google/wiki40b huggingface dataset:
Γιαν ντε Μπράι

Βιογραφία

Ο Γιαν ντε Μπράι γεννήθηκε στο Χάαρλεμ. Σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν ήταν ο πλέον διάσημος μαθητής του πατέρα του, του αρχιτέκτονα και ποιητή Σάλομον ντε Μπράι. Ο Χαουμπράκεν αποκαλεί τον Γιαν "το μαργαριτάρι στο στέμμα του Χάαρλεμ". Ο Χαουμπράκεν είδε τον πίνακα του ντε Μπράι "Ο Δαβίδ και η Κιβωτός της Διαθήκης" στη συλλογή του Αρνουντ φαν Χάλεν στο Άμστερνταμ το 1697 και τον θαύμασε για τη ρεαλιστική απεικόνιση των χρωμάτων της σάρκας στον Δαβίδ, που παίζει άρπα, και στους Λευίτες πίσω του. Ο Χαουμπράκεν αναφέρει, επίσης, μερικά σχέδια του καλλιτέχνη με μαύρη και κόκκινη κιμωλία, τα οποία είδε στο Άμστερνταμ, στην οικία του Ίσαακ ντελ Κουρτ (Isaak del Court).
Το μεγαλύτερο μέρος της σταδιοδρομίας του το πέρασε στο Χάαρλεμ, όπου ήταν, επί πολλά έτη, πρύτανις στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της πόλης.. Ο αδελφός του, Ντιρκ ντε Μπράι ήταν ζωγράφος ανθέων, ο οποίος αργότερα έγινε μοναχός στο Χέσντονκ (Gaesdonck) κοντά στο Χοχ (Goch). Ο άλλος αδελφός του, Γιόζεφ ντε Μπράι, ήταν επίσης ζωγράφος Μητέρα τους ήταν η Άννα Βέστερμπεν, αδελφή του ζωγράφου Γιαν Βέστερμπεν (Jan Westerbaen) και του ποιητή Γιάκομπ Βέστερμπεν.
Ο Γιαν επέζησε της επιδημίας του λοιμού που ξέσπασε στο Χάαρλεμ το 1664. Έχασε τον πατέρα του και δύο αδέλφια του σε διάστημα ενός μήνα. Οι σύζυγοί του - Μαρία φαν Χέις, την οποία νυμφεύτηκε στις 21 Οκτωβρίου 1688 και Μαργκαρέτα ντε Μέγιερ, την οποία νυμφεύτηκε το 1672 και Βικτόρια Στάλπερτ φαν ντερ Βίλεν, την οποία νυμφεύτηκε στις 30 Ιανουαρίου 1678 είχαν πεθάνει πριν από αυτόν, η Βικτόρια λίγο μετά τον τοκετό του γιου τους, Γιόχαν Λούκας. Το 1689 ανακηρύχτηκε πτωχευμένος ως πολίτης του Χάαρλεμ και μετακόμισε στο Άμστερνταν, όπου και απεβίωσε, αν και τάφηκε στο Χάαρλεμ.

Έργα

Ο Γιαν ντε Μπράι επηρεάστηκε από τον πατέρα του, Μπαρτολομέους ντε Μπράι και τον Φρανς Χαλς. Τα έργα του είναι κατά κύριο λόγο πορτρέτα, συχνά ομαδικά. Ειδικευόταν στις ιστορικές αλληγορίες. Ανάμεσα στα σημαντικότερα έργα του είναι οι δύο παραλλαγές του Συμποσίου της Κλεοπάτρας, στα οποία απεικονίζεται η οικογένειά του, περιλαμβανομένου και του ίδιου. Οι πίνακες βρίσκονται ο ένας στη Βασιλική Συλλογή (1652) και ο άλλος στο Μουσείο Τέχνης Κάρριερ (Currier) (1669) του Νιου Χαμσάιρ. Η δεύτερη παραλλαγή έχει περισσότερο πάθος, καθώς οι περισσότεροι απεικονιζόμενοι είχαν πεθάνει κατά τον λοιμό του 1663-64.
Πολυστάφυλο Πρεβέζης

