google/wiki40b huggingface dataset:
Α.Ο. Αστέρας Σύρου

Ιστορικά στοιχεία

Από το πρώτο έτος της ίδρυσής του, ο Αστέρας εντάχθηκε στην Γ΄ κατηγορία της Ε.Π.Σ. Πειραιώς και ήταν η τρίτη ομάδα των Κυκλάδων που έγινε δεκτή στην ΕΠΣΠ μετά τον Α.Ο. Σύρου (από το 1968-69) και τον ΑΟ Μυκόνου (το 1970-71). 
Το 1976 ανέβηκε στην Β΄ κατηγορία, στην οποία αγωνίστηκε ως το 1979. Τη σεζόν 1979-80 δεν μετείχε στο πρωτάθλημα Πειραιά ενόψει της ίδρυσης της Ε.Π.Σ. Κυκλάδων, η οποία συστάθηκε το 1980 και διοργάνωσε το πρώτο της πρωτάθλημα τη σεζόν 1980-81, με τον Αστέρα Σύρου παρόντα στην Α΄ κατηγορία. 
Το 1982 αναδείχθηκε πρωταθλητής Κυκλάδων και ανέβηκε στη Δ΄ Εθνική, στην οποία αγωνιζόταν και ο Α.Ο. Σύρου. Στο τέλος της σεζόν υποβιβάστηκαν και οι δύο, οπότε συγχωνεύτηκαν και δημιούργησαν την "Α.Ε. Σύρας". Η ΑΕΣ ανέβηκε αμέσως στη Δ΄ Εθνική και κυριάρχησε στο κυκλαδίτικο ποδόσφαιρο κατακτώντας συνεχώς το κύπελλο και το πρωτάθλημα όποτε υποβιβαζόταν. 
Στις αρχές της δεκαετίας του '90, ο Αστέρας αναδημιουργήθηκε (και η ΑΕΣ ξαναπήρε το παλιό της όνομα "Α.Ο. Σύρου"). Αγωνίστηκε και πάλι στην ΕΠΣ Κυκλάδων, της οποίας κατέκτησε το κύπελλο το 2005, ενώ ήταν φιναλίστ το 2004. Το καλοκαίρι του 2013 αποφασίστηκε η διάλυση του συλλόγου και έκτοτε η ομάδα δεν συμμετέχει στις διοργανώσεις της ένωσης.

Τμήμα Καλαθοσφαίρισης

Ο Αστέρας Σύρου λειτουργούσε παλαιότερα και τμήμα μπάσκετ που ανήκε στην Ένωση Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Κυκλάδων.
Π.Σ. Μακεδονικός Φούφα

