google/wiki40b huggingface dataset:
Φατμά Σουλτάν (κόρη του Αμπντούλ Μετζίτ Α΄)

Βιογραφία

Η Φατμά γεννήθηκε την 1η Νοεμβρίου 1840 και ήταν το δεύτερο παιδί και η μεγαλύτερη κόρη που γεννήθηκε από τον πατέρα της, και η μεγαλύτερη κόρη που γεννήθηκε από τη μητέρα της. Από την πλευρά της μητέρας της ήταν αδελφή του σουλτάνου Μωάμεθ Ε΄, της Ρεφιά Σουλτάν, της Χατιτζέ Σουλτάν και της Ρουκιγιέ Σουλτάν.
Όταν η Φατμά ήρθε σε ηλικία για γάμο, οι γιοι μερικών των πιο σημαντικών προσωπικοτήτων ζήτησαν το χέρι της νεαρής πριγκίπισσας. Ο Μουσταφά Ρεσίτ Πασά και ειδικότερα η σύζυγός του Αντιλέ Χανίμ, η οποία ήταν εξαιρετικά υπερήφανη, ήταν ιδιαίτερα ανήσυχοι διότι ο γιος τους, ο Αλί Γκαλίμπ Πασάς, πρέπει να γίνει γαμπρός του σουλτάνου. Οι άλλοι υπουργοί ήθελαν να ευχαριστήσουν τον Μεγάλο Βεζύρη, και προσπάθησαν να πείσουν τον Σουλτάνο να δώσει το χέρι της πριγκίπισσας στον γιο του Μεγάλου Βεζίρη. Μετά από πολλή πίεση, ο Σουλτάνος συναίνεσε στην προτεινόμενη ένωση. Ωστόσο, ο Ρεσίτ Πασάς φοβήθηκε ότι αν αυτός ο γάμος λάμβανε χώρα ενώ ο ίδιος ήταν μεγάλος βεζίρης, οι άνθρωποι θα κουτσομπόλευαν.
Στην ηλικία των δεκατριών, στις 2 Αυγούστου 1854 παντρεύτηκε τον Αλί Γκαλίμπ Πασάς. Την επόμενη χρονιά γέννησε μια κόρη, την Τζεμιλέ Χανίμσουλταν, η οποία πέθανε σε βρεφική ηλικία. Μετά το θάνατο του Αλί Γκαλίμπ Πασά από πνιγμό στον Βόσπορο το 1858 παντρεύτηκε έξι μήνες αργότερα τον Νουρί Πασά στις 17 Μαρτίου 1859. Απέκτησαν δύο παιδιά, τον Σουλτανζάντε Μεχμέτ Φουάντ και την Εμινέ Λουτφιγιέ Χανίμσουλταν. Και τα δύο παιδιά της πέθαναν νέα.
Μετά την αμφιλεγόμενη καταδίκη και την εξορία στην Αραβία του δεύτερου συζύγου της για συνενοχή στο θάνατο του θείου της, σουλτάνου Αμπντούλ Αζίζ, η Φατμά αποσύρθηκε στην έπαυλη της μέχρι το θάνατό της λίγο αργότερα στις 29 Αυγούστου 1884 σε ηλικία 44 ετών. Είναι θαμμένη στο μαυσωλείο του ετεροθαλούς αδελφού της, σουλτάνου Μουράτ Ε΄, στο Γενί Τζαμί, στην Κωνσταντινούπολη.
Φρειδερίκος Τούτα

