google/wiki40b huggingface dataset:
Χύτρα του Γκούντεστρουπ

Ιστορία του ευρήματος

Βρέθηκε λυμένο και τοποθετημένο σε ένα ξηρό μέρος του βάλτου, ενώ πιστεύεται ότι διαμελήθηκε πριν τοποθετηθεί. Βρέθηκε το 1891 και ανασυγκροτήθηκε από τον Δανέζο αρχαιολόγο Σόφους Μίλλερ το 1982.

Περιγραφή

Είναι αργυρό σκεύος πλούσια διακοσμημένο, που εικονίζει σκηνές από την μυθολογία των Κελτών ή Γερμανών ή Θρακών. Το υλικό είναι σχεδόν ατόφιο ασήμι, εν μέρει επίχρυσο. Αποτελείται από δεκατρία ελάσματα. Ένα στρογγυλό, πέντε μακρόστενα και επτά βραχύτερα παραλληλόγραμμου σχήματος. Λείπει ένα κομμάτι τετραγωνικών διαστάσεων. Λείπει επίσης μια λαβή, και μερικά άλλα τμήματα. Φέρει φθορές που προέρχονται από συχνή χρήση.

Διάκοσμος

Στον πυθμένα της χύτρας εικονίζεται ένα βόδι και μια γυναικεία μορφή, (θεά ή ιέρεια) που κρατάει δόρυ, έτοιμη να θυσιάσει το ζώο. Δύο άλλοι σκύλοι συμπληρώνουν την σκηνή. Στα εξωτερικά ελάσματα εικονίζονται προτομές γυναικείων θεοτήτων και άνδρες.

Ερμηνεία και χρονολόγηση

Η χύτρα του Γκούντεστρουπ είναι το μεγαλύτερο σωζόμενο αργυρό σκεύος της εποχής του σιδήρου στην Ευρώπη. Η τεχνοτροπία φαίνεται πως είναι θρακική, ενώ ο διάκοσμος είναι κέλτικος. Πιστεύεται ότι ήταν κέλτικη παραγγελία σε θρακικό εργαστήριο. Πιθανόν να μεταφέρθηκε από Κίμβριους έμπορες που διέσχισαν τον Δούναβη με βόρεια διεύθυνση. Άλλοι όμως ερμηνεύουν το σκεύος ετούτο ως έργο Γαλατικού εργαστηρίου της εποχής του αυτοκράτορα Άυγουστου, και υποθέτουν ότι καταποντίστηκε στους ρωμαϊκούς χρόνους.
Ιαπωνική Θάλασσα

Ιαπωνική Θάλασσα ή Θάλασσα της Ιαπωνίας ονομάζεται ένα τμήμα του δυτικού Ειρηνικού ωκεανού μεταξύ της ηπειρωτικής Ασίας, του ιαπωνικού αρχιπελάγους και της Σαχαλίνης. Συνορεύει με την Ιαπωνία, τη Βόρεια Κορέα, τη Ρωσία και τη Νότια Κορέα. Όπως και η Μεσόγειος Θάλασσα, δεν έχει καθόλου παλίρροιες και αυτό οφείλεται στο ότι είναι σχεδόν περίκλειστη και απομονωμένη από τον Ειρηνικό ωκεανό. Η απομόνωση αυτή αντανακλάται επίσης στα είδη της πανίδας και την αλατότητα του νερού, το οποίο είναι χαμηλότερο από ό,τι στον ωκεανό. Η θάλασσα δεν έχει μεγάλα νησιά, κόλπους ή ακρωτήρια. Το υδατικού ισοζύγιό της καθορίζεται κυρίως από την εισροή και εκροή μέσω των στενών που τη συνδέουν με τις γειτονικές θάλασσες και τον Ειρηνικό ωκεανό. Ενώ η συνεισφορά των ποταμών, σε νερό, στη θάλασσα είναι γύρω στο 1%. Η Ιαπωνική θάλασσα περικλείεται από τη ρωσική ενδοχώρα και το νησί Σαχαλίνη στα βόρεια, τη χερσόνησο της Κορέας στα δυτικά, και τις ιαπωνικές νήσους Χοκάιντο, Χονσού και Κιούσου στα ανατολικά και νότια. Συνδέεται με άλλες θάλασσες με πέντε στενά: τον πορθμό Τατάρων μεταξύ της ρωσικής ηπειρωτικής χώρας και της Σαχαλίνης, τον πορθμό Λα Περούζ μεταξύ των νησιών Σαχαλίνης και Χοκάιντο, τον πορθμό Τσουγκάρου μεταξύ των νησιών Χοκάιντο και Χονσού, τον πορθμό Κάνμον (ή Σιμονοσέκι) ανάμεσα στα νησιά Χονσού και Κιούσου και τον πορθμό της Κορέας μεταξύ της Κορεατικής χερσονήσου και της νήσου Κιούσου.
Κώδικας Μορς

Ο Κώδικας Μορς είναι μια μέθοδος για μετάδοση πληροφορίας με παλμούς μικρής και μεγάλης διάρκειας ή σημάδια -τελείες και παύλες. Επινοήθηκε για τη μετάδοση μηνυμάτων μέσω τηλεγράφου στα μέσα του 1830 από τον Σάμιουελ Μορς.