Ιστορικό

Ο «Μακεδονικός Φούφα» ιδρύθηκε το 1977 στον Φούφα του νομού Κοζάνης, που από το 1932 φέρει τιμητικά το όνομα του Μακεδονομάχου και οπλαρχηγού καπετάν Φούφα, ήρωας κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού αγώνα στις αρχές του 20ου αιώνα.
Με την ίδρυση του εντάχθηκε στην Ε.Π.Σ. Βορειοδυτικής Μακεδονίας την οποία διαδέχθηκε η Ε.Π.Σ. Κοζάνης το 1985, στη δύναμη της οποίας και ανήκει έκτοτε. Τις σεζόν 1991-92, 2003-04, 2007-08 και 2015-16 κατέκτησε το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Κοζάνης, και τις σεζόν 2008-09, 2013-14, 2014-15 και 2017-18 κατέκτησε το κύπελλο Ε.Π.Σ. Κοζάνης. Το 2014 κατέκτησε για πρώτη φορά το Σούπερ Καπ Ε.Π.Σ. Κοζάνης, επικρατώντας του Εορδαϊκού Πτολεμαΐδας με 2-1. Το 2018 κατέκτησε για 4η φορά το Σούπερ Καπ της Ε.Π.Σ. Κοζάνης, επικρατώντας του Μακεδονικού Σιάτιστας με 1-0. Επίσης, τις χρονιές 1984-85, 1985-86 και 2015-16 ήταν φιναλίστ του κυπέλλου Ε.Π.Σ. Κοζάνης.
Τις σεζόν 1992-93, 2004-05, 2005-06, 2008-09, 2009-10 και 2010-11 αγωνίστηκε στην Δ' Εθνική κατηγορία. Το 2016 συμμετείχε ως πρωταθλητής Ε.Π.Σ. Κοζάνης στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ανόδου όπου κατέκτησε την 1η θέση του 4ου ομίλου και κέρδισε την άνοδο στην Γ' Εθνική κατηγορία. Από τη σεζόν 2016-17 μέχρι και την τρέχουσα 2018-19, αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής κατηγορίας. Πρώτος αγώνας της ιστορίας του στη Γ' Εθνική ήταν με αντίπαλο την Α.Π.Ε. Λαγκαδά εντός έδρας στις 11 Σεπτεμβρίου 2016 και ηττήθηκε με 1-2.
Γεώργιος Ματθαιόπουλος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1873 στον Πειραιά και καταγόταν από το χωριό Δάρα Αρκαδίας. Είχε δύο αδέρφια. Τον Ματθαίο Ματθαιόπουλο, αντιπλοίαρχο και Αρχηγό Γενικού Επιτελείου Ναυτικού (16 Σεπτεμβρίου 1912 - 07 Απριλίου 1914) και τον Δημήτριο Ματθαιόπουλο, υποστράτηγο. Ο τρίτος του αδερφός Σωτήρης ασχολήθηκε με την κονσερβοποιία. Ολοκλήρωσε τη βασική του εκπαίδευση στον Πειραιά και στη συνέχεια φοίτησε στο Φυσικό Τμήμα της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Αθήνας από το οποίο αποφοίτησε το 1888. Συνέχισε τις σπουδές του παρακολουθώντας μαθήματα Χημείας στο Ομοσπονδιακό Πολυτεχνείο της Ζυρίχης. Πήρε πτυχίο χημικού μηχανικού το 1895 και αναγορεύτηκε διδάκτωρ Χημείας του Πανεπιστημίου της Ζυρίχης το 1896 και γύρισε στην Ελλάδα το 1899.
Ήταν Επιμελητής στο Παθολογικό ανατομείο του Πανεπιστημίου από το 1899. Ορίστηκε υφηγητής Γενικής Χημείας το 1905 και το 1912 έγινε καθηγητής της Οργανικής Χημείας στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας ενώ ήταν μέλος του Οικονομικού Συμβουλίου του Πανεπιστημίου και Πρόεδρος του το 1931. Το ακαδημαϊκό έτος 1919-1920 διετέλεσε κοσμήτορας της Σχολής Θετικών Επιστημών ενώ το ακαδημαϊκό έτος 1928-29 εξελέγη πρύτανης. Την περίοδο της πρυτανείας του θεμελίωσε τα νέα ιατρικά εργαστήρια του Πανεπιστημίου, και εκσυγχρόνισε τις εγκαταστάσεις του Πανεπιστημίου. Ήταν τακτικό μέλος του Ιατροσυμβούλιου (1913) και του Ανώτερου Υγειονομικού Συμβουλίου (1914-17) ενώ παράλληλα υπήρξε πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Χημικών και της Φυσιοδιφικής Εταιρείας. Κατά τη διάρκεια των εργαστηριακών μαθημάτων του, δίδασκε επίσης οινοποιία, ελαιουργία, σαπωνοποιία, βυρσοδεψία κ.ά.
Ήταν ο πρώτος που δημιούργησε εργοστάσιο παρασκευής διθειάνθρακα στην Ελλάδα, αν και λόγω της ανεπαρκούς κρατικής υποστήριξης το εγχείρημα του δεν κράτησε πολύ. Η επόμενη επιχειρηματική του κίνηση είχε να κάνει με την παρασκευή αμυλοσυρόπιου, όπου και πάλι υπήρξε πρωτεργάτης στην Ελλάδα. Η υψηλή όμως φορολογία από το κράτος τον οδήγησε στην εγκατάλειψη και αυτού του εγχειρήματος. Το τρίτο και τελευταίο σχέδιο του δεν ευδοκίμησε και πάλι εξ' αιτίας της φορολόγησης. Αυτή τη φορά το σχέδιο του αφορούσε τον ηλεκτροφωτισμό του Αγρινίου με ασετυλίνη.
Δημοσίευσε πολλές μελέτες σχετικά με τα Ελληνικά τρόφιμα. Εισήγαγε και οργάνωσε το θεσμό της Χημείας τροφίμων στα Τελωνεία και έγραψε την Επιτομή της οργανικής χημείας, Ελληνική χημική Ονοματολογία των Οργανικών ενώσεων. Διετέλεσε μέλος της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος από το 1907.
Απεβίωσε στον Πειραιά στις 9 Μαΐου 1958.
Γεώργιος Κυριαζής