Βιογραφία

Ήταν ο μόνος γιος του Θεοδωρίχου μαργράβου του Λάνντσμπερκ και της Ελένης των Ασκάνια, κόρης του Ιωάννη Α΄ μαργράβου του Βρανδεμβούργου.
Το 1285 διαδέχθηκε τον πατέρα του ως μάργραβος του Λάνντσμπερκ, περιοχής που περιελάμβανε το μεγαλύτερο μέρος του Όστερλαντ, τη Λειψία, τη Γκρίμμα και τη μεσαιωνική κατοικία του Βάισσενφελς. Τρία έτη μετά απεβίωσε ο πάππος του Ερρίκος Γ΄ μάργραβος του Μάισεν & Λουσατίας και ήλθε σε διαμάχη με τον θείο του Αλβέρτο Β΄. Τελικά ο Αλβέρτος Β΄ έλαβε το Μάισεν και ο Φρειδερίκος τη Λουσατία. Όμως οι γιοί του πρώτου, ο Φρειδερίκος Α΄ και ο Θεοδώριχος Δ΄ διαφώνησαν με αυτή την κατανομή και η εξουσία του Φρειδερίκου Τούτα στη Λουσατία είχε ανταγωνιστή.
Ο Φρειδερίκος Τούτα συγκεντρώθηκε στην επέκταση της δύναμής του στο Μάισεν, όταν η εξουσία του Αλβέρτου Β΄ κλονίστηκε από την άγρια διαμάχη με τους γιούς του: ο Φρειδερίκος Α΄ αιχμαλώτισε τον πατέρα του, που αποκήρυξε μεγάλα τμήματα των εδαφών του. Το 1289 ο Φρειδερίκος Τούτα μπόρεσε να αγοράσει ένα σημαντικό μέρος του Μάισεν. Επίσης απέκτησε μερικές περιοχές γύρω από τη Δρέσδη από τον θείο του Φρειδερίκο Κλεμ (γιο του Ερρίκου Γ΄).
Οι φιλοδοξίες του σταμάτησαν το 1291, όταν απεβίωσε στο κάστρο Χίρσσταϊν σε ηλικία 22 ετών. Υποτίθεται ότι έφαγε δηλητηριασμένα κεράσια, που του πρόσφερε ο Βίτεγκο επίσκοπος του Μάισεν. Δεν είχε άρρενα τέκνα και οι κτήσεις του διαιρέθηκαν: ο Φρειδερίκος Α΄ έλαβε το Μάισεν, ο Θεοδώριχος Δ΄ τη Λουσατία και το Λάνντσμπερκ πωλήθηκε στον μάργραβο του Βρανδεμβούργου, του Οίκου των Ασκάνια.
Γιάννης Βαλαβανίδης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1939 στην Αθήνα. Την περίοδο από το 1957 μέχρι το 1963 σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, με ειδικότητα στη ζωγραφική, τη χαρακτική και τα ψηφιδωτά. Καθηγητές του ήταν οι Γιάννης Μόραλης, Κώστας Γραμματόπουλος και Ε. Βοϊλά. Συμμετείχε ενεργά στο φοιτητικό κίνημα της δεκαετίας του 1960 ως μέλος φοιτητικών ενώσεων αριστερού προσανατολισμού. Εξάλλου, οι πολιτικές του απόψεις συμβάδιζαν με τις καλλιτεχνικές του επιλογές. Πριν από την Χούντα των Συνταγματαρχών το 1967 συνεργάστηκε με την Επιθεώρηση Τέχνης ενώ ανήκε στην Ομάδα Τέχνης Α (1965-1967).
Με την εγκαθίδρυση της Δικτατορίας στην Ελλάδα, μετακόμισε στο Παρίσι το 1968 όπου εργάστηκε για έναν χρόνο. Επιστρέφοντας, ίδρυσε το 1970 μαζί με τους Κλεοπάτρα Δίγγα, Κυριάκο Κατζουράκη, Χρόνη Μπότσογλου και Γιάννη Ψυχοπαίδη την ομάδα «Νέοι Έλληνες Ρεαλιστές», μέσω της οποίας παρουσιαζόταν έργα παραστατικής ζωγραφικής, με κριτικό περιεχόμενο που είχαν και αντι-δικτατορική δράση. Το 1970, επίσης, πραγματοποίησε την πρώτη του ατομική έκθεση στον χώρο Άστορ. Στα έργα που παρουσίασε έδειχνε την τάση του για έρευνα σε βάθος σε καθημερινά αντικείμενα. Παρόμοια ήταν τα έργα που δημιούργησε και τα επόμενα χρόνια, ενώ από την δεκαετία του 1980 και έκτοτε οι τέσσερις ενότητες της ζωγραφικής του (βουνά, εργαλεία, πρόσωπα, χώροι) εξελίσσονταν παράλληλα. Στην πορεία του αυτή έγινε μέλος της καλλιτεχνικής ομάδας Για την Επικοινωνία και την Εκπαίδευση στην Τέχνη (1979-1986) και του Συνδέσμου Σύγχρονης Τέχνης (1979-1984).
Αρχικά, και για οκτώ χρόνια (1972-1980) δίδαξε στη Σχολή Βακαλό, ενώ από το 1981 έως το 2005 στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών. Από το 2001 έως το 2004 διετέλεσε αντιπρύτανης της Σχολής, ενώ από το 2007 ήταν ομότιμος καθηγητής της. Πέρα από τα διδακτικά του καθήκοντα, εικονογράφησε βιβλία και σχεδίασε εξώφυλλα. Ακόμη, είχε δημοσιεύσει πληθώρα κειμένων σχετικά με την τέχνη σε εφημερίδες και περιοδικά.
Απεβίωσε στις 18 Φεβρουαρίου 2017 στην Αθήνα.
Γιόρις φαν ντερ Χάαγκεν

