Κβέντλινμπουργκ

Ιστορία

Η ιστορία του Κβέντλινμπουργκ αρχίζει τουλάχιστον από τις αρχές του 9ου αιώνα, όταν υπήρχε ένας οικισμός γνωστός ως Γκρος Όρντεν στην ανατολική όχθη του Ποταμού Μπόντε. Αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 922 ως μέρος μιας δωρεάς από τον Βασιλιά Ερρίκο τον Ορνιθοθήρα, τα αρχεία της οποίας διατηρήθηκαν από το αββαείο του Κόρβεϊ.
Σύμφωνα με το θρύλο, ο Ερρίκος στέφθηκε βασιλιάς στο Κβέντλινμπουργκ το 919 από Φραγκόνιους ευγενείς, δίνοντας το έναυσμα στην πόλη να αποκαλεστεί «λίκνο της Γερμανικής Αυτοκρατορίας (Ράιχ)".
Μετά το θάνατο του Ερρίκου το 936 η χήρα του, Αγία Ματίλδη, ίδρυσε μια θρησκευτική κοινότητα για τις γυναίκες (Φράουενστιφτ) στο κάστρο του λόφου, όπου εκπαιδεύονταν οι κόρες της αριστοκρατίας. Το κύριο καθήκον αυτού του κολεγιακού ιδρύματος, του Αββαείου του Κβέντλινμπουργκ, ήταν να προσεύχονται εις μνήμην του Βασιλιά Ερρίκου και των βασιλιάδων που τον διαδέχθηκαν. Η συλλογή Τα Χρονικά του Κβέντλινμπουργκ συγκεντρώθηκε εκεί. Η πρώτη ηγουμένη ήταν η Ματίλδη, μία εγγονή του Βασιλιά Ερρίκου και της Αγίας Ματίλδης.
Το συγκρότημα κάστρων του Κβέντλινμπουργκ, που ιδρύθηκε από τον Βασιλιά Ερρίκο Α' και χτίστηκε από τον Αυτοκράτορα Όθων Α' το 936, ήταν ένα αυτοκρατορικό Πφαλζ (παλάτι) των Σαξόνων αυτοκρατόρων. Το Πφαλζ, με συμπεριλαμβανόμενο το μοναστήρι των αντρών, βρισκόταν στην κοιλάδα, όπου βρίσκεται σήμερα η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία του Αγίου Βιπέρτι, ενώ η μονή των γυναικών  βρισκόταν στο κάστρο του λόφου.
Το 973, λίγο πριν το θάνατο του Αυτοκράτορα Όθων Α', το Ράιχσταγκ (Αυτοκρατορικό συνέδριο) πραγματοποιήθηκε στην αυτοκρατορική αυλή όπου ο Μιέσκο, Δούκας της Πολωνίας, και ο Μπολέσλαος, Δούκας της Βοημίας, καθώς και πολλοί άλλοι ευγενείς από μακρινά μέρη, όπως το Βυζάντιο και τη Βουλγαρία, συγκεντρώθηκαν για να αποτίσουν φόρο τιμής στον αυτοκράτορα. Με την ευκαιρία, ο Όθων ο Μέγας παρουσίασε τη νέα του νύφη Θεοφανώ, μια Βυζαντινή πριγκίπισσα της οποίας ο γάμος με τον Όθων Β' έφερε την ελπίδα για την αναγνώριση και την διατήρηση της ειρήνης μεταξύ των ηγεμόνων των Ανατολικών και Δυτικών αυτοκρατοριών.
Το 994, ο Όθων Γ' χορήγησε τα δικαιώματα εμπορίου, φόρου και νομισματοκοπίας, και ίδρυσε την πρώτη αγορά στα βόρεια του λόφου του κάστρου.
Η πόλη έγινε μέλος της Χανσεατικής Ένωσης το 1426. Το Αββαείο του Κβέντλινμπουργκ συχνά αμφισβήτησε την ανεξαρτησία της πόλης, η οποία επιζητούσε την αρωγή της Επισκοπής του Χάλμπερσταντ. Το 1477 η Ηγουμένη Χέντβιγκ με τη βοήθεια των αδερφών της, Ερνέστου και Αλβέρτου, έσπασε τις άμυνες της πόλης και εκδίωξε τις δυνάμεις του επισκόπου. Το Κβέντλινμπουργκ αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Χανσεατική Ένωση και ζήτησε την προστασία του Εκλεκτοράτου της Σαξονίας. Τόσο η πόλη όσο και το αββαείο μεταστράφηκαν στο Λουθηρανισμό το 1539, κατά τη διάρκεια της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης.
