Μπαχρέιν

Ετυμολογία

Στα Αραβικά, η λέξη Μπαχρέιν είναι η δυϊκή μορφή της λέξης μπαχρ (θάλασσα), επομένως το Αλ-Μπαχρέιν σημαίνει «οι δύο θάλασσες», ωστόσο αμφισβητείται ποιες ήταν οι δύο θάλασσες που υπήρχαν αρχικά. Ο όρος εμφανίζεται πέντε φορές στο Κοράνι, αλλά δεν αναφέρεται στο σύγχρονο νησί, αρχικά γνωστό στους Άραβες ως Αουάλ, αλλά μάλλον περιλαμβάνει όλη την Ανατολική Αραβία (με πιο αξιοσημείωτα το Αλ-Κατίφ και το Αλ-Χάσα).
Σήμερα, οι «δύο θάλασσες» του Μπαχρέιν αναφέρονται είτε στις θάλασσες δυτικά και ανατολικά του νησιού, είτε στις θάλασσες βόρεια και νότια του νησιού, ή στο αλμυρό και γλυκό νερό που παρουσιάζονται πάνω και κάτω από το έδαφος. Επιπροσθέτως, υπάρχουν περιοχές στη θάλασσα βόρεια του Μπαχρέιν όπου το γλυκό νερό βγάζει φυσαλίδες στη μέση του αλμυρού νερού. Μία εναλλακτική θεωρία σε σχέση με το τοπωνύμιο του Μπαχρέιν έχει να κάνει με την περιοχή Αλ-Αχσά, και προτείνεται ότι οι δύο θάλασσες αποτελούσαν τον Ευρύτερο Πράσινο Ωκεανό (τον Περσικό Κόλπο) και μία ειρηνική λίμνη στην Αραβική ενδοχώρα. Επίσης, μία άλλη πρόταση από τον Αλ-Τζαουαχάρι (Ισμαήλ ιμπν Χαμμάντ Αλ-Τζαουαχάρι) προτείνει το πιο επίσημο όνομα Μπάχρι (σημαίνει ότι ανήκει στη θάλασσα).
Μέχρι τα τέλη του Μεσαίωνα, το Μπαχρέιν αναφερόταν στην περιοχή της Ανατολική Αραβίας που περιελάμβανε το Νότιο Ιράκ, το Κουβέιτ, την Αλ-Χάσα, το Κατίφ και το Μπαχρέιν. Η περιοχή εκτεινόταν από την Μπάσρα του Ιράν έως το Στενό του Χορμούζ στο Ομάν. Αυτή ήταν η Επαρχία Μπαχρέιν, (επίσης ως Ικλίμ αλ Μπαχρέιν). Η ακριβής ημερομηνία όπου ο όρος Μπαχρέιν ξεκίνησε να αναφέρεται μόνο στο Αρχιπέλαγος Αουάλ είναι άγνωστη. Η υπόλοιπη παραλιακή λωρίδα της Ανατολικής Αραβίας ήταν γνωστή ως Μπαχρέιν για μια χιλιετία. Το νησί και το βασίλειο ονομάστηκαν Μπαχρέιν από τη δεκαετία του 1950 και μετά.

