Άννα της Μεγάλης Βρετανίας

Πρώιμη ζωή

Η Άννα γεννήθηκε στο Παλάτι του Αγίου Ιακώβου, στο Λονδίνο, δεύτερη κόρη του Ιακώβου, δούκα της Υόρκης (μετέπειτα Ιακώβου Β΄), και της πρώτης συζύγου του, λαίδης Άννας Χάιντ. Ο θείος της από την πλευρά του πατέρα της ήταν ο βασιλιάς Κάρολος Β΄ και η μεγαλύτερη αδελφή της ήταν η μελλοντική βασίλισσα Μαίρη Β΄. Η Άννα και η Μαίρη ήταν τα μόνα παιδιά του δούκα και της δούκισσας της Υόρκης που επιβίωσαν έως την ενηλικίωση.
Ως παιδί, η Άννα υπέφερε από μια μόλυνση του ματιού· για θεραπεία στάλθηκε στη Γαλλία. Έζησε με την γιαγιά της, Ενριέττα Μαρία της Γαλλίας η οποία έμενε στο Παρίσι στο Château de Colombes το οποίο  είχε αγοράσει το 1650· η Άννα μετά το θάνατο της γιαγιάς της έζησε με την θεία της, Ενριέττα Άννα, δούκισσα της Ορλεάνης. Μεγάλωσε με τις εξαδέλφες της Μαρία Λουίζα της Ορλεάνης και Άννα Μαρία της Ορλεάνης, μετέπειτα μητέρα του Λουδοβίκου ΙΕ΄. Η Άννα επέστρεψε στην Αγγλία μετά  το θάνατο της θείας της Ενριέττας Άννας. 
Περίπου το 1673, η Άννα γνώρισε την Σάρα Τζέννινγκς, η οποία έγινε η στενή της φίλη και μία από τους  συμβούλους της με τη μεγαλύτερη επιρροή. Η Τζέννινγκς αργότερα παντρεύθηκε τον Τζον Τσώρτσιλλ (τον μελλοντικό δούκα του Μάρλμπορω), που επρόκειτο να γίνει ο σημαντικότερος στρατηγός της Άννας.
Το 1673, η μεταστροφή του πατέρα της Άννας στον Ρωμαιοκαθολικισμό έγινε γνωστή. Με τις οδηγίες του Καρόλου Β΄, όμως, η Άννα και η αδελφή της Μαίρη ανατράφηκαν ως Προτεστάντισσες.
Στις 28 Ιουλίου 1683, η Άννα παντρεύθηκε τον Προτεστάντη πρίγκιπα Γεώργιο της Δανίας, αδελφό του βασιλιά Χριστιανού Ε΄ της Δανίας.

Άνοδος στον θρόνο του Ιακώβου Β΄

Όταν ο Κάρολος Β΄ πέθανε το 1685 (ίσως μεταστράφηκε στο Ρωμαιοκαθολικισμό στην νεκρική του κλίνη), ο πατέρας της Άννας έγινε βασιλιάς ως Ιάκωβος Β΄. Αλλά ο Ιάκωβος δεν έγινε φιλικά αποδεκτός από τον Αγγλικό λαό, ο οποίος ανησυχούσε με τον Ρωμαιοκαθολικισμό του. Η δημόσια ανησυχία αυξήθηκε όταν η δεύτερη σύζυγος του Ιακώβου, Μαρία της Μόντενα, γέννησε ένα γιο, τον Ιάκωβο Φραγκίσκο Εδουάρδο, στις 10 Ιουνίου 1688, και η συνέχιση μιας Καθολικής δυναστείας γινόταν όλο και πιο πιθανή. Η Άννα δεν ήταν παρούσα στην περίσταση, έχοντας πάει στο Μπαθ, και αυτό ενίσχυσε τις υποψίες ότι η γέννα ήταν ψεύτικη. Πιθανόν η Άννα να απέφυγε να παραστεί στην γέννα ή να ήταν όντως άρρωστη, αλλά είναι επίσης πιθανό ότι η επιθυμία του Ιακώβου ήταν να αποκλείσει όλους τους Προτεστάντες από τα ζητήματα του κράτους. "Δεν θα θα ικανοποιηθώ ποτέ πια,"έγραφε η Άννα στην αδελφή της Μαίρη, "είτε είναι είτε δεν είναι αληθινό το παιδί. Ίσως είναι ο αδελφός μας, μα μόνο ο Θεός γνωρίζει ... δεν μπορεί να βοηθήσει κανείς έχοντας χίλιους φόβους και μελαγχολικές σκέψεις, αλλά όποιες αλλαγές κι αν γίνουν θα με βρείς ακλόνητη στην πίστη μου και πιστή σε σένα."

