google/wiki40b huggingface dataset:
Βλάντο Πέτκοβιτς

Καριέρα

Την περίοδο 2002-05 αγωνίστηκε στον Ερυθρό Αστέρα, με τον οποίο κατέκτησε το πρωτάθλημα του 2003. Στην συνέχεια αγωνίστηκε στην ομάδα της Βοϊβοντίνα (2005-09), με την οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα του 2007. Ακολούθως μετακόμισε στην Ασία για λογαριασμό της κορεάτικης Σεούλ Γόορι (2009-10). Στη σεζόν 2010-11 επιστρέφει στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στην Σλοβενία, όπου αγωνίστηκε στην ACH Βόλεϊ, κατακτώντας το νταμπλ. Ακολούθησε η Ιταλία και η Ούμπρια Βόλεϊ (2011-12). Από το 2012 μέχρι το 2015 αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα του Ιράν, σε Κάλε Μαζάνταραν κατακτώντας το πρωτάθλημα (2012-13), Σαρντάρι Ούρμια (2013-14) και Μιζάν Κοραζάν (2015). Τελευταίος σταθμός, πριν την μεταγραφή του στον ΠΑΟΚ, είναι η Σαχίνμπεϊ Μπελεντίγεσπορ από την Τουρκία, στην οποία αγωνιζόταν από το 2015 μέχρι και σήμερα.

Διεθνείς συμμετοχές

Ο Βλάντο Πέτκοβιτς αγωνίστηκε με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Σερβίας από το 2005 έως το 2013, έχοντας κατακτήσει πολλά μετάλλια και προσωπικές διακρίσεις, ενώ εκπροσώπησε την χώρα του και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 στο Πεκίνο και του 2012 στο Λονδίνο.
Λουδοβίκος Β΄ της Βυρτεμβέργης-Ούραχ

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Λουδοβίκου Α΄ και της Μέχτιλτ των Βίττελσμπαχ, κόρης του Λουδοβίκου Γ΄ εκλέκτορα του Παλατινάτου.
Το 1442 με τη συνθήκη στο Νύρτινγκεν, διαιρέθηκε η Βυρτεμβέργη. Στην κομητεία της Βυρτεμβέργης-Στουτγάρδης που δημιουργήθηκε, ο Λουδοβίκος Β΄ μεγάλωσε στην πρωτεύουσά της Ούραχ. Το 1450 απεβίωσε ο πατέρας του και για την επιτροπεία του 11ετούς Λουδοβίκου Β΄ προέκυψε διαφωνία. Τελικά τον ανέλαβε ο θείος του Ούλριχ Ε΄ κόμης της Βυρτεμβέργης. Όταν έφθασε στν ηλικία των 14 ετών ανακηρύχθηκε ενήλικας και ανέλαβε τη διακυβέρνηση της κομητείας του.
Ήταν ασθενούς υγείας και το 1457 απεβίωσε σε ηλικία 18 ετών και τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Έμπερχαρτ Ε΄.
Leisure Suit Larry

To Leisure Suit Larry είναι μια σειρά βιντεοπαιχνιδιών περιπέτειας, κωμικού χαρακτήρα, της εταιρείας Sierra On-Line, δημιουργημένα από τα μέσα της δεκαετίας του 80. Εμπνευστής και δημιουργός των πρώτων επτά παιχνιδιών ήταν ο Al Lowe.

Σενάριο

Στο παιχνίδι ο χρήστης χειρίζεται τον Larry Laffer, έναν εργένη 40άρη, ο οποίος αποφασίζει σχετικά καθυστερημένα να αποχωριστεί την μητρική θαλπωρή και να επιδιώξει περιπέτειες με το αντίθετο φύλο έχοντας στο νου κατά κύριο λόγο το σεξ. Εμφανισιακά είναι άσχημος (κοντός, κοιλιά, καράφλα) όμως ως χαρακτήρας παρουσιάζεται αθώος, άπειρος και γενικά συμπαθής, με έντονο το ένστικτο του εξερευνητή. Το αποτέλεσμα αυτών των καταστάσεων είναι να προκύψουν διάφορες κωμικές καταστάσεις, στις οποίες επικρατεί έντονο χιούμορ σεξουαλικού χαρακτήρα. Τα περισσότερα παιχνίδια τελειώνουν με τον Larry να έχει βρει την πραγματική αγάπη.
Χριστιανός της Έσσης-Κάσσελ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο κάστρο Γκόττορπ του Σλέσβιχ και ήταν ο δευτερότοκος επιζών γιος τού Καρόλου στρατάρχη της Δανίας και της Λουίζας των Όλντενμπουρκ. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Φρειδερίκος, επίσης στρατάρχης της Δανίας.
Ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία και ορίστηκε συνταγματάρχης (1783), υποστράτηγος (1789) και διοικητής του Βασιλικού Συντάγματος. Το 1803 του απονεμήθηκε η διάκριση του Τάγματος του Ελέφαντος. Το μεθεπόμενο έτος, ως διοικητής ταξιαρχίας Ιππικού, ακολούθησε τον εξάδελφό του Φρειδερίκο ΣΤ΄ της Δανίας στην Κοπενχάγη.
Το 1808 Ισπανικά βοηθητικά στρατεύματα στασίασαν στο Ρόσκιλντε και ο Χριστιανός βοήθησε στην καταστολή τους. Το επόμενο έτος ορίστηκε αντιστράτηγος και διοικητής της νήσου Φούνεν. Το 1812 έγινε στρατηγός του Ιππικού. Το 1812 αρραβωνιάστηκε την Καρολίνα, κόρη της αδελφής του Μαρίας-Σοφίας, αλλά ασθένησε και κατέρρευσε το επόμενο έτος. Ήταν ψυχικά άρρωστος και υπέφερε από συχνές κρίσεις· απεβίωσε το 1814 σε ηλικία 38 ετών στο ανάκτορο Όντενσε της Δανίας. Τάφηκε στον εκεί ναό του Αγ. Ιωάννου αρχικά, αλλά το 1862 το λείψανό του μεταφέρθηκε στον καθεδρικό του Σλέσβιχ.

