google/wiki40b huggingface dataset:
Οικογένεια Μελά

Ιστορικά στοιχεία

Υποστηρίζεται ότι η οικογένεια αποτελεί κλάδο της βυζαντινής οικογένειας Στρατηγοπούλου, κλάδου των Μελισσηνών, η έδρας της πάντως φαίνεται να ήταν τα Ιωάννινα. Για διαφόρους λόγους τα μέλη της διασκορπίστηκαν στα Βαλκάνια και την Κεντρική Ευρώπη. Ειδικά στην Αυστρία οι Μελάδες κατέλαβαν σημαντικές θέσεις με χαρακτηριστικά παραδείγματα τον Ιωάννη Φρειδερίκο Μελά, αυλικό του Αυτοκράτορα Καρόλου ΣΤ΄ και τον Μιχαήλ Φρειδερίκο Βενέδικτο Μελά, απόγονο του προηγούμενου και αρχιστράτηγο των αυστριακών δυνάμεων. Ο νεότερος κλάδος της οικογένειας εμφανίζεται στις αρχές του 18ου αιώνα στην Παλιά Πογδόριανη, όπου βρισκόταν και ο πύργος τους. Τα μέλη της ασχολήθηκαν με το εμπόριο ιδρύοντας τον ομώνυμο εμπορικό οίκο.
Τα αδέλφια Λέων, Αναστάσιος και Πάνος Μελάς άνοιξαν υποκαταστήματα σε διάφορες πόλεις της Ευρώπης, όπως στην Κωνσταντινούπολη και την Βραΐλα. Οι γιοι του Λέοντα συνέχισαν την εμπορική δραστηριότητα με τον Γεώργιο Μελά να καταφέρνει να αναδειχθεί στην Κωνσταντινούπολη. Με την απελευθέρωση της Ελλάδας τα μέλη της εγκαθίστανται στην Αθήνα, όπου και δραστηριοποιούνται με την πολιτική. Ο Λέων Μελάς, γιος του Γεωργίου, καταλαμβάνει σημαντικά υπουργικά αξιώματα ενώ ο Μιχαήλ Μελάς, έτερος γιος του Γεωργίου, αναδεικνύεται σε σημαίνον στέλεχος της αθηναϊκής κοινωνίας διατελώντας δήμαρχος Αθηνών, βουλευτής και πρόεδρος της Αθηναϊκής Λέσχης. Τα παιδιά του θα ασχοληθούν με την πολιτική ενώ ο γιος του, Παύλος Μελάς, αξιωματικός του στρατού, θα σκοτωθεί κατά τον Μακεδονικό Αγώνα.
Ως πολιτικοί διακρίθηκαν οι Λέων Γ. Μελάς, Γεώργιος Β. Μελάς, Μιχαήλ Γ. Μελάς, Λέων Μ. Μελάς, Γεώργιος Μ. Μελάς, Κωνσταντίνος Μελάς, Αλέξανδρος Μελάς, Γεώργιος Μυλωνάς, Μιλτιάδης Νεγρεπόντης ενώ οι Λέων Β. Μελάς, Βασίλειος Μόστρας και Μιχαήλ Κ. Μελάς διακρίθηκαν ως διπλωμάτες. Σημαντικοί έμποροι και βιομήχανοι υπήρξαν οι Βίκτωρ Λ. Μελάς, Βασίλειος Β. Μελάς και Βασίλειος Γ. Μελάς ενώ σταδιοδρομία στον στρατό ακολούθησαν οι Κωνσταντίνος Μελάς, Βασίλειος Μ. Μελάς, Αλέξανδρος Μελάς, Μιχαήλ Π. Μελάς, Παύλος Μ. Μελάς και Παύλος Β. Μελάς. Στα γράμματα & στις τέχνες ξεχωρίζουν οι Λέων Γ. Μελάς, Ελένη Νεγρεπόντη - Ουράνη, Δημήτριος Βικέλας, Νάτα Μελά και Βίκτωρ Θ. Μελάς. Οι Μιχαήλ Γ. Μελάς και Βασίλειος Μ. Μελάς διετέλεσαν πρόεδροι της Αθηναϊκής Λέσχης.
Οι κατοικίες της οικογένειας βρίσκονται στην οδό Πανεπιστημίου και ανήκουν στην Αθηναϊκή Λέσχη, ενώ έπαυλη διατηρούσαν και στην Κηφισιά. Στο Α΄ νεκροταφείο Αθηνών ξεχωρίζει για την τεχνική του ο τάφος του Λεόντος Μελά.
Μηλεϊνικός ανυδρίτης

