google/wiki40b huggingface dataset:
Bilitis

Περίληψη

Η 17χρονη, εσώκλειστη σε οικοτροφείο, μαθήτρια Μπιλιτί ερωτεύεται λίγο πριν τις καλοκαιρινές διακοπές μια συμμαθήτρια της. Το ειδύλλιο θα διακοπεί όταν θα φύγει για διακοπές μαζί με την παντρεμένη φίλη της Μελίσσα και τον άντρα της Πιέρ. Θα περάσουν τις διακοπές στο σπίτι του φωτογράφου Λούκας. Θα γίνει μάρτυρας της βίαιης συμπεριφοράς του Πιέρ στη Μελίσσα και θα συνάψει μια σύντομη ρομαντική σχέση μαζί της. Η Μελίσσα όμως θα δώσει τέλος στη σχέση γιατί στην πραγματικότητα θέλει τον Λούκας και έτσι η Μπιλιτί θα επιστρέψει πληγωμένη και χωρίς να έχει βρει την πραγματική αγάπη πίσω στο οικοτροφείο.

Σχόλια

Το Bilitis είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του φωτογράφου και μετέπειτα σκηνοθέτη Ντέηβιντ Χάμιλτον. Είναι η ταινία που παρουσιάζει για πρώτη φορά το ιδιαίτερο κινηματογραφικό του στυλ που τον συνόδευσε έκτοτε σε όλες του τις κινηματογραφικές προσπάθειες. Το αντικείμενο όπως και σε όλες τις επόμενες ταινίες του αλλά και τα φωτογραφικά του λευκώματα έχει να κάνει με την ερωτική -εντούτοις όμως αθώα- απεικόνιση νεαρών κοριτσιών. Ο κεντρικός ήρωας της ταινίας είναι -σε μια ενδιαφέρουσα σύμπτωση- φωτογράφος όπως ακριβώς και ο ίδιος ο Χάμιλτον.
Σε αντίθεση με τις επόμενες όμως ταινίες του που η εμφάνιση υπερτερεί τις ουσίας, η συγκεκριμένη ταινία είναι και μια πετυχημένη σπουδή στην εφηβεία και την ενηλικίωση. Η πρωτοεμφανιζόμενη Πάτι Ντ'Αρμπανβίλ απέσπασε εξαιρετικές κριτικές για την ερμηνεία της. Στη διαμόρφωση του σεναρίου της ταινίας που βασίστηκε στα ποιήματα του Πιέρ Λουί, ποιητή που το έργο του χαρακτήρισαν οι ομοιότητες με αυτό της Σαπφούς και τα λεσβιακά θέματα, συμμετείχε και η μετέπειτα γνωστή σκηνοθέτιδα Κατρίν Μπρεγιά. Το πρωτότυπο έργο είχε δημοσιευτεί για πρώτη φορά το 1894 και η Μπρεγιά το προσάρμοσε στη σύγχρονη πραγματικότητα της εποχής της.
Η εξαιρετική μουσική που έγραψε ο γνωστός Γάλλος συνθέτης Φράνσις Λάι για την ταινία έγινε μεγάλη επιτυχία στη Γερμανία.
Ασμάρα

Ιστορία

Η Ασμάρα προήλθε από την ένωση τεσσάρων χωριών, τα οποία ιδρύθηκαν γύρω στον 12ο αιώνα και ήταν εμπορικοί σταθμοί. Το 1889 αποικίστηκε από Ιταλούς και το 1897 έγινε η πρωτεύουσα της αποικίας της Ερυθραίας. Στα τέλη του 1930 οι Ιταλοί άλλαξαν το πρόσωπο της πόλης χτίζοντας νέα και μοντέρνα κτίρια. Γι' αυτό τον λόγο η Ασμάρα συχνά αναφερόταν και σαν "Πίκκολα Ρόμα" δηλαδή Μικρή Ρώμη. 
Κατά τη διάρκεια του πολέμου της Ερυθραίας, για την ανεξαρτησία της από την Αιθιοπία, η Ασμάρα ήταν η τελευταία πόλη που απελευθερώθηκε από το Λαϊκό Απελευθερωτικό μέτωπο της Ερυθραίας το 1991, ενώ το 1993 ανακηρύχθηκε πρωτεύουσα του κράτους της Ερυθραίας.
Αναστάσιος Πεπονής

Βιογραφικό

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1924. Aποφοίτησε από τη Νομική Σχολή Αθηνών και άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου.

