google/wiki40b huggingface dataset:
Τζες Καπέλλι

Βιογραφικά στοιχεία

Η Τζες γεννήθηκε στο Βανκούβερ και ξεκίνησε την καριέρα της στο μόντελινγκ σε ηλικία 14 ετών. Ήταν πολύ γυμνασμένη και συμμετείχε σε διάφορες αθλητικές δραστηριότητες όπως κολύμβηση, χορό και ενόργανη γυμναστική. Έχει ύψος 1,70 μ. καστανά μαλλιά και μπλε μάτια. Το 1998 μετακόμισε στο Λος Άντζελες προκειμένου να γίνει ηθοποιός. Πολύ σύντομα την πλησίασαν από το περιοδικό Perfect 10 και της ζήτησαν να ποζάρει. Τελικά κατέληξε με ένα αποκλειστικό συμβόλαιο διάρκειας 3 ετών. Όταν τέλειωσε το συμβόλαιο της, άρχισε να φωτογραφίζεται σε πολλά άλλα περιοδικά, μεταξύ των οποίων τα High Society, Pabo, Man's World και Penthouse. Τον Απρίλιο του 2004 ήταν η "Πετ του Μήνα" για το περιοδικό Penthouse.
Η Τζέσε αυτό τον καιρό έχει αποκλειστικό συμβόλαιο συνεργασίας με την εταιρία παραγωγής ερωτικών ταινιών της Τζένα Τζέιμσον, Club Jenna. Η πρώτη της ταινία ήταν το φιλμ "The Provocateur" στου οποίου την αφίσα απεικονίζεται και η ίδια. Αν και οι ταινίες που συμμετέχει έχουν σκληρό πορνογραφικό περιεχόμενο, η ίδια κάνει μόνο λεσβιακές σκηνές. Έκτος από τη δουλειά της στη βιομηχανία των ταινιών για ενηλίκους, η Τζέσε εμφανίστηκε σε μερικά επεισόδια της τηλεοπτικής σειράς Battle Dome και σε γνωστές ταινίες όπως οι Van Wilder και Not Another Teen Movie.
Κατούβ σλεχ

Το Κατούβ σλεχ (κυριολεκτικά μαστίγωμα του εκτελεστή) είναι τσεχικό πιάτο που σερβίρεται σε πιο παραδοσιακά εστιατόρια. Είναι γεύμα χαμηλού κόστους το οποίο μπορεί να προετοιμαστεί εύκολα και γρήγορα. Αυτό γίνεται σε πολλές παραλλαγές, ωστόσο, το απαραίτητο χαρακτηριστικό είναι η έντονη οξύτητα ή νοστιμάδα και η παρουσία χοιρινού κρέατος ή κρέατος κοτόπουλου και ζυμαρικών.

Προετοιμασία

Το κρέας τηγανίζεται σε ένα τηγάνι και αργότερα εξαχνίζεται με τα συστατικά. Μπορεί να σερβιριστεί με ρύζι, μαγειρεμένο με πατάτες ή πατάτες τηγανητές

Ονομασία

Το όνομα κατούβ σλεχ είναι επίσης πολύ . Τα ονόματα Τσερτόβο ταγιεμστβί (μυστικό του δαίμονα) ή Πεκελνέ νουντλίτσκι (Νουντλς κρέατος της κόλασης) επίσης χρησιμοποιούνται από καιρό σε καιρό.
Ρουρικίδες

