google/wiki40b huggingface dataset:
Αντίοχος Ευαγγελάτος

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Ληξούρι στη Κεφαλλονιά στις 23 Δεκεμβρίου 1902 και ήταν γιος του δημοδιδάσκαλου Διονυσίου Ευαγγελάτου του Σπυρίδωνος και της Μαργέτας Λιβιεράτου του Αντωνίου. Τελειόφοιτος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και διπλωματούχος του κρατικού Ωδείου της Λειψίας. Είχε σπουδάσει επίσης φιλοσοφία και ιστορία της τέχνης στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας. Υπήρξε μαθητής του μεγάλου αρχιμουσικού Felix Weingartner στη Βασιλεία της Ελβετίας.
Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα ανέλαβε καθηγητής και στη συνέχεια καλλιτεχνικός διευθυντής του Ελληνικού Ωδείου στη μακρά περίοδο 1933-1974, αρχιμουσικός της Εθνικής Λυρικής Σκηνής επίσης σε μακρά περίοδο από το 1940 μέχρι το 1972 και ακόμη μουσικός διευθυντής του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας (1954-1959). Θεωρείται ο δημιουργός του Τρίτου Προγράμματος της σημερινής ΕΡΤ.
Στο έργο του περιλαμβάνονται πολλές συνθέσεις συμφωνικών έργων, μουσικής δωματίου, καθώς και σκηνική μουσική για αρχαίες τραγωδίες. Ως Αρχιμουσικός είχε διευθύνει όλες τις ελληνικές αλλά και πολλές ξένες ορχήστρες. Υπήρξε πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών, του Εθνικού Συμβουλίου Μουσικής, καθώς και της Εφορείας της Στέγης Καλών Τεχνών και Γραμμάτων. Υπήρξε επίσης μέλος κριτικών επιτροπών σε Διεθνείς Μουσικούς διαγωνισμούς όπως στη Βαρκελώνη, Γενεύη, Τεργέστη, Βουκουρέστι, Σόφια και Μόσχα.
Ο Αντίοχος Ευαγγελάτος είχε τιμηθεί από τον Βασιλέα Παύλο με το Χρυσό Σταυρό Γεωργίου Α΄ και με τον Ταξιάρχη του Φοίνικα. Επίσης είχε τιμηθεί με Βραβείο Σύνθεσης της Ακαδημίας Αθηνών. Ήταν μόνιμος κάτοικος Αθηνών και μιλούσε επίσης γερμανικά, γαλλικά, ιταλικά και αγγλικά. 
Γιος του ήταν ο Σπύρος Ευαγγελάτος. Πέθανε στην Αθήνα στις 17 Δεκεμβρίου του 1981. Έναν χρόνο μετά το θάνατό του  εκδόθηκε το βιβλίο του Γιώργου Λεωτσάκου Αντίοχος Ευαγγελάτος, όπου παρουσιάζεται το έργο του μουσουργού.
Καρλάιλ Γκλιν

Γενικός Κυβερνήτης

Στις 18 Νοεμβρίου του 2008 η Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ όρισε νέο Γενικό Κυβερνήτη τον Γκλιν. Η ορκωμοσία του, που είχε προγραμματιστεί για την επόμενη ημέρα, αναβλήθηκε για τις 27 Νοεμβρίου του 2008. Την ημέρα αυτή ο Γκλιν ανέλαβε πέμπτος Κυβερνήτης στην ιστορία της χώρας, διαδεχόμενος τον αποχωρήσαντα έπειτα από 13 χρόνια, Σερ Ντάνιελ Ουίλιαμς.
Το Μάιο του 2013 τον διαδέχτηκε στο αξίωμα η Σεσίλ Λα Γκρενάντ.
Μάχη του Σμολένσκ (1941)

