google/wiki40b huggingface dataset:
Βασιλικόν (νόμισμα)

Το βασιλικόν, συχνά αναφερόμενο και ως δουκάτον, υπήρξε αργυρό νόμισμα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, σε ευρεία κυκλοφορία κατά τη διάρκεια του πρώτου μισού του 14ου αιώνα. Η κοπή του σηματοδότησε την τάση στη χρήση αργυρών νομισμάτων και ταυτόχρονα την σταδιακή εξάλειψη των χρυσών, εντός της αυτοκρατορίας.

Ισοτρικά στοιχεία

Η πρώτη χρήση βασιλικών εντοπίζεται λίγο πριν το 1304, επί ηγεμονίας του Αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β' Παλαιολόγου (βασ. 1282 - 1328), με κύριο στόχο την πληρωμή των μισθοφόρων της Καταλανικής Εταιρείας. Εικαστικά, αποτέλεσε καθαρή αντιγραφή του Βενετικού αργυρού Δουκάτου και του Βενετικού Γροσίου, με την καθήμενη μορφή του Ιησού στη μία του όψη και στην άλλη των Ανδρόνικου Β' και συναυτοκράτορα Μιχαήλ Θ', σε αντικατάσταση του Δόγη με τον Ευαγγελιστή Μάρκο. Η ομοιότητα είναι ακόμη πιο προφανής αν αναλογιστούμε ότι δουκάτο σημαίνει «νόμισμα του δόγη», ενώ βασιλικό σημαίνει «νόμισμα του Βασιλέως»· στη νεότερη εποχή αμφότερα τα νομίσματα απαντώνται και ως δουκάτα.
Η σύσταση του βασιλικού ήταν από καθαρό ασήμι (920 βαθμών), ενώ -σε αντίθεση με άλλα κοίλα (σκυφωτά) βυζαντινά νομίσματα- είχε επίπεδη μορφή. Το βάρος του ήταν 2,2 γρ. και η συναλλαγματική του ισοτιμία υπολογίζεται στο 1:12 υπέρπυρα, ή δύο κεράτια (εξ'ου και καράτι). Σε χρήση υπήρξαν επίσης το εξάγραμμο και το μιλιαρήσιον, αμφότερα αργυρά νομίσματα. Η πραγματική ισοτιμία του βασιλικού ήταν μάλλον χαμηλότερη, κυμαινόμενη αναλόγως της τιμής του αργύρου: πηγές της εποχής αναφέρουν 12½, 13 και 15 βασιλικά ανά υπέρπυρο. Ανάλογες πηγές επιβεβαιώνουν εξάλλου την κοπή ημί-βασιλικών, την υποδιαίρεση προφανώς του βασιλικού.
Η σημαντική έλλειψη αργύρου στην Ευρώπη και τη Μεσόγειο προκάλεσε -περί το 1330- τη δραματική ελλάτωση του βάρους του νομίσματος· μέχρι τα τέλη του 1340 το βασιλικό ζύγιζε όχι πάνω από 1,25 γρ., ενώ μία δεκαετία αργότερα η κοπή του σταμάτησε. Το 1367 αντικαταστάθηκε από το νεότερο και βαρύτερο σταυράτον.
Υπατικό δίπτυχο του Ιουστινιανού (μικροτεχνία)

Το υπατικό δίπτυχο του Ιουστινιανού είναι ένα από τα υπατικά δίπτυχα –αντιπροσωπευτικά έργα της πρώιμης βυζαντινής μικροτεχνίας- που παράγονταν χάριν των υπάτων της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας κατά τη διαδοχή τους στο αξίωμα. Τα υπατικά δίπτυχα αντλούν την καταγωγή τους από τις ρωμαϊκές πινακίδες (pugillares). Το πρωιμότερο διασωθέν υπατικό δίπτυχο είναι εκείνο του Φλάβιου Φήλικος (Flavius Felix) υπάτου της Δύσης το 428. Η σειρά τελείωσε το 541, όταν ο Ιουστινιανός Α' αποφάσισε ουσιαστικά την κατάργηση του αξιώματος, αποποιούμενος τον τίτλο.

