google/wiki40b huggingface dataset:
Caudron C.800

Σχεδιασμός και ανάπτυξη

Ο σχεδιασμός του ανεμοπτέρου ξεκίνησε λίγο μετά την γαλλική συνθηκολόγηση (Ιούνιος 1940) και γίνονταν παράλληλα με την ανάπτυξη του Castel C.25S. Και τα δύο αεροσκάφη προορίζονταν για χρήση από αερολέσχες στο νότιο, μη κατεχόμενο, μέρος της μητροπολιτικής Γαλλίας (στην επονομαζόμενη Γαλλία του Βισύ). Το Caudron ήταν ένα υψηλοπτέρυγο μονοπλάνο ξύλινης κατασκευής. Η άτρακτος καλύπτονταν από ξύλινο μονοκόκ (monocoque) και είχε τομή οβάλ σχήματος. Ο εκπαιδευτής και ο εκπαιδευόμενος κάθονταν ο ένας δίπλα στον άλλο.
Τον Απρίλιο του 1942 πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση το πρώτο εκ των δύο πρωτοτύπων δοκιμών. Το ίδιο έτος δοκιμάστηκε η μονοθέσια έκδοση (C.810)
η οποία όμως δεν εξελίχθηκε διότι τα πρωτότυπα χάθηκαν σε βομβαρδισμό. Μετά το τέλος του πολέμου προτάθηκε η ανάπτυξη τενός ανώτερου μονοθέσιου, του C.811, αλλά το εγχείρημα δεν προχώρησε.
Το 1951 Raymond Jarlaud σχεδίασε το C.801, στο οποίο ενσωματώνονταν διάφορες βελτιώσεις, αλλά παρήχθη σε μικρούς αριθμούς.

Επιχειρησιακή ιστορία

Μετά την απελευθέρωση της Γαλλίας το 1944, η κυβέρνηση παρήγγειλε 450 αεροσκάφη σε μια προσπάθεια ενίσχυσης της εγχώριας αεροπορικής βιομηχανίας. Η παραγγελία μειώθηκε αργότερα στα 248 και η παραγωγή ξεκίνησε το 1945 στο εργοστάσιο του Aire-sur-Adour. Τα περισσότερα ανεμόπτερα παραδόθηκαν σε αερολέσχες όπου και χρησιμοποιήθηκαν μαζικά μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του 1960. Μικρός αριθμός διατέθηκε στην Γαλλική Πολεμική Αεροπορία και την αεροπορία του Γαλλικού Πολεμικού Ναυτικού (Aéronavale).
Το 2010 υπήρχαν ακόμα δέκα C.800 σε πολιτική χρήση στην Γαλλία καθώς και άλλο ένα στην Ολλανδία.
Δακτυλιοειδείς γαλαξίες

Δακτυλιοειδείς γαλαξίες ονομάζονται οι γαλαξίες που έχουν εμφάνιση κυκλικού δακτυλίου. Ως παράδειγμα αναφέρεται συνήθως ο Γαλαξίας του Χόαγκ, ο οποίος ανακαλύφθηκε από τον Άρθουρ Χόαγκ το 1950. Ορισμένοι αστρονόμοι πιστεύουν ότι οι δακτυλιοειδείς γαλαξίες σχηματίζονται όταν ένας μικρότερος γαλαξίας περάσει δια του κέντρου ενός μεγαλύτερου. Επειδή οι αστέρες που αποτελούν τους γαλαξίες βρίσκονται σε τεράστιες αποστάσεις ο ένας από τον άλλο σε σχέση με τις διαστάσεις τους, αυτή η «σύγκρουση» σπάνια περιλαμβάνει συγκρούσεις αστέρων ή άλλων σωμάτων μεταξύ τους. Ωστόσο, η βαρυτική αναστάτωση που προκαλεί ένα τέτοιο γεγονός μπορεί να προκαλέσει κύμα δημιουργίας νέων άστρων που κινούνται μέσα από τον μεγαλύτερο γαλαξία. Μία άλλη άποψη είναι ότι οι δακτύλιοι δημιουργούνται γύρω από κάποιους γαλαξίες όταν συμβαίνει εξωτερική προσαύξηση, οπότε το κύμα δημιουργίας νέων αστέρων προκαλείται από τη συμπίεση του προστιθέμενου διαστρικού αερίου.
Αλεξάνδρεια Ασσυρίας