Ιστορικό

Αρχικά δημιουργήθηκε για τον ηλεκτρικό τηλέγραφο του Σάμιουελ Μορς στα μέσα της δεκαετίας του 1830. Επίσης χρησιμοποιήθηκε εκτενώς στην πρώιμη ραδιοεπικοινωνία από τις αρχές του 1890. Η χρήση του προϋποθέτει την ύπαρξη ειδικά εκπαιδευμένου προσωπικού, για το λόγο αυτό η ανάπτυξη πιο σύγχρονων μεθόδων και τεχνολογιών επικοινωνίας συνέβαλε στην κατάργησή του στα μέσα της δεκαετίας του 1990. Σήμερα χρησιμοποιείται μόνο σε εξειδικευμένες εφαρμογές όπως οι ραδιοφάροι. Επίσης χρησιμοποιείται συστηματικά από τους ραδιοερασιτέχνες. Ο κώδικας Μορς είναι ο μόνος ψηφιακός κώδικας που μπορεί να ληφθεί ακουστικά από ανθρώπους, πράγμα που τον κάνει κατάλληλο για αυτόματη αποστολή σύντομων ψηφιακών μηνυμάτων σε φωνητικά κανάλια.

Μνημονικό σύστημα

Για τα γράμματα των οποίων η κωδικοποίηση αποτελείται μόνο από τελείες ή μόνο από παύλες, χρησιμοποιείται ο μνημονικός κανόνας "ΕΙΣΗ ΤΜΟΧ". Το Ε κωδικοποιείται με μια τελεία, Ι με δυο, το Σ με τρεις, το Η με τέσσερις. Το Τ κωδικοποιείται με μια παύλα, το Μ με δυο, το Ο με τρεις, το Χ με τέσσερις.
Για την εκμάθηση των υπόλοιπων γραμμάτων του αλφάβητου χρησιμοποιείται η ακολουθία:
ΑΝ ΒΑΟΥ ΓΡΙ ΔΙΑ ΤΖΙΑ ΘΕΜΑ ΚΟΚ ΕΛΙΑ ΝΑ ΞΟΥΤ ΑΡΠΑ ΑΡΑ ΛΥΝΞ ΟΥΦΑ ΧΛΕΨ ΩΧΡ
Αντικαθιστώντας τα φωνήεντα με τελεία και τα σύμφωνα με παύλα, προκύπτει η κωδικοποίηση του αντίστοιχου γράμματος σε Μορς. Το Λ για παράδειγμα, αντιστοιχείται στο "ΕΛΙΑ" του μνημονικού κανόνα και κωδικοποιείται σε Μορς "·-··"
Φρειδερίκος του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γεωργίου-Φρειδερίκου-Καρόλου μαργράβου του Βρανδεμβούγου-Μπαϊρόιτ και της Δωροθέας, κόρης του Φρειδερίκου-Λουδοβίκου δούκα του Σ.Χ.Σ.Μπεκ.
Το 1763 απεβίωσε στο Μπαϊρόιτ σε ηλικία 52 ετών. Δεν είχε άρρενα τέκνα και τον διαδέχθηκε ο θείος του Φρειδερίκος-Χριστιανός.
Αμεδαίος της Ισπανίας

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Βίκτορα-Εμμανουήλ Β΄ της Σαρδηνίας, μετέπειτα της Ιταλίας και της Αδελαΐδας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Ράινερ-Ιωσήφ αρχιδούκα της Αυστρίας.
Μετά την εκθρόνιση της Ισαβέλλας Β' το 1870, η Βουλή της Ισπανίας (Cortes Generales) τον εξέλεξε βασιλιά της χώρας. Η περίοδος της εξουσίας του χαρακτηρίστηκε από έναν αυξανόμενο αντι-μοναρχισμό, από επαναστάτες Καρλιστές και από το κίνημα ανεξαρτησίας της Κούβας. Παραιτήθηκε το 1873 και ακολούθησε η Α' Ισπανική Δημοκρατία. 
Ήταν από τη γέννησή του δούκας της Αόστης, πρώτος του κλάδου της Σαβοΐας-Αόστης, που είναι νεότερος του κύριου κλάδου των βασιλέων της Ιταλίας, αλλά πρεσβύτερος του κλάδου Σαβοΐας-Γένουας.
Νομός Θεσσαλονίκης

Ιστορία

Η Νομαρχία Θεσσαλονίκης δημιουργήθηκε όταν η περιοχή εντάχθηκε στην υπόλοιπη Ελλάδα κατά τον Πρώτο Βαλκανικό Πόλεμο το 1913. Η έκτασή της ήταν τότε η μεγαλύτερη στην Ελλάδα, καλύπτοντας περίπου το 7% της Ελλάδας. Οι νομοί της Πέλλας και του Κιλκίς χωρίστηκαν το 1930 και το 1937 αντίστοιχα, και μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο συστάθηκαν οι νομοί Ημαθίας (1946) και Πιερίας (1949)

