google/wiki40b huggingface dataset:
Χριστούγεννα στην Ισλανδία

Τα Χριστούγεννα στην Ισλανδία, ονομαζόμενα και Γιουλ, είναι όμοια με αυτά των Ηνωμένων Πολιτειών. Αποτελούν μια μίξη των θρησκευτικών δοξασιών και της παραδοσιακής λαογραφίας, ξεκινώντας από τις 23 Δεκεμβρίου και τελειώνοντας στα Επιφάνεια, στις 6 Ιανουαρίου. Είναι η μεγαλύτερη γιορτή της Ισλανδίας και όλα είναι κλειστά από το μεσημέρι της Παραμονής Χριστουγέννων μέχρι και τις 27 Δεκεμβρίου. Η βασική διαφορά με τις Ηνωμένες Πολιτείες είναι ότι οι Ισλανδοί γιορτάζουν τη Παραμονή Χριστουγέννων. Όλη η οικογένεια μαζεύεται το απόγευμα και ανταλλάσσουν δώρα. Τις υπόλοιπες δύο γιορτινές μέρες όλοι πάνε σε χριστουγεννιάτικες γιορτές και συναντιούνται με τους υπόλοιπους συγγενείς. Τα Χριστούγεννα είναι πολύ σημαντικά για τους Ισλανδούς. Καθαρίζουν όλο το σπίτι, φοράνε τα καινούρια τους ρούχα, αγοράζουν το καλύτερο φαγητό και στολίζουν το σπίτι μέσα-έξω.  Το πιο συνηθισμένο στολίδι είναι το Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Οι Ισλανδοί πιστεύουν σε 13 Άγιους Βασίληδες, τους Γιουλασβέιναρ.

Η ημέρα του Αγίου  Θόρλακουρ -23 Δεκεμβρίου

Ο κυριότερος Άγιος της Ισλανδίας είναι ο Θόρλακουρ Θόρχαλσον. Η 23η Δεκεμβρίου είναι η ημέρα που πέθανε. Στην ημέρα του Αγ. Θόρλακουρ, το κυριότερο έθιμο είναι να τρώνε το παραδοσιακό γεύμα. Το χριστουγεννιάτικο δέντρο στολίζεται συνήθως εκείνη τη μερα. Είναι επίσης η μεγαλύτερη μέρα για τα τελευταία χριστουγεννιάτικα δώρα, καθώς τα μαγαζιά παραμένουν ανοιχτά έως και τα μεσάνυχτα.

Γκρίλα

Από σχετικά μικρή ηλικία τα παιδιά μαθαίνουν για τη παλιά ιστορία της Γκρίλα, της δράκαινας που ζούσε στα Ισλανδικά βουνά. Θεωρείται ότι είναι η μητέρα των 13 Γιουλασβέιναρ. Κάθε Χριστούγεννα, η Γκρίλα και οι γιοί της κατεβαίνουν από τα βουνά. Η Γκρίλα ψάχνει άτακτα παιδιά για να βράσει στο καζάνι της  και τα αγόρια για σκανδαλιές.

Οι Γιουλασβέιναρ

Τα παιδιά τοποθετούν ένα παπούτσι στο παράθυρο του υπνοδωματίου τους κάθε βράδυ για τις 13 μέρες πριν τα Χριστούγεννα. Κάθε βράδυ ένας Γιουλασβέιναρ τα επισκέπτεται, αφήνοντας γλυκά ή μικρά  δώρα ή σάπιες πατάτες, ανάλογα με το πως το συγκεκριμένο παιδί είχε συμπεριφερθεί εκείνη τη μέρα. Ο κάθε Γιουλασβέιναρ έχει συγκεκριμένη ιδιοσυγκρασία και γι'αυτό θα συμπεριφερθεί με συγκεκριμένο τρόπο. Άλλος κλείνει πόρτες, άλλος αρπάζει κεριά ενώ άλλος προσπαθεί να κλέψει το φαγητό.

Η Χριστουγεννιάτικη Γάτα

Μια παλιά Ισλανδική λαογραφία λέει ότι κάθε Ισλανδός πρέπει να παραλάβει ένα καινούριο ρούχο για τα Χριστούγεννα αλλιώς θα βρίσκονται σε μεγάλο κίνδυνο. Μια μεγάλη μαύρη γάτα περιπλανιέται στην Ισλανδία τα Χριστούγεννα και τρώει όποιον δεν ακολουθήσει αυτόν τον απλό κανόνα.
Φίλιππος Γ΄ της Μακεδονίας

