google/wiki40b huggingface dataset:
Απόστολος Χατζηχρήστος

Η ζωή του

Γεννήθηκε το 1904 (κατ' άλλους το 1901 ή 1903), στο Κοκαριαλί, ένα προάστιο της Σμύρνης στη  Μικρά Ασία και καταγόταν από πλούσια οικογένεια. Από μικρή ηλικία μαθήτευσε στη μουσική μαθαίνοντας πιάνο, κιθάρα και ακορντεόν. Όταν το 1919 ο ελληνικός στρατός αποβιβάστηκε στη Σμύρνη ο Χατζηχρήστος κατετάγη εθελοντής. Μετά την μικρασιατική καταστροφή η οικογένειά του διέφυγε στην Ελλάδα ο ίδιος όμως σε κάποια μάχη συνελήφθη αιχμάλωτος από τον τουρκικό στρατό και έμεινε κρατούμενος για τρία χρόνια σε κάποιο στρατόπεδο από όπου κατάφερε τελικά να δραπετεύσει με τη βοήθεια ενός συγκρατούμενου θείου του. Η ημέρα που δραπέτευσε ήταν εορτή του Σταυρού (14 Σεπτεμβρίου) και είναι χαρακτηριστικό πως σε όλη του τη ζωή ο Χατζηχρήστος κάθε χρόνο τέτοια ημέρα δεν έτρωγε ούτε έπινε τίποτα.
Αφού ήρθε στην Ελλάδα, και βρήκε την οικογένειά του στην Τζιά, εγκαταστάθηκε στον Πειραιά, στα προσφυγικά (παράγκες) του Μικρολίμανου (τότε Τουρκολίμανο). Σύντομα βρήκε δουλειά σε εργοστάσιο σωληνουργίας ως οξυγονοκολλητής ενώ παράλληλα εκπαιδευόταν σε διάφορα λαϊκά μουσικά όργανα όπως μπουζούκι, μπαγλαμά κ.ά. Παντρεύτηκε το 1929 τη Γαριφαλή με την οποία και απέκτησε δύο κόρες τη Βαγγελίτσα και την Πόπη. Την ίδια χρονιά ξεκίνησε να ασχολείται εντατικά με το μπουζούκι. Άρχισε να εμφανίζεται σε μικρές ταβέρνες στον Πειραιά (Δραπετσώνα, Κερατσίνι) με άλλους σπουδαίους ρεμπέτες της εποχής, ενώ λίγο αργότερα μπήκε στην περίφημη "Τετράδα του Περαία" (1933) όταν και έγινε τότε αντιληπτός από τον Μίνο Μάτσα. Τελικά στη δισκογραφία πρωτοεμφανίστηκε το 1938 όπου μαζί μα τον Βαμβακάρη απετέλεσε σπουδαίο ρεμπέτικο σχήμα.
Συνέχισε να εργάζεται σε διάφορα μαγαζιά τόσο στη διάρκεια της Κατοχής, ενώ συμμετείχε και σε αντιστασιακές ομάδες, όσο και μετά την απελευθέρωση. Μετά τον πόλεμο συνέχισε και την ηχογράφηση τραγουδιών. Τη δεκαετία του 1950 μαζί με άλλα γνωστά ονόματα του ρεμπέτικου έκανε περιοδείες σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας.
Πέθανε τον Ιούνιο του 1959 από καρκίνο στους πνεύμονες.

Το έργο του

Ο Απόστολος Χατζηχρήστος ηχογράφησε 85 τραγούδια των οποιών έγραψε ο ίδιος την μουσική και τα περισσότερα από τα οποία τα τραγούδισε και ο ίδιος. Συνήθως δε έγραφε ο ίδιος και τους στίχους των τραγουδιών του. Τραγούδησε όμως και τραγούδια άλλων συνθετών π.χ. του Βαμβακάρη, του Παπαπαϊώννου, του Τσιτσάνη κ.α. Συνολικά η φωνή του αποτυπώθηκε σε περισσότερα από 125 τραγούδια. Τα πρώτα τραγούδια που ηχογράφησε ήταν το Γιατί σκληρή και άπονη και Έχω βαθιά τον πόνο το 1938. Μετά την κήρυξη του πολέμου το 1940 έγραψε τα πατριωτικά τραγούδια Στης Αλβανίας τα βουνά, Αέρα οι φαντάροι μας και Αποχαιρετισμός στην Αλβανία.
Εξήντα από τα ογδονταπέντε τραγούδια του Απόστολου Χατζηχρήστου έχουν το ύφος καντάδας και ερμηνεύτηκαν από περισσότερους τραγουδιστές μαζί. Η φωνή του δε ήταν εκφραστική, με μεγάλες φυσικές δυνατότητες, άρτια τεχνική και γεμάτη συναίσθημα.