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην κωμόπολη Πλατάνου, πρωτεύουσα του Δήμου Προσχείου της επαρχίας Ναυπακτίας το 1830. Ο πατέρας του ήταν εφημέριος στην κωμόπολη αυτή. Αφού έμαθε στοιχειώδη γράμματα στην γενέτειρά του, πήγε σε συγγενείς του στο Μεσολόγγι για να συνεχίσει τα μαθήματα. Από κει πήγε στην Αθήνα και εγράφη στην Ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου, στην οποία αρίστευσε με διδακτορικές εξετάσεις. Πήγε στη Γαλλία για να συμπληρώσει τις ιατρικές του σπουδές, και συγκεκριμένα στα πανεπιστήμια του Μομπελλιέ και των Παρισίων.
Επιστρέφοντας στην Ελλάδα άσκησε το ιατρικό επάγγελμα πρώτα στην Ναύπακτο και ακολούθως στην Αιτωλία προς όφελος του πληθυσμού. Την εποχή εκείνη είχε αρχίσει να παρουσιάζονται κρούσματα χολέρας στη Δυτική Ελλάδα, μα οι τοπικοί γιατροί δεν ήταν σε θέση να την καταπολεμήσουν, ούτε και οι δημόσιες αρχές ελάμβαναν μέτρα. Όταν η αρρώστια ξέσπασε στο Μεσολόγγι, οι υπηρεσίες του ιατρού Κυριαζή ήταν τόσο άξιες, που ο Όθων από εκτίμηση των ικανοτήτων του, τον παρασημοφόρησε με το μετάλλιο του Σωτήρα.
Μετά από λίγα χρόνια ο Κυριαζής μετακόμισε στη Ρουμανία και εγκαταστάθηκε στο Βουκουρέστι όπου έγινε διευθυντής του πρώτου νοσοκομείου της πόλης αυτής και προσωπικός γιατρός του ηγεμόνα Κούζη. Από την Ρουμανία έκανε πολλές ευεργεσίες. Βοήθησε να χτιστεί το παρθεναγωγείο στο Μεσολόγγι, και διέθεσε την προσωπική του περιουσία για να χρηματοδοτήσει την κρατική κατασκευή τορπιλοβόλων. Λίγο πριν τον θάνατό του ταξίδεψε στην Αθήνα, όπου κατέθεσε στην Εθνική Τράπεζα το ποσόν των 600 χιλιάδων χρυσών φράγκων, με την εντολή, από τους τόκους να χτιστεί και να λειτουργήσει τεχνική σχολή με το όνομα «Επαγγελματική Σχολή Γεωργίου και Ελένης Κυριαζή» στο Μεσολόγγι.
Πέθανε στις 24 Μαρτίου του 1893 στο Βουκουρέστι.
Άρης Τσαχουρίδης

Σε συλλογικό επίπεδο

Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στον ΠΑΟ Διοικητηρίου και ακολούθησε ο Μακεδονικός, στον οποίο αγωνίστηκε μέχρι το 1960, όταν το καλοκαίρι εκείνης της χρονιάς αποκτήθηκε από την ΑΕΚ. 
Στους κιτρινόμαυρους αγωνίστηκε συνολικά τέσσερα χρόνια, μέχρι το τέλος της περιόδου 1963-64, όταν και αποχώρησε για την Προοδευτική, ως ένα από τα "έμψυχα ανταλλάγματα" για την απόκτηση του Φώτη Μπαλόπουλου. Με την Ένωση κατέκτησε το πρωτάθλημα της περιόδου 1962-63 και το κύπελλο της επόμενης (1963-64). Με την Προοδευτική αγωνίστηκε μέχρι και το 1968 στην Α' Εθνική και αποτέλεσε βασικός μέλος της ομάδας της περιόδου 1964-65 που τερμάτισε 4η στην Α' Εθνική. Στη συνέχεια αγωνίστηκε κατά σειρά στους Α.Ο. Κορωπίου, Άρη Πτολεμαΐδας και Καστοριά, όπου στα μέσα της δεκαετίας '70 και αγωνιζόμενος στην Α' Εθνική με την ομάδα της Καστοριάς, έκλεισε την ποδοσφαιρική του καριέρα.

Στις εθνικές ομάδες

Με τη φανέλα της εθνικής Ανδρών αγωνίστηκε μία και μοναδική φορά στις 22/5/1963 στην εκτός έδρας φιλική αναμέτρηση με την Πολωνία στη Βαρσοβία, όπου υπό τις οδηγίες του Τρύφωνα Τζανετή ξεκίνησε στη βασική ενδεκάδα. Υπήρξε μέλος της εθνικής Ενόπλων το διάστημα μεταξύ 1962-1963, με την οποία έφτασε στην κατάκτηση του 18ου Παγκόσμιου Κυπέλλου Ενόπλων.

