Ιταλικός αλυτρωτισμός

Ο ιταλικός αλυτρωτισμός (ιταλικά: irredentismo italiano) ήταν ένα εθνικιστικό κίνημα στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα στην Ιταλία με αλυτρωτικούς στόχους που προωθούσαν την ενοποίηση γεωγραφικών περιοχών όπου οι αυτόχθονες Ιταλοί και γενικά οι ιταλόφωνοι σχηματίζουν την πλειοψηφία ή σημαντική μειονότητα του ντόπιου πληθυσμού. 
Αρχικά, το κίνημα προωθούσε την προσάρτηση στην Ιταλία των εδαφών που κατοικούσαν Ιταλοί, αλλά διατηρήθηκαν από την Αυστριακή αυτοκρατορία μετά τον Τρίτο Ιταλικό πόλεμο της ανεξαρτησίας του 1866.

Περίοδος του Risorgimento (αναζωπύρωση) (1860-1861):

Ο πρωθυπουργός του Βασιλείου της Σαρδηνίας Καμίλλο Μπένσο, κόμης του Καβούρ, ο οποίος ήταν επικεφαλής του κινήματος του Risorgimento, αντιμετώπισε την άποψη του Γάλλου αυτοκράτορα Ναπολέοντα ΙΙΙ, ο οποίος ανέφερε ότι η Γαλλία θα υποστήριζε στρατιωτικά την ενοποίηση της Ιταλίας, Η Γαλλία έλαβε τη Νίκαια και τη Σαβοΐα που κρατήθηκαν από το Βασίλειο της Σαρδηνίας, καθώς η Γαλλία δεν ήθελε ένα ισχυρό κράτος να ελέγχει τα χωρία των Άλπεων.  Ως αποτέλεσμα, το Βασίλειο της Σαρδηνίας πιέστηκε να παραχωρήσει τη Νίκαια και τη Σαβοΐα στη Γαλλία σε αντάλλαγμα της αποδοχής και της αποστολής στρατευμάτων από τη Γαλλία για την ενοποίηση της Ιταλίας.  Οι ιταλικές διεκδικήσεις περιελάμβαναν το Τρεντίνο και την Τεργέστη, αλλά και διάφορες περιοχές, όπως το νότιο Τυρόλο, κομμάτια της Ιστρίας και της Δαλματίας, όπου πέρα από τους Ιταλούς, ζούσαν Γερμανοί, Σλοβένοι, Κροάτες, Λαντίνοι και Ρουμάνοι της Ιστρίας . Οι διεκδικήσεις επεκτάθηκαν αργότερα στην πόλη της Ριέκα (ιταλικά: Φιούμε), στην Κορσική, στη Μάλτα, στην επαρχία της Νίκαιας και στην ιταλική Ελβετία .

