google/wiki40b huggingface dataset:
Πλαστικό

Ο όρος πλαστικό είναι κοινή ονομασία που χρησιμοποιείται για να περιγράψει μια ευρεία ποικιλία συνθετικών ή ημισυνθετικών οργανικών στερεών υλικών. Τα πλαστικά είναι σχεδόν αποκλειστικά πολυμερή μεγάλου μοριακού βάρους, εξ ου και η ονομασία πολλών εξ αυτών φέρει το πρόθεμα πολυ-, και που μπορεί να περιέχουν πρόσθετα, οργανικά ή μη, για βελτίωση των ιδιοτήτων τους (μηχανική αντοχή, εμφάνιση, χρώμα κλπ). Κύριο συστατικό παρασκευής τους είναι οι συνθετικές ρητίνες που διακρίνονται σε "εποξειδικές" και "ακρυλικές" 
Υπάρχει ιδιαίτερα μεγάλο πλήθος εντελώς διαφορετικών μεταξύ τους πλαστικών, ωστόσο μπορούμε να τα κατατάξουμε σε δύο κατηγορίες. Τα θερμοπλαστικά είναι πολυμερή που αποκτούν μεγαλύτερη πλαστικότητα, δηλαδή ευκολία στο να παραμορφωθούν και να αποκτήσουν το σχήμα που επιθυμούμε, κάθε φορά που θερμαίνονται. Στα θερμοσκληρυνόμενα κατά την πρώτη θέρμανση και ανάμιξη των συστατικών τους προκαλείται πολυμερισμός και σκλήρυνση κατά τρόπο μη αντιστρεπτό. Δηλαδή τα θερμοσκληρυνόμενα μετά την πήξη τους δεν δύνανται να μορφοποιηθούν περαιτέρω.

Ιστορία

Ο (Alexander Parkes) παρασκεύασε το πρώτο πλαστικό πολυμερές το 1855. Ο Ουάλλας Κάροδερς (Wallace Carothers) παρασκεύασε το συνθετικό πλαστικό "Νάυλον" (Nylon) το 1935 στα εργαστήρια της εταιρίας DuPont.

Τοξικότητα και περιβαλλοντικά θέματα

Τα πλαστικά υλικά είναι πολύ ανθεκτικά στη διάβρωση και συχνά ευρισκόμενα ανεξέλεγκτα στο φυσικό περιβάλλον προκαλούν αντιαισθητικό και δυσάρεστο αποτέλεσμα. Πολλά πλαστικά δεν είναι αποκοδομήσιμα στη Φύση, με αποτέλεσμα τη συσσώρευσή τους χωρίς προοπτική διάσπασής τους. Κάποια πλαστικά όταν καίγονται εκλύουν τοξικούς ατμούς. Αν δεν ανακυκλώνονται, προκαλούν σημαντικό περιβαλλοντικό πρόβλημα.
Σύμφωνα με την αναφορά της Υπηρεσίας Προστασίας Περιβάλλοντος των Η.Π.Α. (U.S.E.P.A.), το 2014 παρήχθησαν 33 τόνοι πλαστικό ενώ μόλις το 9.5% ανακυκλώθηκε το 2013(https://www.epa.gov/ ), ενώ σύμφωνα με την Κομισιόν, το 50% των πλαστικών που παράγονται στην Ευρωπαική Ένωση καταλήγουν στις χωματερές( http://ec.europa.eu/).
Μη Θρησκευόμενη Ζώνη