Γουλιέλμος και Μαίρη

Αμέσως μετά την άνοδο τους, ο Γουλιέλμος και η Μαίρη αντάμειψαν τον Τζων Τσώρτσιλ κάνοντάς τον κόμη του Μάρλμπορω ενώ ο πρίγκιπας Γεώργιος έγινε δούκας του Κάμπερλαντ. Ρήγμα δημιουργήθηκε στις σχέσεις των δύο αδελφών όταν  αίτημα της Άννας για χρήση του ανακτόρου του Ρίτσμοντ και για κοινοβουλευτική χορηγία απορρίφθηκε. Η ένταση αυξήθηκε όταν ο Γουλιέλμος απαγόρευσε στον Γεώργιο την ενεργό στρατιωτική υπηρεσία. Το 1692, υποπτευόμενοι ότι ο Μάρλμπορω ήταν Ιακωβίτης, ο Γουλιέλμος και η Μαίρη του στέρησαν όλα του τα αξιώματα. Η λαίδη Μάρλμπορω ακολούθως αποπέμφθηκε από το βασιλικό οίκο και η Άννα άφησε θυμωμένη την βασιλική της κατοικία και εγκαταστάθηκε στο Σάϊον Χάουζ, το σπίτι το Δούκα του Σόμερσετ. Η Άννα στερήθηκε τότε την τιμητική φρουρά της, στους αυλικούς απαγορεύτηκε να την επισκέπτονται και οι αρχές της πόλης διατάχτηκαν να την αγνοούν.
Όταν η Μαρία πέθανε από ευλογιά το 1694, ο Γουλιέλμος Γ΄ συνέχισε να κυβερνά μόνος. Η Άννα τότε έγινε διάδοχος του, καθώς παιδιά που θα μπορούσε να έχει ο Γουλιέλμος από άλλη γυναίκα έρχονταν μετά την Άννα και τους απογόνους της στη γραμμή διαδοχής. Προσπαθώντας να ενδυναμώσει τη δημοτικότητα του (η οποία ήταν πάντα πολύ χαμηλότερη εκείνης της συζύγου του), αποκατέστησε την Άννα στα προηγούμενα προνόμια της, της επέτρεψε να μένει στο Παλάτι του Αγίου Ιακώβου και της έδωσε τα κοσμήματα της Μαρίας.  Την ίδια ώρα ο Γουλιέλμος την κράτησε στο παρασκήνιο και απέφυγε να την ορίσει αντιβασίλισσα κατά την απουσία του. Λίγους μήνες αργότερα ο Μάρλμπορω αποκαταστάθηκε. 
Σύμφωνα με τον Ιάκωβο, η Άννα του έγραψε το 1696 ζητώντας του την άδεια να διαδεχτεί τον Γουλιέλμο και υποσχόμενη την αποκατάσταση στον θρόνο των απογόνων του Ιακώβου σε κατάλληλη ευκαιρία. Αυτός αρνήθηκε. Πιθανόν να ήταν μια προσπάθεια να διασφαλίσει την διαδοχή προσπαθώντας να προλάβει μιαν απ' ευθείας διεκδίκηση του πατέρα της.