Χαρακτηριστικά

Ο ιταλικός αλυτρωτισμός δεν ήταν μια επίσημη οργάνωση, καθώς ήταν ένα κίνημα κοινής γνώμης, υποστηριζόμενο από διάφορες ομάδες, υποστηρίζοντας ότι η Ιταλία έπρεπε να φθάσει τα "φυσικά σύνορά της" ή να ενώσει εδάφη κατοικημένα από Ιταλούς. Παρόμοιες εθνικιστικές ιδέες ήταν κοινές στην Ευρώπη στα τέλη του 19ου αιώνα. Ο αγγλικός όρος "irredentism" προήλθε από την αντίστοιχη ιταλική λέξη και χρησιμοποιείται σε πολλές άλλες γλώσσες του κόσμου. Αυτή η ιδέα της Italia irredenta δεν πρέπει να συγχέεται με το Risorgimento, ούτε με τα πρώιμα γεγονότα που οδήγησαν στο αλυτρωτισμό, ούτε με την φασιστική Ιταλία, που με την πολιτική φιλοσοφία της διεκδικούσε ακόμα περισσότερα εδάφη για την Ιταλία. 
Η αρχή του αλυτρωτισμού στην Ιταλία προήλθε από τη γαλλική επέκταση στην Ιταλία που ξεκίνησε με την προσάρτηση της Κορσικής το 1768  και ακολούθησε η ενοποίηση της Ιταλίας από τον Ναπολέοντα - εντός των συνόρων της Γαλλίας - για τις περιφέρειες του Πιεμόντε, της Λιγουρίας και της Τοσκάνης. Πράγματι, ο επαναστάτης της Κορσικής Pasquale Paoli ονομάστηκε "ο πρόδρομος του ιταλικού αλυτρωτισμού" από τον Niccolò Tommaseo, επειδή ήταν ο πρώτος που προώθησε στο νησί του την ιταλική γλώσσα και τον κοινωνικοπολιτισμό (τα κύρια χαρακτηριστικά του ιταλικού αλυτρωτισμού). Ο Paoli θέλησε η ιταλική γλώσσα να είναι η επίσημη γλώσσα της νεοϊδρυθείσας Κορσικής Δημοκρατίας. Ακόμη και το Σύνταγμα της Κορσικής του 1755 γράφτηκε στα ιταλικά και το βραχύβιο πανεπιστήμιο που ίδρυσε στην πόλη Κορτέ το 1765 χρησιμοποίησε την ιταλική ως επίσημη γλώσσα. 
Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, ο ιταλικός αλυτρωτισμός κατέβαλλε μεγάλες προσπάθειες για να υπερασπιστεί τη χρήση τις ιταλικής γλώσσας σε περιοχές όπου τα γερμανικά ή τα γαλλικά είχαν ανώτερο στάτους. 
Ο ιταλικός αλυτρωτισμός ήταν επίσης ίσως το ισχυρότερο κίνητρο για την είσοδο της Ιταλίας στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και η Συνθήκη των Βερσαλλιών το 1919 ικανοποίησε πολλούς αλυτρωτικούς ισχυρισμούς.  
Αρχικά, ο ιταλικός αλυτρωτισμός ήταν ακόμη μετριοπαθής, ζητώντας μόνο τις περιοχές όπου οι Ιταλοί ήταν πλειοψηφία του πληθυσμού , αλλά μετά τον Α 'Παγκόσμιο Πόλεμο έγινε επιθετικός - υπό φασιστική επιρροή - και διεκδίκησε ακόμη και περιοχές όπου οι Ιταλοί ήταν μειονότητα ή τις είχαν αποικίσει στο παρελθόν. Στην πρώτη περίπτωση υπήρχαν οι διεκδικήσεις για το Τρέντο, ενώ στη δεύτερη υπήρχαν οι φασιστικές αξιώσεις για τα Ιόνια νησιά, τη Σαβοΐα και τη Μάλτα .

Προέλευση

Μετά την ενοποίηση της Ιταλίας και τον Τρίτο Ιταλό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας το 1866 υπήρχαν περιοχές με ιταλόφωνες κοινότητες στα σύνορα αρκετών χωρών γύρω από το νεοσυσταθέν Βασίλειο της Ιταλίας. Οι αλυτρωτιστές διεκδικούσαν να προσαρτήσουν όλες αυτές τις περιοχές στην πρόσφατα ενοποιημένη Ιταλία. 
Διάφορα κινήματα ή ομάδες που γεννήθηκαν σε αυτή την περίοδο: το 1877 ο Ιταλός πολιτικός Matteo Renato Imbriani υιοθέτησε τον όρο terre irredente ("αλύτρωτες περιοχές"). Τον ίδιο χρόνο, το κίνημα Associazione pro dell'Italia Irredenta ("Ένωση για την Αλύτρωτη Ιταλία"), ύστερα το 1885 ιδρύθηκε το κίνημα Pro Patria ("Για την πατρίδα") και το 1891 ιδρύθηκε στο Τρέντο και την Τεργέστη (τότε στην Αυστριακή Αυτοκρατορία) το Lega Nazionale Italiana (ιταλικός εθνικός σύλλογος). 
Αρχικά, το κίνημα μπορεί να περιγραφεί ως μέρος της γενικότερης διαδικασίας οικοδόμησης του έθνους στην Ευρώπη τον 19ο και 20ό αιώνα, όταν οι πολυεθνικές Αυστρο-Ουγγρικη, Ρωσική και Οθωμανική αυτοκρατορίες αντικαθιστούνταν από έθνη-κράτη.  Ταυτόχρονα, σε πολλά μέρη του 19ου αιώνα, ο φιλελευθερισμός και ο εθνικισμός ήταν ιδεολογίες που έρχονταν στο προσκήνιο της πολιτικής κουλτούρας. Στην Ανατολική Ευρώπη, όπου η αυτοκρατορία των Αψβούργων είχε από καιρό αναλάβει τον έλεγχο μιας ποικιλίας εθνοπολιτισμικών ομάδων, ο εθνικισμός εμφανίστηκε σε τυποποιημένη μορφή. Η αρχή του 19ου αιώνα "ήταν η εποχή που οι μικρότερες, κυρίως ιθαγενείς εθνικότητες της αυτοκρατορίας - Τσέχοι, Σλοβάκοι, Σλοβένοι, Κροάτες, Σέρβοι, Ουκρανοί, Ρουμάνοι - θυμούνται τις ιστορικές τους παραδόσεις, αναβίωσαν τις μητρικές γλώσσες τους ως λογοτεχνικές γλώσσες, επαναπροσδιορίστηκαν τις παραδόσεις και τη λαογραφία, εν συντομία επιβεβαίωσαν την ύπαρξή τους ως έθνη ».  Η ιδέα μιας ενιαίας Ιταλίας συνδέθηκε με τις προσδοκίες των "πληθυσμών πλειοψηφίας".