Μετά το ποδόσφαιρο

Αποτελεί ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Συλλόγου Παλαιμάχων της ΑΕΚ, ενώ τη δεκαετία του '80 εργάστηκε ως σκάουτερ του συλλόγου.
Γιώργος Κολοκυθάς

Καριέρα

Αγωνίστηκε στον Σπόρτιγκ και τον Παναθηναϊκό. Στην πρώτη του σεζόν με το τριφύλλι, σημείωσε 51 πόντους σε ένα αγώνα που είναι και το ατομικό του ρεκόρ στην Α Εθνική. Με τον Παναθηναϊκό κατέκτησε τέσσερα πρωταθλήματα το (1967, 1969, 1971, 1972), ενώ το 1969 αγωνίστηκε στα ημιτελικά του Κυπέλλου Κυπελλούχων, σημειώνοντας από 36 πόντους στον διπλό προημιτελικό απέναντι στην Μπενφίκα. Επίσης το 1972 βρέθηκε στα ημιτελικά του Κυπέλλου Πρωταθλητριών.
Στο ελληνικό πρωτάθλημα σημείωσε 3.529 πόντους οι οποίοι είναι αξιοπρόσεκτο νούμερο καθώς σταμάτησε την καριέρα του μόλις στα 28 του χρόνια λόγω προβλήματος στο γόνατο. Τις χρονιές 1964, 1966 και 1967 αναδείχτηκε πρώτος σκόρερ του ελληνικού πρωταθλήματος. 
Το 1991 ονομάστηκε ένας από τους 50 κορυφαίους καλοθοσφαιριστές όλων των εποχών της FIBA.
Το 2012 ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Αθλητικού Τύπου, τον βράβευσε ως ένα από τους πέντε κορυφαίους Έλληνες μπασκετμπολίστες όλων των εποχών μετά από ψηφοφορία των μελών του.

Εθνική Ελλάδος

Με την Εθνική Ελλάδος αγωνίστηκε σε 90 αγώνες και σκόραρε 1807 πόντους. Έχει 25 συμμετοχές σε Πανευρωπαϊκά πρωταθλήματα με την Εθνική και έχει σημειώσει 492 πόντους (μ.ο. 19,7).
Το 1967 στο 15ο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Μπάσκετ στο Ελσίνκι ο Γιώργος Κολοκυθάς αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης με 206 πόντους (22.9 μ. ο.) στην πρώτη διάκριση Έλληνα παίκτη σε διεθνές επίπεδο.
Το κορυφαίο του παιχνίδι στο τουρνουά ήταν αυτό εναντίον της Ισπανίας το 1967, όταν σημείωσε 43 πόντους στην προσπάθεια του αντιπροσωπευτικού μας συγκροτήματος να νικήσει (έχασε τελικά με 99-95). 
Στο Ευρωμπάσκετ του 1969 στην Καζέρτα ήταν πάλι πρώτος σκόρερ με 159 (μ.ο. 22.7). 
Στις 4 Μαΐου 1971 αποσύρθηκε από την Εθνική Ελλάδος σκοράροντας 35 πόντους εναντίον της Σκωτίας.
Γενικός αρχηγός ομάδας
Μετά την καριέρα του ως αθλητής έγινε έφορος και στη συνέχεια πρόεδρος των εθνικών ομάδων μέχρι το τέλος της ζωής του έχοντας μεγάλη και αφανή συνεισφορά στις σπουδαίες πορείες της Εθνικής Ελλάδος (Ευρωμπάσκετ 2005 και Μουντομπάσκετ 2006). Μάλιστα από την αγωνιά του στον ημιτελικό με την Γαλλία στο Ευρωμπάσκετ 2005, είχε φύγει από το γήπεδο. Απεβίωσε τα ξημερώματα του Σαββάτου 2 Μαρτίου 2013 από ανακοπή καρδιάς.