Γεωγραφία

Ο Νομός Θεσσαλονίκης βρίσκεται στην κεντρική Μακεδονία και βρέχεται από τον Θερμαϊκό κόλπο στα δυτικά και τον Στρυμονικό κόλπο στα ανατολικά. Στο κεντρικό-βόρειο τμήμα του νομού υπάρχει η κοιλάδα της Μυγδονίας με τη Λίμνη Κορώνεια (ή Λίμνη Αγίου Βασιλείου ή Λίμνη Λαγκαδά) και λίγο ανατολικότερα τη Λίμνη Βόλβη που είναι η δεύτερη μεγαλύτερη λίμνη στην Ελλάδα.
Τα βουνά βρίσκονται στο κεντρικό και βόρειο τμήμα του νομού. Στα βουνά περιλαμβάνονται ο Χορτιάτης στα κεντροδυτικά του νομού, το Σιβρί και ο Βερτίσκος στα βόρεια, τα όρη Βόλβης, τμήμα από τα Κρούσσια και τμήμα από τα Κερδύλια στα βορειοανατολικά.
Γειτονικά είναι ο Νομός Ημαθίας στα νοτιοδυτικά, ο Νομός Πέλλας στα δυτικά, ο Νομός Κιλκίς στα βόρεια, ο Νομός Σερρών στα ανατολικά και ο Νομός Χαλκιδικής στα νότια.

Διοικητική διαίρεση

Η Περιφερειακή Ενότητα Θεσσαλονίκης είναι μία από τις επτά περιφερειακές ενότητες στις οποίες διαιρείται η Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας.
Μπόνα Σφόρτσα

Τα πρώτα χρόνια

Η Μπόνα γεννήθηκε μέσα στην ισχυρή και πλούσια ιταλική δυναστεία των Σφόρτσα, η οποία κυριαρχούσε στο Μιλάνο από το 1447. Ήταν το τρίτο παιδί του Τζαν Γκαλεάτσο Σφόρτσα και της συζύγου του Ισαβέλλας της Αραγονίας. Μεγαλύτερος αδερφός της ήταν ο Φραγκίσκος διάδοχος, που όμως απεβίωσε 21 ετών. Οι αδελφές της Ιππολύτη-Μαρία και Μπιάνκα-Μαρία απεβίωσαν μικρές. 
ο πατέρας της ήταν δούκας τού Μιλάνου, όμως εκδιώχθηκε από τον θείο του Λουδοβίκο Σφόρτσα, γνωστό στην ιστορία ως ο μαυριτανός (il moro). Αυτός ασκούσε την εξουσία για λογαριασμό του νεαρού πρίγκιπα, μέχρι το θάνατό του το 1494 στο κάστρο της Παβίας. Λίγο αργότερα, η Πριγκίπισσα Ισαβέλλα, μαζί με τις κόρες της, πήγε στο Μπάρι. Για να ανακτήσει πολιτικό κύρος και τις πρώην κτήσεις της, έπρεπε να βρει έναν σύζυγο στη Μπόνα, την επιζήσασα κόρη της. Οι πρώτες της προσπάθειες ήταν ανεπιτυχείς, λόγω της δυσμενούς πολιτικής κατάστασης εκείνη την εποχή, αλλά χάρη στην υποστήριξη τού Οίκου των Αψβούργων κατάφερε να παντρέψει τη Μπόνα με το χήρο Σιγισμούνδο Α΄ των Γιαγκελλόνων της Πολωνίας. Οι τελετές του γάμου και η στέψη της Μπόνας διεξήχθησαν στην Κρακοβία στις 18 Απριλίου 1518.
Όταν ήταν νέα, η Μπόνα είχε αποκτήσει μια αξιόλογη εκπαίδευση. Διδάσκαλός της ήταν ο Χρισόστομος Κολόνα, μέλος της Ακαδημίας Ποντ, ο οποίος επέβλεπε την εκπαίδευσή της μαζί με τον Αντώνιο Γκαλατέο. Η Μπόνα διδάχθηκε ιστορία, δίκαιο, διοίκηση και θεολογία. Ήταν λιτή, οικονόμος και επίσης διέθετε την ικανότητα να επηρεάζει τους ανθρώπους, ικανότητα που την επέδειξε σε όλες της δραστηριότητές της.

