google/wiki40b huggingface dataset:
Ερρίκος Α΄ της Ναβάρρας

Κυβέρνηση

Η ανακήρυξη του σαν βασιλιάς της Ναβάρρας έγινε τον επόμενο χρόνο στις 1 Μαΐου 1171 και η στέψη του καθυστέρησε μέχρι τον Μάιο του 1273.  Η πρώτη του πράξη ήταν να πληρώσει φόρο υποτέλειας στον Φίλιππο τον Τρομερό για την Καμπανία. Η περιοχή της Ναβάρρας βρισκόταν σε μεγάλη οικονομική έκρηξη σε σχέση με τις υπόλοιπες περιοχές της Ιβηρικής. Με την Συνθήκη των Παρισίων (1259) οι Άγγλοι έδωσαν μεγάλα εμπορικά προνόμια στην Γασκώνη διακόπτοντας την πρόσβαση της Ναβάρρας στον ωκεανό όπως επίσης και την οικονομική της έκρηξη. Ο Ερρίκος σαν απάντηση επέτρεψε στην επισκοπή της Παμπλόνας να ανεξαρτητοποιηθεί από το Σεν Σερσίν και το Σεν Νικολάς (1266), παραχώρησε προνόμια στις πόλεις Εστέλλα, Λος Άκρος και Βιάνα οι οποίες αστικοποιήθηκαν και έγιναν οικονομικά ισχυρές. Προσπάθησε με κάθε τρόπο να διατηρήσει φιλικές σχέσεις με την αριστοκρατία ώστε να αποφύγει οποιαδήποτε μορφή εμφύλιου πολέμου στο βασίλειο του. 
Ο Ερρίκος αρχικά είχε στόχο να ανακτήσει τις χαμένες περιοχές του στην Καστίλη, υποστηρίζοντας την επανάσταση του αδελφού του Αλφόνσου Ξ΄ του Σοφού, του Φιλίππου, εναντίον του ίδιου του Αλφόνσου Ι΄ (1270).  Τελικά απέτυχε και προτίμησε να συμμαχήσει με τον Αλφόνσο με τον γάμο του γιου και διαδόχου του Θεοβάλδου με την κόρη του Αλφόνσου Ι΄, τη Βιολάντα, τον Σεπτέμβριο του 1272. Ο γάμος τελικά δεν πραγματοποιήθηκε, επειδή ο μικρός Θεοβάλδος πέθανε σε ατύχημα στο κάστρο της Εστέλλα (1273).

Το τέλος

Ο Ερρίκος δεν επέζησε πολύ του γιου του, υπέφερε πολλά χρόνια από υπερβολική παχυσαρκία από την οποία έσκασε τον επόμενο χρόνο και πέθανε. Το μοναδικό νόμιμο παιδί του που επέζησε ήταν η ενός έτους κόρη του Ιωάννα Α΄ της Ναβάρρας, τον διαδέχθηκε υπό την κηδεμονία της μητέρας της Λευκής, παντρεύτηκε τον δελφίνο Φίλιππο της Γαλλίας ενώνοντας τα στέμματα της Γαλλίας και της Ναβάρρας. Στην Θεία Κωμωδία του Δάντη ο Ερρίκος παρουσιάζεται έξω από τις πύλες του Καθαρτηρίου μαζί με πολλούς άλλους Ευρωπαίους μονάρχες του 13ου αιώνα, το όνομα του δεν το γράφει άμεσα αλλά αναφέρεται με εκφράσεις όπως "ο ευγενής" και "ο πατέρας της πανούκλας της Γαλλίας".
Λουκάς Φουρλάς

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Λουκάς Φουρλάς γεννήθηκε στη Λεμεσό στις 21 Αυγούστου 1969. Σπούδασε οικονομικές επιστήμες και πολιτικές επιστήμες στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Επιπλέον, είχε παρακολουθήσει μαθήματα διερευνητικής δημοσιογραφίας και κάλυψης διεθνών κρίσεων στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια και στο Πανεπιστήμιο Τζορτζ Ουάσινγκτον.
Εργάστηκε ως δημοσιογράφος, πολιτικός συντάκτης, αρχισυντάκτης και παρουσιαστής επικαιρικών τηλεοπτικών εκπομπών και κεντρικών δελτίων ειδήσεων.