Η Αλεξάνδρεια ήταν αρχαία ελληνική πόλη στην Ασσυρία. Οι πληροφορίες για την Αλεξάνδρεια αυτή είναι πενιχρές (όπως και για μερικές άλλες) και βασίζονται είτε σε αρχαίες συνοπτικές πηγές, είτε μαρτυρίες εντοπίων.
Η εν λόγω πόλη ιδρύθηκε από τον Μεγάλο Αλέξανδρο το 331 π.Χ. -κατά τον Ρωμαίο ιστορικό Πλίνιο (VI 16.41)- μετά τη νικηφόρα έκβαση της μάχης των Γαυγαμήλων. Ο Έλληνας στρατηλάτης ονόμασε το πλησιέστερο προς την πόλη Άρβηλα (σημ. Arbil του Ιράκ) όρος Νικατόριον, σε ανάμνηση της νίκης του (Στράβων, ΧΧΙ) και στην συνέχεια καταδίωξε τον Δαρείο, καταλαμβάνοντας την πόλη Άρβηλα. Από μαρτυρίες δύο βυζαντινών χρονογράφων του Θεοφάνους και του Θεοφυλάκτου αντλεί κανείς περισσότερες πληροφορίες για την ασσυριακή Αλεξάνδρεια. Ο μεν πρώτος αναφέρεται σε περιοχή ονόματι Αλεξανδρίνη. Ο Θεοφάνης όμως είναι πιο λεπτομερής: Σε αναφορές που έκανε για τους πολέμους του αυτοκράτορος Μαυρικίου κατά των Σασσανιδών Περσών, στην περιοχή της βορείου Μεσοποταμίας, έγραφε για το χωριό Αλεξανδριάνοι. Ο ερευνητής Rawlinson, βασιζόμενος στις παραδόσεις των ιθαγενών, περιγράφει ότι ο λόφος των Αρβήλων είχε αναχωσθεί από τον Μακεδόνα στρατηλάτη. Πολύ πιθανόν να μετονόμασε τα ίδια τα Άρβηλα σε Αλεξάνδρεια, μεταφέροντας εκεί Μακεδόνες αποίκους.
Αν δεν πρόκειται για τη σημερινή Αρμπίλ του Ιράκ, τουλάχιστον η αρχαία πόλη θα βρισκόταν εντός του κράτους.
Μπαουντολίνο

Σύνοψη

Το 1204, ο ταξιδευτής Μπαουντολίνο με καταγωγή από την Αλεσσάντρια στην βόρεια Ιταλία, φτάνει στην Κωνσταντινούπολη μη γνωρίζοντας πως τα στρατεύματα της Δ´ Σταυροφορίας επιτίθενται στην πόλη και έχουν προκαλέσει χάος. Καταφέρνοντας να μπει στην πόλη συναντά τον λόγιο Νικήτα Χωνιάτη του οποίου σώζει την ζωή. Κατόπιν συνομιλώντας μαζί του, ο Χωνιάτης ξαφνιάζεται από το πόσες γλώσσες μπορεί να μιλά με ευχέρεια ο Μπαουντολίνο, ενώ κάποιες από αυτές δεν τις είχε ακούσει ποτέ πριν. Συνειδητοποιώντας πως ο άνθρωπος αυτός δεν είναι μαζί με τους σταυροφόρους, τον ρωτάει ποιος είναι, και έτσι ο Μπαουντολίνο αρχίζει να του διηγείται την ιστορία του.
Ξεκινά πολλά χρόνια πριν, το 1155, όταν ως ένα χωριατόπαιδο την εποχή εκείνη πωλήθηκε στον Φρειδερίκο Μπαρμπαρόσα, αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ο οποίος τον υιοθέτησε. Τον συνόδευσε τόσο στην βασιλική αυλή όσο και στο πεδίο της μάχης, και παράλληλα εκπαιδεύτηκε στην γραφή και ανάγνωση των λατινικών, καθώς και έμαθε για τα πολιτικά παιχνίδια εξουσίας που διαδραματίζονταν στην βόρεια Ιταλία την εποχή εκείνη.
Κατόπιν στάλθηκε στο Παρίσι ώστε να λάβει ανώτερη μόρφωση. Εκεί γνωρίσθηκε με διάφορες σημαντικούς ποιητές της εποχής, όπως τον Αρχιποιητή, τον Ροβέρτο ντε Μπορόν, και τον Κυότ, και έμαθε σχετικά με το θρυλικό βασίλειο του Ιωάννη του Πρεσβύτερου. Συναρπαζόμενος από το μυθικό αυτό μέρος, έκτοτε σχεδίαζε μια μέρα να καταφέρει να φτάσει στην χώρα αυτή. Κατά την Γ´ Σταυροφορία όμως ο Μπαρμπαρόσα πέθανε καθώς πνίγηκε διασχίζοντας κάποιο ποτάμι, όμως κατά τον Μπαουντολίνο ο θάνατος του δεν επήλθε από πνιγμό αλλά δολοφονήθηκε ενώ φιλοξενούνταν στο κάστρο κάποιου Αρμένιου ευγενή, με τους υπόπτους για τον θάνατο του να είναι όσοι βρισκόταν στο κάστρο την νύχτα εκείνη, και οι πιθανές απαντήσεις να βρίσκονται σε ένα μονίμως κλειδωμένο δωμάτιο.
Μετά τον θάνατο του Μπαρμπαρόσα, ο Μπαουντολίνο μαζί με κάποιους από τους φίλους του ξεκίνησαν ένα 15ετές ταξίδι προς αναζήτηση του βασιλείου του Ιωάννη του Πρεσβύτερου. Ταξιδεύοντας όλο και ανατολικότερα, συνάντησαν πολλά μυθικά πλάσματα, όπως μονόκερους, βλέμμυες, σκιάποδες, και πυγμαίους. Σε κάποια από τις περιοχές που βρέθηκαν, συνάντησε ένα πλάσμα το οποίο έμοιαζε με θηλυκό σάτυρο το οποίο ερωτεύτηκε. Το πλάσμα αυτό του διηγήθηκε τον πλήρη μύθο της δημιουργίας σύμφωνα με την γνωστικιστική εκδοχή του, και ακολούθησαν πολλές άλλες φιλοσοφικές συζητήσεις.
Μετά από πολλές ριψοκίνδυνες περιπέτειες, και με το βασίλειο του Ιωάννη του Πρεσβύτερου να έχει καταστραφεί από τους Λευκούς Ούνους μετά από μια μακρά περίοδο υποδούλωσης υπό τον Γέροντα του Βουνού των Ασσασίνων, ο Μπαουντολίνο με τους συνοιδοιπόρους του κατέφυγε στην Κωνσταντινούπολη όπου την βρήκε υπό την πολιορκία της Δ´ Σταυροφορίας, φτάνοντας στο σημείο όπου γνωρίστηκε με τον Χωνιάτη.
Ο Χωνιάτης, έχοντας ακούσει όλη την διηγήση του Μπαουντολίνο, τον βοηθάει να ανακαλύψει την αλήθεια σχετικά με τον θάνατο του Μπαρμπαρόσα, η οποία συντρίβει τον Μπαουντολίνο και τους φίλους του.
Αποκλεισμός της Βικιπαίδειας στην Τουρκία

