google/wiki40b huggingface dataset:
Βοηθοί διαιτητές (ποδόσφαιρο)

Στο ποδόσφαιρο, ο βοηθός διαιτητή (αγγλικά: assistant referee), γνωστός ως επόπτης γραμμών (linesman, lineswoman) έως το 1996, βοηθάει τον διαιτητή στον έλεγχο του αγώνα. Οι βοηθοί, συνήθως, είναι 3: οι επόπτες γραμμών και ο τέταρτος διαιτητής. Όλοι οι βοηθοί διαιτητές έχουν ένα μικροφωνικό σύστημα στο κεφάλι τους, με το οποίο μπορούν να επικοινωνήσουν άμεσα με το διαιτητή.

Πέμπτος βοηθός

Για τους αγώνες του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2006, η FIFA πρόσθεσε έναν ακόμα διαιτητή . Εάν ένας βοηθός διαιτητή δεν μπορούσε να συνεχίσει το καθήκον του, ο πέμπτος διαιτητής ήταν ο βασικός αντικαταστάτης, ενώ ο τέταρτος διαιτητής ήταν βασικός αντικαταστάτης του διαιτητή . Η διάκριση αυτή γίνεται για να ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι οι βοηθοί διαιτητές και διαιτητές εκτελούν διαφορετικά καθήκοντα.

Πρόσθετοι βοηθοί διαιτητές

Στους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ 2009-10 προστέθηκαν 2 βοηθοί διαιτητές πίσω από την γραμμή του τέρματος, ώστε να επιβλέπουν αν η μπάλα έχει περάσει εξ' ολοκλήρου τη γραμμή . Αυτοί οι πρόσθετοι βοηθοί τελικά καθιερώθηκαν στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, αφού διευκόλυναν το διαιτητή για το αν μπήκε γκολ ή όχι. Αυτοί οι διαιτητές καθιερώθηκαν και στα πρωταθλήματα της Βραζιλίας, της Γαλλίας, του Μαρόκου και του Κατάρ , ενώ και στο Κύπελλο Σκωτίας .
Πλέιτ Άνταμς

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Μπέλβιλ στο Νιου Τζέρσεϊ το 1885. Το 1908, στους Ολυμπιακούς του Λονδίνου, βγήκε 5ος στο άλμα εις τριπλούν με επίδοση 14.07 μέτρα, αλλά και στο μήκος άνευ φοράς, με επίδοση 1.47 μέτρα. Μετά από 4 χρόνια, το 1912, στους Ολυμπιακούς της Στοκχόλμης, πήρε χρυσό μετάλλιο στο ύψος άνευ φοράς, με επίδοση 1.63 μέτρα. Επίσης, εκεί πήρε και ασημένιο μετάλλιο στο μήκος άνευ φοράς, με επίδοση 3.36 μέτρα.
Το 1961, σε ηλικία 75 ετών, πέθανε στο Νόρμαντι Μπιτς του Νιου Τζέρσεϊ.
Νεωτερισμός

Νεωτερισμός ή μοντερνισμός είναι η τάση γενικά να ακολουθεί κάποιος τη μόδα, να αποδέχεται τις ιδέες και κάθε τι καινούργιο.
Καλλιτεχνικά με τον όρο αυτό περιγράφονται, γενικά, οι τάσεις και τα ρεύματα της τέχνης που εμφανίστηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου (εξπρεσιονισμός, κυβισμός,σουρεαλισμός, φουτουρισμός, αφηρημένη τέχνη). Είναι οι καλλιτεχνικές τάσεις που εκφράζουν κυρίως την κρίση του αστικού πολιτισμού.
Ο μοντερνισμός έχει επηρεάσει καθοριστικά όλα τα είδη της σύγχρονης τέχνης και χαρακτηρίζεται από την προσπάθεια απαγκίστρωσης από το ρεαλισμό. Με τον όρο μοντερνισμός ορίζεται η προσπάθεια ορισμένων καθολικών θεολόγων στις αρχές του 20ου αιώνα να αντιμετωπίσουν τα εκκλησιαστικά και θεολογικά θέματα με μια πιο σύγχρονη ιστορική άποψη και με τα δεδομένα των σύγχρονων ρευμάτων της φιλοσοφίας. Οι θεολόγοι αυτοί επεδίωξαν τον εκσυγχρονισμό της θρησκευτικής διδασκαλίας και την προσαρμογή της στη σύγχρονη επιστημονική και φιλοσοφική σκέψη. Το Βατικανό όμως δεν θέλησε να αποδεχτεί τις προτάσεις τους και γι' αυτό τους καταδίκασε στη Σύνοδο του 1907.
UNICEF