Το 1697, ο Εκλέκτορας Φρειδερίκος Αύγουστος της Σαξονίας πούλησε τα δικαιώματα του στο Κβέντλινμπουργκ στον Εκλέκτορα Φρειδερίκο Γ' του Βρανδεμβούργου για 240.000 τάληρα. Εντούτοις, το Αββαείο του Κβέντλινμπουργκ αντιτάχθηκε στις απαιτήσεις του Βρανδεμβούργου-Πρωσίας κατά όλο το 18ο αιώνα. Το μοναστήρι εκκοσμικεύτηκε το 1802 κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Μεσολάβησης, και το Κβέντλινμπουργκ πέρασε στο Βασίλειο της Πρωσίας ως μέρος του Πριγκιπάτου του Κβέντλινμπουργκ. Ως μέρος του Ναπολεόντειου Βασίλειου της Βεστφαλίας την περίοδο 1807-13, συμπεριλήφθηκε στη νέα Πρωσική Επαρχία της Σαξονίας το 1815. Σε όλο αυτό το διάστημα, οι κυρίες κυβερνούσαν το Κβέντλινμπουργκ ως ηγουμένες χωρίς να «πιάσουν τα ράσα» (να γίνουν καλόγριες), ήταν ελεύθερες να παντρευτούν. Η τελευταία από αυτές τις κυρίες ήταν μία Σουηδή πριγκίπισσα, μία πρώιμη αγωνίστρια για τα γυναικεία δικαιώματα, η Σοφία Αλβερτίνα.
Κατά τη διάρκεια του Ναζιστικού καθεστώτος, η μνήμη του Ερρίκου Α' έγινε ένα είδος λατρείας, όπως ο Χάινριχ Χίμλερ, θεωρούσε τον εαυτό του ως την ενσάρκωση του "πιο Γερμανού από όλους τους Γερμανούς" ηγεμόνες. Η κολεγιακή εκκλησία και το κάστρο μετατράπηκαν σε ένα ιερό για τη Ναζιστική Γερμανία. Το Ναζιστικό Κόμμα προσπάθησε να δημιουργήσει μια νέα θρησκεία. Ο καθεδρικός ναός ήταν κλειστός από το 1938 και κατά τη διάρκεια του πολέμου. Το τοπικό κρεματόριο ήταν συνέχεια απασχολημένο με την καύση των θυμάτων του στρατοπέδου συγκέντρωσης Έρντινγκ-Ζβίμπεργκε. Ο Γκέοργκ Άυ ήταν ο τοπικός αρχηγός από το 1931 μέχρι το τέλος του πολέμου. Με την απελευθέρωση το 1945 επέστρεψε ο Προτεστάντης επίσκοπος και οι καμπάνες της εκκλησίας, και ο Ναζιστικός αετός κατεβάστηκε κάτω από τον πύργο.
Κατά τους τελευταίους μήνες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο στρατός των ΗΠΑ είχε καταλάβει το Κβέντιλνμπουργκ. Τη δεκαετία του 1980, μετά το θάνατο ενός από τους στρατιώτες των ΗΠΑ, ήρθε στο φως η κλοπή της μεσαιωνικής τέχνης από το Κβέντιλνμπουργκ.
Το Κβέντιλνμπουργκ υπάχθηκε στο Μπεζιρκ Χάλλε ενώ ήταν μέρος της Κομμουνιστικής Ανατολικής Γερμανίας από το 1949 έως το 1990. Έγινε μέρος του κράτους της Σαξονίας-Άνχαλτ μετά την επανένωση της γερμανίας το 1990.
Κατά τη διάρκεια της Κομμουνιστικής περιόδου στο Κβέντιλνμπουργκ, τη δεκαετία του 1980 κλήθηκαν ειδικοί σε εργασίες αποκατάστασης από την Πολωνία για να πραγματοποιήσουν επισκευές στην παλιά αρχιτεκτονική. Σήμερα, το Κβέντιλνμπουργκ είναι ένα κέντρο αποκατάστασης των σπιτιών τύπου Φατσουερκ (με ξύλινο πλαίσιο).