Οικογένεια

Αρραβωνιάστηκε την ανιψιά του Καρολίνα των Όλντενμπουρκ, κόρη του Φρειδερίκου ΣΤ΄ της Δανίας, αλλά ο γάμος δεν έγινε, διότι ο Χριστιανός ασθένησε και απεβίωσε.
Proton Bank

Συγχώνευση με Eurobank Ergasias

Στις 15/07/2013 η Eurobank κατέθεσε δεσμευτικές προσφορές προς το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας για την εξαγορά του 100% των μετοχών της Νέας Πρότον Τράπεζας. Σύμφωνα με τους όρους της πώλησης της Proton, όπως αυτοί ορίστηκαν από το ΤΧΣ, η Eurobank έπρεπε να καταβάλει τίμημα €1 για την εξαγορά του 100% του μετοχικού κεφαλαίου της Proton με την προϋπόθεση το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας να καλύψει τις κεφαλαιακές ανάγκες της Proton με εισφορά μετρητών €395 εκ πριν από την ολοκλήρωση της συναλλαγής. Η δέσμευση αυτή εκπληρώθηκε στις 28 Αυγούστου 2013 και η μεταβίβαση των μετοχών στις 30 Αυγούστου 2013.
Οι εργασίες για την λειτουργική και νομική εννοποίηση των δύο τραπεζών ξεκίνησαν τον Σεπτέμβριο του 2013. Οι εργασίες της λειτουργικής εννοποίησης ολοκληρώθηκαν στις 9 Δεκμβρίου του 2013 δύο εβδομάδες μετά την νομική συγχώνευση στις 22 Νοεμβρίου 2013.
Μονή Αγίου Αθανασίου Αχαΐας

Ιστορία της Μονής

Η ακριβής χρονολογία ίδρυσης της Μονής μας είναι άγνωστη. Κατά την παράδοση, η ίδρυσή της ανάγεται στα τέλη του 10ου αιώνα όταν Αυτοκράτορας του Βυζαντίου ήταν ο Νικηφόρος Φωκάς. Η πρώτη γραπτή μαρτυρία για την ύπαρξη της Μονής προέρχεται από πατριαρχικό σιγίλιο του 1652 ή 1653, σύμφωνα με το οποίο ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Παΐσιος Α΄  την ανακηρύσσει σε πατριαρχική και σταυροπηγιακή. Το 1781, ο Πατριάρχη Γαβριήλ ο Δ΄ ανανέωσε τα προνόμια της Μονής με νέο Πατριαρχικό σιγίλιο ενώ λίγο αργότερα (1798) ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε΄, αφού ανανέωσε και αυτός τα προνόμια της Μονής, όρισε, παράλληλα, την ετήσια εισφορά της Μονής προς το Πατριαρχείο στα 105 γρόσια.
Μεγάλη υπήρξε η προσφορά της Μονής κατά την Επανάσταση του 1821 αφού αποτελούσε κέντρο ανεφοδιασμού και καταφύγιο για τους αγωνιστές που μάχονταν εναντίον των Τούρκων. Την ίδια περίοδο η Μονή, μετά από την πώληση ενός μετοχίου της στην περιοχή της Πάτρας, διέθεσε το ποσό των 6000 γροσίων προκειμένου να δαπανηθεί για τις ανάγκες του αγώνα. Μοναχός της υπήρξε ο διαπρεπής ιεράρχης Μητροπολίτης Δέρκων Γρηγόριος που θανατώθηκε από τους Τούρκους τον Ιούνιο του 1821 στην Κωνσταντινούπολη. Με δικές του δαπάνες κατασκευάστηκε το 1819 και η κρήνη που διασώζεται μπροστά από το καθολικό της Μονής. Στις 15 Ιουλίου του 1826 το μοναστήρι πυρπολήθηκε από τα στρατεύματα του Ιμπραήμ και καταστράφηκε το μεγαλύτερο μέρος του αρχείου του. Από τους 70 περίπου μοναχούς που είχε η Μονή πριν την Επανάσταση απέμειναν το 1830 μόνο επτά, ενώ τα χρέη της αυξάνονταν συνεχώς. Το 1850 ανέλαβε την διοίκηση της Μονής ο ιερομόναχος Παρθένιος Χρόνης, από το γειτονικό χωριό Φίλια, και κατάφερε σε σύντομο χρονικό διάστημα να ανορθώσει τη Μονή τόσο σε οικονομικό επίπεδο όσο και από πλευράς ανθρωπίνου δυναμικού. Μέχρι το θάνατό του, το 1875, οι μοναχοί ξεπέρασαν τους 60. Στη συνέχεια η Μονή άρχισε να παρακμάζει με αποτέλεσμα το 1928 να προσαρτηθεί ως μετόχι στη Μονή της Αγίας Λαύρας των Καλαβρύτων. 
Στις 25 Ιουνίου 1943 τα ιταλικά στρατεύματα κατοχής λεηλάτησαν το μοναστήρι και συνέλαβαν δύο μοναχούς που βρίσκονταν εκεί. Όταν, στη συνέχεια, ο ένας από αυτούς, ο π. Αμβρόσιος Παπαρρηγόπουλος, προσπάθησε να διαφύγει, θανατώθηκε από τα πυρά των Ιταλών. Δύο μήνες αργότερα, στις 25 Αυγούστου 1943, η Μονή πυρπολείται από τους Γερμανούς. Μετά το τέλος του  Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ξεκίνησε η ανοικοδόμηση της Μονής, χωρίς ωστόσο να ολοκληρωθεί πλήρως. Μέχρι σήμερα έχει αναστηλωθεί μόνο η νότια πτέρυγα και το καθολικό της Μονής.

