google/wiki40b huggingface dataset:
Σεραπείο της Αλεξανδρείας

Ιστορία

Κτίστηκε από τον Πτολεμαίο Σωτήρα το 287 - 286 π.Χ.. Διέθετε εκτός από τον ναό και βιβλιοθήκη, παράρτημα της ξακουστής Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας. 
Καταστράφηκε το 391 στις αιματηρές συγκρούσεις μεταξύ χριστιανών και εθνικών, όταν μερικοί εθνικοί ταμπουρώθηκαν στο ναό, και  ενώ εν συνεχεία τους σταύρωσαν. Ο Πατριάρχης Θεόφιλος μετά από εντολή του Θεοδόσιου κατέστρεψε τον ναό.

Περιγραφή

Σύμφωνα με τον Στράβωνα, το Σεραπείο βρίσκονταν στα δυτικά της Αλεξάνδρειας, εκεί που τα τείχη σώζονται μέχρι σήμερα. Ήταν υπερμεγέθης και πολυτελέστατος ναός, κτισμένος στον λόφο της Ρακώτιδας. Είχε σκάλες μαρμάρινες μεγαλοπρεπείς με εκατό σκαλοπάτια. Στον ναό ήταν στημένο το άγαλμα του Σέραπι, έργο του Βρύαξη, ένα από τα πιο φημισμένα αγάλματα της αρχαιότητας. Ο Ορόσιος τον επισκέπτηκε τριάντα χρόνια μετά την καταστροφή του από τους χριστιανούς και βρήκε όπως είπε τις αίθουσες της βιβλιοθήκης χωρίς βιβλία.
Τεφνούτ

Οικογένεια

Στην Heliopolitan θεολογία, ο Atum δημιούργησε το πρώτο ζευγάρι της Εννεάδας της Ηλιούπολης, Shu και Tefnut με αυνανισμό ή φτάρνισμα. Η Τεφνούτ ήταν η μητέρα της Nut και του Geb και γιαγιά των Osiris, Isis, Set, και Nephthys. Δισέγγονα της ήταν ο Ώρος και ο Άνουβης.
1782 Σνέλλερ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Σνέλλερ εκτιμάται σε 33 χιλιόμετρα περίπου. Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά του είναι άγνωστα.
Etymologicum Genuinum

Με τον τίτλο Etymologicum Genuinum (E Gen ως συντομογραφία, μτφ: γνήσιο ετυμολογικό) είναι γνωστό το βυζαντινό λεξικογραφικό εγκυκλοπαιδικό έργο το οποίο δημιουργήθηκε στην Κωνσταντινούπολη στα μέσα του 9ου αιώνα.

Τίτλος

Ο αρχικός ελληνικός τίτλος δεν είναι γνωστός, και η ονομασία Etymologicum Genuinum δεν είναι παρά μια σχετικά νέα συμβατική ονομασία που δόθηκε από τους λογίους του 19ου αιώνα. Τα στοιχεία του χειρόγραφου και οι παραπομπές προς αυτό από άλλα έργα, κάνουν πιθανό ο αρχικός τίτλος να ήταν Ἐτυμολογικόν ή το Μέγα Ἐτυμολογικόν -αποτελεί διαφορετικό έργο από το βυζαντινό Μέγα Ετυμολογικόν του 12ου αιώνα-. Η σύγχρονη ονομασία του έγινε το 1897 από τον Γερμανό κλασικό φιλόλογο Ρίχαρντ Άουγκουστ Ράιτσενσταϊν (Richard August Reitzenstein) ο οποίος ήταν ο πρώτος που επιμελήθηκε αποσπάσματα του λεξικού.

Περιεχόμενα

Ο ανώνυμος συντάκτης του έργου συγκέντρωσε υλικό από το έργο πολλών παλαιότερων λεξικογράφων και σχολιαστών, αρχαίων και συγχρόνων του, όπως του Αίλιου Ηρωδιανού, Γεωργίου Χοιροβοσκού, Κυρίλλου και Μεθοδίου, Ωρίωνα του Θηβαίου, Ώρονα του Αλεξανδρινού, και Θεόγνωστου του Γραμματικού. Πιθανώς η δημιουργία του λεξικού ήταν προϊόν του κύκλου διανοουμένων του Πατριάρχη Φωτίου Α΄. Αποτέλεσε μια σημαντική πηγή για την μετέπειτα βυζαντινή λεξικογραφική παράδοση, ανάμεσα τους και του Μεγάλου Ετυμολογικού λεξικού.
Τα περιεχόμενα του έργου διασώζονται σε 2 χειρόγραφα του 10ου αιώνα, το Codex Vaticanus Graecus 1818 (= A) και το Codex Laurentianus Sancti Marci 304 (= B; AD 994). Σε κανένα από τα 2 δεν περιέχεται η πρώτη ανασκόπηση ή το πλήρες κείμενο, αλλά διαφορετικά συμπτυγμένα τμήματα.