Οι Ρουρικίδες (Рю́риковичи, «παιδιά του Ρούρικ») ήταν η κυβερνώσα δυναστεία του ανατολικού Σλαβικού κόσμου από τα τέλη του 9ου αιώνα μέχρι το 1598. Σύμφωνα με το Πρώτο Χρονικό, η δυναστεία ιδρύθηκε το 862 από το Ρούρικ, Βάραγγο φύλαρχο και ηγεμόνα τού Νόβγκοροντ, όταν η πόλη αυτή ήταν η de facto πρωτεύουσα του Χαγανάτου των Ρως. Το κατά πόσον ο Ρούρικ είναι υπαρκτό πρόσωπο ή (ακόμη και στην περίπτωση που υπήρξε) εάν πραγματικά ήταν αυτό που μαρτυρείται, αποτελεί αντικείμενο αμφισβήτησης, δεδομένου ότι το Πρώτο Χρονικό γράφτηκε δυόμιση αιώνες αργότερα. Ο πρώτος ιστορικά επιβεβαιωμένος Ρουρικίδης υπήρξε ο Όλεγκ, ιδρυτής του Κράτους των Ρως (βασίλευσε περ. 880 - 912). 
Μετά τη διάσπαση τού Κράτους των Ρως και ιδιαίτερα κατά τη μογγολική εισβολή (αρχές 13ου αι.), διάφοροι κλάδοι της δυναστείας κυβέρνησαν τα ημιαυτόνομα κρατίδια που προέκυψαν. Πολλές φορές οι κλάδοι αυτοί επιδόθηκαν σε έναν ανελέητο ανταγωνισμό μεταξύ τους για την εύνοια των κατακτητών ή τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών και του εμπορίου. Προς τα τέλη του Μεσαίωνα κυριάρχησαν οι Ρουρικίδες της Μοσχοβίας, οι οποίοι τελικά εξεδίωξαν τους Μογγόλους (1480) και συνένωσαν τα ανατολικά Σλαβικά εδάφη (συνήθως δια της βίας) στο Βασίλειο της Ρωσίας.
Οι δύο πρώτοι τσάροι του Βασιλείου υπήρξαν οι τελευταίοι Ρουρικίδες: ο Ιβάν Δ' ο Τρομερός και ο Φιοντόρ Α' ο Κωδωνοκρούστης. Με το θάνατο του τελευταίου (1598) η Ρωσία μπήκε σε μία δεκαπενταετία απόλυτου χάους και πολωνικής κατοχής, την Εποχή των Αναστατώσεων (1598 - 1613). Όταν εκδιώχθηκαν οι Πολωνοί, νέος τσάρος ανέλαβε ο βογιάρος Μιχαήλ Α΄ Ρομάνοβ, ιδρυτής της δυναστείας των Ρομάνοβ, που κυβέρνησαν τη Ρωσία έως τη Επανάσταση του 1917.
Εταιρία των εν Ρώμη Ελλήνων Καλλιτεχνών

Η «Εταιρία των εν Ρώμη Ελλήνων Καλλιτεχνών» ήταν καλλιτεχνική ένωση που ιδρύθηκε στην ιταλική πρωτεύουσα τη δεκαετία του 1860.

Ίδρυση και μέλη

«Η Εταιρία των εν Ρώμη Ελλήνων Καλλιτεχνών» ιδρύθηκε το 1865 από τους Λεωνίδα Δρόση, Δημήτριο Δομβριάδη, Δημήτριο Φιλιππότη, Στέφανο Βαρούτη, Δημήτριο Κερατιώτη, Κοσμά Απέργη και Αντώνιο Φραγκούλη που την περίοδο εκείνη ζούσαν, σπούδαζαν και εργαζόταν στην ιταλική πρωτεύουσα. Με πρότυπο τις ευρωπαϊκές καλλιτεχνικές αδελφότητες, με την ηθική συμπαράσταση και την οικονομική ενίσχυση του Γενικού Πρόξενου της Ελλάδας στη Ρώμη, Γάλλου φιλέλληνα Γκωτιέ, και χωρίς να έχει συνδικαλιστικό χαρακτήρα, «Η Εταιρία των εν Ρώμη Ελλήνων Καλλιτεχνών» έθετε ως πρωταρχικό σκοπό την «προαγωγήν των ωραίων τεχνών (ιδίως της ζωγραφικής και της γλυπτικής) παρά τοις ελληνόπαισιν, οίτινες περί την εκμάθησιν και την άσκησιν αυτών εν Ρώμη καταγίνονται, διευκολύνουσα αυτοίς τα προς την των έργων εκτέλεσιν, προμηθεύουσα δε και τα χρειώδη προς τε τους νοσούντας των φοιτητών, ή τους κατά συγκυρίαν παρεπιδημούντας». Παράλληλα, στο καταστατικό της προβλεπόταν και η καθιέρωση ελληνικής καλλιτεχνικής έκθεσης στη Ρώμη και η θέσπιση βραβείων.
Η «Η Εταιρία των εν Ρώμη Ελλήνων Καλλιτεχνών» αποτελεί ιστορικά, παρά τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της, την πρώτη προσπάθεια συσπείρωσης Ελλήνων καλλιτεχνών τον 19ο αιώνα. Στη συνέχεια, τόσο τον 19ο όσο και τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα, θα ακολουθήσουν περισσότερο οργανωμένες, συστηματικές και στοχευμένες προσπάθειες που θα κορυφωθούν με την ίδρυση του Επιμελητήριου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (Ε.Ε.Τ.Ε.).

Πηγές - Βιβλιογραφία

«Ελληνική Καλλιτεχνική Εταιρία εν Ρώμη», περ. Πανδώρα, 441, Αθήνα, 1 Αυγούστου 1868, σ. 181-183.
Ιωάννης Ν. Μπόλης, Οι καλλιτεχνικές εκθέσεις. Οι καλλιτέχνες και το κοινό τους στην Αθήνα του 19ου αιώνα, αδημοσίευτη διδακτορική διατριβή, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, 2000, σ. 154.
Σπύρος Μοσχονάς, Καλλιτεχνικά σωματεία και ομάδες τέχνης στην Ελλάδα κατά το α' μισό του 20ού αιώνα: η σημασία και η προσφορά τους, αδημοσίευτη διδακτορική διατριβή, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, 2010, σ. 51-52.
Σημαία του Νιούε