Η πρόσβαση στη Βικιπαίδεια απαγορεύεται στην Τουρκία από το 2017. Από τις 29 Απριλίου 2017, οι τουρκικές αρχές εμποδίζουν την ηλεκτρονική πρόσβαση σε όλες τις εκδόσεις της Βικιπαίδειας σε όλη την Τουρκία. Οι περιορισμοί επιβλήθηκαν από τον τουρκικό νόμο αριθ. 5651 , λόγω του άρθρου της αγγλικής έκδοσης της Βικιπαίδειας σχετικά με την κρατική τρομοκρατία, στο οποίο η Τουρκία χαρακτηρίστηκε χρηματοδότρια για το ISIS και την Αλ Κάιντα. Τα τουρκικά δικαστήρια θεώρησαν το εν λόγω άρθρο ως δημόσια χειραγώγηση στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Τα αιτήματα της τουρκικής Αρχής Τεχνολογίας, Πληροφοριών και Επικοινωνιών για συμμόρφωση με τον Τουρκικό νόμο δεν ικανοποιήθηκαν. Η πρόσβαση στη Βικιπαίδεια εξακολουθεί να απαγορεύεται στην Τουρκία . Το ίδρυμα Wikimedia, που φιλοξενεί τον ιστότοπο της Βικιπαίδειας, ανακοίνωσε πως προσέφυγε ενώπιον του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρώπινων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) για να αρθεί αυτός ο αποκλεισμός.
Γρηγόριος Παπαδοπετράκης

Βίος

Ο Γρηγόριος Παπαδοπετράκης γεννήθηκε στα 1828 στην Κρήτη στο χωριό Καλλικράτης Σφακίων. Εκάρη μοναχός στη Μονή Αγίας Τριάδος Τσαγκαρόλων. Στη συνέχεια με υποτροφία της μονής σπούδασε θεολογία στην Αθήνα. Επιστρέφοντας χρημάτισε ηγούμενος στην μονή της μετανοίας του τα χρονικά διαστήματα μεταξύ 1862-1866 και 1873-1876. Στις 3 Φεβρουαρίου 1880 χειροτονήθηκε επίσκοπος Ιεροσητείας. Πέθανε στο Παρίσι τον Σεπτέμβριο του 1889 και τάφηκε στην Αθήνα. Συνέγραψε Ιστορίαν της μονής Αγίας Τριάδος.(ανέκδοτη χειρόγραφη) και Ιστορία της Επαρχίας Σφακίων, εν Αθήναις 1888, όχι αμερόληπτη, σύμφωνα με τον Νικόλαο Τωμαδάκη.
2201 Ολγιάτο

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Ολγιάτο εκτιμάται σε 1,80 ± 0,1 km. O φασματικός τύπος του Ολγιάτο είναι Sq (κατά SMASSII), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,433 ± 0,030. Ο Ολγιάτο περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 18 ως 34 ώρες περίπου, μία μάλλον αργή περιστροφή.
Κουτάλι

Το κουτάλι είναι ένα εργαλείο που χρησιμοποιείται για την ευκολότερη κατανάλωση του φαγητού. Χρησιμοποιείται συνήθως για την κατανάλωση, αλλά και το ανακάτεμα, τροφών που είναι σε υγρή μορφή, όπως την σούπα ή το γιαούρτι. Η χρήση του όμως είναι συνηθισμένη και για τροφές σε στέρεα κατάσταση, όπως τα δημητριακά ή το παγωτό.

