Φίλιπ Ζιμπάρντο

Νεότερα χρόνια

O Ζιμπάρντο γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη στις 23 Μαρτίου του 1933, από οικογένεια μεταναστών της Σικελίας. Ολοκλήρωσε το πτυχίο του με τριπλή ειδίκευση στην ψυχολογία, την κοινωνιολογία και την ανθρωπολογία στο Κολέγιο του Μπρούκλιν το 1954, από όπου αποφοίτησε με άριστα. Ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό του (1955) και διδακτορικό του δίπλωμα (1959) στην ψυχολογία, στο Πανεπιστήμιο Γέιλ, με επιβλέποντα τον Νιλ Μίλερ (Neal E. Miller). Δίδαξε στο Πανεπιστήμιο Γέιλ από το 1959 έως το 1960. Από το 1960 μέχρι το 1967, διετέλεσε καθηγητής της ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Νέας Υόρκης. Από το 1967 έως το 1968, δίδαξε στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια. Εντάχθηκε ως επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ το 1968.

Παρόμοια πειράματα

Υπήρχαν πολλά ηθικά ζητήματα και ζητήματα έρευνας σχετικά με το αρχικό πείραμα. Μεταγενέστερα πειράματα με καλύτερους ελέγχους και ηθικά πρότυπα δεν έχουν αναπαράγει τα αποτελέσματα του πειράματος του Στάνφορντ. Αυτό έχει σημασία διότι η αναπαραγωγιμότητα είναι ένα σημαντικό μέρος της επιστημονικής διαδικασίας. Ένα από αυτά τα πειράματα εξέτασε τη δύναμη των ρόλων σε επιλεγμένες περιπτώσεις.
Tο 2006, επιχειρήθηκε από το BBC να επαναληφθεί το πείραμα του Ζιμπάρντο, εκτός από ορισμένα θέματα της έρευνας και ηθικά ζητήματα που διορθώθηκαν. Το νέο αυτό πείραμα, για τον λόγο ότι διεξήχθη αρκετά χρόνια αργότερα από το αρχικό, είχε περισσότερους περιορισμούς. Καθώς υπήρχαν περιορισμοί, υπήρχαν επίσης μεγάλες διαφορές. Η πρώτη διαφορά ήταν ο τρόπος με τον οποίο "φιλτραρίστηκαν" οι συμμετέχοντες. Στο πείραμα φυλάκισης του Στάνφορντ οι συμμετέχοντες έδωσαν μόνο συνεντεύξεις και, στη συνέχεια, ορισμένα τεστ προσωπικότητας. Στο πείραμα του BBC χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά ψυχομετρικά τεστ, τα οποία συνδύασαν μια σειρά από τεστ προσωπικότητας, συμπεριφοράς και διάθεσης. Αυτά τα τεστ ήταν αυτοαναφοράς. Το δεύτερο μέτρο "φιλτραρίσματος" των συμμετεχόντων ήταν μια τηλεφωνική συνέντευξη . Αν είχαν περάσει με επιτυχία τα δύο πρώτα στάδια, ακολουθούσε το τελευταίο που ήταν μια πλήρης κλινική συνέντευξη. Η δεύτερη διαφορά ήταν πως οι συμμετέχοντες είχαν οριστεί είτε να είναι φύλακες είτε κρατούμενοι. Το Πείραμα φυλάκισης του Στάνφορντ χρησιμοποίησε την τυχαία ανάθεση για να οργανώσει τους συμμετέχοντες σε δύο ομάδες. Το πείραμα του BBC χρησιμοποίησε τα ψυχομετρικά τεστ για να ταξινομήσει τους 15 συμμετέχοντες σε 5 ομάδες των 3, βασισμένες σε ένα προφίλ που περιλάμβανε ψυχολογικές διαστάσεις όπως η κοινωνική κυριαρχία και ο αυταρχισμός. Από αυτές τις 5 ομάδες σε 1 άτομο ανατέθηκε τυχαία να είναι φρουρός και 2 να είναι φυλακισμένοι, έτσι ώστε το ψυχολογικό προφίλ της σύνθεσης και των δύο ομάδων να είναι παρόμοιο. Οι κρατούμενοι του πειράματος φυλάκισης του Στάνφορντ είχαν πράγματι συλληφθεί για εγκλήματα που δεν διέπραξαν. Το BBC δεν μπορούσε να το κάνει αυτό, γιατί είναι παράνομο και θεωρήθηκε ανήθικο, ακόμα και όταν συνέβη αυτό. Με αυτόν τον τρόπο θα μπορούσε επίσης να επηρεάσει άσκοπα τα αποτελέσματα, δεδομένου ότι έχει λίγο να κάνει με το θέμα της έρευνας και είναι ένα είδος ελέγχου από τη μεριά των ερευνητών του τι συμβαίνει.
Τα αποτελέσματα του πειράματος του BBC ήταν ότι υπήρχαν περισσότερες από μια συγκρούσεις στο εσωτερικό των δύο ομάδων από ό,τι μεταξύ των δύο ομάδων. Ο Ζιμπάρντο επέκρινε το πείραμα του BBC, ισχυριζόμενος ότι κάτι πρέπει να έγινε λάθος, δεδομένου ότι τα αποτελέσματα ήταν διαφορετικά και επίσης, ότι είπαν ψέματα για το πώς επιλέχθηκαν ποιοι θα είναι οι φυλακισμένοι και ποιοι οι φύλακες.

