google/wiki40b huggingface dataset:
Απελευθερωτικές επιγραφές στους Δελφούς

Οι απελευθερωτικές επιγραφές («ὡναί») στον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών αποτελούν ίσως την πιο μεγάλη κατηγορία επιγραφών στον χώρο αυτόν, προσεγγίζοντας αριθμητικά τις 1300, και είναι ιδιαίτερα σημαντική πηγή πληροφοριών για την αρχαία ελληνική επιγραφική.

Απελευθερωτικές πράξεις

Στην αρχαιότητα οι δούλοι ανήκαν στους κυρίους τους δια βίου ή εωσότου είχαν υπηρετήσει αρκετά ή εωσότου συγκέντρωναν το απαραίτητο ποσό για την απελευθέρωσή τους. Όταν ερχόταν η ώρα εκείνη, η απελευθερωτική πράξη ήταν καλό να έχει ως εγγυητή κάποιον θεό, πολύ συχνά τον Απόλλωνα. Ο δούλος πωλούνταν εικονικά στον θεό για να μην είναι δυνατόν να παραβιασθεί στη συνέχεια ή να αναιρεθεί η απελευθέρωση. Η απελευθερωτική πράξη (ὡνή) καταγραφόταν σε επιγραφές με στερεότυπες εκφράσεις.
Η πλειονότητα των απελευθερωτικών επιγραφών στους Δελφούς ήταν συγκεντρωμένες σε δύο κυρίως σημεία: στον αναλημματικό τοίχω των παρόδων του θεάτρου και στον πολυγωνικό τοίχο, ιδιαίτερα στο σημείο που χρησίμευε ως οπίσθιος τοίχος στη Στοά των Αθηναίων. Οι περισσότερες επιγραφές χρονολογούνται μεταξύ του 200 π.Χ. και του 100 μ.Χ.

Οι απελευθερωτικές επιγραφές ως πηγή πληροφοριών

Παρά τις στερεότυπες εκφράσεις τους, οι επιγραφές αυτές παρέχουν πληροφορίες για την κοινωνική και δημογραφική ιστορία της περιοχής κατά την ελληνιστική και πρώιμη ρωμαϊκή περίοδο. Πάνω από το 60% των απελευθερωτικών επιγραφών των Δελφών αφορούν σε γυναίκες δούλες. Μια σύγκριση τιμών φανερώνει ότι οι γυναίκες "πωλούνταν" σε τιμή περίπου 20% χαμηλότερη από αυτήν των ανδρών. Ωστόσο, φαίνεται ότι σε κάποιες περιπτώσεις η απελευθέρωση δεν ήταν οριστική: με τον όρο της "παραμονής" οι δούλοι υποχρεώνονται να παραμείνουν με τους πρώην κυρίους τους για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα ή ως τον θάνατο των τελευταίων. Αναρωτιέται κανείς τι είδους ελευθερία αποκτούσαν, ωστόσο φαίνεται ότι σε αρκετές περιπτώσεις ήταν καλύτερη από το τίποτε, καθώς ο κύριος έπαυε να έχει δικαίωμα ζωής και θανάτου επί του δούλου. Σε άλλες περιπτώσεις δε, οι δούλοι φαίνεται ότι γίνονταν σταδιακά μέλη της οικογένειας, οπότε και οι ίδιοι δεν ήθελαν να εγκαταλείψουν την οικία του κυρίου τους και να αποχωριστούν από το άμεσο κοινωνικό τους περιβάλλον.
Οι απελευθερωτικές πράξεις συνήθως γίνονταν με την παρουσία μαρτύρων, των οποίων τα ονόματα αναγράφονται επίσης στις επιγραφές, όπως και αυτά των ιερέων του Απόλλωνα κατά την ημερομηνία της απελευθέρωσης. Για το λόγο αυτό οι απελευθερωτικές επιγραφές αποτελούν εξαιρετική πηγή για την αποκατάσταση των καταλόγων διαδοχής των ιερέων στους Δελφούς.
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών 1969

Οι ταινίες που ξεχώρισαν

Το μεγάλο βραβείο αυτή τη χρονιά, που ζούσε ακόμη κάτω από την επήρεια του πνεύματος του 1968 και ανταποκρίθηκε στην έξαρση του χίπικου κινήματος, απονεμήθηκε στην αντιεξουσιαστική Επαναστατημένη γενιά του Λίντσεϊ Άντερσον. Από την άλλη, το τρίπτυχο "σεξ, ναρκωτικά και ροκ εν ρολ", εισέβαλε στις Κάννες με τη μορφή τριών καβαλάρηδων. Τριών νεαρών με μακριά μαλλιά και καλιφορνέζικα καμώματα, που εκπροσωπούσαν την αμερικανική αντι-κουλτούρα. Ο Ντένις Χόπερ, ο Πίτερ Φόντα και ο Τζακ Νίκολσον ήρθαν την κατάλληλη στιγμή για να καταδείξουν μια διαφορετική εικόνα της Αμερικής: των νέων εξερευνητών που διέσχιζαν τη χώρα όπως άλλοτε οι καουμπόι στα γουέστερν. Μόνο που αντί για άλογα είχαν μηχανές. Ταξίδευαν για να ξορκίσουν τη βία, την αδιαφορία, τον πόλεμο. ο Ξένοιαστος καβαλάρης, που προβλήθηκε στις φεστιβαλικές Κάννες, γράφτηκε στη μυθολογία του αμερικανικού κινηματογράφου. Μία πραγματικά καλτ ταινία που έκανε στη συνέχεια εκατομμύρια εισπράξεις, γνωρίζοντας τεράστια εμπορική επιτυχία. Ο Ντένις Χόπερ αποχώρησε από την Κρουαζέτ με το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη.
Η ταινία Ζ του Κώστα Γαβρά κέρδισε το βραβείο της Επιτροπής και το βραβείο ανδρικής ερμηνείας (Ζαν-Λουί Τρεντινιάν).
Οι Κάννες του 1969 έζησαν μέσα στις αντιθέσεις. Δεξιώσεις, φαγοπότια, πάρτι και κραιπάλη από τη μία. Πρωτοπορία, επανάσταση και πολιτικοποίηση από την άλλη. Το φεστιβάλ, αναγεννημένο από τις στάχτες του 1968, προσαρμόστηκε με ταχύτητα στην κουλτούρα της νέας δεκαετίας.
Αλέξανδρος Λαδάς

Βιογραφία

Γεννήθηκε στα Γρεβενά το 1909 και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και στο Πανεπιστήμιο του Καίμπριτζ. 
Η κοινοβουλευτική του σταδιοδρομία ξεκίνησε με την εκλογή του ως βουλευτή Κοζάνης με το Λαϊκό Κόμμα στις εκλογές του 1936.
Εξελέγη ξανά βουλευτής με το Λαϊκό Κόμμα το 1946 και στη συνέχεια εντάχθηκε στην ΕΡΕ, με την οποία εξελέγη βουλευτής το 1956, 1958 και το 1961.
Πέθανε στις 29 Ιανουαρίου 1969 και κηδεύτηκε την επομένη από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών. Ήταν παντρεμένος με την Έλλη Λαδά.
Μάχη του Μεχμέταγα

Η εξέλιξη των γεγονότων

Μετά την αποτυχία της εκστρατείας του στη Μάνη, ο Ιμπραήμ επέστρεψε στην Τρίπολη αποφασισμένος να ξαναεπιστρέψει εκεί με μεγαλύτερες  δυνάμεις. Ωστόσο οι Αιγυπτιακές επιδρομές στα γύρω χωριά συνεχίζονταν. Στις 18 Ιουλίου 1826 τετρακόσιοι Αιγύπτιοι συγκρούστηκαν με στρατιωτικά τμήματα στο Μεχμέταγα που είχε στείλει ο Κολοκοτρώνης για την προστασία της περιοχής. Τα αποτελούσαν άτακτο ιππικό υπό τον Χατζημιχάλη Νταλιάνη, 120 άνδρες υπό τον φιλέλληνα Α. Αλμέιδα. Μαζί τους ήταν ο Νικηταράς και ο Γιατράκος, συνολικά 2.000 άνδρες. Η μάχη αρχικά ήταν ευνοϊκή για τους Τούρκους αλλά οι Έλληνες κατόρθωσαν να τους νικήσουν. Οι Τούρκοι έχασαν 200 άντρες ενώ οι Έλληνες τέσσερις.
Σαν Χοσέ (Καλιφόρνια)

Ιστορία

To Σαν Χοσέ ιδρύθηκε στις 29 Νοεμβρίου του 1777, με το όνομα Ελ Πουέμπλο ντε Σαν Χοσέ ντε Γκουανταλούπε και ήταν η πρώτη πόλη στην ισπανική αποικία της Άνω Καλιφόρνιας. Η πόλη αποτέλεσε γεωργική κοινότητα και τροφοδοτούσε τις ισπανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις στο Σαν Φρανσίσκο και το Μοντερέι. Όταν η Καλιφόρνια απέκτησε κρατική υπόσταση το 1850, το Σαν Χοσέ  διετέλεσε πρωτεύουσα της.

Οικονομία

Μετά από περισσότερα από 150 χρόνια ως μια μικρή γεωργική πόλη το Σαν Χοσέ και η γύρω περιοχή της κοιλάδας Σάντα Κλάρα έμεινε η τελευταία και μεγαλύτερη περιοχή  γύρω από το κόλπου του Σαν Φρανσίσκο. Το Σαν Χοσέ άρχισε να παρουσιάζει αυξημένη ζήτηση για κατοικίες από τους στρατιώτες και τους βετεράνους που επιστρέφουν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο .Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1950 και 1960 το Σαν Χοσέ συνέχισε την επιθετική επέκτασή της πόλης με την προσάρτηση μεγαλύτερης έκτασης γης. Η ραγδαία ανάπτυξη της υψηλής τεχνολογίας και των ηλεκτρονικών επιταχύνθηκε ακόμη περισσότερο όπως και η μετάβαση από ένα γεωργικό κέντρο, σε μια αστικοποιημένη μητροπολιτική περιοχή .
Τη δεκαετία του 1990, το Σαν Χοσέ λόγω της ακμάζουσας τοπικής βιομηχανίας υψηλής τεχνολογίας, απέκτησε το ψευδώνυμό πρωτεύουσα της Σίλικον Βάλλεϊ.  Η Υπηρεσία Απογραφής των ΗΠΑ ανέφερε ότι ο πληθυσμός της πόλης είναι 945.942 κάτοικοι από την απογραφή του 2010.
Οργανισμός Αμερικανικών Κρατών

Ο Οργανισμός Αμερικανικών Κρατών (ΟΑΚ), με διεθνές αρκτικόλεξο OAS ή λατινόγλωσσα OEA, είναι ένας διεθνής αμυντικός οργανισμός, (διακρατική συμμαχία), που εδρεύει στην πρωτεύουσα των ΗΠΑ την Ουάσιγκτον. Μέλη του οργανισμού αυτού είναι όλες οι ανεξάρτητες χώρες της Αμερικανικής ηπείρου πλην της Ονδούρας η συμμετοχή της οποίας έχει ανασταλεί από τις 28 Ιουνίου 2009, μετά το πραξικόπημα που σημειώθηκε στη χώρα. Ο ΟΑΚ χαρακτηρίζεται ως το «ΝΑΤΟ της Αμερικανικής ηπείρου».

Ίδρυση

Ο Οργανισμός αυτός ιδρύθηκε μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, από τις χώρες μέλη της άλλοτε Παναμερικανικής Ένωσης ως αμυντικός διακρατικός οργανισμός, έναντι ξένης, (από εκτός ηπείρου), προσβολής αλλά και για πρόληψη ενδοηπειρωτικών συγκρούσεων, προωθώντας έτσι ένα σύστημα συλλογικής ασφάλειας, με βάση το λεγόμενο Δόγμα Μονρόε.

Με το σκεπτικό αυτό υπογράφηκε το 1947 στο Ρίο ντε Τζανέιρο ή λεγόμενη Διαμερικανική συνθήκη αμοιβαίας συνδρομής γνωστή και ως Συνθήκη του Ρίο την οποία επικύρωσε το ένατο Διεθνές Συνέδριο των Αμερικανικών Κρατών που συνήλθε στη Μπογκοτά την Άνοιξη του 1948 όπου και συνομολογήθηκε, από 21 κράτη, στις 30 Απριλίου 1948, (και τέθηκε σε ισχύ τον Δεκέμβριο του 1951), ο Καταστατικός Χάρτης του Οργανισμού Αμερικανικών Κρατών.

Στη διάρκεια της ίδιας αυτής συνέλευσης ενεκρίθη και η Αμερικανική Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Έτσι με τη δημιουργία του Οργανισμού αυτού καταργήθηκε η προηγούμενη Παναμερικανική Ένωση της οποίας ο Γενικός διευθυντής ανέλαβε γενικός γραμματέας του νέου οργανισμού. Σήμερα Γ.Γ. του ΟΑΚ είναι ο Λουίς Αλμάγκρο.
Στον ΟΑΚ συμμετέχουν σήμερα και οι νέες χώρες της Αμερικανικής ηπείρου, της Καραϊβικής, που ανεξαρτητοποιήθηκαν μετά το τέλος του Β΄ Π.Π. φθάνοντας έτσι το συνολικό αριθμό κρατών - μελών στα 35.
Τσέρνιγκοφ

Κλίμα

Το Τσέρνιγκοφ  έχει υγρό ηπειρωτικό κλίμα με κρύους και χιονισμένους χειμώνες και ζεστά και ηλιόλουστα καλοκαίρια. Η μέση ετήσια θερμοκρασία στο Τσέρνιγκοφ φτάνει τους 7 °C. Η μέση θερμοκρασία Ιανουαρίου φτάνει τους -5.6 °C, ενώ τον Ιούλιο η μέση θερμοκρασία φτάνει τους 19.5 °C.

Τουρισμός

Το Τσέρνιγκοφ έχει πολλά μοναστήρια. Οι τουρίστες ξεπερνούν τους 27.000 όλο τον χρόνο.
Ντομένικο Γκαττιλούζιο

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε περι το 1422 στη Φώκαια της Μικράς Ασίας, που τότε διοικούσαν οι Γκαττιλούζιο. Ο Ντομένικο ήταν δεύτερος γιος του Ντορίνο Α΄ Γκαττιλούζι και της Οριέττα Ντόρια. Ήταν αδελφός του Φραντσέσκο Γ' κυρίου της Θάσου, του Νικολό Γκαττιλούζι, της Τζινέβρας, της Κατερίνας και της Μαρίας.
Το 1449 ο πατέρας του αρρώστησε τόσο βαριά που η εξουσία πέρασε ουσιαστικά στο Ντομένικο, αφού ο μεγαλύτερος αδελφός του Φραντσέσκο είχε ήδη πεθάνει. Σύμβουλός και γραμματέας του ήταν ο βυζαντινός λόγιος Δούκας.  Το 1450 δέχτηκε επίθεση από το στόλο των Οθωμανών αλλά το νησί, παρά τις απώλειες, άντεξε και κράτησε τη διοίκηση σε χέρια χριστιανών. Το 1453 μετά την Άλωση, έστειλε το Δούκα στην Κωνσταντινούπολη για την καταβολή του ετήσιου φόρου υποτελείας. Ο Μωάμεθ Β' του ζήτησε περισσότερα και του δωσε σε αντάλλαγμα και τη Λήμνο, όπου οι Γκατιλλούζιο κατείχαν ως τότε μονο το λιμάνι του Κότσινου. 
Το 1455 έκανε την εμφάνισή του μπρος στο λιμάνι της Μυτιλήνης ο στόλος του Χαμζά Μπέη. Ο Ντομένικο έστειλε το Δούκα με πλούσια δώρα και τρόφιμα για να κερδίσει την ουδετερότητα κι ανεξαρτησία του. Στις 30 Ιουνιου 1455 πέθανε ο πατέρας του κι ο Ντομένικο έγινε και επίσημα άρχοντας της Λέσβου. Για άλλη μια φορά έστειλε το Δούκα για να ενημερώσει το σουλτάνο και να καταβάλει τον ετήσιο φόρο υποτελείας, αυτη τη φορά στην Αδριανούπολη. Ο Τούρκος όμως απαίτησε να έλθει ο ίδιος ο Ντομένικο ενώπιόν του. Ο Δούκας επέστρεψε εσπευσμένα στη Λέσβο, ενημέρωσε το Ντομένικο και μαζί αναχώρησαν και πάλι για να βρουν το Μωάμεθ που εν τω μεταξύ ήταν στη Ζλάτικα της Βουλγαρίας. Εκεί τον βρήκε, πλήρωσε το φόρο κι εγινε αποδεκτός ως νέος υποτελής άρχοντας αλλά με ακόμα μεγαλύτερο φόρο(απο 3000 σε 4000 χρυσά δουκάτα) και με την υποχρέωση να παραχωρήσει τη Θάσο.
Το 1458 όμως ο αδελφός του Νικολό τον κατηγόρησε για συνεργασία με τους Τούρκους, τον φυλάκισε και διέταξε να τον πνίξουν, παρουσία της συζύγου του Μαρία Τζουστινιάνι. Ο Νικολό υφάρπαξε την εξουσία και τέσσερα χρόνια αργότερα το Σεπτέμβριο του 1462 κατά την πολιορκία της Μυτιλήνης από τον Μωάμεθ Β', παρέδωσε την πόλη στους Οθωμανούς Τούρκους.

Γενεαλογία

Γενεαλογία Γκαττιλούζι (Γατελούζοι)
Αιγαίον IV (φρεγάτα)

Δράση

Η φρεγάτα ΑΙΓΑΙΟΝ, καθελκύστηκε στο Ναυπηγείο 'Koninlijke Maatschappij de Shelde' (Royal Shelde) στο Vlissingen της Ολλανδίας την 13η Ιουλίου 1978, σε εκτέλεση παραγγελίας του Βασιλικού Ναυτικού της χώρας. Εντάχθηκε στο Ολλανδικό Ναυτικό στις 29 Οκτωβρίου 1980, με την ονομασία BANKERT (F810). 
Όταν οι φρεγάτες τύπου S αποσύρθηκαν από το Ολλανδικό Ναυτικό, το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό ενδιαφέρθηκε να τις αποκτήσει ώστε να αντικαταστήσει τον στόλο των αντιτορπιλικών του, λόγω της μεγάλης ηλικίας και των υψηλών αναγκών επάνδρωσης που είχαν τα τελευταία. Η ύψωση της Ελληνικής Σημαίας στη φρεγάτα πραγματοποιήθηκε στις 14 Μαΐου 1993 στο Ντεν Χέλντερ. Το σκάφος κατέπλευσε στην Ελλάδα στις 19 Ιουλίου 1993.

Χαρακτηριστικά

Όπως όλες οι φρεγάτες τύπου S, η φρεγάτα ΑΙΓΑΙΟΝ έχει ολικό μήκος 130μ., μέγιστο πλάτος 14,6 και μέγιστο βύθισμα 6μ. Με πλήρες φορτίο, το σκάφος έχει εκτόπισμα 3.600 τόνων. Την κίνηση εξασφαλίζουν 2 κινητήρες Rolce Royce OLYMPUS (56.800 HΡ) και δύο κινητήρες Rolce Royce TYNE 10, μέσω των οποίων επιτυγχάνεται μέγιστη ταχύτητα 30 κόμβων (αν και η συνήθης επιχειρησιακή ταχύτητα είναι 20 κόμβοι).
Στη φρεγάτα υπάρχει υποδομή για την ενδιαίτηση 198 ατόμων.
Η φρεγάτα ΑΙΓΑΙΟΝ δύναται να πλήξει εγγείς στόχους επιφανείας με το πυροβόλο 76 χιλιοστών (ΟΤΟ ΜΕLARA), και απομακρυσμένες μονάδες επιφανείας με κατευθυνόμενα βλήματα HARPOON (δύο συστοιχίες των τεσσάρων βλημάτων). Η αντιαεροπορική άμυνα της φρεγάτας εξασφαλίζεται με το σύστημα κατευθυνομένων βλημάτων SEA SPARROW. Επίσης η φρεγάτα είναι σε θέση να αναλάβει ανθυποβρυχιακές αποστολές χρησιμοποιώντας τορπίλες 324 χιλιοστών. Για την άμυνα του σκάφους, διατίθεται σύστημα ηλεκτρονικών αντίμετρων (SUPER R.B.O.C.) και πυροβόλο  Phalanx Mk15 CIWS 20 χιλιοστών. Τέλος, το πλοίο δύναται να μεταφέρει δύο ελικόπτερα και να τα χρησιμοποιεί εναλλάξ ή ταυτόχρονα σε διάφορες αποστολές.
Όθων Β΄ του Νασσάου-Ντίλενμπουργκ

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερρίκου κόμη του Νασσάου-Ζήγκεν και της Αδελαΐδας, κόρης του Ντιρκ του Χάινσμπεργκ & Μπλάνκενμπεργκ.
Παπαγεωργάκης

Ο ιερέας Παπαγεωργάκης ήταν κληρικός και αγωνιστής του 1821.
Η καταγωγή του ήταν από το Μοναστηράκι Αρκαδίας. Ακολούθησε τον στρατηγό Κανέλλο Δεληγιάννη σε όλες τις μάχες και διακρίθηκε. 
Πήρε μέρος στη μάχη της Γράνας κατά την πολιορκία της Τριπολιτσάς όπου και ανδραγάθησε. Μετά από εκεί βρέθηκε στη μάχη της 9ης Μαρτίου στην Πάτρα, στην οποία ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ως γενικός αρχηγός πολιόρκησε τους Τούρκους και το κάστρο της πόλης. Μετά πέρασε στο Μεσολόγγι μαζί με τον στρατηγό Κανέλλο Δεληγιάννη και άφησε και εκεί μνημεία ηρωισμού. 
Έμεινε παροιμιακός για την παλικαριά του.
Τσαζάσι

Ιστορία

Το Τσαζάσι είναι το κέντρο της κοινότητας Ουσγκούλι, που αποτελείται από 4 χωριά. Είναι μέρος της ιστορικής περιοχής Σβανέτι που κατοικείται από τους Σβάνι, μία εθνική υποομάδα της Γεωργίας που έχει ιδιαίτερο πολιτισμό και γλώσσα. Χαρακτηριστικές δομές των χωριών τους είναι τα πυργόσπιτα, των οποίων η προέλευση ανατρέχει στην προϊστορία. Τα παλαιότερα εξ αυτών χρονολογούνται του 8ου-9ου αιώνα και το νεότερο είναι του 18ου αιώνα.
Τον Ιανουάριο του 1987 αρκετά μνημεία του Τσαζάσι υπέστησαν ζημιές από μια τεράστια χιονοστιβάδα. Από το 2000 η Γεωργιανή κυβέρνηση και η Εθνική Επιτροπή του Διεθνούς Συμβουλίου για Μνημεία και Τοποθεσίες (ICOMOS) επιβλέπουν τις διεπιστημονικές έρευνες για την πολιτιστική κληρονομιά του χωριού και τα έργα αποκατάστασης και συντήρησης.

Περιγραφή

Το Τσαζάσι είναι ένα ορεινό σκηνικό τοπίο με μεσαιωνικά σπίτια και πυργόσπιτα, τα οποία λειτουργούσαν ως οικήματα και αμυντικές δομές ενάντια στους εισβολείς. Στο χωριό υπάρχουν πάνω από 200 κτίρια: σπίτια, εκκλησίες, πυργόσπιτα και κάστρα. Ο τρόπος χρήσης της γης και οργάνωσης των οικημάτων είναι αντιπροσωπευτικός του παραδοσιακού τρόπου ζωής των Σβανι, που ζούσαν σε αρμονία με το φυσικό τους περιβάλλον.  
Τα σπίτια είναι κατά κανόνα διώροφα. Το ισόγειο είναι μία ενιαία αίθουσα με χώρο για εστία και διαμονή, για ανθρώπους και τα κατοικίδιά τους, τα οποία συνήθως περιορίζονταν σε ξεχωριστό χώρο με ένα όμορφα διακοσμημένο, ξύλινο χώρισμα. Ένας πρόσθετος διάδρομος συνέβαλε στη θερμομόνωση του κτιρίου. Ο πάνω όροφος χρησιμοποιούταν από τους ανθρώπους ως αποθήκη υλικών και τροφίμων, και ως θερινή κατοικία. Μία πόρτα σε αυτό το επίπεδο οδηγούσε στο πυργόσπιτο. Ήταν καλές αμυντικές δομές ενάντια στους εισβολείς που μάστιζαν την περιοχή. 
Το πυργόσπιτο είναι ένας πύργος που χρησιμοποιείται και ως οίκημα, συνήθως έχει 3-5 ορόφους και μέσο ύψος 20-25 μ. Το ισόγειο είναι συνήθως περίκλειστο χωρίς παράθυρα και είσοδο, και έχει τοίχους πάχους ως και 1,5 μ. Η είσοδος βρίσκεται σε έναν από τους ανώτερους ορόφους. Καθώς ανεβαίνουν οι όροφοι το κτίριο στενεύει και το πάχος των τοίχων μειώνεται σε 0,7-0,8 μ. Οι όροφοι συνδέονται μεταξύ τους με ξύλινες σκάλες. Σε κάθε πλευρά οι πύργοι είχαν ανοίγματα που λειτουργούσαν ως παράθυρα και πολεμίστρες. Στο Τσαζάσι υπάρχουν 13 καλοδιατηρημένα πυργόσπιτα των Σβάνι. 
Στο Τσαζάσι υπάρχουν 4 Σβανετιανά κάστρα, εκ των οποίων το ένα ονομάζεται Κάστρο της Ταμάρ και οι παραδόσεις λένε ότι ήταν θερινή κατοικία της Βασίλισσας Ταμάρ της Γεωργίας (βασ. 1184-1213). 
Υπάρχουν δύο πέτρινες εκκλησίες και διάφορα βοηθητικά κτίρια. Η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου χρονολογείται του 10ου αιώνα. Η εκκλησία του Σωτήρος χρονολογείται του 11ου-12ου αιώνα, είναι μέρος του Κάστρου της Ταμάρ και είναι τοιχογραφημένη.
Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1988

Οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες του 1988 διοργανώθηκαν στο Κάλγκαρυ του Καναδά από τις 13 Φεβρουαρίου μέχρι και τις 28 Φεβρουαρίου.
Γουλιέλμος-Αδόλφος του Βιντ

Στρατιωτική Θητεία

Ο Πρίγκηπας του Βιντ ήταν υπολοχαγός της ΙΙ Μεραρχίας του Πρωσικού Στρατού στη διάρκεια του Αυστροπρωσικού Πολέμου το 1866. Προήχθη σε ταγματάρχη το 1869, ενώ συμμετείχε στον Γαλλοπρωσικό Πόλεμο του 1870. Ανήλθε στο αξίωμα του στρατηγού του πεζικού το 1893. Ο πρίγκηπας ήταν αυτοκρατορικός επίτροπος και ταυτόχρονα γενικός επιθεωρητής των στρατιωτικών νοσοκομείων του εθελοντικού προσωπικού του Πρωσικού Στρατού την περίοδο μεταξύ 1893 και 1897.
Σιλοξάνιο

Ένα σιλοξάνιο είναι μια λειτουργική μονάδα στη χημεία του οργανοπυριτίου με το δεσμό Si–O–Si. Τα γονικά σιλοξάνια περιέχουν τα ολιγομερή και πολυμερή υδρίδια με τύπο H(OSiH₂)ₙOH και (OSiH₂)ₙ. Τα σιλοξάνια περιλαμβάνουν επίσης διακλαδωμένες ενώσεις, με προσδιοριστικό χαρακτηριστικό ότι κάθε ζεύγος κέντρων πυριτίου διαχωρίζεται από ένα άτομο οξυγόνου. Η χαρακτηριστική ομάδα του σιλοξανίου σχηματίζει τον σκελετό των σιλικονών, το πρώτο παράδειγμα από τις οποίες είναι το πολυδιμεθυλοσιλοξάνιο.