Δομή

Η UNICEF διαθέτει γραφεία σε πάνω από 200 χώρες, τα οποία υπάγονται οργανικά σε 7 επί μέρους γεωγραφικούς τομείς. Η διοίκηση ασκείται από την έδρα στην Νέα Υόρκη. Σε αντίθεση με μη κυβερνητικές οργανώσεις αναλόγου ανθρωπιστικού χαρακτήρα, η UNICEF είναι διακυβερνητικός οργανισμός και έτσι υπολογίσιμος για τις κυβερνήσεις των κρατών. Αυτό το χαρακτηριστικό προσφέρει επιπλέον δυνατότητες και ευελιξία για δραστηριοποίηση σε κάθε χώρα, αλλά μπορεί σε μεμονωμένες περιπτώσεις να αποτελέσει και εμπόδιο σε χώρες με ολοκληρωτικό καθεστώς.Σήμερα η Unicef έχει καταστήματα σε μεγάλες πόλεις της Ελλάδος και πουλάει σχολικά αντικείμενα όπως τετράδια,γόμες,μολύβια,ξύστρες κ.α .Καθημερινά όλο και περισσότεροι άνθρωποι συνεισφέρουν στο φιλανθρωπικό έρανο της Unicef.
Ο Τελευταίος Αυτοκράτορας (σειρά)

Υπόθεση

1896. Η βασιλεία του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ είναι εδώ και 20 χρόνια. Ο Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ αγωνίζεται με διάφορους αντιπάλους, ειδικότερα με τους Νεότουρκους, εντός και εκτός Ευρώπης, αλλά και με τα ευρωπαϊκά κράτη. Από την άλλη πλευρά, καταβάλλει μεγάλες προσπάθειες για να αποτρέψει την κατάρρευση και την αποσύνθεση του κράτους και αγωνίζεται ενάντια με τις εξωτερικές δυνάμεις για την προστασία της Παλαιστίνης και των ιερών χωρών.
Citroën Visa

Βασικά στοιχεία

Το Visa λανσαρίστηκε στα τέλη Σεπτεμβρίου του 1978, λίγο μετά την έναρξη της παραγωγής του, ενώ η δεξιοτίμονη έκδοση έκανε ντεμπούτο στο Ηνωμένο Βασίλειο στα μέσα του 1979. Τεχνικά, το αυτοκίνητο ήταν παρόμοιο του Peugeot 104, με το οποίο μοιραζόταν πολλά εξαρτήματα και μάλιστα υπάρχουν πολλά κοινά ανταλλάξιμα μηχανικά μέρη μεταξύ των δύο μοντέλων, αν και το Visa δεν κυκλοφόρησε ποτέ ως 3-πορτο hatchback, παρά μόνο ως 5-πορτο.
Εκτός της στάνταρ 5-πορτης hatchback εκδοχής αμαξώματος του Visa, διατέθηκε επίσημα και ως 4-πορτο cabriolet (1983 - 1985, ως Visa Décapotable, μόλις 2.633 αντίτυπα παρήχθησαν, βασίστηκε στο Visa 11RE) και ως 2-πορτο van, αν και οι δύο αυτές εκδοχές κυκλοφόρησαν σε περιορισμένα αντίτυπα. Αρχικά, είχε σχεδιαστεί και μια 4-πορτη σεντάν εκδοχή, η οποία όμως δεν έφτασε ποτέ στην παραγωγή.
Υπήρξαν και αγωνιστικές εκδόσεις του μοντέλου, από τις οποίες η Chrono (ισχύος 135 hp) του 1982 και η Mille Pistes 4 x 4 (1000 Pistes 4 x 4) του 1983 γνώρισαν μεγάλη επιτυχία σε αρκετά ράλλυ.

Βελτιώσεις

Τον Μάρτιο του 1981, έγινε μια αισθητική ανανέωση σε όλες τις εκδόσεις του Visa. Την άνοιξη του 1984, το μοντέλο απέκτησε και έκδοση ντίζελ (κυβισμού 1.7 λίτρων), που γνώρισε μεγάλη εμπορική επιτυχία στη Δυτική Ευρώπη. Αντιθέτως, δεν εισήχθη ποτέ στην Ελλάδα, καθώς τα έτη παραγωγής της, απαγορευόταν εντελώς η εισαγωγή πετρελαιοκίνητων αυτοκινήτων ιδιωτικής χρήσης στη χώρα. Επίσης, το 1987 η Citroën προσέθεσε και μια καταλυτική έκδοση του βενζινοκινητήρα των 1.360 cm³, με ισχύ 55 PS (40 kW), η οποία κυκλοφόρησε σε αγορές με αυστηρότερες προδιαγραφές καυσαερίων. Να σημειωθεί ότι το Visa δεν προσφέρθηκε ποτέ με αυτόματο κιβώτιο.

