google/wiki40b huggingface dataset:
Έλντερ Ποστίγκα

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 2 Αυγούστου του 1982 στη Βίλα ντε Κόντε της Πορτογαλίας. Έχει ύψος 1,82 m και αγωνίζεται ως επιθετικός. Άρχισε την καριέρα του στην Βαρζίμ. Μετά από λίγο καιρό μπήκε στην παιδική ομάδα της Πόρτο και στη συνέχεια στην ομάδα αναπληρωματικών της. Ο προπονητής Οκτάβιο Ματσάντο τον επέλεξε σε κάποια παιχνίδια της πρώτης ομάδας και ο Ποστίγκα απέδωσε καλά. Ο διάδοχος του, Ζοζέ Μουρίνιο τον έβαλε στην βασική εντεκάδα και ο Ποστίγκα συνέβαλε σημαντικά στην κατάκτηση του πρωταθλήματος 2002-2003 σκοράροντας 13 φορές, ενώ κατάφερε να μπει και στην Εθνική Ελπίδων της Πορτογαλίας. Το 2003 πήρε μεταγραφή στην Τότεναμ. Στην Αγγλία όμως δεν κατάφερε να προσαρμοστεί, σημειώνοντας μόνο 2 γκόλ. Καταλαβαίνοντας ότι το αγγλικό στυλ παιξίματος δεν τον ευνοούσε, γύρισε στην Πόρτο. 
Η κακή του φόρμα συνεχίστηκε στην Πόρτο με αποτέλεσμα να χάσει τη θέση του βασικού. Προκειμένου να έχει παιχνίδια στα πόδια του και να διεκδικήσει μια θέση στην Εθνική Πορτογαλίας τον Ιανουάριο του 2006  πήγε δανεικός στη Σαιντ-Ετιέν για 6 μήνες. Στην επιστροφή του ξεκίνησε ενθαρρυντικά και πήρε τη θέση του βασικού αλλά μέχρι το τέλος της σεζόν της Σεζόν 2006-2007 είχε επιστρέψει στον Πάγκο. Τον Ιανουάριο του 2008 έφυγε ξανά δανεικός για εξι μήνες στον Παναθηναϊκό.  
Τον Ιούνιο του 2008 μεταγράφηκε στη Σπόρτινγκ Λισαβόνας, μια από τις μεγάλες αντιπάλους της Πόρτο, με την οποία κατέκτησε το Σούπερκαπ Πορτογαλίας τον ίδιο χρόνο. Η δεύτερη σεζόν του όμως ήταν εντελώς αποτυχημένη και κατάφερε να βρει δίχτυα στο πρωτάθλημα για πρώτη και μοναδική φορά τον Απρίλιο του 2010. 
Τον Αύγουστο του 2011 πουλήθηκε στην Ισπανική Ρεάλ Σαραγόσα, έναντι 1 εκατομμυρίου ευρώ. Στην ισπανική ομάδα η φόρμα του βελτιώθηκε σταδιακά και τη σεζόν 2012-2013 πέτυχε το προσωπικό του ρεκόρ με 14 γκολ στη Λα Λίγκα, όμως η ομάδα του υποβιβάστηκε. Με τις καλές του εμφανίσεις όμως κέρδισε μια μεταγραφή στη Βαλένθια ως αντικαταστάτης του Ρομπέρτο Σολδάδο. Οι εμφανίσεις του όμως δεν έπεισαν και τον Ιανουάριο του 2014 έφυγε και πάλι δανεικός στη Λάτσιο, με την προοπτική μόνιμης μεταγραφής.
Αποκορύφωμα των Αισθήσεων

Υπόθεση

Η πανέμορφη Edwige Fenech υποδύεται τον ρόλο μιας πόρνης, της Ulla, η οποία μισθώνεται από τη δεσποτική και ζάμπλουτη Mudy (Maud de Belleroche), μητέρα του ντροπαλού και διανοητικά καθυστερημένου εικοσάχρονου Tony. Η Ulla προορίζεται για να “πάρει” την παρθενιά του Tony, σε μια θαλάσσια κρουαζιέρα, στην οποία βρίσκονται επίσης η προκλητική Paula (Rosalba Neri) με τον σύζυγό της Aldo, οι οποίοι προσπαθούν διαρκώς να κερδίσουν την εύνοια της πλούσιας γυναίκας. H Beba (Eva Thulin), ένα όμορφο, ντόπιο κορίτσι από κάποιο νησί που συναντούν κατά την διάρκεια της κρουαζιέρας, γίνεται φίλη με τον Tony, και επιβιβάζεται στο σκάφος, όπου λίγο αργότερα επιβιβάζεται και ο άνδρας της, ο Andro, που τελικά πέφτει θύμα της γοητείας της Paula και της Ulla...
Πολύτιμος λίθος

