google/wiki40b huggingface dataset:
Καρλ Λάρσον

Βιογραφία

Ο Καρλ Λάρσον γεννήθηκε το 1853 στην Γκάμλα Σταν, την παλιά πόλη της Στοκχόλμης. Είχε δύσκολα παιδικά χρόνια, καθώς η οικογένειά του ήταν φτωχή και οι σχέσεις του με τον πατέρα του όχι και τόσο καλές, ευτυχώς όμως στα 13 του πρόσεξε το ταλέντο του ο δάσκαλός του και τον πρότεινε για σπουδές στην Ακαδημία Τεχνών της Στοκχόλμης. Εκεί ο Λάρσον εντυπωσίασε με την τέχνη του, όμως δεν αρκέστηκε στις σπουδές του εκεί και το 1877 έφυγε για το Παρίσι που ήταν το σημαντικότερο κέντρο των τεχνών στη Δύση. Την εποχή αυτή ανακάλυψε τις υδατογραφίες και αφοσιώθηκε πια πλήρως σε αυτές, παραμερίζοντας τα λάδια και αναπτύσσοντας το γνωστό χαρακτηριστικό του στυλ. Εκεί γνώρισε το 1879 την επίσης Σκανδιναβή Καρίν Μπεργκό την οποία παντρεύτηκε το 1883. Στο μεταξύ η φήμη του μεγάλωνε και μεταξύ άλλων κατάφερε να γίνει περιζήτητος σαν εικονογράφος βιβλίων.
Το 1888 η οικογένεια Λάρσον απέκτησε από τον πεθερό του ζωγράφου ένα σπίτι στο χωριό Σάντμπορν βόρεια της Στοκχόλμης και μετακόμισε εκεί. Απέκτησαν 8 παιδιά και εκεί ο ζωγράφος αφιερώθηκε στην εικονογράφηση καθημερινών σκηνών με πρωταγωνιστές την οικογένειά του, το σπίτι του και το χωριό. Ο Λάρσον έγινε διάσημος σαν ο κατεξοχήν ζωγράφος που αποτύπωνε την οικογενειακή ευτυχία μέσα στα έργα του και έκανε διάσημο το σπίτι στο οποίο ζούσε το οποίο υπάρχει ακόμα και λειτουργεί ως μουσείο. Οι υδατογραφίες του έγιναν πασίγνωστες και μέσα από τα βιβλία τα οποία κυκλοφόρησε με αναπαραγωγές των έργων του και θέματα φυσικά γύρω από τη ζωή της οικογένειάς του.
Μεσορόπη Καβάλας

Αθλητισμός

Η Μεσορόπη έχει τον Μέγα Αλέξανδρο Μεσορόπης,ο οποίος τα προηγούμενα χρόνια αγωνιζόταν στα τοπικά πρωταθλήματα της Καβάλας. Το καλοκαίρι του 2015, η ομάδα αποφάσισε να μη δηλώσει συμμετοχή στο πρωτάθλημα.
Σαφότου

Γεωγραφία

Η Σαφότου βρίσκεται δυτικά των Σαμόα, ανατολικά του Σαβάι και βορειοδυτικά της Γκαγκα'ιφομάουγκα. Βρίσκεται νότια της Λεαγκιάγκα, ανατολικά της Σαφούνε, βόρεα της Σασίνα και της Φαλεταγάλοα και βορειοδυτικά της Παταμέα, της Μάουγκα και της Σαμαέουλου.

Ιστορία

Αρχικά, η Σαφότου ήταν μέρος των Τονγκανών, οι οποίοι ήταν νικητές ενός πολέμου. Ένας από τους αρχηγούς ήταν ο Ταλάαϊφείι.
Αλέκος Μιχαηλίδης

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Αλέκος Μιχαηλίδης γεννήθηκε στο Μηλικούρι στις 13 Αυγούστου 1933. Ομιλούσε, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Απέκτησε πτυχίο παιδαγωγικής από το Διδασκαλικό Κολέγιο Μόρφου. Στη συνέχεια απέκτησε πτυχίο και μεταπτυχιακό στα οικονομικά από το Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Τζόρτζια.
Όταν επέστρεψε στην Κύπρο δραστηριοποιήθηκε στην ξενοδοχειακή βιομηχανία, αρχικά στην Αμμόχωστο και μετά την τουρκική εισβολή του 1974 και την κατάληψη της Αμμοχώστου από τον τουρκικό στρατό, στην Πάφο.
Ήταν νυμφευμένος με τη Γιόλα Μελή Ιωαννίδη και είχε ένα υιό και δύο κόρες. Απεβίωσε στις 6 Ιανουαρίου 2008.