Η σημαία του Νιούε καθιερώθηκε το 1975. Αποτελείται από τη σημαία του Ηνωμένου Βασιλείου στην επάνω αριστερή γωνία με ένα αστρι στη μέση της σημαίας του Ηνωμένου Βασιλείου και τέσσερα αστέρια να σχηματίζουν ένα διαμάντι γύρω από αυτό.
Είναι ασυνήθιστο για βρετανικό έδαφος να έχει κίτρινο φόντο αλλά και σημαία του Ηνωμένου Βασιλείου γυρισμένη ανάποδα στο τετραγωνάκι.
Διαίρεση Κομίλλα

Η Διαίρεση Κομίλλα (Βεγγαλικά: কুমিল্লা বিভাগ‎) είναι μια προτεινόμενη διοικητική διαίρεση εντός του Μπαγκλαντές για τα βόρεια τμήματα της υπάρχουσας διαίρεσης Τσιταγκόνγκ, αποτελούμενη από τις επαρχίες Μπραχμανμπάρια, Κομίλλα, Τσαντπούρ, Νοαχάλι, Φένι και Λακσμιπούρ της Διαίρεσης Τσιταγκόνγκ. Καλύπτει τις νοτιοανατολικές περιοχές της χώρας, με συνολική έκταση 12.848,53 τ.χλμ. και στην απογραφή του 2011 είχε πληθυσμό 16.708.000 κατοίκων.

Ιστορία

Η σημερινή μεγαλύτερη Κομίλλα ήταν κάποτε κάτω από το αρχαίο βασίλειο των Σαματάτα και ενώθηκε με το Βασίλειο Τριπούρι. Το Λαλμάι Μαϊναμάτι υπό τη δυναστεία Ντέβα (8ος αιώνας μ.Χ.) και κατά τη διάρκεια του δέκατου και τα μέσα του ενδέκατου αιώνα μ.Χ. Το 1732, έγινε το κέντρο του υποστηριζόμενου από τη Βεγγάλη τομέα Τζαγκάτ Μανίκγια.
Το κίνημα των αγροτών κατά του βασιλιά της Τρίπουρα το 1764, το οποίο αρχικά διαμορφώθηκε υπό την ηγεσία του Σαμσέρ Γκαζί, είναι ένα αξιοσημείωτο ιστορικό γεγονός στην Κομίλλα. Ήρθε υπό τον έλεγχο της Βρετανικής Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών το 1765 και ιδρύθηκε ως επαρχία Τιππέρα (επίσης γνωστό ως Τσάκλα Ροσναμπάντ) το 1790. Αργότερα, επανοργανώθηκε σε τρεις φάσεις σε έξι επαρχίες.
Ανγκουλέμ

Ιστορία

Το Ανγκουλέμ (Ικουλίσμα) κατελήφθη από τον Χλωδοβίκο Α΄ από τους Βησιγότθους το 507, και λεηλατήθηκε από τους Νορμανδούς τον 9ο αιώνα. Το 1360 παραδόθηκε με τη Συνθήκη του Μπρετινύ στους Άγγλους· οι τελευταίοι εκδιώχθηκαν το 1373 από τα στρατεύματα του Καρόλου Ε΄, που παραχώρησε στην πόλη πολλά προνόμια. Η πόλη υπέφερε πολύ κατά τους Γαλλικούς Θρησκευτικούς Πολέμους, ιδιαίτερα το 1568, μετά την κατάληψή της από τους Προτεστάντες υπό τον Κολινύ.

Γεωγραφία

Το Ανγκουλέμ βρίσκεται 134 χιλιόμετρα Β.Β.Α. του Μπορντώ, στην σιδηροδρομική δίοδο μεταξύ Μπορντώ και Πουατιέ. 
Το κύριο τμήμα της πόλης βρίσκεται επί υπερυψωμένου ακρωτηρίου, βρεχόμενο βόρεια από τον ποταμό Σαρέντ και νότια και δυτικά από τον Ανγκουϊέν, μικρό παρακλάδι του προαναφερθέντος ποταμού. Τα σημαντικότερα των προαστίων της βρίσκονται στα ανατολικά, όπου το ακρωτήρι συνδέεται με το βασικό οροπέδιο, του οποίου σχηματίζει το βορειοδυτικό άκρο του.

