google/wiki40b huggingface dataset:
Λέοναρντ Σμιτς

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Σμιτς γεννήθηκε στην πόλη Επέν (γερμ. Όιπν), που τότε ανήκε στην Πρωσία και σήμερα στο Βέλγιο, κοντά στα σύνορα Βελγίου-Γερμανίας.
Πήγε στο γυμνάσιο στο Αιξ-λα-Σαπέλ. Σε ηλικία δέκα ετών έχασε το δεξί του χέρι σε ένα ατύχημα, αλλά παρά το γεγονός αυτό αρίστευσε στα μαθήματα. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Βόννης, από όπου πήρε και διδακτορικό, και δέχθηκε την επίδραση ιδιαιτέρως του Μπάρτολντ Γκέοργκ Νήμπουρ.
Ο Σμιτς μετανάστευσε το 1837 στην Αγγλία, όπου γνωρίστηκε και με άλλους λόγιους, ενώ συνέγραψε πολλά από τα λήμματα μυθολογίας στο έργο του κλασικιστή Ουίλλιαμ Σμιθ Λεξικό της ελληνικής και ρωμαϊκής βιογραφίας και μυθολογίας, αποτελώντας γενικότερα «μια μορφή-κλειδί στη μετάδοση των γερμανικών κλασικών σπουδών στη βικτωριανή Βρετανία».
Το 1846 ο Σμιτς μετακόμισε στη Σκωτία για να υπηρετήσει ως διευθυντής του Βασιλικού Γυμνασίου στο Εδιμβούργο, μέχρι το 1866. Εκεί ζούσε στον αριθμό 11 της ονομαστής οδού Carlton Terrace, στον Λόφο Κάλτον, πολύ κοντά στο σχολείο.
Εκλέχθηκε εταίρος της Βασιλικής Εταιρείας του Εδιμβούργου ήδη από το 1846. Στον λόγο που εκφώνησε κατά την επίσημη υποδοχή του στην Εταιρεία, εξέφρασε την ελπίδα ότι ο διορισμός του στην πόλη θα συνιστούσε «το μέσον ενδυναμώσεως και αυξήσεως της διανοητικής συμπαθείας, της υπάρχουσας επί τόσο μακρό διάστημα μεταξύ αυτής της χώρας και της Γερμανίας». Από τη θέση του στο Βασιλικό Γυμνάσιο δίδαξε το 1859 αρχαία ρωμαϊκή ιστορία τον Πρίγκιπα της Ουαλλίας, μετέπειτα  βασιλιά Εδουάρδο Ζ΄.
Ο Σμιτς επέστρεψε στην Αγγλία το 1866 για να αναλάβει τη διεύθυνση του Διεθνούς Κολεγίου του Λονδίνου από το 1866 έως το 1874, ενώ κατόπιν διετέλεσε Εξεταστής επί των Κλασικών στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου από το 1874 έως το 1884.

Προσωπική ζωή

Ο Λέοναρντ Σμιτς νυμφεύθηκε Αγγλίδα, την Ελίζα Μαίρη Μάτσελ, και περί το 1840 απέκτησαν μία κόρη, την Λεονόρα Σμιτς, που έγινε αξιόλογη μουσικοκριτικός.
2797 Τεύκρος

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Τεύκρου εκτιμάται σε 111,14 ± 4,1 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0624 ± 0,005. Ο Τεύκρος περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 10 ώρες και 9 λεπτά.
Όχι (ταινία)

Πλοκή

Το 1940, μια θλιβερή ερωτική ιστορία εξελίσσεται στην Αθήνα, λίγο πριν ξεσπάσει ο ελληνοϊταλικός πόλεμος. Ο υπολοχαγός Δημήτρης Νικολάου (Κώστας Πρέκας) αναγκάζεται να εγκαταλείψει την Ιταλίδα μνηστή του Στέλλα Σαλβατόρε (Βέρα Κρούσκα), για να πάει στην ελληνοαλβανική μεθόριο να πολεμήσει λίγο μετά την επίθεση των Ιταλών. Με την κατάρρευση του μετώπου και την εισβολή των Γερμανών, η οικία των Νικολάου επιτάσσεται από τον συνταγματάρχη των Ναζί Χέρμαν φον Σβάιτσερ (Χρήστος Πολίτης), που προσπαθεί να προσεγγίσει τη Στέλλα, ο πατέρας της οποίας είναι πλέον συνταγματάρχης του ιταλικού στρατού. Ο Δημήτρης συνεχίζει να αγωνίζεται και επιστρέφει κρυφά στην Ελλάδα με αποστολή να οργανώσει ένα μεγάλο σαμποτάζ. Όταν αντικρίσει την κατάσταση που επικρατεί στην πατρίδα του, θα αντιληφθεί πως τα πάντα έχουν αλλάξει και πως το μέλλον προβλέπεται ακόμα χειρότερο.