Εκδόσεις

Το έργο δεν έχει εκδοθεί σε έντυπη έκδοση, παρά μόνο κάποια τμήματα του. Υπάρχουν 2 εκδόσεις οι οποίες βρίσκονται σε μακροχρόνια προετοιμασία, η πρώτη ξεκίνησε από την Άντα Άντλερ και συνεχίστηκε από τον Κλάους Άλπερς (Klaus Alpers), ενώ η 2η από τον Φρανσουά Λασέρ (François Lasserre) και τον Νικόλαο Λιβαδαρά. Η έκδοση των Λασέρ και Λιβαδαρά τιτλοφορήθηκε ως Etymologicum Magnum Genuinum, ωστόσο η ονομασία αυτή δεν χρησιμοποιείται πολύ συχνά καθώς δημιουργεί το ενδεχόμενο σύγχυσης με το Etymologicum Magnum/Μέγα Ετυμολογικόν του 12ου αιώνα.
Χόντμπινα

Γεωγραφία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!
Το χωριό βρίσκεται επί της αριστερής όχθης του ποταμού Νέρετβα.

Ιστορία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!
Φέρεντς Πούσκας

Βιογραφία

Ο Πούσκας ξεκίνησε την καριέρα του σε πολύ νεαρή ηλικία στην ουγγρική Κισπέστ-Χόνβεντ Βουδαπέστης όπου ο πατέρας του εργαζόταν ως προπονητής. Λέγεται πως σε ηλικία 12 ετων αγωνίστηκε για πρώτη φορά με την πρώτη ομάδα με το ψευδώνυμο Μίκλος Κόβατς όπου συνάντησε και τον μετέπειτα συμπαίκτη του Γιόζεφ Μπόκσιτς. Το 1949, όταν την ομάδα του (Χόνβεντ) την ανέλαβε διοικητικά ο Ουγγρικός Στρατός, ο Πούσκας απέκτησε στρατιωτικό βαθμό και συγκεκριμένα τον βαθμό του Συνταγματάρχη. Από τότε έγινε γνωστός ως "Ο Καλπάζων Συνταγματάρχης". Επίσης ένα άλλο προσωνύμιο που απέκτησε αργότερα, από τη θητεία του στη Ρεάλ Μαδρίτης, ήταν το "Πάντσο".
Η (στρατιωτική πλέον) ομάδα της Χόνβεντ Βουδαπέστης πήρε από όλες τις άλλες ομάδες τους πιο ταλαντούχους παίκτες και έτσι ο Πούσκας έγινε συμπαίκτης με τα μετέπειτα μέλη της απίστευτης Εθνικής Ουγγαρίας του '50, Ζόλταν Τσίμπορ και Σάντορ Κόκτσιτς. Με την Χόνβεντ κατέκτησε 5 πρωταθλήματα Ουγγαρίας και ανεδείχθη πρώτος σκόρερ τα έτη 1947/48 (50 γκολ), 1949/50 (31 γκολ), 1950 (25 γκολ) και 1953 (27 γκολ). 
Το ρεκόρ του των 50 γκολ σε μια σεζόν το 1948 τον ανέδειξε επίσης πρώτο σκόρερ σε όλη την Ευρώπη.
Το 1956, μετά τα γεγονότα στην Ουγγαρία και την εισβολή των σοβιετικών στην Βουδαπέστη, εκπατρίστηκε μαζί με άλλους συμπαίκτες του και αρνούμενοι να επιστρέψουν ως διαμαρτυρία προς το καθεστώς. Παίζοντας αρχικά κάποια ανεπίσημα παιχνίδια με την Εσπανιόλ Βαρκελώνης, το 1958 υπέγραψε τελικά στη Ρεάλ Μαδρίτης, αφού δεν είχε καταφέρει προηγουμένως να βρει ομάδα στην Ιταλία.
Στη Μαδρίτη παρέμεινε μέχρι το τέλος της καριέρας του το 1966, πετυχαίνοντας 156 τέρματα σε 180 αγώνες, σαρώνοντας τους τίτλους τόσο στις εγχώριες όσο και στις διεθνείς διοργανώσεις (5 Πρωταθλήματα Ισπανίας, ένα Κύπελλο Ισπανίας, τρία Τσάμπιονς Λιγκ και ένα Διηπειρωτικό).
Με την Εθνική Ουγγαρίας είχε 85 συμμετοχές και 84 γκολ, ενώ αγωνίστηκε και 4 φορές με την Εθνική Ισπανίας χωρίς να καταφέρει να σκοράρει.
Ως προπονητής είναι γνωστός στο ελληνικό κοινό, καθώς ανέλαβε το 1970 τον Παναθηναϊκό (έως το 1974), καταφέρνοντας να τον οδηγήσει στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1971. Επίσης, τη χρονιά 1978-79 ήταν προπονητής της ΑΕΚ.
Το 2000 γιατροί διέγνωσαν πως ο Πούσκας έπασχε από τη νόσο Αλτσχάιμερ. Διακομίστηκε σε νοσοκομείο της Βουδαπέστης τον Σεπτέμβριο του 2006. Απεβίωσε στις 17 Νοεμβρίου του 2006 από πνευμονία. Το φέρετρό του μεταφέρθηκε από το Στάδιο Φέρεντς Πούσκας στην πλατεία Πλατεία Ηρώων για στρατιωτικό χαιρετισμό. Ένας από τους δρόμους στην πρωτεύουσα της Ουγγαρίας κοντά στο στάδιο Bozsik, στη Βουδαπέστη, μετονομάστηκε σε "Οδός Φέρεντς Πούσκας" ακριβώς ένα χρόνο μετά τον θάνατό του.
Δημήτριος Ν. Μπότσαρης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1808 στο Σούλι Θεσπρωτίας, τέσσερα ακριβώς έτη μετά την επίθεση του Αλή Πασά κατά της οικογένειας των Μποτσαραίων. Ήταν γιος του Νότη Μπότσαρη. Τα παιδικά του χρόνια τα πέρασε μέσα στις μάχες και τα όπλα. Σε ηλικία δεκατεσσάρων χρονών, οπλισμένος με πολεμική πανοπλία πολέμησε δίπλα στο πλευρό του πατέρα του. Υπέστη τις ταλαιπωρίες της πολιορκίας του Μεσολογγίου, αγωνίστηκε κατά την Έξοδο, και σε ηλικία δεκαεπτά χρονών, όταν ο πατέρας του έπαιρνε μέρος στην Συνέλευση της Τροιζήνας ανέλαβε αυτός την διοίκηση του σώματος και ως σωματάρχης διετέλεσε υπό την αρχηγία του Καραϊσκάκη. Διέπρεψε στη μάχη του Φαλήρου.
Μετά την αποκατάσταση των πραγμάτων ο Μπότσαρης κατατάχτηκε στον τακτικό στρατό, και διακρίθηκε στις μάχες. 
Το 1854 μαζί με τους Κίτσο Τζαβέλα και Θεόδωρο Γρίβα, υπήρξε επικεφαλής της επανάστασης στην Ήπειρο, με σκοπό την Ένωση της περιοχής με το ελληνικό κράτος και έδρασε μεταξύ Μακρυνόρους και Τζουμέρκων.
Προσελήφθη από τον Βασιλιά Γεώργιο Α' ως υπασπιστής του. Ανέβηκε στα ψηλότερα στρατιωτικά αξιώματα και το 1863 έγινε Υπουργός Στρατιωτικών στην Κυβέρνηση Δ. Κυριακού.
Διετέλεσε πολλές φορές βουλευτής και πληρεξούσιος στην Β' Εθνοσυνέλευση των Αθηνών. Έφερε τον βαθμό του αντιστράτηγου και τιμήθηκε με τον Ελληνικό Μεγαλόσταυρο. Απεβίωσε στην Αθήνα στις 10 Σεπτεμβρίου 1892 και τάφηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Πακτωλός

