google/wiki40b huggingface dataset:
Πανελλήνιο πρωτάθλημα πετοσφαίρισης ανδρών 1928

Το πανελλήνιο πρωτάθλημα ανδρών 1928 στην πετοσφαίριση ήταν το πρώτο επίσημο που πραγματοποιήθηκε με διοργανωτή τον ΣΕΓΑΣ, στον οποίο ανήκε τότε το άθλημα. Διεξήχθη από τις 20 ως τις 22 Απριλίου 1928 στο Παναθηναϊκό Στάδιο, κατά τη διάρκεια των Πανελληνίων Αθλητικών Αγώνων του ΣΕΓΑΣ, στους οποίους περιλαμβάνονταν επίσης τα πανελλήνια πρωταθλήματα στίβου, μπάσκετ, πάλης, άρσης βαρών και επιδείξεις γυμναστικής. Από το 1925 διεξάγονταν αθηναϊκά πρωταθλήματα ανδρών και από το 1926 γυναικών με διοργανωτή τον Πανιώνιο Γ.Σ., στα οποία μετείχαν μόνο ομάδες του κέντρου. Πρώτος πρωταθλητής Ελλάδος αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος Γ.Σ.

Διοργάνωση - αγώνες

Οι ομάδες έπειτα από κλήρωση αγωνίστηκαν σε αγώνες νοκ-άουτ ως τον τελικό. Είναι γνωστά τα ακόλουθα αποτέλεσματα:
Άγιος Λουδοβίκος της Τουλούζης

Βιογραφία

Όταν ο πατέρας του ήταν αιχμάλωτος στην Ιταλία στην διάρκεια του πολέμου του με τον βασιλιά Πέτρο Γ΄ της Αραγωνίας, που ακολούθησε τον Σικελικό Εσπερινό, εξαγόρασε την ελευθερία του δίνοντας σαν ομήρους τρεις από τους γιους του. Τα παιδιά πήγαν στην Βαρκελώνη και μορφώθηκαν κάτω από τις φροντίδες Φραγκισκανών μοναχών για επτά χρόνια. Έτσι, παρά την αιχμαλωσία, ο Λουδοβίκος έγινε αρχιεπίσκοπος της Λυών και με τον θάνατο του μεγαλύτερου αδελφού του Καρόλου Μαρτέλου, αυτός έγινε ο κληρονόμος του πατέρα του στα βασιλικά δικαιώματα. Όταν τον ίδιο χρόνο ελευθερώθηκε, πήγε στην Ρώμη και ανακοίνωσε ότι δίνει όλα τα κληρονομικά δικαιώματα στον επόμενο αδελφό του Ροβέρτο, ενώ ο ίδιος θα περιβληθεί με το ένδυμα του Φραγκισκανού μοναχού, και θα αφοσιωθεί σε όλη του την ζωή με την φιλανθρωπική δράση, όπως αρμόζει σε έναν μοναχό.
Στέφθηκε (1297) επίσκοπος της Τουλούζης, περιοχή όπου ο θείος του Αλφόνσος υπήρξε κόμης, αλλά είχε αποβιώσει το 1271 χωρίς διάδοχο. Η περιοχή αυτή μεταξύ Προβηγκίας και Ακουιτανίας ήταν πάντα μέσα στα Ανδεγαυικά ενδιαφέροντα. Ο Λουδοβίκος κέρδισε γρήγορα πολύ καλή φήμη για την βοήθεια που προσέφερε σε φτωχούς, αδύνατους και γενικά όσους είχαν την ανάγκη του. Εξαντλημένος από τις υπεράνθρωπες προσπάθειες, παραιτήθηκε σε έξι μήνες και λίγο αργότερα απεβίωσε από γρίπη (ή και πιθανώς τύφο), μόλις 23 ετών.
Καθιερώθηκε (1307) από τον πάπα Κλήμεντα Ε΄ σαν Άγιος και η μνήμη του εορτάζεται στις 7 Απριλίου.
Αλάστωρ

Αλάστωρ

Ο Αισχύλος τον παρουσιάζει για πρώτη φορά ως δαίμονα της εκδίκησης και είναι ο πιο γνωστός με το όνομα αυτό. Σε άλλους μύθους αναφέρεται ως γιος του βασιλιά της Πύλου Πηλέα και της Χλωρίδας και ως γιο του βασιλιά Πρίαμου και της Εκάβης.
Τιμπώ

Προέλευση του ονόματος

Η Τιμπόντ ονομάστηκε από τους Γάλλους Τιμπόντ, από το μικρό νησάκι του.