Το καθολικό της Μονής

Το καθολικό της Μονής είναι αφιερωμένο στον Άγιο Αθανάσιο Πατριάρχη Αλεξανδρείας το Μέγα. Πρόκειται για λιθόκτιστος, κεραμοσκεπή ναό σε ρυθμό τρίκλιτης βασιλικής με οκταγωνικό τρούλο που κτίστηκε το 1763 σύμφωνα με επιγραφή σε μαρμάρινο εντοιχισμένο λίθο που βρίσκεται πάνω από την θήρα της εισόδου του. Ο ναός είχε ξυλόγλυπτο τέμπλο με πολλές παλιές εικόνες που δυστυχώς σήμερα δεν σώζονται, λόγο της πυρπόλησης της Μονής από τους Γερμανούς το 1943.
Η Μονή εορτάζει στις 18 Ιανουαρίου, ημέρα μνήμης του Αγίου Αθανασίου, και στις 2 Μαΐου, ημέρα ανακομιδής των ιερών λειψάνων του.
Νίκος Μπίνας

Βιογραφία

Σπούδασε οικονομικές επιστήμες στην Ανωτάτη Σχολή Βιομηχανικών Σπουδών Θεσσαλονίκης και Οργάνωση και Διοίκηση Επιχειρήσεων στην Ανωτάτη Βιομηχανική Σχολή Πειραιά. Σπούδασε θέατρο στην Επαγγελματική Δραματική Σχολή του Σ.Η.Κ Αθηνών (Σωματείο Ηθοποιών Κινηματογράφου) όπου αποφοίτησε το 1965. Παρακολούθησε σεμινάρια θεάτρου και κινηματογράφου σε Αγγλία και Ιταλία. Είναι μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών, του Σωματείου Ιδρυτών Δραματικών Σχολών, της Ένωσης Συνταξιούχων Ηθοποιών και του Ελληνικού Κέντρου Θεάτρου. 
Εμφανίστηκε στους θιάσους : Μάνου Κατράκη, Αλέκου Αλεξανδράκη, Λίνου Καρζή, Γιάννη Γκιωνάκη, Γιάννη Μιχαλόπουλου-Χριστίνας Σύλβα, Γ. Μεσσάλα, Α. Σιδεράτου, Κώστα Πρέκα, Δ. Τόκα. Συμμετείχε επίσης σε βιντεοταινίες, τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές παραγωγές και κινηματογραφικές ταινίες. 
Μέχρι το 1970 υπήρξε Διευθυντής και καθηγητής της Επαγγελματικής Δραματικής Σχολής του Σ.Η.Κ Αθηνών (Σωματείο Ηθοποιών Κινηματογράφου). Το 1970 ίδρυσε την Ανωτέρα Επαγγελματική Σχολή Θεάτρου Αθηνών Νίκος Μπίνας.

