Wicca

Ερμηνεία και ορολογία

Οι μελετητές θρησκευτικών σπουδών ταξινομούν τη Γουίκα σε ένα νέο θρησκευτικό κίνημα και πιο συγκεκριμένα σε μια μορφή σύγχρονου παγανισμού. Επίσης, αρκετοί ακαδημαϊκοί χαρακτήρισαν τη Γουίκα ως μια μορφή θρησκείας της φύσης, ένας όρος που υιοθετήθηκε από πολλούς ασκούμενους και ως μια μυστηριακή θρησκεία. Ωστόσο, δεδομένου ότι η Γουίκα ενσωματώνει επίσης τη πρακτική της μαγείας, αρκετοί μελετητές την έχουν αποκαλέσει "θρησκεία της μαγείας". Επιπλέον, η Γουίκα είναι μια μορφή δυτικού εσωτερισμού και πιο συγκεκριμένα ένα μέρος του εσωτερικού ρεύματος, που είναι γνωστό ως αποκρυφισμός.
Αν και αναγνωρίστηκε ως θρησκεία από τους ακαδημαϊκούς, ορισμένοι ευαγγελικοί χριστιανοί προσπάθησαν να αρνηθούν τη νομική της αναγνώριση ως θρησκεία, ενώ ορισμένοι Γουικανοί απέφευγαν και οι ίδιοι τον όρο "θρησκεία". Παρόλο που η Γουίκα ως θρησκεία είναι ξεχωριστή από άλλες μορφές σύγχρονου παγανισμού, υπήρξε αλληλεπίδραση μεταξύ αυτών των διαφορετικών παγανιστικών θρησκειών. Συνεπώς, η Γουίκα έχει επηρεάσει και επηρεαστεί από άλλες παγανιστικές θρησκείες, καθιστώντας έτσι σαφείς διαφοροποιήσεις μεταξύ τους, συνδέοντας τη, με μια οργανωμένη θρησκεία αντί για "πνευματικότητα" ή "τρόπος ζωής". Οι όροι "Wizard" και "Warlock" (μάγος) είναι γενικά αποθαρρυμένοι στη κοινότητα. Στη Γουίκα, οι ονομασίες αναφέρονται ως παραδόσεις ενώ οι μη-Γουικανοί συχνά ονομάζονται, "cowans" (ελευθεροτέκτονες).

Θεολογία

Οι θεολογικές απόψεις στη Γουίκα ποικίλουν. Η συγκεκριμένη θρησκεία συμπεριλαμβάνει θεϊστές, αθεϊστές και αγνωστικιστές με μερικούς να αντιλαμβάνονται τις θεότητες της θρησκείας ως οντότητες με κυριολεκτική ύπαρξη και άλλοι που τις βλέπουν ως αρχέτυπα ή σύμβολα του Carl Jung. Ακόμη και ανάμεσα στους θεϊστές Γουικανούς, υπάρχουν αποκλίνουσες πεποιθήσεις καθώς η Γουίκα περιλαμβάνει πανθεϊστές, μονοθεϊστές, δυϊστικούς, και πολυθεϊστές. Το κοινό χαρακτηριστικό όμως σε αυτές τις αποκλίνουσες αντιλήψεις, είναι πως οι θεότητες της Γουίκα, θεωρούνται  μορφές αρχαίων προχριστιανικών θεοτήτων από τους πιστούς.

Δυϊσμός

Οι περισσότερες αρχικές ομάδες των Γουικανών ακολούθησαν πιστά τη δυϊστική λατρεία του Θεού με τα Κέρατα, συσχετισμένος με το κυνήγι  και της Μητέρας Θεάς, πιστεύοντας ότι αυτές ήταν οι αρχαίες θεότητες που λάτρευαν οι κυνηγοί-συλλέκτες την Εποχή του Λίθου των οποίων η λατρεία είχε περάσει από γενιά σε γενιά μέχρι και σήμερα.
'Αλλοι Γουικανοί, έχουν υιοθετήσει διαφορετικές μορφές θεότητας από εκείνες του Θεού με τα Κέρατα και της Μητέρας Θεάς. Για παράδειγμα ο Θεός είχε ερμηνευτεί ως ο Βασιλιάς του Δρυός, Βασιλιάς του Ιξού , Θεός του Ήλιου καθώς και ο Θεός της Βλάστησης. Έχει επίσης διατυπωθεί ως ο Ηγέτης του άγριου Κυνηγιού και ως Άρχοντας του Θανάτου. Η Θεά συνήθως απεικονίζεται ως Τριπλή Θεά και ως εκ τούτου είναι μία Τριαδική Θεότητα που περιλαμβάνει τη Παρθένα Θεά (Maiden) , τη Θεά Μητέρα (Mother Goddess) και την Γηραιά Θεά (Crone), οι οποίες έχουν διαφορετική σημασία η κάθε μία, τη παρθενία , τη γονιμότητα και τη σοφία.

Μονοθεϊσμός και πολυθεϊσμός

Ο Γκάρντνερ δήλωσε ότι πέρα από τις δυο θεότητες της Wicca υπάρχει η "Υπέρτατη Θεότητα" ή "Πρωταρχική Θεότητα", μια οντότητα που είναι πολύ περίπλοκη για να καταλάβει ο άνθρωπος.Αυτή η πεποίθηση είχε υιοθετηθεί από άλλους εξέχοντες ασκούμενους, οι οποίοι την ανέφεραν ως "Κοσμικό Λόγο" ή "Ανώτατη Κοσμική δύναμη". Ο Γκάρντνερ θεώρησε αυτή την Ανώτατη Θεότητα ως μια ολόπλευρη οντότητα που δημιούργησε τους "Υπό-Θεούς", μεταξύ των οποίων είναι ο Θεός και η Θεά, αλλά που δεν συμμετείχε αλλιώς στον κόσμο. Εναλλακτικά, άλλοι Γουικανοί έχουν ερμηνεύσει μια τέτοια οντότητα ως ένα πανθεϊστικό ον, από το οποίο ο Θεός και η Θεά είναι όψεις Του.  
Παρά το γεγονός ότι ο Γκάρντνερ κατέκρινε το μονοθεϊσμό, αποκαλώντας το, Πρόβλημα του Κακού, μονοθεϊστικές μορφές της Γουίκα αναπτύχθηκαν τη δεκαετία του 1960, όταν η Εκκλησία της Γουίκα με έδρα τις ΗΠΑ, ανέπτυξε μια θεολογία που είχε τις ρίζες της, στη λατρεία αυτού που περιέγραψαν ως "μία θεότητα, χωρίς φύλο".Στη δεκαετία του 1970 αναπτύχθηκαν οι ομάδες "Dianic Wiccan", οι οποίες ήταν αφιερωμένες σε μια μοναδική, μονοθεϊστική Θεά, τη Ντιάνα. Αυτή η προσέγγιση επικρινόταν συχνά από τα μέλη των βρετανικών παραδοσιακών ομάδων Γουικανών, οι οποίοι κατηγορούσαν το μονοθεϊσμό της Θεάς αυτής, για μια ανεστραμμένη απομίμηση της χριστιανικής θεολογίας.Όπως και σε άλλες μορφές της Γουίκα, ορισμένοι μονοθεϊστές της Θεάς εξέφρασαν την άποψη ότι η Θεά δεν είναι μια οντότητα με κυριολεκτική ύπαρξη, αλλά ένα αρχέτυπο του Carl Jung.

Μετά θάνατον ζωή

Οι πεποιθήσεις που σχετίζονται με τη μετά θάνατον ζωή ποικίλλουν μεταξύ των Γουικανών και δεν καταλαμβάνουν κεντρική θέση στη θρησκεία. Καθώς ο ιστορικός Ronald Hutton παρατήρησε, "η ενστικτώδης θέση των περισσότερων Γουικανών... φαίνεται να είναι ότι αν κάποιος κάνει το μεγαλύτερο μέρος της παροντικής του ζωής, από κάθε άποψη, τότε η επόμενη ζωή θα είναι σίγουρα επωφελής από τη διαδικασία και έτσι μπορεί κανείς να επικεντρωθεί στο παρόν". Παρόλο που υπάρχουν Γουικανοί που δεν πιστεύουν σε καμία μορφή μετά θάνατον ζωής, είναι εν τούτοις μια κοινή πίστη μεταξύ των Γουικανών ότι οι άνθρωποι έχουν πνεύμα ή ψυχή που επιβιώνει μετά τον σωματικό θάνατο.
Παρόλο που δεν έγινε αποδεκτό από όλους τους Γουικανούς, η μετενσάρκωση είναι η κυρίαρχη πεποίθηση για τη μετά θάνατον ζωή στη Γουίκα, αρχικά υιοθετημένη από τον Γκάρντνερ. Οι κατανοήσεις του τρόπου λειτουργίας του κύκλου της μετενσάρκωσης διαφέρουν μεταξύ των πιστών. Ο περίφημος Γουικανός Raymond Buckland, για παράδειγμα, επέμενε ότι οι ανθρώπινες ψυχές θα ενσαρκώνονταν μόνο στο ανθρώπινο σώμα, ενώ άλλοι Γουικανοί πιστεύουν ότι μια ανθρώπινη ψυχή μπορεί να ενσαρκωθεί σε οποιαδήποτε μορφή ζωής. Υπάρχει επίσης μια κοινή πεποίθηση στη Γουίκα, ότι οποιαδήποτε μάγισσα θα μετενσαρκωθεί ως μελλοντική μάγισσα, μια ιδέα που αρχικά εξέφρασε ο Γκάρντνερ. Ο Γκάρντνερ διατύπωσε επίσης την άποψη ότι η ανθρώπινη ψυχή αναπαύεται για μια περίοδο μεταξύ του σωματικού θανάτου και της ενσάρκωσής της, με αυτό τον τόπο ανάπαυσης να αναφέρεται ως "The Summerland" (Χώρα του Θέρους) μεταξύ της κοινότητας της Γουίκα. Αυτό επιτρέπει σε πολλούς Γουικανούς να πιστεύουν ότι τα μέντιουμ, έχουν την ικανότητα να έρχονται σε επαφή με τα πνεύματα των νεκρών, μια πεποίθηση που υιοθετείται από τον Πνευματισμό .