google/wiki40b huggingface dataset:
Στενό του Οτράντο

Το Στενό του Οτράντο ή, όπως ήταν παλαιότερα γνωστό, Στενό του Υδρούντα (αλβανικά: Kanali i Otrantos, ιταλικά: Canale d'Otranto· κροατικά: Otranska Vrata) συνδέει την Αδριατική Θάλασσα με το Ιόνιο Πέλαγος και χωρίζει την Ιταλία από την Αλβανία. Το πλάτος του στην Πούντα Παλάσια, ανατολικά του Σαλέντο, είναι λιγότερο από 72 χιλιόμετρα. Το στενό πήρε το όνομά του από την ιταλική πόλη Οτράντο, η οποία φέρει το όνομα Υδρούς/Υδρούντας στα ελληνικά.

Ιστορία

Από την αρχαιότητα, το Στενό του Υδρούντα είχε ζωτική στρατηγική σημασία. Οι Ρωμαίοι το χρησιμοποιούσαν για να μεταφέρουν τα στρατεύματά τους προς τα ανατολικά. Οι λεγεώνες που πήγαιναν στο Βρεντήσιον (σημερινό Μπρίντιζι), είχαν μονάχα μονοήμερη θαλάσσια πορεία προς τη σύγχρονη Αλβανία και στη συνέχεια θα μπορούσαν να μετακινηθούν ανατολικά στην Εγνατία Οδό.
Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, το στενό ήταν στρατηγικής σημασίας. Οι ναυτικοί σύμμαχοι της Ιταλίας, της Γαλλίας και της Μεγάλης Βρετανίας, παρεμποδίζοντας το στενό, κυρίως με ελαφρές ναυτικές δυνάμεις και ελαφρώς οπλισμένα αλιευτικά σκάφη γνωστά ως 'ανεμότρατες', εμπόδισαν το επιφυλακτικό Αυστροουγγρικό Ναυτικό να εισέλθει ελεύθερα στη Μεσόγειο Θάλασσα, και αποτελεσματικά τους κράτησε έξω από το ναυτικό θέατρο πολέμου. Η δύναμη παρεμπόδισης ήταν γνωστή ως το 'Μπαράζ του Οτράντο'.
Ωστόσο, ο καταιγισμός πυρών ήταν αναμφισβήτητα αναποτελεσματικός κατά των γερμανικών υποβρυχίων που λειτουργούσαν έξω από την Αδριατική, τα οποία θα έπλητταν τις συμμαχικές δυνάμεις για το μεγαλύτερο μέρος του πολέμου σε όλη τη Μεσόγειο.
Το 1992, η Αλβανία και η Ιταλία υπέγραψαν συνθήκη που καθόριζε το όριο της ηπειρωτικής υφαλοκρηπίδας μεταξύ των δύο χωρών στο στενό.
Το 1997 και το 2004, σχεδόν 100 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους προσπαθώντας να περάσουν παράνομα το στενό μετά τις αναταραχές του 1997 στην Αλβανία και τις κακές οικονομικές συνθήκες στην Τραγωδία του Οτράντο και την Τραγωδία του Καραμπουρούν.
Το 2006, η αλβανική κυβέρνηση επέβαλε δικαιοστάσιο σε μηχανοκίνητα ιστιοφόρα σκάφη σε όλες τις λίμνες, τα ποτάμια και τις θάλασσες της Αλβανίας για την καταπολέμηση του οργανωμένου εγκλήματος. Η μόνη απαλλαγή από τον κανονισμό είναι τα κυβερνητικά σκάφη, τα σκάφη από ανήκουν σε ξένους, τα αλιευτικά σκάφη και τα σκάφη με μηχανές αεριώθησης. Το 2010, το δικαιοστάσιο παρατάθηκε για άλλα 3 χρόνια, μέχρι το 2013.
Calligra Suite

Το Calligra Suite είναι μια σουίτα εφαρμογών γραφείου, μετεξέλιξη του KOffice. Διατίθεται για υπολογιστές desktop, ταμπλέτες και smartphones. Περιλαμβάνει εφαρμογές όπως επεξεργαστή κείμενου, λογιστικό φύλλο, πρόγραμμα παρουσιάσεων, πρόγραμμα διαχείρισης βάσεων δεδομένων, πρόγραμμα επεξεργασίας διανυσματικών γραφικών και ζωγραφικής.
Φραγκίσκος δε Πάουλα των Βουρβόνων και Εσκασάνυ

Βιογραφία

Είναι γιος του Φραγκίσκου-Ερρίκου αντιστράτηγου και της Ενρικέτας Εσκασάνυ υ Μιγουέλ. Είναι 4ος εξάδελφος του Χουάν-Κάρλος της Ισπανίας.
Λιβάδ

Το Λιβάδι ή Λιβάδ κατά την τοπική λαϊκή διάλεκτο, είναι ένα Ελληνικό χωριό της περιοχής Τσάλκα στην Γεωργία.

