google/wiki40b huggingface dataset:
Γέφυρα Αλεξάνδρου Γ΄ (Παρίσι)

Ιστορία

Το 1896 αποφασίστηκε να χτιστεί η γέφυρα για να ανακουφίσει το Παρίσι από την κυκλοφοριακή συμφόρηση της εποχής και ταυτόχρονα θεωρήθηκε έργο υποδομής για την αναμενόμενη παγκόσμια έκθεση του 1900 που θα γινόταν στο Παρίσι. Τον θεμέλιο λίθο τον θέτει ο Τσάρος Νικόλαος Β΄ και η γέφυρα ονομάζεται "Γέφυρα Αλεξάνδρου Γ΄" για να τιμηθεί το όνομα του Τσάρου Αλεξάνδρου Γ΄ (πατέρα του Νικολάου Β΄), διότι είχε υπογράψει την Γαλλορωσική συμμαχία του 1892. Την κατασκευή του έργου αναλαμβάνουν οι αρχιτέκτονες Μπερνάρ Κασιέ και Γκαστό Κουζίν καθώς και οι μηχανικοί Ζαν Ρεζάλ και Αμεντά Αλμπί, οι οποίοι παρουσιάζουν ένα σχέδιο της γέφυρας κατάλληλα κατασκευασμένης και διακοσμημένης ώστε να συμβολίζει την Γαλλορωσική φιλία αλλά και ταυτόχρονα να αναδεικνύει την θέα των ιστορικών κτηρίων της περιοχής. Η κατασκευή ξεκίνησε το 1897 και τελείωσε έγκαιρα το 1900 πριν από την έναρξη της παγκόσμιας έκθεσης του Παρισιού.

Διακόσμηση

Στις εισόδους της γέφυρας βρίσκονται τέσσερα αγάλματα λιονταριών και αμέσως μετά υψώνονται 4 υποστηρικτικοί πυλώνες 17 μέτρων, στην κορυφή των οποίων υπάρχουν τα επιχρυσωμένα χάλκινα αγάλματα φτερωτών Πηγάσων και της θεάς Φήμης. Στους πρόποδες των πυλώνων της δεξιάς όχθης βρίσκονται πέτρινα αγάλματα με αλληγορικές παραστάσεις που αναφέρονται στις περιόδους της γαλλικής ιστορίας, και συγκεκριμένα στην εποχή του Καρλομάγνου και της σύγχρονης Γαλλίας. Παρόμοια, στους πυλώνες της αριστερής όχθης οι παραστάσεις των αγαλμάτων αναφέρονται στην εποχή του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας, καθώς και στην εποχή της γαλλικής αναγέννησης. Τέσσερις περίτεχνοι πολυέλαιοι στα άκρα της γέφυρας και τριάντα δύο κηροπήγια κατά μήκος σε στυλ Αρ Νουβό φωτίζουν την γέφυρα. Στο κέντρο της γέφυρας στις δύο πλευρές υπάρχουν χάλκινα αγάλματα των νυμφών. Η μία πλευρά με τις «Νύμφες του Σηκουάνα» και η άλλη με τις «Νύμφες του Νέβα» σε ένδειξη τιμής στην γαλλορωσική συμμαχία.
Ανοικτή παρτίδα

Θεωρία

Όταν τα λευκά ανοίγουν παίζοντας την κίνηση 1.ε4 (βλ. Παρτίδα πιονιού του βασιλιά), η οποία είναι η πιο δημοφιλής κίνηση ανοίγματος και έχει πολλά πλεονεκτήματα, διεκδικούν αμέσως την υπεροχή στο κέντρο και προετοιμάζουν για ανάληψη δράσης δύο από τα κομμάτια τους, την βασίλισσα και τον αξιωματικό του βασιλιά τους. Τα παλαιότερα ανοίγματα στο σκάκι ξεκινούν με την κίνηση 1.ε4, για την οποία ο γκρανμαίτρ Μπόμπι Φίσερ έγραψε ότι ήταν «δοκιμασμένα η καλύτερη» ("best by test"), ενώ τα αρνητικά της κίνησης αυτής είναι ότι το 1.ε4 τοποθετεί πιόνι σε ένα ανυπεράσπιστο τετράγωνο και αποδυναμώνει τα τετράγωνα δ4 και ζ4, επ' αυτού ο Ούγγρος μαιτρ Γκιούλα Μπρέγιερ δήλωσε μελοδραματικά ότι «μετά από 1.ε4, το παιχνίδι των λευκών είναι στη δύση του» ("after 1.e4, White's game is in its last throes"). Εάν στη συνέχεια τα μαύρα διατηρήσουν τη συμμετρία απαντώντας 1...ε5, το αποτέλεσμα είναι μια ανοικτή παρτίδα.
Όμιλος Αντισφαίρισης Αθηνών