Χρήση

Υπάρχουν πολλά διαφορετικά είδη κουταλιών ανάλογα με την χρήση τους. Κάποια από αυτά είναι το κουταλάκι του γλυκού, το κουτάλι της σούπας, τα κουτάλια για μωρά, το κουτάλι του αλατιού κ.ά. Η χρήση των κουταλιών φτάνει μέχρι και την μουσική ως όργανο, σαν τις καστανιέτες. Χρησιμοποιούνται επιπλέον και για την μέτρηση ποσοτήτων.

Υλικό κατασκευής

Μπορούν να φτιαχτούν κουτάλια από διάφορα υλικά. Η χρήση μετάλλων όπως ο ανοξείδωτος χάλυβας, το ασήμι, ο χρυσός, ο κασσίτερος ή ο χαλκός είναι πλέον η πιο διαδεδομένη, μαζί με το πλαστικό και τα κεραμικά είδη. Κουτάλια όμως έχουν κατασκευαστεί ανά τους αιώνες και από ξύλο, ελεφαντόδοντο, σχιστόλιθο, κόκκαλο, κρύσταλλο, γυαλί ή μπρούντζο.

Σχήμα

Το σχήμα των κουταλιών μπορεί να ποικίλει. Κατασκευάζονται κουτάλια που έχουν ωοειδείς ή κυκλικές κοιλότητες, με ή χωρίς εσοχή, με μεγάλο ή μικρό μήκος και βάθος. Επίσης η λαβή μπορεί να διαφοροποιηθεί στο πάχος, το σχήμα και το μήκος. Υπάρχουν κουτάλια με ανάγλυφες επιγραφές, και διακοσμητικά στοιχεία.

Ιστορία

Η χρήση κουταλιού χρονολογείται από την Παλαιολιθική περίοδο. Οι προϊστορικοί άνθρωποι χρησιμοποιούσαν πιθανότατα ως κουτάλια, κελύφη, όστρακα ή κομμάτια ξύλου. Οι Ρωμαίοι κατά τον 1ο αιώνα π.Χ. επινόησαν την κατασκευή του κουταλιού, σε παρόμοιο σχήμα όπως το κατασκευάζουμε ευρέως σήμερα. Πιθανολογείται ότι και η κατασκευή των πρώτων αγγλικών κουταλιών, έγινε με τον ίδιο τρόπο, μετά την κατοχή της Βρετανίας από τους Ρωμαίους τον 1ο εώς τον 5ο αιώνα μ.Χ. Αργότερα στον Μεσαίωνα, τα κουτάλια κατασκευάζονταν κυρίως από ξύλο ή κέρατο. Κατά τον 14ο αιώνα, η χρήση του κασσίτερου και του χαλκού ως υλικών κατασκευής των κουταλιών, βοήθησε στην διάδοση τους ως εργαλεία. Οι ευγενείς φημίζονταν για την χρησιμοποίηση των χρυσών κουταλιών και οι πλούσιοι αστοί των ασημένιων. Ενώ το σχήμα των κουταλιών είχε σχήμα βαθύ σαν καρύδι κατά τον 16ο αιώνα, ένα αιώνα αργότερα έγινε πιο επίπεδο και ωοειδές. Το σχήμα που έχει σήμερα το κουτάλι άρχισε να καθιερώνεται από τα μέσα του 18ου αιώνα. Στα ελληνικά το κουτάλι αποδίδεται και ως "κοχλιάριο" από την λέξη κοχλίας, που είναι το ελικοειδές κέλυφος του σαλιγκαριού
Δημήτριος Ταγκόπουλος

Βιογραφικά στοιχεία

Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας αλλά για βραχύ χρονικό διάστημα, καθώς επιδόθηκε στο γράψιμο σε εφημερίδες της εποχής, όπως ο Ραμπαγάς, η Εστία και το Έθνος. Σύμφωνα με άλλη πηγή, ολοκλήρωσε τις σπουδές του και το 1890 αναγορεύθηκε διδάκτορας της ιατρικής, ενώ στη συνέχεια άσκησε για μικρό διάστημα την ιατρική στη Θεσσαλία. Επέστρεψε οριστικά στην Αθήνα το 1896 και από τότε αφοσιώθηκε ολοκληρωτικά στα γράμματα. Είχε ήδη εκδώσει τη σατιρική εφημερίδα Δον Κιχώτης το 1894. Εξέδωσε και το δικό του περιοδικό, τον Νουμά, το 1903, ένα περιοδικό το οποίο αναδείχθηκε σε στυλοβάτη της δημοτικής γλώσσας. Το «Νουμάς» το είχε ήδη χρησιμοποιήσει ο ίδιος ως ψευδώνυμο στην Εστία. Χρησιμοποιούσε επίσης σε άλλα έντυπα το ψευδώνυμο «Κύριος Ιερεμίας». Ο Δ. Ταγκόπουλος φιλοδοξούσε να θεωρείται κυρίως θεατρικός συγγραφέας. διορίστηκε γραμματέας στη Σχολή Καλών Τεχνών και τιμήθηκε με το Αριστείο Γραμμάτων και Τεχνών, δύο χρόνια πριν τον θάνατό του, που συνέβη το 1926.
Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης γυναικών 2014-15