Διδασκαλία

Δίδαξε ιστορία θεάτρου και δραματολογία στις Δραματικές Σχολές Άγγελου Γιαννούλη και Ονούφριου  Σώκου καθώς και σε Κέντρα Επαγγελματικής Κατάρτισης και στα θεατρικά εργαστήρια Βασίλη Διαμαντόπουλου, Αρτέμη Μάτσα και Δήμων Ηλιούπολης, Ζωγράφου και Περιστερίου.
Δίδαξε επίσης για πολλά έτη υποκριτική και θεωρητικά στην Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης Μαίρης Βογιατζή - Τράγκα και στο Θεατρικό Εργαστήρι. Το 1992 ίδρυσε μαζί με συνεργάτες του την Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης «ΡΑΜΠΑ» στην οποία δίδαξε, όπως δίδαξε και στην Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης «Ίασμος - Βασίλης Διαμαντόπουλος», αλλά και Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης της «ΑΘΗΝΑΪΚΗΣ ΣΚΗΝΗΣ».
Έχει πλούσιο λογοτεχνικό και συγγραφικό έργο ενώ δημοσιεύει τακτικά άρθρα σε εφημερίδες και περιοδικά.
Αδάμ

Ονομασία

Η ονομασία Αδάμ είναι μία από τις διάφορες εβραϊκές λέξεις που δηλώνουν την έννοια του "ανθρώπου" και με την έννοια αυτή αναφέρεται στα παραπάνω κεφάλαια της Γενέσεως, και όχι ως κύριο όνομα. Η δε αναφορά ως κύριο όνομα που παρατηρείται στο σύγχρονο εβραϊκό κείμενο της Γενέσεως 2, 20 και 3, 13 οφείλεται σε μεταγενέστερο φωνηεντισμό του εβραϊκού κειμένου και όχι στο ίδιο το κείμενο. Το αρχαίο κείμενο έφερε μόνο σύμφωνα. Καθιερώθηκε όμως ως κύριο όνομα από τις μεταγενέστερες ιουδαϊκές ερμηνείες των τελευταίων π.Χ αιώνων.
Σημειώνεται ότι στην εβραϊκή η λέξη Αδάμ παρουσιάζει παρήχηση που σημαίνει "έδαφος", θυμίζοντας την ελληνική λέξη "χώμα" (adhama).

Η πτώση και τα αίτια

Ο Αδάμ και η Εύα ήταν απόλυτα ελεύθεροι ηθικοί παράγοντες, με τον όρο να υπακούν στην εντολή του Θεού και να μην δοκιμάσουν από τους καρπούς του δένδρου της γνώσης του καλού και του κακού. Εντούτοις, παρακινούμενοι από τον «όφι τον αρχαίο», τον Σατανά, δεν υπάκουσαν και συνεπώς εκδιώχθηκαν από τον παράδεισο λόγω της αμαρτωλής τους κατάστασης. Ο ίδιος ο Θεός εξήγγειλε βαριές κατάρες οι οποίες θα επέρχονταν στον Αδάμ, την Εύα αλλά και κατ' επέκταση στους απογόνους τους. Έτσι, σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη, με αυτή την πορεία ενέργειας —γνωστότερη ως «προπατορικό αμάρτημα»— ο Αδάμ διέσπειρε την αμαρτία και τον θάνατο σε ολόκληρη την ανθρωπότητα.
Ο Δημιουργός, είχε δώσει στον Αδάμ ότι αυτός χρειαζόταν ώστε να διάγει μια άνετη και ικανοποιητική ζωή. Μάλιστα η προοπτική του Αδάμ ήταν να ζει για πάντα στον παράδεισο και στη γη, εφόσον αποδεικνυόταν υπάκουος στον Πλάστη του. Εκείνος μαζί με την σύζυγό του, την Εύα, εσκεμμένα επέλεξαν να απορρίψουν την καθοδηγία του Δημιουργού τους.

Η λύτρωση

Απο τις επιστολές του Αποστόλου Παύλου στην Επιστολή προς Ρωμαίους βλέπουμε την φράση "ὃν προέθετο ὁ Θεὸς ἱλαστήριον διὰ τῆς πίστεως ἐν τῷ αὐτοῦ αἵματι, εἰς ἔνδειξιν τῆς δικαιοσύνης αὐτοῦ διὰ τὴν πάρεσιν τῶν προγεγονότων ἁμαρτημάτων ἐν τῇ ἀνοχῇ τοῦ Θεοῦ, πρὸς ἔνδειξιν τῆς δικαιοσύνης αὐτοῦ ἐν τῷ νῦν καιρῷ, εἰς τὸ εἶναι αὐτὸν δίκαιον καὶ δικαιοῦντα τὸν ἐκ πίστεως Ἰησού". Εν ολίγοις ότι ο Θεός λόγω της σταύρωσης του Ιησού Χριστού έδειξε ανοχή στα αμαρτήματα πριν την έλευση του υιού του στον κόσμο εφόσον υπήρχε μετάνοια. Όλη η ζωή του Αδάμ και της Εύας, πού συμπλήρωσαν εκατοντάδες χρόνια πάνω στην γη, ήταν ζωή μετανοίας. Με αυτή την ισόβια μετάνοιά τους οι πρωτόπλαστοι, πού έγιναν αφορμή να κατρακυλήσει στην φθορά και στον θάνατο όλο το γένος μας, πέτυχαν να αποσπάσουν το έλεος του Θεού.

