google/wiki40b huggingface dataset:
Οβολός

Ο Οβολός (αρχ. Ελλ. ὀβολός, πληθ. ὀβολοί) ήταν αρχαίο Ελληνικό νόμισμα μικρής αξίας που ισοδυναμούσε με 8 χαλκούς.

Ετυμολογία της λέξης

Η λέξη οβολός που σήμαινε «μικρό σουβλί» προέρχεται από το σχήμα των πρώτων νομισμάτων, τα οποία ήταν μακρόστενες μεταλλικές μυτερές βέργες. Η λέξη αυτή παρέμεινε όταν τα νομίσματα πήραν μικρή στρογγυλή μορφή και από κει και πέρα χρησιμοποιήθηκε για τα νομίσματα αυτά μικρής ονομαστικής αξίας. Χαρακτηριστικό είναι επίσης, ότι ο οβολός έμμεσα έδωσε την αφορμή για την ονομασία της δραχμής, αφού μια δραχμή αντιστοιχούσε σε 6 οβολούς, δηλαδή τόσους όσους μπορεί να κρατήσει (να «δράξει») το χέρι. Η λέξη obulus χρησιμοποιήθηκε αργότερα και από τους Ρωμαίους για να χαρακτηρίσουν τα χρήματα, ενώ ακόμα και ο οβελίσκος (π.χ. ο Οβελίσκος του Θεοδόσιου Α') προέρχεται από αυτήν την ελληνική λέξη, λόγω του μακρόστενου σουβλερού σχήματος που είχε.
Εκτός από το συγκεκριμένο νόμισμα, οβολό ονομάζουμε ένα μικρό ή συμβολικό ποσό το οποίο παραθέτουμε, δωρίζουμε, ή προσφέρουμε οικειοθελώς.
Στην Ελληνική μυθολογία ο οβολός είναι το συμβολικό ποσό που κόστιζε η μεταφορά στον Άδη από τον Χάροντα και γι' αυτό βρίσκουμε στους τάφους το νόμισμα αυτό.
Επίσης οβολός ονομάζεται το νόμισμα που κόπηκε το 1819 στα νησιά του Ιονίου.
Σίρλεϊ Τεμπλ

Πρώτα χρόνια

Γεννήθηκε στις 23 Απριλίου 1928 στην Καλιφόρνια από πατέρα τραπεζικό υπάλληλο και μητέρα νοικοκυρά. Η μητέρα της την έγραψε σε ηλικία 3 ετών σε μαθήματα χορού και την προώθησε στην υποκριτική τέχνη από μικρή ηλικία.

Σταδιοδρομία ως ηθοποιός

Η σταδιοδρομία της ξεκίνησε ως πρωταγωνίστρια σε εκπαιδευτικά βίντεο.
Το 1934 έπαιξε τον πρώτο της κινηματογραφικό ρόλο στην κωμωδία Brihgt Eyes (1934). Έγινε διάσημη με την ταινία Stand up and cheer της εταιρίας Fox. Στις ταινίες που πρωταγωνιστούσε, χόρευε και τραγουδούσε με άνεση. Πολλά από τα τραγούδια που ερμήνευε στις ταινίες έγιναν επιτυχίες.
Όπως από την ταινία Bright Eyes και το «Αnimal Crackers in My Soup» από το Curly Top (1935). Η Σίρλεϊ Τεμπλ έγινε  σύμβολο όλης της Αμερικής στην εποχή της οικονομικής κρίσης. Χαρακτηρίστηκε ως παιδί θαύμα και για την Τεμπλ είχε μιλήσει δημόσια και ο Πρόεδρος Ρούσβελτ.
Η Τεμπλ έγινε παιδική κούκλα με ρεκόρ πωλήσεων.

Βραβεύσεις

Το 1935 σε ηλικία 7 ετών, της απονεμήθηκε το βραβείο Όσκαρ στην 7η απονομή βραβείων Όσκαρ.
Το 2000 για την προσφορά της στον κινηματογράφο της απονεμήθηκε το βραβείο Guild.

Τέλος σταδιοδρομίας

Αποσύρθηκε από τον κινηματογράφο σε ηλικία 22 ετών. Μεγαλώνοντας είχε αρχίσει να χάνει τη δημοτικότητά της, το κοινό είχε ταυτιστεί με το μικρό ξανθό κοριτσάκι και όχι με την έφηβη Σίρλει.

Προσωπική ζωή

Σε ηλικία 17 ετών έκανε τον πρώτο της γάμο με τον Τζων Άγκαρ και απέκτησε μία κόρη. Το 1950 έκανε τον δεύτερο γάμο της με τον Τσαρλς  Άλντεν Μπλακ όπου απέκτησε ένα γιο. Στις 10 Φεβρουαρίου του 2014 σε ηλικία 85 ετών έφυγε από τη ζωή από φυσικά αίτια στο σπίτι της στο Σαν Φρανσίσκο της Καλιφόρνια.

