google/wiki40b huggingface dataset:
Κορίνα, η Αγριόγατα

Υπόθεση

Η Κορίνα Ρίος (κανονικά λέγεται Ροσάουρα) είναι μια πανέμορφη κοπέλα, γνωστή ως «αγριόγατα» λόγω του δυναμικού χαρακτήρα της. Αγωνίζεται καθημερινά για να τα βγάλει πέρα, σε δύο διαφορετικές δουλειές. Ζει με τον πατέρα της, ο οποιός άνεργος και αλκοολικός, και μαζί τους ζουν και η μητριά της, μαζί με την ανεύθυνη θετή αδελφή της.
Η ζωή της Κορίνας αλλάζει, όταν γνωρίζει τον Μάριο, έναν γοητευτικό μηχανικό από πλούσια οικογένεια. Ερωτεύονται και ενώνονται με τα δεσμά του γάμου. Εκείνη είναι ερωτευμένη μαζί του, αλλά ο Μάριο σκέφτεται ακόμη την πρώην σύζυγό του που χάθηκε μυστηριωδώς σε ένα ατύχημα. Χρησιμοποιεί την Κορίνα για να αναστατώσει την αδελφή του Εδουάρδα, μια αδίστακτη γυναίκα που επιθυμεί να τον παντρέψει με την πάμπλουτη Εύα, με σκοπό την οικονομική σωτηρία της οικογένειας. 
Η Εύα και η Εδουάρδα πετυχαίνουν να χωρίσουν το ευτυχισμένο ζευγάρι. Η Κορίνα χάνει τον αγαπημένο της Μάριο και βρίσκεται πάμπτωχη, απελπισμένη και μόνη. Ωστόσο, η ζωή της αλλάζει όταν μαθαίνει ότι είναι η χαμένη εγγονή της πανίσχυρης Κρους Ολιβάρες, της οποίας την περιουσία κληρονομεί. Η Κορίνα πλούσια πια, αλλάζει όνομα και εμφάνιση και ζητάει εκδίκηση από αυτούς που την πλήγωσαν. Όμως με το καιρό, η αγάπη της για τον Μάριο μεγαλώνει και αποδεικνύεται ότι είναι πιο δυνατή από την εκδίκηση.

Άλλες Εκδοχές της σειράς

Η Κορίνα, η αγριόγατα είναι μια καινούρια έκδοση των δυο ιστοριών που έχει γράψει η Ινές Ροδένα, στις οποίες έχουν βασιστεί ποικίλες σειρές σε διάφορες χώρες της Λατινικής Αμερικής.
Ροστισλάβ Α΄ του Κιέβου

Βιογραφία

Ήταν γιος τού Μστισλάβ Α΄ πρίγκιπα τού Νόβγκοροντ και μεγάλου πρίγιπα τού Κέβου και της Χριστίνας των Στένκιλ, κόρης τού Ίνγκε Α΄ της Σουηδίας. 
Όταν ο ανιψιός του Γιαροσλάβ Β΄ του Κιέβου εκτοπίστηκε από το Νόβγκοροντ, προσκλήθηκε ο Ροστισλάβ Α΄ ως ηγεμόνας τους. Δέχθηκε και έγινε πρίγκιπας το 1154. ΌΤαν έμαθε ότι ο αδελφός του Ιζιασλάβ Β΄ του Κιέβου απεβίωσε, άφησε το Νόβγκοροντ για να αναλάβει τον θρόνο τού Κιέβου, αφήνοντας στο Νόβγκοροντ τον γιο του Νταβίντ. Οι κάτοικοι όμως τού Νόβγκοροντ, δυσαρεστημένοι που τους εγκατέλειψε και οργισμένοι, διότι "αντί να βάλει τάξη τους διαίρεσε", έδιωξαν τον γιο του και έθεσαν τον Μστισλάβ, γιο του Γιoύρι Α΄ τον μακρόχειρα (dolgoruky). 
Ο Ροστισλάβ Α΄ κυβέρνησε το Κίεβο για μία εβδομάδα, ώσπου ο Ιζιασλάβ Γ΄, 2ος εξάδελφος τού πατέρα του, τον ανάγκασε να διαφύγει στο Τσέρνιγοβ.
Έρκολε Β΄ των Έστε