Ιστορία

Οι κάτοικοι του χωριού με το ίδιο όνομα προήλθαν από την περιοχή της Τραπεζούντας το 1830. Στην αρχή είχαν εγκατασταθεί στην περιοχή Τσάλκα στο χωριό Ολιάνκ, στη συνεχεία όμως έφυγαν από εκεί και δημιούργησαν το χωριό Λιβάδ.
Το 1833, το χωριό αποτελούνταν από 19 οικογένειες. Τα κύρια επίθετα που αποτελούσαν τον οικισμό ήταν Αραβίδης, Ποζίδης, Κουρτίδης, Σταματίδης, Δεμουρτζίδης, Παναγκίδης και άλλοι.
Το 1855, στον οικισμό είχε χορηγηθεί το καθεστώς της επίσημης αναγνώρισης του οικισμού στο έδαφος της περιοχής Τσάλκας. Από εκείνη τη στιγμή η κοινότητα αποφάσισε να συγκεντρώσει χρήματα μεταξύ των κατοίκων, δωρεά για την κατασκευή της πέτρινης εκκλησίας του Αγίου Παντελεήμονα. Η κατασκευή του άρχισε την άνοιξη του 1860, για να ολοκληρωθεί και να γίνουν τα εγκαίνια το 1862. Στην είσοδο του ναού πάνω είχε τοποθετηθεί ένας μαρμάρινος λίθος που είχε Ελληνική επιγραφή, ο όποιος αναφέρονταν στην αφιέρωση του ναού στον Άγιο Παντελεήμονα.  Από την ημερομηνία έναρξης της εκκλησίας του Αγίου Παντελεήμονα, η λειτουργία γίνονταν στην ελληνική γλώσσα. Στη συνέχεια όμως λόγω της Σοβιετικής Ένωσης που απαγορεύτηκαν αυτά, οι κάτοικοι στην πορεία ξέχασαν τα ελληνικά και αφομοίωσαν την Αζέρικη προφορά, μαζί με τα Ρώσικα και τα Γεωργιανά όπου διδάσκονταν στα σχολεία.
Ζελφά

Τέκνα

Η Λεία έκανε παιδιά, όμως μετά έμεινε στείρα. Έτσι έστειλε την Ζελφά, σύμφωνα με τον νόμο, στον Ιακώβ, και του έκανε δυο παιδιά, τον Γαδ και τον Ασήρ.
Ο τρελλός τάχει 400

Πλοκή

Ο Λάμπρος Λαμπρέτας, ένας φτωχός οικογενειάρχης, που ζει και με την πεθερά του, η οποία τον ταλαιπωρεί, προσπαθεί να βγάλει χρήματα μέσω λαχείων. Όταν, ένα απόγευμα είναι όλη η οικογένεια στο σαλόνι, ο Λάμπρος ελέγχοντας του αριθμούς του λαχείου του στην εφημερίδα, σηκώνεται και αρχίζει να τραγουδά το γνωστό παραδοσιακό τραγούδι Ιτιά, επειδή είχε κερδίσει τον πρώτο αριθμό. Τότε οι οικογένεια του τον πάει σε ψυχιατρική κλινική. Κατά τη διάρκεια της απουσίας του, η γυναίκα του, η κόρη του και η πεθερά του, έχουν καταπιαστεί με συνήθειες της "μεγάλης ζωής", προχωρώντας σε διάφορες αλλαγές τόσο στο σπίτι όσο και στα οικογενειακά τους.
Αλλάξαν όλη την επίπλωση του σπιτιού και προσέλαβαν οικιακή βοηθό, η κόρη του Καίτη εγκατέλειψε τον Φώτη, που δούλευε σε βενζινάδικο, και έχει δημιουργήσει σχέση με τον Τζίλη, έναν άεργο γιο ενός εφοπλιστή. Η πεθερά και η σύζυγος σπαταλούν  πολλά χρήματα για τον καλλωπισμό τους, ενώ ο κουνιάδος του παράτησε τη δουλειά του στο συνεργείο και ασχολείται με την ηθοποιία, περιμένοντας να κάνει την πρώτη του ταινία. Όλοι ήταν σίγουροι ότι ο "τρελός" δεν πρόκειται ποτέ να γίνει καλά, εκτός από τη γυναίκα του, τη Σοφία, η οποία ήταν η λογικότερη από όλους. Εντούτοις, ο Λάμπρος γίνεται καλά και τον αφήνουν να φύγει, δίνοντάς του ένα διαπιστευτήριο ότι εξήλθε κανονικώς, προσάπτοντας του και κάποια ελαφρυντικά στην όποια επιθετική ίσως συμπεριφορά μπορεί να είχε.
Ο Λάμπρος, περπατώντας για το σπίτι του, διαπιστώνει πόσες αλλαγές έχουν γίνει γενικότερα και καταλήγει ότι μάλλον οι γνωστικοί είναι περισσότερο τρελοί από τους τρελούς. Στο σπίτι του, που δεν ξέρανε τίποτα για αυτό, έχει έρθει ο σκηνοθέτης που θα κάνει ταινία με τον Χρήστο, τον κουνιάδος του. Όταν η πεθερά του βάζει στοίχημα πως ο Λάμπρος δε θα βγει ποτέ από το ίδρυμα, ο Λάμπρος απάνταπόσα ;. Όταν εκείνη ρώτησε ποιος έβαλε το στοίχημα βλέπουν όλοι τον Λάμπρο. Αρχικά μένει ο Λάμπρος στο σπίτι, μέχρι που του γνωρίζουν τον νέο αρραβωνιαστικό της Καίτης, με τον οποίον είχαν λογοφέρει προηγουμένως. Τότε, ο Λάμπρος που βλέπει πώς έχει αλλάξει το σπίτι του, παίρνει τα λεφτά και φεύγει, για να τους νουθετήσει. Μαζί του, σε αυτό το σχέδιο, παίρνει μέρος και ο Φώτης, ο πρώην αρραβωνιαστικός της Καίτης.
Στην υπόλοιπη ταινία ο Λάμπρος κάνει τη "μεγάλη ζωή" για να προκαλέσει την οικογένεια του, η οποία ό,τι είχε το έχασε: Ο σκηνοθέτης ξεγέλασε τον Χρήστο ότι έχει ταλέντο για να του φάει λεφτά. Ο Τζίλης αποδείχθηκε καιροσκόπος, και χωρίς τα λεφτά πλέον παράτησε την Καίτη. Πλέον, όταν είχαν φτάσει στο απροχώρητο ο Λάμπρος έβαλε σε εφαρμογή το τελευταίο στάδιο του σχεδίου και έστειλε τον Φώτη να ειδοποιήσει τους δικούς του ότι είναι βαριά άρρωστος. Όλοι τότε πήγαν να τον δουν, και, εφόσον όλοι φάνηκαν μετανιωμένοι, επανενώνεται με την οικογένειά του, ενώ η Καίτη συνδέεται ξανά με τον Φώτη.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1947