Βογραφία

Ήταν γιος του Φίλιππου Β΄ της Μακεδονίας και της 2ης συζύγου του Φιλίνας από τη Λάρισα. Ο Φίλιππος Β΄ νυμφεύτηκε σε 5ο γάμο την Ολυμπιάδα και απέκτησε τον Αλέξανδρο Γ΄.
Ο Φίλιππος Γ΄ ήταν πνευματικά ασταθής από την παιδική του ηλικία, πιθανώς από υπαιτιότητα της Ολυμπιάδα, η οποία ήθελε να δει στο θρόνο τον γιο της Αλέξανδρο Γ΄. Μετά το θάνατο του Αλέξανδρου Γ΄ ανακηρύχτηκε βασιλιάς από τον Μακεδονικό στρατό με την ονομασία Φίλιππος ο Γ΄ της Μακεδονίας. Στην ουσία ήταν μια μαριονέτα στα χέρια του Περδίκκα, που ουσιαστικά κυβερνούσε. Λίγο αργότερα ο Φίλιππος Γ΄ νυμφεύτηκε την Ανταία Ευρυδίκη, κόρη της Κυνάνης. Ύστερα από τη δολοφονία του Περδίκκα στην Αίγυπτο, ο Πείθων ανέλαβε την φύλαξη του Φίλιππου Γ΄ Αρριδαίου. Ο Φίλιππος Γ΄ και η γυναίκα του Ανταία Ευρυδίκη επέστρεψαν στη Μακεδονία κάτω από τη φύλαξη του Αντίπατρου. Ο Αντίπατρος πέθανε το 319 π.Χ. και η φύλαξη του Αρριδαίου πέρασε στον Πολυπέρχοντα, αλλά η Ανταία Ευρυδίκη, θορυβημένη από τον ερχομό της Ολυμπιάδας στη Μακεδονία, αναζήτησε τη βοήθεια τού Κασσάνδρου, γιού τού Περδίκκα. Κατά τη διάρκεια μίας προσπάθειας να αποκρούσουν τις δυνάμεις της Ολυμπιάδας και του συμμάχου της Αιακίδη βασιλιά της Ηπείρου (εξαδέλφου της), οι στρατιώτες τού Αρριδαίου αυτομόλησαν στην Ολυμπιάδα, η οποία διέταξε το θάνατο του Αρριδαίου και της γυναίκας του Ανταίας Ευρυδίκης. Είχε βασιλέψει μόλις 6 χρόνια. Αργότερα ο Κάσσανδρος μετέφερε τα οστά του Αρριδαίου και της γυναίκας του στις Αιγές.
Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας

Τηλέφωνο καταγγελιών στο 6975701455 Το Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας (με αρκτικόλεξο Σ.ΕΠ.Ε.) είναι μία νεοσύστατη σχετικά δημόσια υπηρεσία του Υπουργείου Εργασίας συγκροτημένη σε πολιτικό σώμα. Είναι ανεξάρτητη υπηρεσία με αρμοδιότητες εκτελεστικής εξουσίας που υπάγεται απ΄ ευθείας στον Υπουργό. Συστάθηκε σύμφωνα με τις διατάξεις του Π.Δ. 136/1999 "Οργάνωση Υπηρεσιών Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας" (ΦΕΚ 134Α΄/ 3-6-1999).
Του Σώματος αυτού προΐσταται Ειδικός Γραμματέας συνεπικουρούμενος από δύο γενικούς επιθεωρητές, ένας επί θεμάτων εργασιακών σχέσεων και ένας επί θεμάτων ασφάλειας και υγείας στους χώρους εργασίας. Το ΣΕΠΕ συγκροτείται με ειδικούς επιθεωρητές αντίστοιχων παραπάνω θεμάτων σε τρεις κεντρικές διευθύνσεις με επιμέρους 12 τμήματα με έδρα την Αθήνα (Υπουργείο) και σε 15 περιφερειακές με επιμέρους τμήματα που εδρεύουν σε ισάριθμες πόλεις καλύπτοντας κατά περιφέρειες όλη την επικράτεια και με συνολικό προσωπικό 1000 περίπου υπαλλήλους. Οι περιφερειακές εδρεύουν στις ακόλουθες πόλεις: Αθήνα, (4 κατά νομαρχιακή διαίρεση), Πειραιά, Θεσσαλονίκη, Ιωάννινα, Ηράκλειο, Ερμούπολη, Κομοτηνή, Κοζάνη, Λαμία, Πάτρα, Μυτιλήνη και Τρίπολη.
Σιλυλογερμανάνιο

Ιστορία

Το σιλυλογερμανάνιο αναφέρθηκε για πρώτη φορά από τους Σπάνιερ (Spanier) και ΜακΝτιαρμίντ (MacDiarmid), το 1963, ως ένα προϊόν μιγμάτων σιλανίου και γερμανανίου που υπέστησαν ηλεκτρική εκκένωση. Ο μηχανισμός σχηματισμού του σιλυλογερμανάνιου δεν είχε προταθεί, παρ' όλο που είναι γνωστό ότι με ηλεκτρική εκκένωση στο παραπάνω αναφερόμενο μίγμα δίνει ελεύθερες ρίζες H•, SiH₃•, SiH₂:, GeH₂: και GeH₃•, όπως και ανάλογα ιόντα. Οι Τιμς (Timms), Σίμψον (Sipmpson) και Φίλιπς (Phillips) ανέφεραν το σχηματισμό και σιλυλογερμανανίου μετά από πυρόλυση μιγμάτων υδριδίων πυριτίου και γερμανίου. Πρότειναν δε τον ενδιάμεσο σχηματισμό γερμανένιου (GeH₂:), που στη συνέχεια έδεινε αντίδραση προσθήκης στους δεσμούς Si-H. Αυτή η πρόταση είναι συμβατή και με την προηγούμενη αναφορά, καθώς το γερμανένιο είναι ένα από τα αναμενόμενα προϊόντα και της ηλεκτρικής εκκένωσης σε μίγματα γερμανάνιου και σιλάνιου.
Ξεναγός