Εορτασμός

Απο τον Χριστιανισμό η μνήμη τους εορτάζεται κάθε χρόνο την Κυριακή των Προπατόρων (Κινητή εορτή)
Φώτης Πίττας

Βιογραφία

Ο Φώτης Πίττας γεννήθηκε την 28η Φεβρουαρίου του 1935 στο Φρέναρο της επαρχίας Αμμοχώστου και ήταν το τρίτο από τα έξι παιδιά του αγρότη Σταύρου Πίττα και της Μαρίας Νικόλα. Τελείωσε το δημοτικό σχολείο Φρενάρου και έπειτα συνέχισε στο Ελληνικό Γυμνάσιο Αμμοχώστου από όπου αποφοίτησε το 1953. Έπειτα θέλησε να δώσει εξετάσεις για εισαγωγή στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων δεν μπόρεσε όμως να καταθέσει εγκαίρως τα απαραίτητα έγγραφα με αποτέλεσμα να αποφασίσει να ακολουθήσει τον τομέα της εκπαίδευσης. Κατόπιν αυτού, φοίτησε στο Διδασκαλικό Κολέγιο Μόρφου. Από τον Σεπτέμβριο του 1954 μέχρι τον Φεβρουάριο του 1955 έκανε πρακτική εκπαίδευση στο δημοτικό σχολείο Ξερού, ενώ τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους διορίστηκε δάσκαλος στην Άχνα.

Δράση στην ΕΟΚΑ

Το 1955, όντας ακόμη φοιτητής, εντάχθηκε στην ΕΟΚΑ έπειτα από ορκωμοσία στη Λευκωσία και έλαβε το κωδικό όνομα «Ακρίτας». Στις 23 Ιουνίου του ίδιου έτους έλαβε μέρος σε βομβιστική επίθεση εναντίον εγκαταστάσεων του Κολεγίου Μόρφου. Τον Ιανουάριο του 1956 συμμετείχε σε επιχείρηση της ΕΟΚΑ για απόσπαση κυνηγετικών όπλων από κατοίκους στην Άσσια, ενώ τον Ιούνιο έλαβε μέρος σε ενέδρα κατά βρετανικών δυνάμεων στην Άχνα. Η δράση του είχε ως αποτέλεσμα να επικηρυχτεί στις 18 Οκτωβρίου από τις βρετανικές αρχές.
Κατά τα τέλη του 1956 ανέλαβε την αναδιοργάνωση του υποτομέα Λύσης όμως στις 10 Ιανουαρίου 1957 συνελήφθη στη Βατυλή. Ακολούθησε κράτηση αρχικά στις φυλακές Αμμοχώστου όπου βασανίστηκε. Έπειτα μεταφέρθηκε στα κρατητήρια Κοκκινοτριμιθιάς και ακολούθως στα κρατητήρια της Πύλας. Στην Πύλα συμμετείχε ενεργά σε εξέγερση κρατούμενων τον Οκτώβριο του 1957, ενώ κατάφερε να αποδράσει στις 12 Μαρτίου 1958 μαζί με τους Α. Κάρυο, Χ. Τριφωνίδη και Φ. Δημητριάδη.
Μετά την απόδρασή του, ο Πίττας ανέλαβε στις 10 Απριλίου τη θέση του υπεύθυνου της περιοχής Λύσης και παράλληλα έλαβε το κωδικό όνομα «Γύθος». Μάλιστα, στις 2 Αυγούστου ηγήθηκε ενέδρας της ΕΟΚΑ κατά βρετανικών δυνάμεων στη Λύση.

Στον Αχυρώνα του Λιοπετρίου

Στις 30 Αυγούστου, ο Φώτης Πίττας και οι συναγωνιστές του Ανδρέας Κάρυος, Ηλίας Παπακυριακού και Χρήστος Σαμάρας κατόπιν εντολής μετέβησαν στο Λιοπέτρι για να εκπαιδεύσουν τα τοπικά μέλη της ΕΟΚΑ. Κατά τις πρώτες πρωινές ώρες της επόμενης ημέρας απέκλεισαν την περιοχή ισχυρές βρετανικές δυνάμεις. Στην προσπάθειά τους να σπάσουν τον κλοιό και να διαφύγουν με αυτοκίνητο, τα μέλη της ΕΟΚΑ ενεπλάκησαν σε ανταλλαγή πυροβολισμών με αποτέλεσμα να αναγκαστούν να καταφύγουν σε έναν αχυρώνα του χωριού.
Στις 2 Σεπτεμβρίου 1958, έπειτα από κατάδοση, οι Βρετανοί στρατιώτες κινήθηκαν προς τον αχυρώνα, δέχτηκαν όμως πυρά με αποτέλεσμα να ξεσπάσει μάχη. Μετά από πολύωρη σύγκρουση και ενώ οι άνδρες της ΕΟΚΑ αρνήθηκαν να παραδοθούν, οι στρατιώτες έβαλαν φωτιά στον αχυρώνα με αποτέλεσμα οι αντάρτες να σκοτωθούν στην προσπάθειά τους να πραγματοποιήσουν έξοδο. Κατά τη σύγκρουση, πέραν των μελών της ΕΟΚΑ, σκοτώθηκε ένας Βρετανός στρατιώτης και τραυματίστηκαν άλλοι τέσσερις ή πέντε.
Η κηδεία του Πίττα πραγματοποιήθηκε την επόμενη ημέρα στο κοιμητήριο του Φρέναρου.
Ευλαίος

Ο Ευλαίος ήταν επίτροπος του βασιλιά της Αιγύπτου Πτολεμαίου ΣΤ´ του Φιλομήτορος. 
Ο Ευλαίος ήταν ευνούχος βαρβαρικής καταγωγής, απελεύθερος, ο οποίος έλαβε το αξίωμα αυτό μαζί με τον Λήναιο τον Σύρο, κατόπιν εντολής του Μάρκου Αιμίλιου Λέπιδου το 179 π.Χ.. Μετά το θάνατο της βασιλομήτορος Κλεοπάτρας Α΄ της Συρίας, η οποία και ασκούσε την ανώτατη εποπτεία επί των αποφάσεών του, ο Ευλαίος μαζί με τον συνεπίτροπο Λήναιο έγινε αίτιος πολέμου του Πτολεμαίου ΣΤ΄ εναντίον του θείου του Αντίοχου Δ΄ του Επιφανούς το 170 π.Χ..
Ο πόλεμος στοίχισε στην Αίγυπτο την απώλεια της Κοίλης Συρίας και εξέγερση των Αιγυπτίων. Μετά τη νίκη του, ο Αντίοχος θανάτωσε τον Ευλαίο, ενώ αυτός προσπαθούσε να διαφύγει στην Σαμοθράκη με τον Πτολεμαίο ΣΤ΄ και τους βασιλικούς θησαυρούς.
Λατίνοι

Οι Λατίνοι (Λατινικά: Latini) ήταν αρχαίος λαός της Ιταλίας που ζούσαν στην περιοχή του Λατίου.
Οι Λατίνοι μετανάστευσαν στην κεντρική Ιταλία και στο Λάτιο την 2η χιλιετία π.Χ. από την κεντρική Ευρώπη. Ζούσαν σε ανεξάρτητες πόλεις-κράτη αλλά είχαν κοινή γλώσσα, θρησκεία και λάτρευαν από κοινού τον Λατίνο σε ετήσια γιορτή. Πίστευαν ότι ήταν απόγονοι του Λατίνου γιου του Αινεία, επίσης είχαν εμπορικές σχέσεις μεταξύ τους. Ένα από τα λατινικά κράτη, η Ρώμη, το 341 π.Χ. άρχισε σταδιακά να προσαρτά τα υπόλοιπα λατινικά πόλεις-κράτη δίνοντας τους ρωμαϊκή υπηκοότητα και ισονομία.
Στην Βυζαντινή αυτοκρατορία Λατίνοι αποκαλούνταν όλοι οι δυτικοευρωπαίοι.
Φρειδερίκος Δ΄ του Τσόλερν

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φρειδερίκου Α΄ μπουργκράβου της Νυρεμβέργης & κόμη του Τσόλερν και της Σοφίας των Ράαμπς.
Διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1200 (ή αργότερα) μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Κορράδο Α΄. Το 1218 διαίρεσαν την κτήση: ο πρωτότοκος έλαβε τη Νυρεμβέργη και ο Φρειδερίκος Δ΄ το Τσόλερν. Έτσι ο κύριος κλάδος συνεχίστηκε εξουσιάζοντας τις κτήσεις στη Φραγκονία και ο Φρειδερίκος Δ΄ έγινε ο ιδρυτής του κλάδου της Σουαβίας.
Περί το 1255 απεβίωσε σε ηλικία 67 ετών και τον διαδέχθηκε ο γιος του Φρειδερίκος Ε΄.
Παντελής Κωνσταντινίδης