Πολιτική διαδρομή

Το 1976 αποτέλεσε ένα από τους ιδρυτές της Δημοκρατικής Παράταξης (μετέπειτα ΔΗΚΟ). Εξελέγη βουλευτής στις Βουλευτικές εκλογές 1976 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με τη Δημοκρατική Παράταξη. Την περίοδο 1976-1977 ήταν κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κόμματος. Το 1977, μετά την παραίτηση του προέδρου της βουλής, Σπύρου Κυπριανού, ο οποίος ανέλαβε καθήκοντα προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, ο Αλέκος Μιχαηλίδης εξελέγη πρόεδρος της βουλής.
Το 1980 αποχώρησε από το ΔΗΚΟ μαζί με άλλους βουλευτές και στελέχη του κόμματος λόγω διαφωνιών. Ίδρυσε τη Νέα Δημοκρατική Παράταξη (ΝΕΔΗΠΑ) της οποίας διετέλεσε πρόεδρος καθ΄ όλη τη διάρκεια ύπαρξης της (1980-1988). Στις βουλευτικές εκλογές του 1981 η ΝΕΔΗΠΑ δεν εξέλεξε κανένα υποψήφιο της.
Στις προεδρικές εκλογές του 1983 υποστήριξε τον Γλαύκο Κληρίδη. Δεν συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές του 1985. Το 1988 η ΝΕΔΗΠΑ εντάχθηκε στον Δημοκρατικό Συναγερμό και ο Αλέκος Μιχαηλίδης εξελέγη αντιπρόεδρος του κόμματος.
Στις 28 Φεβρουαρίου 1993 διορίστηκε Υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη, θέση στην οποία παρέμεινε έως τις 8 Απριλίου 1997.
Στέπαν Έρζια

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 1876 στο Μπάγιεβο στο ουγιέζντ Αλατίρσκι του Κυβερνείου Σιμπίρσκ στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Το 1892 η οικογένειά του μετακόμισε στο Αλατίρ όπου ο Στεπάν έγινε μαθητευόμενος σε διάφορα εργαστήρια αγιογραφίας. Την περίοδο 1893-97 έζησε στο Καζάν, και αργότερα δούλεψε στο εργαστήριο αγιογραφίας του Π.Α. Κοβαλίνσκι, στο Καζάν. Αυτό το διάστημα ο Έρζια διακόσμησε εκκλησίες σε διάφορες πόλεις και χωριά της περιοχής του Βόλγα και φοίτησε στη Σχολή Τεχνών του Καζάν.
Το 1902-06 φοίτησε στην σχολή Ζωγραφικής, Γλυπτικής και Αρχιτεκτονικής της Μόσχας, συμμετέχοντας σε εκθέσεις των μαθητών της σχολής. Το 1906-14 έζησε στην Ιταλία και τη Γαλλία. Συμμετείχε σε εκθέσεις στη Βενετία και το Μιλάνο το 1909 και στο Παρίσι το 1912.
Το 1914 επέστρεψε στη Ρωσία και το 1918 μετακόμισε στο Αικατερίνμπουργκ, όπου δημιούργησε τα μνημειώδη έργα τέχνης του. Το 1921 μετακόμισε στο Νοβοροσίσκ και μετά στο Μπατούμι. Ζώντας εκεί, δημιούργησε πορτραίτα του Λένιν, Μαρξ και Ένγκελς, και πολλών προσώπων που εμπλέκονταν στον τομέα του πολιτισμού της Γεωργίας. Το 1923 μετακόμισε στο Μπακού.
Το 1926 η Σοβιετική κυβέρνηση αποφάσισε να στείλει τον Στεπάν Έρζια στο εξωτερικό «για να διαδώσει την γνώση της Σοβιετικής τέχνης», με αποτέλεσμα να γυρίσει ξανά στο Παρίσι.
Σε 1927-1950 εργάστηκε στο Μπουένος Άιρες, δημιουργώντας πορτρέτα του Λένιν, του Μωυσή, του Τολστόι και του Μπετόβεν.
Εκεί ο Έρζια, ως εκπρόσωπος ενός μικρού και φοβισμένου έθνους, συνέλαβε την ιδέα να μετατρέψει βουνά των Άνδεων σε μνημεία που θα αφορούσαν τους ήρωες του πολέμου για την ανεξαρτησία. Οι τοπικές αρχές ενέκριναν το σχέδιό του αλλά τελικά δεν κατάφεραν να το χρηματοδοτήσουν.
Όσο βρισκόταν στη Αργεντινή, εφηύρε μια μέθοδο επεξεργασίας κάποιων τοπικών, πολύ σκληρών ειδών ξύλου: του αλγκαρόμπο και του κεμπράτσο. 
Το 1950 επέστρεψε στην Σοβιετική Ένωση. Το 1956 τιμήθηκε με το Τάγμα του Κόκκινου Λάβαρου της Εργασίας.
Ο Στεπάν Έρζια πέθανε το 1959 στη Μόσχα, και κηδεύτηκε στο Σαράνσκ, πρωτεύουσα της Μορντόβια.
Στις 26 Ιουνίου 1958 το Μορδοβιανό μουσείο Εικαστικών Τεχνών Έρζια (ρωσικά: Мордовский республиканский музей изобразительных искусств им. С.Д.Эрьзи‎) άνοιξε στην πρωτεύουσα της Μορδοβίας, το Σαράνσκ. Το μουσείο διαθέτει την μεγαλύτερη συλλογή έργων του Έρζια (204 έργα).
Αργκό