Η Επιχείρηση

Προ της Γερμανικής επίθεσης οι Σοβιετικοί εξαπέλυσαν τη δική τους αντεπίθεση. Στις 6 Ιουλίου το 5ο και 7ο Μηχανοκίνητο Σώμα της 20ης Στρατιάς εξαπέλυσε επίθεση με περίπου 1.500 τεθωρακισμένα κοντά στο Λίπελ. Το αποτέλεσμα ήταν καταστροφικό , καθώς η επίθεση κατευθύνθηκε επάνω στις αντιαρματικές οχυρώσεις της 7ης Μεραρχίας Πάντσερ και τα δυο Μηχανοκίνητα Σώματα σχεδόν αφανίστηκαν.
Στις 10 Ιουλίου οι Γερμανοί ξεκίνησαν τη δική τους επίθεση καθώς η 2η Ομάδα Πάντσερ του Γκουντέριαν εξαπέλυσε τη δική της αιφνιδιαστική επίθεση πέρα από το Δνείπερο.  Οι δυνάμεις του κυριολεκτικά συνέτριψαν την αδύναμη 13η Στρατιά η οποία βρισκόταν απέναντι του. Μέχρι τις 13 Ιουλίου ο Γκουντέριαν είχε περάσει το Μόγκιλεφ παγιδεύοντας αρκετές Σοβιετικές Μεραρχίες εκεί. Η αιχμή της επίθεσης η 29η Μηχανοκίνητη Μεραρχία βρισκόταν ήδη 18 χιλ. κοντά στο Σμολένσκ. Στο μεταξύ η 3η Ομάδα Πάντσερ  είχε επίσης ξεκινήσει με τη δική της επίθεση με την 20η Μεραρχία Πάντσερ να έχει δημιουργήσει ένα προγεφύρωμα στην ανατολική όχθη του Ντβίνα απειλώντας το Βίτεμπσκ. Καθώς οι δύο Ομάδες Πάντσερ κατευθύνονταν ανατολικά τρεις Σοβιετικές Στρατιές η 16η ,η 19η και η 20η  αντιμετώπιζαν την πιθανότητα περικύκλωσης τους γύρω από το Σμολένσκ. Από την 11 Ιουλίου και μετά οι Σοβιετικοί δοκίμασαν μια σειρά συντονισμένων αντεπιθέσεων. Οι Σοβιετικές Στρατιές 19η και 20η κτύπησαν στο Βίτεμπσκ ενώ η 21η και τα υπολείμματα της 3ης Στρατιάς επιτέθηκαν εναντίον της  Νότιας πλευράς της 2ης Ομάδας Πάντσερ κοντά στο Μπομπρούισκ.
Την ίδια ώρα πολλές άλλες Σοβιετικές Στρατιές επίσης αποπειράθηκαν να αντεπιτεθούν σε τομείς των Ομάδων Στρατιών ''Βορράς'' και ''Νότος''. Η προσπάθεια αυτή ήταν ,κατά τα φαινόμενα, μέρος μιας συνολικής απόπειρας εφαρμογής του προ του πολέμου γενικού Σοβιετικού σχεδίου άμυνας. Εντούτοις παρόλο που οι Σοβιετικές επιθέσεις κατόρθωσαν να επιβραδύνουν τη Γερμανική προέλαση τα αποτελέσματα ήταν πενιχρά και οι Γερμανοί μόλις που πρόσεξαν τις ευρείας κλίμακας συντονισμένες επιθέσεις, συνεπώς η Γερμανική επίθεση συνεχίστηκε.
Αληθινή ζωή

Πλοκή

Ο Άρης Καλλιγάς είναι γόνος μιας πλούσιας οικογένειας που ζει με τη μητέρα του, τον σύντροφό της, τον Χρήστο και την υπηρέτρια, τη Σύλβια. Ο πατέρας του είχε πεθάνει στο σπίτι τους στο Σούνιο όταν ο Άρης ήταν πέντε ετών. Είναι εθισμένος στην κοκαΐνη και έχει σχέση με τη Τζόυ Μαρτινοκώστα. Όταν χωρίζει με την Τζόυ, γνωρίζει την Αλεξάνδρα και την ερωτεύεται. Η Αλεξάνδρα ζει με τη μητέρα της, που δεν έχει συναίσθηση του κόσμου γύρω της, και με τον αδερφό της τον Νίκο, ο οποίος είναι ο drug dealer του Άρη, κάτι που γίνεται γνωστό στην πορεία.
Η Καλλιγά είναι δυσαρεστημένη με την καινούρια σχέση του Άρη και επισκέπτεται την Αλεξάνδρα για να της πει ψέμματα και να την εξαγοράσει. Τελικά τα καταφέρνει και η Αλεξάνδρα φεύγει στο Παρίσι και η μητέρα της κλείνεται στην καλύτερη κλινική. Ο Άρης γυρίζει στην Τζόυ και αρχίζει ξανά την κοκαΐνη.
Όταν ο Χρήστος πεθαίνει, η Καλλιγά λέει στον Άρη πως αυτός ήταν ο πατέρας του και πως είχε σχέση μαζί του όταν αυτός ήταν 17 και αυτή 20. Στη συνέχεια, σε μια νύχτα αποκαλύψεων, του λέει πως εκείνος σκότωσε τον πατέρα του όταν ήταν πέντε ετών, ενώ η Τζόυ αποκαλύπτει πως η Καλλιγά και ο Χρήστος ήταν ετεροθαλή αδέρφια.
Στο τέλος, η Αλεξάνδρα γυρίζει από το Παρίσι και μαθαίνει πως ο Νίκος έχει γίνει ηθοποιός και τραγουδιστής. Η Καλλιγά πουλά το σπίτι της και κάνει αποχαιρετιστήριο πάρτυ. Εκεί ο Άρης συναντά ξανά την Αλεξάνδρα και γίνονται πάλι ζευγάρι.