Πολιτική διαδρομή

Διετέλεσε αντιπρόεδρος της ΦΠΚ Πρωτοπορία και πρόεδρος της ΕΦΕΚ Θεσσαλονίκης. Στις προεδρικές εκλογές του 2008 ήταν εκπρόσωπος τύπου του υποψήφιου προέδρου Ιωάννη Κασουλίδη. Την περίοδο 2017-2019 ήταν εκπρόσωπος τύπου της Βουλής των Αντιπροσώπων.
Στις Ευρωεκλογές του 2019 εξελέγη ευρωβουλευτής με τον ΔΗΣΥ για την περίοδο 2019-2024. Συμμετέχει στην πολιτική ομάδα του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.
Τζεμάλ Γκιουρσέλ

Ζωή

Γεννήθηκε στην πόλη Θεοδοσιούπολη το 1895. Ολοκλήρωσε την στοιχειώδη εκπαίδευση στα Κοτύωρα του Πόντου και την μέση στο Στρατιωτικό Γυμνάσιο Έρζιτζαν και στο Στρατιωτικό Λύκειο Κούλελη στην Κωνσταντινούπολη.
Κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, μαθητής ων της Σχολής Ευελπίδων, απεστάλη στο μέτωπο. Έλαβε μέρος στην Μάχη της Καλλίπολης το 1915, η οποία είχε ως αποτέλεσμα την ήττα των δυνάμεων της Αντάντ και την διατήρηση των τουρκικών θέσεων στην περιοχή των Στενών. Το 1917 μετετέθη στο μέτωπο της Συρίας, ενώ το τέλος του πολέμου τον βρήκε στο μέτωπο της Παλαιστίνης, όπου και αιχμαλωτίστηκε από τους Άγγλους.
Το 1919, ελεύθερος πλέον, μετέβη στην Κωνσταντινούπολη και απ’ εκεί στο μικρασιατικό μέτωπο, όπου και συμμετέσχε στον αγώνα εναντίον των Ελλήνων. Διεκρίθη ιδιαιτέρως στις μάχες του Ίνονου, του Δορυλαίου (Μάχη του Εσκισεχίρ), του Σαγγαρίου και στην τελική επίθεση κατά των Ελλήνων, τον Αύγουστο του 1922.
Μετά την Μικρασιατική καταστροφή συμπλήρωσε τις σπουδές του φοιτώντας επί ένα ακόμη έτος στην Σχολή Ευελπίδων, και ονομάσθηκε επιτελικός αξιωματικός μετά την αποφοίτησή του από την Στρατιωτική Ακαδημία το 1929. Αφού πέρασε απ’ όλες τις βαθμίδες της στρατιωτικής ιεραρχίας, το 1953 έγινε στρατηγός και το 1958 αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού.
Στις 27 Μαΐου 1960 ο Τζεμάλ Γκιουρσέλ από την Άγκυρα ανέτρεψε με στρατιωτικό πραξικόπημα την κυβέρνηση Μεντερές, η οποία, προσπαθώντας να αντιμετωπίσει τα πολλαπλά προβλήματα της χώρας με διάφορα αντιδημοκρατικά μέτρα, είχε οδηγήσει την χώρα σε βαθιά κρίση. Ο Γκιουρσέλ ανέλαβε την πρωθυπουργία, ενώ παράλληλα συνέχισε να εξασκεί τα καθήκοντα του αρχιστρατήγου. Επί κυβερνήσεως Γκιουρσέλ δικάσθηκαν και καταδικάσθηκαν πολλά μέλη της κυβερνήσεως Μεντερές, καθώς και στελέχη του Δημοκρατικού Κόμματος. Μεταξύ των κατηγοριών ήταν η ευθύνη για το ανθελληνικό πογκρόμ της 6ης – 7ης Σεπτεμβρίου 1955, καθώς και η παραβίαση του τουρκικού Συντάγματος. Δεκατέσσερις από τους κατηγορουμένους καταδικάσθηκαν σε θάνατο. Τρεις απ’ αυτούς, οι Α. Μεντερές, Φ. Ρ. Ζορλού, και Χ. Πολατκάν απαγχονίστηκαν.

Τον Οκτώβριο του 1961 ο Γκιουρσέλ εξελέγη από την Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση τέταρτος Πρόεδρος της Δημοκρατίας και ανέθεσε στον Ισμέτ Ινονού την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης εθνικής ενότητας, τον οποίον αργότερα αντικατέστησε με τον ανεξάρτητο γερουσιαστή Ουργκιούπλου (1965).
Μετά την εκλογική νίκη του κόμματος της Δικαιοσύνης στις εκλογές του Οκτωβρίου του ίδιου έτους ο Γκιουρσέλ σχημάτισε κυβέρνηση από πρώην στελέχη του Δημοκρατικού Κόμματος. Λόγω όμως της επιβεβαρημένης καταστάσεως της υγείας του, ο Γκιουρσέλ μετεφέρθη τον Φεβρουάριο του 1966 σε στρατιωτικό νοσοκομείο των Η.Π.Α. για να νοσηλευθεί. Τον Μάιο επέστρεψε στην Άγκυρα κλινικά νεκρός. Παρέμεινε επί 220 μέρες σε κώμα και στις 14 Σεπτεμβρίου 1966 πέθανε συνεπεία ενός νέου εγκεφαλικού επεισοδίου.
Ο Τζεμάλ Γκιουρσέλ ήταν αγαπητός στις τάξεις του στρατού, όπου ήταν γνωστός με το όνομα «Τζεμάλ Αγά», δηλαδή μεγάλος αδελφός.
Ουκρανικές προεδρικές εκλογές 2014