Ενασχόληση με τα κοινά

Ως ενήλικη η Τεμπλ ασχολήθηκε με τα κοινά. Επί προεδρίας Τζέραλντ Φορντ, ονομάστηκε πρέσβειρα των ΗΠΑ στην Γκάνα από το 1974 έως το 1976.
Επίσης, υπήρξε  πρέσβειρα στη Τσεχοσλοβακία από το 1989 έως και το 1993 επί προεδρίας Τζορτζ Μπους. Δραστηριοποιήθηκε και για την αντιμετώπιση της πολλαπλής σκλήρυνσης από την οποία έπασχε ο αδελφός της.
Daily Bir Chattagram Mancha

Η Daily Bir Chattagram Mancha (βεγγαλικά: দৈনিক বীর চট্টগ্রাম মঞ্চ) είναι μια εφημερίδα στο Τσιταγκόνγκ του Μπαγκλαντές. Η εφημερίδα εκδόθηκε για πρώτη φορά ως εβδομαδιαία εφημερίδα το 1997 και από το 2000 λειτουργεί ως μια καθημερινή εφημερίδα. Ο Σιέντ Ομάρ Φαρούκ είναι ο ιδρυτικός αρχισυντάκτης.
Στις 22 Αυγούστου 2004, ο δημοσιογράφος Καμάλ Χοσσαΐν, που εργαζόταν για την Ajker Kagoj και Chattagram Mancha, δολοφονήθηκε στο σπίτι του στο Μανικτσάρι όπου ήταν ο τοπικός ανταποκριτής.
Κατά τη διάρκεια μιας περιόδου διαδεδομένης παρενόχλησης των δημοσιογράφων στην περιοχή  το 2006, ο δημοσιογράφος Σουκουμάρ Μπαρούα της Chattagram Mancha συνελήφθη για δύο μέρες, μέχρι την απελευθέρωσή του μετά από αίτημα των τοπικών δημοσιογράφων. Σύμφωνα με αναφορές, επτά δημοσιογράφοι βασανίστηκαν και 35 νομικές υποθέσεις είχαν κατατεθεί εναντίον τους από πολιτικούς.
Η εφημερίδα και το προσωπικό είναι ενεργό μέλος της Ένωσης Δημοσιογράφων της Τσιταγκόνγκ και έχει συμμετάσχει σε προγράμματα και προειδοποιητικές απεργίες για τους μισθούς.
Ασοσιασιόν Σπορτίβ ντε Στρασμπούρ

Ιστορία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!

Εξωτερικός Σύνδεσμος

(Γαλλικά) Επίσημη ιστοσελίδα
Στέφαν Ραντίσεβιτς

Ο Στέφαν Ραντίσεβιτς (σερβικά : Стефана Радичевић) ήταν πολιτικός του πριγκιπάτου της Σερβίας κατά τον 19ο αιώνα.
Ήταν εξέχων αξιωματούχος και γραμματέας των πριγκίπων Μίλαν Ομπρένοβιτς και Μιχάηλο Ομπρένοβιτς. Ανήκε σε μία ομάδα ατόμων περίγυρο του Μιλος Ομπρένοβιτς όλοι γεννημένοι εκτός Σερβίας που λόγω του ότι ήταν όλοι μορφωμένοι και ο πρίγκιπας αγράμματος τον επηρέαζαν. Χρημάτισε υπουργός δικαιοσύνης και παιδείας την περίοδο 1840 - 1842. Ήταν πολιτικός αντίπαλος του Τομά Βούκιτς Πέρισιτς. Το 1840 διορίσθηκε βοηθός του Αβραάμ Πετρόνιεβιτς υπουργού τότε εξωτερικών.
Πουάζ

Χρήσεις

Με βάση το ιξώδες του απεσταγμένου νερού σε 21 ° C (70 ° F) που είναι ένα εκατοστοπουάζ βαθμονομούνται και όλα τα ρευστά. Τα Ιξωδόμετρα χρησιμοποιούνται σε μετρήσεις εκατοστοπουάζ. Η χρήση της μονάδας γίνεται απ΄ όλους τους κλάδους των Φυσικών επιστημών και Γεωεπιστημών.
Αθανάσιος Πετιμεζάς