Η Mη Θρησκευόμενη Ζώνη αναφέρεται σε μια περιοχή στις Δυτικές ΗΠΑ που έχει χαμηλά ποσοστά θρησκευτικής συμμετοχής. Ο όρος προέρχεται από την Ζώνη της Βίβλου και από την έννοια του μη θρησκευόμενου.
Ο όρος αναφερόταν πρώτα στην Δυτική Ακτή των ΗΠΑ το 1985 από τον Ρόντνεϊ Σταρκ και τον Ουίλλιαμ Σιμς Μπέϊνμπριτζ, ο οποίος βρήκε ότι η Καλιφόρνια, το Όρεγκον, και η Ουάσινγκτον είχαν τα χαμηλότερα ποσοστά μελών της εκκλησίας στις ΗΠΑ το 1971, και ότι υπήρχε μικρή αλλαγή σε αυτό το σχήμα μεταξύ 1971 και 1980. Από το 1980, όμως, το ποσοστό μελών της εκκλησίας της Καλιφόρνια έχει αυξηθεί. Το 2000, η πολιτεία είχε υψηλότερο ποσοστό μελών της εκκλησίας από πολλές πολιτείες στα Βορειοανατολικά και τα Βορειοδυτικά. Μερικές θρησκευτικές ομάδες υποκαταμετρούνται σε έρευνες καταμέτρησης θρησκευτικής συμμετοχής.
Το 2000, οι έξι πολιτείες ΗΠΑ που αναφέρεται ότι έχουν το χαμηλότερο ποσοστό θρησκευτικής αφοσίωσης ήταν το Όρεγκον, η Ουάσινγκτον, η Αλάσκα, η Νεβάδα, το Μέιν, και η Δυτική Βιρτζίνια. Αν και η Δυτική Βιρτζίνια αναφέρεται ότι έχει χαμηλά ποσοστά θρησκευτικής συμμετοχής, είναι άνω του εθνικού μέσου όρου στον εκκλησιασμό. Το 2006, το Ινστιτούτο Γκάλοπ ανέφερε ότι τα χαμηλότερα ποσοστά εκκλησιασμού μεταξύ των 48 ηπειρωτικών πολιτειών ήταν στη Νεβάδα και στις πολιτείες Νιου Χάμσαϊρ, Βέρμοντ, Ρόουντ Άϊλαντ, Μασαχουσέτη, και Μέιν της Νέας Αγγλίας. Ο εκκλησιασμός στις δυτικές πολιτείες του Όρεγκον, της Ουάσινγκτον, και της Καλιφόρνια ήταν ελάχιστα υψηλότερος. Μια δημοσκόπηση της Γκάλοπ το 2008 που συνέκρινε την πίστη στο Θεό μεταξύ των περιοχών των Η.Π.Α. βρήκε ότι μόνο το 59% των κατοίκων στις Δυτικές Ηνωμένες Πολιτείες πιστεύουν στο Θεό, σε σύγκριση με το 80% στα Ανατολικά, 83% στα Μεσοδυτικά, και 86% στο Νότο.
Υπάρχει διαφωνία για το αν οι Δυτικές ΗΠΑ είναι ακόμη το πιο άθρησκο τμήμα των Ηνωμένων Πολιτειών, αφού η περιοχή της Νέας Αγγλίας την υπερκέρασε ως η περιοχή με το υψηλότερο ποσοστό κατοίκων μη συνδεδεμένων με οποιαδήποτε θρησκεία.
Φρειδερίκος Ε΄ της Νυρεμβέργης

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη Β΄ μπουργκράβου της Νυρεμβέργης και της Ελισάβετ, κόρης του Μπέρτολτ Ζ΄ κόμη του Χέννεμπερκ-Σλόιζινγκεν.
Το 1398 απεβίωσε σε ηλικία 65 ετών.
2381 Λάντι

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Λάντι εκτιμάται σε 12,04 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,336 ± 0,056. Ο Λάντι περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 3 ως 5 ώρες περίπου.
Νταβίντ Σβιατοσλάβιτς

Βιογραφία

Ήταν γιος τού Σβιατοσλάβ Β΄ πρίγκιπα τού Τσέρνιγοβ & μεγάλου πρίγκιπα τού Κιέβου και της Κιλικίγιας (Καικιλίας).
Ο πατέρας του τον όρισε πρίγκιπα τού Περεγιασλάβ και το 1076 μετακινήθηκε στο Μούρομ, το πιο απομεμακρυσμένο πριγκιπάτο. Το 1093 έγινε πρίγκιπας τού Σμολένσκ. Κατά τον πόλεμο τού αδελφού του Ολέγκ Α΄ του Τσέρνιγοβ εναντίον των εξαδέλφων του Σβιατοπόλκ Β΄ του Κιέβου και Βλαδίμηρου Β΄ Μονομάχου, ο Νταβίντ στράφηκε εναντίον τού Ιζιασλάβ τού Μούρομ (γιού τού Βλαντίμιρ Β΄). Οι δύο αδελφοί Σβιατοσλάβιτσι κατάφεραν να ανακτήσουν το Σμολένσκ και νίκησαν τον Ιζιασλάβ στο Μούρομ, όπου και ο τελευταίος σκοτώθηκε.
Ο Νταβίντ, μερικές φορές μαζί με τον αδελφό του, αλλά συχνότερα με τον Βλαντίμιρ Β΄ Μονομάχο, λεηλατούσαν τις περιοχές των Κουμάνων από το 1103 ως το 1111. Μεταξύ των πολλών μαχών, η πιο αξιοσημείωτη ήταν στον ποταμό Σουτένι και τον Σαλνίτσα το 1111. Κατά την εκστρατεία αυτή κατάφεραν να καταλάβουν τις Κουμανικές πόλεις Σαρουκάν (πιστεύεται ότι βρίσκεται μεταξύ των Τσούχιβ και Ζμίιν) και Σουγκόβ. Ο Νταβίντ συνέδραμε σπουδαία τον Βλαντίμιρ Β΄ Μονομάχο στον πόλεμο εναντίον του πρίγκιπα τού Πολότσκ και τού πρίγκιπα τού Βολίν το 1115-18· ταυτόχρονα οι γιοί τους συνέχισαν να επιδράμουν τη χώρα των Κουμάνων.
Ανοιξιάτικο Αιτωλοακαρνανίας