Αντικατάσταση του Visa

Ο διάδοχος του Visa εισήχθη τον Οκτώβριο του 1986 και ήταν το Citroën AX. Επειδή όμως το AX αρχικά προσφερόταν μόνο ως 3-πορτο hatchback, ενώ το Visa σε όλη την καριέρα του ήταν αποκλειστικά 5-πορτο, η παραγωγή του Visa συνεχίστηκε για 2 έτη ακόμα, παράλληλα με το AX. Τελικώς, τον Σεπτέμβριο του 1988 προστέθηκε και η 5-πορτη εκδοχή του AX και αυτό είχε ως αποτέλεσμα τη λήξη της παραγωγής του Visa έναν μήνα μετά, τον Οκτώβριο του 1988.
Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Κανάρη Ιουλίου 1864

Κυβερνητικό έργο

Στις 25 Απριλίου 1864 ο εισηγητής της «Επί του Πολιτεύματος επιτροπής», καθηγητής Νικόλαος Σαρίπολος, διάβασε το προσχέδιο του Συντάγματος και  στις 29 Ιουλίου άρχισε η συζήτηση του στην Εθνοσυνέλευση. Τον Αύγουστο άρχισε η ψήφιση του κατ' άρθρον ενώ τέλη Οκτωβρίου, πήρε και τη έγκριση του βασιλιά Γεώργιου. Το νέο Σύνταγμα, άρχισε να ισχύει από την ημέρα δημοσίευσής του, στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, στις 17 Νοεμβρίου 1864. 

Στις 16 Νοεμβρίου και αφού ο βασιλιάς Γεώργιος έδωσε μπροστά στην Εθνοσυνέλευση, τον οριζόμενο από το νέο Σύνταγμα, όρκο, ο πρόεδρος της, Ιωάννης Μεσσηνέζης, διέλυσε το Σώμα.
Μωρίς Μπαβώ