Το πρωτάθλημα Ελλάδας πόλο γυναικών για την περίοδο 2014–15 ήταν το 28ο στην ιστορία του θεσμού. Διεξήχθη ως συνήθως με τη συμμετοχή οκτώ ομάδων. Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε στις 30 Μαΐου ο Ολυμπιακός για 6η φορά στην ιστορία του, επικρατώντας στην επεισοδιακή σειρά των τελικών με 3-2 της Βουλιαγμένης. Οι ερυθρόλευκες ολοκλήρωσαν έτσι εξαιρετικά την αγωνιστική περίοδο, καθώς ένα μήνα νωρίτερα είχαν κατακτήσει και την Ευρωλίγκα.

Πλέι οφ

Στα πλέι οφ προκρίθηκαν οι τέσσερις πρώτες ομάδες της κανονικής περιόδου. Οι ημιτελικές σειρές και ο μικρός τελικός κρίθηκαν στις δύο νίκες, ενώ ο μεγάλος τελικός κρίθηκε στις τρεις. Εκεί ο Ολυμπιακός αν και προηγήθηκε 2-0, τελικά χρειάστηκε και 5ο αγώνα για να επικρατήσει της Βουλιαγμένης. Ο τελευταίος τελικός δεν τελείωσε ποτέ λόγω αποχώρησης της Βουλιαγμένης τρία λεπτά πριν το τέλος, με τον Ολυμπιακό να προηγείται με 10-4.
Το πανόραμα των πλέι οφ:
Ακαροφιλία

Η Ακαροφιλία είναι μία παραφιλία κατά την οποία το άτομο νιώθει σεξουαλική διέγερση μέσω του ξυσίματος. Πολλές φορές η εν λόγω παραφιλία, συγχέεται με αυτήν του γαργαλισμού (κνησμολαγνεία), όμως στην επιστημονική βιβλιογραφία για τις παραφιλίες, οι δύο όροι αναφέρονται ξεχωριστά.
Κόδρος

Ο Μύθος

Ο Κόδρος ήταν γιος του Μελάνθου και απόγονος του Νηλέα. Κατέφυγε στην Αθήνα μαζί με τον πατέρα του όταν οι Ηρακλείδες κατέβηκαν στην Πελοπόννησο. Ο Κόδρος διαδέχθηκε τον πατέρα του ως βασιλιάς των Αθηνών.
Σύμφωνα με την επικρατέστερη εκδοχή, τα χρόνια εκείνα οι Πελοποννήσιοι κήρυξαν τον πόλεμο κατά των  Αθηναίων και ρώτησαν το Μαντείο των Δελφών αν μπορούν να κυριεύσουν την Αθήνα. Το μαντείο τους απάντησε ότι αυτό θα συνέβαινε μόνο αν δεν σκότωναν τον Αθηναίο βασιλιά. Ο Κόδρος έμαθε τον χρησμό από κάποιο κάτοικο των Δελφών, οπότε ντύθηκε σα ζητιάνος, βγήκε από την πόλη και προσποιήθηκε ότι μαζεύει ξύλα. Μόλις συνάντησε δύο στρατιώτες από το εχθρικό στρατόπεδο, σκότωσε τον ένα. Ο άλλος στρατιώτης, βλέποντας την εχθρική αυτή ενέργεια έσπευσε να σκοτώσει τον Κόδρο, μη γνωρίζοντας ότι αυτός ήταν ο βασιλιάς. Οι Πελοποννήσιοι κατάλαβαν τι έπαθαν όταν οι Αθηναίοι τους ζήτησαν τη σορό του βασιλιά τους για να τη θάψουν. Εξαιτίας του χρησμού φοβήθηκαν ότι στις πολεμικές επιχειρήσεις θα αποτύγχαναν, αποσύρθηκαν λοιπόν από την περιοχή των Αθηνών και κράτησαν μόνο τα Μέγαρα.
Ο τόπος όπου σκοτώθηκε ο Κόδρος πιστευόταν ότι βρίσκεται στη δεξιά όχθη του Ιλισού, όχι μακριά από μία από τις πύλες των αρχαίων Αθηνών (Παυσανίας Α, 19,5). Εδώ βρισκόταν ίσως και το ιερό του ηρωικού βασιλιά, που μας είναι γνωστό από επιγραφή του 418 π.Χ.. Ο τάφος όμως του Κόδρου βρισκόταν κάτω από την Ακρόπολη, όπως μαρτυρεί επιτύμβια επιγραφή του 2ου αιώνα μ.Χ. που ανακαλύφθηκε στους ανατολικούς πρόποδες του «ιερού βράχου».
Σύμφωνα με τον Παυσανία (Ι, 10,1) ανάμεσα στα αγάλματα του Φειδία τα κατασκευασμένα από λάφυρα της Μάχης του Μαραθώνα που έστειλαν οι Αθηναίοι ως προσφορά στους Δελφούς, υπήρχε και άγαλμα του Κόδρου. Υπάρχει ένα περίφημο αγγείο, η επονομαζόμενη Κύλικα του Κόδρου, που φυλάσσεται στη Μπολόνια, στο οποίο εικονίζεται ο Κόδρος νεαρός, εξοπλισμένος για μάχη, να αποχαιρετά τον Αίνετο.
Κατά την παράδοση, ο Κόδρος βασίλευσε επί 21 έτη. Μετά τον θάνατό του τον διαδέχθηκε στον θρόνο των Αθηνών ο μεγαλύτερος γιος του, ο Μέδωνας (Σχόλ.Πλάτ.Συμπ., 208d). Κατά μία εκδοχή, ο άλλος γιος του Κόδρου, ο Νηλέας ο νεότερος, διεκδίκησε τη βασιλεία, αλλά όταν το Μαντείο των Δελφών αποφάσισε ότι βασιλιάς πρέπει να γίνει ο Μέδων, ο Νηλέας μετανάστευσε μαζί με τον τρίτο γιο του Κόδρου, τον Δάμασο, και άλλους Ίωνες στη Μικρά Ασία, όπου ίδρυσε την Ιωνική Δωδεκάπολη. Σύμφωνα με τις μεταγενέστερες παραδόσεις, ωστόσο, ο Κόδρος υπήρξε ο τελευταίος βασιλιάς των Αθηνών: μετά το θάνατό του (που οι Αθηναίοι γενεαλόγοι τον τοποθετούσαν σε χρονολογία αντίστοιχη της δικής μας 1068, 1088 ή 1091 π.Χ.) η βασιλεία καταργήθηκε και ο Μέδων έφερε τον τίτλο του «άρχοντος».
Ο Αριστοτέλης ονόμασε Κοδρίτες τους απογόνους του Κόδρου που έμειναν στην Αττική. Φημολογείται επίσης ότι τα ίχνη των απογόνων του Κόδρου χάθηκαν στην Άνδρο.💞
Γεώργιος Γουσταύος του Βελντέντς