Γενικά με τον όρο πολύτιμοι λίθοι ή πολύτιμες πέτρες χαρακτηρίζονται συγκεκριμένα ορυκτά ή πετρώματα ή και διάφορες ουσίες που χρησιμοποιούνται στη κοσμηματοποιία.
Συγκεκριμένα, κάποια ορυκτά ή πετρώματα που παρουσιάζουν σκληρή σύσταση και ωραίους χρωματισμούς, χρησιμοποιούνται ιδιαίτερα ως  πολύτιμοι λίθοι, π.χ. ο χαλαζίας με τις πολυάριθμες ποικιλίες του. Η αξία των λίθων αυτών είναι σχετικά πολύ μεγάλη, εξ ου και ο χαρακτηρισμός τους ως πολύτιμοι, η οποία προσδιορίζεται κυρίως από την κατεργασία, τα χρώματα που παρουσιάζουν, τη λάμψη τους, τη σκληρότητά τους και, βεβαίως, από τη σπανιότητά τους στη φύση, χωρίς να παραγνωρίζεται και η μόδα της κάθε εποχής.

Η λάμψη των πολυτίμων λίθων, που δημιουργείται από τις ανακλώμενες ακτίνες του φωτός, εξαρτάται περισσότερο από την κατεργασία που έχουν υποστεί, δηλαδή τον αριθμό των επίπεδων λείων επιφανειών (εδρών) τους. Η σκληρότητά τους εξασφαλίζει και τη διάρκεια της ζωής τους στο πέρασμα του χρόνου.
Η κατεργασία των πολύτιμων λίθων ξεκινά με τη πλύση όπου ακόμα ακατέργαστοι λαμβάνονται οι λεγόμενοι "λίθοι" ή "πέτρες μπαρόκ" (δηλαδή στιλβωμένοι μεν, αλλά με ακανόνιστα σχήματα). Ακολουθεί η εμβάπτισή τους σε διάλυμα καθαριστικού υλικού ή και η παραμονή για κάποιο χρονικό διάστημα εντός αυτού, οπότε και ακολουθεί το κόψιμο και η λείανση με ειδικά εργαλεία. Έτσι, δημιουργούνται πολύεδροι λίθοι που στιλβωμένοι παρουσιάζουν εξαιρετική λαμπρότητα.
Μερικοί πολύτιμοι λίθοι που δεν διαθέτουν, λόγω σύστασης, μεγάλη σκληρότητα, χρησιμοποιούνται περισσότερο με γλυφές σε διακόσμηση, ιδίως στη λιθογλυφία. Η λιθογλυφία είναι πανάρχαια τέχνη που αναπτύχθηκε από πολλούς πολιτισμούς. Οι εσώγλυφες πέτρες, εκτός από τη κοσμηματοποιία, είναι περισσότερο γνωστές και από τη σπουδαία χρήση τους ως σφραγιδόλιθοι.
Η αξία των πολύτιμων λίθων υπολογίζεται σε καράτια (βάρους, όγκου, καθαρότητας) ή σε βαθμούς καθαρότητας (χιλιοστά καθαρότητας).

Ημιπολύτιμοι λίθοι

Αν και η ορολογία, στην κοινή γλώσσα, περιλαμβάνει όλα τα ορυκτά ή τεχνητά υλικά που χρησιμοποιούνται στην κοσμηματοποιία, οι αρχαίοι Έλληνες (αλλά και σε πολλές  κοινωνίες) διαχώριζαν τους πολύτιμους λίθους από τους ημιπολύτιμους. Σήμερα, στην Ελλάδα, σαν πολύτιμοι λίθοι θεωρούνται μόνο το διαμάντι, το ζαφείρι, το ρουμπίνι και το σμαράγδι.
Όλεξαντρ Λίποβι

Επαγγελματική σταδιοδρομία

Το Μάρτιο του 2014, υπέγραψε συμβόλαιο με τον Ερυθρό Αστέρα για το υπόλοιπο της σεζόν. Το Σεπτέμβριο του 2014, επέστρεψε στην Ουκρανία και υπέγραψε με τη ΜΚ Μπουντιβέλνικ. 
Τον Οκτώβριο του 2015, υπέγραψε με τη γεωργιανή VITA Tbilisi. Στις 10 Νοεμβρίου 2015, έφυγε από την Τιφλίδα και υπέγραψε με την ουγγρική Szolnoki Olaj KK για την υπόλοιπη σεζόν. Στα τέλη Φεβρουαρίου του 2016, έφυγε από το σύλλογο και υπέγραψε με την ουκρανική ΜΚ Ντιναμό Κιέβου για την υπόλοιπη σεζόν. 
Το Σεπτέμβριο του 2016, υπέγραψε με τα Τρίκαλα για τη σεζόν 2016-17. 
Στις 14 Ιουλίου 2017, υπέγραψε με τον Προμηθέα Πατρών.

