Φυλλιά

Ονομασία

Υπάρχουν τέσσερις εκδοχές για το πώς και από που πήρε την ονομασία αυτή το χωριό. 
Σύμφωνα με την παράδοση, μία εκδοχή είναι ότι στα παλιά χρόνια, στην περιοχή βόρεια του χωριού βρισκόταν ένα βασίλειο. Η κυρά του βασιλιά βρισκόταν στην Κυρά ενώ στη Φιλιά κατοικούσε η φιλενάδα του. Όταν λοιπόν ο βασιλιάς επρόκειτο να πάει στη Φιλιά έλεγε «θα πάω στα φιλιά».
Μια άλλη εκδοχή φέρει τη Φιλιά να γράφεται με «υ» και δύο «λ», δηλαδή Φυλλιά γιατί η περιοχή ήταν γεμάτη από δέντρα και φύλλα.
Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, η ονομασία του χωριού οφείλεται στα φιλικά αισθήματα και την καλή φιλοξενία των κάτοικων του χωριού. 
Επικρατέστερη είναι η εκδοχή ότι πρόκειται για φυτωνυμικό τοπωνύμιο, το οποίο ανάγεται στο αρχ. φυλία «είδος αγριελιάς» (από όπου και τα δύο χωριά με το όνομα Φυλούσα στις επαρχίες Πάφου και Λεμεσού). Η εκδοχή αυτή, παρ' όλο ότι δεν αναφέρεται από τις παραδόσεις, ενισχύεται από την αποκάλυψη δυο Ελλήνων επιστημόνων, καθηγητών της Γεωπονικής Σχολής Αθηνών, των Λουκά και Κριμπά, σύμφωνα με την οποία η Φιλιά ήταν η αρχαιότερη κοιτίδα καλλιέργειας της ελιάς στη γη, με βάση σχετικά ευρήματα που τοποθετούνται στο 4.800 π.Χ. 
Πάντως, χωριά με την ίδια ή παρόμοια ονομασία συναντούμε και στην Ελλάδα και δεν αποκλείεται η ονομασία να έχει αρχαία ελληνική προέλευση.

Χάρτης

Η Φιλιά συνδέεται στα ανατολικά περίπου στα 15 χιλιόμετρα με το χωριό Γερόλακκος και μέσω του με την πόλη της Λευκωσίας, στα δυτικά περίπου στο 1,5 χιλιόμετρο συνδέεται με το χωριό Μάσσαρι και μέσω του με την κωμόπολη της Μόρφου. Συνδέεται ακόμη περίπου στα 3,5 χιλιόμετρα με το χωριό Κυρά και στα νότια συνδέεται περίπου στα 3,5 χιλιόμετρα με το χωριό Αυλώνα και μέσω του με το χωριό Ακάκι περί τα 7 χιλιόμετρα.

Ιστορική Αναδρομή

Η περιοχή του χωριού είχε κατοικηθεί από τα αρχαιότατα προϊστορικά χρόνια και υφίσταται εκεί αξιόλογος αρχαιολογικός χώρος. 
Ο αρχαιότερος πολιτισμός του χωριού τοποθετείται γύρω στο 5000 π.Χ. και ανάγεται στη λίθινη εποχή. Ο πολιτισμός της Φιλιάς ήταν γνωστός στην αρχαιότητα σε όλη την Κύπρο και επηρέασε πολλές περιοχές του νησιού. 
Η πρώτη ανασκαφική περίοδος, έγινε στην τοποθεσία «Λαξιά του Κάσινου» το 1942 - 1943 με επικεφαλής τον Κύπριο αρχαιολόγο Πορφύριο Δίκαιο, ο οποίος αποκάλυψε ένα νέο πολιτισμό, γνωστό από τότε στους αρχαιολόγους ως «Πολιτισμός της Φιλιάς». Η ανακάλυψη αυτή καλύπτει ένα κενό στην ιστορία της Κύπρου, το οποίο τοποθετείται μεταξύ της Χαλκολιθικής Εποχής και της Πρώιμης Εποχής του Χαλκού που χρονικά κυμαίνεται στο μέσον της τρίτης χιλιετίας π.Χ. Αρχαιότητες που ανάγονται στον Πολιτισμό της Φιλιάς βρέθηκαν σε διάφορες περιοχές της Κύπρου, όπως στη Βασίλεια, το Πέλλα Πάις, τη Χρυσηλιού, την Κυρά, τη Δένεια, την Αγία Παρασκευή Λευκωσίας, το Μαρκί, τη Σωτήρα Λεμεσού,και την Κισσόνεργα. 
Η δεύτερη ανασκαφική περίοδος έγινε στην τοποθεσία «Δράκος» από το 1965 - 1970 με επικεφαλής τον Άγγλο αρχαιολόγο κ. Trevor Watkins, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου. Τα ευρήματα των ανασκαφών αυτών φθάνουν χρονολογικά μέχρι το 5300 π.Χ. Οι ανασκαφές στη Φιλιά (Δράκος) αναζωπύρωσαν το ενδιαφέρον των αρχαιολόγων για τη μελέτη του νεολιθικού πολιτισμού.
Οι δύο αυτές ανασκαφικές περιόδοι έφεραν στο φως σημαντικά ευρήματα που μαρτυρούν ότι υπάρχει μια συνέχεια της ζωής και του πολιτισμού στην πορεία της προϊστορικής Φιλιάς.
Ξεκινά από την Νεολιθική περίοδος 5.300 π.χ. - 3.800 π.χ., συνεχίζεται κατά την Χαλκολιθική 2.500 π.χ.- 2.300 π.χ. και χωρίς καμμιά διακοπή κατά την Πρώιμη Εποχή του Χαλκού 2.300 - 2.100 π.χ..
Στη Φιλιά βρέθηκε ο πρώτος θαλαμοειδής τάφος, με κατάλοιπα σκελετού καθώς και τα πρώτα δείγματα «κτενιστής κεραμικής» με γραπτό διάκοσμο και κομψούς, ασυνήθιστους ρυθμούς, χαρακτηριστικά της Νεολιθικής περιόδου. Σε ευρήματα εμφανίζονται νέες τεχνοτροπίες στη διακόσμηση της κεραμικής και κατά την Χαλκολιθική περίοδο.

