google/wiki40b huggingface dataset:
Κονσταντέν Μενιέ

Βιογραφία

Μετά μια σύντομη διαμονή του στη Σεβίλλη της Ισπανίας (1882 - 1883), όπου ήρθε σε καλλιτεχνικό διάλογο με την ισπανική τέχνη, επιστρέφει στο Βέλγιο και αφιερώνεται στη γλυπτική. Από το 1887 μέχρι το 1895 διδάσκει ζωγραφική στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Λέουβεν (γαλλ. Louvain). Γίνεται όμως ευρύτατα γνωστός το 1896 μετά από μια πετυχημένη αναδρομική έκθεση των έργων του στο Παρίσι.

Τα χαρακτηριστικά των έργων του

Φιλοτέχνησε έργα γεμάτα δυναμισμό, αναδεικνύοντας το πρόσωπο του εργάτη, απέναντι στην εκμετάλλευση και την κοινωνική αδικία. Τα γλυπτά του, κυρίως από το 1885, αποτελούσαν ένα είδος νατουραλιστικής εποποιίας του εργαζόμενου ανθρώπου. Χαρακτηριστική είναι η συμβολική απεικόνιση της εργατιάς στον πίνακά του "Η επιστροφή των ανθρακωρύχων" (Μουσείο Κονσταντέν Μενιέ, Ιξέλ). Τα μπρούτζινα γλυπτά του «Το Καλοκαίρι ή Ο Θεριστής» και «Το Φθινόπωρο ή Ο Σπορέας» (περ. 1890) στον Βοτανικό Κήπο των Βρυξελλών απεικονίζουν δυναμικά το μόχθο του εργάτη. Ως αριστούργημά του θεωρείται το γλυπτό σύνολο "Μνημείο στην Εργασία" (Le Monument au Travail, 1886 - 1904), που στήθηκε στις Βρυξέλλες (Quai des Yachts) μετά το θάνατό του (1930).

Χώροι που εκτίθενται τα έργα του

Στο Ιξέλ (Ixelles), ένα από τα μεγαλύτερα προάστια των Βρυξελλών, βρίσκεται το σπίτι-μουσείο (Rue de l' Abbaye 59), που έζησε κι εργάστηκε ο Κονσταντέν Μενιέ και όπου εκτίθενται σήμερα γλυπτά και πίνακες του καλλιτέχνη. Έργα του εκτίθενται επίσης στα Βασιλικά Μουσεία Καλών Τεχνών του Βελγίου στις Βρυξέλλες, αλλά και σε μουσεία στη Γάνδη, την Τουρναί, το Παρίσι κ. ά. Ένα ολόσωμο άγαλμα του Κονσταντέν Μενιέ, με τη χαρακτηριστική μακριά γενειάδα του, φτιαγμένο από πέτρα, έργο του Βέλγου γλύπτη Εντμόντ ντε Βαλεριολά (1877 - 1956), στέκει στην Πλατεία Αcacias στο προάστιο Ιξέλ των Βρυξελλών. Τα εγκαίνιά του έγιναν στις 21 Ιουνίου 1931 από τον πρίγκιπα Λεοπόλδο και την πριγκίπισσα Άστριντ.
Άγιος Βασίλειος Βιάννου

Ιστορικά στοιχεία

Πολλοί αρχαιολόγοι εικάζουν ότι το σημείο του σημερινού οικισμού κατοικείται από τη Νεολιθική Εποχή, όπως υπολογίζεται ότι ανήκουν τα ευρήματα στη θέση Βίγλα. Μέχρι και τα Ρωμαϊκά Χρόνια είναι άγνωστη η ονομασία του οικισμού. Από την Ενετοκρατία και έπειτα ονομαζόταν Αρχοντοχώρι, επειδή εκεί κατοικούσε ο διοικητής της περιοχής.
Στη απογραφή του Καστροφύλακα , το 1583, (Κ96) το χωριό αναφέρεται S. Baseglio Crevata και με 689 κατοίκους. Την περίοδο της Τουρκοκρατίας, οι Χριστιανοί κρύβονταν από τους Τούρκους στο σπήλαιο Σπηλιάρα- Τράπεζα, που βρίσκεται κοντά στο χωριό.
Ο Άγιος Βασίλειος θρήνησε 32 θύματα - 31 άνδρες σύμφωνα με άλλη πηγή- της ναζιστικής θηριωδίας το 1943. Τα δύο μνημεία των πεσόντων που έχουν χτιστεί στον Άγιο Βασίλειο (στον κεντρικό δρόμο του χωριού και στη θέση Λυγιά, όπου και εκκλησία αφιερωμένη στην Παναγία) υπενθυμίζουν στις νεότερες γενιές τον ηρωισμό και την αυτοθυσία των κατοίκων του, όπως και των αγωνιστών σε πολλά άλλα χωριά της Βιάννου.