Γεωγραφία - Αξιοθέατα

Το Πολυστάφυλο βρίσκεται στα βορειοδυτικά του νομού στα όρια με το νομό Ιωαννίνων. Είναι κτισμένο στους βορειοδυτικούς πρόποδες των Θεσπρωτικών Ορέων και κοντά στη συμβολή των παραποτάμων που σχηματίζουν τον Αχέροντα ποταμό (βλ. Το Ορεινό τμήμα του Αχέροντα). Απέχει 53 χλμ. Β. από τη Πρέβεζα, 54 χλμ. Ν.-ΝΑ. από τα Ιωάννινα και 29,5 χλμ. ΒΔ. από τη Φιλιππιάδα. Η ονομασία του χωριού μέχρι το 1927 ήταν Ρουσάτσα. Στο χωριό δραστηριοποιείται ο πολιτιστικός σύλλογος Πολυσταφυλιτών, ο οποίος διοργανώνει ετήσιες εκδηλώσεις όπως river party στα δυτικά του χωριού και δίπλα στις όχθες του Αχέροντα (τοποθεσία "Γέφυρα Μπακόλα").καθώς και ετήσιους αγώνες ορεινού τρεξίματος (MTRUN) και ορεινής ποδηλασίας (ΜΤΒ).

Διοικητικά

Ως κοινότητα συστάθηκε το 1919, μετά την ενσωμάτωση της Ηπείρου στην Ελλάδα, με έδρα τον οικισμό. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Αγία Τριάδα αποτελούν τη κοινότητα Πολυσταφύλου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Θεσπρωτικού του δήμου Ζηρού και σύμφωνα με απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 167 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 121.
Πλειόσαυρος

Ο Πλειόσαυρος (Pliosaurus) ήταν γένος θαλασσίων ερπετών που έζησε στο ύστερο Ιουρασικό εκεί που σήμερα είναι η Ευρώπη. Έφταναν συνήθως τα 12-13 μέτρα σε μήκος και βάρος 30-40 τόνους αν και υπάρχουν δείγματα που δείχνουν ότι ορισμένα είδη ίσως έφταναν μήκος 18-25 μέτρα και σε βάρος τους 70-150 τόνους. Η διαιτά του πιθανότατα θα περιλάμβανε ψάρια, καλαμάρια και άλλα θαλάσσια ερπετά. Το γένος σήμερα περιλαμβάνει το τυπικό είδος P. brachydeirus καθώς και τα P. brachyspondylus, P. carpenteri, P. funkei, P. kevani, P. macromerus, P. rossicus και P. westburyensis, και το μη έγκυρο P. portentificus. Τα περισσότερα είδη πλειόσαυρου είναι αξιοσημείωτα για το μεγάλο μήκος του σώματός τους, ενώ άλλα όπως τα P. brachydeirus, P. brachyspondylus και P. portentificus είναι γνωστά μόνο από νεαρά άτομα. Τα είδη αυτού του γένους διαφέρουν από τους άλλους πλειοσαυρίδες στο γεγονός ότι έχουν εφτά αυταπόμορφα, συμπεριλαμβανομένων των δοντιών με τριγωνική διατομή.
1273 Χέλμα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά της Χέλμα είναι άγνωστα. Η Χέλμα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6 ώρες και 5,1 λεπτά.
Porsche 997

Εκδόσεις

Η παραγωγή της 997 ξεκίνησε τον Ιούλιο του 2004, αρχικά με τις εκδόσεις Carrera και Carrera S, που κυκλοφόρησαν αμέσως. Οι 4-κίνητες εκδόσεις 4 Carrera και Carrera 4S προστέθηκαν τον Νοέμβριο του 2005, ενώ οι εκδόσεις Turbo και GT3 κυκλοφόρησαν στα τέλη του 2006. Οι εκδοχές Targa προστέθηκαν τον Νοέμβριο του 2006 και ήταν οι 997 Targa 4 και 997 Targa 4S.
Το βασικό μοντέλο ήταν η Carrera, που έφερε μπόξερ κινητήρα των 3.6 λίτρων, ισχύος 239 kW / 325 PS hp. Η Carrera S έφερε έναν νέο κινητήρα 3.8 λίτρων μπόξερ, ισχύος 261 kW / 355 hp.
Οι εκδόσεις 997 Carrera S και Carrera 4S είχαν λίγο διαφορετικά εξωτερικά πάνελ με εμφανώς πιο επιθετικό σχεδιασμό. Γενικότερα, επίσης, η Porsche 997 είχε εμφανώς διαφορετική εμφάνιση στο μπροστινό μέρος από την προκάτοχο Porsche 996. Τα μπροστινά φώτα ήταν εκ νέου στρογγυλεμένα και έμοιαζαν πάλι με την αρχική Porsche 911 του 1963 και τις γενιές που ακολούθησαν μέχρι την Porsche 993 του 1993 - 1998. Ο εσωτερικός σχεδιασμός είχε αλλάξει εντελώς και όλα τα όργανα στο κοντέρ, καθώς και οι μοχλοί και οι διακόπτες ελέγχου, είχαν επανασχεδιαστεί με βάση τα παλαιότερα 911. Επίσης, άρχισε να προσφέρεται προαιρετικά στο ταμπλό το σύστημα «Porsche Sport Chronograph», με το οποίο ο οδηγός μπορεί να μετρήσει τους χρόνους που επιτυγχάνει σε γύρους.