Βιογραφία

Ήταν μέλος της οικογένειας Πετιμεζά, η οποία καταγόταν από τα Σουδενά των Καλαβρύτων. Σε ηλικία 10 ετών συνελήφθη από τους Τούρκους και απήχθη στη Σμύρνη. Έξι χρόνια μετά κατάφερε να δραπετεύσει και να επιβιβασθεί σε πλοίο για να επιστρέψει στη Πελοπόννησο, αλλά κατά τη διάρκεια του πλου το πλοίο κυριεύθηκε από πειρατές και ο Αθανάσιος πουλήθηκε ως δούλος στη Λιβύη. Εκεί, διακρινόμενος στο ρεσάλτο, κατάφερε να ελευθερωθεί και επιβιβαζόμενος σε πλοίο να επιστρέψει στη πατρίδα του. Όταν έφθασε στα Καλάβρυτα, άρχισε αμέσως να καταρτίζει εθελοντικά ένοπλα σώματα κλεφτών, με τα οποία τρομοκρατούσε τους Τούρκους της περιοχής, όπου και τους εξανάγκασε να του παραχωρήσουν το «αρματολίκι» Καλαβρύτων - Βοστίτσης. Αργότερα όμως οι Τούρκοι, για να τον εξοντώσουν, προσεταιρίσθηκαν τους Αλβανούς του Λάλα και τον κύκλωσαν στο «μετερίζι» του. Από τη σύγκρουση όμως εκείνη ο Αθανάσιος κατάφερε να βγει νικητής και να επιβληθεί στους Αλβανούς. Έτσι πλέον αναγνωρίσθηκε αρχηγός της κλεφτουριάς των Καλαβρύτων, διατηρώντας συνεχή συνεργασία με τον Ζαχαριά και τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη. 
Οι Τούρκοι, επωφελούμενοι κάποτε της απουσίας του Αθανάσιου Πετμεζά στη Μάνη και αφού συνεννοήθηκαν με τον πολιτικό του αντίπαλο πρόκριτο Χαραλάμπη, επιτέθηκαν και φόνευσαν συγγενείς του. Όταν αργότερα γύρισε ο Αθανάσιος, στρεφόμενος μετά μανίας εναντίον τους, κυρίευσε τον πύργο του Χαραλάμπη στη Ζαρούχλα, όπου είχε εγκλειστεί ο ίδιος μαζί με κάποιους Τούρκους και στη συνέχεια κατέφυγε διωκόμενος στην Άμφισσα. Επανέκτησε το 1800 το αρματολίκι των Καλαβρύτων, αλλά αργότερα ο Πασάς της Τρίπολης τον επικήρυξε για 100.000 γρόσια και τον κατεδίωξε. Τον Ιούλιο του 1804 πολιορκήθηκε στον οικογενειακό του πύργο στα Σουδενά από τους Τούρκους και δολοφονήθηκε από έναν Άραβα, πρώην πιστό υπηρέτη του. Η σύζυγός του κατάφερε όμως να σώσει τα παιδιά του και να διαφύγει μαζί στη Ζάκυνθο, με την βοήθεια του Ρώσου προξένου της Πάτρας.
Παιδιά του ήταν οι: Βασίλειος, Γκολφίνος και Νικόλαος Πετιμεζάς.
Νικόλαος Ι. Κρητικός

Σταδιοδρομία

Σπούδασε νομικά και εξελέγη βουλευτής Κεφαλληνίας το 1936 με το Κόμμα Φιλελευθέρων.
Απεβίωσε σε ηλικία 83 ετών στις 21 Μαΐου 1970 και κηδεύτηκε την επομένη από τον ιερό ναό του νεκροταφείου Νέας Φιλαδελφείας, στον Κόκκινο Μύλο.
Δημήτριος Λεωνίδας

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στις Σπέτσες και ήταν γιος του Γεωργίου Λεωνίδα. Αποφοίτησε από τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και το 1924, αποστρατεύθηκε με τον βαθμό του αντισυνταγματάρχη. Εν συνεχεία ασχολήθηκε με την ναυτιλία και το εμπόρειο σπόγγων. 
Είχε τιμηθεί με τον Σταυρό των Ιπποτών του Βασιλικού Τάματος του Σωτήρος. Διετέλεσε δήμαρχος Σπετσών από το 1898 μέχρι το 1914. 
Απεβίωσε στις Σπέτσες. Απόγονοί του ήταν οι Γεώργιος Λεωνίδας που εκτελέστηκε στις 23 Οκτωβρίου του 1943, και Ιωάννης Λεωνίδας, πλοίαρχος του εμπορικού ναυτικού και αντιδήμαρχος Σπετσών την περίοδο 1986 - 1990.
Ιωακείμ Βαλαβάνης

Νεανικά χρόνια και σπουδές

Η οικογένειά του ήταν φτωχή. Ο πατέρας του, Δημήτρης Μπαλαμπάν, μετέφερε ψάρια από μια λίμνη κοντά στο Ικόνιο στο Μεταλλείο του Ταύρου (Μπουγάμαντεν) και τα πουλούσε στους μεταλλωρύχους. Είχε μεγάλη αγάπη για την παιδεία και φρόντισε να μάθουν γράμματα όλα τα παιδιά του, ακόμα και οι κόρες του, πράγμα ασυνήθιστο για την εποχή του. Ο Ιωακείμ Βαλαβάνης πέρασε τα παιδικά του χρόνια στο Μεταλλείο του Ταύρου της Καππαδοκίας και ύστερα πήγε στην Κωνσταντινούπολη για να μάθει την τέχνη του πηγαδά. Τον ενδιέφεραν όμως πιο πολύ οι σπουδές, κι έτσι πήρε μέρος σε ένα διαγωνισμό που είχε προκηρύξει ο πατριάρχης Ιωακείμ Β΄ για μια υποτροφία στη Μεγάλη του Γένους Σχολή, όπου ήρθε πρώτος. Ακολούθησαν σπουδές Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου κατάφερε να κερδίσει και άλλη υποτροφία, και το 1889 ανακηρύχθηκε διδάκτωρ Φιλοσοφίας. Παράλληλα με τις σπουδές εργάστηκε στην Αθήνα ως διορθωτής, ενώ έδινε και συνεργασίες σε διάφορες εφημερίδες και περιοδικά, και ιδιαίτερα στον Παρνασσό, δημοσιεύοντας μελέτες και μεταφράσεις.