Γεωγραφία - Ιστορία

Το Ανοιξιάτικο βρίσκεται στα βόρεια όρια της Αιτωλοακαρνανίας με την Περιφερειακή Ενότητα Άρτας. Είναι κτισμένο στα  ανατολικά παράλια του Αμβρακικού κόλπου και σε απόσταση 13,5 χλμ. βόρεια από την Αμφιλοχία. Ανατολικά του χωριού περνάει η Ιόνια Οδός, ενώ δυτικά και σε απόσταση 1,5 χλμ. βρίσκεται το λιμανάκι και η παραλία του Ανοιξιάτικου με το όνομα "Καλατράβας". Η παραλία έχει ρηχά νερά και είναι κατάλληλα για κολύμβηση σε μικρούς και μεγάλους κολυμβητές. Ως οικισμός αναφέρεται πρώτη φορά το 1928 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Πατιοπούλου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης είναι έδρα της της Τοπικής Κοινότητας Ανοιξιάτικου που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Αμφιλοχίας του Δήμου Αμφιλοχίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 894 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 132.
Αβαρικές πολιορκίες της Σιγγιδόνας

Οι Αβαρικές πολιορκίες της Σιγγιδόνας ήταν πολεμικά γεγονότα που έγιναν τον 6ο αιώνα, όπου Άβαροι και Σλάβοι υποτελείς τους πολιόρκησαν τη Σιγγιδόν άλλες φορές με επιτυχία κι άλλες όχι στα πλαίσια των πόλεμων με την Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Η Σιγγιδόν βρισκόταν στο σημείο που ο Σάβος εκβάλει στον Δούναβη, εκεί που σήμερα βρίσκεται το Βελιγράδι, η πρωτεύουσα της Σερβίας, στα τότε σύνορα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας και του Χανάτου των Άβαρων.
Το καλοκαίρι του 584 οι Άβαροι επιτέθηκαν στην πόλη και κατάφεραν να την καταλάβουν μετά από σκληρές οδομαχίες, η αιτία ήταν η αξιώσεις του χαγάνου για αύξηση των δώρων που λάμβανε από τους βυζαντινούς, κάτι που ο Μαυρίκιος δεν δέχτηκε. Συνέχισαν καταλαμβάνοντας ή λεηλατώντας αρκετές πόλεις ωσότου ικανοποιήθηκαν τα αιτήματα τους κι επέστρεψαν στην Παννονία.
Το 592 οι Σλάβοι υποτελείς των Αβάρων (Σκλαβηνίες), έπειτα από εντολή του Άβαρου χαγάνου, επιτέθηκαν στη Σιγγιδόνα από ξηρά και το ποτάμι και την πολιόρκησαν. Αναφέρεται ότι οι Βυζαντινοί βύθισαν και κατέστρεψαν τον Σλαβικό στόλο στον Σάβο. Την έβδομη ημέρα της πολιορκίας ο χαγάνος απέσυρε τους Σλάβους, λύνοντας την πολιορκία, έπειτα από συμφωνία με τους βυζαντινούς λαμβάνοντας δώρα.
Μετά την πρώτη εκστρατεία του Μαυρικίου κατά των Αβάρων, και την προσωρινή ειρήνη που συμφώνησαν οι δύο πλευρές, το 595, οι Άβαροι πολιόρκησαν εκ νέου τη Σιγγιδόνα και ξεκίνησαν την καταστροφή των τειχών της. Οι Άβαροι είχαν παραβιάσει την συμφωνία ειρήνης με πρόσχημα την στρατοπέδευση του βυζαντινού στρατού, υπό τον Πρίσκο, στην βόρεια όχθη του Δούναβη που την θεωρούσαν Αβαρικό έδαφος. Ο Πρίσκος μαθαίνοντας τα γεγονότα πήγε κοντά στην πόλη και την νήσο Σίγκα όπου στρατοπεύδεσε, αφού οι διαππραγματεύσεις δεν έφεραν αποτέλεσμα αποβίβασε στρατό με πλοιάρια στη Σιγγιδόν υπό τις εντολές του Γουδούη ο οποίος τους έτρεψε σε φυγή με την βοήθεια των κατοίκων. Ο Πρίσκος ανακατασκεύασε τα κατεστραμμένα τείχη και στρατοπέδευσε εκεί.
Ένωση Αυστραλών Εκδοτών

Η Ένωση Αυστραλών Εκδοτών (αγγλ. Australian Publishers Association - APA) ιδρύθηκε το 1948 στην Αυστραλία και εκπροσωπεί τους εκδότες έντυπου και ηλεκτρονικού υλικού. Διοικείται από δωδεκαμελές Διοικητικό Συμβούλιο (APA Board), τα μέλη του οποίου εκλέγονται στην ετήσια Γενική Συνέλευση (Annual General Meeting). Η APA συνολικά εκπροσωπεί ένα ποσοστό της τάξης του 91% της εκδοτικής βιομηχανίας της Αυστραλίας .