Προεδρικές εκλογές (και ταυτόχρονες εκλογές σε 27 δήμους) διεξήχθησαν στην Ουκρανία στις 25 Μαΐου 2014, με τον Πέτρο Ποροσένκο να εκλέγεται Πρόεδρος της Ουκρανίας. Η αρχική ημερομηνία διεξαγωγής τους ήταν στις 29 Μαρτίου 2015, ωστόσο η ημερομηνία άλλαξε έπειτα από την Ουκρανική Επανάσταση του 2014. Ο Ποροσένκο κέρδισε τις εκλογές αποσπώντας το 54,7% των ψήφων. Η κυριότερη αντίπαλός του, Γιούλια Τιμοσένκο είχε ποσοστό 12,81% των ψήφων. Η Κεντρική Εκλογική Επιτροπή ανέφερε συμμετοχή άνω του 60% με εξαίρεση τις περιοχές που δεν ήταν υπό τον κυβερνητικό έλεγχο. Καθώς ο Ποροσένκο κατάφερε να έχει την απόλυτη πλειοψηφία στον πρώτο γύρο, δεν χρειάστηκε η διεξαγωγή δεύτερου γύρου (στις 15 Ιουνίου 2014).) 
Οι εκλογές δεν διεξήχθησαν σε όλη την επικράτεια της Ουκρανίας. Στη διάρκεια της κρίσης στην Κριμαία το 2014, η Ουκρανία απώλεσε τον έλεγχο της Κριμαίας, η οποία προσαρτήθηκε μονομερώς από τη Ρωσία το Μάρτιο του 2014. Ως αποτέλεσμα, στην Κριμαία δεν διεξήχθησαν εκλογές. Στην περιοχή Ντονμπάς της Ουκρανίας ήταν ανοικτά μόνο το 20% των εκλογικών κέντρων εξαιτίας απειλών και επεισοδίων βίας από ρωσόφιλους αυτονομιστές. 
Η θητεία του Ποροσένκο είναι πενταετής.

Αντιδράσεις

Ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν αναγνώρισε τις εκλογές.
Δύο ημέρες μετά τις εκλογές, ο Αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα συνεχάρη τηλεφωνικά τον Ποροσένκο για την εκλογική του νίκη. Σε παρόμοια κίνηση προέβη και ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο και ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς και άλλοι ηγέτες χωρών της ΕΕ.

Διεθνείς παρατηρητές

Η Κεντρική Εκλογική Επιτροπή της Ουκρανίας (CEC) είχε  προς αποστολή 543 διεθνείς εκλογικούς παρατηρητές στις 2 Μαΐου 2014. Ο αριθμός αυτός ανήλθε σε 3.607 δύο ημέρες πριν διεξαχθούν οι εκλογές. Παρατηρητές έστειλαν επίσης ο ΟΑΣΕ και οι ΗΠΑ.Η Ρωσία δεν έστειλε καθόλου παρατηρητές.
Γιώργος Λεκάκης