Διεθνής σταδιοδρομία

Είναι μέλος της Εθνικής Ουκρανίας. Με την εθνική ομάδα, έχει αγωνιστεί στο Ευρωμπάσκετ 2011, στο Ευρωμπάσκετ 2013 και στο Ευρωμπάσκετ 2015. Επίσης, έχει αγωνιστεί στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2014.
Αλέξιος Λουκόπουλος

Η δαπάνη του Λουκόπουλου

Σύμφωνα με τα απομνημονεύματα του Φωτάκου, κατά την εισβολή του Δράμαλη, όταν οι Έλληνες ήταν συγκεντρωμένοι στο Άργος και περίμεναν την πτώση του Ναυπλίου για να το λαφυραγωγήσουν, η τότε κυβέρνηση έκανε ότι ήταν δυνατό για να στείλει στρατιώτες στα Μεγάλα Δερβένια. Οι Τριπολιτσιώτες Ρήγας και Σέκελης είχαν κάνει την αρχή και παρουσιάστηκαν με 600 στρατιώτες. Βρισκόταν εκεί και ο Μαυρομιχάλης με κάμποσους Μανιάτες και υποσχέθηκε και αυτός να βγει έξω με 2000 άντρες, αλλά έναντι πληρωμής. Ο Λουκόπουλος τότε πρόθυμος έβγαλε και έδωσε 1200 χρυσά νομίσματα, τα λεγόμενα Μαχμουτιέδες, αξίας έκαστον 25 γροσίων. Τα λεφτά τα πήραν οι Μανιάτες, δεν κράτησαν όμως την υπόσχεσή τους.

Ο πρώτος Γενικός Διευθυντής στα Ταχυδρομεία

Τα Γενικά Ταχυδρομεία ιδρύθηκαν από την Ελληνική Πολιτεία με το ψήφισμα 6550 της 24ης Σεπτεμβρίου 1828 του κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια και ο Λουκόπουλος ήταν ο πρώτος Γενικός Διευθυντής τους από το 1828 μέχρι το 1829.

Έφορος στο Νομισματοκοπείο

Στη συνέχεια έγινε έφορος στο Εθνικό Νομισματοκοπείο στην Αίγινα, αντικαθιστώντας τον Αλέξανδρο Κοντόσταβλο στις 7 Μαΐου 1830. Παρέλαβε από τον πρώτο έφορο στις 19 και 20 Μαΐου. Παρέμεινε στο Νομισματοκοπείο μέχρι τις 6 Μαϊου 1832 οπότε παρέδωσε τη διοίκηση στον Νικόλαο Λεβίδη.
Σαλιπαρτιάνο

Το Σαλιπαρτιάνο (Γεωργιανά: სალიპარტიანო) ήταν φέουδο του Πριγκιπάτου της Μινγκρελίας, στην δυτική Γεωργία, από τα μέσα του 16ου αιώνα έως και την εγκαθίδρυση της ρωσικής κυριαρχίας στην περιοχή το 1804, όταν και κατέστη καντόνι της Μινγκρελίας. Το φέουδο, με τους μονάρχες του να φέρουν τον τίτλο του Λιπαρτιάνι, ήταν κυρίως κτήση των νεαρότερων απογόνων του Οίκου των Νταντιάνι, της εξουσιάζουσας πριγκιπικής δυναστείας της Μινγκρελίας.
Το Σαλιπαρτιάνο, το οποίο μεταφράζεται ως "του Λιαπρτιάνι", ευρισκόταν στο βορειοανατολικό τμήμα της Μινγκρελίας, ή ορθότερα Οντίσι, ενώ κάλυπτε το μεγαλύτερο τμήμα του σημερινού Δήμου Μαρτβίλι, το οποίο και διασχίζεται από τον ποταμό Τεχούρι, στα σύνορα με την Ιμερετία. Τόσο ο τίτλος του Λιπαρτιάνι, όσο και η ονομασία του φέουδου φαίνεται να προέρχονται από το Λίπαριτ, πιθανότατα το όνομα ενός εκ των Πριγκίπων της Μινγκρελίας, του Λίπαριτ Α΄ (βασίλευσε μεταξύ 1414–1470)—προερχόμενο από την δυναστεία των Νταντιάνι.
Από τουλάχιστον το ύστερο μισό του 16ου αιώνα, το Σαλιπαρτιάνο ανήκε αποκλειστικά στους νεότερους απογόνους, οι οποίοι ήταν οι νεαρότεροι σε ηλικία υιοί των Πριγκίπων της Μινγκρελίας. Περί το 1662, το φέουδο παραχωρήθηκε, ως κληρονομική κτήση, στην οικογένεια των Τσικοβάνι από το Λετσχούμι, οι οποίοι και έγιναν, χάρη στον Κάτσια Α΄, η εξουσιάζουσα δυναστεία της Μινγκρελίας ως ο δεύτερος Οίκος των Νταντιάνι το 1704. Έκτοτε, το Σαλιπαρτιάνο αποτέλεσε πριγκιπική κτήση, το οποίο παραχωρείτο αρκετά συχνά από τους Μονάρχες της Μινγκρελίας σε μέλη της οικογένειάς τους προκειμένου να εξασφαλίσουν την υποστήριξή τους ή να κατευνάσουν τις δυναστικές φιλοδοξίες τους. Ως εκ τούτου, το 1799, ο Μανουκάρ έλαβε το Σαλιπαρτιάνο από τον αδερφό του Γκριγκόλ Νταντιάνι, Πρίγκιπα της Μινγκρελίας, ως μέρος συμφώνου ειρήνης μεταξύ των δύο. Με τον θάνατο του Γκριγκόλ το 1804, ο Μανουκάρ απόλεσε την εξουσία του επί του φέουδου. Αιτήθηκε την παρέμβαση του Ρώσου κυβερνήτη της Γεωργίας, Πρίγκιπα Τσιτσιάνοφ, προκειμένου να ανακτήσει τα απολεσθέντα εδάφη του, ωστόσο το αίτημά του απορρίφθηκε. Το Σαλιπαρτιάνο κατέστη κτήση του Πρίγκιπα της Μινγκρελίας, ενώ παραχωρήθηκε υπό την μορφή κυβερνείου (mouravi) στην οικογένεια ευγενών των Ντγκεμπουάντζε.
Αδελφότης Θεολόγων «Ο Σωτήρ»