Σημεία ενδιαφέροντος

Άξια αναφοράς μέρη στον Άγιο Βασίλειο, είναι:
α)τα Χάλαυρα. Πρόκειται για ένα τεράστιο βράχο λίγο έξω από το χωριό, που είναι γεμάτος μικρές σπηλιές οι οποίες δημιουργήθηκαν τα παλαιότερα χρόνια από τους κατοίκους, για την εξόρυξη οικοδομικού υλικού (τσάχαλη) με την ιδιότητα του τσιμέντου. Σήμερα ο βράχος, μετά από ενέργειες του Πολιτιστικού Συλλόγου και του Συνεταιρισμού, φωτίζεται και δίνει μια εικόνα φαντασμαγορική στην περιοχή.

β)η Μέσα Βρύση. Είναι η γνωστότερη και μεγαλύτερη πηγή της περιοχής. Ανάμεσα σε τεράστια πλατάνια και μυρτιές η Μέσα Βρύση είναι τόπος ιδιαίτερου φυσικού κάλους. Βρίσκεται στη βόρεια είσοδο του χωριού, και αποτελεί σημείο όπου οι κάτοικοι και οι επισκέπτες μπορούν να δροσιστούν και να ηρεμήσουν. Τα παλαιότερα χρόνια ύδρευε μεγάλο μέρος του χωριού.

γ) το Μελισούρι. Βρίσκεται 500μ βόρεια του χωριού, κάτω από το δρόμο Βιάννος-Ιεράπετρα. Περιοχή ιδιαίτερου φυσικού κάλους και σημαντική πηγή για την ύδρευση και την άρδευση του χωριού.

δ) η Λυγιά. Είναι μια πανέμορφη κοιλάδα, σε υψόμετρο 460μ, κατάφυτη από Ελιές και Λυγαριές (απ' όπου πήρε και το όνομα η περιοχή). Στη νότια πλευρά, στην κορυφή του βουνού της Λυγιάς είναι κτισμένη η εκκλησία της Παναγίας και ανατολικά της εκκλησίας δεσπόζει το μνημείο των εκτελεσθέντων πατριωτών το Σεπτέμβρη του 1943. Η θέα από την αυλή της εκκλησίας είναι υπέροχη, προς την πανέμορφη Άρβη και το απέραντο γαλάζιο του Λυβικού πελάγους. Στα δυτικά βρίσκεται το φαράγγι της Άρβης και νότια στους πρόποδες του βουνού η ιστορική Μονή του Αγίου Αντωνίου. Βόρεια της Λυγιάς βρίσκεται το βουνό της Βίγλας (670μ), με αρχαιολογικό ενδιαφέρον. Στη Λυγιά υπάρχουν πολλές παλιές αγροικίες (μετόχια), για την εξυπηρέτηση των αναγκών των κατοίκων, που είναι κτίσματα ειδικής αρχιτεκτονικής.
Εκλογές στην Κόστα Ρίκα

Το πολίτευμα της Κόστα Ρίκα είναι Προεδρική Κοινοβουλευτική Δημοκρατία. Εκλογές γίνονται κάθε 4 έτη, στο πλαίσιο ενός πολυκομματικού συστήματος. Ειδικότερα, ο Πρόεδρος και οι 2 αντιπρόεδροι εκλέγονται από το λαό κάθε 4 χρόνια και το Κοινοβούλιο (Νομοθετική Συνέλευση) (Asamblea Legislativa) έχει 57 μέλη, τα οποία εκλέγονται για 4ετή θητεία με απλή αναλογική σε καθεμιά από τις 7 επαρχίες της χώρας.
Δικαίωμα ψήφου έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω. Η ψηφοφορία είναι υποχρεωτική. Στις γενικές εκλογές που διενεργήθησαν στις 7 Φεβρουαρίου 2010 η  Λάουρα Τσιντσίγια έγινε η πρώτη γυναίκα που εξελέγη στο ύπατο αξίωμα της χώρας.

2014

Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στις 2 Φεβρουαρίου και στις 6 Απριλίου (β΄γύρος προεδρικών εκλογών) 2014. Νικητής των προεδρικών εκλογών αναδείχθηκε ο κεντροαριστερός Λουίς Γκιγέρμο Σολίς επικρατώντας του αντιπάλου του Τζόνι Αράγια Μόνχε (ο οποίος είχε ανακοινώσει έναν μήνα πριν ότι αποσύρεται από την κούρσα του 2ου γύρου) με ποσοστό 78%, που αποτελεί ρεκόρ υψηλού ποσοστού στη χώρα.
Μαντουράι