Ανανέωση του 2008

Τον Ιούλιο του 2008, για την σεζόν του 2009, η 997 υπέστη μικρές βελτιωτικές αλλαγές. Συγκεκριμένα, ο μπροστινός προφυλακτήρας απέκτησε μεγαλύτερες εισαγωγές αέρα, τοποθετήθηκαν νέοι προβολείς υψηλής έντασης HID, νέα πίσω φώτα, πιο άμεσος ψεκασμός καυσίμου και κιβώτιο ταχυτήτων διπλού συμπλέκτη.

Επιδόσεις

Σε σχετικές δοκιμές που έγιναν από τα αμερικανικά περιοδικά αυτοκινήτων, η 997 Turbo κατάφερε επιτάχυνση 0-60 mph, δηλαδή 0-97 km/h, σε μόλις 3,3 δευτερόλεπτα και μέγιστη ταχύτητα άνω των 310 km/h. Η έκδοση Carrera S κατάφερε επιτάχυνση 0-97 χλμ./ώρα σε 3,9 δευτερόλεπτα και τελική ταχύτητα 300 χλμ./ώρα. Το βασικό μοντέλο της Carrera είχε επιτάχυνση 0-97 χλμ./ώρα σε 4,4 δευτερόλεπτα και μέγιστη ταχύτητα 285 χλμ./ώρα. Οι αριθμοί αυτοί ήταν σημαντικά καλύτεροι ακόμα και από τα επίσημα στοιχεία της Porsche.
Τα τετρακίνητα μοντέλα, έχουν ακόμα φαρδύτερα πίσω ελαστικά, επειδή το πίσω μέρος είναι μεγαλύτερο κατά 50,8 χιλιοστά. Το σύστημα 4-κίνησης που φέρουν, όταν χρειάζεται μεταφέρει από 40% έως 5% της ισχύος του κινητήρα στους μπροστινούς τροχούς.
Σπυρίδων Δαρδάλης

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Σπυρίδων Δαρδάλης ή Τσαούσης γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στη Σιάτιστα Βοΐου, της περιφερειακής ενότητας Κοζάνης. Συμμετείχε από νωρίς στο Μακεδονικό Αγώνα ως οπλίτης στα σώματα των οπλαρχηγών Λάζαρου Βαρζή, Λ. Κουτούλα και Δ. Μακρή. Στη συνέχεια συνεργάστηκε με τον οπλαρχηγό Κωνσταντίνο Ντόγρα, ηγούμενος ανδρών κατά την επιχείρηση στον Αετό Φλώρινας. Αργότερα επέστρεψε στη Σιάτιστα, όπου συγκρότησε ένοπλη ομάδα από 30 Σιατιστινούς, συμμετέχοντος και του αδελφού του Παύλου.
Κατά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο σημαντική ήταν η συμβολή του στην επανάσταση της Σιάτιστας πριν την προέλαση του Ελληνικού στρατού, αλλά και στις μετέπειτα επιχειρήσεις των Σιατιστινών προκειμένου να μην επιτρέψουν την ανακατάληψη της πόλης από τον Οθωμανικό στρατό. Επίσης συμμετείχε σε επιχειρήσεις για την κατάληψη γειτονικών χωριών με σώμα 100 ανδρών υπό τους αξιωματικούς Μακρή και Καραβίτη, που σχηματίστηκε από Σιατιστινούς και Κρητικούς εθελοντές.
Rotting Christ