Το ΙΒ΄ Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1947 διεξήχθη στις 19 και 20 Ιουλίου 1947 στο Παναθηναϊκό Στάδιο μαζί με το αντίστοιχο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1947 και περιλάμβανε δέκα αγωνίσματα. Στους αγώνες υπήρξε μεγάλη συμμετοχή από την επαρχία, όπως: Πάτρα, Βόλος, Τρίκαλα, Θεσσαλονίκη, Κρήτη καθώς και από Κύπρο και Αλεξάνδρεια. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός.

Πανελλήνιοι και στην Κύπρο

Λίγες ημέρες πριν από το επίσημο πανελλήνιο πρωτάθλημα είχαν διεξαχθεί στην Κύπρο αγώνες που ονομάστηκαν "Πανελλήνιοι Αγώνες", με τη συμμετοχή αθλητών και αθλητριών από την Ελλάδα, την Κύπρο και την Αλεξάνδρεια. Διεξήχθησαν στις 15, 21-22 και 28-29 Ιουνίου 1947, στις τέσσερις μεγάλες πόλεις του νησιού, κατά σειρά: 15/6 Λεμεσός, 21/6 Αμμόχωστος, 22/6 Λευκωσία, 28/6 Λάρνακα και 29/6 Λεμεσός. Οι αγώνες έγιναν σε πανηγυρικό κλίμα εθνικού ενθουσιασμού λόγω των προσδοκιών που υπήρχαν για την ένωση της Κύπρου με το ελληνικό κράτος. Στους αγώνες σημειώθηκαν πανελλήνια ρεκόρ και επιδόσεις καλύτερες από τον επίσημο πανελλήνιο πρωτάθλημα αλλά δεν υπήρξε βαθμολογία. Επίσης, στις σκυταλοδρομίες αγωνίστηκαν μικτές ομάδες Αθήνας, Κύπρου, Αλεξάνδρειας.
Βάλραμ Δ΄ του Νασσάου-Ίντσταϊν

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Αδόλφου Α΄ κόμη του Νασσάου - Βήσμπαντεν & Ίντσταϊν και της Μαργαρίτας, κόρης του Φρειδερίκου Δ΄ Χοεντσόλερν μπουργκράβου της Νυρεμβέργης. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Γκέρλαχ Β΄.
Το 1370 απεβίωσε ο πατέρας τους και οι δύο αδελφοί μοίρασαν την κτήση: ο Γκέρλαχ Β΄ πήρε το Βήσμπαντεν και ο Βάρλαμ Δ΄ το Ίντσταϊν. Το 1386 απεβίωσε ο Γκέρλαχ Β΄ άτεκνος και ο Βάλραμ Δ΄ κληρονόμησε το Ίντσταϊν.
Απεβίωσε το 1393 σε ηλικία 39 ετών και τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Αδόλφος Β΄.
Γκυγιώμ Αμοντόν

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Γκυγιώμ Αμοντόν γεννήθηκε στο Παρίσι. Ο πατέρας του ήταν ένας δικηγόρος από τη Νορμανδία που είχε μεταναστεύσει στη γαλλική πρωτεύουσα. Κατά την παιδική του ηλικία ο Γκυγιώμ έχασε την ακοή του, γεγονός που έγινε αφορμή να αφοσιωθεί σε όλη του τη ζωή στην επιστημονική έρευνα. Δεν σπούδασε ποτέ σε πανεπιστήμιο, αλλά μπόρεσε να μάθει μαθηματικά, φυσικές επιστήμες και ουράνια μηχανική. Ασχολήθηκε επίσης με τις δεξιότητες της σχεδιάσεως, της τοπογραφίας και της αρχιτεκτονικής. Απεβίωσε στο Παρίσι σε ηλικία 42 ετών.

