google/wiki40b huggingface dataset:
Κωνσταντίνος Ώπος (μέγας δούκας)

Βιογραφία

Εμφανίζεται για πρώτη φορά στην Αλεξιάδα to 1081 κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του Αλεξίου Α΄ εναντίον των Νορμανδών του Ροβέρτου Γυισκάρδου οδηγώντας το τάγμα των Εξκουβίτων (Ακοιμήτων, η Φρουρά του Αυτοκράτορα). Η εκστρατεία τελείωσε με τη μάχη του Δυρραχίου στις 18 Οκτωβρίου 1081, που ηττήθηκαν οι Ρωμαίοι. Φαίνεται πως αυτό το παλαιό τάγμα, που είχε ιδρυθεί από τον Λέοντα Α΄ τον Θράκα (457-474) καταστράφηκε· δεν ακούγεται ποτέ ξανά. 
Το 1090 ο Ώπος ήταν υπό τον μέγα δούκα Κωνσταντίνο Δαλασσηνό κατά την πολιορκία της Χίου, η οποία εκρατείτο από τον Τζαχά εμίρη της Σμύρνης. Ο Τζαχάς όταν έμαθε για την πολιορκία μάζεψε στρατό και κινήθηκε στην ακτή απέναντι από τη νήσο. Ο Δαλασσηνός έστειλε τον Όπο για να αποτρέψει τον Τζαχά να διαπεραιωθεί στη Χίο, αλλά ο εμίρης περνούσε τα πλοία τη νύκτα, αφού τα έδεσε με αλυσίδες. Βλέποντας αυτό ο Ώπος φοβήθηκε να εμπλακεί σε επίθεση και υποχώρησε.
Το 1092 ανέκτησε τη φήμη του με την ανάκτηση της Κυζίκου στη θάλασσα του Μαρμαρά (Προποντίδα), όπου η προηγούμενη ναυτική επιχείρηση του Αλεξάνδρου Ευφορβηνού είχε αποτύχει. Ο Ώπος αποβίβασε το στρατό του στην Κύζικο και κατέλαβε την πόλη με επιτυχία. Έστειλε στρατό, που κατέλαβε το Ποιμανηνό. Έπειτα βάδισε στην Απολλωνιάδα, όπου άρχισε να την πολιορκεί· σύντομα ο εμίρης της Ελχανές παρέδωσε την πόλη και την οικογένειά του σε αυτόν.
Ώς τη Σύνοδο του 1094 που καταδίκασε τον Λέοντα της Χαλκηδόνας, είχε λάβει το αξίωμα του πρωτοπροέδρου και υπέγραψε ως τέτοιος. Από μία σφραγίδα του γνωρίζουμε ότι αργότερα ανήλθε σε πρωτονοβελίσσιμο και σε ένα χειρόγραφο που ανήκε σε αυτόν, καταγράφετε ως μέγας δούκας του Στόλου. Για τελευταία φορά καταγράφεται το 1097 κατά την πρώτη εκστρατεία, όπου ανέλαβε να εμποδίσει τις δυνάμεις του κόμη Ραούλ από το να περάσουν τον Βόσπορο και να εμπλακούν σε μάχη με τους Σταυροφόρους.
Ζωσιμάδες

Οι Ζωσιμάδες (ή αδελφοί Ζωσιμά) υπήρξαν έμποροι και εθνικοί ευεργέτες που κατάγονται από το χωριό Γραμμένο Ιωαννίνων.

Εμπορική δραστηριότητα

Ο Νικόλαος, ο Θεοδόσιος και ο Μιχάλης το 1785 ξεκινούν την εμπορική τους σταδιοδρομία στο Λιβόρνο της Ιταλίας, ενώ ο Ιωάννης, ο Αναστάσιος, ο Ζώης στη Νίζνα της σημερινής Ουκρανίας και αργότερα στη Μόσχα. Η Νίζνα εκείνη την εποχή ήταν μεγάλο εμπορικό κέντρο ευρωπαϊκών και ασιατικών προϊόντων.
Τα πρώτα χρόνια της εμπορικής τους δραστηριότητας ήταν αρκετά επίπονα, αλλά γρήγορα κατάφεραν να ορθοποδήσουν.

Ευεργεσία

Με τον θάνατο του Θεοδόση, ο οποίος τους άφησε διαθήκη να ενισχύσουν τις σχολές των Ιωαννίνων, διέθεσαν αστρονομικά ποσά για την σύσταση και την λειτουργία σχολείων και δημόσιων βιβλιοθηκών. Το 1799 χρηματοδότησαν την έκδοση πολλών βιβλίων. Μεγάλο ποσό διοχετεύτηκε για την «Ελληνική Βιβλιοθήκη» του Αδαμάντιου Κοραή. Στα Ιωάννινα συνέβαλλαν με τα υπέρογκα ποσά που διέθεσαν στην ανέγερση πτωχοκομείου, ορφανοτροφείου, και σχολείου στην ιδιαίτερη πατρίδα τους. 
Το 1828 με το θάνατο του Ζώη χορηγήθηκε χρηματικό ποσό για την ανέγερση της Ζωσιμαίας σχολής, σχολείο που αποτέλεσε το κέντρο της εκπαιδευτικής δραστηριότητας στην ευρύτερη περιοχή. Κατά τη διάρκεια της Επανάστασης μυούνται στην Φιλική Εταιρεία και στηρίζουν οικονομικά τον αγώνα, τόσο στην Μολδοβλαχία όσο και στον ελληνικό χώρο.
Στα ευεργετήματά τους περιλαμβάνονται και η ίδρυση Νομισματικού Μουσείου στην Αθήνα, με δωρεά της προσωπικής τους συλλογής σε αρχαία ελληνικά και ρωμαϊκά νομίσματα και η ανέγερση ορφανοτροφείου στην Πάτμο.
Λίμνη Δίβρη