Ίδρυση

Ο Όμιλος Αντισφαίρισης ιδρύθηκε το 1895 από μια παρέα φίλων της καλής κοινωνίας της Αθήνας, που είχαν γνωρίσει την αντισφαίριση και ήθελαν να δημιουργήσουν έναν όμιλο με γήπεδο για να αθλούνται. Ανάμεσα στους ιδρυτές αναφέρονται γνωστά ονόματα της αθηναϊκής κοινωνίας, όπως οι: Αλέξανδρος Μαύρος, Μιλτιάδης Νεγρεπόντης, Νίκος Ροΐδης, Νίκος Πασπάτης, Αλέξανδρος Ρούλος, Π. Καραπάνος και Ιωάννης Καυτανζόγλου.
Στον τύπο αναφερόταν ως «Όμιλος Λόουν Τέννις», δηλαδή «αντισφαίρισης επί χόρτου». Αρχικά ήταν ένας κλειστός, σχεδόν οικογενειακός, όμιλος, στον οποίο μετείχαν παρέες φίλων και συγγενών. Δημιούργησαν γήπεδα απέναντι από το Ζάππειο κοντά στο Ναό του Ολυμπίου Διός, δίπλα στις εγκαταστάσεις του Εθνικού ΓΣ. Εκεί βρίσκεται μέχρι σήμερα.

Πρόεδροι

Πρώτος πρόεδρος διετέλεσε ο Αλέξανδρος Μαύρος (1895-1897). Το 1897 ανέλαβε ο Πέτρος Σταθάτος και το 1922 ο στρατιωτικός Ιωάννης Κετσέας. Ο Κετσέας έμεινε στη θέση αυτή επί 40 έτη ενώ παράλληλα από το 1938 ως το θάνατό του, το 1965, ήταν πρόεδρος και της Ομοσπονδίας Αντισφαίρισης. Ο Κετσέας φρόντισε την ανάπτυξη των εγκαταστάσεων του Ομίλου, κατασκευάζοντας νέα γήπεδα. Επίσης, αύξησε τον αριθμό των μελών κάνοντας τον Όμιλο πιο «λαϊκό».
H συμβολή του Κετσέα στην προώθηση της αντισφαίρισης στην Ελλάδα υπήρξε καθοριστική. Το 1929 ως πρόεδρος της ΤΕ Αντισφαιρίσεως του ΣΕΓΑΣ κατήρτισε τον επίσημο «Κανονισμό της παιδιάς της αντισφαιρίσεως επί τη βάσει των διεθνών κανονισμών» και τον υπέβαλε στον ΣΕΓΑΣ προς έγκριση. Ταυτόχρονα δημοσίευσε τον κανονισμό στον αθηναϊκό αθλητικό τύπο προς γνώση των φιλάθλων.

Εγκαταστάσεις

Στον παραδοσιακό του χώρο κοντά στο Ζάππειο, ο Όμιλος Αντισφαίρισης Αθηνών διαθέτει γήπεδα αντισφαίρισης και τοιχοσφαίρισης (σκουός), μοντέρνο γυμναστήριο, αποδυτήρια με σάουνα, εντευκτήριο, Μουσείο Αντισφαίρισης, εστιατόριο, κυλικείο.
Σημαία του Μπουρούντι

Η εθνική σημαία του Μπουρούντι υιοθετήθηκε στις 28 Μαρτίου του 1967. To πράσινο χρώμα στη σημαία συμβολίζει την ελπίδα, το λευκό την αγνότητα και το κόκκινο αντιπροσωπεύει τον αγώνα για την ανεξαρτησία. Το μέρος της σημαίας που διαιρεί το φόντο σε 4 περιοχές είναι λευκό. Από τις 4 περιοχές, οι 2 είναι πράσινες και οι άλλες δύο έχουν χρώμα κόκκινο. Στο κέντρο βρίσκεται ένας κύκλος, ο οποίος περιέχει τρία αστέρια, συμβολικά των τριών σημαντικότερων εθνοτικών ομάδων στη χώρα, δηλαδή τους Χούτου, τους Τούα και τους Τούτσι. Επίσης, τα αστέρια συμβολίζουν και τα στοιχεία του εθνικού ρητού: ενότητα, εργασία και πρόοδος. O λόγος της σημαίας ήταν 2:3 ως τις 27 Σεπτεμβρίου του 1982.
Μπρετ Έμερτον