Είναι η συνθηματική γλώσσα που χρησιμοποιούσαν παλαιότερα οι άνθρωποι του υποκόσμου της Γαλλίας για να μπορούν να συνεννοούνται μεταξύ τους, χωρίς να γίνονται αντιληπτοί από άλλους. Σύμφωνα με το Λεξικό της Νέας Ελληνικής γλώσσας του Γ. Μπαμπινιώτη ο όρος αργκό προέρχεται από το γαλλικό «argot»<παλαιότ. «argoter» (ελλ. επαιτώ, ζητιανεύω). Η σημασία «ιδίωμα των περιθωριακών και αγυρτών» ερμηνεύεται από τη παρασύνδεση της λέξης με το παλαιότερο γαλλικό «hargoter» (λογομαχώ). Ο όρος επεκτάθηκε και σήμερα σημαίνει κάθε γλώσσα «κλειστή», συμβατική, που χρησιμοποιείται από διάφορες κοινωνικές ομάδες ανθρώπων. Ύστερα μάλιστα από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο καθιερώθηκε και ως διεθνής όρος.
Η αργκό αποτελείται από λέξεις και φράσεις της κοινής ομιλούμενης γλώσσας που έχουν όμως εντελώς διαφορετική σημασία, ή από λέξεις που διατηρούν την ίδια έννοια, είναι όμως παραφθαρμένες ή αυτοσχέδιες.
Ερρίκος Α΄ του Μπάντεν-Χάχμπεργκ

Ο Ερρίκος Α΄, γερμ. Heinrich I (π. 1180 - 2 Ιουλίου 1231) από τον Οίκο του Τσέρινγκεν ήταν μάργραβος του Μπάντεν-Χάχμπεργκ (1190-1231).

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Χέρμαν Δ΄ μαργράβου του Μπάντεν και της Μπέρτας, κόρης του Λουδοβίκου παλατινού κόμη του Τύμπινγκεν. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Χέρμαν Ε΄ και μικρότερα αδέλφια ο Φρειδερίκος, η Γιούτα και η Μπέρτα.
Ο πατέρας του συμμετείχε στις εκστρατείες του Φρειδερίκου Α΄ της Γερμανίας στην Ιταλία και στην Γ΄ Σταυροφορία. Διέσχισε τη Μ. Ασία και στην Αντιόχεια, έπειτα από επιδημία, ασθένησε και απεβίωσε το 1190. Τον διαδέχθηκαν οι γιοί του: ο Χέρμαν Ε΄ στο Μπάντεν-Μπάντεν και ο Ερρίκος Α΄ στο Μπάντεν-Χάχμπεργκ. Ο Χέρμαν Ε΄ ακολούθησε τον Φρειδερίκο Β΄ της Γερμανίας στην Ιταλία και στην Αίγυπτο (όπου αιχμαλωτίστηκε)· επίσης στην Ε΄ και στην ΣΤ΄ Σταυροφορία.
Ο Ερρίκος Α΄ ήταν ο πρώτος του Οίκου του που ονόμασε τον εαυτό του μάργραβο του Χάχμπεργκ. Απεβίωσε το 1231 και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Ερρίκος Β΄, που ήταν ανήλικος. Αυτός το 1232 αγόρασε το Ζάουζενμπεργκ από το αββείο του Αγ. Βλασίου και σύντομα μετά έκτισε το κάστρο Ζάουζενμπουργκ, που αναφέρεται για πρώτη φορά το 1246.
Παλιρροιοστάσιο

Ο όρος παλιρροιοστάσιο ή παλιρροιοστάσιον (παλίρροια + στάση, αγγλ. slack water ) χαρακτηρίζει τον ελάχιστο χρόνο (διάλειμμα) κατά τον οποίο στο φαινόμενο της παλίρροιας δεν παρατηρείται καμία μεταβολή της στάθμης του νερού.
Έτσι διακρίνονται δύο παλιρροιοστάσια, το παλιρροιοστάσιο πλήμμης που συμβαίνει στη ολοκλήρωση αυτής και το παλιρροιοστάσιο ρηχίας που συμβαίνει ομοίως. Μετά από κάθε παλιρροιοστάσιο αρχίζει αντίστροφο φαινόμενο.
 
