google/wiki40b huggingface dataset:
Μπρόκολο

Μορφολογία

Τα χρώματα στις ανθοκεφαλές ποικίλουν από πράσινη, μωβ ή σκούρο πορτοκαλί ανάλογα με το είδος.
Υπάρχουν πολλές ποικιλίες που καλλιεργούνται στις Εύκρατες και ψυχρές περιοχές αφού το μπρόκολο είναι ανθεκτικό στις χαμηλές θερμοκρασίες.
Ο πολλαπλασιασμός του γίνεται με τη σπορά είτε απευθείας στους αγρούς είτε σε σπορεία και στη συνέχεια, αφού βγουν τα φυτάρια, γίνεται η μεταφύτευση.
Το μπρόκολο ευνοείται από την υγρασία και θέλει καλό πότισμα όταν φυτευτεί.
Η συγκομιδή των ανθοκεφαλών γίνεται 60-100 μέρες μετά από το φύτεμα ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες και την ποικιλία.

Χρήση στη μαγειρική

Η γεύση του μπρόκολου είναι κάτι ενδιάμεσο μεταξύ λάχανου και κουνουπιδιού.
Τρώγεται βραστό ως σαλάτα, μαγειρεμένο, ωμό και στο ξύδι (τουρσί).

Καλλιέργεια

Οι Η.Π.Α έχουν τη μεγαλύτερη παραγωγή στον κόσμο και ακολουθούν η Ιταλία, όπου είναι ιδιαίτερα αγαπητό και η Ισπανία.
Στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια αναπτύχθηκε πολύ η καλλιέργεια αφού αυξήθηκε και η ζήτηση.
Παντσανέλλα

Συνταγή

Η αρχική συνταγή περιέχει ψωμί, μπαγιάτικο ψωμί, κρεμμύδι, βασιλικό, καρυκευμένο με λάδι, ξύδι και αλάτι. Στην Umbria και την Τοσκάνη, το ψωμί αφήνεται να μουλιάσει σε νερό και στη συνέχεια το στύβουν μέχρι να καταρρεύσει και να διασπαστεί για να αναμειχθεί με τα άλλα συστατικά * στην Marche οι φέτες μπαγιάτικου ψωμιού είναι υγρές, αλλά δεν συνθλίβονται και τα άλλα συστατικά τοποθετούνται στην κορυφή, όπως θα κάνατε με ένα μπρουσκέτες.
Στο χρόνο έχουν εισαχθεί κάποιες προσθήκες, μερικές από τις οποίες έχουν ήδη αναγνωριστεί ως κανονικές, όπως ακατέργαστες ντομάτες και αγγούρι, τα άλλα περισσότερο σχετίζονται με την έμπνευση του σεφ, όπως ελιές, βραστά αυγά (χρήση ως γαρνιτούρα) και μερικές φορές τόνο.
Η συνταγή έρχεται σε πολλές παραλλαγές με προσθήκες και αντικαταστάσεις διαφόρων ειδών: τα καρότα, το μάραθο, καλαμπόκι, σέλινο, πιπεριές, ζαμπόν, λουκάνικο, σαλάμι, μοτσαρέλα, τυρί, διάφορα είδη, τουρσιά, πίκλες, φασόλια, εκτός από τα μπαχαρικά της επιλογής για τη γεύση, όπως η ρίγανη, ο βασιλικός, το σχοινόπρασο κ.τ.λ.

Εξάπλωση

Στην Τοσκάνη, αυτό το πιάτο είναι ευρέως διαδεδομένο μέχρι τη Λούκκα, το Βιαρέτζιο και τη Bagni di Lucca, ενώ στη Lunigiana, τη Versilia και τη Garfagnana, όπως ανακάλυψαν οι ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας, οι οποίοι ζωγράφισαν τον Atlas Λεξιλογικές της Τοσκάνης, είναι ένα πιάτο παραδοσιακό, το τυπικό των "παραθεριστών". Ξεκινώντας από Camaiore και Pescaglia, "πανζανέλα" σημαίνει ζύμη ψωμιού τηγανισμένη σε καυτό λάδι, το ισοδύναμο του sgabeo. Από γαστρονομική άποψη, οι περιοχές αυτές, στην πραγματικότητα, είναι πολύ παρόμοιες με τη Λιγουρία παρά με τη Τοσκάνη.
Το πιάτο είναι πολύ νωπό, σύμφωνα με ορισμένους, είναι καλό να το αποθηκεύσετε λίγα λεπτά στο ψυγείο πριν το σερβίρισμα, στην ίδια θερμοκρασία όπου είναι τοποθετημένα τα φρέσκα λαχανικά.
Καταναλώνονται κατά προτίμηση το καλοκαίρι, επειδή είναι η περίοδος στην οποία βρίσκονται με ευκολία τα λαχανικά από τα οποία αποτελείται, είναι ένα καλό και μοναδικό πιάτο.
Ροδόλφος Β΄ της Σαξονίας-Βίττενμπερκ