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γεωργίου-Ιωάννη παλατινού κόμη του Βελντέτς και της Άννας-Μαρίας των Βάσα, κόρης του Γουσταύου Α΄ της Σουηδίας.
Ο πατέρας του απεβίωσε το 1592 και τον διαδέχθηκαν οι γιοί του υπό την επιτροπεία της Άννας-Μαρίας. Το 1598 οι αδελφοί μοίρασαν τις κτήσεις: Ο Γεώργιος-Γουσταύος έλαβε το Βελτέντς και το Λάουτερεκ και οι αδελφοί του τις υπόλοιπες περιοχές. Το 1608 ίδρυσε την πόλη Λίξχαϊμ για τους Προτεστάντες πρόσφυγες, αλλά αναγκάστηκε να πωλήσει τη νέα πόλη το 1623 στον Ερρίκο Β΄ δούκα της Λωρραίνης.
Απεβίωσε το 1634 και τάφηκε στο Ρεμίγκιουσμπεργκ.
Σημαία της Δημοκρατίας της Κίνας

Χρήση σε αθλητικά γεγονότα

Εξαιτίας της πίεσης από την Κίνα, η σημαία αυτή δε χρησιμοποιείται σε αθλητικά γεγονότα που μετέχει και η Κίνα. Αντί αυτής, χρησιμοποιείται μια άλλη σημαία και η χώρα ονομάζεται Κινεζική Ταϊπέι.
Μίντελμπουρχ

