google/wiki40b huggingface dataset:
Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο Εργαζομένων της Ανατολής

Ίδρυση - Λειτουργία

Το εκπαιδευτικό αυτό ίδρυμα ξεκίνησε επίσημα τις εκπαιδευτικές του λειτουργίες την 21η Οκτωβρίου 1921. Οι λειτουργίες του ήταν παρόμοιες με εκείνες των Κομμουνιστικού Πανεπιστημίου Εθνικών Μειονοτήτων Δύσης (KUNMZ) και Διεθνούς Πανεπιστημίου Λένιν (MLS), τα οποία δεχόταν φοιτητές κυρίως από την Ευρώπη και τη Λατινική Αμερική. Αρχικώς διευθυνόταν από τον Καρλ Ράντεκ, πρώην γραμματέα της Κομιντέρν, ο οποίος  εκδιώχθηκε αργότερα από τη σχολή και το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ε.Σ.Σ.Δ και καταδικάστηκε σε 10ετή καταναγκαστικά έργα. Τα μαθήματα περιελάμβαναν θεωρητικά και πρακτικά θέματα, όπως  γνώση και ανάλυση της μαρξιστικής θεωρίας σε ανώτατο επίπεδο, οργανωτικά θέματα κομμάτων, μελέτη της επιστήμης του Δικαίου και της Διοίκησης, θεωρία και τακτικές της προλεταριακής επανάστασης, ανάλυση των προβλημάτων της σοσιαλιστικής πολιτικής θεώρησης, καθώς και οργανωτικά θέματα των συνδικαλιστικών ενώσεων.
Το ΚOYTB είχε τοπικά παραρτήματα στο Μπακού (πρωτεύουσα της τότε Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν), στην πόλη Ιρκούτσκ της Σιβηρίας, όπως και στην Τασκένδη (πρωτεύουσα της τότε Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Ουζμπεκιστάν). Το Πανεπιστήμιο εξέδιδε το περιοδικό Επαναστατική Ανατολή (ρωσική γλώσσα: Революционный Восток-Ριβαλιουτσιόννυϊ Βαστόκ).
Στα τέλη της δεκαετίας του ’30, το πανεπιστήμιο έκλεισε και οι λειτουργίες του μεταφέρθηκαν σε μικρότερα, τοπικά ινστιτούτα, σε διάφορες σοβιετικές δημοκρατίες.

Απόφοιτοι του KΟYTB

Στο πανεπιστήμιο σπούδασαν πολλά σημαίνοντα στελέχη του ΚΚΕ, όπως ο Νίκος Ζαχαριάδης, ο Ανδρόνικος Χαϊτάς, ο Κώστας Ευτυχιάδης, ο Πέτρος Ρούσος, ο Γιάννης Ιωαννίδης, η Χρύσα Χατζηβασιλείου, ο Δημήτρης Σακαρέλος, ο Κώστας Θέος, ο Στέλιος Σκλάβαινας, ο Βασίλης Νεφελούδης, ο Δημήτρης Παρτσαλίδης, ο Γιώργος Κολοζώφ, o Γιώργος Κωνσταντινίδης, ο Γιάννης Μιχαηλίδης, ο Γιάννης Ζέβγος, ο Μιχάλης Τυρίμος, ο Μανώλης Μανωλέας, o Ορφέας Οικονομίδης, ο Δημήτρης Παπαρήγας, η Όλγα Μπακόλα και πολλοί άλλοι. 
Οι απόφοιτοι του πανεπιστημίου αναφέροντο συχνά με το προσωνύμιο κούτβηδες, από το ακρωνύμιο του εκπαιδευτικού αυτού ιδρύματος, και διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ στην πολιτική ιστορία της Ελλάδος των χρόνων του Μεσοπολέμου, του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, της Κατοχής, της Αντίστασης, του Εμφυλίου και των μετεμφυλιακών χρόνων έως ακόμα και τις αρχές του ‘90 ορισμένοι εξ αυτών.
Επίσης σπούδασαν πολλά γνωστά ονόματα του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος όπως ο Χο Τσι Μινχ, ο Ντενγκ Ξιάο Πινγκ, ο Χαλίντ Μπαγκντάς (Γραμματέας του ΚΚ Συρίας), ο Ναζίμ Χικμέτ, ο Χάρυ Χαίηγουντ και πολλοί άλλοι.
Δημοκρατικό Κόμμα (Βουλγαρία)

Το Δημοκρατικό κόμμα (βουλγαρικά : Демократическа партия, DP) είναι ένα κεντροδεξιό κόμμα της Βουλγαρίας με επικεφαλής τον Αλεκσάνταρ Πραματάρσκι. Το κόμμα είναι μέλος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού κόμματος.