Η Αδελφότης Θεολόγων «Ο Σωτήρ» ιδρύθηκε το 1960 από μέλη της Αδελφότητας Θεολόγων «Η Ζωή» που αποχώρησαν από αυτή. Ιδρυτικά μέλη της αποτέλεσαν οι θεολόγοι Παναγιώτης Τρεμπέλας, Ιωάννης Κολιόπουλος, Δημήτριος Παναγιωτόπουλος και άλλα 60 μέλη. Πρώτος προϊστάμενός της υπήρξε ο Αρχιμανδρίτης Γεώργιος Δημόπουλος, ενώ σήμερα προΐσταται ο Αρχιμανδρίτης Αστέριος Χατζηνικολάου. Αποτελεί ορθόδοξη χριστιανική αδελφότητα μοναστικώς οργανωμένη και τα μέλη της υπόσχονται να τηρούν τις τρεις μοναχικές αρετές της παρθενίας, υπακοής και ακτημοσύνης. Σκοπό της έχει να διαφωτίζει το λαό πάνω στην Ορθόδοξη πνευματικότητα και να εκδίδει και διαδίδει σχετικά έντυπα. Το κοινόβιο της αδελφότητας βρίσκεται στη Νεάπολη της Αθήνας, ενώ το Κεντρικό Βιβλιοπωλείο της στην οδό Σόλωνος στην Αθήνα. Εκδίδει τα περιοδικά «Ο Σωτήρ», «Η δράση μας» και «Προς την Νίκην».

Συνεργαζόμενα σωματεία

Με την Αδελφότητα συνεργάζονται διάφορα Σωματεία ανά την Ελλάδα, με κυριότερα τη ΓΕΧΑ (Ένωση Γονέων «Η Χριστιανική Αγωγή»), το «Μέγα Βασίλειο» και τα Εκπαιδευτήρια «Ελληνική Παιδεία». Και τα τρία εδρεύουν στην Αθήνα, όπου υπάρχει και το κεντρικό τους πνευματικό Κέντρο, αίθουσες ομιλιών και παρεκκλήσιο επ' ονόματι του Μ. Βασιλείου. Ο Σύλλογος «Μέγας Βασίλειος» εκδίδει, με στελέχωση από την Αδελφότητα, το περιοδικό «Η Δράση μας». Υπάρχουν και συνεργαζόμενες Αδελφότητες Γυναικών: «Άμπελος», «Ελπίς», «Οικοδομή», «Λυχνία», «Ταβιθά» καθώς και το γηροκομείο γνωστό ως οίκος "Ειρήνης".

Κριτική

Χαρακτηριστική κριτική, ανάμεσα σε άλλες, που έχει ασκηθεί και καυτηριάζει τις πρακτικές της αδελφότητας, αποτελεί αυτή του Μητροπολίτη Σερβίων και Κοζάνης Αμβρόσιου (2000) που κατέθεσε την άποψη πως το πέρασμα των οργανώσεων απετέλεσε την νόσο της Εκκλησίας με τραγικές συνέπειες για την ζωή του τόπου.
Τα περιοδικά της αδελφότητας «Προς την Νίκην» και «Η Ζωή του Παιδιού» έχουν συγκεντρώσει αρνητικές κριτικές για το περιεχόμενό τους αλλά και για τις πρακτικές διάδοσής τους στα σχολεία. Το 2005, χαρακτηρίστηκαν ως «χριστιανική προπαγάνδα σε σχολεία» και η ΟΛΜΕ (Ομοσπονδία Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης) κατήγγειλε τις περιπτώσεις διαμοίρασης του περιοδικού σε σχολεία.
Αγά Γιουσούφ Πασάς

Βιογραφία

Ήταν γεωργιανής καταγωγής εξ ου και το προσωνύμιο Γκιουρτζιού. Ανατράφηκε στα τάγματα των Γενιτσάρων όπου και αναδείχθηκε το 1710 γενικός αρχηγός αυτών, δηλαδή Γενιτσάραγας ή Γενιτσάρ Αγάς, διατηρώντας έτσι τον τίτλο του Αγά.