Αντίσταση και δικτατορία

Κατά τη διάρκεια της Κατοχής συμμετείχε στην Αντίσταση ως μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Αγωνιζομένων Νέων (ΠΕΑΝ) και του Εθνικού Συνδέσμου Ανωτάτων Σχολών (ΕΣΑΣ).
Είχε έντονη αντι-δικτατορική δράση, όντας μέλος του Εθνικού Κινήματος Δημοκρατικής Αντιστάσεως (ΕΚΔΑ) και της Εταιρίας Μελέτης Ελληνικών Προβλημάτων (ΕΜΕΠ).
Καταδικάστηκε από το Έκτακτο Στρατοδικείο και φυλακίστηκε. Απελευθερώθηκε με την πρώτη αμνηστεία και συνέχισε τη δράση του, ενώ συνελήφθη άλλες δύο φορές από την ΕΣΑ.

Λοιπά

Υπήρξε ακόμη μέλος των διοικητικών συμβουλίων διαφόρων οργανισμών όπως το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο (1964-65), η Τράπεζα της Ελλάδος (1974) και το Συμβούλιο Επιμορφώσεως Δημοσίων Υπαλλήλων (ΣΕΔΥ, 1976-1977).
Ζαριάρδης

Ο Ζαριάρδης είναι ένα από τα πρόσωπα με τα οποία η ελληνική μυθολογία συνδέεται με τις αρχαίες ασιατικές παραδόσεις και μύθους. Ο Ζαριάρδης ήταν γιος του Βήλου και της θεάς Αστάρτης. Αδελφός του ήταν ο Υστάσπης. Ο ίδιος ο Ζαριάρδης ήταν βασιλιάς της χώρας που βρισκόταν πάνω από τις «Κασπίες Πύλες» και έφθανε μέχρι την Ταναΐδα. Ο Ζαριάρδης ερωτεύθηκε την Οδάτι, τη θυγατέρα του Ομάρτη, και με τεχνάσματα κατάφερε να τον παντρευτεί παρά τις αντιρρήσεις του πατέρα της. Την ιστορία διηγείται ο Αθήναιος στους Δειπνοσοφιστές (ΙΓ΄ 575).
Ούκιτα Κόκιτσι

Βιογραφία

Ο Ούκιτα γεννήθηκε το 1757 κατά την διάρκεια της περιόδου Έντο, στο Χατσιχάμα, της επαρχίας Κοζίμα στην Ιαπωνία, και ήταν ο δεύτερος γιος του Ούκιτα (Σακουράγια) Σεϊμπέι (浮田（櫻屋）清兵衛). Ο πατέρας του ασθένησε και απεβίωσε όταν ο Ούκιτα ήταν επτά ετών. Μετά τον θάνατο του πατέρα του μετακόμισε στην πόλη Οκαγιάμα και έγινε βοηθός του χαρτοκολλητή Χυόγκου-σι.
Ο Ούκιτα σπούδασε βιολογία και έδειξε ενδιαφέρον στο πέταγμα των πουλιών. Θεωρούσε πως «υπολογίζοντας την αναλογία της επιφάνειας των φτερών προς το βάρος του σώματος και πως χρησιμοποιώντας αυτή την αναλογία θα μπορούσε να κατασκευάσει ένα τεχνητό φτερό, με το οποίο οι άνθρωποι θα μπορούσαν να πετάξουν σαν πουλιά».
Η ικανότητα του στην χαρτοκόλληση ήταν πολύ χρήσιμη στην κατασκευή φτερών. Κατασκεύασε τις πλευρές των φτερών από μπαμπού, τις κάλυψε με χαρτί και ύφασμα και βερνίκωσε την επιφάνεια με βερνίκι από ιαπωνικούς λωτούς. Αφού απέρριψε πολλά από τα πρωτότυπα του, ο Ούκιτα προσπάθησε να πετάξει πάνω από γέφυρα στον ποταμό Ασαχιγκάουα το καλοκαίρι το 1785. Ορισμένες πηγές αναφέρουν πως αιωρήθηκε για ελάχιστα μέτρα, αλλά άλλοι αναφέρουν πως απλώς έπεσε. Ο Ούκιτα αμέσως συνελήφθη από τους σαμουράι του τομέα Οκαγιάμα και τον Λόρδο Ικέντα Χαρουμάσα ο οποίος τον εξόρισε από τον τομέα Οκαγιάμα. Σε άλλες έκθέσεις, όπως του Καν-σα-ζαν, ο οποίος ήταν σύγχρονος λόγιος/ποιητής ο οποίος αναφέρθηκε στο συμβάν στο γραπτό του, δηλώνεται πως ο Ούκιτα αποκεφαλίστηκε από τον Σογκουνάτο Τοκουγκάβα.
Μετά την προσπάθεια του, ο Ούκιτα μετακόμισε στο Σούνπου (駿府), της περιφέρειας Σουρούγκα (σημερινή Σιζουόκα) και άνοιξε κατάστημα πώλησης βαμβακιού με το όνομα Bizen'ya Kōkichi. Αφού ολοκλήρωσε την ίδρυση της επιχείρησης, την μετέφερε στον ανηψιό του και έγινε οδοντοτεχνίτης με το όνομα Binkōsai. Οι εξαιρετικές οδοντοστοιχίες του τον έκαναν γνωστό.
Δεν έχουν γίνει πολλά γνωστά για τα τελευταία χρόνια της ζωής του, αλλά υπάρχουν δύο εκδοχές. Η μία είναι πως ο Ούκιτα πέταξε ξανά στο Σούνπου και εκτελέστηκε για το έγκλημα της πρόκλησης αναταραχής. Η άλλη εκδοχή είναι πως ο Ούκιτα μετακόμισε στο Μιτσούκε (見附), της περιφέρειας Τοτόμι (σημερινή Ιβάτα), όπου πέρασε ήρεμα το υπόλοιπο της ζωής του με την σύζυγο και τα παιδιά του προτού αποβιώσει το 1847 σε ηλικία 90 ετών.
Ο τάφος του βρίσκεται στο Ναό Ντάικεν-ζι (大見寺), στην Ιβάτα της Σιζουόκα. Το μεταθανάτιο όνομα του (βουδιστικό όνομα) είναι 釋帝玄居士 (Sekiteigen-Koji).
2614 Τόρενς