Επαγγελματίας που ξεναγεί, συνοδεύει υπηκόους του κράτους  ή ξένους περιηγητές σε έναν τόπο, υποδεικνύοντάς τους τα αξιοθέατα και εξηγώντας την ιστορία και τη σημασία τους, παρέχοντας στη διάρκεια της ξενάγησης έγκυρες πληροφορίες. Συνήθως ξεναγεί σε ιστορικά σημεία, αλλά και σε περιοχές με ειδικό ενδιαφέρον για τον περιηγητή, συχνά εισάγοντας τον ξεναγούμενο και σε έθιμα του τόπου. Ως ξεναγός  στην καθημερινή πρακτική μπορεί να απασχοληθεί και μη επαγγελματίας. Επίσης, με τη μεταφορική έννοια, ξεναγός είναι ο οιοσδήποτε κατέχει ένα θέμα και εισάγει σε αυτό έναν άλλον ο οποίος έχει άγνοια επ' αυτού (π.χ. σε μια τέχνη ή επιστήμη)

Η ιστορία της λέξης

Προέρχεται από την ελληνιστικό ρήμα ξεναγώ και το μεσαιωνικό ξεναγαγώ και ξεναγίζω που σήμαινε τότε (και μεταγενέστερα) το να βοηθάς έναν ξένο να βρει το δρόμο του κυριολεκτικά και μεταφορικά, να τον φιλοξενείς, συχνά να τον βοηθάς να επιβιώσει μέχρις ότου ενταχθεί πλήρως στην τοπική κοινωνία. Η ρίζα της λέξης ανάγεται στην αρχαιοελληνική ξεναγός που σήμαινε τον επικεφαλής μισθοφορικών στρατευμάτων (ή των στρατευμάτων που προέρχονταν από σύμμαχες πόλεις) και στον ξεναγέτη, που παρήχε πληροφοίες και φιλοξενία σε έναν ξενοφερμένο.  Απο την αρχαία μέχρι την μεσαιωνική έννοια πιθανον να μην υπήρξαν άλλες μεταβολές, γιατί φαίνεται πως στο Βυζάντιο η λέξη ξεναγός παρέμεινε σε χρήση από τους λόγιους ως επικεφαλής των μισθοφορικών στρατευμάτων αλλά υπήρχε και η μετοχή "ξεναγῶν" που σήμαινε εκείνον που διατηρούσε ξενοδοχείο και δεχόταν ξένους.

Αρχαία Ελλάδα

Στην αρχαιότητα ο ξεναγός ηταν επικεφαλής των επικουρικών στρατευμάτων, συχνά των μισθοφορικών, και το αξίωμά του ονομαζόταν ξεναγία. Στη Σπάρτη ξεναγοί ονομάζονταν οι στρατηγοί που αποστέλλονταν σε συμμαχικές πόλεις σε καιρό πολέμου. Αυτοί αναλάμβαναν την διοίκηση των συμμαχικών στρατευμάτων (των ξένων τρόπον τινά) και τα οδηγούσαν υπό τον γενικό στρατηλάτη που όριζαν οι Λακεδαιμόνιοι. Ορισμένες φορές οι ξεναγοί αναλάμβαναν και τη στρατολόγηση. Στις εκτός  των ορίων της συμμαχίας εκστρατείες, οι συμμαχικές πόλεις υποχρεούνταν να συμβάλουν με τα 2/3 της στρατιωτικής τους δύναμης, ενώ όταν απειλείτο η περιοχή της Πελοποννησιακής Συμμαχίας υποχρεούνταν να συμμετέχουν στον πόλεμο με το 100% των στρατευσίμων τους, δηλαδή όλους τους άνδρες σε ηλικία ικανή να φέρουν όπλα. Ο στρατηγός της δύναμης αυτής τελούσε υπό τις διαταγές του ξεναγού που όριζε η Σπάρτη, αλλά είχε το δικαίωμα να έχει γνώμη μετέχοντας στα πολεμικά συμβούλια  Οταν επικράτησε οε όλη την Ελλάδα να χρησιμοποιούνται πολλά μισθοφορικά στρατεύματα, οι συμμαχικές πόλεις της Σπάρτης είχαν το δικαίωμα να μην εισφέρουν με άνδρες, αλλά με χρήματα. Σε αυτήν την περίπτωση ο ξεναγός ήταν εκείνος που εισέπραττε τον πολεμικό φόρο από τις συμμαχικές πόλεις. Αυτός ο θεσμός σταδιακά επεκτάθηκε και σε άλλες ελληνικές πόλεις της αρχαιότητας.
Έγκλημα στα παρασκήνια (ταινία)