Ο μηλεϊνικός ανυδρίτης ή cis-βουτενοδιοϊκός ανυδρίτης ή 2,5-διοξοφουράνιο ή 2,5-διοξολένιο είναι μια οργανική ένωση με το συντακτικό τύπο: . Είναι ο ανυδρίτης του μηλεϊνικού οξέος και στην καθαρή του κατάσταση είναι άχρωμο ή άσπρο στερεό με πικρή, πνιγηρή οσμή.
Ο μηλεϊνικός ανυδρίτης αρχικά παραγόταν από την ετερογενή καταλυτική οξείδωση των ατμών βενζολίου ή από άλλες αρωματικές ενώσεις. Από το 2006 μόνο ένας μικρός αριθμός εγκαταστάσεων συνεχίζουν να χρησιμοποιούν βενζόλιο. Λόγω των υψηλών τιμών του βενζολίου, σήμερα οι περισσότερες εγκαταστάσεις μηλεϊνικού ανυδρίτη χρησιμοποιούν το κ-βουτάνιο ή το κ-πεντάνιο ως πρώτη ύλη τροφοδοσίας:

Αντιδράσεις

Η χημεία του μηλεϊνικού ανυδρίτη είναι πολύ πλούσια. Είναι ένα προϊόν που είναι διαθέσιμο και έχει πολλές εφαρμογές. Ενυδατώνεται παράγοντας μηλεϊνικό οξύ, cis-HOOC–CH=CH–COOH. Με τις αλκοόλες παράγει ημι-εστέρες, π.χ., cis-HOOC–CH=CH–COOCH₃. Ο μηλεϊνικός ανυδρίτης είναι ένα διενόφιλο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί στην αντίδραση Diels-Alder. Αποτελεί επίσης υποκαταστάτη σε σύμπλοκα μετάλλων χαμηλού σθένους (low valent), όπως το Pt(PPh₃)2(MA) και το Fe(CO)₄(MA). O μηλεϊνικός ανυδρίτης διμερίζεται μέσω φωτοχημικής αντίδρασης σε κυκλοβουτάνο-τετρακαρβοξυλικό διανυδρίτη, CBTA. Αυτή η ένωση χρησιμοποιείται για την παραγωγή πολυιλιδίων και επίσης ως φιλμ ευθυγράμμισης για κρυσταλλικές οθόνες [2] [3].
Βλαντιμίρ Τάτλιν

Βιογραφία

Ο Τάτλιν δούλεψε ως ναυτικός στη Ρωσική Ατμοπλοϊκή και Εμπορική Εταιρεία. Τα χρόνια 1902-1903 παρακολούθησε μαθήματα στη Σχολή Ζωγραφικής, Γλυπτικής και Αρχιτεκτονικής της Μόσχας και από το 1905 ως το 1910 σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών της Πένζα. Την περίοδο 1911-1914 συμμετείχε σε διάφορες εκθέσεις. Το 1911 οργάνωσε το εργαστήριο του με το όνομα «ο Πύργος» στη Μόσχα και σχεδίασε τα σκηνικά για το έργο του Τομασέφσκι Ο αυτοκράτορας Μαξιμιλιανός και ο ανυπάκουος γιος του Αδόλφος.  Το 1912-13 επεξεργάστηκε μια σειρά σχεδίων για την όπερα του Μιχαήλ Γκλίνκα Μια ζωή για τον Τσάρο και το 1915 για την όπερα του Ρίχαρντ Βάγκνερ Ο ιπτάμενος Ολλανδός. Μέχρι το 1912 συνδεόταν στενά με τον Μιχαήλ Λαριόνοφ. Το 1914 ταξίδεψε στο Βερολίνο και στη συνέχεια στο Παρίσι όπου επισκέφθηκε το εργαστήριο του Πάμπλο Πικάσο και είναι σχεδόν σίγουρο ότι είδε τις κυβιστικές του κατασκευές. Μετά την επιστροφή του στη Ρωσία άρχισε να εργάζεται με τα δικά του ανάγλυφα και αντι-ανάγλυφα. Το Μάιο του 1914 έκανε μία έκθεση των αναγλύφων του στο εργαστήριο του με τον τίτλο «Συνθετικές- Στατικές Συνθέσεις». Ζούσε στη Μόσχα αλλά περνούσε και μεγάλα διαστήματα στην Αγία Πετρούπολη, όπου σχηματίστηκε γύρω του ένας κύκλος νέων καλλιτεχνών. Το 1915 συμμετείχε σε όλες τις μεγάλες εκθέσεις της ρωσικής πρωτοπορίας. Το 1916 οργάνωσε την έκθεση Το μαγαζί στη Μόσχα και το 1918 συνεργάστηκε με το IZO NARKOMPROS. Το 1919 εγκαταστάθηκε στην Πετρούπολη και έγινε καθηγητής στα εκεί SVOMAS. Το εργαστήριο του ονομαζόταν «Εργαστήριο για Όγκους, Υλικά και Κατασκευές». Εκεί άρχισε να εργάζεται πάνω στο Μνημείο της Τρίτης Διεθνούς. Το Νοέμβριο του 1920 το μοντέλο του μνημείου παρουσιάστηκε στην Πετρούπολη και στη συνέχεια στη Μόσχα. Το 1923 συμμετείχε στην Έκθεση Ζωγραφικής Όλων των Τάσεων Καλλιτεχνών της Πετρούπολης και δραστηριοποιήθηκε στο INKhUK. Σχεδίασε και οργάνωσε την παραγωγή του έργου του Βελιμίρ Χλέμπνικοφ. Στα μέσα της δεκαετίας του ’20 ενδιαφέρθηκε για το εφαρμοσμένο σχέδιο και το 1925 συμμετείχε στη Διεθνή Έκθεση Μοντέρνων Βιομηχανικών και Διακοσμητικών Τεχνών στο Παρίσι. Το 1925-1927 δίδαξε φορμαλιστικές αρχές του θεάτρου και του κινηματογράφου στο Καλλιτεχνικό Ινστιτούτο του Κιέβου και το 1927-1930 θεωρία των υλικών στη Σχολή Κεραμεικής των VKhUTEMAS/VKhUTEIN. Από το 1929 εργάστηκε στο σχεδιασμό του Letatlin. Στις δεκαετίες του 1930-1940 συνέχισε να εργάζεται ως σκηνογράφος και επέστρεψε στην αναπαραστατική ζωγραφική.
Γεώργιος Πισίδης