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Τόρενς είναι άγνωστα.
Σπύρος Ρήγος

Ο Σπύρος Ρήγος (γεν. 1963) είναι Έλληνας τζουντόκα.

Σταδιοδρομία και διακρίσεις ως αθλητής

Ξεκίνησε τζούντο στον Πανελλήνιο Αθλητικό σύλλογο πριν  να μεταφερθεί στον Εθνικό Γυμναστικό Σύλλογο. Κατά την διάρκεια της πρώτης του παραμονής στην Ιαπωνία το 1980 προβιβάστηκε στον βαθμό του 1ου Νταν -ο νεότερος Έλληνας αθλητής που το κατάφερε. - κερδίζοντας και τους πέντε αγώνες με ιππόν. Τότε έθεσε τον εαυτό του υπό την καθοδήγηση του Χιρογιούκι Χασεγκάουα , 9ο Νταν και πρώην πρωταθλητή Ιαπωνίας . Κατά τις μακροχρόνιες περιόδους παραμονής του στην Ιαπωνία έκανε προπόνηση στα Πανεπιστήμια Τοκάι, Τσουκούμπα και Σαϊτάμα στο Ινστιτούτο Κόντοκαν και στο Αστυνομικό Κέντρο Τζούντο Σαϊτάμα Κιντοτάϊ. Θα επέστρεφε στα ιδρύματα αυτά μετά από χρόνια ως προπονητής . Ανελίχθηκε γρήγορα στις βαθμίδες του Κόντοκαν και το 2011 του απονεμήθηκε το 6ο Νταν.  Κατά την αγωνιστική του σταδιοδρομία διακρίθηκε στους Βαλκανικούς αγώνες και κέρδισε 9 φορές το χρυσό μετάλλιο στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα και 6 φορές το χρυσό μετάλλιο στο Διασυλλογικό Πρωτάθλημα και έχει τους περισσότερους πανελλήνιους τίτλους στην κατηγορία του .

Προπονητική σταδιοδρομία

Από το 1984 διατελεί τεχνικός διευθυντής και προπονητής τζούντο στον Εθνικό Γυμναστικό Σύλλογο . Είναι απόφοιτος ΤΕΦΑΑ του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.Κατά την διάρκεια της θητείας του ως ομοσπονδιακός προπονητής της Εθνικής Ελλάδος (1998-2000) εισήγαγε καινοτόμες προπονητικές μεθόδους και επεδίωξε να καλύψει «το χαμένο έδαφος» . Ήδη ως εν ενεργεία αθλητής είχε ταυτοποιήσει την ανυπαρξία πολλών αντιπάλων σε κάθε κατηγορία που να δίνουν «αγώνες στις προπονήσεις»  ως  βασικό πρόβλημα στο ελληνικό αγωνιστικό τζούντο. Διετέλεσε προπονητής της Εθνικής Ομάδας Ενόπλων Δυνάμεων (1992-2006). Συνδέθηκε επίσης και με τον Σύλλογο τζούντο του Πανεπιστημίου Αθηνών . Είναι ιδρυτικό μέλος του Συνδέσμου Ελλήνων Βετεράνων Τζούντο και αντιπρόεδρός του. Δημοσίευμα της εφημερίδας Τόκυο Σιμπούν αποτύπωσε μία όψη της αγωνιστικής και προπονητικής του φιλοσοφίας: « Η ψυχή του τζούντο τώρα βγαίνει προς τα έξω. Δεν είναι τόσο σημαντικό η νίκη ή η ήττα» .  Πρόσφατα το Ινστιτούτο Κόντοκαν του απένειμε έπαινο για την δέκατη συμμετοχή του στους αγώνες για υψηλά νταν. Σε πρόσφατη συνέντευξή του στο περιοδικό Mancode της εφημερίδας 'Καθημερινής' τόνισε την γενική αξία των αρχών της σωστής χρήσης της ενέργειας και της ευημερίας αφού οι Ιάπωνες "ακολουθώντας τις δύο αυτές αρχές, έχουν πετύχει υψηλότατο επίπεοδ παιδείας και πολιτιμού".
Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1960

Οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες του 1960 διοργανώθηκαν στο Κοιλάδα Σκουάου των ΗΠΑ από τις 18 Φεβρουαρίου 1960 μέχρι και τις 28 Φεβρουαρίου 1960.
Επαρχία Αργυροκάστρου

Η Επαρχία Αργυροκάστρου είναι μία από τις τρεις επαρχίες του ομώνυμου νομού. Είναι η νοτιότερη από τις τρεις. Η επαρχία καταλαμβάνει έκταση 1.137 Km² (η μεγαλύτερη από τις τρεις επαρχίες του νομού) και ο πληθυσμός της είναι 56.000 κάτοικοι. Πρωτεύουσα της επαρχίας είναι το Αργυρόκαστρο. Μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού ανήκει στην ελληνική μειονότητα
Σύμπλεγμα Μπούσβελντ

Το Σύμπλεγμα Μπούσβελντ (Bushveld Complex) είναι μια εξαιρετικά μεγάλη μαγματική διείσδυση σε στρώματα, ηλικίας 2 δισεκ. ετών, αποτελώντας ένα από τα πλέον σημαντικά κοιτάσματα μετάλλων στον κόσμο. Έχει σχήμα δίσκου και βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της Νότιας Αφρικής. Το κοίτασμα ανακαλύφθηκε από τους Χανς Μερένσκι (Hans Merensky) και Άντρις Λομπάρντ το 1924. Στο σύμπλεγμα αυτό υπάρχουν τρεις μεταλλοφόροι ορίζοντες, που ονομάζονται "Ύφαλος Μερένσκι" (Merensky Reef), "Χρωμιτίτης UG2" (UG2 Chromitite) και "Platreef". Από αυτούς εξορύσσονται μέταλλα της ομάδας του λευκοχρύσου σε τέτοιες ποσότητες που το κάνουν το μεγαλύτερο κοίτασμα γι' αυτά τα μέταλλα παγκοσμίως. Ο λευκόχρυσος και το παλλάδιο που εξορύσσονται από το Σύμπλεγμα αντιπροσωπεύουν το 72% και το 34% της ετήσιας παγκόσμιας παραγωγής.