19ος αιώνας

Ο πρόδρομος των αλυτρωτιστών, Τζουζέπε Γκαριμπάλντι, ο οποίος, το 1859 ως πολιτικός αντιπρόσωπος της Νίκαιας στο κοινοβούλιο του Πιεμόντε στο Τορίνο, επιτέθηκε στον Καμίλλιο Μπένσο για την παραχώρηση της Νίκαιας στη Γαλλία, που τη ζήτησε ως αντάλλαγμα για να υποστηρίξει την ενωμένη Ιταλία. Ο αλυτρωτισμός γινόταν δημοφιλής στους Ιταλούς. 
Στις 21 Ιουλίου 1878, πραγματοποιήθηκε μια θορυβώδης δημόσια συνεδρίαση στη Ρώμη, με τον Μενόττι, γιο του Τζουζέπε, ως πρόεδρο του φόρουμ και προσευχήθηκε για τη δημιουργία εθελοντικών ταγμάτων για να κατακτήσει το Τρεντίνο. Ο Benedetto Cairoli, τότε πρωθυπουργός της Ιταλίας, αντιμετώπισε  την ένταση αυτή με ανοχή.  
Ωστόσο, ήταν κυρίως επιφανειακή, καθώς οι περισσότεροι Ιταλοί δεν επιθυμούσαν επικίνδυνη πολιτική εναντίον της Αυστροουγγαρίας και ακόμη λιγότερο έναντι της Γαλλίας για χάρη της Νίκαιας και της Κορσικής, ή κατά της Βρετανίας για τη Μάλτα.  
Μια συνέπεια των αλυτρωτικών ιδεών εκτός της Ιταλίας ήταν μια σχέδιο δολοφονίας που οργανώθηκε εναντίον του αυτοκράτορα Φραγκίσκου Ιωσήφ στην Τεργέστη το 1882, η οποία εντοπίστηκε και εξοντώθηκε. Ο Guglielmo Oberdan, ένας Τριήσιος και ως εκ τούτου Αυστριακός πολίτης, εκτελέστηκε. Όταν το αλυτρωτικό κίνημα έγινε απειλητικό για την Ιταλία μέσω της δραστηριότητας των Ρεπουμπλικάνων και των Σοσιαλιστών, υποβλήθηκε σε αστυνομικό έλεγχο από τον Agostino Depretis .  
Ο ιαλυτρωτισμός αντιμετώπισε μια οπισθοδρόμηση όταν η γαλλική κατοχή της Τυνησίας το 1881 άρχισε μια κρίση στις γαλλο-ιταλικές σχέσεις. Η κυβέρνηση ανέλαβε σχέσεις με την Αυστροουγγαρία και τη Γερμανία,οι οποιές διαμορφώθηκαν με τη σύσταση της Τριπλής Συμμαχίας το 1882. 
Το όνειρο των αλυτρωτιστών για απορρόφηση των στοχευόμενων περιοχών στην Ιταλία δεν σημείωσε περαιτέρω πρόοδο τον 19ο αιώνα, καθώς τα σύνορα του Βασιλείου της Ιταλίας παρέμειναν αμετάβλητα και η κυβέρνηση της Ρώμης άρχισε να δημιουργεί αποικίες στην Ερυθραία και τη Σομαλία στην Αφρική.

Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος

Η Ιταλία υπέγραψε το Σύμφωνο του Λονδίνου και εισήγαγε τον Α 'Παγκόσμιο Πόλεμο με την πρόθεση να κερδίσει εκείνα τα εδάφη που αντιλαμβάνονταν οι αλυτρωτικοί ως 'ιταλικές υπό ξένη κυριαρχία'. Σύμφωνα με την συνθήκη, η Ιταλία έπρεπε να εγκαταλείψει την Τριπλή Συμμαχία και να ενταχθεί στις Δυνάμεις της Αντάντ . Επιπλέον, η Ιταλία θα κηρύξει τον πόλεμο στη Γερμανία και την Αυστρία-Ουγγαρία μέσα σε ένα μήνα. Η κήρυξη του πολέμου δημοσιεύθηκε επίσημα στις 23 Μαΐου 1915.  Σε αντάλλαγμα, η Ιταλία επρόκειτο να λάβει διάφορα εδαφικά κέρδη στο τέλος του πολέμου. Τον Απρίλιο του 1918, σε αυτό που θα περιγραφόταν ως 'ανοιχτό γράμμα στο αμερικανικό έθνος', ο Paolo Thaon di Revel, αρχηγός του ιταλικού ναυτικού, έκανε έκκληση στον λαό των Ηνωμένων Πολιτειών να υποστηρίξει ιταλικές εδαφικές διεκδικήσεις για το Τρέντο, την Τεργέστη, την Ίστρια, τη Δαλματία και την Αδριατική, γράφοντας ότι «αγωνιζόμαστε για να εκδιώξουμε έναν εισβολέα από το σπίτι μας».  
Τα αποτελέσματα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και η επακόλουθη διευθέτηση της Συνθήκης του Αγίου Γερμανού συνάντησαν ορισμένες ιταλικές αξιώσεις, συμπεριλαμβανομένων πολλών (αλλά όχι όλων) των στόχων του κόμματος Italia irredenta . Η Ιταλία κέρδισε την Τεργέστη, τη Γκορίτσια, την Ίστρια και την πόλη Ζάρα . Στην Δαλματία, παρά τη Συνθήκη του Λονδίνου, μόνο εδάφη με ιταλική πλειοψηφία όπως η Ζάνταρ (ιταλικά: Zara) με κάποια δαλματικά νησιά, όπως το Κρες (Κέρσο), Λόσσιν (Lussino) και Λάστοβο (Lagosta) δόθηκαν από την Ιταλία, διότι ο Woodrow Wilson, υποστηρίζοντας τις γιουγκοσλαβικές διεκδικήσεις, απέρριψε τα ιταλικά αιτήματα σε άλλα μέρη της  Δαλματίας. 
Η πόλη της Ριέκα (Fiume) ήταν το αντικείμενο της αξίωσης και ανταπαίτηση επειδή είχε ένα ιταλική  πλειοψηφία αλλά Fiume δεν είχε υποσχεθεί στην Ιταλία στο Σύμφωνο του Λονδίνου, αν και ήταν να γίνει ιταλικό από το 1924. 
Η στάση που έλαβε ο αλυτρωτικός Gabriele D'Annunzio, ο οποίος τον οδήγησε σύντομα να γίνει εχθρός του ιταλικού κράτους , αποσκοπούσε να προκαλέσει μια εθνικιστική αναβίωσή του μέσω του κορπορατισμού (που θεσπίστηκε αρχικά κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του στη Ριέκα) θεωρήθηκε ευρέως ως κρατική διαφθορά που δημιουργήθηκε από κυβερνήσεις όπως ο Giovanni Giolitti . 
Ο D'Annunzio συντάχθηκε εν συντομία στην «Regency of Carnaro», ακόμη και στα νησιά του Κρκ (Veglia) και του Ράμπ (Arbe), όπου υπήρχε σημαντική ιταλική ΄μειονότητα.

