google/wiki40b huggingface dataset:
Βενέδικτος Αδαμαντιάδης

Σπουδές

Ο Αδαμαντιάδης ήταν γιός του Φώτιου Αδαμαντιάδη. Έχασε την μητέρα του σε μικρή ηλικία και λίγα χρόνια αργότερα έχασε και τον πατέρα του. Τελικά μεγάλωσε με τον θείο του Μητροπολίτη Ανατολικής Θράκης και Μικράς Ασίας. Τελικά τελείωσε τη Μεγάλη του Γένους Σχολή τον Ιούνιο του 1892 με Άριστα. Αρχικά ήθελε να σπουδάσει μηχανικός, όταν έφθασε όμωσ στην Αθήνα οι εγγραφές στο Πολυτεχνείο είχαν κλείσει, οπότε ενγράφει στην Ιατρική σχολή. Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, εκεί γνώρισε και τον καθηγητή Α. Αναγνωστάκη ο οποίος του εμφύσησε και την αγάπη για την οφθαλμολογία. Αρχικά για προσωπικούς λόγους επέστρεψε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία όπου άσκησε γενική ιατρική σπό υο 1896 μέχρι το 1911. Έπειτα ταξίδεψε στην Γαλλία και έλαβε την ειδικότητα του στην οφθαλμολογία στο Παρίσι στα νοσοκομεία Κενζ- Βεν (Quinz-Vingt) και Οτέλ Ντιε (Hôtel Dieu) από το 1911-14. Μετά επέστρεψε στην Προύσσα όπου επιστρατεύθηκε από τον Οθωμανικό στρατό για να υπηρετήσει στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο όπου και υπηρέτησε για ένα έτος. Απαλλάχθηκε λόγο μιας σοβαρής γαστρενετρικής λοίμωξης. Το 1922 ακολούθησε τους υπόλοιπους πρόσφυγες στην Αθήνα. Στη συνέχεια ορίστικε διευθυντής του Οφθαλμολογικού Τμήματος του Ιπποκράτειου Νοσοκομείου στην Αθήνα όπου ανέπτυξε σημαντικές επιστημονικές δραστηριότητες έχοντας γράψει πάνω από 200 επιστημονικά έργα. Λιγότερο γνωστές είναι οι εργασίες του για το Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών. Νυμφεύθηκε σε μεγάλη ηλικία και η κόρη του Ουρανία Ραγκαβή ήταν η πρώτη γυναίκα οφθαλμίατρος στην Ελλάδα.

Το σύνδρομο

Πρόκειται για μία φλεγμονώδη διαταραχή με άγνωστη αιτιολογία. Το 1931 ο Αδαμαντιάδης παρουσίασε πρώτος έναν ασθενή με έλκη στα γεννητικά όργανα και στο στόμα, φλεγμονώδη αρθρίτιδα, ιριδίτιδα και θρομβοφλεβίτιδα. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1937, ο Τούρκος δερματολόγος Δρ. Ουλουζί Μπεχτσέτ παρουσίασε τρεις ασθενείς με παρόμοια συμπτώματα. Πιστεύεται ότι η ασθένεια μεταφέρθηκε από την Κεντρική Ασία από τις νομαδικές φυλές.
Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1970-71

Σύστημα διεξαγωγής

Στο κύπελλο Κύπρου 1970-71 συμμετείχαν οι 12 ομάδες του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 1970-71 και οι 4 πρώτες ομάδες του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας 1970-71 (το κύπελλο διεξήχθη μετά την ολοκλήρωση των πρωταθλημάτων). Διεξήχθη σε 4 γύρους με το σύστημα νοκ-άουτ. Οι αγώνες ήταν μονοί και διεξάγονταν στην έδρα της ομάδας που είχε κληρωθεί ως γηπεδούχος. Σε περίπτωση ισοπαλίας διεξαγόταν επαναληπτικός στην έδρα της άλλης ομάδας.
Η κυπελλούχος ομάδα εξασφάλισε συμμετοχή στο Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης ποδοσφαίρου 1971-72.
Παναγιώτης Κλης

Βιογραφία

Η καταγωγή του ήταν από το Αρκουδόρευμα της επαρχίας Καρύταινας. Ήταν σύντροφος του Κορέλα και πολύ παλικάρι. Πολέμησε στις μάχες στα φρούρια της Μεσσηνίας μαζί με τους Καρυτινούς και απόκτησε φήμη.
Λουκάς Καστανάκης