Βασίλισσα της Πολωνίας

Σχεδόν από την αρχή της ζωής της στην Πολωνία, η βασίλισσα Μπόνα προσπάθησε να αποκτήσει μια ισχυρή πολιτική θέση. Άρχισε να σχηματίζει τη δική της μερίδα. Επίσης ωφελήθηκε από την υποστήριξη του βασιλιά. Υποστηριζόταν επίσης από τον Πιότρ Κλίνκα Σομπιένσκ, τον Ανδρέα-Λαδίσλαο και τον Πιότρ Γκαμράτ, πηγαίνοντας τους στα γραφεία της και σχηματίζοντας τη λεγόμενη Τριανδρία (Triumvirate). Αυτή επίσης κατάφερε Πάπας Λέων X  να αποφασίσει για τις 15 σημαντικότερες εκκλησιαστικές αποφάσεις. (π.χ. in Kraków, Gniezno, Poznań, Włoclawek and Frombork).
Η Μπόνα βγήκε από την πεποίθηση ότι ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που απαιτούνται για την αποτελεσματική εφαρμογή των πολιτικών και των σχεδίων για την ενίσχυση της βασιλικής αρχής είναι  η πρόσβαση στην κατάλληλη υψηλή χρηματοδότηση. Ως εκ τούτου έθεσε το στόχο στον εαυτό της να ανυψώσει τόσο την κοινωνική όσο και την οικονομική θέση της δυναστείας, η οποία θα έδινε στον Οίκο των Γιαγκιελλόνων οικονομική ανεξαρτησία. Η οικογένεια κέρδισε πολλά κτήματα στην Λιθουανία και τελικά το 1536-1546 ανέλαβε το Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας. Αυτό επέφερε τεράστια κέρδη.
Μαδαγασκάρη 2

Πλοκή

Ο Άλεξ το λιοντάρι και η υπόλοιπη παρέα που βρίσκονται στην Μαδαγασκάρη απόφασίζουν τώρα να επιστρέψουν στον ζωολογικό τους κήπο στη Νέα Υόρκη. Έτσι φτιάχνουν ένα αεροπλάνο και ξεκινούν. Δυστυχώς όμως το αεροπλάνο πέφτει στην Αφρική. Εκεί ο καθένας από την παρέα θα βρει και κάποιον δικό του. Στο μεταξύ ο Άλεξ προσπαθεί να αποδείξει πως είναι ο καινούριος βασιλιάς της ζούγκλας και περιπέτειες δεν έχουν τελειωμό....

Συνέχεια

Το 2012 προβλήθηκε στους κινηματογράφους η Μαδαγασκάρη 3.
Πέρυσι στο Μάριενμπαντ

Πλοκή

Σε ένα παλιό, μεγάλο ξενοδοχείο ένας άντρας συναντά μια γυναίκα και της λέει πως την προηγούμενη χρονιά ήταν μαζί στο Μάριενμπαντ. Η γυναίκα συνεχώς αρνείται το γεγονός αυτό. Παράλληλα, ένας άλλος άντρας, ίσως ο σύζυγός της, αποτελεί εμπόδιο για εκείνον, καθώς τον κερδίζει κάθε φορά σε ένα παιχνίδι με χαρτιά.

Βραβεία/Διακρίσεις

Κέρδισε τον Χρυσό Λέοντα στο φεστιβάλ της Βενετίας.
Στα 35α βραβεία Όσκαρ έλαβε υποψηφιότητα για το Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου (Αλέν Ρομπ-Γκριγιέ), ενώ ήταν η πρόταση της Γαλλίας για την καλύτερη ξενόγλωσση ταινία.
Στα βραβεία BAFTA ήταν υποψήφια στην κατηγορία καλύτερης ταινίας.
Άγις (επιγραμματοποιός)

Ο Άγις ήταν αρχαίος Έλληνας επιγραμματοποιός επίγραμμα του οποίου περιλαμβανόταν στο Στέφανο του Μελέαγρου και που ακολουθεί ως πρότυπο τον Λεωνίδα τον Ταραντίνο. Σώζεται ένα επίγραμμά του (VI 152) στην Παλατινή Ανθολογία. Ο Pierre Waltz και η Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάννικα τον διακρίνουν ρητά από τον Άγι τον Αργείο.
Νικόλαος Αβέρωφ

Ο Νικόλαος Αβέρωφ (1904) ήταν Έλληνας αξιωματικός της Αεροπορίας και επιχειρηματίας.

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Αυγερινού Αβέρωφ, γόνου της οικογένειας Αβέρωφ. Ακολούθησε σταδιοδρομία αξιωματικού στο Πολεμικό Ναυτικό αποφοιτώντας από την Σχολή Ναυτικών Δοκίμων ως σημαιοφόρος το 1923. Το 1930 μετατάχθηκε στην Βασιλική Αεροπορία. Με την εγκαθίδρυση της γερμανικής κατοχής στην Ελλάδα διέφυγε στη Μέση Ανατολή και στη συνέχεια, το 1943 στην Νότια Αφρική. Το 1943 προήχθη σε Σμήναρχο για να αποστρατευθεί τελικώς το 1947 με τον βαθμό του Υποπτέραρχου.
Το 1946 συμμετείχε ως τεχνικός σύμβουλος στη Διάσκεψη της Ειρήνης. Μετά την αποστρατεία του εγκαταστάθηκε στη Ροδεσία διευθύνοντας γεωργικές επιχειρήσεις (1947 - 1955), επέστρεψε όμως στην Ελλάδα για να αναλάβει διευθυντής των Τεχνικών Αεροπορικών Εκμεταλλεύσεων (Τ.Α.Ε.), πρόδρομο των Ολυμπιακών Αερογραμμών, θέση την οποία διατήρησε μέχρι το 1957. Κύριος σκοπός της θητείας του ήταν η εξυγίανση της εταιρείας.
Ντίνα Ακκελίδου