Φασισμός και Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος

Η φασιστική Ιταλία προσπάθησε να θεωρηθεί ως το φυσικό αποτέλεσμα του ηρωισμού του πολέμου ενάντια σε μια 'προδομένη Ιταλία' που δεν της είχε απονεμηθεί ό,τι της άξιζε, καθώς και την ιδιοποίηση της εικόνας των στρατιωτών της Αρντίτι . Στο πλαίσιο αυτό, οι αλυτρωτικοί ισχυρισμοί επεκτάθηκαν και συχνά χρησιμοποιήθηκαν στην επιθυμία της φασιστικής Ιταλίας να ελέγξει τη λεκάνη της Μεσογείου. Στα ανατολικά της Ιταλίας, οι φασιστές ισχυρίστηκαν ότι η Δαλματία ήταν μια γη ιταλικού πολιτισμού, από όπου οι ντόπιοι Ιταλοί εκδιώχθηκαν για να εξοριστούν στην Ιταλία και υποστήριξαν την επιστροφή των Ιταλών της Δαλματίας στον τόπο καταγωγής τους.  Μουσολίνι θεωρούσε τη Δαλματία ως σημαντική ιταλική πολιτιστική ρίζα για αιώνες μέσω της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Δημοκρατίας της Βενετίας.  Οι φασίστες επικεντρώθηκαν ιδιαίτερα στις διεκδικήσεις τους με βάση την ενετική πολιτιστική κληρονομιά της Δαλματίας, υποστηρίζοντας ότι η βενετσιάνικη κυριαρχία ήταν επωφελής για όλους τους Δαλμάτες και είχε γίνει αποδεκτή από τον πληθυσμό της Δαλματίας.  Οι φασίστες είχαν εξοργιστεί μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν η συμφωνία μεταξύ της Ιταλίας και της Αντάντ Συμμάχων στη Συνθήκη του Λονδίνου του 1915 να λάβουν ολόκληρη τη Δαλματία ανακλήθηκε το 1919.  
Στα δυτικά της Ιταλίας, οι φασίστες ισχυρίστηκαν ότι τα εδάφη της Κορσικής, της Νις και της Σαβοΐας που κατείχε η Γαλλία ήταν ιταλικά εδάφη.   Το φασιστικό καθεστώς που παρήγαγε η βιβλιογραφία για την Κορσική ήταν εκείνη που παρουσίαζε αποδεικτικά στοιχεία της ιταλικότητας του νησιού.  Το φασιστικό καθεστώς παρήγαγε τη λογοτεχνία για τη Νίκαια που δικαιολογούσε ότι η Νίκαια ήταν ιταλική γη βασισμένη σε ιστορικούς, εθνοτικούς και γλωσσικούς λόγους.  Οι φασίστες ανέφεραν τον μεσαιωνικό Ιταλό μελετητή Petrarch, ο οποίος δήλωσε: "Τα σύνορα της Ιταλίας είναι ο Var και συνεπώς η Νίκαια είναι μέρος της Ιταλίας".  Οι φασίστες ανέφεραν τον ιταλικό εθνικό ήρωα Giuseppe Garibaldi, έναν ντόπιο της Νις, ο οποίος είπε: «Η Κορσική και η Νις δεν πρέπει να ανήκουν στη Γαλλία · θα έρθει η ημέρα που μια Ιταλία, οι επαρχίες που τώρα νιώθουν ντροπιαστικά υπό ξένη κυριαρχία ».  Mussolini επιδίωξε αρχικά την προώθηση της προσάρτησης της Κορσικής μέσω πολιτικών και διπλωματικών μέσων, πιστεύοντας ότι η Κορσική θα μπορούσε να προσαρτηθεί στην Ιταλία μέσω της Ιταλίας, ενθαρρύνοντας αρχικά τις υπάρχουσες αυτονομιστικές τάσεις στην Κορσική και στη συνέχεια την ανεξαρτησία της Κορσικής από τη Γαλλία που θα ακολουθούσε η προσάρτηση της Κορσικής στην Ιταλία.  
Το 1923, ο Μουσολίνι κατέλαβε προσωρινά την Κέρκυρα, χρησιμοποιώντας αλυτρωτικές αξιώσεις που βασίζονται σε μειονότητες Ιταλών στα Ιόνια νησιά της Ελλάδας. Παρόμοιες τακτικές μπορεί να έχουν χρησιμοποιηθεί προς τα νησιά γύρω από το Βασίλειο της Ιταλίας - μέσω των φιλο Ιταλών Μαλτέζων, Κερκυραίων Ιταλών και Ιταλών της Κορσικής - για να ελέγξουν τη Μεσόγειο Θάλασσα (το Mare Nostrum από τη Λατινική «Η Θάλασσα» μας). 
Κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, τα μεγάλα τμήματα της Δαλματίας προσαρτήθηκαν από την Ιταλία στην κυβέρνηση της Δαλματίας από το 1941 έως το 1943. Η Κορσική και η Νίκαια ήταν επίσης διοικητικά προσαρτημένα από την Ιταλία το Νοέμβριο του 1942. Η Μάλτα βομβαρδίστηκε βαριά αλλά δεν καταλαμβάνεται λόγω του Erwin Rommel ' ζητώντας να στραφούν προς τη Βόρεια Αφρική οι δυνάμεις που είχαν προετοιμαστεί για την εισβολή στο νησί.