Βιογραφία

Ήταν ο τρίτος γιος του Ροδόλφου Α΄ δούκα της Σαξονίας-Βίττενμπερκ και της Γιούττα/Μπιργκίττα των Ασκάνια, κόρη του Όθωνα Ε΄ μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Ζάλτσβεντελ.
Το 1370 απεβίωσε στο Βίττενμπερκ και τάφηκε στο ναό του κάστρου του Βίττενμπερκ. Δεν είχε άρρενες απογόνους και τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Βεγκέσλαος Α΄.
Ανδρέας Αγγελίδης

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Ανδρέας Αγγελίδης γεννήθηκε στη Λάρνακα στις 12 Δεκεμβρίου 1946. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε νομικά, πολιτικές επιστήμες και κοινωνικές επιστήμες στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Είναι δικηγόρος.
Ήταν νυμφευμένος με τη Μαρία Δημητρίου (1977-2016). Έχει ένα υιό και μία κόρη.

Πολιτική διαδρομή

Το 1989 έγινε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του 1989. Από τον Οκτώβριο του 2000 έως τον Μάρτιο του 2003 διετέλεσε γενικός γραμματέας τους ΔΗΚΟ. Διετέλεσε πρόεδρος του Σωματείου Νέων Επιστημόνων και μέλος του Παγκύπριου Δικηγορικού Συλλόγου. Ακόμη, διετέλεσε αντιπρόεδρος του Συνδέσμου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στην Κύπρο.
Συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές του 2001 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με το ΔΗΚΟ αλλά δεν εκλέχτηκε. Ωστόσο, λόγω της εκλογής του βουλευτή του ΔΗΚΟ στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας Τάσσου Παπαδόπουλου στην Προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας στις προεδρικές εκλογές του 2003, τη θέση του στη βουλή πήρε στις 6 Μαρτίου 2003 ο Ανδρέας Αγγελίδης ως ο επόμενος επιλαχών. Επανεκλέχθηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2006. Δεν διεκδίκησε επανεκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 2011.
Ως βουλευτής διετέλεσε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΔΗΚΟ, μέλος της Επιτροπής Επιλογής, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για την Εγκληματικότητα και την Καταπολέμηση των Ναρκωτικών και Εξαρτησιογόνων Ουσιών, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εξωτερικών, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Θεσμών, Αξιών και Επιτρόπου Διοικήσεως, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Νομικών και αναπληρωματικό μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για το Πόθεν Έσχες.
Το 2013 αποχώρησε από το ΔΗΚΟ και εντάχθηκε στη Συμμαχία Πολιτών.

Διακρίσεις

Το 2008 τιμήθηκε ως  Επίτιμος Δημότης της Κερύνειας από τον Δήμο Κερύνειας.
Αριστείδης Μπαλτάς

Ακαδημαϊκή σταδιοδρομία

Ο Αριστείδης Μπαλτάς είναι πτυχιούχος του Τμήματος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Είναι, επίσης, κάτοχος μεταπτυχιακού από το Πανεπιστήμιο του Παρισιού. Στο ίδιο πανεπιστήμιο εκπόνησε τη διδακτορική του διατριβή στη Θεωρητική Φυσική. Ήταν αναπληρωτής καθηγητής στο τμήμα Εφαρμοσμένων Μαθηματικών και Φυσικών Επιστημών του ΕΜΠ.
Διδάσκει το μεταπτυχιακό διατμηματικό μάθημα (ΕΜΠ, ΕΚΠΑ, Πάντειο) «Επιστήμες και Φιλοσοφία στον 20ο αιώνα».
Είναι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ινστιτούτου Νίκος Πουλαντζάς και παλαιότερα ήταν πρόεδρός του.

Πολιτική σταδιοδρομία

Τον Ιανουάριο του 2015 ανέλαβε καθήκοντα υπουργού Πολιτισμού, Παιδείας και Θρησκευμάτων, στην κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα μέχρι την παραίτησή του τον Αύγουστο του ίδιου έτους. 
Τον Σεπτέμβριο του 2015 εξελέγη βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στην περιφέρεια Αττικής. Στις 23 Σεπτεμβρίου 2015 ανέλαβε υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού στην κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα μέχρι τον ανασχηματισμό της 5ης Νοεμβρίου του 2016.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2019 ήταν υποψήφιος με τον ΣΥΡΙΖΑ στην εκλογική περιφέρεια Β' Δυτικής Αττικής, ωστόσο δεν εξελέγη.
Φράγκα Αχαΐας