Βιογραφικό

Γεννήθηκε στο Μπάνκστοου του Σίδνεϊ της Νέας Νότιας Ουαλίας στις 22 Φεβρουαρίου του 1979 και έχει ύψος 185 εκ.
Έκανε ντεμπούτο στο Πρωτάθλημα Αυστραλίας (NSL) σε ηλικία 17 χρονών με τη φανέλα της Ολυμπίκ Σίντνεϊ. Το καλοκαίρι του 2000 μετά τη συμμετοχή του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ με την Ολυμπιακή Ομάδα της Αυστραλίας, της οποίας ήταν αρχηγός, παίρνει μεταγραφή για την Ευρώπη και συγκεκριμένα για την ολλανδική Φέγενορντ.Θα παραμείνει εκεί για 3 χρόνια και το Καλοκαίρι του 2003 θα μετακινηθεί στην αγγλική Μπλάκμπερν ως προσωπική επιλογή του τότε προπονητή της ομάδας Γκρέιαμ Σούνες.Tη σεζόν 2007/08 ανανέωσε το συμβόλαιο του με την Μπλάκμπερν μέχρι το 2010 ενώ αποτελεί ένα από τα βασικά στέλεχη της ομάδας.
Με την εθνική Αυστραλίας έχει από το 1998, 92 συμμετοχές και 19 τέρματα. Το 2002 είχε ανακηρυχθεί ως ο καλύτερος ποδοσφαιριστής από την Ωκεανία ενώ έχει συμμετάσχει με το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της χώρας του,στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006 καθώς και στο ανεπιτυχές για την Αυστραλία,Ασιατικό Κύπελλο του 2007.
Βηλάνα

Πρόελευσης

Κρήτη

Περιοχές καλλιέργειας

Καλλιεργείται στους νομούς Ηρακλείου, Λασιθίου, Ρεθύμνης και Χανίων.

Παραγωγή

Οίνος Ο.Π.Α.Π. Πεζά, Σητεία, Τοπικός οίνος Κρητικός, Λασιθιώτικος, Ηρακλειώτικος, Κισσάμου καθώς και Επιτραπέζιος οίνος.

Αμπελογραφικά Χαρακτηριστικά

Είναι ζωηρό και παραγωγικό φυτό, που διαμορφώνεται σε κυπελλοειδή αλλά και αμφίπλευρο Royat. Έχει ικανοποιητική αντοχή στις ασθένειες.
Νεολόγος

Ο Νεολόγος ήταν ημερήσια πολιτική εφημερίδα της Κωνσταντινούπολης.

Ιστορική αναδρομή

Ξεκίνησε την εκδοτική της πορεία το 1867 από τον Σταύρο Βουτυρά και τους Βρεττό και Βαφειάδη. Η έκδοση του Νεολόγου προέκυψε μετά τη συνένωση (21-1-1867), δύο διαφορετικών εντύπων της Κωνσταντινούπολης, της Ομόνοιας του Δημήτριου Κατσελίδη και του Νεολόγου της Ανατολής του Σταύρου Βουτυρά του Γεωργίου Βαφειάδη και του Ιωάννη Βρεττού. Ο τίτλος μετατράπηκε σε «Νεολόγος» από τις 9 Μαρτίου 1867. Η εφημερίδα Νεολόγος έγραψε μια μακρά περίοδο λαμπρής παρουσίας για περισσότερες από 3 δεκαετίες (1867-1897), (1916-1917 ) (1925-1927). Ακολουθώντας τα ευρωπαϊκά πρότυπα έθεσε ως στόχο να μην παρεκκλίνει από τους αρχικούς της στόχους να συμβάλει στη διανοητική και ηθική ανάπλαση της ελληνικής κοινωνίας και να φροντίσει «περί της εις το δημόσιον πνεύμα εμφυτεύσεως αρχών ηθικοπολιτικών και περί της απολογίας του ημετέρου έθνους προς τας αδιαλείπτους κατηγορίας και διαβολάς». Την ευημερή πορεία της εφημερίδας Νεολόγος ανέλαβε ο ίδιος ο Σταύρος Βουτυράς ίσως η σπουδαιότερη δημοσιογραφική φυσιογνωμία της Πόλης. Η περίπτωση του Βουτυρά είναι ιδιαιτέρως σημαντική καθώς ως διευθυντής του Νεολόγου και ως συντάκτης λαμβάνει θέση πάνω σε όλα τα επίμαχα ζητήματα που καθόρισαν εν πολλοίς, την φυσιογνωμία των Βαλκανίων ως τις αρχές του 20ου αιώνα. Η εφημερίδα ακολούθησε φιλελληνική γραμμή τόσο στο βουλγαρικό ζήτημα, όσο και στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897. Ως αποτέλεσμα της στάσης που τηρούσε κατ' επανάληψη διεκόπη η κυκλοφορία της από τις τουρκικές αρχές. Για σύντομα διαστήματα ο Νεολόγος κυκλοφόρησε με άλλους τίτλους, όπως «Αστραπή», «Καιροί». Άρθρα της αναδημοσιεύονταν από ευρωπαϊκές εφημερίδες, χρησιμοποιήθηκαν δε κατά τη σύνταξη της αγγλικής Κυανής Βίβλου. Μετά την απέλαση του Βουτυρά κυκλοφόρησε για ένα διάστημα και από την Αθήνα. Το οριστικό τέλος της κυκλοφορίας συντελέστηκε το 1923. Το 1925 ο Αλ. Σ. Βουτυράς εξέδιδε στη Θεσσαλονίκη την εφημερίδα «Νεολόγος της Κωνσταντινουπόλεως» ως συνέχεια του Νεολόγου.
Άννα Γκέρτσου-Σαρρή