Δομή

Τα σιλοξάνια γενικά ακολουθούν τις αναμενόμενες δομές για δεσμικά τετραεδρικά κέντρα ("sp³-like"). Ο δεσμός Si–O είναι 1.64 Å (ενώ η απόσταση Si–C είναι 1.92 Å) και η γωνία Si–O–Si είναι μάλλον ανοικτή στις 142.5°. Για αντιπαράθεση, η απόσταση C–O σε έναν τυπικό διαλκυλοαιθέρα είναι πολύ μικρότερη 1.414(2) Å με πιο απότομη γωνία C–O–C στις 111°. Μπορεί να εκτιμηθεί ότι τα σιλοξάνια έχουν χαμηλότερα κάτω όρια για περιστροφή γύρω από τους δεσμούς Si–O ως συνέπεια της χαμηλής στερεοχημικής παρεμπόδισης. Αυτή η γεωμετρική θεώρηση είναι η βάση των χρήσιμων ιδιοτήτων μερικών υλικών που περιέχουν σιλοξάνια, όπως οι χαμηλές τους θερμοκρασίες υαλώδους μετάπτωσης.
Χιλδεβέρτος Β΄

Βιογραφία

Ήταν ο μόνος γιος τού Σιγιβέρτου Α΄ της Αυστρασίας και της Μπρουνχίλντα, κόρης τού Αθάναγκιλντ των Βισιγότθων.
Όταν ο πατέρας του δολοφονήθηκε το 575, ο Γκούντομπαλντ, ένας από τους πιστούς άρχοντες, πήρε από το Παρίσι τον Χιλδεβέρτο Β΄ στο Μετς, την πρωτεύουσα της Αυστρασίας, όπου αναγνωρίστηκε ως βασιλιάς. Ήταν μόλις 5 ετών και κατά την ενηλικίωσή του η Μπρουνχίλντα και οι ευγενείς διαφωνούσαν για το ποιος θα αναλάβει την αντιβασιλεία.
Τότε οι θείοι του Χιλπέριχος Α΄ τού Σουασσόν και Γκούντραμ της Ορλεάνης-Βουργουνδίας θέλησαν τη συμμαχία του: και οι δύο τον υιοθέτησαν. Ο Γκούντραμ ήταν κύριος τού ημίσεως της Μασσαλίας και η Προβηγκία έγινε κέντρο σύντομης διαμάχης μεταξύ των δύο θείων του.
Ο Γκούντραμ συμμάχησε με τον Δυνάμιο κυβερνήτη (rector) της Προβηγκίας, ο οποίος υποκίνησε τα μέλη τού Συλλόγου (canons) τού καθεδρικού στην επισκοπή του Ουζέ να εκλέξουν επίσκοπο τον διάκονο Μάρκελλο. Αυτό θα γινόταν σε αντίπραξη τού ήδη εκλεγμένου επισκόπου Ιοβίνου, πρότερου κυβερνήτη της Προβηγκίας. Ο Ιοβίνος και ο Θεόδωρος επίσκοπος της Μασσαλίας ταξίδευαν προς την Αυλή τού Χιλδεβέρτου Β΄, όταν τους συνέλαβε ο Γκούντραμ. Εν τω μεταξύ ο Δυνάμιος ακινητοποίησε τον Γκούντουλφ, που ανήκε σε μία σημαντική οικογένεια Συγκλητικών και ήταν ο προηγούμενος δομέστικος τού Χιλδεβέρτου Β΄. Τελικά ο Δυνάμιος αναγκάστηκε να υποχωρήσει· αργότερα συνέλαβε πάλι τον Θεόδωρο και τον έστειλε στον Γκούντραμ. Ο Χιλδεβέρτος Β΄ αντικατέστησε τον Δυνάμιο το 585 στέλνοντας τον Νικήτιο νέο κυβερνήτη της Προβηγκία, το 587 όμως αποκατέστησε τον Δυνάμιο.
Ο Χιλδεβέρτος Β΄ πολέμησε αρκετές φορές στο όνομα τού Μαυρικίου Αυτοκράτορα των Ρωμαίων εναντίον των Λομβαρδών, με περιορισμένη επιτυχία.
Αγία Ωραιοζήλη

Η Αγία Ωραιοζήλη είναι μάρτυρας της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Η μνήμη της εορτάζεται στις 26 Ιουλίου.

Βίος

Η Ωραιοζήλη έζησε κατά την περίοδο των διωγμών κι είχε καταγωγή από το Βυζάντιο. Οι γονείς της ήταν παγανιστές, αλλά εκείνη έγινε χριστιανή όταν άκουσε τη διδασκαλία του Αγίου Ανδρέα. Η Αγία Ωραιοζήλη, που είχε λάβει εξαιρετική μόρφωση, δίδασκε και σε άλλα άτομα το Ευαγγέλιο.
Στους διωγμούς κατά τη βασιλεία του Δομιτιανού, η Αγία ανακρίθηκε. Αρνήθηκε να αλλαξοπιστήσει κι εκτελέστηκε δια αποκεφαλισμού. Το λείψανό της πετάχτηκε στη φωτιά.
Breguet 521