Πλοκή

Η γνωστή πρωταγωνίστρια του θεάτρου Ρόζα Δελλή δολοφονείται και ταυτόχρονα ένας από τους ηθοποιούς του θιάσου εξαφανίζεται. Η αστυνομία, με τον επιθεωρητή Μπέκα, αλλά και ο διευθυντής μιας εφημερίδας αναζητούν την άκρη του νήματος για τον εντοπισμό του δολοφόνου. Αρχικά, τρία είναι τα ύποπτα πρόσωπα: ο ζενπρεμιέ του θιάσου Χάρης Αποστολίδης που διαπληκτίστηκε μαζί της τη νύχτα του φόνου, ένας άγνωστος που την επισκέφτηκε το ίδιο βράδυ και η συνάδελφός της Έλενα Παυλίδη που πάντα τη μισούσε. Γρήγορα γίνεται φανερό ότι η υπόθεση ξεκινά από τον καιρό της γερμανικής κατοχής και το αδίκημα είναι αισθηματικής φύσεως. Ο δημοσιογράφος Μακρής, εκ μέρους της εφημερίδας, καταφέρνει τελικά να βρει την άκρη, βοηθώντας έτσι και τον Μπέκα. Δολοφόνος αποδεικνύεται ότι είναι ο Παύλος Στεφάνου, φίλος και προστάτης της νεκρής, αλλά και θύμα εκβιασμού (μετά το φόνο) του αγνώστου που επισκέφθηκε τη Ρόζα στα παρασκήνια. Ο άγνωστος αυτός ήταν ο σύζυγός της Μάκης Αγγέλογλου, για τον οποίο όλοι πίστευαν ότι είχε πεθάνει στην κατοχή.
South Park: The Stick of Truth

Πλοκή

Το South Park: The Stick of Truth λαμβάνει χώρα φανταστική πόλη του Σάουθ Παρκ στα Βραχώδη Όρη του Κολοράντο. Ο κύριος χαρακτήρας, τον οποίο ελέγχει ο παίκτης, είναι ο New Kid (ο οποίος παίρνει το ψευδώνυμο του Douchebag)—ένας σιωπηλός πρωταγωνιστής ο οποίος έχει πρόσφατα μετακομίσει στην πόλη. Γίνεται φίλος με τα παιδιά της περιοχής και εμπλέκεται σε ένα επικό παιχνίδι ρόλων φαντασίας που χαρακτηρίζεται μάγους και πολεμιστές που μάχονται για τον έλεγχο του Stick of Truth, ένα κλαδί που έχει απεριόριστη δύναμη.
Αγκντ

Τοποθεσία

Η Αγκντ βρίσκεται στον ποταμό Ερώ, 4 χλμ. από τη Μεσόγειο Θάλασσα και 750 χλμ. από το Παρίσι. Το Κανάλι του Μιντί συνδέεται με τον Ερώ στο Agde Round Lock («L'Écluse Ronde d'Agde»), ακριβώς πάνω από την Αγκντ και ο Ερώ ρέει στη Μεσόγειο στο Le Grau d'Agde.

Ίδρυση

Η Αγκντ (525 π.Χ.) είναι μια από τις παλαιότερες πόλεις της Γαλλίας, ακριβώς πίσω από τη Μπεζιέ (575 π.Χ.) και τη Μασσαλία (600 π.Χ.). Η Αγκντ (Agathe Tyche, «καλή τύχη») ήταν μία ελληνική αποικία του 5ου αιώνα π.Χ. που ιδρύθηκε από τους Φωκείς από τη Μασσαλία. Το σύμβολο της πόλης, το χάλκινο άγαλμα «Ο Έφηβος της Αγάθης», του 4ου αιώνα π.Χ., που ανασύρθηκε από την κοίτη του Ερώ, ενώθηκε το Δεκέμβριο του 2001 με δύο Πρώιμα Αυτοκρατορικά Ρωμαϊκά χάλκινα αγάλματα, ενός παιδιού και του Έρωτα, που πιθανότατα προορίζονταν για μία βίλα στη Ναρβονική Γαλατία, όταν χάθηκαν σε ένα ναυάγιο.

Ανάπτυξη

Στην ιστορία της Καθολικής Εκκλησίας στη Γαλλία, το Συμβούλιο της Αγκντ πραγματοποιήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 506 στην Αγκντ, υπό την προεδρία του Caesarius of Arles. Παρευρέθηκαν τριάντα πέντε επίσκοποι και οι σαράντα επτά αυθεντικοί κανόνες του αφορούσαν την «εκκλησιαστική πειθαρχία». Ένας από τους κανόνες (ο έβδομος), που απαγορεύει στους εκκλησιαστικούς να πωλούν ή να αποξενώνουν την ιδιοκτησία της εκκλησίας από την οποία παίρνουν τα προς το ζην, φαίνεται να είναι η αρχαιότερη αναφορά στο μεταγενέστερο σύστημα των αξιωμάτων.