Ξεκίνημα

Οι Rotting Christ ιδρύθηκαν από τους αδελφούς Σάκη και Θέμη Τόλη, οι οποίοι ζούσαν στη Νέα Ιωνία, ενώ διένυαν, ακόμη, την εφηβική ηλικία (16 και 14 ετών αντίστοιχα). Κατάφερναν να έρχονται σε επαφή με άλλα μπλακ μέταλ συγκροτήματα από τη Νορβηγία, τη Σουηδία και την Αγγλία, μέσω ταχυδρομείου, ανταλλάσσοντας, έτσι, ιδέες και ντέμο. Οι πρώτες τους ηχογραφήσεις ήταν σε grindcore ύφος, τα ντέμο Leprosy Of Death(1988), Decline's Return(1989) και το σπλιτ εφτάιντσο The Other Side Of Life (1989) με τους Sound Pollution. Στη συνέχεια άλλαξαν ύφος και ηχογράφησαν το ντέμο Satanas Tedeum (1989) που ήταν η πρώτη black metal κυκλοφορία τους.

Πρώτες περιοδείες

Μέχρι και τρία χρόνια μετά την ίδρυσή τους, έπαιζαν σε μικρά κλαμπ και σε καταλήψεις σχολείων. Στις 16 Σεπτεμβρίου 1989 έπαιξαν στο Υπόγειο της Πάτρας με Death Courier και Cactus, ήταν πιθανότατα το πρώτο τους live εκτός Αθηνών. Τo 1992, υπέγραψαν συμβόλαιο με μια γαλλική δισκογραφική εταιρεία, η οποία τούς έδωσε τη δυνατότητα να πραγματοποιήσουν την πρώτη τους ευρωπαϊκή περιοδεία, μαζί με τους Immortal και τους Blasphemy, σε Γαλλία, Γερμανία και Δανία. Ακολούθησε μια παγκόσμια περιοδεία με τίτλο "Fuck Christ Tour", το 1993. Έπειτα, υπήρξε μια σύντομη συνεργασία με μια ελληνική δισκογραφική εταιρεία. Ωστόσο, τα μέλη του συγκροτήματος ήταν δυσαρεστημένα με τη διανομή των δίσκων τους και απεφάσισαν να την αναλάβουν οι ίδιοι, γυρνώντας οδοιπορικώς την Ευρώπη και παραδίδοντας στις γνωστότερες δισκογραφικές εταιρείες του εξωτερικού τους δίσκους και τα ντέμο τους. Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν η δεκαετής συνεργασία με τη μεγάλη γερμανική δισκογραφική εταιρεία Century Media.

Sonisphere Festival 2011

Στις 17 Ιουνίου του 2011, οι Rotting Christ συμμετείχαν με τους Iron Maiden, Slipknot και Total Riot, στο Sonisphere Festival, το οποίο έλαβε χώρα στο TerraVibe Park, της Μαλακάσας.

Αποχώρηση Μπόκου, Λάγιου και νέο άλμπουμ

Τον Φεβρουάριο του 2012, ο κιθαρίστας Γιώργος Μπόκος   ανακοίνωσε την αποχώρησή του από τους Rotting Christ, έπειτα από έξι χρόνια συνεργασίας, για να ενταχθεί στους Stone Cold Dead. Ταυτόχρονα, η μπάντα ανακοίνωσε ότι, θα εμφανιζόταν με την αυθεντική της σύνθεση στο Nuclear War Now! Festival. Τον Ιούνιο του 2012, το συγκρότημα ξεκίνησε να ηχογραφεί το νέο του άλμπουμ, με τίτλο "Κατά τον Δαίμονα Εαυτού". Στα τέλη Δεκεμβρίου του 2012 ανακοινώθηκαν τα δύο νέα μέλη της μπάντας: ο κιθαρίστας Γιώργος Εμμανουήλ, που αντικαθιστά το Γιώργο Μπόκο, και ο μπασίστας Βαγγέλης Καρζής. Ο Ανδρέας Λάγιος, που είχε ήδη αποχωρήσει από την μπάντα, συνεχίζει να παίζει μπάσο στους Nightstalker.
Το Φεβρουάριο του 2019, ο κιθαρίστας Γιώργος Εμμανουήλ ανακοίνωσε την αποχώρησή του από τους Rotting Christ. Στις 20 Μαίου 2019, ο μπασίστας Βαγγέλης Καρζής ανακοίνωσε και αυτός την αποχώρηση του από το συγκρότημα σε δημοσίευση στο προφίλ του στο Facebook.