Πηγή

Απόστολος Χατζηχρήστος του Πάνου Σαββόπουλου, ένθετο Βιβλιοθήκη της εφημερίδας Ελευθεροτυπία- 21 Μαίου 2010
Επίτροπος Περιφερειακής Πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Περιφερειακή Πολιτική Ευρωπαϊκής Ένωσης

Η Περιφερειακή Πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αποτελεί τμήμα της επενδυτικής πολιτικής της Ένωσης.
Βασικό σκοπός της Περιφερειακής Πολιτικής είναι η μείωση των οικονομικών, εδαφικών αλλά και κοινωνικών ανισοτήτων που επικρατούν μεταξύ των περιφερειών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τα προγράμματα τα οποία υπάρχουν, αποτελούν και πολιτική αλληλεγγύης στις αναπτυσσόμενες Περιφέρειες της Ένωσης.
Καστίλλη-Λα Μάντσα

Ιστορία

Η ιστορία της Καστίλλης ξεκινά μεταξύ του 8ου και 14ου αιώνα, όπου γίνονταν μάχες με τους Χριστιανούς και τους Μουσουλμάνους. Οι Μουσουλμάνοι κατείχαν τις περιοχές στις οποίες αντιστοιχούν οι σημερινές κοινότητες της Αραγωνίας και της Καστίλλης-Λα Μάντσα, οι οποίες αργότερα απελευθερώθηκαν σταδιακά από τους Ισπανούς, ενώ το 1085 κατακτήθηκε από τον Αλφόνσο ΣΤ´ και η πρωτεύουσα του μουσουλμανικού βασιλείου Τάιφα του Τολέδο, Τολέδο, το οποίο έπειτα μετασχηματίστηκε στο χριστιανικό πλέον Βασίλειο του Τολέδο υποταγμένο στο Βασίλειο της Καστίλης. Ωστόσο τα εδάφη της περιοχής συνέχισαν να διεκδικούνται από μουσουλμάνους και χριστιανούς τα επόμενα χρόνια. Οι Ισπανοί το 1177 κατέκτησαν την Κουένκα, ενώ κατέλαβαν και τις δυτικές περιοχές Καλατράβα, Αλκούδια και Αλκαράθ. Υπεύθυνος ήταν ο Αλφόνσο ο 8ος τις χρονιές 1158-1214. Το 1212 ξέσπασε πόλεμος στην Λας Νάβας ντε Τολόσα.
Το 1605 ο Μιγκέλ Θερβάντες γράφει το βιβλίο του «Δον Κιχώτης», στο οποίο αφηγείται την ιστορία ενός ιππότη που θέλει να σώσει τον Κόσμο.
Αυτόνομη Κοινότητα έγινε στις 15 Νοεμβρίου 1978 και χωρίστηκε από τη Μαδρίτη.
Ιερός Ναός Αγίου Βασιλείου (Βαβουλέδω - Παλιά Ρούματα Κισάμου)

Ιερός Ναός Αγίου Βασιλείου (Βαβουλέδω - Παλιά Ρούματα Κισάμου). Ο ναός του Αγίου Βασιλείου στον οικισμό Βαβουλέδω των Παλαιών Ρουμάτων Κισάμου κτίστηκε κατά το β’ μισό του 19ου αι., ως επέκταση του ναού του Σωτήρος Χριστού, με τον οποίο επικοινωνεί με άνοιγμα στο νότιο τοίχος. Ο αρχικός ναός διασώζει σε μεγάλο βαθμό τον τοιχογραφικό διάκοσμο, ο οποίος χρονολογείται με επιγραφή στα 1461. Οι τοιχογραφίες είναι έργο ικανού ζωγράφου και δείγμα της εξελιγμένης Παλαιολόγειας τέχνης στην Κρήτη.
Γλυκά μυστικά