Αρχιτεκτονική

Η Αγκντ είναι γνωστή για το χαρακτηριστικό μαύρο βασάλτη που χρησιμοποιείται στα τοπικά κτίρια, όπως ο καθεδρικός της Αγκντ, που χτίστηκε τον 12ο αιώνα για να αντικαταστήσει ένα κτήριο των Καρολιδών του 9ου αιώνα, που χτίστηκε στα θεμέλια μιας ρωμαϊκής εκκλησίας του 5ου αιώνα. 
Ο επίσκοπος Guillaume οχύρωσε τον περίβολο του ναού και τον ενίσχυσε με ένα ακροπύργιο 35 μέτρων. Το 1857 κατεδαφίστηκε ο ρωμαϊκός σκεπαστός διάδρομος του καθεδρικού ναού.

Εβραϊκή κοινότητα

Εικάζεται ότι ιδρύθηκε εβραϊκή κοινότητα στην πόλη γύρω στον 6ο αιώνα μ.Χ.. Κατά τη διάρκεια του συμβουλίου της Αγκντ, που συγκεντρώθηκε από την καθολική εκκλησία το 506 μ.Χ., απαγορεύτηκαν στους χριστιανούς λαϊκούς και εκκλησιαστικούς να τρώνε με τους Εβραίους ή να τους φιλοξενήσουν. Αυτή η απαγόρευση υποδηλώνει ότι οι Εβραίοι της πόλης είχαν καλές σχέσεις με τους γείτονές τους. Θεωρείται επίσης ότι η εβραϊκή κοινότητα δεν ήταν ποτέ μεγάλη, δεδομένου ότι δεν κατείχε νεκροταφείο και έθαβε τους νεκρούς της στο Μπεζιέ, τρία μίλια μακριά. 
Το εβραϊκό όνομα της πόλης ήταν Agdi ή Akdi (אגדי). Κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, περίπου δύο χιλιάδες Εβραίοι από τη Γερμανία και την Αυστρία, στάλθηκαν σε ένα στρατόπεδο εργασίας κοντά στην πόλη, όπου οι περισσότεροι απελάθηκαν στις 24 Αυγούστου 1942.

Αθλητισμός και αναψυχή

Η Αγκντ έχει ένα ποδοσφαιρικό σύλλογο, ΡΚΟ Αγκντ, που παίζει στο Stade Louis Sanguin. 
Επίσης, υπάρχει μία ομάδα ράγκμπι, Rugby Olympique Agathois (ROA), που παίζει στο γαλλικό πρωτάθλημα Federale 1.
Δρίμιτσα Θεσπρωτίας

Γενικά στοιχεία

Η Δρίμιτσα βρίσκεται σε απόσταση 15 χιλιομέτρων βορειοανατολικά από την πρωτεύουσα του νομού, Ηγουμενίτσα, σε υψόμετρο 450 μέτρων. Ο οικισμός αναφέρεται στην οθωμανική απογραφή του 1895, σύμφωνα με την οποία υπαγόταν στον καζά Μαργαριτίου και διέθετε 21 οικογένειες (105 κάτοικοι εκ των οποίων 62 άνδρες και 43 γυναίκες). Μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912 - 1913 προσαρτήθηκε όπως και η υπόλοιπη Θεσπρωτία στην Ελλάδα και σύμφωνα με την απογραφή που πραγματοποιήθηκε από τις ελληνικές αρχές είχε πληθυσμό 152 κατοίκων (80 άνδρες και 72 γυναίκες). Στις αρχές του 1944, κατά τη διάρκεια της Κατοχής, Τσάμηδες κάτοικοι της Δρίμιτσας (από κοινού με Τσάμηδες άλλων περιοχών της Θεσπρωτίας) εξοπλίστηκαν από τις γερμανικές στρατιωτικές αρχές συγκροτώντας τοπική δοσιλογική πολιτοφυλακή.
Διοικητικά, μετά την ενσωμάτωση στην Ελλάδα η Δρίμιτσα υπήχθη αρχικά στην υποδιοίκηση Φιλιατών και Γουμενίτσης και έπειτα περιήλθε στην επαρχία Θυάμιδος. Το 1997, μετά τις αλλαγές του σχεδίου Καποδίστριας, υπήχθη στο δήμο Παραποτάμου, ενώ από το 2011 υπάγεται στο δήμο Ηγουμενίτσας. Εκκλησιαστικά ανήκει στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας.
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1970-71