Ιστορία

Το Μίντελμπουρχ χρονολογείται από τα τέλη του 8ου ή τις αρχές του 9ου αιώνα. Η πρώτη αναφορά στο όνομα της πόλης γίνεται ως ένα από τα τρία κάστρα που ανηγέρθηκαν στο Βάλχερεν (τότε ακόμα νησί) για την προστασία της χώρας από τις επιδρομές των Βίκινγκ. Το 844 χτίστηκε στην περιοχή ένα μοναστήρι που παρέμεινε σε χρήση ως τον Ογδοηκονταετή πόλεμο, όταν η βόρεια Ολλανδία κατέκτησε την ανεξαρτησία της από τους Ισπανούς. 
Το Μίντελμπουρχ έγινε επίσημα πόλη το 1217. Κατά το μεσαίωνα εξελίχθηκε σε σημαντικό εμπορικό κέντρο μεταξύ Αγγλίας και Φλάνδρας, ενώ το «χρυσό» 17ο αιώνα της Ολλανδίας υπήρξε σημαντική πόλη για την Ολλανδική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών. 
Το μεγαλύτερο κομμάτι του κέντρου της πόλης βομβαρδίστηκε από τη Λουφτβάφφε στις 17 Μαΐου 1940 ώστε να αναγκαστούν οι Ολλανδικές δυνάμεις της Ζηλανδίας να παραδοθούν στους Γερμανούς. Μετά τον πόλεμο η πόλη ξαναχτίστηκε στα προπολεμικά σχέδιά της, αλλά τα αρχεία της πόλης χάθηκαν στις φωτιές. 
Μετά την ανακατασκευή του, το σύγχρονο Μίντελμπουρχ επανέκτησε τον ιστορικό του χαρακτήρα. Σήμερα διαθέτει αρκετές πολυτελής εμπορικές αποθήκες του 17ου και του 18ου αιώνα παράλληλα στα κανάλια του, όπως και άλλες πόλεις όπως το Άμστερνταμ. Οι παλιές τάφροι με νερό παραμένουν όπως και μια από τις πύλες της πόλης (η Κούπορτ, Koepoort), αλλά μεγάλα κομμάτια και των δύο κατεδαφίστηκαν το 19ο αιώνα ώστε να διευκολύνουν την κατασκευή του καναλιού μεταξύ Βάλχερεν, Φλίσσινγκεν και Φέερε. Το μεσαιωνικό αβαείο χρησιμοποιείται σήμερα ως μουσείο και ως έδρα της κυβέρνησης της επαρχίας. 
Στο Μίντελμπουρχ γεννήθηκε και πέθανε ο Πίτερ Χάαλ (1769-1818), γνωστός ζωγράφος που ταξίδεψε σε όλη την Ευρώπη, αλλά επέστρεψε στη γενέτειρά του.

Παιδεία και πολιτισμός

Όταν ο βασιλιάς Γουλιέλμος Β΄ της Ολλανδίας αποφάσισε να κατασκευάσει το πρώτο πανεπιστήμιο της χώρας το 1575, εξέτασε το ενδεχόμενο του Μίντελμπουρχ, αλλά κατέληξε στο Λέιντεν. Η πόλη και ολόκληρη η επαρχία της Ζηλανδίας παρέμεινε χωρίς πανεπιστήμιο ως το 2004 όταν ιδρύθηκε η Ακαδημία Ρούσβελτ, που είναι συνδεδεμένη με το Πανεπιστήμιο της Ουτρέχτης.

Συγκοινωνίες

Το Μίντελμπουρχ διαθέτει σταθμό τραίνου που συνδέει την πόλη με το Φλίσσινγκεν, το Χους, το Ρόοσενταλ, το Ρότερνταμ, τη Χάγη, το Λέιντεν, το Άμστερνταμ και το αεροδρόμιο Σχίπχολ.
Αντίλ Αουάσαρ

Οι πρώτοι σύλογοι

Ο Αουάσαρ ξεκίνησε την καριέρα του από τις ακαδημίες της Γκρότε Λιντ, ενώ αργότερα αγωνίστηκε στις ακαδημίες νέων της Σπάρτα Ρότερνταμ. Μετά αγωνίστηκε στις ακαδημίες την πόλης όπου γεννήθηκε, της ΦΚ Ντόρντρεχτ, όπου αγωνίστηκε και σε επαγγελματικό επίπεδο. Αγωνίστηκε για 2 σεζόν κάνοντας 45 εμφανίσεις, ενώ σκόραρε 3 φορές.

Φένλο

Το 2007 ο Αουάσαρ πήρε μεταγραφή στην Φένλο, ενώ το ντεμπούτο του με την καινούρια ομάδα το έκανε στις 15 Σεπτεμβρίου 2007 στην ήττα από την Ντε Χράαφσχαπ με 3-2. Σκόραρε 5 γκολ σε 65 εμφανίσεις.

Από τη Φέγενορντ στην Ντε Χράαφσχαπ

Στις 5 Μαρτίου 2010 η Φέγενορντ ανακοίνωσε τον Αουάσαρ. Όμως λόγω των λιγοστών ευκαιριών που του δόθηκαν στην πρώτη σεζόν, πήγε σαν δανεικός στην ΡΚΣ Βάαλβαϊκ την επόμενη περίοδο. Στη Φέγενορντ αγωνίστηκε μόνο σε 3 αγώνες, ενώ στην Βάαλβαϊκ αγωνίστηκε σε 19 αγώνες, ενώ πέτυχε και ένα γκολ.
Το 2012 υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο με την Ντε Χράαφσχαπ με όψιον επέκτασης ενός ακόμη χρόνου, το οποίο δεν έγινε. Σκόραρε 2 γκολ σε 27 ματς.