Βραβεία

Απέσπασε το βραβείο καλύτερης ταινίας της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου.
Φούλκων Α΄ του Μιλάνου

Βιογραφία

Ήταν γιος του Αλβέρτου-Άτσο Β΄ των Ομπερτιδών, μαργράβου του Μιλάνου και της δεύτερης συζύγου του Γκαρσέντε των Ουγκονιδών. Είχε έναν αμφιθαλή αδελφό, τον Ούγο Ε΄. Ο πατέρας του είχε, από πρώτο γάμο με την Κουνιγούνδη των Παλαιών Γουέλφων, γιο τον Γουέλφο Α΄.
Το 1097 απεβίωσε ο πατέρας του και ο Γουέλφος Α΄ πήρε τις κτήσεις βόρεια των Άλπεων, δηλ. τη Σουηβία της μητέρας του. Κράτησε το επώνυμο των Γουέλφων της μητέρας του· αργότερα έγινε δούκας της Βαυαρίας και γενάρχης του Οίκου των Γουέλφων. Οι απόγονοί του έγιναν δούκες της Σαξονίας, που την έχασαν κρατώντας μόνο τον τίτλο και τις κληρονομικές γαίες στο Μπράουνσβαϊκ και Λύνεμπουργκ. Ο Φούλκων Α΄ πήρε τις κτήσεις νότια των Άλπεων: Μάντουα, Πάδουα, Τρεβίζο, Βερόνα, με τον τίτλο μαρκήσιος (margrave) του Μιλάνου και το κάστρο Έστε στο Βένετο, κατοικία του πατέρα του. Είναι ο γενάρχης του Οίκου ντ' Έστε. Έπειτα από έναν αιώνα οι απόγονοί του θα γίνουν μαρκήσιοι και έπειτα δούκες της Φερράρας.
Αν και πρωτότοκος ήταν ο Γουέλφος Α΄, είχε ευνοηθεί ο Φούλκων Α΄. Ο Γουέλφος Α΄ προσπάθησε να πάρει τις κτήσεις του αδελφού του, αλλά χωρίς επιτυχία. Οι Γουέλφοι τις διεκδικούσαν ακόμη και τρεις γενιές μετά. Η Γκαρσέντε ήταν κόρη του κόμη του Λα Μαν (Maine)· η κομητεία είχε περιέλθει στο δούκα της Νορμανδίας, αλλά το 1070 οι κάτοικοι ξεσηκώθηκαν και έκαναν τον Ούγο Ε΄ κόμη του Λα Μαν.
Βησσοί

Οι Βησσοί ή Βεσσοί ήταν θρακικός λαός παρά τον Αίμο μέχρι Ιλλυρίας που παρήκμασε πρώιμα. Ήταν πολεμικός λαός, γνωστός κυρίως για τις ληστρικές επιδόσεις του. O Ηρόδοτος τον αναφέρει σαν παράδειγμα λαού που δεν υποτάχθηκε ποτέ σε κατακτητή, ούτε καν στον Ξέρξη. Στο Μαντείο των Βεσσών, που βρισκόταν σε υψηλό μέρος, τέλεσε θυσία το το 335 π.Χ. ο Μέγας Αλέξανδρος. Από τότε οι Βεσσοί ταυτίστηκαν με τους Δαρδάνους, που υποτάχθηκαν το (72 π.Χ.) στους Ρωμαίους. Αυτή η φυλή ήταν η τελευταία που διατηρούσε τον 7ον μ.Χ. αιώνα τη θρακική γλώσσα της, αλλά εργότερα εξελληνίστηκε κι αυτή, πριν οι Σλάβοι έρθουν σε επαφή μαζί της.
Πετοσφαιρικός Όμιλος Πατρών

Ο Πετοσφαιρικός Όμιλος Πατρών ή πιο γνωστός ως Π.Ο.Π. ή Π.Ο. Πατρών ήταν αθλητικός σύλλογος της Πάτρας με συμμετοχές σε τελικές φάσεις πανελληνίων πρωταθλημάτων. Ιδρύθηκε το 1936 από τους Θ. Κάρκα, Ν. Λελάτο, Γ. Πετράκο, Χρ. Γιογκαράκη, Παπαχριστόπουλο, Λίτσα και Αραβαντινό. Είχε τμήματα πετοσφαίρισης αντρών, καλαθοσφαίρισης αντρών και στίβου αντρών, έδρα του η συνοικία Ψηλαλώνια όπου είχε και δικό του γήπεδο αθλοπαιδιών. Το 1936 αναφέρεται ότι ο σύλλογος διέθετε στην καλαθοσφαίριση και πετοσφαίριση Α' ομάδα, Β΄ομάδα, παιδικό τμήμα, και συνολικά ο σύλλογος είχε πάνω από 80 μέλη. Κατά τον Β΄παγκόσμιο πόλεμο ο σύλλογος αδράνησε και δεν δραστηριοποιήθηκε ξανά.