Ιστορικά στοιχεία

Παλαιότερα, μετά την Επανάσταση του 1821, κάτοικοι προερχόμενοι από το ορεινό Φράγκα δημιούργησαν το σύγχρονο χωριό της Φράγκας στα πεδινά της Δυτικής Αχαΐας. Με τη δημιουργία του πεδινού Φράγκα οι κάτοικοι συνέχιζαν για αρκετό χρονικό διάστημα να μετακινούνται εποχιακά από τα πεδινό χωριό στο ορεινό και τανάπαλιν, όπως μπορεί να διαπιστωθεί λ.χ. στη μεγάλη δημογραφική απόκλιση του πεδινού χωριού μεταξύ των εθνικών απογραφών του 1889, 1896 και 1907. Οι αρχικοί κάτοικοι του πεδινού Φράγκα, όπως προφανώς και του ορεινού, μιλούσαν τα αρβανίτικα. Για αντιδιαστολή με το ορεινό χωριό, οι κάτοικοι αποκαλούσαν αρχικά το πεδινό χωριό ως «Κάτω Φράγκα», ονομασία που προϊόντος του χρόνου τελικά εγκαταλείφθηκε.
Αφροδίτη του Ντόλνι Βιεστόνιτσε

Η Αφροδίτη του Ντόλνι Βιεστόνιτσε (τσεχικά: Věstonická venuše‎) είναι ειδώλιο της Αφροδίτης. Συγκεκριμένα, το ειδώλιο είναι κεραμικό αγαλματίδιο και αναπαριστά μια γυμνή γυναικεία φιγούρα. Το αγαλματίδιο χρονολογείται κάπου ανάμεσα στο 29.000-25.000 π.Χ. (Γκραβεττιανή βιομηχανία). Το αγαλματίδιο βρέθηκε στο Παλαιολιθικό χώρο Ντόλνι Βιεστόνιτσε, στην λεκάνη της Μοραβίας νότια του Μπρνο, στη βάση του όρους Ντέβιν της Τσεχίας. Στα περίχωρα του Μπρνο έχει βρεθεί το αρχαιότερο κεραμικό κατασκεύασμα στον κόσμο.

Περιγραφή

Το αγαλματίδιο έχει ύψος 111 χιλιοστών και πλάτος 43 χιλιοστών. Ο πηλός του είναι ψημένος σε σχετικά χαμηλή θερμοκρασία (500 °C - 800 °C). Το αγαλματίδιο ακολουθεί τη γενική μορφολογία των άλλων ειδωλίων της Αφροδίτης, έχοντας εξαιρετικά μεγάλο στήθος, κοιλιά και γοφούς. Πιθανώς αυτό συμβολίζει τη γονιμότητα, ενώ έχει σχετικά μικρό κεφάλι και μια μικρή λεπτομέρεια στο σώμα. 
Ο παλαιολιθικός οικισμός του Ντόλνι Βιεστόνιτσε στη Μοραβία (όταν ξεκίνησε η ανασκαφή, το χωριό ήταν μέρος της Τσεχοσλοβακίας) βρίσκεται υπό συστηματική αρχαιολογική έρευνα από το 1924. Οι πρώτες ανασκαφές ξεκίνησαν από τον Κάρελ Αμπσoλόν. Εκτός από το ειδώλιο της Αφροδίτης, έχουν βρεθεί φιγούρες ζώων όπως αρκούδες, λιοντάρια, μαμούθ, άλογα, αλεπούδες, ρινόκεροι και κουκουβάγιες. 
Το ειδώλιο βρέθηκε στις 13 Ιουλίου 1925. Το αγαλματίδιο ήταν κάποτε έκθεμα στο Μοραβικό Μουσείο στο Μπρνο. Σήμερα βρίσκεται υπό προστασία, ωστόσο μερικές φορές μεταφέρεται σε προσωρινές εκθέσεις. Το άγαλμα εκτέθηκε στο Εθνικό Μουσείο στην Πράγα από τις 11 Οκτωβρίου 2006 μέχρι τις 2 Σεπτεμβρίου 2007, ως μέρος της έκθεσης Lovci mamutů (Κυνηγοί των Μαμούθ). Το άγαλμα επέστρεψε στο Μοραβικό Μουσείο του Μπρνο για τις ανάγκες της εκθέσεως "Προϊστορική Τέχνη στην Κεντρική Ευρώπη". Γύρω στον Ιούνιο του 2009, επέστρεψε στην αποθήκη. Ανά τακτά διαστήματα, επιστήμονες ελέγχουν το αγαλματίδιο. Το 2004, μια τομογραφία στο άγαλμα ανακάλυψε δακτυλικό αποτύπωμα ενός παιδιού ηλικίας 7 και 15 ετών.
Ζουπανία Πόζεγκα

Η Ζουπανία Πόζεγκα (κροατικά: Požeška županija, ουγγρικά: Pozsega vármegye) ήταν διοικητική διαίρεση του Βασιλείου της Σλαβονίας του Βασιλείου της Κροατίας και Σλαβονίας, επαρχιών του Βασιλείου της Ουγγαρίας και της Αυστροουγγαρίας. Από το 1918 έως το 1924 αποτέλεσε διοικητική περιοχή του Βασίλειου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων. Η πρωτεύουσα της περιοχής ήταν η Πόζεγκα, σύμφωνα με την απογραφή του 1910 είχε 265.272 κατοίκους κι έκταση 4.933 τετραγωνικά χλμ.