Ετυμολογία

Το Μαντουράι είναι μια από τις πολλές πόλεις της πολιτείας που ονομάζονται από ελαιώνες, συστάδες ή δάση που κυριαρχούνται από συγκεκριμένη ποικιλία δέντρου ή θάμνου και η ίδια ποικιλία δέντρου ή θάμνου να περιβάλλει την κυρίαρχη θεότητα. Πιστεύεται ότι η περιοχή καλύπτεται με δάσος Καντάμπα και ως εκ τούτου ονομάζεται Κανταμπαβάναμ. Η πόλη αναφέρεται με διάφορα ονόματα, συμπεριλαμβανομένων των "Μαντουράι", "Κουντάλ", "Μαλιγκάι Μάαναγκαρ", "Νανμαντακουντάλ" και "Θιρουαλαβάι". Η λέξη Μαντουράι μπορεί να προέρχονται από τη λέξη Μαντούτρα (γλυκύτητα), που προκύπτει από το θεϊκό νέκταρ που πλημμύρισε την πόλη από την μπερδεμένη τρίχα του θεού Σίβα. Μια θεωρία δηλώνει ότι το Μαντουράι είναι παράγωγο της λέξης Μαρούθαμ, η οποία δηλώνει το είδος του τοπίου στην εποχή Σάνγκαμ. Μια πόλη στη γειτονική επαρχία Ντιντιγκούλ ονομάζεται Βάντα Μαντουράι (Βόρειο Μαντουράι) και μια άλλη πόλη στην επαρχία Σιβαγκανγκάι ονομάζεται Μαναμαντουράι. Τα διαφορετικά ονόματα με τα οποία αναφέρεται η πόλη ονομάζονται στο ποίημα Θιρουβιλαγιααντάλ πουραάναμ του 7ου αιώνα, γραμμένο από τον Παραντζόθι Μουνιβάρ.
Το Κουντάλ σημαίνει συνέλευση ή εκκλησίασμα μελετών ανθρώπων, αναφερόμενο στα τρία ταμιλικά σάνγκαμ που πραγματοποιήθηκαν στο Μαντουράι. Το Νανμαντακουντάλ σημαίνει συμβολή των τεσσάρων πύργων και αναφέρεται στους τέσσερις μεγάλους ναούς για τους οποίους φημιζόταν το Μαντουράι. Οι τέβαραμ, συνθέσεις στα ταμίλ για τον Σίβα από τον 7ο ή 8ο αιώνα, δημιουργήθηκαν από τους τρεις σπουδαίους ναγιανάρ (Σαϊβίτες), τους Αππάρ, Σουνταράρ και Θιρουγκνανασαμπαντάρ, ονομάζουν την πόλη με το όνομα Θιρουαλαβάι. Σύμφωνα με τον Ιράβαθαμ Μαχαντέβαν, μια ταμιλοβραχμική επιγραφή του 2ου αιώνα π.Χ. αναφέρει την πόλη με το όνομα Ματιράι, λέξη των παλαιών ταμίλ που σημαίνει "οχυρωμένη πόλη".
Επαμεινώνδας Γονατάς

Βιογραφία

Ο Γονατάς ήταν γόνος οικογένειας πολιτικών με καταγωγή από το Αϊβαλί της Μικράς Ασίας, αλλά δεν ταυτίστηκε ποτέ με κανένα πολιτικό στρατόπεδο. Στο σχολείο ήταν συμμαθητής με τον ποιητή Μίλτο Σαχτούρη, με τον οποίο τον συνέδεσε βαθιά φιλία. Ήταν επίσης φίλος με τον ποιητή Δημήτρη Π. Παπαδίτσα, τον διηγηματογράφο Ηλία Χ. Παπαδημητρακόπουλο και τον πεζογράφο Νίκο Καχτίτση — τον τελευταίο τον γνώρισε μόνον δι' αλληλογραφίας.
Σπούδασε Νομικά και εργάστηκε ως δικηγόρος σε μεγάλες εταιρείες. Η πρώτη του εμφάνιση στα γράμματα έγινε το 1945 με το αφήγημα Ο ταξιδιώτης. Αργότερα συνεργάστηκε με τον Δημήτρη Π. Παπαδίτσα στην έκδοση του περιοδικού Πρώτη Ύλη (1959–1961). Το 1959 κυκλοφόρησε η συλλογή σύντομων αφηγημάτων Η κρύπτη, και ακολουθούν: Το βάραθρο (1963), Οι αγελάδες (1963), Ο φιλόξενος καρδινάλιος (1986) και Η προετοιμασία (1991). Η τελευταία του συλλογή αφηγημάτων με τίτλο Τρεις δεκάρες κυκλοφόρησε το 2006, λίγες ημέρες μετά τον θάνατό του.
Ο Γονατάς, βγήκε από την αφάνεια το 1976, όταν τον ξεχώρισε σε συνέντευξη ο «δάσκαλός» του Νίκος Εγγονόπουλος. Στα έργα του ήταν λακωνικός και υπαινικτικός, καθώς «ξεκινούσε από βιωμένες καταστάσεις αλλά υπερέβαινε το ατομικό, για να συνδυάσει τον στοχασμό με το όνειρο, το καθημερινό με το ανοίκειο, το λογικό με το παράλογο, την πρόζα με την ποίηση». Ολιγογράφος, είχε επιλέξει την αφάνεια, «επειδή δεν τον ενδιέφερε η δημοσιότητα, αλλά η επικοινωνία». Ο ίδιος πάντως δεν συμφωνούσε με τον χαρακτηρισμό του ως συγγραφέα του φανταστικού και του παραδόξου:
«Δεν κατασκευάζω όνειρα. Δεν είμαι "ονειροποιός". Ό,τι γράφω, είναι βιωμένο. Και το φανταστικό στοιχείο που βλέπουν στο έργο μου είναι στην ουσία το παράλογο, έχει σχέση με τον διχασμό της πραγματικότητας.» — Ε. Χ. Γονατάς, εφημ. Τα Νέα, 4 Ιουνίου 1994.
Υπήρξε επίσης σπουδαίος μεταφραστής. Το 1994 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Μετάφρασης για την Επιλογή από τις Voces του Αντόνιο Πόρτσια. Έχει ακόμα μεταφράσει έργα των Ιβάν Γκολ, Γουσταύου Φλωμπέρ, Γκέοργκ Kρίστοφ Λίχτενμπεργκ, Πιέρ Μπεττενκούρ, κ.ά.
Λάτρευε την παραδοσιακή τυπογραφία και επέλεξε τα βιβλία του να βγαίνουν από τα αρτιότερα, από άποψη αισθητικού αποτελέσματος, τυπογραφεία της Αθήνας: τους Αδελφούς Ταρουσόπουλους (τις δεκαετίες του '40-'50), το τυπογραφείο του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών (το '60), τα «Κείμενα» του Φίλιππου Βλάχου (το '70-'80) και τελευταία τις εκδόσεις «Στιγμή» του Αιμίλιου Καλιακάτσου (όλα τα βιβλία του κυκλοφορούν πλέον από τις εκδόσεις «Στιγμή»).
Πέθανε σε ηλικία 82 ετών από καρκίνο του πνεύμονα.
Για τον Γονατά υπάρχει βραβευμένο ντοκιμαντέρ της Εύας Στεφανή που επιμένει σε μια καθημερινή εκτεταμένη συζήτηση μαζί του.
Απατρία