Γεωλογία

Το συγκρότημα αποτελείται από μια σειρά από διαφορετικά πυριγενή πετρώματα, τα οποία ποικίλλουν σε σύνθεση από υπερβασικά έως όξινα. Είναι γενικά παραδεκτό ότι το σύμπλεγμα Μπούσβελντ σχηματίστηκε από την επανειλημμένη έγχυση μάγματος σε μια τεράστια υπόγεια κοιλότητα. Λόγω του τεράστιου όγκου του μάγματος που ενεπλάκη, η ψύξη και η επακόλουθη κρυστάλλωση ορυκτών από το μάγμα ήταν αργή διαδικασία. Πολλά και διαφορετικά ορυκτά σχηματίστηκαν καθώς το μάγμα ψυχόταν. Αυτά τα ορυκτά είναι συσσωρευμένα σε οριζόντια στρώματα, δημιουργημένα από τη βάση του θαλάμου προς τα άνω. Αυτές οι διαδικασίες επαναλήφθηκαν από τις ενδιάμεσες νέες διεισδύσεις και την προσθήκη νέου μάγματος στο ήδη υπάρχον, με αποτέλεσμα την εμφάνιση των ορυκτών σε στρώματα.
Κάποια από αυτά τα στρώματα ή ομάδες στρώματα μπορούν να ανιχνευθούν για εκατοντάδες χιλιόμετρα. Αυτή η στρωματική ακολουθία (αποκαλείται στρωματική ακολουθία του Ράστενμπεργκ) αποτελείται από πέντε κύριες ζώνες: περιφερειακή, κάτω, κρίσιμη, κεντρική και άνω. Το σύμπλεγμα Bushveld βυθίζεται σε γενικές γραμμές στο κέντρο του συγκροτήματος. Έχει περίπου το σχήμα φύλλων τριφυλλιού, που αποτελείται από τέσσερα διαμερίσματα ή άκρα, τα δυτικό, ανατολικό, βόρειο και νότιο άκρο, κατά σειρά οικονομικής σημασίας.
Το σύμπλεγμα Μπούσβελντ είναι μοναδικό, τόσο σε μέγεθος, αφού καλύπτει έκταση περίπου 66.000 τετρ. χιλιομέτρων, όσο και στην οικονομική σημασία των ορυκτών του. Οι δύο ορίζοντες στην κρίσιμη ζώνη που φιλοξενούν οικονομικά εκμεταλλεύσιμες ποσότητες των μετάλλων της ομάδας και συγκεκριμένα ο "Ύφαλος Μερένσκι" (Merensky Reef) και το υποκείμενο "Ύφαλος UG2" (UG2 Reef). Αυτά τα δύο οικονομικά σημαντικά κοιτάσματα εκτείνονται για εκατοντάδες χιλιομέτρων γύρω από το σύμπλεγμα και αποτελούν το επίκεντρο των εξορυκτικών εργασιών, από τις οποίες εξάγονται τα μέταλλα λευκόχρυσος, παλλάδιο, ρόδιο, ιρίδιο και ρουθήνιο, μαζί με ποσότητες χρυσού, νικελίου, χαλκού, βαναδίου και πολυάριθμων άλλων μετάλλων και ορυκτών.
Στο Σύμπλεγμα περιλαμβάνονται, επίσης, πηγματιτικές και υδροθερμικές αποθέσεις, ενώ οι νέες εισδύσεις μάγματος έχουν προκαλέσει μεταμόρφωση των πετρωμάτων της βάσης του. Ανευρίσκονται περί τα 750 ορυκτά ενώ το Σύμπλεγμα, λόγω της μεγάλης του έκτασης, είναι σήμερα μοιρασμένο ανάμεσα στις επαρχίες: Βορειοδυτική επαρχία, Γκαουτένγκ, Λιμπόπο και Μπουμαλάνγκα.
Καίτη Πάνου

Βιογραφία

Σε μικρή ηλικία ήρθε στην Αθήνα. Σπούδασε κλασικό μπαλέτο και υποκριτική στην Σχολή Ηθοποιών Κινηματογράφου του Γιώργου Θεοδοσιάδη ενώ όταν ήταν μικρή ασχολήθηκε με το θέατρο ως παιδί θαύμα. Το 1962 εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο θέατρο με το θίασο του Μίμη Φωτόπουλου. Σε νεαρή ηλικία έκανε την πρώτη της εμφάνιση στην ταινία «Η φωνή της καρδιάς». 
Μετέπειτα εμφανίστηκε σε πολλές ταινίες της χρυσής εποχής του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. 
Απεβίωσε στο διαμέρισμά της ύστερα από ανακοπή καρδιάς. Κηδεύτηκε στις 20 Μαΐου του 2008 από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Αθανάσιος Γκ. Πετιμεζάς

Βιογραφία

Γεννήθηκε στα Σουδενά Καλαβρύτων και ήταν γιος του αγωνιστή Γκολφίνου Πετιμεζά. Φοίτησε στη Σχολή Ευελπίδων για δύο χρόνια αλλά αναγκάστηκε όμως να διακόψει λόγω οικονομικών δυσχερειών.
Ασχολήθηκε με την πολιτική και την περίοδο 1862 - 1864 αντιπροσώπευσε στην Β' εθνοσυνέλευση τα Καλάβρυτα. Το 1865 έγινε Νομάρχης Ναυπλίας και το 1867 Νομάρχης Αττικής και Βοιωτίας. Στη συνέχεια, το 1868, εξελέγη βουλευτής Καλαβρύτων για να επανεκλεγεί το 1869, το 1872, το 1873, το 1875, το 1879, στις εκλογές του 1881 και  του 1887. Ανέλαβε μια φορά το χαρτοφυλάκιο Εσωτερικών στην Κυβέρνηση Ρούφου της 21ης Ιουνίου του 1863, του υπουργείου Εκκλησιαστικών και δημοσίας εκπαιδεύσεως (1871), το οικονομικών (Κυβέρνηση Τρικούπη 1875) και το δικαιοσύνης (Κυβέρνηση Τρικούπη 1880).
Απεβίωσε στην Αθήνα τον Σεπτέμβριο του 1885.
Σαράι (Ρέσεν)

Περιγραφή

Το Σαράι χτίστηκε στο νεοκλασικό αρχιτεκτονικό στυλ. Το κτίριο είναι συμμετρικό με ψηλότερο κεντρικό τμήμα, το οποίο ανέρχεται σε 25 μ. και σε δύο πτέρυγες. Έχει ένα υπόγειο, έναν κύριο όροφο, έναν δεύτερο όροφο και μια σοφίτα και έχει επιφάνεια δαπέδου 4.800 τετραγωνικών μέτρων.
Οι εξωτερικοί τοίχοι του κτιρίου είναι πάχους 40 έως 85 εκατοστών. Περιέχουν πλούσια γλυπτική λεπτομέρεια, ιδιαίτερα στην πρόσοψη. Η οροφή ήταν αρχικά κατασκευασμένη από ξύλο, αλλά κατά την ανακαίνιση το 1982 αντικαταστάθηκε με χάλυβα.