Περιγραφή

Το δίπτυχο είναι έργο του 521, προέρχεται από εργαστήριο της Κωνσταντινούπολης και βρίσκεται σήμερα στο Μητροπολιτικό Μουσείο της Τέχνης (Metropolitan Museum of Arts), με αρ. κατ. 17.190.52,53. Είναι κατασκευασμένο από ελεφαντοστούν και οι διαστάσεις κάθε τμήματος είναι 35,2 εκ. ύψος, 13,7 εκ. πλάτος και 1 εκ. βάθος. Μεγαλύτερες διαστάσεις -ως προς το πλάτος τουλάχιστον- δεν είναι επιτρεπτές, εξαιτίας της ιδιαίτερης φύσης του υλικού. Στην κορυφή του διπτύχου βρίσκεται σκαλισμένη επιγραφή, χωρισμένη στα δύο κομμάτια του διπτύχου. Διακρίνονται στο κέντρο φυλλόσχημα μετάλλια, ενώ τις τέσσερις γωνίες, σε κάθε κομμάτι του διπτύχου, κοσμούν ρόδακες με λεοντοκεφαλές στο κέντρο. Φαίνεται πως ο Ιουστινιανός, ο επιφανέστερος πιθανώς αυτοκράτωρ της πρώιμης βυζαντινής περιόδου, παρουσίασε το δίπτυχο σε μέλος της ρωμαϊκής συγκλήτου, αναγέλλοντας την εκλογή του ως ύπατος, το υψηλότερο δηλαδή αξίωμα του ρωμαϊκού κράτους.

Η επιγραφή

Η επιγραφή του κειμένου έχει σκαλιστεί σε μεγαλογράμματη λατινική γραφή, είναι λιπογραφική, έχει δε ως εξής:
(FL[avius] PETRVS ΣABBAT[ius] IVSTIN[ianus] V[ir] I[n]L[ustris]) COM[es] MAG[ister] EQQ[uitum] ET P[editum] PRAES[entalis] ET C[onsul] ORD[inarius].
Στα κεντρικά φυλλόσχημα μετάλλια με εμφανείς σασσανιδικές επιδράσεις –παρούσες άλλωστε στη γλυπτική της ίδιας περιόδου- αναφέρονται τα παρακάτω:
(MVNERA PARVA QVIDEM PRETIO SED ΗONORIBVS ALMA) PATRIBVS ISTA MEIS OFFERO CONS[ul] EGO.

Τεχνοτροπίες, νοήματα

Οπωσδήποτε στο συγκεκριμένο έργο είναι εμφανής η αφαιρετική τάση. Τα μοναδικά στοιχεία στα οποία θα μπορούσαμε να αναζητήσουμε κάποια τάση νατουραλισμού, είναι οι ρόδακες με τις λεοντοκεφαλές, αλλά η απλή, λιτή γραμμή του όλου έργου υπερισχύει, δεδομένου μάλιστα ότι λείπει οποιαδήποτε προσωπογραφική απεικόνιση. Η διάταξη της εικονογραφίας και της επιγραφής είναι συνεπής με τις γενικότερες τεχνοτροπικές τάσεις του συγκεκριμένου είδους, καθώς στη μία πλευρά αυτών των διπτύχων σκαλιζόταν το όνομα, ο κατάλογος αξιωμάτων (cursus honorum) και ενίοτε το πορτραίτο του ύπατου, γεγονός που παρέχει στους ύστερους ερευνητές, προσωπογραφικές και ιδεολογικές πληροφορίες.
Μπιπάσα Μπάσου

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 7 Ιανουαρίου του 1979 στο Νέο Δελχί και είναι το δεύτερο από τα 3 παιδιά της οικογένειας της. Σε μικρή ηλικία μετακόμισε στην Καλκούτα. Αν και αρχικά σκόπευε να σπουδάσει Ιατρική η νίκη της σε ηλικία 17 ετών σε ένα διαγωνισμό μοντέλων την ώθησε να επιδιώξει μια καριέρα αρχικά στο μόντελινγκ και μετέπειτα στον κινηματογράφο.

Σταδιοδρομία

Το ντεμπούτο της στο σινεμά έγινε με την ταινία Ajnabee του σκηνοθετικού διδύμου Αμπάς-Μουστάν, δίπλα στους Αξάι Κουμάρ, Μπόμπι Ντεόλ και Καρίνα Καπούρ, και της απέφερε ένα βραβείο καλύτερης πρωτοεμφανιζόμενης στα Filmfare Awards. To 2002 πρωταγωνιστεί στην μεγαλύτερη επιτυχία της χρονιάς για το Ινδικό σινεμά, το θρίλερ του Βικράμ Μπατ Raaz κερδίζοντας και μια υποψηφιότητα για βραβείο Α' Γυναικείου Ρόλου. Παράλληλα συμμετέχει σε βιντεοκλίπ γνωστών τραγουδιστών εκτοξεύοντας τη φήμη της στα ύψη.
Το 2008 θα συνεργαστεί για δεύτερη φορά με το σκηνοθετικό δίδυμο Αμπάς-Μπουστάν στο εμπορικά επιτυχημένο Race δίπλα στους Σαΐφ Αλί Χαν, Ανίλ Καπούρ και Κατρίνα Καΐφ. Πρωταγωνιστεί επίσης στη μέτρια εισπρακτική επιτυχία Bachna Ae Haseeno εισπράττοντας πάντως θετικές κριτικές.
Άνω Δρυμώνας Αιτωλοακαρνανίας