Τμήμα καλαθοσφαίρισης

Το τμήμα καλαθοσφαίρισης αντρών συμμετείχε στα τοπικά πρωταθλήματα της "Τ.Ε. ΣΕΓΑΣ Πατρών". Την αγωνιστική περίοδο 1937-38 με εντολή του ΣΕΓΑΣ διοργάνωσε το τοπικό πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης ιδιαίτερα σημαντικό γεγονός για την εποχή εκείνη. Μάλιστα στο πρωτάθλημα αυτό κατέκτησε τον τίλο του πρωταθλητή της ΤΕ ΣΕΓΑΣ Πατρών έναν τίτλο που διεκδίκησε και η ΕΑ Πατρών πρωταθλήτρια του 1937. Το 1939 αναδείχθηκε ξανά πρωταθλητής Πατρών και μετείχε στο πανελλήνιο πρωτάθλημα στην Αθήνα.

Τμήμα Πετοσφαίρισης

Το τμήμα πετοσφαίρισης έπαιξε σε τέσσερα πανελλήνια πρωταθλήματα διεκδικώντας το πρωτάθλημα Ελλάδος. Το 1936-37 έδωσε τους πρώτους επίσημους αγώνες και συμμετείχε για πρώτη φορά στο τοπικό πρωτάθλημα Πατρών όπου και το κατέκτησε παίρνοντας έπειτα μέρος και στο πανελλήνιο πρωτάθλημα της ίδια χρονιάς.
Πρώτη φορά σε πανελλήνιο πρωτάθλημα ήταν το 1936-37 όπου κατέλαβε την 3η θέση με 7-2 σετ 3 νίκες και μία ήττα. Στο πρωτάθλημα είχε προκριθεί σαν πρωταθλητής του τοπικού πρωταθλήματος Πατρών. Οι αθλητές του ΠΟΠ σε αυτό το πρωτάθλημα ήταν οι: Κατσαρός, Βαρκάρης, Χατζηδάκης, Ζαπούνης, Κυριακόπουλος, Μπάρλος και Μπούκουρας.
Δεύτερη συμμετοχή στο πανελλήνιο πρωτάθλημα του 1937-38 που έγινε στην Πάτρα και στο, ανοιχτό τότε, γυμναστήριο της Ε.Α. Πατρών. Ο ΠΟΠ νίκησε κατά σειρά τους  Ιωνικό με 2-0, Ε.Α. Πατρών με 2-0 ήταν μάλιστα η μοναδική της ήττα στο πρωτάθλημα, Πανεπιστήμιο Αθηνών έχασε με 2-0, με Νέους Βύρωνα όπου επίσης έχασε με 2-0.
Τρίτη συμμετοχή την περίοδο 1938-39 όπου κατέλαβε την 2η θέση στο πανελλήνιο πρωτάθλημα με 4-1 σετ. Στο τοπικό πρωτάθλημα της χρονιάς ήταν πρωταθλητής νικώντας στον τελικό την Ε.Α. Πατρών με 2-0 σετ. Την ομάδα του ΠΟΠ απάρτιζαν οι: Κατσαρός, Μπάρλος, Παπαηλίας, Ζμαπούλης, Φίλος και Ιορδανίδης.
Τέταρτη φορά το 1939-40 όπου ο ΠΟΠ κατέλαβε την 3η θέση με μία νίκη μία ήττα και 2-2 σετ.

Τμήμα Κλασικού αθλητισμού

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!
Το τμήμα  στίβου του ΠΟΠ το 1938 αποτελούσαν οι εξής αθλητές: Χατζηδάκης, Κυριακόπουλος , Κατσαρός, Φίλος, Φάκαλος και Πρωτόπαπας.
Ιερά Μητρόπολις Μονεμβασίας και Σπάρτης

Μητροπολίτης

Μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Μονεμβασίας και Σπάρτης από το 1980 είναι ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης κ.κ. Ευστάθιος.

Περιοδικό

Η Ιερά Μητρόπολις Μονεμβασίας και Σπάρτης από το 1972 εκδίδει περιοδικό ποικίλης ύλης υπό την ονομασία Περιοδικό “Όσιος Νίκων, ο Μετανοείτε”. Ο Όσιος Νίκων ο "Μετανοείτε" είναι προστάτης της πόλεως της Σπάρτης.
Return to the Apocalyptic City

Τραγούδια του δίσκου

1. Over the Wall (live) (Souza, Peterson, Skolnick, Christian) - 5:29
2. So Many Lies (live) (Billy, Peterson, James, Skolnick) - 6:13
3. The Haunting (live) (Souza, Peterson, Skolnick, Christian) - 4:28
4. Disciples of the Watch (live) (Billy, Peterson, Skolnick) - 4:38
5. Reign of Terror (Peterson) - 4:49
6. Return to Serenity (radio edit) (Billy, James, Peterson) - 4:32
Ιωάννης Άννινος

Βίος

Γεννήθηκε το 1798 στο Αργοστόλι, ενώ υπήρξε μέλος της Φιλικής Εταιρείας. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Πίζας, και κατείχε διάφορα διοικητικά και δικαστικά αξιώματα κατά την διάρκεια της διακυβέρνησης του Ιωάννη Καποδίστρια στην Ελλάδα. Στη συνέχεια εξελέγη βουλευτής της Ιονίου Βουλής. Από εκεί πραγματοποίησε προσπάθειες για την καθιέρωση της ελληνικής γλώσσας, ως επίσημης στο Ηνωμένον Κράτος των Ιονίων Νήσων.
Εξέδιδε την εφημερίδα Φεγγίτης όπου δημοσίευε τα κείμενα του. Σε άλλα έργα του περιλαμβάνονται τα Υπόμνημα προς την Βουλήν της Η’ περιόδου (1879) και Σκιαγραφία Αργοστολίου του ένδοξου 1821 και 1865 (1888). Απεβίωσε στο Αργοστόλι το 1890.
Γιώργος Κοπανίδης