Ιστορία

Το Δημοκρατικό κόμμα ιδρύθηκε το 1896 από τον Πέτκο Καραβέλοφ και μέλη που αποχώρησαν από το Φιλελεύθερο κόμμα. Στις εκλογές του 1899 το κόμμα κέρδισε 10 έδρες. Κέρδισε 27 έδρες στις εκλογές του 1901 με τον Καραβέλοφ να γίνετε πρωθυπουργός όπου μετά τις εκλογές έκανε κυβέρνηση συνασπισμού με το Λαϊκό Φιλελεύθερο κόμμα . Ωστόσο μειώθηκε σε επτά έδρες στις εκλογές του 1902. Αφού παρέμεινε σε επτά έδρες μετά τις εκλογές του 1903 και παρότι υπέστη μια διάσπαση το 1905, όταν οι Νέοι Δημοκρατικοί αποχώρησαν για να σχηματίσουν το Ριζοσπαστικό Δημοκρατικό κόμμα , το κόμμα πέτυχε μια μεγάλη νίκη στις εκλογές του 1908 κερδίζοντας 166 από τις 203 έδρες. Ο Αλεκσάνταρ Μαλίνοφ έγινε ο δεύτερος πρωθυπουργός του κόμματος.
Ο Μάλινοφ απομακρύνθηκε από το αξίωμά του το 1911, και το κόμμα δεν κατάφερε να κερδίσει μια θέση στις εκλογές για τη Συνταγματική Συνέλευση τον Ιούνιο του 1911. Στις βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου το κόμμα κέρδισε τέσσερις έδρες, 14 έδρες στις εκλογές του 1913 και 31 στις πρόωρες εκλογές το 1914.
Στις εκλογές του 1919 το κόμμα κερδίζει 28 έδρες, πριν μειωθούν σε 24 έδρες στις εκλογές του 1920. Για τις εκλογές τον Απρίλιο του 1923 εντάχθηκε στη Συνταγματική συμμαχία που σχηματίστηκε για να αντιταχθεί στην Βουλγαρική Αγροτική Εθνική Ένωση. Η συμμαχία έλαβε 17 έδρες όμως η BZNS κέρδισε μια σαρωτική νίκη. Στις εκλογές του Νοέμβρη του 1923 το κόμμα ήταν μέλος της νικηφόρας Δημοκρατικής συμμαχίας.
Στις εκλογές του 1927 το κόμμα κέρδισε 11 έδρες συμμετέχοντας σε μια συμμαχία με την Βουλγαρική Αγροτική Εθνική Ένωση-Τομόφ και το Εθνικό Φιλελεύθερο κόμμα-Kyorchev. Πριν από τις εκλογές του 1931 το κόμμα εντάχθηκε στον συνασπισμό κομμάτων Λαϊκή συμμαχία.
Μετά το  Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο το κόμμα συμμετείχε στις εκλογές για τη Συνταγματική Συνέλευση του 1946 αλλά δεν κατάφερε να κερδίσει μια θέση. Το κόμμα δεν έγινε μέρος του κυβερνώντος Πατριωτικό μέτωπο και η δράση του παύτηκε κατά τη κομουνιστική κυβέρνηση της χώρας.
Μετά την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος το κόμμα επανιδρύθηκε το 1990 και εντάχθηκε στην συμμαχία Ένωση Δημοκρατικών δυνάμεων (SDS). Ο Συνασπισμός κέρδισε το δεύτερο υψηλότερο αριθμό εδρών στις εκλογές για τη Συνταγματική Συνέλευση του 1990, αλλά κέρδισε και τις κοινοβουλευτικές εκλογές το επόμενο έτος. Για τις εκλογές του 1994 το Δημοκρατικό Κόμμα άφησε τον συνασπισμό και σχηματίζει την Ένωση Λαϊκής συμμαχίας και το  BZNS, κερδίζοντας δεκαοκτώ έδρες. Για τις εκλογές του 1997, το Δημοκρατικό Κόμμα προσχώρησε στο νικηφόρο συνασπισμό των Ενωμένων Δημοκρατικών Δυνάμεων μαζί με το SDS.
Το κόμμα παρέμεινε στη συμμαχία για τις εκλογές του 2001 όπου έχασε από το Εθνικό Κίνημα - Συμεών Β΄. Στις εκλογές του 2005 κέρδισε 20 έδρες.
Γιαν Καντάρ