Τον επόμενο χρόνο στις 20 Νοεμβρίου ανέλαβε Μέγας Βεζίρης όπου και παρέμεινε στο αξίωμα αυτό μόνο για ένα χρόνο, όταν στις 12 Νοεμβρίου του 1712 παύτηκε, μετά από δυσμένεια που επέπεσε του Σουλτάνου λόγω απρεπούς συμπεριφοράς σε ρώσους διπλωμάτες και ομήρους που εγκλείστηκαν στο Επταπύργιο της Κωνσταντινούπολης όπου και στη συνέχεια εξορίστηκε στη Ρόδο. Εκεί κατ΄ άλλους πέθανε ενώ κατ΄ άλλους εκτελέστηκε κατά διαταγή του Σουλτάνου.
Το αξίωμα του Μεγάλου Βεζίρη ανέλαβε στη συνέχεια ο Σιλαχντάρ Σουλεϋμάν Πασάς.
Διαμέρισμα Ουσουλουτάν

Δημογραφία

Το Διαμέρισμα Ουσουλουτάν είχε σύμφωνα με την απογραφή του 2006 398.476 κατοίκους. Είναι σε πληθυσμό το έκτο μεγαλύτερο διαμέρισμα του Ελ Σαλβαδόρ μετά το Σαν Σαλβαδόρ, το Λα Λιμπερτάδ, το Σάντα Άνα, το Σαν Μιγκέλ και το Σοσονάτε.
Παραινέσεις του Αμενεμχέτ

Συγγραφή

Οι Παραινέσεις μπορεί να γράφηκαν με εντολή του Σέσωστρι για να εγκωμιάσει τον πατέρα του και για να νομιμοποιήσει τη διεκδίκηση του στο θρόνο. Αρκετούς αιώνες αργότερα, κατά την περίοδο του Νέου Βασιλείου, στον Πάπυρο του Τσέστερ Μπίτι IV, η συγγραφή των Παραινέσεων αποδίδεται στον "μεγαλύτερο των γραφέων" Χετί
Η κύρια πηγή για το κείμενο προέρχεται από τον Πάπυρο του Millingen, ο οποίος αντιγράφηκε από τον A. Peyron το 1843. Το πρωτότυπο έχει χαθεί. Στις μέρες μας έχουν διασωθεί ξύλινες πλακέτες με αποσπάσματα από τις Παραινέσεις, που χρονολογούνται από την 18η δυναστεία καθώς και αποσπάσματα από πάπυρους και όστρακα από το Νέο Βασίλειο.

Περιεχόμενο

Οι Παραινέσεις αρχίζουν αναγνωρίζοντας σαν συγγραφέα ως τον "πρώην Βασιλιά της Άνω και Κάτω Αιγύπτου, Σεχετεπιμπρέ, γιο του Ρα Αμενεμχέτ" και δηλώνουν ότι είναι η συμβουλές του Αμενεμχέτ στον γιο του για το πώς θα διατηρήσει τη βασιλεία και την ευημερία. Κατόπιν ο βασιλιάς συμβουλεύει το γιο του να μην εμπιστεύεται κανέναν, γιατί ακόμα και τα πιο κοντινά του άτομα αρνήθηκαν να τον στηρίξουν, και εξηγεί ότι δολοφονήθηκε στο κρεβάτι του από τους φρουρούς του. Περιγράφει σύντομα τις ενέργειες που έκανε για τη χώρα του, τις στρατιωτικές του επιτυχίες, και τα επιτεύγματα του για τα κτήρια που έχτισε. Οι Παραινέσεις κλείνουν με την ευλογία του προς το γιο του Σέσωστρι, και τις συμβουλές για το πώς θα πρέπει να κυβερνήσει.