Στο διεθνές δίκαιο, ως άπατρις ορίζεται κάποιος που "δεν θεωρείται ως υπήκοος από κάποιο κράτος κατά τη λειτουργία των νόμων του". Μερικοί απάτρεις έχουν επίσης το καθεστώς του πρόσφυγα. Ωστόσο, πολλοί πρόσφυγες δεν είναι απάτρεις, ενώ πολλοί απάτρεις δεν έχουν βγει ποτέ έξω από τα σύνορα της χώρας τους. Στις 13 Νοεμβρίου 2018, η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες προειδοποίησε ότι υπάρχουν περίπου 12 εκατομμύρια απάτρεις σε όλο το κόσμο.
Κάθλιν Τέρνερ

Βιογραφία

Η πρώτη της συμμετοχή στον κινηματογράφο ήταν το 1981 στην ταινία Έξαψη και προτάθηκε για BAFTA και Χρυσή Σφαίρα πρωτοεμφανιζόμενης. Το 1984 έπαιξε στο Κυνηγώντας το πράσινο διαμάντι και κέρδισε τη Χρυσή Σφαίρα Α' γυναικείου ρόλου σε κωμωδία.
Την επόμενη χρονιά έπαιξε στο Η τιμή των Πρίτζι και κέρδισε ξανά τη Χρυσή Σφαίρα στην ίδια κατηγορία. Το 1986 πρωταγωνίστησε στο Η Πέγκυ Σου παντρεύτηκε και προτάθηκε για το Όσκαρ και τη Χρυσή Σφαίρα Α' γυναικείου ρόλου.
Στη συνέχεια, έκανε τη φωνή της Τζέσικα Ράμπιτ στις ταινίες Ποιος παγίδεψε τον Ρότζερ Ράμπιτ, Tummy Trouble, Roller Coaster Rabbit και Trail Mix-Up.
Στην τηλεόραση, έπαιξε ως γκεστ στις σειρές Τα Φιλαράκια, Nip/Tuck, Californication και Law and Order, ενώ έχει δώσει τη φωνή της σε ένα επεισόδιο των Simpsons.
2405 Γουέλτς

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Γουέλτς εκτιμάται σε 25,43 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι BCU, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,040.
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 2008

Οι 63οι Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 2008 έγιναν στο Άργος στις 19 & 20 Ιουλίου. Μετείχαν αθλητές και αθλήτριες από εννιά βαλκανικές χώρες. Δεν μετείχε η Μολδαβία. Νικήτρια αναδείχθηκε η Ρουμανία και στους άνδρες και στις γυναίκες. Διεξήχθησαν ξεχωριστά τα βαλκανικά πρωταθλήματα μαραθωνίου και βάδην. Το βάδην έγινε στο Βουκουρέστι στις 12 Απριλίου. Και τα δύο ήταν εκτός βαθμολογίας.

Ανδρών

*Διεξήχθησαν ξεχωριστά πρωταθλήματα μαραθωνίου και βάδην.