Κάτοικοι

Οι κάτοικοι της φιλοπρόοδοι  και εργατικοί ασχολούνταν κυρίως  με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Καλλιεργούσαν αγκινάρες, παντζάρια, πατάτες, καρότα, σιτηρά, λαχανικά, εσπεριδοειδή, βαμβάκι, σησάμι και άλλα. 
Λόγω της εύφορης γης του, σε συνδυασμό με τον πλούτο που διέθετε στα τρεχάτα νερά, την μικρή απόσταση από τα δυο μεγάλα κέντρα της περιοχής, εκείνα της Λευκωσίας και Μόρφου, αλλά και του ευχερούς συγκοινωνιακού δικτύου, το χωριό γνώρισε συνεχή πληθυσμιακή αύξηση από το 1881 μέχρι το 1973. Το 1881 οι κάτοικοί του ήταν 153, αυξήθηκαν στους 185 το 1891, στους 220 το 1901, στους 314 το 1911, στους 355 το 1921, στους 365 το 1931, στους 505 το 1946, στους 731 το 1960 και στους 1.042 το 1973. Η αύξηση του πληθυσμού υπήρξε αλματώδης μετά το 1931, ιδιαίτερα όμως μετά το 1960. Στο γεγονός αυτό συνέτειναν σε μεγάλο βαθμό τα διάφορα έργα που άρχισαν να υλοποιούνται αμέσως μετά την ανεξαρτησία της Κύπρου, τα κυριότερα από αυτά ήταν η παροχή κατοίκον νερού το 1960, η ηλεκτροδότηση του χωριού το 1964, η εγκατάσταση τηλεφωνικού θαλάμου το 1962, η δημιουργία αρδευτικού τμήματος και ανόρυξη διατρήσεων, οι οποίες κάλυψαν μεγάλες εκτάσεις γης, καθώς και η ανέγερση νέου σύγχρονου δημοτικού σχολείου το 1968 - 1969. 
Οι κάτοικοι της Φιλιάς είχαν σε μεγάλο βαθμό αυξημένο το πνεύμα του συνεργατισμού. Από πολύ παλαιά λειτουργούσε στην κοινότητα Συνεργατική Πιστωτική Εταιρία (Σ.Π.Ε.), καθώς και Συνεργατικό Παντοπωλείο. Επίσης λειτουργούσε Κέντρο Διαλογής Καρότων, το οποίο απασχολούσε αρκετούς ντόπιους εργάτες και κόσμο από άλλες περιοχές. 
Επίσης, οι κάτοικοι του χωριού είναι γνωστοί για την αγάπη και αφοσίωσή τους προς την οικογένεια, την εκκλησία και την πατρίδα.
Οι Φιλιώτες έλαβαν μέρος σε όλους τους αγώνες της Κύπρου. Αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι όλοι σχεδόν βοήθησαν με διάφορους τρόπους τον αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α., ενώ κατά την περίοδο του 1963 το σύνολο σχεδόν των μαχίμων ανδρών συγκροτήθηκαν σε λόχους εθελοντών για την αντιμετώπιση της τουρκικής ανταρσίας. 
Ακόμη, οι κάτοικοι της Φιλιάς ήταν υπερβολικά φιλόθρησκοι και γνωστοί για την αγάπη και το πάθος τους προς την εκκλησία. Κατά τις Κυριακές όλοι σχεδόν έπρεπε να παρευρεθούν στην εκκλησία. Επίσης κατά τις μεγάλες γιορτές, που η εκκλησία λειτουργούσε, κανένας στο χωριό δεν άρχιζε την εργασία του πριν περάσει από την εκκλησία για να λειτουργηθεί. Το αντίθετο, πίστευαν ότι αποτελούσε σοβαρό αμάρτημα και ότι η μέρα τους δεν θα τέλειωνε καλά.

Εκκλησίες

Στο χωριό υπήρχαν οι εκκλησίες του Αγίου Γεωργίου, της Παναγίας και του Προφήτη Ηλία. Αλλά λειτουργούσαν μόνο οι δύο από αυτές, του Αγίου Γεωργίου που μετά την Τούρκικη Κατοχή μεταμορφώθηκε σε τζαμί και του Προφήτη Ηλία, συλημένη, απροστάτευτη και έτοιμη από στιγμή σε στιγμή να καταρρεύσει από την έλλειψη συντήρησης και την άρνηση των Τούρκων για αναστήλωσή της. 
Η Φιλιά παλαιότερα υπαγόταν εκκλησιαστικά στην Μητρόπολη Κερύνειας. Μετά το 1973, όταν ιδρύθηκε η Μητρόπολη Μόρφου, εντάχθηκε στην Μητροπολιτική Περιφέρεια Μόρφου.