Επιρροή

Το κείμενο αποτελεί μία από τις πιο παλιές αναφορές στους "Ασιάτες". Σε κατοπινές περιόδους διάφοροι Φαραώ αντέγραφαν αρχαιότερα κείμενα για να νομιμοποιήσουν τις ενέργειές τους. Ο Φαραώ της 25ης Δυναστείας Πυί αντέγραψε αποσπάσματα από τις Παραινέσεις του Αμενεμχέτ σχεδόν κατά λέξη. Το ποίημα διαβαζόταν κατά τον 5ο αιώνα π.Χ., σχεδόν 1500 χρόνια μετά που είχε γραφτεί.
Δημήτρης Σιαλμάς

Καριέρα

Ξεκίνησε την ενασχόλησή του με το ποδόσφαιρο από εφηβική ηλικία, στην ομάδα του Ατρόμητου Χαλανδρίου. Αποκτήθηκε και αγωνίστηκε για πρώτη φορά σε επαγγελματικό επίπεδο την περίοδο 2005-06 για τον Εθνικό Αστέρα στη Β΄ Εθνική. Το 2006 βρέθηκε στον Πανιώνιο, που συμμετείχε στην Α΄ Εθνική και για τα επόμενα δυο χρόνια έμεινε στην ομάδα της Νέας Σμύρνης.
Το 2008 μεταγράφηκε στον Εθνικό Πειραιώς, που συμμετείχε στη Β΄ Εθνική. Το καλοκαίρι του επόμενου έτους τον απέκτησε ο ΠΑΣ Γιάννινα και τον Ιανουάριο του 2010 δόθηκε δανεικός στον Ολυμπιακό Βόλου. Επέστρεψε στα Γιάννινα την περίοδο 2010-11, πραγματοποιώντας εξαιρετικές εμφανίσεις, βοηθώντας τον σύλλογο να ανέβει στην Α' Εθνική. Τερμάτισε τέταρτος στη λίστα των σκόρερ της κατηγορίας, ενώ το γκολ που πέτυχε κόντρα στον Εθνικό Αστέρα, του έδωσε το βραβείο του τρίτου καλύτερου γκολ της περιόδου 2010-11, σε διαγωνισμό που πραγματοποίησε η αγγλική ιστοσελίδα ενημέρωσης "Guardian".
Το καλοκαίρι του 2011, η ΑΕΚ απέκτησε τα δικαιώματά του και ο ίδιος, που ήταν γνωστό πως είναι υποστηρικτής της ΑΕΚ, δεν θέλησε να εκφράσει τα συναισθήματά του, ως οπαδός της "Ένωσης", αφήνοντάς το να εννοηθεί, ενώ ο αριθμός 11 που επέλεξε να φοράει, ήταν λόγω του Ντέμη Νικολαΐδη. Στην ΑΕΚ πέτυχε τα πρώτα του (δυο) γκολ σε αγώνα κόντρα στον Λεβαδειακό, που τελείωσε με νίκη 2-0. Στον ίδιο αγώνα αποβλήθηκε με δύο κίτρινες κάρτες, αλλά αναδείχτηκε ο καλύτερος παίκτης. Στην πρώτη του χρονιά με τον "Δικέφαλο Αετό", πέτυχε και τα πρώτα του γκολ στην Ευρώπη, εναντίον της Λοκομοτίβ Μόσχας, στην εκτός έδρας ήττα με 3-1 και κόντρα στην Άντερλεχτ, στην εντός έδρας ήττα με 2-1.
Το επόμενο καλοκαίρι (2012) ο Σιαλμάς αρχικά παρέμεινε στην ΑΕΚ, αλλά μόλις ήρθε πρόταση για εκείνον από ομάδα του Αζερμπαϊτζάν, ζήτησε και έμεινε ελεύθερος, για να υπογράψει στις 23 Αυγούστου του ίδιου έτους στην αζέρικη Χαζάρ Λανκαράν. Την 10η Δεκεμβρίου 2013 υπέγραψε συμβόλαιο με τον Πλατανιά Χανίων, από τον οποίο αποχώρησε τον Σεπτέμβριο του 2014. Τον Φεβρουάριο του 2015 συμφώνησε με τη ρουμάνικη Πιάτρα Νέαμτς, μέχρι το τέλος της περιόδου.
Τον Μάρτιο του 2016 μετακόμισε στη σουηδική Ακρόπολις για τους επόμενους τρεις μήνες. Τον Αύγουστο του 2016 ανακοινώθηκε από την Παναχαϊκή, ενώ έναν χρόνο αργότερα συμφώνησε με τα Τρίκαλα.
Πρόθεσις (Μουσείο του Λούβρου αρ. ΜΝΒ 905)

Περιγραφή

Εικονίζει σκηνή θρήνου, στην οποία μια οικογένεια, ως επί το πλείστον γυναίκες, αποχαιρετίζει τον νεκρό. Από τις επιγραφές μαθαίνουμε ότι τα εικονιζόμενα πρόσωπα είναι η σύζυγος, αδελφές, μητέρα και κόρη του θρηνούμενου. Το μικρό κοριτσάκι ακουμπάει με το χέρι της το πόδι του νεκρού, ενώ θρηνεί σπαρακτικά. Ένα μεγαλύτερο κορίτσι πλησιάζει για να αγγίξει και αυτό με την σειρά του τον αγαπημένο νεκρό.
Καψοράχη Αιτωλοακαρνανίας