Βιογραφικό

Ο Μωρίς Μπαβώ γεννήθηκε στις 15 Ιανουαρίου του 1916 στο Νεσατέλ (Neuchâtel), στη βορειοδυτική Ελβετία. Σπούδασε στην καθολική θεολογική σχολή Saint Ilan (Saint Ilan Seminary), στο  Σαιν-Μπριέκ στη Βρετάνη, για να γίνει ιεραπόστολος του Τάγματος Pères du Saint-Esprit και να μεταβεί ίσως στην Αφρική. Όμως ξαφνικά εγκατέλειψε τις σπουδές του και το 1938 γύρισε στην Ελβετία.
Στις 9 Νοεμβρίου του 1938 ο Χίτλερ βρισκόταν στο Μόναχο για τις τιμητικές εκδηλώσεις για τους νεκρούς Ναζί του Πραξικοπήματος της μπιραρίας, το 1923. Ο Μπαβώ σχεδίαζε να τον δολοφονήσει στη διάρκεια αυτών των εκδηλώσεων και γι' αυτό είχε πάει στη Γερμανία ένα μήνα πριν. Καθώς για να πετύχει το σκοπό του έπρεπε να είναι όσο το δυνατόν πιο κοντά στον Χίτλερ, ο Μπαβώ δήλωσε ενθουσιώδης Ναζί προκειμένου να μπορέσει να πάρει μια θέση στο βάθρο, όπου ο δικτάτορας της Γερμανίας θα εκφωνούσε ομιλία. Στην τσέπη του παλτού του είχε κρυμμένο ένα όπλο. Δεν μπόρεσε όμως να πυροβολήσει τον Χίτλερ γιατί δεν ήταν εν τέλει αρκετά κοντά και τα υπόλοιπα άτομα που ήταν γύρω του τον εμπόδιζαν όταν χαιρετούσαν ναζιστικά. Και τις επόμενες ημέρες ο Μπαβώ προσπάθησε αλλά δεν στάθηκε δυνατόν να βρεθεί κοντά στον Χίτλερ. 
Βλέποντας ότι δεν μπορούσε να υλοποιήσει το σχέδιό του αποφάσισε να να φύγει στο Παρίσι. Επιβιβάστηκε στο τρένο για τη γαλλική πρωτεύουσα χωρίς να βγάλει όμως εισιτήριο καθώς του είχαν τελειώσει τα χρήματα. Έτσι συνελήφθη σε έναν έλεγχο και αρχικά καταδικάστηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο στο Άουγκσμπουργκ, στις 6 Δεκεμβρίου του 1938, σε δύο μήνες και μια εβδομάδα φυλακή, επειδή δεν είχε εισιτήριο και επειδή έφερε όπλο χωρίς άδεια. Στη συνέχεια όμως παραδόθηκε στην Γκεστάπο και ύστερα από βασανιστήρια ομολόγησε ότι σχεδίασε να δολοφονήσει τον Χίτλερ.
Στις 18 Δεκεμβρίου του 1939 οδηγήθηκε σε δίκη. Στη δίκη δήλωσε ότι ήθελε να σκοτώσει τον Χίτλερ επειδή αποτελούσε απειλή για την ανθρωπότητα, για την ανεξαρτησία της Ελβετίας και για τον καθολικισμό στη Γερμανία. Καταδικάστηκε σε θάνατο, οδηγήθηκε στη φυλακή Πλέτσενζεε και εκτελέστηκε δι' αποκεφαλισμού στις 14 Μαΐου του 1941.
Οι ελβετικές αρχές δεν προσπάθησαν καθόλου να σώσουν τον Μπαβώ. Ο Ελβετός πρεσβευτής στο Βερολίνο καταδίκασε το σχέδιο δολοφονίας του Μπαβώ και δεν τον βοήθησε να βρει δικηγόρο της εμπιστοσύνης του. Οι Γερμανοί πρότειναν την ανταλλαγή του Μπαβώ με έναν Γερμανό κατάσκοπο αλλά η πρόταση αυτή απορρίφθηκε.
Μετά τον πόλεμο ο πατέρας του Μωρίς Μπαβώ προσπάθησε να αποκαταστήσει το όνομα του γιου του και πέτυχε την έκδοση δικαστικής απόφασης, στις 12 Δεκεμβρίου του 1955, που ανέτρεψε τη θανατική ποινή αλλά καταδίκαζε μετά θάνατον τον Μπαβώ σε πέντε χρόνια φυλάκιση. Τελικά την επόμενη χρονιά μια δεύτερη απόφαση ανέτρεψε την ποινή φυλάκισης και η Γερμανία πλήρωσε στην οικογένεια του Μπαβώ 40.000 ελβετικά φράγκα ως αποζημίωση.
Το 1989 και το 1998 το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο της Ελβετίας παραδέχθηκε ότι οι ελβετικές αρχές δεν προσπάθησαν αρκετά να σώσουν τον Μπαβώ.
Το 2008 η κυβέρνηση της Ελβετίας τίμησε τον Μπαβώ και τρία χρόνια αργότερα κατασκευάστηκε μνημείο προς τιμήν του, στο Ωτρίβ (Hauterive), κοντά στο Νεσατέλ.
Ναπολέων Β΄

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Ναπολέων Β΄ ήταν γιος του Ναπολέοντα Α΄ Βοναπάρτη, αυτοκράτορα της Πρώτης Γαλλικής Αυτοκρατορίας και της δεύτερης συζύγου του, Μαρίας-Λουίζας των Αψβούργων-Λωρραίνης δούκισσας της Πάρμας, Πλακεντίας & Γκουαστάλλα, κόρης του Φραγκίσκου Α΄ της Γερμανίας. Θείοι του, από την μεριά του πατέρα του, ήταν ο Ιωσήφ βασιλιάς της Ισπανίας, ο Λουδοβίκος Α΄, βασιλιάς της Ολλανδίας και ο Ιερώνυμος, βασιλιάς της Βεστφαλίας.

Πρώτα χρόνια

Λίγο μετά την γέννησή του, το 1811, ο πατέρας του τον έκανε βασιλιά της Ρώμης. Τρία χρόνια αργότερα, με την πολιορκία του Παρισιού, ο Ναπολέων Α΄ παραιτήθηκε υπέρ τού γιου του. Ο Ναπολέων Β΄ ήταν τότε τεσσάρων ετών μόνο και κράτησε τιμητικά τον τίτλο για ελάχιστες μέρες, καθώς στη συνέχεια ακολούθησε τη μητέρα του, που γύρισε πίσω στην Αυστρία.