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 626, την εποχή που αυτοκράτορας στο Βυζάντιο ήταν ο Ηράκλειος και Πατριάρχης ο Σέργιος ο Α'. Είχε το αξίωμα του χαρτοφύλακα και του αρχιδιάκονου της Αγίας Σοφίας.   Άφησε τρία ιστορικά έργα, το ¨Εις την κατά Περσών εκστρατείαν Ηρακλείου, ¨ ¨Εις την γενομένην έφοδον των βαρβάρων ¨ και  ¨Την Ηρακλειάδα, η οποία είναι ένας πανηγυρικός του Αυτοκράτορα και γράφτηκε για την τελική του νίκη εναντίον των Περσών.  Με αυτά τα έργα του, περιέγραψε κυρίως τις στρατιωτικές επιχειρήσεις του Ηρακλείτου.  
Έγραψε επίσης και άλλα έργα πολεμικής,ελεγειακής και θεολογικής φύσης. Όπως το Εξαήμερον, ένα είδος θεολογικοφιλοσοφικού διδακτικού ποιήματος, το οποίο αναφέρεται στη δημιουργία του κόσμου και κάνει υπαινιγμούς για γεγονότα εποχής. Αυτό το έργο του, διαδόθηκε πέρα από τα σύνορα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και μεταφράστηκε στα Σλαβικά και στα Ρώσικα. 
Έργο του, σύμφωνα με ορισμένους μελετητές, είναι ο Ακάθιστος Ύμνος.  Η ποιητική μεγαλοφυΐα του Γεωργίου Πισίδη εκτιμήθηκε αργότερα. Ο περίφημος λόγιος του Βυζαντίου Μιχαήλ Ψελλός, τον σύγκρινε με τον ποιητή Ευριπίδη. Ο σύγχρονος επιστημονικός κόσμος θεωρεί τον Πισίδη ως τον καλύτερο κοσμικό ποιητή της Βυζαντινής Περιόδου.
Βουζύγιον

Στην αρχαία Αθήνα με το όνομα βουζύγιον φερόταν ιερός αγρός στους βόρειους πρόποδες της Ακρόπολης, που ήταν ένας από τους τρεις εκείνους αγρούς που γινόταν η τελετή των ιερών Αρότων. Στον αγρό αυτό, που βρισκόταν παρά το ιερό της θεάς Δήμητρας Χλόης και της Γης της Κουροτρόφου, υπήρχε η παράδοση ότι πρωτο-καλλιεργήθηκε η γη με άροτρο και στη συνέχεια έγινε η πρώτη σπορά σίτου από τον μυθικό Βουζύγη, εξ ου και η ονομασία του.
Στο Βουζύγιο πιθανόν να φύονταν και το σιτάρι, που προοριζόταν για τις τελετές υπέρ του «Πολιέως Διός».
Εθνόσημο της Δημοκρατίας του Κονγκό

Το εθνόσημο της Δημοκρατίας του Κονγκό αποτελείται από έναν θυρεό με ένα αδέσποτο κόκκινο λιοντάρι που κρατάει μια φλόγα.
Το χρώμα του φόντου στο θυρεό είναι κίτρινο με μια πράσινη κυματιστή γραμμή στη μέση. Μια χρυσή κορόνα βρίσκεται πάνω από το θυρεό. Τον τελευταίο βαστούν δύο μεγάλοι αφρικάνικοι ελέφαντες. Ένα πανό με το εθνικό ρητό «Unité Travail Progrès» («Ενότητα, Εργασία, Πρόοδος») ξεδιπλώνεται από μία πλάκα στην οποία στηρίζονται οι ελέφαντες.
Το εθνόσημο καθιερώθηκε στις 10 Ιουνίου 1991.
Θυνοί