Αξιοθέατα

Στη θέση των αρχαίων οχυρώσεων, το Ανγκουλέμ περικυκλώνεται σήμερα από βουλεβάρτα, από τα οποία παρέχουν καλή θέα προς όλες τις κατευθύνσεις. Εντός της πόλης οι δρόμοι είναι συχνά σκοτεινοί και στενοί, και εκτός από τον καθεδρικό ναό και το δημαρχείο, η αρχιτεκτονική δεν παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. 
Ο καθεδρικός του Αγίου Πέτρου, εκκλησία Βυζαντινού-Ρωμανικού ρυθμού, χρονολογείται από τους 11ο και 12ο αιώνες, αλλά έχει υποστεί συχνές αποκαταστάσεις, και εν μέρει ξαναχτίστηκε στο δεύτερο μισό του 18ου αιώνα από τον αρχιτέκτονα Πωλ Αμπαντί. Η πρόσοψη, που διαθέτει σε αμφότερες τις πλευρές της δύο πύργους με τρούλο, είναι διακοσμημένη με τοξωτές στοές που διαθέτουν γλυπτά και αγάλματα. Όλα μαζί απεικονίζουν την Τελική Κρίση.
Το δημαρχείο, επίσης του Αμπαντί, είναι μια χαριτωμένη σύγχρονη κατασκευή, αλλά διατηρεί δύο πύργους της έπαυλης των κομήτων του Ανγκουλέμ, στην τοποθεσία όπου χτίστηκε. Εμπεριέχει μουσεία ζωγραφικής και αρχαιολογίας.

Οικονομία

Το Ανγκουλέμ είναι κέντρο χαρτο-παρασκευαστικής βιομηχανίας, με την οποία η πόλη είχε σχέσεις από τον 14ο αιώνα. Τα περισσότερα εργοστάσια βρίσκονται στις όχθες των ποτάμιων ρευμάτων που γειτονεύουν με την πόλη. Θυγατρικές βιομηχανίες, όπως της κατασκευής μηχανημάτων και συρμάτινων κατασκευών, έχουν σημαντικό ρόλο. Άλλες δραστηριότητες περιλαμβάνουν εξόρυξη σιδήρου και χαλκού, ζυθοποιία, βυρσοδεψία, κατασκευή πυρίτιδας, προϊόντων ζαχαροπλαστικής, γαντιών, μποτών, υποδημάτων και βαμβακερών ενδυμάτων. Κύρια εμπορεύσιμα είδη είναι κρασί, κονιάκ και οικοδομικοί λίθοι.

Μεταφορές

Μέσω μιας σήραγγας, που διασχίζει υπογείως την πόλη, περνά η βασική γραμμή του σιδηρόδρομου της Ορλεάνης.

Διάφορα

Η πόλη είναι ιδιαίτερα γνωστή στους φίλους των κόμικς, καθώς εδώ λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο το Διεθνές Φεστιβάλ Κόμικς του Ανγκουλέμ. 
Επίσης η πόλη διαθέτει ένα λύκειο, παιδαγωγικές ακαδημίες, Σχολή πυροβολικού και Βιβλιοθήκη. Από το Μάρτιο του 2008, δήμαρχος της πόλης είναι ο Φιλίπ Λαβό, η θητεία του οποίου λήγει το 2014.
Γκαστόν Α΄ της Φουά

Βιογραφία

Ήταν ο μόνος γιος τού Ρογήρου-Βερνάρδου Γ΄ κόμη της Φουά και της Μαργαρίτας δε Μονκάδα, κόρης και κληρονόμου τού Γκαστόν Ζ΄ υποκόμη τού Μπεάρν.
Το 1302 διαδέχθηκε τον πατέρα του, υπό την επιτροπεία της μητέρας του. Μάλλον ήταν παρών στη μάχη των Χρυσών Σπιρουνιών το 1302 και πολέμησε πάλι για τον βασιλιά της Γαλλίας εναντίον των Φλαμανδών στη μάχη τού Μονς-αν-Πεβέλ το 1304. Για να χρηματοδοτηθούν οι δαπάνες τού πολέμου εναντίον της Φλάνδρας, αυξήθηκαν οι φόροι· όταν όμως ήλθαν οι βασιλικοί φοροσυλλέκτες, οι πόλεις της κομητείας της Φουά εξεγέρθηκαν. Για τον λόγο αυτόν η κομητεία κατασχέθηκε για ένα μικρό χρονικό διάστημα από τον σενεσάλη τού Καρκασσόν.
Το 1308 ξεκίνησε πόλεμο εναντίον τού κόμη τού Αρμανιάκ, παρά την εντολή τού βασιλιά που είχε απαγορεύσει τις διαμάχες στο εσωτερικό της Γαλλίας. Ο Γκαστόν Α΄ αιχμαλωτίστηκε και φυλακίστηκε στο Σατελέ. Ελευθερώθηκε μόνο με την πληρωμή 26.000 πονντ ως λύτρων. Επίσης είχε ένοπλη αντιπαράθεση με τον θείο του Ιάκωβο Β΄ της Μαγιόρκας και ακόμη και με τη μητέρα του, που κυβερνούσε σταθερά τη Φουά κατά τις πολλές του απουσίες.
Το 1310 κληρονόμησε την υποκομητεία τού Μαρσάν από τη θεία του Κωνσταντία δε Μονκάδα. Όταν ένας άλλος θείος του, ο Ερμενγκόλ Ι΄ κόμης τού Ουρζέλ, απεβίωσε χωρίς άρρενα διάδοχο, ο Γκαστόν διεκδίκησε το Ουρζέλ, αλλά δεν αντιστάθηκε στον Αλφόνσο Δ΄ της Αραγωνίας, που ενσωμάτωσε το Ουρζέλ στο στέμμα της Αραγωνίας.
Όταν επέστρεψε από έναν άλλο πόλεμο εναντίον της Φλάνδρας, ο Γκαστόν Α΄ ασθένησε και απεβίωσε στο αββαείο Μωμπισσόν, κοντά στο Ποντουάζ. Η σορός του μεταφέρθηκε στο αββαείο Μπουλμπόν, όπου τάφηκε δίπλα στους προγόνους του. Μερικές πηγές αναφέρουν, ότι τάφηκε στη μονή των Ιακωβίνων στο Παρίσι, που τώρα δεν υφίσταται.
Πτωματοσυλλέκτης