Ιστορία

Η αρχική επωνυμία της APA ως Ένωση Αυστραλών Εκδοτών Βιβλίων (Australian Book Publishers Association - ABPA), δεν αντικατόπτριζε την ποικιλομορφία των μελών της και το 1996 υιοθέτησε την τρέχουσα επωνυμία της. Πρόγονοι της APA είναι η Ένωση Εκδοτών της Νέας Νότιας Ουαλίας (New South Wales Publishers Association) και η Ένωση Βικτοριανών Εκδοτών (Victorian Publishers Association), οι οποίες συγχωνεύτηκαν για να σχηματίσουν έναν εθνικό φορέα .

Μέλη

Μεμονωμένα άτομα και εταιρείες που δραστηριοποιούνται στον χώρο των εκδόσεων στην Αυστραλία μπορούν να γίνουν μέλη της ένωσης. Η APA παρέχει στα μέλη της ενημέρωση για ζητήματα σχετικά με το χώρο των εκδόσεων και μέσα από τις προσφερόμενες υπηρεσίες της ενισχύσει τη συνεχιζόμενη εκπαίδευση τους. Τα μέλη ξεπερνούν τις 216 συμμετοχές και διακρίνονται σε Πλήρη Μέλη (Full Members) και Συνεργαζόμενα Μέλη (Associate Members), εκ των οποίων η δεύτερη κατηγορία στερείται το δικαίωμα ψήφου.
Βραβεία Γκράμι του 2013

Η 56η ετήσια απονομή των Βραβεία Γκράμι έλαβε χώρα στο Στέιπλς Σέντερ του Λος Άντζελες στις 26 Ιανουαρίου 2014. Η απονομή μεταδόθηκε τηλεοπτικά από το CBS και παρουσιαστής για τρίτη φορά ήταν ο LL Cool J. Η Κάρολ Κινγκ τιμήθηκε ως MusiCares Person of the Year στις 24 Ιανουαρίου, λίγες ημέρες πριν την απονομή.
Το συγκρότημα Daft Punk κατέκτησε συνολικά πέντε βραβεία μεταξύ των οποίων και για το καλύτερο άλμπουμ της χρονιάς ("Random Access Memories"). Επίσης, το ντουέτο Macklemore & Ryan Lewis πήραν 4 βραβεία: καλύτερου νέου καλλιτέχνη, καλύτερης ερμηνείας ραπ, καλύτερου τραγουδιού ραπ ("Thrift Shop") και καλύτερου άλμπουμ ραπ ("The Heist").
Κοινότητα Γραμματικού

Ιστορική εξέλιξη της Κοινότητας

Η κοινότητα Γραμματικού συστάθηκε με την διοικητική διαίρεση του 1912 με την οποία καταργήθηκαν οι διευρυμένοι δήμοι και αντικαταστάθηκαν από μικρότερες κοινότητες. Μέχρι τότε η περιοχή ανήκε στον πρώην διευρυμένο δήμο Μαραθώνα. Στην κοινότητα εκτός από το Γραμματικό που ορίστηκαν έδρα εντάχθηκαν οι  οικισμοί   Αγία Μαρίνα , και Άνω Σούλι. Το 1951 το Άνω Σούλι εντάχθηκε στον δήμο Μαραθώνος. Κατά την διάρκεια των επόμενων δεκαετιών μέσα στα όρια της κοινότητας Γραμματικού αναγνωρίστηκε και ο οικισμός Σέσι. Η κοινότητα διατηρήθηκε αμετάβλητη με την διοικητική διαίρεση του 1997 ενώ καταργήθηκε με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης την 1η Ιανουαρίου του 2010 και συνενώθηκε στον νέο Δήμο Μαραθώνος.
Διοικητική αποκέντρωση