Δαλματία

Ο Ιταλός γλωσσολόγος Matteo Bartoli υπολόγισε ότι η ιταλική ήταν η κύρια γλώσσα που μιλούσε σχεδόν το 30% του πληθυσμού της Δαλματίας στην αρχή των ναπολεόντειων πολέμων.  Η αξιολόγηση του Bartoli ακολουθήθηκε από άλλες αξιώσεις: ο Auguste de Marmont, ο Γενικός Διοικητής των γαλλικών επαρχιών της Ναπολεονικής Ιλλυρίας, διόρισε απογραφή το 1814-1815 και διαπίστωσε ότι οι Δαλματικοί Ιταλοί αποτελούσαν το 25% του συνολικού πληθυσμού της Δαλματίας. Συνεπώς, τρία χρόνια αργότερα μια αυστριακή απογραφή συγκέντρωσε περίπου 70.000 Ιταλούς σε συνολικά 301.000 άτομα που ζούσαν στην Αυστριακή Δαλματία.  
Με την ανάπτυξη του κροατικού εθνικισμού, επικριτές όπως ο κροατικός ιστορικός Duško Večerina ισχυρίστηκαν ότι αυτές οι αξιολογήσεις δεν διεξήχθησαν με σύγχρονα επιστημονικά πρότυπα και ότι πήραν την προφορική γλώσσα ως κριτήριο, παρά ως αίμα, προέλευση και εθνικότητα. Τόνισαν ότι - σύμφωνα με μια έκθεση του δικαστή του Imperial δικαστηρίου Joseph Fölch το 1827 - η ιταλική γλώσσα μιλούσε από ευγενείς και μερικούς μεσαίους και κατώτερους μαθητές αποκλειστικά στις παράκτιες πόλεις Ζαντάρ, Σιμπένικ και Σπλιτ . Δεδομένου ότι μόνο 20.000 άνθρωποι κατοικούσαν σε αυτές τις πόλεις και όχι όλοι ήταν ιταλόφωνοι, ο πραγματικός τους αριθμός ήταν μάλλον μικρότερος, πιθανώς γύρω στο 7% του συνολικού πληθυσμού, όπως υποστηρίζει το Τμήμα Ιστορικών Μελετών της Κροατικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών (HAZU).  
Όχι μόνο ιταλική κύκλοι του (όπως Gabriele D'Annunzio ), αλλά επίσης ιταλική εξέχουσες μελετητές (όπως Angelo Vivante) ισχυρίστηκε ότι ο Ιωσήφ Folch δεν περιλαμβάνουν τις Δαλματικές νησιά του ΚΑΠΕ (Χέρσο), Lošinj (Lussino), Krk (Veglia), Vis (Lissa ), Hvar (Lesina), Korcula (Curzola) και πολλά άλλα νησιά με σημαντικές ιταλικές κοινότητες και κατά την άποψή τους ο Folch έκανε μόνο μια μερική και εσφαλμένη εκτίμηση του πραγματικού αριθμού των Dalmatian Ιταλών. Επαναβεβαίωσαν ότι οι μόνες επίσημες αποδείξεις για τον πληθυσμό της Δαλματίας προέρχονται από την Αυστροουγγρική απογραφή του 1857, η οποία έδειξε ότι φέτος υπήρχαν 369.310 αυτόχθονες Κροάτες και 45.000 Ιταλοί στη Δαλματία  κάνοντας τους Δαλματικούς Ιταλούς το 17% του συνολικού πληθυσμού Δαλματία στα μέσα του 19ου αιώνα. 