Το έργο του

Ο Αμοντόν ασχολήθηκε αρχικώς με τη μελέτη του αεικινήτου. Στη συνέχεια υποστηρίχθηκε στην ερευνητική του σταδιοδρομία από τη γαλλική κυβέρνηση και εργάσθηκε σε διάφορα προγράμματα δημόσιων έργων.

Επιστημονικά όργανα

Το 1687, σε ηλικία μόλις 24 ετών, ο Αμοντόν παρουσίασε στη Γαλλική Ακαδημία Επιστημών ένα υγρόμετρο που είχε επινοήσει ο ίδιος. Αυτή υπήρξε η αρχή των συνεισφορών του στην επιστημονική οργανολογία. Ακολούθησαν βελτιώσεις του στο βαρόμετρο και στο θερμόμετρο, το 1695, ειδικά για τη χρήση των οργάνων αυτών στη θάλασσα (βαρόμετρα χωρίς υδράργυρο). Το ίδιο έτος ο Αμοντόν δημοσίευσε το βιβλίο του Παρατηρήσεις και φυσικά πειράματα για την κατασκευή μιας νέας κλεψύδρας, των βαρομέτρων, θερμομέτρων και υγρομέτρων, στο οποίο οφείλει την εκλογή του στην Ακαδημία Επιστημών. Η κλεψύδρα του προοριζόταν για να δείχνει τον χρόνο πάνω σε ένα πλοίο που ταξιδεύει. Επινόησε επίσης έναν οπτικό τηλέγραφο και μία μηχανή που λειτουργούσε με ατμό. Το 1702 και το 1703 δημοσίευσε δύο σπουδαίες εκθέσεις για το θερμόμετρο. Εφεύρε θερμόμετρα αέρα και υδραργύρου, για τα οποία πρώτος αυτός χρησιμοποίησε ως σταθερά σημεία αναφοράς τις θερμοκρασίες μεταβολής των καταστάσεων του νερού. Εφεύρε επίσης ένα πυρόμετρο, μία στρεφόμενη αντλία και άλλα.

Θερμοδυναμική

Ο Αμοντόν διερεύνησε τη σχέση ανάμεσα στην πίεση και στη θερμοκρασία των αερίων, παρότι δεν διέθετε τα σημερινά ακριβή θερμόμετρα. Αν και τα αποτελέσματά του ήταν στην καλύτερη περίπτωση ημι-ποσοτικά, απέδειξε ότι η πίεση ενός αερίου αυξάνεται περίπου κατά το 1/3 ανάμεσα στη θερμοκρασία του «ψυχρού» και στο σημείο βρασμού του νερού. Αυτό ήταν ένα βασικό βήμα προς τη διατύπωση των νόμων των αερίων και ειδικότερα του νόμου του Gay-Lussac. Οι έρευνές του τον οδήγησαν στη σκέψη ότι μία αρκετά μεγάλη μείωση στη θερμοκρασία θα είχε ως αποτέλεσμα τον μηδενισμό της πιέσεως. Παρά την προσέγγιση αυτή στην έννοια του απολύτου μηδενός, η ανακάλυψή του δεν θα ολοκληρωνόταν παρά έναν τουλάχιστον αιώνα αργότερα.
Ιωάννης Γεωργάκης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στη Λευκάδα στις 22 Οκτωβρίου του 1916. 
Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών από το οποίο και αποφοίτησε το 1935. Το επόμενο έτος υπήρξε διδάκτωρ στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας και το 1939 ανακηρύχθηκε υφηγητής αυτού. Το 1941 εκλέχθηκε καθηγητής ποινικού δικαίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, του οποίου διετέλεσε δύο φορές πρύτανης κατά τις περιόδους 1963 - 1964 και 1974 - 1975.
 
