Slaves and Masters

Η ιστορία του δίσκου

Το 1989, τα προβλήματα ανάμεσα στα μέλη της κλασικής σύνθεσης των Deep Purple είχαν σηματοδοτήσει την αποχώρηση του τραγουδιστή Ίαν Γκίλαν λόγω της μη επαγγελματικής συμπεριφοράς που επεδείκνυε και της χρόνιας διαμάχης του με τον κιθαρίστα Ρίτσι Μπλάκμορ.
Μετά την περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ "The House of Blue Light", ο Γκίλαν επέστρεψε στη Μεγάλη Βρετανία σχηματίζοντας τους Garth Rockett and the Moonshiners μαζί με τους κιθαρίστες Στιβ Μόρις και Χάρι Σο, τον μπασίστα Κιθ Μαλχόλαντ, τον κιμπορντίστα Μαρκ Μπακλ και το ντράμερ Λου Ρόζενταλ, τον Φεβρουάριο του 1989. Μετά από μία σειρά ζωντανών εμφανίσεων και την κυκλοφορία ενός βίντεο, το συγκρότημα έδωσε την τελευταία του συναυλία τον Ιούλιο εκείνης της χρονιάς στο Λίβερπουλ, σε μία φιλανθρωπική εμφάνιση για τα θύματα του Χίλσμπορο. Διαλύθηκαν τον Μάιο του 1990, όταν ο Ίαν Γκίλαν σχημάτισε το προσωπικό του σχήμα παίρνοντας μαζί του τον Στιβ Μόρις.
Στα τέλη του 1989, ο Γκίλαν και ο Μπλάκμορ συνεισέφεραν στην ηχογράφηση μιας επανεκτέλεσης του "Smoke on the Water" με σκοπό την οικονομική βοήθεια των θυμάτων ενός σεισμού στην Αρμενία. Παρ' όλα αυτά, εμφανίστηκαν στο στούντιο σε διαφορετικές ημέρες για να μην συναντήθουν.
Ο Μπλάκμορ σκεφτόταν να δημιουργήσει και πάλι τους Rainbow με τον Τέρι Μπλοκ των Strangeways στο μικρόφωνο. Τελικά, τον Δεκέμβριο του 1989 και μετά από έξι μήνες προσπαθειών για ανεύρεση του αντικαταστάτη του Γκίλαν, αποφασίστηκε να προσλάβουν των πρώην τραγουδιστή των Rainbow, Τζο Λιν Τέρνερ, μετά από μία επιτυχημένη οντισιόν που είχαν μαζί του παίζοντας το "Hey Joe" του Τζίμι Χέντριξ.
Στις αρχές του 1990, ξεκίνησαν να ηχογραφούν το νέο τους δίσκο. Κάποια κομμάτια προϋπήρχαν και υπάρχουν ντέμο ηχογραφήσεις τους με τον Ίαν Γκίλαν. Ο δίσκος με τίτλο "Slaves and Masters" κυκλοφόρησε σε μορφή βινυλίου και CD τον Οκτώβριο του ίδιου έτους από την "BMG" στην Ευρώπη και την Αυστραλία και από την "RCA" στην Αμερική. Οι κριτικές του άλμπουμ ήταν μέτριες, με το "Allmusic" να του δίνει δύο αστέρια, το "Sputnik Music" μέσο όρο βαθμολογιών 2,3 με άριστα το 5 και το "Metal Archives" μόλις 46%. Η εμπορική επιτυχία του ήταν πολύ μικρότερη σε σχέση με τους προκατόχους του, αφού έγινε το πρώτο τους άλμπουμ από το 1969 που δεν μπήκε στο Top-20 της Μεγάλης Βρετανίας, ενώ έφθασε μόλις στο # 87 του Billboard στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ανάλογη επιτυχία με το όνομα του συγκροτήματος υπήρξε μόνο στην Ελβετία, όπου έφθασε στο # 5 των τσαρτ παραμένοντας στους καταλόγους επιτυχιών για 16 εβδομάδες, για να βραβευθεί τελικά σαν χρυσός.
Οι Deep Purple, ξεκίνησαν την περιοδεία για την προώθηση του δίσκου από τον Φεβρουάριο ως τον Οκτώβριο του 1991, όπου και τελείωσαν με δύο συναυλίες στο Ισραήλ. Ο κύριος όγκος των τραγουδιών τα οποία έπαιζαν προέρχονταν από τις ηχογραφήσεις της δεύτερης σειράς μελών του συγκροτήματος, αλλά και το "Burn" από την τρίτη σειρά μελών των Deep Purple, με τους Κόβερντεϊλ/Χιούζ στη σύνθεση τους.
Τον Αύγουστο του 1992 και ενώ είχαν ξεκινήσει να ηχογραφούν το δεύτερο άλμπουμ με τον Τέρνερ στα φωνητικά, οι Γκλόβερ, Πέις και Λορντ μετέφεραν στον Μπλάκμορ την απογοήτευση τους και με αφορμή την 25η επέτειο του συγκροτήματος την επόμενη χρονιά, ζήτησαν από τον Ίαν Γκίλαν να επιστρέψει στο συγκρότημα. Αυτός δέχθηκε και μέσα στον επόμενο μήνα συναντήθηκε με τα υπόλοιπα μέλη των Deep Purple και ξεκίνησαν να ηχογραφούν τον επόμενο τους δίσκο. Ο Τζο Λιν Τέρνερ αντικαταστάθηκε και ξεκίνησε σόλο καριέρα, αν και είχε ήδη ηχογραφήσει τα τραγούδια "Stroke of Midnight" και "Lost in the Machine" τα οποία δεν κυκλοφόρησαν ποτέ.

Βραβεία

Slaves and Masters (άλμπουμ)
Ελβετία (IFPI Certification): Χρυσός