Ιστορία

Η διοικητική περιοχή της Πόζεγκα δημιουργήθηκε πρώτη φορά το 1210 σαν κομιτάτο της Πόζεγκα. Κατά το Μεσαίωνα επεκτάθηκε στην κοιλάδα της Πόσεγκα και την Ποσάβινα. Κατά τη διάρκεια του 13ου αιώνα η κομητεία θεωρήθηκε ιδιοκτησία της ουγγρικής βασίλισσας. Από το τέλος του 14ου αιώνα το έδαφος της κομητείας είναι εκτεθειμένο σε επιδρομές από τα οθωμανικά στρατεύματα, με αποκορύφωμα την οθωμανική κατάκτηση της κομητείας το 1537.
Απελευθερώθηκε από τους Οθωμανούς το 1699 αλλά δεν δημιουργήθηκε ξανά η κομιτεία αλλά πέρασε υπό στρατιωτική διοίκηση. Με την δημιουργία του βασιλείου της Σλαβονίας αποτέλεσε τμήμα της μετά το 1732 και χωρίστηκε διοικητικά σε τέσσερις περιοχές: Βιτροβίτιτσα, Πόζεγκα, Βάλποβο και Όσιγιεκ με δύο πόλεις: Πόζεγκα και Όσιγιεκ. Σαν διοικητική ενιαία διαίρεση επίσημα αποκαταστάθηκε το 1745.
Το 1918 με την διάλυση της Αυστροουγγαρίας έγινε διοικητική διαίρεση του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων έως το 1924.
Ιρούν

Ιστορία

Η αρχαιολογική σκαπάνη έχει φέρει στο φως ρωμαϊκά ερείπια που φαίνεται να επιβεβαιώνουν ότι το Ιρούν χτίστηκε στην ίδια τοποθεσία με τη ρωμαϊκή πόλη Οιασσώ, αναφορές της οποίας εντοπίζονται στον Πλίνιο, τον Κλαύδιο Πτολεμαίο και τον Στράβωνα. Λειτούργησε ως συνοριακό πέρασμα μεταξύ της Εντεύθεν Ιβηρίας και της Ακουιτανίας (την διέσχιζαν δύο ρωμαϊκές οδοί στον κανταβρικό άξονα από το Βριγάντιον στα Βουρδίγαλα και στον ιβηρικό άξονα από τον Ατλαντικό ως την Ταρραγόνα μέσω του Έβρου) και ως κύριος λιμένας μεταφορών και εξαγωγής μεταλλευμάτων από τα γειτονικά ορυχεία του Αρδιτούρι, σε σταθερή λειτουργία από την αρχαιότητα μέχρι το 1984. Στη μεσαιωνική περίοδο χρησιμοποιήθηκε από το βασίλειο της Ναβάρας ως το κύριο σημείο επαφής της με το θαλάσσιο εμπόριο, λειτουργία που συνεχίστηκε και υπό την κυριαρχία της Καστίλης από το 1200 κι έπειτα. Κατά τη σύγχρονη εποχή εντάθηκε ο ρόλος του ως συνοριακό πέρασμα· στα όριά του βρίσκεται η νήσος των Φασιανών όπου υπογράφηκαν διάφορες συνθήκες μεταξύ των στεμμάτων της Ισπανίας και της Γαλλίας. Η πόλη καταστράφηκε σχεδόν ολοκληρωτικά κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου όταν και αποτέλεσε κύριο στόχο των εθνικιστικών στρατευμάτων στον αγώνα τους να αποκόψουν την Ισπανική Δημοκρατία από την επαφή της με τη Γαλλία.
Ζιλμπέρ ντυ Μοτιέ ντε Λα Φαγιέτ

