Ιαπωνικό αεροπλανοφόρο Σινάνο

Οπλισμός

Ο οπλισμός του Σινάνο διέφερε δραστικά από αυτόν των υπολοίπων Ιαπωνικών αεροπλανοφόρων. Ο κύριος αμυντικός οπλισμός του ήταν 16 διπλής χρήσης πυροβόλα των 127 χιλιοστών. Ο αντιαεροπορικός οπλισμός ήταν επίσης σημαντικός: 125 αντιαεροπορικά πυροβόλα των 25 χιλιοστών, και 336 εκτοξευτήρες αντιαεροπορικών ρουκετών των 127 χιλιοστών σε 12 28καννους πύργους. Το Σινάνο φτιάχτηκε ώστε να μπορεί να χωράει 120 αεροσκάφη στην 265 μέτρων γάστρα του.

Ένταξη σε υπηρεσία και βύθιση

Στις 19 Νοεμβρίου 1944, το Σινάνο τέθηκε επίσημα σε υπηρεσία στη Γιοκοσούκα, έχοντας περάσει τους προηγούμενους δύο μήνες εξοπλιζόμενο και κάνοντας ελάσσονες δοκιμές. Ως αποτέλεσμα της αυξανόμενης ανησυχίας για την ασφάλειά του, εξαιτίας της υπερπτήσης ενός Αμερικανικού βομβαρδιστικού, η Ιαπωνική Ναυτική Διοίκηση διέταξε το Σινάνο να μεταβεί στο Κούρε, όπου θα ολοκληρώνονταν ο εξοπλισμός του. Η Ναυτική διοίκηση ήθελε το Σινάνο να μεταβεί στο Κούρε το αργότερο μέχρι τις 28 Νοεμβρίου. Ωστόσο, ο διοικητής του πλοίου, Πλοίαρχος Τοσίο Άμπε, ζήτησε παράταση της ημερομηνίας απόπλου. Η πλειοψηφία από τις υδατοστεγείς πόρτες δεν είχαν ακόμα εγκατασταθεί, και το πλοίο ελέγχονταν ακόμα για την υδατοστεγανότητά του. Ήθελε επίσης περισσότερο χρόνο για να εκπαιδεύσει το πλήρωμά του.
Η αίτηση του Άμπε δεν έγινε δεκτή, και το Σινάνο απέπλευσε όπως ήταν προγραμματισμένο στις 28 Νοεμβρίου, συνοδευόμενο από τρία αντιτορπιλικά. Υπό την διοίκηση του Άμπε βρίσκονταν 2.176 αξιωματικοί και ναύτες. Στο πλοίο βρίσκονταν επίσης 300 εργάτες των ναυπηγείων και 40 υπάλληλοι πολίτες. Μεταφέρονταν επίσης 6 βάρκες αυτοκτονίας Σίνιο και 50 ρουκέτες αυτοκτονίας Όχκα. Οι διαταγές ήταν το πλοίο να καταπλεύσει στο Κούρε όπου θα ολοκληρώνονταν ο εξοπλισμός του και να αρχίσει την υπηρεσία του στην Εσωτερική Θάλασσα. Το Σινάνο επρόκειτο να μεταφέρει τις ρουκέτες Όχκα ανατολικά για την «ανακούφιση των Φιλιππινών». Ο Άμπε επρόκειτο να γίνει υποναύαρχος μόλις το Σινάνο ολοκλήρωνε τον εξοπλισμό του, και να πάρει υπό τις διαταγές του ένα στόλο επιθετικών αεροπλανοφόρων που κατασκευάζονταν στα ανατολικά. Παρότι το Σινάνο προορίζονταν για υποστηρικτικό αεροπλανοφόρο, είχε τον δικό του αεροστόλο, τον οποίο διοικούσε ο πλωτάρχης Γόχιο Σίγκα, βετεράνος της επίθεσης στο Περλ Χάρμπορ. Ο αεροστόλος του Σίγκα επρόκειτο να βρίσκεται στο Σινάνο όταν αυτό απέπλευσε για το Κούρε, ωστόσο τέσσερις από τους 12 λέβητες ήταν εκτός λειτουργίας λόγω έλλειψης ανταλλακτικών. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την μείωση της ταχύτητας από 27 σε 21 κόμβους, πολύ αργή για να απονηωθούν τα αεροσκάφη χωρίς επιπλέον άνεμο.
Στις 21:00 στις 28 Νοεμβρίου, το αμερικανικό υποβρύχιο USS Archer-Fish, διοικούμενο από τον πλοίαρχο Τζόσεφ Φ. Ένραϊτ, εντόπισε την ομάδα του Σινάνο στο ραντάρ του. Παρότι το Σινάνο ήταν ταχύτερο από το Archer-Fish, το υποβρύχιο κατάφερε να μην το χάσει λόγω της τεθλασμένης πορείας του Σινάνο και των συνοδών πλοίων. Επιπλέον το Σινάνο είχε μειωμένη ταχύτητα λόγω μη λειτουργίας των 4 από τους δώδεκα λέβητων. Το Σινάνο αναγκάστηκε να μειώσει επιπλέον ταχύτητα λόγω της υπερθέρμανσης ενός τριβέα στον άξονα μιας προπέλας, υποχρεώνοντας των αντίστοιχο κινητήρα να μειώσει στροφές. Ο Άμπε είχε επιλέξει τεθλασμένη πορεία λόγω της υπόθεσης του ότι το Archer-Fish ήταν τμήμα Αμερικανικής «αγέλης» υποβρυχίων (wolf pack). Πίστευε ότι το Archer-Fish χρησιμοποιούνταν ως δόλωμα ώστε να απομακρύνει ένα αντιτορπιλικό συνοδείας, επιτρέποντας στα υπόλοιπα υποβρύχια να βάλλουν κατά του Σινάνο. Στην πραγματικότητα διέτεξε ένα από τα αντιτορπιλικά του να γυρίσει πίσω όταν διαπίστωσε ότι αυτό προσπαθούσε να εμβολίσει το Αμερικανικό υποβρύχιο, εν μέρει γιατί πίστευε ότι είχε αφεθεί η πλώρη του Σινάνο εκτεθειμένη σε ενέδρα.
Στις 03:15 της 29ης Νοεμβρίου, το Archer-Fish καταδύθηκε , και δέκα λεπτά αργότερα εκτόξευσε έξι τορπίλες κατά του Σινάνο, με τις τέσσερις από αυτές να βρίσκουν στόχο στην δεξιά μεριά του πλοίου, μεταξύ του αντιτορπιλικού εξάρματος και της ισάλου. Ο Ένραϊτ αργότερα δήλωσε, ότι επίτηδες ρύθμισε τις τορπίλες ώστε να τρέχουν σε μικρό βάθος (3 μέτρα) ώστε να μπατάρει τον στόχο. Τα αντιτορπιλικά συνοδείας του Σινάνο καταδίωξαν το Archer-Fish, αναγκάζοντάς το να καταδυθεί βαθύτερα.
Παρότι σοβαρή, η ζημιά στο Σινάνο αρχικά κρίθηκε ότι ήταν διαχειρίσιμη, και το πλοίο συνέχισε την πορεία του. Ωστόσο, το προοδευτικό πλημμύρισμα τις επόμενες τέσσερις ώρες έκανε το Σινάνο να πάρει κλίση προς τα δεξιά. Το πλήρωμα του Archer-Fish αργότερα ανέφερε ότι το Σινάνο είχε ήδη κλίση προς τα δεξιά λίγα λεπτά μετά αφότου δέχτηκε την τελευταία τορπίλη. Την αυγή, ο Πλοίαρχος Άμπε διέταξε να πλημμυρίσουν τρία λεβητοστάσια από την άλλη πλευρά ώστε να ελεγχθεί η κλίση. Το Σινάνο βρίσκονταν 60 χιλιόμετρα από το σημείο που είχε δεχτεί τις τορπίλες. Όμως η απόπειρα να ελεγχθεί η πλημμύρα απέτυχε κυρίως λόγω του ότι το πλήρωμα ήταν ανεπαρκώς εκπαιδευμένο στην διαχείριση καταστροφών.
Στις 07:45, το Σινάνο έχασε όλη του την ισχύ ενώ έπαψε να κινείται λίγο μετά. ΣΤις 08:50, δύο από τα συνοδευτικά πλοία επιχείρησαν να το ρυμουλκήσουν από το πλάι μέχρι το Ακρωτήριο Ούσιο. Ωστόσο, τα δύο πλοία δεν ήταν αρκετά ώστε να διαχειριστούν την κλίση. Μετά από δύο προσπάθειες, το σχέδιο ρυμούλκησης εγκαταλείφθηκε. Στις 10:18, ο Άμπε έδωσε διαταγή να εγκαταλειφθεί το πλοίο, εκείνη την στιγμή το πλοίο είχε κλίση 30° προς τα δεξιά. Στις 10:57 στις 29 Νοεμβρίου το Σινάνο ανατράπηκε και βυθίστηκε 200 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Σίνγκου, παρασέρνοντας 1.400 ναύτες και πολίτες εργάτες μαζί του. Ανάμεσα στους νεκρούς ήταν και ο Άμπε καθώς και οι δύο πλοηγοί του.