Πρώιμα χρόνια

Ο Καντάρ γεννήθηκε στη Βουδαπέστη, πρωτεύουσα τότε, του Βασιλείου της Ουγγαρίας, το οποίο βρισκόταν υπό την δικαιοδοσία της Αυστροουγγαρίας, εκείνη την περίοδο. Καιρό πριν, οι γονείς του τον φέρουν στη Ρόζναβα, της Σλοβακίας, μέρος του νεοσύστατου κράτους της Τσεχοσλοβακίας, όπου και μεγάλωσε. Ο Καντάρ, μετά την εγκύκλια εκπαίδευσή του, ακολούθησε τη Νομική, όμως γρήγορα στράφηκε στο Κινηματογραφικό Τμήμα Κινηματογράφου της Τσεχοσλοβακίας (πιθανώς το τρίτο τέτοιο, σε όλη την Ευρώπη). Το τμήμα ήταν μέρος του σχολείου της Μπρατισλάβα, Βιομηχανίας Τεχνών. Εκεί γράφτηκε το 1938 και παρακολούθησε μαθήματα από τον Σλοβάκο, γνωστό σκηνοθέτη, Κάρελ Πλίτσκα, έως ότου το τμήμα κλείσει το 1939. Μετά τις πολιτικές αναταραχές της εποχής, το χωριό, όπου γεννήθηκε, πήρε ουγγρική ονομασία και έγινε μέρος της Ουγγαρίας, κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Με την εφαρμογή των αντιεβραϊκών νόμων, ο Καντάρ περιορίστηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Αργότερα είπε: «Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου, που συμπεριφερόμουν σαν Εβραίος: αρνήθηκα να αλλάξω και υπηρέτησε σε μία μονάδα με το κίτρινο περιβραχιόνιο και όχι με το άσπρο, το οποίο το έπαιρναν όσοι, τελικά, βαπτίστηκαν».

Σκηνοθεσία

Ο Γιαν Καντάρ ξεκίνησε τη σκηνοθετική του καριέρα στη Μπρατισλάβα της Σλοβακίας, μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, με το ντοκιμαντέρ, Na troskách vyrastá život (1945). Μετά από αρκετά ντοκιμαντέρ, που εξέφραζαν τις απόψεις του Κομμουνιστικού Κόματος, στο οποίο και εντάχθηκε, ο Καντάρ, μετακόμισε στην Πράγα, το 1947. Κατόπιν, επέστρεψε στην Μπρατισλάβα, προσωρινώς, και έκανε την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινίας το Katka, (1950). Από το 1952, ξεκίνησε μία μακρόχρονη συνεργασία με τον Έλμαρ Κλος, με ίσως μεγαλύτερο καρπό της συνεργασίας του Το μαγαζάκι της Κεντρικής Οδού, όπου και βραβεύτηκε με Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Τον Νοέμβριο του 1968, μετακόμισε στις ΗΠΑ και έκτοτε δε συνεργάστηκε ξανά με τον Κλος. Η υπόλοιπη σκηνοθετική του καριέρα έλαβε μέρος στις ΗΠΑ και στον Καναδά, όπου σκηνοθετούσε για την τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Στις ΗΠΑ, απέκτησε φήμη, καθώς έγινε καθηγητής σκηνοθεσίας, στο Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου.
Μπρους Μακάντλες ΙΙ

Βιογραφία

Ο Μακάντλες γεννήθηκε στις 8 Ιουνίου 1937 στην Βοστόνη της Μασαχουσέτης. Αμερικανός ανώτερος υπάλληλος ναυτικού τρίτης γενιάς, ο Μακάντλες ήταν ο γιος του Μπρους Μακάντλες και εγγονός του Γουίλις Μπράντλεϋ, και οι δυο τους ήρωες πολέμου. Αποφοίτησε από το λύκειο Woodrow Wilson της Καλιφόρνια το 1954. Με τον πατέρα του να έχει τιμηθεί με το Μετάλλιο της Τιμής, ο Μακάντλες ήταν βέβαιος ότι θα διοριζόταν στην στρατιωτική ακαδημία.
Το 1958 έλαβε πτυχίο επιστημών από την Ναυτική Ακαδημία των Ηνωμένων Πολιτειών, αποφοιτώντας δεύτερος, μετά τον μελλοντικό σύμβουλο ναυτικής ασφάλειας Τζον Πουάντεξτερ, σε μια τάξη 899 μαθητών, ανάμεσα στους οποίους και ο Τζον ΜακΚαίην. Κατά την επαγγελματική του καριέρα, έλαβε ένα μεταπτυχιακό στην εφαρμοσμένη μηχανική από το Πανεπιστήμιο Στάνφορντ το 1965 και ένα μεταπτυχιακό στην δημόσια διοίκηση από το Πανεπιστήμιο του Χιούστον το 1987.