Βιογραφικό

Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τον Άρη Πειραιώς, ομάδα της περιοχής που μεγάλωσε στη Νίκαια. Ακολούθως, αποτέλεσε ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού Πειραιώς κατά το διάστημα 1951-1953, έχοντας συμπαίκτες μεταξύ άλλων τους Γιώργο Δαρίβα, Μπάμπη Κοτρίδη, Ηλία Ρωσίδη, Ανδρέα Μουράτη, Θανάση Μπέμπη. Στη διετή παρουσία του στον Ολυμπιακό, κατέκτησε από 2 φορές το πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Πειραιά και το Κύπελλο Ελλάδας τις χρονιές 1951-52 και 1952-53, όπου αξιοσημείωτα είχε 2 συμμετοχές και 2 τέρματα στην παρουσία του στους τελικούς. Κατόπιν έπαιξε εκ νέου στον Άρη Πειραιώς και ακολούθως στην Προοδευτική και αγωνίστηκε μέχρι και το 1958. Στον Άρη Πειραιώς είχε συμπαίκτες μεταξύ άλλων τους Αντώνη Δερμάτη και Τάσο Βασιλείου και με τη φανέλα τις Προοδευτικής αγωνίστηκε εκτός από το Πειραϊκό πρωτάθλημα και 1 χρονιά (1956-57) στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα, έχοντας συμπαίκτες μεταξύ άλλων τους πρώην συμπαίκτες του στον Ολυμπιακό Μάκη Γερμενή, Γιώργο Κανσό και Κώστα Καρπαθάκη.
Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του σταδιοδρομίας αγωνιζόταν στον καθιερωμένο αγώνα παλαιμάχων Βραδυποριακός - Ταλαιπωριακός, μεταξύ των βετεράνων ποδοσφαιριστών του Ολυμπιακού και της Προοδευτικής αντίστοιχα.
Έχασε τη ζωή στις 9 Οκτωβρίου του 2006 στην ηλικία των 78 ετών, όταν και τον παρέσυρε ένα αυτοκίνητο σε τροχαίο δυστύχημα στον Πειραιά.
Πολιορκία της Μαντζικέρτ (969 ή 970)

Η  Πολιορκία της Μαντζικέρτ (969 ή 970) ήταν μία μάχη που έγινε το 969 ή 970, οι αρμενικές πηγές λένε το 417 έτος των Αρμενίων. Αντίπαλοι ήταν ο Βυζαντινός στρατός και οι κάτοικοι του Μαντζικέρτ που αποτελούσε έδρα του αμηρά των Καϊσίκων.
Στρατηγός των βυζαντινών ήταν ο Βάρδας Σκληρός ο οποίος αναφέρεται ότι πολιόρκησε την πόλη με μεγάλο στρατό και την κυρίευσε. Μετά ο Σκληρός έδωσε εντολή και γκρεμίστηκαν τα τείχη της. Το 976 όταν και ξέσπασε στάση υπό τον Βάρδα Σκληρό οι Αρμένιοι με αρχηγό τον Μπάτ αμηρά του Ενφρκερτ και του  Χλατ επανακατέλαβε την πόλη.
Κωνσταντίνος Διογένης (γιος Ρωμανού Δ΄)

Βιογραφία

Ήταν γιος του Ρωμανού Δ΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων (1068-71) και της πρώτης συζύγου του Άννας, κόρης του Αλουσιάνου της Βουλγαρίας. Έλαβε το όνομα του πάππου του Κωνσταντίνου Διογένη στρατηγού, που απεβίωσε το 1032. Ο Ρωμανός Δ΄ έκανε το 1068 δεύτερο γάμο, με την Ευδοκία Μακρεμβολίτισσα και απέκτησε γιους τον Νικηφόρο και τον Λέοντα.
Η Άννα Δαλασσηνή Χάροντος, σύζυγος του Ιωάννη Κομνηνού, αδελφού του Ισαακίου Α΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων, απεχθανόταν την Οικογένεια των Δουκών. Κατά τις αντιλήψεις της είχαν αναγκάσει τον Ισαάκιο Α΄ να παραιτηθεί, τον άνδρα της να αρνηθεί το θρόνο και τον σφετερίστηκαν εκείνοι. Η Άννα εκτιμούσε ότι η χώρα θα οδηγηθεί σε προβλήματα. Ο Κωνσταντίνος Ι΄ Δούκας απεβίωσε αφήνοντας τρεις ανήλικους γιους και η Άννα σχεδίασε με τον Ρωμανό Διογένη και άλλους να παραγκωνίσουν τον διάδοχο. Έτσι ο Ρωμανός Δ΄ παντρεύτηκε τη χήρα του Αυτοκράτορα, την Ευδοκία Μακρεμβολίτισσα και ανήλθε στο θρόνο. Η Άννα και ο Ρωμανός Δ΄ πάντρεψαν τα παιδιά τους, ως ένδειξη δύναμης της συμμαχίας τους: Η Θεοδώρα Κομνηνή παντρεύτηκε τον Κωνσταντίνο Διογένη.
Η Θεοδώρα ήταν αδελφή του Αλεξίου Α΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Η κόρη τους παντρεύτηκε τον μεγάλο πρίγκιπα της Σερβίας. Το 1073 ο Κωνσταντίνος έπεσε στη μάχη. Το 1095 ένας τυχοδιώκτης, προσποιήθηκε ότι ήταν εκείνος και εισέβαλε στη Ρωμανία με τη βοήθεια Κουμάνων.
Ευρωλίγκα ανδρών 2015-16

