Μέντιουμ

Γενικά περί της διαμεσότητας

Άτομα με διαμεσικές ικανότητες υπάρχουν σε όλους τους λαούς, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, με διαφορετικά ονόματα σε κάθε εποχή και πολιτισμό: μάντεις, μάγοι, προφήτες, βλέποντες (διορατικοί), επαοιδοί, πυθίες, οιωνοσκόποι, μυσταγωγοί, θεραπευτές, βραχμάνοι, ιεροφάντες, διάμεσα, μέντιουμ κ.λπ. Το κοινό χαρακτηριστικό όλων αυτών είναι η ικανότητά τους να επικοινωνούν με τον αόρατο κόσμο των πνευμάτων και να μεταφέρουν στους ανθρώπους τα μηνύματά τους.
Συστηματική ανάλυση του φαινομένου της διαμεσότητας, γίνεται στη θεωρία του Πνευματισμού. Σε αυτήν, για να γίνει αντιληπτός ο μηχανισμός της διαμεσικής (πνευματιστικής) επικοινωνίας, το μεν διάμεσο παρομοιάζεται με συσκευή ραδιοφώνου το δε πνεύμα με εκφωνητή ραδιοφωνικού σταθμού.
Στον ραδιοφωνικό σταθμό, η ομιλία του εκφωνητή μετατρέπεται σε ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία και εκπέμπεται σε συγκεκριμένη συχνότητα προς όλες τις κατευθύνσεις. Όταν ένα ραδιόφωνο συντονιστεί στην εκπεμπόμενη συχνότητα, συλλαμβάνει την ακτινοβολία και την αναμεταδίδει μετατρέποντάς την σε ήχο, ο οποίος είναι κατανοητός από τον άνθρωπο.
Με παρόμοιο τρόπο, η «ομιλία» της πνευματικής οντότητας, γίνεται με μια μορφή ακτινοβολίας. Το διάμεσο έχει την ικανότητα να συλλαμβάνει την ακτινοβολία αυτή και να την αναμεταδίδει με κατανοητή μορφή, δηλαδή ομιλία, γραφή, σχέδιο κ.λπ.
Τα διάμεσα, σύμφωνα με την θεωρία του Πνευματισμού, είναι «συσκευές όλων των ανέμων», δηλαδή μέσω αυτών είναι δυνατόν να επικοινωνήσει οποιοδήποτε πνεύμα, είτε αγαθό είτε πονηρό, όπως ακριβώς ένα ραδιόφωνο μπορεί να αναμεταδώσει όσα μεταδίδονται από οποιονδήποτε σταθμό, αρκεί να συντονιστεί στη συχνότητά του. Για τον λόγο αυτόν είναι αναγκαίο, κατά την διάρκεια μιας επικοινωνίας, να λαμβάνονται μέτρα ώστε αφ’ ενός μεν να διασφαλίζεται η επικοινωνία μόνον με τα αγαθά πνεύματα, αφ’ ετέρου δε να αποφεύγεται η εξαπάτηση ή η παραπλάνηση από τα πονηρά.
Τρία βασικά μέτρα προφύλαξης είναι: 1) Η αποφυγή επαφής με διάμεσο (μέντιουμ) το οποίο ζητά άμεσα ή έμμεσα οποιοδήποτε είδος υλικής αμοιβής για τις υπηρεσίες που προσφέρει. 2) Η αποφυγή υποβολής ερωτημάτων υλικού ή συμφεροντολογικού περιεχομένου (οικονομικού, ερωτικού, κ.λπ.) και 3) Η αποφυγή ενασχόλησης με διαμεσικές επικοινωνίες χάριν αστεϊσμού ή περιέργειας.

Αντιρρήσεις κατά των διαμέσων

Εναντίον των διαμέσων και της διαμεσικής ικανότητας, έχουν διατυπωθεί αρκετές αντιρρήσεις και κατηγορίες. Μερικές είναι: 
Α) Τα διάμεσα είναι απατεώνες, τσαρλατάνοι ή ταχυδακτυλουργοί, οι οποίοι εκμεταλλεύονται την ευπιστία, τις αγωνίες και τα προβλήματα των ανθρώπων, προκειμένου να αποσπάσουν από αυτούς χρήματα ή άλλα ανταλλάγματα. Οι επιτυχίες τους είναι ή από σύμπτωση, ή αποτέλεσμα προηγούμενης πληροφόρησης που έχουν, ή κάποιο ταχυδακτυλουργικό κόλπο. Επικαλούνται τις επανειλημμένες περιπτώσεις απάτης οι οποίες έχουν αποκαλυφθεί και το γεγονός ότι οι αποτυχίες των διαμέσων δεν γίνονται γνωστές. 
Επιπλέον αμφισβητούν την αντικειμενικότητα των συνθηκών κάτω από τις οποίες γίνονται τα πειράματα.  
Στην κατηγορία αυτή οι υποστηρικτές του Πνευματισμού συμφωνούν, αλλά εν μέρει. Λένε ότι όντως υπάρχουν κάποια διάμεσα-απατεώνες, όπως υπάρχουν απατεώνες σε οποιονδήποτε χώρο μέσα στην Κοινωνία. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι όλα τα διάμεσα είναι απατεώνες. Το ζητούμενο είναι η διάκριση και η επιλογή του σωστού διάμεσου, και όχι η συλλήβδην απόρριψη των πάντων. Όπως ακριβώς γίνεται και με την προσπάθεια να επιλεγεί π.χ. ο ευσυνείδητος γιατρός και όχι ο κομπογιαννίτης. Η ύπαρξη κομπογιαννιτών γιατρών, δεν σημαίνει ότι είναι απορριπτέος όλος ο κλάδος της ιατρικής. 
Σχετικά με τις συνθήκες διεξαγωγής των πειραμάτων, απορρίπτουν την κατηγορία ότι αυτές δεν είναι αντικειμενικές. Λένε ότι καταβάλλεται κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε να είναι τα συμπεράσματά τους αδιάβλητα. Για τον λόγο αυτό μαζί με τα συμπεράσματα κάθε πειράματος δημοσιοποιούνται και οι συνθήκες και οι παράμετροι κάτω από τις οποίες διεξήχθη αυτό.  
Β) Μόνον τα πονηρά πνεύματα – και όχι τα αγαθά – έχουν την δυνατότητα επικοινωνίας μέσω των διαμέσων.
Στην κατηγορία αυτή αντιτάσσεται η άποψη ότι τα διάμεσα επικοινωνούν με όλα τα πνεύματα, είτε αυτά είναι αγαθά, είτε πονηρά, είτε ανήκουν σε οποιανδήποτε άλλη ενδιάμεση βαθμίδα. Υποστηρίζουν ότι δεν είναι δυνατόν να επιτρέπεται από την Θεία Δικαιοσύνη τα μεν πονηρά πνεύματα να μπορούν να επικοινωνούν και να παραπλανούν τους ανθρώπους (διά μέσου των επικοινωνιών), τα δε αγαθά να μην μπορούν να χρησιμοποιήσουν τον ίδιο μηχανισμό (των επικοινωνιών) για να βοηθήσουν όσους τα επικαλούνται. Υποστηρίζουν ότι αυτό που είναι σημαντικό είναι ο «έλεγχος ταυτότητος» κάθε πνεύματος το οποίο προσέρχεται σε επικοινωνία. Ο ακραιφνής πνευματισμός έχει θεσπίσει μία σειρά τέτοιων ελέγχων, ώστε να αποφεύγεται η επικοινωνία με τα πονηρά πνεύματα. Υποστηρίζεται ότι τέτοιοι κανόνες και διαδικασίες, είχαν θεσπισθεί και στους πρώτους αποστολικούς χρόνους, κατά τους οποίους υπήρχαν πάρα πολλά διάμεσα. Ενδεικτικά αναφέρεται η οδηγία διάκρισης των πνευμάτων την οποία δίνει ο Ιωάννης: «Αγαπητοί, μην πιστεύετε σε οποιοδήποτε πνεύμα, αλλά δοκιμάζετε τα πνεύματα εάν είναι εκ του θεού, διότι στον κόσμο έχουν εξέλθη πολλοί ψευδοπροφήτες. Από αυτό το σημείο γνωρίζετε το πνεύμα του θεού· Κάθε πνεύμα το οποίο ομολογεί τον Ιησούν Χριστόν ελθόντα (ως άνθρωπον) με σάρκα, είναι εκ του θεού· και κάθε πνεύμα το οποίο δεν ομολογεί τον Ιησούν, δεν είναι εκ του θεού, και αυτό είναι το του αντιχρίστου, το οποίο ακούσατε ότι έρχεται και τώρα βρίσκεται ήδη μέσα στον κόσμο». (Επιστολή Α΄, 4, 1-3). 
Γ) Η διενέργεια πνευματιστικών πειραμάτων ή επικοινωνιών επιδρά αρνητικά στο νευρικό σύστημα του διαμέσου, το οποίο μπορεί να οδηγηθεί στη σχιζοφρένεια και την παραφροσύνη.
Η απάντηση στο θέμα αυτό είναι ότι η διαμεσότητα από μόνη της δεν εμπεριέχει κανέναν κίνδυνο. Όπως ένας ζωγράφος ή ένας μουσικός δεν διατρέχει κανέναν κίνδυνο πού να προέρχεται από το ταλέντο του όταν αυτό ασκείται με συγκεκριμένους κανόνες ορθότητας, το ίδιο συμβαίνει με όσους διαθέτουν το χάρισμα της διαμεσότητος. Ο κίνδυνος προέρχεται από την μη τήρηση των «κανόνων ασφάλειας». Παραδείγματα μη τήρησης των κανόνων αυτών, αναφέρουν την υπερκόπωση των διαμέσων από εντατικούς πειραματισμούς, την μη φυσιολογική ζωή των διαμέσων τα οποία κάνουν διάφορες υλικές καταχρήσεις, την διεξαγωγή επικοινωνιών για ιδιοτελείς ή υλικούς σκοπούς (π.χ. επαγγελματική επιτυχία, ερωτικές υποθέσεις, ανεύρεση θησαυρών κ.λπ.) ή για παιχνίδι και αστεϊσμό. 
Το πώς ένα σωστό διάμεσο πρέπει να ζει και να συμπεριφέρεται εξετάζεται στα ειδικά βιβλία του ακραιφνούς Πνευματισμού, όπου εκτίθενται οι τρόποι διακρίσεως των πνευμάτων και οι όροι και οι προϋποθέσεις μιας ασφαλούς και θετικής επικοινωνίας.