Προσωπική ζωή

Ο Μακάντλες ήταν παντρεμένος με την Μπερνίς Ντόυλ Μακάντλες για 53 χρόνια και το ζευγάρι είχε δυο παιδιά : τον Μπρους ΙΙΙ (γενν. 15 Αυγούστου 1961) και την Τρέισι (γενν. 13 Ιουλίου 1963). Τα ενδιαφέροντά του περιλάμβαναν την φωτογραφία, τις πτήσεις και τις καταδύσεις. Απολάμβανε επίσης το σκι.
Σε ένα άρθρο του περιοδικού Smithsonian τον Αύγουστο του 2005 ο Μακάντλες εμφανίζεται να είπε ότι η ανωνυμία του θέματος είναι το καλύτερο χαρακτηριστικό του γνώρισμα. "Έχω το καπέλο κατεβασμένο ώστε να μην μπορείτε να δείτε το πρόσωπό μου και αυτό σημαίνει ότι θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε εκεί. Είναι ένα είδος εκπροσώπησης όχι του Μπρους Μακάντλες αλλά του ανθρώπινου είδους."
Στις 30 Σεπτεμβρίου 2010 ο Μακάντλες έκανε μήνυση στην βρετανίδα τραγουδίστρια Dido για παράνομη χρήση μιας φωτογραφίας της διαστημικής πτήσης του το 1984 για το εξώφυλλο του άλμπουμ της Safe Trip Home, η οποία έδειχνε τον Μακάντλες να "πετάει ελεύθερος" περίπου 320 πόδια μακριά από το διαστημόπλοιο Challenger. Η μήνυση αυτή δεν αναφερόταν σε παραβίαση πνευματικών δικαιωμάτων αλλά στην παραβίαση της προσωπικότητας αυτού. Η μήνυση ολοκληρώθηκε εξωδικαστικά στις 14 Ιανουαρίου 2011.
Ο Μακάντλες έγραψε τον πρόλογο στο βιβλίο του Ντουάιντ Στήβεν-Μπονιέκι Live TV from Orbit.
Ανδρόνικος Ασάν Ζαχαρίας

Κληρονόμος Χαλανδρίτσας, Βελίγοστης και Αρκαδίας

Ήταν γιος του Κεντυρίων Α΄ Ζαχαρία, βαρώνου της Βελίγοστης, του Δαμαλά και της Χαλανδρίτσας, και αδελφός της Μαρίας Ζαχαρία πριγκίπισσας  της Αχαΐας. Κληρονόμησε από τον πατέρα του την βαρονία της Χαλανδρίτσας, (1382) και μέσω του γάμου του κληρονόμησε την βαρονία της Αρκαδίας. Η Βαρωνία της Βελίγοστης που κατείχε ο πατέρας κατακτήθηκε με τον θάνατο του (1382) από το Δεσποτάτο του Μυστρά. Ο πατέρας του ήταν ένας από τους ισχυρότερους βαρόνους στο πριγκιπάτο της Αχαΐας, έγινε Μέγας Κοντόσταυλος, κυβέρνησε την Τροιζήνα, την Χαλανδρίτσα Αχαΐας και την Αλισσό Αχαΐας.

Συμμαχία με τον γαμπρό του Πέτρο των Ναβαρραίων

Ο Κεντυρίων Α΄ πέθανε γύρω στο 1282 και ο Ανδρόνικος κληρονόμησε όλα τα εδάφη και τους τίτλους του, έγινε επίσης Μέγας Κοντόσταυλος της Αχαΐας.
Παντρεύτηκε την κόρη του βαρώνου της Αρκαδίας Εράρδου Γ΄ Μαύρου και με τον θάνατο του πεθερού του χωρίς γιο (1388) προστέθηκαν στις κτήσεις του και η Αρκαδία (σημερινή Κυπαρισσία). Ο Καταλανός γαμπρός του Πέτρος του Σαν Σουπεράνο, σύζυγος της αδελφής του Μαρίας Β΄ Ζαχαρία έγινε πρόεδρος στην Εταιρεία των Ναβαρραίων, βάιλος στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας (1386 - 1396) και κατόπιν πρίγκιπας της Αχαΐας (1396 - 1402).
Ο Ανδρόνικος Ασάν μαζί με τον Πέτρο του Σαν Σουπεράνο ηττήθηκαν και αιχμαλωτίστηκαν από τους Βυζαντινούς του Μυστρά (4 Ιουνίου 1395), ελευθερώθηκαν τον Δεκέμβριο αφού πλήρωσαν οι Βενετοί τα τεράστια λύτρα που έφταναν τα 50.000 Υπέρπυρα.. Ο Πάπας Βονιφάτιος Θ΄ του έστειλε επιστολή στην οποία του δήλωσε την προστασία του και τον παρότρυνε να προχωρήσει σε εκστρατεία εναντίον των Οθωμανών.
Δικαστικό Συμβούλιο