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Ντίνα Ακκελίδου γεννήθηκε στη Λευκωσία στις 29 Μαρτίου 1946. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική και τη ρωσική γλώσσα. Σπούδασε χημεία, με ειδίκευση στην αναλυτική χημεία, στο Ρωσικό Πανεπιστήμιο της Φιλίας των Λαών. Στη συνέχεια έτυχε μετεκπαίδευσης σε σε ευρωπαϊκά και αμερικανικά ινστιτούτα σε θέματα διασφάλισης ποιότητας και ασφάλειας τροφίμων, περιβάλλοντος, φαρμακευτικών προϊόντων, ναρκωτικών και νερών.
Την περίοδο 1989-2003 διετέλεσε διευθύντρια του Γενικού Χημείου της Κυπριακής Δημοκρατίας. Δραστηριοποιόταν στην παροχή συμβουλευτικών υπηρεσιών σε θέματα της ειδικότητάς της.
Είναι νυμφευμένη με τον Ανδρέα Ακκελίδη και έχει ένα υιό και μια κόρη.

Πολιτική διαδρομή

Από νεαρή ηλικία έγινε μέλος του ΑΚΕΛ κα της Παγκύπριας Ομοσπονδίας Γυναικείων Οργανώσεων (ΠΟΓΟ). Διετέλεσε μέλος του Γενικού Συμβουλίου της Παγκύπριας Συντεχνίας Δημοσίων Υπαλλήλων (ΠΑΣΥΔΥ), του διοικητικού συμβουλίου της Παγκύπριας Ένωσης Επιστημόνων Γυναικών και του Κεντρικού Φορέα για τα Δικαιώματα της Γυναίκας. 
Επιπλέον, υπήρξε μέλος της Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων του Παγκόσμιου Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας και του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) στον τομέα ασφάλειας τροφίμων.
Την 1η Μαρτίου 2003 διορίστηκε Υπουργός Υγείας στην κυβέρνηση Τάσσου Παπαδόπουλου. Επιπλέον, ήταν πρόεδρος του Αντιναρκωτικού Συμβουλίου Κύπρου. Στη διάρκεια της θητείας της απέστειλε επιστολή σε δικαστή με την οποία ζητούσε να μην επιβληθεί ποινή σε κατηγορούμενο για κατοχή ναρκωτικών επειδή παρακολουθούσε πρόγραμμα απεξάρτησης. Η επιστολή συνοδευόταν από έκθεση της υπεύθυνης του κατηγορούμενου ως προς την πορεία της θεραπείας του. Η Ντίνα Ακκελίδου ανέφερε στην επιστολή της ότι υπήρχε κίνδυνος εξουδετέρωσης των ως τότε ωφελημάτων της θεραπείας. Η υπόθεση της αποστολής επιστολής σε δικαστή κρίθηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας ως προσπάθεια επηρεασμού της δικαιοσύνης. Η Ντίνα Ακκελίδου κρίθηκε ένοχη και της επιβλήθηκε πρόστιμο. Το δικαστήριο ανέφερε ότι: «Τα κατά τα άλλα αξιέπαινα κίνητρα της κατηγορουμένης να βοηθήσει υπό τη διπλή της ιδιότητα τον Κλεάνθη Πετρίδη, δεν είναι δυνατόν να αναιρέσουν στην προκείμενη περίπτωση το αξιόποινο των ενεργειών της». Μετά την απόφαση του δικαστηρίου επέβαλε την παραίτηση της από τη θέση του Υπουργού Υγείας.
Την περίοδο 2005-2006 ήταν ειδική σύμβουλος του Επιτρόπου της Ευρωπαϊκής Ένωσης Μάρκου Κυπριανού για Θέματα Υγείας και Προστασίας του Καταναλωτή.
Συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές του 2006 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με το ΑΚΕΛ αλλά δεν εκλέχτηκε. Ωστόσο, λόγω της εκλογής της βουλευτή του ΑΚΕΛ στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας Ελένης Μαύρου στη θέση του Δημάρχου Λευκωσίας στις Δημοτικές εκλογές του 2006, τη θέση της στη βουλή πήρε στις 11 Ιανουαρίου 2007 η Ντίνα Ακκελίδου ως η επόμενη επιλαχούσα. Δεν διεκδίκησε επανεκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 2011.
Ως βουλευτής, διετέλεσε πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ίσων Ευκαιριών μεταξύ Ανδρών και Γυναικών και μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Υγείας.
Τσιταγκονιανή γλώσσα