Εκπαιδευτικό έργο

Μετά το τέλος των σπουδών του ο Ιωακείμ Βαλαβάνης δίδαξε σε ιδιωτικά σχολεία στην Αθήνα και στην Κωνσταντινούπολη (Ζωγράφειο Γυμνάσιο, Ελληνογαλλικό Λύκειο Χατζηχρήστου, Ιωακείμειο Παρθεναγωγείο), όπου φαίνεται ότι επέστρεψε λίγο πριν από το 1890. Την ίδια χρονιά παντρεύτηκε την αδελφή του Κ. Γεράρδου, ιδιοκτήτη της πολίτικης εφημερίδας Ταχυδρόμος, Πολυξένη Γεράρδου, με την οποία απέκτησαν πέντε παιδιά. Το 1891 δημοσίευσε τα Μικρασιατικά (Αθήνα, Αδελφών Περρή), στα οποία περιγράφονται τα αραβανιώτικα και καππαδόκικα ήθη και τα έθιμα. Το 1903 διορίστηκε καθηγητής στη Μεγάλη του Γένους Σχολή. Στην Κωνσταντινούπολη δημοσιεύει το Αναγνωσματάριον εκ του Ηροδότου, για το οποίο βραβεύτηκε από τον Ελληνικό Φιλολογικό Σύλλογο Κωνσταντινουπόλεως στον Καραπάνειο αγώνα το 1894, τη Νεοελληνική κιβωτό, τρίτομη ανθολόγηση έργων νέων Ελλήνων πεζογράφων και ποιητών και τα Απανθίσματα ελληνικών γραμμάτων, που περιέχουν την Κύρου Ανάβασι και τα Απομνημονεύματα του Ξενοφώντα, την προς Δημόνικον παραίνεσι του Ισοκράτη, τον Επιτάφιο του Λυσία και τον Αρεοπαγητικό του Ισοκράτη. Αργότερα, το 1919, αναφέρεται ότι επιδίωξε να διοριστεί καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, αλλά ο Ελευθέριος Βενιζέλος, σε προσωπική συνάντηση μαζί του, τον απέτρεψε από το να εγκαταλείψει την Κωνσταντινούπολη, που «θα κατελαμβάνετο υπό της Ελλάδος».
Ρογήρος Α΄ της Απουλίας