Εργογραφία

Ο Γ. Λεκάκης έχει συγγράψει τα βιβλία: «Παγκόσμια Ιστορία των Πτήσεων», «Η Θεσσαλονίκη στο Ελληνικό Τραγούδι», «7 φεγγάρια», «Ήπειρος, η γωνιά που πέτρωσε στο 5», «Τάματα και αναθήματα», «Χρονογραφήματα για την Ελλάδα και τον πολιτισμό», «Ολυμπιακοί Αγώνες», «Το ημερολόγιο ενός λοχία από την Μερόπη Πωγωνίου στον πόλεμο του ΄40», «Σαμοθράκη-Ιερά Νήσος», «Βήσσανη: Τα πολυφωνικά τραγούδια της», «Αιγαίο-ετυμολογίες νήσων», «Παραδοσιακές φορεσιές της Ελλάδος», «Η άγνωστη Μικρά Ασία», «Αρχαία και σύγχρονα ιστορικά ναυάγια των ελληνικών θαλασσών και η Λαογραφία της θάλασσας», «Ίμβρος παιπαλόεσσα, το Ιερό νησί του Ερμού, τ’ ουρανού και των δακρύων», «Ελλάδος εγκώμιον», «Παξοί – Τα νησιά του πάθους», «Αρχαιοκαπηλίες των Γερμανών στην Ελλάδα επί Κατοχής», «Μουσικής μύηση», "Κατεστραμμένες πόλεις και χωριά στην Ελλάδα επί Κατοχής", "Ναζί, οι βάρβαροι του 20ού αιώνα", "Η βίβλος των 100 ελληνικών νησιών", κ.ά.
Σε ανάτυπα κυκλοφόρησαν άλλες μελέτες του για τους Παξούς, την Γαύδο και την Γαυδοπούλα, την Φολέγανδρο, το Καστελλόριζο, την Σαμοθράκη, τα Διαπόντια Νησιά (Οθωνοί-Μαθράκι-Ερείκουσα), την Αστυπάλαια, την Ανάφη, τα αρχαία πέτρινα γεφύρια των Ελλήνων, τον Όμηρο και τους σχολιαστές του, τις ιαματικές πηγές της Ελλάδος, κ.ά. Επίσης επιμελήθηκε επανεκδόσεις προλόγισε βιβλία, έκανε περισσότερα από 70 ντοκυμανταίρ, κλπ.
Ως δημοσιογράφος έχει αρθρογραφήσει στις εφημερίδες «Νέα», «Ρωμιοσύνη», «Κέρδος», «Θεσσαλονίκη», «Ελεύθερος Τύπος», «Ελευθερία» του Λονδίνου, «Έθνος της Κυριακής», "Χρόνος" (Κομοτηνής), στο περιοδικό «Γεωτρόπιο» της «Ελευθεροτυπίας», "Crash", "Κόντρα News", "Ελληνικό Πανόραμα", και σε πολλά έντυπα και περιοδικά.
Ως συγγραφέας έχει γράψει τρία θεατρικά έργα, έχει κυκλοφορήσει τρεις ποιητικές συλλογές (την μία μάλιστα με τίτλο «Απάνθισμα», προλόγισε ο μεγάλος Έλληνας ηθοποιός Ντίνος Ηλιόπουλος).

Βραβεύσεις

Το 2003 ο Σύνδεσμος των εν Ελλάδι Τουριστικών και Ταξειδιωτικών Γραφείων (HATTA) τον βράβευσε για «την εν γένει προσφορά του στον πολιτισμό και την πολιτιστική αρθρογραφία του». Τον Δεκέμβριο του 2011 η Εταιρεία Μελέτης Αρχαίας Ελληνικής Μυθολογίας (ΕΜΑΕΜ), δια του προέδρου της. καθηγητού κ. Σταύρου Παπαμαρινόπουλου, βράβευσε στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών τον Γ. Λεκάκη για την εν γένει προσφορά του στην έρευνα.
Τιμ Ρόμπινς

Βιογραφικό

Ο Ρόμπινς γεννήθηκε στις 16 Οκτωβρίου του 1958 στη West Covina στην Καλιφόρνια και μεγάλωσε στην Νέα Υόρκη. Αργότερα εξαιτίας του επαγγέλματος του πατέρα του (ήταν μουσικός και μέλος του συγκροτήματος The Highwaymen), μετακόμισε με την οικογένειά του (έχει δύο αδερφές και έναν αδερφό) στο Greenwich Village. 
Σπούδασε δύο χρόνια στο SUNY Plattsburgh και έπειτα επέστρεψε στην Καλιφόρνια όπου σπούδασε στο UCLA Film School. Ξεκίνησε τη θεατρική του καριέρα συμμετέχοντας στο Theater for the New City. Αφού αποφοίτησε από το Κολέγιο το 1981 δημιούργησε στο Λος Άντζελες την θεατρική ομάδα Actors' Gang. Το 1986 συμμετείχε στην ταινία Τοπ Γκαν, όπου υποδύθηκε τον υπολοχαγό Sam Merlin Wells.
Το 1988 γνωρίστηκε με την ηθοποιό Σούζαν Σαράντον, με την οποία συμπρωταγωνίστησε στην ταινία Η κυρία και ο ταύρος (Bull Durham). Από τότε ο Ρόμπινς και η Σάραντον είχαν σχέση, απέκτησαν δύο γιούς αλλά δεν παντρεύτηκαν ποτέ. Χώρισαν το 2009. 
Για την ερμηνεία του στην ταινία Ο παίχτης (The Player, 1992) ο Τιμ Ρόμπινς βραβεύτηκε με το βραβείο καλύτερου ανδρικού ρόλου στο φεστιβάλ Καννών. Το 1994 συμπρωταγωνίστησε με το Μόργκαν Φρίμαν στην, βασισμένη στην νουβέλα του Στίβεν Κινγκ, ταινία Τελευταία Έξοδος: Ρίτα Χέιγουορθ (The Shawshank Redemption) η οποία προτάθηκε για εφτά Όσκαρ χωρίς να κερδίσει τελικά κανένα. Ο Ρόμπινς έγραψε το σενάριο, σκηνοθέτησε και ήταν παραγωγός της ταινίας Θα ζήσω (Dead Man Walking) (1995), στην οποία πρωταγωνίστησαν η Σούζαν Σαράντον και ο Σον Πεν, και για την οποία προτάθηκε για το Όσκαρ καλύτερης σκηνοθεσίας. Το 1999 σκηνοθέτησε την ταινία Οι αντάρτες του Μπροντγουέι (Cradle Will Rock) και συμμετείχε στον Ύποπτο της οδού Άρλινγκτον (Arlington Road). Το 2003 πρωταγωνίστησε μαζί με το Σον Πεν στο Σκοτεινό Ποτάμι (Mystic River) και βραβεύτηκε με το Όσκαρ δεύτερου ανδρικού ρόλου και με το SAG Award. 
Στις αρχές του 2006 σκηνοθέτησε μια διασκευή του 1984 του Τζωρτζ Όργουελ, που την έγραψε ο Michael Gene Sullivan, και παρουσιάστηκε από τη Actors' Gang στο The Ivy Substation in Culver City στην Καλιφόρνια. 
Ο Τιμ Ρόμπινς στις προεδρικές εκλογές του 2000 υποστήριξε τον Ralph Nader. Άσκησε έντονη κριτική στην πολιτική του πρώην προέδρου των Η.Π.Α. Τζορτζ Μπους και εξέφρασε δημοσίως την αντίθεσή του στον πόλεμο του Ιράκ.
Ηραίον της Ποσειδωνίας