Το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πειραιώς περιόδου 1970-71 διοργανώθηκε σε τρεις κατηγορίες. Συνολικά, στα πειραϊκά πρωταθλήματα πήραν μέρος 54 ομάδες. Τον τίτλο της Α΄ Κατηγορίας κατέκτησε ο Σαρωνικός, ενώ δευτεραθλήτρια αναδείχτηκε η ομάδα του Μοσχάτου, αμφότεροι δε προκρίθηκαν στο Ειδικό πρωτάθλημα της Ε.Π.Ο., μέσω του οποίου διεκδίκησαν την άνοδο στη Β΄Εθνική κατηγορία. Από τη Β΄ ΕΠΣΠ, τους τίτλους κέρδισαν η Ένωση Χατζηκυριακείου και ο Ηρακλής Ελευσίνας. Στη Γ΄ Πειραιώς πρωταθλητές αναδείχτηκαν οι Φίλαθλοι και ο Μαύρος Αετός.
Αλφόνσος Β΄ της Νεαπόλεως

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Νάπολη· ο πατέρας του ήταν εξάδελφος του Φερδινάνδου Β' βασιλιά της Αραγονίας. Εκπαιδευτής του ήταν ο Τζιοβάννι Ποντάνο, συγγραφέας του Για το Μεγαλείο, όπου περιγράφει τις αρετές και τον τρόπο ζωής που αρμόζει σε έναν μέλλοντα πρίγκιπα. Κληρονόμησε από τη μητέρα του τη διεκδίκηση των ντε Μπριέν στο βασίλειο της Ιερουσαλήμ· επίσης εδάφη από τον θείο της Τζιοβάννι-Αντόνιο πρίγκιπα του Τάραντα. Αποδείχθηκε ένας ικανός και αποφασιστικός στρατιώτης, όταν βοήθησε τον πατέρα του στην καταστολή της Αφύπνισης των βαρώνων και στην άμυνα του βασιλείου κατά των παπικών αξιώσεων. Αγωνίσθηκε ως κοντοτιέρος στις σημαντικές αναμετρήσεις της εποχής του, όπως τον πόλεμο μετά την εξέγερση των Πάτζι (1478-80) και τον πόλεμο της Φερράρα (1482-84).
Όταν διαδέχθηκε τον πατέρα του τον Ιανουάριο του 1494, τα οικονομικά του βασιλείου είχαν εξαντληθεί και ο Κάρολος Η΄ της Γαλλίας αναμενόταν να εισβάλλει, διεκδικώντας το βασίλειο. Ο Αλφόνσος Β' κατάφερε να ανακτήσει την υποστήριξη του πάπα Αλεξάνδρου ΣΤ', που κάλεσε τον Κάρολο Η' να οδηγήσει τις δυνάμεις του εναντίον των Οθωμανών. Ο πρώην παπικός απεσταλμένος (legatus) Χουάν ντε Βοργία έστεψε τον Αλφόνσο Β' Rex Siciliae τον Μάιο. Ωστόσο ο Κάρολος Η' δεν άλλαξε γνώμη· εισέβαλε το Σεπτέμβριο στην Ιταλία και νίκησε τη Φλωρεντία και το στόλο που είχε στείλει ο Αλφόνσος Β' με το νεότερο αδελφό του Φρειδερίκο στο Πόρτο Βένερε (Β. της Πίζας). Τον Ιανουάριο του 1495 προσέγγιζε τη Νάπολη. Ο Αλφόνσος Β', έπειτα από οιωνούς και ασυνήθιστα όνειρα (ίσως μνήμες των θυμάτων του) παραιτήθηκε υπέρ του υιού του Φερδινάνδου Β' και διέφυγε σε μονή στη Σικελία, όπου απεβίωσε αργότερα το ίδιο έτος. Βασίλευσε σχεδόν δύο έτη.
Αγία Αικατερίνη Αρκίτσας Φθιώτιδας

Γεωγραφία

Η Αγία Αικατερίνη βρίσκεται στο βορειοανατολικό άκρο του Κόλπου της Αταλάντης, δίπλα στην Αρκίτσα, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 50. Aπέχει από τη Λαμία 65 χλμ. περίπου, προς τα ΝΑ.

Πληθυσμικά στοιχεία

Η εξέλιξη πληθυσμού της Αγίας Αικατερίνης έχει ως εξής: κάτοικοι 111 (2001), 31 (2011).
Τείχιο Φωκίδας

Γεωγραφία

Το Τείχιο βρίσκεται στα NΔ. του Nομού Φωκίδoς, ΒΔ. του Ευπαλίου και Δ. της μονής Παναγίας Βαρνάκοβας. Είναι κτισμένο στις ανατολικές πλαγιές της κορυφής Τούρλα (704 μ.) και στις βόρειες της κορυφής Βίγλα ("Καστρί" 1.090 μ.) και απέχει 25 χλμ. από την Ναύπακτο και 79 χλμ. από την Άμφισσα. Οι πιο πολλοί κάτοικοι είναι συνταξιούχοι και ασχολούνται συμπληρωματικά με τα αγροτικά, ενώ πολλοί λιγότεροι είναι καθεαυτού κτηνοτρόφοι. Τους καλοκαιρινούς μήνες ο πληθυσμός του χωριού αυξάνεται κατά πολύ.