Υπόθεση

Μία συνταγή για σοκολάτα μπορεί να σου φέρει περιουσία. Δεν μπορεί όμως να σου αποβάλλει την ανάγκη για αγάπη και αποδοχή. Όταν η μητέρα της Ροσίτα πεθαίνει όσο εκείνη είναι ακόμα παιδί, η γιαγιά της η Ντούλσε, αναλαμβάνει να τη μεγαλώσει. Ως κοριτσάκι η Ροσίτα δεν ήταν και τόσο όμορφη. Αλλά, η αγάπη και η επιρροή της γιαγιάς της, την έκανε να αναπτύξει ένα πανέμορφο εσωτερικό κόσμο. Ωστόσο καθώς η Ροσίτα μεγάλωνε, οι συνομήλικοι της την "πείραζαν", εξαιτίας της εμφάνισής της.
Παρ'όλα αυτά, η Ροσίτα έκανε φίλους, παρότι οι φιλίες της δεν ήταν και τόσο αληθινές. Τα παιδιά πλησίαζαν τη Ροσίτα επειδή μοιραζόταν μαζί τους τις πιο νόστιμες σοκολάτες που είχανε φάει ποτέ. Η Ροσίτα τις έφτιαχνε βάση μιας παλιάς οικογενειακής συνταγής, μιας συνταγής που γνώριζαν μόνο η ίδια και η γιαγιά της.
Η ζωή της Ροσίτα παίρνει μια απρόσμενη τροπή, όταν ο παππούς της, Χουάν Αμάδο, της προσφέρει την περιουσία του: Μία δυναστεία στημένη πάνω στη μυστική συνταγή της σοκολάτας. Και ενώ μόλις η Ροσίτα έγινε κληρονόμος αυτής της περιουσίας, η κοπέλα ερωτεύεται τρελά τον Μπρους Ρέμινγκτον, έναν άντρα που είναι αρραβωνιασμένος με μια άλλη γυναίκα. Η Ροσίτα γνωρίζει ταυτόχρονα την αγάπη και τη προδοσία, καθώς προσπαθεί να βρει την πραγματική ευτυχία, η οποία όμως, δεν μπορεί να αποκτηθεί μέσω του πλούτου της αμύθητης περιουσίας που κατέχει.
Λουάντα

Γεωγραφία

Η Λουάντα βρίσκεται στην Επαρχία Λουάντα, βόρεια του ποταμού Κουάνζα (ποταμός).

Πληθυσμός

Ο πληθυσμός της Λουάντας υπολογίστηκε το 2001 στους περίπου 2.800.000 κάτοικους. Οι κάτοικοι της πόλης ανήκουν κατά μέγιστο ποσοστό σε αφρικάνικες εθνότητες, όπως τους Κιμπουντού και Μπακογκό. Ομιλείται η πορτογαλική γλώσσα αλλά και οι ντόπιοι διάλεκτοι των Μπαντού.

Ιστορία

Η πόλη ιδρύθηκε από τους Πορτογάλους το 1575 και είχε αρχικά το όνομα Σάο Πάολο ντε Λουάντα. Είναι το διοκητικό κέντρο της Αγκόλας από το 1627 και μετά (με εξαίρεση την περίοδο από το 1640 μέχρι το 1648). Μέχρι το 1850 είναι το σημαντικότερο κέντρο για το Εμπόριο σκλάβων με την Βραζιλία. Μετά την ανεξαρτησία ένα μεγάλο μέρος του πορτογαλικού πληθυσμού εγκαταλείπει την πόλη. Επίσης και ο μακροχρόνιος εμφύλιος πόλεμος άφησε τα ίχνη του και στην Λουάντα.
Φρίντριχ Λάιμπνιτς

Βίος

Γεννήθηκε στο Άλτενμπουργκ (Altenburg) και ήταν υιός του Αμβρόσιου Λάιμπνιτς (Ambrosious Leibniz), δημοσίου υπαλλήλου, και της Άννας Ντόιερλιν (Anna Deuerlin), γυναίκας αριστοκρατικής καταγωγής.
Το 1622 ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό του στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας και έγινε αναλογιστής στο ίδρυμα αυτό. Από τον πρώτο του γάμο απέκτησε δύο τέκνα, τον Γιόχαν Φρίντριχ (Johann Friedrich) και την Άννα Ρόζινα (Anna Rosina). Από τον δεύτερο γάμο του δεν απέκτησε τέκνα και η σύζυγός του απεβίωσε το 1643. Το 1644 παντρεύτηκε την Καταρίνα Σμούκ (Catharina Schmuck), κόρη αναγνωρισμένου νομικού, με την οποία απέκτησε έναν υιό, τον μέγα φιλόσοφο, επιστήμονα και πολυμαθή Γκότφριντ Βίλχελμ Λάιμπνιτς.
Στα 1646 ο Φρίντριχ Λάιμπνιτς έγινε αντιπρόεδρος του Τμήματος Φιλοσοφίας και καθηγητής της Ηθικής Φιλοσοφίας στην Λειψία, ενώ διατήρησε και την θέση του αναλογιστή. Απεβίωσε στην Λειψία.
Γκρέντιτσε (Μπρτσκο)

Γεωγραφία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!
Το χωριό ευρίσκεται επί της συμβολής των ποταμών Γκάμπελα και Σάβα (παραποτάμου του Δούναβη).