Βιογραφία

Η Λομβαρδή μητέρα του ήταν μια επιβλητική πολεμήστρια. Η φιλοδοξία της διευθέτησε τα πράγματα ώστε τον Ροβέρτο να διαδεχθεί όχι ο πρωτότοκος υιός του Βοϊμόνδος (από την πρώτη σύζυγό του), αλλά ο Ρογήρος Α': όταν ο Ροβέρτος ασθένησε το 1073 η Σικελγκάιτα ανακήρυξε διάδοχο τον υιό της. Αντίρρηση έφερε ο Αβελάρδος, υιός του Ονφρουά, προκατόχου του Ροβέρτου στην Απουλία και Καλαβρία, που διεκδίκησε τον τίτλο. Αλλά ο Ροβέρτος ανάρρωσε και εκστράτευσε στην Ελλάδα, όπου και απεβίωσε στην Κεφαλλονιά. Ο Ρογήρος Α' που τον είχε ακολουθήσει, επέστρεψε στη Ν. Ιταλία για να εξασφαλίσει τη θέση του από το μεγαλύτερο αδελφό του. Με την υποστήριξη του θείου του Ρογήρου Α' κόμη της Σικελίας, ανέλαβε δούκας της Απουλίας και Καλαβρίας. 
Οι Λομβαρδοί τον προτιμούσαν λόγω της καταγωγής της μητέρας του. Τότε ο Βοϊμόνδος Α' πήγε στον εξάδελφό του Ιορδάνη Α' Ντρενγκόπρίγκιπα της Κάπουα, που τον βοήθησε να εξεγερθεί εναντίον του αδελφού του και να καταλάβει τον Τάραντα και άλλες δύο πόλεις. Ο Ρογήρος Α' έκανε ειρήνη το 1086: τα δύο αδέλφια συγκυβερνούσαν. Το επόμενο έτος ο Βοϊμόνδος Α' ανανέωσε τον πόλεμο και νίκησε ανέλπιστα τον αδελφό του στο Φρανέτο. Αν και ο Ρογήρος Α' ήταν δυνατός πολεμιστής -κατέλαβε πέντε πόλεις με πολιορκία- δεν μπόρεσε τελικά να ελέγξει τη δύναμη του αδελφού του. Με τη μεσολάβηση του πάπα Ουρβανού Β' επήλθε ειρήνη: ο Βοϊμόνδος Α' κράτησε τον Τάραντα και άλλες πόλεις χωρίς φεουδαλική υποτέλεια και ο Ρογήρος Α' περιεβλήθη τον τίτλο του δούκα της Απουλίας και Καλαβρίας από τον πάπα.
Ο Ρογήρος Α' επέτρεψε σε δύο βαρόνους του την κοπή νομισμάτων. Θέλησε να αστικοποιήσει τη Ν. Ιταλία, έτσι απέδωσε προνόμια σε πόλεις και ενθάρρυνε τον πολεοδομικό σχεδιασμό τους. Το 1090 παρότρυνε με τον πάπα τον Μπρούνο της Κολωνίας, ιδρυτή του Καρθουσιανού Τάγματος, να αναλάβει επίσκοπος Ρηγίου (Ρέτζιο) στην Καλαβρία.
Όταν απεβίωσε ο εξάδελφός του Ιορδάνης Α' οι βαρόνοι έδιωξαν τον υιό του Ριχάρδο Β'. Εκείνος όταν ενηλικιώθηκε ζήτησε από το Ρογήρο Α' να τον αποκαταστήσει ως πρίγκιπα στην Κάπουα, με αντάλλαγμα την υποτέλειά του. Η πολιορκία άρχισε το 1098 και κράτησε 40 έτη ώσπου να παραδοθεί η πόλη. Το 1104 ο Ρογήρος Α' πολιόρκησε την πόλη Σαντ Άντζελο στο όρος Γκαργκάνο, στη Φότζια, όπου ο ανεξάρτητος κόμης της Γουλιέλμος είχε συνδέσεις με τους Ρωμαίους, η οποία επίσης παραδόθηκε.
Κύρια πηγή πληροφοριών είναι ο Γουλιέλμος της Απουλίας, που αφιέρωσε τη Χρονογραφία του στο Ροβέρτο και στον υιό του Ρογήρο Α'.
Επιτροπή Διερεύνησης Ατυχημάτων και Ασφάλειας Πτήσεων

Η Επιτροπή Διερεύνησης Ατυχημάτων και Ασφάλειας Πτήσεων (ΕΔΑΑΠ) είναι το αρμόδιο όργανο για την διερεύνηση αεροπορικών ατυχημάτων στην Ελλάδα.
Η έδρα της βρίσκεται στο κτίριο 221 της πρώην Αμερικανικής Βάσης του Ελληνικού, ενώ διατηρεί γραφείο στο Κτίριο 11 του Διεθνούς Αερολιμένα Αθηνών «Ελευθέριος Βενιζέλος». Η επιτροπή υπάγεται στο Υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών.
Φωτεινό Άρτας

Γεωγραφία

Το Φωτεινό βρίσκεται σε απόσταση 18 χλμ. νοτιοανατολικά της Άρτας, στα όρια των νομών Άρτας και Αιτωλοακαρνανίας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης ανήκει στη δημοτική ενότητα Κομποτίου του δήμου Νικολάου Σκουφά της Περιφερειακής Ενότητας Άρτας. Το 1991 είχε 304 κατοίκους, ενώ το 2001 374. Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή του 2011, το χωριό είχε πληθυσμό 178 κατοίκων. Η έκταση του χωριού είναι 8.953 και του Δήμου 38.486 στρέμματα. Ο οικισμός έχει θέα προς όλες τις κατευθύνσεις. Από τον οικισμό διακρίνονται: η Άρτα και η πεδιάδα της με τα χωριά της, ο Αμβρακικός κόλπος με την Πρέβεζα στο βάθος, τα Ακαρνανικά όρη με την Αμφιλοχία αριστερά τους, το Ζάλογγο, η οροσειρά του Γαβρόγου με την ιστορική Σκουληκαριά στους πρόποδές της, το Ξηροβούνι προς τα βορειοδυτικά του με το ιστορικό Γρίμποβο, ιστορικές τοποθεσίες του Βάλτου, καθώς και τα Τζουμέρκα που υψώνονται προς βορρά.  Λέγεται πως είναι το χωριό στο οποίο πέρασε τα παιδικά της χρόνια η γνωστή ναυτικός Κασσελούρη Παρασκευή.