Η Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου

Η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου χρονολογείται από τον 17ο αιώνα. Είναι απλή εκκλησία Βασιλικού ρυθμού με επιβλητικό πέτρινο καμπαναριό και μεγάλη αρχαιολογική σημασία. Παρόλες τις μικρές διαστάσεις της, είναι η μεγαλύτερη στο χωριό, γι’ αυτό αποτελούσε τον κυρίως Ιερό Ναό της κοινότητας και λειτουργούσε επί τακτικής βάσης. Η εκκλησία γιόρταζε κάθε χρόνο στις 23 Απριλίου ή τη Δευτέρα του Πάσχα, αν η 23η Απριλίου συνέπιπτε με την Πεντηκοστή. Κατά την ημέρα αυτή και αμέσως με το πέρας της Θείας Λειτουργίας όλοι οι εκκλησιαζόμενοι παρέμεναν στο προαύλιο της εκκλησίας, και τραγουδούσαν το τραγούδι του Αγίου Γεωργίου, το οποίο εξιστορεί με πολύ παραστατικό τρόπο τη ζωή και τα βασανιστήρια που υπέστη ο Άγιος πριν από τη θανάτωσή του.

Η Εκκλησία του Προφήτη Ηλία

Η εκκλησία του Προφήτη Ηλία κτίστηκε το 1920 με αποκλειστικά εθελοντική εργασία των κατοίκων του χωριού. Είναι κατά πολύ μικρότερη από εκείνη του Αγίου Γεωργίου, γι’ αυτό και λειτουργούσε μόνο κατά τη γιορτή του Προφήτη Ηλία και περιστασιακά σε κάποιες άλλες περιπτώσεις. Παλαιότερα, στη θέση που είναι κτισμένη η εκκλησία υπήρχε σπηλιά, μέσα στην οποία ήταν η εικόνα του Προφήτη Ηλία και το καντήλι που οι κάτοικοι άναβαν καθημερινά. 
Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι η εκκλησία του Προφήτη Ηλία της Φιλιάς είναι από τις ελάχιστες ίσως εκκλησίες αφιερωμένες στον Προφήτη Ηλία που είναι κτισμένες σε πεδιάδα, αντί σε ψηλό λόφο όπως συνηθίζεται. Αυτό αποδίδεται στο γεγονός ότι η Φιλιά ήταν κατεξοχήν γεωργική κοινότητα και οι κάτοικοί της είχαν ανάγκη τον Προφήτη Ηλία για να τους φέρνει τις πολυπόθητες βροχές που θεωρούνταν τόσο πολύ ευεργετικές για τις καλλιέργειες τους. Συναφώς αναφέρεται ότι σε περιόδους ανομβρίας οι κάτοικοι λειτουργούσαν την εκκλησία του Προφήτη Ηλία, τελούσαν παράκληση και λιτάνευαν την εικόνα στους αγρούς για να έλθει η πολυπόθητη βροχή. 
Η εκκλησία τιμά τον Προφήτη Ηλία στις 20 Ιουλίου. Κατά την ημέρα αυτή γινόταν στη Φιλιά πανηγύρι, κατά τη διάρκεια του οποίου η πλατεία του χωριού, όπου βρισκόταν και η εκκλησία, γέμιζε κόσμο.

Εκπαίδευση

Tο πρώτο δημοτικό σχολείο στη Φιλιά λειτούργησε το 1907 και ήταν μονοδιδάσκαλο με 38 μαθητές, όλοι αγόρια. Από το 1938 δίδασκαν στο σχολείο 2 δάσκαλοι και κατά το σχολικό έτος 1957 έγιναν 3. Από το 1958 οι δάσκαλοι αυξήθηκαν στους 4, από το 1967 στους 5 και τέλος κατά το σχολικό έτος 1973 - 1974 έφθασαν στους 6. Από το 1911 το δημοτικό σχολείο της Φιλιάς φιλοξενούσε και τους μαθητές του γειτονικού χωριού Μάσσαρι. 
Ως πρώτο σχολείο, χρησιμοποιήθηκε αρχικά ένα κτίριο στο κέντρο του χωριού στην περιοχή που βρίσκεται η εκκλησία του Αγ. Γεωργίου. Το σχολείο αυτό φιλοξένησε τους πρώτους μαθητές το 1907 που άρχισε η δημοτική εκπαίδευση στη Φιλιά, καθώς και εκείνους που ακολούθησαν στα επόμενα 30 σχεδόν χρόνια. Το 1936, λειτούργησε το νέο σχολείο έξω και προς τα δυτικά του χωριού. Το νέο κτίριο, επιβλητικό για την εποχή, αποτελείτο από 2 μεγάλα δωμάτια από τα οποία το ένα, στέγαζε τους μαθητές της πρώτης, της πέμπτης και της έκτης τάξης και το άλλο, τους μαθητές της δευτέρας, της τρίτης και της τετάρτης τάξης. 
Μετά την ανεξαρτησία της Κύπρου και με βάση τα νέα δεδομένα που είχαν δημιουργηθεί ως αποτέλεσμα της ραγδαίας ανάπτυξης σε όλους τους τομείς, προέκυψε η ανάγκη δημιουργίας νέου σύγχρονου δημοτικού σχολείου στην κοινότητα, το οποίο να εξυπηρετεί καλύτερα τις ανάγκες των μαθητών και των δασκάλων. Έτσι, μετά από εισήγηση των Τοπικών Αρχών, εξασφαλίστηκε η σχετική έγκριση του Υπουργείου Παιδείας και άρχισαν αμέσως οι εργασίες ανέγερσης νέου σχολείου στην ίδια περιοχή και δίπλα από το υφιστάμενο. Οι εργασίες ανέγερσης του σχολείου διήρκησαν από το 1968 μέρχι και το 1969.  Τα εγκαίνια έγιναν το 1970 μέσα σε πανηγυρική ατμόσφαιρα και το νέο αυτό σχολείο, μαζί με το προηγούμενο που συνέχισε να λειτουργεί, φιλοξένησαν τα παιδιά της Φιλιάς μέχρι την τουρκική εισβολή του 1974 που είχε ως αποτέλεσμα την προσφυγοποίηση των κατοίκων του χωριού.