Ιστορία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!
Ubuntu Kylin

Ιστορικό

Το 2013 η Canonical Ltd. ήρθε σε συμφωνία με το Υπουργείο Βιομηχανίας και Πληροφορικής της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας με στόχο την συνεργασία των δύο πλευρών για την ανάπτυξη λειτουργικού συστήματος με βάση το Ubuntu το οποίο θα ενσωμάτωνε δυνατότητες που θα στόχευαν στην κινεζική αγορά. Το Ubuntu Kylin μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε επιτραπέζιους και φορητούς υπολογιστές.
Η πρώτη έκδοση ήταν η 13.04 και παρουσιάστηκε στις 25 Απριλίου 2013, την ίδια ημέρα που παρουσιάστηκε και η αντίστοιχη έκδοση του Ubuntu. Στη διανομή περιλαμβάνεται υποστήριξη για κινέζικα πληκτρολόγια και κινέζικα ημερολόγια.
Από την έκδοση 14.10 και μετά περιλαμβάνεται και το πρόγραμμα προσθαφαίρεσης λογισμικού Ubuntu Kylin Software Center (UKSC) καθώς και ένα βοήθημα (αγγλ. utility) που ονομάζεται Youker Assistant και διευκολύνει τους χρήστες σε διάφορες καθημερινές εργασίες τους στον υπολογιστή.
Εθνική Μεξικού (καλαθοσφαίριση ανδρών)

Ιστορία

Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1960, η ομάδα του Μεξικού ήταν μια σημαντική δύναμη στην παγκόσμια σκηνή. Κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936, τερμάτισε 4η το 1948 και 5η το 1968.
Η πρώτη σημαντική επιτυχία της ομάδας ήρθε στο Αμερικανικό Πρωτάθλημα του 2013, στο οποίο η ομάδα του Μεξικού κατέλαβε την πρώτη θέση.

Στατιστικά

Για το 2015, η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών του Μεξικού βρισκόταν στη 31η θέση της Παγκόσμιας Κατάταξης της FIBA.
Στέφανος Βασιλειάδης

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1933 στη Δράμα. Σπούδασε αρχικά μουσική με τον Γιάννη Ναλπαντίδη και βυζαντινή μουσική με τον Αθανάσιο Κωνσταντινίδη. Αργότερα συνέχισε σπουδές ανώτερων θεωρητικών στο Ελληνικό Ωδείο (με τους Ουρανία Αρτέμη-Ιωαννίδου και Γ.Α. Παπαϊωάννου), αποφοιτώντας με Άριστα.
Ασχολήθηκε με τη μελέτη και διάδοση της ελληνικής παραδοσιακής μουσικής, με μουσικολογικές έρευνες λαογραφικών και ακουστικών στοιχείων (σχημάτισε αρχείο φυσικών και ανθρωπογενών ήχων κατά περιοχές) και με τη μελέτη και αρχειοθέτηση της σύγχρονης ελλ. μουσικής. Από τους πρωτεργάτες της ηλεκτρονικής μουσικής στην Ελλάδα, ήταν παράλληλα γενικός γραμματέας και διευθυντής του Κέντρου Σύγχρονης Μουσικής Έρευνας (ΚΣΥΜΕ).
Από το 1953, καθηγητής Ωδικής σε δημόσια και ιδιωτικά σχολεία (από το 1968, στο Κολλέγιο Αθηνών). Πρόεδρος της επιτροπής συγγραφής μουσικών σχολικών βιβλίων και κορυφαίος παράγοντας της Δημόσιας Σχολικής Μουσικής Παιδείας (σε αυτόν οφείλεται η εισήγηση και η δημιουργία του Μουσικού Γυμνασίου Παλλήνης). Καλλιτεχνικός διευθυντής του Ωδείου "Ευμουσία". Διετέλεσε διευθυντής της Χορωδίας του Παρεκκλησίου των Ανακτόρων, συνεργάτης επί τριετία του ΕΙΡ για προγράμματα κλασικής μουσικής και ιδρυτής και διευθυντής της Νεανικής Ορχήστρας Blokfloten.
Ήταν καλλιτεχνικός διευθυντής της Συμφωνικής Ορχήστρας του Δήμου Αθηναίων (Πειραματική Ορχήστρα) και καθηγητής στο Τμήμα μουσικών σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών (1991-94). Ήταν επίσης μουσικός συνεργάτης του ΚΘΒΕ ως συνθέτης μαέστρος και μουσικοδιδάσκαλος του χορού αρχαίου δράματος, του οποίου υπήρξε ο οργανωτικός υπεύθυνος (1961-1968). Στη συνέχεια ήταν ο μουσικός υπεύθυνος του Εθνικού Θεάτρου (1968-1978).
Δίδαξε τη μουσική σε 80 περίπου αρχαία δράματα και θεατρικά έργα του ελληνικού και ξένου δραματολογίου. Ως συνθέτης έχει εργαστεί για την διεύρυνση των δυνατοτήτων των σύγχρονων ιδιωμάτων και για τη σύνδεσή τους με την ελληνική μουσική παράδοση. Υπήρξε από τους στενότερους συνεργάτες του Γ. Χρήστου κατά τον τελευταίο χρόνο της ζωής του.
Έχει τιμηθεί με τον Αργυρό και Χρυσό Σταυρό του Φοίνικα. Στους κατά καιρούς μαθητές του και οι (αλφαβητικά): Σωτηρία (Τίτη) Αδάμ, Λεονάρδος Βαλενστάιν, Μιχάλης Γαργαλιώνης, Δημήτρης Κανάρης, Δημήτρης Καραγεώργος, Δημήτρης Λιωνής, Κωνσταντίνος Λυγνός, Κώστας Μαντζώρος, Κώστας Μόσχος, Μιχάλης Μεσσήνης, Ευδοξία Μπαλανή, Παναγιώτης Σταμόπουλος, Κατερίνα Τζεδάκι, και άλλοι.
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 23 Μαΐου 2004,