Ταξινόμηση

Τα Τσιταγκονιανά είναι μέλος του Βεγγαλο-Ασσαμικού υποπαραρτήματος της Ανατολικής ομάδας των Ινδοάριων γλωσσών, μιας εκ των οικογενειών γλωσσών της ευρύτερης ινδοευρωπαϊκής γλωσσικής οικογένειας. Οι αδελφές γλώσσες της περιλαμβάνουν τα Σιλέτι, τα Ροχίνγκια, τα Τσάκμα, τα Ασαμέζικα και τα Βεγγαλικά. Όπως και άλλες Βεγγαλο-Ασσαμικές γλώσσες, προέρχεται από μια Ανατολική Μέση Ινδοάρια από την Παλιά Ινδοάρια και τελικά από την Πρωτοϊνδοευρωπαϊκή.
Πλάκα Ιωαννίνων

Γεωγραφία - Αξιοθέατα

Η Πλάκα βρίσκεται στα σύνορα του νομού Ιωαννίνων με το νομό Άρτας στις ανατολικές όχθες του Άραχθου ποταμού. Απέχει 46,5 χλμ. ΝΑ. από τα Ιωάννινα και 44 χλμ. Β.-ΒΑ. από την Άρτα. Το σημαντικότερο αξιοθέατό της είναι το φημισμένο μονότοξο παραδοσιακό πέτρινο γεφύρι της Πλάκας. στον ποταμό Άραχθο, του οποίου το κεντρικό τόξο κατέρρευσε την 1η Φεβρουαρίου 2015, ύστερα από έντονες βροχοπτώσεις. Από το 1971 έχει κηρυχθεί έργο Τέχνης που  χρήζει ειδική προστασία γιατί "είναι εκ των μεγαλυτέρων και ωραιοτέρων της Hπείρου, ανεγερθείσα τω 1868". Σημαντικό επίσης είναι το διώροφο πέτρινο κτίριο απλής λαϊκής αρχιτεκτονικής των αδελφών Κωστούλα, το οποίο έχει κηρυχθεί από το 1992 ως νεώτερο μνημείο. Στα βόρεια του χωριού και κοντά στο δρόμο με την Παλαιομοχούστι είναι η ιερά μονή της Παναγίας της Μουχουστιώτισσας ή Μονή Πλάκας, που χρονολογείται στο δεύτερο μισό του 17ου αιώνα. Ανακαινίσθηκε το 1665 στο εσωτερικό του καθολικού υπάρχουν αξιόλογες τοιχογραφίες του 1680. Υπάρχουν ακόμα τοιχογραφίες στο νάρθηκα (του 1694) και ξυλόγλυπτο επίχρυσο τέμπλο.

Ιστορία

Τον Ιούλιο του 1821, στην περιοχή της Πλάκας έγινε μεγάλη μάχη μεταξύ ελληνικών στρατευμάτων με αρχηγό τον Μάρκο Μπότσαρη και τουρκικών από τα Ιωάννινα, την Άρτα και την Πρέβεζα με αρχηγό τον Ρεσιτ Μεχμέτ Πασά Κιουταχή. Στη μάχη αυτή ηττήθηκαν οι Έλληνες και είχε σαν αποτέλεσμα να ματαιωθούν τα σχέδια απελευθέρωσης των χωριών του Σουλίου. 
Στην Πλάκα υπογράφηκε η συμφωνία της Κωνσταντινούπολης του 1881 που παραχωρούσε  τις πρώην οθωμανοκρατούμενες περιοχές της Θεσσαλίας και το τμήμα του Νομού Άρτας, ανατολικά του Άραχθου στο τότε Βασίλειο της Ελλάδας. Βάσει αυτής ο Άραχθος και ο παραπόταμός του Καλαρρύτικος καθορίζονταν σαν σύνορα των δύο κρατών και δημιουργήθηκε δίπλα στη γέφυρα τελωνειακός σταθμός.ref name=":1" />. 
Την περίοδο του εμφυλίου, τον Φεβρουάριο του 1944, στο τελωνείο/χάνι δίπλα στο γεφύρι, υπογράφεται η περίφημη συνθήκη ανακωχής Πλάκας - Μυρόφυλλου ανάμεσα στις αντιπροσωπείες του ΕΑΜ, ΕΔΕΣ και του ΕΚΚΑ.ref>Φράγκος, Χρήστος (2010). Ήπειρος-Βόρεια Ήπειρος, Τζουμέρκα και Κατσανοχώρια: Ιστορία, Λαογραφία, Πολιτιστικά Μνημεία, Τουρισμός. Christos Frangos. ISBN 9789609318044.</ref>. Στις συζητήσεις παρευρέθηκαν ο Άρης Βελουχιώτης και ο Ναπολέων Ζέρβας. Κατά την αποχώρηση των Γερμανών το γεφύρι βομβαρδίστηκε σχεδόν στο κέντρο του, αλλά άντεξε και επισκευάστηκε.