Εξέλσιορ

Το 2013 πήρε μεταγραφή στην Εξέλσιορ. Έκανε το ντεμπούτο του στις 7 Σεπτεμβρίου 2013 σαν αλλαγή στην νίκη επί της Μάαστριχτ με 1-0 . Στις 25 Απριλίου 2014 ο Αουάσαρ επέκτεινε το συμβόλαιό του με την Εξέλσιορ για 2 χρόνια
Ελένη Ράντου

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 1965 στο Αιγάλεω Αττικής όπου και μεγάλωσε, αν και κατάγεται από τα Χανιά. Μετά το σχολείο, φοίτησε στο τμήμα γαλλικής φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και παράλληλα πέρασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου από όπου και αποφοίτησε.
Το τηλεοπτικό της ντεμπούτο έγινε το 1983, σε ηλικία 18 ετών, μέσα από την σειρά της ΕΡΤ «Ουράνιο Τόξο», όπου είχε έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Την ίδια χρονιά εμφανίστηκε και στην σειρά «Η Κυρία Ντορεμί», έχοντας το ρόλο της Ελευθερίας. 
Το 1984 συμμετείχε στη σειρά «Παραμύθια πίσω από τα κάγκελα» και το 1985 στη σειρά «Χαίρε Τάσο Καρατάσο». Το 1987, εμφανίστηκε στην «Απόδραση» και την επόμενη χρονιά, στην σειρά «Σταύρωση Χωρίς Ανάσταση». Τελευταίες της δουλειές για την ΕΡΤ, ήταν οι σειρές «Οδός Ανθέων», «Ποιός ήρθε στο σπίτι μας απόψε;» και «Το συνεργείο» το 1989.
Το 1991, με την ίδρυση των ιδιωτικών καναλιών, παρουσίασε την εκπομπή «Όχι τα νέα του ΑΝΤ1» στο ομώνυμο κανάλι, και έναν χρόνο αργότερα, το 1992, πρωταγωνίστησε στην σειρά  «Αχ Ελένη» στο MEGA. Το 1993 είχε guest συμμετοχή στη σειρά «Εσύ αποφασίζεις», ενώ το 1995 πρωταγωνίστησε στη σειρά «Σαμπουάν» του ΑΝΤ1. Το 1998, έρχεται ο ρόλος που την έκανε ευρύτερα γνωστή και αγαπητή, δηλαδή ο ρόλος της Ελένης Βλαχάκη στην σειρά Κωνσταντίνου και Ελένης του ΑΝΤ1, όπου πρωταγωνίστησε στο πλευρό του Χάρη Ρώμα. Στην σειρά έπαιζαν επίσης οι Βασίλης Κούκουρας, Μαρία Λεκάκη, Καλλιρρόη Μυριαγκού και Στέργιος Νένες, ενώ ολοκληρώθηκε σε 69 επεισόδια τον Ιούνιο του 2000. Έπειτα, ακολούθησε άλλος ένας πολύ αγαπημένος ρόλος στη σειρά «Τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή», η οποία όμως διακόπηκε στα 6 επεισόδια, καθώς και κάποια guests στην αστυνομική σειρά «Κόκκινος Κύκλος». Τη σεζόν 2003-2004 συνεργάστηκε με τον Γιώργο Καπουτζίδη για την σειρά Σαββατογεννημένες, στην οποία πρωταγωνιστούσαν και οι Ράνια Σχίζα, Κατιάνα Μπαλανίκα και Σάκης Μπουλάς. Τελευταία της (προς το παρόν) δουλειά στην τηλεόραση, αφού πλέον έχει επικεντρωθεί στο θέατρο, ως θιασάρχης του Θεάτρου Διάνα, ήταν η σειρά Εργαζόμενη Γυναίκα, που προβλήθηκε τη σεζόν 2009-2010 στον ΑΝΤ1 και διήρκεσε 20 επεισόδια.

Προσωπική ζωή

Είναι παντρεμένη από το 1994 με τον γνωστό τραγουδιστή της ροκ Βασίλη Παπακωνσταντίνου και έχουν αποκτήσει μια κόρη, τη Νικολέτα, που γεννήθηκε το 1996.
Λιθαρός Αρκαδίας

Δημογραφικά στοιχεία

Ο Λιθαρός από παλιά θερούταν συνοικισμός και δεν κατοικούταν από πολλές οικογένειες. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο αριθμός των μόνιμων κατοίκων του οικισμού ανερχόταν στους 16 ενώ με την παλαιά απογραφή του 2001 οι μόνιμοι κάτοικοι του χωριού ήταν 25.
Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία αλλά και με την καλλιέργια ελιάς.

Γεωγραφικά στοιχεία

Ο οικισμός χωρίζεται σε κάτω και άνω Λιθαρό αν και το χωριό παραμένει ιδιο και οι κάτοικοι του ενεργούν ολοι μαζί. Το άνω μέρος του χωριού είναι αναμφισβήτητα μεγαλύτερο από το κάτω που αποτελείται από 3 σπίτια. Το κάτω μέρος του χωριού βρίσκεται πάνω στον επαρχιακό δρόμο Δημητσάνας - Γέφυρας Μπερτσιάς και συνδέται απευθείας με τον Άνω Παπαδά με δρόμο 5,5 χιλιομέτρων, με τα Λουτρά με δρόμο 1 χιλιομέτρου και με τον Λώτη με χωματόδρομο 2 χιλιομέτρων.
Ο Λιθαρός απέχει 35 χιλιόμετρα από την Δημητσάνα, 32 χιλιόμετρα από τα Λαγκάδια και 85 χιλιόμετρα από την Τρίπολη.