Τα παλιρροιοστάσια λαμβάνονται ως σημεία αναφοράς στα παλιρροιοδεικτικά όργανα στα κοινώς λεγόμενα ρολόγια παλίρροιας.
Ιερογλυφικά

Με τον όρο Ιερογλυφικά αναφερόμαστε σ' ένα πρώιμο σύστημα γραφής που συνδυάζει λογογραφικά και αλφαβητικά στοιχεία. Η λέξη προέρχεται από τα αρχαία ελληνικά: (ιερός + γλυφίς) «ιερές γλυφές» (δηλαδή ιερά ανάγλυφα) επειδή χρησιμοποιήθηκαν σε ιερά θρησκευτικά κείμενα. Ιερογλυφική γραφή συναντούμε στην Αίγυπτο, την Μινωική Κρήτη και σε άλλους ανεπτυγμένους λαούς. Τα Αιγυπτιακά Ιερογλυφικά με τη χρήση μιας εικόνας μπορούν να αποδώσουν και μια εσωτερική ιδέα. Τα Κρητικά Ιερογλυφικά προσδίδουν σε κάθε εικόνα και μια φωνητική αξία, αλλά ακόμα δεν έχουν αποκρυπτογραφηθεί.

Αιγυπτιακά ιερογλυφικά

Τα Αιγυπτιακά ιερογλυφικά είναι τα αρχαιότερα εικονιστικά σύμβολα που χρησιμοποιούνταν στην αρχαία αιγυπτιακή γραφή. Η γραφή αυτή αποκρυπτογραφήθηκε από τον Ζαν-Φρανσουά Σαμπολιόν το 1822, ο οποίος χρησιμοποίησε την περίφημη Στήλη της Ροζέττας.
Σχεδόν όλα τα σύμβολα αντιπροσωπεύουν ένα έμψυχο ή άψυχο αντικείμενο, και στην πιο επεξεργασμένη τους μορφή ήταν μικροσκοπικά έργα τέχνης από μόνα τους, και επομένως ήταν ιδανικά για μνημεία και διακοσμητικούς σκοπούς. Εντούτοις, από νωρίς στην Αιγυπτιακή ιστορία αναπτύχθηκε μια διακριτή διασκευή γραπτής ιερογλυφικής γραφής, γνωστή σήμερα ως ιερατική. Στις πρώιμες φάσεις της δεν ήταν κάτι περισσότερο από απλοποιήσεις των ιερογλυφικών συμβόλων, αλλά κατά τα Μεσαία και Νεώτερα Βασίλεια είχε λάβει διάφορα διακριτά χαρακτηριστικά. Η ιερατική γραφή χρησιμοποιήθηκε για μια πληθώρα από θρησκευτικούς και οικιακούς σκοπούς, με το βασικό υπόστρωμα της να είναι οι πάπυροι και τα όστρακα (κομμάτια από πέτρα ή κεραμικά που χρησιμοποιούνταν για γρήγορες σημειώσεις).
Ιμαρέτ Κομοτηνής

Ιστορία

Την εποχή του Εβρενού βρισκόταν στα ανατολικά τείχη του βυζαντινού κάστρου / μικρού φυλάκιου στην περιφέρεια της Μοσυνούπολης στον οδικό άξονα από την Κωνσταντινούπολη προς την δύση. Το 19ο αιώνα και κατά την διάρκεια της κατοχής της πόλης από τους Βούλγαρους το ανατολικό διαμέρισμα του Ιμαρέτ μετατράπηκε σε εκκλησία όπου στην πόρτα πάνω στο τόξο σώζεται επιγραφή με κυριλλικούς χαρακτήρες.   Το 1924 δημιουργήθηκε στο χώρο συγκρότημα παγοποιείου ενώ κάποιοι χώροι χρησιμοποιήθηκαν μέχρι το 1973 από την υπηρεσία ηλεκτροφωτισμού της Κομοτηνής.