Playoffs

Στα playoffs η πρόκριση για το Final Four δίνεται στις ομάδες που θα κερδίσουν τρεις αγώνες. Αν μια ομάδα κερδίσει τρεις αγώνες προτού πραγματοποιηθούν και οι πέντε συνολικά αγώνες της σειράς, οι εναπομείναντες αγώνες παραλείπονται. Οι ομάδες που τερμάτισαν στις υψηλότερες θέσεις στους Top 16 παίζουν τον πρώτο, τον δεύτερο και τον πέμπτο (αν χρειαστεί) αγώνα της σειράς στην έδρα τους.
Ο 1οι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στις 12 και 13 Απριλίου, οι 2οι στις 14 και 15 Απριλίου, οι 3οι στις 18 και 19 Απριλίου, οι 4οι (όπου χρειάστηκε) στις 20 και 21 Απριλίου και ο 5ος (όπου χρειάστηκε) στις 26 Απριλίου 2016.

Final Four

Οι αγώνες διεξήχθησαν στο στάδιο «Mercedes-Benz Arena» στο Βερολίνο της Γερμανίας το τριήμερο 13-15 Μαΐου 2016. Πιο συγκεκριμένα, οι δύο ημιτελικοί πραγματοποιήθηκαν στις 13 Μαΐου ενώ ο αγώνας για τη τρίτη θέση (μικρός τελικός) πραγματοποιήθηκε, όπως και ο μεγάλος τελικός, στις 15 Μαΐου.
Αγωνοθέτης

Στον αρχαιοελληνικό κόσμο, ο αγωνοθέτης ήταν εκλεγμένος άρχοντας, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για την διοργάνωση ενός ή περισσοτέρων αγώνων. Στις περισσότερες εκ των περιπτώσεων κατείχε μόνος το συγκεκριμένο αξίωμα, ωστόσο έχουν διασωθεί παραδείγματα κολεγίων αγωνοθετών, όπως στην Πριήνη τον 2ο αιώνα π.Χ.

Ιστορία

Ταυτόχρονα κριτής και οργανωτής αγώνων, ο αγωνοθέτης όφειλε να εγγυηθεί την ομαλή διεξαγωγή των αγωνισμάτων. Ως υπεύθυνος για την διαχείριση των εισπραχθέντων και δαπανηθέντων χρημάτων στα πλαίσια των αγώνων, με το πέρας αυτών, συνέτασσε οικονομικό απολογισμό. Όφειλε να προετοιμάσει τα βραβεία που παραδίδονταν στους νικητές (στην περίπτωση κατά την οποία κανείς αθλοθέτης δεν είχε αναλάβει το συγκεκριμένο καθήκον), καθώς και να συντάξει επίσημο κατάλογο αυτών. Κατά τη διάρκεια αγώνων διεθνούς ενδιαφέροντος, αναλάμβανε την οργάνωση της στέγασης των διαγωνιζόμενων, καθώς και των θεωρών.
Η δημιουργία της αγωνοθεσίας στην Αθήνα χρονολογείται από τα τέλη του 4ου αιώνα π.Χ.: ο Δημήτριος ο Φαληρεύς προχώρησε στην κατάργηση των δύο σημαντικότερων αθηναϊκών λειτουργιών, την τριηραρχία, η οποία είχε, πλέον, καταστεί περιττή δεδομένης της παρακμής της Αθήνας μετά την ήττα της το 322 π.Χ, και την χορηγία, τις οποίες αντικατέστησε, τότε, με το συγκεκριμένο νέο, αιρετό, δημόσιο αξίωμα, την «προεδρία επί των αγώνων» (αγωνοθεσία), του οποίου την χρηματοδότηση αναλάμβανε το Κράτος
Ωστόσο, αριθμός τιμητικών διαταγμάτων προς τιμήν αγωνοθετών καταδεικνύουν πως τα χρηματικά ποσά τα οποία χρησιμοποιούνταν αυτοβούλως ως συμπλήρωμα εκείνων που διατίθονταν από την ίδια την πόλη, ξεπερνούσαν σε μεγάλο βαθμό το χρηματικό κόστος των παλαιότερων χορηγιών. Ως αποτέλεσμα, το 284/283 π.Χ. στην Αθήνα, ο εκλεγμένος ως αγωνοθέτης, ποιητής Φιλιππίδης, αρνήθηκε να λάβει εκ μέρους της πόλεως χρηματική αποζημίωση για τα ποσά τα οποία ο ίδιος δαπάνησε. Πράγματι, η λειτουργική διάσταση της αγωνοθεσία καθιερώθηκε σε σύντομο χρονικό διάστημα κατά τη διάρκεια της ελληνιστικής περιόδου, καθώς οι μετατόπιση προς ευεργετικές πρακτικές καθίστατο περισσότερο εμφανής με το πέρασμα των αιώνων: χρηματοδότηση εκ μέρους του αγωνοθέτη κατασκευαστικών έργων, επισκευή ιερών κτιρίων, μεταξύ άλλων.
235 Καρολίνα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Καρολίνας εκτιμάται σε 58 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι S (λιθώδης). Το άλβεδό της είναι 0,158. Η Καρολίνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 17 ώρες και 34 λεπτά.
Σαρματικά όρη