Η ζωή του

Ο Λαφαγιέτ γεννήθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου του 1757 στο κάστρο του Σαβανιάκ, στην ενορία του Σαιν-Ζωρζ-ντ'Ωράκ (επαρχία της Ωβέρνης, σημερινό Σαβανιάκ-Λαφαγιέτ της Ωτ-Λουάρ).
Ήταν πλούσιος και με ξακουστό αρχαίο αριστοκρατικό όνομα. Αγωνίστηκε υπέρ της Αμερικανικής Ανεξαρτησίας καθώς ταξίδεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής με σκοπό να μεταφέρει Γάλλους στρατιώτες και χρήματα κατά την διάρκεια της Αμερικανικής επανάστασης. Στις 7 Δεκεμβρίου του 1776, σε ηλικία 19 ετών, κατετάγη στον στρατό του Τζορτζ Ουάσινγκτον με το βαθμό του υποστράτηγου. Το αμερικανικό όραμα είχε γίνει και δικό του. Η φιλία του Λαφαγιέτ με τον Ουάσινγκτον είναι παροιμιώδης. Αργότερα, ο Λαφαγιέτ αποτέλεσε το πρώτο ξένο μέλος της Αμερικανικής Φιλοσοφικής Εταιρείας. Αναφέρεται επίσης ότι είχε μυηθεί στον ελευθεροτεκτονισμό. Ο Λαφαγιέτ έγινε επίσης τιμώμενος Ταξιάρχης του Ανωτάτου Συμβουλίου της Νέας Υόρκης. 
Στις 14 Ιουλίου του 1789, ο δημοφιλής στους φτωχούς μαρκήσιος Λαφαγιέτ, ο φλογερός δημοσιογράφος Καμίγ Ντεμουλέν και βέβαια οι επαναστάτες Μαξιμιλιανός Ροβεσπιέρος, Λουί Αντουάν Λεόν ντε Σαιν Ζυστ, Ζαν Πολ Μαρά και Ζωρζ Ζακ Νταντόν, είδαν τον λαό του Παρισιού να πρωταγωνιστεί στην άλωση της Βαστίλης, γεγονός που σηματοδότησε την έναρξη της Γαλλικής Επανάστασης. Θεωρείται ότι ο μαρκήσιος Λαφαγιέτ ήταν υπεύθυνος για την καθιέρωση της κόκκινης, λευκής και μπλε κονκάρδας που σύντομα έγινε υποχρεωτική για τους Γάλλους επαναστάτες του 1789. 
Ο μαρκήσιος ντε Λαφαγιέτ έπαιξε σημαντικό ρόλο στη σύνταξη των 17 άρθρων της πρώτης Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη που ψηφίστηκε από τη Συντακτική Εθνοσυνέλευση στις 26 Αυγούστου του 1789. Άλλωστε ήταν φίλος του Ουάσιγκτον και κυρίως του Τόμας Τζέφερσον, ο οποίος κατά σύμπτωση συνέπεσε να υπηρετεί ως πρεσβευτής των Η.Π.Α. στο Παρίσι όταν έπεφτε η Βαστίλη. 
O Ζαν Πολ Μαρά κατήγγειλε με επιμονή μέσα από την εφημερίδα του, τις αλλεπάλληλες ραδιουργίες των αριστοκρατών και των υπόλοιπων «εχθρών της Επανάστασης», όπου ενέτασσε και τον μαρκήσιο Λαφαγιέτ εναντίον του οποίου άσκησε μια λυσσαλέα πολεμική. Το 1790, υπό την αρχηγία του Λαφαγιέτ, ενοποιήθηκε η Εθνική Φρουρά της Γαλλίας.
"Général, c'est pour la même cause que nous combattons". Στην επιστολή προς τον Λαφαγιέτ, με την οποία προλογίζει το 1826 την παρισινή συλλογή του, ο Ανδρέας Κάλβος δείχνει να απευθύνεται σε σύντροφο και συναγωνιστή. 
Κατά τη διάρκεια της επανάστασης τον Ιούλιο του 1830 στη Γαλλία, ο Αδαμάντιος Κοραής άφησε να εννοηθεί ότι ο μαρκήσιος ντε Λαφαγιέτ είχε κληθεί να αναλάβει την προεδρία της Ελλάδας.
Ο Λαφαγιέτ πέθανε στις 20 Μαΐου του 1834 στο Παρίσι.
Ο χαρακτήρας του Λαφαγιέτ περιλαμβάνεται στο ραπ μιούζικαλ Hamilton που έκανε πρεμιέρα το 2015.
Θόδωρος Ζάκκας