Αρχιτεκτονική

Το μνημείο αυτό θεωρείται από τα αρχαιότερα δείγματα οθωμανικής αρχιτεκτονικής στη Θράκη (αποτελείται από τρεις χώρους που διαμορφώνουν στην κάτοψη το σχήμα Τ - τύπου ζαβιγέ) και είναι κτισμένο με τη βυζαντινή τεχνική χρησιμοποιώντας πλινθοπερίκλειστη τοιχοδομία, χαρακτηριστικό των πρώιμων οθωμανικών κτισμάτων.  Στη νότια πλευρά του κτίσματος έχει ανακαλυφθεί εντοιχισμένο μαρμάρινο γυναικείο κεφάλι ρωμαϊκών χρόνων.  Κατά την διάρκεια της αναστήλωσης που έγινε το διάστημα 1996-1999 αντικαταστάθηκαν τα παράθυρα με την αρχική τους μορφή ενώ η οροφή ανακεραμώθηκε με κεραμίδια ίδιου τύπου και οι τοίχοι και τα κονιάσματα επισκευάστηκαν

Εκκλησιαστικό μουσείο

Η μετατροπή του Ιμαρέτ σε Εκκλησιαστικό Μουσείο έγινε μετά από παραχώρηση που έγινε το 1996 προκειμένου το κτήριο να γίνει λειτουργικό και να αναστηλωθεί. Σήμερα λειτουργεί ως μουσείο με εκκλησιαστικά εκθέματα (τα οποία χρονολογούνται από το 16ο έως τον 20ο αιώνα) όπως εικόνες, ιερά σκεύη, άμφια, χειρόγραφα από ναούς της περιοχής αλλά και δωρεές προσφύγων που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της Ροδόπης. 
Η μετατροπή του Ιμαρέτ σε Εκκλησιαστικό Μουσείο έγινε με την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής ένωσης το διάστημα 1994-1999. Στην ταμπέλα όπου τοποθετήθηκε έξω από μνημείο γράφει ότι είναι "ένα Βυζαντινό μνημείο στην Κομοτηνή το οποίο μετατράπηκε σε εκκλησιαστικό μουσείο (ιμαρέτ)". Η Ένωση Πανεπιστημιακών Απόφοιτων Μειονότητας Δυτικής Θράκης έκανε αναφορά για το θέμα στο Οργανισμό για την Ασφάλεια και Συνεργασία στην Ευρώπη (OSCE) χαρακτηρίζοντας ότι η κίνηση αυτή είχε σκοπό "την αλλαγή της ταυτότητας του οθωμανικού μνημείου και μάλιστα με την βοήθεια της Ευρωπαϊκής ένωσης".
Κούρε

Ιστορία

Η Θαλάσσια Διεύθυνση του Κούρε θεσπίσθηκε το 1889, οδηγώντας στην κατασκευή του Ναυπηγείου του ιαπωνικού Πολεμικού Ναυτικού και στην ταχεία ανάπτυξη της τοπικής παραγωγής χάλυβα και της πόλης.
Τα ναυπηγεία του Κούρε κατέγραψαν μερικές σημαντικές «πρωτιές», όπως τη ναυπήγηση του πρώτου μεγάλου πολεμικού πλοίου που κατασκευάσθηκε στην Ιαπωνία, του θωρακισμένου καταδρομικού Τσουκούμπα (1905), και του μεγαλύτερου θωρηκτού που είχε ναυπηγηθεί ποτέ μέχρι τότε, του Γιαμάτο, το 1940.
Κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Ειρηνικού στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το Κούρε ήταν η μεγαλύτερη βάση, ναυπηγείο και ναύσταθμος του ιαπωνικού Πολεμικού Ναυτικού. Το μεγαλύτερο μέρος της βιομηχανίας και του εργατικού δυναμικού της πόλεως απασχολείτο σε εργοτάξια του Πολεμικού Ναυτικού, εργοστάσια πυρομαχικών και σχετικές υποστηρικτικές δραστηριότητες. Στις τελευταίες φάσεις του πολέμου, το Κούρε έγινε στόχος αεροπορικών επιθέσεων, που κορυφώθηκαν στους βομβαρδισμούς του Κούρε τον Ιούνιο και τον Ιούλιο του 1945.
Από τον Φεβρουάριο του 1946 μέχρι το τέλος της μεταπολεμικής κατοχής της Ιαπωνίας το 1952, οι πολεμικές εγκαταστάσεις στο Κούρε χρησίμευσαν ως το Αρχηγείο Επιχειρήσεων της Δυνάμεως Κατοχής της Βρετανικής Κοινοπολιτείας.
Από το 2005 το Κούρε έχει τραβήξει την προσοχή ως τουριστικό κέντρο χάρη στο «Μουσείο του Γιαμάτο», που στεγάζει ένα ακριβές αντίγραφο του θωρηκτού σε κλίμακα 1:10 στη μεγάλη του αίθουσα, και μουσειακή έκθεση της ιαπωνικής πολεμικής ναυτικής ιστορίας.
Το λιμάνι συνεχίζει να αποτελεί μείζον ναυτικό κέντρο, φιλοξενώντας σήμερα τα ναυπηγεία της εταιρείας Japan Marine United και αρκετές εγκαταστάσεις του ιαπωνικού Πολεμικού Ναυτικού, όπως κέντρα εκπαιδεύσεως και μεγάλο ναυτικό νοσοκομείο. Είναι η έδρα του στολίσκου αντιτορπιλλικών, μιας μοίρας υποβρυχίων και μιας μοίρας εκπαιδεύσεως του Πολεμικού Ναυτικού.