Ο πτωματοσυλλέκτης ήταν επάγγελμα που εξασκήθηκε από τον μεσαίωνα μέχρι τον 20ό αιώνα.
Οι πτωματοσυλλέκτες μάζευαν τα άρρωστα ζώα και τα κουφάρια και τα χρησιμοποιούσαν. Διέφεραν από τους χασάπηδες, επειδή ήταν αρμόδιοι μόνο για ζώα που δεν προορίζονταν για ανθρώπινη τροφή. Οι χωρικοί και κάτοικοι των πόλεων όφειλαν από υγειονομικής άποψης να καλούν τον πτωματοσυλλέκτη όταν κάποιο ζώο (αγελάδα, άλογο ή σκύλος) αρρώσταινε, ψόφαγε ή είχε γεράσει και γι' αυτό δεν έκανε για σφάξιμο. Ο πτωματοσυλλέκτης έπαιρνε το ζώο ή το κουφάρι και έπρεπε να το θάψει ή να το κάψει ή να χρησιμοποιήσει ότι μπορούσε. Έγδερνε το δέρμα, έκαιγε το λίπος ή απομόνωνε τα κόκαλα και τα κέρατα για να τα κάνει κουμπιά και άλλα αντικείμενα. Το επάγγελμα του πτωματοσυλλέκτη θεωρείτο ανέντιμο και ήταν συνδεδεμένο με δυσάρεστες οσμές και πηγές αρρώστιας, γι' αυτό και οι πτωματοσυλλέκτες ζούσαν έξω από τα όρια της πόλης και του χωριού, ενώ δεν είχαν κοινωνικές σχέσεις με τον υπόλοιπο πληθυσμό, ούτε και τους έκαναν συνοικέσια για γάμους.
Νικόλαος Τσικλητήρας

Βιογραφικά στοιχεία

Ήταν γιος του Νικόλαου Τζικλητήρα, δασκάλου και μέλους της Φιλικής Εταιρείας. Έζησε μερικά χρόνια στις ΗΠΑ και με την κήρυξη της επανάστασης του 1821 εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στην Ελλάδα. Διετέλεσε πρόξενος της Γαλλίας στην Πύλο και ασχολήθηκε με την πολιτική εκλεγόμενος για πρώτη φορά βουλευτής Πυλίας στις εκλογές του 1861. Επανεξελέγη σε αυτές του 1868, του 1872 και του 1874. 
Ήταν παντρεμένος με την Αννέτα Μισυρλή, μέλους γνωστής μεσσηνιακής οικογένειας, και είχαν αποκτήσει επτά παιδιά μεταξύ των οποίων τον Διονύσιο, φαρμακοποιό, και τον Ηρακλή, γιατρό, δήμαρχο και πατέρα του Κωνσταντίνου Τσικλητήρα, Ολυμπιονίκη και άλτη, και του Σταύρου Τσικλητήρα, βουλευτή.
Γουσταύος της Έσσης-Χόμπουρκ

Βιογραφία

Ήταν ο τέταρτος γιος του Φρειδερίκου Ε΄ λαντγκράβου της Έσσης-Χόμπουρκ και της Καρολίνας, κόρης του Λουδοβίκου Θ΄ λαντγκράβου της Έσσης-Ντάρμστατ.
Εισήλθε στο Σουηδικό στρατό στην υπηρεσία του αναδόχου του Γουσταύου Γ΄ Χόλσταϊν-Γκόττορπ της Σουηδίας, αλλά σύντομα έφυγε για χάρη ενός συντάγματος στην Αυστρία. Συμμετείχε στις μάχες των αρχών του 19ου αι.: Νέρντλινγκεν, Χόενλιντεν, Ράτισμπον, Άσπερν-Έσσλινγ, Βάγκραμ, Δρέσδη, Λειψία. Η σύζυγος του πρωτότοκου αδελφού του Φρειδερίκου ΣΤ΄, η Ελισάβετ Γουέλφων-Αννοβέρου έγραψε, ότι "κέρδισε φήμη και δόξα τόση όσο κανείς από τα πέντε αδέλφια του".
Το ίδιο έτος που ο Φρειδερίκος ΣΤ΄ νυμφεύτηκε την Ελισάβετ, ο Γουσταύος νυμφεύτηκε την ανιψιά του Λουίζα, κόρη της αδελφής του Αμαλίας και έζησαν στο κάστρο Χόμπουρκ. Ο γιος τους Φρειδερίκος κόλλησε οστρακιά στα δύο έτη του, αλλά ανάρρωσε. Το ζεύγος προτιμούσε να μένει σπίτι του και δεν ήταν τόσο κοινωνικό, όσο η Ελισάβετ, προς απογοήτευσή της.