Δισκογραφία

Έργα του μπορούν να αναζητηθούν στους δίσκους: "Της Μιμίκας η ημέρα" (Odeon OMCG52, 1967), "4η Ελληνική Εβδομάδα Σύγχρονης Μουσικής" (Columbia 70199, 1973), "Ελληνική Ηλεκτρονική Μουσική 1" (Columbia CSDG67, 1974).
Ορλεάνη

Ιστορικά γεγονότα

Απο τα αρχαιότατα χρόνια ήταν πόλη-κράτος γαλατικού πληθυσμού της φυλής των Καρνυτών. Επανιδρύθηκε το 275 από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Αυρηλιανό, που του έδωσε και το όνομα Aurelianum, πόλη του Αυρηλιανού.
Το 451 ο Αττίλας, επικεφαλής των Ούννων, αποπειράθηκε να κυριεύσει την πόλη αλλά συνάντησε τη συνδυασμένη αντίσταση του Θεοδώριχου, βασιλιά των Βησιγότθων, και του Ρωμαίου στρατηγού Αέτιου.
Ήταν πρωτεύουσα του Μεροβίγγιου βασιλιά Χλοδομίρου (495-524). Η πολιορκία της Ορλεάνης (1428-1429) αποτέλεσε σημαντικό σημείο καμπής του Εκατονταετούς Πολέμου με την Αγγλία, αφού η Ιωάννα της Λωρραίνης κήρυξε την επανάσταση 9 ημέρες μετά την άφιξή της.
Αργότερα έγινε έδρα δουκάτου υπό τον Φίλιππο της Ορλεάνης δεύτερο γιο του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου ΙΓ΄ και των απογόνων του. Από τον Οίκο της Ορλεάνης θα προκύψει και ο τελευταίος μεγάλος βασιλιάς της Γαλλίας Λουδοβίκος Φίλιππος, ενώ οι διεκδικητές του Γαλλικού στέμματος ακόμα και μέχρι τις μέρες μας προέρχονται από τον συγκεκριμένο Οίκο.

Εκπαιδευτικό κέντρο

Τα εκπαιδευτικά ιδρύματα της Ορλεάνης είναι τα διασημότερα σε ολόκληρη την Γαλλία από τα αρχαία χρόνια. Αναφέρεται ότι σημαντικοί ιστορικοί άνδρες, όπως ο Καρολομάγνος και ο Ούγος Καπέτος έστελναν τους γιους τους να φοιτήσουν σε αυτά. Το 1230 με τη διασπορά των επιστημόνων από το Πανεπιστήμιο του Παρισιού, ο μεγαλύτερος αριθμός τους κατέφυγε στο Πανεπιστήμιο της Ορλεάνης. Τον 14ο αιώνα έγινε το διασημότερο Πανεπιστήμιο της Ευρώπης, εφάμιλλο με αυτό της Σορβόνης. Πέντε αιώνες αργότερα, φοίτησαν σε αυτό, μεταξύ άλλων, δώδεκα μελλοντικοί πάπες.
ΑΕΛ Λεμεσού (καλαθοσφαίριση ανδρών)