Οι Θυνοί ήταν μια Θρακική φυλή που ζούσε στη νοτιανατολική Θράκη και αργότερα μαζί με τους Βιθυνούς μετανάστευσαν στις χώρες που θα γίνονταν αργότερα γνωστές με τα ονόματα Θυνία και Βιθυνία.Η κάθε περιοχή πήρε το όνομά της,προφανώς,από την αντίστοιχη Θρακική φυλή που ήταν κυρίαρχη στην περιοχή.Οι Θυνοί περιγράφονται ως ορεσίβιοι και ικανότατοι στον πόλεμο κατά τη διάρκεια της νύχτας.Ο Ξενοφώντας στο έργο του "Κύρου Ἀνάβασις" (7.4.12-7.4.24) αναφέρεται στους Θυνούς σε πολλαπλά χωρία όπως:
[7.4.14] Αυτά έγιναν την ημέρα. Αλλά την ακόλουθη νύχτα κατεβαίνουν οι Θυνοί από το βουνό και τους κάνουν επίθεση.
[7.4.18] Τότε μερικοί από τους Θυνούς γύρισαν πίσω μέσα στο σκοτάδι και χτυπούσαν με τα ακόντιά τους τους Έλληνες που έτρεχαν δίπλα σ᾽ ένα φλεγόμενο σπίτι.
[7.4.22] Όταν οι Θυνοί είδαν από πάνω από το βουνό πολλούς οπλίτες και πελταστές και πολύ ιππικό, κατέβηκαν και παρακαλούσαν να κάμουν ειρήνη. Υπόσχονταν πως θα εκτελούν κάθε διαταγή του Σεύθη και του πρότειναν να του δώσουν εγγυήσεις πως θα φυλάξουν την υπόσχεσή τους.

Θυνία

Στον αρχαίο κόσμο η Θυνία ήταν μια περιοχή της Ευρώπης κατά μήκος της βόρειας ακτής της Προποντίδας,απέναντι από τη Βιθυνία στην ασιατική πλευρά.Ήταν ο τόπος κατοικίας της θρακικής φυλής των Θυνών.Ενώ παράλληλα κατά τον μεσαίωνα η "Μεσοθυνία" ήταν η χερσόνησος του σύγχρονου Κοτζαέλι.Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία το ονομά της προέρχεται από τον Θηνέα,γιό του Φινέα.Στην Αργοναυτική Εκστρατεία ο Ιάσονας και οι Αργοναύτες απομακρύνονται από τις Συμπηγάδες Πέτρες στη Βιθυνία και πηγαίνουν στην απέναντι ακτή για να συμβουλευτούν τον βασιλιά Φινέα.
Σαλάμ Φαγιάντ

Πρώτα χρόνια και σπουδές

Γεννήθηκε στο Ντέιρ ελ Γκουσούν της Δυτικής Όχθης, στις 29 Απριλίου 1952. Είναι οικονομολόγος με διεθνές κύρος και πολιτικός. Ο Φαγιάντ πήρε το μάστερ του στη Διοίκηση Επιχειρήσεων (MBA) από το Πανεπιστήμιο Σεντ Έντουαρντς το 1980.

Πολιτική καριέρα

Μεταξύ άλλων, ο Φαγιάντ δίδαξε Οικονομικές Επιστήμες στην Ιορδανία και υπηρέτησε στην Παγκόσμια Τράπεζα την περίοδο 1987 - 1995. Ως το 2001 ήταν αντιπρόσωπος της Παλαιστινιακής Αρχής στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Στη συνέχεια θήτευσε στο Υπουργείο Οικονομικών, από το 2002 ως το 2006. Μετά την παραίτησή του από υπουργός, κατήλθε υποψήφιος στις βουλευτικές εκλογές του 2006 με το κόμμα Τρίτος Δρόμος, που ίδρυσε ο ίδιος, στο πλευρό της Χανάν Ασράουι και του Γιασέρ Αμπντ Ράμπο. Ο Φαγιάντ και η Ασράουι εξελέγησαν βουλευτές, ενώ στις εκλογές αυτές κέρδισε η Χαμάς.

Πρωθυπουργός

Στις 15 Ιουνίου του 2007 διορίστηκε Πρωθυπουργός της Παλαιστινιακής Αρχής όταν τον έλεγχο της Λωρίδας της Γάζας ανέλαβε η Χαμάς. Η κυβέρνηση του Φαγιάντ ήταν "ανεξάρτητη" δίχως τη συμμετοχή μελών από τη Φατάχ ή τη Χαμάς και υποστηρίχθηκε από τη Φατάχ, το Ισραήλ και τη Δύση. Με βάση το νόμο, μετά την αποπομπή του πρωθυπουργού, ο απερχόμενος πρωθυπουργός πρέπει να ηγηθεί υπηρεσιακής κυβέρνησης. Κάτι τέτοιο όμως δεν έγινε.Ο διορισμός του δεν επιβεβαιώθηκε από το Κοινοβούλιο, το οποίο ελέγχεται από τη Χαμάς .
Παράλληλα ανέλαβε ξανά Υπουργός Οικονομικών.
Στις 7 Μαρτίου του 2009  ο πρωθυπουργός Φαγιάντ υπέβαλε την παραίτηση της κυβέρνησής του, ώστε να ανοίξει ο δρόμος σχηματισμού κυβέρνησης "εθνικής συνεννόησης" στο πλαίσιο της διαδικασίας συμφιλίωσης με τη Χαμάς. Η παραίτηση τέθηκε σε ισχύ στο τέλος του μήνα. Η νέα κυβέρνηση του Φαγιάντ ορκίστηκε στη Μουκάτα της Δυτικής Όχθης, στις 19 Μαΐου του 2009.
Ο  Φαγιάντ αντικαταστάθηκε στην πρωθυπουργία από το Ραμί Χαμντάλα στις 2 Ιουνίου 2013.
Θόρος Γ΄ της Αρμενίας