Σύμφωνα με την αρχαία γεωγραφία και ειδικότερα την πρώιμη της Ευρώπης με την ονομασία Σαρματικά όρη φέρονταν η οροσειρά της ΝΑ. ανεξάρτητης Γερμανίας που εκτεινόταν μεταξύ των ποταμών Δούναβη και Βιστούλα η οποία και αποτελούσε ουσιαστικά τα νοτιο-δυτικά σύνορα της ευρωπαϊκής Σαρματίας, εξ ου και η ονομασία τους.
Τα Σαρματικά όρη είναι τα σημερινά Δυτικά Καρπάθια.
Γεώργιος Δικώνυμος

Βιογραφία

Ο Γεώργιος Δικώνυμος γεννήθηκε το 1887 στον Καλλικράτη Σφακίων του Νομού Χανίων. Ήταν ανηψιός του επίσης Μακεδονομάχου μπάρμπα-Ανδρέα Δικώνυμου.
Το 1903 στρατολογήθηκε από τους Παύλο Μελά και Γεώργιο Τσόντο στο πρώτο αντάρτικο σώμα προερχόμενο από την ελεύθερη Ελλάδα που συγκροτήθηκε με σκοπό την ενθάρρυνση και τόνωση των Μακεδόνων για ένοπλη αντίσταση εναντίον της βουλγαρικής προπαγάνδας και της δράσης των Βούλγαρων κομιτατζήδων. Το σώμα αυτό, αποτελούμενο από συνολικά 10 άνδρες, πέρασε την ελληνοτουρκική μεθόριο και εισήλθε στη Δυτική Μακεδονία στις 13 Ιουνίου. Εκτός από το Δικώνυμο, μέλη του ήταν οι Κρήτες Ευθύμιος Καούδης, Γεώργιος Πέρος, Λαμπρινός Βρανάς, Γεώργιος Σεϊμένης, Γεώργιος Ζουρίδης, Γεώργιος Στρατινάκης, Ευστράτιος Μπονάτος, Μανούσος Καντουνάτος και Νικόλαος Δουκάκης.
Στη Μακεδονία τους υποδέχθηκε ο Μητροπολίτης Καστοριάς Γερμανός Καραβαγγέλης, ο οποίος για μεγάλο χρονικό διάστημα ζητούσε από την Ελλάδα να στείλει στην περιοχή ένοπλα σώματα ώστε να μην πέσει η Μακεδονία στα χέρια των Βούλγαρων. Μετά από ένα μήνα παραμονής, το σώμα αυτό επέστρεψε στην Αθήνα, αφήνοντας πίσω του τον Γεώργιο Σεϊμένη, ο οποίος έχασε τη ζωή του σε συμπλοκή με τους Βούλγαρους.
Ο Δικώνυμος επέστρεψε στη Μακεδονία αρχικά ως υπαρχηγός του Γ. Τσόντου και στη συνέχεια ως αρχηγός σώματος περίπου 120 ανδρών. Πήρε μέρος σε πολλές μάχες, συνεχίζοντας τη δράση του μέχρι το 1908. Αργότερα πολέμησε στους Βαλκανικούς Πολέμους. Πέθανε το 1939 στην Αθήνα.
Ιωάννης Β΄ του Αλανσόν