Αρχαιότητα

Το Μπαχρέιν ήταν το σπίτι του πολιτισμού Ντιλμούν, ενός σημαντικού εμπορικού κέντρου που συνέδεε τη Μεσοποταμία και την Κοιλάδα του Ινδού, στην εποχή του Χαλκού. Αργότερα, το Μπαχρέιν κυβερνήθηκε από τους Ασσύριους και τους Βαβυλώνιους.
Από τον 6ο έως τον 3ο αιώνα π.Χ., το Μπαχρέιν ήταν τμήμα της Περσικής Αυτοκρατορίας και κυβερνιόταν από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών. Περίπου στο 250 π.Χ., η Παρθική Αυτοκρατορία κατέλαβε τον Περσικό Κόλπο και επέκτεινε την επιρροή της μέχρι το Ομάν. Οι Πάρθοι εγκατέστησαν φρουρές κατά μήκος της νότιας ακτής του Περσικού Κόλπου για να ελέγχουν τις εμπορικές οδούς.
Κατά τη διάρκεια της Κλασσικής εποχής, το Μπαχρέιν αναφερόταν από τους αρχαίους Έλληνες ως Τύλος, το κέντρο της εμπορίας μαργαριταριών, ενώ ο Έλληνας στρατηγός Νέαρχος εισέβαλε στην περιοχή, υπό τις διαταγές του Αλεξάνδρου του Μέγα.  Πιστεύεται ότι ο Νέαρχος ήταν ο πρώτος στρατηγός του Αλεξάνδρου, που επισκέφτηκε το νησί, και βρήκε ένα πράσινο έδαφος που ήταν μέρος ενός έντονου εμπορικού δίκτυου. Ανέφερε ότι: Στο νησί της Τύλου, που βρίσκεται στο Περσικό Κόλπο, υπάρχουν μεγάλες φυτείες βαμβακόδεντρων, από τα οποία παράγονται τα ρούχα που ονομάζονται σινδόνες, με αρκετές διαφορές στην τιμή. Άλλα κοστίζουν αρκετά, ενώ άλλα είναι λιγότερο ακριβά.
Ο Μέγας Αλέξανδρος είχε σχεδιάσει να στείλει Έλληνες εποικιστές στο Μπαχρέιν, ωστόσο δεν είναι σαφές αν αυτό συνέβη στην κλίμακα που προέβλεπε. Επίσης, το Μπαχρέιν έγινε τμήμα του Ελληνιστικού κόσμου: η γλώσσα των ανώτερων τάξεων ήταν τα Ελληνικά (ωστόσο τα Αραμαϊκά βρισκόντουσαν σε καθημερινή χρήση), ενώ ο Δίας λατρευόταν με τη μορφή του Αραβικού θεού του ήλιου Σαμς. Επίσης, το Μπαχρέιν έγινε χώρος διεξαγωγής Ελληνικών αθλητικών διαγωνισμών
Ο Έλληνας ιστορικός Στράβωνας πίστευε ότι οι Φοίνικες κατάγονταν από το Μπαχρέιν. Ο Ηρόδοτος πίστευε επίσης ότι η πατρίδα των Φοινίκιων ήταν το Μπαχρέιν. Η θεωρία έγινε αποδεκτή τον 19ο αιώνα, από τον Γερμανό κλασσικιστή Άρνολντ Χέερεν, που είπε ότι: «Στους Έλληνες γεωγράφους, για παράδειγμα, διαβάζουμε για δύο νησιά, που ονομάζονται Τύρος ή Τύλος, και το Αράντ στο Μπαχρέιν, που πιστευόταν ότι ήταν η πατρίδα των Φοινίκιων. Επίσης, υπάρχουν εκτεθειμένα υπολείμματα Φοινικικών ναών'».  Οι άνθρωποι της Τύρου έχουν αρκετή καταγωγή από τον Περσικό Κόλπο, και η ομοιότητα των λέξεων Τύλος και Τύρος έχει σχολιαστεί.Το όνομα Τύλος μπορεί να είναι μία Ελληνοποίηση του Σημιτικού Τιλμούν (από το Ντιλμούν). Ο όρος Τύλος χρησιμοποιόταν κοινώς μέχρι την αναφορά των κατοίκων ως Θιλουανοί, στη Γεωγραφία του Πτολεμαίου. Μερικά τοπωνύμια στο Μπαχρέιν χρονολογούνται από την εποχή της Τύλου, για παράδειγμα το όνομα του Αράντ, ενός προαστίου του Μουχαρράκ, πιστεύεται ότι προέρχεται από το ''Άραδος'', το αρχαιοελληνικό όνομα για το Μουχαρράκ.
Τον 3ο αιώνα, ο Αρντασίρ Α΄, ο πρώτος αυτοκράτορας της Αυτοκρατορίας των Σασσανιδών, επιτέθηκε στο Ομάν και το Μπαχρέιν, και κέρδισε τον Σανατρούκ, ο οποίος ήταν ο κυβερνήτης του Μπαχρέιν. Εκείνη την εποχή, το Μπαχρέιν ήταν γνωστό ως Μισμαχίγκ.Επίσης, το Μπαχρέιν ήταν ο χώρος λατρείας μιας θεότητας που ονομαζόταν Αουάλ. Οι λατρευτές έχτισαν ένα μεγάλο άγαλμα για την Αουάλ στο Μουχαρράκ, ωστόσο σήμερα έχει χαθεί. Για πολλούς αιώνες μετά την Τύλο, το Μπαχρέιν ήταν γνωστό ως Αουάλ. Μετά, κατά τον 5ο αιώνα, το Μπαχρέιν έγινε ένα κέντρο του Νεστοριανισμού και το χωριό Σαμαχίτζ ήταν η έδρα των επισκόπων. Το 410, σύμφωνα με τα συνοδικά αρχεία της Ανατολικής Συριακής Εκκλησίας, ένας επίσκοπος που ονομαζόταν Μπατάι εκδιώχθηκε από την εκκλησία στο Μπαχρέιν. Ως μία αίρεση, οι Νεστοριανοί είχαν κατηγορηθεί ως αιρετικοί από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, αλλά το Μπαχρέιν δεν ανήκε στα εδάφη της αυτοκρατορίας, παρέχοντας μερική προστασία. Ο προϊσλαμικός πληθυσμός του Μπαχρέιν αποτελούταν από Χριστιανούς Άραβες (κυρίως τους Αμπντ-αλ-Κάις), τους Πέρσες (Ζωροάστρες), τους Εβραίους και τους γεωργούς που ομιλούσαν την Αραμαϊκή γλώσσα.   Σύμφωνα με τον Ρόμπερτ Μπέρτραμ Σέρτζεαντ, οι Μπάχαρνα μπορεί να είναι οι Αραβοποιημένοι «απόγονοι από τη μετατροπή των απόγονων του αρχικού πληθυσμού των Χριστιανών», ενώ οι Εβραίοι και οι Πέρσες κατοίκησαν το νησί και καλλιέργησαν παραλιακές περιοχές στην Ανατολική Αραβία την περίοδο της Μουσουλμανικής κατάκτησης''. Επίσης, υπήρχαν κάτοικοι που ομιλούσαν την Αραμαϊκή γλώσσα και σε ένα βαθμό ομιλητές της Περσικής, ενώ η Συριακή λειτουργούσε ως μία λειτουργική γλώσσα.

