Κάρλος Μαρία

Απώλεια των νόμιμων δικαιωμάτων του στον θρόνο

Δεν πήρε αρχικά ενεργό μέρος στην διακυβέρνηση της χώρας και αυτό το εκμεταλλεύθηκε ο αδελφός του βασιλιάς Φερδινάνδος Ζ΄, ώστε αρχικά να παραχωρήσει Σύνταγμα στον λαό. Ο Κάρλος ήταν αμετάπειστος στο ότι η βασιλεία έχει θεία προέλευση και έπρεπε ο βασιλιάς να διοικεί απολυταρχικά έχοντας μόνος του όλες τις εξουσίες, ενώ υπήρχαν πολλοί συντηρητικοί, που ήθελαν να τον δουν βασιλιά. Στις ταραχές που ξέσπασαν (1820 - 1823) απειλήθηκε σοβαρά, αλλά δεν δέχθηκε επίθεση.
Τον Μάιο του 1830 ο Φερδινάνδος Ζ' δημοσίευσε το «αντίβαρο» του Σαλικού Νόμου, ένα διάταγμα με το οποίο θα μπορούσαν και κόρες με τον σύζυγό τους να διαδεχθούν τον βασιλιά στον θρόνο, κάτι που δεν κατοχυρώθηκε τελικά. Ο Κάρλος ήταν με τις προηγούμενες συνθήκες ο νόμιμος διάδοχος, αφού ο αδελφός του δεν είχε γιους. Οι οπαδοί του Κάρλος θεώρησαν την «Άδεια» αυτή προϊόν αρρωστημένης σκέψης και πίεζαν προκειμένου να τον ανεβάσουν στην εξουσία, αλλά αυτός δεν ικανοποιείτο μόνο με τα λόγια. Ο Φερδινάνδος Ζ΄, για να απαλλαγεί από αυτόν, τον έστειλε στην Πορτογαλία (Μάρτιος 1833) και σε έναν μήνα τον κάλεσε πίσω να δώσει όρκο πίστης και υποταγής στην κόρη του Ισαβέλλα, πριγκίπισσα των Αστουριών, που την ανακήρυξε διάδοχο του, κάτι που ο Κάρλος αμέσως αρνήθηκε.

Αναποτελεσματικές προσπάθειες να γίνει βασιλιάς

Τον Σεπτέμβριο 1833 με τον θάνατο του Φερδινάνδου Ζ΄, η σύζυγός του, Χριστίνα, ανακηρύχθηκε αντιβασίλισσα για λογαριασμό της ανήλικης κόρης της Ισαβέλλας Β΄. Ο εξοργισμένος Κάρλος με δήλωσή του αυτοανακηρύχθηκε βασιλιάς της Ισπανίας σαν Κάρολος Ε' , και ο στρατός της Χριστίνας τον απείλησε ότι θα τον συλλάβει. Αυτός κατέφυγε τότε στην Πορτογαλία, όπου κυριαρχούσε άλλος εμφύλιος, την ίδια στιγμή που στην Ισπανία οι Καρλικές δυνάμεις δημιουργούσαν τις πρώτες ταραχές.
Όταν η πλευρά του Μιχαήλ Α' της Πορτογαλίας ηττήθηκε στην Πορτογαλία, ο Κάρλος δραπέτευσε στην Αγγλία. Η Αγγλική κυβέρνηση του πρόσφερε το τεράστιο ποσό των 30.000 λιρών προκειμένου να απαρνηθεί όλα τα δικαιώματά του στον Ισπανικό και Πορτογαλικό θρόνο, που όμως αρνήθηκε χωρίς συζήτηση. Πέρασε στη Γαλλία, όπου συγκέντρωσε δυνάμεις στα Ανατολικά Πυρηναία.
Εν τω μεταξύ η νύφη του, Χριστίνα, τον αποκήρυξε από όλα τα δικαιώματά του στον Ισπανικό θρόνο, ακόμη και από αυτό του ινφάντη, κάτι που επιβεβαιώθηκε και από το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας (1837).
Ο Κάρλος έμεινε 5 χρόνια στην Ισπανία, περνώντας επικίνδυνες στιγμές, αφού αναγκαζόταν συχνά να καταφεύγει στους λόφους για να γλυτώσει τη ζωή του. Μερικοί υποστήριζαν τα βασιλικά προνόμια του Κάρλος, λόγω του ότι ήθελαν περισσότερα προνόμια στις Βασκικές επαρχίες. Υπήρχαν στιγμές που ο Κάρλος έφτασε κοντά στην επιτυχία, με αποκορύφωμα το Καλοκαίρι του 1837, όταν ο στρατός του ενώθηκε με αυτόν της Ναβάρρας έξω από τα περίχωρα της Μαδρίτης. Ήλπιζε ότι θα καταλάβει την πόλη χωρίς αιματηρή σύγκρουση, κάτι που είδε τελικά ότι ήταν αδύνατο, οπότε λίγες ημέρες μετά ο Κάρλος αποφάσισε να αποσυρθεί.
Ο Κάρλος διόρισε (Ιούνιο 1838) τον Ραφαήλ Μαρότο σαν αρχιστράτηγο. Αυτός τον Φεβρουάριο 1839 πυροβόλησε 4 Καρλιστές στρατηγούς, κάτι που έκανε τον Κάρλο να τον εκδιώξει από την θέση του. Ο Μαρότο τότε βάδισε στην Τουλούζη, όπου ζούσε ο Κάρλος, τον οποίο και αιχμαλώτισε. Ο Κάρολος αναγκάστηκε να ανακηρύξει ξανά τον Μαρότο αρχιστράτηγο, κάτι που έφερε πολλές δυσαρέσκειες. Τελικά ο Μαρότο (1839), αφού συνεννοήθηκε με τον αρχιστράτηγο της Χριστίνας, εγκατέλειψε τον Κάρολο και τέθηκε στη διάθεση της μεγάλης του αντιπάλου.
Το 1845 παραιτήθηκε από τα δικαιώματά του υπέρ του μεγαλύτερου γιου του, Καρόλου Λουδοβίκου.