Λάντγκραβος της Έσσης-Χόμπουρκ

Το 1829 απεβίωσε ο Φρειδερίκος ΣΤ΄ και τον διαδέχθηκε ο δευτερότοκος Λουδοβίκος-Γουλιέλμος, ο οποίος απεβίωσε το 1839. Τον διαδέχθηκε ο τρίτος αδελφός Φίλιππος, που και αυτός απεβίωσε το 1846 και τον διαδέχθηκε ο Γουσταύος. Κάποιοι πολίτες έκαναν αναφορά για τους Εβραίους της περιοχής του και ο Γουσταύος εξέδωσε απόφαση, ορίζοντας "να μην υπάρχει διαφορά μεταξύ Χριστιανών και Εβραίων υπηκόων". Έτσι το Χόμπουρκ έγινε ένα από τα 9 Γερμανικά κράτη, που για πρώτη φορά Εβραίοι μπορούσαν να εκλεγούν στο Κοινοβούλιο.
Λόγω ασθένειας απεβίωσε ο μόνος γιος του Φρειδερίκος το 1848, έτσι όταν αργότερα τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους απεβίωσε ο Γουσταύος, τον διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός του Φερδινάνδος. Το 1841 κτίστηκε ένα μνημείο προς τιμήν του Γουσταύου.
Διβάμβουλο

Το διβάμβουλο ή διβάμπουλο ήταν ένας μεγάλος κηροστάτης, συνήθως ασημένιος και επίχρυσος με δύο θριγκώματα (στεφάνες) στο πάνω μέρος του, όπου κατά τις αυτοκρατορικές τελετές στο Βυζάντιο καιγόταν μεγάλη λαμπάδα μπροστά στον αυτοκρατορικό θρόνο, η οποία συμβόλιζε την «ελέω θεού» βασιλεία του Αυτοκράτορα και την «εις τύπον του ουρανίου Βασιλέως», δηλαδή του Χριστού, ένδειξη τιμής στο πρόσωπό του.
Μετά την Πτώση της Κωνσταντινούπολης, όταν ο Μωάμεθ παραχώρησε όλα τα βυζαντινά αυτοκρατορικά σύμβολα στον Πατριάρχη, μεταξύ αυτών κληροδότησε και το διβάμβουλο (μπρούτζινο όμως) «εις τύπον και τόπον Χριστού» του ουράνιου Αρχιερέα, σε ένδειξη τιμής. Το διβάμβουλο σήμερα προηγείται του Πατριάρχη κατά την είσοδο και έξοδό του από τον Ναό, ενώ καίεται επ΄ αυτού λαμπάδα κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας.
Σε τύπο διβάμβουλου, αλλά μικρότερου μεγέθους, είναι αυτό που χρησιμοποιείται σήμερα στις ορθόδοξες εκκλησίες κατά τη διάρκεια της λειτουργίας και που προηγείται στη «μικρή» και «μεγάλη είσοδο», καθώς και σε διάφορα μυστήρια π.χ. βάπτισης ή άλλες τελετές.
Σέλευκος Ζ΄ Κυβιοσάκτης