Σταδιοδρομία

Ο Ναπολέων Β΄ δεν έγινε πότε κανονικός βασιλιάς, αλλά κράτησε τον τίτλο του δούκα της Πάρμας, Πλακεντίας & Γκουαστάλλα, τον οποίο απέκτησε από την μητέρα του, καθώς και άλλους τίτλους που του χάρισε ο πάππος του στην Αυστρία, όπως δούκας του Ράιχστατ. Κατατάχθηκε στον στρατό και άρχισε την εκπαίδευσή του, περίπου το 1823, αλλά δεν πρόλαβε να κάνει κάτι άλλο, εκτός από το να τελειώσει την εκπαίδευσή του.

Θάνατος

Ο Ναπολέων Β΄ απεβίωσε από φυματίωση στις 22 Ιουλίου 1832 σε ηλικία 21 ετών. Με τον θάνατό του δεν υπήρξε άλλος απευθείας νόμιμος απόγονος του Μεγάλου Ναπολέοντα. Η Οικογένεια Βοναπάρτη ήλπιζε ότι κάποια στιγμή, ο Ναπολέων θα κατάφερνε να πάρει τον θρόνο της Γαλλίας, αλλά αυτό που δεν πρόλαβε να κάνει αυτός, το πραγματοποίησε ο εξάδελφός του Ναπολέων Γ΄ το 1852, που για λόγους σεβασμού προς τον εξάδελφό του, ονόμασε τον εαυτό του «Ναπολέων Γ΄».
453 Τεά

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η διάμετρος της Τεά υπολογίσθηκε σε 20,2 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 8,7 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. O φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,248 (από δεδομένα του IRAS). Η Τεά περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6,4 ώρες. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 90 ως 95 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Μυοκάρδιο

Το μυοκάρδιο είναι το συσταλτό μέρος της καρδιάς. Αποτελεί ένα εξειδικευμένο τμήμα μυϊκού ιστού.
Αποτελείται από δίκτυο γραμμωτών μυϊκών κυττάρων, τα οποία αναστομώνονται μεταξύ τους υπό μορφή συγκυτιώδους δικτύου. Μπορεί να παρομοιαστεί με κυψέλες που έχουν τη δυνατότητα να συστέλλονται και να διαστέλλονται. Με τις ρυθμικές συστολές και διαστολές, η καρδιά, δίνοντας στο αίμα πίεση, το κάνει να διοχετεύεται στις αρτηρίες. Το μυοκάρδιο, δηλαδή, είναι το μέρος της καρδιάς που παράγει έργο και, που για να κάνει κάτι τέτοιο, καταναλώνει μια ποσότητα ενέργειας. Αυτή την ενέργεια την παίρνει η καρδιά από τη χημική αντίδραση που συντελείται μεταξύ των ενεργητικών ουσιών (σάκχαρα και λίπη) και του οξυγόνου. Αυτές οι ουσίες μεταφέρονται στην καρδιά διαμέσου των στεφανιαίων αρτηριών.
Στο μυοκάρδιο βρίσκονται οι δύο κόλποι και οι δύο κοιλίες της καρδιάς, που σχηματίζουν το μυοκάρδιο των κόλπων και το μυοκάρδιο των κοιλιών, τα οποία συνδέονται μεταξύ τους με το κολποκοιλιακό δεμάτιο. Σε αυτό υπάρχουν επίσης οι μυϊκές ίνες Purkinje, οι οποίες πορεύονται υπό το ενδοκάρδιο, καθώς και νευρικές ίνες του αυτόνομου νευρικού συστήματος.
Νοτιοκορεατικές προεδρικές εκλογές (2017)