Βιογραφία

Δεν είναι ξεκάθαρο πού γεννήθηκε ο φαν ντερ Χάαγκεν, στο Άρνεμ ή στο Ντόρντρεχτ, αλλά τα αρχειακά στοιχεία δείχνουν ότι άρχισε να ζωγραφίζει στο Άρνεμ. Πιθανόν έμαθε ζωγραφική από τον πατέρα του, τον ζωγράφο Άμπραχαμ φαν ντερ Χάαγκεν. Όταν πέθανε ο πατέρας του το 1639, μετακόμισε στη Χάγη το 1639, όπου και έγινε μέλος της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά το 1643. Έναν χρόνο αργότερα έγινε επίτιμος δημότης της Χάγης. Το 1656 ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Confrerie Pictura, (Αδελφότητας των Ζωγράφων) που βρισκόταν στο Princessegracht, στη Χάγη. Ο πίνακας του Princessegracht που έκανε αυτήν την περίοδο μάλλον δείχνει το κτήριο στην αρχική του μορφή, πριν την ανακαίνιση που του άλλαζε εντελώς όψη.

Κληρονομία

Είναι γνωστός για τα τοπία του, και ειδικά για τις απόψεις διαφόρων πόλεων του ανατολικού μέρους της Ολλανδίας. Κάποιες φορές συνεργαζόταν με άλλους ζωγράφους, οι οποίοι ζωγραφίζανε στα τοπία φιγούρες. Τα στοιχεία δείχνουν ότι έχει συνεργαστεί με τους Dirck Wyntrack, Πάουλους Πόττερ, Ludolf Leendertsz de Jongh, Jan Wijnants και Nicolaes Berchem.
Σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν χρησιμοποιούσε μπλε στάχτη για να φτιάξει το πράσινο χρώμα, το οποίο είχε ξεθωριάσει το 1715, όταν είδε του πίνακές του στο Άμστερνταμ. Παρά αυτό το πρόβλημα, οι πίνακες πουλήθηκαν σε υψηλές τιμές. Κάποιοι λίγοι πίνακές του υπάρχουν σε κάποια Βρετανικά ιδρύματα, με εξαίρεση το Μουσείο του Ντέρμπι το οποίο έχει ένα τοπίο που "ακολουθεί" την τεχνοτροπία του.
Στις αρχές του 2015 η Ολλανδική βασιλική οικογένεια ανακοίνωσε την επιστροφή στους απογόνους του νόμιμου ιδιοκτήτη του πίνακα του φαν ντερ Χάαγκεν, Το δάσος της Χάγης με θέα στο ανάκτορο Χάους τεν Μπος, ο οποίος είχε αποσπαστεί από τους Ναζί από τον ιδιοκτήτη του, και τον οποίο είχε αγοράσει η Βασίλισσα της Ολλανδίας Τζουλιάνα αγνοώντας την ιστορία του.
Αβραάμ Αμπουλάφια

Βίος

Γεννήθηκε το 1240 στη Σαραγόσα της Ισπανίας. Αφού σπούδασε τη Βίβλο και το Ταλμούδ στη συνέχεια επιδόθηκε στη σπουδή της εβραιολογίας, της μεταφυσικής και της Καββάλα χωρίς να παραλείψει την ιατρική τη φυσική αλλά και τη ρητορική. Ανέγνωσε τα φιλοσοφικά συγγράμματα του διάσημου Εβραίου σοφού Μαϊμονίδη (Ραββί Μωϋσής - Μπεν Μαϊμούν), διάφορα καβαλιστικά συγγράμματα καθώς ακόμη και έργα του Πλάτωνα και Αριστοτέλη.
Πολύ νέος επιχείρησε ταξίδι στη Παλαιστίνη με σκοπό να εισέλθει στην Ασία, πλην όμως εξ αποτυχίας επέστρεψε στην Ισπανία αφού παρέμεινε επί μακρόν στην Ελλάδα και στην Ιταλία. Μετά την επιστροφή του, ο ίδιος ομολογούσε πως έβλεπε οράματα, ενώ φαντάστηκε τον εαυτόν του Προφήτη ακόμη και Μεσσία, που είχε εκλεγεί από τον Θεό και άρχισε περιπλανώμενος να κηρύσσει νέα διδασκαλία στους συμπατριώτες του, τους Εβραίους. Το 1280, αποπειράθηκε να προσηλυτίσει στις ιδέες του τον Πάπα, γεγονός που οδήγησε στη σύλληψή του και την καταδίκη του εις θάνατο, ωστόσο τελικά αφέθηκε ελεύθερος. Τα επόμενα χρόνια επισκέφτηκε τη Σικελία, όπου εμφανίστηκε ως Μεσσίας, ωστόσο οι ισχυρισμοί του καταδικάστηκαν επισήμως έπειτα από επιστολή του ραβίνου Solomon ben Adret.
Τα επόμενα χρόνια (1285-1288), ο Αμπουλάφια ολοκλήρωσε τη συγγραφή του Sefer ha- ot (Το Βιβλίο του Οιωνού) στο νησί Κομίνο, κοντά στη Μάλτα, ενώ το 1291 έγραψε το τελευταίο του έργο, με τίτλο Imre Shefer (Λέξεις της Ομορφιάς). Δεν υπάρχουν πληροφορίες για τα τελευταία χρόνια της ζωής του, για αυτό και είναι άγνωστος ο χρόνος του θανάτου του.
Κλιματικό έτος