Γυναικών

*Διεξήχθησαν ξεχωριστά πρωταθλήματα μαραθωνίου και βάδην.
Ευάγγελος Τομαράς

Πολιτική σταδιοδρομία

Εξελέγη βουλευτής Υπολοίπου Αττικής με την Ένωση Κέντρου στις ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1963 και του 1964.
Έφτασε στο βαθμό του Υποναυάρχου.
Απεβίωσε σε ηλικία 74 ετών το 1975 και η κηδεία του έγινε στις 14 Νοεμβρίου από τον ιερό ναό των Αγίων Θεοδώρων στη Νέα Σμύρνη.
Πάνος Κοκκινόπουλος

Έργο

Βαθύτατα επηρεασμένος από τον Alfred Hitchcock, έχει σκηνοθετήσει πολλές σειρές και ταινίες με παρόμοιο ύφος. Όπως και ο Hitchock, έκανε περάσματα στις ταινίες του, έτσι και ο Κοκκινόπουλος έχει περάσει από μερικά επεισόδια της 10ης εντολής. Στα 14 του, είδε για πρώτη φορά την ταινία "Ψυχώ" στο σινεμά, η οποία τον σημάδεψε πολύ. Ασχολήθηκε πολύ με το δράμα, αλλά και τη μαύρη κωμωδία. Στόχος του είναι η παρουσίαση μιας άλλης εκδοχής της πραγματικότητας. Σκηνοθετεί συνήθως με τη μορφή ψυχογραφήματος. Συνήθως δουλεύει με ηθοποιούς "άκαφτους" στην τηλεόραση και πολλές φορές επιλέγει ηθοποιούς που παίζουν είτε αποκλειστικά, είτε σχεδόν αποκλειστικά στο θέατρο.

Προσωπική ζωή

Παράτησε τις σπουδές του στη Βιοχημεία, σπούδασε και Κινηματογράφο στο Παρίσι, όπου και γνώρισε την πρώτη του σύζυγο και απέκτησε και τη γαλλική υπηκοότητα. Από τον πρώτο του γάμο απέκτησε έναν γιο. 
Από το δεύτερο του γάμο με την παραγωγό Μπέση Βουδούρη, απέκτησε μία κόρη την Έλλη. Παρέμεινε παντρεμένος με τη Βουδούρη για οχτώ χρόνια. Για πολλά χρόνια διατηρούσε σχέση με την ηθοποιό Παναγιώτα Βλαντή, ενώ για πέντε χρόνια διατηρούσε σχέση με την ηθοποιό Λένα Παπαληγούρα. 
Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015 ήταν υποψήφιος με τη Νέα Δημοκρατία στην Α' περιφέρεια της Αθήνας.

Κινηματογραφος

Στον κινηματογράφο έχει σκηνοθετήσει την ταινία Τα σημάδια της νύχτας και έχει παίξει στις Μέρες του '36.
Μπέντε

Δημογραφικά

Κατά το 1999, ο πληθυσμός των Μπέντε (Bende) εκτιμάτο ότι αριθμούσε 27.000 άτομα.
Αντιόχεια Περσίδος

Ίδρυση

Ιδρύθηκε από τον Σελευκίδη βασιλιά Σέλευκο Α΄ (358 -281 π.Χ.) που έδωσε το όνομα του πατέρα του Αντιόχου στρατηγού του Φιλίππου. Η πόλη ενισχύθηκε με νέους Έλληνες αποίκους από τη Μαγνησία του Μαιάνδρου ποταμού κατόπιν αιτήσεως του Αντιόχου Α΄ Σωτήρος (324 -261 π.Χ.). Αυτό επικυρώνεται από μια επιγραφή στην Μαγνησία που έχει την αίτηση του Σελευκίδη βασιλέως, στην οποία οι Μάγνητες ανταποκρίθηκαν καταφατικά. Ίσως στον εποικισμό της ελληνιστικής πόλης να συνέβαλλε και η Έφεσος.

Αναφορές από αρχαίες πηγές

Η Αντιόχεια αυτή συμφώνησε να λάβει μέρος στους νέους αγώνες της μητροπόλεώς της, προς τιμήν της Αρτέμιδος Λευκοφρυήνης. Πράγματι η Μαγνησία έστειλε θεωρούς στην Αντιόχεια τον Φιλίσκο, τον Φέρητα και τον Δημοφώντα, όπως επίσης και η σελευκιδική πόλη προς την μητρόπολή της. Από γράμμα που έστειλε προς τους Μάγνητες ο Σελευκίδης βασιλεύς Αντίοχος Γ΄ ο Μέγας το 205 π.Χ. τους ανέφερε ότι ενόσω βρισκόταν στην εν λόγω ιρανική Αντιόχεια (μετά το πέρας της παρθικής και βακτρικής εκστρατείας) βρήκε τους ίδιους Μάγνητες θεωρούς. Έμμεσα όμως απέφυγε την πρόταση της Μαγνησίας για ένα διπλωματικό καθεστώς. Η ενέργεια έγινε από τον ιερέα των Σελευκιδών (και της εν λόγω Αντιόχειας) Ηράκλειτο, γιο του Ζώη. Αυτό συνέβη διότι ήταν ιερά και άσυλος, δηλαδή αφιερωμένη σε έναν θεό και μακριά από οποιαδήποτε αυθαιρεσία.
Φαίνεται ότι η Αντιόχεια ήταν μια καθ' όλα τυπική ελληνιστική πόλη. Τούτο πιστοποιείται από ένα ψήφισμα του 205 π.Χ. που παρέχει περίτρανη απόδειξη στο ότι η πόλη διέθετε βουλή, εκκλησία και δήμο. Το εθνικό των κατοίκων ήταν (βάσει των αρχαίων επιγραφών) Αντιοχέων των Περσίδος ή τον των Αντιοχέων δήμον. Οι ιστορικοί Hooghton, Lorber και Hoover υποστηρίζουν ότι στην πόλη υπήρχε νομισματική δραστηριότητα ίσαμε περίπου το 170 π.Χ. οπότε η σελευκιδική κυριαρχία εξέπνευσε στην Περσίδα (Φαρς).