Περίοδος του Μωάμεθ

Η πρώτη αλληλεπίδραση του Μωάμεθ με τους κατοίκους του Μπαχρέιν ήταν στην εισβολή του Αλ Κουντρ. Ο Μωάμεθ ζήτησε μία επίθεση-έκπληξη στη φυλή Μπάνου Σαλίμ, ώστε να κάνει μία δήθεν επίθεση στη Μεδίνα. Μετά, έμαθε ότι μερικές φυλές συγκροτούσαν στρατό στο Μπαχρέιν και ετοιμάζονταν να επιτεθούν στην ηπειρωτική χώρα. Ωστόσο, οι φύλαρχοι υποχώρησαν όταν έμαθαν ότι ο Μωάμεθ ήταν ο επικεφαλής ενός στρατού που θα έκανε πόλεμο με αυτούς.
Παραδοσιακά Ισλαμικά αρχεία αναφέρουν ότι ο Αλ-Αλά Αλ Χαντράμι στάλθηκε ως απεσταλμένος κατά τη διάρκεια της Εκστρατείας του Ζάιντ ιμπν Χαρίθα στην περιοχή του Μπαχρέιν από τον προφήτη Μωάμεθ το 628 και ο Μουνζίρ ιμπν-Σαουά αλ-Ταμίμι, ο τοπικός κυβερνήτης, ανταποκρίθηκε στην αποστολή του και προσυλήτισε τη γύρω περιοχή.