Ο Νόμος της Διευθέτησης

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Πρίγκιπας Γεώργιος και η Πριγκίπισσα Άννα υπέφεραν μεγάλη προσωπική κακοτυχία. Κατά το 1700, η μελλοντική βασίλισσα είχε μείνει έγκυος δεκαοκτώ φορές τουλάχιστον· δεκατρείς φορές, απέβαλε ή γέννησε θνησιγενή παιδιά. Βασισμένος στις αποβολές της και τα σωματικά συμπτώματα, ένας ιατρικός ιστορικός έχει διαγνώσει διεσπαρμένο lupus erythematosus. 
Από τα εναπομείναντα πέντε παιδιά, τέσσερα πέθαναν πριν την ηλικία των δύο ετών. Ο μόνος της γιος που επέζησε από την παιδική ηλικία, ο Γουλιέλμος, Δούκας του Γκλόστερ, πέθανε στην ηλικία των έντεκα στις 29 Ιουλίου 1700, επισπεύδοντας μια κρίση διαδοχής. Οι Γουλιέλμος και Μαίρη δεν είχαν καθόλου παιδιά· έτσι, η Άννα, η διάδοχος, ήταν το μόνο άτομο που απέμενε στη γραμμή διαδοχής που εγκαθιδρύθηκε από το Bill of Rights (Χάρτα των Δικαιωμάτων του 1689). Αν καί η Άννα καί ο Γουλιέλμος πέθαιναν χωρίς απογόνους (κάτι που ανανμενόταν πλέον), τότε εισέρχονταν στην  γραμμή διαδοχής ο εκθρονισμένος βασιλιάς Ιάκωβος ή ο γιος του Ιάκωβο Φραγκίσκο Εδουάρδο Στιούαρτ (τον "Πρεσβύτερο Μνηστήρα").
Έτσι, για να αποκλεισθεί ένας Καθολικός από τον θρόνο της Αγγλίας, το Κοινοβούλιο θέσπισε τον Νόμος της Διευθέτησης του 1701 (Act of Settlement 1701), ο οποίος όριζε ότι, ελλείψει απογόνων της Πριγκίπισσας Άννας και του Γουλιέλμου Γ΄ από κάποιον μελλοντικό γάμο, το στέμμα θα πήγαινε στην Σοφία του Ανόβερου, εκλεκτόρισσα του Ανοβέρου, και στους απογόνους της. Η Σοφία ήταν εγγονή του Ιακώβου Α΄ της Αγγλίας, κόρη της κόρης του Ελισάβετ, που ήταν αδελφή του παππού της Άννας Καρόλου Α΄. Πάνω από πενήντα Καθολικοί πρίγκιπες στενότεροι συγγενείς της Άννας από την Σοφία  παραμερίστηκαν. Τον Σεπτέμβριο του 1701 ο Ιάκωβος πέθανε. Η χήρα του έγραψε στην ότι ο πατέρας την συγχώρεσε και της υπενθύμισε την υπόσχεση παλινόρθωσης των Στιούαρτ που του είχε δώσει. Αλλά η Άννα είχε ήδη συναινέσει στη νέα γραμμή διαδοχής που δημιουργήθηκε από τον Νόμο της Διευθέτησης.

Η βασιλεία της Άννας

Ο Γουλιέλμος Γ΄ πέθανε στις 8 Μαρτίου 1702 και η Άννα στέφθηκε στις 23 Απριλίου 1702.
Σύντομα μετά την ανάρρησή της, η Άννα όρισε τον σύζυγο της λόρδο αρχιναύαρχο (Lord High Admiral), δίνοντας του -κατ' όνομα- τον έλεγχο του Βασιλικού Ναυτικού. Ο έλεγχος του στρατού δόθηκε στον λόρδο Μάρλμπορω, ο οποίος ορίστηκε αρχιστράτηγος (Captain-General). Στον Μάρλμπορω απονεμήθηκαν επίσης πολλές διακρίσεις από την Βασίλισσα. Έγινε ιππότης της Περικνημίδας και προήχθη σε δούκα. Η δούκισσα του Μάρλμπορω πήρε την πρώτη θέση ανάμεσα στις κυρίες της ακολουθίας της βασίλισσας.
Σχεδόν αμέσως μετά την άνοδο της Άννας στο θρόνο, η Αγγλία ενεπλάκη στον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής. Στον πόλεμο αυτόν, η Αγγλία, η Ολλανδία και η Αυστρία υποστήριζαν την διεκδίκηση του ισπανικού θρόνου από τον αρχιδούκα Κάρολο (μετέπειτα αυτοκράτορα Κάρολο ΣΤ΄) εναντίον της Γαλλίας και Ισπανίας που υποστήριζαν την υποψηφιότητα 
του Φιλίππου, δούκα του Ανζού (μετέπειρα Φιλίππου Ε΄ της Ισπανίας, εγγονού του Λουδοβίκου ΙΔ΄.
Ο πόλεμος διήρκεσε μέχρι τα τελευταία έτη της βασιλείας της Άννας, και κυριάρχησε και στην εξωτερική κα την εσωτερική πολιτική.