Βιογραφία

Ήταν γιος του Ιωάννη Α΄ δούκα του Αλανσόν και της Μαρίας των Ντρε, κόρης του Ιωάννη Ε΄ δούκα της Βρετάνης. Το 1415 ο πατέρας του σκοτώθηκε στη μάχη του Αζενκούρ και τον διαδέχθηκε 6 ετών. 
Το 1424 ήταν 15 ετών όταν συμμετείχε στη μάχη του Βερνέιγ και αιμαλωτίστηκε. Για να ελευθερωθεί, οι Άγγλοι ζήτησαν 200.000 χρυσά σαλύ. Τους παραχώρησε το δουκάτο του Αλανσόν, που το ανέλαβε ο Ιωάννης Λάνκαστερ δούκας του Μπέτφορντ και θείος του Ερρίκου ΣΤ΄ της Αγγλίας και πώλησε το φέουδο του Φουζέρ στον δούκα της Βρετάνης. Έτσι ελευθερώθηκε το 1429.
Το ίδιο έτος ήλθε στον Κάρολο Ζ΄ της Γαλλίας η Ιωάννα της Λωρραίνης ζητώντας του στρατιωτική βοήθεια για την άρση της πολιορκίας της Ορλεάνης. Ο Ιωάννης Β΄ πήγε πρόθυμα μαζί της ως διοικητής του Γαλλικού στρατού και έπαιξε σημαντικό ρόλο στη νίκη της Ιωάννας. Συνέχισε μαζί της για την απελευθέρωση της κοιλάδας του Λίγηρα (Loire). Τον αποκαλούσε ο καλός (δίκαιος, ευγενής) δούκας. Από το 1429 επετίθετο στους Άγγλους στο Αλανσόν και ανέκτησε το δουκάτο του. Το 1431 οι Άγγλοι συνέλαβαν την Ιωάννα και την έκαψαν στην πυρά, κάτι που έκανε συντετριμμένο τον Ιωάννη Β΄. 
Ο πένης δούκας δυσαρεστήθηκε με τη Συνθήκη του Αρράς, διότι περίμενε να ωφεληθεί από τη Βουργουνδία. Διαφώνησε με τον Κάρολο Ζ΄ και συμμετείχε σε εξέγερση εναντίον του, αλλά συγχωρέθηκε, όντας μακροχρόνια φίλος του βασιλιά. Έλαβε μέρος στην εισβολή στη Νορμανδία το 1449, όμως αλληλογραφούσε με τους Άγγλους απερίσκεπτα. Κλήθηκε στη δίκη αποκατάστασης της Ιωάννας της Λωρραίνης (1456), κατηγορήθηκε για προδοσία και καταδικάστηκε σε θάνατο (1458), ποινή που μετατράπηκε σε φυλάκιση. Ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ της Γαλλίας του πρότεινε όρους για να τον ελευθερώσει, αλλά δεν τους δέχθηκε (1461). Δικάστηκε ξανά ενώπιον της Συνέλευσης των ευγενών (Parlement) στο Παρίσι, όπου καταδικάστηκε σε θάνατο και το δουκάτο του κατασχέθηκε (1474). Απεβίωσε εγκάθειρκτος το 1476.
Κωνσταντίνος Γεωργακόπουλος (αγιογράφος)

Βιογραφία

Ο Κωσταντίνος Γεωργακόπουλος γεννήθηκε στη Χώρα Τριφυλίας το 1923.Το 1946 ήρθε στην Αθήνα,οπου γνωρίστηκε με τον Φώτη Κόντογλου.Το 1962 εξελέγει έφορος του Εργαστηρίου Νωπογραφίας και Τεχνικής των Φορητών Εικόνων,στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών.Με τον Φώτη Κόντογλου, τον Σπύρο Παπανικολάου και τον Ράλλη Κοψίδη,ιστόρησαν τον Αγιο Χαράλαμπο Άρεως.Ακολούθησε ο Αγιος Νικόλαος Αχαρνών.Μς την τεχνική της νωπογραφίας, το 1963 ιστόρησε το καθολικό της Ι.Μονής Οινουσών Χίου,της Αικατερίνης Πατέρα.Έργα του εκτίθενται στο Οικουμενικό Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως,και στο Μέγαρο της Αρχιεπισκοπής Αθηνών. Έργα του σε τοιχογραφίες και φορητές εικόνες υπάρχουν ,επίσης, σε ιερούς ναούς καθώς και σε ιδιωτικές συλλογές.Παντρεύτηκε το 1966 την χανιώτισα Βασιλική Κόρακα και απέκτησε μαζί της τρείς γιούς.Πέθανε 18 Δεκεμβρίου 1998 στο Ιατρικό Κέντρο,οπου νοσηλευόταν χτυπημένος απο καρκίνο στο ήπαρ.Αναπαύεται στο Κοιμητήριο Ηλιουπόλεως.
Δήμος Αιγιαλείας

Σημείωση

Σε αγγύλες αναφέρονται τα δημογραφικά στοιχεία του μόνιμου πληθυσμού βάσει της απογραφής του 2011.

GR2320006

Η Αλυκή Αιγίου είναι προστατευόμενος βιότοπος του Natura 2000 κατά μία έκταση 0,19 τ.χλμ.
Σωκράτης Ιγγλέσης

Βιογραφικά στοιχεία

Ήταν εφοπλιστής. Στις εκλογές του 1928 εξελέγη βουλευτής Σάμου με το Κόμμα Φιλελευθέρων.