Προφίλ παίκτη

Ο Γιώργος Κολοκυθάς με ύψος 195 cm, ήταν πολύ καλός σουτέρ κοντά στην ρακέτα, είχε πλαστικότητα στις κινήσεις του, ενώ η αλτικότητα του έμεινε στην ιστορία του αθλήματος. Πολλοί ήταν εκείνοι που τον χαρακτήρισαν ως το σπανιότεροι και πιο αυθεντικό ταλέντο που ανέδειξε το ελληνικό μπάσκετ. Λόγω της δεινής του ευχέρειας στο σκοράρισμα  στο πέρασμα των χρόνων ονομάστηκε ως ο Γκάλης της εποχής του. Αγωνιζόταν κυρίως στη θέση του Σμολ φόργουορντ, αλλά μπορούσε με ευκολία να αγωνιστεί και ως Σούτινγκ γκαρντ και Πάουερ φόργουορντ, ενώ δεν δίσταζε να ανταγωνίζεται και τους ψηλούς φόργουορντ των αντίπαλων ομάδων.

Θάνατος

Απεβίωσε τα ξημερώματα του Σαββάτου 2 Μαρτίου 2013 από ανακοπή καρδιάς. Ετάφη στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Μασουραίικα Αχαΐας

Ιστορικά στοιχεία

Η ονομασία του είναι ανθρωπωνυμικό και προέρχεται από το επίθετο "Μασούρας" που κατοικεί στην περιοχή. Είναι σχετικά καινούριος οικισμός. Αναγνωρίστηκε ως οικισμός στις 05/04/1981 και έκτοτε αποτελεί τμήμα της Κοινότητας Κάλφα σε όλες τις διοικητικές μεταβολές.
Σύμφωνα με τοπικές μαρτυρίες αναφέρεται η κατοίκησή του ήδη μετά το 1900 και οι οικιστές της περιοχής προήρθαν από το ορεινό χωριό της Βερβινής. Μόλις το 1981 απογράφεται αυτοτελώς ενώ πριν οι κάτοικοί του απογράφονταν στον πληθυσμό του γειτονικού Κάλφα.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1950-1951

Στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα 1950-51 μετείχαν οι πρωταθλητές των τριών ιδρυτικών Ενώσεων της ΕΠΟ: Ε.Π.Σ. Αθηνών, Ε.Π.Σ. Πειραιώς και Ε.Π.Σ. Μακεδονίας. Πρωταθλητής αναδείχθηκε πολύ εύκολα ο Ολυμπιακός, σημειώνοντας τέσσερις νίκες.

Βαθμολογία

1.  Ολυμπιακός Π.         12      12-3
2.  Πανιώνιος              6       3-6
3.  Ηρακλής                5 (-1)  4-10

Αποτελέσματα

ΟΣΦΠ Πανιώνιος Ηρακλής
ΟΣΦΠ          Χ    3-1      4-1
Πανιώνιος    0-1    Χ       2-0 (ά.α.)
Ηρακλής      1-4   2-0       Χ
Λίλιαν Μπόουρντ

Η ζωή της

Η Λίλιαν Μπόουρντ γεννήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου του 1948 στο Ντέρμπαν της Νοτίου Αφρικής. Ήταν αργυρή ολυμπιονίκης το 1968 (2η στα 400 μ. με χρόνο 52.1). Στους ίδιους αγώνες ήταν 7η στη σκυταλοδρομία 4x100 μ. (43.7) ενώ αποκλείστηκε από τον τελικό των 200 μ. (23.4). Την επόμενη χρονιά, το 1969, αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης στα 800 μέτρα (2.01.4) και στη σκυταλοδρομία 4x400, νικώντας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου που διεξήχθη στην Αθήνα. Συγκεκριμένα, στις 20 Σεπτεμβρίου εκείνης της χρονιάς, στη διοργάνωση που διεξήχθη στο Στάδιο Γεώργιος Καραϊσκάκης στο Νέο Φάληρο, η Μπόουρντ αποτέλεσε μέλος της γυναικείας ομάδας της Μεγάλης Βρετανίας που κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ στα 4x400 μέτρα με χρόνο 3.30.82. Πάνω στον τερματισμό, η Λίλιαν Μπόουρντ ξεπέρασε τη Γαλλίδα Κολέτ Μπεσόν.
Δυστυχώς, η Λίλιαν Μπόουρντ πέθανε στο Μόναχο στις 25 Δεκεμβρίου του 1970 από καρκίνο, στα 22 της χρόνια.
Ζέβρα (σκάκι)