Ποινική προδικασία

Η κύρια λειτουργία τους εντάσσεται στο πλαίσιο της ποινικής προδικασίας, η οποία είναι ούτως ή άλλως κυρίως γραπτή. Έχουν το ρόλο "ανεξάρτητου τρίτου" που αξιολογεί τα κατά την προδικασία από άλλους (ανακριτή, προανακριτικό υπάλληλο, εισαγγελέα) συλλεγμένα στοιχεία, επιλύουν διαφωνίες και αμφισβητήσεις για ενέργειες της προδικασίας (μεταξύ ανακριτή και εισαγγελέα ή κατηγορουμένου και ανακριτή) και αποφασίζουν για τη διενέργεια ιδιαίτερα επαχθών για τον κατηγορούμενο ανακριτικών πράξεων (άρση τραπεζικού ή τηλεφωνικού απορρήτου κλπ.). Συγκεκριμένα το Συμβούλιο αποφασίζει για το πέρας της ανάκρισης σε βαριά πλημμελήματα και σε κακουργήματα και για το αν υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις για την ενοχή του κατηγορουμένου ή όχι, οπότε και ανάλογα εκδίδει παραπεμπτικό ή απαλλακτικό βούλευμα. Αν τα στοιχεία είναι επαρκή, η υπόθεση παραπέμπεται στο ακροατήριο για να δικαστεί σε δημόσια και προφορική διαδικασία. Αν όχι, το Συμβούλιο αποφασίζει ότι δεν πρέπει να απαγγελθεί κατηγορία και η ποινική διαδικασία λήγει εκεί. Περαιτέρω αρμοδιότητες του Συμβουλίου στο πλαίσιο της ποινικής προδικασίας είναι (επιλεκτικά): αποφασίζει σε περίπτωση διαφωνίας ανακριτή και εισαγγελέα για την προσωρινή κράτηση ή όχι του κατηγορουμένου, αποφασίζει την άνευ όρων ή υπό όρους αποφυλάκιση προσωρινά κρατούμενου κατηγορουμένου, αποφασίζει ως μόνο αρμόδιο την άρση τηλεφωνικού απορρήτου στο πλαίσιο ανάκρισης ή προανάκρισης, αποφασίζει αν συντρέχει λόγος εξαίρεσης του εισαγγελέα ή του ανακριτή στο στάδιο της προδικασίας αν υποβληθεί σχετικό αίτημα, κηρύσσει μετά από σχετικό αίτημα την ακυρότητα ανακριτικών πράξεων κατά το στάδιο της προδικασίας και διατάσσει την επανάληψή τους, διατάσσει ανάλυση DNA αν το κρίνει απαραίτητο κατά τις προϋποθέσεις του νόμου. Όταν το Συμβούλιο κρίνει το πέρας της ανάκρισης ή αποφασίζει για ζητήματα που ανέκυψαν κατά την ανάκριση, δεν επιτρέπεται να συμμετέχει στη σύνθεση ο ανακριτής της υπόθεσης.
Κατά των βουλευμάτων του Συμβουλίου επιτρέπεται υπό προϋποθέσεις η άσκηση ενδίκων μέσων.

Έκδοση στην Αλλοδαπή

Το Συμβούλιο Εφετών είναι επίσης αρμόδιο να αποφασίζει την έκδοση ή όχι ατόμων, όταν έχει υποβληθεί σχετικό αίτημα από ξένο κράτος. Στην περίπτωση αυτή κατ’ εξαίρεσιν συνεδριάζει δημόσια και όχι κεκλεισμένων των θυρών.

Εκτέλεση Ποινών

Στο στάδιο της εκτέλεσης των ποινών, αφού δηλαδή έχει ολοκληρωθεί η δίκη και ο κατηγορούμενος έχει καταδικαστεί σε στερητική της ελευθερίας ποινή, το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών έχει αρμοδιότητα να επιλύει ζητήματα που ανακύπτουν μετά από αίτηση του κρατουμένου ως Δικαστήριο Εκτέλεσης Ποινών. Εκδικάζει προσφυγές κρατουμένων κατά αποφάσεων του Συμβουλίου Φυλακής, προσφυγές κατά απόρριψης αίτησης άδειας απουσίας, σε περίπτωση απόρριψης της αίτησης για άδεια ημιελεύθερης διαβίωσης, αποφασίζει μετά από αίτηση του κρατουμένου για τμηματική έκτιση της ποινής του ή για παροχή κοινωφελούς εργασίας. Το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών ως Δικαστήριο Εκτέλεσης Ποινών είναι επίσης το δευτεροβάθμιο όργανο κρίσης των αποφάσεων του Πειθαρχικού Συμβουλίου των Φυλακών, το οποίο κρίνει πειθαρχικά παραπτώματα κρατουμένων.
Μια ξεχωριστή μέρα