Η έννοια της διοικητικής αποκέντρωσης βασίζεται στο σχήμα της ισοδύναμης σχέσης ανάμεσα σε δύο «παίκτες» που βρίσκονται στο ίδιο περίπου επίπεδο ισχύος, επιρροής, status ή εξουσίας, σε αντιπαράθεση με το σχήμα της ιεραρχικής σχέσης, όπου ο ένας «παίκτης» είναι ανώτερος και ο άλλος κατώτερος (σε επίπεδο ιεραρχίας), το οποίο μπορεί για παράδειγμα να σημαίνει ότι οι αποφάσεις του πρώτου υπερισχύουν ή ότι οι αποφάσεις του πρώτου είναι υποχρεωτικές για τον δεύτερο.
Η αποκέντρωση της εξουσίας, στην πολιτική επιστήμη, μπορεί να αφορά το τοπικό επίπεδο σε σχέση με το κεντρικό κράτος. Μπορούν, άλλωστε, να νοηθούν ή να υπάρχουν στην πραγματικότητα διάφορες παραλλαγές ως προς ποιο είναι το «τοπικό επίπεδο», ποια η έκτασή του και πόσα επίπεδα από «τοπικά επίπεδα» υπάρχουν. Ή μπορεί η έννοια να επεκταθεί ως το επίπεδο εκείνο όπου η επί μέρους «μονάδα» είναι ο καθένας πολίτης, οπότε έχουμε μια ολική αποκέντρωση ή αλλιώς αναρχισμό. Η ολική αποκέντρωση είναι ένα σχήμα που είχε προταθεί από τον Μπακούνιν και είχε δεχθεί κριτική από τον Ένγκελς.
Πόλι Περέτ

Βιογραφία

Η Perrette γεννήθηκε στις 27 Μαρτίου 1969 στη Νέα Ορλεάνη και μεγάλωσε στις νότιες Ηνωμένες Πολιτείες. Έχει ζήσει στη Γεωργία, στην Αλαμπάμα, στο Τενεσί, στη Βόρεια Καρολίνα, στη Νότια Καρολίνα, στη Νέα Υόρκη, στο Νιου Τζέρσεϊ και στην Καλιφόρνια. Σε μια συνέντευξη του 2011 ομολόγησε ότι στις αρχικές φιλοδοξίες της ήταν να εργαστεί με τα ζώα, να είναι σε rock' n roll μπάντα ή να είναι πράκτορας του FBI.
Παρευρέθηκε στο κρατικό πανεπιστήμιο της Βαλντόστα, στη Τζόρτζια, όπου σπούδασε ποινικό δίκαιο, και αργότερα μετακόμισε στη Νέα Υόρκη για να σπουδάσει στο John Jay College of Criminal Justice. Κατά τη διάρκεια της παραμονής της στη Νέα Υόρκη κρατούσε μια ποικιλία των θέσεων εργασίας. Εργάστηκε επίσης ως μαγείρισσα σε εστιατόριο κρουαζιέρας στο Μανχάταν.

Καριέρα

Η Περέτ έχει εργαστεί αρκετά χρόνια στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο, κάνοντας κυρίως διαφημίσεις, φωνητικές εκπομπές, μουσικά βίντεο και ταινίες μικρού μήκους. Επίσης έχει εργαστεί ως μπαργούμαν στη Νέα Υόρκη.
Δούλευε σε διάφορες περίεργες δουλειές στη Νέα Υόρκη ότι ένας φίλος την παρουσίασε σε έναν διευθυντή διαφημιστικών γραφείων. Από τότε, σύμφωνα με την Περέτ, "άρχισα να κάνω διαφημίσεις σαν τρελή!" Αυτό οδήγησε την μετακίνησή της στο Λος Άντζελες, όπου έκανε πολλές εμφανίσεις. Το 2001 εισήχθη στην σεζόν 2 του Special Unit 2, παίζοντας την Alice Cramer, το πρόσωπο δημοσίων σχέσεων της Μονάδας. Έπειτα προσγειώθηκε στον σημερινό της ρόλο, παίζοντας την Abby Sciuto, μια εκκεντρική εγκληματολόγο επιστήμονα στο NCIS.
Οι αρχικές εμφανίσεις της ως χαρακτήρα ήταν σε δύο επεισόδια του JAG που προβλήθηκαν την άνοιξη του 2003. Από τότε εμφανίστηκε ως Abby σε δύο επεισόδια του NCIS: Los Angeles, καθώς και ένα επεισόδιο του NCIS: New Orleans το 2014. Εμφανίστηκε επίσης ως σερβιτόρα στο Cafe Nervosa στη σειρά Frasier κατά τη διάρκεια της σεζόν 4 (στο επεισόδιο "Three Dates and a Break Up"), και αργότερα φιλοξένησε στην πρώτη σεζόν στη σειρά 24. Έχει εμφανιστεί σε πολλές ταινίες, όπως το "Σήμα Κινδύνου" και "Σχεδόν Διάσημοι". Εκτός από τη δουλειά της, η Περέτ είναι ποιήτρια, συγγραφέας (η σύντομη ιστορία της "Cheers ..."), φωτογράφος και καλλιτέχνης ομιλίας, Είναι εραστής της μουσικής κάθε είδους και ένας παθιασμένος υποστηρικτής των πολιτικών δικαιωμάτων. Το 2007 ξεκίνησε την παραγωγή σε ένα ντοκιμαντέρ για τον πληρεξούσιο πολιτικών δικαιωμάτων των ΗΠΑ και τον συντάκτη Mark Lane. Με τίτλο Citizen Lane, ολοκληρώθηκε το 2013.
Σε μια συνέντευξη του 2005 με τον Craig Ferguson, οικοδεσπότη του The Late, Late Show, η Περέτ δήλωσε ότι έχει δια βίου μάσηση. Ήταν σπουδάστρια στην κοινωνιολογία, την ψυχολογία και την επιστήμη του εγκλήματος. Ξεκίνησε το μεταπτυχιακό της στην επιστήμη του εγκλήματος πριν καταλήξει στη βιομηχανία ψυχαγωγίας. Τώρα παίζει μια εγκληματολόγο επιστήμονα, τον προηγούμενο στόχο της σταδιοδρομίας της.
Η Perrette άρχισε να εμφανίζεται σε τηλεοπτικές διαφημίσεις για το Expedia.com στα τέλη του 2010. Έκανε την εμφάνισή της ως κριτής για την τέταρτη σεζόν, το επεισόδιο έξι της Drap Race της RuPaul.
Μάχη του ελαιώνα του Κούντουρα