Οι 19ες προεδρικές εκλογές στη Νότια Κορέα διεξήχθησαν στις 9 Μαΐου 2017, μετά την πρόταση μομφής και την καθαίρεση της προέδρου Παρκ Γκουν-χιέ. Οι εκλογές διεξάγονται σε έναν μόνο γύρο με το πλειοψηφικό σύστημα.
Οι εκλογές ήταν αρχικά προγραμματισμένο να πραγματοποιηθούν στις 20 Δεκεμβρίου 2017, αλλά μεταφέρθηκαν νωρίτερα, μετά την απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου στις 10 Μαρτίου 2017, να επικυρώσει την καθαίρεση από το κοινοβούλιο της Παρκ Γκουν-χιέ. Προκειμένου να αποφευχθεί ένα κενό εξουσίας, ο τότε πρωθυπουργός Χουάνγκ Γκιό-αν διαδέχθηκε τον Παρκ, ως πρόεδρος. Μετά την απομάκρυνση της Παρκ από την εξουσία, με απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου, ο πρόεδρος Χουάνγκ άφησε να εννοηθεί ότι δεν θα ανανέωνε την θητεία του.
Ο φιναλίστ των προεδρικών εκλογών του 2012 και υποψήφιος του Δημοκρατικού Κόμματος Μουν Τζε-ιν, εξελέγη πρόεδρος.
Σε αντίθεση με τις προηγούμενες προεδρικές εκλογές, ο νέος πρόεδρος ανέλαβε καθήκοντα αμέσως μετά την επιβεβαίωση των αποτελεσμάτων από την Εθνική Εκλογική Επιτροπή, με την ορκωμοσία του να γίνεται ενώπιον της εθνοσυνέλευσης την ίδια ημέρα.
Ευμορφία Μεταξάκη

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε κλασσικό τραγούδι στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών και στο Πανεπιστήμιο Μοτσαρτέουμ του Σάλτσμπουργκ της Αυστρίας με τις καθηγήτριες Elisabeth Wilke και Lilian Sukis. Παρακολούθησε μεταπτυχιακό τμήμα Lied/Oratorio και μεταπτυχιακό τμήμα όπερας από όπου και αποφοίτησε το 2004 με βαθμό <<Άριστα παμψηφεί με διάκριση>>. Για την ερμηνεία της Susanna στους Γάμους του Φίγκαρο απέσπασε το τιμητικό μετάλλιο <<Lilli Lehmann>> της Stiftung Mozarteum. Παρακολούθησε σεμινάρια με την Barbara Bonney, Thomas Hampson και Stella Doufexis. 
Το καλοκαίρι του 2006 έκανε το ντεμπούτο της στο διεθνές καλοκαιρινό φεστιβάλ του Σάλτσμπουργκ (Salzburger Festspiele). Ερμήνευσε τους ρόλους των Bastienne (Bastien und Bastienne) και Mademoiselle Silberklang (Der Schauspieldirektor) του Wolfgang Amadeus Mozart. 
Από το 2004-2010 υπήρξε μόνιμη σολίστ της Όπερας του Μαγδεμβούργου όπου ερμήνευσε ρόλους όπως: Pamina (Die Zauberflöte-Mozart), Ilia (Idomeneo-Mozart), Musetta (La Bohème-Puccini), Zerlina (Don Giovanni-Mozart), Despina (Così fan tutte), Maria (West Side Story-Bernstein), Gretel (Hänsel und Gretel-Humperdinck. Το Φεβρουάριο του 2007, της απενεμήθη το βραβείο εξαιρετικής επίδοσης για νέους καλλιτέχνες (Förderpreis). Ως προσκεκλημένη σολίστ έχει εμφανιστεί μεταξύ άλλων στο Konzerthaus του Βερολίνου, στο τοπικό θέατρο του Σάλτσμπουργκ, στην Εθνική Λυρική Σκηνή, στα κρατικά θέατρα του Μπράουνσβαϊγκ, Μάιντς, Ντόρτμουντ, Κότμπους και στην όπερα της Ερφούρτης. 
Στα πλαίσια του 19. διεθνούς φεστιβάλ Telemann, ερμήνευσε τον ρόλο της Rodelinda στην όπερα Flavius Bertaridus του Telemann. Από το 2011 έως και σήμερα συνεργάζεται με το μπαρόκ σύνολο Lautten Compagney Berlin υπό την διεύθυνση του Wolfgang Katschner. Εμφανίστηκε στο ρόλο της Armida στην όπερα Rinaldo του Händel, μια συμπαραγωγή με το διεθνές φεστιβάλ Χαίντελ (Händel Festspiele). Το 2012 έκανε το ντεμπούτο της και στον ρόλο της Almirena της ίδιας όπερας.
Από το 2013 ανήκει στο ensemble του θεάτρου του Λούμπεκ. Το ρεπερτόριο της περιλαμβάνει ρόλους όπως: Giulietta (I Capuleti e i Montecchi-Bellini), Adina (L'elisir d'amore-Donizetti), Corinna (Il viaggio a Reims-Rossini), Titania (The Fairy Queen-Purcell), Ginevra (Ariodante-Händel) και Marzelline (Fidelio-Beethoven).
Στάδιο (άθλημα)