Υπόθεση

Στις 6 Μαΐου 1938 ο Χίτλερ επισκέπτεται την φασιστική Ιταλία του Μουσολίνι και το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της Ρώμης ετοιμάζεται για να πάει στην εκδήλωση που έχει οργανωθεί προς τιμήν του. Η Αντονιέτα (Σοφία Λόρεν), μια όμορφη νοικοκυρά, σύζυγος του Εμανουέλε (Τζον Βέρνον) ενός άνδρα με φασιστικές πεποιθήσεις και μητέρα έξι κακομαθημένων παιδιών, ετοιμάζει σύζυγο και παιδιά για την παρέλαση και μένει στο σπίτι για να το τακτοποιήσει. Στην άδεια πλέον πολυκατοικία στην οποία μένει, βρίσκεται και άλλος ένας ένοικος, ο δημοσιογράφος Γκαμπριέλε (Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι), που είναι ομοφυλόφιλος μάχεται ενάντια στον φασισμό. Κάποια στιγμή ο παπαγάλος της Αντονιέτα το σκάει και πηγαίνει και κάθεται δίπλα από το πρεβάζι του παραθύρου του Γκαμπριέλε. Το περιστατικό αυτό αποτελεί την αιτία για την οποία ο Γκαμπριέλε και η Αντονιέτα γνωρίζονται και περνάνε ολόκληρη τη μέρα μαζί. Οι δυο αυτοί άγνωστοι μέχρι πρότινος άνθρωποι πρόκειται να ανοίξουν τις καρδιές τους ο ένας στον άλλον και να εξομολογηθούν πράγματα που δεν έχουν αποκαλύψει σε κανέναν. Όταν η μέρα τελειώσει όμως οι δυο θα πρέπει να αποχωριστούν, ο Γκαμπριέλε θα συλληφθεί για τη δράση του κατά του φασισμού κι η Αντονιέτα θα πρέπει να συνεχίσει να υπακούει τις διαταγές του συζύγου της.

Πληροφορίες παραγωγής

Η ταινία γυρίστηκε στο μεγαλύτερο της μέρος σε ένα διαμέρισμα, που βρίσκεται στις πολυκατοικίες «Φεντερίτσι», εργατικές κατοικίες που ανεγέρθηκαν κατά τη δεκαετία του '30 με πρωτοβουλία του Μουσολίνι. , ενώ τα εξωτερικά γυρίσματα αφορούν κυρίως το χώρο γύρω από τις πολυκατοικίες. Η παραγωγή έγινε από τον σύζυγο της Σοφία Λόρεν, Κάρλο Πόντι, ενώ το σενάριο γράφτηκε από τον σκηνοθέτη της ταινίας Έττορε Σκόλα, σε συνεργασία με τον δημοσιογράφο Μαουρίτσιο Κοστάντσο και τον Ρουτζέρο Μάκκαρι. Στην ταινία έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο η ανιψιά της Σοφία Λόρεν και εγγονή του Μουσολίνι, Αλεσάντρα Μουσολίνι, νυν πολιτικός. Η Λόρεν εμφανίστηκε στην ταινία με μακιγιάζ που επιμελήθηκε ο Φραντσέσκο Φρέντα, προκειμένου να πείσει ότι μπορούσε να υποδυθεί τη νοικοκυρά.
Ιρέκ Ζαρίποφ

Βιογραφία

Ο Ιρέκ Ζαρίποφ γεννήθηκε στις 27 Μαρτίου 1983 στο Στερλιταμάκ. Γονείς του είναι οι Αϊράτ Γκαμπντουλχαμάτοβιτς και Βασίλια Μουσταφίνοβνα Ζαρίποβι, εργαζόμενοι σε εργοστάσιο τούβλων.
Στο σχολείο, ο Ιρέκ ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα για το σκι και τη καλαθοσφαίριση, ενώ ασχολήθηκε με το ποδόσφαιρο, τη πυγμαχία και τη πάλη.
Το 2000, σε ηλικία 17 ετών, είχε σοβαρό ατύχημα. Ενώ οδηγούσε μια μοτοσικλέτα, τον χτύπησε ένα φορτηγό ΜΑΖ 9 τόνων. Στο νοσοκομείο τα δύο πόδια του ακρωτηριάστηκαν. Μετά από αυτό, ουσιαστικά δεν κινήθηκε για δύο χρόνια, και στη συνέχεια άρχισε να ανακτάει τη φυσική του φόρμα. Παρά την αναπηρία, αποφοίτησε από μια επαγγελματική σχολή και το Βασκιρικό Κολλέγιο Οικονομίας και Δικαίου. Άρχιζε να ασχολείται με τα αθλητικά στον σύλλογο Ιντέλ (πρώτος προπονητής του ήταν ο Φ. Ν. Γκαμπντούλιν).
Ο Ιρέκ προσπάθησε με διάφορα αθλήματα: σε ελαφρύ και βαρύ αθλητισμό, όπως το κολύμπι και το πινγκ-πονγκ. Το 2004 συμμετείχε στην εθνική ομάδα της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν στο πρωτάθλημα της Ρωσίας, όπου συναντήθηκε με την Ιρίνα Γκρόμοβα, προπονητή σκι και προπονητή διαδήματος, που τον προσκάλεσε να έρθει σε επαφή με τον προπονητή Σαλαβάτ Γκουμέροφ, γνωστός στο Μπασκορτοστάν. Ο Γκουμέροφ άρχισε να προετοιμάζει τον Ιρέκ να συμμετάσχει σε αγώνες σκι. Εκπαιδεύτηκε επίσης υπό την καθοδήγηση του Αμίρ Γκουμέροφ.
Το 2005 έγινε μέλος της παραολυμπιακής ομάδας της Ρωσίας. Την επόμενη χρονιά συμμετείχε στους Παραολυμπιακούς Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2006 στο Τορίνο, όπου κέρδισε την 4η θέση στα 7.5 χλμ.
Ένας γνήσιος θρίαμβος περίμενε τον Ιρέκ Ζαρίποφ στους Παραολυμπιακούς Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2010 στο Βανκούβερ, όπου έλαβε 4 χρυσά μετάλλια: στο δίαθλο στα 2.4 χλμ. (κυνηγητό) και στα 12.5 χλμ. Επίσης κέρδισε χρυσό στα σκι 15 και 10 χιλιομέτρων, ενώ στον αγώνα σκι 1 χιλιομέτρου κέρδισε ασημένιο μετάλλιο.
Τον Ιούνιο του 2010, ο Ιρέκ Ζαρίποφ εκπροσώπησε το Στερλιταμάκ στο Τρίτο Παγκόσμιο Κουρουλτάι των Μπασκίρ.
270 Αναχίτα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Αναχίτα υπολογίσθηκε σε 51 χιλιόμετρα. Ο φασματικός της τύπος είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,217. Η Αναχίτα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 15 ώρες και 4 λεπτά.
1218 Αστήρ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Αστέρος είναι άγνωστα.
Ηρώδης της Χαλκίδας