Γεωγραφία

Το Κούρε είναι η τρίτη σε πληθυσμό πόλη του Νομού Χιροσίμα. Βρίσκεται περίπου 20 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από την πόλη της Χιροσίμα, στις ακτές της Εσωτερικής Θάλασσας της Ιαπωνίας (Θάλασσα Σέτο). Συνορεύει με απότομες λοφοπλαγιές στα βόρεια, ενώ τα δύο μεγάλα εμποροβιομηχανικά κέντρα της πόλεως χωρίζονται από το χαμηλό όρος Γιασούμι (ύψος 497 μέτρα). Δίπλα στην πόλη και στο αρχιπέλαγος της Εσωτερικής Θάλασσας βρίσκεται το Εθνικό Πάρκο Σετοναϊκάι. Ο δήμος της περιλαμβάνει αραιοκατοικημένα νησιά σε αρκετή απόσταση, όπως τα Κουραχάσι, Σίμο-καμαγκάρι και Κάμι-καμαγκάρι. Το κέντρο της πόλεως βρίσκεται σε γεωγραφικές συντεταγμένες πλάτος 34°15΄ Βόρειο και μήκος 132°34΄ Ανατολικό.

Οικονομία

Το ναυπηγείο στο Κούρε ανήκει σήμερα στην εταιρεία Japan Marine United, πρώην IHI Marine United Υπάρχουν επίσης τα χαλυβουργεία της Nisshin και της Yodogawa, η εταιρεία Mitsubishi Hitachi Power Systems, ναυτιλιακά γραφεία, η Disco Corporation με τρία εργοστάσια κατασκευής εργαλείων ακριβείας (ιδίως για την επεξεργασία ημιαγωγών) στο Κούρε, η Mitutoyo (όργανα μετρήσεως) και η Χαρτοβιομηχανία Oji.
Τουρκική στρατιωτική παρέμβαση στη Συρία

Φόντο

Βόρεια του Χαλεπίου είναι μια περιοχή που θεωρείται μεγάλης στρατηγικής σημασίας στο Συριακό εμφύλιο πόλεμο. Στα πρώτα χρόνια της σύρραξης ως επί το πλείστον που κατεχόταν από το Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε (ISIL) και ήταν η κύρια πύλη πρόσβασης του ISIL σε διεθνή σύνορα. Για τις Δημοκρατικές Δυνάμεις της Συρίας, η περιοχή Shahba μεταξύ του Ευφράτη ποταμού προς την ανατολή και των βουνών που κατοικούνται απο Κουρδικούς πληθυσμούς προς τα δυτικά είναι το εδαφικό κομμάτι που λείπει για συνδέσει τα καντόνια της Ομοσπονδίας της Βόρειας Συρίας – Rojava. Για την Τουρκία είναι το κομμάτι απο το οποίο μπορεί να ασκήσει επιρροή στη Συρίακη διένεξη και να ξεκινήσει στρατιωτικές επιχειρήσης εναντίων του ISIL και του Κουρδικού YPG, που έχει ανακηρυχθεί στην Τουρκία Τρομοκρατική οργάνωση.