To Φαινόμενο του Εωσφόρου

Το βιβλίο του Ζιμπάρντο, To Φαινόμενο του Εωσφόρου (The Lucifer Effect), πήρε τον τίτλο του από τη μεταμόρφωση του Εωσφόρου σε Σατανά. Σύμφωνα με τη χριστιανική θεολογία, ο Εωσφόρος ήταν κάποτε ο αγαπημένος άγγελος του Θεού, μέχρι που αμφισβήτησε την εξουσία του Θεού και ρίχτηκε στην κόλαση με όλους τους υπόλοιπους έκπτωτους αγγέλους. Έτσι, ο Ζιμπάρντο χρησιμοποίησε  αυτόν τον τίτλο για να εξηγήσει πώς οι καλοί άνθρωποι γίνονται κακοί. Ο κύριος συλλογισμός του Ζιμπάρντο σχετικά με το γιατί οι καλοί άνθρωποι κάνουν απαίσια πράγματα, είναι ότι συμβαίνει αυτό λόγω των περιστασιακών επιρροών και της δύναμης που δίνει η εξουσία.
Το Φαινόμενο του Εωσφόρου γράφτηκε ως απάντηση στα ευρήματά του, στο Πείραμα φυλάκισης του Στάνφορντ. Ο Ζιμπάρντο  πιστεύει ότι τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας θα μπορούσαν να παίξουν έναν ρόλο στο πώς εκδηλώνονται βίαιες ή παθητικές ενέργειες. Στο βιβλίο, ο Ζιμπάρντο λέει ότι οι άνθρωποι δεν μπορούν να οριστούν ως «καλοί» ή «κακοί», επειδή έχουμε την ικανότητα να ενεργούμε ως και τα δύο, αναλόγως την κατάσταση. Σύμφωνα με τον Ζιμπάρντο, «Οι καλοί άνθρωποι μπορούν να προκληθούν, να παρασυρθούν, και να μυηθούν σε κακές συμπεριφορές. Μπορούν επίσης να οδηγηθούν στο να ενεργούν με παράλογους, ανόητους, αυτοκαταστροφικούς, αντικοινωνικούς και απερίσκεπτους τρόπους όταν είναι βυθισμένοι σε "σύνολο καταστάσεων" που έχει αντίκτυπο στην ανθρώπινη φύση, με τρόπους που προκαλούν την δική μας αίσθηση της σταθερότητας και τη συνοχή της ατομικής προσωπικότητας, του χαρακτήρα και της ηθικής.»
Επισημαίνει, επίσης, ότι εμείς, ως άνθρωποι, θέλουμε να πιστεύουμε στην αμετάβλητη καλοσύνη των ανθρώπων και στη δύναμη που έχουμε για να αντισταθούμε σε περιστασιακές και εξωτερικές πιέσεις και πειρασμούς. Στο κεφάλαιο 12, «Διερευνώντας την  Κοινωνική Δυναμική: Ισχύς, συμμόρφωση και υπακοή»,  ο Ζιμπάρντο αναφέρει ότι  η κοινωνική πίεση, η επιθυμία να είναι κάποιος άνετος (cool), ο φόβος της απόρριψης και απλά το να είναι μέρος μιας ομάδας, είναι τα κομβικά σημεία για  την παράλογη συμπεριφορά  στο χαρακτήρα του.