Ο Νόμος της Ένωσης

Ο Νόμος της Διευθέτησης (Act of Settlement) του 1701 δεν αφορούσε την Σκωτία, η οποία παρέμενε ένα ανεξάρτητο, κυρίαρχο κράτος και όπου μια ισχυρή μειοψηφία ήθελε την διατήρηση της δυναστείας των Στιούαρτ. Η Σκωτική απάντηση στη Διευθέτηση ήταν η έκδοση από το νομοθετικό σώμα των Estates, της Act of Security (Πράξη της Ασφάλειας), σύμφωνα με την οποία, αν η βασίλισσα πέθαινε άτεκνη, ο επόμενος βασιλιάς της Σκωτίας θα εκλεγόταν μεταξύ των Πτοτεσταντών απογόνων του βασιλικού οίκου της Σκωτίας. Το πρόσωπο που θα επιλεγόταν δεν θα μπορούσε να κατέχει και τον αγγλικό θρόνο, εκτός αν η Αγγλία εγγυόταν πλήρη ελευθερία εμπορίου στους Σκώτους εμπόρους. Αρχικά η Άννα δεν έδωσε την Βασιλική Έγκριση στον νόμο αυτό. Υποχρεώθηκε όμως να το κάνει όταν τα Estates απείλησαν να κατακρατήσουν τα σκωτικά εφόδια για  τον στρατό του Μάρλμπορω στην Ευρώπη.
Με τη σειρά του, το Αγγλικό Κοινοβούλιο — φοβούμενο ότι μια ανεξάρτητη Σκωτία θα αποκαθιστούσε την Auld Alliance (Παλαιά Συμμαχία) με τη Γαλλία — απάντησε με τον Alien Act (Νόμος Αλλοδαπών) του 1705, με τον οποίο απειλούνταν οικονομικές κυρώσεις και κηρύσσονταν οι Σκώτοι υπήκοοι της βασίλισσας αλλοδαποί στην Αγγλία, εκτός αν ανακαλούνταν η Act of Security ή ενωνόταν η Σκωτία με την Αγγλία. Οι Σκώτοι επέλεξαν την ένωση και μετά από διαπραγματεύσεις το Αγγλικό και το Σκωτικό Κοινοβούλιο ψήφισαν τις Acts of Union (Πράξεις της Ένωσης) το 1707. Η Αγγλία και η Σκωτία ενώθηκαν σε ένα μόνο βασίλειο, την Μεγάλη Βρετανία, με ένα κοινοβούλιο, από 1ης Μαΐου 1707.

Ο δικομματισμός

Η βασιλεία της Άννας σημαδεύθηκε από την περαιτέρω ανάπτυξη του δικομματικού συστήματος καθώς η νέα επόχή της κοινοβουλευτικής διακυβέρνησης ξεδιπλώθηκε και ωρίμασε. Η Άννα προσωπικά προτιμούσε το κόμμα των Τόρυς, αλλά ανεχόταν και τους Ουίγους. Το πρώτο της υπουργείο είχε ηγέτες τον Σίντνεϊ Γκόντολφιν, 1ο Βαρόνο Γκόντολφιν και τον ευνοούμενο της Άννας Μάρλμπορω. Αν και ήταν αμφότεροι μετριοπαθείς Τόρυς, στο υπουργείο περιλαμβάνονταν και λιγότερο μετριοπαθείς Τόρυς (High Tories), όπως ο Ντάνιελ Φιντς, 2ος Κόμης του Νόττιγκαμ, και ο θείος της Άννας Λώρενς Χάιντ, 1ος Κόμης του Ρότσεστερ. Μετριοπαθής Τόρυ ήταν και ο πρόεδρος της Βουλής των Κοινοτήτων, Ρόμπερτ Χάρλεϋ.
Τρεις προσπάθειες να ψηφιστεί ο Occasional Conformity Bill, ένα νομοσχέδιο που υποστήριζαν οι Τόρυς με την συμπαράσταση της Άννας, απέτυχαν λόγω της αντίδρασης των Ουίγων. Το νομοσχέδιο προέβλεπε τον αποκλεισμό  από τα δημόσια αξιώματα όσων δεν ακολουθούσαν την επίσημη Αγγλικανική Εκκλησία.
Οι Ουίγοι υποστήριξαν έντονα τον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής και απέκτησαν ακόμη περισσότερη επιρροή αφότου ο δούκας του Μάρλμπορω πέτυχε μια μεγάλη νίκη στην Μάχη του Μπλένχαϊμ το 1704. Οι συντηρητικότεροι από τους Τόρυς (High Tories) απομακρύνθηκαν και οι Γκόντολφιν, Μάρλμπορω και Χάρλεϋ σχημάτισαν τριανδρία, βασιζόμενη όλο και περισσότερο στην υποστήριξη των Ουίγων. Η δούκισσα του Μάρλμπορω πίεζε φορτικά την Άννα για ανάθεση κυβερνητικών καθηκόντων σε Ουίγους, πράγμα που προκαλούσε την δυσφορία της βασίλισσας. Η κρίση κορυφώθηκε τον Φεβρουάριο του 1708, όταν οι Μάρλμπορω και Γκόντολφιν υποχρέωσαν την Άννα να αποπέμψει τον συντηρητικό Χάρλεϋ.
Τον Μάρτιο του 1708 ο ετεροθαλής αδελφός της Άννας, ο Καθολικός Τζαίημς Φράνσις Έντουαρντ Στιούαρτ (James Francis Edward Stuart) αποπειράθηκε να εισβάλει στην Σκωτία, βοηθούμενος από τους Γάλλους. Η επιχείρηση απέτυχε λόγω της επαγρύπνησης του αγγλικού στόλου και των καιρικών συνθηκών και το επεισόδιο είχε ως αποτέλεσμα την εκλογική νίκη των Ουίγων στις γενικές εκλογές του 1708. Οι σχέσεις εν τω μεταξύ της Άννας με την δούκισσα του Μάρλμπορω χειροτέρευαν συνεχώς, κυρίως λόγω της προσβλητικής συμπεριφοράς της δούκισσας.