Τοποθεσία

Ως προς την τοποθεσία της ελληνιστικής πόλεως έχουν προταθεί τρεις απόψεις: Ο Herzfeld τοποθετεί την Αντιόχεια στη χερσόνησο Bushehr και την ταυτίζει με την «ελληνική πόλη», Ιωνάκα, που βρίσκεται σε αυτό το μέρος της ακτής του Περσικού στον χάρτη του Πτολεμαίου της Περσίας.
Σε ένα εδάφιο του Αρριανού (Αλεξάνδρου ανάβασις Ινδική 34,1 - 3), αναφερόμενος στο ταξίδι του Νεάρχου, ο οποίος έπλευσε κατά μήκος του Περσικού ακτή του Κόλπου, ο Έλληνας αξιωματικός του ναυτικού ήλθε σε μια χερσόνησο που ονομάζεται Μεσημβρία (ταυτίζεται με την χερσόνησο Bushehr). Το πλοίο του αγκυροβόλησε στην πόλη Ταόκη, στην ενδοχώρα της οποίας υπήρχε ένα βασιλικό παλάτι των Αχαιμενιδών. Αυτή η Ταόκη έχει συσχετιστεί με τον οικισμό των Αχαιμενιδών την Tamukkan -που μαρτυρείται σε κείμενα από τις οχυρώσεις της Περσεπόλεως- την σασσανιδική πρωτεύουσα επαρχίας Tavak και την πρώιμη ισλαμική πόλη Tavvaǰ (J. Markwart, Provincial Capitals, σελ. 19, 94-95). Ενδεχομένως η σημαντική θέση της Taoce μπορεί να έχουν επανιδρυθεί από τον Σέλευκο και τον Αντίοχο ως Αντιόχεια. Έχει προταθεί από την Bivar ότι ο εκτεταμένος αρχαιολογικός χώρος που ονομάζεται Zirrah (زيرراه), που βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Šāpūr βόρεια της Bushehr, μπορούν να αποτελέσουν την πρώην οικισμό της Tavvaǰ / Taoce.
Άλλοι την ταυτίζουν με τη Bushehr του νοτίου Ιράν.
Χανάτο των Καραχανιδών

Ιστορικό

Δημιουργήθηκε με την κατάκτηση της Υπερωξιανής (Τρανσοξιανή) και είχε διάρκεια ύπαρξης την περίοδο 999-1212. Η άφιξη των Καραχανιδών Τούρκων στην Υπερωξιανή σήμανε την οριστική στροφή από την περσική κυριαρχία στην κεντρική Ασία στην αντίστοιχη τουρκική, αλλά βαθμιαία οι Καραχανίδες ενσωματώθηκαν στην περσοαραβική μουσουλμανική κουλτούρα του ευρύτερου πληθυσμού του χανάτου τους. Πρωτεύουσες του χανάτου υπήρξαν οι πόλεις Κασγκάρ, Μπαλασαγκούν, Ουζγκέν και Σαμαρκάνδη.

Καταγωγή

Το χανάτο των Καραχανιδών Τούρκων ήταν μια συνομοσπονδία που σχηματίστηκε κάποια στιγμή τον 9ο αιώνα, αποτελούμενη από τις τουρκικές φυλές των Καρλούκων, Γιαγμά, Τσιγίλων κ.α., που ζούσαν στο Δυτικό Τιαν Σαν (σημερινό Κιργιστάν) και τη Δυτική Σιντζιάνγκ (Κασγκαρία). Το όνομα της βασιλικής φυλής δεν είναι στην πραγματικότητα γνωστό, καθώς ο όρος Καραχανίδες είναι τεχνητός, επινοημένος από τους Ευρωπαίους μελετητές της Ανατολής για να χαρακτηρίσουν τόσο τη δυναστεία όσο και το λαό που αυτή διαφέντευε. Ο όρος προέρχεται από το "Καρά Χαν" ή "Καρά Χακάν" (η λέξη "καρά" σημαίνει μαύρος και επίσης θαρραλέος στα τουρκικά).
Σομτσάι Ουονγκσαουάτ

Πρώτα χρόνια και σπουδές

Γεννήθηκε στις 31 Αυγούστου του 1947.   Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Ταμασάτ με μπάτσελορ στη Νομική, το 1970. Εργάστηκε σε νομικά επαγγέλματα τη δεκαετία του ‘ 70 και το 1974 διορίστηκε βοηθός δικαστή και την επόμενη χρονιά δικαστής. Τις επόμενες δεκαετίες ανέλαβε ακόμα σημαντικότερα δικαστικά αξιώματα.