Ιστορία

Το Τείχιο βρίσκεται στην τοποθεσία της αρχαίας πόλης Τείχιον που την περίοδο του Πελοποννησιακού πολέμου, όπως αναφέρει ο Θουκιδίδης, κυριεύθηκε από τον Αθηναίο στρατηγό Δημοσθένη. Μαζί με την Ποτειδάνια (σημερινή ονομασία Κάμπος) και το Κροκύλειο (ίσως στο σημερινό χωριό Φιλοθέη), την εποχή αυτή υπήρξαν πόλεις της Αιτωλίας, αλλά επειδή βρίσκονταν πολύ κοντά στα σύνορα με τη Δυτική Λοκρίδα, πιθανόν παλαιότερα να ήταν Λοκρικές.

Ονομασία

Το χωριό παλιότερα είχε το όνομα Λυκοχώρι  και αυτό προήλθε, σύμφωνα με μια άποψη, από τους λύκους που αφθονούσαν στην περιοχή ή σύμφωνα με άλλη άποψη από το όνομα κάποιου στρατηγού Λυκ που είχε καταλάβει το αρχαίο Τείχιο. Μετονομάστηκε σε "Τείχιον", σε αναφορά της αρχαίας ομώνυμης πόλης της Φωκίδας, το 1929 με το ΦΕΚ :40/1929

Αξιοθέατα

Στο κέντρο του χωριού υπάρχει το παλιό Δημοτικό Σχολείο όπου στεγάζεται το Λαογραφικό Μουσείο Τειχίου που ιδρύθηκε το 1995. Το κτίσμα από το 1996 έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο γιατί "... με τον περιβάλλοντα χώρο του στα όρια της ιδιοκτησίας, αποτελεί δείγμα σχολικού κτιρίου, συνδεδεμένο άμεσα με τις μνήμες των κατοίκων της περιοχής". Εκεί επίσης, βρίσκεται το αρχοντικό του οπλαρχηγού της Επανάστασης του 1821 K. Παπαποστόλου κτισμένο το 1824 από τεχνίτες της Κωνσταντινούπολης το οποίο αναπαλαιώθηκε το 1997 και χαρακτηρίστηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού ως ιστορικό διατηρητέο κτίριο αλλά και ο ναός της Κοίμησης της Θεοτόκου κτισμένος από πέτρα το 1898. Τα μονοπάτια της περιοχής γύρω από το Τείχιο είναι χαρακτηριστικά και ιδιαίτερης αισθητικής αξίας, γι΄ αυτό από το 2014 και μετά, διοργανώνεται κάθε χρονιά ο αγώνας ορεινού τρεξίματος TihioRace με τη συμμετοχή εκατοντάδων δρομέων και σημαντικών αθλητών δρόμου.
Live in Munich 1977

Τραγούδια

CD 1

1. Kill the King (Blackmore, Dio, Powell) - 4:38

2. Mistreated (Blackmore, Coverdale) - 11:03

3. Sixteenth Century Greensleeves (Blackmore, Dio) - 8:21

4. Catch the Rainbow (Blackmore, Dio) - 17:31

5. Long Live Rock 'n' Roll (Blackmore, Dio) - 7:33
CD 2

6. Man On the Silver Mountain (Blackmore, Dio) - 14:37

7. Still I'm Sad (Smith, McCarty) - 25:16

8. Do You Close Your Eyes (Blackmore, Dio) - 9:37

Μέλη των Rainbow

Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Live in Munich 1977" είχε την εξής μορφή:
Ρόνι Τζέιμς Ντίο - φωνητικά
Ρίτσι Μπλάκμορ - κιθάρα
Ντέηβιντ Στόουν - πλήκτρα
Μπομπ Ντέισλι - μπάσο
Κόζι Πάουελ - τύμπανα
Μετέωρο του Τσελιάμπινσκ