Ήθη και Έθιμα

Μερικά από τα ήθη και έθιμα του χωριού, που κάποια τα βρίσκουμε μόνο στη Φιλιά είναι  :
ΠΑΣΧΑ
Την Μεγάλη Παρασκευή νεαρά άτομα περιφέρονταν στο χωριό και μάζευαν λουλούδια για το στόλισμα του Επιτάφιου. Την νύκτα, μετά την Ακολουθία του Επιτάφιου, τραγουδούσαν τον Θρήνο της Παναγίας. Παρόλη την κούραση, λόγω της μεγάλης διάρκειας της Ακολουθίας, όλοι οι χωριανοί παρέμεναν στην εκκλησία μέχρι και το τέλος του τραγουδιού.
Στις τρεις τα ξημερώματα της Κυριακής όλοι οι χωριανοί μαζεύονταν στην εκκλησία για να ακούσουν τον «Καλόν Λόγον». Πριν ο ιερέας πει τον Καλόν Λόγον έβγαινε στην Μεγάλη Πύλη και ρωτούσε μήπως έλειπε κανένας. Αν διαπιστωνόταν ότι κάποιος έλειπε τότε πήγαινε κάποιος στο σπίτι του για να διαπιστώσει τι συνέβαινε και ακολούθως να τον φέρει στην εκκλησία.
Στην αυλή της εκκλησίας άναβαν μεγάλη φωτιά, τη λαμπρατζιά, στην οποία έκαιγαν τον Ιούδα. Οι χωριανοί συνήθιζαν να παίρνουν κάρβουνα από την λαμπρατζιά για να ψήσουν τη σούβλα τους.
Όλοι οι χωριανοί, μικροί και μεγάλοι, μετά το τέλος της λειτουργίας, παίζοντας ξεροπόταμο κατάληγαν στην πλατεία του χωριού, όπου βρίσκονταν τα καφενεία. Την Κυριακή, Δευτέρα και Τρίτη του Πάσχα στην πλατεία της εκκλησίας διοργανώνονταν διάφορα παιχνίδια. Φυσικά δεν έλειπε και το κρέμασμα της σούσας.
ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ
Όπως και σε πολλές άλλες περιοχές τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά προσδίδουν μια ξεχωριστή εορταστική νότα στη ζωή των ανθρώπων, έτσι και στο κατεχόμενο σήμερα χωριό Φιλιά, καταγράφονται διάφορα έθιμα, όπως τα ακόλουθα:
Χριστούγεννα: Κατά τη διάρκεια των προετοιμασιών, μια βδομάδα πριν τα Χριστούγεννα οι νοικοκύρηδες έσφαζαν το γουρούνι που εκτρέφανε στην αυλή τους για αρκετό καιρό. Από αυτό έκαναν λουκάνικα, ζαλατίνα και λούντζες, τις οποίες προτού τις κρεμάσουν στον ήλιο, τις έβαζαν σε ένα δοχείο που περιείχε κρασί. Από το γουρούνι αφαιρούσαν και το «λαρτί», το οποίο το έκοβαν σε μικρά κομματάκια και το τηγάνιζαν. Το λάδι που έβγαινε το αποθήκευαν και το χρησιμοποιούσαν όταν ήθελα να τηγανίσουν. Τα παίδια του γουρουνιού τα έβαζαν στο κρασί και στη συνέχεια τα άφηναν να στεγνώσουν. Οτιδήποτε έμενα από το χοίρο, το έδιναν σε συγγενείς και φίλους.
Όλες οι οικογένειες συνήθιζαν να ζυμώνουν τις γεννόπιττες που ήταν ένα στρογγυλό ψωμί με σουσάμι. Έφτιαχναν επίσης κουλούρια, παξιμάδια καθώς και άρτους και πεντάρτι για να πάρουν στην εκκλησία.
Τα χριστούγεννα ήταν περίοδος μεγάλης καθαριότητας. Οι νοικοκυρές έβγαζαν και έπλεναν τις κουρτίνες, καθάριζαν τα τζάμια, σφουγγάριζαν και ασπρόγιαζαν τους τοίχους με ένα διάλυμα από νερό και ασβέστη.
Τη μέρα των Χριστουγγένων όλοι ξυπνούσαν μόλις κτύπαγε η καμπάνα και αφού φορούσαν τα καλά τους ρούχα πήγαιναν στην εκκλησία. Μετά την Θεία Κοινωνία, πήγαιναν στο σπίτι, αντάλλασσαν ευχές, έστρωναν το τραπέζι και απολάμβαναν τη σούπα τους.