Τοποθεσία

Το χωριό βρίσκεται χτισμένο σε υψόμετρο περίπου 965 έως 1.015 μέτρων και εγγύς του βρίσκονται, πέρα από το Θέρμο που αποτελεί το διοικητικό κέντρο της περιοχής, τα χωριά Δρυμώνας, Αγία Τριάδα Δρυμώνος, Αετόπετρα, Άγιος Ιωάννης Αετόπετρας, Νεροσύρτης, Δάφνη, Λαδικού, Χαλίκι, Κοσκινάς, Μελίγκοβα, Μισάμπελλα και Νεροχώρι. Απέχει από το Αγρίνιο 40 χλμ., από τη Ναύπακτο 61,5-63,5 χλμ. ενώ η Ιερά Μονή Προυσού απέχει οδικώς περίπου 27-33 χλμ. μέσω του τοπικού ορεινού οδικού δικτύου χωρίς άσφαλτο.

Διοικητική εξέλιξη

Αποτελεί ένα από τα χωριά που βρίσκονται στην ιστορική περιοχή του Απόκουρου. Αναγνωρίστηκε ως οικισμός στις 16/10/1940 με την ονομασία «Άνω Δρυμών» και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Δρυμώνος. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», αποτελούσε τμήμα του πρώην Δημοτικού Διαμερίσματος Δρυμώνος του «καποδιστριακού» Δήμου Θέρμου.
Γιάννης Γάκης

Καριέρα

Ο Γάκης ξεκίνησε την καριέρα του από το Νέστωρα, του οποίου υπήρξε ο πρώτος σκόρερ στο πρωτάθλημα της Α2 για το 1991-92, με 432 πόντους σε 23 αγώνες. Λίγα χρόνια νωρίτερα, είχε αγωνιστεί στην ελληνική εθνική ομάδα εφήβων για δεκαεπτά παιχνίδια.
Την σεζόν 1994-95, φόρεσε την φανέλα της ΑΕΚ, ενώ το καλοκαίρι του 1995 συμφώνησε με την ομάδα του Σπόρτιγκ, όπου παρέμεινε για τρία χρόνια. Στην πρώτη του σεζόν με την ομάδα των Πατησίων, κατέλαβε την έκτη θέση του ελληνικού πρωταθλήματος, κερδίζοντας παράλληλα το δικαίωμα συμμετοχής στο κύπελλο Κόρατς της επόμενης χρονιάς. Ο Σπόρτιγκ έφθασε ως την φάση των 16, έχοντας αποκλείσει πιο πριν την Μακάμπι Ρισόν, για να αποκλειστεί τελικά από την Βίρτους Ρόμα.
Ο Γάκης υπήρξε βασικός για την ομάδα του Σπόρτιγκ και έφθασε στο απόγειο της καριέρας του όταν στις αρχές Ιανουαρίου του 1998, έδωσε τη νίκη με 71-70 στην ομάδα του στον αγώνα εναντίον του ΠΑΟΚ, όταν πέτυχε τρίποντο από το κέντρο του γηπέδου με την λήξη του παιχνιδιού.
Το καλοκαίρι του 1998, ο Ντράγκαν Σάκοτα τον επέλεξε για να αποτελέσει μέρος του ρόστερ του Ηρακλή, με τον οποίο κατέκτησε την έκτη θέση στο ελληνικό πρωτάθλημα, ενώ την επόμενη χρονιά φόρεσε την φανέλα του Άρη, παίζοντας σε είκοσι αγώνες με μέσους όρους 1,5 πόντων, 1,7 ασίστ και 1,0 ριμπάουντ.
Συνέχισε να αγωνίζεται μέχρι το 2014, αγωνιζόμενος για ομάδες της Α2 και της Β΄ Εθνικής κατηγορίας, όπως ο ΚΑΟΔ, το ICBS, η ΜΕΝΤ και ο Αίαντας Ευόσμου.
Σάμης Β΄ της Κομμαγηνής