Μύθολογία

Η μυθολογία είχε συνδέσει την παρουσία χρυσού στον ποταμό με τον βασιλιά Μίδα της Φρυγίας.
Σύμφωνα με τον γνωστό μύθο, ο Μίδας φιλοξένησε στο παλάτι του τον Σειληνό μία θεότητα της ακολουθίας του Διονύσου και σε ανταπόδοση της φιλοξενίας ο Σειληνός ζήτησε από τον Διόνυσο να ικανοποιήσει μία χάρη στον Μίδα και ο Μίδας που αγαπούσε τον πλούτο, χωρίς να το πολυσκεφτεί ζήτησε να μετατρέπεται σε χρυσάφι κάθε αντικείμενο που αγγίζει. Σύντομα διαπίστωσε πως αυτή η επιθυμία του εξελίχθηκε σε κατάρα γιατί ακόμα και το φαγητό που έτρωγε, ακόμα και τα αγαπημένα του πρόσωπα μετατρέπονταν σε χρυσάφι. Καταλαβαίνοντας το λάθος του ζήτησε από τον Διόνυσο να τον απαλλάξει από αυτό το χάρισμα και ο Διόνυσος τον συμβούλεψε να πλυθεί στον Πακτωλό ποταμό ο οποίος από τότε γέμισε χρυσάφι.