Απώλειες Τουρκικού Στρατού

Ο τουρκικός στρατός δεν ανακοινώνει τις απώλειες σε υλικό και ανθρώπινό δυναμικό συστηματικά ωστόσο δημοσιογραφικές και άλλες πηγές αναφέρουν πως τουλάχιστόν 8 άρματα μάχης Leopard 2A4, ένα M60T, και 4 οχήματα μεταφοράς προσωπικού έχουν καταστραφεί από νάρκες και αντιαρματικούς πυράυλούς. Παράλληλα, οι ανθρώπινες απώλειες του ανέρχονται σε 30 μέχρι τις 8 Φεβρουαρίου 2017.
Λιβυκές εκλογές Συντακτικής Συνέλευσης 2014

Οι εκλογές για Συντακτική Συνέλευση έγιναν στη Λιβύη στις 20 Φεβρουαρίου 2014. Οι υποψηφιότητες άρχισαν να υποβάλλονται στις 6 Οκτωβρίου 2013. Η συνέλευση θα αποτελείται από 20 μέλη από όλες τις 3 περιφέρειες της Λιβύης: Τριπολίτιδα, Κυρηναϊκή και Φεζάν. Οι εργασίες της επιτροπής ορίστηκαν να έχουν διάρκεια από το Μάρτιο του 2014 ως τον Ιούλιο του 2014. Η συνταγματική διακήρυξη υποβλήθηκε από το πρώην κυβερνών Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο τον Αύγουστο του 2011 αποτελούσε την ένδειξη ότι το ίδιο το Κογκρέσο θα διόριζε την επιτροπή. Ωστόσο το Γενικό Εθνικό Κογκρέσο ψήφισε να διεξαχθούν εκλογές για την επιλογή των ατόμων για την συντακτική επιτροπή. Η συντακτική επιτροπή θα σχεδιάσει το σύνταγμα, το οποίο εν συνεχεία θα τεθεί σε δημοψήφισμα. Ως τις αρχές Ιανουαρίου 2014, 1.001.910 ψηφοφόροι είχαν υποβάλει αίτηση για τις εκλογές μέσω SMS.

Εκλογικός νόμος

Το Κογκρέσο διόρισε μια τριμελή επιτροπή στις 13 Φεβρουαρίου 2013 για να σχεδιαστεί ο εκλογικός νόμος. Τα τρία μέλη της επιτροπής εκπροσωπούν τις 3 ιστορικές περιφέρειες της Λιβύης: Τριπολίτιδα, Κυρηναϊκή και Φεζάν και θα υποστηριχθεί από ένα συμβούλιο συμβούλων παίρνοντας έναν αντιπρόσωπο από καθεμιά εκ των 13 εκλογικών περιφερειών.

Εκστρατεία

Στις εκλογές δεν πήραν μέρος Βέρβεροι και Τούμπου, παρότι 14 υποψήφιοι Τούμπου εγγράφηκαν για να κατέλθουν στις εκλογές ως υποψήφιοι.
Σε μερικές περιοχές χρειάστηκε να διεξαχθεί επαναληπτική ψηφοφορία στις 26 Φεβρουαρίου 2014 εξαιτίας των δυσκολιών την ημέρα της ψηφοφορίας.

Αποτελέσματα

Στις 26 Φεβρουαρίου 2014 δημοσιοποιήθηκαν τα πρώτα αποτελέσματα από 10 περιφέρειες ανά τη Λιβύη, που σημαίνει ότι αποφασίστηκε η κατανομή 39 εδρών στη Συντακτική Συνέλευση. Τα αποτελέσματα για τις 47 από τις συνολικά 60 έδρες ανακοινώθηκαν στις 2 Μαρτίου 2014.
NGC 86

Ο NGC 86 είναι σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Ανδρομέδα. Απέχει 250 εκατομμύρια έτη φωτός και έχει διάμετρο περίπου 45.000 ετών φωτός.
Τον ανακάλυψε ο Γάλλος αστρονόμος Γκυγιώμ Μπιγκουρντάν (Guillaume Bigourdan) στις 14 Νοεμβρίου 1884.
Εκλογές στο Αμβούργο

Κρατιδιακές εκλογές διεξάγονται στο Αμβούργο για την ανάδειξη των μελών της κρατιδιακής Βουλής (Landtag)

2015

Οι εκλογές στο Αμβούργο διεξήχθησαν στις 15 Φεβρουαρίου 2015. Σε εκείνες οι Χριστιανοδημοκράτες της Άνγκελα Μέρκελ υπέστησαν την χειρότερη ήττα τους μεταπολεμικά.
Καλοχώρι Ιωαννίνων

