google/wiki40b huggingface dataset:
Ανδρέας Κοκκέβης (γερουσιαστής)

Βιογραφικά στοιχεία

Εξελέγη βουλευτής Μεσσηνίας στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1910 (Β΄ Αναθεωρητική), του Μαρτίου του 1912 και Τριφυλίας το 1923. Στις γερουσιαστικές εκλογές του 1929 εξελέγη γερουσιαστής για τριετή θητεία. Απεβίωσε στις 8 Δεκεμβρίου 1929 όταν τον παρέσυρε μοτοσυκλέτα, χωρίς να προλάβει να ολοκληρώσει τη θητεία του ως γερουσιαστή. Στην έδρα του τον αντικατέστησε ο Αντώνιος Ζησιμόπουλος.
Ζουπανία Βιροβίτιτσκα

Η Ζουπανία Βιροβίτιτσκα (κροατικά: Virovitička županija, ουγγρικά: Verőce vármegye) ήταν διοικητική διαίρεση του Βασιλείου της Κροατίας και Σλαβονίας, επαρχιών του Βασιλείου της Ουγγαρίας και της Αυστροουγγαρίας. Από το 1918 έως το 1924 αποτέλεσε διοικητική περιοχή του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων. Η πρωτεύουσα της περιοχής ήταν η Βιροβίτιτσκα και από τον 18ο αιώνα η Όσιγιεκ. σύμφωνα με την απογραφή του 1910 είχε 272.430 κατοίκους κι έκταση 4.867 τετραγωνικά χλμ.

Ιστορία

Η διοικητική περιοχή ιδρύθηκε στα πλαίσια της Αυστροουγγαρίας το 1732 και καταργήθηκε το 1785 για επαναδημιουργηθεί το 1790α. Το 1918 αποτέλεσε διαίρεση του νεοσύστατου βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων έως τις 28 Απριλίου 1922.
Θεοξένια

Τα Θεοξένια ήταν αρχαία ελληνική εορτή που τελούνταν κυρίως στους Δελφούς αλλά και σε πολλά άλλα μέρη κατά την αρχαιότητα.
Κατά την εορτή αυτή υποθέτονταν ότι ο θεός Απόλλων φιλοξενούσε όλους τους Ολυμπίους θεούς. Στα Θεοξένια καλούνταν και επιφανή πρόσωπα από άλλες πόλεις (ηγέτες, φιλόσοφοι, ρήτορες, κ.λπ.) στους οποίους κατά το συμπόσιο πρόσφεραν εκλεκτές μερίδες. Στους Δελφούς στην εορτή των Θεοξενίων χρησιμοποιούνταν μεγάλος αργυρός κρατήρας που κατά την παράδοση είχε χαρίσει στον Απόλλωνα ο Κροίσος. Στη δε Πελλήνη, στην Αχαΐα, υπήρχε και ιερό (ναός) του «Θεοξενίου Απόλλωνα», καθώς και χάλκινο άγαλμά του, μπροστά από το οποίο και τελούνταν αθλητικοί αγώνες.
Στη Πάρο και στον Ακράγαντα τα Θεοξένια τελούνταν προς τιμή των Διοσκούρων. Θεοξένια επίσης τελούνταν και στη Τήνο. Σε όλες αυτές τις κατά τόπους εορτές οι οργανωτές ονομάζονταν Θεοξενιστές.
Μαρίνα Αλεξάντροβα

Προσωπική ζωή

Το 2008 η Αλεξάντροβα παντρεύτηκε τον ηθοποιό Ιβάν Στεμπούνοφ, και το 2010 χώρισαν. Το 2012 γέννησε τον γιο της από τον Αντρέι Μπολτένκο.
Ναυμαχία της Μεθώνης (1403)

Η ναυμαχία

Κατά τη διάρκεια της επιστροφής του ο γενοβέζικος στόλος φτάνοντας στην Μεθώνη, στις 4 Οκτωβρίου, βρήκε να τον περιμένει ενετικός στόλος που αποτελούνταν από 11 γαλέρες και 2 στρογγυλά πλοία (ολκάδες).  Προβλέποντας τη ναυμαχία ο Κάρολος Ζένος μετέφερε τα πλοία του στον κόλπο της Μεθώνης, ενώ οι Γενουάτες αγκυροβόλησαν στα ανοιχτά της θάλασσας, έξω από το νησί της Σαπιέντζας. Το πρωί της 7ης Οκτωβρίου του 1403, οι Γενουάτες άρχισαν να ταξιδεύουν προς τα βόρεια, αλλά σύντομα διαπίστωσαν ότι ήταν καταδιωκόμενοι από τους Βενετούς. Η ναυμαχία που ακολούθησε ήταν σκληρή, ιδίως μεταξύ των ναυαρχίδων των δύο αντιτιθέμενων στόλων, οι οποίες έκλειναν η μια την άλλη και ενεπλάκησαν σε μάχες ακόμα και σώμα με σώμα. Η τελική έκβαση της ναυμαχίας καθορίσθηκε από το βενετσιάνικο στρογγυλό πλοίο Pisana, το οποίο κατόρθωσε να αιχμαλωτίσει 3 γενοβέζικες γαλέρες, εξαναγκάζοντας τον Μπουσικώ να διασπάσει το σύστημα διάταξης του στόλου του και να υποχωρήσει. Οι Γενουάτες είχαν 600 θύματα (νεκρούς και τραυματίες) και άλλους 300 άνδρες που συνελήφθησαν ως αιχμάλωτοι πολέμου (μέλη των πληρωμάτων των 3 αιχμαλωτισθέντων γαλερών), ενώ οι Βενετοί είχαν 153 τραυματίες.