Ένα ιδιαίτερο έθιμο που είχε η Φιλιά αφορούσε τις «σούσες» που κρεμμάζονταν σε ψηλά σπίτια και εκεί μαζεύονταν οι κοπέλες του χωριού και τραγουδούσαν ερωτικά τραγούδια. Η ιδιαιτερότητα παρουσιάζεται στο γεγονός ότι το έθιμο αυτό που στις άλλες περιοχές της Κύπρου γίνεται το Πάσχα, στη Φιλιά γινόταν Χριστούγεννα.
Πρωτοχρονιά: Το πρωί της παραμονής πήγαιναν στα περιβόλια και έκοβαν κλαδιά ελιάς, πορτοκαλιάς, μανταρινιάς και τα κρέμαζαν στην πόρτα του σπιτιού. Μερικά κλαδιά ελιάς τα φύλαγαν μέχρι την νύχτα της παραμονής που θα έπαιζαν το παιγνίδι της ελιάς στο τζάκι. Σύμφωνα μ’ αυτό έριχναν φύλλα ελιάς στα κάρβουνα λέγοντας τα εξής λόγια:
Αη Βασίλη βασιλιά
Δείξε τζιαι φανέρωσε
Αν μ’ αγαπά ο/η....
Αν αναπηδούσε η ελιά, σήμαινε ότι το άτομο που είχε στο μυαλό του αυτός/αυτή που έλεγε το πιο πάνω λόγια τον/την αγαπούσε.
Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς έστρωναν το τραπέζι για τον Άγιο Βασίλη τοποθετώντας κόλλυβα, κρασί, και ψωμί για να το ευλογήσει. Επίσης, την ίδια μέρα συνήθιζαν να φυτεύουν σπόρους για το καλό του χρόνου. Τους έβαζαν πάνω στο θρουμπί της κούζας και μετά από λίγες μέρες αν φύτρωναν και ψήλωναν τα φυτά, πίστευαν πως ο επόμενος χρόνος θα ήταν καλός.
Τη μέρα της Πρωτοχρονιάς ο νονός και η νονά συνήθιζαν να δίνουν χρήματα ή να αγοράζουν ρούχα στα βαφτιστήρια τους.
Ο νοικοκύρης έκοβε τη βασιλόπιττα. Το πρώτο κομμάτι ήταν του Χριστού, το δεύτερο της Παναγίας, το τρίτο του Αη-Βασίλη και μετά ακολουθούσε η οικογένεια.
Φώτα: Τα Φώτα συνήθιζαν να παίρνουν μαζί τους στην εκκλησία διάφορα προϊόντα τους, όπως καρπούζια, πεπόνια κ.α., τα οποία, μετά την τέλεση της λειτουργίας της βάφτισης, τα βάφτιζαν κι αυτά. Τα  παιδιά επισκέπτονταν τους παππούδες, γιαγιάδες και θείους και με το «καλημέρα τζιαι τα Φώτα» έπαιρναν την «πουλουστρήνα». Δεν έλειπαν φυσικά τα ξεροτήανα, τα οποία έριχναν στις στέγες των σπιτιών, στα δώματα όπως τα αποκαλούσαν, για να τα φάνε οι καλικάντζαροι και να φύγουν, λέγοντας το γνωστό “τιτσίν – τιτσίν λουκάνικο, κομμάτιν ξεροτήανο...».
ΑΠΟΚΡΙΕΣ
Την Κυριακή της Αποκριάς όλοι οι συγγενείς μαζεύονταν σ’ ένα σπίτι για να «σηκώσουν». Το φαγοπότι και το γλέντι έφτανε στο αποκορύφωμα. Πολλοί ντυνόντουσαν μάσκες και γύριζαν από σπίτι σε σπίτι κάνοντας διάφορα αστεία και πειράγματα. Το γεγονός αυτό αποτελούσε και αφορμή για να βρεθεί κάποιος κοντά στην αγαπημένη του.
Τη Δευτέρα της Καθαράς όλοι οι Φιλιώτες, παίρνοντας μαζί τους διάφορα χόρτα, ελιές και άλλα νηστήσιμα και φυσικά μπόλικο κρασί, πήγαιναν στις παρυφές του «Κούντουρου» και στην περιοχή του Τζύληκα όπου υπήρχε τρεχούμενο νερό για να κόψουν τη «μούττη της σαρακοστής». Μετά το φαγοπότι ακολουθούσε ο «γάμος». Μασκαρεμένοι σε νύμφη, γαμπρό και ιερέα, με τη συνοδεία βιολιού και λαούτου, αναπαρίσταναν την τελετή του γάμου. Στη συνέχεια, γινόταν πομπή από όλους τους Φιλιώτες, η οποία κατέληγε στην κεντρική πλατεία του χωριού. Εκεί φυσικά συνεχιζόταν το γλέντι.
ΠΕΜΠΤΗ ΤΗΣ ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ 