Κατά την περίοδο της Κατοχής και του Εμφυλίου το 1944 ανέλαβε διευθυντής του πολιτικού Οίκου του Αντιβασιλέως και Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού και συμμετείχε ως παρατηρητής αυτού στη συμφωνία της Βάρκιζας. To 1945 διορίστηκε υφυπουργός και γενικός διοικητής Επτανήσου. Στις 18 Νοεμβρίου 1951 διορίστηκε γενικός διοικητής Δωδεκανήσου, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τις 20 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους.
Το 1962 έγινε ο πρώτος πρόεδρος του νεοσύστατου Οργανισμού Σχολικών Κτιρίων (ΟΣΚ) και το 1966 ανέλαβε Πρόεδρος του ΕΟΤ (στις 03-02-1966 προέδρευσε για πρώτη φορά στο ΔΣ του ΕΟΤ). Υπήρξε φίλος, μυστικοσύμβουλος και εκτελεστής της διαθήκης Αριστοτέλη Ωνάση και στη περίοδο 1966 - 1970 ανέλαβε πρόεδρος  του εκτελεστικού συμβουλίου της Ολυμπιακής Αεροπορίας , καθώς επίσης μέλος και πρόεδρος του Ιδρύματος Αλέξανδρος Ωνάσης, διαδεχόμενος την Χριστίνα Ωνάση μετά τον θάνατό της κατά την περίοδο 1988 - 1992. Υπήρξε πρώτος πρόεδρος του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού.
Επί κυβερνήσεως Κωνσταντίνου Καραμανλή, μετά την μεταπολίτευση, του απονεμήθηκε ο τίτλος  του πρέσβη εκ προσωπικοτήτων, ήταν δε ο πρώτος που εγκαινίασε αυτόν τον θεσμό αναλαμβάνοντας πρωτοβουλία ανάπτυξης σχέσεως Ελλάδας με Αραβικές χώρες. Το 1977 διορίστηκε πρόεδρος της Διοικητικής Επιτροπής του Επιμελητηρίου Αναπτύξεως και Οικονομικής Συνεργασίας της Ελλάδος με τις Αραβικές χώρες καθώς και πρόεδρος του Δ.Σ. του Ελληνικού Μεσογειακού Κέντρου Αραβικών και Ισλαμικών Σπουδών. Τον ίδιο χρόνο ανακηρύχθηκε επίτιμος δημότης Ρόδου. Το 1978 ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Β. Μίτσιγκαν. Το 1989 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών στην έδρα του ποινικού δικαίου. Στις 14 Σεπτεμβρίου 1993 διορίστηκε υπηρεσιακός υπουργός εσωτερικών στην κυβέρνηση Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι και τις 13 Οκτωβρίου 1993. Είχε τιμηθεί πλείστες φορές μεταξύ των οποίων και με το χρυσό μετάλλιο του Παντείου (1987).
Ομιλούσε επίσης Αγγλικά, Γαλλικά, γερμανικά και ιταλικά. Διέμενε μόνιμα στο ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετάνια Αθηνών όπου και διατηρούσε προσωπικό γραφείο. Απεβίωσε στην Αθήνα την 1η Νοεμβρίου του 1993. Κόρη του είναι η σκηνογράφος Χλόη Ομπολένσκι – Γεωργάκη.
Ούγος Ι΄ του Λουζινιάν

Βιογραφία

Ήταν γιος του Ούγου Θ΄ κυρίου του Λουζινιάν & ως Ούγου Δ΄ κόμη του Λα Μαρς και της Ματίλντ, κόρης του Γουλγκράν Γ΄ κόμη του Ανγκουλέμ. 
Το 1200 ο πατέρας του μνηστεύθηκε την 12ετή Ισαβέλλα, μέλλουσα κληρονόμο της κομητείας του Ανγκουλέμ. Όταν ο Ιωάννης της Αγγλίας την πήρε το ίδιο έτος και τη νυμφεύτηκε, τότε όλοι οι Λουζινιάν εξεγέρθηκαν εναντίον του. Ο Ιωάννης απεβίωσε το 1216 και η Ισαβέλλα επέστρεψε στη Γαλλία, όπου το 1220 παντρεύτηκε τον Ούγο Ι΄.
Σύμφωνα με σημειώσεις στα χειρόγραφα των ποιημάτων του Γκωσέλμ Φαϊντί, ο τροβαδούρος αυτός ήταν αντίπαλος του Ούγου Ι΄ για την αγάπη της Μαργκερίτ ντ'Ωμπυσόν.
Το 1249 απεβίωσε 66 ή 54 ετών και τάφηκε στο Ανγκουλέμ· τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Ούγος ΙΑ΄.
Εκλογές στη Θουριγγία

Κρατιδιακές εκλογές διεξάγονται στη Θουριγγία για την ανάδειξη των μελών της Βουλής (Landtag) του κρατιδίου αυτού της Γερμανίας.
Αγγλική Φούτμπολ Λιγκ

Δομή

Από το 1995, η ένωση περιλαμβάνει 72 αθλητικούς συλλόγους, οι οποίοι διαιρούνται σε τρεις κατηγορίες που βρίσκονται κάτω από την ανώτατη κατηγορία του Αγγλικού ποδοσφαίρου, την Πρέμιερ Λιγκ. Οι κατηγορίες που περιλαμβάνει είναι η Τσάμπιονσιπ (Championship) η Λιγκ Ουάν (League One) και η Λιγκ Του (League Two).