Μετά την ναυμαχία

Εξαιτίας της επακόλουθης εσωτερικής αστάθειας της Γενοβέζικης Δημοκρατίας, αυτή ήταν η τελευταία μεγάλη πρόκληση που  υπήρξε από αυτήν απέναντι στην ενετική ναυτική ηγεμονία και την κυριαρχία της στις ανατολικές εμπορικές οδούς. Σύντομα, όμως και η Βενετική Δημοκρατία θα κλονιστεί κι’ αυτή με την σειρά της από την αδυσώπητη άνοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ντόλτσε Βίτα

Πλοκή

Η ιστορία ξεκινά όταν η Χριστίνα πηγαίνει στην Ιταλία για να επισκεφτεί την κόρη της, Ντορίτα, που σπουδάζει. Στο ταξίδι της επιστροφής, λόγω μιας χιονοθύελλας, το λεωφορείο ακινητοποιείται σε ένα μοτέλ κοντά στην Περούτζια. Εκεί, η Χριστίνα γνωρίζει τον Αντώνη, με τον οποίο περνούν μαζί τη βραδιά χωρίς να το πολυσκεφτούν.
Όταν επιστρέφει πια και η Ντορίτα στην Ελλάδα, ανακοινώνει στην οικογένειά της ότι φέρνει μαζί της και το φίλο της. Η Χριστίνα συνειδητοποιεί ότι ο φίλος της Ντορίτας είναι ο Αντώνης που είχε γνωρίσει εκείνην τη νύχτα στην Περούτζια. Αρχικά, η Χριστίνα αντιδρά επίμονα στο φλερτ του Αντώνη, αλλά μετά από λίγο οι δυο τους είναι μαζί, αλλά κρυφά από όλους.
Σταδιακά, την παράνομη σχέση μαθαίνουν η Σάσα, φίλη της Χριστίνας, ο Μανώλης, φίλος του Αντώνη, και τελικά η Ασπασία, η οικιακή οικονόμος του σπιτιού, καθώς και ο Λουκάς, ο στενός συνεργάτης της Χριστίνας, ο οποίος είναι και κρυφά ερωτευμένος μαζί της. Όλοι αυτοί τους γλιτώνουν αρκετές φορές από το να αποκαλυφθούν.
Μετά από μικρό διάστημα και ενώ έχει μεσολαβήσει ένας παρ' ολίγον αρραβώνας μεταξύ του Αντώνη και της Ντορίτας, οι δυο τους χωρίζουν, αλλά ο Αντώνης συνεχίζει να παραμένει ουσιαστικά μέλος της οικογένειας Μαρκάτου.
Η Χριστίνα και ο Αντώνης συνεχίζουν να είναι μαζί, κρυφά από την οικογένειά της, παρά τα κάποια καβγαδάκια μεταξύ τους. Μάλιστα, η σχέση τους συνεχίστηκε και ενόσω ο Αντώνης υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία.
Τελικά, η σχέση τους αποκαλύπτεται στα γενέθλια της Χριστίνας, όταν όλοι υποτίθεται ότι ξεχνούν τα γενέθλιά της και η ίδια κανονίζει να βρεθεί στο σπίτι της με τον Αντώνη. Όμως, οι υπόλοιποι απλώς της κάνουν πάρτυ-έκπληξη και εκεί όλοι, πλην της Ντορίτας, βλέπουν τη Χριστίνα στην αγκαλιά του Αντώνη.
Η Όλγα, πεθερά της Χριστίνας, για να ξεπλύνει την ντροπή και για να μη μάθει τίποτα η Ντορίτα, κανονίζει να παντρευτεί η Χριστίνα το νονό της Ντορίτας. Η ιστορία τελειώνει λίγο πριν γίνει ο γάμος, όταν ο Αντώνης φωνάζει από μακριά τη Χριστίνα να τον ακολουθήσει όταν εκείνη ανεβαίνει τα σκαλιά της εκκλησίας. Η Χριστίνα παρατάει το μέλλοντα σύζυγό της και φεύγει με τον Αντώνη. Στο τέλος, η Χριστίνα και ο Αντώνης χωρίζουν και ζει ο καθένας τη δική του ζωή.
Αυτός, παντρεμένος πια, έχει ονομάσει την κόρη του Χριστίνα. Αυτή, μετά από άλλο ένα ταξίδι στην Ιταλία, βρίσκεται και πάλι αποκλεισμένη στην Περούτζια κι αντιμέτωπη με το φλερτ ενός φοιτητή.
Γιώργος Γραμματικάκης