Ιστορικά στοιχεία

Το 395 π.Χ. στις όχθες του Πακτωλού, κοντά στις Σάρδεις, ο Αγησίλαος πραγματοποιώντας εκστρατεία στην Περσική αυτοκρατορία αντιμετώπισε τους Πέρσες σε μία μάχη η οποία ήταν νικηφόρα.
Αιλία Παιτίνα

Σύζυγος του Κλαύδιου

Η Αιλία Παιτίνα παντρεύτηκε τον μελλοντικό αυτοκράτορα Κλαύδιο το 28 ως δεύτερη σύζυγός του. Το μοναδικό τους παιδί ήταν η κόρη τους Κλαυδία Αντωνία, η οποία γεννήθηκε το 30. Ο Κλαύδιος χώρισε την Παιτίνα μετά τις 31 Οκτωβρίου, όταν ο υιοθετημένος αδελφός της δολοφονήθηκε. Σύμφωνα με τον Σουητώνιο, ο Κλαύδιος χώρισε την Παιτίνα για ελαφρά αδικήματα.
Το 48, μετά την εκτέλεση της τρίτης συζύγου του Κλαύδιου Βαλερία Μεσσαλίνα, ο Κλαύδιος αποφάσισε να παντρευτεί για τέταρτη φορά. Ο γραμματέας του Νάρκισσος του πρότεινε να παντρευτεί ξανά την Παιτίνα και του υπενθύμισε ότι είχαν ένα παιδί μαζί. Ο Νάρκισσος δήλωσε επίσης ότι η Παιτίνα θα αγαπούσε την Αντωνία μαζί με την Κλαυδία Οκταβία και τον Βρεττανικό, τα παιδιά του Κλαύδιου με τη Μεσσαλίνα. Ο Γάιος Ιούλιος Κάλλιστος είπε ότι πως ο γάμος του Κλαύδιου με την Παιτίνα θα την έκανε πιο αλαζονική και πρότεινε την Λολλία Παυλίνα, την τρίτη σύζυγο του Καλιγούλα. Ο Μάρκος Αντώνιος Πάλλας πρότεινε την ανιψιά του Κλαύδιου Ιουλία Αγριππίνα, η οποία είχε επίσης ένα παιδί από έναν προηγούμενο γάμο, τον μελλοντικό αυτοκράτορα Νέρωνα. Επιλέχθηκε η Αγριππίνα, με άσχημες συνέπειες για την Αντωνία, την Οκταβία και τον Βρεττανικό. Η κόρη της Παιτίνας Αντωνία εκτελέστηκε το 65 ή το 66, λίγο μετά το θάνατο της δεύτερης συζύγου του Νέρωνα, Ποππαίας.
Broadcast

Στα δίκτυα υπολογιστών το είδος εκπομπής broadcast αναφέρεται στη αποστολή ενός μηνύματος - πακέτου σε όλους τους δέκτες που ανήκουν στο υποδίκτυο.
Η εκπομπή μηνυμάτων broadcast γίνεται με την αποστολή μηνύματος στη διεύθυνση broadcast του κάθε δικτύου.
Γενικά σε όλα τα δίκτυα υπάρχει μία διεύθυνση για εκπομπή μηνυμάτων broadcast. Όταν κάποιο μήνυμα απευθύνεται σε αυτήν τη διεύθυνση θεωρείται ότι αφορά όλους τους κόμβους του αντίστοιχου δικτύου. Με αυτόν τον τρόπο δεν είναι απαραίτητη η δημιουργία ξεχωριστού μηνύματος για κάθε κόμβο.

Τι χρησιμεύει

Η εκπομπή μηνυμάτων broadcast είναι χρήσιμη όταν κάποιος κόμβος του δικτύου θέλει να πάρει πληροφορίες από τους υπόλοιπους χωρίς να γνωρίζει ποιοι είναι. Όταν κάποιος κόμβος θέλει να πάρει πληροφορίες από έναν ή περισσότερους κόμβους του ίδιου δικτύου θα πρέπει να έχει έναν κατάλογο με τους γειτονικούς κόμβους ή να αρχίσει να στέλνει μηνύματα σε ένα-ένα από τα μέλη του δικτύου για να δει αν θα του απαντήσουν. Αυτή η διαδικασία είναι αρκετά χρονοβόρα και προκαλεί και άλλα προβλήματα.
Το καλύτερο είναι να αποστείλει ένα μήνυμα σε μία διεύθυνση που όποιος το παραλαμβάνει να γνωρίζει ότι πρόκειται για τέτοιου είδους μήνυμα. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι όταν κάποιος κόμβος παραλαμβάνει ένα πακέτο που έχει ως διεύθυνση παραλήπτη τη διεύθυνση broadcast θεωρεί ότι είναι και ο ίδιος παραλήπτης. Στις υπόλοιπες περιπτώσεις απλά απορρίπτει το πακέτο (με κάποιες εξαιρέσεις).

Ethernet

Στα δίκτυα Ethernet η διεύθυνση broadcast είναι η "FF:FF:FF:FF:FF:FF".