Βιογραφία

Ήταν γιος του Αριστοβούλου διαδόχου της Ιουδαίας (γιου τού Ηρώδη Α΄ του Μεγάλου) και της Βερενίκης. Μητέρα της Βερενίκης ήταν η Σαλώμη Α΄, αδελφή του Ηρώδη Α΄, δηλ. οι γονείς του ήταν εξαδέλφια. Αδέλφια του Ηρώδη ήταν ο Ηρώδης Αγρίππας Α΄ βασιλιάς της Ιουδαίας και η Ηρωδιάς. 
Νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Μαριάμνη και απέκτησε γιο τον Αριστόβουλο, που επίσης έγινε κυβερνήτης της Χαλκίδας. Όταν η Μαριάμνη απεβίωσε, ο Ηρώδης νυμφεύτηκε την ανιψιά του Βερενίκη, κόρη του αδελφού του Ηρώδη Αγρίππα Α΄.
Περί το 41 μΧ, έπειτα από αίτημα του Ηρώδη Αγρίππα Α΄, ο Αυτοκράτορας Κλαύδιος του χορήγησε τον τίτλο του κυβερνήτη της Χαλκίδας, μίας περιοχής βόρεια της Ιουδαίας, με τον τίτλο του βασιλιά. Τρία έτη μετά, έπειτα από το τέλος τού αδελφού του αυτού, τού δόθηκε η αρμοδιότητα του ναού της Ιερουσαλήμ και ορίστηκε αρχιερέας του ναού. Κατά τα επόμενα 4 έτη που ασκούσε το δικαίωμά του, όρισε δύο αρχιερείς, τον Ιωσήφ γιο του Καμύδους (44-46) και τον Ανανία, γιο του Νεδεβέου (π. 47-52).
Απεβίωσε το 48 μΧ και η Χαλκίδα δόθηκε στον ανιψιό του Ηρώδη Αγρίππα Β΄ βασιλιά της Ιουδαίας.
Αλεξάνδρα Παπαστεφάνου