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Γιώργος Γραμματικάκης γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης το 1939. Σπούδασε Φυσική στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στο Imperial College του Λονδίνου.
Τον Μάϊο του 1962, ύστερα από δικαστική προσφυγή των μελών των ακροδεξιών φοιτητικών παρατάξεων ΣΔΟΕ και ΕΚΟΦ κατά της διοίκησης της Διοικούσας Επιτροπής Συλλόγων του Πανεπιστημίου Αθηνών (ΔΕΣΠΑ), το δικαστήριο τον διόρισε μέλος του νέου δ.σ της ΔΕΣΠΑ, θέση από την οποία παραιτήθηκε αμέσως καταγγέλοντας σκευωρία.
Από το 1982 είναι καθηγητής στο Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Κρήτης, ενώ το 1990 και το 1996 εκλέχθηκε πρύτανης του Πανεπιστημίου Κρήτης.
Το 2014 εκλέχθηκε ευρωβουλευτής με «Το Ποτάμι» και συμμετέχει στην Ομάδα της Προοδευτικής Συμμαχίας Σοσιαλιστών και Δημοκρατών. Επίσης είναι αντιπρόεδρος στο Δ.Σ της Λυρικής Σκηνής.
Δήμος Δρομολαξιάς-Μενεού

Τοποθεσία

Ο Δήμος Δρομολαξιάς-Μενεού συνορεύει στα νοτιοδυτικά με τα Περβόλια, στα δυτικά με το Κίτι και την Τερσεφάνου, στα βορειοδυτικά με την Κλαυδιά, στα βόρεια με το Καλό Χωριό και την Αραδίππου και στα ανατολικά με τον Δήμο Λάρνακας. Το νότιο μέρος της διοικητικής του έκτασης είναι παραθαλλάσιο.

Ιστορία

Τον Ιούλιο του 2011 οι κάτοικοι των κοινοτήτων Δρομολαξιάς και Μενεού ψήφισαν σε δημοψήφισμα υπέρ της δημιουργίας ενιαίου δήμου. Τα δύο κοινοτικά συμβούλια λειτούργησαν προσωρινά ως δημοτικά συμβούλια έως τα τέλη του 2011 που πραγματοποιήθηκαν δημοτικές εκλογές και εκλέχτηκε το πρώτο δημοτικό συμβούλιο του Δήμου Δρομολαξιάς-Μενεού.

Αδελφοποιήσεις

Ο Δήμος Δρομολαξιάς-Μενεού είναι αδελφοποιημένος με τον Δήμο Ρόδου. Αρχικά, οι κοινότητες Δρομολαξιάς και Μενεού αδελφοποιήθηκαν με τον Αναπτυξαικό Σύνδεσμο Καμείρου το 1995. Το 1999 δημιουργήθηκε ο Δήμος Καμείρου, με τον οποίο συνεχίστηκε η αδελφοποίηση. Το 2011 ο Δήμος Καμείρου συνενώθηκε με άλλους δήμους δημιουργώντας τον Δήμο Ρόδου και έτσι η αδελφοποίηση ισχύει με αυτό τον δήμο.
Αρχαιολογικό Μουσείο Σπάρτης

Ιστορική αναδρομή

Η ιστορική μελέτη των αρχαιοτήτων της Σπάρτης αρχίζει στα τέλη της δεκαετίας του 1720, όταν ο Μισέλ Φουρμόν (Michel Fourmont, 1690–1746), περιηγείται την Ελλάδα για να μελετήσει τις επιγραφές, χωρίς όμως να κάνει αρχαιολογικές ανασκαφές. Ακολούθησαν αρχαιολογικές μελέτες του Λουδοβίκου Ρος (1806-1859) στο Μενέλαιο και σε μερικούς τάφους. Τα λιγοστά ευρήματα που συγκεντρώθηκαν αρχικά στο εκκλησάκι του Αγίου Παντελεήμονα, μεταφέρθηκαν στο Δημαρχείο της πόλης, όπου καταστράφηκαν από πυρκαγιά. Το 1872 η Αρχαιολογική Εταιρεία έστειλε τον αρχαιολόγο Παναγιώτη Σταματάκη, να καταγράψει τα διάφορα ευρήματα που βρίσκονταν διασκορπισμένα σε ιδιωτικές οικίες και σε όλη την περιοχή. Μέσα σε δύο χρόνια η συλλογή αυξήθηκε και συγκεντρώθηκε στην αυλή του Γυμνασίου, από όπου και μεταφέρθηκε στο νεόκτιστο κτίριο του Αρχαιολογικού Μουσείου.
Το Αρχαιολογικό Μουσείο Σπάρτης ιδρύθηκε το 1875 και στεγάζεται σε νεοκλασικό κτήριο που χτίστηκε σε σχέδια του αρχιτέκτονα Γ. Κατσαρού και προοριζόταν για "Μουσειακό Κατάστημα".