Θάνατος του συζύγου της

Ο σύζυγος της Άννας, πρίγκιπας Γεώργιος της Δανίας, πέθανε τον Οκτώβριο 1708  και η βασίλισσα αισθάνθηκε συντετριμμένη. 
Οι Ουίγοι εκμεταλλεύτηκαν τον θάνατο του πρίγκιπα. Η διοίκησή του στο Ναυαρχείο δεν ήταν δημοφιλής στους αρχηγούς των Ουίγων, οι οποίοι τον κατηγορούσαν (καθώς και τον υπαρχηγό του Τζων Τσώρτσιλ, αδελφό του Μάρλμπορω) για κακοδιοίκηση του ναυτικού. 
Με τους Ουίγους τώρα κυρίαρχους στο κοινοβούλιο, και την Άννα συντετριμμένη από την απώλεια του συζύγου της, οι Whig Junto, όπως αποκαλούνταν η ηγετική ομάδα των Ουίγων, της επέβαλαν να δεχθεί τους λόρδους Σόμερς (Somers) και Ουώρτον (Wharton) στην κυβέρνηση. Η εξουσία τους, παρ' όλα αυτά, περιορίσθηκε από την επιμονή της Άννας να εκπληρώνει τα καθήκοντα του Λόρδου Αρχιναύαρχου η ίδια, και να μην διορίζει ένα μέλος της κυβέρνησης για να πάρει την θέση του Πρίγκιπα Γεώργιου. Απτόητοι, οι Junto απαίτησαν τον διορισμό του κόμη του Όρφορντ (Earl of Orford), ενός άλλου μέλους των Junto και ενός εκ των δριμύτερων επικριτών του Πρίγκιπα Γεωργίου, ως Πρώτου Λόρδου του Ναυαρχείου. Η Άννα αρνήθηκε κατηγορηματικά, και επέλεξε τον δικό της υποψήφιο, τον μετριοπαθή κόμη του Πέμπροκ (Earl of Pembroke) στις 29 Νοεμβρίου 1708.
Η πίεση επικεντρώθηκε τον Πέμπροκ, τον Γκόντολφιν και την Βασίλισσα από τους δυσαρεστημένους Junto Ουίγους, και ο Πέμπροκ αναγκάσθηκε να παραιτηθεί μετά από λιγότερο από έναν χρόνο στο αξίωμα. Ακολούθησε άλλος ένας μήνας φιλονικιών πριν η Βασίλισσα τελικά συναινέσει να τοποθετήσει τον Κόμητα του Όρφορντ στη διεύθυνση του Ναυαρχείου τον Νοέμβριο του 1709.
Τον Απρίλιο του 1710 η Άννα και η δούκισσα του Μάρλμπορω συναντήθηκαν σε κλίμα ιδιαίτερα ψυχρό. Ήταν η τελευταία τους συνάντηση.