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Λέων Γ΄ της Αρμενίας και της Κεράν της Αρμενίας, κόρης του Χετούμ (4ου απογόνου του Οσίν Α΄ κυρίου του Λαμπρόν).
Το 1293 ο μεγαλύτερος αδελφός του Χετούμ Β΄ παραιτήθηκε υπέρ αυτού, ωστόσο ο Θόρος Γ΄ τον ανακάλεσε στον θρόνο το 1295. Οι δύο τους συνόδευσαν την αδελφή τους Ρίτα στην Κωνσταντινούπολη, όπου παντρεύτηκε τον Μιχαήλ Θ΄ Παλαιολόγο Αυτοκράτορα των Ρωμαίων το 1296. Κατά την απουσία τους όμως ο τρίτος αδελφός τους Σεμπάντ είχε σφετεριστεί τον θρόνο και τους αιχμαλώτισε στο Μπαρντζρμπερντ· διέταξε τον Οσίν μαρεσάλη της Αρμενίας να στραγγαλίσει τον Θόρο Γ΄, πράγμα που έγινε, το 1298.
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1920

Διπλή Βουλή - Γ' εν Αθήναις Εθνική Συνέλευση

Η κήρυξη των εργασιών της Βουλής έγινε στις 23 Δεκεμβρίου 1920 από τον Κωνσταντίνο Α', λίγες ημέρες μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα, μετά το δημοψήφισμα της 5ης Δεκεμβρίου 1920. Η πλειοψηφία ανακήρυξε την Βουλή σε συντακτική συνέλευση, τη Γ' εν Αθήναις Εθνική Συνέλευση (αποκαλούνταν και διπλή Βουλή λόγω του αναθεωρητικού της χαρακτήρα).
Άνθεια Πάτρας

Η Άνθεια είναι συνοικία της Πάτρας στο νότιο δημοτικό διαμέρισμα. Η ονομασία της προέρχεται από τον Ανθέα και την αρχαία Άνθεια μία από τις τρεις πόλεις που ένωσε ο Πατρεύς και ίδρυσε την Πάτρα. Επί Τουρκοκρατίας στην περιοχή υπήρχε το κτήμα Γκρην, από την οικογένεια Γκρην, μέλη της οποίας διετέλεσαν πρόξενοι της Αγγλίας στην Πάτρα με ανθελληνική δράση.
Στρατηγίς Γωτωγώζ και Ελαβάκης

Η Στρατηγίς Γωτωγώζ και Ελαβάκης ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, από τα μικρά συνοριακά Θέματα που λέγονταν στρατηγίδες ή στρατηγάτα.
Η στρατηγίδα Γωτωγώζ (kotoroc'berd) και Ελαβάκης (Albak, σημερινό Τουρκικό Μπασκέλε, Başkale), περιελάμβανε τα δύο ομώνυμα κάστρα και ανήκε στα λεγόμενα "Αρμενιακά θέματα", δημιουργήθηκε με την προσάρτηση του Πριγκιπάτου του Βαασπρακάν στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία το 1019 ή 1021/22, και ο στρατηγός της ήταν υπόλογος στον Κατεπάνω της Βαασπρακανίας. Η στρατηγίς καταλήφθηκε από τους Τούρκους το 1071 μετά την Μάχη του Ματζικέρτ. Γνωστός στρατηγός αναφέρεται ο Βασίλειος το 1055-1070 περίπου.
Κάρολος Ιωάννης Μπερναντότ

Βιογραφία

Ήταν ο τέταρτος γιος του Γουσταύου ΣΤ΄ Αδόλφου της Σουηδίας και της Μαργαρίτας των Βέττιν-Σαξονίας-Κόμπουρκ & Γκότα, κόρης του Αρθούρου δούκα του Κόννωτ & Στράθερν. 
Ήταν πρίγκιπας της Σουηδίας και δούκας της Νταλάρνα. Με το μοργανατικό γάμο του με τη δημοσιογράφο Έλιν-Κέρστιν-Μαργαρίτα Βίικμαρκ έχασε τους τίτλους του και το δικαίωμα διαδοχής. Από τη 2η εξαδέλφη του πατέρα του Καρλότα μεγάλη δούκισσα του Λουξεμβούργου, τού δόθηκε ο τίτλος του πρίγκιπα Μπερναντότ και τού κόμη τού Βίσμπορκ. Το ίδιο συνέβη και με τον δευτερότοκο αδελφό του Σίγκβαρντ και με τον εξάδελφό του Λένναρτ.
Το 1950-51 το ζεύγος υιοθέτησε δύο παιδιά. Ο Κάρολος-Ιωάννης έζησε για ένα διάστημα στη Νέα Υόρκη, όπου εργάστηκε ως αντιπρόσωπος της Αγγλο-Σκανδηναβικής Εμπορικής Εταιρείας. Εκεί οι δύο τους έγιναν φίλοι της διάσημης ηθοποιού Γκρέτα Γκάρμπο, η οποία διέμεινε στην κατοικία τους κοντά στο Μπάσταντ της Σουηδίας.
Σε ηλικία 95 ετών απεβίωσε στο Άνγκελχολμ της Σουηδίας και τάφηκε στο Βασιλικό Κοιμητήριο βόρεια της Στοκχόλμης.
Σμέρνα