Βιογραφία

Ο Λουκάς Καστανάκης γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αντώνη Καστανάκη και της Ευριδίκης Παππαδοπούλου. Στην Κωνσταντινούπολη πέρασε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια και φοίτησε στο Ζωγράφειο Γυμνάσιο. Το 1892 γεννήθηκε ο αδελφός του Μανόλης και το 1901 ο αδελφός του Θράσος. Το 1905 απεβίωσε η μητέρα τους. Το 1909 πήγε στο Βατούμ του Καυκάσου όπου εργάστηκε στην εταιρεία των αδελφών Αρβανιτίδη, αρχικά στο εργοστάσιο πετρελαίων και στη συνέχεια στην εταιρεία μαγγανίου . Τον Μάιο του 1917 παντρεύτηκε την Ναντέζντα (Μίλη) Παράτσα, της οποίας η μητέρα ήταν Ελληνίδα και ο πατέρας είχε καταγωγή από το Μαυροβούνιο. Στον Καύκασο συναντήθηκε με τον Νίκο Καζαντζάκη και συνδέθηκε φιλικά μαζί του. Έγινε μάλιστα ο δάσκαλός του στη ρώσικη γλώσσα.
Το 1920 πήγε στο Βερολίνο και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες ενώ παράλληλα έγινε μαθητής και συνεργάτης του Γιάννη Ψυχάρη. Διετέλεσε ανταποκριτής διαφόρων ελληνικών εφημερίδων, διηύθυνε την ελληνόφωνη εφημερίδα «Αγών» και εξέδωσε βιβλία στα ελληνικά. Υπήρξε ένας από τους ιδρυτές του «Διεθνούς Βήματος των Φοιτητών» (Tribune Internationale des étudiants), οργάνωση που ένωνε τους φοιτητές όλων των χωρών που σπούδαζαν στο Παρίσι. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος ήταν μια από τις προσωπικότητες που παρέστησαν στην ίδρυση της οργάνωσης την 12η Ιανουαρίου 1926.
Το 1931 εγκαταστάθηκε με τη σύζυγό του οριστικά στην Αθήνα. Συνεργάστηκε με τις εφημερίδες «Πολιτεία» και «Ανεξάρτητος», με διάφορα περιοδικά, όπως τα Νεοελληνικά Γράμματα, και με τον εκδοτικό οίκο «Δημητράκου». Το 1933 υπέγραψε τη διαμαρτυρία των Ελλήνων λογίων για την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία. Το 1934-5 εργάστηκε στο τμήμα εξαγωγής ελληνικών καπνών της σοβιετικής εμπορικής αντιπροσωπείας. Το 1935 εξορίστηκε για 2 μήνες στη Φολέγανδρο από την κυβέρνηση Κονδύλη. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση. Μετά την Απελευθέρωση εργάστηκε ως δημοσιογράφος και μεταφραστής για τις εφημερίδες Ριζοσπάστης και Ελεύθερη Ελλάδα. Τον Δεκέμβρη του 1947 ξεκίνησε για τον Καστανάκη μια τετραετής περίοδος εξορίας. Αρχικά τον έστειλαν στην Ικαρία, μετά στη Μακρόνησο και τέλος στον Αη Στράτη. Από τον Αύγουστο του 1951, που αφέθηκε ελεύθερος, εργάστηκε πάλι ως μεταφραστής και δημοσιογράφος για Το Βήμα, Τα Νέα, τον Ταχυδρόμο και την Ακρόπολη. Πέθανε στο νοσοκομείο «Ελπίς» στις 26 Ιουνίου 1956 εξαιτίας νεοπλάσματος του ουροποιητικού. Η σύζυγός του Μίλη πέθανε το 1959. Τα πολυάριθμα άρθρα και οι μεταφράσεις του, που βρίσκονται διάσπαρτα σε διάφορα έντυπα, καθώς επίσης και όλο το ανέκδοτο υλικό που άφησε πίσω του εκδίδονται σιγά σιγά, σε θεματικές συλλογές από τους κληρονόμους του.
Μάχες του ποταμού Τισσού

Οι Μάχες του ποταμού Τισσού ήταν δύο μάχες που έγιναν το 599 στα πλαίσια των πόλεμων της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και των Αβάρων. Οι μάχες έγιναν στον ποταμό Τισσό, που ταυτίζεται με τον σημερινό Τίσα, σε άγνωστες θέσεις ανάμεσα στο στρατηγό Πρίσκο και τον χαγάνο Βαϊανό στην καρδιά του Αβαρικού χανάτου.
Το 599 οι Βυζαντινοί έσπασαν την συνθήκη ειρήνης του 598 και ξεκίνησαν εκστρατεία στα Αβαρικά εδάφη.
Η πρώτη μάχη έγινε στον Τισσό όπου ο Πρίσκος παγίδευσε του Άβαρους μέσα σε βαλτώδη εδάφη και λίμνες πετυχαίνοντας να σκοτώσει αρκετούς από αυτούς κι άλλοι να πνιγούν. Ο Πρίσκος παρόλο που ο αυτοκράτορας Μαυρίκιος είχε δώσει εντολή να αποφεύγονται οι μάχες σε ποτάμια, λίμνες ή βάλτους ο Πρίσκος την αγνόησε και έστησε ενέδρα σε βάλτους, λίμνες αναφέρει ο Σιμμοκάτης, και τους νίκησε καταδιώκοντας τους στο κέντρο του Αβαρικού χανάτου. Η δεύτερη μάχη έγινε στον Κάτω Τισσό, όπως αναφέρεται, χωρίς να είναι κάτι γνωστό για την μάχη, εκτός της νίκης του Πρίσκου.
Βεραίικα Αχαΐας