Ένα άλλο πολύ ενδιαφέρον και ιδιαίτερο έθιμο του χωριού Φιλιά γινόταν την Πέμπτη της Αναλήψεως, «του Συναληψιού», σύμφωνα με το οποίο όλοι έπρεπε να φάνε κάτι από γάλα και κυρίως γαλότρι, ένα φαγητό καμωμένο από ζυμάρι και μαγειρεμένο μέσα σε γάλα. Την ημέρα του «Συνανιψιού» κανένας από τους βοσκούς δεν πουλούσε το γάλα.  Όσοι είχαν στο σπίτι τους γάλα έπρεπε να πάρουν στους άλλους που δεν είχαν. Τη μέρα εκείνη τα μικρά παιδιά, με τους κουβάδες στα χέρια κουβαλάγαν στα σπίτια γάλα. Το έθιμο αυτό συναντάται και στην Ελλάδα και μάλιστα σε μερικές περιοχές αποκαλούν την Πέμπτη της Αναλήψεως «Γαλακτερή».
ΠΑΝΗΓΥΡΙ
Στις 20 Ιουλίου, εορτή του Προφήτη Ηλία, στη Φιλιά γινόταν μεγάλο πανηγύρι. Πολύς κόσμος μαζευόταν από  τα γύρω χωριά, αλλά και τη Λευκωσία για να διασκεδάσουν και να φάνε το περίφημο “συρτόν οφτό” της Φιλιάς. Παλαιότερα η διασκέδαση συνοδευόταν από βιολιά και φυσικά χορό.
Στις 23 Απριλίου ή την Δευτέρα της Λαμπρής, αν η 23η Απριλίου ήταν στην περίοδο της πεντηκοστής, ημέρα που γιόρταζε ο Άγιος Γεώργιος, γινόταν μικρότερο πανηγύρι. Στο τέλος της λειτουργίας Φιλιώτες τραγουδούσαν το τραγούδι του Άη Γιώρκη.
ΑΡΡΑΒΩΝΕΣ
Στους αρραβώνες σφάζονταν κότες και γινόταν μεγάλο γλέντι. Επίσης οι συγγενείς που θα πήγαιναν στους αρραβώνες έστελλαν εκεί προηγουμένως όρνιθες, μακαρόνια, κονιάκ και άλλα τρόφιμα. Πριν οριστικοποιηθεί ο αρραβώνας (δώσουν λόγον) γινόταν το προικοσύμφωνο, στο οποίο καταγράφονταν όλα όσα ο κάθε γονιός ήταν υποχρεωμένος να δώσει στο παιδί του. Η συμφωνία αυτή έφερε την υπογραφή του ιερέα και θεωρείτο πολύ ισχυρή συμφωνία.
ΓΑΜΟΣ
Ο γάμος στη Φιλιά διαρκούσε δεκαπέντε μέρες. Από την  Δευτέρα μέχρι την Τετάρτη γίνονταν οι προετοιμασίες (πλένονταν τα προικιά και το μαλλί του κρεβατιού, ετοιμάζονταν τα φαγητά κ.λ.π.). Τις μέρες αυτές δεν είχε φαγοπότι. Την Πέμπτη και Παρασκευή γινόταν το κάλεσμα των χωριανών με γλυσταρκές, καθώς και το μάζεμα ορνίθων και ποτών. Την Παρασκευή γινόταν γλέντι στο σπίτι της νύμφης και το Σάββατο στο σπίτι του γαμπρού. Την Κυριακή γινόταν ο γάμος. Προηγουμένως στόλιζαν τη νύμφη και το γαμπρό (στο σπίτι του καθενός), χόρευαν τα προικιά και στη συνέχεια με τη συνοδεία βιολιού και λαούτου και φυσικά όλων των συγγενών πήγαιναν στην εκκλησία.
Μετά το μυστήριο συνεχιζόταν το γλέντι. Το γλέντι συνεχιζόταν με τον ίδιο ρυθμό και τη Δευτέρα. Την Τρίτη μαζεύονταν οι συγγενείς. Ο καθένας έπαιρνε και το φαγητό μαζί του. Την Τετάρτη γινόταν γλέντι για τις δύο οικογένειες, την Πέμπτη για τους κουμπάρους και την Κυριακή γινόταν ο αντίγαμος.
ΣΠΟΡΑ
Πριν αρχίσει η σπορά γινόταν αγιασμός υπό μορφή ιεροτελεστίας.
ΘΕΡΟΣ
Το θέρος, παρά την σκληρότητα που περικλείει σαν εργασία, στη Φιλιά γινόταν υπό μορφή διασκέδασης. Ο ιδιοκτήτης μαγείρευε πιλάφι με τις τιτσιρίες του χοίρου, το οποίο έτρωγαν στα χωράφια. Δεν ήταν λίγες οι φορές που οι εργάτες χόρευαν στα χωράφια. Τα δε τραγούδια και ανέκδοτα ήταν συνεχής συντροφιά. Στο τέλος του θερισμού στηνόταν μεγάλο γλέντι και οι χορευτές χόρευαν τον περίφημο χορό του δρεπανιού.
ΦΑΓΗΤΑ
Στη Φιλιά μαγείρευαν παντζάρια με τον χοίρο, κάτι που πιθανώς γινόταν μόνο στο χωριό αυτό.