IPX

Στα δίκτυα που χρησιμοποιούν το πρωτόκολλο IPX της Novell η διεύθυνση FFFFFFFF είναι διεύθυνση για εκπομπή μηνυμάτων broadcast προς όλα τα διαθέσιμα δίκτυα ενώ η εκπομπή μηνυμάτων προς τη διεύθυνση FFFFFFFFFFFF δείχνει ότι το μήνυμα αφορά όλους τους κόμβους του δικτύου.
Κανό Εϊτόκου

Βιογραφία

Ο Εϊτόκου γεννήθηκε στο Τόκυο και ήταν ο εγγονός του Κανό Μοτονόμπου. Διακρίθηκε για το ζωγραφικό του ταλέντο από πολύ μικρή ηλικία. Υπό την καθοδήγηση του παππού του εξέλιξε το Κινεζικής επιρροής στυλ του Μοτονόμπου.
Συνεργαζόμενος με τον πατέρα του Σοέι (1519-92), ο Εϊτόκου ζωγράφισε τις επιφάνειες των τοίχων του επισκόπου στο Τζουκόιν, μέρος του Ζεν μοναστικού συμπλέγματος του Νταιτοκούτζι στο Κυότο. Ζωγράφισε την οροφή του κάστρου Αζούτσι, του κάστρου της Οζάκα και της κατοικίας του Τογιοτόμι Χιντεγιόσι.

Το έργο του

Η πιο σημαντική του συνεισφορά στη σχολή Κανό ήταν το μνημειώδες στυλ τάιγκα, το οποίο ανέπτυξε. Χαρακτηριζόταν από τολμηρές και γρήγορες πινελιές με έμφαση στο προσκήνιο των έργων του. Οι φιγούρες του είναι σχεδόν πάντα μεγαλύτερες σε σχέση με την έκταση του πίνακα. Σύμφωνα με την Ιστορία της Ιαπωνικής ζωγραφικής του δισέγγονού του Κανό Εϊνό, ο Εϊτόκου κατάφερε να συνδυάσει την παραδοσιακή τέχνη και να μετουσιώσει στα έργα του την τόλμη και γενναιότητα των μεγάλων πολεμιστών της εποχής του Όντα Νομπουνάγκα και Τογιοτόμι Χιντεγιόσι.
Δυστυχώς, τα περισσότερα από τα έργα του καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια της περιόδου Σενγκόκου.
TRAPPIST-1b

Μάζα, ακτίνα, και  θερμοκρασία

Ο TRAPPIST-1b είναι πλανήτης στο μέγεθος της Γης, που σημαίνει ότι οι τιμές της ακτίνας και της μάζας του είναι παρόμοιες με αυτές της Γης. Η ακτίνα του πλανήτη είναι 1,086 φορές αυτή της Γης, με σφάλμα περίπου 223 χιλιόμετρα. Η μάζα προσδιορίστηκε από την επιρροή του στις  τροχιές των άλλων πλανητών. Τα TTV δεδομένα του άστρου TRAPPIST δείχνουν ότι  ο TRAPPIST-1b έχει μάζα περίπου 0,86 φορές αυτή της Γης, Ωστόσο, νεότερες & ακριβέστερες μετρήσεις  τον τοποθετούν στις 0,79±0.27 γήινες μάζες.  Υπολογίζοντας τη  μάζα και την ακτίνα του, η πυκνότητα του TRAPPIST-1b υπολογίζεται σε περίπου 3,401±1,16 g/cm³, και η βαρύτητα του στο 66,89% της Γης. Η  μάζα και η πυκνότητα του εξωπλανήτη είναι ασυνήθιστα χαμηλές σε σχέση με την ακτίνα του, γεγονός που υποδηλώνει ότι είτε διαθέτει λίγο ή καθόλου σίδηρο είτε ένα μεγάλο μέρος της μάζας του αποτελείται από νερό (10-20%).
Εξαιτίας της κοντινής απόστασης από το άστρο του, ο TRAPPIST-1b είναι ο πιο ζεστός πλανήτης του συστήματος. Ωστόσο, δεδομένου ότι ο  TRAPPIST-1b είναι τόσο αμυδρός, η θερμοκρασία του είναι γύρω στους 400,1 K (126,95 °C). Η θερμοκρασία αυτή είναι τόσο «δροσερή» ώστε ο TRAPPIST-1b να διατηρεί  την ατμόσφαιρα του, αλλά πάρα πολύ καυτή για τη ζωή όπως την ξέρουμε με βάση το υγρό νερό, εκτός αν διατηρείται υγρό από την ατμοσφαιρική πίεση.

Φωτοθήκη

.
Γεώργιος του Νασσάου-Ντίλενμπουργκ

Βιογραφία

Ήταν ο τρίτος γιος του Ιωάννη ΣΤ΄ κόμη του Νασσάου-Ντίλενμπουργκ και της Ελισάβετ, κόρης του Γεωργίου Γ΄ λαντγκράβου του Λόιχτενμπεργκ.
Σκαμνιά Άρτας

Διοικητικές μεταβολές

Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1971 και εντάχθηκε στη Γραμμενίτσα. Το 1997 ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Βλαχέρνας και το 2010 στο Δήμο Αρταίων.