Σχεδιασμός και ανάπτυξη

Επρόκειτο για διπλάνο ολομεταλλικής κατασκευής, με τους τρεις κινητήρες του τοποθετημένους σε ατρακτίδια ανάμεσα στην άνω και την κάτω πτέρυγα. Σχεδιαστικά ήταν εξέλιξη του Breguet S.8/2 Calcutta, μίας έκδοσης για στρατιωτική χρήση του βρετανικού Short S.8 Calcutta που παράγονταν κατόπιν αδείας στην Γαλλία. Το Br.521 κατασκευάστηκε για να καλύψει απαίτηση που εξέδωσε το Γαλλικό Ναυτικό το 1932 και αφορούσε στην ανάπτυξη αερακάτου μεγάλης εμβέλειας που θα αναλάμβανε αποστολές αναγνώρισης. Στον σχετικό διαγωνισμό συμμετείχαν επίσης οι εταιρείες Latécoère (με το 582), Lioré et Olivier (με το LeO H42 που δεν κατασκευάστηκε τελικά) και Loire Aviation (με το Loire 70). Το πρωτότυπο του Br.521 πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 11 Σεπτεμβρίου 1933 και τον Ιανουάριο του επόμενου έτους ακολούθησε η αγορά του και η παραγγελία δύο ακόμα αεροσκαφών.
Στα επόμενα χρόνια το Ναυτικό προμηθεύτηκε επιπλέον αεροσκάφη με διαδοχικές μικρές παραγγελίες, η τελευταία εκ των οποίων έγινε τον Σεπτέμβριο του 1939 και αφορούσε αρχικά δώδεκα αεροσκάφη που μειώθηκαν τελικά σε τρία. Συνολικά κατασκευάστηκαν 37 Br.521.
Το 1935 παρουσιάστηκε επίσης το Breguet Br.530 Saigon που προορίζονταν για πολιτική χρήση.

Επιχειρησιακή ιστορία

Τα Br.521 εξόπλισαν σταδιακά πέντε Σμήνη του Ναυτικού στο διάστημα 1935-40. Δύο Σμήνη παρέμειναν σε υπηρεσία με το Ναυτικό του Βισύ μετά την γαλλική συνθηκολόγηση. Διέθεταν από έξι αερακάτους έκαστο, το πρώτο είχε την βάση του στη νότια Γαλλία και το άλλο στην Τυνησία. Η γερμανική Luftwaffe αγόρασε το 1940 αριθμό Br.521 για μονάδα αεροδιάσωσής της με βάση στην Βρέστη. Όταν, το Νοέμβριο του 1942, τα εδάφη της Γαλλίας του Βισύ κατελήφθησαν από τους Γερμανούς, πέρασαν στην Luftwaffe επιπλέον αεράκατοι αυτού του τύπου, κάτι που επέτρεψε τον σχηματισμό επιπλέον μονάδων αεροδιάσωσης. Μετά από την Συμμμαχική απόβαση στη νότια Γαλλία τον Αύγουστο του 1944, οι γαλλικές δυνάμεις βρήκαν και αξιοποίησαν ένα Br.521 μέχρι να εξαντληθούν τα αποθέματα ανταλλακτικών.
Wild (ταινία του 2016)

Πλοκή

Η πρωταγωνίστρια, μια νεαρή γυναίκα που ονομάζεται Άνια, ζει σε απομόνωση σε ένα προκατασκευασμένο συγκρότημα κατοικιών στο Χάλλε-Νόιστατ. Στην δουλειά της ως ειδικός της τεχνολογίας των πληροφοριών σε διαφημιστικό πρακτορείο, παρενοχλείται από το τυραννικό αφεντικό της τον Μπόρις, ο οποίος την ίδια στιγμή προσελκύεται από αυτήν. Μια μέρα, όταν πηγαίνει σπίτι από τη δουλειά, η Άνια συναντά έναν λύκο σε ένα πάρκο. Η συνάντηση με το άγριο ζώο προκαλεί μια ισχυρή έλξη στην Άνια. Οι σκέψεις της περιβάλλονται όλο και περισσότερο γύρω από τον λύκο, τον οποίο προσπαθεί να προσεγγίσει φωνάζοντας σε αυτόν τη νύχτα, αγοράζοντας κρέας ή ακόμα και ζωντανά κουνέλια για φαγητό. Αποφασίζει να φέρει τον λύκο σε αυτήν. Τελικά καταφέρνει να αναισθητοποιήσει το ζώο και να το φέρει στο διαμέρισμά της. Ενώ παραμελεί τις διαπροσωπικές της επαφές - με τους συναδέλφους αλλά και με την αδελφή της - η Άνια αρχίζει να αφήνεται στα ένστικτά της. Φαίνεται όλο και περισσότερο να παραμελεί τον έξω κόσμο, αλλά και γεμάτη αυτοπεποίθηση και με σεξουαλική ελευθερία. Αυτό αντανακλά τη σταδιακά πιο έντονη και πιο οικεία σχέση με τον λύκο, με τον οποίο τώρα πια ζει πραγματικά μαζί. Ξεκινά ένα είδος ερωτικής σχέσης με το ζώο. Τελικά, υπάρχει το τελικό διάλειμμα με τον Μπόρις και τη δουλειά της στο γραφείο. Στο τέλος, η Άνια πηγαίνει ακόμη και να ζήσει για τα καλά στην άγρια φύση με τον λύκο.