Διοικητικά

Ως οικισμός περιλαμβάνεται στην απογραφή επίσημα για πρώτη φορά το 1940 ως μέρος της κοινότητας Ραφταναίων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τα Βουνόρεια, τον Φράξο, το Μυλοκοπειό, το Παλαιομοχούστι, το Παλληκάρι, τη Μεγάλη Ράχη, τους Ραφταναίους, τη Ρούγα και τον Ζαλούχο αποτελούν τη τοπική κοινότητα Ραφταναίων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Πραμάντων του Δήμου Βορείων Τζουμέρκων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 17  κατοίκους. ενώ με την απογραφή του 2001 είχε 27.
Θίο Γουόλκοτ

Σε συλλόγους

Ξεκίνησε να αγωνίζεται επαγγελματικά το 2005 στη Σαουθάμπτον. Τον Ιανουάριο του 2006 πήρε μεταγραφή για την Άρσεναλ, στην οποία αγωνίζεται μέχρι σήμερα. Με την Άρσεναλ έχει κατακτήσει τρία Κύπελλα Αγγλίας και τρία Κομιούνιτι Σιλντ, ενώ το 2006 έφτασε στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ. Τον Ιανουάριο του 2018 υπέγραψε στην Έβερτον.

Στην εθνική ομάδα

Στην εθνική Αγγλίας παίζει από το 2006. Ήταν στην αποστολή της ομάδας στο Μουντιάλ του 2006 και στο Euro του 2012.
Αρχαιοπτέρυξ

Περιγραφή

Ο αρχαιοπτέρυξ ήταν πρωτόγονο πτηνό που έζησε κατά την Τιθώνια φάση της Ιουρασικής περιόδου, περίπου 150-145 εκατομμύρια χρόνια πριν. Τα μόνα δείγματα αρχαιοπτέρυγος που έχουν ανακαλυφθεί προέρχονται από ασβεστόλιθους του Σόλνχοφεν, στη νότια Γερμανία, που είναι σπάνιος και αξιοσημείωτος γεωλογικός σχηματισμός γνωστός για τα έξοχης λεπτομέρειας απολιθώματα.
Ο αρχαιοπτέρυξ είχε περίπου το μέγεθος ενός μέσου μεγέθους σύγχρονου πτηνού, με φαρδιά φτερά τα οποία είχαν στρογγυλεμένες άκρες και μακρυά ουρά σε σχέση με το μήκος του σώματός του. Συνολικά το μήκος του σώματος του αρχαιοπτέρυγος μπορούσε να φτάσει τα 500 χιλιοστά. Τα πούπουλα του αρχαιοπτέρυγος, αν και λιγότερο τεκμηριωμένα από ότι τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά του, έμοιαζαν πολύ στην δομή και το σχέδιο με αυτά των σύγχρονων πτηνών. Εντούτοις, παρά την παρουσία πολλών χαρακτηριστικών πτηνών,
 ο αρχαιοπτέρυξ είχε πολλά χαρακτηριστικά των θηριόποδων. Εν αντιθέσει με τα σύγχρονα πτηνά, ο αρχαιοπτέρυξ είχε μικρά δόντια καθώς και μακρυά οστέινη ουρά, χαρακτηριστικά που μοιραζόταν με άλλους δεινόσαυρους της εποχής.
Επειδή είχε μεγάλο αριθμό χαρακτηριστικών κοινά και με τα πτηνά και με τους δεινόσαυρους, ο αρχαιοπτέρυξ συχνά θεωρείται σύνδεσμος μεταξύ τους - πιθανώς το πρώτο πτηνό πάνω στην αλλαγή από ζώο του εδάφους σε πτηνό. Την δεκαετία του 1970 ο Τζον Όστρομ, ακολουθώντας το παράδειγμα του Τόμας Χάξλεϋ από το 1868, διατύπωσε την άποψη ότι τα πτηνά εξελίχθηκαν από τα θηριόποδα και ότι ο αρχαιοπτέρυξ ήταν το κρίσιμο αποδεικτικό στοιχείο για αυτό, καθώς έχει ένα μέρος χαρακτηριστικών πτηνού όπως το υοειδές οστούν, κωπαία φτερά, φτερά και εν μέρει ανεστραμμένο το πρώτο δάχτυλο του ποδιού, και ένα μέρος χαρακτηριστικών των δεινοσαύρων και των θηριόποδων. Για παράδειγμα έχει μακριά ανιούσα απόφυση στον αστράγαλο, μεσοδοντικές πλάκες, και μια απόφυση στο θυροειδές τρήμα του ισχίου. Συγκεκριμένα, ο Όστρομ ανακάλυψε ότι ο αρχαιοπτέρυξ μοιάζει εξαιρετικά με την οικογένεια θηριοπόδων δρομαιοσαυρίδες.
Τα πρώτα υπολείμματα αρχαιοπτέρυγα ανακαλύφθηκαν το 1861, δύο μόνο χρόνια μετά τη δημοσίευση από τον Κάρολο Δαρβίνο του Περί της καταγωγής των ειδών. Ο αρχαιοπτέρυξ φάνηκε πως επιβεβαίωνε τις θεωρίες του Δαρβίνου και έκτοτε αποτελεί θεμελιώδες στοιχείο για την καταγωγή των πτηνών, την διαμάχη για τα μεταβατικά απολιθώματα και την επιβεβαίωση της εξέλιξη. Πράγματι, περαιτέρω έρευνες σε δεινόσαυρους από την έρημο Γκόμπι και την Κίνα έχουν έκτοτε παράσχει περισσότερα στοιχεία για τη σύνδεση μεταξύ αρχαιοπτέρυγος και δεινοσαύρων, όπως οι φτερωτοί δεινόσαυροι από την Κίνα. Ο αρχαιοπτέρυξ είναι κοντά στους προγόνους των σημερινών πτηνών, και έχει τα περισσότερα από τα χαρακτηριστικά που θα περίμενε κανείς από έναν πρόγονο των πτηνών. Εντούτοις, ενδέχεται να μην είναι άμεσος πρόγονος των ζωντανών πτηνών, και είναι αβέβαιο πόση εξελικτική διαφοροποίηση υπήρχε ήδη ανάμεσα στα άλλα πτηνά εκείνη την περίοδο.
Ιοτάπα (σύζυγος του Σαμψιγέραμου Β΄)