Βιογραφικό

Ο Θόδωρος Ζάκκας γεννήθηκε στις 11-12-1965 στο Βέλγιο. Ως ποδοσφαιριστής αγωνιζόταν στην επίθεση συνήθως ως δεξί εξτρέμ. Έπαιξε στην ομάδα του Πανιώνιου στα τέλη της δεκαετίας του '80 και στις αρχές της δεκαετίας του '90. Διακρινόταν για την ταχύτητά του και την ντρίμπλα του.
Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στις ακαδημίες της ΡΣΚ Άντερλεχτ, στην οποία υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο. Στη συνέχεια αγωνίστηκε ως δανεικός στην Άαλστ ως το καλοκαίρι του 1988, που ήρθε στον Πανιώνιο.
Στην ομάδα της Νέας Σμύρνης έμεινε τρεις σεζόν. Ήταν μέλος της ομάδας του Πανιωνίου που έφτασε ως τον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος το 1989. Αφού απέκλεισε τον ΠΑΟΚ με 0-2, 3-0 και την Λάρισα με 2-0, 0-0, στον τελικό ηττήθηκε από τον ΠΑΟ με 3-1. Ο Ζάκκας σημείωσε το μοναδικό γκολ του Πανιωνίου στο 36΄, ισοφαρίζοντας προσωρινά τον αγώνα.
Το 1991 επέστρεψε στο Βέλγιο, όπου αγωνίστηκε μερικές σεζόν. Στη συνέχεια επέστρεψε στο ελληνικό πρωτάθλημα κι έπαιξε στις ομάδες της Καλαμάτας και της Χαλκίδας.
Σήμερα ζει στο Βέλγιο, όπου εργάζεται ως ανιχνευτής ταλέντων (σκάουτερ).

Στην Εθνική

Ο Θόδωρος Ζάκκας υπήρξε τρεις φορές διεθνής με την εθνική ομάδα, το 1989-90. Αγωνίστηκε για πρώτη φορά ήταν στις 25/10/1989 στον εκτός έδρας ισόπαλο 1-1 αγώνα με την Ουγγαρία, όταν μπήκε ως αλλαγή στο 46΄. Για τελευταία φορά αγωνίστηκε με την εθνική στις 28/3/1990 στον εντός έδρας φιλικό αγώνα με το Ισραήλ (σκορ 2-1), όταν  μπήκε ως αλλαγή στο 60΄.
Η άπιστη (ταινία 1946)

Πλοκή

Μετά τη λήξη του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου, η ουγγρικής καταγωγής καθηγήτρια μουσικής Κριστίν Ράτκλιφ (Μπέτι Ντέιβις), εγκαθίσταται στην Αμερική πιστεύοντας ότι ο μεγάλος της έρωτας Κάρελ Νόβακ (Πολ Χένριντ) είναι νεκρός. Χρόνια αργότερα τον συναντά τυχαία σε ένα κοντσέρτο και οι δυο τους ξανασμίγουν. Η Κριστίν που έχει φτιάξει τη ζωή της στην Αμερική και είναι οικονομικά ευκατάστατη προσπαθεί να τον βοηθήσει να ορθοποδήσει και τον συστήνει στο μέντορά της τον περίφημο συνθέτη Χολίνιους (Κλοντ Ρέινς). Ο Χολίνιους που υπήρξε εραστής της Κριστίν, κάτι που η Κριστίν κρατάει κρυφό από τον Κάρελ, προτίθεται να προσλάβει τον Κάρελ ως σολίστα στο επόμενό του κοντσέρτο με απώτερο σκοπό την εκδίκηση. Όταν ο Κάρελ και η Κριστίν παντρεύονται ο Χολίνιους εκβιάζει την Κριστίν λέγοντάς της ότι θα αποκαλύψει την παλιά τους σχέση στον Κάρελ και η σύγκρουση μεταξύ των δυο πρώην εραστών έχει τραγικές συνέπειες.

Πληροφορίες παραγωγής

Η ταινία είναι βασισμένη σε θεατρική παράσταση του Λουί Βερνέι με τίτλο Monsieur Lamberthier, η οποία ανέβηκε για πρώτη φορά στο Παρίσι το 1927. Την επόμενη χρονιά η παράσταση ανέβηκε στο Μπρόντγουέι με τίτλο Jealousy και πρωταγωνιστές τη Φέι Μπέιντερ και τον Τζον Χάλιντεϊ. Ενώ το 1929 ακολούθησε και η πρώτη κινηματογραφική μεταφορά με τους Τζιν Ιγκλς και Φρέντρικ Μαρτς. Το ενδιαφέρον του κοινού για την παράσταση ανανεώθηκε 17 χρόνια αργότερα όταν το 1946 η παράσταση ανέβηκε στο Μπρόντγουεϊ με τίτλο Obsession και πρωταγωνιστές την Εουτζινί Λεοντόβιτς και τον Μπάζιλ Ράθμποουν. Την ίδια χρονιά η εταιρία παραγωγής Warner Bros. αγόρασε τα δικαιώματα του θεατρικού, έχοντας σκοπό την κινηματογραφική του μεταφορά με πρωταγωνιστές τη Μπάρμπαρα Στάνγουικ και τον Πολ Χένριντ. Ο ρόλος της Κριστίν πήγε τελικά στη Μπέτι Ντέιβις που ήταν εμπορικότερη ηθοποιός του στούντιο την εποχή εκείνη. Η ταινία επανένωσε τη Ντέιβις με τους ηθοποιούς Κλοντ Ρέινς και Πολ Χένριντ, καθώς και με το σκηνοθέτη Έρβιν Ρέιπερ με τους οποίους είχε γυρίσει το άκρως επιτυχημένο Το ξέσπασμα μιας ψυχής (Now Voyager) το 1942. Το κόστος της παραγωγής ήταν υψηλό και παρά το γεγονός ότι η ταινία έλαβε θετικές κριτικές δεν είχε ιδιαίτερη απήχηση στο κοινό. Ήταν η πρώτη ταινία της Ντέιβις που έχασε χρήματα για τη Warner Bros., ακολούθησε μια σειρά μέτριων ή αποτυχημένων φιλμ μέχρι και την ταινία του 1949 Το μυστικό του δάσους (Beyond The Forest) που την ανάγκασε να εγκαταλείψει την εταιρία.
Η μουσική για το Κοντσέρτο για τσέλο του Χολίνιους έγινε από το συνθέτη Έριχ Βόλφγκανγκ Κόρνγκολντ. Τα χέρια του Χένριντ στη σκηνή που παίζει πιάνο ντουμπλαρίστηκαν από δυο βιολοντσελίστες.
2082 Γκάλαχαντ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Γκάλαχαντ είναι άγνωστα.
Γιούζνο-Σαχαλίνσκ