ΘΟΪ Φυλλιάς

Κατά καιρούς στην κοινότητα υπήρχαν δυο σωματεία, το «Αναγνωστήριο» και η ΑΤΕ - ΠΕΚ (Αγροτική Τοπική Ένωση - Παναγροτική Ένωση Κύπρου) που ιδρύθηκε το 1943. Πέρα από τον κοινό στόχο, που ήταν η καλλιέργεια του εθνικού φρονήματος,  οι βασικοί στόχοι ήταν, για το Αναγνωστήριο η πνευματική καλλιέργεια των συγχωριανών και για την ΑΤΕ - ΠΕΚ η συσπείρωση και συνεργασία των αγροτών για την αντιμετώπιση των πολλαπλών προβλημάτων τους. Αργότερα λειτούργησε επίσης στην κοινότητα παράρτημα της Σ.Ε.Κ. (Συνομοσπονδία Εργατών Κύπρου), για την διεκδίκηση των δικαιωμάτων της εργατοϋπαλληλικής τάξης.
Αμέσως μετά το Ενωτικό Δημοψήφισμα της 15ης Ιανουαρίου 1950, λόγω του κλίματος που επικρατούσε, άρχισαν οι προσπάθειες για ίδρυση στην κοινότητα Θρησκευτικού Ορθόδοξου Ιδρύματος (Θ.Ο.Ι.). Πράγματι, λίγους μήνες μετά ιδρύθηκε το Θρησκευτικό Ορθόδοξο Ίδρυμα «Άγιος Γεώργιος» Φιλιάς και η πινακίδα με την επωνυμία αυτή αναρτήθηκε στο οίκημα, το οποίο στέγαζε τα άλλα δυο σωματεία της κοινότητας. Όμως η πρώτη αυτή προσπάθεια δεν έφερε το ποθούμενο αποτέλεσμα, αφού μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα το σωματείο αδρανοποιήθηκε.
Τον Ιανουάριο του 1952 άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά η ιδέα επαναδημιουργίας του σωματείου, αφού κατά την ημέρα αυτή άρχισαν να εγγράφονται τα πρώτα μέλη που θα αποτελούσαν και τα ιδρυτικά μέλη του σωματείου. Στο σωματείο δόθηκε αυτή τη φορά η επωνυμία Θρησκευτικό Ορθόδοξο Ίδρυμα «Προφήτης Ηλίας» Φυλλιάς ή το ΘΟΪ Φυλλιάς (διαβάζεται «θόι») και η ίδρυση του εγκρίθηκε από την Ιερά Μητρόπολη Κερύνειας, στην οποία υπαγόταν τότε εκκλησιαστικά η Φιλιά. Η νέα ονομασία του σωματείου, αλλά και η προηγούμενη σχετίζονται με τους Αγίους, στους οποίους είναι αφιερωμένες οι εκκλησίες της κοινότητας.  Το νέο σωματείο στεγάστηκε στον ίδιο χώρο που στεγάζονταν προηγουμένως τα άλλα σωματεία της κοινότητας. Το οίκημα αυτό βρισκόταν στην πλατεία του χωριού. Ήταν τότε ένα παλιό, πλινθόκτιστο σπίτι, περιουσία της εκκλησίας του χωριού. 
Η 17η Οκτωβρίου 1955 υπήρξε ιστορική για το Θ.Ο.Ι. Φιλιάς και το παλιό του οίκημα, καθώς και ενδεικτική για το εθνικό έργο που επιτελούσε με την δράση και συμβολή του στον απελευθερωτικό αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α.. Την ημέρα αυτή, οι Άγγλοι στρατιώτες προέβηκαν σε καταστροφικές έρευνες στο οίκημα του σωματείου λεηλατώντας και βεβηλώνοντας τα πάντα. Παρά την εξονυχιστική έρευνα, τελικά δεν ανακάλυψαν τίποτε το ενοχοποιητικό για το σωματείο.
Με την πάροδο του χρόνου δημιουργήθηκε η ανάγκη νέου σύγχρονου οικήματος που να μπορεί να εξυπηρετεί καλύτερα τις ανάγκες του σωματείου. 
Το νέο οίκημα κτίστηκε στον ίδιο χώρο που στεγαζόταν το παλιό οίκημα. Το νέο οίκημα, εκτός από το Θ.Ο.Ι., συστέγασε επίσης την ΑΤΕ – ΠΕΚ και την Σ.Ε.Κ., γι’ αυτό στην προμετωπίδα του, αναγραφόταν η γενική επιγραφή «Εθνικόφρονα Σωματεία Φιλιάς». Στην κοινότητα λειτουργούσε επίσης η ΟΧΕΝ (Ορθόδοξος Χριστιανική Ένωσις Νεανίδων) που ιδρύθηκε κατά την διάρκεια του απελευθερωτικού αγώνα  της Ε.Ο.Κ.Α. και πρόσφερε πολύτιμες υπηρεσίες στον αγώνα. 
Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το σωματείο παρέμεινε για αρκετά χρόνια αδρανοποιημένο. Ωστόσο, το 1985 μια ομάδα κατοίκων του χωριού έκανε τις πρώτες προσπάθειες για ανασυγκρότηση του Θ.Ο.Ι., κυρίως για να δηλώνει την παρουσία του σε ποδοσφαιρικούς αγώνες μέσα στα πλαίσια των αγροτικών πρωταθλημάτων.
Το Θ.Ο.Ι. Φιλιάς είχε διαχρονικά πλούσια δράση τόσο πριν, όσο και μετά την τουρκική εισβολή. Mεγάλη αίσθηση προκαλούσαν οι δυναμικές και ενθουσιώδεις Αντικατοχικές Πορείες των Φιλιωτών, τις οποίες διοργάνωνε το Θ.Ο.Ι. με την συνεργασία της Συντονιστικής Επιτροπής Φιλιωτών μέχρι το 2004 που έγινε η διάνοιξη των οδοφραγμάτων.
Το Θ.Ο.Ι. διατηρούσε ποδοσφαιρική ομάδα, η οποία κατά καιρούς γνώρισε μεγάλες επιτυχίες με πιο σημαντικές την κατάκτηση του πρωταθλήματος της Ε.Π.Ο.Π.Λ. το 1970 και το 2003. Η ομάδα δεν σταμάτησε εκεί, αλλά συνέχισε τις επιτυχίες της με αποκορύφωμα το 2003 να ενταχθεί στην Κ.Ο.Π. και να αγωνιστεί στο Παγκύπριο Πρωτάθλημα της Δ’ Κατηγορίας την περίοδο 2003 - 2004, αφού προηγουμένως κατέκτησε το Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών της ΣΤΟΚ και στην  συνέχεια κέρδισε την άνοδο της μέσα από το Πρωτάθλημα ένταξης της ΣΤΟΚ.   
Το Θ.Ο.Ι. Φιλιάς εξακολουθεί μέσα από αντίξοες συνθήκες να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην κοινότητα. Ιδιαίτερα, μετά τον ξεριζωμό του 1974, που είχε ως αποτέλεσμα τον διασκορπισμό των κατοίκων σε όλα τα σημεία της Κύπρου, απετέλεσε το σημείο αναφοράς και τον συνδετικό κρίκο για όλους τους κατοίκους, κατορθώνοντας να τους κρατήσει κοντά στις παραδόσεις τους και δεμένους με τις ρίζες τους. Το σωματείο, παρά τις δυσκολίες των καιρών, έχει καταξιωθεί μέσα από την όλη του δράση. Με τις διάφορες εκδηλώσεις και δραστηριότητές του, όπως εθνικές, θρησκευτικές, πολιτιστικές, κοινωνικές, αθλητικές, βρίσκεται συνεχώς κοντά στους κατοίκους της κοινότητας κατορθώνοντας να συντηρεί τις σχέσεις και τη συνοχή τους, να κρατεί ζωντανή την ιστορία, τις παραδόσεις και την οντότητα της κατεχόμενης Φιλιάς, μα πάνω απ’ όλα να διατηρεί άσβεστη τη φλόγα της επιστροφής.