Βιογραφία

Ήταν κόρη τού Μιθριδάτη Γ΄ της Κομμαγηνής και της Ιοτάπας της Μηδίας, κόρης τού Αρταβάσδη Α΄ της Μηδίας Ατροπατηνής.
Έζησε στο β' ήμισυ τού 1ου αι. π.Χ. και το α'  ήμισυ τού 1ου αι. μ.Χ. Οι Οροντίδες ήταν η πρώτη δυναστεία της Αρμενίας. Ο Μιθριδάτης Γ΄ είχε προμάμμη την Λαοδίκη Ζ΄ Θεά των Σελευκιδών. Έτσι η καταγωγή της Ιοτάπας των Οροντιδών ήταν Αρμενική, Ελληνική και Μηδική. Θα γεννήθηκε και θα μεγάλωσε στα Σαμόσατα, πρωτεύουσα του βασιλείου της Κομμαγηνής.
Παντρεύτηκε τον Σαμψιγέραμο Β΄ ιερέα τού Συριακού θεού Ήλιου (Ελ-Γκεμπάλ) και ταυτόχρονα βασιλιά της Έμεσας και έτσι έγινε βασίλισσα της Έμεσας. Μία επιγραφή που χρονολογείται από τη βασιλεία τού Σαμψιγέραμου Β΄, αναφέρεται σε αυτόν και την Ιοτάπα ως το ευτυχισμένο ζεύγος.
Γεράσιμος Βώκος

Βιογραφικά στοιχεία

Η καταγωγή του ήταν από την υδραίικη οικογένεια των Βώκων. Γεννήθηκε στη Πάτρα και πέθανε στο Παρίσι. Είναι ο θείος (αδελφός του πατέρα) του καθηγητή φιλοσοφίας Γεράσιμου Βώκου.
Άρχισε την επαγγελματική του σταδιοδρομία ως δημοσιογράφος με ιδιαίτερη κλίση ως χρονογράφος και αρθρογράφος στις σπουδαιότερες αθηναϊκές εφημερίδες της εποχής του. Συνέχισε όμως ως λογοτέχνης με διάφορες μελέτες και δοκίμια εκδίδοντας πλείστα βιβλία ποικίλου περιεχομένου. Αξιολογότερα εκ των οποίων ήταν "Ο Κύριος Πρόεδρος" (μυθιστόρημα 1893), "Το 21" (1901, θεατρικό έργο), "Η Μεγάλη ιδέα" (1901, επίσης θεατρικό έργο), "Η κατοχή" (ιστορικό 1905, που διασκευάσθηκε σε θεατρικό έργο και σημείωσε εκ του αριθμού των παραστάσεων μεγάλη επιτυχία), "Ελληνικαί Συμφωνίαι" (1916), "Διηγήματα" (1923), "Εκτοπισμένος" (1923) κ.ά.
Ο Γ.Β. ίδρυσε επίσης και διεύθυνε δύο φιλολογικά περιοδικά υπό τους τίτλους "Το περιοδικό μας" (15νθήμερη επιθεώρηση του Πειραιά - 1900) και ο "Καλλιτέχνης" (Αθήνα 1910-1912, 1914). Στη τελευταία περίοδο του βίου του εγκαταστάθηκε στο Παρίσι και επιδόθηκε στη ζωγραφική με αρκετή μάλιστα επιτυχία μολονότι αυτοδίδακτος. Τα θέματα των πινάκων του ήταν εμπνευσμένα αφενός μεν, από την ελληνική φύση (ιδίως τοπία του Πηλίου),αφετέρου δε από τη παρισινή ζωή αξιολογότερα των οποίων υπήρξαν "Τα κορίτσια στο δάσος της Βουλώνης", "Μια χήρα πολέμου σε πάρκο" κ.ά.
Γενικά το έργο του διακρίθηκε για την ακρίβεια, την αρμονία, τη λεπτή συγκίνηση και τη λυρική του ατμόσφαιρα.