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στα Τρίκαλα. Πήρε τα πρώτα μαθήματα πιάνου από τη μητέρα της, Τερψιχόρη Παπαστεφάνου, διευθύντρια της γνωστής Χορωδίας Τρικάλων. Σε ηλικία 7 ετών έδωσε ρεσιτάλ στον «Παρνασσό» και την επόμενη χρονιά εμφανίστηκε στον Βόλο.
Αποφοίτησε από το Ωδείο Αθηνών (τάξη Αλίκης Βατικιώτη) και συνέχισε τις σπουδές της στο Ωδείο Τσαϊκόφσκι της Μόσχας, την Ακαδημία Λιστ της Βουδαπέστης και με υποτροφία του ιδρύματος Aλ. Ωνάσης στο Πανεπιστήμιο Μπλούμινγκτον της Ιντιάνα, απ' όπου πήρε το Artist Diploma στην τάξη του διακεκριμένου καθηγητή και πιανίστα Γκιόρκι Σέμποκ. Ακόμα, παρακολούθησε μαθήματα πιάνου με τους H. Leigraf, A. Marchand και Alfred Brendel και σύνθεσης με τους Γ. Α. Παπαϊωάννου και F. Fox.
Έχει βραβευθεί στο Διεθνή Διαγωνισμό Bach του Τορόντο και στο Διεθνή Διαγωνισμό της Γενεύης (Βραβεία Liebstοckl και Fazioli) το 1986 και έχει τιμηθεί με το Βραβείο Μοτσενίγου της Ακαδημίας Αθηνών. Επίσης, τον Σεπτέμβριο του 1985 υπήρξε μία από τις 4 διπλωματούχους φιναλίστ του Διαγωνισμού πιάνου Clara Haskil στην Ελβετία.
Έχει εμφανιστεί, παίρνοντας καλές κριτικές, σε συναυλίες με ορχήστρες και ρεσιτάλ στην Ελλάδα (Φεστιβάλ Αθηνών, Επιδαύρου, Μέγαρο Μουσικής Αθηνών κ.ά.) και σε πολλές χώρες της Ευρώπης, στις ΗΠΑ και τη Λατινική Αμερική. Έχει επανειλημμένα παρουσιάσει ολοκληρωμένους κύκλους έργων: Σονάτες του Μπαλντασάρε Γκαλούπι, το Καλώς Συγκερασμένο Κλειδοκύμβαλο, τις Παραλλαγές Γκόλντμπεργκ και τις παρτίτες του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, όλες τις Σονάτες του Μότσαρτ και του Σούμπερτ, ολόκληρο το έργο του Ρόμπερτ Σούμαν, του Μορίς Ραβέλ και του Μπέλα Μπάρτοκ, καθώς και έργα σύγχρονων Ελλήνων συνθετών, ενώ συχνά ερμηνεύει σύγχρονη μουσική με έμφαση στο συνδυασμό πιάνου με κρουστά.
Έχει ασχοληθεί επίσης με τη σύνθεση και τη μελοποίηση Ελλήνων ποιητών. Έχει ηχογραφήσει πολλούς κύκλους έργων (Galuppi, Bach, Mozart, Γ.Α. Παπαϊωάννου) και πρόσφατα κυκλοφόρησε το CD του ρεσιτάλ της στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών με έργα Σούμαν.
Αυτήν την περίοδο διδάσκει στο "Ωδείο Φ. Νάκας", όπου είναι έφορος της Σχολής του Πιάνου.
Όμιλος Γ΄ Κόπα Αμέρικα 2015

Ο Όμιλος Γ΄ του Κόπα Αμέρικα 2015 ήταν ένας από τους τρεις ομίλους των εθνικών ομάδων που έλαβαν μέρος στο Κόπα Αμέρικα 2015. Περιλάμβανε τη Βραζιλία, την Κολομβία, το Περού και τη Βενεζουέλα. Οι αγώνες του ομίλου έλαβαν χώρα από τις 14 Ιουνίου του 2015 έως τις 21 Ιουνίου του 2015.

Αγώνες

Όλες οι ώρες είναι τοπικές, CLT (UTC−3).
Ιστορία του Μοντσερράτ

Το Μοντσερράτ κατοικούταν από ινδιάνους Αραγουάκ και Καρίμπ, σύμφωνα με τις καταγραφές του Χριστόφορου Κολόμβου κατά το δεύτερο ταξίδι το 1493. Ονόμασε το νησί Σάντα Μαρία ντε Μοντσεράτε στο όνομα της Ισπανίας, από την ευλογημένη παρθένα του μοναστηριού του Μοντσεράτ, το οποίο βρίσκεται στο όρος Μοντσεράτ στην Καταλονία. Το νησί περιήλθε στον έλεγχο της Βρετανίας το 1632, όταν μία ομάδα Ιρλανδών εγκαταστάθηκε εκεί για να διαφύγει από τις αντικαθολικές αντιδράσεις στα γειτονικά νησιά Άγιος Χριστόφορος και Νέβις. Η εισαγωγή σκλάβων από την Αφρική, κοινή πρακτική στα περισσότερα νησιά της Καραϊβικής, με σκοπό να δουλέψουν στις τροπικές φυτείες, ξεκίνησε αρκετά νωρίς. Ένα σημαντικό ποσοστό του πληθυσμού προήλθε από την Ιρλανδία (70% στα μέσα του 17ου αιώνα). Το Μοντσερράτ γνώρισε ακόμα δύο σύντομες περιόδους γαλλικής κατοχής: το 1664-1668 και το 1782-1784. Από τα μέσα του 19ου αι. υπήρξε αυτοδιοικούμενη αποικία εντός της Αποικίας των Υπήνεμων Νήσων (1871-1956) και της Ομοσπονδίας των Δυτικών Ινδιών (1956-1962).