Περιγραφή

Από το δέρμα της εκκρίνει μία βλέννα , με αποτέλεσμα να είναι δυσδιάκριτα τα μικρά λέπια της. Δεν έχει ζυγά πτερύγια, όπως όλα τα εγχελυόμορφα (μουγγρί, χέλι). Κινείται με κινήσεις όπως του φιδιού. Έχει σχετικά μικρό κεφάλι, με τεράστιο όμως στόμα. Το σώμα της είναι καφέ με κηλίδες κίτρινου χρώματος. Στο στόμα της έχει πολύ ισχυρά δόντια. Δαγκώνει μόνο όταν βρίσκεται σε κίνδυνο. Σπάνια επιτίθεται στους εχθρούς της.

Ιστορικά στοιχεία

Το ψάρι αυτό ήταν γνωστό από τα αρχαία χρόνια. Στην αρχαία Ρώμη διατηρούσαν σμέρνες σε δεξαμενές, σύμφωνα με μία άποψη για εκτροφή, ενώ άλλη άποψη ήθελε τους Ρωμαίους να χρησιμοποιούσαν τις σμέρνες ως ποινή θανάτωσης των δούλων (έριχναν τους δούλους στις δεξαμενές και οι τελευταίοι κατασπαράζονταν από τις σμέρνες).
Ελατιά

Ιστορία

Το όρος ήταν κατά την αρχαιότητα η περιοχή που ζούσαν οι Δίοι, πανάρχαιο ελληνο-πελασγικό φύλο που αργότερα ταξινομήθηκε ως θρακικό.

Γεωγραφία

Βρίσκεται στο νομό Δράμας και αποτελεί τμήμα της οροσειράς της Κεντρικής Ροδόπης. Ορίζεται ανατολικά από το Μεγάλο Ρέμα και δυτικά από το Δεσπάτη ποταμό. Από την Ελατιά πηγάζει επίσης και το Βαθύρεμα ή Μαύρο Ρέμα (Καρά Ντερέ). Εκτός από τον Τσάκαλο (υψόμ. 1826μ.), άλλες κορυφές είναι: οι Οξιές (υψόμ. 1811μ.), η Ελατιά (υψόμ. 1647μ.), η Μπουζάλα (υψόμ. 1631μ.), η Πυραμίδα Κούτρα (υψόμ. 1628μ.), το Ζερβό (υψόμ. 1578μ.). τα Καλύβια Γραβάνη (υψόμ. 1556μ.) κ.α. Στην Ελατιά, υπάρχει το Δασικό Χωριό Ελατιάς, κοντά στην κορυφή Πυραμίδα Κούτρα, στη θέση του παλιότερου τσελιγκάτου Σαρακατσαναίων με την ονομασία Καλύβια Κούτρα. Εκεί, κάθε χρόνο στις 20 Ιουλίου (του Προφήτη Ηλία) πραγματοποιείται το αντάμωμα Σαρακατσαναίων Ανατολικής Μακεδονίας. Το Δασικό χωριό βρίσκεται στο κέντρο του Δάσους της Ελατιάς.

Φυσικό περιβάλλον

Το δάσος της Ελατιάς είναι το μεγαλύτερο στην Ελλάδα σε έκταση (700 τετραγωνικά χιλιόμετρα), και αποτελείται από ερυθρελάτη, πεύκα, κέδρους, οξιές, σημύδες, λεύκες, σφενδάμια, δρύες, αγριοτριανταφυλλιές κ.α. Στο δυτικό τμήμα του βουνού, στη θέση Μαγούλα, υπάρχει το δάσος Σημύδας, το μοναδικό του είδους του στην Ελλάδα.
Τριχλωριούχο πλουτώνιο

Κρυσταλλική Δομή

Τα άτομα του πλουτωνίου στο κρυσταλλικό PuCl₃ είναι , και η δομή είναι τριγωνική πρισματική .