Oνομασία

Ο σύγχρονος οικισμός παλαιότερα ονομαζόταν Λαλικώστα. Η παλιά ονομασία είναι ανθρωπωνυμικό και προέρχεται από τον πρώτο οικιστή του χωριού. Ανθρωπωνυμικό αποτελεί και η σύγχρονη ονομασία Βεραίικα, προερχόμενη από το επίθετο της οικογένειας Βέρα που κατοικεί στην περιοχή και διατηρεί λειβάδια εκεί.

Ιστορικά στοιχεία

Το παλιό ορεινό χωριό αναφέρεται ως Λαλικώστα στα 1699 στην ενετική κατάσταση των χωριών της Πάτρας καθώς επίσης και στα 1700 ως Lalucosta στη βενετική απογραφή «Grimani», όπου βρέθηκε να έχει πληθυσμό 78 κατοίκους απαρτιζόμενο από 18 οικογένειες. 
Αναγνωρίστηκε ως οικισμός με την ονομασία Λαλικώστα στις 20/04/1835 και υπήχθη στο Δήμο Παναχαιών. Με το ΦΕΚ 5Α της 08/03/1841 υπήχθη στον τότε Δήμο Ερινεού. Ως οικισμός του Ελληνικού κράτους βρισκόταν στα νοτιοδυτικά της περιοχής του Ερινεού και απογράφηκε ως ξεχωριστός οικισμός δύο φορές. To 1830 εκατοικείτο από 11 οικογένειες και το 1835 βρέθηκε να έχει πληθυσμό 215 κατοίκους απαρτιζόμενο από 41 οικογένειες. 
Παλαιότερα, κατά το 19ο αιώνα, κάτοικοι προερχόμενοι από το ορεινό Λαλικώστα συνοίκισαν το σύγχρονο χωριό των Φαρών στα πεδινά της Δυτικής Αχαΐας, το οποίο αρχικά ονομαζόταν «Λαλικώστα». Με τη δημιουργία του πεδινού Λαλικώστα το χωριό μεταφέρθηκε διοικητικά στα πεδινά και η ορεινή αρχική του θέση έπαψε να λογίζεται ως οικισμός. Η μετακίνηση των κατοίκων του ορεινού Λαλικώστα στο πεδινό Λαλικώστα πρέπει να συνέβη στην περίοδο 1835-1844. Οι αρχικοί κάτοικοι του πεδινού Λαλικώστα, όπως προφανώς και του ορεινού, μιλούσαν τα αρβανίτικα. Τελευταία εμφάνιση του ορεινού Λαλικώστα ως οικισμός είναι στις απογραφές της περιόδου 1848-1851 όπου αναφέρεται ως οικισμός της Αραγόζενας του Δήμου Ερινεού χωρίς πληθυσμό. Το ορεινό Λαλικώστα ωστόσο δεν εγκαταλείφθηκε ποτέ οριστικά από τους κατοίκους του· αναφέρεται ως οικιστική θέση χωρίς πληθυσμό το 1901 και στα 1903 αναφέρεται ως «έτερο θερινό χωριό επί του Παναχαϊκού», δηλ. ήταν παραθεριστικός οικισμός των κατοίκων του πεδινού Λαλικώστα. Σύμφωνα με τοπικές μαρτυρίες το ίδιο συνεχίζει να ισχύει μέχρι και σήμερα.
Στο σημερινό χωριό Φαρές υπάρχει συνοικία με την ονομασία «Βεραίικα» ως ανάμνηση των κατοίκων που ήρθαν από το ορεινό Λαλικώστα και συνοίκισαν το χωριό.