Παρουσιάσεις ευρημάτων

Στον προθάλαμο, από τον οποίο αρχίζει η περιήγηση στο μουσείο, εκτίθενται ενεπίγραφες στήλες που προέρχονται από το ιερό της Ορθίας Αρτέμιδος. Τις στήλες αυτές ανέθεταν στο ιερό έφηβοι νικητές σε διάφορα αγωνίσματα. Η παλαιότερη χρονολογείται στον 4ο αι. π.Χ. και απεικονίζει πέντε δρεπάνια. 
Στη δεξιά πλευρά του μουσείου, στην πρώτη αίθουσα, εκτίθενται αρχαϊκές επιγραφές και στήλες. Στη δεύτερη αίθουσα εκτίθενται αναθηματικά ανάγλυφα που χρονολογούνται από τα αρχαϊκά έως και τα ρωμαϊκά χρόνια. Στην τρίτη αίθουσα εκτίθενται ευρήματα που προέρχονται από το ιερό της Χαλκιοίκου Αθηνάς, όπως μυκηναϊκά εργαλεία και σκεύη, χάλκινο ειδώλιο της Αθηνάς που χρονολογείται στο 450 π.Χ., καθώς και το περίφημο άγαλμα Σπαρτιάτη οπλίτη του β' μισού του 5ου αι. π.Χ., που θεωρείται ότι απεικονίζει τον Λεωνίδα.
Στην αριστερή πλευρά του μουσείου, στην πρώτη αίθουσα, ο επισκέπτης έχει την ευκαιρία να δει μικρά αναθήματα των λακωνικών ιερών, όπως μολύβδινα, πήλινα και χάλκινα αντικείμενα από τα ιερά της Ορθίας Αρτέμιδος, της Χαλκιοίκου Αθηνάς, το Μενελάιο και το Αμύκλαιο. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι πήλινες μάσκες από το ιερό της Ορθίας Αρτέμιδος, οι οποίες αποτελούν σημαντικά δείγματα λακωνικής πλαστικής του 7ου και του 6ου αι. π.Χ. Πρόκειται για απομιμήσεις των ξύλινων ή δερμάτινων προσωπείων που φορούσαν όσοι συμμετείχαν σε λατρευτικούς χορούς στους ιερούς χώρους.
Τέλος, στη δεύτερη αίθουσα εκτίθενται ευρήματα από τη ρωμαϊκή περίοδο και τους ελληνιστικούς χρόνους, καθώς και επιλογή ευρημάτων από το σπήλαιο Αλεπότρυπα στον Διρό.
Για εξειδικευμένες παρουσιάσεις ευρημάτων βλ. Αρχαιολογικό Μουσείο Σπάρτης
Ορεινός Γορίλας

Περιγραφή

Το τρίχωμα του Ορεινού Γορίλα που είναι εντονότερο και μακρύτερο από το τρίχωμα άλλων ειδών γορίλα, του επιτρέπει να επιβιώνει σε χαμηλότερες θερμοκρασίες. Τα αρσενικά συνήθως έχουν δύο φορές το βάρος των θηλυκών, και το συγκεκριμένο υποείδος είναι κατά μέσο όρο το μεγαλύτερο μέλος όλων των γορίλων. Τα ενήλικα αρσενικά έχουν οστέινες κορυφές στο μπροστινό και πίσω τμήμα του κρανίου τους, γεγονός που τους προσδίδει ένα πιο κωνικό σχήμα κεφαλιού.
Τα ενήλικα αρσενικά συχνά αποκαλούνται και «ασημόραχοι γορίλες», λόγω του ασημένιου τριχώματος που αναπτύσσεται στη ράχη των γορίλων όσο μεγαλώνουν. Το τρίχωμα στην πλάτη είναι συγκριτικά κοντύτερο από το τρίχωμα σε άλλα σημεία του σώματος, και το τρίχωμα στα χέρια τους είναι ιδιαίτερα μακρύ. Τα αρσενικά φτάνουν τα 1,9 μέτρα ύψος, με άνοιγμα χεριών 2,3 μέτρα και βάρος 220 κιλών. Ο ψηλότερος γορίλας που έχει καταγραφεί πότε είχε ύψος 1,94 μέτρα και εντοπίστηκε στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό τον Μάιο του 1938, ενώ ο βαρύτερος ασημόραχος γορίλας εντοπίστηκε στο Καμερούν και είχε βάρος 266 κιλά.
Ο Ορεινός Γορίλας είναι ως επί το πλείστον χερσόβιο ζώο και τετράποδο. Παρόλα αυτά, σκαρφαλώνει σε δέντρα όταν πρόκειται να φάει καρπούς, αν τα κλαδιά μπορούν να συγκρατήσουν το βάρος του, και είναι ικανός να τρέξει σε δίποδη στάση τουλάχιστον για 6 μέτρα. Όπως και όλοι οι άλλοι μεγάλοι πίθηκοι εκτός από τους ανθρώπους, τα χέρια του Ορεινού Γορίλα είναι μακρύτερα από τα πόδια του. Κινείται στηριζόμενος πάνω στις αρθρώσεις των δακτύλων (όπως και ο Κοινός χιμπαντζής, σε αντίθεση με τον Μπονόμπο και τα δύο είδη ουρακοτάγκου).
Ο Ορεινός Γορίλας είναι ημερόβιο ζώο, και δραστηριοποιείται κυρίως το διάστημα 6:00 π.μ. με 6:00 μ.μ. Ξοδεύει πολύ χρόνο τρώγοντας μεγάλες ποσότητες φαγητού που είναι απαραίτητες για να διατηρήσει τον τεράστιο όγκο του. Τις πρώτες πρωινές ώρες τις ξοδεύει αναζητώντας και καταναλώνοντας φαγητό, το μεσημέρι σταματά για να ξεκουραστεί, και το απόγευμα αναζητά και πάλι φαγητό, πριν έρθει το βράδυ. Κάθε γορίλας φτιάχνει μία πρόχειρη φωλιά με τη γύρω βλάστηση για να κοιμηθεί μέσα, δημιουργώντας μία καινούργια κάθε βράδυ. Μόνο τα νήπια κοιμούνται στην ίδια φωλιά με τις μητέρες τους.
Θέμα Κρήτης