Σύντομο βιογραφικό

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Ασχολήθηκε με την παιδική λογοτεχνία και βραβεύτηκε για το έργο της με το Κρατικό Βραβείο Εφηβικού Βιβλίου, το βραβείο «Μιχαήλας Αβέρωφ» της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών και το Βραβείο Ιπεκτσί. 
Αντικείμενο του συγγραφικού της έργου υπήρξε η κοινωνία, η ιστορία και η μυθολογία, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά στην πρόσληψη αυτών των θεμάτων από μαθητές. Αρκετά κείμενα της συγγραφέως συμπεριλήφθηκαν σε αναγνωστικά του δημοτικού, σε αναγνωστικά μαθητών της ελληνικής κοινότητας της διασποράς (Αυστραλία και τη Γερμανία) καθώς επίσης σε εφημερίδες και περιοδικά. Πέθανε στην Αθήνα στις 23 Σεπτεμβρίου του 2011 σε ηλικία 75 ετών από οξεία λευχαιμία. Κατόπιν επιθυμίας της, η σορός της αποτεφρώθηκε.
Θεόδωρος Βγενόπουλος

Βιογραφία

Ο Θοδωρής Βγενόπουλος, γιος του Ευγένιου, γεννήθηκε στην Πάτρα το 1928. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ήταν δικηγόρος Πατρών. Μετά από επιτυχείς εξετάσεις εντάχθηκε στη διοίκηση του ελληνικού κράτους και πρωτοδιορίστηκε νομάρχης Ζακύνθου, από τις αρχές Ιουνίου μέχρι τις 16 Ιουλίου 1965. Στις 25 Φεβρουαρίου 1966 διορίστηκε νομάρχης Πρέβεζας, θέση που υπηρέτησε μέχρι την 20ή Μαΐου 1967, όταν παύθηκε από τη Δικτατορία. Στη Μεταπολίτευση διορίστηκε διαδοχικά νομάρχης Καστοριάς (1974-1976 περίπου), Λευκάδας (1977-1979 περίπου), Ζακύνθου (Δεκέμβριος 1980- Μάρτιος 1982) και για μία οκταετία νομάρχης Αθηνών (1982-1989).
Στη διάρκεια της νομαρχίας του στην Πρέβεζα υποκίνησε και υποστήριξε εκδηλώσεις για τον ποιητή Κώστα Καρυωτάκη, που είχε τερματίσει τη ζωή του στην Πρέβεζα τη χρονιά που γεννήθηκε ο Θοδωρής Βγενόπουλος στην Πάτρα. Μεταξύ των εκδηλώσεων αυτών ήταν και η διάλεξη του Ευάγγελου Λιάρου (1949-2012) στην Πάργα στις 22 Ιανουαρίου 1967, καθώς και η ανέγερση του μνημείου στο Βαθύ της Πρέβεζας, στο σημείο όπου ο ποιητής των Νηπενθών έβαλε τέρμα στη ζωή του.
Απεβίωσε στην Αθήνα, στις 25 Ιουλίου 2011, χωρίς να αφήσει απογόνους.
Χρόνης Εξαρχάκος

Βίος

Γεννήθηκε το 1932 στην Ερμούπολη της Σύρου. Σπούδασε στη σχολή του Πέλου Κατσέλη. Αποφοίτησε το 1963 και πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο στη «Βίλα των οργίων», με το θίασο Ρηγόπουλου- Αναλυτή. Ένα χρόνο μετά κάνει και το ντεμπούτο του στο σινεμά, με την ταινία του Οδυσσέα Κωστελέτου Διαζύγιο αλά ελληνικά. Εμφανίστηκε σε 20 ταινίες και έπαιξε σε 60 επιθεωρήσεις. Μερικές από τις πιο γνωστές ταινίες του είναι: Η κόρη μου η σοσιαλίστρια (1966), Γοργόνες και μάγκες (1968), Η Παριζιάνα (1969), Μαριχουάνα στοπ (1971), Μια Ελληνίδα στο χαρέμι (1971) κ.ά. Η τελευταία του εμφάνιση στο θέατρο ήταν στο "Ακροπόλ" στο έργο "Το παραμύθι πάει σύννεφο" (1982).
Δεν παντρεύτηκε ποτέ του. Μοναδική γυναίκα στην ζωή του ήταν η μητέρα του, Άννα, μία γυναίκα με πολλά προβλήματα υγείας, η οποία του έτρεφε μεγάλη αδυναμία και για αυτό δεν έκανε γάμο.
Ασθένησε σοβαρά στις αρχές της δεκαετίας του 1980 και υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση στο Λονδίνο, χωρίς όμως επιτυχία. Πέθανε μόνος σε νοσοκομείο στις 27 Σεπτεμβρίου 1984 από καρκίνο και κηδεύτηκε στο Α΄ Νεκροταφείο. Ένα χρόνο μετά το θάνατό του, απεβίωσε και η μητέρα του από κατάθλιψη (1985).
Light My Fire