Ιστορία

Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν Χώσιανα και με αυτό το όνομα εμφανίζεται το 1696 σε ιστορικό ντοκουμέντο σύμφωνα με το οποίο τα χωριά των Τζουμέρκων, Ραδοβιζίων, Άρτας ζητούσαν από την Ενετική Δημοκρατία να τα προστατεύσει από τους πειρατές/κουρσάρους, έναντι αμοιβής.
- Χώσιανα  5 ρεάλια το χρόνο
- Κομπότι  25 
- Μεγάρχη και Σελλάδες  15
- Άνω-Πέτρα  5
- Κλειστό  4
- Ζυγό  3
- Κλειδί 3. (σελ.101 )
Το 1899 μια νέα εκκλησία χτίζεται στη θέση μιας μικρής παλιάς. (σελ.104 )
Σύμφωνα με άλλες μαρτυρίες, η εκκλησία ξεκίνησε να χτίζεται το 1911 και τέλειωσε το 1912. Η παλιά εκκλησία, Κοιμήσεως της Θεοτόκου όπως και η καινούργια, είχε επιγραφή που έλεγε  ότι είχε χτιστεί το 1111. Είχε αγιογραφίες και μια κοντή πόρτα που έσκυβες για να μπεις μέσα. το 1973 γκρεμίζεται η 2η εκκλησία και στη  θέση της χτίζεται η σημερινή με την επίβλεψη του παπά Μάρκου Κασσελούρη.
Στις 3 Μαρτίου 1943, την περίοδο της κατοχής, οι Ιταλοί έπιασαν 60 αιχμαλώτους και σκότωσαν τους: Τριάδα Κασσελούρη, Θωμά Πανέτα, Νίκο Πανέτα, Γιώργο Καραθάνο, Δημήτριο Ι. Σιάκα.  Στις 17 Μαρτίου ελευθέρωσαν τους αιχμαλώτους. (σελ.71 )

Διοικητικά

Το 1947 συστάθηκε η κοινότητα Χωσιάνων με το ΦΕΚ 186/10.08.1947. Μέχρι τότε ήταν μέρος της κοινότητας της Άνω-Πέτρας. (σελ.117 ). Το 1953 με το ΦΕΚ 195/23.07.1953 αλλάζει το όνομα της κοινότητας από Χώσιανα σε Φωτεινό. (σελ.98 ) και το 1997 με τον νόμο 2539/1997 (Καποδίστρια) η κοινότητα έγινε Δ.Δ. του Δήμου Κομποτίου, μέχρι την κατάργηση του τελευταίου το 2011 και την ένταξή του στον νέο δήμο Νικολάου Σκουφά.
Θερινή ώρα στην Αργεντινή

Από το 2009, η Αργεντινή δεν χρησιμοποιεί την θερινή ώρα και πλέον όλη η χώρα χρησιμοποιεί την ζώνη ώρας UTC-03:00.
Η επαρχία Σαν Λουίς χρησιμοποιούσε άλλη ζώνη ώρας σε σχέση με την υπόλοιπη χώρα και παλιά χρησιμοποίησε την θερινή ώρα μέχρι την απόφαση τον Απρίλιο 2010 να μην βάλουν χειμερινή ώρα και να μείνουν στην UTC-03:00 όλο το χρόνο.
Η πιο πρόσφατη περίοδος όπου η Αργεντινή χρησιμοποίησε την θερινή ώρα ήταν το 2007-2009. Μετά από μία περίοδο χωρίς θερινή ώρα, και μερικές επαρχίες χρησιμοποίησαν την θερινή ώρα για εξοικονόμηση ενέργειας. Για κάθε περίοδο, η κυβέρνηση αποφάσιζε για πόσο καιρό θα χρησιμοποιηθεί η θερινή ώρα, και δεν υπήρχαν ετήσιες ημερομηνίες.
Κασγκάρτσι

Οι Κασγκάρτσι ή Κασγκάροι ήταν μια ομάδα Ουιγούρων που μετανάστευσε από το Κασγκάρ στην Ρωσική Αυτοκρατορία κατά τον 18ο και 19ο αιώνα. Πριν από τη δεκαετία του 1930 είχαν χαρακτηριστεί ξεχωριστή εθνοτική ομάδα. Η απογραφή του 1926 καταμέτρησε 13.010 Κασγκάρους στην Σοβιετική Ένωση.
Παρά την ανακατάταξή τους, υπήρχαν 18 άνθρωποι που αυτοαναφέρθηκαν ως Κασγκάροι σύμφωνα στην απογραφή του 2002 από τη Ρωσία. Ωστόσο, δεδομένου ότι οι περισσότεροι από τους Κασγκάρους είχαν αρχικά μεταναστεύσει προς το Καζακστάν, το Ουζμπεκιστάν και τη Κιργιζία, αυτός ο χαμηλός αριθμός στη Ρωσία, μας δίνει λίγες πληροφορίες σχετικά με πόσοι Κασγκάροι αυτοπροσδιορίζονται ως Κασγκάροι.
Μαγνησίτης