Ως κλιματικό έτος χαρακτηρίζεται ο καιρός, (οι καιρικές συνθήκες), περιόδου ενός έτους, ορισμένου μετεωρολογικού σταθμού, κατά μία από τις γνωστές κλιματολογικές ταξινομήσεις.
Για παράδειγμα αν σε κάποιο μετεωρολογικό σταθμό ο καιρός που επικράτησε στην περίοδο του έτους ήταν ασυνήθως γλυκύς και βροχερός που προσομοιάζει με το τροπικό κλίμα, (κατά την ταξινόμηση του Κέππεν), τότε λέγεται ότι ο συγκεκριμένος σταθμός είχε τροπικό έτος, ανεξάρτητα του χαρακτηρισμού του κλίματος του τόπου που βρίσκεται.
Πολλές φορές συμβαίνει ο όρος ν΄ αναφέρεται όχι μόνο για κάποιο σταθμό αλλά και για αρκετούς άλλους σταθμούς ευρύτερης περιοχής, οπότε ο όρος αναφέρεται στη συγκεκριμένη περιοχή. Τα κλιματικά έτη λαμβάνονται υπόψη στον προσδιορισμό των τοπικών κλιμάτων.
Το κλιματικό έτος δεν θα πρέπει να συγχέεται με το κλιματολογικό έτος που αναφέρεται στο κοινό δωδεκάμηνο ημερολογιακό έτος.
Σημαία της Αφρικανικής Ένωσης

Η σημαία της Αφρικανικής Ένωσης υιοθετήθηκε στην 14η τακτική σύνοδο του οργανισμού στην Αντίς Αμπέμπα, στις 31 Ιανουαρίου 2010.  Είναι πράσινη με 53 χρυσά αστέρια, όσα και τα κράτη - μέλη της ένωσης.
Κατά την όγδοη σύνοδο κορυφής της Αφρικανικής Ένωσης, που έγινε στην Αντίς Αμπέμπα στις 29-30 Ιανουαρίου 2007, αποφασίστηκε να διεξαχθεί διαγωνισμός με σκοπό την επιλογή νέας σημαίας για τον οργανισμό. Η τελική σημαία επιλέχθηκε από 106 συμμετοχές πολιτών προερχόμενων από 19 αφρικανικά κράτη και 2 από τη διασπορά. Ειδική επιτροπή εξέτασε τις υποψηφιότητες και τελικά επιλέχθηκε το σημερινό σχέδιο. Η απόφαση της επιτροπής του οργανισμού ήταν η νέα σημαία να έχει πράσινο χρώμα, ως σύμβολο της ελπίδας και να αναπαριστώνται τα κράτη - μέλη με αστέρια.

Προηγούμενη σημαία

Η παλιά σημαία αποτελούνταν από μια πλατιά οριζόντια πράσινη λωρίδα στο επάνω μέρος που ακολουθείται από μια στενή λωρίδα χρώματος χρυσού. Κάτω έχει μια φαρδιά λωρίδα άσπρου χρώματος, η οποία φέρει το έμβλημα της Αφρικανικής Ένωσης στο κέντρο με μια στενή χρυσή λωρίδα και μια πλατιά πράσινη γραμμή στο κάτω μέρος. Το πράσινο συμβολίζει την ελπίδα των αφρικανικών χωρών και την αφοσίωση στην ενότητα.Το χρυσό συμβολίζει τον πλούτο της Αφρικής και το λαμπρό μέλλον.Με το λευκό χρώμα υποδηλώνεται η αγνή επιθυμία της Μαύρης Ηπείρου να έχει αληθινούς φίλους σε όλο τον κόσμο. Τέλος με το κόκκινο χρώμα των δακτυλίων στο κέντρο αντιπροσωπεύεται η αφρικανική αλληλεγγύη όπως επίσης και το αίμα που χύθηκε με σκοπό την απελευθέρωση της Αφρικής.
Φραγκίσκος Έρντμαν της Σαξονίας-Λάουενμπουρκ