Τραγούδια

1. Light My Fire (Morrison, Krieger, Manzarek, Densmore) - 2:52

2. The Crystal Ship (Morrison, Krieger, Manzarek, Densmore) - 2:34

Διασκευές

To "Light My Fire" έχει διασκευαστεί από πολλούς καλλιτέχνες, μερικοί εκ των οποίων είναι η Έττα Τζέιμς, η Σίρλεϊ Μπάσεϊ, ο Τζο Τζόουνς, ο Αλ Γκριν, ο Μπόμπι Ντάριν και η Νάνσι Σινάτρα, οι Amorphis, η Τζούλι Ντρίσκολ, οι Four Tops, ο Τζοσέ Φελισιάνο, η Τάμι Λιν, οι UB40, ο Στίβι Γουόντερ, η Μέι Γουέστ, κ.α..
Στέλιος Γεράνης

Τα πρώτα χρόνια

Γεννήθηκε το 1920 στην Αθήνα. Καταγόταν από τη Νέα Έφεσο της Μικράς Ασίας. Παρακολούθησε μαθήματα στην Πάντειο το διάστημα 1938-1940. Εργάστηκε ως βοηθός λογιστή, ως δημοσιογράφος και κατόπιν ως εκτελωνιστής.
Το 1935 εγκαταστάθηκε στον Πειραιά, όπου κατά καιρούς ανέλαβε την πρωτοβουλία για τη διοργάνωση καλλιτεχνικών και λογοτεχνικών εκδηλώσεων. Το 1938 για πρώτη φορά δημοσίευσε ποιήματά του στα περιοδικά «Νεότης» και «Αργώ» του Πειραιά. Το πρώτο του ποίημα σε ελεύθερο στίχο παρουσιάστηκε στο περιοδικό «Οδυσσέας» του Πύργου (Ιανουάριος - Φεβρουάριος 1944, τεύχος 5-6).

Δράση

Το 1944 έγινε γραμματέας του 1ου Παμπειραϊκού Συνεδρίου Παραγωγικών Εμπορικών και Επιστημονικών Τάξεων. Διετέλεσε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ενώσεως Συντακτών Πειραιώς, πρόεδρος του Επαγγελματικού Σωματείου Βοηθών Εκτελωνιστών, πρόεδρος της «Κινηματογραφικής Λέσχης Πειραιώς», γενικός γραμματέας του Εκπολιτιστικού Ομίλου Πειραιώς «Οι φίλοι της Τέχνης», της «Φιλολογικής Στέγης Πειραιώς, εκδότης και διευθυντής του περιοδικού «Νεοελληνική Μούσα» (1943), αρχισυντάκτης της εφημερίδας «Δημοκρατικός Φρουρός» (1947), υπεύθυνος ύλης των περιοδικών «Πορεία» (1945 με τον Σ. Αυγερινό), «Φιλολογική» (1953), «Πειραϊκή Έρευνα» (1953-1954), «Το περιοδικό μας» (1958-1960), «Θερμοπύλες», «Εκτελωνιστική Επιθεώρηση» (1972-1973), μέλος της εκδοτικής ομάδας του περιοδικού «Η εφημερίδα των ποιητών».
Συνέταξε περί τα 50 λήμματα-μελετήματα σχετικά με προσωπικότητες της ελληνικής λογοτεχνίας στη δωδεκάτομη «Εγκυκλοπαίδεια Νεοελληνικής Λογοτεχνίας» του Χάρη Πάτση.

Βραβεύσεις

Το 1975 του απονεμήθηκε το 2ο Κρατικό Βραβείο Ποίησης για το έργο «Τα μικρά μου θαύματα», ενώ το 1992 το Βραβείο Ποίησης του Ιδρύματος Ουράνη.
Τα ποιητικά του άπαντα κυκλοφόρησαν το 1998. Υπήρξε μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών και πρόεδρος της Εταιρείας Γραμμάτων και Τεχνών του Πειραιά.
Πέθανε το 1993 στον Πειραιά.