Βραβεία

Η ταινία έλαβε 3 βραβεία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1969: αρτιότερης παραγωγής, φωτογραφίας και κριτικών φωτογραφίας.
Λαμπερσάρ

Τοποθεσία

Πλαισιωμένη από τον ποταμό Ντελ και το Δάσος της Μπουλόν, γειτνιάζει με τις παρακάτω κοινότητες: Λιλ (συνοικίες Μπουά-Μπλαν και Βωμπάν Εκέρμ), Λομ, Λομπρέ, Βερλανγκέμ και Σαιντ-Αντρέ-λε-Λιλ.

Τοπωνύμιο

Σύμφωνα με το τοπωνύμιο, η ονομασία Λαμπερσάρ φέρεται να προήλθε από ένα δάσος το οποίο «αποψιλώθηκε» (γαλλικά: «essarté», λατινικά: «exartatus») από τον «Λαμβέρτο» (γαλλικά: «Lambert»), γεγονός το οποίο υποδεικνύεται από την λατινική προέλευση της ονομασίας: «Lamberti sartum».
Το Λαμπερσάρ αναφέρεται ως Λάντμπερτσροντε στα φλαμανδικά.

Πληθυσμός

Ο πληθυσμός του Λαμπερσάρ ήταν 28.133 το 1999, έναντι 29.614 το 1975 και 21.786 το 1962.

Μέρη και μνημεία

Το Λαμπερσάρ είναι μια ακριβή αστική πόλη από τις αρχές της δεκαετίας του 2000, όταν πολλοί περιφερειακοί επιχειρηματίες μετακόμισαν στην πόλη. Η περιοχή στο Ντελ και η γύρω περιοχή ήταν μια δημοφιλής περιοχή. Η αστικοποίηση ως αποτέλεσμα του αυξημένου πληθυσμού ως προάστιο της Lille είχε ως συνέπεια την απώλεια ανοικτής γης. Το αρχιτεκτονικό ύφος που έχει διατηρηθεί περιλαμβάνει χαρακτηριστικά όπως τα λουτρά Τουκέ και Μαλό. Όπως συμβαίνει συνήθως στην περιοχή Νορ / Πα-ντε-Καλαί, το ύφος κόκκινου τούβλου απαντάται συχνά. Η "Λεωφόρος του Ιπποδρόμου" είναι μια λεωφόρος που θεωρείται σε τοπική κλίμακα ως η ομορφότερη λεωφόρος του κόσμου. Στο Λαμπερσάρ, ακόμη και οι πιο μικρές οδοί συχνά αποκαλούνται "λεωφόροι". 
Υπάρχει ένας πύργος μετάδοσης στο Λαμπερσάρ, λιγότερο ισχυρός από αυτόν στον Μποντού, ο οποίος επιτρέπει στους κατοίκους της αστικής κοινότητας της Λίλλης και σε ορισμένες περιφερειακές ζώνες να παρακολουθούν από τις 31 Μαρτίου 2005 τηλεόραση μορφής TNT (τηλεόραση νουμερίκ τερέστρ). (Στα τέλη του 2006, το 63% του γαλλικού πληθυσμού μπορεί να λάβει το TNT, με περισσότερα από 4 εκατομμύρια να έχουν αποκωδικοποιητές. Στη βόρεια Γαλλία, μόνο το ένα τέταρτο του πληθυσμού την λαμβάνει λόγω της παρεμπόδισης του ραδιοφωνικού συστήματος και των διεθνών διαφωνιών στον τομέα αυτό). Η αρχιτεκτονική του δημοτικού αστυνομικού τμήματος είναι η υπερηφάνεια των εντόπιων κατοίκων.

Μεταφορές

Παρόλο που δεν εξυπηρετείται απευθείας από τη γραμμή 2 του μετρό Λιλ, η πόλη βρίσκεται κοντά στο σταθμό του μετρό Σεν Φιλιμπέρ που βρίσκεται ανάμεσα στο νοσοκομείο και το εμπορικό κέντρο. 
Η πόλη είναι κοντά στον αυτοκινητόδρομο A25, ο οποίος παρέχει γρήγορη πρόσβαση στο Λεσκίν και σε άλλους αυτοκινητόδρομους στη Γαλλία.
Αλουμίνιο της Ελλάδος

Γεωγραφικά στοιχεία

Η εταιρεία βρίσκεται στη θέση Άγιος Σπυρίδωνας, μετόχι Οσίου Λουκά ή Αϊλουκαΐτικο ή Σιδηροκαφκιό στην κοιλάδα του αρχαίου Φωκικού Μεδεώνα ,περιοχή της μονής του Οσίου Λουκά στη βόρεια ακτή του Κορινθιακού κόλπου. Για να φθάσει κανείς εκεί από τον νομό Βοιωτίας θα πρέπει να ακολουθήσει τον δρόμο Λιβαδειά - Δίστομο - Άσπρα Σπίτια - Άγιος Νικόλαος ή από τον νομό Φωκίδας τον δρόμο Ιτέα - Δεσφίνα - Αντίκυρα - Άσπρα Σπίτια - Άγιος Νικόλαος. Η απόσταση από την Λιβαδειά Βοιωτίας είναι περίπου 30 λεπτά οδικώς ενώ από την Ιτέα Φωκίδος 40 περίπου λεπτά.