Ασφάλεια

Όπως όλες οι ενώσεις του πλουτωνίου, υπόκειται σε έλεγχο στο πλαίσιο της Πυρηνικής Συνθήκης περί μη Διάδοσης.
Παναγιώτης Λαγός

Σε συλλογικό επίπεδο

Ξεκίνησε την καριέρα του από τον Ηρακλή Θεσσαλονίκης, όπου αγωνίστηκε 76 φορές στο πρωτάθλημα. Τις περιόδους 2004-05, 2005-06 αναδείχτηκε ως ο καλύτερος νέος ποδοσφαιριστής, ενώ τη δεύτερη ειδικά χρονιά ήταν εντυπωσιακός και η δική του σημαντική συμβολή είχε ως αποτέλεσμα την έξοδο του Ηρακλή στην Ευρώπη.
Το καλοκαίρι του 2006, υπήρξε μεταγραφικός στόχος όλων των μεγάλων ομάδων της Ελλάδας, αλλά ο ίδιος επέλεξε την ΑΕΚ, με το κόστος της μεταγραφής του να φθάνει το 1 εκατομμύριο ευρώ.
Η πρώτη του περίοδος στην "Ένωση" δεν ήταν ευνοϊκή για εκείνον, καθώς τον Φεβρουάριο του 2007 τραυματίστηκε σοβαρά στον αχίλλειο τένοντα και έμεινε εκτός δράσης για 6 μήνες. Η επιστροφή του πραγματοποιήθηκε αρκετά μετά το ξεκίνημα της επόμενης περιόδου, με τον ίδιο να έχει μείνει φανερά πίσω σε θέμα φυσικής κατάστασης και τεχνικής, μετά το μακρύ διάστημα απουσίας του. Έως και την περίοδο 2009-10 ήταν συνήθως αναπληρωματικός, ενώ θέση βασικού κέρδισε την περίοδο 2010-11, χάνοντας ελάχιστους αγώνες και αυτά λόγω μικροτραυματισμών. Το καλοκαίρι του 2012, μετά τη φυγή πολλών πρωτοκλασάτων ποδοσφαιριστών λόγω οικονομικών προβλημάτων της ΑΕΚ, πήρε το αξίωμα του πρώτου αρχηγού της ομάδας.
Τον Ιανουάριο του 2013 υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την ουκρανική Βόρσκλα Πολτάβα διάρκειας 1,5 έτους, όμως μερικούς μήνες πριν τη λήξη του, τον Μάρτιο του 2014, λόγω της έκρυθμης κατάστασης στην Ουκρανία αποφάσισε να αποχωρήσει. Το καλοκαίρι του 2014 συμφώνησε με τον Απόλλωνα Σμύρνης, όπου παρέμεινε δύο χρόνια, συμπληρώνοντας 38 συμμετοχές και τρία τέρματα.

Στις εθνικές ομάδες

Έχει αγωνιστεί στην εθνική Ελπίδων αλλά και στην ολυμπιακή ομάδα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004.
Στις 21 Ιανουαρίου του 2006 έκανε το ντεμπούτο του με την εθνική Ανδρών σε φιλική ισοπαλία εναντίον της Νότιας Κορέας, στην οποία αριθμεί εννέα συνολικά συμμετοχές, τις οκτώ μεταξύ 2006-2008 επί θητείας Ότο Ρεχάγκελ και ακόμη μία το 2011 με προπονητή τον Φερνάντο Σάντος.
Μαχμούτ Νεντίμ Πασάς

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1818, ήταν γιος του Μεχμέτ Νετζίμπ Πασά (θ. 1267/1850-51), Βαλή της Συρίας και της Βαγδάτης  και από νεαρής ηλικίας εισήλθε στις υπηρεσίες της Υψηλής Πύλης καταλαμβάνοντας διάφορες ανώτερες θέσεις. Υπήρξε Βαλής Σμύρνης, Συρίας και Τρίπολης καθώς και υπουργός Εμπορίου, της Δικαιοσύνης και στη συνέχεια των Ναυτικών, ενώ το 1855 ανακηρύχθηκε βεζίρης. Ανέλαβε Μέγας Βεζίρης το 1871, επί σουλτάνου Αμπντούλ Αζίζ, διαδεχόμενος τον διάσημο τότε Ααλή Πασά για ένα χρόνο παραδίδοντας στη συνέχεια στον Μιτχάτ Πασά.
Ακολούθησε έντονη φιλορωσική πολιτική σε υπέρμετρο βαθμό επηρεαζόμενος από τον τότε ισχυρό Ρώσο πρέσβη στη Κωνσταντινούπολη τον Νικολάι Ιγνάτιεφ, μέχρι σημείου που οι άλλοι αξιωματούχοι και υπουργοί να τον αποκαλούν ειρωνικά «Μαχμούτωφ» και «Νεντίμωφ». Γενικά η πολιτική του δεν θεωρήθηκε και τόσο επιτυχής ειδικά στα οικονομικά. Η διοίκησή του, κατά τους έντεκα μήνες που ανέλαβε Μέγας Βεζίρης το 1871, χαρακτηρίστηκε από έλλειψη οργάνωσης και διαρκείς μετακινήσεις αξιωματούχων. Περιέκοψε μισθούς προβάλοντας την ανάγκη εξοικονόμησης χρημάτων, τοποθέτησε αντιπάλους του σε απομακρυσμένες επαρχίες και δημιούργησε νέους εχθρούς. Ο Αμπντούλ Αζίζ τον αποκάλεσε αργότερα δόλιο και διεφθαρμένο. Μετά την αντικατάστασή του από τον Μιτχάτ Πασά, διερευνήθηκαν οι οικονομικές ατασθαλίες του και καταδικάστηκε, ωστόσο του δόθηκε τελικά χάρη από τον σουλτάνο. Το 1873 τοποθετήθηκε ως βαλής στα Άδανα και επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη το 1875.
Το καλοκαίρι του ίδιου έτους ανέλαβε για δεύτερη φορά Μέγας Βεζίρης, θέση που διατήρησε όμως μόνο 8 μήνες μέχρι τον Απρίλιο του επόμενου έτους. Η δεύτερη θητεία του στο αξίωμα ήταν λιγότερο πετυχημένη. Το 1878 ανέλαβε υπουργός Εσωτερικών θέση που κατείχε μέχρι τον θάνατό του.
Ο Μαχμούτ Νεντίμ πασάς πέθανε στη Κωνσταντινούπολη το 1883 σε ηλικία 65 ετών.
Αγία Μαρίνα Ζακύνθου