Ιστορία

Ο Αχμέντ Νιγιαζί Μπέης, προοδευτικός και πιθανότατα μέλος της Επανάστασης των Νεότουρκων, ήταν ο μπέης της περιοχής Ρέσεν στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα. Ο μπέης επιθυμούσε να έχει κτήμα γαλλικού τύπου, ίσως αφότου έλαβε μια ταχυδρομική κάρτα των Βερσαλλιών.
Η κατασκευή του Σαράι ξεκίνησε το 1905. Το εξωτερικό του κτιρίου ολοκληρώθηκε το 1909 μετά την Επανάσταση των Νεότουρκων, αν και όλα τα άλλα μέρη, συμπεριλαμβανομένου του εσωτερικού, δεν ολοκληρώθηκαν μέχρι λίγα χρόνια μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το 1922. Ο Αχμέντ Νιγιαζί Μπέης, ωστόσο, πέθανε το 1912 στο Δυρράχιο από άγνωστα αίτια και ως εκ τούτου δεν πρόλαβε να δει το κτήμα του ολοκληρωμένο.
Μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους, το Σαράι χρησιμοποιήθηκε για πολλές διαφορετικές λειτουργίες για αρκετούς διαφορετικούς οργανισμούς. Αρχικά χρησιμοποιήθηκε για τοπικούς διοικητικούς σκοπούς υπό το Βασίλειο της Σερβίας, και μετά από το Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το κτήριο χρησιμοποιήθηκε από κατοχικές δυνάμεις. Μετά τον πόλεμο, χρησιμοποιήθηκε ως το δημαρχείο του Ρέσεν και αργότερα ως βιβλιοθήκη της πόλης. Τέλος, το Σαράι έγινε μουσείο και γκαλερί, το οποίο παραμένει σήμερα.
Η στέγη του κτηρίου έχει ανακαινιστεί δύο φορές από την κατασκευή του: μία φορά το 1982 και πάλι το 2005.

Τρέχουσα χρήση

Το Σέραϊ σήμερα στεγάζει τον Πολιτιστικό Οίκο Ντράγκι Τόζιγια, την Κεραμική Αποικία Ρέσεν, τη Γκαλερί Κεράτσα Βισούλτσεβα και μια βιβλιοθήκη.
Ο Πολιτιστικός Οίκος Ντράγκι Τόζιγια είναι παράρτημα του Μουσείου της πΓΔΜ στα Σκόπια. Ο Πολιτιστικός Οίκος είναι ο χώρος διεξαγωγής θεατρικών έργων, λογοτεχνικών αναγνώσεων και άλλων πολιτιστικών γεγονότων.
Η Κεραμική Αποικία του Ρέσεν, που βρίσκεται επίσης στο Σαράι, είναι μέλος της Διεθνούς Ακαδημίας Κεραμικής της UNESCO.
Στο κτίριο υπάρχει επίσης μια μόνιμη γκαλερί που περιέχει πολλά από τα έργα της ζωγράφου Κεράτσα Βισούλτσεβα.

Μια βιβλιοθήκη της πόλης υπήρχε στο Σαράι από τη δεκαετία του 1940. Σήμερα, περιέχει πάνω από 31.000 βιβλία.
Brave New World