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιουλίου-Ερρίκου δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουρκ και της Ελισάβετ-Σοφίας των Χοεντσόλερν, κόρης του Ιωάννη-Γεωργίου εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου.
Το 1666 απεβίωσε στο Σβάρτσεννμπεκ σε ηλικία 37 ετών. Ήταν άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο νεότερος, ετεροθαλής αδελφός του Ιούλιος Φραγκίσκος ως δούκας της Σαξονίας-Λάουενμπουρκ.

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε το 1654 την ετεροθαλή εξαδέλφη του Σίβυλλα-Χέντβιχ των Ασκάνια, κόρη του Αυγούστου δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουρκ· δεν απέκτησαν απογόνους.
Αγία Παρασκευή Αγιάσματος Κοζάνης

Γεωγραφία

Τα ερείπια του οικισμού βρίσκονται περίπου 20 χιλιόμετρα δυτικά της Νεάπολης και περίπου 15 χλμ δυτικά από το Τσοτύλι.

Οθωμανική Αυτοκρατορία

Στα τέλη του 19ου αιώνα, η τότε Μπάνια ήταν ένα μικρό ελληνικό χωριό στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Σύμφωνα με τον Βασίλ Καντσόφ, το έτος 1900, 55 Έλληνες Χριστιανοί ζουν στη Μπάνια. Σύμφωνα με τον γραμματέα της Βουλγαρικής Εξαρχίας του Dimitar Mishev η Αγία Παρασκευή είναι υπό την κυριαρχία του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως και έχει 55 Έλληνες. Σύμφωνα με τις ελληνικές αθηναϊκές στατιστικές του 1910, το χωριό κατοικείται από 45 ορθόδοξους Έλληνες.
Παρέλαση

Ιστορική εξέλιξη

Από την αρχαιότητα ακόμα είναι γνωστό ότι ο βασιλιάς ή αυτοκράτορας έκανε επίβλεψη των στρατιωτικών του δυνάμεων για να κρίνει την πειθαρχία και τον εξοπλισμό των στρατιωτών. Υπάρχουν πολλές αναφορές για αυτό. Γνωστό είναι το επεισόδιο όπου ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Τίτος κατά την διάρκεια της πολιορκίας των Ιεροσολύμων το 70 μ.Χ. έβαλε τις λεγεώνες του να παραταχθούν φορώντας το εξοπλισμό τους προκειμένου να λάβουν τον μισθό τους και για να προκαλέσουν με αυτόν τον τρόπο επιβλητική εντύπωση στον πολιορκημένο εχθρό. Εκτός αυτού γνωστό είναι το έθιμο των Ρωμαίων που κάναν γιορταστικές παρελάσεις κατά την επιστροφή των νικηφόρων στρατηγών από την μάχη. 
 
Με την πάροδο του χρόνου και με την παρακμή των πολυπληθών στρατευμάτων οι παρελάσεις έπαψαν. Στην Ευρώπη του μεσαίωνα άρχισαν να διοργανώνονται από τον Τριακονταετή Πόλεμος και μετά, όταν τα στρατεύματα άρχισαν να συγκροτούνται και πάλι. Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ της Γαλλίας καθίδρυσε το 1660 περίπου μόνιμα στρατεύματα και καθιέρωσε την παρέλαση ως εξής: «προς παρουσιασμό των όπλων και τον βηματισμό των στρατιωτικών δυνάμεων μπροστά από τους αξιωματικούς με σκοπό την συχνή επαφή των στρατιωτών με τους αξιωματικούς και προς υπενθύμιση των υποχρεώσεών τους έναντι των αξιωματικών.» Εκτός αυτού, ο βηματισμός ήταν δείγμα της εξάσκησης των στρατιωτών, που την εποχή εκείνη έπρεπε να κάνουν ειδικούς σχηματισμούς κατά την διάρκεια της μάχης. Αν και οι παρελάσεις τότε γίνονταν σχεδόν όπως και σήμερα, δεν παρευρίσκονταν θεατές ή άλλο κοινό εκτός από τους στρατιωτικούς.