Ιστορία

Το όνομα του χωριού παραπέμπει σε καλό χωριό ή καλών και αγαθών ανθρώπων, ίσως και χωριό όμορφο. Ωστόσο σύμφωνα με μια εκδοχή, από το αρχείο της παρακείμενης Μονής Παλιουρής και συγκεκριμένα από δύο τεσκερέδες Αρβανιτών τσιφλικάδων του 1832 και 1834, προκύπτει ότι το όνομα του χωριού παραπέμπει σε παλιά οικογένεια Αρβανιτών τσιφλικάδων με το όνομα Καλούση από την ονομασία Κάλι ή Κάλο με την αρβανίτικη υποκοριστική κατάληξη –ουση. Συνεπώς η ονομασία μπορεί να προέρχεται από το τσιφλίκι του Αρβανίτη μπέη Κάλο ή Καλούση.
Το έτος ίδρυσης του χωριού είναι άγνωστο. Τον Απρίλιο του 1854 λεηλατήθηκε και πυρπολήθηκε από τους Τούρκους κατά την αποτυχημένη επανάσταση που ξέσπασε με αρχηγό τον Γ. Τσιάμη στην περιοχή του Καλαμά στο πλαίσιο του γενικότερου επαναστατικού κινήματος Ηπείρου-Θεσσαλίας του Γρίβα. Το 1895 ανήκε στον Ναχιγιέ Κουρέντων του Καζά Ιωαννίνων και είχε 155 κατοίκους, σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία των Οθωμανών (Σαλναμέ) εκείνου του έτους. Το 1919 έγινε Κοινότητα η οποία εντάχθηκε το 1997 στον Καποδιστριακό Δήμο Μολοσσών και στη συνέχεια το 2010 στον Καλλικρατικό Δήμο Ζίτσας

Τουρισμός και αξιοθέατα

Στο Καλοχώρι υπάρχει το "Μνημείο της Αγρότισσας" (1986) το οποίο απεικονίζει μια αγρότισσα να οργώνει με ένα ζευγάρι υποζύγια μονολογώντας: "Άντε Μαρτίνη, άντε Μαγιούλη, ώσπου να 'ρθει ο αφέντης μου απ' τα ξένα". Το μνημείο βρίσκεται επί της Π.Ε.Ο. Ιωαννίνων-Ηγουμενίτσας (29ο χλμ) στην περιοχή "Χάνι Τσίκα" κοντά στις όχθες του ποταμού Καλαμά. Δίπλα στο χώρο έχει διαμορφωθεί το "Πάρκο της Αγρότισσας" όπου πραγματοποιείται ετήσια εκδήλωση προς τιμήν της με πρωτοβουλία του Δήμου Ζίτσας και συνδιοργάνωση του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Καλοχωρίου, της Τοπικής Κοινότητας Καλοχωρίου και της Περιφέρειας Ηπείρου.
Η παραποτάμια περιοχή του Καλοχωρίου προσφέρεται για εναλλακτικές τουριστικές δραστηριότητες καθώς διαθέτει εύκολες πεζοπορικές διαδρομές, ενώ υπάρχει δυνατότητα για πλωτές δραστηριότητες rafting και kayak.
ISO 843

Το διεθνές πρότυπο  ISO 843:1999 καθιερώνει ένα σύστημα για την μεταγραφή και τον μεταγραμματισμό ελληνικών χαρακτήρων σε λατινικούς χαρακτήρες. Το ελληνικό ισοδύναμό του είναι το πρότυπο ΕΛΟΤ 743, Έκδοση 2.

Μεταγραμματισμός, Μεταγραφή, Φραγκολεβαντίνικα ή Greeklish;

Κείμενα που δημιουργούνται από μεταγραφή ή μεταγραμματισμό μπορούν να χαρακτηριστούν σαν φραγκολεβαντίνικα ή greeklish (αν και ορθότερο θα ήταν greeklatin ή groman, αφού η απόδοση γίνεται σε αλφάβητο και όχι σε γλώσσα). Ο όρος αυτός είναι ακατάλληλος, πάντως, καθώς τα greeklish της καθημερινής μας ζωής είναι σε μεγάλο βαθμό αυθαίρετα (καθιστώντας την αναστροφή αδύνατη χωρίς τη χρήση λεξικού), αντίθετα από τις διαδικασίες μεταγραμματισμού και μεταγραφής που είναι αυστηρά καθορισμένες και δίνουν κείμενα που προκύπτουν μονοσήμαντα από το ελληνικό πρωτότυπο. Επίσης, τα greeklish συνήθως έχουν και στοιχεία οπτικής αντιστοιχίας. Επομένως, ένα μεταγραμματισμένο ή μεταγραμμένο κείμενο είναι greeklish, ενώ ένα κείμενο greeklish δεν είναι μεταγραμμένο ή μεταγραμματισμένο, καθώς παράγεται με αυθαίρετη, μη μονοσήμαντη μέθοδο.