Πολιτική καριέρα

Το 1998 διορίστηκε μόνιμος γραμματέας του Υπουργείου Δικαιοσύνης και στη θέση αυτή υπηρέτησε ως το Μάρτιο του 2006. Στη συνέχεια ανέλαβε μόνιμος γραμματέας στο Υπουργείο Εργασίας ως το Σεπτέμβριο του 2006. Εξελέγη βουλευτής το 2007.Υπηρέτησε ως Υπουργός Παιδείας και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, από το Φεβρουάριο του 2008 ως το Σεπτέμβριο του ιδίου χρόνου.

Εκλογή στην πρωθυπουργία

Στις  9 Σεπτεμβρίου του  2008 έπειτα από απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου, ο πρωθυπουργός Σαμάκ Σουνταραβέτζ διατάχθηκε να εγκαταλείψει το αξίωμά του και ο γαμπρός του εξελέγη από το Κοινοβούλιο για να τον διαδεχθεί, στις 17 Σεπτεμβρίου του 2008. Η επικύρωση της εκλογής του από την Εθνοσυνέλευση έγινε με 298 ψήφους υπέρ έναντι 163 για τον Αμοχιζίτ Βετζιατζίβα. 
Ο Σομτσάι έχει υπηρετήσει σε πολλούς κρατικούς οργανισμούς, όπως στα αεροδρόμια, στην εθνική εταιρεία πετρελαίων  (PTT) και την Τράπεζα Κρουνγκ.

Διαμαρτυρίες, καταγγελίες και παραίτηση

Στις 7 Οκτωβρίου του 2008 διαδηλωτές επεχείρησαν να κρατήσουν ομήρους 320 βουλευτές και γερουσιαστές εντός του κτηρίου του κοινοβουλίου, διακόπτοντας την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος και ανάγκασαν τον Ουονγκσαουάτ να φύγει κάνοντας άλμα από πίσω φράκτη. Η καθιστική διαμαρτυρία και η πολιορκία της περιοχής διήρκεσαν 6 εβδομάδες. Η κυβέρνηση αναγκάστηκε να μεταφερθεί στο χώρο του πρώην διεθνούς αεροδρομίου. Τελικά, η αστυνομία κατέστειλε τη διαδήλωση διά της βίας, με αποτέλεσμα εκατοντάδες τραυματισμούς και έναν διαδηλωτή νεκρό.
Στις 29 Σεπτεμβρίου η εκλογική επιτροπή της Ταϊλάνδης ανακοίνωσε ότι μια υποεπιτροπή θα εξέταζε τον Σομτσάι - σε χρονικό περιθώριο 30 ημερών- για πιθανή παραβίαση του Συντάγματος με το να έχει μετοχές στη CS LoxInfo PCL, έναν πάροχο Διαδικτύου στη χώρα του. Με βάση το Σύνταγμα ο Σομτσάι έπρεπε να παραιτηθεί, επειδή είχε αυτές τις μετοχές.
Στις 17 Οκτωβρίου η επιτροπή εναντίον της διαφθοράς καταδίκασε τον πρωθυπουργό για παραμέληση των καθηκόντων του. Το Νοέμβριο η Αντιπολίτευση κλιμάκωσε τις κινητοποιήσεις της, που έφτασαν μέχρι την κατάληψη αεροδρομίων. 
Στις 2 Δεκεμβρίου του 2008 το Συνταγματικό Δικαστήριο τον εμπόδισε από το να μετέχει στα πολιτικά για τουλάχιστον 5 χρόνια. Προσωρινός αντικαταστάτης του έγινε ο Τσοβαράτ Τσανουιράκουλ.
Αστέρι της Ινδίας