Μεσαίωνας

Το 899, οι Καρματιανοί κατέλαβαν το Μπαχρέιν, με βλέψεις για τη δημιουργία μιας ουτοπικής κοινωνίας βασισμένης στην αιτιολόγηση και επανακατανομή της περιουσίας. Μετά, οι Καρματιανοί ζήτησαν φόρο τιμής από τον χαλίφη στη Βαγδάτη, και το 930 λεηλάτησαν τη Μέκκα και τη Μεδίνα, φέρνοντας την ιερή Μαύρη Πέτρα πίσω στη βάση τους στην Αχσά, στο μεσαιωνικό Μπαχρέιν, για λύτρα. Σύμφωνα με τον ιστορικό Αλ-Τζουγουαϋνί, η πέτρα επιστράφηκε 22 χρόνια αργότερα, το 951 κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες. Τυλιγμένη σε ένα σακί, πετάχτηκε μέσα στο Μεγάλο Τζαμί της Κούφα στο Ιράκ, μαζί με μια σημείωση που έγραφε ''Από διαταγή την πήραμε, και από διαταγή τη φέρνουμε πίσω''. Η κλοπή και η αφαίρεση της Μαύρης Πέτρας είχε ως αποτέλεσμα να σπάσει σε εφτά κομμάτια.
Μετά από την ήττα τους από τους Αββασίδες το 976, οι Καρματιανοί ανατράπηκαν από την αραβική δυναστεία των Ουγιουνιδών, με έδρα την αλ-Χάσα, και πήρε τον έλεγχο της περιοχής του Μπαχρέιν το 1076. Οι Ουγιουνίδες έλεγχαν το Μπαχρέιν μέχρι το 1235, όταν το αρχιπέλαγος κατελήφθη από τον Πέρση κυβερνήτη του Φαρς. Το 1253, οι Βεδουίνοι Ουσφουρίδες πήραν τον έλεγχο της Ανατολικής Αραβίας, συμπεριλαμβάνοντας τα νησιά του Μπαχρέιν. Το 1330, το αρχιπέλαγος έγινε υποτελές κράτος των κυβερνητών του Χορμούζ, ενώ τοπικά, τα νησιά ελέγχονταν από τη Σιιτική δυναστεία των Τζαρουανιδών του Κατίφ. Στα μέσα του 15ου αιώνα, το αρχιπέλαγος ήρθε υπό τον έλεγχο των Τζαμπριδών, μιας Βεδουινικής δυναστείας με έδρα την Αλ-Αχσά, και καταλάμβανε το μεγαλύτερο μέρος της ανατολικής Αραβίας.