Λοιπά στοιχεία

Από τα Βεραίικα κατάγεται ο Άγγελος Βέρας, που το 1975 εξέδωσε στην Πάτρα θρησκευτικά ποιήματα και τεύχη.
Γουλιέλμος Λουδοβίκος του Νασσάου-Ντίλενμπουργκ

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη ΣΤ΄ κόμη του Νασσάου-Ντίλενμπουργκ και της Ελισάβετ, κόρης του Γεωργίου Γ΄ λαντγκράβου του Λόιχτενμπεργκ. Υπηρέτησε ως αξιωματικός του Ιππικού υπό τον θείο του Γουλιέλμο Α΄ πρίγκιπα της Οράγγης. Μαζί με τον εξάδελφό του Μαυρίκιο διοίκησαν τον στρατό των Ηνωμένων Επαρχιών και βοήθησαν στο σχεδιασμό της στρατιωτικής τακτικής της Δημοκρατίας εναντίον της Ισπανίας (1588-1609).
Κύπειρος

Ιστορία

Ο  κύπειρος αναφέρεται  από τον Όμηρο, αλλά και από λυρικούς ποιητές της αρχαιότητος. Επίσης, αναφέρεται στις πινακίδες Γραμμικής Β΄ από το Ανάκτορο του Νέστορος. Τη μεγαλύτερη παραγωγή στην αρχαία Ελλάδα είχαν η πόλις των Αθηνών, η Κόρινθος, αλλά προ πάντων το Άργος.Η αρχαία ελληνική ονομασία του φυτού είναι  η και ο κύπερος , κύπειρος ή κύπαιρος , κύπειρον, ερυσίσκηπτρον, πάρις ή μαλινάθαλλη. Λαϊκές ονομασίες: αγριοκύπερη, κύπερη (στη Θεσσαλία), μάννα (πληθ. οι μάννες), σαριά, κάπουρας (στην Κύπρο), τροπαλάκι ή τρουπαλάκι (στην Πελοπόννησο).
Περιφραστικές ονομασίες: Για την αγριοκύπερη: γαρύφαλλο του Άργους, αμύγδαλο του Άργους. Για τον κύπειρο τον εδώδιμο: αμύγδαλο της γης, μάννα τ’ ουρανού. Για τον στρογγυλό: γαρύφαλλα αθηναϊκά.

Χρήσεις

Kατά τον  Διοσκουρίδη «άλλοι το ονομάζουν ερυσίσκηπτρον, όπως τον ασπάλαθο. Έχει φύλλα όμοια με πράσο, αλλά πιο μακριά και λεπτότερα, κοτσάνι με μήκος έναν πήχυ ή και μεγαλύτερο, που σχηματίζει γωνία, όμοιο με του βούρλου, και στην κορυφή του υπάρχει ένα βλάστημα από μικρά φύλλα και σπόρους. Από κάτω έχει ρίζες - και είναι αυτές που χρησιμοποιούνται - σαν μακρουλές ελιές, κολλητές η μία με την άλλη, ή και στρογγυλές, μαύρες, ευωδιαστές, λίγο πικρές». 
Ο Θεόφραστος  λέει πως η καλύτερη είναι αυτή των Κυκλάδων, την οποία ονομάζει πάρι ή μαλινάθαλλη. Και χαρακτηρίζει το φυτό στυπτικότερο και του σχίνου και του καλάμου. Σήμερα γνωρίζουμε ότι χρήσιμα μέρη του φυτού αυτού είναι το ρίζωμά του, το οποίο συλλέγεται άνοιξη ή φθινόπωρο. Το φθινόπωρο συλλέγεται η ρίζα του κ. του εδώδιμου.
79360 Σίλα-Νούναμ

Δορυφόρος

Ο 79360 Σίλα-Νούναμ έχει ένα γνωστό φυσικό δορυφόρο, ο οποίος, όμως, είναι τόσο κοντά με το μέγεθος της πρωτογενούς του, ώστε οι δύο μαζί μπορούν να θεωρηθούν ως ένα διπλό cubewano. Ανακαλύφθηκε στις 22 Οκτωβρίου 2002 και ανακαλύφθηκε από Denise G. Stephens και Keith S. Noll. Ονομάζεται προσωρινά S/2005 (79360) 1.
Ταινία (παράσιτο)