Ιστορία

Το Γιούζνο-Σαχαλίνσκ ξεκίνησε ως ένας μικρός ρωσικός οικισμός με το όνομα Βλαντίμιροβκα, που ιδρύθηκε από καταδίκους το 1882. Η συνθήκη του Πόρτσμουθ το 1905, η οποία έφερε τέλος στο Ρωσοϊαπωνικό πόλεμο του 1904-1905, απένειμε το νότιο μισό της νήσου Σαχαλίνης στην Ιαπωνία. Η Βλαντίμιροβκα μετονομάστηκε σε Τογιοχάρα (δηλαδή «πλούσια πεδιάδα») και ήταν η νομαρχιακή πρωτεύουσα του Ιαπωνικού Νομού Καραφούτο.
Μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το ιαπωνικό τμήμα της νήσου Σαχαλίνης καταλήφθηκε από σοβιετικά στρατεύματα. Η κυριότητα της πόλης μεταφέρθηκε στη Σοβιετική Ένωση και μετονομάστηκε σε Γιούζνο-Σαχαλίνσκ («Νότια Σαχαλίνη»). Το καθεστώς της πόλης δόθηκε σε αυτήν το 1946.
Β΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1978-79

Νότιος όμιλος

* Ο Α.Ο. Χαλκίδας υποβιβάστηκε για εξωαγωνιστικούς λόγους
 (απόπειρα δωροδοκίας προς ποδοσφαιριστές του Ηρόδοτου).
INDUCKS

Το INDUCKS ή Inducks (αγγλ.: International Network of Disney Universe Comic Knowers and Sources), είναι ιστοσελίδα με βάση δεδομένων όλων των έντυπων κόμικς της Ντίσνεϋ. Αποτελεί διεθνές πρότζεκτ που περιλαμβάνει περισσότερες από 147.000 ιστορίες και 133.000 πλήρως αρχειοθετημένες εκδόσεις που προέρχονται από 70 χώρες. Σχετίζεται με το αρχείο OUTDUCKS, το οποίο περιλαμβάνει κυρίως σκαναρισμένα εξώφυλλα των διαφόρων εκδόσεων.
Η σελίδα είναι διαθέσιμη σε 14 γλώσσες, μεταξύ των οποίων και τα ελληνικά. Το ελληνικό τμήμα της περιλαμβάνει έναν πλήρη κατάλογο 165 τίτλων περιοδικών και περισσότερων από 6.400 τευχών.
Αύγουστος Β΄ του Βολφενμπύτελ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Ντάνενμπεργκ και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ερρίκου Ζ΄ πρίγκιπα του Ντάνενμπεργκ και της Ούρσουλας, κόρης του Φραγκίσκου Α΄ δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουρκ. Το 1634 απεβίωσε ο 6ος εξάδελφός του Φρειδερίκος-Ούλριχ πρίγκιπας του Βολφενμπύτελ, τελευταίος άρρην απόγονος πρεσβύτερου κλάδου των Γουέλφων. Το επόμενο έτος συμφώνησε με τον εξάδελφό του Αύγουστο Α΄ τον πρεσβύτερο, πρίγκιπα του Λύνεμπουργκ, να λάβει το Βολφενμπύτελ. Στις περίπλοκες διαπραγματεύσεις με τα μέλη του Οίκου των Γουέλφων είχε παρέμβει ο Φερδινάνδος Β΄ των Αψβούργων βασιλιάς της Γερμανίας.
Λόγω του Τριακονταετούς πολέμου δεν μπόρεσε να μεταβεί στο πριγκιπάτο του παρά μόνο το 1644. Έκανε κυβερνητικές μεταρρυθμίσεις και ίδρυσε τη Bibliotheca Augusta ducalis, μια μεγάλη βιβλιοθήκη που σήμερα στο Βολφενμπύτελ είναι γνωστή ως Herzog August Bibliothek (HAB). Έγραψε το 1616 το βιβλίο Το σκάκι ή το παιχνίδι του βασιλιά και το 1624 το βιβλίο Στενογραφία και κρυπτογραφία, όλα με το ψευδώνυμο Gustavus Selenus. Το Gustavus είναι αναγραμματισμός του Avgustus και το Selenus είναι από τη Σελήνη, την αρχαία θεά. Το τελευταίο βιβλίο του βασίζεται σε έργα του Γιοχάνες Τριθέμιους (1462-1516).
Απεβίωσε το 1666 στο Βολφενμπύτελ και τον διαδέχθηκε ο πρώτος γιος του Ροδόλφος-Αύγουστος, που όμως απεβίωσε το 1704, οπότε τον διαδέχθηκε ο δεύτερος γιος Αντώνιος-Ούλριχ. Για τον τρίτο γιο δημιουργήθηκε το πριγκιπάτο του Μπέβερν.
Παναΐτ Ιστράτι