Τοποθεσία και πρόσβαση

Ο οικισμός γειτνιάζει με τα χωριά Γραμμενίτσα και Βρυσούλες.
Δασικό Δίκαιο

Με τον όρο Δασικό Δίκαιο, ή δασική νομοθεσία χαρακτηρίζεται το σύνολο των κανόνων δικαίου που εκδίδει μία χώρα για την προστασία του δασικού πλούτου της και των δασικών εκτάσεών της.
Λαμβάνοντας υπόψη τη δασική πρόσοδο που μπορεί να έχει ένα κράτος καθίσταται επιτακτική ανάγκη η θέσπιση ειδικών νόμων όχι μόνο για την προστασία της, αλλά και για την ανάπτυξη αυτής και την αυστηρή απαγόρευση της μεταβολής του προορισμού των δασικών εκτάσεων. Στα Συντάγματα πολλών χωρών περιλαμβάνονται άρθρα περί δασικής προστασίας, επί των οποίων προστίθενται νόμοι και διατάξεις που ορίζουν σχετικά τόσο τη σωστή εκμετάλλευσή όσο και τους τρόπους επιμέλειας και παρακολούθησης της ορθής εφαρμογής τους, θεσπίζοντας σχετικές δημόσιες υπηρεσίες.
Όταν η δασική νομοθεσία φέρεται κωδικοποιημένη σε έναν νόμο, τότε γίνεται λόγος για Δασικό Κώδικα, που είναι και ο ουσιώδης νόμος.
Εθνικό Αρχείο (Βραζιλία)

Το Εθνικό Αρχείο της Βραζιλίας είναι το κεντρικό στοιχείο του συστήματος διαχείρισης αρχείων (SIGA) στη Βραζιλία. Δημιουργήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 1838 και έχει την έδρα της στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Σύμφωνα με το νόμο των αρχείων (νόμος 8.159) της 8ης Ιανουαρίου 1991, έχει καθήκον να οργανώνει, να αποθηκεύει, να διατηρεί, να δίνει πρόσβαση και να αποκαλύπτει την κληρονομιά της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, εξυπηρετώντας το κράτος και τους πολίτες. 
Η συλλογή του Εθνικού Αρχείου περιέχει 55 χιλιόμετρα γραπτών κειμένων. 2.240.000 φωτογραφίες και αρνητικά. 27.000 εικονογραφήσεις, κινούμενα σχέδια. 75.000 χάρτες και σχέδια. 7000 δίσκοι και 2000 μαγνητικές ταινίες ήχου. 90.000 ρολά φιλμ και 12.000 βιντεοταινίες. Διαθέτει επίσης μια βιβλιοθήκη που ειδικεύεται στην ιστορία, τα αρχεία, την επιστήμη των πληροφοριών, το διοικητικό δίκαιο και τη δημόσια διοίκηση, με περίπου 43.000 βιβλία και βιβλία, 900 εφημερίδες και 6.300 σπάνιες δουλειές.
Σάμπα

Περιγραφή

Οι ρίζες της ανάγονται στην Αφρική, και συγκεκριμένα το δουλεμπόριο του 17ου και 18ου αιώνα όπου πολλοί ιθαγενείς της δυτικής Αφρικής μεταφέρθηκαν ως σκλάβοι στις πορτογαλικές κτήσεις της λατινικής Αμερικής. Έτσι οι αφρικανικές πολιτισμικές και θρησκευτικές παραδόσεις, κυρίως της Ανγκόλα και της περιοχής του ποταμού Κονγκό, αποτυπώθηκαν στη μουσική αυτή, της οποίας ο κοντινότερος εκπρόσωπος είναι το μουσικό είδος σάμπα ντε ρόντα της περιοχής Μπαχία στη Βραζιλία το οποίο διατηρεί πολλά από τα αρχικά αφρικανικά χαρακτηριστικά και παράλληλα είναι ο κοινός πρόγονος όλων των μετέπειτα ειδών σάμπα, ενώ αποτελεί και άυλη πολιτιστική κληρονομιά της ΟΥΝΕΣΚΟ.
Αν και υπάρχουν πολλές μορφές του είδους, η σάμπα συνολικά είναι γενικότερα αναγνωρίσιμη ως η μουσική έκφραση του Ρίο ντε Τζανέιρο, η λεγόμενη σάμπα καριόκα. Η σύγχρονη σάμπα εμφανίστηκε στις αρχές του 2ου αιώνα και ο κύριος ρυθμός που διαθέτει είναι τα 2/4. Πέρα από τη μουσική της διάσταση, η πολιτισμική της επιρροή είναι παρούσα και στη μαγειρική, ρουχισμό και ζωγραφική τέχνη. Υπάρχει επίσης και χορευτική παράδοση ως προς την σάμπα αίθουσας χορού, η οποία παρουσιάζει μεγάλη ποικιλία υποειδών, με την σάμπα ντε γκαφιέρα να είναι η πλέον δημοφιλές και η οποία έχει και άλλες επιρροές πέρα από την αφρικανική μουσική.
Αποτελεί διεθνώς ένα από τα σύμβολα του βραζιλιάνικου πολιτισμού μαζί με το βραζιλιάνικο καρναβάλι, καθώς συχνά χρησιμοποιείται και ως σύμβολο της βραζιλιάνικης εθνικής ταυτότητας.Ο χορός έχει τη δική του ετήσια επέτειο στη Βραζιλία, με την Εθνική Ημέρα Σάμπα να γιορτάζεται στις 2 Δεκεμβρίου κάθε έτος. Υπάρχουν πολυάριθμες σχολές χορού και μουσικής του είδους διάσπαρτες σε κάθε γωνιά της Βραζιλίας, με μικρές διαφοροποιήσεις, όπως αυτή της νότιας Βραζιλίας, της κεντροδυτικής, και της αγροτικής υπαίθρου η οποία ονομάζεται Σερτανέζο και είναι ιδιαίτερη δημοφιλής.