Ιδεολογία

Τα μέλη των Rotting Christ αντιτίθενται στις θρησκείες και πιστεύουν πως, αποτελούν "ένα από τα χειρότερα ανθρώπινα δημιουργήματα".

Επιρροές

Το μουσικό στυλ της μπάντας είναι επηρεασμένο από μέταλ συγκροτήματα, όπως, οι Venom, οι Celtic Frost, οι Bathory και οι Kreator.
2442 Κόρμπετ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Κόρμπετ είναι άγνωστα. Ο Κόρμπετ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 7 ως 13 ώρες περίπου.
Γεώργιος Γρήντζαλης

Βιογραφία

Φέρεται να γεννήθηκε στη Κορώνη. Κατά την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 ήταν "μπουλουκτζής" στη περιοχή της Μεθώνης. Υπήρξε από τους αγριότερους πολεμιστές. Εκδικούμενος το φόνο των οικείων του στη Κορώνη, διέπραξε πλήθος από θηριωδίες κατά την παράδοση της Μεθώνης και την παρασπονδία της συνθηκολόγησης του Νεοκάστρου.
Το 1824 ανέλαβε επικεφαλής μικρού σώματος Μανιατών των επιλεγομένων "κακοβουλίων" και προέβη στην αξιομνημόνευτη επίθεση εναντίον της Κορώνης όπου ανερχόμενος τα τείχη του κάστρου της ανάρτησε τη σημαία του σταυρού. Αποτυγχάνοντας όμως την κατάληψη από την έφοδο εκείνη, εγκατέλειψε τον αγώνα κατά των Τούρκων και μετέβη στην Ύδρα όπου ανέλαβε να συμμετάσχει σε διάφορες θαλάσσιες πειρατικές δραστηριότητες. Ένεκα αυτών συνελήφθη από τον Χάμιλτον απ΄ όπου κατάφερε όμως να δραπετεύσει, και το 1826 ξανάρχισε ζωηρότερα τον αγώνα του εναντίον του Ιμπραήμ.
Ακολουθώντας το παράδειγμα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη σχημάτισε ομάδες, τις λεγόμενες "παγάνες" με τις οποίες ακολουθούσε τα απομονωμένα σώματα του αιγυπτιακού τακτικού στρατού όπου με νυκτερινές αιφνιδιαστικές επιθέσεις τα αιχμαλώτιζε, λήστευε και στη συνέχεια τα αντάλλαζε είτε με Έλληνες αιχμαλώτους, είτε με πλούσια λύτρα.
Μετά τη λήξη του Αγώνα του 21 και επί Ι. Καποδίστρια ο Γεώργιος Γρήντζαλης παρέμεινε ανένταχτος στα βουνά ακολουθώντας ληστρικό βίο σε βάρος ακόμη και των Ελλήνων. Τον βίο αυτό συνέχισε και επί Όθωνα μέχρι που διατάχθηκε ολόκληρο στρατιωτικό απόσπασμα για τη σύλληψή του. Τελικά φονεύθηκε το 1841.
Ένατη Διάσταση

Η Ένατη Διάσταση ως ομάδα

Δημιουργήθηκε το Νοέμβριο του 1999 στη Θεσσαλονίκη, από τους Πάνο Κρητικό, Νίκο Δαλαμπύρα και Παύλο Γενίτσαρη. Ο βασικός πυρήνας της ομάδας (Κρητικός, Δαλαμπύρας, Γενίτσαρης, μαζί με τους Αλέξανδρο Κουτινά, Μαρία, Θεοφάνη και Trashman) δραστηριοποιούταν από το 1997 ως Εικονοστρόβιλος, υπό την καθοδήγηση του σκιτσογράφου Γιώργου Κωνσταντίνου. Ο Εικονοστρόβιλος εκδίδει το 1998 μία μικρή ανθολογία τη «Χωματερή». Με τη μετακόμιση του τελευταίου στην Ισπανία και την παύση των δραστηριοτήτων του Εικονοστρόβιλου, το όνομα της ομάδας αλλάζει σε Ένατη Διάσταση.