Ιστορία του δίσκου

Το 1999, οι Μπρους Ντίκινσον και Άντριαν Σμιθ επέστρεψαν στους Iron Maiden, μετά την αποχώρηση τους το 1993 και το 1990, αντίστοιχα. Η επανένωση αυτής της σύνθεσης του συγκροτήματος γιορτάστηκε με την περιοδεία "Ed Hunter Tour", πριν και κατά τη διάρκεια της οποίας το συγκρότημα ξεκίνησε να συνθέτει νέα τραγούδια, τα οποία ηχογραφήθηκαν στα στούντιο "Guillaume Tell" του Παρισιού από το καλοκαίρι του 1999 μέχρι τον Απρίλιο του 2000. Η παραγωγή του άλμπουμ έγινε από τον Κέβιν Σίρλι σε συνεργασία με τον μπασίστα Στιβ Χάρις, με τον πρώτο να κάνει και τη μίξη του ήχου.
Κάποια από τα κομμάτια είχαν γραφτεί για το δίσκο "Virtual XI" αλλά δεν συμπεριλήφθηκαν, ενώ ο πρώην τραγουδιστής Μπλέιζ Μπέιλι είχε γράψει στίχους για το τραγούδι "Dream of Mirrors". Επίσης, το τραγούδι "Blood Brothers" ήταν αφιερωμένο στη μνήμη του πατέρα του Στιβ Χάρις, ενώ το 2011 το συγκρότημα το έπαιζε ζωντανά αφιερώνοντας το στον Ρόνι Τζέιμς Ντίο.
Ο δίσκος γνώρισε μεγάλη επιτυχία, ανεβαίνοντας στο # 7 στην πατρίδα του συγκροτήματος, όπως και το Top-10 στην Αυστρία, τη Γερμανία, τη Φινλανδία, την Ιταλία, τη Νορβηγία, την Ελβετία και το # 1 στη Σουηδία. Επίσης, έφθασε στο # 39 του Billboard και έχει γίνει χρυσός σε οκτώ χώρες. Οι κριτικές ήταν μεικτές με το "Allmsuic" να του δίνει 3,5 αστέρια με άριστα τα πέντε και το "Kerrang!" πέντε αστέρια. Παρ' όλα αυτά, το "NME" του έδωσε 4/10 και το "Blabbermouth" 5/10.
Η περιοδεία για την προώθηση του δίσκου ξεκίνησε στις 2 Ιουνίου 2000, με το συγκρότημα να περιλαμβάνει στο set list του από το νέο δίσκο τα τραγούδια "The Wicker Man", "Ghost of the Navigator", "Brave New World", "Blood Brothers", "The Mercenary" και "Dream of Mirrors". Το πρώτο ευρωπαϊκό κομμάτι περιελάμβανε 35 εμφανίσεις εκ των οποίων οι πέντε ακυρώθηκαν, με τρεις ακυρώσεις στα μέσα Ιουλίου του 2000 να γίνονται λόγω του ότι ο κιθαρίστας Τζάνικ Γκερς έπεσε από τη σκηνή κατά τη διάρκεια της εμφάνισης τους στο Μάνχαϊμ. Τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο του 2000, το συγκρότημα περιόδευσε στη Βόρεια Αμερική δίνοντας 36 συναυλίες, για να συνεχίσει με οκτώ εμφανίσεις στην Ιαπωνία τον Οκτώβριο και άλλες πέντε στην Ευρώπη στις αρχές Νοεμβρίου, μεταξύ αυτών και την αναβληθείσα συναυλία τους στην Αθήνα. Η περιοδεία ολοκληρώθηκε με τέσσερις εμφανίσεις στο Μεξικό, τη Χιλή και τη Βραζιλία στις αρχές του 2001.
Καματριάδες Ευβοίας

Ονομασία

Είναι ιστορικά βέβαιο ότι το χωριό χτίστηκε από κατοίκους του χωριού Γαλατσάδες που βρίσκεται σε απόσταση 2 χιλιομέτρων και σε μεγαλύτερο υψόμετρο. Η παράδοση αναφέρει ότι οι γεωργοί κάτοικοί των Γαλατσάδων που είχαν τα χωράφια τους στην περιοχή που σήμερα είναι το χωριό Καματριάδες, δεν ήθελαν μετά το τέλος των εργασιών τους να επιστρέψουν τα καματερά τους (βόδια για το όργωμα των χωραφιών) στο χωριό. Αυτό τους βοηθούσε για τις εργασίες της επόμενης μέρας, και παράλληλα ξεκουράζονταν τα ζώα τους. Έτσι στην αρχή έμεναν μόνο τα ζώα, στην συνέχεια και οι βοσκοί τους (βουκόλοι) και μετά και οι καλλιεργητές. Από τον πρόχειρο καταυλισμό που υπήρξε στην αρχή δημιουργήθηκε μόνιμος οικισμός, οι Καματεράδες (ο τόπος που ήταν για τα καματερά). Η λέξη Καματεράδες τροποποιήθηκε και έγινε Καματριάδες.

Ιστορία

Ο Πέτρος Δικαίος το 1838 αγόρασε από τους Τούρκους τις Καματριάδες μαζί με τα γειτονικά χωριά Γαλατσάδες και Καστανιώτισσα. Το 1843 οι Καματριάδες μαζί με τις Γαλατσάδες πουλήθηκαν στον Ερρίκο Δανιήλ και την Κλάρα Εκκερσάλλ. Το 1864 και 1866 έγινε η διανομή του χωριού στους κατοίκους του.