Ιστορία

Το σωματείο της ΑΕΛ αποτελεί ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Κυπριακής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης το 1965. Το καλαθοσφαιρικό τμήμα του σωματείου δημιουργήθηκε το 1967, με πρωτεργάτη και προπονητή τον καθηγητή σωματικής αγωγής Μιχαλάκη Νικολαΐδη. Έδρα της πρώτης ομάδας καλαθοσφαίρισης της ΑΕΛ ήταν το ανοικτό γήπεδο στην Όαση (στο χώρο αυτό στεγάζονται σήμερα τα κεντρικά γραφεία του Συνεργατικού Ταμιευτηρίου Λεμεσού).
Το 1974 η ΑΕΛ κατάφερε να κατακτήσει τον πρώτο τίτλο πρωταθλήματος στην ιστορία της. Από τότε ακολούθησαν ακόμη 12 πρωταθλήματα καθιστώντας την ομάδα την πολυνίκη της διοργάνωσης.
Το 2003 η ΑΕΛ έγινε η πρώτη και μοναδική κυπριακή ομάδα σε όλα τα αθλήματα που κέρδισε ευρωπαϊκό τρόπαιο. Κατέκτησε το ευρωπαϊκό τρόπαιο της Νότιας Περιφέρειας (Regional Challenge Cup, South Conference). Προπονητής της ομάδας ήταν ο Ντράγκαν Ράτσα.
Η καλαθοσφαιρική ΑΕΛ έχει διοργανώσει και φιλοξενήσει το FIBA Europe All-Star Day το 2005, το 2006, το 2007 και το 2008, το οποίο μεταδιδόταν ζωντανά σε περισσότερες από 35 χώρες.
Τον Οκτώβριο του 2014 ανακοινώθηκε ότι αναστέλλει τη λειτουργία της λόγω οικονομικών προβλημάτων. Ωστόσο το 2015 η ομάδα επαλειτούργησε.
Ξενιές Ηλείας

Ιστορία

Με το ΦΕΚ 32Α της 08/12/1845 οι οικισμοί Επάνω Ξενία και Κάτω Ξενία καταργήθηκαν και ενσωματώθηκαν ως ένας οικισμός στον τότε Δήμο Βουπρασίων, δηλ. ως Ξενιαίς, ενώ πριν, από το 1835 έως το 1841, άνηκαν στο Δήμο Ξενίας.
Την 28/08/1912 με το ΦΕΚ 256Α αποσπάται από το Δήμο Βουπρασίων και ορίζεται έδρα της κοινότητας Ξενιών. Την 16/10/1940 διορθώνεται το όνομα του χωριού σε Ξενιαί. Με το ΦΕΚ 182Α της 24/09/1971 παύει να είναι η έδρα της κοινότητας Καλυβακίων. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997 προσαρτάται στο Δήμο Βουπρασίας.
Ο οικισμός απείχε τρεις ώρες δρόμο στα 1885 από τη Μανωλάδα, την έδρα του τότε Δήμου Βουπρασίων.
Με την κατασκευή της τεχνητής λίμνης Πηνειού τη δεκαετία του 1960, ερημώθηκε και εγκαταλήφθηκε το μεγαλύτερο μέρος του χωριού που βούλιαξε στα νερά της λίμνης. Το χωριό επέζησε με την επιστροφή κάποιων κατοίκων του και με το κτίσιμο νέων σπιτιών στα εξωλίμνια κομμάτια γης που δεν πλημμύρισαν.

Λοιπά στοιχεία

Στο σεισμό της 08/06/2008 το χωριό υπέστη αρκετές ζημιές και κηρύχθηκε σεισμόπληκτο.
Αγριοτριανταφυλλιά

Λαογραφία

Στη λαϊκή παράδοση έχει καταγραφεί η παροιμία "ηύρε τα μαλλιαρόκωλα" που σημαίνει ότι αυτός που είναι ιδιαίτερα σκληρός και δυνατός κάποια στιγμή θα πέσει στα ισχυρά αγκάθια της αγριοτριανταφυλλιάς (παρεμφερής: βρήκε το δάσκαλό του).
Πέτρος Κουμανούδης

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1854 στην Αθήνα. Πατέρας του ήταν ο Στέφανος Κουμανούδης. Διετέλεσε διευθυντής της Εθνικής Τράπεζας. Δώρησε την βιβλιοθήκη του πατέρα του και τη δική του στην Αρχαιολογική Εταιρεία. Απεβίωσε το 1939.
1135 Κολχίς

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Κολχίδος εκτιμάται σε 50,64 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι Xk, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0573. Η Κολχίς περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 23 ώρες και 28 λεπτά, μία αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Δημοκρατικός Συνασπισμός (Ουγγαρία)