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αλφόνσου Α΄ δούκα της Φερράρα, της Μόντενα και του Ρέτζο και της δεύτερης συζύγου του Λουκρητίας Βοργία, κόρης του πάπα Αλεξάνδρου ΣΤ΄. Αδέλφια του ήταν ο καρδινάλιος Ιππόλυτος Β΄, ο Φραγκίσκος μαρκήσιος της Μάσα Λομπάρντα και ο νόθος Αλφόνσος μαρκήσιος του Μοντέκιο.
Νυμφεύτηκε τη Ρενέα, κόρη του Λουδοβίκου ΙΒ΄ της Γαλλίας, η οποία έφερε άφθονη προίκα και μία ετήσια πρόσοδο. Στην Αυλή της Φερράρα η Ρενέα μάζεψε γύρω της ανθρώπους των Τεχνών και των Επιστημών, όπως ο λόγιος Μπερνάρντο Τάσσο και Φούλβιο Πελλεγκρίνο Μοράτο. Επιμελήθηκε με προσοχή την εκπαίδευση των παιδιών της.
Το 1534 απεβίωσε ο Αλφόνσος Α΄ και τον διαδέχθηκε ο Έρκολε Β΄. Ο νέος δούκας αμέσως στράφηκε εναντίον των Γάλλων της Αυλής, θεωρώντας ότι είναι πολύ δαπανηροί και ότι έχουν μεγάλη επιρροή. Ως το 1543 είχαν όλοι απολυθεί. Ο Ιωάννης Καλβίνος ήταν για ένα διάστημα το 1536 στην Αυλή της Φερράρα· ο πάπας πίεσε τον Έρκολε Β΄ να απολύσει όσους ήταν ύποπτοι αίρεσης. Η ίδια η Ρενέα, επειδή αλληλογραφούσε με έναν αριθμό Προτεσταντών, ήταν ύποπτη ότι μεταστράφηκε, αν και υπήρχε στη Φερράρα ένα δικαστήριο Ιεροεξεταστών. Τις καταγγελίες ότι η σύζυγός του είναι αιρετική, ο Έρκολε Β΄ τις έστειλε το 1554 στον Ερρίκο Β΄ της Γαλλίας και στον Ιεροεξεταστή Όριτς· η Ρενέα ομολόγησε.
Πήρε το μέρος του πάπα Παύλου Δ΄ το 1556 εναντίον των Ισπανών, αλλά έκανε ξεχωριστή συμφωνία ειρήνης με αυτούς. Ήταν προστάτης των Τεχνών, όπως και ο αδελφός του καρδινάλιος Ιππόλυτος Β΄, ο οποίος έκτισε τη βίλλα των Έστε κοντά στο Τίβολι. Απεβίωσε το 1559 και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Αλφόνσος Β΄.
Άξελ Γιάκομπσεν

Καριέρα

Ξεκίνησε την καριέρα του στην ομάδα της πατρίδας του Αζούλ την περίοδο 2001–2002.

Διεθνείς συμμετοχές

Αγωνίζεται με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Δανίας από το 2004, της οποίας έχει διατελέσει και αρχηγός.

Προσωπικά

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αργεντινή, χώρα καταγωγής του πατέρα του, ενώ η μητέρα του κατάγεται από τη Δανία.
2420 Τσιουρλιόνις

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Τσιουρλιόνις είναι άγνωστα.
Γιάννης Ιωαννίδης (συνθέτης)

Μουσικές Σπουδές

Το 1945-1954 ξεκίνησε πιάνο στο Ωδείο Αθηνών με δασκάλους τους Έλλη και Σπύρο Φαραντάτο και θεωρητικά με τους Φ.Οικονομίδη, Θ.Βαβαγιάννη και Γ.Σκλάβο. Συνέχισε το 1956 σπουδάζοντας εκκλησιαστικό όργανο με τον Karl Walter, σύνθεση με τον Otto Siegl και τσέμπαλο με την E.Harrich Schneider στη Μουσική Ακαδημία της Βιέννης από την οποία αποφοίτησε το 1963 με τιμητική διάκριση και βραβείο.

Μουσική Καριέρα

Ξεκίνησε τη μουσική του καριέρα ως καθηγητής και μουσικός διευθυντής στο Αμερικάνικο Κολέγιο θηλέων (Pierce College) από το 1963 έως το 1968. Εκείνη την εποχή ήταν επίσης διευθυντής ορχήστρας και χορωδίας και οργανίστας στην γερμανική εκκλησία.
Την ίδια χρονιά εγκαταστάθηκε στο Καράκας της Βενεζουέλας, όπου, ενώ αρχικά εμφανιζόταν ως αρχιμουσικός, τελικά ανέλαβε τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή της Κρατικής Ορχήστρας Δωματίου. Το 1969 διορίστηκε καθηγητής σύνθεσης σύγχρονης μουσικής στο Ινστιτούτο του Καράκας Intermusica. Το 1971 υπήρξε μουσικός διευθυντής και καθηγητής σύνθεσης στο Μητροπολιτικό Πανεπιστήμιο του Καράκας. 
Όταν επέστρεψε στην Ελλάδα το 1976 δίδαξε σύνθεση στο Ορφείον Αθηνών μέχρι το 1982. Υπήρξε επίσης καλλιτεχνικός Διευθυντής στα Ωδεία Νίκος Σκαλκώτας, Φίλιππος Νάκας και στο Ωδείο της Μουσικής Εταιρίας Αθηνών (όπου διδάσκει έως σήμερα). Ακόμα, έχει υπάρξει καλλιτεχνικός και διοικητικός διευθυντής της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών (1983-89) και πρόεδρος και καλλιτεχνικός διευθυντής της χορωδίας Αθηνών το 1983. Το 1984 ίδρυσε την Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα Νέων, στην οποία εξακολουθεί να είναι διευθυντής. 
Ήταν Μέλος της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών ως γενικός γραμματέας (1978-1981) και αντιπρόεδρος (1981-1989). Επιπροσθέτως, υπήρξε μέλος στο διοικητικό συμβούλιο του Ελληνικού Συνδέσμου Σύγχρονης Μουσικής (1965-1968), πρόεδρος της Διεθνούς Κριτικής Επιτροπής για τις Παγκόσμιες Ημέρες του 1979 και πρόεδρος της ελληνικής επιτροπής εορτασμού του "Έτους Μουσικής 1985".
Μεσιέ 97