Βιογραφία

Ήταν γιος τού Πτολεμαίου της Κομμαγηνής. Είχε αρμενική καταγωγή.
Διαδέχθηκε τον πατέρα του το 130 π.Χ. και κατά τη βασιλεία του διέταξε την κατασκευή τού φρουρίου στα Σαμόσατα· αυτό τώρα είναι κάτω από τα νερά φράγματος. Απεβίωσε περί το 109 π.Χ.
Σημαία της Ανγκόλας

Η  σημαία της Ανγκόλας αποτελείται από δύο μέρη ίδιων διαστάσεων: πάνω κόκκινο και κάτω μαύρο.
Το κόκκινο χρώμα συμβολίζει το αίμα των Ανγκολανών που χύθηκε κατά την διάρκεια του αγώνα για την ανεξαρτησία τους, το μαύρο χρώμα συμβολίζει την αφρικανική ήπειρο. 
Στο κέντρο της σημαίας βρίσκεται ένα κίτρινο σύμβολο το οποίο αποτελείται από ένα μισό γρανάζι, μια χατζάρα και ένα αστέρι. Το αντικείμενο αυτό συμβολίζει την δύναμη των εργατών. Η ομοιότητα με την σημαία της Σοβιετικής ΄Ενωσης παραπέμπει στον Κομμουνισμό. 
Η κυβέρνηση της Ανγκόλας δήλωσε το 2004 ότι πρόκειται να αλλάξει τη σημαία της χώρας. 
H χώρα απέκτησε Σύνταγμα στις 25 Αυγούστου 1992.

Πρόταση 2003

Το 2003 προτάθηκε μια νέα, πιο "αισιόδοξη" σημαία, η οποία δεν έχει υιοθετηθεί μέχρι στιγμής. Το σχέδιο με τον ήλιο στη μέση θυμίζει τις σπηλαιογραφίες που βρέθηκαν στο σπήλαιο Τσιτούντο-Χούλου. Οι διαστάσεις είναι ξανά 2:3. Η πρόταση δε συνάντησε την αποδοχή των Ανγκολανών, επειδή δεν συνδεόταν με την ιστορία και έμοιαζε με τις σημαίες άλλων χωρών, όπως της Κόστα-Ρίκα και της Βόρειας Κορέας.
Ερρίκος ΙΓ΄ της Βαυαρίας

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Όθωνα Β΄ δούκα της Βαυαρίας και της Άννας των Γουέλφων, κόρης του Ερρίκου Ε΄ παλατινού κόμη του Ρήνου.
Το 1253 απεβίωσε ο πατέρας του και ο μεγαλύτερος αδελφός του Λουδοβίκος Β΄ και ο Ερρίκος ΙΓ΄ τον διαδέχθηκαν από κοινού, αλλά το 1255 διαίρεσαν την κτήση, ενάντια στον νόμο. Ο πρώτος έλαβε την Άνω Βαυαρία και ο Ερρίκος ΙΓ΄ την Κάτω Βαυαρία: διέμενε στο Λάντσουτ και το ίδιο έτος ξεκίνησε την οικοδόμηση του κάστρου Μπούργκχαουζεν.
Οι επίσκοποι της Βαυαρίας δυσαρεστήθηκαν με την παράνομη διαίρεση του δουκάτου και συμμάχησαν με τον Ότακαρ Β΄ Πρεμυσλιδών της Βοημίας το 1257. Ο Ότακαρ Β΄ εισέβαλλε στη Βαυαρία, αλλά οι αδελφοί δούκες κατάφεραν να τον απωθήσουν. Σπάνια οι δύο τους συμφωνούσαν· συνήθως διαπληκτιζόταν. Ο Ερρίκος ΙΓ΄ ήλθε σε διαμάχη με τον αρχιεπίσκοπο του Ζάλτσμπουργκ και τον επίσκοπο του Πασάου. Κατά την αντιπαράθεση του Ροδόλφου Α΄ των Αψβούργων με τον Όττακαρ Β΄, ο Ερρίκος ΙΓ΄ άλλαξε στρατόπεδο πολλές φορές.
Κατά τη διακυβέρνησή του εφαρμόστηκαν οι Διατάξεις για την Ειρήνη, όπως αυτή που θεωρούσε ύποπτο όποιον τη νύχτα κυκλοφορούσε χωρίς φανάρι ή έφερε (τη μέρα ή τη νύχτα) σπαθί ή μαχαίρι και τον τιμωρούσε. 
Απεβίωσε το 1290 και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος Όθων Γ΄, που έγινε και βασιλιάς της Ουγγαρίας.
Τα λείψανα του Αγίου Βαλεντίνου

Ο Άγιος Βαλεντίνος - κατά την αγιολογία της καθολικής εκκλησίας - βασανίστηκε κι αποκεφαλίστηκε στις 14 Φεβρουαρίου 268 στη Φλαμίνια από τον αυτοκράτορα Κλαύδιο Β΄ ή αλλιώς Γότθο.

