Κάρολος Α΄ της Ουγγαρίας

Βιογραφία

Ήταν γιος του Κάρολου-Μαρτέλου πρίγκιπα της Νάπολης και τιτουλάριου βασιλιά της Ουγγαρίας και της Κλημεντίας των Αψβούργων, κόρης του Ροδόλφου Α΄ της Γερμανίας. Γνωστός ως Κάρολος-Ροβέρτος, πριν την ενθρόνισή του (1308) απαιτούσε το Ουγγρικό στέμμα, ως δισεγγονός του Στεφάνου Ε΄ της Ουγγαρίας. 
Ταξίδεψε στη Δαλματία (1301) και στέφθηκε με την υποστήριξη του πάπα Βονιφατίου Η΄ ως βασιλιάς της Ουγγαρίας, μετά τον θάνατο του τελευταίου βασιλιά τής εξ αρρενογονίας γραμμής των Αρπάντ Ανδρέα Γ΄, αλλά την ίδια χρονιά -μετά από πιέσεις- παρέδωσε το στέμμα στον Βεντσέσλαο Β΄ της Βοημίας. Ο Πάπας υποστήριξε φανατικά στην Σύνοδο της Μπρατισλάβα (1304) τα δίκαια του Καρόλου Α΄, κάτι που έκανε τον Βεντσέσλαο να παραδώσει το στέμμα (1305) στον Όθωνα Γ΄ δούκα της Βαυαρίας, που όμως αιχμαλωτίστηκε από Ούγγρους επαναστάτες. Οι επαναστατημένοι βαρόνοι ανέκτησαν το ιερό στέμμα και ο Κάρολος Α΄ στέφθηκε βασιλιάς της Ουγγαρίας στις 27 Αυγούστου 1310. Τα πρώτα τρία χρόνια βρισκόταν κάτω από προβλήματα εσωτερικών ταραχών, αλλά μετά την μάχη του Ρουζανόβκε (1312) έμεινε ο μοναδικός κυρίαρχος.

Μεταρρυθμίσεις, απολυταρχική διακυβέρνηση

Κυβέρνησε απολυταρχικά, κατάργησε την εξουσία της Συνέλευσης ("Dieta"), η οποία συνερχόταν αραιά και σε άτακτα χρονικά διαστήματα που ο ίδιος ο βασιλιάς καθόριζε, περνώντας όλες τις εξουσίες στο βασιλικό συμβούλιο. Εγκατέστησε το λεγόμενο «σύστημα τιμής», δίνοντας σε πιστούς του ανθρώπους τίτλους κομητειών με τεράστιες εκτάσεις γης, πολλά κάστρα και υπηρεσία της αρεσκείας τους. Παράλληλα ο βασιλιάς αποκτούσε το δικαίωμα να τους τα αφαιρέσει όλα, εάν καταλάβαινε, ότι είχαν εκπέσει από την υπόληψή του. Έκανε νομισματική αναμόρφωση, καθιερώνοντας σε όλες τις εμπορικές συναλλαγές του το φιορίνι, νέο χρυσό νόμισμα. Έφερε τεράστια οικονομική ευημερία, πλουτίζοντας το θησαυροφυλάκιό του και με βαριές φορολογίες για την συντήρηση του στρατού του.
Γνωστότερη είναι η συμμαχία του με την Πολωνία κατά των Αψβούργων και της Βοημίας. Μετά το δίμηνης διάρκειας συνέδριο του Τρέντσιν (1335), αποφασίστηκε συνδυασμένη επίθεση της Ουγγαρίας και της Πολωνίας εναντίον του Λουδοβίκου Δ΄ των Βίττελσμπαχ της Γερμανίας και του συμμάχου του, Αλβέρτου Β΄ των Αψβούργων δούκα της Αυστρίας. 
Είχε επιθυμία να ενώσει τα στέμματα της Νάπολης και της Ουγγαρίας υπό τον γιο του, μετέπειτα βασιλιά Λουδοβίκο Α΄, αλλά η Βενετία και ο πάπας σταμάτησαν τον φιλόδοξο βασιλιά. Η απώλεια αυτή όμως συνοδεύτηκε με νέα επιτυχία, αφού ο άτεκνος κουνιάδος του, βασιλιάς Καζιμίρ Γ΄ τον όρισε διάδοχό του στον Πολωνικό θρόνο: ο Κάρολος Α΄ είχε παντρευτεί, ως τρίτη σύζυγο, την αδελφή τού Καζιμίρ, Ελισάβετ (1305 - 1380), γυναίκα δυναμική, με ισχυρή επιρροή σε αυτόν και τον διάδοχό του.

Ανεξαρτησία της Βλαχίας

Οι βασιλείς της δυναστείας των Αρπάντ είχαν θωρακίσει τα νότια σύνορα του βασιλείου με έξι στρατιωτικές αποικίες, όπως η Μικρή Βλαχία (σημερινή Νότια Ρουμανία) και βόρεια τμήματα των Βαλκανίων. Ο Κάρολος επιχείρησε βίαιο προσηλυτισμό των κατοίκων των περιοχών αυτών στον Καθολικισμό, κάτι που έφερε την εξέγερσή τους, αφού ήταν πιστοί στην Ορθοδοξία και αρνιόταν να εγκαταλείψουν την πίστη τους.
Από την αρχή της βασιλείας του ήθελε την προσάρτηση της Ολτενίας. Το 1320 εκμεταλλεύτηκε αταξία στον στρατό τού βασιλιά Βασάραβα Α΄ και επιτέθηκε να την κυριεύσει. Ο Κάρολος νίκησε εύκολα τον διαλυμένο Βλαχικό στρατό, αλλά στην επιστροφή του παγιδεύτηκε στα Βαλκανικά περάσματα. Ο Βασάραβα προσποιήθηκε υποταγή και ειρήνη, όμως σε ανύποπτο χρόνο παγίδευσε τους Ούγγρους και τους συνέτριψε ολοκληρωτικά. Ο Κάρολος Α΄ μόλις κατόρθωσε να δραπετεύσει με ξένα ρούχα· από τότε η Βλαχία έγινε ανεξάρτητο κράτος.