Τρόπος διεξαγωγής των πρωταθλημάτων

Διεξάγονται σύμφωνα με τους κανονισμούς δύο αγώνες με κάθε ζευγάρι ομάδων, εντός και εκτός έδρας, και υπάρχει βαθμολογία σύμφωνα με την οποία η νίκη δίνει τρεις βαθμούς στη νικήτρια, η ισοπαλία έναν βαθμό σε αμφότερες τις ομάδες και η ήττα κανέναν βαθμό στην ηττημένη ομάδα. Στο τέλος της σεζόν γύρω στα μέσα του Μαΐου, απονέμεται ο τίτλος της πρωταθλήτριας στην πρώτη ομάδα στη βαθμολογία.
Επίσης τρεις ομάδες της Τσάμπιονσιπ προάγονται στην Πρέμιερ Λιγκ, οι δύο πρώτες αυτόματα και η τρίτη έπειτα από μίνι πρωτάθλημα (Championship Playoffs) ανάμεσα στις ομάδες που τερμάτισαν στις 3η, 4η, 5η κι 6η θέσεις. Η 6η αντιμετωπίζει την 3η και η 5η την 4η εντός κι εκτός έδρας, οι δε νικήτριες παἰζουν μεταξύ τους στον τελικό. Κατ' αντιστοιχία οι τρεις τελευταίες ομάδες από την Πρέμιερ Λιγκ υποβιβάζονται στην Τσάμπιονσιπ. Όμοια γίνονται υποβιβασμοί και προαγωγές από τη Λιγκ Ουάν και τη Λιγκ Του προς τις ανώτερες και κατώτερες κατηγορίες.
Δημοκρατικό Λαϊκό Μέτωπο

Ιστορία

Μετά τα καλά αποτελέσματα που επιτεύχθηκαν στις δημοτικές και επαρχιακές εκλογές του 1947, και στις περιφερειακές εκλογές στη Σικελία , τον Aπρίλιο του ίδιου έτους, ο Παλμίρο Τολιάτι και ο Πιέτρο Νένι ζήτησαν από την κάρτα του μετώπου να χτυπήσει τη Χριστιανική Δημοκρατία ενόψει των εκλογών της 18ης απριλίου 1948. Το «Εμπόδιο των Ανθρώπων» (όπως ονομάστηκε η συμμαχία) ωστόσο, έλαβε μόνο το 31% των ψήφων στη Βουλή των Αντιπροσώπων (με 8 137 047 ψήφους) και το 30,76% των ψήφων στη Γερουσία της Δημοκρατίας (6 969 122): συνεπώς, τόσο το PSI και το PCI προτίμησαν να δηλώσουν ότι εκείνη τη σεζόν τελειώνουν και παρουσιάζονται στις πολιτικές εκλογές με τα δικά τους σύμβολα. Το αποτέλεσμα αυτής της καταστροφικής ήττας (η Χριστιανική Δημοκρατία υπερέβη το 48% των ψήφων τόσο στη Βουλή όσο και στη Γερουσία) ήταν η γέννηση των τριών κυβερνήσεων του De Gasperi.

Οι σοσιαλιστές και οι κομμουνιστές μετά τις εκλογές του 1948

Σε τοπικό επίπεδο, η συμμαχία με το PCI-PSI συνέχισε σε μία γεμάτη, μέχρι το 1956, χρονιά κατά την οποία ο Νένι σταμάτησε με τους κομμουνιστές, λόγω της σοβιετικής εισβολής στην Ουγγαρία. Ακόμη και όταν γεννήθηκε η κεντροαριστερά, οι σχέσεις μεταξύ σοσιαλιστών και κομμουνιστών δεν ήταν κακές, και ορισμένες «κόκκινες» διοικήσεις συνέχισαν να εμφανίζονται στην Ιταλία (κυρίως βορειοκεντρικά).
Ευδοκία (κόρη Βαλεντινιανού Γ΄)