Πρώιμη σύγχρονη εποχή

Το 1521, οι Πορτογάλοι συμμάχησαν με το Χορμούζ και κατέλαβαν το Μπαχρέιν από τον Τζαμπρίδη κυβερνήτη Μιγκρίν ιμπν Ζαμίλ, που σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης. Η πορτογαλική κατοχή διήρκεσε για περίπου 80 χρόνια, και εξαρτιώνταν κυρίως από Σουνίτες Πέρσες κυβερνήτες. Οι Πορτογάλοι διώχθηκαν από τα νησιά το 1602, από τον Αμπάς Α΄ της Περσικής δυναστείας των Σαφαβιδών, δίνοντας ώθηση στο Σιιτικό Ισλάμ. Για τους επόμενους δύο αιώνες, οι Πέρσοι κυβερνήτες είχαν τον έλεγχο του αρχιπελάγους, με διακοπή το 1717 και το 1738 από τις εισβολές των Ιμπάντι του Ομάν. Στο μεγαλύτερο μέρος αυτής της περιόδου, κυβερνούσαν το Μπαχρέιν έμμεσα, είτε από την πόλη του Μπουσέχρ, ή μέσω Σουνιτικών Αραβικών κλάδων. Οι τελευταίοι ήταν φυλές που επέστρεψαν στην αραβική πλευρά του Περσικού Κόλπου από τα Περσικά εδάφη στα βόρεια που ήταν γνωστά ως Χουγουάλα (δηλαδή αυτοί που έχουν αλλάξει ή μετακινηθεί). Το 1753, ένας κλάδος των Χουγουάλα, ο Νασρ Αλ-Μαντχούρ επιτέθηκε στο Μπαχρέιν εκ μέρους της Ιρανικής δυναστείας Ζαντ, με αρχηγό τον Καρίμ Χαν Ζαντ και αποκατέστησαν την Ιρανική κατοχή.
Το 1783, οι Αλ-Μαντχούρ έχασαν τα νησιά του Μπαχρέιν μετά την ήττα τους από τη φυλή Μπάνι Ουτμπάχ στη Μάχη του Ζουμπαράχ, το 1782. Το Μπαχρέιν δεν ήταν μια νέα επικράτεια για τους Μπάνι Ουτμπάχ, καθώς είχαν παρουσία από τον 17ο αιώνα. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, είχαν αρχίσει να αγοράζουν κήπους φοινίκων στο Μπαχρέιν, καθώς ένα έγγραφο αναφέρει ότι 81 χρόνια πριν έρθουν οι Αλ-Χαλίφα στο Μπαχρέιν, ένας από τους σεΐχηδες της φυλής Αλ Μπιν Αλί (ένα παρακλάδι των Μπάνι Ουτμπάχ) είχε αγοράσει ένα κήπο φοινικιών από τον Μαριάμ μπιντ Αχμέντ αλ Σανάντι στη νήσο Σίτρα.
Οι Αλ Μπιν Αλί ήταν η κυριαρχούσα ομάδα που έλεγχε το Ζουμπαράχ και τη χερσόνησο του Κατάρ, αρχικά το κέντρο της εξουσίας των Μπάνι Ουτμπάχ. Όταν οι Μπάνι Ουτμπάχ ανέλαβαν τον έλεγχο του Μπαχρέιν, οι Αλ Μπιν Αλί είχαν πρακτικά ένα ανεξάρτητο καθεστώς ως μία αυτοδιοικητική φυλή. Χρησιμοποιούσαν μια σημαία με τέσσερις κόκκινες και τρεις άσπρες λωρίδες, που ονομαζόταν ως σημαία Αλ-Σουλάμι στο Μπαχρέιν, στο Κατάρ, στο Κουβέιτ και στην Ανατολική Επαρχία του Βασιλείου της Σαουδικής Αραβίας. Αργότερα, διάφορες Αραβικές οικογένειες και φυλές μετανάστευσαν στο Μπαχρέιν από το Κατάρ, μετά την πτώση του Νασρ Αλ-Μαντχούρ του Μπουσέχρ. Στις οικογένειες περιλαμβάνονται η Αλ-Χαλίφα, η Αλ-Μα'αουντάχ, η Αλ-Φαντχίλ, η Αλ-Μαννάι, η Αλ-Νοαϊμί, η Αλ-Σουλαϊτί, η Αλ-Σαντάχ, η Αλ-Ταουάντι, καθώς και άλλες οικογένειες και φυλές.Η οικογένεια Αλ-Χαλίφα μετανάστευσε στο Μπαχρέιν το 1799. Αρχικά, οι πρόγονοί τους διώχθηκαν από το Ουμμ Κασρ της κεντρικής Αραβίας από τους Οθωμανούς, λόγω των ληστρικών ικανότητών τους στα καραβάνια στην Μπάσρα και στα εμπορικά πλοία στο πορθμό Σαττ αλ-Αράμπ, ενώ διώχθηκαν στο Κουβέιτ από τους Τούρκους το 1716 και παρέμειναν εκεί μέχρι το 1766.Γύρω στη δεκαετία του 1760, οι φυλές Αλ Τζαλάχμα και Αλ Χαλίφα, που άνηκαν στην Ομοσπονδία Ουτούμπ, μετανάστευσαν στη Ζουμπαράχ του σημερινού Κατάρ, αφήνοντας τους Αλ Σαμπάχ ως τους μόνους ιδιοκτήτες του Κουβέιτ.

