είχαν χωριστεί σε δυο στρατόπεδα: από την μία ο Ελευθέριος Βενιζέλος που επέμεινε στην έξοδο μας στον πόλεμο με το πλευρό της Αντάντ, και από την άλλη, ο βασιλιάς Κωνσταντίνος (με εκφραστές της πολιτικής του, τον Δημήτριο Γούναρη και τους υπόλοιπους παλαιοκομματικούς αρχηγούς) που ήθελε την ουδετερότητα της Ελλάδας. Η σύγκρουση κλιμακώθηκε ως τον διχασμό της χώρας που τυπικά ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 1916 με το Κίνημα της Εθνικής Άμυνας, και τυπικά έληξε τον 1920 με την επιστροφή του βασιλιά Κωνσταντίνου στην Ελλάδα.
Όλο αυτό το διάστημα το κόμμα του Γούναρη, διατήρησε την πιο άκαμπτη στάση απέναντι στις Συμμαχικές δυνάμεις, με αποτέλεσμα όταν επικρατήσει  ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο Γούναρης να εξοριστεί από την Ελλάδα. - με τα ονόματα όσων (βασιλοφρόνων) έπρεπε να απελαθούν ή να υποβληθούν σε στενή επιτήρηση. Ανάμεσά τους και ο Δημήτριος Γούναρης, - που αναχώρησε στις 7 Ιουλίου 1917 με προορισμό το Αιάκειο της Κορσικής.

Την ίδια τύχη είχαν και οι Εθνικόφρονες βουλευτές, Γεώργιος  Πεσμαζόγλου, Γεώργιος Μερκούρης και Γεώργιος Μπαλτατζής  ενώ ο Παναγής Τσαλδάρης τέθηκε τον Ιανουάριο του 1918 σε κατ' οίκον περιορισμό, πρώτα στην Ύδρα και έπειτα στη Σκόπελο.

Στα τέλη του 1919, όταν η κυβέρνηση ανακοίνωσε τα σχέδιά της για διενέργεια εκλογών το φθινόπωρο του 1920, τα κόμματα της αντιπολίτευσης, άρχισαν διεξοδικές συζητήσεις για το ενδεχόμενο κοινής καθόδου στις εκλογές. Την Άνοιξη του 1920, και αφού τελικά τα κόμματα της αντιπολίτευσης, με εξαίρεση το «Προοδευτικό κόμμα» του Νικόλαου Δημητρακόπουλου, κατάφεραν να συμφωνήσουν σε ένα κοινό πρόγραμμα, και σε έναν κοινό εκλογικό μηχανισμό. Η νέα αυτή κίνηση, που έφερε το όνομα «Ηνωμένη Αντιπολίτευσις», δημοσίευσε τα πέντε σημεία σύγκλισης όλων των κομμάτων που την αποτελούσαν στις 21 Μαΐου 1920. 
Ο Δημήτριος Γούναρης επέστρεψε από την εξορία στις 9 Οκτωβρίου 1920, και το κόμμα ξαναβρήκε τον φυσικό αρχηγό του. Κατά την διάρκεια της προεκλογικής περιόδου για τις εκλογές της 1ης Νοεμβρίου 1920, σε κάποια σύσκεψη των μελών, αποφασίστηκε η μετονομασία του, σε «Λαϊκό».