Τοποθεσία

Η πόλη βρίσκεται βόρεια της οροσειράς Χαρζ, σε υψόμετρο 123 μ. Τα πλησιέστερα βουνά φτάνουν σε ύψος τα 181 μ. Το μεγαλύτερο μέρος της πόλης βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της κοιλάδας του Μπόντε. Το ποτάμι πηγάζει από τα βουνά του Χαρζ και χύνεται στον ποταμό Ζάαλε, έναν παραπόταμο του ποταμού Έλβα. Η δημοτική περιοχή της πόλης είναι 12.042 τ.χλμ. Πριν από την ενσωμάτωση των δύο (προηγουμένως ανεξάρτητων) δήμων του Γκερνρόντε και του Μπαντ Σουντερόντε, τον Ιανουάριο 2014 ήταν μόνο 78.14 τ.χλμ.

Κυβέρνηση

Ο δήμαρχος είναι ο Φρανκ Ρουτς.

Αξιοθέατα

Στο κέντρο της πόλης υπάρχει μια μεγάλη ποικιλία από μισοξύλινα κτίρια που χρονολογούνται από τουλάχιστον πέντε διαφορετικούς αιώνες (με συμπεριλαμβανόμενο ένα κτίριο του 14ου αιώνα, ένα από τα παλαιότερα της Γερμανίας), ενώ γύρω από τα εξωτερικά περιθώρια της παλιάς πόλης υπάρχουν κτίρια αντιπροσωπευτικά του στυλ Τζούγκεντστιλ (Αρ Νουβό), που χρονολογούνται από τα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ου αιώνα.
Από το Δεκέμβριο 1994, η παλαιά πόλη του Κβέντιλνμπουργκ και το κάστρο με το Στιφτσκιρτς (κολεγιακή εκκλησία) έχουν συμπεριληγθεί στον κατάλογο της UNESCO με Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς. Το Κβέντιλνμπουργκ είναι μία από τις καλύτερα διατηρημένες μεσαιωνικές και Αναγεννησιακές πόλεις στην Ευρώπη, έχοντας γλιτώσει από μεγάλες ζημιές στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το 2006 το τμήμα των Σιδηροδρόμων Στενού Εύρους του Χαρζ στην κοιλάδα Ζέλκε επεκτάθηκε προς το Κβέντιλνμπουργκ από το Γκερνρόντε, δίνοντας πρόσβαση στον ιστορικό σιδηρόδρομο στενού εύρους, στο Αλέξισμπαντ και το οροπέδιο Υψηλό Χαρζ.
Το κάστρο και η κολεγιακή εκκλησία του Αγίου Σερβάτιου παραμένουν δεσπόζοντα στην πόλη όπως και στις αρχές του Μεσαίωνα. Η εκκλησία είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της γερμανικής Ρομανικής τεχνοτροπίας. Ο θησαυρός της εκκλησίας, που περιλάμβανε αρχαία Χριστιανικά θρησκευτικά αντικείμενα και βιβλία, κλάπηκε από έναν Αμερικανό στρατιώτη αλλά επιστράφηκε πίσω στο  Κβέντιλνμπουργκ το 1993 και εκτίθεται ξανά στο κοινό.

Εναέριες

Τα πλησιέστερα αεροδρόμια στο Κβέντιλνμπουργκ είναι του Αννόβερου, 120 χλμ. στα βορειοδυτικά, και το Λειψίας/Χάλλε, 90 χλμ. στα νοτιοανατολικά. Πολύ κοντινότερα, αλλά εξυπηρετούμενο από λίγες μόνο αεροπορικές εταιρείες, είναι το Μαγδεβούργου-Κόχστεντ. Ένα αεροδρόμιο που βρίσκεται στο Μπάλλενστετ-Ασμουστεντ προορίζεται για τη γενική αεροπορία.

Σιδηροδρόμοι

Τα περιφερειακά τρένα λειτουργούν από τον οργανισμό των Γερμανικών Σιδηροδρόμων και την ιδιωτική εταιρεία Transdev.

Λεωφορεία

Το Κέντλιμπεργκ συνδέεται με τα γύρω χωριά και τις μικρές πόλεις με τοπικά λεωφορεία. Επίσης, υπάρχουν υπεραστικά λεωφορεία για το Βερολίνο.