19ος αιώνας

Στις αρχές του 19ου αιώνα, το Μπαχρέιν δέχθηκε επίθεση από τους Ομανούς και τους Αλ Σαούντ. Το 1802 κυβερνιόταν από ένα δωδεκάχρονο παιδί, όταν ο Ομανός κυβερνήτης Σαγίντ Σουλτάν εγκατέστησε τον γιο του, τον Σαλίμ, ως κυβερνήτη στο οχυρό Αράντ. Το 1816, ο Βρετανός πολιτικός κάτοικος του Κόλπου, έλαβε ένα γράμμα από τον Σεΐχη του Μπαχρέιν ρωτώντας τον αν η Βρετανία θα υποστήριζε μια επίθεση στο νησί από τον Ιμάμη της Μουσκάτ.
Το 1820, η φυλή Αλ Χαλίφα αναγνωρίστηκαν ως οι κυβερνήτες του Μπαχρέιν (''Αλ-Χακίμ'' στα Αραβικά) μετά την υπογραφή μιας συνθήκης το 1820.

Γεωγραφία

Γενικά, το Μπαχρέιν είναι ένα επίπεδο και ξηρό αρχιπέλαγος στον Περσικό Κόλπο. Αποτελείται από μία χαμηλή ερημική πεδιάδα. Επίσης, το υψηλότερο σημείο είναι το Βουνό του Καπνού (Τζαμπάλ αλ Ντουχάν) σε υψόμετρο 134 μέτρων.Αρχικά, το Μπαχρέιν είχε έκταση 665 τετραγωνικών χιλιομέτρων (257 τ.μίλ.), ωστόσο η έκταση έχει αυξηθεί στα 765 τετραγωνικά χιλιόμετρα (295 τ.μίλ.), από έργα επέκτασης στη θάλασσα. Συγκριτικά, το Μπαχρέιν είναι λίγο μεγαλύτερο από το Αμβούργο ή το Νησί του Μαν.
Συχνά περιγράφεται ως ένα αρχιπέλαγος με 33 νησιά, ωστόσο τα εκτεταμένα έργα επέκτασης στη θάλασσα έχουν αλλάξει αυτή την κατάσταση, και τον Αύγουστο του 2008 ο αριθμός των νησιών και των νησιωτικών ομάδων έχει αυξηθεί στα 84. Το Μπαχρέιν δεν συνορεύει με καμία χώρα, αλλά έχει ακτογραμμή 161 χιλιομέτρων. Επίσης, η χώρα διεκδικεί 22 χιλιόμετρα εδαφικών υδάτων και 44 χιλιόμετρα συνεχόμενης ζώνης. Τα μεγαλύτερα νησιά του Μπαχρέιν είναι η Νήσος Μπαχρέιν, τα νησιά Χαουάρ, το νησί Μουχαρράκ, το Ουμμ Αλ Νασάν, και το Σίτρα. Το Μπαχρέιν έχει ήπιους χειμώνες και πολύ ζεστά, υγρά καλοκαίρια. Στις φυσικές πηγές της χώρας περιλαμβάνονται τα μεγάλα αποθέματα πετρελαίου, το φυσικό αέριο και τα ψάρια στα ύδατα της χώρας. Η καλλιεργήσιμη γη αποτελεί το 2,82% της συνολικής έκτασης.
Περίπου το 92% του Μπαχρέιν είναι έρημος με περιοδικές ξηρασίες και αμμοθύελλες, και είναι οι κύριοι φυσικοί κίνδυνοι της χώρας. Στα περιβαλλοντικά προβλήματα που αντιμετωπίζει το Μπαχρέιν είναι η ερημοποίηση, ως αποτέλεσμα του υποβιβασμού της περιορισμένης καλλιεργήσιμης γης, τον παραλιακό υποβιβασμό (ζημιά σε ακτογραμμές, κοραλιογενείς ύφαλους, και θαλάσσια βλάστηση). Αυτό προκαλείται από το πετρέλαιο που χύνεται στη θάλασσα, από τα μεγάλα δεξαμενόπλοια, τα διυλιστήρια, τους σταθμούς διανομής και τις παράνομες εργασίες ανάκτησης γης σε μέρη όπως τον Όρμο Τούμπλι.