Ύστερα έτη

Όσο διαρκούσε ο πολυδάπανος πόλεμος της Ισπανικής Διαδοχής τόσο πιο αντιδημοφιλής γινόταν -το ίδιο και η διακυβέρνηση των Ουίγων. Η Άννα τελικά βρήκε την ευκαιρία και απέπεμψε τον Γκόντολφιν και τους Whig Junto αν και ο Μάρλμπορω, προς στιγμήν, παρέμεινε αρχιστράτηγος. Διορίστηκε νέα κυβέρνηση με επί κεφαλής τον Χάρλεϋ που επεδίωξε ειρήνη με την Γαλλία. Σε αντίθεση με τους Ουίγους, ο Χάρλεϋ και οι Τόρυς ήταν έτοιμοι να συμβιβαστούν δεχόμενοι στην Ισπανία τον εγγονό του Γάλλου βασιλιά έναντι εμπορικών ανταλλαγμάτων. Στς βουλευτικές εκλογές που σύντομα ακολούθησαν, ο Χάρλεϋ επωφελήθηκε της κυβερνητικής υποστήριξης και εξασφάλισε μεγάλη πλειοψηφία των Τόρυς. Τον Ιανουάριο του 1711 η Άννα υποχρέωσε την Σάρα Μάρλμπορω να παραιτηθεί από τα αυλικά της αξιώματα και στην θέση της διόρισε την αντίζηλό της Άμπιγκέιλ Χιλ.
Η διαμάχη λύθηκε από εξωτερικά γεγονότα. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Αρχιδούκα Καρόλου (τον οποίο υποστήριζαν οι Ουίγοι) πέθανε το 1711 και ο Κάρολος κληρονόμησε την Αυστρία, την Ουγγαρία και τον θρόνο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Το να του δοθεί επίσης ο Ισπανικός θρόνος δεν ήταν πλέον προς το συμφέρον της Μεγάλης Βρετανίας. Αλλά η προτεινόμενη Συνθήκη της Ουτρέχτης που υποβλήθηκε στο Κοινοβούλιο προς επικύρωση δεν προχώρησε τόσο όσο οι Ουίγοι ήθελαν για να χαλιναγωγήσουν τις φιλοδοξίες των Βουρβόνων. Στην Βουλή των Κοινοτήτων, η πλειοψηφία των Τόρυς ήταν αναμφισβήτητη, αλλά αυτό δεν ίσχυε στην Βουλή των Λόρδων. Βλέποντας την ανάγκη για αποφασιστική δράση—να μειώσουν την πλειοψηφία των Ουίγων στη Βουλή των Λόρδων—η Άννα δημιούργησε απρόθυμα δώδεκα νέους ευγενείς. Μια τόσο μαζική δημιουργία ευγενών ήταν χωρίς προηγούμενο. Πράγματι, η Ελισάβετ Α΄ είχε δημιουργήσει λιγότερους ευγενείς σε 44 έτη απ' ό,τι η Άννα δημιούργησε σε μια μέρα. Την ίδια μέρα ο Μάρλμπορω απηλλάγη των καθηκόντων του, η συνθήκη επικυρώθηκε και έτσι τελείωσε η ανάμειξη της Μεγάλης Βρετανίας στον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής.

Θάνατος

Η Άννα πέθανε από αρθρίτιδα, καταλήγοντας σε ερυσίπελας, περίπου στις 7 (π.μ. ή μ.μ.) στις 1 Αυγούστου 1714. Το σώμα της ήταν τόσο πρησμένο και διογκωμένο που έπρεπε να ταφεί στο Αββαείο του Ουεστμίνστερ σε ένα τεράστιο σχεδόν τετράγωνο φέρετρο.
Η Άννα πέθανε λίγο μετά από την εκλεκτόρισσα Σοφία (8 Ιουνίου, το ίδιο έτος)· ο γιος της εκλεκτόρισσας, Γεώργιος Α΄, εκλέκτορας του Ανόβερου, κληρονόμησε το Βρετανικό Στέμμα. Σύμφωνα με τον Νόμο της Διευθέτησης 1701, το στέμμα δόθηκε στον Γεώργιο ως διάδοχο της εκλεκτόρισσας Σοφίας, αφού παραμερίστηκαν οι Καθολικοί διεκδικητές. Η βασιλεία του Γεωργίου ήταν σχετική σταθερή: οι Ιακωβιτικές εξεγέρσεις το 1715 και το 1719 απέτυχαν αμφότερες.