Προσφορά στον απελευθερωτικό αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α 1955-1959

Kατά τη διάρκεια του αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α. το ΘOI Φιλιάς υπήρξε φυτώριο των αγωνιστών αφού όλα τα μέλη της Oργάνωσης προέρχονταν από το ΘOI. Πριν ακόμα αρχίσει ο αγώνας της Ε.Ο.Κ.Α., μέλη του ΘOI Φιλιάς ορκίζονται στην Oργάνωση και αναλαμβάνουν να δημιουργήσουν ομάδα της EOKA στην Φιλιά.
Χωρίς καμιά υπερβολή, το σύνολο των κατοίκων του χωριού, άνδρες και γυναίκες, βοήθησε με διάφορους τρόπους τον αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α.. 
Ο Τομεάρχης της περιοχής Ιωάννης Γ. Κασίνης στο βιβλίο του αναφέρει χαρακτηριστικά  :
«Μπορώ να πω, χωρίς δισταγμό, ότι το χωριό Φιλιά ήταν το καλύτερο από τα 20 χωριά του Τομέα όσον αφορά τη συνοχή των κατοίκων που σχεδόν το 99% ήταν εθνικόφρονες και θρησκευόμενοι. Η υποδομή αυτή είχε ως αποτέλεσμα όλοι οι κάτοικοι του χωριού να συμμετάσχουν ομαδικά και με πολλή προθυμία στον Αγώνα και να αναπτύξουν πλούσια δράση».
Πέρα από τη μάχιμη Ομάδα, στη Φιλιά λειτουργούσαν επίσης με απόλυτη επιτυχία και οι άλλες Ομάδες της Οργάνωσης, που ήταν η Π.Ε.Κ.Α. (Πολιτική Επιτροπή Κυπριακού Αγώνα) και είχε την ευθύνη της διαφώτισης του κόσμου και της προπαγάνδας εναντίον των Άγγλων και η Α.Ν.Ε. (Άλκιμος Νεολαία Ε.Ο.Κ.Α.), τα νεαρά μέλη της οποίας διένειμαν φυλλάδια, έγραφαν συνθήματα στους τοίχους, παρακολουθούσαν τις κινήσεις των Άγγλων και επίσης αναλάμβαναν άλλες αποστολές που τους ανάθετε η Οργάνωση.
Στη Φιλιά επίσης λειτουργούσε η Γυναικεία Οργάνωση της Ε.Ο.Κ.Α. η οποία διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στον αγώνα. Τα μέλη της διοργάνωναν εθνικά μνημόσυνα στους ήρωες της Ε.Ο.Κ.Α., όπου έψαλλαν, τραγουδούσαν και εξυμνούσαν τα κατορθώματα των ηρώων, ανυψώνοντας το ηθικό του κόσμου. Σημαντικός επίσης ήταν ο ρόλος και οι υπηρεσίες τους στη διαφώτιση των κατοίκων, ιδιαίτερα για την παθητική αντίσταση προσπαθώντας να τους πείσουν να μην αγοράζουν Αγγλικά προϊόντα, αλλά να φορούν ρούχα που ύφαιναν οι ίδιες οι γυναίκες.
Μέσα στα πλαίσια της παθητικής αντίστασης συστάθηκε επίσης με διαταγή της Ε.Ο.Κ.Α. και λειτούργησε με επιτυχία ο θεσμός του Δικαστηρίου. Σκοπός του Δικαστηρίου, που στελεχωνόταν από Φιλιώτες μέλη της Π.Ε.Κ.Α., ήταν η εκδίκαση των διαφόρων υποθέσεων, ώστε οι διαφορές μεταξύ των κατοίκων να μην οδηγούνται στα κρατικά Δικαστήρια, αποφεύγοντας με τον τρόπο αυτό την καταβολή χρημάτων στην αποικιοκρατική Κυβέρνηση.

Αδελφοποίηση της Κοινότητας Φιλιάς με το Δήμο Τροιζήνας

Το Κοινοτικό Συμβούλιο Φιλιάς και το Δημοτικό Συμβούλιο Τροιζήνας μετά από ομόφωνες αποφάσεις προχώρησαν σε Αδελφοποίηση της προσφυγικής Κοινότητας της Φιλιάς και του ιστορικού Δήμου της Τροιζήνας στην Ελλάδα.