Αξία

Η ζέβρα από μόνη της αξίζει λίγο λιγότερο από δύο πιόνια (δηλαδή, αισθητά λιγότερο από έναν ίππο), λόγω της περιορισμένης ελευθερίας κυκλοφορίας της σε μια σκακιέρα 8×8. Η μεγαλύτερη κίνησή της είναι ο κύριος λόγος για τον οποίο είναι ασθενέστερη και από μια καμήλα, πάντα σε σκακιέρα 8×8, παρόλο που η καμήλα είναι δεσμευμένη στο χρώμα του τετραγώνου της ενώ η ζέβρα δεν είναι. Όταν η ζέβρα ενισχύει άλλα κομμάτια, έχει περίπου την ίδια αξία με τον ίππο, καθώς και τα δύο κομμάτια έχουν εμβέλεια κινησης οκτώ τετραγώνων. Κατά το άνοιγα η κάθε μεγάλη κίνηση της ζέβρας φέρει κίνδυνο πρόκλησης ασταμάτητων επιθέσεων και συχνά κερδίζοντας μεγάλες ποσότητες υλικού. Ο Ραλφ Μπέτζα αποφάνθηκε ότι η κίνηση της ζέβρας ήταν πολύ μεγάλη για να είναι λειτουργική σε μια σκακιέρα 8×8, και ότι μόνο σε σκακιέρα 10×10 ή μεγαλύτερη θα πρέπει να αξίζει την ιδανική της αξία, η οποία είναι περίπου ίση με αυτή του ίππου.

Φινάλε με ζέβρα

Το φινάλε του πύργου εναντίον ζέβρας είναι νικηφόρο για τον πύργο. Μια ζέβρα και ένας αξιωματικός, με τη βοήθεια του βασιλιά τους, μπορούν να επιτύχουν ματ σε έναν μοναχικό βασιλιά, ενώ αν στη θέση του αξιωματικού ήταν ένας ίππος, ή μια καμήλα, το ματ δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί (όλες οι στατιστικές φινάλε που αναφέρονται είναι για τη σκακιέρα 8×8).
Πύρρος Λάππας

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Δημητρίου Λάππα. Αδελφή του ήταν η Είρηνη Λάππα, σύζυγος του Σταμάτη Μερκούρη και μητέρα της Μελίνας Μερκούρη. Εισήλθε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων, από την οποία αποφοίτησε το 1920 με τον βαθμό του Σημαιοφόρου. Έλαβε μέρος στις ναυτικές επιχειρήσεις της Μικρασιατικής εκστρατείας. Διετέλεσε διοικητής πολλών πολεμικών πλοίων ενώ την περίοδο 1932 - 1936 διετέλεσε διοικητής Μοίρας Τορπιλοβόλων. Κατά τη διάρκεια του ελληνοιταλικού πολέμου συμμετείχε σε διάφορες επιχειρήσεις λόγω, όμως, του βομβαρδισμού του αντιτορπιλικού στο οποίο ήταν κυβερνήτης εντός του ναυστάθμου της Σαλαμίνας δεν ακολούθησε τον ελληνικό στόλο στην Αίγυπτο. Αν και κατάφερε να διασώσει το πλοίο πριν βυθιστεί προκειμένου αυτό να μην βρεθεί στα χέρια του γερμανικού στρατού, διέταξε τη ταχεία βύθιση της δεξαμενής μαζί με το πλοίο, που όμως δεν έγινε σε βαθμό ικανοποιητικό, λόγω αβαθών. Το 1942 διέφυγε στη Μέση Ανατολή, όπου και υπηρέτησε σε διάφορες θέσεις. Εν συνεχεία συμμετείχε στις αποβατικές επιχειρήσεις στο Άντζιο της Ιταλίας (Ιανουάριος 1944) και τη Νότια Γαλλία (Αύγουστος 1944).
Το 1949 προήχθη σε Υποναύαρχο και την ίδια περίοδο ανέλαβε Ανώτερος Διοικητής Υποβρυχίων. Εν συνεχεία διετέλεσε Αρχηγός του Στόλου (1949), Γενικός Επιθεωρητής Ναυτικού (1949 - 1950), Διοικητής του Ναύσταθμου στην Σαλαμίνα, Αρχηγός του Στόλου για δεύτερη φορά (1950 - 1952) ενώ την ίδια χρονιά (1952) τοποθετήθηκε Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού, θέση στην οποία παρέμεινε με΄χρι το 1958. Αποστρατεύθηκε με τον βαθμό του Αντιναυάρχου ε.α. στις 13 Σεπτεμβρίου 1958 ενώ τον Φεβρουάριο του 1963 του απονεμήθηκε ο τίτλος του Επίτιμου Αρχηγού ΓΕΝ.
Το 1958 ανακλήθηκε στην ενέργεια και τοποθετήθηκε Αρχηγός του Στρατιωτικού Οίκου του Βασιλιά Παύλου, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1960, οπότε και ανακλήθηκε στην εφεδρεία. Παράλληλα ασχολήθηκε με τον αθλητισμό συμμετέχοντας ως μέλος (1954 - 1954, 1969 - 1980) στην Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή, της οποίας διετέλεσε γενικός γραμματέας κατά την περίοδο 1961 - 1968, καθώς και ως μέλος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής (1965 - 1980). Το 1962 υπήρξε ο αρχηγός της ελληνικής ολυμπιακής αποστολής στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκυο. Είχε διατελέσει επίσης πρόεδρος της Ελληνικής Θαλάσσιας Ένωσης (1958 - 1980).
Απεβίωσε το 1981.
Ράσελ Άλαν Χαλς