Το πρωινό της 15ης Φεβρουαρίου 2013, στις 9:15 ώρα Γιεκατερίνμπουργκ (3:15 ώρα Γκρίνουιτς), ένας μετεωροειδής εισήλθε στην ατμόσφαιρα της Γης, μετατράπηκε σε βολίδα και ξερράγη σε ύψος περίπου 30 χιλιομέτρων, σχεδόν επάνω από την πόλη Τσελιάμπινσκ της Ρωσίας. Το ωστικό κύμα, το οποίο προκλήθηκε από την έκρηξη, προκάλεσε ζημιές στα τζάμια πολλών κτιρίων. Από το γεγονός προκλήθηκαν εκατοντάδες μικροτραυματισμοί, κυρίως λόγω των σπασμένων τζαμιών.
Αν και το συμβάν έλαβε χώρα μερικές ώρες πριν την διέλευση του μικρού αστεροειδή 2012 DA14 σε πολύ μικρή απόσταση από τη Γη (περίπου 30.000 χιλιόμετρα), ωστόσο δεν είχε καμία σχέση με αυτόν και η εμφάνιση των δυο φαινομένων την ίδια ημέρα αποτελεί σύμπτωση.
Η ενέργεια, που απελευθερώθηκε κατά την έκρηξη (διάλυση) του μετεωροειδούς στην ατμόσφαιρα, ήταν περίπου 50 κιλοτόνοι ΤΝΤ, 40 φορές μεγαλύτερη από αυτή της ατομικής βόμβας της Χιροσίμα. Το μετεωροειδές υπολογίζεται ότι είχε διάμετρο δεκαεπτά μέτρων και βάρος 10.000 τόνων. Είναι το μεγαλύτερο αντικείμενο, του οποίου έχει καταγραφεί η καταστροφή μέσα στην ατμόσφαιρα της Γης, μετά το αντικείμενο που εικάζεται πως προκάλεσε την Έκρηξη της Τουνγκούσκα το 1908.
Τις 16 Οκτωβρίου 2013 ανασύρθηκε από τη λίμνη, που είχαν πέσει θραύσματα του μετεώρου, ένας μετεωρίτης βάρους 570 κιλών. Το θραύσμα βρισκόταν σε βάθος 12 μέτρων και όταν ανασύρθηκε έσπασε σε τρία κομμάτια. Είναι ένας από τους μεγαλύτερους που έχουν βρεθεί. Ταξινομικώς κατατάσσεται στους συνήθεις χονδρίτες και βρέθηκαν σε αυτό αρκετές ποσότητες μετάλλου.
Γεώργιος Μπαλτατζής

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1868. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του στην Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών απ' όπου και αργότερα μετέβη στη Γαλλία για ευρύτερες σπουδές. Επανερχόμενος ακολούθησε το διπλωματικό κλάδο όπου και υπηρέτησε για μικρό χρονικό διάστημα στη Κωνσταντινούπολη με ιδιαίτερη διάκριση στη διπλωματική δεξιότητα. Στη συνέχεια αναμίχθηκε στην πολιτική και το 1902 πρωτοεξελέγη βουλευτής Αλμυρού με το κόμμα του Γ. Θεοτόκη και ομοίως το 1905 και 1906. Το 1908 διορίστηκε υπουργός εξωτερικών (21/061908-07/07/1909) στην κυβέρνηση Θεοτόκη. Μετά τη προσάρτηση των λεγομένων Νέων Χωρών πολιτεύθηκε στη Δράμα όπου και εκλέχθηκε βουλευτής στη περίοδο 1915 και μετά. Το 1915 ανέλαβε υπουργός συγκοινωνιών και το 1921 υπουργός εξωτερικών (από 26/03/1921-03/05/1922) στην κυβέρνηση Γούναρη. Πήρε μέρος στις διασκέψεις των Παρισίων και του Λονδίνου μαζί με τον Δημήτριο Γούναρη. Το 1922 χρημάτισε πάλι υπουργός εξωτερικών (από 09/05/1922-28/08/1922) στη κυβέρνηση Γούναρη και Πρωτοπαπαδάκη. 
Μετά την Μικρασιατική άτακτη υποχώρηση και την επανάσταση που εκδηλώθηκε μετά τη Μικρασιατική καταστροφή από τους φυγάδες αυτής, συνελήφθη μαζί με άλλους πολιτικούς και τον αρχιστράτηγο και καταδικάστηκε κατά τη «δίκη των έξι» από το έκτακτο επαναστατικό στρατοδικείο Αθηνών σε θάνατο. 
Τουφεκίστηκε στις 15 Νοεμβρίου του 1922 στο Γουδί.
Ογδόντα οκτώ χρόνια αργότερα, το 2010, μετά από αίτηση του Μιχάλη Πρωτοπαπαδάκη από το 2008, εγγονού του πρώην πρωθυπουργού Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη, παύθηκε οριστικά από τον Άρειο Πάγο η δίωξη των έξι (ανάμεσά τους και του Γεωργίου Μπαλτατζή) λόγω παραγραφής.
Ήταν παντρεμένος με την Χαρίκλεια Μαυροκορδάτου, κόρη του πολιτικού Νικολάου Μαυροκορδάτου, και είχαν αποκτήσει έναν γιο, τον Νικόλαο Μπαλτατζή - Μαυροκορδάτο.
Μετάλλιο για την εισβολή στο Παρίσι

Ιστορική αναδρομή

Το μετάλλιο καθιερώθηκε από τον Τσάρο Αλέξανδρο Α' και απονεμήθηκε τους στρατιώτες της Αυτοκρατορίας της Ρωσίας κατά το διάστημα μεταξύ του Μαρτίου 1826 και του Μάιου 1832.

Περιγραφή

Η έμπροσθεν όψη του μεταλλίου εικονίζει το πορτραίτο του Τσάρου σε δεξί προφίλ. Υπεράνω της κεφαλής του λάμπει ο θεϊκός οφθαλμός. Η όπισθεν όψη φέρει την δαφνοστεφανωμένη κυριλλική επιγραφή «Για την εισβολή στο Παρίσι στις 19 Μαρτίου 1814».

Τρόπος χρήσης

Το μετάλλιο φέρονταν στο αριστερό στήθος.