Το Μεσιέ 97 (γνωστό και ως νεφέλωμα Κουκουβάγια (Owl Nebula), Μ97 και NGC 3587) είναι ένα πλανητικό νεφέλωμα σε απόσταση περίπου 2.000 ετών φωτός στον αστερισμό Μεγάλη Άρκτος. Ανακαλύφθηκε από τον Πιέρ Μεσαίν το 1781. Στην περιγραφή του αναφέρει επίσης τους Μεσιέ 108 και Μεσιέ 109.

Χαρακτηριστικά

Το Μεσιέ 97 χαρακτηρίζεται ως ένα από τα πιο περίπλοκα πλανητικά νεφελώματα. Το κεντρικό άστρο έχει φαινόμενο μέγεθος 16 και έχει περίπου 0,7 ηλιακές μάζες. Το νεφέλωμα μόνο του έχει μάζα ίση περίπου με 0,15 ηλιακές μάζες και σχηματίστηκε περίπου πριν 6.000 χρόνια.
Το νεφέλωμα πήρε το όνομά του εξαιτίας των δύο "οφθαλμών κουκουβάγιας" που είναι ορατοί με τηλεσκόπια μεγαλύτερα των 20 εκατοστών.
1505 Κοράννα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Κοράννα εκτιμάται σε 20,88 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0929 ± 0,022. Ο Κοράννα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 4 ώρες και 27 λεπτά.
Σάι-Σάι

Κτήση από την Πορτογαλία

Η Σάι-Σάι είχε ήταν από το 1900, υπό Πορτογαλική κτήση, εταιρεία του Λουρένζο Μαρκές (σημερινό Μαπούτο). Πριν την ανεξαρτησία από την Πορτογαλία το 1975, η Σάι-Σάι ήταν γνωστή ως Τζοάο Μπέλο στην Πορτογαλική Μοζαμβίκη. Η Τζοάο Μπέλο αναπτύχθηκε υπό την πορτογαλική κτήση σαν λιμάνι, γεωπονικό και βιομηχανικό κέντρο. Εκεί μεγάλωναν ρύζι και κάσιους. Ο τουρισμός ήταν επίσης σημαντικός επειδή είχε πολύ ωραίες παραλίες και ξενοδοχεία.

Ανεξαρτησία από την Πορτογαλία

Στην Σάι-Σάι έγινε το 2000 μια πλημμύρα, η Πλημμύρα της Μοζαμβίκης με κτήρια κάτω από το νερό. Όμως, όταν μετά από λίγο τα νερά υποχώρησαν, η πόλη ξανάνοιξε για επιχειρήσεις.

Γεωγραφία

Η Σάι-Σάι βρίσκεται στον ποταμό Λιμπόπο, κοντά στον Ινδικό ωκεανό. Βρίσκεται 200 χιλιόμετρα (12μ μίλια) μακρυά από την πρωτεύουσα Μαπούτο. Έχει υψόμετρο 32 πόδια (9.8 μέτρα).
Έχει υψόμετρο 32 πόδια (1.8 μέτρα). 
Η Σάι-Σάι βρίσκεται 5.1 χιλιόμετρα (3.2 μίλια) μακρυά από την πόλη Ντονγκένε, 4.0 χιλιόμετρα (2.5 μίλια) μακρυά από την Μακαντένε, 2.7 χιλιόμετρα (1.7 μίλια) μακρυά από την Τσιλουάνε και 0.80 χιλιόμετρα (0.5 μίλια) μακρυά από την Ταβένε.

Οικονομία

Στην Σάι-Σάι είναι πολύ γνωστή η καλλιέργεια ρυζιού.

Μεταφορές

Στην Σάι-Σάι βρίσκεται μία σιδηροτροχιά 762 μέτρων (2 ποδιών και 6 ιντσών), που πήγε στην πόλη Μαντζακάζε και πέρα. Βρίσκεται στην οδό EN1 που συνδέει τους δρόμους από τα σύνορα Ναμαάτσα και Ρεσσάνο Γκάρσια.