Υπόβαθρο

Μετά την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης το 1204 και την πτώση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στους σταυροφόρους της Δ' Σταυροφορίας, η μάχη του Ελαιώνα του Κούντουρα, αποδείχθηκε κρίσιμη για την τύχη της Πελοποννήσου.
Οι Φράγκοι ιππότες Γοδεφρείδος Α' Βιλλαρδουίνος και Γουλιέλμος Σαμπλίτης, επικεφαλής περίπου εκατό ιπποτών και αρκετών στρατιωτών, αρχικά κατέλαβαν τη Μεθώνη και αφού εξασφάλισαν την υποστήριξη του Ιωάννη Καντακουζηνού, άρχισαν την εκστρατεία για την κατάληψη του Μωριά. Κατέλαβαν τις κύριες πόλεις της Πελοποννήσου βρίσκοντας μικρή αντίσταση.
Οι Έλληνες όμως της Λακωνίας, της Αρκαδίας και της Αργολίδας, κάτω από τη διοίκηση του Μιχαήλ Α' Δούκα, ο οποίος την εποχή εκείνη ήταν κυβερνήτης του Θέματος της Πελοποννήσου και ο Μιχάλης Καντακουζηνός, γιος του Ιωάννη Καντακουζηνού ο οποίος είχε πεθάνει, προσπάθησαν να σταματήσουν τους Φράγκους.

Η μάχη

Σύμφωνα με τις πρωτογενείς πηγές, ο στρατός του Μιχαήλ Α' αριθμούσε 5000 ή 4000 άντρες ενώ αυτός των Φράγκων 500 ή 700. Παρ´όλη τη διαφορά, οι Φράγκοι κέρδισαν τη μάχη. Στη συνέχεια η αντίσταση των Ελλήνων παρέλυσε και όλα τα κάστρα και οι πόλεις της Πελοποννήσου έπεσαν το ένα μετά το άλλο. Τον ίδιο χρόνο, το 1205, ο Γουλιέλμος Σαμπλίτης ίδρυσε το Πριγκιπάτο της Αχαΐας.
Ο Μιχαήλ Α' πήγε στην Ήπειρο όπου και ίδρυσε το Δεσποτάτο της Ηπείρου. Η ακριβής θέση του ελαιώνα του Κούντουρα στη Μεσσηνία δεν είναι γνωστή και η μόνη πληροφορία που υπάρχει είναι η αναφορά του Βιλλαρδουίνου ότι ήταν μιας ημέρας απόσταση από το κάστρο της Κορώνης.
Fosscomm

Δομή

Η εκδήλωση λαμβάνει χώρα κατά τη διάρκεια Σαββατοκύριακου, και περιλαμβάνει παρουσιάσεις από διακεκριμένα μέλη του ελληνικού Ελεύθερου Λογισμικού (όπως το Fedora Project Greece) και Ανοικτού Λογισμικού (Ubuntu-gr, Chania LUG, κλπ), καθώς και εργαστήρια για διάφορα έργα ελεύθερου και ανοιχτού λογισμικού. Η παρακολούθηση του FOSSCOMM είναι δωρεάν και όλα τα έξοδα καλύπτονται από χορηγούς και δωρεές. Το συνέδριο οργανώνεται και λειτουργεί αποκλειστικά από εθελοντές, σύμφωνα με την μη εμπορικού χαρακτήρα, με επίκεντρο τη κοινότητα φύση της εκδήλωσης.
Περικοπή Φλώρινας