Γεωγραφία - Ιστορία

Η Καψοράχη βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο της λίμνης Τριχωνίδας και μέσα από αυτό περνάει η επαρχιακή οδός Ζευγαράκι - Κάτω Μακρινού. Απέχει 31 χλμ. νοτιοανατολικά από το Αγρίνιο. Οι κάτοικοί παλιότερα ασχολούνταν κυρίως  με την καλλιέργεια καπνών, τώρα ασχολούνται με την καλλιέργεια αγροτικών προϊόντων, την κτηνοτροφία και την αλιεία στη λίμνη. Η συνολική έκταση της κοινότητας είναι 15.659 τ.χλμ. Στα βόρεια του χωριού και τις όχθες της Τριχωνίδας βρίσκεται το φυσικό λιμανάκι "Μούρτος"  με αιωνόβια πλατάνια που αποτελεί χώρο αναψυχής της περιοχής.

Διοικητικά

Ως οικισμός αναγνωρίστηκε επίσημα το 1928 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Παλαιοχωρίου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Παλαιοχώρι αποτελούν την τοπική κοινότητα Καψοράχης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μακρυνείας του δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 290 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 287. Με την απογραφή του 2001 είχε πληθυσμό 410 κατοίκους.
Κρότος (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Κρότος είναι γνωστός ένας γιος του Πάνα και της Ευφήμης, της τροφού των Μουσών. Ο Κρότος έζησε με τις Μούσες στον Ελικώνα. Εκεί εφηύρε το τόξο και διδάχθηκε την τέχνη του κυνηγιού. Εξάλλου, καθώς παρακολουθούσε τα άσματα των Μουσών, ανακάλυψε σε ποια σημεία πρέπει να χειροκροτεί κάποιος τους τραγουδιστές. Τις γνώσεις του αυτές τις μετεβίβασε στους ανθρώπους.
Μετά τον θάνατο του Κρότου, οι Μούσες παρεκάλεσαν τον Δία να απαθανατίσει τον Κρότο στα ουράνια και έτσι ο πατέρας τους τον έκανε αστερισμό, που υποτίθεται ότι είναι ο σημερινός Τοξότης.
Σάλτο

Τοποθεσία και γεωγραφία

Η πόλη βρίσκεται στη διαδρομή 3 περίπου 496 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Μοντεβίδεο και στην ανατολική όχθη του ποταμού Ουρουγουάη απέναντι από την πόλη της Κονκόρντια στην Αργεντινή. Περίπου 12 χιλιόμετρα βόρεια της πόλης, η γέφυρα Σάλτο Γκράντε, χτισμένη στην κορυφή του φράγματος Σάλτο Γκράντε, ενώνει τις δύο πλευρές.
Χτισμένο σε λόφους, η πόλη βρίσκεται κοντά στις πτώσεις του μεγάλου άλματος του Ποταμού Ουρουγουάη, η οποία είναι και η θέση του φράγματος Σάλτο Γκράντε. Η γη που βρίσκεται δίπλα στην όχθη του ποταμού είναι χαμηλή, με υψόμετρο 48 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Χοσέ Ρεϊνάλντο Μπενκόσμε ντε Λεόν

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Κονσεπσιόν δε Λα Βέγα στη Δομινικανή Δημοκρατία. Ήρθε ως μετανάστης στην Ιταλία τον Ιανουάριο του 2009.
Άτσο Ε΄ των Έστε

Βιογραφία

Ήταν γιος του Ομπίτσο Α΄ μαρκησίου του Μιλάνου. 
Στη Φερράρα υπήρχε ανταγωνισμός των Γουέλφων (οπαδών του πάπα) με επικεφαλής την οικογένεια Αντελάρντι και των Γιβελλίνων (οπαδών του Γερμανού βασιλιά) με επικεφαλής την οικογένεια Σαλινγκουέρα. Ο πατέρας του Ομπίτσο Α΄ πήρε το μέρος των πρώτων, μάλιστα πάντρεψε τον Άτσο Ε΄ με την Μαρτσεζέλλα Αντελάρντι.
Απεβίωσε το 1193· στις 25 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους απεβίωσε και ο πατέρας του σε ηλικία 93 ετών. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Άτσο Ε΄, ο Άτσο ΣΤ΄.
Δημήτριος Λιαπίδης

Βιογραφικά στοιχεία

Καταγόταν από την Καλαμπάκα και σπούδασε ιατρική. Εισήλθε στον στρατό ξηράς φτάνοντας μέχρι τον βαθμό του γενικού αρχίατρου. Διετέλεσε, επίσης, πρόεδρος της κοινότητας Καλαμπάκας.
Εξελέγη βουλευτής Τρικάλων, με την υποστήριξη του Αγροτικού Κόμματος στις εκλογές του 1932 και επανεξελέγη βουλευτής Καλαμπάκας στις εκλογές του 1933 και του 1935.
Κωνσταντίνος Ανδρόνικος Καντακουζηνός