Κτήρια-Οδοί

Η Σάι-Σάι είναι μια πόλη με αγορές, καταστήματα, εστιατόρια, μπαρ, βενζινάδικα, τράπεζες και ένα ταχυδρομείο. Υπάρχει επίσης ένα εργοστάσιο επίπλων που βρίσκεται κάτω από πολλά δέντρα κάσιους.

Τουρισμός

Η Παραλία Πράια ντο Σάι-Σάι είναι μια πολύ ωραία παραλία που βρίσκεται 12 χιλιόμετρα μακρυά από την Σάι-Σάι. Είναι ένας προορισμός που προσελκύει πολλούς τουρίστες, από τη διαίρεση της Πορτογαλίας. Υπάρχει ένας κοραλλιογενής σκόπελος που προστατεύει τις παραλίες από μεγάλα κύματα. Το Ουενέλα Τιντάλ, που βρίσκεται 2 χιλιόμετρα (1.2 μίλια) νότια της Σάι-Σάι, περιλαμβάνει ένα φυσικό τούνελ που το συνδέει με τον Ινδικό ωκεανό.
Βοϊβοδάτα της Πολωνίας

Διοικητικές εξουσίες

Οι αρμοδιότητες και οι εξουσίες μοιράζονται μεταξύ του 'wojewoda' (διοικητής), της 'sejmik' (περιφερειακή συνέλευση) και του 'zarząd województwa' (διοικητικό συμβούλιο). Στις περισσότερες περιπτώσεις τα εν λόγω διοικητικά σώματα εδρεύουν σε μία πόλη, εξαίρεση αποτελούν τα Κουγιάβσκο-Πομερανία και Λούμπους Βοεβοδάτο στα οποία τα γραφεία του Διοικητή βρίσκονται σε διαφορετική πόλη από εκείνα των άλλων διοικητικών σωμάτων.
Ο Διοικητής διορίζεται από τον Πρωθυπουργό και αποτελεί τον τοπικό εκπρόσωπο της κεντρικής διοίκησης. Ο Διοικητής ενεργεί ως επί κεφαλής των κεντρικών κυβερνητικών θεσμών σε περιφερειακό επίπεδο (όπως η αστυνομία και η πυροσβεστική υπηρεσία, τα γραφεία έκδοσης διαβατηρίων, καθώς και διάφορες επιθεωρήσεις), επιβλέπει τη λειτουργία της τοπικής αυτοδιοίκησης, συντονίζει τις δράσεις στον τομέα της δημόσιας ασφάλειας και της προστασίας του περιβάλλοντος.
Η Περιφερειακή συνέλευση εκλέγεται κάθε τέσσερα χρόνια, μαζί με την εκλογή τοπικού διοικητή στα Πόβιατ και στα Γκμίνα. Είναι υπεύθυνη για την ανάπτυξη και τον προϋπολογισμό του Βοϊβοδάτου. Εκλέγει επίσης τον marszałek, τον επικεφαλής του Διοικητικού Συμβουλίου.
Το Διοικητικό Συμβούλιο, με επικεφαλής τον marszałek, θέτει σε εφαρμογή τα ψηφίσματα του sejmik, διαχειρίζεται τα οικονομικά του Βοϊβοδάτου, και ασχολείται με πολλές πτυχές της περιφερειακής πολιτικής, συμπεριλαμβανομένης της διαχείρισης της χρηματοδότησης από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Μαχείρ

Συγγράμματα

Συγγράμματά του σώζονται στην βιβλιοθήκη της Βιέννης με τον αριθμό καταλόγου 68, εκλογές από τα συγγράμματα του μητροπολίτη Νικαίας Θεοφάνη κατά Λατίνων, του Μητροπολίτη Αγκύρας Μακαρίου και του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Γενναδίου Σχολάριου.
Ο παππούς έχει πίεση

Θεατρικές σεζόν 1996-1997 & 1997-1998.

Το πρώτο του ανέβασμα έγινε κατά τη χειμερινή θεατρική περίοδο 1996 - 1997, στο θέατρο Αμιράλ στην Αθήνα, σε σκηνοθεσία Γιώργου Θεοδοσιάδη. Πρωταγωνίστησαν η Δήμητρα Παπαδοπούλου, ο Μιχάλης Μητρούσης, η Βάνα Παρθενιάδου, η Κατερίνα Ζιώγου, ο Οδυσσέας Σταμούλης, ο Ντίνος Σούτης και ο Νίκος Κάπιος στο ρόλο του παππού.
Λόγω της εμπορικής επιτυχίας του, το έργο συνέχισε τις παραστάσεις του και την επόμενη σεζόν 1997 - 1998, με αλλαγές στη διανομή: Δήμητρα Παπαδοπούλου, Ελένη Καστάνη, Μιχάλης Μητρούσης, Οδυσσέας Σταμούλης, Μαριάνα Λουγουρού, Ντίνος Στούπης και Νίκος Κάπιος.
Τα σκηνικά ήταν του Νίκου Κασαπάκη και τα κοστούμια στης Έβελιν Σιούπη.