Περιγραφή

Ο ναός αποκαλείται στη βιβλιογραφία και «Ηραίον της Ποσειδωνίας 1», δεδομένου ότι δίπλα σε αυτόν βρίσκεται ακόμη ένας ναός που ήταν αφιερωμένος στην Ήρα, το Ηραίον της Ποσειδωνίας 2. Ονομάζεται και Βασιλική (Basilica) διότι λανθασμένα θεωρήθηκε ρωμαϊκός χριστιανικός ναός, και το όνομα αυτό έμεινε. Είναι αρχαίος ελληνικός ναός δωρικού ρυθμού, και ονομάζεται επίσης εννεάστυλος. Βρίσκονταν κτισμένος μαζί με άλλους τρεις ναούς στην  μεγάλη δημόσια οδό Κάρντο στα ανατολικά της αρχαίας ελληνικής αποικίας. Μπροστά στην ανατολική όψη του ναού βρίσκεται ο βωμός. Είναι ναός περίπτερος με 9 κίονες στη μια πλευρά και 19 κίονες στην άλλη. Διαθέτει δίκλιτο σηκό, άδυτο και πρόναο.
Στέργιος Χρηστίδης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στα Άγραφα. Πατέρας του ήταν ο Δημήτριος. Εγκαταστάθηκε στην Θεσσαλονίκη, όπου ήταν ένας από τους σημαντικότερους κατοίκους. Όταν ξεκίνησε η Ελληνική επανάσταση το 1821 οι Τούρκοι για να τρομοκρατήσουν τους εκεί Έλληνες τον συνέλαβαν και τον έριξαν στην θάλασσα όπου και πνίγηκε.
Δαφνερό Κοζάνης

Ιστορία

Δεν υπάρχουν συγκεκριμένες πληροφορίες για τη δημιουργία του χωριού. Αναφέρεται στον Κώδικα της Ζάβορδας περίπου το 1534 και το 1692. Η ευρύτερη περιοχή έχει κατοικηθεί από την αρχαιότητα, όπως μαρτυρούν ευρήματα που βρέθηκαν σε διάφορες τοποθεσίες του χωριού και φιλοξενούνται στο μουσείο Θεσσαλονίκης. Απελευθερώθηκε από τους Τούρκους τον Οκτώβρη 1912. Στα νεώτερα χρόνια είναι γνωστή η συμμετοχή κατοίκων στον Μακεδονικό αγώνα και στην αντίσταση κατά των Ιταλών (μάχη Φαρδύκαμπου). Στις 13 Μαΐου 1995, το χωριό δοκιμάστηκε από μεγάλο σεισμό, που είχε σαν αποτέλεσμα την καταστροφή των περισσοτέρων σπιτιών.
Ελισάβετ των Βουρβόνων

Βιογραφία

Ήταν η μόνη κόρη του Καίσαρα δούκα του Βαντόμ και της Φραγκίσκης του Οίκου της Λωρραίνης, κόρης του Φιλίππου-Εμμανουήλ δούκα του Μερκέρ.
Νόμος των Βιλαετίων

Ο Νόμος των Βιλαετίων (οθωμανικά τουρκικά: Teşkil-i Vilâyet Nizamnâmesi, κυριολεκτικά: «Καταστατικό Δημιουργίας Επαρχιών») εισήχθη κατά τη διάρκεια της εποχής του Τανζιμάτ της διοίκησης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αυτή η εποχή της διοίκησης σημαδεύτηκε από τον Μιντχάτ Πασά, έναν βασικό παράγοντα στον ίδιο το Νόμο των Βιλαετίων. Ο Νόμος των Βιλαετίων αναδιοργάνωσε τις επαρχίες εντός της αυτοκρατορίας, αντικαθιστώντας το σύστημα των εγιαλετίων.
Μ.Α.Σ. Ολυμπιακός Κυμίνων