Κύκλος ζωής

Ο κύκλος ζωής ξεκινάει με τις προγλωττίδες ή τα αυγά με τα ογκοσφαιρίδια (γνωστά και ως εξάκανθα έμβρυα) τα οποία αποβάλλονται με τα κόπρανα και μπορούν να επιζήσουν για ημέρες, ακόμη και μήνες στο περιβάλλον. Μερικές φορές αυτά τα τμήματα εξακολουθούν να μπορούν να κινηθούν μετά την αποβολή και είτε θα αδειάσουν τα αυγά μέσα σε λίγα λεπτά ή, σε κάποια είδη, θα τα συγκρατήσουν μέχρι να φτάσει το κατάλληλο σπονδυλωτό - ενδιάμεσος ξενιστής. Ο ενδιάμεσος ξενιστής (αγελάδα, γουρούνι, τρωκτικά κτλ, ανάλογα με το είδος) πρέπει να χωνέψει τα αυγά ή τις προγλωττίδες. Αν ο ξενιστής είναι ο κατάλληλος για το εκάστοτε είδος ταινίας, τα αυγά εκκολάπτονται και τα εξάκανθα έμβρυα διατρυπούν το τοίχωμα του λεπτού εντέρου του ενδιάμεσου ξενιστή για να ταξιδεύσουν μέχρι τους ραβδωτούς μύες όπου θα γίνουν κυστίκερκοι. Σε αυτό το στάδιο θα αναπτυχθούν και θα διαφοροποιηθούν σε νύμφη δευτέρου σταδίου η οποία έχει τη μορφή κύστης (μέχρι το μέσο του 19ου αιώνα θεωρούταν ότι ήταν διαφορετικό παράσιτο) η οποία είναι μολυσματική για τον τελικό ξενιστή όταν ο πρωτοσκώληκας έχει αναπτυχθεί πλήρως. Για να συνεχίσει ο κύκλος, ο τελικός ξενιστής πρέπει να καταναλώσει το ωμό κρέας του ενδιάμεσου ξενιστή. Όταν φτάσει στο λεπτό έντερο του τελικού ξενιστή, η κύστη χωνεύεται και ο σκώληκας εισέρχεται στο τοίχωμα του λεπτού εντέρου και ο αυχένας αρχίζει να παράγει κομμάτια που θα σχηματίσουν τη στροβίλη. Τα καινούργια αυγά συνήθως εμφανίζονται στα κόπρανα του τελικού ξενιστή σε έξι με εννέα εβδομάδες και ο κύκλος ξαναρχίζει.
Η ταινία των βοοειδών έχει περίπου 1.000 με 2.000 προγλωττίδες και κάθε προγλωττίδα έχει 100.000 αυγά, ενώ η ταινία των χοίρων έχει περίπου 1.000 προγλωττίδες και κάθε προγλωττίδα περιέχει 50.000 αυγά.
A Piano: The Collection

Τα Μουσικά Κομμάτια

Όλα τα τραγούδια γράφτηκαν και ερμηνεύτηκαν από την Τόρι Έιμος.
Κακή εκπαίδευση

Πλοκή

Ισπανία 1980. Ο σκηνοθέτης Ενρίκε δέχεται πρόταση από έναν σεναριογράφο που του συστήνεται ως Ιγνάθιο να γυρίσει μια ταινία με τίτλο Η επίσκεψη. Οι δύο άντρες είναι παλιοί συμμαθητές στο καθολικό σχολείο και οι δύο έχουν κακοποιηθεί σεξουαλικά από τον πατέρα Μανόλο. Η ταινία έχει ως θέμα τα βιώματα των μαθητών στο καθολικό σχολείο.
Στην πορεία, οι δύο άντρες συνάπτουν ερωτική σχέση. Μετά από ενδοιασμούς του σκηνοθέτη, η ταινία τελικά γυρίζεται με πρωταγωνιστή τον Ιγνάθιο.
Στη συνέχεια, όμως, αποκαλύπτεται πως ο εκείνος που παρουσιάστηκε στον Ενρίκε δεν ήταν ο πραγματικός Ιγνάθιο, αλλά ο αδερφός του Χουάν, ο οποίος έχει το ψευδώνυμο Άνχελ. Ο πραγματικός Ιγνάθιο σήμερα είναι τρανσέξουαλ, ναρκομανής και εκβιάζει τον Μανόλο για να επιζήσει. Ο Μανόλο σήμερα δεν είναι παπάς, αλλά εργάζεται σε έναν εκδοτικό οίκο με το όνομα Μανουέλ Μπερενγκέρ.
Ιωάννης Πετραλιάς

Βιογραφία

Ήταν εγγονός του γενάρχη της οικογένειας Σελάιδου Πετραλιά, γιος του Αντωνίου Σ. Πετραλιά και αδελφός του Αγγελή Πετραλιά, αρχηγός του κλάδου της οικογένειας Πετραλιά στην Πάτρα.
Παντρεύτηκε την Ελένη Μουρτζίνου, ανηψιά του μπέη της Μάνης. Από το 1800 εγκαταστάθηκε στην Άνω Πόλη της Πάτρας. Στη διάρκεια της Επανάστασης έστειλε την οικογένειά του στο Λιβόρνο, ενώ ο ίδιος πήρε μέρος στον Αγώνα και μετέτρεψε τους αλευρόμυλούς του σε πυριτιδόμυλους. Σκοτώθηκε σε ενέδρα των Τούρκων στα Τριπόταμα το 1822, ενώ μετέφερε πολεμοφόδια στον Κολοκοτρώνη.
Γιος του ήταν ο Αθανάσιος Πετραλιάς (1806-1848) που απέκτησε πέντε παιδιά, μεταξύ των οποίων το Νικόλαο Πετραλιά (1848-1908), πατέρα του Θάνου Πετραλιά και του Στέφανου Πετραλιά.
Ριζανά Κιλκίς