Το Θέμα της Κρήτης ήταν διοικητικό διαμέρισμα του Βυζαντίου

Διοικητική προϊστορία της Κρήτης στην πρωτοβυζαντινή περίοδο

Τον 7ο αιώνα συμπεριλαμβανόταν η Κρήτη στο Θέμα Ελλάδος και το α' μισό τὸυ 8ου αι. τη βρίσκουμε στο ίδιο Θέμα.
Μετά την ήττα του βυζαντινού στόλου στη ναυμαχία του Φοίνικα (655 μ.Χ.) ο Κώνσταντας Β'προέβη σε αναδιοργάνωση της άμυνας του κράτους υιοθετώντας το θεματικό σύστημα για τις υπό απειλή περιοχές και σίγουρα δεν έμεινε η Κρήτη ανεπηρέαστη αφού το παλιό της αμυντικό σύστημα ήταν ανεπαρκές.
Αν τα θέματα συγκροτήθηκαν με απότερο σκοπό την ενίσχυση της στρατιωτικής ετοιμότητας της άμυνας του κράτους, μέχρι τα μέσα του 7ου αι. δεν συνέτρεχαν οι λόγοι που θα επέβαλαν τη στρατιωτικο-διοικητική αναδιοργάνωση του νησιού αφού δεν ήταν συνοριακή επαρχία.
Στην αρχή της μεσοβυζαντινής περιόδου η Κρήτη ήταν επαρχία υπό κονσιλάριο που έδρευε στη Γόρτυνα.

Μεσοβυζαντινή περίοδος

Η ίδρυση του θέματος της Κρήτης πρέπει να τοποθετεηθεί μεταξύ 718 και 732 και ως πρώτος στρατηγός πρέπει να είναι κάποιο έμπιστο πρόσωπο του Λέοντα Γ' Η θέση αυτή βασίζεται κυρίως στον Βίον του Αγίου Στεφάνου, αγιολογικό κείμενο γραμμένο στα 808 μ.Χ., που μνημονεύει διώξεις εικονόφιλων από τον στρατηγό του Θέματος της Κρήτης Θεοφάνη του Παρδοτύρη.Την μαρτυρία της συγκεκριμένης αγιολογικής πηγής αμφισβητούν άλλοι ιστορικοί, με το επιχείρημα πως δεν είναι αξιόπιστη ως προς τη χρήση των διοικητικών όρων. Εκείνη την περίοδο η Κρήτη ήταν αρχοντία δηλαδή διοικητική ενότητα υποδεέστερη του Θέματος με επικεφαλής άρχοντα ο οποίος ανήκε στην τάξη των σπαθαρίων Έτσι η προαγωγή του νησιού σε Θέμα συνδέεται με την εκστρατεία του πρωθυπουργού της Θεοδώρας, Θεοκτίστου (843 μ.Χ.) αλλά η ίδρυσή του και η τελική συμπερίληψή του, μεταξύ των μικρών Θεμάτων, χρονολογείται μετά την απελευθέρωση του νησιού από τους Άραβες το 961 μ.Χ.
Από την ίδρυση του θέματος και μέχρι την Αραβική κατάκτηση της Κρήτης, οι δυνάμεις του θέματος δεν έλαβαν μέρος σε καμία αξιόλογη στρατιωτική επιχείρηση, δεν κέρδισαν καμία μάχη, δεν απέκρουσαν κάποιον εχθρό, δεν κατέστειλαν καμία στάση, ούτε συμμετείχαν σε κάποια επανάσταση. Άρα οι στρατιωτικές δυνάμεις που στάθμευαν στο νησί ήταν άπειρες και όχι αξιόμαχες. Όσο δε. για την αριθμητική ισχνότητα των πεζικών δυνάμεων τις παραμονές της Αραβικής κατάκτησης, συνδεόταν με την ενίσχυση των πεζοπόρων δυνάμεων των παραμεθόριων ηπειρωτικών Θεμάτων
Κράσναγια Ζβέζντα (Μπασκορτοστάν)

