Υδροξυκαρβαμίδιο

Εμπορικές ονομασίες

Οι εμπορικές ονομασίες συμπεριλαμβάνουν τις ακόλουθες:
Hydrea, Litalir, Droxia, και Siklos.

Φυσική παρουσία

Η υδροξυουρία έχει αναφερθεί ως ενδογενής στο ανθρώπινο πλάσμα του αίματος, σε συγκεντρώσεις 30-200 ng/ml.

Παρενέργειες

Οι παρενέργειες χρήσης που έχουν αναφερθεί είναι: υπνηλία, ναυτία, έμετος, διάρροια, δυσκοιλιότητα, βλεννογονίτιδα, ανορεξία, στοματίτιδα, τοξικότητα του μυελού των οστών (τοξικότητα περιορισμού της δόσης. Μπορεί να απαιτηθούν 7-21 ημέρες μετά την παύση χορήγησης του φαρμάκου για να συνέρθει ο οργανισμός από τις όποιες επιπτώσεις), αλοπεκία (απώλεια μαλλιών), αλλαγές στο δέρμα, μη φυσιολογικά ηπατικά ένζυμα, αυξημένο άζωτο στο αίμα με τη μορφή κρεατινίνης και ουρίας.
Εξαιτίας της αρνητικής επίπτωσης στο μυελό των οστών, η τακτική παρακολούθηση του ποσοστού της ένωσης στο αίμα, όταν η ένωση χορηγείται, είναι ζωτικής σημασίας, για να μπορούν οι θεράποντες να μπορούν να απαντήσουν κατάλληλα σε πιθανές λοιμώξεις. Επιπλέον, η νεφρική λειτουργία, το ουρικό οξύ, οι ηλεκτρολύτες, καθώς και τα ηπατικά ένζυμα, πρέπει να ελέγχονται τακτικά, όταν ένωση χορηγείται. Ακόμη επιπλέον, εξαιτίας των παραπάνω, σε περίπτωση σοβαρής αναιμίας ή ουδετεροπενίας, η χρήση της ένωσης αντενδείκνυται.
Το υδροξυκαρβαμίδιο χρησιμοποιήθηκε κυρίως για τη θεραπεία των μυελοϋπερπλαστικών ασθενειών, που αποτελούν συμφυή κίνδυνο οξείας μυελοειδούς λευκαιμίας. Υπήρξε μια μακροχρόνια ανησυχία ότι και το ίδιο το υδροξυκαρβαμίδιο ενέχει τον κίνδυνο λευχαιμίας, αλλά μεγάλες μελέτες έχουν δείξει ότι ο κίνδυνος είναι είτε απών ή πολύ μικρός. Παρ 'όλα αυτά, η παρά πάνω φοβία ήταν ένα εμπόδιο για την ευρύτερη χρήση του σε ασθενείς με δρεπανοκυτταρική αναιμία.

Μηχανισμός δράσης

Το υδροξυκαρβαμίδιο ελαττώνει την παραγωγή δεοξυριβονουκλεοτιδίων, μέσω της παρεμπόδισης του ενζύμου αναγωγάση των ριβονουκλεοτιδίων, σαρώνοντας τις ελεύθερες ρίζες τυροσυλίου, που εμπλέκονται στην αναγωγ΄γ των διφωσφονουκλεοτιδίων (NDPs).
Στη θεραπεία της δρεπανοκυτταρικής αναιμίας, το υδροξυκαρβαμίδιο αυξάνει τη συγκέντρωση και εμβριακής αιμοσφαιρίνης. Ο ακριβής μηχανισμός αυτής της δράσης δεν είναι ακόμη ξεκάθαρη, αλλά φαίνεται ότι το υδροξυκαρβαμίδιο αυξάνει τα επίπεδα μονοξειδίου του αζώτου (ΝΟ), προκαλώντας την ενεργοποίηση της διαλυτής γουανυλυλοκυκλάσης, που επακόλουθα αυξάνει τη συγκέντρωση της κυκλικής φωσφογουανοσίνης (cGMP), και την ενεργοποίηση της επέκτασης του γονιδίου γ-γλωβίνης, επακόλουθο της γ-αλυσίδας σύνθεσης που είναι απαραίτητη για την παραγωγή της εμβρυακής αιμοσφαιρίνης (HbF), που δεν πολυμερίζεται και απομορφοποιεί ερυθρά αιμοσφαίρια, όπως τα μεταλλαγμένα HbS, που είναι υπεύθυνα για τη δρεπανοκυτταρική αναιμία. Τα ενήλικα ερυθρά αιμοσφαίρια που περιέχουν πάνω από 1% HbF μετατρέπονται σε εμβρυακά (F) ερυθροκύτταρα. Αυτά τα κυτταρα είναι πρόγονοι μιας μικρής δεξαμενής ανώριμων ερυθροειδών πρόδρομων ουσιών (BFU-e) που διατηρούν την ικανότητα να παράγουν HbF. Η υδροξυουρία επίσης καταστέλλει την παραγωγή γρανουλολύτες του μυελού των οστών, γεγονός που έχει ως συνέπεια ένα φαινόμενο ήπιας ανοσοκαταστολής, κυρίως στα σημεία των αγγείων που τα δρεπανοκύτταρα έχουν αποφράξει τη ροή του αίματος.

Έρευνα

Βιοχημική έρευνα γίνεται για το υδροξυκαρβαμίδιο ως παρεμποδιστή του διπλασιαμού του DNA, που προκαλεί διπλασιασμό των δεοξυριβονουκλεοτιδίων και έχει ως αποτέλεσμα το σπάσιμο των διπλών ελίκων του DNA κοντά στις διχάλες αναπαραγωγής (δείτε και διόρθωση DNA).