Χαρακτηριστικά του έργου του

Στο έργο του ανακαλύπτουμε κοινά σημεία με τον ουμανιστικό λυρισμό του Νικηφόρου Βρεττάκου. Παρότι της ίδιας περίπου ηλικίας με τους ποιητές της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς (στην οποία εντάσσεται), στο έργο του δεν καθιστά δική του ενοχή την ιδεολογική κρίση της αριστεράς μετά την ήττα στον Εμφύλιο. Τα ποιήματά του δείχνουν ότι τουλάχιστον μέχρι τη δεκαετία 1960 είναι σταθερός στα αριστερά πολιτικά του ιδεώδη: στα προβλήματα της εποχής οι λύσεις που προτείνει έχουν αφετηρία τη βεβαιότητα για την αλήθεια του σοσιαλιστικού οράματος και την ταύτιση του ατομικού με το συλλογικό.  Το ύφος του είναι λυρικό και περιγραφικό.
Επαρχία Τσαβούσι

Η επαρχία Τσαβούσι (λευκορωσικά: Чавускі раён, ρωσικά: Чаусский район‎, Επαρχία Τσαούσσκι) είναι ραγιόν (επαρχία) στην περιφέρεια Μόγκιλεφ, στην Λευκορωσία. Το διοικητικό κέντρο είναι το Τσαβούσι. Το 2009, ο πληθυσμός ήταν 21.242 κάτοικοι. Ο πληθυσμός του Τσαβούσι αντιστοιχεί στο 50.3% του πληθυσμού της επαρχίας.
Σεΐχης Χαμάντ ιμπν Τζαμπρ αλ Θανί

Προφίλ

Γεννήθηκε το 1959. Είναι επίσης Υπουργός Εξωτερικών της χώρας από το 1992. Είναι ξάδερφος του σημερινού Εμίρη Χαμάντ ιμπν Χαλίφα αλ Θανί και διορίστηκε Πρωθυπουργός στις 3 Απριλίου του 2007, μετά την παραίτηση του Αμπντουλάχ μπιν Χαλίφα αλ Θανί (Abdullah bin Khalifa al-Thani). Παράλληλα συνέχισε να είναι υπουργός εξωτερικών.
Το 2013 αντικαταστάθηκε στην πρωθυπουργία από τον Αμπντάλα μπιν Νασέρ αλ Χαλίφα Αλ Θανί.
Σπόρτπαρκ Ντε Χάικαντ

Ιστορία

Το στάδιο εγκαινιάστηκε το 1929, το έτος όπου ιδρύθηκε ο Ακιλίζ '29. Η χωρητικότητά του αγγίζει τις 4.500 θέσεις, ενώ έχει τεχνητό χλοοτάπητα. Στις 11 Σεπτεμβρίου 2012 έγινε ένας διεθνής φιλικός αγώνας ανάμεσα στην Εθνική Ολλανδίας U-18 και στην Εθνική Ηνωμένων Πολιτειών U-18. Η Εθνική Ολλανδίας έχασε με σκορ 2-4.
Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1984

Εκλογή

Η επιλογή του Λος Άντζελες ως διοργανώτρια πόλη των Αγώνων της 23ης Ολυμπιάδας έγινε στην 80η Σύνοδο της ΔΟΕ στην Αθήνα, στις 18 Μαΐου 1978. Ήταν η μοναδική υποψήφια πόλη μετά την απόσυρση της Τεχεράνης.
Οι ΗΠΑ υποδέχτηκαν για τρίτη φορά τους Ολυμπιακούς Αγώνες, μετά το 1904 και 1932. Μετά το Παρίσι και το Λονδίνο το Λος Άντζελες έγινε η τρίτη πόλη που διοργανώνει δύο φορές τους Αγώνες.

Σύμβολα

Το λογότυπο των Ολυμπιακών Αγώνων του Λος Άντζελες αποτελείται από τρία αστέρια, παγκόσμιο σύμβολο, με τα χρώματα της σημαίας των ΗΠΑ. Οι οριζόντιες γραμμές συμβολίζουν την ταχύτητα με την οποία οι αθλητές προσπαθούν να φτάσουν στο στόχο τους.
Η μασκότ είναι ο Σαμ, ο αετός. Ο αετός είναι το σύμβολο της χώρας και σχεδιάστηκε από τον Ρόμπερτ Μουρ, από τα στούντιο της Ντίσνεϊ. Ο σκοπός του ήταν να δημιουργήσει μια μασκότ που να είναι αγαπητή στα παιδιά.
Η Ολυμπιακή δάδα φέρει την επιγραφή, "Games of the XXIII Olympiad Los Angeles 1984", (Αγώνες της 23ης Ολυμπιάδας Λος Άντζελες 1984) αλλά και το τρίπτυχο Citius, Altius, Fortius (πιο γρήγορα, πιο ψηλά, πιο δυνατά). Το σχέδιο στην κορυφή της δάδας αναπαριστά το Ολυμπιακό στάδιο του Λος Άντζελες.
Ο συνθέτης Τζον Ουίλλιαμς, είναι ο συνθέτης του επίσημου θέματος των Αγώνων με τίτλο "Olympic Fanfare" και είναι ένα από τα πιο αναγωρίσιμα κομμάτια που αφορούν τους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Βάλντεμαρ Γ΄ του Άνχαλτ-Τσερμπστ