21ος αιώνας

Από το 2000 και έκτοτε, υπάρχουν αρκετοί καλλιτέχνες οι εκφράσεις των οποίων προσανατολίζονται προς την παραδοσιακότερη μορφή της σάμπα με στόχο την αναζωογόνηση της και τη γνωριμία με τις νεότερες γενιές, μέσω συναυλιών και άλλων δραστηριοτήτων. Μια σχετικά νέα εξέλιξη είναι και ο συνδυασμός της drum and bass μουσικής με τη σάμπα, με αποτέλεσμα τον σχηματισμό του μουσικού υβριδίου Sambass. Το 2004, το υπουργείο πολιτισμού της Βραζιλίας κατέθεσε αίτηση στην Ουνέσκο για την καθιέρωση της σάμπα ως άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς κάτι που καθιερώθηκε κατά το επόμενο έτος.
Στάνλεϊ Ρόμπερτς

Καριέρα

Ο Ρόμπερτς ξεκίνησε να αγωνίζεται με το λύκειο του Λόουερ Ρίτσλαντ του Χόπκινς, με το οποίο κατέκτησε δύο πρωταθλήματα πολιτείας, ενώ συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη πεντάδα της χώρας. Στην συνέχεια, σπούδασε στο πανεπιστήμιο του Λουιζιάνα Στέιτ για δύο χρόνια και επέστρεψε εκεί μετά το τέλος της επαγγελματικής του καριέρας για να πάρει το πτυχίο του. Την σεζόν 1989-90, έπαιξε σε 32 αγώνες με μέσους όρους 14,1 πόντων, 9,8 ριμπάουντ και 1,9 κοψιμάτων.
Ξεκίνησε να αγωνίζεται επαγγελματικά στην Ισπανία και την Ρεάλ Μαδρίτης, φθάνοντας στον τελικό του κυπέλλου Κόρατς για να ηττηθεί από την ιταλική Καντού με 95-93.
Το καλοκαίρι του 1991 επιλέχθηκε στην 23η θέση του ντραφτ του ΝΒΑ από τους Ορλάντο Μάτζικ με τους οποίους αγωνίστηκε σε 55 παιχνίδια με 10,4 πόντους και 6,1 ριμπάουντ ανά αγώνα. Το 1992 υπέγραψε στους Λος Άντζελες Κλίπερς, όπου παρέμεινε ως το 1997 με πιο επιτυχημένη χρονιά το 1992-93, όπου είχε μέσους όρους 11,3 πόντων, 6,2 ριμπάουντ και 1,8 κοψιμάτων. Τις τέσσερις επόμενες χρονιές έπαιξε σε μόλις 83 αγώνες λόγω τραυματισμών, χάνοντας ολόκληρη την σεζόν 1994-95 λόγω προβλήματος στον αχίλλειο τένοντα.
Το 1997-98, φόρεσε την φανέλα των Μινεσότα Τίμπεργουλβς για 74 παιχνίδια με 6,2 πόντους και 4,9 ριμπάουντ ανά αγώνα, πριν επιστρέψει στην Ευρώπη για να παίξει με την ομάδα του Άρη κατά την διάρκεια του λοκ-άουτ του ΝΒΑ. Πριν ολοκληρωθεί η σεζόν 1998-99, γύρισε στο ΝΒΑ αγωνιζόμενος σε έξι παιχνίδια με την ομάδα των Χιούστον Ρόκετς. Έπαιξε για τελευταία χρονιά στο αμερικάνικο πρωτάθλημα το 1999-2000 με τους Φιλαδέλφεια 76ερς, δοκιμαζόμενος τον Δεκέμβριο του 1999 στην Τουρκία και την Εφές Πίλσεν.
Μετά από έναν χρόνο στο ΑΒΑ με την ομάδα των Σαν Ντιέγκο Γουάιλντφάιρ, αποχώρησε από την ενεργό δράση, για να επιστρέψει προσωρινά το 2004 φορώντας την φανέλα των Γκαλίτος ντε Ιζαμπέλα από το Πουέρτο Ρίκο.
USS Maratanza (1861)