Ανόργανη ύλη

Κύρια δημιουργική δραστηριότητα της Ένατης Διάστασης αποτέλεσε το φανζίν Ανόργανη Ύλη. Το πρώτο τεύχος κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2000. Κάθε τεύχος περιείχε 48 ασπρόμαυρες φωτοτυπημένες σελίδες και φιλοξενούσε ιστορίες διαφόρων σχεδιαστικών στυλ. Η πορεία της Ανόργανης Ύλης ολοκληρώθηκε με το ένατο τεύχος της, τον Απρίλιο του 2003.

Εκθέσεις

Τον Απρίλιο του 2001 εγκαινιάζεται η πρώτη μεγάλη έκθεση της Ένατης Διάστασης, στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, ανοίγοντας ένα νέο κύκλο δραστηριοτήτων. Οι εκθέσεις κόμικς αποτέλεσαν σήμα κατατεθέν της ομάδας αλλά και βασική πηγή άντλησης δημιουργικού δυναμικού. Διοργανώθηκαν συνολικά εννέα εκθέσεις, εκ των οποίων οι τέσσερεις συνοδεύτηκαν από πολυσέλιδους καταλόγους με τα φιλοξενούμενα έργα των δημιουργών.

Η μεταβατική περίοδος

Οι δραστηριότητες της Ένατης Διάστασης ολοκληρώθηκαν το Μάιο του 2003 με τη διοργάνωση της 1ης Επιστημονικής Διημερίδας για τα Κόμικς σε συνεργασία με το Τμήμα Πολιτισμικής Τεχνολογίας Και Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Οι προσωπικές υποχρεώσεις των δύο ηγετικών μελών Νίκου Δαλαμπύρα και Πάνου Κρητικού (ο οποίος διαμένει μόνιμα, πλέον, στη Μυτιλήνη και αποτελεί ιδρυτικό μέλος της ομάδας θεωρητικής μελέτης των κόμικς Iconotopia) ανέστειλαν τις δραστηριότητες της Ένατης Διάστασης.

Η Ένατη Διάσταση ως εκδοτική εταιρία

Έναρξη των εκδοτικών δραστηριοτήτων της Ένατης Διάστασης αποτελεί η κυκλοφορία του άλμπουμ "Οι Θλιβερές Περιπέτειες του Yellow Boy" του Σταύρου Κιουτσιούκη το Νοέμβριο του 2005. Το album περιλαμβάνει κόμικ στριπς που αρχικά παρουσιάστηκαν σε εβδομαδιαία βάση στην πολιτιστική επιθεώρηση Εξώστης της Θεσσαλονίκης το διάστημα 2004 - 2005. Ακόμα έκδοση της 9ης Διάστασης ήταν και το λεύκωμα της έκθεσης της φοιτητικής εβδομάδας 2006 "Η Έκτη Έκθεση".
Κοσμάς Κάμηλος

Βιογραφικά στοιχεία

Η καταγωγή του ήταν από την Αθήνα. Έγραψε σε περγαμηνή τον κώδικα που φυλάγεται στην Εθνική Βιβλιοθήκη του Παρισιού με τον αύξοντα αριθμό 2243. Ο κώδικας περιέχει την ιατρική συγγραφή του Νικολάου του Μυρεψού και άλλα ιατρικά συγγράμματα. Ο κώδικας επεκδόθηκε το 1708 από τον Montfaucon στην σειρά Palaeographia Graeca, σελ. 70., καθώς και το 1891 από τον Omont στην σειρά Fac-similés des manuscrits Grecs datés de la Bibliothèque Nationale du IX au XIV siècle στο Παρίσι.  
Η έκδοση του Omont περιέχει πανομοιότυπο των σελίδων 11 και 620 του κώδικα. Τα πολλά ορθογραφικά λάθη που παρατηρούμε στο πανομοιότυπο αυτό είναι ενδεικτικό σημείο για την θλιβερή εικόνα της ελληνικής παιδείας στην Αθήνα τον καιρό των Καταλωνίων. Χάρη της εκδόσεως του Οmont μαθαίνουμε και το όνομα του ιατρού Δημήτριου Χλωμού, που πιθανώς να διέτριβε στην Αθήνα, και για χάρη του οποίου ο Κάμηλος έγραψε τον κώδικα.