Οι παρελάσεις σήμερα

Στην σημερινή εποχή οι παρελάσεις διεξάγονται κυρίως από δυο λόγους. Εκτός από την επίδειξη ισχύος, η παρέλαση μπορεί να γίνεται για λόγους παράδοσης σε γιορταστικές επετείους προς ανάμνηση ενός αξιομνημόνευτου γεγονότος. Σ' αυτήν την περίπτωση δεν έχουμε κάποια κύρια πολιτική ή στρατιωτική επίδειξη, απλά γίνεται μια αναφορά στα γεγονότα του παρελθόντος που γιορτάζονται εκείνη τη μέρα. Από την άλλη πλευρά διοργανώνονται ακόμα και σήμερα παρελάσεις με κύριο λόγο την επίδειξη της στρατιωτικής ισχύος.
Ο άνθρωπος που έσπαγε πλάκα!

Εισπράξεις

Η ταινία βγήκε στους κινηματογράφους το 1972, κόβοντας 171.857 εισιτήρια, ερχόμενη 29η σε σύνολο 90 ταινιών.
Διεθνής Ένωση Μουσικών Βιβλιοθηκών, Αρχείων και Κέντρων Τεκμηρίωσης

Η Διεθνής Ένωση Μουσικών Βιβλιοθηκών, Αρχείων και Κέντρων Τεκμηρίωσης (αγγλικά: International Association of Music Libraries, Archives and Documentation Centres - IAML) ιδρύθηκε το 1951 με έδρα το Παρίσι και εκπροσωπεί βιβλιοθήκες, αρχεία και κέντρα τεκμηρίωσης με αντικείμενό τους τη μουσική. Παράλληλα στηρίζει και προωθεί το έργο του προσωπικού που εργάζεται σε αυτά τα ιδρύματα.

Διοίκηση

Η IAML διευθύνεται από το Συμβούλιο (Council), την Επιτροπή (Board) και τη Γενική Συνέλευση (General Assembly). Το Συμβούλιο είναι το αντιπροσωπευτικό σώμα της ένωσης είναι υπεύθυνο για την συνολική πορεία και το έργο της. Η Επιτροπή απαρτίζεται από τον Πρόεδρο (President), τον αμέσως προηγούμενο Πρόεδρο (immediate Past-President), τέσσερις Αντιπροέδρους (Vice-Presidents), τον Γενικό Γραμματέα (Secretary General) και τον Ταμία (Treasurer) και καλείται να υλοποιεί τις αποφάσεις του Συμβουλίου. Η Γενική Συνέλευση, αποτελείται από όλα τα μέλη της ένωσης και κατά τις συνεδριάσεις της λαμβάνει σημαντικές αποφάσεις για την IAML. Επιπλέον, η IAML συστήνει Επιτροπές (Committees) καθεμιά από τις οποίες κατέχει ξεχωριστό αντικείμενο και σκοπό λειτουργίας, προκειμένου να διαχειρίζονται διάφορα ζητήματα της ένωσης και να εκτελούν συγκεκριμένα καθήκοντα.

Μέλη

Κάθε πρόσωπο ή ίδρυμα που ενδιαφέρεται για το έργο της ένωσης και θέλει να συμμετάσχει στην υλοποίηση του, μπορεί να ενταχθεί σε μια από τις διαθέσιμες κατηγορίες μελών της IAML κατόπιν καταβολής ετήσιας συνδρομής. Τα μέλη ξεπερνούν τις 2.000 συμμετοχές σε 45 χώρες από όλο τον κόσμο και διακρίνονται σε Μεμονωμένα άτομα ως μέλη (Individual Members), Ιδρύματα (Institutional Μembers) και Επίτιμα Μέλη (Ηonorary Μembers). Το μεγαλύτερο ποσοστό των μελών της IAML προέρχεται από την Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική.

Δράση

Η IAML είναι μέλος των διεθνών βιβλιοθηκονομικών και μουσικών κοινωνιών και διοργανώνει ετήσια συνέδρια και εκπαιδευτικά προγράμματα προκειμένου να ενισχύσει και να υποστηρίξει το έργο των μελών της. Παράλληλα, ενθαρρύνει πρωτοβουλίες άλλων οργανισμών, που προάγουν τη Μουσική Βιβλιοθηκονομία και το έργο των μουσικών βιβλιοθηκών. Επιπλέον, η IAML έχει ιδρύσει Εθνικά Παραρτήματα (National Branches) σε 22 χώρες, πέντε Επαγγελματικά Παραρτήματα (Professional Branches), τέσσερις Θεματικές Επιτροπές (Subject Commissions) και ποικίλες Ειδικές Ομάδες Εργασίας (Special Working Groups), τα οποία με τη δράση τους ενισχύουν το έργο της.
2962 Όττο

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του `Οττο είναι άγνωστα. Ο `Οττο περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 2 ώρες και 41 λεπτά, μία πολύ ταχεία περιστροφή, ακόμα και για αστεροειδή.
Μεταγωγικό αεροσκάφος