Γεωγραφία - Ιστορία

Το Ριζανά βρίσκονται νότια της λίμνης Κερκίνης, στα ανατολικά όρια του νομού Κιλκίς με το νομό Σερρών. Το χωριό απέχει 42 χλμ. δυτικά της πόλης του Κιλκίς, 41 χλμ. νοτιοδυτικά των Σερρών και 52 χλμ. βορειοανατολικά της Θεσσαλονίκης. Στο χωριό ο Σύλλογος Παλιννοστούντων «Άγιος Ιωάννης ο Βαφτιστής» αναβιώνει κάθε Πάσχα τη "Μέρα των Γονιών". Πρόσφυγες από το Σοχούμι, την Τραπεζούντα, το Βατούμι, το Ορντού και τη Σάντα  φιλεύουν τους επισκέπτες παραδοσιακό πιροσκί, κεφτέδες, τσουρέκια και καυτή ρώσικη βότκα για να τιμήσουν τη νίκη της ζωής απέναντι στον θάνατο, που τη θεωρούν ως τη μεγαλύτερη τιμή των ζωντανών προς τους νεκρούς τους.

Ονομασία - Διοικητικά

Το παλιό του όνομα επί τουρκοκρατίας ήταν Κότσανα και έτσι αναφέρεται επίσημα το 1920 στο ΦΕΚ 2Α-04/01/1920 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ράβνας που ανήκε στο νομό Σερρών. Το 1927 μετονομάστηκε σε Ριζανά και το 1935 αποσπάστηκε στο νομό Κιλκίς. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Ίσωμα και το Χειμαδιό αποτελούν την τοπική κοινότητα Ισώματος που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κρουσσών του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 86 κατοίκους.
Μητροπολίτης Χαλκίδος Χρυσόστομος Τριανταφύλλου

Βιογραφικά Στοιχεία

Γεννήθηκε στο Βασιλικό της τότε επαρχίας Χαλκίδας το 1957. Σπούδασε στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή Αθηνών και ακολούθως στην Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας. Το 1998 έλαβε το πτυχίο ειδίκευσης στην λατρεία, στην αρχαιολογία και τέχνη της Θεολογικής Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος το 1983, από τον προκάτοχό του και πνευματικό του πατέρα μητροπολίτη Χαλκίδος Χρυσόστομο Βεργή. Μέχρι την εκλογή, πέρασε από διάφορες ποιμαντικές και διοικητικές θέσεις της μητρόπολης Χαλκίδος, όπως του γραμματέα, του ιεροκήρυκα και του γενικού αρχιερατικού επιτρόπου.  
Μητροπολίτης Χαλκίδος εξελέγη στις 14 Σεπτεμβρίου 2001 και ενθρονίστηκε στις 12 Ιανουαρίου 2002 στον μητροπολιτικό ναό Αγίου Δημητρίου της Χαλκίδας.
Όσκαρ Άριας

Πρώτη προεδρία

Γεννήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 1940. έγινε Πρόεδρος της Κόστα Ρίκα στις 8 Μαΐου 1986 και διατηρήθηκε στο αξίωμα ως τις 8 Μαΐου 1990, ενώ επανεξελέγη πρόεδρος για δεύτερη φορά στις αμφίρροπες εκλογές του 2006. Σημαντικό ήταν το εκπαιδευτικό του έργο, με κύρια μεταρρύθμιση τη εισαγωγή εξετάσεων στο τέλος του Δημοτικού και του Γυμνασίου. Τον διαδέχθηκε στην πρώτη του θητεία ο Ραφαέλ Καλδερόν.

Δεύτερη προεδρία

Στις προεδρικές εκλογές που διενεργήθησαν στις 5 Φεβρουαρίου του 2006 τα αποτελέσματα έδειξαν οριακή διαφορά του Άριας από τον αντίπαλό του, Ότον Σόλις και διατάχθηκε η καταμέτρηση των ψηφοδελτίων διά χειρός. Τελικά, στις 7 Μαρτίου, ο Άριας ανακηρύχθηκε νικητής των εκλογών, με διαφορά 18.169 ψήφων (με 40,5% έναντι 40,3% για το Σόλις). Ορκίστηκε εκ νέου πρόεδρος στις 9 Μαΐου 2006.
Στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής, ο πρόεδρος Άριας αποκατέστησε τις διπλωματικές σχέσεις της χώρας του με την Κίνα, την Παλαιστινιακή Αρχή και, στις 18 Μαρτίου του 2009, με την Κούβα. Τον διαδέχθηκε στο ύπατο αξίωμα η Λάουρα Τσιντσίγια.
Παναγιώτης Ελής