Γεωγραφία

Η Τιμπόντ βρίσκεται βορειοανατολικά της Δομινίκας και βόρεια του Αγίου Ανδρέα. Βρίσκεται ανατολικά του Σάντουιτς Μπέυ και βορειοανατολικά του Παιξ Μπους.
Πυροκλαστικό κύμα

Στην ηφαιστειολογία με τον όρο πυροκλαστικό κύμα, χαρακτηρίζεται η ρευστοποιημένη μάζα ταραχώδους μαγματικού αερίου που εκτινάσσεται σε μορφή αναβατικών δακτυλίων κατά τη διάρκεια ορισμένων ηφαιστειακών εκρήξεων. Πρόκειται για την "εν ψυχρώ" καλούμενη πυροκλαστική ροή που περιέχει πολύ μεγαλύτερη αναλογία αερίου έναντι πυροκλαστικών θραυσμάτων και συνεπώς μικρότερη πυκνότητα. Το γεγονός αυτό καθιστά το πυροκλαστικό κύμα περισσότερο ταραχώδες που του επιτρέπει να κινηθεί ανοδικά πάνω από ράχες και λόφους σε αντίθεση με τις πυροκλαστικές ροές που κινούνται καθοδικά στις πλαγιές των ηφαιστείων.

Γενικά

Το πυροκλαστικό κύμα συνίσταται περισσότερο από ατμούς πτητικών αερίων, όπως το υδρόθειο, και υδρατμούς άνω των 100 °C (212 °F) καθιστάμενο έτσι περισσότερο λευκόφαιο ηφαιστειακό νέφος. Εμφανίζεται στη βάση των κάθετων ανυψούμενων στηλών της ηφαιστειακής έκρηξης, από βίαιες διαφυγές υδρατμών και ελαφρών σωματιδίων όπου και εκτείνεται προς τα έξω κατά μήκος του εδάφους. Η ταχύτητά του είναι μικρότερη της πυροκλαστικής ροής, λόγω της μικρότερης πυκνότητας, εκτιμώμενη στα 20 - 50 μέτρα ανά δευτερόλεπτο, πλην όμως εξίσου θανατηφόρα, φθάνοντας σε απόσταση μεγαλύτερη των δέκα χιλιομέτρων κατά διεύθυνση υφιστάμενου ανέμου. Ο μηχανισμός δημιουργίας του είναι ο ίδιος της πυροκλαστικής ροής, που συμβαίνει εντός του ηφαιστειακού πόρου σε συνάντηση μάγματος είτε με υδροφόρο ορίζοντα, είτε με υπερκείμενο όγκο νερού κατά την έκρηξη κάτω από λίμνη ή θάλασσα.
Οι αποθέσεις πυροκλαστικού κύματος αναγνωρίζονται κυρίως από τη σταυρωτή στρώση τον δομών τους σε δακτυλοειδείς σειρές ιδιαίτερα σε χαμηλά ηφαίστεια με ευρύ κρατήρα όπως τύπου Μάαρ. Χαρακτηριστική περίπτωση εμφάνισης πυροκλαστικού κύματος αποτελούν οι ατμίδες και οι εξάρσεις των θερμών σημείων γενικότερα.

Παρατηρήσεις

Το πυροκλαστικό κύμα ως όρος φέρεται ν΄ αναγνωρίσθηκε το 1965 στην έκρηξη του ηφαιστείου Τάαλ των Φιλιππίνων. Η δε επικινδυνότητά του οφείλεται στις μεγάλες ποσότητες θερμών τοξικών αερίων που περιέχει.
Κωνσταντίνος Βενέτης

Σταδιοδρομία

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη στις 17 Ιανουαρίου 1904 ή σύμφωνα με άλλες πηγές το 1905. 
Ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία, με σπουδές στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και στη Σχολή του Πυροβολικού. Ξεκίνησε το 1927 ως ανθυπολοχαγός Πυροβολικού και βαθμιαία προήχθη σε διάφορους βαθμούς. Μετά την αποστρατεία του με τον βαθμό του Συνταγματάρχη , κατήλθε στην πολιτική.
Από τον Ιανουάριο ως τον Απρίλιο του 1958 χρημάτισε Νομάρχης Ροδόπης.
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Καβάλας με την ΕΠΕΚ το 1951 και επανεξελέγη με τον Ελληνικό Συναγερμό το 1952 και με την ΕΡΕ το 1958, το 1961, το 1963  και το 1964. 
Μεταπολιτευτικά ήταν υποψήφιος βουλευτής Καβάλας με την Εθνική Παράταξη.
Πέθανε  σε ηλικία 81 ετών στην Αθήνα το 1985 και κηδεύτηκε στις 8 Μαρτίου από τον ιερό ναό του Πρώτου Νεκροταφείου. Ήταν παντρεμένος με την Θεοδώρα Τέρτη και είχαν έναν γιο και μία κόρη.
Λουί Ντυπρέ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Seine et Oise το 1789. Τίποτα δεν είναι γνωστό για την πατρική του οικογένεια και την παιδική του ηλικία, εκτός από το ότι είχε έναν αδελφό και μια αδελφή και ότι οι γονείς του ζούσαν ακόμη κατά το 1819. 
Η μαθητεία του στη Σχολή του Ζακ-Λουί Νταβίντ (επίσημου ζωγράφου του Ναπολέοντα) θα καθορίσει την προσωπικότητά του και το μορφοπλαστικό περιεχόμενο της τέχνης του. Η γνωριμία του με τον καρδινάλιο και επίσκοπο της Λυών Joseph Fesch, θείο του Ναπολέοντα, μεγάλη εκκλησιαστική και πολιτική προσωπικότητα αλλά και ειδήμονα φιλότεχνο, θα αποδειχτεί επωφελέστατη αφού ο ίδιος θα τον στείλει το 1811 στο Κάσσελ στην Αυλή του Ιερώνυμου Βοναπάρτη, Βασιλιά της Βεστφαλίας. Το ίδιο έτος ο Ιερώνυμος τον ονομάζει αυλικό ζωγράφο. Η παραμονή του στο Κάσσελ δεν θα ξεπεράσει την διετία (1811-1812). 
Το 1813 βρίσκεται στη Ρώμη όπου μένει για δύο χρόνια και αμέσως μετά πηγαίνει για άλλα δύο χρόνια στη Νάπολη (1814-1816). Το 1816 επανέρχεται στη Ρώμη και διαμένει εκεί ως το 1819. Το 1817 μετέχει στην παρισινή Έκθεση για πρώτη φορά με την προσωπογραφία του ζωγράφου Dunouy. Στην Ιταλία ο Duprè περιηγείται την χώρα, μελετά και αντιγράφει μνημεία, κυρίως αγγειογραφίες και ασκείται στην προσωπογραφία και το τοπίο. 
Τον Φεβρουάριο του 1819 επισκέπτεται τον ελληνικό χώρο μαζί με τρεις Άγγλους περιηγητές (Heyet, Hay και Viwian). Εκείνοι θα αναλάμβαναν τα έξοδα, αυτός θα τους παρέδιδε ως αντάλαγμα, εικόνες των μνημείων και των τόπων της χώρας. Οι τέσσερις ταξιδιώτες και η μικρή συνοδεία τους διατρέχουν την Κέρκυρα, την Ήπειρο, τη Θεσσαλία, τη Στερεά Ελλάδα, τα περίχωρα της Αττικής και τα νησιά του Σαρωνικού. Χωρίζουν όταν ο Duprè συνεχίζει την περιήγησή του στην Κωνσταντινούπολη και κατόπιν προσκεκλημένος του Μιχαήλ Σούτσου, στο Βουκουρέστι, ενώ εκείνοι επιστρέφουν στην πατρίδα τους. Το οδοιπορικό του τελειώνει με την άφιξη του καλλιτέχνη στη Ρώμη στις 18 Απριλίου 1820. 
To 1824 μετέχει για δεύτερη φορά στην παρισινή έκθεση όπου βραβεύεται με το χρυσό μετάλλιο για το έργο του «Ο Κάμιλλος εκδιώκει τους Γαλάτες από τη Ρώμη» και γνωρίζουν ευμενέστατη απήχηση οι πίνακές του με ελληνικά θέματα. 
Τα έργα του από την Ελλάδα δημοσιεύθηκαν το 1825 στο μνημειώδες εικονογραφημένο ταξιδιωτικό χρονικό Voyage à Athènes et à Constantinople ou collection de portraits, de vues et de costumes grecs et ottomans peints sur les lieux, d`après nature, lithographiès et coloriès par L.Duprè èlève de David. Περιλαμβάνει σαράντα έγχρωμες λιθογραφίες και έντεκα βινιέτες. Περιέχουν ποικίλους τύπους προσωπογραφίας, πολύ λιγότερα τοπία και ηθογραφικές σκηνές. Το βιβλίο αυτό δεν είναι το μόνο που φέρει την υπογραφή του. Έργο του, που κυκλοφόρησε όμως μετά τον θάνατό του, είναι και το Album Grec. Πρόκειται για ένα λεύκωμα μικρού σχήματος που περιέχει δώδεκα λιθογραφίες μη επιχρωματισμένες, εκτός από εκείνη του εξωφύλλου. Εκδόθηκε στο Παρίσι από τον H. Gache.
Πέθανε στο Παρίσι στις 12 Οκτωβρίουτου 1837 και τάφηκε στο νεκροταφείο του Montparnasse. Αναφέρεται ότι προτομή του ζωγράφου κοσμούσε τον τάφο του (έργο αγνώστου καλλιτέχνη). Σήμερα δεν σώζεται ούτε ο τάφος ούτε η προτομή.
Γερμανικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2011-12

Το πρωτάθλημα της περιόδου 2011-2012 ήταν το 49ο από την καθιέρωση της Μπούντεσλιγκα. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Μπορούσια Ντόρτμουντ για 8η φορά στην ιστορία της και δεύτερη συνεχόμενη. Πρώτος σκόρερ αναδείχθηκε ο Κλας-Γιάν Χούντελααρ της ΦΚ Σάλκε 04 με 29 γκολ.
Ararat (μπράντι)

Το Αραράτ (στυλιζαρισμένο ως ArArAt), είναι  εμπορικό σήμα αρμενικού μπράντι (με στυλ κονιάκ) που παράγεται από την Εταιρεία Μπράντι του Ερεβάν από το 1887. Παράγεται από αρμενικά λευκά σταφύλια και νερό πηγής, σύμφωνα με την παραδοσιακή μέθοδο. Τα "συνηθισμένα μπράντι" του σήματος είναι ηλικίας μεταξύ 3 και 6 ετών. Το "ηλικιωμένο μπράντι" είναι μεταξύ 10 και 30 ετών.
Οι συγγραφείς ενός βιβλίου του 2003 του έγραψαν ότι είναι "Αναμφίβολα η κορυφή των κορυφών των ανατολικοευρωπαϊκών μπράντι." Το μπράντι Αραράτ κατά κύριο λόγο πωλούνται σε χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης και μεταξύ αυτών, τη Ρωσία, τη Γεωργία, την Ουκρανία και την Λευκορωσία. Στις ρωσόφωνες χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, το αρμενικό κονιάκ διατίθεται στην αγορά ως αρμενικό κονιάκ (ρωσικά: армянский коньяк‎). Το 1900, το κονιάκ κέρδισε το βραβείο Γκραν πρι στο Παρίσι. Ο όρος "μπράντι" δεν είχε συλληφθεί ποτέ πραγματικά στην περιοχή.

Στην πολιτική

Ένα ατεκμηρίωτο ανέκδοτο ισχυρίζεται ότι κατά τη Διάσκεψη της Γιάλτας, ο Ουίνστον Τσόρτσιλ ήταν τόσο εντυπωσιασμένος με το αρμενικό κονιάκ Ντβιν που του έδωσε ο Ιωσήφ Στάλιν όπου ζητούσε αρκετά μπουκάλια του κονιάκ να αποστέλλονται σε αυτόν κάθε χρόνο. Σύμφωνα με πληροφορίες 400 μπουκάλια Ντβιν στέλνονταν στον Τσώρτσιλ ετησίως. Αυτό το μπράντι ονομάστηκε προς τιμή της αρχαίας πρωτεύουσας Ντβιν, και παράχθηκε για πρώτη φορά το 1943.
Κατά τη διάρκεια της συνάντησης στην προσωπική του βίλα στο Σότσι, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν έδωσε στο Βρετανό Πρωθυπουργό Ντέιβιντ Κάμερον ένα μπουκάλι αρμενικού μπράντι ως δώρο, υπενθυμίζοντας την προσφορά του Στάλιν στον Τσώρτσιλ το 1945.
Γιώργος Μπουζιάνης

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1885 στην Αθήνα και μεγάλωσε στην γειτονιά της Νεάπολης. Ο πατέρας του Γιώργου Μπουζιάνη ήταν έμπορος κρασιών και δημητριακών με καταγωγή από τα Μπουζιανέικα της Τρίπολης και η μητέρα του Χρυσάνθη, το γένος Προκοπίου, ήταν αθηναϊκής καταγωγής. 
Ο Μπουζιάνης σπούδασε ζωγραφική στην Σχολή Καλών Τεχνών (μετέπειτα Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών) από το 1897 μέχρι το 1906 με δασκάλους τον Γ. Ροϊλό, τον Νικηφ. Λύτρα, τον Κ. Βολανάκη και τον Δ. Γερανιώτη. Το 1907, έφυγε για να συνεχίσει τις σπουδές ζωγραφικής στην Ακαδημία Τεχνών του Μονάχου κοντά στον Όττο Ζάιτζ (Otto Seitz). 

Στα έργα του άρχισε να δίνει περισσότερη έμφαση στην αποτύπωση της ανθρώπινης μορφής,κυρίως της γυναικείας φιγούρας, και στα συναισθήματα που γεννάει αυτή η αποτύπωση. Οι Γερμανοί τεχνοκριτικοί δέχθηκαν θετικά τα νέα έργα του καλλιτέχνη και το 1924 έκλεισε συμβόλαιο με την γκαλερί Μπάρχφελντ. Το 1927 έγινε στο Κέμνιτς μεγάλη έκθεση έργων του στο μουσείο της πόλης. Κατόπιν, με την οικονομική στήριξη της γκαλερί Μπάρχφελντ, πήγε στο Παρίσι, όπου έζησε κατά την περίοδο 1929 έως 1932.
Λόγω της οικονομικής κρίσης που είχε χτυπήσει την Ευρώπη, αναγκάστηκε να επιστρέψει στο Μόναχο. Όμως, με την σταδιακή εξαφάνιση του εξπρεσιονισμού και την άνοδο του ναζισμού, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει και τη Γερμανία, για να επιστρέψει τελικά το 1934 στην Ελλάδα. Πριν επιστρέψει στην Ελλάδα, ο Έλληνας πρέσβης στο Βερολίνο, Αλέξανδρος Ρίζος-Ραγκαβής, μεσολάβησε για να διοριστεί καθηγητής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Ο διορισμός αυτός τελικά δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, προς μεγάλη απογοήτευση του Μπουζιάνη. Επιπλέον, ο αθηναϊκός καλλιτεχνικός περίγυρος αντιμετώπισε αρχικά τον ζωγράφο με αδιαφορία έως εχθρότητα. 
Τα χρόνια της Κατοχής και του Εμφυλίου Πολέμου ήταν πολύ δύσκολα για τον ζωγράφο. Μόνο το 1949, όταν πραγματοποίησε μεγάλη αναδρομική έκθεση στον «Παρνασσό», το φιλότεχνο κοινό άρχισε να μιλά και πάλι με ενθουσιώδη λόγια για το ύφος και την τεχνοτροπία του Μπουζιάνη. Τα επόμενα χρόνια συμμετείχε σε εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, λαμβάνοντας μέρος - μεταξύ άλλων- το 1950 στην Μπιεννάλε της Βενετίας. Το 1956 του απονεμήθηκε το α΄ ελληνικό βραβείο του Διεθνούς Διαγωνισμού Γκούγκενχάιμ. Ήταν μέλος του  Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (ΕΕΤΕ).  
Μετά τον θάνατό του, το σπίτι του ζωγράφου στην Δάφνη Αττικής αγοράστηκε από τον Δήμο Δάφνης και έχει μετατραπεί σε μουσείο. Έργα του Μπουζιάνη υπάρχουν στην Εθνική Πινακοθήκη καθώς και σε πολλές άλλες δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές εντός και εκτός Ελλάδας. Αναδρομικές εκθέσεις με έργα του πραγματοποιήθηκαν στην Εθνική Πινακοθήκη το 1977 και το 1985, και στο Μουσείο Μπενάκη το 2005.

Τεχνοτροπία & έργο

Ο Μπουζιάνης θεωρείται ως ο σημαντικότερος Έλληνας εκπρόσωπος του εξπρεσιονισμού. Κατά τα χρόνια της παραμονής του στην κοιτίδα του εξπρεσιονισμού, Γερμανία, γνώρισε από κοντά όλες τις μεταλλάξεις του κινήματος δημιουργώντας ένα δικό του προσωπικό στυλ στο οποίο κυριαρχούν ο ανθρωποκεντρισμός και η απόλυτη ελευθερία του υποκείμενου.
Πόλι Κάσου

Γεωγραφία - Ιστορία

Το Πόλι βρίσκεται στο εσωτερικό του νησιού σε απόσταση 3 χλμ. νοτιοανατολικά από το Φρυ και παλιότερα υπήρξε πρωτεύουσα του νησιού. Κατά τους Μυκηναϊκούς Χρόνους το κέντρο δραστηριότητας της Κάσου εντοπίζεται στο βόρειο τμήμα της, γύρω από τη φυσικά οχυρή τοποθεσία σε λόφο δίπλα του Πόλι, όπου υπήρχε μυκηναϊκή ακρόπολη και μέχρι σήμερα υπολείμματα ενετικού κάστρου. Στην ανατολική πλευρά της αρχαίας ακρόπολης υπάρχει εμφανές οχυρωματικό τείχος, ενώ υπήρχε πλακόστρωτη οδός που οδηγούσε από αυτήν στο αρχαίο λιμάνι Εμπορειός. Στην ευρύτερη περιοχή έχουν ανασκαφεί τάφοι του 4ου αιω. π.Χ. και έχουν βρεθεί επιτύμβιες επιγραφές της περιόδου εκείνης, οι οποίες φυλάσσονται στην αρχαιολογική συλλογή στο Φρυ. Το 1912 έγινε ισχυρός σεισμός που ισοπέδωσε τα περισσότερα σπίτια του χωριού.

Αξιοθέατα

Η εκκλησία της Αγίας Τριάδας με τους γαλάζιους τοίχους και πορτοκαλί τρούλους. Στη τοποθεσία "Απικράνη", νοτιοανατολικά του χωριού, βρίσκεται η Ιερά μονή του Αγίου Μάμα με θέα το Καρπάθιο και Λιβυκό πέλαγος. Και οι δύο από το 1949 έχουν χαρακτηριστεί ιστορικά διατηρητέα μνημεία. Βορειοανατολικά, το εκκλησάκι της Αγίας Κυριακής με θέα τη βόρεια ακτογραμμή της Κάσου, τα χωριά της και πιο πίσω τα βουνά της Καρπάθου. Η εκκλησία του Αγίου Ονουφρίου, κτισμένη τον 12ο αιω. για την οποία πιθανολογείται ότι κατασκευάσθηκε στην ίδια θέση από υλικά παλαιότερης παλαιοχριστιανικής βασιλικής.

Διοικητικά

Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1951 να προσαρτάται στον τότε δήμο Κάσου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 υπάρχουν 80 μόνιμοι κάτοικοι και σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης διοικητικά ανήκει στο δήμο Ηρωικής Νήσου Κάσου. Ο επίσημος πληθυσμός παλιότερα ήταν σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛ.ΣΤΑΤ.:το  1981 ήταν  81 κάτοικοι, το 1991 ήταν 72. και το 2001 ήταν 78.
Σουβλί

Το σουβλί είναι ξυλουργικό εργαλείο σχεδιασμού και δημιουργίας σημειακών σημαδιών. Χρησιμοποιείται για να χαράξει γραμμές που ακολουθούν πριόνια και σκαρπέλα για ενώσεις αρμών και άλλες ξυλουργικές διεργασίες.

Κατασκευή

Το σουβλί είναι πρακτικά ένα ατσάλινο μεγάλο καρφί που η μια του άκρη έχει ακονιστεί ως ένα πολύ αιχμηρό σημείο ενώ η άλλη του άκρη είναι λαβή για χειρισμό από το ανθρώπινο χέρι.

Χρήση

Η άκρη του σουβλιού με την ακίδα μπορεί να σέρνεται και να χαράζει το ξύλο αφήνοντας ένα ρηχό αυλάκι. Ακόμη χρησιμοποιείται για τη σημειακή στίξη του ξύλου, με την πίεση της ακίδας σε αυτό. Γενικότερα γίνεται χρήση του στη διαστασιολόγηση και το σημάδεμα κατά ακολουθία των νερών του ξύλου (ίσια). Μπορεί να χρησιμοποιηθεί και αντίθετα στα νερά του ξύλου (σόκορα), όμως στη διεργασία αυτή προτιμάται το κοπίδι.
Το σουβλί χρησιμοποιείται παραδοσιακά και στη δερματοποιία για τη δημιουργία ίχνους πάνω στο δέρμα. Χρησιμοποποιείται επίσης στο εμπόριο οχημάτων ή λαμαρίνας για τη διάτρηση οπών και τη χάραξη χραμμών σε μεταλλικά φύλλα.
Καισαρόπολη

Η Καισαρόπολη ήταν βυζαντινή πόλη, η οποία ευρισκόταν στα παράλια της ανατολικής Μακεδονίας.
Ιδρύθηκε το 836 από τον Καίσαρα Αλέξιο Μωσηλέ ή Μουσελέ, προκειμένου να ενισχύσει τον έλεγχο των Βυζαντινών επί των σλαβικών φυλών της περιοχής.
Αναφέρεται ως έδρα επισκοπής στο έργο του Χάινριχ Γκέλτζερ με τίτλο Nova Tactica (1717) και στο έργο του Παρτέ με τίτλο Notitiae episcopatuum, III (π. 1170-1179) και X (12ος ή 13ος αιώνας), ως έδρα βοηθού επισκόπου των Φιλίππων της Μακεδονίας. Ο Λεκιέν (II, 65) αναφέρεται στην συγκεκριμένη επισκοπή, χωρίς ωστόσο να κάνει λόγο για κάποιον επίσκοπο. Σημειώσεις σε χειρόγραφα αναφέρουν δύο ονόματα επισκόπων: τον Μελέτιο, ο οποίος ήταν εν ζωή τον Απρίλιο του 1329, καθώς και τον Γαβριήλ, ο οποίος ήταν εν ζωή τον Νοέμβριο του 1378.
Καθώς δεν αποτελούσε, πλέον, έδρα επισκόπου, η Καισαρόπολη έχει καταχωρηθεί από την Καθολική Εκκλησία ως τιμητική επισκοπή.
Γρηγόρης Σανίκης

Αθλητική σταδιοδρομία

Ξεκίνησε με το χάντμπολ στον Φίλιππο Βέροιας στην πατρίδα του.Εκεί επίσης έκανε το ντεμπούτο του στο πρώτο ελληνικό πρωτάθλημα και κέρδισε το ελληνικό πρωτάθλημα του 2003. Το 2004 μετακόμισε στο εξωτερικό στο SG Kronau-Östringen στο δεύτερο γερμανικό πρωτάθλημα.Με τη Kronau σήκωσε το 2005 την 1η Μπουντεσλίγκα Χάντμπολ.
Ο Γρηγόριος Σανίκης έχει παίξει 106 φόρες για την ελληνική εθνική ομάδα χάντμπολ.Στο Παγκόσμιο Κύπελλο Χάντμπολ 2005 στην Πορτογαλία τερμάτισε έκτος με την Εθνική ομάδα.Στο Παγκόσμιο Κύπελλο Χάντμπολ 2007 στην Γερμανία δεν κατάφερε να προκριθεί με τη χώρα του.
Κωνσταντίνος Παλαιολόγος (γιος Ανδρόνικου Β΄)

Βιογραφία

Ο Κωνσταντίνος Δούκας Κομνηνός Παλαιολόγος γεννήθηκε, όταν ο πατέρας του ήταν συναυτοκράτορας,  στην αίθουσα των ανακτόρων που λεγόταν Πορφύρα μεταξύ των ετών 1278 - 1281. Στις σφραγίδες του φέρει το επίθετο πορφυρογέννητος. Μητέρα του ήταν η πρώτη σύζυγος του Ανδρόνικου Β΄, η Άννα των Άρπαντ, κόρη του Στεφάνου Ε΄ της Ουγγαρίας. Ήταν ο δεύτερος γιος· μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Μιχαήλ Θ΄. Το 1294 νυμφεύτηκε την Ευδοκία, κόρη του μεγάλου λογοθέτη Θεοδώρου Μουζάλωνος και ο πατέρας του με την ευκαιρία αυτή του απένειμε τον τίτλο του δεσπότη, της υψηλότερης διάκρισης στης Αυλή. 
Το 1305 πολέμησε στην Άπρο της Θράκης εναντίον της Καταλανικής Εταιρείας, αλλά η μάχη έληξε με καταστροφική ήττα. Το 1317 η ετεροθαλής αδελφή του Σιμωνίς Παλαιολογίνα, σύζυγος του Στέφαν-Ουρός Β΄ της Σερβίας, ήρθε στην Κωνσταντινούπολη για την κηδεία της μητέρας της Γιολάντας (Ειρήνης) του Μονφερά. Έπειτα αρνήθηκε να επιστρέψει στη Σερβία και φόρεσε μοναστικά ενδύματα. Ο σύζυγός της έστειλε άνδρες για να την πάρει και απειλούσε με πόλεμο. Τότε ο Κωνσταντίνος της φόρεσε πολιτικά ενδύματα και συνόδευσε την απρόθυμη αδελφή του στη Σερβία μαζί με τους άνδρες του συζύγου της. Περίπου τότε ο Κωνσταντίνος νυμφεύτηκε πάλι με μία ονόματι επίσης Ευδοκία.
Το 1319 ορίστηκε κυβερνήτης της Αυλώνας και το 1321-22 κυβερνήτης της Θεσσαλονίκης. Τότε ξέσπασε η εμφύλια διένεξη των ετών 1321-28 και ο ανιψιός του Ανδρόνικος Γ΄ τον φυλάκισε στο Διδυμότειχο. Έπειτα έγινε μοναχός με το όνομα Κάλλιστος. Απεβίωσε το 1334/35.
Κωνσταντίνος Τζανακούλης

Βιογραφικό

Γεννήθηκε στη Λάρισα το 1950, τελείωσε το Α' Γυμνάσιο Αρρένων Λάρισας και στην συνέχεια πέτυχε την εισαγωγή του στο τμήμα Γεωπονίας της Γεωπονοδασολογικής σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Μετά την αποφοίτηση γράφτηκε στο Οικονομικό τμήμα της Ανώτατης Βιομηχανικής Σχολής Θεσσαλονίκης.
Έχει κάνει μεταπτυχιακές σπουδές (M.Sc.) στο Agricultural Extension and Rural Development Department στο πανεπιστήμιο Reading της Αγγλίας και διδακτορικό στο τμήμα Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος της Σχολής Γεωτεχνικών Σπουδών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης σε θέματα κοινωνικής δημογραφίας (πληθυσμιακή ερήμωση των ορεινών περιοχών της Ελλάδος).
Μετεκπαιδεύτηκε στο Πανεπιστήμιο του Delf της Ολλανδίας καθώς και στο Michigan State University των ΗΠΑ από το οποίο εκλήθη ως υπότροφος ερευνητής (Research Scholar), όπου του εζητήθη να παραμείνει για να κάνει post doc και του προσφέρθηκε η θέση του αναπληρωτή καθηγητή. Έχει μεγάλο επιστημονικό και ερευνητικό έργο σε θέματα κοινωνικής δημογραφίας και διάδοσης νέων ποικιλιών σιτηρών συνεργασθείς με το περίφημο CIMMYT (διεθνές κέντρο σίτου και καλαμποκιού).
Υπηρέτησε στον στρατό ως Ανθυπίλαρχος Τεθωρακισμένων.
Το 1979 μετά από εξέταση τυπικών και ουσιαστικών προσόντων κατέλαβε την θέση του καθηγητή Αγροτικής Κοινωνιολογίας και Αγροτικής Ανάπτυξης στην Σχολή Γεωπονίας του ΤΕΙ Λάρισας μεταξύ 16 συνυποψηφίων όπου δίδαξε μέχρι τον Δεκέμβριο του 1998. Από τον Ιανουάριο του 1999 έως και σήμερα είναι Δήμαρχος στο Δήμο Λαρισαίων εκλεγμένος για 4 συνεχείς θητείες ενώ πριν την ενασχόληση του με τον Α' βαθμό Τοπικής Αυτοδιοίκησης το 1994, είχε εκλεγεί νομαρχιακός σύμβουλος (1995-1998).
Από το 1990 έως το 1995 ήταν πρόεδρος του Γεωτεχνικού Επιμελητηρίου Κεντρικής Ελλάδας (2 θητείες) ενώ ήταν και για 3 θητείες μέλος του Δ.Σ. της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Γεωπονικών Συλλόγων Ελλάδος. Από το 1999 έως το 2010 (3 θητείες) ήταν πρόεδρος της Τοπικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων Ν. Λάρισας.

Από το 1999 έως σήμερα εκλέγεται συνεχώς στο Δ.Σ. της ΚΕΔΕ (πρώην ΚΕΔΚΕ) (4 θητείες) όπου ήταν Αντιπρόεδρος στην περίοδο 2007-20010 ενώ από το 2011 είναι επικεφαλής της ΑΔΑΚ (παράταξης αυτοδιοικητικής που πρόσκειται στην Ν.Δ.) Εκπροσωπεί την ελληνική τοπική αυτοδιοίκηση στο CMRE που είναι το ανώτερο όργανο της Τ.Α. στην Ευρώπη καθώς και στο UCLG (United Cities Local Governments) που είναι το ανώτατο παγκόσμιο όργανο της Τ.Α. και μάλιστα είναι ένα από τα 120 μέλη του εκτελεστικού γραφείου.
Στις δημοτικές εκλογές του 2014 αν και υπέβαλλε υποψηφιότητα για 5η συνεχόμενη φορά  αποκλείστηκε από την κούρσα εκλογής από τον 1ο γύρο.
Για οκτώ χρόνια ήταν μέλος του Κογκρέσου του συμβουλίου της Ευρώπης. Για 4 χρόνια υπήρξε διευθύνων σύμβουλος της ΑΝΕΛ (Αναπτυξιακή Ελασσόνας) που από το 1990 χειρίζεται τα προγράμματα Leader της Ε.Ε., ενώ ήταν για 6 χρόνια πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Γνωμοδοτικής - Ερευνητικής Α.Ε. "ΗΣΙΟΔΟΣ", διευθύνων σύμβουλος της ΕΔΕΧΥ Α.Ε., πρόεδρος της ΔΗΜΟΣ Α.Ε., καθώς και πρόεδρος της ΕΔΕΥΑ.