Βιογραφία

Ήταν ο τρίτος γιος του Ιωάννη Β΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Τσερμπστ και της Ελισάβετ, κόρης του Ιωάννη Α΄ κόμη του Χέννεμπερκ-Σλόιζινγκεν. Το 1382 απεβίωσε ο πατέρας του και -σύμφωνα με το νόμο του Οίκου των Ασκάνια- τον διαδέχθηκε στο Τσερμπστ από κοινού με τους μεγαλύτερους αδελφούς του Σιγισμούνδο Α΄ και Αλβέρτο Δ΄.
Το 1391 απεβίωσε άγαμος και τον διαδέχθηκαν οι αδελφοί του Σιγισμούνδος Α΄ και Αλβέρτος Δ΄, οι οποίοι διαίρεσαν το Τσερμπστ σε δύο μέρη: ο πρώτος έλαβε το Ντεσάου και ο δεύτερος το Κέτεν.
Ομάλ

Το Ομάλ είναι ένας ποντιακός χορός που χορεύεται σε ρυθμό 4/8 (τέσσερα όγδοα). O χορός είναι ο πιο απλός ποντιακός χορος και έχει 6 βήματα.
Νάρθηκας (ιατρική)

Τεχνική υποβοηθούμενου βήχα

Συνήθως χρησιμοποιείται μετά από χειρουργική επέμβαση για να παρέχει υποστήριξη στην χειρουργηθείσα περιοχή και να μειώσει τον πόνο από τον βήχα.
Καθώς ο ασθενής επιχειρεί να βήξει η περιοχή υποστηρίζεται από τον ασθενή (ή τον βοηθό του) χρησιμοποιώντας μαξιλάρι, διπλωμένη κουβέρτα ή εκτεταμένο χέρι το οποίο τοποθετείται πάνω από την τομή.
Ασκείται ελαφρά πίεση για να υποστηριχθεί μόνο κατά τη διάρκεια της προσπάθειας για βήχα.
Καλάβρυτα

Τα Καλάβρυτα σήμερα

Τα Καλάβρυτα σήμερα αποτελούν πόλο έλξης τουριστών κυρίως κατά την χειμερινή περίοδο καθώς διαθέτουν μία από τις καλύτερες υποδομές χειμερινού τουρισμού στην Ελλάδα λόγω κυρίως του χιονοδρομικού κέντρου που βρίσκεται εκεί. Υπολογίζεται ότι στην περιοχή των Καλαβρύτων είναι διαθέσιμες 2.000 περίπου κλίνες. Τα Καλάβρυτα καθώς και η γύρω αλλά και η ευρύτερη περιοχή χαρακτηρίζονται από πλούσια φυσική ομορφιά και έχουν ποικίλα φυσικά και ανθρωπογενή αξιοθέατα. Το Χιονοδρομικό Κέντρο Καλαβρύτων είναι ένα από τα μεγαλύτερα της Ελλάδας. Αξιόλογους προορισμούς στην περιοχή των Καλαβρύτων και σε κοντινές τοποθεσίες αποτελούν επίσης τα δύο ιστορικά μοναστήρια, της Αγίας Λαύρας και του Μεγάλου Σπηλαίου, το Μουσείο Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος που στεγάζεται στο παλιό δημοτικό σχολείο της πόλης, το πλατανόδασος των πηγών Αροανίου ποταμού στο Πλανητέρο, τα Ύδατα της Στυγός στον Χελμό εκεί απ' όπου πηγάζει ο ποταμός Κράθις, όπως επίσης το Σπήλαιο των Λιμνών κοντά στο χωριό Καστριά και το Φαράγγι του Βουραϊκού ποταμού που το διασχίζει ο περίφημος Οδοντωτός Σιδηρόδρομος.
Πελαγόνες

Οι Πελαγόνες ήταν αρχαίος λαός της Μακεδονίας, ο οποιος είχε Ηπειρώτικη καταγωγή. Η χώρα τους, που ονομαζόταν Πελαγονία, βρισκόταν στο πιο ψηλό τμήμα του Αξιού. Ο Όμηρος αναφέρει πως το όνομά της οφείλεται στον γιο του Αξιού Πελαγόνα. Μεταγενέστερα μετακινήθηκαν δυτικότερα προς τον  Εριγώνα ποταμόν (σημερινός Δραγόρας που διασχίζει τη σημερινή πόλη Μοναστήρι) και έκτοτε η περιοχή αυτή ονομάστηκε Πελαγονία. Την μνημονεύει και ο Τίτος Λίβιος.
Μετεγενέστερα, το 359 π.Χ. στους χρόνους του Φίλιππα Β΄ προσαρτήθηκε στο Μακεδονικό βασίλειο, όπου και έμεινε μέχρι την ρωμαϊκή κατάκτηση.
Γεώργιος Γιαννούλης