Ταφή των λειψάνων

Οι ακόλουθοί του τον έθαψαν στις κατακόμβες της Αγίας Πρισκίλλας. Το 1815 τα λείψανα αφαιρέθηκαν από τις κατακόμβες και στη συνέχεια δωρίθηκαν στον ιερέα ευγενή Ιωάννη - Βαπτιστή Longarini di S. Costanzo από το δουκάτο του Ουρμπίνο. Στη λειψανοθήκη τοποθετήθηκε και μια συνοδευτική περγαμηνή αυθεντικότητας.

Η διαδρομή των λειψάνων

Το 1907 τα λείψανα βρέθηκαν στον καθολικό ναό της Μεταστάσεως της Θεοτόκου στη Μυτιλήνη, όπου υπήρχε τότε αξιόλογη κοινότητα καθολικών (Φραγκολεβαντίνοι). Δεν είναι γνωστή η ακριβής διαδρομή των λειψάνων, πιθανότατα μεταφέρθηκαν στη Μυτιλήνη από κάποιο απόγονο του Longarini di S. Costanzo (κατά κληρονομική διαδοχή από τον ίδιο) που μετανάστευσε στη Μυτιλήνη στο τέλος του 19ου αιώνα. Τα λείψανα είχαν τοποθετηθεί κάτω από το κεντρικό ιερό βήμα του καθολικού ναού της Μυτιλήνης και πιθανότατα είχαν δοθεί προς φύλαξη από τον κάτοχό τους στον τότε εφημέριο της Μυτιλήνης. Στις 27 Απριλίου 1907 ο καθολικός Αρχιεπίσκοπος της Σμύρνης Δομήνικος Μαρέγκος πραγματοποίησε αυτοψία στα λείψανα και εξακρίβωσε την αυθεντικότητα τους, και κράτησε τμήματα προορισμένα για τη Ρώμη, τη Σμύρνη και τη δωρήτρια οικογένεια. Τελευταία κάτοχος των τιμίων λειψάνων ήταν η Λουκία Θεοφανοπούλου Bongigli, η οποία τα δώρισε στον καθολικό ναό της Μυτιλήνης.

Τα λείψανα συνεχίζουν να μεταφέρονται μέχρι και το 2015

Το 1990 και ενώ η κοινότητα των καθολικών στη Μυτιλήνη είχε μειωθεί σημαντικά ο Φραγκισκανός μοναχός Τορκουάτο Μορίνι μεταφέρει τα λείψανα στον ναό του Τάγματος των Καπουτσίνων των Αγίων Φραγκίσκου και Κλάρας της Αθήνας στην οδό Γκυϊλφόρδου 7 στην Αθήνα. Στις 12 Φεβρουαρίου 2009, έγινε η απότμηση τμήματος των λειψάνων από τον αρχιεπίσκοπο των Καθολικών των Αθηνών Νικόλαο, υπογράφτηκε ειδικό επίσημο έγγραφο της πράξης αυτής, παρουσία και του ιερατικώς προϊσταμένου τού παρεκκλησίου του Αγίου Φραγκίσκου και της Αγίας Κλάρας, ιερομονάχου καπουτσίνου π. Γαβριήλ Ριγκέτο, και παραδόθηκαν στον αρχιεπίσκοπο Νάξου, Τήνου, Άνδρου και Μυκόνου με την ιδιότητα του αποστολικού τοποτηρητή της Καθολικής Επισκοπής Χίου (Χίος, Μυτιλήνη και Σάμος), προκειμένου να τα επαναφέρει στη Μυτιλήνη. Kάποια λείψανα λέγεται πως στάλθηκαν στην έδρα της Καθολικής Εκκλησίας, στη Ρώμη. Το 2015 τα λείψανα που βρίσκονταν στη Χίο μεταφέρθηκαν ξανά στη Μυτιλήνη και βρίσκονται στη καθολική εκκλησία της Μεταστάσεως της Θεοτόκου.
Τζάνες Κορωναίος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Ζάκυνθο. Το 1519 διατριβών στη Βενετία, όπου έγραψε εποποιία σε νεοελληνικό ομοιοκατάληκτο ιδίωμα. Στο έπος του αυτό εξυμνεί τα στρατιωτικά κατορθώματα του Ηπειρώτη ηγεμονίδα Μπούα Γρίβα, ο οποίος διέπρεψε ως αρχηγός μισθοφόρων Ελλήνων στην υπηρεσία διαφόρων ηγεμόνων της Ευρώπης. Το αυτόγραφο χειρόγραφο βρίσκεται στη βιβλιοθήκη του βασιλιά της Ιταλίας και εκδόθηκε στον πρώτο τόμο των Ελληνικών Ανεκδότων.
Ονταριμπία