Θεατρικές σεζόν 2011-2012 & 2012-2013

Τη σεζόν 2011 - 2012 το έργο ανέβηκε ξανά στο θέατρο Ήβη σε παραγωγή του Κώστα Σπυρόπουλου και σε σκηνοθεσία της Δήμητρας Παπαδοπούλου και της Αγγελίτας Τσούγγου. Πρωταγωνίστησαν η Ελισάβετ Κωνσταντινίδου, η Θωμαΐς Ανδρούτσου, ο Πέτρος Λαγούτης, ο Κώστας Αποστολάκης, η Σοφία Παυλίδου και ο Κώστας Βουτσάς στο ρόλο του παππού.
Λόγω της τεράστιας αποδοχής του απ’ το κοινό, το έργο ακολούθησε περιοδεία τη θερινή σεζόν του 2012, ενώ συνέχισε τις παραστάσεις με ίδια διανομή σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα τη χειμερινή σεζόν 2012 – 2013.
Τα σκηνικά έκανε ο Γιάννης Μουρίκης, τα κοστούμια η Μαρία Κοντοδήμα και τους φωτισμούς η Κατερίνα Μαραγκουδάκη.

Υπόθεση

Κωμωδία καταστάσεων που ακολουθεί τη ζωή των τριών εγγονών ενός κατάκοιτου παππού με άνοια, ο οποίος γίνεται συχνά ένα μπαλάκι πινγκ πονγκ μεταξύ τους.
Οι γυναίκες αυτές είναι:
Η 35χρονη αναρχικιά Πόπη, η οποία ερωτεύεται έναν μπάτσο κι αποφασίζει να φτιάξει μαζί του τη ζωής της, η φαντασμένη 40χρονη Μαρία, που κάνει προγραμματισμένο σεξ με τον σύζυγό της προκειμένου να πετύχουν την ωορρηξία και να συλλάβει, και η 45χρονη Φωφώ, εθισμένη σε φάρμακα, που κρύβεται απ' τον κόσμο γιατί νομίζει ότι σκότωσε τον άντρα της.
Στρατηγίς Αντάραδου

Η Στρατηγίς Αντάραδου (Στρατηγίς Ἀντάραδος) ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, από τα μικρά συνοριακά Θέματα που λέγονταν στρατηγίδες ή στρατηγάτα.
Η στρατηγίδα περιλάμβανε το οχυρωμένο λιμάνι Αντάραδο, (η σημερινή Ταρτούς) και τις γύρω περιοχές. Η Αντάραδος βρισκόταν ακριβώς απέναντι από τη νήσο και πόλη Άραδο (το μοναδικό κατοικημένο νησί της Συρίας, σήμερα το Αρουάντ) και κοντά στην Τρίπολη.
Η Άννα Κομνηνή αναφέρει την Αντάραδο, στην Αλεξιάδα ως στρατηγίδα και μία από τις περιοχές που αναγνώρισε ο βυζαντινός αυτοκράτορας υπό την εξουσία του Βαλδουίνου της Βουλώνης ως πρώην βυζαντινά εδάφη με την Συνθήκη της Δεαβόλεως το 1108.
Ακίλ Ακίλοφ

Καριέρα

Γεννήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 1944. Σπούδασε Πολιτικός Μηχανικός στο Ινστιτούτο της Μόσχας, από όπου αποφοίτησε το 1967. Από το 1993 ως το 1994 ήταν υπουργός Δημοσίων Έργων και από το 1994 ως το 1996 ήταν αντιπρόεδρος της κυβέρνησης.
Το Νοέμβριο του 2007, σε μία προφανή απόπειρα δολοφονίας του, εξερράγη βόμβα σε κτήριο λίγο πριν εκφωνήσει ο Ακίλοφ ομιλία. Από την έκρηξη σκοτώθηκε ένας φρουρός έξω από το κτήριο.
Το Νοέμβριο του 2013 απολύθηκε από την πρωθυπουργία με απόφαση του προέδρου Ραχμόν και τον αντικατέστησε ο Κοχίρ Ρασουλζόντα.
802 Επυάξα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Επυάξας είναι άγνωστα.
Γυναίκα θυσιάζουσα (Κρατική Αρχαιολογική Συλλογή Μονάχου)