Το Αστέρι της Ινδίας μπορεί να αναφέρεται σε μια ομάδα σημαιών που χρησιμοποιήθηκαν κατά την περίοδο της Βρετανικής κυριαρχίας στην Ινδική υποήπειρο. Η Βρετανική Ινδία είχε μια ποικιλία σημαιών για διαφορετικούς σκοπούς κατά τη διάρκεια της ύπαρξής της. Οι σημαίες περιελάμβαναν την σημαία της Ένωσης με τα διακριτικά του Τάγματος του Άστρου της Ινδίας, ή της Κόκκινης ή της Μπλε Σημαίας με την επικάλυψη του Αστεριού της Ινδίας. Η επίσημη κρατική σημαία για χρήση στο έδαφος ήταν η σημαία της Ένωσης του Ηνωμένου Βασιλείου και ήταν η σημαία που κατεβάστηκε την Ημέρα της Ανεξαρτησίας το 1947.
Ενώ η Μπλε Σημαία χρησιμοποιήθηκε για στρατιωτικούς και ναυτικούς σκοπούς, η Κόκκινη Σημαία χρησιμοποιήθηκε για την εκπροσώπηση της Ινδίας στις περισσότερες διεθνείς εκδηλώσεις. Το αστέρι της Ινδίας είχε ένα ηλιοβασίλεμα με τα λόγια το Φως του Ουρανού είναι ο Οδηγός Μας γύρω από αυτό και ήταν το σήμα του Τάγματος του Άστρου της Ινδίας. Υπήρχε επίσης μια μπλε κρατική (κυβερνητική) σημαία.
Οι σημαίες Αστεριού της Ινδίας αντικαταστάθηκαν από την Τιράνγκα (Ινδική Τρικολόρ) μετά την ανεξαρτησία στις 15 Αυγούστου 1947 στο ανεξάρτητο Ντομίνιον της Ινδίας, και από τη σημαία του Πακιστάν στο ανεξάρτητο Ντομίνιον του Πακιστάν, που χρησιμοποίησε το αστέρι ως βάση για το εθνόσημό του.
Λίντσεϊ Ρόουζ

Γαλλικοί σύλλογοι

Ο Ρόουζ ξεκίνησε τη σταδιοδρομία  του το 1998 από την πατρίδα του, την ΚΠΜ Ρένς. Ύστερα από τρία χρόνια εκεί, εντάχθηκε στην επαγγελματική ομάδα Σταντ Ρενναί. Αφού πέρασε εννέα χρόνια στην ακαδημία του συλλόγου, ο Ρόουζ αποδεσμεύτηκε χωρίς να του προσφερθεί επαγγελματικό συμβόλαιο. Λίγο αργότερα, υπέγραψε με τη Σταντ Λαβαλουά της Λιγκ 2, όπου αγωνίστηκε πολλές φορές με την δεύτερη ομάδα του συλλόγου στο Σαμπιονά Νασιονάλ 3. 
Ο Ρόουζ έκανε το επαγγελματικό ντεμπούτο του στις 9 Απριλίου 2010, σε έναν αγώνα πρωταθλήματος εναντίον της Σατορού. Στις 21 Μαΐου 2010, υπέγραψε το πρώτο επαγγελματικό συμβόλαιο του με τη Λαβαλουά, διάρκειας τριών ετών. 
Στις 17 Ιουλίου 2014, μετά από 1,5 σεζόν με τη Βαλανσιέν της Λιγκ 1, υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με την Ολιμπίκ Λυών πριν από τη σεζόν 2014-15.

Άρης

Στις 24 Ιανουαρίου 2019, η Λοριάν έδωσε τον Ρόουζ με εξάμηνο δανεισμό στον Άρη. Στις 3 Μαρτίου 2019, σημείωσε το πρώτο του γκολ για την ομάδα, στην εντός έδρας νίκη με 2-0 επί της ΑΕΚ, στη «μάχη» για το εισιτήριο του Γιουρόπα Λιγκ. Στις 31 Μαρτίου 2019, σκόραρε στην εντός έδρας νίκη με 3-1 επί του ΟΦΗ. 
Στις 29 Ιουνίου 2019, ο Άρης ανακοίνωσε την μόνιμη μεταγραφή του Ρόουζ, με τριετές συμβόλαιο.

Διεθνής σταδιοδρομία

Η πρώτη διεθνής εμπειρία του Ρόουζ ήρθε με την Εθνική Μαυρίκιου U17 το 2008, παίζοντας σε αρκετούς αγώνες με την ομάδα σε διάφορες διοργανώσεις. Σύντομα, κλήθηκε στην Εθνική Γαλλίας U18 και, ένα χρόνο αργότερα, στην Εθνική Γαλλίας U19. Επιδιώκε να παίξει με την Εθνική Γαλλίας σε διεθνές επίπεδο, αλλά δήλωσε ότι είναι σίγουρα ανοιχτός στο να παίζει με την Εθνική Μαυρίκιου, εάν δεν υλοποιηθεί η πρώτη περίπτωση. 
Τον Οκτώβριο του 2017, ο Ρόουζ δεσμεύτηκε με την Εθνική Μαυρίκιου/ Κλήθηκε για τον φιλικό αγώνα εναντίον της Ισημερινής Γουινέας στις 8 Οκτωβρίου, αλλά δεν συμμετείχε λόγω τραυματισμού. Έκανε το ντεμπούτο του για τον Μαυρίκιο σε μία φιλική νίκη με 1-0 επί του Μακάο στις 22 Μαρτίου 2018.
Όππονιτς

Γεωγραφία

Το Όππονιτς ευρίσκεται επί των όχθων του Ποταμού Ιμπς, στο Μόστφιρτελ της Κάτω Αυστρίας. Ποσοστό, περίπου, 72,52 % επί του συνόλου της έκτασης του δήμου είναι δασώδες.