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Βράιλα και ήταν γιος της πλύστρας Ζωίτσας Ιστράτι (Joiţa Istrate) και ενός Έλληνα παράνομου καπνεμπόρου, του Γεώργιου Βαλσαμή που ποτέ δε γνώρισε από το χωριό Φαρακλάτα Κεφαλονιάς.
Ολοκλήρωσε με δυσκολίες την πρωτοβάθμια εκπαίδευση στο Μπαλντοβινέστι. Έκανε διάφορες δουλειές για να ζήσει και παράλληλα ήταν πολυγραφότατος. Στην αρχή έγραφε άρθρα σε σοσιαλιστικά περιοδικά. Αργότερα έγραψε πολλά βιβλία.
Έκανε δύο απανωτούς αποτυχημένους γάμους. Υπήρξε φίλος του Καζαντζάκη και του Ρομέν Ρολάν, ο οποίος προλόγισε και το έργο του «Κυρά Κυραλίνα» και τον χαρακτήρισε «ο Μαξίμ Γκόρκι των Βαλκανίων». Ο Ιστράτι προσβλήθηκε από φυματίωση και πέθανε σε σανατόριο στο Βουκουρέστι, αφού προηγουμένως επιχείρησε να αυτοκτονήσει. Αρχικά, ήταν ενταγμένος στον κομμουνιστικό πολιτικό χώρο, όμως τη δεκαετία του τριάντα έγραφε σε ακροδεξιά έντυπα και είχε πολιτικές σχέσεις με την οργάνωση 'Σταυροφορία για τον Ρουμανισμό' που προέκυψε από διάσπαση της Φασιστικής Σιδηράς Φρουράς.
Γάιδαρος της Καταλονίας

Ο Γάιδαρος της Καταλονίας  (στα καταλανικά: Ase Català ή Ruc Català, στα ισπανικά : Asno Catalán) είναι φυλή οικόσιτων γαϊδάρων, που ζει κυρίως στην Καταλονία αλλά και στην ιστορική περιοχή Roussillon, στην νότια Γαλλία. Τα τελευταία χρόνια έχει υιοθετηθεί από Καταλανούς εθνικιστές ως σύμβολο του Καταλανικού εθνικισμού.
Κατάγεται από την περιοχή της λεκάνης απορροής των ποταμών Cardener, Σέγρε και Τερ στη βόρεια Ισπανία. Έχει υποστηριχθεί η άποψη ότι είναι συγγενής με το Γάιδαρο της Μαγιόρκα και του Zamorano-Leonés. Χρησιμοποιήθηκε για τη βελτίωση άλλων φυλών σε διάφορα μέρη του κόσμου μεταξύ των οποίων η Γαλλία και η Βόρεια Αμερική.  Συνήθως ζυγίζει 350 με 450 κ.
Ο αριθμός των Γαϊδάρων της Καταλονίας μειώθηκε στη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου αλλά άρχισε να αυξάνεται και πάλι την επόμενη δεκαετία. Τις δεκαετίες του ‘60 και του ’70 η αστυφιλία και η εκβιομηχάνιση της γεωργίας οδήγησε σε νέα μείωση του πληθυσμού του. Στα τέλη του 2013 υπήρχαν σε όλη την Ισπανία 851 γάιδαροι αυτού του είδους και το Υπουργείο Γεωργίας της Ισπανίας το ενέταξε στη λίστα με τα ζώα που κινδυνεύουν με εξαφάνιση.