Ιστορία

Τόσο η Ονταριμπία όσο και η γειτονική Ιρούν διαχρονικά αποτέλεσαν σημαντική κτήση αρχικά του βασιλείου της Ναβάρας και από το 1200 κι έπειτα της Καστίλης λόγω της συνοριακής τους θέσης με τη γαλλική Χώρα των Βάσκων. Από τον 1453, με το πέρας του Εκατονταετούς πολέμου, η βόρεια πλευρά του Μπιδασόα πέρασε στο Βασίλειο της Γαλλίας κι έκτοτε ξεκίνησε μια περίοδος πολεμικών αναταραχών που ανάγκασαν το Ισπανικό Στέμμα να οχυρώσει την πόλη (μέρος του τείχους διατηρείται μέχρι σήμερα). Η πόλη καταστράφηκε ολοσχερώς το 1638 μετά από την αποτυχημένη πολιορκία των γαλλικών δυνάμεων στα πλαίσια του Τριακονταετούς πολέμου κι έκτοτε, με την υπογραφή της Συνθήκης των Πυρηναίων, άρχισε να υποχωρεί σε σημασία έναντι της Ιρούν. Όσον αφορά την οικονομία, η παραδοσιακή ασχολία των κατοίκων της είναι η αλιεία και είναι μαζί με την Γκετάρια, το σημαντικότερο αλιευτικό λιμάνι της επαρχίας, αν και ο τουρισμός, ήδη από τα μέσα του 19ου αιώνα έχει αναδειχθεί σε σημαντικό παράγοντα άνθησης της τοπικής οικονομίας μετά την παρακμή του 17ου αιώνα.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1936

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1936 διεξήχθη στην Αθήνα, στο Παναθηναϊκό Στάδιο στις 30, 31 Μαΐου και 1 Ιουνίου 1936. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος Γ.Σ. και κατέκτησε για 3η φορά το έπαθλο του νικητή, το αγαλματίδιο "Θρίαμβος".

Χρονικό των αγώνων

Οι Πανελλήνιοι Αγώνες 1936 διεξήχθησαν από το Σάββατο 30/5 ως τη Δευτέρα 1/6/1936, που ήταν ημέρα της αργίας του Αγίου Πνεύματος. Προηγουμένως, την Παρασκευή 29/5, είχε γίνει το αγώνισμα της σφυροβολίας στος γυμναστήριο Πανελληνίου. Τους αγώνες παρακολούθησαν πάνω από δέκα χιλιάδες φίλαθλοι και το εισιτήριο κόστιζε 10 δρχ. Την τελευταία ημέρα προσήλθε στο Στάδιο η βασιλική οικογένεια που λίγους μήνες ενωρίτερα είχε επανέλθει στην Ελλάδα με δημοψήφισμα. Ο Βασιλιάς Γεώργιος Β΄ απένειμε τα έπαθλα στους νικητές. Επίσης, στην τελετή λήξης παρέστησαν ο πρωθυπουργός Ιωάννης Μεταξάς, ο υφυπουργός Γεωργακόπουλος και ο νομάρχης Αττικής Καλαμάρας.
Υπήρξε μεγάλη συμμετοχή αθλητών από τους συλλόγους του κέντρου, οκτώ επαρχιακούς και δύο από την Κύπρο. Ίσχυσε το σύστημα βαθμολογίας 6-5-4-3-2-1 για τους έξι πρώτους νικητές κάθε αγωνίσματος και βαθμολογήθηκαν 18 σωματεία από όλη την Ελλάδα και την Κύπρο. Αστέρια των αγώνων ήταν ο Χρήστος Μάντικας και ο Στέλιος Κυριακίδης, ο οποίος κατέρριψε το πανελλήνιο ρεκόρ στα 10χλμ.
Το πρωτάθλημα μαραθωνίου διεξήχθη χωριστά, στις 7 Ιουνίου, στην παραλιακή διαδρομή Στάδιο-λεωφόρος Όλγας-λεωφόρος Συγγρού-Παλαιό Φάληρο-λεωφόρος Ποσειδώνος-Γλυφάδα-Βούλα και επιστροφή από την ίδια διαδρομή, ώστε να δροσίζονται οι αθλητές από τη θαλάσσια αύρα, κάτι που είχε ξαναγίνει το 1932. Η επιλογή της διαδρομής δέχτηκε πολλές κριτικές και δεν χρησιμοποιήθηκε ξανά. Ο αγώνας χαρακτηρίστηκε "προολυμπιακός μαραθώνιος" και δεν μέτρησε στη γενική βαθμολογία. Χωριστά έγινε και το πρωτάθλημα δεκάθλου, στις 6-7 Ιουνίου στο Στάδιο, παράλληλα με το Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1936.
Πωλ Αρμά