Βιογραφικά στοιχεία

Ήταν γιος του Ανδρόνικου Καντακουζηνού, Μέγα Βεστιάριου Βλαχίας και μέλους της οικογένειας Καντακουζηνού. Διετέλεσε Μέγας Ποστέλνικος της Βλαχίας.
Παιδιά του ήταν οι Σερμπάν Καντακουζηνός, ηγεμόνας της Βλαχίας, Κωνσταντίνος Καντακουζηνός (στόλνικος) κ.α.
Τζενέ

Ιστορία

Ανασκαφές που πραγματοποιήθηκαν στο Τζενέ-Τζένο, 3 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Τζενέ, δείχνουν ότι κατοικείται από το 250 π.Χ. Η ίδια η Τζενέ ιδρύθηκε το 800 μ.Χ. από εμπόρους και αναπτύχθηκε ως σημείο συνάντησης των εμπόρων. Η πόλη αναπτύχθηκε μαζί με το Τιμπουκτού και ανάμεσα στο 15ο και 17ο αιώνα, η πλειονότητα του εμπορείου αγαθών όπως αλάτι, χρυσός και σκλάβοι που διεξαγόταν στη Σαχάρα, περνούσε από τη πόλη. Και οι δύο πόλεις αποτελούσαν κέντρα ισλαμικών σπουδών. Η ακμή της Ντζενέ εξαρτώταν από το εμπόριο και έτσι όταν οι Πορτογάλοι έφτιαξαν εμπορικούς σταθμούς στις Αφρικανικές ακτές, η σημασία του εμπορίου μέσω της Σαχάρας και έτσι της Τζενέ μειώθηκε. Η πόλη κατακτήθηκε από τους Γάλλους το 1893, οι οποίοι τελικά επέλεξαν να κάνουν πρωτεύουσα της περιοχής το Μομπτί.
Η πόλη διαθέτει χαρακτηριστική προϊσλαμιστική και ισλαμική αφρικανή αρχιτεκτονική, με εκτεταμένη χρήση λάσπης. Το Μεγάλο Τέμενος της Τζενέ είναι το μεγαλύτερο κτίριο στο κόσμο από λάσπη. Κατασκευάστηκε την περίοδο 1906-1907 στη θέση ενός παλαιότερου τεμένους. Άλλα αξιοθέατα της πόλης είναι το ιστορικό κέντρο της και η αγορά της. Στο μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς πέρα από την ίδια της Τζενέ περιλαμβάνονται οι αρχαιολογικοί χώροι Τζενέ-Τζένο, Χαμπαρκετόλο, Τονομπά και Κανιανά.
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ισραήλ

Ιστορία

Η «Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Παλαιστίνης υπό Βρετανική Εντολή» (Football Association of Mandatory Palestine) ιδρύθηκε τον Ιούλιο του 1928 και υπέβαλε αίτηση για ένταξη στην Διεθνή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (FIFA). Εντάχθηκε ως προσωρινό μέλος στις 17 Δεκεμβρίου του 1928, έγινε δεκτή στις 17 Μαΐου του 1929 και αναγνωρίστηκε από τη διοίκηση της FIFA στις 6 Ιουλίου του 1929 ως την Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Παλαιστίνης (Palestine Football Association).
Το 1954, η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ισραήλ έγινε δεκτή στην Ασιατική Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου (AFC). Το 1974, η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ισραήλ αποχώρησε από την AFC λόγω πολιτικών πιέσεων από αραβικές και μουσουλμανικές ομοσπονδίες μέλη που αρνήθηκαν να παίξουν εναντίον του Ισραήλ. Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και του 1980, η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ισραήλ δεν ήταν συνδεδεμένη με κάποια συνομοσπονδία. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι ισραηλινές εθνικές ομάδες έπαιζαν μόνο σε αγώνες της FIFA και περιστασιακά σε προκριματικούς αγώνες των συνομοσπονδιών της Ασίας (OFC), της Ευρώπης (UEFA) και της Νότιας Αμερικής (CONMEBOL).
Το 1992, η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ισραήλ έγινε δεκτή από την Ένωση Ευρωπαϊκών Ποδοσφαιρικών Ομοσπονδιών (UEFA) ως συνδεδεμένο μέλος, και 2 χρόνια αργότερα ως πλήρες μέλος. Από το 1992, οι ισραηλινή σύλλογοι έχουν παίξει σε διάφορες διασυλλογικές διοργανώσεις της UEFA και οι ισραηλινές εθνικές ομάδες αγωνίζονται σε πρωταθλήματα της UEFA.

Λογότυπο

Το λογότυπο της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Ισραήλ έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.