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο Κόσμιο Ροδόπης. Υπήρξε κομμουνιστής. Κατά τη διάρκεια της κατοχής υπήρξε στέλεχος της Αντίστασης, συνελλήφθη, όμως, και στάλθηκε στη Βουλγαρία και εν συνεχεία στο Κουμάνοβο της Σερβίας. Επέστρεψε στην Ελλάδα μετά την απελευθέρωση και κατατατάχθηκε στο στρατό ως κληρωτός. Λόγω πολιτικών φρονημάτων στάλθηκε στο ΒΕΤΟ (Δεύτερο Ειδικό Τάγμα Οπλιτών) στη Μακρόνησο, όπου και υποβλήθηκε σε φριχτά βασανιστήρια αρνούμενος να υπογράψει δήλωση μετανοίας. Αργότερα εξορίστηκε στον Αή Στράτη.
Την νύχτα του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου 1967 συνελλήφθη και οδηγήθηκε με εκατοντάδες άλλους στον Ιππόδρομο Φαλήρου, όπου και κρατήθηκε. Στις 25 Απριλίου 1967 δολοφονήθηκε εν ψυχρώ από τον ανθυιπίλαρχο Κωνσταντίνο Κώτσαρη καθώς κατευθυνόταν προς τον θάλαμο.  Αυτόπτης μάρτυρας της δολοφονίας υπήρξε ο ποιητής Γιάννης Ρίτσος. Μετά την πτώση του Χούντας, τον Φεβρουάριο του 1975, ο Κωνσταντίνος Κώτσαρης, εν ενεργεία αξιωματικός με τον βαθμό του Ίλαρχου, συνελλήφθη μαζί με άλλους αξιωματικούς για την συμμετοχή του στο λεγόμενο πραξικόπημα της πυτζάμας (για την οποία αθωώθηκε) ενώ λίγο αργότερα αποστρατεύθηκε. Για την δολοφονία του Έλη ασκήθηκε αυτεπάγγελτη δίωξη που είχε ως αποτέλεσμα την αρχική καταδίκη του Κώτσαρη σε οκτώ χρόνια κάθειρξη και τον υποβιβασμό του στον βαθμό του στρατιώτη. Εν συνεχεία, όμως, το Αναθεωρητικό δικαστήριο μείωσε την ποινή του κατά δύο χρόνια.
Αλφόνσος ντε λα Σέρδα ο Ισπανός

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Αλφόνσου ντε λα Σέρδα τού Αποκληρωμένου, βαρόνου τού Λουνέλ και της Ματθίλδης των Μπριέν, κόρης τού Ιωάννη Α΄ κόμη του Ε. 
Ο Αλφόνσος ο Αποκληρωμένος ήταν γιος της Λευκής της Γαλλίας και τού Φερδινάνδου ντε λα Σέρδα διαδόχου στην Καστίλη, ο οποίος αν και πρωτότοκος, είχε προαποβιώσει (1275) τού πατέρα του και το βασίλειο σφετερίστηκε ο δευτερότοκος Σάντσο Δ΄. Ο πατέρας τους (απεβ. 1284) όμως είχε πει να λάβει τη Λεόν ο Αλφόνσος και την Καστίλη ο Σάντσο. Τότε ο Αλφόνσος πήγε στην Αραγωνία και έλαβε βοήθεια, ωστόσο δεν μπόρεσε να ανακτήσει τον θρόνο του και αποκλήθηκε ο Αποκληρωμένος. Τού δόθηκαν οι διασκορπισμένες κυρότητες της Άλμπα, Βεχάρ & Γιβραλεόν. Μετακόμισε στη Γαλλία, τη χώρα της μάμμης του Λευκής των Καπετιδών, όπου ο 2ος εξάδελφός του Κάρολος Δ΄ της Γαλλίας τον έκανε βαρόνο τού Λουνέλ· στη Γαλλία γεννήθηκε και ο ομώνυμος γιος του.
Ο Αλφόνσος ο Ισπανός έγινε αρχιδιάκονος τού Παρισιού το 1322, βαρόνος τού Λουνέλ το 1324 και κύριος της Ταφάλλα & Καπαρρόζο. Απεβίωσε σε ηλικία 38 ετών.
Ακραίο σιδέρωμα

