Κούνιο Μαεκάβα

Πρώιμα χρόνια

O Kunio Maekawa γεννήθηκε το 1905 στην περιφέρεια Niigata (Niigata Prefecture) της Ιαπωνίας. Ήταν ο μεγαλύτερος μεταξύ τριών παιδιών μίας ευκατάστατης οικογένειας· και οι δύο γονείς του κατάγονταν από τους Σαμουράι. Ο πατέρας του, ο Kanichi Maekawa, προερχόταν από την φυλή Ii (井伊氏- Ii clan)της επαρχίας Ōmi. Πολιτικός μηχανικός στο επάγγελμα, ο Kanichi εργάστηκε στο Ιαπωνικό Υπουργείο Εσωτερικών (Japanese Home Ministry) και ανήλθε τελικά σε υψηλόβαθμο στέλεχος με τον τίτλο του chokuninkan (διορισθείς από τον Αυτοκράτορα). Η μητέρα του, από τη φυλή Tsugaru (津軽- Tsugaru clan) της πόλης Hirosaki, ήταν η κόρη του Konroku Tanaka. Η οικογένεια κατοικούσε σε ένα ξύλινο σπίτι στη χιονισμένη επαρχία Niigata προτού μετακομίσει στην συνοικία Hongō του [Τόκιο].
Ο Maekawa εισήχθη στο 1ο Γυμνάσιο του Τόκιο (Hibiya High School-First Tokyo Middle School) το 1918, κι έπειτα στο Αυτοκρατορικό Πανεπιστήμιο του Τόκιο (Tokyo Imperial University) το 1925. Μετά την αποφοίτησή του το 1928, ταξίδεψε στη [Γαλλία] για να φοιτήσει ως μαθητευόμενος του [Λεκορμπυζιέ](Le Corbusier). Το 1930 επέστρεψε στην Ιαπωνία και εργάστηκε με τον Άντονιν Ρέιμοντ (Antonin Raymond) (μαθητή του [Φρανκ Λόιντ Ράιτ] (Frank Lloyd Wright)) και το 1935 άνοιξε το δικό του αρχιτεκτονικό γραφείο με το όνομα Maekawa Kumio Associates. Το σπίτι του έχει περιγραφεί ως το σημείο από το οποίο ξεκίνησε, καθώς σε αυτό έκανε χρήση της ιδέας της ύπαρξης πιλοτής (piloti) στο εσωτερικό του σπιτιού, ώστε να δημιουργηθεί ένας χώρος ύψους δύο ορόφων. Το αυθεντικό σπίτι έχει αποσυναρμολογηθεί και μεταφερθεί στο Αρχιτεκτονικό Μουσείο Edo-Tokyo Open Air (Edo-Tokyo Open Air Architectural Museum).
Το 1955 σχεδίασε κι έχτισε το πρώτο του έργο: τον Συναυλιακό Χώρο και Βιβλιοθήκη Kanakawa (Kanakawa Concert Hall and Library). Το πιθανότατα διασημότερο έργο του, το Tokyo Bunka Kaikan, που βρίσκεται στο Ueno Park του Τόκιο, ολοκληρώθηκε το 1961. Το κτίριο περιέχει έναν κύριο, μεγάλο συναυλιακό χώρο, έναν χώρο ρεσιτάλ, καθώς και ένα δωμάτιο προβών και μία μουσική βιβλιοθήκη.

Αρχιτεκτονικό ύφος

Στα πρώιμα έργα του, όπως το Hinamoto Hall (1936) και το Dairen Town Hall (1938), προσπάθησε να εξουδετερώσει το πομπώδες ύφος του Ιαπωνικού ιμπεριαλιστικού καθεστώτος.
Στη δεκαετία του 1950 συνέχισε να υπηρετεί το μπρουταλιστικό (brutalist) στυλ του Λε Kορμπυζιέ. Κτίρια όπως το Εκπαιδευτικό Κέντρο στη Fukushima (1955) καθώς και τα διαμερίσματα Harumi και το Κοινοτικό Κέντρο Setagaya, και τα δύο στο Tokyo (1959), αντανακλούν τις προσπάθειές του να χρησιμοποιήσει το σκυρόδεμα με έναν τρόπο συμβατό με το εν λόγω υλικό. Ξεκινώντας από το Tokyo Metropolitan Festival Hall (1961), ο Maekawa επέδειξε ένα θερμότερο και πιο ευρύ στυλ. Στο Πολιτιστικό κέντρο Saitama (Saitama Cultural Centre – 1966), παρουσίασε μία ολοκληρωτικά νέα προσέγγιση στον σχεδιασμό των κοινοτικών κέντρων. Μάλιστα, τα κοινοτικά του κέντρα επηρέασαν ιδιαίτερα τον διάσημο αρχιτέκτονα [Κένζο Τάνγκε|Τάνγκε Κένζο](Tange Kenzo), ο οποίος ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία στο γραφείο του Μαεκάβα. Σχεδίασε ακόμα τα ιαπωνικά περίπτερα για τα World’s Fair των Βρυξελλών (1958) και της Νέας Υόρκης (1964-65).

Σημασία του αρχιτεκτονικού του έργου

Ο Μαεκάβα θεωρείται ο πατέρας της σύγχρονης Ιαπωνικής αρχιτεκτονικής. Κατανόησε και ενστερνίστηκε το Διεθνές στυλ (International Style) κατά τη διάρκεια της συμμετοχής του στο ατελιέ του Λε Kορμπυζιέ. Αυτή του η εργασιακή εμπειρία στιγμάτισε το αρχιτεκτονικό του έργο. Ο Μαεκάβα άρχισε να χρησιμοποιεί εμφανές σκυρόδεμα πριν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, και συνέχισε να τελειοποιεί τη χρήση του μετά τον πόλεμο. Σε κάθε περίπτωση, η διάρθρωση της μάζας και η ακρίβεια των λεπτομερειών ενίσχυσαν τη δύναμη και την καθαρότητα του σχεδίου του. Σήμερα, ο Μαεκάβα σηματοδοτεί μία διάκριση μεταξύ της «προ-βιομηχανικής» και της «μετα-βιομηχανικής» αρχιτεκτονικής, δίνοντας έμφαση στην σταδιακή μετάβαση από τα φυσικά υλικά, όπως είναι η πέτρα και το ξύλο, στα τεχνητά υλικά, όπως το ατσάλι, το σκυρόδεμα και το πλαστικό. Ο Μαεκάβα παραμένει ένας δημιουργικός καλλιτέχνης και ένας αφέντης της τέχνης του που έχει επηρεάσει σχεδόν τρεις γενιές των σύγχρονων Ιαπώνων αρχιτεκτόνων.