Ιστορία

Ο σύλλογος ιδρύθηκε αρχικά με την ονομασία «Αθλητική Ένωση Κυμίνων», αλλά προς αποφυγή παρερμηνειών και με έμπνευση τις αξίες του Ολυμπισμού, το 1949 μετονομάστηκε σε Μορφωτικός Αθλητικός Σύλλογος «Ολυμπιακός Κυμίνων».  Αγωνίστηκε αρχικά σαν ανεξάρτητο σωματείο και το 1961 αναγνωρίστηκε επίσημα από την Ε.Π.Ο. με Αριθμό Μητρώου 908 και εντάχθηκε στη δύναμη της Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Μακεδονίας, ξεκινώντας έκτοτε την επίσημη αγωνιστική του πορεία.
Αγωνίστηκε επί χρόνια στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας, αγωνιζόμενος σε όλες (Γ΄, Β΄ και Α΄) τις κατηγορίες. Το 1972 αναδείχθηκε πρωταθλητής στη Γ΄ Κατηγορία και το 1977 στη Β΄ Κατηγορία, κερδίζοντας την άνοδο στην κορυφαία κατηγορία των πρωταθλημάτων της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας, την Α΄ Κατηγορία. Στο πρωτάθλημα της Α΄ Κατηγορίας αγωνίστηκε παρθενικά την αγωνιστική περίοδο 1977-78. Το 1984 ήταν φιναλίστ του Κυπέλλου Ε.Π.Σ. Μακεδονίας, με αντίπαλο τη Νίκη Διοικητηρίου Θεσσαλονίκης στον τελικό στο Εθνικό Καυτανζόγλειο Στάδιο. Το 2011 κατέκτησε το πρωτάθλημα της Α1΄ Κατηγορίας και κέρδισε την άνοδο στην Δ΄ Εθνική κατηγορία για πρώτη φορά στην ιστορία του. Επίσης, το ίδιο έτος ήταν φιναλίστ του Κυπέλλου Ε.Π.Σ. Μακεδονίας για δεύτερη φορά στην ιστορία του, με αντίπαλο τον Οδυσσέα Κορδελιού στον τελικό στο Καυτανζόγλειο Στάδιο.
Ο πρώτος αγώνας της ιστορίας του στην Δ΄ Εθνική ήταν στην πρεμιέρα του 2ου ομίλου στις 7 Νοεμβρίου 2011 εντός έδρας με αντίπαλο τον Εθνικό Σοχού, του οποίου επικράτησε με 1-0. Το 2012 κατέκτησε για πρώτη φορά στην ιστορία του το Κύπελλο Ε.Π.Σ. Μακεδονίας, επικρατώντας του Απόλλων Κ. Σχολαρίου στον τελικό. Το 2018 κατέκτησε τη 2η θέση στην Α1΄ Κατηγορία και συμμετείχε στα μπαράζ για την ανάδειξη του δευτεραθλητή, όπου επικρατώντας των Θερμαϊκού Θέρμης, Ομόνοιας Σίνδου και Ηρακλή Αμπελοκήπων κατέκτησε την 1η θέση και κέρδισε την ιστορική άνοδο στην Γ΄ Εθνική κατηγορία. Πρώτος αγώνας της ιστορίας του στην Γ΄ Εθνική ήταν στην πρεμιέρα στις 30 Σεπτεμβρίου 2018 εντός έδρας με αντίπαλο τον Εδεσσαϊκό, με τον οποίο αναδείχθηκε ισόπαλος με 0-0.
Του νεκρού αδελφού

Το Του νεκρού αδελφού είναι δημοτικό τραγούδι, που ανήκει στην κατηγορία των παραλογών. Κατατάσσεται σε αυτές καθότι έχει αφηγηματικό χαρακτήρα και φανταστικό περιεχόμενο. Συναντάται σε πολλές παραλλαγές στον ελληνικό αλλά και στον ευρύτερο βαλκανικό χώρο.

Υπόθεση

Πρόκειται για την ιστορία μίας οικογένειας με εννιά γιους και μία κόρη. Η μοναχοκόρη (η Αρετή) παντρεύεται σε ξένο τόπο, ενώ τα αδέλφια της πεθαίνουν. Η μάνα μένει ολομόναχη και ένας από τους νεκρούς της γιους (ο Κωνσταντίνος) σηκώνεται από τον τάφο και φέρνει πίσω την κόρη, αφού νωρίτερα της είχε ορκιστεί να την φέρει πίσω.
Μονή Παναγίτσας Λευκαΐτισσας Αρκαδίας

Η Ιερά Μονή Παναγίτσας Λευκαΐτισσας Αρκαδίας ήταν ένα ιστορικό, κατεστραμμένο σήμερα, μοναστήρι. Η μονή αυτή, βρισκόταν βόρεια του Άγιου Ιωάννη Αρκαδίας, στον συνοικισμό Μαντικέικα.