Το Μεταγωγικό αεροσκάφος είναι ένα στρατιωτικό αεροσκάφος που χρησιμοποιείται για αερομεταφορά φορτίων, στρατευμάτων, εξοπλισμού και ελαφρών οχημάτων. Είναι κρατικά αεροσκάφη που χρησιμοποιούνται από το στρατό, τα τελωνεία και την αστυνομία. Ανάλογα με το σχεδιασμό και τις επιχειρησιακές τους δυνατότητες μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε τακτικές μεταφορές, σε στρατηγικές μεταφορές, σε επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης, σε επιχειρήσεις ναυτικής επιτήρησης για περιπολία και σε αποστολές αεροψεκασμού και αεροπυρόσβεσης. Η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία διαθέτει C-130 Hercules και Alenia C-27 Spartan.
Τα μεταγωγικά αεροσκάφη διακρίνονται από πολύ ελαφρά έως βαρέα, με ικανότητα φορτίου από 2 έως πάνω από 50 τόνους και εμβέλεια από 400 έως πάνω από 4000 ναυτικά μίλια. Η μεταφορική ικανότητα πρέπει να συνδυάζεται με υψηλή ταχύτητα πλεύσης και με τη δυνατότητα εκτέλεσης αποστολών σε χαμηλά ύψη, να υπάρχουν περιθώρια εκτέλεσης ελιγμών και η δομική κατασκευή να αντέχει σε καταπονήσεις 2,5-3 g. Η αύξηση του βάρους φορτίου συνεπάγεται ελάττωση της εμβέλειάς του και αύξηση της διαδρομής απογείωσης και προσγείωσης. 
Ο όρος «μεταγωγικό αεροσκάφος σταθερών πτερύγων» χρησιμοποιείται για διάκριση των αεροπλάνων από τα ελικόπτερα που εκτελούν αερομεταφορές με συστήματα σχοινιών καταρρίχησης. 
Ένα μεταγωγικό μπορεί να μεταφέρει αλεξιπτωτιστές, ένοπλους στρατιώτες, αεροριπτώμενες παλέτες ή σάκους ρίψης φορτίου, τραυματίες σε φορεία με τους συνοδούς τους, ελαφρά οχήματα, τροχοφόρα και τεθωρακισμένα, πυροβόλα και αντιαεροπορικά συστήματα.
Επίδαυρος Λιμηρά

Η Επίδαυρος Λιμηρά ήταν αρχαία ελληνική πόλη στην περιοχή της Λακωνίας. Βρισκόταν λίγο βορειότερα της Μονεμβασίας, στην βόρεια ακτή του όρμου Κρεμμύδι. Αποτελούσε μία από τις σημαντικότερες πόλεις στην ανατολική πλευρά της Λακωνίας.

Ιστορική αναδρομή

Η πόλη όπως αναφέρει ο Παυσανίας ιδρύθηκε από κατοίκους της αργολικής Επιδαυρου που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή λόγω κάποιου οιωνού κατά την διάρκεια ταξιδιού τους προς την Κω. Η πόλη  από τον 7ο έγινε μέρος του κράτους της Σπάρτης. Καταστράφηκε δύο φορές από τους Αθηναίους κατά  την διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου, τα έτη 424 και 414 π.Χ.
Κατά την διάρκεια της Ρωμαίκής περιόδου η πόλη ανήκε στο Κοινό των Ελευθερολακώνων και γνώρισε σημαντική ακμή. Παρήκμασε και εγκαταλείφθηκε μετά τον 6ο αιώνα μ.Χ. όταν αναπτύχθηκε η γειτονική Μονεμβασία που αποτέλεσε το νέο ισχυρό κέντρο της περιοχής. 
Σήμερα στην περιοχή διασώζεται σε καλή κατάσταση η αρχαία οχύρωση της πόλης αλλά και τμήματα λιμενικών εγκαταστάσεων κοντά στην ακτή, λίγο κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το όνομα της πόλης διατηρήθηκε στην επαρχία Επιδαύρου Λιμηράς, μίας από τις επαρχίες στις οποίες διαιρούταν διοικητικά κατά το παρελθόν η Λακωνία.
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1973

Οι 32οι Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1973, με διοργανώτρια πόλη την Αθήνα, έγιναν από 24 ως 26 Αυγούστου. Μετείχαν αθλητές και αθλήτριες από τις πέντε βαλκανικές χώρες, εκτός από την Αλβανία, ενώ η Τουρκία δεν μετείχε στις γυναίκες. Νικήτρια στους άνδρες αναδείχθηκε η Ρουμανία. Στις γυναίκες επικράτησε η Βουλγαρία.