Δημογραφία

Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2016 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 79,1 χρόνια (78,6 χρόνια οι άνδρες και 79,6 οι γυναίκες).
Το 2010, ο πληθυσμός του Μπαχρέιν ανέβηκε στα 1,2 εκατομμύρια, από τους οποίους οι 568.399 ήταν Μπαχρεϊνοί και οι 666.172 ήταν μετανάστες. Έχει αυξηθεί από τα 1,05 εκατομμύρια (συμπεριλαμβάνοντας 517.368 μετανάστες). Ο πληθυσμός έφτασε το 1 εκατομμύριο το 2007. Αν και η πλειονότητα του πληθυσμού κατάγεται από τη Μέση Ανατολή, ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού της χώρας κατάγεται από τη Νότια Ασία.Το Μπαχρέιν ήταν η τέταρτη πιο πυκνοκατοικημένη ανεξάρτητη χώρα στον κόσμο, με πυκνότητα πληθυσμού 1.646 κατοίκων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο, το 2010. Τα μόνα ανεξάρτητα κράτη με μεγαλύτερη πυκνότητα πληθυσμού είναι οι πόλεις-κράτη. Μεγάλο μέρος του πληθυσμού συγκεντρώνεται στο βόρειο τμήμα της χώρας, και το Νότιο Κυβερνείο είναι η πιο αραιοκατοικημένη περιοχή της χώρας. Το βόρειο τμήμα της χώρας είναι τόσο αστικοποιημένο, που προσδιορίζεται από μερικούς ως μία μεγάλη μητροπολιτική περιοχή.

Εθνικές ομάδες

Οι κάτοικοι του Μπαχρέιν ποικίλουν εθνοτικά. Οι Σιίτες Μπαχρεϊνοί διαιρούνται σε δύο κύριες εθνικές ομάδες: τους Μπαχάρνα και τους Ατζάμ. Οι περισσότεροι Σιίτες Μπαχρεϊνοί είναι εθνοτικοί Μπαχάρνα. Οι Ατζάμ είναι Πέρσοι Σιίτες. Οι Πέρσοι Σιίτες σχηματίζουν μεγάλες κοινότητες στη Μανάμα και στο Μουχαρράκ. Μία μικρή μειονότητα των Σιιτών Μπαχρεϊνών είναι Χασάουι, με καταγωγή από την Αλ-Χάσα. 
Οι Σουνίτες Μπαχρεϊνοί χωρίζονται σε δύο κύριες εθνικές ομάδες: τους Άραβες (αλ Αράμπ) και τους Χουγουάλα. Οι Σουνίτες είναι η εθνική ομάδα που ασκεί την περισσότερη επιρροή, καθώς έχουν τις περισσότερες κυβερνητικές θέσεις. Οι Σουνίτες ζουν παραδοσιακά σε περιοχές, όπως το Ζαλλάκ, το Μουχαρράκ, τη Ρίφα και τα Νησιά Χαουάρ. Οι Χουγουάλα είναι απόγονοι των Σουνιτών Ιρανών. Μερικοί από αυτούς είναι Σουνίτες Πέρσες ενώ άλλοι είναι Σουνίτες ΆραβεςΕπίσης, υπάρχουν Σουνίτες με προέλευση από το Μπαλοχιστάν. Οι περισσότεροι Μπαχρεϊνοί με αφρικανική προέλευση κατάγονται από την Ανατολική Αφρική και ζουν παραδοσιακά στο νησί Μουχαρράκ και στη Ρίφα.