Εμφάνιση, παραγενέσεις

Ανευρίσκεται σε εξαλλοιώσεις σερπεντινών ή περιδοτίτη. Αποτελεί, επίσης, πρωτογενές ορυκτό ιζηματογενών και εκρηξιγενών πετρωμάτων. Απαντά σπάνια σε εβαπορίτες ή σε υδροθερμικές φλέβες και σε καρμπονατίτες.
Περιοχές στις οποίες ανευρίσκεται σε υψηλή καθαρότητα και εκμεταλλεύσιμος είναι ο Καναδάς (Οντάριο, Βρετ. Κολομβία), η Βραζιλία (περιοχή Brumado, Bahia), ΗΠΑ (Νεβάδα, Καλιφόρνια, Ουάσιγκτον), ενώ σε πολύ μεγάλες ποσότητες απαντά στην επαρχία Λιάονινγκ στην Κίνα. Υπάρχει επίσης σε Τουρκία, Αίγυπτο, Αυστρία (Στυρία, Καρινθία), Ισπανία (Καταλωνία), Γερμανία (Σαξωνία), Αφρική (Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, Ζάμπια, Νότια Αφρική). Στην Ελλάδα σημαντικά μελετημένα δείγματα απαντούν στη Μαγνησία, στη Χαλκιδική, στο Λαύριο και στη Λέσβο.

Ο τομέας μαγνησίτη στην Ελλάδα

Ο λευκόλιθος ή μαγνησίτης αποτελεί ένα από τα κυριότερα μεταλλεύματα του Ελλαδικού χώρου, με έντονη ερευνητική και παραγωγική δραστηριότητα, ιδιαίτερα στις δεκαετίες 70 και 80 η οποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Η εκμετάλλευσή  του παρέχει διάφορα εμπορεύσιμα προϊόντα, όπως μαγνησίτη (ως εξορύσσεται), καυστική και δίπυρη μαγνησία καθώς και πυρίμαχες μάζες ή και πυρίμαχα. Όλα τα παραπάνω προϊόντα είναι εξαιρετικής ποιότητας, περιζήτητα στη διεθνή αγορά.
Τα σημαντικότερα κοιτάσματα μαγνησίτη βρίσκονται στην Εύβοια και στη Χαλκιδική. Η Μυτιλήνη επίσης παρουσιάζει κοιτασματολογικό ενδιαφέρον για μαγνησίτη, ενώ μικρότερης σημασίας είναι οι περιοχές Ερμιονίδας, Γρεβενών και Κοζάνης, οι οποίες δεν έχουν ερευνηθεί ακόμα. 
Η μεταλλευτική δραστηριότητα στον τομέα πραγματοποιείται κυρίως από την εταιρία ΕΛΛΗΝΙΚΟΙ ΛΕΥΚΟΛΙΘΟΙ Α.Μ.Β.Ν.Ε.Ε. η οποία διαθέτοντας κοιτάσματα λευκολίθου και εγκαταστάσεις επεξεργασίας κυρίως στην περιοχή Χαλκιδικής,  είναι αμιγώς εξαγωγική (στο 90%) και επιτυγχάνει παρά τον σημαντικό διεθνή ανταγωνισμό να διατηρείται ως η μεγαλύτερη εξαγωγική επιχείρηση προϊόντων λευκολίθου εντός της ΕΕ.
Επίσης, από το 2013  έχει  επαναδραστηριοποιηθεί η  εξορυκτική δραστηριότητα στο Μαντούδι Ευβοίας από την ΤΕΡΝΑ ΛΕΥΚΟΛΙΘΟΙ ΑΕ, η οποία εξαγόρασε την παλαιά ΒΙΟΜΑΓΝ στην περιοχή της Β. Ευβοίας και ήδη εφαρμόζει πρόγραμμα εκμετάλλευσης των γνωστών κοιτασμάτων λευκολίθου του Γερορέματος και του Κακάβου και την περαιτέρω αξιοποίησή τους για παραγωγή μαγνησίας στις εγκαταστάσεις των Φούρνων Μαντουδίου μετά από σχετικό εκσυγχρονισμό.
Μτσάντι

Το Μτσάντι (γεωργιανά: მჭადი) είναι παραδοσιακό γεωργιανό καλαμποκόψωμο. Παραδοσιακά τρώγεται μαζί με λόμπιο και τυρί.

Το μτσάντι στη λογοτεχνία

Το μτσάντι βρίσκει μια θέση στα λογοτεχνικά έργα. Έτσι, ο Γεωργιανός συγγραφέας Νοντάρ Ντουμπάντζε στο μυθιστόρημά του "Βλέπω τον ήλιο" περιγράφει τη διαδικασία της προετοιμασίας του μτσάντι και επίσης το συγκρίνει με τον Ήλιο, τη Σελήνη, τη μυλόπετρα και το ελαιοτριβείο. Ο ποιητής Βάζα Πσαβέλα στο βιβλίο «Χριστουγεννιάτικη ιστορία» (γεωργιανά: საშობაო ამბავი) επίσης περιέχει αναφορά στο μτσάντι.
Clickbait

Clickbait (από το click, κλικ, και το bait, δόλωμα) είναι υποτιμητικός όρος που περιγράφει το περιεχόμενο ιστοσελίδων που έχει ως στόχο την αποκόμιση κερδών από την διαδικτυακή διαφήμιση, σε βάρος της ποιότητας ή της ακρίβειας του άρθρου, στηριζόμενο σε τίτλους εντυπωσιασμού ώστε να προσελκύσει κλικ και στη συνέχεια να ενθαρρύνει την προώθηση του περιεχομένου στα κοινωνικά δίκτυα.
Οι επικεφαλίδες των clickbait άρθρων στοχεύουν στο να εκμεταλλευτούν το «χάσμα περιέργειας» (curiosity gap), παρέχοντας στον τίτλο πληροφορίες αρκετές για να κινήσουν την περιέργεια του αναγνώστη, αλλά όχι αρκετές για να ικανοποιήσουν την περιέργειά του αν δεν κάνει κλικ στον σύνδεσμο που οδηγεί στο περιεχόμενο.
Μαρία Πάβλοβνα της Ρωσίας

Πρώιμη ζωή

Η Μεγάλη Δούκισσα Μαρία γεννήθηκε στις 18 Απριλίου 1890 στην Αγία Πετρούπολη. Ήταν το πρώτο παιδί του Παύλου Αλεξάντροβιτς μεγάλου δούκα της Ρωσίας και της πρώτης συζύγου του Πριγκίπισσας Αλεξάνδρας της Ελλάδας και της Δανίας. Ονομάσθηκε Μαρία από την γιαγιά της Μαρία Αλεξάντροβνα και την θεία και ανάδοχό της Μαρία Φιόντοροβνα. 
Η Μαρία δεν ήταν ακόμη δυο ετών όταν η μητέρα της πέθανε από επιπλοκές μετά τη γέννηση του μικρότερου αδελφού της, Μεγάλου Δούκα Ντμίτρι Πάβλοβιτς το 1891. Ο Μέγας Δούκας Παύλος ήταν τόσο απογοητευμένος από τον απροσδόκητο θάνατο της νεαρής του συζύγου που παραμέλησε τα δύο μικρά παιδιά του, των οποίων την φροντίδα ανέλαβε ο μεγαλύτερος αδελφός του, ο Μέγας Δούκας Σεργκέι Αλεξάντροβιτς, ο οποίος δεν είχε δικά του παιδιά. 
Μόλις συνήλθε συναισθηματικά, ο Μέγας Δούκας Παύλος πήρε μαζί του τα δύο παιδιά. Ένας διοικητής των αυτοκρατορικών φρουριακών αλόγων, είχε πει ότι: «ο Μέγας Δούκας Παύλος αγάπησε πολύ τα παιδιά του, αλλά, όπως ήταν συνηθισμένο τότε, απέφυγε να τους δείξει την αυθόρμητη αγάπη του».
Η Μαρία και ο αδελφός της ανατράφηκαν από κυβερνήτες και δασκάλους, αλλά λάτρευαν τον πατέρα τους, που τους επισκέπτονταν δύο φορές την ημέρα. Τα παιδιά περνούσαν τις χριστουγεννιάτικες μέρες και αργότερα κάποιες καλοκαιρινές διακοπές μαζί με τους θείους τους, τον Μέγα Δούκα Σεργκέι και την Μεγάλη Δούκισσα Ελισάβετ Φιόντοροβνα. Το ζευγάρι χώρισε μια αίθουσα ψυχαγωγίας σε υπνοδωμάτια για τα παιδιά στο Παλάτι του Ιλινσκόι.
Μέχρι τα έξι της, η Μαρία μιλούσε άσχημα τα ρωσικά, καθώς όλοι οι κυβερνήτες της και η άμεση οικογένεια της μιλούσαν αγγλικά. Αργότερα η νέα της δασκάλα, η Μαντμαζέλ Ελέν, την δίδαξε τη γαλλική γλώσσα και έμεινε μαζί της μέχρι το γάμο της. Σε ηλικία επτά ετών ταξίδεψε μαζί με την κυβερνήτη της για να επισκεφθεί τη Γερμανία και τη Γαλλία.
Αγγλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1891-1892

Το 1891-1892 διοργανώθηκε το τέταρτο Αγγλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών. Η Σάντερλαντ κατέκτησε το πρωτάθλημα για πρώτη φορα στην ιστορία της στην δεύτερη συμμετοχή της, αφήνοντας την Πρέστον Νορθ Εντ στην δεύτερη θέση. Αυξήθηκε η συμμετοχή στις δεκατέσσερις ομάδες από δώδεκα της προηγούμενης σεζον 1890-1891. Για πρώτη φορά πήρε μερος η Ντάργουεν όπου τερμάτισε στην τελευταία θέση, και επέστρεψε η Στόουκ Σίτι από απουσία ενος χρόνου.