Στοιχεία για τη διεξαγωγή

Τα αγωνίσματα διεξάχθηκαν στο Στάδιο Καραϊσκάκη, στον Πειραιά, με εξαίρεση τον μαραθώνιο δρόμο που έγινε κατά μήκος της κλασικής διαδρομής, Μαραθώνας - Παναθηναϊκό Στάδιο, την Κυριακή 26/8.
Παρά τις προσδοκίες που είχαν καλλιεργηθεί, η Ελλάδα, νικήτρια της προηγούμενης διοργάνωσης στη Σμύρνη, δεν κατάφερε να τερματίσει πρώτη, αν και συγκέντρωσε 134 βαθμούς, που αποτελούσε μεταπολεμικό ρεκόρ. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να ξεσπάσουν αποδοκιμασίες από τον κόσμο κατά ορισμένων αθλητών και κυρίως κατά του Χρήστου Παπανικολάου, ο οποίος τραυματίστηκε στην προθέρμανση και δεν έλαβε μέρος στον αγώνα. Το θέμα πήρε διαστάσεις έπειτα από δηλώσεις του αθλητή κατά των υπευθύνων του ΣΕΓΑΣ, οι οποίοι δεν ενημέρωσαν τον κόσμο και άφησαν τους αθλητές στο έλεος του κοινού, ενώ όταν πετυχαίνουν κάποια νίκη ή ρεκόρ σπεύδουν πρώτοι και καλύτεροι να φωτογραφηθούν μαζί τους. Ο ΣΕΓΑΣ αναγκάστηκε να εκδώσει απολογητική ανακοίνωση για το θέμα.
Στα θετικά της ελληνικής παρουσίας καταγράφονται τα δυο μετάλλια που κατέκτησε σε αγωνίσματα γυναικών για πρώτη φορά στην ιστορία των αγώνων.
Στα αξιοσημείωτα ήταν πως η Γιουγκοσλαβία τερμάτισε στην τρίτη θέση αν και πήρε τις περισσότερες πρώτες νίκες τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες. Εντύπωση έκανε ο ταυτόχρονος τερματισμός στην πρώτη θέση των δύο Τούρκων μαραθωνοδρόμων Ακτάς και Ακτσάι, οι οποίοι είχαν δημιουργήσει ένα αχτύπητο δίδυμο στα βαλκάνια για πολλά χρόνια. Τέλος, ξεκίνησε η χρήση ηλεκτρονικού χρονόμετρου στους δρόμους.
MOS Technology SID

Γενικά

Ο SID σχεδιάστηκε από τον Bob Yannes, ο οποίος αργότερα ίδρυσε την εταιρεία Ensoniq. Οι χαρακτηριστικοί πολύφωνοι ήχοι της εποχής των οικιακών υπολογιστών οφείλονται στον SID. 
Υπάρχουν τρεις εκδόσεις του SID: ο μεγαλύτερος σε ηλικία 6581 και οι νεότερες HMOS-II εκδόσεις 8580 και 6582. Ο 8580 ξεχωρίζει λόγω καθαρότερου ήχου με λιγότερα παράσιτα, συχνά όμως δεν παίζει τα 4-bit-samplings που χρησιμοποιήθηκαν στον 6581. 
Ο 6581 κατασκευάστηκε με 5 διαφορετικές βελτιώσεις. 
Ο 6582 δεν πουλήθηκε ποτέ μέσα σε καινούριο C64 ή C128, χρησιμοποιήθηκε όμως σαν ανταλλακτικό για ελαττωματικά 8580, επειδή λειτουργεί επίσης με 9V, ενώ ο παλαιότερος 6581 λειτουργεί με 12V.

Μουσική

Στην μεγάλη εμπορική επιτυχία του C64 οφείλεται η δημιουργία των πολυάριθμων μουσικών συνθέσεων για τον SID, οι οποίες σήμερα θεωρούνται κλασσικές στον τομέα της μουσικής υπολογιστών. Με στόχο η μουσική αυτή να αναπαράγεται και από σύγχρονους υπολογιστές, δημιουργήθηκε η μορφή δεδομένων SID. Player για τη μορφή αυτή υπάρχουν ουσιαστικά για όλα τα λειτουργικά συστήματα (Windows XP, Windows 95, Windows 3.1, Linux, MS-DOS, Mac OS, AmigaOS, Atari Falcon, BeOS, OS/2 κλπ.). Πρόκειται συνήθως για εξομοιωτές του επεξεργαστή και του τσιπ ήχου του C64.