Η λίμνη Δίβρη (μακεδονικά: Дебарско Езеро‎, μεταγραφή: Ντεμπάρσκο Έζερο· αλβανικά: Liqeni i Dibrës) είναι τεχνητή λίμνη στο δυτικό τμήμα της Βόρειας Μακεδονίας, κοντά στην πόλη Δίβρη από όπου και πήρε την ονομασία της. Ένα φράγμα στο Σπίλιε φράσσει το Μαύρο Δρίνο, το δεύτερο μεγαλύτερο ποτάμι της χώρας.
Η λίμνη Δίβρη έχει έκταση 13,2 τ.χλμ. και είναι επομένως μια από τις μεγαλύτερες λίμνες της ΠΓΔΜ. Έχει βάθος 92 μέτρων και βρίσκεται σε υψόμετρο 580 μέτρων από την Αδριατική. Δημιουργήθηκε μεταξύ του 1966 και του 1968, αφότου το υπάρχον φράγμα στο Σπίλιε υψώθηκε στα 102 μέτρα.
Υπονάνος

Στην αστροφυσική υπονάνος ονομάζεται κάθε αστέρας που είναι λιγότερο λαμπρός από τον μέσο όρο των αστέρων της Κύριας Ακολουθίας (νάνοι) του ίδιου φασματικού τύπου κατά 1,5 ως 2 απόλυτα μεγέθη. Συνήθως οι υπονάνοι συμβολίζονται με τα πεζά λατινικά γράμματα sd, αντιστοιχούν όμως στην τάξη λαμπρότητας VI της διδιάστατης ταξινομήσεως Μόργκαν-Κήναν, όπου V είναι οι νάνοι αστέρες. Σε ένα διάγραμμα Hertzsprung-Russell οι υπονάνοι εμφανίζονται να βρίσκονται κάτω από την Κύρια Ακολουθία.
Ο όρος «υπονάνος» («subdwarf») χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Γκέραρντ Κάιπερ το έτος 1939 για να υποδηλώσει μια σειρά αστέρων με ανώμαλα φάσματα που προηγουμένως αποκαλούνταν «ενδιάμεσοι λευκοί νάνοι»".

Ψυχροί υπονάνοι

Οι ψυχροί υπονάνοι (δηλαδή όσοι έχουν φασματικό τύπο από G ως M), όπως συμβαίνει και με τους συνηθισμένους αστέρες της Κύριας Ακολουθίας, παράγουν την ενέργεια που ακτινοβολούν από σύντηξη υδρογόνου. Η εξήγηση για τη μικρή λαμπρότητά τους βρίσκεται στη μικρή περιεκτικότητά τους σε βαρύτερα του ηλίου στοιχεία της ύλης. Αυτή η χαμηλή μεταλλικότητα μειώνει την αδιαφάνεια των εξωτερικών στρωμάτων τους και μειώνει έτσι την πίεση ακτινοβολίας που αντιστοιχεί σε δεδομένη μάζα, με αποτέλεσμα ένα μικρότερο αστέρα που ακτινοβολεί λιγότερο φως εξαιτίας της μικρότερης επιφάνειάς του. Η μικρότερη αδιαφάνεια έχει ως ένα επιπρόσθετο αποτέλεσμα οι αστέρες αυτοί να εκπέμπουν υψηλότερο ποσοστό υπεριώδους φωτός για τον ίδιο φασματικό τύπο σε σχέση με αντίστοιχους αστέρες του Πληθυσμού Ι, ένα φαινόμενο που αποκαλείται περίσσεια υπεριώδους.
Οι υπονάνοι του Γαλαξία μας ανήκουν συνήθως στην άλω του και συχνά έχουν μεγάλες σχετικές ταχύτητες ως προς τον `Ηλιο. Κανένας υπονάνος δεν έχει ανακαλυφθεί μέχρι στιγμής να έχει πλανήτη.
Οι ψυχροί υπονάνοι υποδιαιρούνται παραπέρα σε κοινούς και «ακραίους» (extreme subdwarfs).