Βιογραφικά στοιχεία

Μια διαδεδομένη αντίληψη ήταν πως πατέρας του είναι ο Αντίοχος Ι' Ευσεβής και μητέρα του η Κλεοπάτρα Σελήνη Α'. Όπως γνωρίζουμε παιδιά τους ήταν ο Αντίοχος ΙΓ' Ασιατικός και πιθανώς ένας άλλος γιος, ο Σέλευκος Φιλομήτωρ που κατά πάσα πιθανότητα ταυτίζεται με το Σέλευκο Κυβιοσάκτη. Από τις λίγες πληροφορίες που έχουμε πρέπει να βασίλεψε κατά την περίοδο που η Συρία ήταν υπό την κατοχή του βασιλιά της Αρμενίας, Τιγράνη του Μέγα (83 π.Χ. – 69 π.Χ.) Στην πραγματικότητα μόνο ελάχιστες πόλεις παρέμειναν πιστές στους Σελευκίδες αυτήν την εποχή.
Ο νεαρός βασιλιάς ήταν πιθανώς ο ίδιος Σέλευκος που νυμφεύτηκε μια πριγκίπισσα των Πτολεμαίων της Αιγύπτου, τη Βερενίκη Δ'. Η τελευταία ήταν κόρη του Πτολεμαίου ΙΒ' του Αυλητή και αδελφή της διάσημης Κλεοπάτρας. Όσο ο πατέρας της διέμενε στη Ρώμη προσπαθώντας να κερδίσει την υποστήριξη πλούσιων συμμάχων, οι Αλεξανδρινοί προσπάθησαν να εξασφαλίσουν πως δεν θα επέστρεφε ποτέ. Ο προφανής τρόπος ήταν να βρουν έναν σύζυγο βασιλικής καταγωγής για την πριγκίπισσα Βερενίκη. Μετά από δύο άκαρπες προσπάθειες με άλλους συγγενείς των Σελευκιδών, τρίτη τους επιλογή ήταν ο Σέλευκος. Ο γάμος τελέστηκε πράγματι. Εντούτοις αποδείχτηκε πως ο Σέλευκος είχε τόσο αποτρόπαια εμφάνιση και τρόπους που του κόλλησαν το παρατσούκλι «Κυβιοσάκτης», που σημαίνει έμπορος ψαριών (ο οποίος κατ’ επέκταση μυρίζει πολύ δυσάρεστα).
Οι πηγές διαφωνούν σχετικά με το τέλος του, ο οποίος έλαβε χώρα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα μετά το γάμο. Ο Δίων Κάσσιος και ο Στράβων υποστηρίζουν πως η Βερενίκη δεν τον άντεξε και διέταξε τη δολοφονία του. Εντούτοις μια άλλη εκδοχή των θέλει να πεθαίνει ατυχώς από βαριά ασθένεια.
Πολιτειακές εκλογές της Βικτόρια (2018)

Οι πολιτειακές εκλογές του 2018 στη  Βικτωρία της Αυστραλίας διεξήχθησαν στις 24 Νοεμβρίου 2018 για την εκλογή του 59ου Κοινοβουλίου. Στις εκλογές διεκδικήθηκαν όλες οι 88 έδρες στη  Νομοθετική Συνέλευση (κάτω βουλή)  και όλες οι 40 έδρες για το νομοθετικό συμβούλιο (Άνω Βουλή). 
Η κυβέρνηση με επικεφαλής τον Εργατικό πρωθυπουργό Ντάνιελ Άντριους κέρδισε μια δεύτερη τετραετή θητεία, επικρατώντας των Φιλελεύθερων-Εθνικών του Μάθιου Γκάι. Σύμφωνα με τις πρώτες προβλέψεις, οι Εργατικοί αναμενόταν να κερδίσουν γύρω στις 55 έδρες στην 88μελή Νομοθετική Συνέλευση.
Οκρούγκ Μπάνια Λούκα

Η Οκρούγκ Μπάνια Λούκα (κροατικά : Banjolučki okrug, σερβικά : Бањалучки округ, γερμανικά : Kreis Banjaluka) ήταν διοικητική διαίρεση της Αυστροουγγαρίας και του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων. Δημιουργήθηκε αρχικά το 1878 πάνω στα εδάφη του Σαντζακίου της Μπάνια Λούκα έως το 1923. Σύμφωνα με την απογραφή του 1921 είχε 423.096 κατοίκους.
445 Έντνα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η διάμετρος της `Εντνας υπολογίσθηκε σε 87,2 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 694 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. O φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,045 (από δεδομένα του IRAS). Η `Εντνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 19 ώρες και 58 λεπτά, μία μάλλον αργή περιστροφή για αστεροειδή. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 115 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Κωνσταντίνος Δήμου

Βιογραφία

Ο Κωνσταντίνος Δήμου γεννήθηκε στην Κορύνη της Θήβας το 1899. Σπούδασε στη νεοσύστατη τότε Σχολή Αρχιτεκτόνων του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, απ' όπου και αποφοίτησε το 1921. Μετά το πέρας των σπουδών του εργάστηκε σε ιδιωτική επιχείρηση.
Σπουδαίο κεφάλαιο στη ζωή του Δήμου αποτέλεσε η συμμετοχή του στο Υπουργείο Παιδείας (μέχρι το 1933), όπου ασχολήθηκε με την εκπόνηση μελετών σχολείων. Την εποχή αυτή στην τεχνική υπηρεσία του Υπουργείου Παιδείας συνυπηρετούν (υπό τον Γεώργιο Πάνζαρη) οι αρχιτέκτονες Νίκος Μητσάκης, Πάτροκλος Καραντινός, Κυριακούλης Παναγιωτάκος,Βασίλειος Δούρας, όλοι τους ενταγμένοι στην υλοποίηση του φιλόδοξου και υποδειγματικού προγράμματος σχολικών κτιρίων της κυβέρνησης Βενιζέλου (επί Υπουργίας Γεωργίου Παπανδρέου). Παράλληλα με τη δραστηριότητα αυτή, πρέπει να εργάστηκε ως ελεύθερος επαγγελματίας. Αυτό προκύπτει από το γνωστό έργο του των ετών 1928-1938, το οποίο περιλαμβάνει κυρίως μικρής κλίμακας οικοδομές -μονώροφες και διώροφες- αλλά και δύο εκκλησίες στη Δομβραίνη και στη Δαύλεια σε συνεργασία με τον Κ. Δήμου καθώς και το Διδακτήριο Μουλκίου Πέτρας (δημοπρασία ανέγερσης 30.5.1930). Κατά το διάστημα του πολέμου 1940-1945 υπηρέτησε στο Υπουργείο Δημοσίων Έργων με ανώτατο βαθμό επί μια πενταετία. Μεταπολεμικά, οι επαγγελματικές δραστηριότητες που ανέπτυξε παραμένουν άγνωστες, εκτός του ότι το 1961 απέκτησε εργοληπτικό πτυχίο Δ' τάξεως για έργα οδοποιίας, οικοδομικά, υδραυλικά και λιμενικά.
Όσον αφορά στην κοινωνική του δράση, πέραν του ότι υπήρξε πολύ νωρίς ιδρυτικό μέλος και Γενικός Γραμματέας του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων, διετέλεσε, επίσης, μέλος της Ελληνικής Αρχιτεκτονικής Εταιρείας από το 1950.
Πέθανε στην Αθήνα το 1972, σε ηλικία 73 ετών.
Νικηφόρος Γρηγοράς

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Ηράκλεια Ποντική, αλλά μετακόμισε νωρίς στην Κωνσταντινούπολη, όπου η φήμη του για τα γράμματα έλκυσε την προσοχή του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β΄ Παλαιολόγου που τον διόρισε «χαρτοφύλακα» (διευθυντή των αρχείων). Το 1324 ο Γρηγοράς πρότεινε (σε μια διατριβή του που ακόμα υπάρχει) τη μεταρρύθμιση του ημερολογίου, κάτι που ο Ανδρόνικος αρνήθηκε να πραγματοποιήσει από φόβο λαϊκών αντιδράσεων. Οι αλλαγές υιοθετήθηκαν σχεδόν απαράλλακτες και επιβλήθηκαν 254 χρόνια αργότερα από τον Πάπα Γρηγόριο ΙΓ΄.
Όταν ο Ανδρόνικος εκθρονίστηκε το 1328 από τον εγγονό του Ανδρόνικο Γ΄ Παλαιολόγο, ο Γρηγοράς τον ακολούθησε και παραιτήθηκε για να ζήσει ως ιδιώτης. Δέχθηκε επίθεση από τον διάσημο μοναχό της Καλαβρίας, τον Βαρλαάμ, και όταν πείστηκε να τον αντιμετωπίσει σε δημόσιο διάλογο, συνέτριψε τον αντίπαλό του. Το γεγονός αυτό εκτόξευσε τη φήμη του και πολλαπλασίασε τους μαθητές που τον ακολουθούσαν.
Ο Γρηγοράς παρέμεινε πιστός στον πρεσβύτερο Ανδρόνικο ως το τέλος του, αλλά μετά τον θάνατο του τελευταίου κέρδισε τη συμπάθεια του μικρού Ανδρόνικου, ο οποίος τον διόρισε διαπραγματευτή στις αποτυχημένες συζητήσεις για ένωση των Εκκλησιών Βυζαντίου-Ρώμης με τον Πάπα Ιωάννη ΚΒ΄ (1333). Ο Γρηγοράς στη συνέχεια έπαιξε σημαντικό ρόλο στις διαμάχες περί ησυχασμού, διαφωνώντας ανοιχτά με τις απόψεις του κυριότερου πρεσβευτή του κινήματος, του Γρηγόριου Παλαμά. Στη μεγάλη ησυχαστική διαμάχη που ξέσπασε το 1340 με κύριο υποκινητή τον Βαρλαάμ, ο Γρηγοράς αν και αντίθετος με τις απόψεις τού ησυχασμού, τους υποστηρικτές του οποίου αποκαλούσε «ομφαλοσκόπους», δεν αναμίχθηκε στην αρχή ενεργά, παρόλο που με διάφορες επιστολές προσπάθησε να πείσει τους φίλους του να το καταδικάσουν. Μετά την αναγνώριση του ησυχασμού από τη σύνοδο του 1351, ο Γρηγοράς αρνήθηκε να συμβιβαστεί και παρέμεινε, ουσιαστικά, έγκλειστος σε μοναστήρι για δύο χρόνια. Για το τέλος της ζωής του δεν γνωρίζουμε τίποτα.