Μεταπολεμική ανάλυση της βύθισης

Σύμφωνα με μεταπολεμική ανάλυση που έγινε από την Ναυτική Τεχνική Αποστολή των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ιαπωνία, το Σινάνο είχε σοβαρά ελαττώματα στη σχεδίαση. Ειδικότερα, ο σύνδεσμος της αντιβλητικής θωράκισης με το αντιτορπιλικό έξαρμα ήταν πολύ κακώς σχεδιασμένος. Όλες οι τορπίλες του Archer-Fish εξεράγησαν σε αυτό το σημείο. Επιπλέον η ισχύς από την έκρηξη των τορπιλών αποκόλλησε με δοκό H σε ένα από τα λεβητοστάσια. Η αποκολλημένη δοκός εμβόλισε τα τοιχώματα του πλοίου δημιουργώντας μία τρύπα ανάμεσα σε δύο λεβητοστάσια. Επιπροσθέτως, σημαντικό ρόλο έπαιξε η αποτυχία να ελεγχθεί η υδατοστεγανότητα. Οι επιζώντες ισχυρίστηκαν ότι δεν μπόρεσαν να ελέγξουν το πλημμύρισμα επειδή το νερό έμπαζε πολύ γρήγορα, ενώ μερικοί είπαν ότι είδαν ήλους να ανάμεσα στις ραφές να σκάνε επιτρέποντας στο νερό να μπαίνει μέσα ορμητικά. Ο επιτελικός αξιωματικός ανέφερε ότι άκουσε τεράστιες ποσότητες νερού να εισέρχονται στο πλοίο λίγα μόλις λεπτά μετά που χτύπησε η τελευταία τορπίλη. Επιπλέον, η κλίση του πλοίου προς τα δεξιά είχε αποτέλεσμα οι αντλίες να ανέβουν πάνω από την στάθμη της θάλασσας, γεγονός που έκανε αδύνατη την διαχείριση της πλημμύρας και την μείωση της κλίσης ακόμα και αν λειτουργούσαν κανονικά.