Το Στάδιο (αρχαία ελληνικά: Στάδιον) ήταν αρχαίο αγώνισμα δρόμου, και αποτελούσε μέρος των Ολυμπιακών αγώνων καθώς και των άλλων πανελλήνιων αγώνων στην αρχαιότητα. Ήταν επίσης ένα από τα πέντε κύρια αγωνίσματα που αποτελούσαν το πένταθλο, και το κορυφαίο γεγονός του γυμνικού αγώνα. Από τα έτη 776–724 π.Χ., το στάδιο ήταν το μοναδικό άθλημα που λάμβανε χώρα στους Ολυμπιακούς Αγώνες και ο νικητής (που ονομαζόταν επίσης και σταδιονίκης) έδινε το όνομά του σε ολόκληρη την τετραετία γνωστή ως Ολυμπιάδα. Αυτό επιτρέπει στους επιστήμονες να γνωρίζουν τα ονόματα σχεδόν όλων των αρχαίων νικητών στο Ολυμπιακό στάδιο.

Ιστορία

Το αγώνισμα στάδιον πήρε το όνομά του από το γήπεδο στο οποίο λάμβανε χώρα, το οποίο ονομάζεται επίσης στάδιον. Αυτή η λέξη έγινε stadium στα λατινικά, και στη συνέχεια πέρασε σε πολλές άλλες γλώσσες. Υπήρχαν και άλλα είδη αγώνων δρόμου, αλλά το στάδιον ήταν το πιο διάσημο. Ο νικητής του συχνά θεωρούσαν ότι είναι ο νικητής ολόκληρης της διοργάνωσης. Αν και ξέχωρα το στάδιον ήταν επίσης μέρος του αρχαίου Πεντάθλου.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες, το στάδιο (ως γήπεδο) ήταν αρκετά μεγάλο για να διαγωνιστούν έως είκοσι αθλητές, και ο αγώνας ήταν ένα σπριντ για μια απόσταση 200-γιάρδων (περίπου 180 μ.). Το στάδιο της Αρχαίας Ολυμπίας ήταν περίπου 190 μέτρα. Ο αγώνας ξεκινούσε με το ήχισμα των σάλπιγγων, και τους αγωνοθέτες να παρακολουθούν τους βατήρες για να βεβαιωθούν ότι δεν υπάρχουν λανθασμένες εκκινήσεις. Υπήρχαν, επίσης, αγωνοθέτες στο τέλος της διαδρομής για να βεβαιωθούν και να αποφασίσουν σχετικά με το ποιος είναι ο νικητής. Αν οι αγωνοθέτες αποφάσιζαν ότι υπήρχε ισοπαλία, ο αγώνας έπρεπε να επαναληφθεί. Οι δρομείς ξεκινούσαν τον αγώνα από τη θέση εκκίνησης, ίσως με τα χέρια απλωμένα προς τα εμπρός, αντί να σκύβουν όπως οι σύγχρονοι δρομείς. Έτρεχαν γυμνοί σε ένα χαραγμένο διάδρομο. Κατά τον πέμπτο αιώνα, ο διάδρομος σημαδεύτηκε από μια πέτρα στη γραμμή της εκκίνησης γνωστή ως βαλβίς. Η εξελίξεις αυτής της πέτρινης βαλβίδος εκκίνησης οδήγησαν στο να έχει μια σειρά από διπλές αυλακώσεις (10–12 εκατοστών μεταξύ τους), στις οποίες ο δρομέας τοποθετούσε τα δάχτυλα των ποδιών του. Ο σχεδιασμός αυτών των αυλακιών είχε σαν σκοπό να δώσει μία μόχλευση στον δρομέα για την εκκίνησή του.
Ο νικητής του σταδίου στους πρώτους Ολυμπιακούς αγώνες ήταν ο Κόροιβος ο Ηλείος.
Ο αγώνας αυτός έδωσε το όνομά του και στη μονάδα μήκους στάδιο, η οποία είναι ίση με την απόσταση που έτρεχαν οι δρομείς στο αγώνισμα αυτό.
Πεζά Ηρακλείου