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Αρμά γεννήθηκε στη Βουδαπέστη ως Ίμρε Βάισχαους. Σπούδασε πιάνο με τον περίφημο Μπέλα Μπάρτοκ στην Μουσική Ακαδημία Φραντς Λιστ της Βουδαπέστης, από το 1921 έως το 1924. Ο Μπάρτοκ εμφύσησε στον μαθητή του τη αγάπη του για την παραδοσιακή μουσική και τη συλλογή τραγουδιών.  Το 1925, εμφανίζεται ως πιανίστας στη Γερμανία, τη Βουλγαρία, την Ουγγαρία, την Ιταλία και την Αγγλία. Κατόπιν, έφυγε για τη Νέα Υόρκη, όπου, μέχρι το 1930 έδινε ρεσιτάλ για πιάνο και δίδασκε σύγχρονη μουσική σε αμερικανικά πανεπιστήμια. Το 1931 επέστρεψε στην Ευρώπη, στη Γερμανία, όπου, μέχρι το 1933 εργάστηκε ως διευθυντής χορωδιών και ορχήστρας, αλλά μετά την άνοδο τoυ ναζισμού, πήγε στο Παρίσι και εγκαταστάθηκε εκεί με το ψευδώνυμο Αρμά.
Συνεργάστηκε με τη Γαλλική Ραδιοφωνία, αλλά ο πόλεμος τον ανάγκασε να κρύβεται. Τότε, ασχολήθηκε σοβαρά με τη συλλογή γαλλικών τραγουδιών (παραδοσιακών και αντιστασιακών), τραγούδια φυλακισμένων και κοινωνικά αποκλεισμένων. Έγραψε κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, τις Φωνές της Σιωπής (1942-1944), έναν κύκλο 11 από τραγούδια αφιερωμένα «στους Suzanne και ο Michel Seuphor...με την ελπίδα για ένα ανθρώπινο μέλλον.» Όταν οι Αμερικανοί έφτασαν στη Γαλλία ο Αρμά ξεκίνησε μια μουσικολογική έρευνα σχετικά με τους Νέγρους των ΗΠΑ. Έκανε πολλές ηχογραφήσεις spirituals με μαύρους στρατιώτες, μη-επαγγελματίες τραγουδιστές, και συνέλεξε πολλά από αυτά, που τα χρησιμοποιούσε σε πολλές διαλέξεις, αργότερα, στη Γερμανία και διάφορα γαλλικά πανεπιστήμια.
Το 1945, ο Αρμά ξανάρχισε τις πιανιστικές του δραστηριότητές του στη Γαλλία και στο εξωτερικό. Επιφορτωμένος με αποστολές από το Πανεπιστήμιο του Παρισιού και των Εθνικών Αρχείων Ήχου, ερευνά τη λαογραφία της Γαλλίας. Στην περίοδο 1950-1974, είναι παραγωγός στο γαλλικό ραδιόφωνο, αλλά και σε ραδιοφωνίες του Βελγίου, της Ελβετίας και της Γερμανίας. Δημοσιεύει, το 1952, ένα δίσκο στη Νέα Υόρκη: «Λαϊκή Μουσική της Γαλλίας, ηχητική ανθολογία του Μουσικού Φολκλόρ της Γαλλίας.» Από το 1951 έως το 1960, είναι λέκτορας στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού, στην Οργάνωση της Γαλλικής Συμμαχία και το Τμήμα Πολιτιστικών Σχέσεων του Υπουργείου Εξωτερικών, στη Γαλλία, στην Ευρώπη, την Αμερική και την Αφρική. Μαζί με τον Yvonne Tiénot, μουσικολόγο, μουσικογράφο και πιανίστα εκδίδει το επίτομο Νέο Μουσικό Λεξικό (Παρίσι, 1947).  Από το 1954 μέχρι το 1984 ασχολήθηκε επισταμένως με έργα για μαγνητοταινίες. Στις καλλιτεχνικές του δραστηριότητες περιλαμβάνονται και εκθέσεις γλυπτών από διάφορα υλικά (κυρίως μέταλλο και ξύλο), στη Βουδαπέστη (1984) και στο Παρίσι (1985).