Ιστορικά στοιχεία

Μετά τον λόφο των Αγίων Θεοδώρων, απλώνεται η κοιλάδα του Φωκικού Μεδεώνα που την διασχίζει ο χείμαρρος της Κλεισούρας με το μετόχι του Αγίου Σπυρίδωνα στο μέσο της. Σε ανασκαφές που έγιναν στα 1962-63 στο χώρο που είναι σήμερα τα κτίρια του εργοστασίου βρέθηκαν : ρωμαϊκό λουτρό με υπόκαυστο του 3ου μ.χ. αιώνα, εκκλησία και μοναστήρι με προσκτίσματα σε χρήση ως τον 13ο μ.Χ. και άλλη μεγαλύτερη εκκλησία οκταγωνική του 11ου αιώνα με αξιόλογα γλυπτά που φυλάγονται στην τράπεζα του μοναστηριού του Οσίου Λουκά.Βρέθηκαν ακόμη μυκηναϊκά κτερίσματα, γυναικεία ειδώλια σε σχήμα κεφαλαίου Ψ και Φ και μεσαιωνικά αργυρά νομίσματα.

Αλουμίνα

Η αλουμίνα το οξείδιο του αλουμινίου) είναι το βιομηχανικό προϊόν που παράγεται από βωξίτη και χρησιμοποιείται για την παραγωγή πρωτόχυτου αλουμινίου, αλλά και άλλων μη μεταλλουργικών προϊόντων (λειαντικά και μονωτικά υλικά, πυρίμαχα, απορρυπαντικά φάρμακα και για την επεξεργασία του νερού). Η αλουμίνα μπορεί να είναι ένυδρη ή άνυδρη, ανάλογα με το βαθμό επεξεργασίας της. Η άνυδρη, γνωστή ως μεταλλουργική αλουμίνα, προκύπτει από το ψήσιμο της ένυδρης και την αφαίρεση των περιεχομένων ποσοτήτων νερού.

Ανθρώπινο Δυναμικό

Το ανθρώπινο δυναμικό που απασχολεί το Αλουμίνιο της Ελλάδος είναι περίπου στα 1.100 άτομα και περίπου 400 άτομα σε συνεργαζόμενες επιχειρήσεις. Οι περισσότεροι κατοικούν στα Άσπρα Σπίτια καθώς και σε γειτονικά χωριά / πόλεις όπως Αντίκυρα Βοιωτίας, Λειβαδιά, Κυριάκι,Στείρι , Δίστομο, Δεσφίνα, Ιτέα κ.α.
Συνολικά η βιομηχανία αλουμινίου (πρωτόχυτο, δευτερόχυτο αλουμίνιο, προϊόντα έλασης, τελικά προϊόντα κλπ) στην Ελλάδα αποτελεί το σημαντικότερο βιομηχανικό κλάδο μη-σιδηρούχων μετάλλων στη χώρα μας με 2,5 χιλιάδες εμπλεκόμενες μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις, 40 χιλιάδες θέσεις εργασίας και ετήσιο κύκλο εργασιών πάνω από 2.5 δις. € που αντιστοιχεί σε μια συνεισφορά 1% περίπου στο εθνικό προϊόν και πάνω από 8% στις εξαγωγές της χώρας..
Πάπας Φήλιξ Γ΄

Βιογραφία

Γεννήθηκε σε μια οικογένεια γερουσιαστών της Ρώμης και λέγεται ότι ήταν προ-πρόπαππος του αγίου Γρηγορίου του Μεγάλου. Ουδέν βέβαιον είναι γνωστό για τον Φήλικα, μέχρι που διαδέχθηκε τον Άγιο Σιμπλίκιο.
Η πρώτη του πράξη ήταν να  αποκηρύξει το Ενωτικόν, ένα έργο ένωσης που επινοήθηκε από τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ακάκιο  και εκδόθηκε από τον αυτοκράτορα Ζήνωνα, με την προοπτική να καταπραΰνει τη διαμάχη μεταξύ Μονοφυσιτών και Χαλκηδονίων χριστιανών. Επίσης απέστειλε ένα γράμμα διαμαρτυρίας στον Ακάκιο. Ο τελευταίος επέδειξε πείσμα και στον Ακάκιο επιβλήθηκε ποινή καθαίρεσης.
Το 484 ο Φήλιξ αφόρισε τον Πέτρο Μόνγκους, ο οποίος είχε καταλάβει την πατριαρχική έδρα της Αλεξανδρείας—πράξη που επέφερε σχίσμα μεταξύ Ανατολής και Δύσης, το οποίο ήρθη 519.

Οικογένεια

Λέγεται ότι ο Φήλιξ εμφανίσθηκε σε έναν από τους απογόνους του, τη δισεγγονή του Τρασίλλα (θεία του Αγίου Γρηγορίου του Μεγάλου) και της ζήτησε να έλθει στον Παράδεισο μέσω του θανάτου, και την ημέρα των Χριστουγέννων η Τρασίλλα πέθανε, βλέποντας τον Ιησού Χριστό να της γνέφει.
Γιάννης Θωμάκος

Βιογραφικό

Ο Γιάννης Θωμάκος είναι γέννημα θρέμμα του Πανιωνίου, στον οποίο ξεκίνησε ως κολυμβητής το 1981 σε ηλικία τεσσάρων ετών, στη συνέχεια στο παιδικό τμήμα υδατοσφαίρισης, στο εφηβικό και στο ανδρικό ως το 1997. Ως αθλητής του Πανιωνίου χρίστηκε διεθνής με την εθνική ανδρών το 1994, της οποίας έκτοτε υπήρξε βασικό στέλεχος. Από το 1997 ως το 2006 έπαιξε στον Ολυμπιακό Πειραιά, με τον οποίο κατέκτησε πολλούς εγχώριους τίτλους και δύο ευρωπαϊκούς. 
Το 2006 επέστρεψε στην ομάδα της καρδιάς του, τον Πανιώνιο (αρχηγός από το 2007), τον οποίο οδήγησε στις κορυφαίες θέσεις του ελληνικού πόλο αλλά και του ευρωπαϊκού, με τη συμμετοχή στον τελικό του Λεν Τρόφι το 2009 και το 2011. Έχει πάρει μέρος σε επτά τελικούς ευρωπαϊκών διοργανώσεων, πέντε με τον Ολυμπιακό και δύο με τον Πανιώνιο, κάτι που δεν έχει πετύχει κανένας άλλος Έλληνας υδατοσφαιριστής.
Έπειτα από 6 χρόνια άφησε το "σπίτι" του και αναζήτησε την τύχη του στην ομάδα του Αργοστολίου, όπου η παρουσία του έπαιξε σημαντικό ρόλο στην πορεία της ομάδας. Για την αγωνιστική χρονιά 2012 - 2013 επέστρεψε πάλι στον Πανιώνιο για να βοηθήσει και να καθοδηγήσει την ομάδα και τους νεαρούς συμπαίκτες του.
Οικογένεια Ορσεόλο

Οι τελευταίοι γόνοι της οικογένειας

Μετά τον θάνατο του Οττεόνε ο μικρότερος αδελφός του Ντομένικο Ορσεόλο επιχείρησε να καταργήσει την Δημοκρατία και να εγκαταστήσει κληρονομική μοναρχία, οι Βενετοί αντέδρασαν έντονα και έστειλαν εξορία ολόκληρη την οικογένεια. Ο ευγενής Πιέτρο Ορσεόλο που γεννήθηκε στο Ριάλτο το 1036 πολλοί πιστεύουν ότι ήταν απόγονος της οικογένειας. Ο Οττόνε από την άλλη παντρεύτηκε την αδελφή του βασιλιά της Ουγγαρίας και ο γιος του Πιέτρο, βασιλιάς της Ουγγαρίας διαδέχτηκε στον θρόνο της Ουγγαρίας τον θείο του Στέφανο Α΄ της Ουγγαρίας (1038). Ο αυταρχικός τρόπος που κυβέρνησε οδήγησε στην ανατροπή του και πιθανότατα στην εκτέλεση του.
Silver Falcons

Οι Silver Falcons (Ασημένια Γεράκια) είναι το ακροβατικό αεροπορικό σμήνος επιδείξεων της Πολεμικής Αεροπορίας της Νοτίου Αφρικής. Δημιουργήθηκαν το 1946 με το όνομα Bumbling Bees (Ενθουσιώδεις Μέλισσες), χρησιμοποιόντας αρχικά αεροσκάφη T-6 Harvard και στη συνέχεια τα de Havilland Vampire. Το 1966 η ομάδα άρχισε να χρησιμοποιέι τα αεροσκάφη Aermacchi MB-326 Impala και τότε άλλαξε το όνομά της σε "Silver Falcons".
Μέχρι το 1998 η ομάδα ήταν μέρος της 85ης Στατιωτικής Σχολής Πτήσεων, όμως από τότε και μετά είναι μέρος της Κεντρικής Σχολής Πτήσεων της Πολεμικής Αεροπορίας της Νοτίου Αφρικής, στην αεροπορική βάση του Langebaanweg, κοντά στο Κέιπ Τάουν. Ταυτόχρονα η άλλαξε αεροσκάφη χρησιμοποιόντας τώρα τέσσερα εκπαιδευτικά αεροσκάφη Pilatus PC-7 MkII Astra.
Τα 4 αεροσκάφη της ομάδας διατηρούν το άσπρο και κόκκινο σχέδιο χρωμάτων που φέρουν όλα τα PC-7 της Νοτιοαφρικάνικης Πολεμικής Αεροπορίας, με εξαίρεση τους μεγάλους αριθμούς της ομάδας στην ουρά τους. Οι πιλότοι όλης της ομάδας υπηρετούν ως εκπαιδευτές στην Κεντρική Σχολή Πτήσεων και κάνουν τις απαραίτητες δοκιμές επιδείξεων στον ελεύθερο χρόνο τους.
Φρειδερίκος του Βερντέν

Βιογραφία

Ήταν γιος του Γοδεφρείδου Α΄ του αιχμάλωτου κόμη του Βερντέν και της Ματίλντας των Μπίλουνκ, κόρης του Χέρμαν δούκα της Σαξονίας. Ο πατέρας του αιχμαλωτίστηκε τρεις φορές.
Η δεύτερη ήταν όταν το 985 ο Λοθάριος των Καρολιδών της Δυτικής Φραγκίας επιτέθηκε στο Βερντέν και αιχμαλώτισε τον Γοδεφρείδο Α΄, τον Φρειδερίκο και άλλους. Το 987 ο σύμμαχος της οικογένειάς του, ο Ούγος Καπέτος της Γαλλίας τους ελευθέρωσε. Ο Φρειδερίκος εργάστηκε για τη μεταφορά της σορού του αδελφού του Αντάλμπερο επισκόπου του Βερντέν, που απεβίωσε στην Ιταλία, στον καθεδρικό του Βερντέν.
Ήταν κόμης του Βερντέν. Φαίνεται ότι για ένα ενδιάμεσο διάστημα δεν ήταν: το 1156 ένα καταστατικό του Φρειδερίκου Α΄ των Χοενστάουφεν αναφέρει ότι "κατά τη βασιλεία του Όθωνα Γ΄ της Γερμανίας (996-1002) η κομητεία του Βερντέν μεταφέρθηκε στον επίσκοπο του Βερντέν". Ωστόσο αργότερα επανήλθε, διότι σε ένα καταστατικό του 1020 από τον Χάιμοντ επίσκοπο του Βερντέν αναφέρει τον Φρειδερίκο ως "κόμη του Βερντέν", όπως επίσης και ένα άλλο καταστατικό του ίδιου έτους από τον ηγούμενο Ρίχαρτ τον αναφέρει ως "dominus Fredericus comes Virdunensis civitatis".
Επίσης ήταν κόμης του Κάστρε: σε ένα καταστατικό του 1005 ο Ερρίκος Β΄ των Οθωνιδών χορηγεί δικαιώματα αγοράς στο αββαείο του Σαιν-Μέταρ ντε Σουασόν, που βρίσκεται "στην κομητεία Κάστρε του Φρειδερίκου". Το 1020 παραιτήθηκε του τίτλου του και έγινε μοναχός στο αββαείο του Σαιν Βαν. Απεβίωσε δύο έτη μετά σε ηλικία 52 ετών. Ο αδελφός του Χέρμαν του Βερντέν|Χέρμαν]] ανέλαβε κόμης του Βερντέν (1022-24) και μετά ο Λουδοβίκος Α΄ κόμης του Σινύ (1024-25). Τον τελευταίο φόνευσε ο Γκοθέλο Α΄ (αδελφός του Φρειδερίκου) και έτσι η κομητεία πέρασε στον γιο του Γοδεφρείδο Γ΄ (1025-69).
Δεύτερο Πρόγραμμα

Ιστορία

Ιδρύθηκε στις 11 Μαΐου 1952 ως αποτέλεσμα μιας προσπάθειας εναλλακτικού μουσικού και ψυχαγωγικού προγράμματος, συμπληρωματικού, ως προς το Πρώτο Πρόγραμμα. Στην ανακοίνωση για την έναρξη λειτουργίας αναφέρεται πως στο πρόγραμμα περιλαμβάνωνται «πλούσια μουσικά προγράμματα, εκπομπαί με διασήμους σολίστ, ρεσιτάλ, μουσική δωματίου, καντάδες, τζαζ, μουσική ξένων Λαών, θεατρικά σκετς, ραδιοσκηνοθεσία διαφόρων έργων, μετάδοσις εις συνεχείας νεοελληνικών μυθιστορημάτων ή διηγημάτων, το χρονικό της εβδομάδος και "αναδρομή στα περασμένα"» Επίσης σημειώνεται η μετάδοση αστυνομικού σκετς «συνδυασμένου με πρωτότυπον διαγωνισμόν δια την ανακάλυψιν του ενόχου». Αρχικά εξέπεμπε στους 666 χιλιόκυκλους, και αργότερα στους 93.6 στα FM (εκεί όπου εξέπεμψε αργότερα ο Kosmos 93.6). Το πρόγραμμα του σταθμού είναι επικεντρωμένο εξ αρχής στην ελληνική μουσική αλλά και στις θεατρικές παραστάσεις, οι οποίες μεταδίδονται από το Δεύτερο Πρόγραμμα. Το 1987 μετονομάστηκε σε ΕΡΑ 2 για να επαναφερθεί δέκα χρόνια αργότερα, το 1997, το παλιό του όνομα.
Το Δεύτερο Πρόγραμμα, λόγω της πανελλήνιας εμβέλειάς του, ήταν το κορυφαίο σε ακροαματικότητα μουσικό ραδιόφωνο της ΕΡΤ στην περιφέρεια. Μεταδίδει ζωντανά κάθε χρόνο τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision, σε συνεργασία με την ΕΡΤ1, που το μεταδίδει μέσω της τηλεόρασης. Μία από τις πιο γνωστές του εκπομπές ήταν η Ώρα του Παιδιού, με την παιδαγωγό Αντιγόνη Μεταξά, γνωστή στο κοινό ως Θεία Λένα.

Μετά την ΕΡΤ

Στις 11 Ιουνίου του 2013, μετά την απόφαση της κυβέρνησης Σαμαρά για το κλείσιμο της ΕΡΤ, το Δεύτερο Πρόγραμμα σταμάτησε την λειτουργία του. Από τότε μέχρι τις 7 Νοεμβρίου του ίδιου έτους ο σταθμός εξέπεμπε 4 ώρες το 24ωρο από το ενιαίο δίκτυο της ΕΡΑ που λειτουργούσαν οι απολυμένοι εργαζόμενοι της ΕΡΤ. Τη Δευτέρα 16 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους το Δεύτερο Πρόγραμμα επαναλειτούργησε από την ΕΡΤ Open.
Ένα χρόνο μετά, τη Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου του 2014, το Δεύτερο Πρόγραμμα ξεκίνησε την λειτουργία του υπό την ΝΕΡΙΤ, τον νέο φορέα της Ελλάδας που υπήρχε.
Στις 19 Μαρτίου 2014 εργαζόμενοι του Δευτέρου προγράμματος της αυτοδιαχειριζόμενης ΕΡΤ εκδιώκονται από τα studio της ΕΡΤ Open στην Αγία Παρασκευή. Οι παραγωγοί αυτοί έστησαν πρόχειρα ένα εφεδρικό στούντιο, από το οποίο και εξέπεμψαν ξεχωριστό πρόγραμμα του «Αυτοδιαχειριζόμενου Δεύτερου» μέσω της ιστοσελίδας metadeftero.gr. Έτσι ουσιαστικά υπήρχαν τρία δεύτερα προγράμματα. Αυτό της ΝΕΡΙΤ, το Δεύτερο πρόγραμμα της αυτοδιαχειριζόμενης ΕΡΤ και το μεταδεύτερο, που προέρχεται από εργαζόμενους του Δεύτερου προγράμματος της παλιάς ΕΡΤ.

Επιστροφή στην ΕΡΤ

Στις 28 Απριλίου του 2015 ψηφίστηκε από τη Βουλή ο νόμος για την επαναλειτουργία της ΕΡΤ, η οποία έγινε στις 11 Ιουνίου 2015, δύο χρόνια μετά το μαύρο στην ΕΡΤ και την αντικατάστασή της με τη ΝΕΡΙΤ. Συγκεκριμένα, η ΝΕΡΙΤ Α.Ε. έκλεισε και άνοιξε η ΕΡΤ μαζί με όλα της τα ραδιόφωνα συμπεριλαμβανομένου και του Δευτέρου Προγράμματος. Έτσι, από την ημέρα που ξεκίνησε η επανέναρξή της, ο σταθμός εκπέμπει και πάλι από την ΕΡΤ και από την ΕΡΑ. Ωστόσο, το metadeftero.gr συνεχίζει να υφίσταται σε λειτουργία μέχρι και σήμερα. Έτσι, μέχρι στιγμής, υπάρχουν δύο "Δεύτερα Προγράμματα".
Κώστας Τσιριμώκος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Αθήνα τον Δεκέμβριο του 1911. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Παράλληλα την περίοδο 1928 - 1933 διετέλεσε ιδιαίτερος γραμματέας του τότε βουλευτή Φθιώτιδας και υπουργού Εσωτερικών Ιωάννη Δ. Τσιριμώκου και στη συνέχεια ανέλαβε στενογράφος της Βουλής. Συμμετείχε στον πόλεμο 1940-1941 από τον οποίο κατέστη ανάπηρος. Αναμίχθηκε με την πολιτική και εξελέγη βουλευτής Φθιώτιδας με την Ένωση Κέντρου το 1963 και το 1964.
Το 1967 ανέλαβε την υπεράσπιση του Γεωργίου Παπανδρέου, όταν του απαγγέλθηκε κατηγορία στην υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ. Στη μεταπολίτευση εξελέγη γενικός γραμματέας της ΕΔΗΚ. Υπήρξε διοικητικός σύμβουλος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών (1961) και πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Ποινικολόγων, της οποίας υπήρξε ευεργέτης. Κάθε χρόνο απονέμεται σε νέους δικηγόρους το βραβείο "Κωνσταντίνου Τσιριμώκου" από την Ένωση Ελλήνων Ποινικολόγων".
Δημοσίευσε πολλά άρθρα τόσο σε θέματα αστικού και ποινικού δικαίου σε νομικά περιοδικά όσο και άρθρα πολιτικού περιεχομένου σε διάφορες εφημερίδες. Σπουδαίο θεωρήθηκε το δοκίμιό του "Πολιτική Πρακτική" στο οποίο περιλαμβάνει σημαντικά κεφάλαια περί φανατισμού, αριβισμού, βεντετισμού, πολιτικής μνήμης, ρουσφετιού και διενέργειας εκλογών. Το 1981 επανεξελέγη βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ. Πέθανε όντας εν ενεργεία βουλευτής και στην έδρα του τον αντικατέστησε ο Χρήστος Καραγεωργίου.
Όθων του Γκρουμπενχάγκεν

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερρίκου Β΄ πρίγκιπα του Γκρουμπενχάγκεν και της πρώτης συζύγου του Γιούτας των Άνχαλτ, κόρης του Ερρίκου Α΄ μαρκήσιου (margrave) του Βρανδεμβούργου-Στένταλ.
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1353 τη Βιολάντε, κόρη του Βερεγκάριου του Βιλαραγούτ, που όμως απεβίωσε πριν το 1372.
Έκανε τον μισθοφόρο (condottiero) και το 1370 επέτυχε να εκδιώξει τα στρατεύματα που είχαν καταλάβει την Προβηγκία, της οποίας κόμισσα ήταν η Ιωάννα Α΄ Καπετιδών-Ανζού. Το 1376 έκανε 2ο γάμο με την τρεις φορές χήρα Ιωάννα Α΄ βασίλισσα της Νάπολης, που ήταν οκτώ έτη μικρότερή του. Δεν απέκτησαν απογόνους και η βασίλισσα έψαχνε διάδοχο.
Την εποχή εκείνη έγινε το Δυτικό Σχίσμα: το 1378 έγιναν δύο πάπες, ο Πάπας Ουρβανός ΣΤ΄ στη Ρώμη και ο Αντίπαπας Κλήμης Ζ΄ στην Αβινιόν. Η Ιωάννα Α΄ πήρε το μέρος του Κλήμη Ζ΄, που τον υποστήριζε ο Κάρολος Ε΄ Βαλουά, βασιλιάς της Γαλλίας. Η βασίλισσα της Νάπολης έγινε σύμμαχος του Καρόλου Ε΄ και υιοθέτησε τον αδελφό του Λουδοβίκο Βαλουά-Ανζού για να την διαδεχθεί. Ο Ουρβανός ΣΤ΄ κήρυξε την Ιωάννα Α΄ έκπτωτη του θρόνου και όρισε βασιλιά της Νάπολης τον Κάρολο Καπετιδών-Ανζού, βασιλιά της Ουγγαρίας. Ο Κάρολος μάζεψε στρατό από την Ουγγαρία και εκστράτευσε εναντίον της Νάπολης. Ο Όθων οδήγησε τον στρατό της Νάπολης εναντίον του, αλλά ηττήθηκε· ο νικητής έγινε βασιλιάς της Νάπολης ως Κάρολος Γ΄. Η Ιωάννα Α΄ φυλακίστηκε και στραγγαλίστηκε. Ο Όθων εξορίστηκε για πάντα και απεβίωσε στη Φότζα της Απουλίας.

Οικογένεια

Το 1353 νυμφεύτηκε τη Βιολάντε, κόρη του Βερεγκάριου του Βιλαραγούτ.
Πριν το 1372 απεβίωσε η Βιολάντε και ο Όθων νυμφεύτηκε το 1376 την Ιωάννα Α΄ των Καπετιδών-Ανζού, βασίλισσα της Νάπολης.
Δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους του.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Καστοριάς 2013–14

Η περίοδος 2013–14 των πρωταθλημάτων της Ε.Π.Σ. Καστοριάς.
Γιάννης Μήτσης

Βιογραφικό

Γεννήθηκε το 1962 στην Κρυόβρυση Ζαγοροχωρίων στα Ιωάννινα, από τον Ευταξία και την Μαγδαληνή.Από μικρό τον τράβηξε ο ήχος, το τραγούδι, τα όργανα και η μουσική. Σε νεαρή ηλικία μετακομίζει μαζί με την οικογένεια του στα Ιωάννινα όπου ξεκίνησε να μαθαίνει κιθάρα στο δημοτικό ωδείο. Σε ηλικία 15 χρονών και ανυπομονώντας να κάνει τα πρώτα του βήματα, παρατάει το ωδείο και φτιάχνει ένα συγκρότημα ονόματι "Gold Fingers". Στη συνέχεια εμφανίζεται ως ντράμερ στο συγκρότημα "Κεφάλαιο 24" με το οποίο ηχογράφησε την πρώτη του δισκογραφική δουλειά το 1995 το άλμπουμ "Το ευρετήριο των συμπτώσεων".
Το 1987, όντας πλέον 20 χρονών, φεύγει για το Παρίσι για να βρεθεί στα μουσικά σχολεία της Γαλλίας. Εκεί θα σπουδάσει εθνομουσικολογία και θα παρακολουθήσει μαθήματα στο Ecole Normal και το I.A.C.P. Παράλληλα θα συνεργαστεί με διάφορα σχήματα και θα γράψει και μουσική για ταινίες μικρού μήκους, ντοκιμαντέρ, θεατρικά έργα και κουκλοθέατρο. Επίσης, στο Παρίσι θα γνωριστεί με τον Παύλο Παυλίδη, με τον οποίο θα συζήσουν αρκετό καιρό πριν ο τελευταίος εγκαταλείψει το Παρίσι για να επιστρέψει στην Ελλάδα και να δημιουργήσει το συγκρότημα "Ξύλινα Σπαθιά". Έπειτα από 9 χρόνια, επιστρέφει από το Παρίσι και με το "Κεφάλαιο 24" ηχογραφούν το δεύτερο δίσκο του συγκροτήματος με τίτλο "Το ευρετήριο των συμπτώσεων".
Από το 1996 ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη. Το 1997 κυκλοφόρησε τον πρώτο προσωπικό του δίσκο με τίτλο "Συνεχές Ωράριον". Από τη χρονιά εκείνη είναι μέλος των "Ξύλινων Σπαθιών" ως ντράμερ, συμμετέχοντας σε όλες τις συναυλίες του συγκροτήματος στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Ηχογράφησαν μαζί τα άλμπουμ "Τροφή για τα θηρία" και "Ένας κύκλος στον αέρα". Τον Ιούνιο του 2004 κυκλοφόρησε ο δεύτερος προσωπικός του δίσκος με τίτλο "Κι έτσι χωρίς να βιάζομαι".
Το 2008, μαζί με τον Κώστα Φασουλά έγραψαν δύο τραγούδια στον δίσκο της Ελευθερίας Αρβανιτάκη που κυκλοφόρησε με τίτλο "Και τα μάτια κι η καρδιά". Η τελευταία του δισκογραφική δουλειά φέρει τον τίτλο "Η μόνη αλήθεια είναι ο δρόμος" και αποτελείται από 11 τραγούδια των οποίων τους στίχους έχει γράψει ο ίδιος και ο Κώστας Φασουλάς. Στον δίσκο συμμετέχει η Ελευθερία Αρβανιτάκη.
Tons of Sobs

Τραγούδια

1. Over the Green Hills (Pt. 1) (Rodgers) - 0:49

2. Worry (Rodgers) - 3:26

3. Walk in my Shadow (Rodgers) - 3:29

4. Wild Indian Woman (Rodgers, Fraser) - 3:39

5. Goin' Down Slow (J.B. Oden) - 8:20

6. I'm a Mover (Rodgers, Fraser) - 2:56

7. The Hunter (Jones, Wells, Dunn, Jackson Jr., Cropper) - 4:13

8. Moonshine (Rodgers, Kossoff) - 5:04

9. Sweet Tooth (Rodgers) - 4:54

10. Over the Green Hills (Pt. 2) (Rodgers) - 1:58
Αθλητική κοινωνία Ζενίτ

Ιστορία

Ιδρύθηκε το 1936. Λόγω της αναδιοργάνωσης των αθλητικών κοινωνιών, μεταξύ 1957 και 1966 οι αθλητικές οντότητες της Ζενίτ έγιναν μέρος της αθλητικής κοινωνίας Τρουντ από τη Σοβιετική Ρωσία και άλλων δημοκρατικών αθλητικών κοινωνιών. Το 1966 η Ζενίτ έγινε και πάλι ανεξάρτητη αθλητική κοινωνία. Στη δεκαετία του 1970 η Ζενίτ είχε περίπου 1.000 μεγάλες αθλητικές κατασκευές, 13.000 αθλητικά και ποδοσφαιρικά γήπεδα, περισσότερα από 100 Αθλητικά Σχολεία Παιδιών και Νέων. Το 1987 η αθλητική κοινωνία διαλύθηκε.