Θερμοί υπονάνοι

Οι «θερμοί» υπονάνοι (δηλαδή όσοι έχουν φασματικό τύπο O ή B) ονομάζονται και «αστέρες του ακραίου οριζόντιου κλάδου». Αποτελούν μία τελείως διαφορετική τάξη σωμάτων από τους ψυχρούς υπονάνους, καθώς αντιπροσωπεύουν ένα ύστερο στάδιο στην εξέλιξη μερικών αστέρων, που επέρχεται όταν ένας ερυθρός γίγαντας χάσει τα εξωτερικά του στρώματα υδρογόνου πριν ο πυρήνας του αρχίσει να συντήκει και ήλιον. Οι λόγοι για τους οποίους συμβαίνει αυτή η πρόωρη απώλεια μάζας δεν είναι επακριβώς γνωστοί, πάντως η αλληλεπίδραση των μελών ενός διπλού αστρικού συστήματος φαίνεται να είναι ένας από τους κύριους μηχανισμούς της. Οι μεμονωμένοι υπονάνοι ίσως να αποτελούν το παράγωγο μιας συγχωνεύσεως δύο λευκών νάνων. Οι υπονάνοι φασματικού τύπου B, όντας λαμπρότεροι από τους λευκούς νάνους, αποτελούν μία σημαντική συνιστώσα στον πληθυσμό θερμών αστέρων των γηραιότερων αστρικών συστημάτων, όπως είναι τα σφαιρωτά σμήνη και οι ελλειπτικοί γαλαξίες.
1857 Παρχομένκο

Φυσικά χαρακτηριστικά

O φασματικός τύπος της Παρχομένκο είναι S (λιθώδης). Η Παρχομένκο περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 3 ώρες 7 λεπτά και 4 δευτερόλεπτα, μία γρήγορη περιστροφή.
Τζωρτζ Φρέντερικ Ουώτς

Τα χαρακτηριστικά των έργων του

Τα έργα του κυριαρχούνται από ένα συμβολισμό και έχουν γριφώδη αλληγορικά θέματα. Ένα από τα πρώτα έργα του, που εξέθεσε στη Βασιλική Ακαδημία, ήταν «Ο λαβωμένος ερωδιός» (The Wounded Heron, 1837 – Πινακοθήκη Ουώτς, Κόμπτον). Το γνωστότερο και πιο δημοφιλές όμως έργο του είναι η «Ελπίδα» (Hope, 1885 – Πινακοθήκη Τέιτ, Λονδίνο), όπου απεικονίζεται μια γυναίκα με δεμένα τα μάτια της και στα χέρια μια σπασμένη λύρα.
Επί πολλά χρόνια, ο Ουώτς φιλοτεχνούσε ένα γυναικείο γυμνό με τον ηχηρό τίτλο «She Shall Be Called Woman», από ένα χωρίο της Γενέσεως. Μεταξύ άλλων έργων του περιλαμβάνονται: «Πάολο και Φραντσέσκα», «Fata Morgana», «Η κρίση του Πάρη», «Ορφέας και Ευρυδίκη» κ. ά. Φιλοτέχνησε επίσης πορτρέτα πολλών διάσημων προσωπικοτήτων της εποχής του, κυριότερα από τα οποία είναι τα πορτρέτα του προραφαηλίτη ζωγράφου Ντάντε Γκάμπριελ Ροσέτι (περ. 1871) και του καρδινάλιου Μάνινγκ (1882), που βρίσκονται και τα δύο στην Εθνική Πινακοθήκη Προσωπογραφιών του Λονδίνου.

Οι εκθέσεις των έργων του

Ένα από τα γλυπτά του, η «Φυσική ενέργεια» (Physical Energy), βρίσκεται στους Κήπους του Κένσινγκτον στο Λονδίνο. Το σπίτι όπου πέθανε ο Ουώτς στο Κόμπτον της Αγγλίας φιλοξενεί σήμερα μια διαρκή έκθεση των έργων του.
Beiersdorf