Πληθυσμός

Σύμφωνα με την απογραφή του 2002, οι κυρίαρχες εθνικότητες είναι οι Ρώσοι (54%) και οι Μπασκίρ (35%). Ο πληθυσμός είναι 56 κάτοικοι στην απογραφή του 2010, αυξημένος σε σχέση με την απογραφή του 2002, που υπήρχαν 46 κάτοικοι και το 2009, όπου ο πληθυσμός είχε αυξηθεί στους 49 κατοίκους. 

Γεωγραφική θέση

Βρίσκεται στο δυτικό μέρος του Μπασκορτοστάν. Απέχει 31 χιλιόμετρα από το επαρχιακό κέντρο, το Ραγιέβσκι, 13 χιλιόμετρα από το κέντρο του σελσοβιέτ, το Αμπντρασίτοβο και 31 χιλιόμετρα από το Ραγιέβκα, τον πλησιέστερο σιδηροδρομικό σταθμό.
Αρέντα Ευρυτανίας

Αξιοθέατα

Η Αρέντα, όπως και όλος ο νομός, βρίσκεται σε ορεινή περιοχή εξαιρετικού φυσικού κάλλους, πλούσια σε βλάστηση. Αξιοσημείωτη είναι η πεζοπορία Αρέντα-Καταβόθρα από Μουρίκι μέσα σε δάσος από έλατα, μέσα στο οποίο βρίσκεται ένας καταρράκτης. Η περιοχή ενδείκνυται και για ορειβασία στην κορυφή της Αρέντας, τον Κέδρο ή στο διπλανό Νεραϊδοβούνι με τις κάθετες ορθοπλαγιές των 600 μέτρων, με πλάτος ελάχιστα μέτρα σε πολλά σημεία προς την κορυφή. Επίσης ο δρόμος της Αρέντας προσφέρεται για downhill.
Όπως προδίδει και η επίσημη ονομασία, στο χωριό βρίσκεται πετρόχτιστη πηγή.
Κοντά στην Αρέντα βρίσκεται ένα πέτρινο εκκλησάκι, η Κοίμησις της Θεοτόκου, γνωστό και ως Παναγία η Αρεντιώτισσα, που λέγεται πως στο μακρινό παρελθόν ήταν "σφηνωμένο" στα απόκρημνα βράχια που βρίσκονται στην ορθοπλαγιά από πάνω του.
Απόστολος Τόσκας

Σε συλλογικό επίπεδο

Τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα τα έκανε στην ομάδα της ιδιαίτερης πατρίδας του τα Τρίκαλα, όπου αγωνίστηκε μέχρι το 1969.
Στη συνέχεια διακρίθηκε με τα χρώματα της ΑΕΚ, με την οποία αγωνίστηκε επί μία δεκαετία, από το 1969 μέχρι και το 1979. Κορυφαία στιγμή στην πολύχρονη καριέρα του με τη φανέλα των "κιτρινόμαυρων" ήταν η συμμετοχή του στα ημιτελικά του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ την περίοδο 1976-77, καθώς και η κατάκτηση τριών πρωταθλημάτων (1970-71, 1977-78, 1978-79) και ενός κυπέλλου (1977-78).
Την περίοδο 1980-81 αγωνίστηκε στον Ατρόμητο Αθηνών, όπου και έκλεισε την καριέρα του.

Στις εθνικές ομάδες

Με την Ελλάδα αγωνίστηκε για πρώτη φορά στις 19 Ιουλίου 1969 στον εκτός έδρας φιλικό αγώνα εναντίον της Αυστραλίας, υπό τις οδηγίες του Νταν Γεωργιάδη. Συνολικά συμμετείχε σε 20 αγώνες το διάστημα μεταξύ 1969-1973.
Υπήρξε επίσης μέλος της εθνικής Ελπίδων, η οποία το 1969 κατέκτησε το 2ο Βαλκανικό Κύπελλο.
Χλωδόμηρος

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Κλόβι Α΄ βασιλιά των (Σαλίων) Φράγκων και της Κλοτίλντε, που υποτίθεται ότι κατάγεται από τον Αθανάριχο των Τερβίνγκιων Γότθων. 
Το 511 απεβίωσε ο πατέρας του και οι τέσσερις γιοί του διαίρεσαν το βασίλειο: ο Θευδέριχος Α΄ έλαβε την περιοχή τού Μετς, ο Χλωδόμηρος την Ορλεάνη, Χιλδεβέρτος Α΄ το Παρίσι και ο Χλωτάριος Α΄ το Σουασσόν. Το μερίδιο τού Χλωδόμηρου ήταν το πρώην βασίλειο τού Συάγριου και περιελάμβανε τις επισκοπές της Ορλεάνης, τού Τουρ και τού Πουατιέ. 
Ο Σιγισμούνδος της Βουργουνδίας είχε σκοτώσει τον ανιψιό της Κλοτίλντε. Το 523/4, πιθανόν με την υποκίνηση της μητέρας του, ο Χλωδόμηρος ενώθηκε με τους αδελφούς του σε μία εκστρατεία εναντίον των Βουργουνδών. Αφού αιχμαλώτισε τον Σιγισμούνδο, επέστρεψε στην Ορλεάνη. Ωστόσο ο αδελφός τού Σιγισμούνδου, ο Γκοντομάρ με στρατό τού συμμάχου του Θεοδωρίχου τού Μεγάλου βασιλιά των Οστρογότθων επέστρεψε θριαμβευτικά στη Βουργουνδία και σφαγίασε τη Φραγκική φρουρά, που είχε μείνει εκεί.
Αν και νικηφόρος, ο Χλωδόμηρος σκότωσε τον Σιγισμούνδο και τους γιους του Γκιζάλντ και Γκοντεμπώντ το 524. Έπειτα οδήγησε δεύτερη εκστρατεία εναντίον των Βουργουνδών, αλλά στη μάχη τού Βεζερόνς σκοτώθηκε. Οι τρεις γιοί του τέθηκαν υπό την προστασία της μητέρας του Κλοτίλντε, ώσπου η χήρα του Γκουντέκ παντρεύτηκε τον αδελφό του Χλωτάριο Α΄. Όμως αυτός σκότωσε τους δύο γιους τού Χλωδόμηρου, ενώ ο τρίτος, ο Κλοδοάλδος κατάφερε να δραπετεύσει. Έγινε ηγούμενος στο Νόγκεντ και μετέπειτα άγιος, γνωστός ως άγιος Κλου.
Ιωάννα Μπαλτσάκη

Βιογραφία

Κατάγεται από τη Λαμία. Η πρώτη της εμφάνιση στο θέατρο ήταν το 1997 με το έργο "Το φως του γκαζιού", του Πάτρικ Χάμιλτον, όπου συμπρωταγωνίστησε με τους Βάσο Ανδριανό, Λουϊζα Μελίντα και Πάνο Βέλια.  
Είναι ως επί το πλείστον θεατρική ηθοποιός αλλά έχει συμμετάσχει και σε τηλεοπτικές σειρές.
Δομεντζίολος

Βίος - οικογένεια

Ο Φωκάς και η οικογένειά του ήταν πιθανότατα θρακορωμαϊκής καταγωγής. Η μητέρα των Φωκά και Δομεντζίουλου ονομαζόταν Δομεντζία και το ίδιο όνομα έφερε και η κόρη του Φωκά και ανιψιά του Δομεντζίολου. Ένας τρίτος αδελφός είναι γνωστός, ο πατρίκιος Κομεντίολος.
Το 603, ο Φωκάς, ως αυτοκράτορας πλέον από το 602, διόρισε τον αδελφό του Δομεντζίολο, που ήταν ήδη στρατηγός, ως Μάγιστρο (λατινικά: magister officiorum), μια θέση, που συνέχισε να κατέχει σε όλη την βασιλεία του Φωκά. Υπάρχει αναφορά, επίσης, ότι ο Φωκάς τον έχρισε ως στρατηγό και κουροπαλάτη, αλλά μάλλον από σύγχυση κατά τη μεταφορά, στα αγγλικά, της ξεκάθαρης αρχικής πηγής (Θεοφάνης ο Ομολογητής, «Χρονικόν») μεταξύ των δύο προσώπων με το ίδιο όνομα: αδελφού και ανιψιού του Φωκά, δηλαδή πατέρα και γιου με το ίδιο όνομα, η οποία αναφέρεται με σαφήνεια στον ανιψιό του Φωκά και γιο του Δομεντζίολου του γηραιότερου, δηλαδή ουσιαστικά στον Δομεντζίολο τον νεώτερο (τον οποίο ο Κωνσταντίνος Σάθας τον αναφέρει και ως Δομέντζολον).

Καταστολή αρμενικής στάσης – σύλληψη Συμβάτιου

Ο Δομεντζίολος,  προ του 602, απεστάλη ως στρατηγός, από τον αυτοκράτορα Μαυρίκιο, (β. 582-602), και κατέστειλε την στάση των Αρμενίων, που είχαν σκοπό την προσχώρηση στους Πέρσες του Χοσρόη Β΄ της Περσίας, υπό τον Συμβάτιον ή Σαμβάτιον ή Σαββάτιον (αρμενικά: Smbat, πρόκειται για άλλο πρόσωπο από τον Συμβάτιο, γιο του αυτοκράτορα Λέοντα Ε΄ και συναυτοκράτορα του με το όνομα Συμβάτιος-Κωνσταντίνος, ως νεαρός αυτοκράτωρ, αγγλικά: junior emperor).