Βιογραφικά Στοιχεία

Ο Γιώργος Γιαννούλης γεννήθηκε το 1915 στο Επταχώρι Καστοριάς, ένα από τα πιο σημαντικά κεφαλοχώρια του Γράμμου, όπου τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο. Τέλειωσε το Γυμνάσιο το 1934 και το 1935 έγινε μέλος του ΚΚΕ. Το 1938, μετά την αποφοίτησή του από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, υπηρέτησε στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών στη Σύρο. Το 1940 πολέμησε στο αλβανικό μέτωπο και στην Κατοχή πρωτοστάτησε στη δημιουργία αντάρτικων ομάδων στα χωριά της περιοχής του, όπου αναδείχθηκε σε διοικητή τάγματος του ΕΛΑΣ. Μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας, κατά την περίοδο της Λευκής τρομοκρατίας, κατέφυγε στο Μπούλκες της Γιουγκοσλαβίας, όπου δούλεψε ως διευθυντής της εφημερίδας «Φωνή του Μπούλκες». Τον Ιούλη του 1946 ανέλαβε τη διοίκηση της πρώτης Ομάδας Δημοκρατικών Ενοπλων Καταδιωκόμενων (ΟΔΕΚ) στον Γράμμο, ενώ τελειώνοντας το καλοκαίρι ανέλαβε διοικητής του πρώτου Συγκροτήματος Ανταρτών Γράμμου. Διακρίθηκε για τις στρατιωτικές του ικανότητες και αναδείχθηκε σε διοικητή της 102 Ταξιαρχίας του ΔΣΕ.
Μετά από τη μεγάλη μάχη του Γράμμου, κοινοποιήθηκε διαταγή με ημερομηνία 4 Σεπτέμβρη 1948 και με την υπογραφή του Μάρκου Βαφειάδη, όπου γνωστοποιούνταν η εκτέλεση του Γιώργου Γιαννούλη. Η διαταγή ανέφερε ανάμεσα σε άλλα:
«(...) Στις 20 του Αυγούστου 1948, δικάστηκε από το Στρατοδικείο της 670 Μονάδας σε θάνατο και εκτελέστηκε ο πρώην Αντι/ρχης Πεζικού του Δ.Σ.Ε. Γεώργιος Γιαννούλης. Ο Γιαννούλης Γεώργιος είναι ο άμεσος Υπεύθυνος για τον αιφνιδιασμό και την απώλεια του Κάμενικ, για την απώλεια του Γκόλιο, επίσης και για την απώλεια της Μπάτρας (...) Ο ΔΣΕ πολλές φορές βοήθησε το Γιαννούλη για να διορθώσει τις αδυναμίες του, αυτός όμως συνέχισε τα λάθη του και έφτασε μέχρι τις παραπάνω πράξεις που αποτελούν πραγματική προδοσία. (...)».
Στον Γιαννούλη είχε γίνει αυστηρή κριτική, όταν ο κυβερνητικός στρατός πήρε το Κάμενικ, που υπερασπιζόταν η Ταξιαρχία του, ενώ υπήρχαν και υποψίες σε βάρος του για συνεργασία με τον εχθρό. 
Στις 6 Νοέμβρη 1957, δόθηκε στο ΠΓ του ΚΚΕ το «Πόρισμα για τον σ. Γιαννούλη Γιώργη του Κώστα», το οποίο απέρριπτε όλες τις κατηγορίες εναντίον του, ενώ ακύρωνε και την απόφαση της καθαίρεσής του από το βαθμό του αντισυνταγματάρχη του ΔΣΕ. Οι υπόνοιες για προδοσία, που έγιναν στην πράξη άτυπη κατηγορία, κρίθηκαν αβάσιμες και επομένως άδικες.
Το Πόρισμα υπογράμμιζε ότι «ο σ. Γιαννούλης στην πολύχρονη πάλη του συνειδητά και με συνέπεια εκτέλεσε το καθήκον του μπροστά στο Κόμμα και το λαό».

Κομματική Αποκατάσταση

Κατά την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ για το δοκίμιο ιστορίας του κόμματος την περίοδο 1918-1949 στις 23 Ιουνίου 2018, αποφασίστηκε η επίσημη κομματική αποκατάσταση του Γιώργου Γιαννούλη, όπως και άλλων αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης, του Άρη Βελουχιώτη και του Γιώργου Γεωργιάδη. Η απόφαση της συνδιάσκεψης ανέφερε:
«Ο Γιώργος Γιαννούλης έχει αποκατασταθεί στην πράξη και στην κομματική συνείδηση εδώ και πολλά χρόνια, ως άξιο μέλος του ΚΚΕ. Η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ αποφασίζει και την επίσημη αποκατάσταση του Γιώργου Γιαννούλη».