Ιστορικό

Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1882 από τον φαρμακοποιό Karl Paul Beiersdorf στo Αμβούργο και πωλήθηκε στον Oscar Troplowitz το 1890. Το πιστοποιητικό ευρεσιτεχνίας του Paul C. Beiersdorf για μια νέα διαδικασία παραγωγής ιατρικών επιδέσμων της 28ης Μαρτίου 1882, θεωρείται ως η ημερομηνία ίδρυσης της εταιρείας.
Το 1911 ο Troplowitz ξεκίνησε ένα νέο προϊόν που ονομάστηκε Nivea, μια σταθερή λιπαρή ενυδατική κρέμα. Είχε προηγουμένως εισαγάγει το ενυδατικό χειλιών Labello το 1908, ανάμεσα σε πολλά άλλα προϊόντα.
Την 1η Απριλίου 2001, η εταιρεία ίδρυσε μια ανεξάρτητη θυγατρική, την BSN Medical, ως κοινοπραξία της Beiersdorf (Αμβούργο) με την βρετανικής έδρας και αμερικανικής ιδιοκτησίας Smith & Nephew (Λονδίνο) και δραστηριοποιείται στην αγορά των χειρουργικών ενδυμάτων, ορθοπεδικής και φλεβολογίας. Το 2004, η BSN Medical είχε 350 εργαζόμενους στη Γερμανία και 3.400 σε όλο τον κόσμο. Ο κύκλος εργασιών της ανερχόταν σε 504 εκατ. ευρώ και τα λειτουργικά έσοδά της έφτασαν τα 70 εκατ. ευρώ. Το 2006 η BSN Medical πωλήθηκε στην Montagu Private Equity έναντι 1,03 δις ευρώ.
Μια άλλη θυγατρική, η Beiersdorf Shared Services GmbH ιδρύθηκε το 2003. Η BSS, στην οποία ανατέθηκε η πληροφορική και οι λογιστικές υπηρεσίες της Beiersdorf, λειτουργεί ανεξάρτητα, αλλά χρησιμεύει ως ένας εσωτερικός εταίρος για το σύνολο του ομίλου Beiersdorf. Η BSS απασχολεί 350 άτομα σε όλο τον κόσμο, 275 από αυτούς στο Αμβούργο.
Επίσης, το 2003, έληξε ένας διετής πόλεμος προσφορών. Η αμερικανική εταιρεία Procter & Gamble είχε προσπαθήσει να αγοράσει την ανταγωνίστριά της, Beiersdorf, και έδωσε μια προσφορά στην ασφαλιστική εταιρία Allianz, η οποία κατείχε τότε το 19,6% των μετοχών της Beiersdorf. Φοβούμενοι ότι η Procter & Gamble ενδιαφερόταν μόνο για τις μάρκες της Beiersdorf και όχι για την εταιρία ως σύνολο, πολλοί στο Αμβούργο προτίμησαν να διατηρήσουν την τοπική ιδιοκτησία. Η πόλη του Αμβούργου και η δημοτική εταιρία χαρτοφυλακίου της, HGV, της έδωσε μια τέτοια λύση. Η οικογένεια Herz, ιδιοκτήτρια της γερμανικής εταιρείας Tchibo, η οποία ήδη κατείχε ένα μερίδιο στην Beiersdorf, αύξησε τη συμμετοχή της στο 49,9%. Η Allianz εξακολουθεί να κατέχει 3,6%, ενώ η ίδια η Beiersdorf AG αγόρασε το 7,4% των μετοχών της, εκ των οποίων 3% δόθηκε στο ταμείο συντάξεων Beiersdorf. Ένας άλλος μέτοχος, μια οικογένεια, διατήρησε το μερίδιό της. Αυτή η δημόσιο-ιδιωτική συμμαχία διασφάλισε ότι τα κεντρικά γραφεία της Beiersdorf θα παραμείνουν στο Αμβούργο και θα συνεχίσουν να προσφέρουν εκατοντάδες θέσεις εργασίας, ενώ πληρώνουν φόρους περίπου 200 εκατ ευρώ ετησίως. Τον Ιούνιο του 2009, η Allianz μείωσε το μερίδιό της από 7.2 σε 2.88%.
Από τις 22 Δεκεμβρίου 2008, η Beiersdorf AG συμπεριλαμβάνεται στον δείκτη DAX.
Έλληνες της Βραζιλίας

Η ελληνική κοινότητα της Βραζιλίας αριθμεί περίπου 25-30 χιλιάδες Έλληνες. Η μεγαλύτερη Ελληνική κοινότητα βρίσκεται στο Σάο Πάολο.
Φιλμ Ζαπρούντερ

Το Φιλμ Ζαπρούντερ (αγγλικά:Zapruder film) είναι ερασιτεχνικό φιλμ διάρκειας 26,6 δευτερολέπτων και 486 έγχρωμων καρέ χωρίς ήχο, που καταγράφει την στιγμή δολοφονίας του Αμερικανού προέδρου Τζον Φ. Κένεντι, που συνέβη στις 22 Νοεμβρίου 1963, στο Ντάλας του Τέξας των Η.Π.Α. Το φιλμ πήρε το όνομα του από τον Αβραάμ Ζαπρούντερ, έναν Ρώσοεβραίο μετανάστη, που στεκόταν στην Ελμ Στριτ με μια μικρή κάμερα με σκοπό να βιντεοσκοπήσει την επίσκεψη του Αμερικανού προέδρου στο Ντάλας.
Το φιλμ του Ζαπρούντερ κατέληξε να γίνει ένα από τα μεγαλύτερης αξίας ντοκουμέντα στην αμερικανική ιστορία. Σήμερα το αυθεντικό φιλμ έχει περάσει στην ιδιοκτησία  των Εθνικών Αρχείων των Ήνωμενων Πολιτειών και φυλάσσεται σε ειδικό δοχείο για τη διατήρησή του. Η οικογένεια Ζαπρούντερ δώρισε τον Δεκέμβριο του 1999 τα δύο αντίγραφα του φιλμ που κατείχε στο Μουσείο Sixth Floor του Ντάλας, το οποίο κάθε χρόνο διοργανώνει μεταξύ 17 και 24 Νοεμβρίου έναν περιορισμένο αριθμό προβολών.
Το 1994 η βιβλιοθήκη του Αμερικανικού Κογκρέσου το χαρακτήρισε αισθητικά, πολιτισμικά και ιστορικά σημαντικό, και το επέλεξε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών.