Σε συλλογικό επίπεδο

Ξεκίνησε την καριέρα του στην τοπική ομάδα της Φλώρινας και σε ηλικία 18 ετών αποκτήθηκε από την ΑΕΚ, στο δυναμικό της οποίας υπήρξε στέλεχος την περίοδο 1993-94. Όντας αρκετά μικρός και άπειρος, χρησιμοποιήθηκε από τον προπονητή του Ντούσαν Μπάγεβιτς μόνο σε έναν αγώνα κυπέλλου (Kερατσίνι - ΑΕΚ 0-7), όπου μάλιστα πέτυχε κι ένα γκολ.
Την επόμενη χρονιά δόθηκε δανεικός στη νεοφώτιστη στην Α΄ εθνική Καβάλα, όπου με προπονητή τον Άγγελο Αναστασιάδη έκανε το ντεμπούτο του στην Α΄ εθνική στις 2 Οκτωβρίου 1994 σε αγώνα Λεβαδειακού - Καβάλας (2-1). Παρέμεινε στην ομάδα και την επόμενη χρονιά, όπου μετά τον υποβιβασμό της αγωνίστηκε στη Β΄ εθνική.
Τα επόμενα 2 χρόνια αγωνίστηκε στον Απόλλωνα Αθηνών, ενώ το καλοκαίρι του 1998 αποκτήθηκε από την ομάδα του ΠΑΟΚ στον οποίο αγωνίστηκε για 4 χρόνια, ως το 2002, με κορυφαία γι' αυτόν στιγμή την κατάκτηση του κυπέλλου το 2001 (νίκη επί του Ολυμπιακού με 4-2).
Για τα επόμενα 3 χρόνια φόρεσε τη φανέλα του Παναθηναϊκού, με τον οποίο κορυφαία του στιγμή υπήρξε η κατάκτηση του νταμπλ την περίοδο 2003-04. Επέστρεψε στη συνέχεια στον ΠΑΟΚ (καλοκαίρι 2005) όπου αγωνίστηκε για άλλα 4 χρόνια. Την περίοδο 2009-10 αγωνίστηκε για ένα χρόνο στη Β' εθνική με τη φανέλα του ΟΦΗ όπου με το τέλος της περιόδου έκλεισε την ποδοσφαιρική του καριέρα.

Στις εθνικές ομάδες

Ο Παντελής Κωνσταντινίδης έχει αγωνιστεί 20 φορές στην Εθνική Ανδρών, πετυχαίνοντας κι ένα γκολ. Η πρώτη του συμμετοχή ήταν σ' έναν φιλικό αγώνα εναντίον της Φινλανδίας (2-1), που είχε γίνει στη Λάρνακα στις 3 Φεβρουαρίου 1999, με προπονητή τον Άνχελ Ιορντανέσκου.
Υπήρξε μέλος της Εθνικής Ελπίδων που έλαβε μέρος στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ελπίδων (Κ-21) το 1998, εναντίον της Ισπανίας.
Φθοροπροπαδιένιο

Με απόσπαση υδραλογόνου

Με απόσπαση δύο μορίων υδραλογόνου (HX) από 1,3-διαλο-1-φθοροπροπάνιο παράγεται προπαδιενυλοφθορίδιο. Καλύτερα αποτελέσματα αν τα άλλα αλογονίδια (X) να μην είναι φθόριο.:

Με απόσπαση αλογόνου

Με απόσπαση δύο μορίων αλογόνου (X₂) από 1,2,2,3-τετρααλο-1-φθοροπροπάνιο παράγεται προπαδιενυλοφθορίδιο. Καλύτερα αποτελέσματα αν τα άλλα αλογονίδια (X) να μην είναι φθόριο.:

Οζονόλυση

Με επίδραση όζοντος (οζονόλυση) σε προπαδιένιο, παράγεται ασταθές οζονίδιο που τελικά διασπάται σε μεθανάλη, μεθανοϋλοφθορίδιο και διοξείδιο του άνθρακα:

Καταλυτική υδρογόνωση

Με καταλυτική υδρογόνωση προπαδιενυλοφθορίδιου σχηματίζεται αρχικά αλλυλορθορίδιο και στη συνέχεια (με περίσσεια υδρογόνου) προπυλοφθορίδιο:

Αλογόνωση

Με προσθήκη αλογόνου (X₂) (αλογόνωση) σε προπαδιενυλοφθορίδιο έχουμε προσθήκη στους διπλούς δεσμούς. Παράγεται αρχικά 2,3-διαλο-1-φθοροπροπένιο και στη συνέχεια, με περίσσεια αλογόνου, 1,2,2,3-τετρααλο-1-φθοροπροπάνιο. Π.χ.:

Υδραλογόνωση

Με προσθήκη υδραλογόνων (HX) (υδραλογόνωση) σε προπαδιενυλοφθορίδιο παράγεται αρχικά 1-αλο-1-φθοροπροπένιο και στη συνέχεια, με περίσσεια υδραλογόνου, 1,2-διαλο-1-φθοροπροπάνιο:

Υδροκυάνωση

Με προσθήκη υδροκυανίου (HCN) (υδροκυάνωση) σε προπαδιενυλοφθορίδιο παράγεται 2-φθοροβουτεν-3-νιτρίλιο:

Υποκατάσταση από υδροξύλιο

Υδρόλυση με αραιό διάλυμα υδροξειδίου του νατρίου (NaOH) αρχικά προς προπαδιενόλη και τελικά προς προπεν-2-άλη:

Παραγωγή αιθέρα

Με αλκοολικά άλατα (RONa) προς αλκυλοοπροπαδιενυλοαιθέρα:

Παραγωγή αλκαδιενίνιου

Με αλκινικά άλατα (RC≡CNa) προς αλκαδιενίνιο. Π.χ.:

Παραγωγή εστέρα

Με καρβονικά άλατα (RCOONa) προς καρβονικό προαπδιενυλοεστέρα:

Παραγωγή νιτριλίου

Με κυανιούχο νάτριο (NaCN) προς βουταδιενονιτρίλιο :

Παραγωγή αλκαδιένιου

Με αλκυλολίθιο (RLi) προς αλκάνιο:

Παραγωγή θειάλης

Με όξινο θειούχο νάτριο (NaSH) αρχικά προς προπαδιενοθειόλη και τελικά προς προπεν-2-θειάλη :

Παραγωγή θειαιθέρα

Με θειολικό νάτριο (RSNa) προς αλκυλoπροπαδιενυλοθειαιθέρα :

Παραγωγή προπαδιενυλοϊωδίδιου

Με ιωδιούχο νάτριο (NaI) προς προπαδιενυλοϊωδίδιο:

Παραγωγή νιτροπαραγώγων

Με νιτρώδη άργυρο (AgNO₂) προς νιτροπροπαδιένιο :

Παραγωγή οργανομεταλλικών ενώσεων

1. Με λίθιο (Li). Παράγεται μεθυλολίθιο:
2. Με μαγνήσιο (Mg) (αντιδραστήριο Grignard):

Παραγωγή φαινυλοπροπαδιενίου

Με αιθινυλίωση κατά Friedel-Crafts βενζολίου παράγεται φαινυλοπροπαδιένιο:
Ούλιτσε

Γεωγραφία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!
Το χωριό ευρίσκεται επί των όχθων του ποταμού Τίνγια, παραποτάμου του Σάβα.

Ιστορία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!
Νέος Κόσμος

Ο Νέος Κόσμος είναι ένα από τα ονόματα που χρησιμοποιούνται για το Δυτικό Ημισφαίριο, ειδικά για την Αμερική και μερικές φορές την Ωκεανία (Αυστραλία). Ο όρος προέρχεται από τα μέσα του 16ου αιώνα, όταν η Αμερική είχε πρόσφατα ανακαλυφθεί από τους Ευρωπαίους εξερευνητές, επεκτείνοντας τον γεωγραφικό ορίζοντα των λαών της Ευρώπης κατά τη διάρκεια του του Μεσαίωνα, οι οποίοι πίστευαν ότι ο κόσμος αποτελείται από την Ευρώπη, την Ασία και την Αφρική: συλλογικά τώρα αυτός αναφέρεται ως ο Παλαιός Κόσμος.

Προέλευση ονόματος

Ο Ισπανός λόγιος Πέτρος Μάρτυς της Ανγκιέρα έκανε την πρώτη χρήση του όρου Νέος Κόσμος (novi orbis) σε μια επιστολή του την 1η Νοεμβρίου 1492, η οποία απευθυνόταν στον Κολόμβο κατά τη διάρκεια του πρώτου του ταξιδιού στην Αμερική. Σε μεταγενέστερη επιστολή ένα χρόνο αργότερα, ο ίδιος αναφέρθηκε και πάλι στον «Νέο Κόσμο» (orbis novus). Την άνοιξη του 1503 αναφέρεται ο όρος από τον Αμέριγκο Βεσπούτσι σε μία επιστολή του προς τον φίλο του Λορέντσο ντι Πιέρ Φραντσέσκο των Μεδίκων, η οποία δημοσιεύθηκε στη λατινική γλώσσα το 1503-04. Το 1516, o Πέτρος δημοσίευσε μια μελέτη της οποίας ο τίτλος ο τίτλος άρχιζε με την πρόταση Περί του Νέου Κόσμου (Orbe De Novo).
Το 1524 ο όρος χρησιμοποιήθηκε επίσης από τον Τζοβάνι ντα Βερρατσάνο σε μια επιγραφή του ταξιδιού του το εν λόγω έτος που έγινε κατά μήκος της ακτογραμμής του Ατλαντικού που είναι τώρα μέρος των Ηνωμένων Πολιτειών και του Καναδά.

Χρήση και Ορισμός

Οι όροι «Παλαιός Κόσμος» και «Νέος Κόσμος» δίνουν κατά κύριο λόγο νόημα στο ιστορικό της πλαίσιο και με σκοπό να διακρίνουν μεγάλες γεωγραφικές περιοχές του κόσμου. Οι αναφορές για τον «Νέο Κόσμο» γίνονται σε ένα ιστορικό και πολιτικό πλαίσιο, συχνά σε ιστορικά θέματα όπως η Ισπανική κατάκτηση του Γιουκατάν και άλλα γεγονότα στη διάρκεια της αποικιοκρατικής περιόδου. Επιπλέον, ο όρος «Νέος Κόσμος» χρησιμοποιείται μερικές φορές σε βιολογικό πλαίσιο, όταν κάποιος μιλάει για τον Παλιό Κόσμο (Παλαιοαρκτική Ζώνη, Αφροτροπική Ζώνη) και το Νέο Κόσμο (Νεαρκτική Ζώνη, Νεοτροπική).

Κριτική του όρου

Ο όρος έχει επικριθεί ως Ευρωκεντρικός, προστατευτικός και επίσης επειδή υιοθετεί έναν απολογητικό τόνο όσον αφορά την Αποικιοκρατία.
1808 Βελλεροφών

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Βελλεροφόντου εκτιμάται σε 15,41 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,108 ± 0,011.