Ιστορία

Η μονή ιδρύθηκε πριν το 1740 από τον ιερομόναχο Δαμασκηνό Κουλιδά και ήταν αφιερωμένη στην Ζωοδόχο Πηγή. Πήρε την ονομασία Λευκαΐτισσα, λόγω της ύπαρξης Λευκών στον χώρο της. Μετά από παράκληση των Αγιαννιτών, ο Δαμασκηνός αφιέρωσε την μονή και την περιουσία της στην Μονή Λουκούς, όπου και ηγουμένευσε από το 1740 έως τον θάνατό του το 1760. Έτσι η εκκλησία της Παναγίτσας αποτέλεσε μετόχι της Λουκούς.
Ο ναός της Παναγίτσας πυρπολήθηκε το 1826 από τις ορδές του Ιμπραήμ πασά και επειδή δεν ανακαινίστηκε, κατέρρευσε. Το 1835 ο ναός ήταν «παμπάλαιος και ερειπωμένος» και το μέρος «ακατοίκητον». Το 1838 η περιοχή πωλήθηκε στον Γεώργιο Σακελλαρίου, ο οποίος στη συνέχεια την μεταπώλησε στον Δημήτριο Γ. Μαντίκο.

Ο χώρος

Από την μονή δεν σώζεται πλέον κανένα κτίσμα. Στον χώρο της μονής έχει κτιστεί ο συνοικισμός Μαντικέικα. Το 1962, οι κάτοικοι του συνοικισμού κατασκεύασαν ένα προσκυνητάρι στην θέση της εκκλησίας, προς τιμήν της Ζωοδόχου Πηγής.
Δήμος Ριμπέιρα Γκράντε

Γεωγραφία

Ο Δήμος Ριμπέιρα Γκράντε βρίσκεται βορειοδυτικά του Πράσινου Ακρωτηρίου και βορειοανατολικά του νησιού Σάντο Αντάο. Συνορεύει στα νοτιοανατολικά με το Παούλ και στα νοτιοδυτικά με το Πόρτο Νόβο. Στα βόρεια, βορειοανατολικά και βορειοδυτικά βρέχεται από τον Ατλαντικό Ωκεανό. Έχει έκταση 167 km². Είναι σε έκταση ο εντέκατος μεγαλύτερος δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου μετά το Μπόα Βίστα, το Πόρτο Νόβο, το Σάο Φιλίπε, το Μάιο, το Σάο Βισέντε, το Πράια, το Ριμπέιρα Μπράβα, το Σάντα Καταρίνα, το Δήμος Σάντα Καταρίνα ντο Φόγκο, το Σάντα Κρουζ και το Σαλ.

Δημογραφία

Ο Δήμος Ριμπέιρα Γκράντε έχει πληθυσμό 21.735 κατοίκων (2005) με πυκνότητα 130 κατοίκων ανά km². Είναι σε πληθυσμό ο έκτος μεγαλύτερος δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου, μετά το Πράια, το Σάο Βισέντε, το Σάντα Κρουζ, το Σαλ και το Σάο Φιλίπε.

Ιστορία

Ο Δήμος Ριμπέιρα Γκράντε είναι ένας από τους αρχαιότερους δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου. Στο τέλος του 19ου αιώνα, συγχωνεύτηκε με το Δήμο Παούλ. Έγινε δήμος του Σάντο Αντάο από το 1971.
Διαγωνισμός Χορωδίας Eurovision 2017

Χώρος Διεξαγωγής

Στις 14 Φεβρουαρίου 2017, επιβεβαιώθηκε ότι ο πρώτος διαγωνισμός θα διεξαχθεί στη Arena Riga, που βρίσκεται στην πρωτεύουσα της Λετονίας. Η αρένα χρησιμοποιείται κυρίως για χόκεϊ επί πάγου, μπάσκετ και συναυλίες. Η Arena Riga μπορεί να φιλοξενήσει μέχρι και 14.500 άτομα, ενώ οι εργασίες κατασκευής της ολοκληρώθηκαν το 2006. Κατασκευάστηκε για να χρησιμοποιηθεί ως ένας από τους δύο χώρους διεξαγωγής του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Χόκεϊ επί πάγου IIHF 2006, με τον άλλο να είναι η Skonto Arena. Από το 2006, φιλοξενεί την ομάδα του Κοντινένταλ Χόκεϊ Λιγκ, Dinamo Riga. Επιπλέον, η Arena Riga έχει φιλοξενήσει πολλούς γνωστούς καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο. Η Arena Riga φιλοξένησε το Group D στο Eurobasket 2015.