Δημιουργία του φιλμ

Το φιλμ καταγράφει, από τα δεξιά της πορείας της προεδρικής οχηματοπομπής, την εμφάνιση των οχημάτων, το πλήθος που χαιρετά τον Τζον Κένεντι και τον πρόεδρο που ανταποδίδει και την άφιξη της λιμουζίνας στο σημείο που βρίσκεται περίπου ο Ζαπρούντερ. 
Ενώ μερικά καρέ πριν τον μοιραίο πυροβολισμό ο Ζαπρούντερ χάνει τον Κένεντι από το πλάνο, η κάμερα επανέρχεται λίγο προτού η σφαίρα χτυπήσει τον πρόεδρο και καταγράφει την στιγμή του πλήγματος. Το καρέ αυτό του φιλμ είναι το 313ο και δείχνει, από απόσταση μεν και θολά, την στιγμή που η σφαίρα διαπερνά το κρανίο του Κένεντι, και είναι το μοναδικό καρέ του φιλμ που δεν είχε δοθεί τότε στην δημοσιότητα.
 
Ο Ζαπρούντερ μετά τους πυροβολισμούς κατάλαβε ότι είχε καταγράψει κάτι σημαντικό στην κάμερα και εμφάνισε το φιλμ το ίδιο απόγευμα σε τρία αντίγραφα. 
Μόλις μαθεύτηκε ότι υπάρχει βίντεο από την δολοφονία του Κένεντι, δημοσιογράφοι και πρακτορεία προσέφεραν στον Ζαπρούντερ 100.000 δολάρια ως αμοιβή για το βίντεο, όπως έγραψε η Washington Post. Τελικά ο Ζαπρούντερ πούλησε τα δικαιώματα του φιλμ στο περιοδικό Life έναντι 150.000 δολαρίων, εκ των οποίων τα 25.000 δολάρια ο Ζαπρούντερ τα δώρισε στην οικογένεια του αστυνομικού Τζ. Ντ. Τίππιτ που δολοφονήθηκε από τον Λη Χάρβεϊ Όσβαλντ.
Θεόδωρος Τσουκάτος

Βιογραφικό

Γεννήθηκε το 1952 στο Λεωνίδιο Αρκαδίας και σπούδασε στη φαρμακευτική σχολή του πανεπιστημίου Αθηνών. Εργάστηκε ως φαρμακοποιός στο υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας και ασχολήθηκε ενεργά με την πολιτική. Ξεκίνησε ως στέλεχος της επαναστατικής εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, και συγκεκριμένα του Επαναστατικού Κομμουνιστικού Κινήματος Ελλάδας (ΕΚΚΕ). Αργότερα, το 1983, προσχώρησε στο ΠΑΣΟΚ.
Το 1978 εκλέχτηκε δημοτικός σύμβουλος στο δήμο Δάφνης και το 1990 εκλέχτηκε για πρώτη φορά μέλος στην Κεντρική Επιτροπή του ΠΑΣΟΚ. Τον Ιανουάριο του 1996 έγινε προϊστάμενος του «Γραφείου Κοινωνικού Διαλόγου» του πρωθυπουργού, Κώστα Σημίτη, και τον Απρίλιο του ίδιου έτους προκάλεσε πολλές εσωκομματικές αντιδράσεις όταν εξανάγκασε σε παραίτηση τον δημοφιλή γενικό γραμματέα Αθλητισμού Γιώργο Βασιλακόπουλο, που ήταν η «σημαία» του παπανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ στον χώρο του αθλητισμού. Το 2000 εκλέχτηκε βουλευτής επικρατείας. Στις εκλογές του 2004 απέτυχε να επανεκλεγεί.

Προσωπική ζωή

Διαμένει μόνιμα στην Αθήνα. Είναι παντρεμένος με την Καλλιόπη Χωριανοπούλου και έχoυν μια κόρη.

Υπόθεση Siemens

Το 2008 οι εισαγγελικές αρχές ανακοίνωσαν ότι το 1999 είχαν κατατεθεί ένα εκατομμύριο μάρκα σε λογαριασμό του από την εταιρεία Siemens και δη τον Μιχάλη Χριστοφοράκο, ισχυρισμό τον οποίο ο ίδιος δεν αρνήθηκε. Πρόσθεσε επίσης ότι τα χρήματα μπήκαν σταδιακά στα ταμεία του ΠΑΣΟΚ. Στην πρόταση του προς το Συμβούλιο Εφετών για την υπόθεση της Siemens, ο εισαγγελέας Γαληνός Μπρης αρχικά ζήτηση τη παραπομπή 64 ατόμων, μεταξύ των οποίων και του Θεόδωρου Τσουκάτου, μόνο όμως για το αδίκημα της συνέργειας σε δωροδοκία, και όχι για ξέπλυμα βρώμικου χρήματος.
Έντεκα χρόνια αργότερα κατά τη διάρκεια της απολογίας του ο Θεόδωρος Τσουκάτος υποστήριξε όσα είχε αναφέρει αρχικά το 2008, με σημαντικότερη τη κατηγορία ότι τα χρήματα κατέληξαν σε κομματικά ταμεία. Αυτό επιβεβαιώθηκε από κομματικά στελέχη που είχαν σχέση με τα οικονομικά του κόμματος. Μεταξύ άλλων, ο Θεόδωρος Τσουκάτος κατηγόρησε το ΠΑΣΟΚ λέγοντας ότι «Με πέταξαν στα σκυλιά», ενώ έκανε λόγο για συνολική ιδιωτική χρηματοδότηση για το κόμμα που άγγιζε εκείνη την εποχή τις 16 δις δραχμές.
Με τη σειρά της η εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Μαριάννα Ψαρουδάκη διέταξε τη διερεύνηση των οικονομικών του ΠΑΣΟΚ.
Ναχαγιέ Γιαγκοντίνσκα