Οικονομία

Οι κάτοικοι ασχολούνται κύρια με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και την υλοτομία. Τα τελευταία χρόνια αρκετοί ασχολούνται και με τον τουρισμό, αφού το χωριό αποτελεί αγαπημένο προορισμό για τους φίλους του βουνού (πεζοπορία, ιππασία, ορειβασία).
Ελοΐζα της Οράγγης-Νασσάου

Βιογραφία

Η Ελοΐζα γεννήθηκε στις 8 Ιουνίου 2002 στο Ιατρικό Κέντρο Μπρόνοβο της Χάγης. Είναι το πρώτο παιδί και η μεγαλύτερη κόρη του Πρίγκιπα Κωνσταντίνου και της Πριγκίπισσας Λαυρεντιανής της Ολλανδίας.
Ονομάσθηκε Ελοΐζα προς τιμήν των προγόνων της μητέρας της, Βεατρίκη προς τιμήν της πατρικής γιαγιάς της βασίλισσας Βεατρίκης, Σοφία προς τιμήν της νονάς της Σοφίας φαν ντε Βέοβεϊ και της πριγκίπισσας Σοφίας της Ολλανδίας και Λαυρεντιανή προς τιμήν της μητέρας της.
Βαπτίστηκε στις 15 Δεκεμβρίου 2002 στο παρεκκλήσι του Παλατιού Χετ Λόου στο Άπελντορν. Νονοί της ήταν ο πατρικός θείος της Πρίγκιπας Φρίζο της Ολλανδίας, η πρώτη εξαδέλφη του πατέρα της Πριγκίπισσα Καρολίνα των Βουρβόνων-Πάρμας, ο Διάδοχος Πρίγκιπας της Νορβηγίας και η Σοφία φαν ντε Βέοβεϊ.
Με την παραίτηση της Βασίλισσας Βεατρίκης, η οποία έλαβε χώρα στις 30 Απριλίου 2013, τα παιδιά του πρίγκιπα Κωνσταντίνου και της πριγκίπισσας Λαυρεντιανής έπαψαν να είναι μέλη του Βασιλικού Οίκου, αν και εξακολουθούν να είναι μέλη της βασιλικής οικογένειας.
Φερδινάνδος της Δανίας

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φρειδερίκου διαδόχου της Δανίας και της Σοφίας-Φρειδερίκης, κόρης του Λουδοβίκου δούκα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν.
Γεννήθηκε στο ανάκτορο Χρίστιανμπορκ της Κοπεγχάγης. Ο θείος του Χριστιανός Ζ΄ της Δανίας ήταν διανοητικά ασταθής και ο πατέρας του Φερδινάνδου ανέλαβε αντιβασιλιάς, μετά την πτώση του Γιόχαν-Φρήντριχ Στρούνζε το 1772. Το 1784 ο γιος του Χριστιανού Ζ΄, ο Φρειδερίκος ΣΤ΄ της Δανίας έκανε πραξικόπημα και ανέλαβε την εξουσία. Ο πατέρας του Φερδινάνδου δεν είχε πια επιρροή στην Αυλή. Ο Φρειδερίκος ΣΤ΄ ήταν άτεκνος και έτσι ο πατέρας του Φερδινάνδου παρέμενε διάδοχος. Το 1794 το ανάκτορο Χρίστιανμπορκ καταστράφηκε από πυρκαγιά και η οικογένειά του μετακόμισαν στο ανάκτορο Αμαλίενμπορκ, όπου μεγάλωσε, ενώ τα καλοκαίρια πήγαινε στο ανάκτορο Σόργκενφρι.
Ο πατέρας του Φρειδερίκος απεβίωσε το 1805 και ο Φρειδερίκος ΣΤ΄ απεβίωσε το 1839 άτεκνος. Τον διαδέχθηκε ο Χριστιανός Η΄ της Δανίας, μεγαλύτερος αδελφός του Φερδινάνδου και αυτόν το 1848 ο γιος του Χριστιανού Η΄, ο Φρειδερίκος Ζ΄ της Δανίας, που ήταν άτεκνος. Τότε ο Φερδινάνδος έγινε διάδοχος, αλλά απεβίωσε στις 29 Ιουνίου 1863. Ο Φρειδερίκος Ζ΄ απεβίωσε 15 Νοεμβρίου 1863. Ήταν οι τελευταίοι άρρενες απόγονοι του κύριου κλάδου του Οίκου τους.

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε το 1829 την Καρολίνα των Ολδεμβούργου, κόρη του εξαδέλφου του Φρειδερίκου ΣΤ΄ της Δανίας. Δεν απέκτησαν παιδιά και η Καρολίνα, λόγω του Σαλικού νόμου, δεν είχε δικαίωμα διαδοχής.