Βιογραφία

Ο πατέρας της ήταν γιος τού Κωνστάντιου Γ΄ Αυτοκράτορα της Δύσης και της Γάλλας Πλακιδίας. Η μητέρα της Λικινία Ευδοξία ήταν κόρη τού Θεοδοσίου Β΄ και της ποιήτριας Αιλίας Ευδοκίας. Αδελφή της Ευδοκίας ήταν η Πλακιδία, σύζυγος τού Ολύβριου Αυτοκράτορα της Δύσης.
Στα μέσα της δεκαετίας τού 440, σε ηλικία 5 ετών, μνηστεύθηκε τον Ουνέρικ, γιο τού Γκιζέρικ ηγεμόνα των Βανδάλων με έδρα την Καρχηδόνα. Ο αρραβώνας έγινε με σκοπό την ενδυνάμωση των σχέσεων μεταξύ της Αυλής τού Δυτικού Ρωμαϊκού κράτους και τού Βανδαλικού βασιλείου στην Αφρική. Επειδή η Ευδοκία ήταν ανήλικη, ο γάμος θα γινόταν αργότερα.
Το 455 φονεύθηκε ο Βαλεντινιανός Γ΄ και ο διάδοχός του Πετρώνιος Μάξιμος ανάγκασε τη Λικινία Ευδοξία να τον παντρευτεί και την Ευδοκία να παντρευτεί τον γιο του Παλλάδιο. Οι Βάνδαλοι αντέδρασαν, κατόπιν αιτήματος της Λικινίας Ευδοξίας όπως αναφέρεται: εισέβαλαν στην Ιταλία και αιχμαλώτισαν την Ευδοκία, τη μητέρα της και την αδελφή της. Έπειτα από 7 έτη η Λικινία Ευδοξία και η Πλακιδία εστάλησαν στην Κωνσταντινούπολη, ενώ η Ευδοκία παρέμεινε στη Βόρεια Αφρική και παντρεύτηκε τον Ουνέρικ περί το 460. Ο γιος τους Χιλντέρικ έγινε βασιλιάς των Βανδάλων (βασ. 523-530).
Έπειτα από τη γέννηση τού Χιλντέρικ, η Ευδοκία αποσύρθηκε στην Ιερουσαλήμ, λόγω θρησκευτικών διαφορών με τον σύζυγό της, που ήταν οπαδός τού Αρειανισμού. Απεβίωσε εκεί και ετάφη στο μνημείο της μάμμης της Αιλίας Ευδοκίας.
Wovenhand

Ξεκίνημα και πορεία

Οι Wovenhand αρχικά ξεκίνησαν το 2001 σαν σόλο δουλειά του Edwards. Την επόμενη χρονιά οι 16 Horsepower διαλύθηκαν και ο Edwards εστίασε το ενδιαφέρον του στους Wovenhand, που μέσα στην ίδια χρονιά κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ. Το 2003 έκανε την εμφάνισή του ο δίσκος "Blush Music", ενώ το 2004 κυκλοφόρησε το άλμπουμ "Consider the birds". Το άλμπουμ "The Laughing Stalk", που κυκλοφόρησε το 2012, χαρακτηρίστηκε ως "η πιο βαριά ενσάρκωση" που υπήρξε ποτέ από τους Wovenhand .
Κάτω Ποταμιά Κιλκίς

Ιστορικά στοιχεία

Οι κάτοικοι του χωριού είναι Σαρακατσάνοι και προερχόμενοι από τον Καύκασο, Πόντιοι (που αποτελούν πλέον και την πλειοψηφία). Οι πρόσφυγες προέρχονται από το χωριό Σιντισκόμ (σήμερα Γιαλνιζτζάμ, Yalnizcam) της περιοχής Αρνταχάν (Ardahan) - Κάρς (Kars) Καυκάσου, στο οποίο μετακινήθηκαν το 1878 μετά τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο από την περιοχή της Αργυρούπολης (Γκιουμουσανέ, Gumushane) του Πόντου και συγκεκριμένα από τα χωριά Μάλαχα, Άτρα και Σουλαμίς. Στην Κάτω Ποταμιά κατοικούν επίσης, μία οικογένεια Μικρασιάτη (από Σμύρνη) και μερικές οικογένειες από τον Πόντο της περιοχής Κοτυώρων (σήμερα Ορντού). 
Η παλιά ονομασία της Ποταμιάς ήταν Σαρήκιοϊ και κατοικούνταν από Τούρκους. 
Η μετονομασία του οικισμού έγινε στις 19/7/1928 (Φ.Ε.Κ 156/1928).
Οι πρώτοι πρόσφυγες στο χωριό εγκαταστάθηκαν περί το 1918 αν και στην Ελλάδα ήρθαν το έτος 1914 αμέσως μετά την απελευθέρωση του Κιλκίς το 1913. Οι οικογένειες αυτές έμειναν αρχικά στο χωριό Αγγίστα κοντά στο Ροδολίβος Σερρών και μετά από λίγα χρόνια αποφάσισαν να επιστρέψουν στο Σιντισκόμ. Η αδυναμία όμως επιστροφής λόγω της Ρωσικής επανάστασης και των συγκρούσεων των Τούρκων με τους Έλληνες και Ρώσους της περιοχής του χωριού τους, Σιντισκόμ, τους καθήλωσε στην Ελλάδα και επέλεξαν τότε το χωριό Κάτω Ποταμιά για εγκατάσταση αναμένοντας και τους συγγενείς τους από το Σιντισκόμ πολλοί από τους οποίους εγκαταστάθηκαν εκεί από το 1921.
Τα επώνυμα των οικογενειών που εγκαταστάθηκαν στην Κάτω Ποταμιά προερχόμενοι από το Σιντισκόμ είναι Γεωργιάδης, Γιαχασίδης, Καλίδης, Καρυδάς, Κεσίδης, Κετικίδης, Κοσμίδης, Λεπίδης, Μαραντίδης, Μερτσανίδης, Μυρίδης, Παπαδόπουλος, Σαρίδης, Σουλαμίδης, Ταχταλίδης, Τσογγίδης και Φωτιάδης.

Σήμερα

Οι κάτοικοι ασχολούνται με γεωργικές εργασίες αλλά και με εμπορικές δραστηριότητες λόγω της γειτνίασης με την πόλη του Κιλκίς. Πολλοί εγκαταστάθηκαν στην πόλη της Θεσσαλονίκης όπου δραστηριοποιούνται και εργάζονται έχοντας τα εξοχικά τους στην Κάτω Ποταμιά,  την οποία και επισκέπτονται τα Σαββατοκύριακα και τις άλλες ημέρες γιορτών. Στο χωριό υπάρχει η εκκλησία των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στην εορτή των οποίων το χωριό έχει την πανήγυρή του. Σημειώνεται ότι την εκκλησία των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, είχαν οι πρόγονοί των προσφύγων, στο χωριό Μάλαχα Αργυρούπολης Πόντου, την περίοδο προ του 1878, όπως και στο Σιντισκόμ Καυκάσου κατά την περίοδο (1878-1920).
Τρίκωμο

Γενικά και ιστορικά στοιχεία

Στο Τρίκωμο γεννήθηκε ο Κύπριος αρχαιολόγος Βάσος Καραγιώργης. Μετά την κατάληψή του οικισμού από τα τουρκικά στρατεύματα κατά τη διάρκεια της εισβολής στην Κύπρο και στα χρόνια που ακολούθησαν, σημειώθηκαν σοβαρές καταστροφές στο τοπικό ελληνορθόδοξο κοιμητήριο.
ΣΑ Μπαστιά

Ιστορία

Με έτος ίδρυσης το 1920, η ομάδα συγχωνεύτηκε το 1988 με τις Γκαλιά Λουτσιανά και ΑΣ Τόγκα Κάρντο (με έτος ίδρυσης το 1977) και στη συνέχεια πήρε την ονομασία Σερκλ Ατλετίκ Μπαστιαί Γκαλιά Λουτσιανά. Αυτή ένωση μεταξύ των συγκεκριμένων ομάδων έλαβε τέλος το 2003. 
Ένα μεγάλο μέρος παλιών επαγγελματιών ποδοσφαιριστών του νησιού ή πρώην στελεχών των ακαδημιών των δύο μοναδικών ομάδων στην Κορσική με επαγγελματικό καταστατικό (η ΣΚ Μπαστιά και η ΑΚ Αζαξιό) έχουν περάσει από την ομάδα ή αγων΄ζονται σε αυτήν αυτό τον καιρό (Καφαρέλ, Λονγκ, Σεκοντί, Λαμπερτί, Αγιάντ, Εμποκί-Πο, Παολί, Λουτσινί, Ουεντραογκό...).

Στη διάρκεια της σεζόν 2011-2012, η ΣΑ Μπαστιά πήρε το εισιτήριο της ανόδου στη Νασιονάλ, τερματίζοντας πρώτη στον όμιλό της στο CFA 1 με 101 βαθμούς. Θα συναντήσει έτσι τι άλλες ομάδες της Κορσικής που ήδη βρίσκονταν στα επαγγελματικά πρωταθλήματα στη διάρκεια αυτής της "άνοιξης του κορσικανικού ποδοσφαίρου" (παραμονή της ΑΚ Αζαξιό στην L1, άνοδος της ΣΚ Μπαστιά στην L1 και άνοδος της Γκαζελέκ Αζαξιό στην L2). Μια πρωτόγνωρη, το δίχως άλλο, επιτυχία για την ΣΑ Μπαστιά.
Το 2013, η ομάδα τερμάτισε στην τρίτη θέση του πρωταθλήματος του Νασιονάλ προς γενική έκπληξη κι ενώ σε κανέναν σημείο της συνολικής διάρκειας της σεζόν, ο κορσικανικός σύλλογος δεν είχε βρεθεί στις πρώτες τρεις θέσεις του βαθμολογικού πίνακα που έδιναν την άνοδο στην παραπάνω κατηγορία. Έτσι, έφτασε να αγωνίζεται στην Λιγκ 2 για την σεζόν 2013/2014 για πρώτη φορά στην ιστορία της. Ταυτόχρονα, έγινε η τέταρτη συνολικά κορσικανική ποδοσφαιρική ομάδα με επαγγελματικό καταστατικό. Στις 8 Νοεμβρίου 2013, στα πλαίσια της 14ης αγωνιστικής του πρωταθλήματος, η ομάδα πανηγύρισε την πρώτη νίκη της ιστορίας της στην Λιγκ 2, απέναντι στη Νιμ Ολιμπίκ. Σκόρερ του νικητήριου τέρματος ήταν ο Λε Μα, στο 19ο λεπτό της αναμέτρησης.
Έπειτα από την ήττα της απέναντι στην ΦΚ Μετς στις 18 Απριλίου 2014, η ομάδα υποβιβάστηκε και μαθηματικά, πλέον, στο Νασιονάλ για την σεζόν 2014-2015, έπειτα από μόλις μία χρονιά παρουσίας της στην Λιγκ 2.