Το Ναχαγιέ Γιαγκοντίνσκα (σερβικά : Јагодинска нахија) ήταν Ναχαγιέ - επαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και του Πριγκιπάτου της Σερβίας.

Ιστορία

Στα πλαίσια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας διοικητικά το ναχαγιέ ανηκε στο Πασαλίκι του Βελιγραδίου. Μετά την αυτονομία του Πριγκιπάτου της Σερβίας και με την διοικητική διαίρεση του 1819 παρέμεινε το ναχαγιέ και διατηρήθηκε έως το 1833 όπου καταργήθηκε. Έδρα του ήταν η Γιαγκόντινα κι περιελάμβανε ακόμα 140 περίπου οικισμούς. Διοικητής του ναχαγιέ ήταν ο ναχίγσκι ως εκπρόσωπος της υπέρτατης εξουσίας. Ο πρώτος διοικητής του ναχαγιέ στα πλαίσια του Πριγκιπάτου ήταν ο Μίλε Ραντόικοβιτς.
Καταλάμβανε τα βορειοδυτικά εδάφη του Πριγκιπάτου της Σερβίας και συνόρευε με τα Ναχαγιέ Κραγκουγιεβάτσκα, Ναχαγιέ Τσούπρισκα και το Πασαλίκι Λεσκοβάτσκι. Διοικητικά ήταν χωρισμένο σε δύο Κνεζίνες : Τεμνισάνσκου και Λέβατσκ  που χωρίζονταν σε δήμους. Άλλος γνωστός διοικητής ήταν ο  Μιχαήλο Γιοβάνοβιτς Κουγουντζίτς ο οποίος ήταν στην θέση ου διοικητή από την 1 Νοεμβρίιου 1821, αντικαταστάθηκε από τον Αραντζέλ Μιλοσαβλίεβιτς, άλλοι διοικητές δεν είναι γνωστοί. Στα χωριά ανώτατος άρχων ήταν ο προεστός κι αρμοδιότητα των διοικητών ήταν η είσπραξη των φόρων η διατήρηση της τάξης κτλ.
Μέχρι το 1815 την δικαστική εξουσία των πόλεων την είχαν ακόμα οι τουρκικές δικαστικές αρχές που διόριζαν μουσελίμη και δικαστής με την παρουσία Σέρβων αξιωματικών. Μέχρι το 1820 οι δικαστικές αρχές είχαν αντικατασταθεί από Σερβικές. Το 1823 η Γιαγκόντινα έγινε έδρα δικαστή με πρώτο τον Αραντζέλ Μιλοσαβλίεβιτς και τον Ράντοβαν Γιάβλανατς. Το δικαστήριο αρχικά στεγάστηκε στο σχολείο, και τον Ιούνιο του 1825 άρχισε να χτίζεται ένα νέο κτίριο που ολοκληρώθηκε το 1826.

Απογραφές

Σε απογραφή του πληθυσμού το 1820 είχε 143 οικισμούς, εκ των οποίων μόνο μια πόλη την Γιαγκόντινα. Σύμφωνα με την απογραφή του 1829 είχε 145 χωριά. Η πρώτη απογραφή του 1815 ήταν σκόπιμα μειωμένη στο Πριγκιπάτο της Σερβίας λόγω της πληρωμής φόρων στους Τούρκους , σύμφωνα με αυτή οι άντρες από 7-70 χρονών ήταν 4.210.
Σύμφωνα με την απογραφή του 1818 ο αριθμός των σπιτιών ανήλθε σε 4.683, και 10.824 κατοίκους. Στη συνέχεια το 1819 είχε 4.764 σπίτια και 10.529 κατοίκους . Σύμφωνα με την απογραφή του 1819 ο αριθμός των οικογενειών ήταν 5.811.
Σύμφωνα με την απογραφή του 1822 ο αριθμός των κατοικιών ανήλθε σε 5.065 με 13.233 κατοίκους. Σύμφωνα με την απογραφή του 1829 ο αριθμός των σπιτιών ανήλθε σε 5.932 με  16.136 κατοίκους.
Γιάννης Χανδράκης

Βιογραφικό

Ο Γιάννης Χανδράκης γεννήθηκε το 1957 και είναι γέννημα θρέμμα Νεοσμυρνιώτης. Από μικρό παιδί εντάχθηκε στις ποδοσφαιρικές ακαδημίες του Πανιωνίου. Από τη σεζόν 1971-72 ήταν μέλος της εφηβικής ομάδας και τα καλοκαίρια του 1972, 1973 και 1974 ήταν μέλος της μικτής ομάδας επαγγελματιών/ερασιτεχνών του Πανιωνίου που μετείχε στα αντίστοιχα Θερινά Πρωταθλήματα ΟΠΑΠ. To Φεβρουάριο του 1975 κλήθηκε στο κλιμάκιο της Εθνικής Νέων που προετοιμαζόταν να πάρει μέρος σε τουρνουά στην Κορσική. 
Παράλληλα, κατάφερε να συνδυάσει τις σπουδές του στην Ευαγγελική Σχολή. Το 1975 κι ενώ είχε πιθανότητες να προωθηθεί στην πρώτη ομάδα του συλλόγου, μετακόμισε στη Θεσσαλονίκη αφού πέρασε στην Πολυτεχνική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου. Εκ των πραγμάτων αναζήτησε μια ομάδα στη συμπρωτεύουσα κι αυτή ήταν ο Αγροτικός Αστέρας Ευόσμου, ομάδα της Α΄ κατηγορίας της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας, στην οποία δόθηκε δανεικός με εγγυητική επιστολή 2.000.000 δρχ.
Στον Αγροτικό Αστέρα αγωνίστηκε τέσσερις σεζόν, από το 1975 ως το 1979, στην Α΄ τοπική, στην Εθνική Ερασιτεχνική κατηγορία (τότε Γ΄ Εθνική) και το 1978-79 στη Β΄ Εθνική. Στα τέσσερα αυτά χρόνια ήταν βασικό στέλεχος του συλλόγου και κέρδισε την εκτίμηση φιλάθλων και συμπαικτών.
Με υπόδειξη του Πάνου Μάρκοβιτς, το 1979-80 επέστρεψε και υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο στην ομάδα που αναδείχθηκε, στον τότε κυπελλούχο Ελλάδος Πανιώνιο, ο οποίος μετείχε στο Κύπελλο Κυπελλούχων. Όμως, δεν κατάφερε να κερδίσει θέση βασικού έχοντας να συναγωνιστεί τους Αναστόπουλο, Παθιακάκη, Μαυρίκη, Νόνι Λίμα, Λιόλιο αλλά και τους νεοαποκτηθέντες Οχέδα και Νούνιες από το Περού. Αξιομνημόνευτη στιγμή του ήταν το γκολ που πέτυχε την 8η αγωνιστική επί της πρωταθλήτριας ΑΕΚ στο γήπεδο Νέας Φιλαδέλφειας στο 19΄, ισοφαρίζοντας προσωρινά το σκορ σε 1-1, αν και τελικά η ομάδα του ηττήθηκε με 2-5. 
Τις επόμενες σεζόν αγωνίστηκε σε ομάδες μικρότερων κατηγοριών: Αχιλλέας Τριανδρίας, Α.Ο. Χανίων, ΠΑΣ Παλαιό Φάληρο, Γ.Σ. Καλλιθέα, ΑΠΟ Ν. Σμύρνης κ.ά. Παράλληλα, πήρε το πτυχίο του πολιτικού μηχανικού και άσκησε ελεύθερο επάγγελμα ως μηχανικός.

Παλαίμαχος

Είναι μέλος του Συνδέσμου Παλαιμάχων Πανιωνίου και αγωνίζεται στους αγώνες που δίνει η ομάδα του Συνδέσμου, όπως:
α) Τουρνουά του Δήμου Καλλιθέας κατά των φυλετικών διακρίσεων, που έγινε στις 24-25/3/2002.
β) Αγώνας εναντίον των παλαιμάχων του ΠΑΟ, που έγινε στις 18/5/2009 στη μνήμη των Θανάση 
Σαραβάκου, Στάθη Μαυρίδη και Γιώργου Ρουσόπουλου, στον οποίο σκόραρε.
γ) Αγώνας με την Αλτάι στη Σμύρνη για τα 120 χρόνια του Πανιωνίου, το καλοκαίρι 2010.
Συνθήκη της Αγίας Πετρούπολης (1762)