Υποστήριξη στην Εκστρατεία της Χερσονήσου

Αμέσως μετά την στιγμή που τέθηκε σε υπηρεσία, το Maratanza χρησιμοποιήθηκε προς υποστήριξη της Εκστρατείας της Χερσονήσου του Τζορτζ Μακλέλαν, επιχειρώντας στους ποταμούς Γιορκ και Τζέιμς από τον Απρίλιο έως τον Σεπτέμβριο του 1862. Αφού συμμετείχε στην κατάληψη του Γιόρκταουν στις 3 Μαΐου 1862, το Maratanza χρησιμοποιήθηκε σε διάφορα σημεία. Ενώ βρισκόταν εν πλω στις 4 Ιουλίου 1862 ενεπλάκη και κατέλαβε το ατμόπλοιο CSS Teaser των Συνομόσπονδων στο Χόξολ.

Αποκλεισμός της ακτής της Καρολίνας

Μετά την κατάρρευση της Εκστρατείας της Χερσονήσου, το Maratanza αποχώρησε από το Χάμπτον Ρόουντς στις 15 Σεπτεμβρίου για να πραγματοποιήσει αποκλεισμό στο Ουίλμινγκτον της Βόρειας Καρολίνας, ανοίγοντας πυρ κατά του Οχυρού Κάσγουελ στις 25 Σεπτεμβρίου 1862. Παρέμεινε εκεί εκτελώντας περιπολίες εν μέσω της συμπλοκής, καταλαμβάνοντας το ιστιοφόρο Express μαζί με το USS Chocura στα ανοιχτά των ακτών της Νότιας Καρολίνας στις 4 Μαΐου 1863. Επίσης κατέλαβε το ιστιοφόρο Ceres στο Σμιθς Άιλαντ στις 7 Δεκεμβρίου 1863.

Βομβαρδισμός του Οχυρού Φίσερ

Καθώς οι δυνάμεις της Ένωσης συγκεντρώθηκαν για να κινηθούν κατά του Ουίλμινγκτον, το Maratanza συμμετείχε στον βομβαρδισμό του Οχυρού Φίσερ στις 24 και 25 Δεκεμβρίου 1864. Το Maratanza κατέλαβε τα ατμόπλοια Stag και Charlotte στις 20 Ιανουαρίου 1865. Συμμετείχε στον βομβαρδισμό και την κατάληψη του Οχυρού Άντερσον στη Βόρεια Καρολίνα στις 19 Φεβρουαρίου 1865, ανοίγοντας τον δρόμο προς το Ουίλμινγκτον. Το Μάρτιο του 1865, ο Στρατηγός Ουίλιαμ Τεκάμσε Σέρμαν βρισκόταν στο Φαγιέτβιλ της Βόρειας Καρολίνας όπου πληρώματα από το Maratanza, άλλες δύο κανονιοφόρους και το USS Eolus συναντήθηκαν μαζί του, αποτελώντας δίαυλο επικοινωνίας μεταξύ της θέσης του Σέρμαν και της ακτής.

Πορεία μετά τον πόλεμο

Μετά το τέλος του πολέμου τον Απρίλιο του 1865, το Maratanza αποδεσμεύθηκε από το ναύσταθμο στον ποταμό Κέιπ Φίαρ τον Ιούνιο του 1865 και διατάχθηκε να κινηθεί βόρεια, φτάνοντας στο Ναυπηγείο του Πόρτσμουθ στο Κίτερυ του Μέιν στις 18 Ιουνίου 1865, αποχωρώντας από την υπηρεσία στις 21 του ιδίου μήνα. Παρέμεινε στο ναυπηγείο μέχρι τον Αύγουστο του 1868 όταν πωλήθηκε στην εταιρεία A. B. & C. W. Lewis. Στη συνέχεια επιχείρησε ως κανονιοφόρος του Πολεμικού Ναυτικού της Αϊτής υπό τα ονόματα Salnave και Union.
Αιμορραγία

Αιμορραγία είναι η διαφυγή αίματος από τις αρτηρίες, τις φλέβες ή τα τριχοειδή αγγεία. Η αιμορραγία αρχικά προκαλεί αδυναμία και τελικά, αν δεν τεθεί υπό έλεγχο, καταπληξία (shock).
Η ταχύτητα της αιμορραγίας έχει πολύ μεγάλη σημασία. Ένας μέσος ενήλικας άνθρωπος μπορεί να ανεχθεί την απώλεια μιας μονάδας αίματος που γίνεται σε διάστημα 15-20 λεπτών της ώρας, όπως π.χ. κατά την εθελοντική αιμοδοσία. Καθώς το αίμα χάνεται, ο οργανισμός μπορεί να αντιρροπήσει την ελάττωση του όγκου του πολύ καλά. Εάν χαθούν μεγαλύτερες ποσότητες, ιδιαίτερα γρήγορα, πιθανόν ο άρρωστος να παρουσιάσει σημεία και συμπτώματα καταπληξίας ή μπορεί ακόμα και να πεθάνει.