Ιστορικά στοιχεία

Στις 5 Οκτωβρίου 2010 Γκιουρτσάνι ανακοίνωσε στο εκτελεστικό τμήμα του Σοσιαλιστικού Κόμματος ότι ιδρύει μια πολιτική πλατφόρμα με την ονομασία Δημοκρατικός Συνασπισμός, στο εσωτερικό του Κόμματος. Εκεί ανέφερε ότι θα οργανώσει «μια ευρεία, ανοιχτή κοινωνική κοινότητα για 1989 δημοκράτες» και μια πολιτική εκπροσώπηση για αυτούς. Το κλίμα στην συνεδρίαση ήταν ήρεμο, αλλά πολλά στελέχη του Κόμματος εξέφρασαν τη διαφωνία τους με αυτόν. Ο δημοκρατικός συνασπισμός πραγματοποίησε την εναρκτήρια συνεδρίασή του στις 2 μ.μ. στο πάρκο Στέφανος Α΄ της Ουγγαρίας της Βουδαπέστης στις 22 Οκτωβρίου 2010. Εν τω μεταξύ, ο αντιπρόεδρος του Σοσιαλιστικού Κόμματος Αντράς Μπάλοχ δήλωσε στην εφημερίδα Φωνή του Λαού (Népszava) ότι το κόμμα είχε κακές επιδόσεις στις εκλογές επειδή το υπουργικό συμβούλιο του Γκιουρτσάνι έκανε λάθη ενώ κυβέρνησε, εγκατέλειψε τις αριστερές αξίες του, έγινε εφησυχαστικό και ενεπλάκη στη διαφθορά. Η ομάδα του πρώην πρωθυπουργού έγινε η έβδομη πλατφόρμα του ουγγρικού Σοσιαλιστικού Κόμματος.
Στις πλατφόρμες του ουγγρικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, τον Μάιο του 2011, διεξήχθη συζήτηση σχετικά με το αν το κόμμα πρέπει να αναπτυχθεί ως συνεργασία μεταξύ αριστερών κομμάτων ή ως ένα συλλογικό κόμμα, στο οποίο θα εντάσσονταν ακόμη και μη-αριστερές ομάδες ή πολιτικοί, που θα ήταν μια ευρύτερη εναλλακτική λύση απέναντι στο κυβερνών κόμμα Φίντες. Η τελευταία αυτή ιδέα υποστηρίχθηκε μόνο από την πλατφόρμα του Δημοκρατικού Συνασπισμού. Και οι επτά πλατφόρμες του κόμματος συμφώνησαν ότι οι Σοσιαλιστές δεν χρειάζονταν «αρχηγό» ή έναν «Ορμπάν της Αριστεράς», αλλά έναν ομαδικό ηγέτη, σύμφωνα με τα όσα υποστήριξε στους δημοσιογράφους ο επικεφαλής του Σοσιαλιστικού Κόμματος, Ιστβάν Χίλερ. Ο ίδιος απέρριψε τις ιδέες του Γκιουρτσάνι ως προς την υιοθέτηση φιλελεύθερων και συντηρητικών τάσεων. Το μοντέλο του Γκιουρτσάνι θα έκανε το κόμμα δυσλειτουργικό, ανέφερε ίδιος.
Στις 22 Οκτωβρίου 2011, ο Γκιουρτσάνι ανακοίνωσε ότι εγκατέλειπε το ουγγρικό Σοσιαλιστικό Κόμμα (MSZP) και ότι δημιουργούσε μια νέα κοινοβουλευτική ομάδα, καθώς είχε επιτύχει να συγκεντρώσει τον απαραίτητο αριθμό βουλευτών για τη σύστασή της. Το νέο κόμμα Δημοκρατικός Συνασπισμός χαρακτηρίστηκε ως ένας σχηματισμός Δυτικός και Αριστερός, που διέθετε δέκα βουλευτές. Ο Γκιουρτσάνι είπε ότι ο λόγος για τον οποίο είχε αποφασίσει να εγκαταλείψει το MSZP ήταν ότι το κόμμα είχε αποτύχει στις προσπάθειές του να μεταμορφωθεί. Οι σοσιαλιστές βουλευτές καταδίκασαν έντονα τον Γκιουρτσάνι, ο οποίος την προηγούμενη εβδομάδα είχε δεσμευτεί να παραμείνει στο κόμμα. Ο Γκιουρτσάνι στην ομιλία του χαρακτήρισε το νέο σύνταγμα ως «παράνομο» και επέμεινε ότι τα μέλη και οι επικεφαλής των ανεξάρτητων κλάδων του κράτους, όπως το συνταγματικό δικαστήριο και ο εισαγγελέας «εξυπηρετούν αποκλειστικά τον Βίκτορ Ορμπάν».
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βοσνίας και Ερζεγοβίνης