Βιογραφία

Ο Χαλς γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη και φοίτησε στο επιστημόνικο λύκειο του Μπρονξ και στο Κούπερ Γιούνιον πριν μετακομίσει στο Πανεπιστήμιο της Μασαχουσέτης στο Άμχερστ (διδακτορικό στη φυσική το 1975). Ενώ εργαζόταν στη διδακτορική διατριβή του, ήταν υπότροφος στο Ραδιοτηλεσκόπιο του Αρεσίμπο στο Πουέρτο Ρίκο, το οποίο διαχειριζόταν τότε το πανεπιστήμιο Κορνέλ. Εκεί εργάστηκε μαζί με τον Τέιλορ σε μια μεγάλης κλίμακας έρευνα για πάλσαρ. Κατά τη διάρκεια αυτής της εργασίας βρέθηκε το πρώτο δυαδικό πάλσαρ.
Το 1974, ο Χαλς και ο Τέιλορ ανακάλυψαν το δυαδικό πάλσαρ PSR B1913+16, το οποίο αποτελείται από ένα πάλσαρ και ένα σκοτεινό συνοδό αστέρα. Οι Χαλς, Τέιλορ και άλλοι συνεργάτες χρησιμοποίησαν αυτό το πρώτο δυαδικό πάλσαρ για ελέγχους μεγάλης ακρίβειας στη γενική σχετικότητα, δείχνοντας την ύπαρξη της βαρυτικής ακτινοβολίας, όπως αποκαλείται η ενέργεια που μεταφέρουν τα βαρυτικά κύματα. Το 1979, οι ερευνητές ανακοίνωσαν την ύπαρξη μικρών μεταβολών την τροχιά του πάλσαρ όπως αυτές προβλέπονταν από τη γενική σχετικότητα, αποδεικνύοντας ότι το σύστημα εκπέμπει βαρυτικά κύματα. Αυτή ήταν η πρώτη πειραματική απόδειξη της ύπαρξης των κυμάτων.
Αναστάσιος Διομήδης Κυριακός

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1843. Πατέρας του ήταν ο καθηγητής και πρωθυπουργός Αλέξανδρος Διομήδης. Φοίτησε στην Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή και εν συνεχεία στην Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών από όπου αποφοίτησε το 1863. Συνέχισε τις σπουδές του στην Γερμανία, όπου παρακολούθησε μαθήματα φιλοσοφίας, ιστορίας και φιλολογίας σε διάφορα πανεπιστήμια. Το 1866 έλαβε από το Πανεπιστήμιο της Λειψίας, διδακτορικό τίτλο φιλοσοφίας. 
Επέστρεψε στην Ελλάδα και διορίστηκε το 1866 υφηγητής και το 1868 έκτακτος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Αποχώρησε από το Πανεπιστήμιο το 1911, λόγω βασιλικού διατάγματος και το 1913 αναγορεύθηκε επίτιμος καθηγητής. Δίδαξε συμβολική και εκκλησιαστική ιστορία. Διετέλεσε επτά φορές κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής (1875-1876, 1878-1879, 1884-1885, 1888-1889, 1897-1898, 1904-1905 και 1909-1910) και πρύτανης του Πανεπιστημίου το ακαδημαϊκό έτος 1895-1896. Δίδαξε επίσης και στην Ριζάρειο Σχολή από το 1870 έως το 1910 και επανειλημμένα διετέλεσε βασιλικός επίτροπος στην Ιερά Σύνοδο. Ήταν ακόμη μέλος της επιτροπής του Υπουργείου Εξωτερικών για την ενίσχυση της Εκκλησίας.