Η Δαλματία ήταν μια στρατηγική περιοχή κατά τη διάρκεια του Α 'Παγκοσμίου Πολέμου που τόσο η Ιταλία όσο και η Σερβία σκόπευαν να καταλάβουν από την Αυστρία-Ουγγαρία. Η Ιταλία εντάχθηκε στους Συμμάχους της Τριπλής Συμφωνίας το 1915 όταν συμφώνησε με το Σύμφωνο του Λονδίνου που εξασφάλισε στην Ιταλία το δικαίωμα να προσαρτήσει ένα μεγάλο τμήμα της Δαλματίας σε αντάλλαγμα της συμμετοχής της Ιταλίας στην Συμμαχική πλευρά. Από τις 5-6 Νοεμβρίου του 1918, αναφέρθηκε ότι οι ιταλικές δυνάμεις έφθασαν στο Vis, το Lastovo, το Šibenik και άλλες τοποθεσίες στις ακτές της Dalmatian.  Μέχρι το τέλος των εχθροπραξιών, το Νοέμβριο του 1918, η ιταλική στρατιωτική είχαν καταλάβει τον έλεγχο ολόκληρου του τμήματος της Δαλματίας που είχαν εγγυημένη στην Ιταλία από το Σύμφωνο του Λονδίνου και τις 17 Νοεμβρίου είχαν κατασχεθεί Fiume, καθώς και.  Το 1918, ο ναύαρχος Enrico Millo δήλωσε τον εαυτό του κυβερνήτη της Δαλματίας.  διάσημος Ιταλός εθνικιστής Gabriele d'Annunzio υποστήριξε την κατάσχεση της Δαλματίας και προχώρησε στο Ζαντάρ σε ένα ιταλικό πολεμικό πλοίο τον Δεκέμβριο του 1918.  
Η τελευταία πόλη με σημαντική ιταλική παρουσία στη Δαλματία ήταν η πόλη της Ζάνταρ. Στην απογραφή της Αυστροουγγαρίας του 1910, η πόλη του Ζαντάρ είχε ιταλικό πληθυσμό 9.318 (ή 69,3% επί του συνόλου των 13.438 κατοίκων). Ο πληθυσμός της Ζάνταρ ανερχόταν σε 24.100 κατοίκους, από τους οποίους οι 20.300 ήταν Ιταλοί, όταν το 1942 ήταν η πρωτεύουσα του Δουβλίνου (το «Κυβερνείο» εκπλήρωσε τις προσδοκίες της ιταλικής Ιρλανδίας στην Αδριατική). 
Το 1943, ο Τίτο πληροφόρησε τους Συμμάχους ότι η Ζάνταρ ήταν κύριο κέντρο εφοδιοπομπής για τις γερμανικές δυνάμεις στη Γιουγκοσλαβία. Με την υπερεκτίμηση της σημασίας του, τους έπεισε για τη στρατιωτική τους σημασία. Η Ιταλία παραδόθηκε τον Σεπτέμβριο του 1943 και το επόμενο έτος, συγκεκριμένα μεταξύ 2 Νοεμβρίου 1943 και 31 Οκτωβρίου 1944, οι συμμαχικές δυνάμεις βομβάρδισαν την πόλη πενήντα τέσσερις φορές . 
Περίπου 2.000 άνθρωποι θάφτηκαν κάτω από τα ερείπια: 10-12.000 άνθρωποι διέφυγαν και κατέφυγαν στην Τεργέστη και λίγο πάνω από 1.000 έφτασαν στην Απουλία. 
Οι παρτιζάνοι του Τίτο μπήκαν στο Ζάνταρ στις 31 Οκτωβρίου 1944 και σκοτώθηκαν 138 άνθρωποι.  Με τη Συνθήκη Ειρήνης του 1947, Ιταλοί που ζουν ακόμα στο Ζάνταρ ακολούθησαν την ιταλική έξοδο από τη Δαλματία και μόνο περίπου 100 Δαλματικοί Ιταλοί παραμένουν στην πόλη.

Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο

Μετά τον Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο, ο ιταλικός αλυτρωτισμός ξεκίνησε να εγκαταλείπεται μαζί με τους ηττημένους Φασίστες και τη Μοναρχία της Σαβοΐας. Μετά τη Συνθήκη του Παρισιού (1947) και τη Συνθήκη του Osimo (1975), όλες οι εδαφικές διεκδικήσεις εγκαταλείφθηκαν από το ιταλικό κράτος (βλ. Εξωτερικές σχέσεις της Ιταλίας ). Σήμερα, η Ιταλία, η Γαλλία, η Μάλτα, η Ελλάδα, η Κροατία και η Σλοβενία είναι όλα μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ το Μαυροβούνιο και η Αλβανία είναι υποψήφιες προς ένταξη. 
Ο Ιταλό βουλευτής Gianfranco Fini, ο οποίος στη Senigallia το 2004 έδωσε συνέντευξη στην καθημερινή εφημερίδα Slobodna Dalmacija στην 51η συγκέντρωση των Ιταλών που εγκατέλειψαν τη Γιουγκοσλαβία μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου αναφέρθηκε ότι είπε: Από τον γιο ενός Ιταλού από το Fiume έμαθα ότι αυτές οι περιοχές ήταν και είναι Ιταλοί, αλλά όχι επειδή σε κάποια συγκεκριμένη ιστορική στιγμή ο στρατός μας είχε φυτέψει εκεί Ιταλούς. Αυτή η χώρα ήταν Βενετσιάνικη και πριν από αυτή τη Ρωμαϊκή .  Ο Carlo Giovanardi, τότε υπουργός Κοινοβουλευτικών Υποθέσεων στην κυβέρνηση του Μπερλουσκόνι, αντί να προβεί σε επίσημη αντίκρουση αυτών των λέξεων, επιβεβαίωσε τα λόγια του Φίνι λέγοντας ότι 'είπε την αλήθεια'.  
Αυτές οι πηγές ανέφεραν ότι κατά την 52η συγκέντρωση του ίδιου συλλόγου, το 2005, ο Carlo Giovanardi αναφέρθηκε στην ημερήσια εφημερίδα Večernji, λέγοντας ότι η Ιταλία θα ξεκινήσει μια πολιτιστική, οικονομική και τουριστική εισβολή, προκειμένου να αποκατασταθεί "η ιταλικότητα της Δαλματίας" συμμετέχοντας σε συζήτηση στρογγυλής τραπέζης με θέμα "Η Ιταλία και η Δαλματία σήμερα και αύριο".  Giovanardi αργότερα δήλωσε ότι είχε παρεξηγηθεί  και απέστειλε επιστολή στο υπουργείο Εξωτερικών της Κροατίας, στην οποία καταδίκασε τον εθνικισμό και τις εθνικές συγκρούσεις.  
Υπογράμμισαν ότι η Alleanza Nazionale (πρώην ιταλικό συντηρητικό κόμμα) προέρχεται απευθείας από το ιταλικό κοινωνικό κίνημα (MSI), ένα νεοφασιστικό κόμμα. Το 1994, ο Mirko Tremaglia, μέλος της MSI και αργότερα του Alleanza Nazionale, περιέγραψε τη Ριέκα, την Ίστρια και τη Δαλματία ως "ιστορικά ιταλικά" και τους χαρακτήρισε ως "κατεχόμενα εδάφη", λέγοντας ότι η Ιταλία πρέπει να «σκίσει» τη Συνθήκη του 1975 Osimo με την πρώην Γιουγκοσλαβία και αποκλείουν την προσχώρηση της Σλοβενίας και της Κροατίας στην ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση έως ότου γίνουν σεβαστά τα δικαιώματα των ιταλικών μειονοτήτων τους.  
Το 2001, ο Ιταλός πρόεδρος Carlo Azeglio Ciampi έδωσε το χρυσό μετάλλιο (για τις εναέριες βομβιστικές επιθέσεις που υπέστησαν κατά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο) στην τελευταία ιταλική διοίκηση του Zadar (Zara στα ιταλικά), εκπροσωπούμενη από την Gonfalone, που ανήκει στον όμιλο "Free municipality of Zara σε εξορία". Οι κροατικές αρχές παραπονέθηκαν ότι απονέμει φασιστικό ίδρυμα, ακόμη και αν τα κίνητρα για το χρυσό μετάλλιο ρητά υπενθύμισαν τη συμβολή της πόλης στην αντίσταση κατά του φασισμού. Τα κίνητρα αμφισβητήθηκαν από αρκετές ιταλικές δεξιόστιμες οργανώσεις, όπως το ίδιο «Ελεύθερο Δήμο Ζάρα στην εξορία» και το Εθνικό Φόρουμ.  
Στις 12 Δεκεμβρίου 2007, το ιταλικό ταχυδρομείο εξέδωσε σφραγίδα με τη φωτογραφία της πόλης της Ριέκα με το κείμενο "Fiume - ανατολική γη κάποτε μέρος της Ιταλίας" (" Fiume - terra orientale già italiana ").   Ορισμένες πηγές της Κροατίας έγραψαν ότι η λέξη " già italiana " θα μπορούσε να σημαίνει "ήδη ιταλική", έστω και αν σύμφωνα με την ιταλική σύνταξη η σωστή έννοια στην προκειμένη περίπτωση είναι μόνο "πρώην ιταλική". 3,5 εκατομμύρια αντίγραφα της σφραγίδας εκτυπώθηκαν    , αλλά δεν παραδόθηκε από το Ιταλικό Ταχυδρομείο προκειμένου να αποφευχθεί πιθανή διπλωματική κρίση με τις αρχές της Κροατίας και της Σλοβενίας    . Παρ 'όλα αυτά, ορισμένα από τα γραμματόσημα διέρρευσαν και χρησιμοποιήθηκαν από ορισμένους Ιταλούς.