Γενικά

Αποτέλεσε ομώνυμη κοινότητα το 1918 και μετονομάσθηκε από Πρεκοπάνα σε Περικοπή [ΦΕΚ 156/8.8.1928]. Στην απογραφή του 2001 ήταν οικισμός του δήμου Αετού Φλώρινας. Με τη εφαρμογή των Καλλικρατικών Δήμων εντάχθηκε στον Δήμο Αμυνταίου και ο πληθυσμός της [νόμιμος και όχι πραγματικός] σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είναι 41 κάτοικοι. Τα τελευταία χρόνια, κάτοικοι του χωριού είναι  4-5 οικογένειες κτηνοτρόφων οι οποίοι διαμένουν στην Περικοπή  τους καλοκαιρινούς μήνες και άλλοι περίπου τόσοι που ανηφορίζουν από την Καστοριά και καλλιεργούν την πατάτα, ενώ τον χειμώνα δεν κατοικείται. Είναι από τα λίγα χωριά στα οποία δεν υπάρχει ακόμα ρεύμα. Τον Δεκαπενταύγουστο το χωριό γιορτάζει καθώς στο χωριό υπάρχει η εκκλησία της Παναγίας και γίνεται το αντάμωμα των πρώην κατοίκων οι οποίοι μένουν ως επί το πλείστον στην Καστοριά. Μέχρι το 1928 ονομαζόταν Π(ε)ρεκοπάνα.

Ιστορία

Ο Κύρος Παρασκευά από την Πρεκοπάνα, γαμπρός του Δημητρίου Ξηφτέρη, εμφανίζεται σε κληρονομική ρύθμιση, την οποία επικυρώνει η Ιερά Μητρόπολη Καστοριάς στις 19 Μαΐου 1726.

Κατά τη διάρκεια των ελληνοβουλγαρικών αναταράξεων (1880-1908)

Στο χωριό, οι διάλεκτοι των Ανατολικών Νοτιοσλαβικών γλωσσών εισάχθηκαν μετά τα μέσα του 19ου αιώνα, γεγονός που το κατέστησαν στόχο των Βουλγαρικών διεκδικήσεων.
«Στις 23 Ιουλίου 1903 ήρθε και ο Τσακαλάρωφ στην Περικοπή και πήγε κατευθείαν στο σπίτι του Ιερέα Χρήστου Βρίτσιου. Κατακρεουργήσας τον ημέτερον Παπαχρήστον και τον αδελφό αυτού...
Εκ Πρεκοπάνας άνω των τριάκοντα οικογενειών ήλθον εις Βελκαμένην ίνα μείνωσιν. Οι κάτοικοι Βελκαμένης φοβούνται ν΄αποδιώξωσιν αυτούς, μη πάθωσί τι υπό των κομιτών, φοβούνται δε και να κρατήσωσιν αυτούς μη πάθωσι τι υπό υπό των στρατιωτών. Τα δε γυναικόπαιδα καταφεύγουν στο Μοναστήρι των Αγίων Αναργύρων.
Στις 29 Αυγούστου ήρθαν οι Τούρκοι και κάψανε όλο το χωριό 150 (από τα 160) σπίτια και σκότωσαν πέντε ανθρώπους.

Νεώτεροι χρόνοι

Κατά τη γερμανική κατοχή στην περιοχή έδρασε ο Άντον Κάλτσεφ επικεφαλής της βουλγαρικής αρχικά και αργότερα της γερμανικής Οχράνα, ο οποίος ενέταξε πολλούς κατοίκους στη βουλγαρική οργάνωση.
Στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, το χωριό ήταν κέντρο των ανταρτών και έγιναν πολλές συγκρούσεις μεταξύ στρατού και ανταρτών. Αυτό είχε σαν συνέπεια, οι κάτοικοι να υποστούν πολλά δεινά και να αποδεκατιστούν. Ήταν κέντρο των καπετάνιων των ανταρτών, Αμύντα, Βαϊνά Τσαβέλα και Γαλάνη. Τον Αύγουστο του 1947, το χωριό καίγεται, από την ελληνικό στρατό, 94 αχυρώνες και 50.000 οκάδες χόρτο, ως κέντρο των ανταρτών.
Μετά από αυτή την ενέργεια, οι κάτοικοι διασκορπίστηκαν στο Αμύνταιο, Φλώρινα, Καστοριά, Ασπρόγεια.
Το 1950, δόθηκαν από το κράτος 9.000 δρχ. κατά οικογένεια για να επιδιορθωθούν τα σπίτια, αλλά παρ' όλα αυτά δεν ξαναχτίστηκε.
Γκουρντ