Γλώσσες

Τα Αραβικά είναι η επίσημη γλώσσα του Μπαχρέιν, ωστόσο τα Αγγλικά χρησιμοποιούνται έντονα.  Τα Αραβικά του Μπαχρέιν είναι η πιο διαδεδομένη ομιλούμενη διάλεκτος της Αραβικής γλώσσας, ωστόσο διαφέρει αρκετά σε σχέση με άλλες αραβικές διαλέκτους. Τα Αραβικά παίζουν σημαντικό ρόλο στην πολιτική ζωή, σύμφωνα με το άρθρο 57 του συντάγματος της χώρας. Για να γίνει κάποιος μέλος του κοινοβουλίου, πρέπει να γνωρίζει άπταιστα τα αραβικά. Επίσης, αρκετοί, άνθρωποι ομιλούν τα Περσικά, την επίσημη γλώσσα του Ιράν, ή τα Ουρντού, που είναι μία από τις επίσημες γλώσσα του Πακιστάν και της Ινδίας. Τα Νεπαλικά ομιλούνται από τους στρατιώτες Γκούρχα και τους Νεπαλέζους εργάτες που ζουν στη χώρα. Τα Μαλαγιαλάμ, τα Ταμίλ και τα Χίντι ομιλούνται από τις Ινδικές κοινότητες που ζουν στη χώρα. Όλα τα οδικά σήματα και οι εμπορικές επιγραφές είναι δίγλωσσες, και εμφανίζονται στα Αραβικά και τα Αγγλικά.

Διακυβέρνηση

Ηγεμόνας της χώρας είναι ο Βασιλιάς Χαμάντ μπιν Ισά Αλ Χαλίφα, ενώ ο πρωθυπουργός του Μπαχρέιν είναι ο Σεΐχης Χαλίφα ιμπν Σουλμάν αλ Χαλίφα. Ο διάδοχος του θρόνου είναι ο σεΐχης Σάλμαν μπιν Χαμάντ.

Διεθνείς σχέσεις

Το Μπαχρέιν έχει εγκαθιδρύσει διμερείς σχέσεις με 190 χώρες παγκοσμίως.Το 2012, το Μπαχρέιν διατηρούσε ένα δίκτυο 25 πρεσβειών, 3 προξενείων, και 4 μόνιμων αποστολών στον Αραβικό Σύνδεσμο, τα Ηνωμένα Έθνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση αντίστοιχα. Το Μπαχρέιν φιλοξενεί 36 πρεσβείες. Το Μπαχρέιν παίζει ένα μετριόφρων, διαχειριστικό ρόλο στην περιφερειακή πολιτική και υποστηρίζει τη λύση των δύο κρατών, όσον αφορά για την Παλαιστίνη. Είναι ιδρυτικό μέλος του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου. Οι σχέσεις με το Ιράν είναι τεταμένες, ως αποτέλεσμα ενός αποτυχημένου πραξικοπήματος το 1981 όπου το Μπαχρέιν επικρίνει το Ιράν όσον αφορά περιστασιακές διεκδικήσεις της Ιρανικής κυριαρχίας στο Μπαχρέιν με υπερσυντηρητικά στοιχεία στο Ιρανικό κοινό.
Οι Σαουδαραβικές δυνάμεις στάλθηκαν στο Μπαχρέιν για να καταστείλουν τις προ-δημοκρατικές διαδηλώσεις το 2011.

Μεταφορές

Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά.