google/wiki40b huggingface dataset:
Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (2002)

Αλλαγές των ομάδων στη διάρκεια του Πρωταθλήματος

(1): Μέσα στο 2000, ο όμιλος Ρενώ (Renault) αγόρασε με 75,000,000 λίρες την ομάδα Μπένετον Φόρμουλα (Benetton Formula), και το 2002 την μετονόμασε σε Ρενώ Φόρμουλα 1 (Renault Formula One) Η ομάδα ουσιαστικά αλλάζει μόνο το όνομά της, αφού ήδη από το 1995, το μονοθέσιο της Μπένετον αγωνιζόταν με εξοπλισμό της Ρενώ.
(2): Η ομάδα Προστ Γκραν-Πρι (Prost Grand Prix) μπήκε υπό καθεστώς πτώχευσης τον Νοέμβριο του 2001 και η εκκαθάρισή της έγινε τον Ιανουάριο του 2002. Έτσι έληξε η μακρά ιστορία της ομάδας που αγωνίστηκε ως Εκίπ Λιζιέ (Equipe Ligier) από το 1976 έως το 1996 και ως Προστ Γκραν-Πρι εν συνεχεία. Οι αριθμοί μονοθεσίων 18 και 19 ήταν δεσμευμένοι για την Προστ και με την απουσία της δεν συμμετείχαν στη σαιζόν. Η Phoenix Finance αγόρασε το μικρό υπόλοιπο των μετοχών που απέμεινε στην Προστ και προσπάθησε να εισέλθει στη Φόρμουλα 1 ξεκινώντας από το Γκραν Πρι της Μαλαισίας με τους πρώην οδηγούς της Μινάρντι (Minardi), Γκαστόν Μασακάνε και Ταρσό Μαρκές. Ωστόσο, η αίτησή της απορρίφθηκε από τη FIA, διότι δεν είχε αγοράσει το σύνολο των μετοχών της ομάδας Προστ. Η ομάδα εξακολούθησε τις προσπάθειες να αγωνιστεί στη Μαλαισία, αλλά οι αξιωματούχοι του αγώνα δεν της επέτρεψαν να αγωνιστεί, ακόμη και στην περίπτωση που θα έκανε έφεση.
(3): Η Asiatech, που είχε προμηθεύσει με κινητήρες την Άροους (Arrows) το 2001, αποφάσισε για το 2002 να προμηθεύσει τη Μινάρντι, η οποία αντικατέστησε έτσι τους κινητήρες Cosworth, που είχε μετονόμασει σε European από την προηγούμενη σαιζόν. Ουσιαστικά, έγινε μια ανταλλαγή κινητήρων μεταξύ των ομάδων, αφού η Άροους υπέγραψε συμφωνία με την Cosworth για να χρησιμοποιεί τους κινητήρες της το 2002.
(4): Η ομάδα Άροους υπέστη οικονομική κατάρρευση μετά το Γερμανικό Γκραν Πρι, έτσι δεν έλαβε μέρος στους τελευταίους πέντε αγώνες του πρωταθλήματος. Η αίτηση που έκανε εν συνεχεία για να εγγραφεί στη σαιζόν του 2003, απορρίφθηκε από τη FIA.
(5): Η Τογιότα (Toyota Racing) εισήλθε το 2002 στο πρωτάθλημα μετά από πολλή εργασία που αφιέρωσε μέσα στο 2001 για την ανάπτυξη του μονοθεσίου της.

Βαθμολογίες

Το σύστημα βαθμολόγησης είχε τη βάση 10–6–4–3–2–1 βαθμών για τους πρώτους έξι που τερμάτισαν σε κάθε αγώνα.
Βάλντεμαρ του Βρανδεμβούργου-Στέννταλ

Βιογραφία

Ήταν γιος του Κορράδου συν-μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Στέννταλ και της Κωνσταντίας των Πιάστ, κόρης του Πσέμυσβ Α΄ δούκα της Μεγαλύτερης Πολωνίας.
Το 1319 απεβίωσε στο Μπέβαλντε (Πολωνικά: Μιεσκοβίτσε) σε ηλικία 39 ετών. Ήταν άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο εξάδελφός του Ερρίκος Β΄.

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε το 1309 την Αγνή των Ασκάνια, κόρη του 2ου εξαδέλφου του Χέρμαν μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Ζάλτσβεντελ· δεν απέκτησαν απογόνους.
Παιδική ηλικία

Η παιδική ηλικία είναι η έκταση της ηλικίας που κυμαίνεται από τη γέννηση μέχρι την εφηβεία. Σύμφωνα με την θεωρία της γνωστικής ανάπτυξης του Πιαζέτ, η παιδική ηλικία αποτελείται από δύο στάδια: το το απαιτούμενο προλειτουργικό στάδιο και συμπαγή λειτουργικό στάδιο. Στην αναπτυξιακή ψυχολογία, η παιδική ηλικία είναι χωρίζεται σε στάδια ανάπτυξης της νηπιακής ηλικίας (όπου το παιδί μαθαίνει να περπατάει), την πρώιμη παιδική ηλικία (ηλικία παιχνιδιού), τη μέση παιδική ηλικία (σχολική ηλικία), και την εφηβική ηλικία (ήβη και μετά την ήβη). Διάφοροι παιδικοί παράγοντες θα μπορούσαν να επηρεάσουν τον σχηματισμό της συμπεριφοράς ενός ατόμου.
Η έννοια της παιδικής ηλικίας προέκυψε κατά τη διάρκεια του 17ου και 18ου αιώνα, κυρίως μέσα από τις εκπαιδευτικές θεωρίες του φιλοσόφου Τζων Λοκ και η ανάπτυξη βιβλίων για και σχετικά με τα παιδιά. Πριν από αυτό το σημείο, τα παιδιά συχνά θεωρούνταν ως ελλιπής εκδόσεις των ενηλίκων.

Έρευνα στις κοινωνικές επιστήμες

Τα τελευταία χρόνια έχει υπάρξει μια ταχεία αύξηση του ενδιαφέροντος στην κοινωνιολογική μελέτη της ενήλικης ζωής. Φτάνοντας σε ένα μεγάλο σώμα σύγχρονης κοινωνιολογικής και ανθρωπολογικής έρευνας, οι άνθρωποι έχουν αναπτύξει βασικές συνδέσεις μεταξύ της μελέτης της παιδικής ηλικίας και πολλών κλάδων, συμπεριλαμβανομένης της κοινωνικής θεωρίας, εξερευνώντας τις ιστορικές, πολιτικές και πολιτιστικές διαστάσεις διεθνώς.
Ρόι Τσιπολίνα

Σταδιοδρομία

Ο Τσιπολίνα έχει παίξει για το Gibraltar Premer Division στο πλευρό της ομάδας Lincoln Red Imps FC από το 2006.

Διεθνής καριέρα

Ο Τσιπολίνα έκανε το διεθνές ντεμπούτο του με το Γιβραλτάρ στις 19 Νοεμβρίου 2013 με 0-0 εντός έδρας ισοπαλία με τη Σλοβακία, το πρώτο παιχνίδι του Γιβραλτάρ μετά την εισαγωγή τους στην UEFA. Σκόραρε για το Γιβραλτάρ στο δεύτερο επίσημο παιχνίδι τους, την 1η Μαρτίου 2014 έναντι των Νήσων Φερόε στο Βικτόρια Στέιντιουμ, όπου έχασαν 1-4.
Ορφάνι Καβάλας

Ιστορικά στοιχεία

Στην αρχαιότητα κοντά στο Ορφάνι βρισκόταν η θρακική πόλη Φάγρης. την οποία από τα αρχαϊκά χρόνια είχαν αποικίσει οι Θάσιοι.  Τα κατάλοιπά της έχουν εντοπιστεί στη θέση Κανόνι, μαζί με νεκροταφείο της ύστερης αρχαϊκής έως ελληνιστικής περιόδου, το οποίο περιλαμβάνει και μακεδονικό τάφο. Στη θέση Μετόχι Ορφανίου Κάρυανης, έχει εντοπιστεί το νεκροταφείο της Ρωμαϊκής περιόδου. Στη θέση Παλιό Λατομείο έχει εντοπιστεί νεκροταφείο κλασικής - ελληνιστικής περιόδου. 
Το χωριό αρχικά ήταν κτισμένο νοτιότερα. Στη μέση του παλιού χωριού βρισκόταν πλάτανος, όπου κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1821 κρεμάστηκαν μοναχοί από το μετόχι της μονής Διονύσου. Νότια του χωριού βρίσκεται οχυρό, γνωστό και ως Φρούριο της Κοντέσας, το οποίο κατασκευάστηκε το αργότερο τον 18ο αιώνα από τους Οθωμανούς ώστε να ελέγχουν το δέλτα του Στρυμόνα. 
Μέχρι την ανταλλαγή πληθυσμών το 1923, είχε μικτό πληθυσμό χριστιανών και μουσουλμάνων, ενώ μετά την ανταλλαγή πληθυσμών, στο Ορφάνι εγκαταστάθηκαν 32 οικογένειες. Η κύρια εκκλησία του χωριού, αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου, κτίστηκε το 1962 και σε αυτή φυλάσσονται εικόνες του 19ου αιώνα τις οποίες έφεραν Γαρασαριώτες Πόντιοι.
Με το πρόγραμμα Καποδίστριας εντάχθηκε στον δήμο Ορφανού και παλαιότερα υπαγόταν στην κοινότητα Ορφανίου.
Νευροηθική

Η Νευροηθική είναι η τομή των επιστημών της Βιοηθικής με τις Νευροεπιστήμες. Ως αντικείμενο μελέτης έχει τις ηθικές, κοινωνικές και νομικές επιπτώσεις των τεχνολογικών επιτευγμάτων καθώς επίσης και των εφαρμογών τους οι οποίες προκύπτουν από την έρευνα των Νευροεπιστημών.
Το πεδίο της Νευροηθικής υπάρχει μόλις λίγα χρόνια ως αυτούσιο αναγνωρισμένο πεδίο στην παγκόσμια επιστημονική κοινότητα. Για τον λόγο αυτό είναι επισφαλές να οριοθετηθεί επακριβώς μιας και συνεχώς εξελίσσεται, δείχνοντας ότι τα όριά του κινούνται και διευρύνονται παράλληλα με τα όρια της τεχνολογίας. Ωστόσο μια πρώτη απόπειρα χαρτογράφησης την Νευροηθικής έλαβε χώρα στις 13 και 14 Μαΐου του 2002 στο Σαν Φρανσίσκο των ΗΠΑ. Το Πανεπιστήμιο Στάνφορντ υπό την αιγίδα του φιλανθρωπικού οργανισμού Dana Foundation, διοργάνωσε το συνέδριο "Neuroethics: Mapping the field" στο οποίο συμμετείχαν 150 επιστήμονες από τους τομείς των νευροεπιστημών,  της βιοηθικής, της νομικής και αρμόδιους για τον σχεδιασμό της κοινωνικής πολιτικής για να συζητήσουν το νέο αυτό πεδίο.
Πρώτος ο William Safire παρουσίασε τον όρο Νευροηθική, για να ορίσει την ηθικοκοινωνική διάσταση των θεμάτων που ανακύπτουν από την ραγδαία εξέλιξη των τεχνολογικών εφαρμογών στις Νευροεπιστήμες.
Νικαραγουανές γενικές εκλογές (2016)

Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στη Νικαράγουα στις 6 Νοεμβρίου 2016 για να εκλέξουν τον Πρόεδρο, την Εθνική Συνέλευση και τα μέλη του Κοινοβουλίου της Κεντρικής Αμερικής. Ο σημερινός πρόεδρος Ντανιέλ Ορτέγκα επανεξελέγη για τρίτη συνεχόμενη θητεία εν μέσω κατηγοριών για εκείνον και το κόμμα των Σαντινίστας ότι χρησιμοποίησαν τον έλεγχο των κρατικών πόρων για να παρακάμψουν τα όρια της προεδρικής θητείας όπως ορίζονται από το σύνταγμα και προκειμένου να εξουδετερώσουν τους πολιτικούς τους αντιπάλους. Ο υποψήφιος του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου των Σαντινίστας (FSLN) επωφελήθηκε από την ισχυρή οικονομική ανάπτυξη στη Νικαράγουα, τα τελευταία χρόνια, σε μεγάλο βαθμό, και από τα χαμηλά επίπεδα εγκληματικότητας σε αντίθεση με τα πολλά εγκλήματα που σημειώθηκαν σε όμορές της χώρες στην Κεντρική Αμερική.

Πλαίσιο

Τέσσερις μήνες πριν τις εκλογές, το Ανώτατο Δικαστήριο της Νικαράγουας απομάκρυνε τον αμφιλεγόμενο αρχηγό του Ανεξάρτητου Φιλελεύθερου Κόμματος (PLI) Εντουάρντο Μοντεαλέγρε από την ηγεσία, ορίζοντας ως νέο ηγέτη του κόμματος τον Πέδρο Ρέγιες. Έπειτα από την ένσταση 16 βουλευτών από το PLI και την Ανανεωτική Κίνηση των Σαντινίστας, το Ανώτατο Εκλογικό Συμβούλιο, διέταξε να απομακρυνθούν από την Εθνική Συνέλευση και εξουσιοδότησε τον Ρέγιες να επιλέξει τους αντικαταστάτες τους.

Εκλογικό σύστημα

Ο Πρόεδρος της Νικαράγουας εξελέγη χρησιμοποιώντας το πλειοψηφικό σύστημα ψηφοφορίας.
Το 90 εκλεγμένα μέλη της Εθνικής Συνέλευσης εξελέγησαν με δύο τρόπους: τα 20 μέλη εξελέγησαν από μια ενιαία εθνική εκλογική περιφέρεια, ενώ άλλα  70 μέλη εξελέγησαν από τις 17 πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες που κυμαίνονται σε μέγεθος από 2 έως και 19 έδρες. Και οι δύο τύποι των εκλογών  πραγματοποιήθηκαν με κλειστή λίστα αναλογικής εκπροσώπησης χωρίς εκλογικό όριο. Άλλες δύο  έδρες ήταν κρατημένες για τους επιλαχόντες κατά τις προεδρικές εκλογές και τον απερχόμενο πρόεδρο (ή τον αντιπρόεδρο).
Οι κατάλογοι με τους υποψηφίους για την Εθνική Συνέλευση και το Κοινοβούλιο της Κεντρικής Αμερικής απαρτίστηκαν υποχρεωτικά από 50% άνδρες και 50% γυναίκες υποψηφίους.

Διεξαγωγή

Τον Ιούνιο του 2016 ο πρόεδρος Ντανιέλ Ορτέγκα ανακοίνωσε ότι δεν θα επιτρεπόταν σε διεθνείς παρατηρητές να εποπτεύσουν τις γενικές εκλογές. Το Κέντρο Κάρτερ αναφερόμενο στα γεγονότα χρησιμοποίησε τον όρο "επίθεση κατά της διεθνούς κοινότητας... ...Εκφράζουμε τη λύπη μας για την απόφαση να αγνοηθεί ένα βασικό τμήμα του εκλογικού νόμου της ίδιας της Νικαράγουας." Ωστόσο, λιγότερο από δύο εβδομάδες πριν από τις εκλογές, ο Οργανισμός Αμερικανικών Κρατών αποδέχτηκε μια πρόσκληση να σταλεί μια αντιπροσωπεία "για να συναντηθούν με τους εμπειρογνώμονες και τους κρατικούς φορείς που εμπλέκονταν στην εκλογική διαδικασία" από τις 5-7 Νοεμβρίου.
Γιάννης Φυσεκίδης

Καριέρα

Ο Φυσεκίδης καταγόταν από την Ξάνθη και ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στην τοπική Ασπίδα. Αγωνιζόταν ως αριστερός επιθετικός και μεταγράφηκε στον Άρη Θεσσαλονίκης σε ηλικία είκοσι ετών. Έπαιξε σχεδόν σε όλους τους αγώνες κατά τις περιόδους 1953-54 και 1954-55, όπου οι "κίτρινοι" κατέλαβαν την δεύτερη και την τρίτη θέση για το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης, αντίστοιχα.
Το καλοκαίρι του 1955, ξεκίνησε την στρατιωτική του θητεία και αναγκάστηκε να απομακρυνθεί από την Θεσσαλονίκη, χάνοντας μεγάλο μέρος των προπονήσεων της ομάδας του, με αποτέλεσμα να αγωνιστεί πολύ λιγότερο μέχρι τα μέσα του 1957, όταν αποδεσμεύτηκε από τον Άρη και επέστρεψε στην Ξάνθη.
Απεβίωσε το 2009 στη Σαλαμίνα,  σε ηλικία 76 ετών.
Αλεξάντρ Αρουτιουνιάν

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Αρουτιουνιάν γεννήθηκε στο Ερεβάν, πρωτεύουσα της Αρμενίας. Ο πατέρας του Γκριγκόρ ήταν στρατιωτικός. Το 1927, έγινε μέλος της παιδικής ομάδας του Κρατικού Ωδείου του Ερεβάν και, σε ηλικία 14 ετών, μπήκε στο Ωδείο στις τάξεις της Όλγα Μπαμπασιάν (πιάνο) και Σεργκέι Μπαρχουνταριάν και Βαρντζ Ταλιάν (σύνθεση). Αποφοίτησε από το Μουσικό Ωδείο του Ερεβάν τις παραμονές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά τον πόλεμο εγκαταστάθηκε στη Μόσχα όπου, από το 1946 έως το 1948, συμμετείχε στα εργαστήρια του Οίκου της Αρμενικής Κουλτούρας και σπούδασε σύνθεση με τον Γ. Λιτίνσκι (Genrikh Litinsky). Μετά την αποφοίτησή του επέστρεψε στο Ερεβάν για να διδάξει στο τοπικό Ωδείο και, το 1954, διορίστηκε καλλιτεχνικός διευθυντής της Κρατικής Φιλαρμονικής της Αρμενίας.  Ήταν, επίσης, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ένωσης Συνθετών της ΕΣΣΔ, καθώς και της Αρμενικής Ένωσης Συνθετών ΣΣΔ.
Το 1948, τού απονεμήθηκε το Βραβείο Στάλιν για την καντάτα του Μητέρα Πατρίδα,  έργο που έγραψε ως σπουδαστής στο Ωδείο της Μόσχας. Η Χορωδία και Ορχήστρα της Ραδιοφωνίας της ΕΣΣΔ εκτέλεσαν την καντάτα, για πρώτη φορά, τον Νοέμβριο του 1948. Το 1949, ο Αρουτιουνιάν συνέθεσε την Εορταστική Εισαγωγή που πρωτοπαρουσιάστηκε στη μεγάλη αίθουσα της Φιλαρμονικής του Λένινγκραντ τον Νοέμβριο του 1949, υπό τη διεύθυνση του Evgeny Mravinsky. Κατά τη διάρκεια του Μουσικού Συνεδρίου της Μόσχας, ο Αράμ Χατσατουριάν τον θεωρούσε ως πολλά υποσχόμενο σοβιετικό συνθέτη.  Το 1950, συνέθεσε το γνωστότερο έργο του, το Κοντσέρτο για τρομπέτα.  Συνέχισε να κερδίζει αναγνώριση στην πατρίδα του και στο εξωτερικό για τα έργα του, πολλά από τα οποία έχουν τις ρίζες τους στις λαϊκές παραδόσεις της αρμενικής μουσικής. Το 1970 τού απονεμήθηκε ο τίτλος «Καλλιτέχνης του Λαού της ΕΣΣΔ».  Το 1988, επηρεασμένος από το σεισμό του Σπιτάκ, στην Αρμενία, ο Αρουτιουνιάν συνέθεσε το Κοντσέρτο για βιολί και ορχήστρα εγχόρδων Αρμενία-88, αφιερωμένο στον Ρ. Αχαρογιάν (Ruben Aharonyan).  Η πρεμιέρα πραγματοποιήθηκε στο Ερεβάν το 1989. Πέθανε σε ηλικία 91 ετών στη γενέτειρά του του, Ερεβάν. Ενταφιάστηκε στο Komitas Pantheon που βρίσκεται στο κέντρο της πόλης.

Μουσικολογικά στοιχεία

Το ύφος του Αρουτιουνιάν έχει, κατά βάσιν, διαμορφωθεί από τα αρμενικά λαϊκά τραγούδια, καθώς και από τους αυτοσχεδιασμούς των τοπικών λαϊκών βάρδων ashughner. Αρχικά, παρουσίαζε συγγένεια με τα έργα του Χατσατουριάν, στη συνέχεια όμως, έτεινε προς τις κλασικές μορφές.
Ηλεκτροφόρηση

H ηλεκτροφόρηση, είναι η ηλεκτροχημική μέθοδος διαχωρισμού ηλεκτρικά φορτισμένων σωματιδίων (συνήθως πρωτεϊνικής ή νουκλεϊνικής φύσεως) από ένα μίγμα τους.

Αρχή λειτουργίας

Κατά την ηλεκτροφόρηση διοχετεύεται ηλεκτρικό ρεύμα μέσω ηλεκτροδίων σε ένα μέσο (πήκτωμα ή και χαρτί) που πάνω του έχει τοποθετηθεί (ή/και ενσωματωθεί) σε ένα σημείο το προς ανάλυση δείγμα. Το αποτέλεσμα είναι ότι τα φορτισμένα σωματίδια κινούνται προς τα ηλεκτρόδια με ταχύτητες διαφορετικές ανάλογα με το φορτίο τους και αντιστρόφως ανάλογα με το μέγεθος τους. Έτσι τα περισσότερο φορτισμένα και μικρότερα μόρια απομακρύνονται περισσότερο από το αρχικό σημείο, ενώ τα μεγαλύτερα και λιγότερο φορτισμένα λιγότερο, οπότε επέρχεται διαχωρισμός παρόμοιος με την χρωματογραφία

Εφαρμογές

Μεγάλη εφαρμογή της ηλεκτροφόρησης γίνεται στη «γενετική ταυτοποίηση» χάρη στην οποία ταυτοποιούνται τμήματα DNA που περιέχεται σε κάθε έμβιο ον. Έτσι, από τη μοναδικότητα που παρέχει το DNA για κάθε άνθρωπο, μπορεί να εξακριβωθεί η ταυτότητά του. Συνήθως συνδυάζεται με την τεχνική PCR η οποία πολλαπλασιάζει τα τμήματα του DNA, οπότε είναι δυνατόν από πολύ μικρό δείγμα (μία τρίχα ή μία σταγόνα αίμα) να γίνει ταυτοποίηση. Με ανάλογο τρόπο ταυτοποιούνται και οι γενετικώς τροποποιημένοι οργανισμοί και στον τομέα της ανάλυσης των τροφίμων.
Η παλιότερη όμως εφαρμογή της ηλεκτροφόρησης ήταν ο διαχωρισμός πρωτεϊνών και μάλιστα ο διαχωρισμός των πρωτεϊνών του πλάσματος, οπότε γινόταν (και γίνεται και σήμερα) ορατή η παρουσία πρωτεϊνών παθολογικής προέλευσης.
Γαστήρ (έντομα)

Η γαστήρ (Αγγλικά: gaster) είναι το βολβοειδές οπίσθιο τμήμα του μετασώματος το οποίο βρίσκεται στα υμενόπτερα της υποενότητας Apocrita (μέλισσες, σφήκες και μυρμήγκια). Τούτο, στα περισσότερα μυρμήγκια ξεκινά με το κοιλιακό τμήμα ΙΙΙ, αλλά μερικά σχηματίζουν ένα συμπιεσμένο μετεγχειρητικό έξω από το τμήμα ΙΙΙ, οπότε η γαστήρ αρχίζει με το κοιλιακό τμήμα IV.

Ετυμολογία

Η λέξη «γαστήρ» (η), γεν. γαστέρος και γαστρός· προέρχεται από την ελληνική γλώσσα και ετυμολογικά, σημαίνει το τμήμα του σώματος, μετά το θώρακα και μέχρι τους μηρούς, η κοιλία μετά των σπλάχνων της.
Ράμι Μάλεκ

Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση

Ο Μάλεκ γεννήθηκε στο Los Angeles της California, από Αιγύπτιους γονείς και έχει έναν δίδυμο αδερφό που τον λένε Σάμι. Ο Ράμι είναι μεγαλύτερος κατά τέσσερα λεπτά. Ο Μάλεκ φοίτησε στο Notre Dame High School στο Sherman Oaks της California.  Απέκτησε πτυχίο Bachelor στις καλές τέχνες  το 2003 από το Πανεπιστήμιο του Evansville, στο Evansville της Indiana.

Καριέρα

Το 2004, ο Μάλεκ ξεκίνησε την καριέρα του σαν ηθοποιός με διάφορους guest ρόλους σε διάφορες τηλεοπτικές σειρές όπως το Οικογένεια Γκίλμορ, το Over There, και το Medium, όπως επίσης δίνοντας τη φωνή του σε "πρόσθετους χαρακτήρες" στο βιντεοπαιχνίδι Halo 2 (στο οποίο δεν συμπεριλήφθηκε το όνομά του). Το 2005, επιλέχθηκε για το ρόλο του Κέννυ στη κωμική σειρά του FOX, The War at Home.
Το 2006, ο Μάλεκ έκανε την πρώτη του εμφάνιση σε ταινία με τον ρόλο του Φαραώ Ahkmenrah στη κωμική ταινία Μια Νύχτα στο Μουσείο και επανέλαβε το ρόλο του στα σίκουελ της ταινίας, Μια Νύχτα στο Μουσείο 2 (2009) και Μια Νύχτα στο Μουσείο: Το Μυστικό του Φαραώ (2014). Την άνοιξη του 2007, εμφανίστηκε ως "Τζέιμι" στη θεατρική παραγωγή των Vitality Productions του Keith Bunin, The Credeaux Canvas στο Θέατρο Elephant του Λος Άντζελες.
Το 2010 ο Μάλεκ επέστρεψε στη τηλεόραση σε έναν επαναλαμβανόμενο ρόλο ενός Αιγύπτιου-Αμερικάνου αυτοκτονικού βομβιστή, του Marcos Al-Zacar, στην όγδοη σεζόν της σειράς του FOX, 24. Αργότερα, την ίδια χρονιά, δέχθηκε πολύ θετικές κριτικές για το ρόλο του Merriell "Snafu" Shelton στη σειρά του HBO, που κέρδισε Βραβείο Εmmy, The Pacific.
Στη διάρκεια των γυρισμάτων του The Pacific, ο Μάλεκ γνώρισε τον παραγωγό Τομ Χανκς, ο οποίος είχε εντυπωσιαστεί με την ερμηνεία του και αργότερα τον επέλεξε για το ρόλο ενός μαθητή κολεγίου, του Steve Dibiasi, στη ταινία Η Περίπτωση Λάρι Κράουν, που κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 2011. Τον Αύγουστο του 2010, ανακοινώθηκε πως ο Μάλεκ θα έπαιζε ένα Αιγύπτιο βαμπίρ, τον Μπέντζαμιν, στη ταινία  Χαραυγή - Μέρος 2.
Ο Μάλεκ πρωταγωνιστεί στη δραματική σειρά του USA Network Mr. Robot, που έκανε πρεμιέρα στις 24 Ιουνίου του 2015. 
Πρωταγωνιστεί ως Josh Washington στο βιντεοπαιχνίδι τρόμου Until Dawn, που κυκλοφόρησε στις 25 Αυγούστου του 2015 για το PlayStation 4. Έχει δώσει την φωνή και το παρουσιαστικό του στον χαρακτήρα, καθώς και έχει κάνει και το motion capture του.
Δημήτριος Φαρμακόπουλος

Βιογραφία

Γεννήθηκε το Μάιο του 1919 στην Αθήνα και σπούδασε ζωγραφική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών, με δασκάλους τον Ουμβέρτο Αργυρό και τον Κωνσταντίνο Παρθένη.
Στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, υπηρέτησε στον Ελληνικό Στρατό και πολέμησε στο μέτωπο και καθ'όλη τη διάρκεια της υποχώρησης.  Αργότερα, κατά την περίοδο της Κατοχής, πολέμησε στην Εθνική Αντίσταση ως μέλος του ΕΑΜ στα βουνα της Ελλάδας.
Το 1953, μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο, έφυγε από την Ελλάδα και πήγε στη Βραζιλία, όπου ακολούθησε σπουδές Σκηνογραφίας και Διακόσμησης εσωτερικών χώρων στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Ρίο ντε Τζανέιρο.  Επίσης παρακολούθησε τον κύκλο της Ιστορίας της Τέχνης της ίδιας πόλης.  Αργότερα δίδαξε Ζωγραφική και Διακοσμητικές Τέχνες σε τεχνικά σχολεία, διακόσμησε κτήρια και αίθουσες και εργάστηκε ως καλλιτεχνικός υπεύθυνος σε Καρναβάλια του Ρίο.  Αργότερα προσλήφθηκε στην τηλεόραση της πόλης, όπου και εργάστηκε για αρκετά χρόνια ως τακτικός σκηνογράφος.
Ο Φαρμακόπουλος ήταν επίτιμο μέλος του ΚΚΕ μέχρι το θάνατό του το 1996.

Καλλιτεχνική Δράση

Έλαβε μέρος σε επτά κρατικές εκθέσεις ζωγραφικής, σε άλλες ομαδικές και πραγματοποίησε τέσσερις ατομικές εκθέσεις από τις οποίες η μία ήταν στο υπερωκεάνιο «Αύγουστος».
Το 1960 απέσπασε βραβείο στην κρατική έκθεση μοντέρνας τέχνης στη Γκοϊάνα της Βραζιλίας.
Το 1972 επέστρεψε στην Αθήνα όπου στη συνέχεια συμμετείχε σε δύο πανελλήνιες εκθέσεις, σε τριανταπέντε ομαδικές, στην Εβδομάδα Τέχνης του Υπουργείου Πολιτισμού και Επιστημών ενώ παράλληλα δοργάνωσε τρεις ατομικές εκθέσεις ζωγραφικής.
Φιλοτέχνησε σειρά σκηνογραφιών για λογαριασμό της ΕΡΤ και διακόσμησε μέρος του Καρναβαλίου του Πειραιά.
Έργα του Φαρμακόπουλου υπάρχουν στη Δημοτική Πινακοθήκη του Ρίο ντε Τζανέιρο, στην Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων, στη Στέγη Γραμμάτων και Καλών Τεχνών, καθώς και σε πολλές ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα, Βραζιλία, Βόρεια Αμερική, Μεξικό, Αργεντινή, Ισημερινό, Περού, Βέλγιο, Πορτογαλία, Ιταλία και Ιαπωνία.
Συμπεριλήφθηκε στην έκδοση Έλληνες Ζωγράφοι των εκδόσεων «Μέλισσα» και στο ημερολόγιο του ΟΣΕ (1983-1984) για τη συμπλήρωση ογδόντα χρόνων Ελληνικών Σιδηροδρόμων.
Με τη ζωγραφική του εργασία ασχολήθηκαν πολλά έντυπα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, όπως το Jornal της Βραζιλίας και το Jornal Tribun de Impressa, η Κοινωνική του Πειραιά, ο Εθνικός Κήρυκας, το Εργόχειρο, τα Πατρινά, το περιοδικό "ΕΙ" του Ευρωπαϊκού Κέντρου Τέχνης (EUARCE) καθώς και αρκετοί κριτικοί και καλλιτέχνες ανάμεσα στους οποίους ο Ευάγγελος Ανδρέου, ο Βάσος Κουντουρίδης, ο Χρίστος Κουλούρης, η Χαρά Βιέννα, ο Ζήσης Άφεριμ, η Κατσιρέα κ.α.
Ο Δημήτρης Φαρμακόπουλος ήταν μέλος του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης του Ρίο ντε Τζανέιρο, Σύνεδρο Μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδας από την ίδρυσή του, και καθηγητής της ζωγραφικής και της διακόσμησης εσωτερικών χώρων στη ΧΑΝ Αθήνας.
Σημαία της Τυνησίας

Η εθνική σημαία της Τυνησίας υιοθετήθηκε για πρώτη φορά το 1831 από τον μπέη της Τυνησίας, Χασίν Α΄. Η ημισέληνος και το αστέρι αποτελούν παραδοσιακά σύμβολα του Ισλάμ και επίσης θεωρούνται σύμβολα καλοτυχίας. Τα σύμβολα αυτά υποδηλώνουν επίσης ότι η χώρα ήταν κάποτε τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η σημαία, με το κόκκινο χρώμα ήταν η ίδια όταν η Τυνησία ήταν υπό οθωμανική κυριαρχία και επανακαθιερώθηκε έπειτα από την ανεξαρτησία της χώρας από τη Γαλλία.
Η Σημαία της Τυνησίας είναι κόκκινη και στο κέντρο φέρει λευκό δίσκο εντός του οποίου περιγράφεται κόκκινη ημισέληνος με το κυρτό μέρος προσίστια ενώ το κοίλο της περιβάλλει πεντάκτινο κόκκινο αστέρι. Ο λόγος πλάτους - μήκους είναι 2 προς 3.
Βεατρίκη της Σιλεσίας

Βιογραφία

Ήταν η δεύτερη κόρη του Μπόλκο Α΄ του Αυστηρού δούκα των Λβόβεκ, Γιάβορ, Σβιντνίτσα-Ζεβίτσα στη Σιλεσία και της Βεατρίκης των Ασκάνια, κόρης του Όθωνα Ε΄ μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Ζάλτσβεντελ.
Εκλογές στο Γιβραλτάρ

Στο Γιβραλτάρ διεξάγονται εκλογές για κοινοβούλιο τακτικά κάθε 4 χρόνια.Το Κοινοβούλιο του Γιβραλτάρ απαρτίζεται από 18 έδρες. 17 από τα μέλη του εκλέγονται από το λαό και 1 μέλος διορίζεται από το Κοινοβούλιο (ο πρόεδρός του). Τα μέλη του υπηρετούν θητεία τετραετή.
Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν μόνο οι Βρετανοί πολίτες που είναι κάτοικοι του Γιβραλτάρ τουλάχιστον για 6 μήνες και το όριο ηλικίας για χορήγηση δικαιώματος ψήφου είναι τα 18 έτη.

2015

Ο συνασπισμός  (Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα του Γιβραλτάρ - Φιλελεύθερο Κόμμα) του Φάμπιαν Πικάρντο κέρδισε και τις βουλευτικές εκλογές του 2015  εξασφαλίζοντας τις 10 από τις συνολικά 17 έδρες στο Κοινοβούλιο.
Βασίλης Γούδας

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα ή στο Γραμμένο γύρω στα 1779 και συμμετείχε στην επανάσταση του 1821, όντας στενά συνδεδεμένος με την φάρα των Μποτσαραίων. Αρχικά διατέλεσε γραμματέας και υπαρχηγός του Μάρκου Μπότσαρη, υπό την αρχηγία του οποίου συμμετείχε σε αρκετές μάχες. Μάλιστα αναφέρεται πως τον Ιούλιο του 1821 συνέβαλε στον ξεσηκωμό της περιοχής του Γραμμένου. 
Το 1823 μερίμνησε, για λογαριασμό της επαναστατικής κυβέρνησης, για την αξιοποίηση της λείας που απέκτησε η ελληνική πλευρά έπειτα από την επίταξη ιταλικού πλοίου, ενέργεια που απέδωσε στους επαναστάτες έσοδα 8.000 γροσίων. Μετά το θάνατο του Μάρκου Μπότσαρη, χρημάτισε γραμματέας του, επίσης οπλαρχηγού και αδελφού του Μάρκου, Κώστα Μπότσαρη.
Τον Σεπτέμβριο του 1824, μετά από αναφορά του Κώστα Μπότσαρη που περιέγραφε θετικά την μέχρι τότε συνεισφορά του στην υπόθεση της ελληνικής επανάστασης, εγκρίθηκε από το Εκτελεστικό, η προαγωγή του Γούδα στο βαθμό του χιλίαρχου. Αργότερα, κατά τις αρχές Ιανουαρίου του 1826, παρουσιάστηκε στην έδρα του Βουλευτικού Σώματος στο Ναύπλιο ως απεσταλμένος της φρουράς του μοναστηρίου του Μεγάλου Σπηλαίου που τελούσε υπό την ηγεσία του Τούσια Μπότσαρη.
Από τα τέλη του 1827 μέχρι τα μέσα του 1828, με αφορμή σοβαρό πρόβλημα υγείας, ο Γούδας μετέβη πρώτα στα Επτάνησα και στη συνέχεια σε διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις (μεταξύ άλλων επισκέφτηκε την Ανκόνα, την Πίζα, τη Μασσαλία, τη Γενεύη, το Παρίσι κλπ), συναντώντας παράλληλα διάφορες προσωπικότητες της εποχής όπως ο Ιωάννης Καποδίστριας, ο Ιγνάτιος Ουγγαροβλαχίας, ο Γάλλος στρατηγός Λαφαγιέτ και ο Ιωάννης-Γαβριήλ Εϋνάρδος.
Ο Βασίλειος Γούδας απεβίωσε στο Μεσολόγγι το 1838, τρεις ημέρες πριν λάβει τον βαθμό του Ταγματάρχη της Βασιλικής Φάλαγγας. Άφησε την σύζυγό του Ελένη και την δεκαετή κόρη του σε άκρα πενία. Με Βασιλικό Διάταγμα στις 24/7/1839 επετράπη στη χήρα του να εκποιήσει το πιστωτικό γραμμάτιο που του είχε δοθεί για τις στρατιωτικές του εκδουλεύσεις. Αδελφός του ήταν ο επίσης αγωνιστής της επανάστασης και μετέπειτα ιερομόναχος Σταύρος Γούδας και ανιψιός του ο γιατρός, συγγραφέας και πολιτικός Αναστάσιος Γούδας.