Πρώτο γκουρντ

Το πρώτο γκουρντ εισήχθη το 1813. Αντικατέστησε τη λίβρα της Αϊτής και ισοδυναμούσε με 8 λίβρες και 5 σου. Τα πρώτα κέρματα ήταν κατασκευασμένα από ασήμι σε αξίες των 6, 12 και 25 centimes. Το 1827 εισήχθησαν κέρματα των 50 και 100 centimes και αυτά ακολουθήθηκαν από νομίσματα του 1 και των 2 centimes το 1828. Το 1846 και 1850 κόπηκαν κέρματα των 6¼ centimes, όπως και τεμάχια των 6 centimes. Το 1863 κόπηκαν από το νομισματοκοπείο του Μπέρμιγχαμ χάλκινα κέρματα σε ονομαστική αξία των 5, 10 και 20 centimes. Επρόκειτο για τα τελευταία κέρματα του πρώτου γκουρντ. Οι κυβερνήσεις της Αϊτής τύπωσαν επίσης χαρτονομίσματα ονομαστικής αξίας των 1, 2, 4, 5, 8, 10, 12, 16, 20, 24, 25, 48 και 100 γκουρντ.

Δεύτερο και τρίτο γκουρντ

Το 1870 το γκουρντ αναπροσάρμοσε την τιμή του σε αναλογία δέκα προς ένα. Μόνο τραπεζογραμμάτια υπήρξαν για το δεύτερο γκουρντ, των 10 και των 25 γκουρντ. Το 1872 έγινε ξανά υποτίμηση του γκουρντ, σε αναλογία 300 προς 1. Τυπώθηκαν στην αρχή μόνο χαρτονομίσματα με το όνομα πιάστρες (piastre), το οποίο χρησιμοποιήθηκε μερικές φορές αντί του γκουρντ, ιδιαίτερα σε χαρτονόμισμα του 1875. Το 1881 το γκουρντ συνδέθηκε με το γαλλικό φράγκο και ένα γκουρντ ήταν ισοδύναμο με 5 φράγκα Γαλλίας. Επίσης, άρχισε πάλι η κοπή κερμάτων.
Η ισοτιμία με το φράγκο δε διατηρήθηκε και το 1912 το γκουρντ συνδέθηκε με το Δολάριο των ΗΠΑ σε αξία του 1 δολαρίου= 5 γκουρντ. Το 1989 έπαψε να ισχύει αυτή η ισοτιμία, σήμερα τα 5 γκουρντ πολλές φορές αναφέρονται ως «αϊτινά δολάρια»- σε πολλά μέρη λέγονται έτσι- εξαιτίας της προηγούμενης σύνδεσης. Ομοίως, τα 5 centimes είναι μια «πένα Αϊτής».
Τα κέρματα της σειράς του 1881 ήταν σε ονομαστική αξία των 1, 2, 10, 20 και 50 centimes καθώς επίσης και του 1 γκουρντ. Τα κέρματα των 5 centimes προστέθηκαν το 1889. Στα μέσα της δεκαετίας του 1890 σταμάτησε η κοπή των κερμάτων του 1 και των 2 centimes, όπως επίσης και του 1 γκουρντ.Το 1908 και μέχρι το 1949, οπότε κόπηκαν ξανά κέρματα των 5 και των 10 centimes, σταμάτησε τελείως η παραγωγή κερμάτων. Τα κέρματα των 20 centimes κυκλοφόρησαν το 1956, των 50 centimes το 1972 και του 1 και των 5 γκουρντ το 1995. Σήμερα κυκλοφορούν, ανάμεσα σε άλλα, κέρματα των 50 σαντίμ, ενός και πέντε γκουρντ.
Το 1875 η Εθνική Τράπεζα της Αϊτής εξέδωσε χαρτονομίσματα σε ονομαστική αξία των 25 centimes, 1 και 5 piastres (ίσα σε αξία με τα γκουρντ). Έπειτα από αυτό, τυπώθηκαν τραπεζογραμμάτια από 10 centimes ως και 5 γκουρντ μέχρι το 1916, οπότε ξεκίνησε η έκδοση χαρτονομισμάτων. Το 1920 τυπώθηκαν χαρτονομίσματα του 1, 2, 5, 10 και 20 γκουρντ με αυτά των 50 και 100 γκουρντ να ακολουθούν το 1925. Στη δεκαετία του ' 70 εισήχθησαν και τραπεζογραμμάτια των 25, 250 και 500 γκουρντ. Το 1979 η Εθνική Τράπεζα σταμάτησε να είναι αρμόδια για την έκδοση των χαρτονομισμάτων και το ρόλο αυτό ανέλαβε η Τράπεζα της Αϊτινής Δημοκρατίας (Banque de la République d'Haïti). Το 2004 κυκλοφόρησαν για πρώτη φορά χαρτονομίσματα των 1000 γκουρντ.
Χαρτονομίσματα που κυκλοφορούν σήμερα είναι αξίας 10, 25, 50, 100, 250, 500 και 1000 γκουρντ. Τα τραπεζογραμμάτια των 1, 2 και των 5 γκουρντ δεν τυπώνονται πλέον και πιθανότατα δεν κυκλοφορούν σήμερα.