Η Συνθήκη της Αγίας Πετρούπολης είναι μια συνθήκη ειρήνης ανάμεσα στην Ρωσία και την Πρωσία. Η συμφωνία υπογράφτηκε στις 24 Απριλίου του 1762 μετά την άνοδο στο θρόνο του Αυτοκράτορα Πέτρου Γ' της Ρωσίας, θαυμαστή του Φρειδερίκου Β΄ της Πρωσίας. Επέτρεψε στον τελευταίο να επικεντρωθεί στους άλλους εχθρούς του, την Αυστρία και την Σαξωνία, σε αυτό που έμεινε γνωστό ως το "Θαύμα του Οίκου των Βρανδενβούργων."
Η συνθήκη υπογράφτηκε από τον Καγκελλάριο  M. I. Βοροντσόφ για τη Ρωσία και για την Πρωσία από τον διπλωματικό της απεσταλμένο, Βαρώνο Γκολτζ. Η Ρωσία δεσμεύτηκε να βοηθήσει στην σύναψη ειρήνης ανάμεσα στους μεμονωμένους συμμετέχοντες του  Επταετούς Πολέμου και την επιστροφή στην Πρωσία όλων των εδαφών που κατελήφθησαν από τα Ρωσικά στρατεύματα κατά τη διάρκεια του πολέμου. Η πρόθεση για επιστροφή των εδαφών είχε γίνει γνωστή πριν από την υπογραφή της συνθήκης. Στις 23 Φεβρουαρίου η Ρωσία διακήρυξε ότι " θα πρέπει να γίνει ειρήνη με το Βασιλιά της Πρωσίας. Για τον λόγο αυτό η Αυτού Μεγαλειότης Τσάρος της Ρωσίας, από την πλευρά του, είναι αποφασισμένος. Παραιτείται λοιπόν από την Ανατολική Πρωσία και τις ούτως αποκαλούμενες κτήσεις. Η συμμετοχή της Ρωσίας στον εν λόγω πόλεμο κηρύσσεται λήξασα."   Επιπλέον, συμφωνήθηκε ότι η Ρωσία θα βοηθούσε την Πρωσία στις διαπραγματεύσεις ειρήνευσης με την Σουηδία.
Ο Φρειδερίκος Β΄ της Πρωσίας (1712-1786) χάρηκε τόσο πολύ, που  "διέταξε θρησκευτικές λειτουργίες (Te Deum) και πανηγυρισμούς" μετά την υπογραφή της Συνθήκης στις 5 Μαΐου. Ο λόγος της χαράς του ήταν προφανής, "καθώς ο Τσάρος του υποσχέθηκε υποστήριξη από μια μονάδα δύναμης 18,000 ανδρών" για να χρησιμοποιηθεί ενάντια στον Αυστριακό στρατό. Η συνεπακόλουθη Συνθήκη του Χουμπέρτουσμπουργκ οδήγησε σε ειρήνευση ανάμεσα στην Πρωσία, την Αυστρία και την Σαξωνία, αλλά "αν και επανέφερε το προπολεμικό status quo, επικύρωσε την είσοδο της Πρωσίας στην ομάδα των μεγάλων Ευρωπαϊκών δυνάμεων."
Δύο χρόνια μετά την υπογραφή της συνθήκης, η Πρωσία και η Ρωσία θα συνομολογούσαν σε  μια αμυντική συμμαχία.
Σεργκέι Αϊζενστάιν

Κινηματογράφος

Το 1924 ξεκίνησε η καριέρα του στον κινηματογράφο σκηνοθετώντας το έργο Απεργία που έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση, παρ' όλες τις αδυναμίες του. Το 1925 σκηνοθέτησε το αριστούργημά του, το Θωρηκτό Ποτέμκιν, σε δικό του σενάριο βασισμένο στα γεγονότα της ανταρσίας στο θωρηκτό Ποτέμκιν του ρωσικού ναυτικού το 1905. Γυρίστηκε μέσα σε λίγες μόνο βδομάδες στην πόλη και το λιμάνι της Οδησσού. Με αυτή την ταινία, στα 27 του χρόνια καθιερώθηκε ως μια από τις σημαντικότερες φυσιογνωμίες που πέρασαν από τον κινηματογραφικό χώρο.
Το 1928 σκηνοθέτησε, σε σενάριο βασισμένο στο βιβλίο του Τζον Ριντ «Δέκα μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο», το φιλμ Οκτώβρης ή Δέκα μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο και το 1929 ολοκλήρωσε τη Γενική Γραμμή, το πιο λυρικό απ' όλα τα έργα του, που αναφέρεται με λεπτομέρειες στις αλλαγές της αγροτικής κατάστασης στη Ρωσία, μετά από την Επανάσταση του Οκτώβρη. Το 1938 σκηνοθέτησε τον Αλέξανδρο Νέφσκι και Το λιβάδι του Μπεζίν που έμεινε ημιτελές εξαιτίας της ασθένειάς του.
Το 1945 σκηνοθέτησε το πρώτο μέρος από την τριλογία Ιβάν ο τρομερός, βιογραφία του Ιβάν τον οποίο θαύμαζε ο Στάλιν, ενώ το 1946 ολοκλήρωσε το δεύτερο μέρος της. Η πρεμιέρα της στη Σοβιετική Ένωση έγινε όμως το 1958, δέκα χρόνια μετά το θάνατό του. Το τρίτο μέρος της τριλογίας δε γυρίστηκε ποτέ καθώς στις 9 Φεβρουαρίου του 1948 ο Αϊζενστάιν πέθανε από καρδιακή προσβολή σε ηλικία πενήντα χρόνων.