Περιγραφή

Είναι κατασκευασμένο από γκριζοκόκκινο πηλό και παρουσιάζει μια γυναίκα που στέκει όρθια επάνω σε τετράγωνο βάθρο. Έχει το αριστερό χέρι πίσω από τη μέση, ενώ στο δεξί χέρι κρατάει «ομφαλικό» κύλικα σπονδής. Η κεφαλή είναι στεφανωμένη με διάδημα, και γέρνει ελαφρά προς τα αριστερά. Το ένδυμα είναι αριστουργηματικό ως προς την καλλιτεχνική απόδοση. Φοράει χιτώνα που είναι ζωμένος στη μέση και αφήνει το δεξί στήθος ελαφρώς ακάλυπτο. Ο μανδύας καλύπτει το σώμα, τους ώμους και τα μπράτσα με απόλυτη αρμονία. Ο χιτώνας ήταν βαμμένος σε χρώμα μπλε, η ζώνη κόκκινη, ενώ ο μανδύας ίσως να ήταν σε χρώμα λευκό. Τα υποδήματα και η κόμη ήταν βαμμένα κόκκινα.

Ερμηνεία και ιστορική τοποθέτηση

Πρόκειται για αγαλματάκι από τερακότα. Η όλη σύνθεση παρουσιάζει ευλαβική αριστοκρατική γυναίκα, που ίσως κάνει σπονδή μπροστά σε κάποιο ιερό ή βωμό. Παρουσιάζει το ίδιο θέμα όπως το πήλινο αγαλματάκι θυσιάζουσας γυναίκας, είναι όμως προγενέστερο, και αναγνωρίζεται ως αριστουργηματικό έργο του 5ου αιώνα π.Χ.
Χριστόφορος Σαμαρτσίδης

Βίος

Ο Χριστόφορος Σαμαρτσίδης γεννήθηκε το 1843. Ήταν γιος γιατρού και λόγιου από την Λευκάδα.

Λογοτεχνικό έργο

Γράφει ποίηση στην καθαρεύουσα και ένα θεατρικό, το Αρματωλοί και κλέπται σε γλώσσα δημοτική και δημοτικότροπο δεκαπεντασύλλαβο.Ασχολήθηκε με τη μετάφραση των Ομηρικών επών οι οποίες εκδίδονται στο Κωνσταντινουπολίτικο Ημερολόγιον της Ανατολής του 1879
Ρομαντικός ήρωας

Ο Ρομαντικός ήρωας είναι ένα λογοτεχνικό αρχέτυπο που αναφέρεται σε ένα χαρακτήρα που απορρίπτει τους καθιερωμένους κανόνες και συμβάσεις, έχει απορριφθεί από την κοινωνία και έχει τον εαυτό του (εαυτό της) ως κέντρο της ύπαρξης του (της). Ο Ρομαντικός ήρωας είναι συχνά ο πρωταγωνιστής του λογοτεχνικού έργου, και πρωταρχικός στόχος είναι στις σκέψεις του πρωταγωνιστή παρά στις πράξεις του (της).

Χαρακτηριστικά

Ο λογοτεχνικός κριτικός Νόρθροπ Φράι τόνισε ότι ο Ρομαντικός ήρωας συχνά "τοποθετείται έξω από τη δομή του πολιτισμού και ως εκ τούτου αντιπροσωπεύει τη δύναμη της φύσης, ανίθηκης ή αδίστακτης, αλλά με μια αίσθηση εξουσίας, και συχνά ηγετικής, ότι η κοινωνία έχει εξαθλιωθεί από μόνη της λόγω της απόρριψης". Άλλα χαρακτηριστικά του Ρομαντικού ήρωα περιλαμβάνουν την εσωστρέφεια, ο θρίαμβος του ατόμου πάνω από τους "περιορισμούς των θεολογικών και κοινωνικών συμβάσεων", η επιθυμία για ταξίδι, η μελαγχολία, η μισανθρωπιά, η αποξένωση και η μοναξιά. Ωστόσο, ένα άλλο κοινό χαρακτηριστικό του Ρομαντικού ήρωα είναι η μετάνοια για τις πράξεις του και η αυτοκριτική, που συχνά οδηγεί σε φιλανθρωπία, που εμποδίζει τον χαρακτήρα να λήγει ρομαντικά. Ένα παράδειγμα αυτού του χαρακτηριστικού είναι ο Εντμόν Νταντές στο μυθιστόρημα Ο Κόμης Μοντεχρήστος.
Συνήθως αποξενώνεται από την πιο γειωμένη, ρεαλιστική βιολογική οικογένεια και ακολουθεί μια αγροτική, μοναχική ζωή, ο Ρομαντικός ήρωας μπορεί ωστόσο να έχει ένα μακροχρόνιο πολύπαθη ερωτικό ενδιαφέρον, που έπεσε θύμα των επαναστατικών τάσεων του ήρωα, με τις μοίρες τους να είναι αλληλένδετες για δεκαετίες, μερικές φορές από τη νεαρή τους ηλικία μέχρι και το θάνατό (Τατιάνα Λάρινα, Ελίζαμπεθ Μπένετ, Ευγενία Γκραντέ).

Ιστορία

Ο Ρομαντικός ήρωας άρχισε να εμφανίζεται στη λογοτεχνία κατά τη διάρκεια της Ρομαντικής περιόδου, σε έργα από συγγραφείς όπως του Βύρωνα, του Κιτς, του Γκάιτε, και του Πούσκιν, και έχει θεωρηθεί εν μέρει ως απάντηση στη Γαλλική Επανάσταση. Μιας και ο Ναπολέων, το "ζωντανό μοντέλο ενός ήρωα",  αποτέλεσε απογοήτευση σε πολλούς, η τυπική αντίληψη του ήρωα ως διατήρηση της κοινωνικής τάξης άρχισε να αμφισβητείται.
Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 2013-2014

Το κύπελλο Ελλάδας βόλεϊ ανδρών για την περίοδο 2013–14 ήταν η 27η διοργάνωση στην ιστορία του θεσμού, και διοργανώθηκε από την ΕΟΠΕ. Δικαίωμα συμμετοχής είχαν όλες οι ομάδες, ανεξαρτήτως της κατηγορίας που αγωνίζονταν. Συνολικά δήλωσαν συμμετοχή 93 ομάδες από όλη την Ελλάδα. Το φάιναλ φορ του κυπέλλου έλαβε χώρα στην Καλαμάτα 15 και 16 Μαρτίου. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός για 14η φορά στην ιστορία του.

Β' φάση

Στη Β' φάση εισήλθαν στη διοργάνωση οι 16 ομάδες της Α2 Εθνικής 2013-14 που δήλωσαν συμμετοχή. Οι κληρώσεις έγιναν με γεωγραφικά κριτήρια, ώστε να αποφεχθούν οι μεγάλες μετακινήσεις για τις ομάδες.

2η αγωνιστική

Για την δεύτερη αγωνιστική έγιναν μόνο δύο αγώνες.
 Οι υπόλοιπες ομάδες προκρίθηκαν απευθείας
 στην 3η αγωνιστική.

Γ' φάση

Στη Γ' φάση προκρίθηκαν τέσσερις ομάδες από την Β' φάση, και εισήλθαν στη διοργάνωση οι δώδεκα ομάδες της Βόλεϊ Λιγκ 2013–14.

Τελική φάση

Η τελική φάση (φάιναλ-4) διεξήχθη το διήμερο 15 και 16 Μαρτίου 2014, στο Δημοτικό Αθλητικό κέντρο παραλίας της Καλαμάτας. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός για 14η φορά στην ιστορία του.
Λύκος (ποταμός Κωνσταντινούπολης)

Ο Λύκος (Τουρκικά: Bayrampaşa Deresi) είναι ποταμός, ο οποίος διερχόταν μέσα από τη βυζαντινή Κωνσταντινούπολη.
Ουσιαστικά επρόκειτο για ρεύμα και όχι για ποταμό, το οποίο λειτουργούσε αποστραγγιστικά για το μεγαλύτερο μέρος της περιτειχισμένης πόλης. Το μέγιστο πλάτος της κοιλάδας, που σχημάτιζε, έφτανε τα 3,5 χιλιόμετρα και καταλάμβανε το 1/3 της έκτασης της βυζαντινής Κωνσταντινούπολης. Οι πηγές του θα πρέπει να αναζητηθούν στους λόφους, που βρίσκονται στο βόρειο τμήμα της σημερινής περιοχής Bayrampaşa, 3,5 περίπου χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Πύλης της Αδριανούπολης (Edirne Kapιsι) των θεοδοσιανών τειχών.
Ο Λύκος έφτανε μπροστά από τα τείχη της Κωνσταντινούπολης στο ύψος της Πύλης του Πέμπτου, περνούσε κάτω από τα τείχη και εισερχόταν εντός της πόλης. Στο σημείο εκείνο υπήρχε πύργος για την προστασία του ποταμού, ο οποίος σήμερα είναι γνωστός ως "Sulukale", δηλαδή  «πύργος του νερού».  Ο Λύκος συνέχιζε τη διαδρομή του εντός των τειχών προς τα νοτιοανατολικά, περνώντας νότια της Μονής Λιβός και φτάνοντας στο Φόρο του Βοός. Εκεί έστριβε απότομα προς τον Νότο και εξέβαλλε στον Λιμένα του Θεοδοσίου. Ένα τείχος που χώριζε το λιμάνι σε δύο μέρη λειτουργούσε ως φράγμα που συγκρατούσε τις προσχώσεις που έφερνε ο ποταμός σε περιπτώσεις υψηλής βροχόπτωσης. Παρόλο βέβαια που το προστατευμένο τμήμα άντεξε περισσότερο από το υπόλοιπο λιμάνι, ωστόσο ούτε αυτό κατάφερε να αποφύγει τελικά την επίχωση. Έτσι υπολογίζεται ότι από τον 12ο-13ο αιώνα οι προσχώσεις του Λύκου σταδιακά εξαφάνισαν το λιμάνι και στη θέση του δημιούργησαν την περιοχή που ονομάστηκε Βλάγγα και η οποία χρησιμοποιούνταν για καλλιέργεια κηπευτικών μέχρι σχετικά πρόσφατα.
Στην ύπαρξη του νερού του Λύκου θα πρέπει προφανώς να αναζητήσουμε και κάποιους από τους λόγους για τους οποίους η περιοχή των εκβολών του, η οποία με την άνοδο της θαλάσσιας στάθμης μετατράπηκε στον βυζαντινό Λιμένα του Θεοδοσίου, ευνόησε την ανάπτυξη νεολιθικού οικισμού.
Η κοιλάδα του Λύκου χρησιμοποιούνταν μέχρι τη δεκαετία του 1950 ως γεωργική έκταση. Την περίοδο 1956-1957 αποφασίστηκε η κατασκευή νέας λεωφόρου πάνω από την κοίτη με αποτέλεσμα ο ποταμός να βρίσκεται σήμερα κάτω από το επίπεδο του δρόμου. Πρόκειται για τη λεωφόρο Vatan.
Αμφικτύονας

Αμφικτύων και Αμφικτιονίες

Η σύνδεση του ονόματος Αμφικτύων με τις Αμφικτιονίες δεν δικαιολογείται, καθώς σχετικές έρευνες έχουν αποδείξει ότι πρόκειται για δύο διαφορετικές ετυμολογίες. Εξάλλου, ο Στράβων αναφέρει (Θ΄ 420) ότι ακόμα και την Πυλαία Αμφικτιονία, που υποτίθεται ότι είχε ιδρυθεί από τον Αμφικτύονα, την ίδρυσε ο Ακρίσιος.
Οικογένεια Μέξη

Η οικογένεια Μέξη είναι παλιά οικογένεια των Σπετσών, τα μέλη της οποίας διακρίθηκαν στην ναυτιλία και την πολιτική.
Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (1953)

Το 1953 διεξήχθη το 4ο Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1. Ξεκίνησε στις 18 Ιανουαρίου από την Αργεντινή και ολοκληρώθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου, στην Ιταλία. Νικητής ήταν, για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, ο Αλμπέρτο Ασκάρι με Φερράρι.

Σύνοψη

Το πρωτάθλημα, όπως και την προηγούμενη χρονιά, διοργανώθηκε με τους κανόνες της Φόρμουλα 2 (εκτός από το Indianapolis 500). Αν και ο Φάντζιο -που επέστρεψε μετά από τον σοβαρό τραυματισμό του το 1952 - οδηγώντας μια Maserati κατάφερε να βγει δεύτερος, νικώντας τον τελευταίο αγώνα στην Ιταλία, η Φερράρι ήταν και πάλι το καλύτερο αυτοκίνητο, νικώντας στα 7 από τα 8 ευρωπαϊκά γκραν πρι. Ο Ασκάρι μάλιστα, κατάφερε να διευρύνει το ρεκόρ του, μένοντας αήττητος για 9 συνεχόμενους αγώνες, μέχρι την Γαλλία, όπου νικητής ήταν ο Μάικ Χόθορν. Στη Γερμανία νικητής ήταν ο Τζουζέπε Φαρίνα, ενώ στο Σίλβερστόουν ο Ασκάρι και ο Γκονσάλες μοιράστηκαν τον βαθμό του ταχύτερου γύρου. Νικητής στο Indianapolis 500 ήταν ο Μπιλ Βούκοβιτς.
Οδυσσέας Νεγροπόντης

Βιογραφία

Αδερφός του ήταν ο Μενέλαος Νεγροπόντης. Είχε εγκατασταθεί στο Γκαλάτσι της Ρουμανίας. Αργότερα επέστρεψε και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Ενίσχυσε την Αρχαιολογική Εταιρεία κατά τα έτη 1877 - 1880. 
Απεβίωσε το 1880.
Μυοπάθεια

Είδη

Επειδή η μυοπάθεια είναι ένας γενικός όρος, διακρίνονται αρκετές ομάδες, που χωρίζονται σε συγγενείς και επίκτητες

Συμπτώματα

Μυική αδυναμία, μυικές κράμπες, δυσκαμψία και τέτανος.

Θεραπεία

Επειδή τα διάφορα είδη μυοπαθειών προκαλούνται μέσω διαφορετικών οδών, δεν υπάρχει μία μεμονωμένη θεραπεία για τις μυοπάθειες. Η θεραπεία ποικίλει από την αντιμετώπιση των συμπτωμάτων έως τις πολύ συγκεκριμένες θεραπείας στις οποίες στοχεύεται το αίτιο. Οι θεραπείες σήμερα περιλαμβάνουν την φαρμακοθεραπεία, την φυσιοθεραπεία, τους κηδεμόνες υποστήριξης, το χειρουργείο, και ακόμη και τον βελονισμό.