Ιστορία

Ως το 1991 οι ομάδες της χώρας μετείχαν στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Γιουγκοσλαβίας, το οποίο είχαν κατακτήσει τρεις φορές: δύο η Φ.Κ. Σαράγεβο (1967, 1985) και μία η Ζελιέζνιτσαρ Σαράγεβο (1972). Πλασαρίσματα στην πρώτη τριάδα είχαν και άλλες δύο ομάδες: η Βελέζ Μόσταρ και η Σλόμποντα Τούζλα.
Τη σεζόν 1991-92, μολονότι είχαν αποχωρήσει οι ομάδες της Σλοβενίας και της Κροατίας, τρεις βοσνιακές ομάδες μετείχαν στο Γιουγκοσλαβικό πρωτάθλημα: η Ζελιέζνιτσαρ Σαράγεβο, η Βελέζ Μόσταρ και η Σλόμποντα Τούζλα. Όμως, το ξέσπασμα του εμφυλίου πολέμου στη Βοσνία την άνοιξη του 1992, τις ανάγκασε να αποχωρήσουν: από τις αρχές του β΄ γύρου η Ζελέζνισταρ και προς το τέλος και οι άλλες δύο. Το πρωτάθλημα ολοκληρώθηκε κανονικά από τις υπόλοιπες ομάδες που προέρχονταν από Σερβία, Μαυροβούνιο και Βόρεια Μακεδονία.
Την επόμενη σεζόν 1992-93 οι ομάδες της χώρας δεν μετείχαν σε κανένα πρωτάθλημα, λόγω των εχθροπραξιών ανάμεσα στις τρεις εθνότητες που τη συγκροτούν: του Βόσνιους, Σέρβους και Κροάτες. Εξαίρεση αποτέλεσε η ομάδα του σερβοβοσνιακού τομέα Μπόρατς Μπάνια Λούκα, η οποία πήρε μέρος στο νέο πρωτάθλημα της Ομοσπονδιακής Γιουγκοσλαβίας, μαζί με ομάδες από τη Σερβία και το Μαυροβούνιο. Όμως, κι αυτή αναγκάστηκε να μεταφέρει την έδρα της στο Βελιγράδι.
Τη σεζόν 1993-94 ξεκίνησαν πάλι οι ποδοσφαιρικές συναντήσεις αλλά καθώς η χώρα ήταν διαιρεμένη σε τρεις τομείς: κροατικό, σερβικό και βοσνιακό (μουσουλμανικό), διεξήχθησαν δύο ξεχωριστά πρωταθλήματα: ένα από τους Κροάτες-Βόσνιους, η Α΄ κατηγορία Ερζεγ-Βοσνίας (κροατ. Prva nogometna liga Herceg-Bosne), το οποίο συνέχισε να διεξάγεται ως την περίοδο 1999-2000, και ένα από τους Βόσνιους-Μουσουλμάνους. Οι ομάδες του σερβοβοσνιακού τομέα συνέχισαν να μετέχουν στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Σερβίας και Μαυροβουνίου αλλά από τη σεζόν 1995-96 δημιούργησαν και αυτές το δικό τους πρωτάθλημα, την Α΄ κατηγορία Σερβικής Δημοκρατίας (σερβ. Прва лига Републике Српске у фудбалу), το οποίο συνέχισε να διεξάγεται ως τη σεζόν 2001-02 και στη συνέχεια μετατράπηκε σε Β΄ κατηγορία.

Η δημιουργία ενιαίου πρωταθλήματος

Ως το 1997 δεν υπήρχε πρωταθλήτρια ομάδα της χώρας, αναγνωρισμένη από την UEFA αν και η ομοσπονδία θεωρούσε πρωταθλήτριες τις ομάδες που κατακτούσαν το πρωτάθλημα του μουσουλμανικού τομέα. Το 1997-98 με πρωτοβουλία της UEFA διοργανώθηκαν αγώνες πλέι-οφ ανάμεσα στις καλύτερες ομάδες των τριών τομέων, για την ανάδειξη πρωταθλητή. Τον πρώτο αυτό τίτλο κατέκτησε η Ζελιέζνιτσαρ Σαράγεβο. Την επόμενη σεζόν 1998-99 δεν διεξήχθησαν πλέι-οφ κι έτσι δεν αναδείχθηκε επίσημος πρωταθλητής. Πλέι-οφ διεξήχθησαν πάλι το 2000 που ανέδειξαν πρωταθλήτρια την ΝΚ Μπρότνιο.
Από τη σεζόν 2000-01 ξεκινά η Πρέμιερ Λιγκ, με τη συμμετοχή ομάδων από τον κροατικό και το μουσουλμανικό τομέα, οι οποίοι είχαν συγκροτήσει την Ομοσπονδία Βοσνίας-Ερζεγοβίνης. Από το 2002-03, που ξεκινούν να συμμετέχουν και οι σερβικές ομάδες στην Πρέμιερ Λιγκ, έχουμε ενιαίο πρωτάθλημα της χώρας. Τα παλιά επί μέρους πρωταθλήματα συνεχίζονται ως β΄ κατηγορία, και οι πρωταθλητές τους ανεβαίνουν στην Πρέμιερ.