Το ακραίο σιδέρωμα είναι άθλημα όπου οι συμμετέχοντες μεταβαίνουν σε απόμακρες ή/και επικίνδυνες τοποθεσίες και καταστάσεις διαθέτοντας σιδερώστρες και σίδερα μαζί τους ώστε να σιδερώνουν.
Μερικές ενδεικτικές τοποθεσίες όπου έχουν χρησιμοποιηθεί για σιδέρωμα στα πλαίσια της δραστηριότητας αυτής είναι απότομες βουνοκορφές, εν κινήσει με το ποδήλατο, σιδέρωμα παράλληλα με σκι, στην κορυφή μεγάλων αγαλμάτων, υποβρυχίως, με αλεξίπτωτο σε πτώση, και κάτω από παγωμένη λίμνη. Η δραστηριότητα γίνεται είτε ατομικά είτε ομαδικά.
Η πρακτική αυτή ξεκίνησε για πρώτη φορά το 1980 στο Γιόρκσαϊρ της Αγγλίας με σατιρική διάθεση, ή κατά άλλους το 1997 στο Λέστερ, και μέχρι τα τέλη της δεκαετίας εξαπλώθηκε και σε άλλες χώρες ανά τον κόσμο, ιδιαίτερα στην Γερμανία όπου το 2002 διοργανώθηκε το πρώτο παγκόσμιο πρωτάθλημα ακραίου σιδερώματος. Κατά τα μετέπειτα έτη, υπήρξαν διάφοροι διαγωνισμοί για την επίτευξη μεγίστων επιδόσεων, έτσι υπήρξαν διαγωνιζόμενοι σε μεγάλο υψόμετρο επί του όρους Έβερεστ το 2003,173 δύτες υποβρυχίως το 2011 σε πισίνα στο Ος της Ολλανδίας, τρέχοντας σε μαραθώνιο το 2012,και άλλες παρόμοιες συμμετοχές.
Η Μούσα της Κορτόνα

Ιστορικό του ευρήματος

Ο πίνακας βρέθηκε τυχαία από έναν Ιταλό χωρικό το 1732 κοντά στην Τσεντόια (Centoia), μεταξύ Κιούζι και Μοντεπουλτσάνο στην Τοσκάνη. Ο χωρικός όργωνε το χωράφι του, όταν το άρωτρο αναποδογύρισε μια πλάκα. Από κοντά είδε ότι η κάτω πλευρά της πλάκας ήταν ζωγραφισμένη και την ανασήκωσε για να την δει καλύτερα. Την καθάρισε, και βλέποντας την εικόνα την πήρε σπίτι του και με ευλάβεια την έστησε το εικονοστάσι, στο καντήλι ακριβώς. Μετά από καιρό η γυναίκα του αρρώστησε βαριά και η υγεία της χειροτέρευε όλο και περισσότερο. Ο χωρικός έφερε έναν παπά για να την εξομολογήσει πριν πεθάνει. Ο παπάς μπαίνοντας στο φτωχικό και βλέποντας την εικόνα μάλωσε τον χωρικό που έβαλε στο καντήλι ειδωλολατρική εικόνα. Ο χωρικός όλο αφέλεια του απάντησε ότι είναι η εικόνα της Παναγίας. «Όχι» τον επέπληξε ο παπάς, «είναι εικόνα του σατανά!», και να τη βγάλει αμέσως. Ο χωρικός την πήρε από το καντήλι και για να μην την πετάξει στην φωτιά την έκανε πορτάκι στον φούρνο του. Εκεί έμεινε μέχρι το 1735, όταν την ανακάλυψε ο ιδιοκτήτης της περιοχής, ο ιππότης Τομμάζο Τομμάζι και την κράτησε στην ιδιωτική του συλλογή. Το 1851 η μαντάμ Λουίζ Μπαρτολόττι Τομμάζι παρουσίασε την εικόνα στην Τοσκανική Ακαδημία της Κορτόνα (L'Accademia Etrusca) και έτσι η εικόνα μπήκε στο μουσείο, και από τότε ονομάζεται «Μούσα της Κορτόνα».

Περιγραφή

Ο πίνακας είναι πλάκα διαστάσεων 38,5 επί 33 εκατοστά. Είναι μονοκόμματη, αλλά θεωρείται ότι είναι μέρος ενός εργου μεγαλύτερων διαστάσεων, που χάθηκε. Εικονίζει μια γυναίκα, σε μέγεθος δύο τρίτα του φυσικού. Διατηρείται σε άριστη κατάσταση, παρά τα όσα πέρασε. Τα χρώματα και η εικόνα δεν αλοιώθηκαν από την επίδραση της φωτιάς, ούτε και γδάρθηκαν από την αιχμή του αρώτρου. Η εικόνα ερμηνεύεται ως μούσα Πολύμνια. Είναι δαφνοστεφανωμένη, γυμνή στο δεξί στήθος και κρατάει λύρα.