Ασχολίες

Οι κάτοικοι ασχολούνται με την παραδοσιακή αμπελοκαλλιέργεια και την ελαιοκομία, και πρωτίστως εργάζονται σε επιχειρήσεις στον κατασκευαστικό τομέα (οικοδομές, ελαιοχρωματισμούς) και τις τουριστικές υπηρεσίες, ή ασχολούνται με το εμπόριο. Τα βασικότερα γεωργικά προϊόντα είναι το εκλεκτής ποιότητας λάδι με ονομασία προέλευσης , και το επίσης επώνυμο ΟΠΑΠ κρασί. Δεν εξάγονται πλέον επιτραπέζια σταφύλια στο εξωτερικό (παλιότερα λειτουργούσαν πολλά συσκευαστήρια). Η τυποποίηση των κρασιών και του λαδιού γίνεται σε βιομηχανικές εγκαταστάσεις, οι οποίες βρίσκονται στην "Ένωση Πεζών" (Ένωση Αγροτικών Συνεταιρισμών Πεζών) και η οποία αποτελείται από δεκαεννέα πρωτοβάθμιους συνεταιρισμούς, που αντιπροσωπεύουν 3.200 παραγωγούς οίνου και ελαιόλαδου.

Υποδομή

Η οργάνωση των βιομηχανικών εγκαταστάσεων της Ενώσεως είναι άρτια. Στον οικισμό λειτουργούν μεταξύ άλλων Περιφερειακό Ιατρείο, ΚΕΠ, ΚΔΑΠ, Βρεφονηπιακός Σταθμός, Τράπεζα (Παγκρήτια Συνεταιριστική), εμπορικά καταστήματα, ταβέρνες κ.λπ., ενώ το νέο Δημοτικό Κατάστημα είναι στη φάση της κατασκευής. Τα Πεζά ήταν και είναι συγκοινωνιακός κόμβος της περιοχής, ως ενδιάμεσος σταθμός στον εθνικό δρόμο από το Ηράκλειο προς το Αρκαλοχώρι και τη Βιάννο.
Στο χωριό βρίσκεται η αίθουσα συνεδριάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου (παλιός βενετσιάνικος ναός, μουσουλμανικό τζαμί και δημοτικό σχολείο), ο ναός του Αγίου Νικολάου και η παλιά εκκλησία των Εισοδίων της Θεοτόκου. Στο ξωκκλήσι του Αγίου Κωνσταντίνου έχουν ανασκαφεί χτιστά μεσαιωνικά πατητήρια.
Βάσος Δασκαλάκης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1897 στον Κάβαλο της Μάνης. Μετά τον θάνατο του πατέρα του Δημοσθένη Δασκαλάκη ο οποίος ήταν δημοδιδάσκαλος, αλλά και της μητέρας του που είχε πεθάνει στη γέννα του μικρότερου του αδελφού το 1899, ο Βάσος μεγάλωσε σε συγγενείς του στην Αρεόπολη. Μετανάστευσε σε συγγενείς του στο Λαύριο και εργάστηκε στα μεταλλεία της πόλης. Έμαθε ξένες γλώσσες παρακολουθώντας μαθήματα νυχτερινών σχολείων, αλλά και διδασκόμενος μόνος του ως αυτοδίδακτος. Έτσι ολοκλήρωσε τη μόρφωσή του, και διορίστηκε στο Υπουργείο Γεωργίας. Τότε άρχισε να ασχολείται με τα γράμματα, και κυρίως μεταφράσεις έργων ξένων λογοτεχνών. Πέθανε στην Αθήνα το 1944.

Εργογραφία

Από τις σημαντικότερες μεταφράσεις του ήταν αυτές έργων των Νορβηγών Κνουτ Χάμσουν και Ερρικου Ίψεν. Τα δικά του πρωτότυπα έργα είναι ελάχιστα. Πέρα από το μυθιστόρημα Οι ξεριζωμένοι που εκδόθηκε το 1930, δημοσίευσε και τέσσερα διηγήματα σε λογοτεχνικά περιοδικά. Στο έργο Οι ξεριζωμένοι συνδυάζει αυτοβιογραφικά στοιχεία μαζί με στοιχεία και προβληματισμούς από την κοινωνία της εποχής. Αν και η γραφή του είναι δραματική, αποφεύγει τα μελοδραματικά στοιχεία και χρησιμοποιεί νηφάλιες περιγραφές των βιωμάτων του χαρακτήρα. Το 1923, μαζί με τον Φώτη Κόντογλου, ίδρυσε το περιοδικό Φιλική Εταιρεία, ενώ υπήρξε συνεργάτης του Εγκυκλοπαιδικού Λεξικού Ελευθερουδάκη. Υπήρξε και γενικός γραμματέας της Ελληνικής Εταιρείας Λογοτεχνών.