Μουσικολογικά στοιχεία

Ο Αρμά είναι συνθέτης πειραματικής μουσικής με πολυσύνθετες ηχητικές κατασκευές, συχνά ακραίες, . Από τις μοντερνιστικές αυτές τάσεις, έφτασε σε ένα «ηπιότερο» μουσικό ιδίωμα που περιλαμβάνει λαϊκά τραγούδια εξελιγμένης ρυθμικής υφής,  κινηματογραφική μουσική, πατριωτικά τραγούδια και, επιπροσθέτως, ορχηστρική και ηλεκτρονική μουσική.
Λούζανι (Ντέρβεντα)

Γεωγραφία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!

Ιστορία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!
Π.Α.Σ. Φλώρινα

Ιστορία

Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1968 ως Αθλητικός Σύλλογος Φλώρινας «Φλώρινα» προκύπτοντας από μετονομασία του Νικηφόρου Φλώρινας που αγωνιζόταν στη Β΄ Εθνική , όπου συνέχισε να αγωνίζεται και ο ΑΣ Φλώρινα από το 1968-69 έως το 1973 που υποβιβάστηκε στα τοπικά πρωταθλήματα.
Η «Φλώρινα» αγωνίστηκε ξανά σε εθνικό επίπεδο, στο νέο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα την περίοδο 1977-78 και το 1982 κατέκτησε την πρώτη θέση στον όμιλό της και την  επάνοδο στη Β΄ Εθνική μετά από εννέα χρόνια. Ακολούθησαν 2 ακόμα περίοδοι στη Γ΄ Εθνική και αρκετές παρουσίες στη Δ΄ Εθνική από το 1986 έως το 2010 με καλύτερη τη 2η θέση την περίοδο 2008-2009. Συνολικά σαν ΑΣ και μετέπειτα ΠΑΣ Φλώρινα έχει από 6 συμμετοχές σε Β΄ και Γ΄ Εθνική και 14 παρουσίες στη Δ΄ Εθνική.
Από την περίοδο 2010-11 αγωνίζεται, πια ,στο πρωτάθλημα της ΕΠΣ Φλώρινας, μάλιστα το 2013 και το 2015 κατέκτησε το πρωτάθλημα αλλα δεν κατάφερε να κερδίσει την επάνοδο στη Γ΄ Εθνική μέσω του ειδικού Πρωταθλήματος Πρωταθλητριών ΕΠΣ. Την σεζόν 2018-19 κατακτά τον τίτλο του πρωταθλητή της Α' ΕΠΣ Φλώρινας και ανεβαίνει στην Γ' Εθνική.
Τύποι των οικιστικών περιοχών στην Ρωσία

Το σύστημα ταξινόμησης των τύπων των οικιστικών περιοχών στη Ρωσία, στη πρώην Σοβιετική Ένωση, και σε κάποια άλλα μετασοβιετικά κράτη έχει ορισμένες ιδιαιτερότητες σε σύγκριση με τα συστήματα ταξινόμησης σε άλλες χώρες.

Σύγχρονη ταξινόμηση στη Ρωσία

Κατά την Σοβιετική εποχή, κάθε μία από τις δημοκρατίες της Σοβιετικής Ένωσης, συμπεριλαμβανομένης και της Ρωσικής ΣΟΣΔ, είχε τα δικά της νομοθετικά κείμενα που ασχολούνταν με την ταξινόμηση των κατοικημένων περιοχών. Μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, η ανάπτυξη και η διατήρηση της εν λόγω κατάταξης στη Ρωσία εξουσιοδοτήθηκε στα ομοσπονδιακά υποκείμενα . Ενώ επί του παρόντος υπάρχουν ορισμένες ιδιαιτερότητες στις ταξινομήσεις που χρησιμοποιούνται σε πολλά ομοσπονδιακά υποκείμενα, όλα βασίζονται σε μεγάλο βαθμό στο σύστημα που χρησιμοποιούνταν στην ΡΣΟΣΔ. Σε όλα τα ομοσπονδιακά υποκείμενα, οι οικιστικές περιοχές ταξινομούνται σε δύο μεγάλες κατηγορίες: τις αστικές και τις αγροτικές. Περαιτέρω διαιρέσεις από τις κατηγορίες αυτές διαφέρουν ελαφρώς από το ένα ομοσπονδιακό υποκείμενο σε ένα άλλο, αλλά ακολουθούνται κοινές κατηγορίες που περιγράφονται παρακάτω.