Εξέγερση του Ηρακλείου

Το 610, αντιμετωπίζοντας την εξέγερση του Ηρακλείου, ο Δομεντζίολος στάλθηκε από τον Φωκά για την επάνδρωση του Αναστάσειου Τείχους. Όταν άκουσε, όμως, ότι ο στόλος του Ηρακλείου είχε φτάσει στην Άβυδο, κατέφυγε στην Κωνσταντινούπολη. Μετά την ανατροπή και την εκτέλεση του Φωκά, κι αυτός εκτελέστηκε με διαταγή του Ηρακλείου, αλλά ο προφανής γιος του και ανιψιός του Φωκά, ο στρατηγός και κουροπαλάτης Δομεντζίολος, γλίτωσε με τη μεσολάβηση του Θεοδώρου του Συκεώτη.

Σκληρό τέλος

Ο Δομεντζίολος ο γηραιότερος,  όπως και ο αδελφός του Φωκάς, δολοφονήθηκε επίσης το 610. Σύμφωνα με την "Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού" και τον συγγραφέα του άρθρου για τη «Στάση Κομεντιόλου», Χρήστο Μακρυπούλια: "Ο Ηράκλειος διέταξε τη θανάτωση του Φωκά με αποκεφαλισμό. Το πτώμα του σύρθηκε από τα πλήθη κατά μήκος της Μέσης οδού στην Κωνσταντινούπολη. Την ίδια ημέρα εκτελέσθηκε και ο αδελφός του Φωκά Δομεντζίολος, καθώς και άλλοι παράγοντες του καθεστώτος".
Στέλλα Σουλιώτη

Βιογραφικά στοιχεία

Η Στέλλα Σουλιώτη γεννήθηκε στη Λεμεσό το 1920. Αδελφός της ήταν ο Μιχάλης Κακογιάννης. Αρχικά σπούδασε γραμματειακές σπουδές στο Saint James Secretarial College του Λονδίνου και εργάστηκε ως γραμματέας στην αποικιακή κυβέρνηση της Κύπρου.
Το 1943, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, εντάχθηκε στη Βασιλική Αεροπορία Γυναικών και υπηρέτησε στο Κάιρο. Το 1946 αφυπηρέτησε με το βαθμό του υπολοχαγού.
Ακολούθως, απέκτησε πτυχίο νομικής από το Γκρέις Ιν. Επέστρεψε στην Κύπρο το 1951 και εργάστηκε ως δικηγόρος στο γραφείο του πατέρα της μέχρι το 1960.
Ήταν νυμφευμένη με τον Δημήτριο Σουλιώτη και είχε μία κόρη. Απεβίωσε στις 2 Νοεμβρίου 2012.

Πολιτική διαδρομή

Στις 21 Αυγούστου 1960 διορίστηκε Υπουργός Δικαιοσύνης στην Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄, θέση στην οποία παρέμεινε έως τις 30 Ιουνίου 1970. Το 1964, μετά τις δικοινοτικές διαταραχές και την αποχώρηση των Τουρκοκυπρίων από τις κρατικές θέσεις, ανέλαβε παράλληλα Υπουργός Υγείας, έως το 1967.
Από το 1968 ήταν σύμβουλος του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ στις δικοινοτικές συνομιλίες. 
Το 1971 ανέλαβε τη θέση του Επιτρόπου Νομοθεσίας, θέση στην οποία παρέμεινε έως το 1984. Το 1985 διετέλεσε σύμβουλος του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ για το Κυπριακό. Στη συνέχεια διετέλεσε ειδική σύμβουλος των προέδρων της Κύπρου, Σπύρου Κυπριανού, Γιώργου Βασιλείου, Γλαύκου Κληρίδη και Τάσσου Παπαδόπουλου.
Το 1984 διορίστηκε Γενικός Εισαγγελέας της Κυπριακής Δημοκρατίας από τον Σπύρο Κυπριανού, θέση στην οποία παρέμεινε έως το 1988.

Άλλες δραστηριότητες

Η Στέλλα Σουλιώτη διετέλεσε πρόεδρος του Κυπριακού Ερυθρού Σταυρού την περίοδο 1961-2004. Επιπλέον, διετέλεσε αντιπρόεδρος του Αντικαρκινικού Συνδέσμου Κύπρου την περίοδο 1971-1978. Την περίοδο 1987-1991 διετέλεσε μέλος του Εκτελεστικού Συμβουλίου της ΟΥΝΕΣΚΟ.

Συγγραφικό έργο

Η Στέλλα Σουλιώτη ήταν συγγραφέας του δίτομου έργου Δέσμια Ανεξαρτησία: Κύπρος 1878-1964 (Fettered Independence: Cyprus 1878-1964). Το έργο αυτό εκδόθηκε στα αγγλικά από το Πανεπιστήμιο της Μινεσότα.