Μορφή

Οι συμμετέχουσες χώρες που είναι μέλη της EBU, έχουν τη δυνατότητα να συμμετάσχουν στον Διαγωνισμό Χορωδίας Eurovision. Εννέα χώρες συμμετείχαν στον φετινό διαγωνισμό. Κάθε συμμετέχουσα χώρα, εκπροσωπήθηκε από μία επαγγελματική χορωδία, και κάθε μία ερμήνευσε ένα κομμάτι το οποίο δεν υπερέβαινε τα 6 λεπτά. Κάθε κομμάτι πρέπει να περιλαμβάνει ένα ή περισσότερα μουσικά έργα, ενώ μπορεί να είναι και "ελεύθερου στυλ". Ωστόσο, κάθε κομμάτι θα πρέπει να είναι επηρεασμένο πολιτισμικά από την συμμετέχουσα χώρα. Τα εισιτήρια για τον διαγωνισμό κυκλοφόρησαν στις 15 Μαρτίου 2017. Η νικήτρια χορωδία έλαβε τον τίτλο της Καλύτερης Χορωδίας της Χρονιάς, καθώς και χρηματικό έπαθλο από το Δημοτικό Συμβούλιο της Ρίγα.

Παρουσιαστές

Στις 27 Φεβρουαρίου 2017, ανακοινώθηκε πως τον διαγωνισμό θα παρουσιάσουν, ο βραβευμένος με Grammy, συνθέτης και μαέστρος, Eric Whitacre και η παρουσιάστρια του LTV, Eva Johansone.
Διεθνής Ερασιτεχνική Ένωση Ποδοσφαίρου

Η Διεθνής Ερασιτεχνική Ένωση Ποδοσφαίρου (γαλλικά: Union Internationale Amateur de Football Association ή UIAFA) ήταν ένωση διεθνών οργανισμών, με έτος ίδρυσης το 1909, ρόλος της οποίας ήταν η διαχείριση και η ανάπτυξη του ποδοσφαίρου ανά τον κόσμο.
Περιελάμβανε αρχικώς γαλλικούς, αγγλικούς και βοημικούς οργανισμούς, ενώ επίσης ήταν υπεύθυνη για την διοργάνωση του πρώτου Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου Εθνών, το 1911. Το συγκεκριμένο πρωτάθλημα, το οποίο διεξήχθη παράλληλα με την Διεθνή Έκθεση Βόρειας Γαλλίας στο Ρουμπαί, ολοκληρώθηκε με τη νίκη της Εθνικής Βοημίας.
Παρά το γεγονός πως σύντομα επεκτάθηκε στην Ελβετία και το Βέλγιο, η UIAFA σταδιακά έχασε την επιρροή της, λόγω της σταδιακής εμφάνισης της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου, προτού διαλυθεί επισήμως το 1912.
Μίλι Μπόμπι Μπράουν

Πρώιμη ζωή

Η Μπράουν γεννήθηκε στην Marbella της Ανδαλουσίας στην Ισπανία, το τρίτο από τα τέσσερα παιδιά των Άγγλων γονέων Κέλι και Ρόμπερτ Μπράουν. Η οικογένεια μετακόμισε στο Bournemouth, Dorset όταν η Μπράουν ήταν περίπου τεσσάρων χρονών, και στη συνέχεια στο Orlando, Φλόριντα τέσσερα χρόνια αργότερα. 
Η Μπράουν μένει στο Λονδίνο και στην Ατλάντα της Τζόρτζια.

Καριέρα

Το 2013, η Brown έκανε το ντεμπούτο της ως γκεστ στη δραματική σειρά φαντασίας του ABC, Once Upon a Time in Wonderland, ένα spin-off της Once Upon a Time, υποδυόμενη τον ρόλο της Young Alice. Το 2014, είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στη σειρά Intruders του BBC America ως Madison O'Donnell.  Στη συνέχεια έκανε εμφανίσεις στο CBS αστυνομικό δράμα NCIS, στη sitcom του ABC, Modern Family, και στη δραματική σειρά του ABC, Grey's Anatomy.
Από το 2016, η Μπράουν υποδύεται την Έντεκα στη δραματική σειρά επιστημονικής φαντασίας Stranger Things, στο Netflix. Η ερμηνεία της έλαβε θετική κριτική και ήταν υποψήφια για το Βραβείο Σωματείου Ηθοποιών για τον Β' Γυναικείο Ρόλο σε δραματική σειρά και το βραβείο Primetime Emmy δεύτερου  γυναικείου ρόλου σε δραματική σειρά. Κέρδισε το βραβείο Σωματείου Ηθοποιών για εξαίρετη ερμηνεια σε δραματική σειρά μαζί  με τους συμπρωταγωνιστές της. Συμμετέχει και στη δεύτερη σεζόν.