Sonic The Hedgehog (βιντεοπαιχνίδι, 1991)

Η ανάπτυξη του τίτλου

Σε αντίθεση με τους τίτλους Sonic του Mega Drive, η ανάπτυξη της 8-bit έκδοσης δεν έγινε ούτε από την Sonic Team, αλλά ούτε και από την STI. Αντίθετα, την ανάπτυξη της έκδοσης για το Master System και το Game Gear ανέλαβε η Ancient, ένα στούντιο που ανήκει στον, γνωστό για τις μουσικές του συνθέσεις σε διάφορα βιντεοπαιχνίδια, Yuzo Koshiro. Η 8-bit έκδοση του Sonic The Hedgehog, είναι ο μοναδικός τίτλος Sonic του οποίου την ανάπτυξη είχε αναλάβει το συγκεκριμένο studio.
Υπογραμμίζεται, ότι η 8-bit έκδοση του Sonic The Hedgehog δεν είναι υποβάθμιση (downgraded port) της έκδοσης για Mega Drive, αντίθετα πρόκειται για έναν εξ ολόκληρου «καινούργιο» τίτλο, φτιαγμένο αποκλειστικά για τα Master System και Game Gear.

Gameplay και διαφορές από την 16-bit έκδοση

Το gameplay ακολουθεί σε γενικές γραμμές την λογική της έκδοσης του Mega Drive: ό,τι στοιχεία χαρακτηρίζουν την 16-bit έκδοση κάνουν την εμφάνισή τους και εδώ. Ωστόσο οι δυο εκδόσεις διέπονται από διαφορές που δίνουν διαφορετική ταυτότητα σε κάθε τίτλο.
Ο γενικότερος τρόπος παιχνιδιού της έκδοσης για Master System και Game Gear χαρακτηρίζεται από μια πιο αργή προσέγγιση τόσο στον σχεδιασμό επιπέδων, όσο και στην ίδια την ταχύτητα του Sonic (προφανώς λόγω των περιορισμένων δυνατοτήτων του hardware σε σχέση με το Mega Drive). Γι αυτόν τον λόγο, ο τίτλος εισήγαγε και περισσότερα στοιχεία περιπέτειας απ’ ότι ο αντίστοιχος της 16-bit έκδοσης. Πιο συγκεκριμένα, στην 8-bit έκδοση ο Sonic καλούνταν να ψάξει και να βρει τα chaos emeralds μέσα στις πίστες του παιχνιδιού, σε αντίθεση με τον τίτλο του Mega Drive, όπου ο Sonic αποκτούσε τα chaos emeralds κερδίζοντάς τα από τα bonus. Πίστες bonus υπήρχαν και στην έκδοση των Master System/ Game Gear, αλλά σε αντίθεση με τις αντίστοιχες της 16-bit έκδοσης, προσφέρονταν αποκλειστικά για την απόκτηση επιπλέον ζωών και continues.
Μια σημαντική επίσης διαφορά βρισκόταν σε ολόκληρη τη δομή και τον τρόπο παιχνιδιού στις πίστες Bridge Zone 2 και Jungle Zone 2. Συγκεκριμένα, οι δυο αυτές πίστες παρουσιάζουν μηχανισμούς gameplay που δεν έχουν χρησιμοποιηθεί σε κανέναν άλλο τίτλο της σειράς μέχρι σήμερα, γι αυτό και ο γενικότερος σχεδιασμός τους χαρακτηρίζεται ως «ασυνήθιστης προσέγγισης» για τίτλο Sonic. Σημειώνεται εντούτοις, ότι την περίοδο που κυκλοφόρησε ο τίτλος δεν είχαν ακόμα καθιερωθεί οι σταθερές που γνωρίζουμε σήμερα στα παιχνίδια της σειράς.
Αναλυτικότερα, η Bridge Zone 2 σχεδιάστηκε με τη λογική της αυτόματης κύλισης πίστας (scrolling), (μηχανισμός που χρησιμοποιείτο σε αρκετούς τίτλους της εποχής) πράγμα που σήμαινε ότι ο Sonic είχε περιορισμένο χρόνο να αντιδράσει καθώς προχώραγε στην πίστα. Τέλος, η Jungle Zone 2, σε αντίθεση με όλες τις πίστες των παιχνιδιών Sonic που κάνουν χρήση οριζόντιας κύλισης, σχεδιάστηκε με τη λογική της κάθετης και ήθελε τον Sonic να σκαρφαλώνει μέχρι να φτάσει στη κορυφή της.
Διαφορές κάνουν την εμφάνισή τους και στις πίστες που περιλαμβάνουν μάχη με αρχηγό (boss). Στο Mega Drive, ο Sonic έπρεπε να φτάσει στη μάχη αφού πρώτα πέρναγε μέσα από την πίστα, αντίθετα στην έκδοση για Master System και Game Gear, ο Sonic απλώς καλούνταν να διανύσει μια μικρή απόσταση μέχρι να φτάσει στην μάχη με τον αρχηγό. Σε αντίθεση όμως με την έκδοση για Mega Drive, στα Master System και Game Gear o Sonic πήγαινε στις μάχες μη έχοντας στην κατοχή του δαχτυλίδια. Αυτό σήμαινε ότι ο Sonic έπρεπε να βγάλει την μάχη με τον αρχηγό χωρίς να δεχθεί απολύτως κανένα χτύπημα.
Τέλος, στην 8-bit έκδοση του Sonic The Hedgehog, όταν ο Sonic δεχθεί χτύπημα από κάποιον εχθρό, τα δαχτυλίδια που έχει στην κατοχή του δεν διασκορπίζονται. Έτσι, σε αντίθεση με την έκδοση για Mega Drive, o Sonic δεν είναι σε θέση να μαζέψει τυχόν χαμένα δαχτυλίδια.

Πίστες Bonus

Όπως αναφέρθηκε παραπάνω, στην 8-bit έκδοση του Sonic The Hedgehog, ο ρόλος των πιστών bonus περιορίζεται στην συλλογή επιπλέον ζωών και continues. Όσον αφορά τον σχεδιασμό τους, αυτός είναι τελείως διαφορετικός από τον αντίστοιχο της έκδοσης για Mega Drive. Εδώ, οι πίστες bonus αποτελούνται από τεράστια δωμάτια γεμάτα με δαχτυλίδια, γιγαντιαίους μηχανισμούς αναπήδησης, και σειρές από ελατήρια. Κάθε ελατήριο έχει διαφορετική δυναμική. Στην έκδοση Master System αυτό είναι ορατό από το χρώμα του εκάστοτε ελατηρίου, αντίθετα η Game Gear έκδοση βασίζεται στη λογική «δοκιμής» (trial & error).
Μέσα στα bonus υπάρχουν διαθέσιμα continues και επιπλέον ζωές προς απόκτηση, οτιδήποτε όμως κι αν πάρει ο Sonic μέσα στο bonus (εκτός από τις επιπλέον ζωές ανά 100 δαχτυλίδια) δεν επικυρώνεται μέχρις ότου επιτυχημένης εξέλιξης του bonus, μέσα στο διαθέσιμο χρονικό περιθώριο. Εάν καταφέρει ο Sonic να φτάσει μέχρι το τέλος της πίστας bonus, οτιδήποτε απέκτησε κατά τη διάρκειά του επικυρώνεται, ενώ και ο αριθμός των δαχτυλιδιών που συνέλεξε πολλαπλασιάζεται επί 100, με το τελικό άθροισμα να προστίθεται στο συνολικό σκορ.

Ήχος

Η μουσική επένδυση του Sonic The Hedgehog για τα Master System και Game Gear είναι τελείως διαφορετική από την αντίστοιχη για το Mega Drive (με μοναδική εξαίρεση το κομμάτι της Green Hill Zone). Για τις απαιτήσεις της 8-bit έκδοσης έγινε χρήση ενός εξολοκλήρου νέου soundtrack στο οποίο συνέβαλε και ο γνωστός, στον χώρο των βιντεοπαιχνιδιών, συνθέτης Yuzo Koshiro. Το soundtrack της 8-bit έκδοσης, αν και λιγότερο γνωστό στο ευρύ κοινό σε σχέση με το αντίστοιχο του Mega Drive, θεωρείται ένα από το κορυφαία στην ιστορία της σειράς.

Αποδοχή

Η 8-bit έκδοση του Sonic The Hedgehog έτυχε εξαιρετικής αποδοχής από τους απανταχού παίκτες. Παρά το γεγονός ότι ο τίτλος παρουσιάζει διαφορές ως προς τον τρόπο παιχνιδιού του σε σχέση με τις 16-bit κυκλοφορίες, σήμερα θεωρείται ένας από τους κορυφαίους τίτλους τόσο των Master System / Game Gear όσο και της 8-bit εποχής γενικότερα. Ενστάσεις ωστόσο εκφέρει μερίδα σκληροπυρηνικών οπαδών της σειράς, η οποία και χρεώνει στον τίτλο το γεγονός ότι δεν ακολουθεί τόσο τη λογική του franchise και παίζεται περισσότερο σαν συμβατική πλατφόρμα.