Έργο

Είχε εκφράσει φιλελεύθερες απόψεις, αναφορικά με εκκλησιαστικά και θεολογικά ζητήματα, και για αυτό κρίθηκε ως «προτεσταντίζων» από τους αντιπάλους του. Έδειξε έντονο ενδιαφέρον για να ανυψώσει το μορφωτικό επίπεδο των κληρικών, ενώ υποστήριξε ενεργά τη δημιουργία εκκλησιαστικού ταμείου καθώς και το έργο των ιεροκηρύκων. Όταν η κυβέρνηση, εξέφρασε την επιθυμία της να καταργήσει τη διδασκαλία των θρησκευτικών στη μέση εκπαίδευση αντέδρασε δριμύτατα, εκδίδοντας και σχολικό εγχειρίδιο. Υποστήριζε την ένωση της Ορθόδοξης και της Παλαιοκαθολικής εκκλησίας. Εξέδιδε τα θεολογικά περιοδικά Ορθόδοξος Επιθεώρησις και Θρησκευτική Φωνή. Δεν έγραψε μονογραφίες αυστηρού επιστημονικού περιεχομένου, αλλά μεταξύ των έργων του περιλαμβάνεται δοκίμιο για την εκκηλησιαστική ιστορία (1874), το οποίο έγινε δίτομο (1881) και στη συνέχεια τρίτομο (1898). Άλλα έργα του: Μελέται (1888), Αντιπαπικά (1893), Θεολογικαί διατριβαί (1898).
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 3 Φεβρουαρίου 1923. Μετά το θάνατό του, τιμήθηκε από το Πανεπιστήμιο Αθηνών με την έκδοση ειδικού τόμου για το έργο του.
Έμιλ Μπράουν

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 19 Απριλίου 1809 στην Γκότα. Σπούδασε στο Γκαίτινγκεν αρχαιολογία και φιλοσοφία, και εγκαταστάθηκε στο Μόναχο και στην Δρέσδη, και το 1833 στο Βερολίνο. Από εκεί συνόδευσε τον Έντουαρντ Γκέρχαρντ στην Ρώμη και έμεινε εκεί μόνιμα. Διορίστηκε βιβλιοθηκάριος και γραμματέας στο Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο της Ρώμης. Το 1834 ανέλαβε την έκδοση του Bulletino και το 1837 του Annali. Ίδρυσε εργαστήριο γαλβανοπλαστικής και κατασκεύασε μεγάλο αριθμό εκμαγείων σημαντικών έργων κλασικής τέχνης για το Ανάκτορο των Κρυστάλων του Λονδίνου.
Απεβίωσε στις 12 Σεπτεμβρίου 1856 στην Ρώμη.
Εορτή της Πρωτοχρονιάς (Κινεζική Κεντρική Τηλεόραση)

Η Εορτή της Πρωτοχρονιάς, γνωστό και ως Εορτή Φεστιβάλ της Άνοιξης, συνήθως γνωστή ως Τσούνουαν στα κινέζικα, είναι εκπομπή για την Πρωτοχρονιά που παράγεται από την Κεντρική Τηλεόραση της Κίνας (CCTV). Μεταδίδεται την παραμονή της κινεζικής Πρωτοχρονιάς στα κανάλια CCTV-1, CCTV-3, το δορυφορικό κανάλι CCTV-4, το CCTV-7 και το CCTV-14 και διεθνώς μέσω του China Global Television Network. Την παρακολουθούν πάνω από 700 εκατομμύρια τηλεθεατές, καθιστώντας το ένα από τα κορυφαία τηλεοπτικά γεγονότα της Κίνας.
Η εορτή έχει το μεγαλύτερο ακροατήριο οποιασδήποτε ψυχαγωγικής εκπομπής στον κόσμο, και αναγνωρίζεται από το Βιβλίο Γκίνες ως το τηλεοπτικό πρόγραμμα με το μεγαλύτερο αριθμό θεατών στον κόσμο. Η έκδοση του 2018 συγκέντρωσε πάνω από ένα δισεκατομμύριο θεατές. Το ειδικό πρόγραμμα παρουσιάζει συχνά μουσικές, χορευτικά, κωμωδίες και θεατρικές παραστάσεις. Είναι τελετουργικό για πολλές κινεζικές οικογένειες, συμπεριλαμβανομένων των Κινέζων στο εξωτερικό, να συντονίζονται για να παρακολουθήσουν την εκπομπή στην παραμονή της κινεζικής Πρωτοχρονιάς. Πολλοί καλλιτέχνες του Τσουνουάν έγιναν ονόματα νοικοκυριού στην Κίνα αποκλειστικά ως αποτέλεσμα των επαναλαμβανόμενων εμφανίσεών τους στο πρόγραμμα.