Γεωγραφία

Η Αγία Μαρίνα βρίσκεται στο κέντρο της Ζακύνθου, στις ανατολικές πλαγιές του Βραχιώνα. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 3,626 χμ² και μέσο σταθμικό υψόμετρο 180. Απέχει από την πόλη της Ζακύνθου 13 χλμ. περίπου, προς τα Δ.

Πληθυσμικά στοιχεία

Η εξέλιξη πληθυσμού του Αγία Μαρίνας έχει ως εξής: κάτοικοι 230 (1961), 149 (1971), 144 (19910, 184 (2001), 164 (2011).<

Μουσεία

Το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Χέλμη, σχετικό με τη φυσική κληρονομιά της Ζακύνθου, με άιθουσα οπτικοακουστικού υλικού, βιβλιοθήκη και εκπόνηση εκπαιδευτικών προγραμμάτων.

Εκδηλώσεις

Το πανηγύρι της Αγίας Μαρίνας, στις 17 Ιουλίου.
Ούρφι Σιραζί

Σε παλιές πηγές το όνομα με το οποίο απαντάται είναι Τζαμάλ-αλ-Ντιν Μοχαμάντ Σιντί (ή Σαγιεντί). Έζησε από το 963 έτος Εγίρας-999 έτος Εγίρας (Ισλαμικό ημερολόγιο), περίπου 1556-1590 μ.Χ. γνωστός με το ψευδώνυμο Ούρφι, ή Ορφί ή Ουρφί Σιραζί (περσικά: عرفی شیرازی‎), ήταν ένας Πέρσης ποιητής του 16ου αιώνα.  
Γεννήθηκε στο Σιράζ και στα νιάτα του μετανάστευσε στην Ινδία και έγινε ένας από τους ποιητές της αυλής του Μεγάλου Ακμπάρ . Είναι ένας από τους σημαντικότερους Πέρσες ποιητές ινδικού στυλ.
Ιωσήφ Αβαντσίνι

Βιογραφία

Ο Αβαντσίνι, γεννήθηκε στην περιοχή της Βενετίας το 1753. Στο Πανεπιστήμιο, της Πάδοβα, όπου ήταν καθηγητής, έγινε γνωστός για τη γλαφυρότητα και την οξύνοιά του, ελέω της επιστημονικής εκλαΐκευσης που επιχείρησε στο έργο του. Παρόλα αυτά, δεν έγινε γνωστός για αυτό, αλλά για ένα έργο του, ονόματι «Uomo volante per aria, per acqua, per terra» (Ιπτάμενος άνθρωπος στον αέρα, στην ξηρά και το νερό). Μάλιστα, αυτό το έργο, θρυλείται, πως ενέπνευσε τον Ιούλιο Βερν, στα επιστημονικής φαντασίας, μυθιστορήματά του. Ο Αβαντσίνι, θεωρείται, ως πρώτος, μετά τον Ντα Βίντσι, που αναφέρει σε έργο του, για τη δυνατότητα σωμάτων να πετάνε.
Μεταξύ άλλων πρωτοποριακών ιδεών του ήταν η ανάπτυξη των πρώτων πρακτικών μεθόδων για το υποβρύχιο, όπως επίσης και ενός αντικειμένου που να μπορεί να πετά στον αέρα, να πλέει ή να βυθίζεται στη θάλασσα, καθώς και να τρέχει στην ξηρά, αν και αυτές οι ιδέες αποτυπώθηκαν πρώτα, στο έργο του Λουκιανού, το Ἀληθὴς ἣ Πραγματικὴ ἱστορία. Όμως η ιδέα είναι πιο γνωστή από τον Αβαντσίνι, καθώς σε ένα έργο του αναφέρεται στη λειτουργία του υδραυλικού κριού, με αποτέλεσμα να λάβει περισσότερη προσχή.