Ιστορική μελέτη

Η σημείωση αυτή είναι και από άλλης άποψης πολύτιμη για τους ιστορικούς, εφόσον βλέπουμε τον έξαρχο της αγιωτάτης μητρόπολης Αθηνών Κάμηλο, την εποχή των κατακτητών και υπό Λατίνων αρχιεπισκόπων. Από εκεί συμπεραίνουμε ότι το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης δεν είχε παραιτηθεί από τα δικαιώματα που είχε στην Αθήνα. Αν και δεν χειροτονούνταν ορθόδοξοι μητροπολίτες, οι έξαρχοι της μητροπόλεως ήταν άνθρωποι του Πατριαρχείου.
Βερεγγάριος Ραϋμόνδος της Προβηγκίας

Βιογραφία

Ο Βερεγγάριος Ραϋμόνδος ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Ραϋμόνδου Βερεγγαρίου Γ΄ της Βαρκελώνης και της Ντους Α΄ της Προβηγκίας. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Ραϋμόνδος Βερεγγάριος Δ΄ της Βαρκελώνης έλαβε την κομητεία της Βαρκελώνης από τον πατέρα του και ο Βερεγγάριος-Ραϋμόνδος έλαβε την κομητεία της Προβηγκίας της μητέρας του.
Έκανε γάμο με τη Βεατρίκη, κληρονόμο τού Μελγκέιγ. Κατά τη διακυβέρνησή του απασχολήθηκε με πολέμους με τον Οίκο των Μπω, που διεκδικούσαν την εξουσία του. Επίσης έκανε μία επίθεση στη Γένουα, αλλά κατά την επιχείρηση απεβίωσε στο Μελγκέιγ το 1144. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Ραϋμόνδος-Βερεγγάριος Β΄ στην Προβηγκία, αλλά το Μελγκέιγ επέστρεψε στη Βεατρίκη και τον δεύτερο σύζυγό της Βερνάρδο Β΄ των Πιγιέ κυρίου τού Αλέ.
Ο πατέρας (ταινία)

Πλοκή

Βασισμένο στο θεατρικό "Papa" αφηγείται την ιστορία ενός Εβραίου πατέρα που ονειρευόταν να δει τον γιο του, στη σκηνή με το βιολί του μπροστά σε χιλιάδες κόσμο, ονειρευόταν να τον βλέπει ως τον μεγαλύτερο βιολιστή της εποχής του. Για να πετύχει τον στόχο του δίδαξε το γιο του Νταβίντ πώς να παίξει το βιολί από μικρή ηλικία. Όταν Νταβίντ μεγάλωσε έφυγε από τη μικρή πόλη, ο ίδιος και ο πατέρας μετακόμισαν στη Μόσχα, για να σπουδάσει στο τοπικό Ωδείο αφήνοντας πίσω το παρελθόν του. Αλλά μια μέρα θα πρέπει να επιλέξει να χάσει τον πατέρα του ή ό,τι του έχει επιτευχθεί.
Εθνόσημο της Δομινικανής Δημοκρατίας

Το εθνόσημο της Δομινικανής Δημοκρατίας περιλαμβάνει επιπλέον έναν θυρεό που αποτελείται από ένα κλαδί δάφνης (στα αριστερά) και ένα φύλλο φοίνικα (στα δεξιά) και ο οποίος βρίσκεται στο κέντρο του σταυρού. Πάνω από το θυρεό, μια γαλάζια κορδέλα δείχνει το εθνικό σύνθημα: Dios, Patria, Libertad (Θεός, Πατρίδα, Ελευθερία). Κάτω από το θυρεό, οι λέξεις República Dominicana είναι γραμμένες σε κόκκινη κορδέλα (αυτή απεικονίζεται σε νεότερες εκδόσεις της σημαίας) στο κέντρο του θυρεού, στις άκρες του οποίου βρίσκονται τρία ακόντια (δύο εκ των οποίων στηρίζουν πανό της Δομινικανής Δημοκρατίας). Σε κάθε πλευρά υπάρχει μια Βίβλος με ένα μικρό σταυρό πάνω από αυτήν, η οποία είναι ανοικτή - κατά τη γενική πίστη- στο Κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο, 8:32, όπου αναγράφεται Y la verdad nos hará libre (Η αλήθεια ελευθερώση ημάς).
Το εθνόσημο εμφανίζεται στο κέντρο της κρατικής σημαίας της Δομινικανής Δημοκρατίας.
Καμίνια Λήμνου

Ιστορία

Το χωριό αναφέρεται για πρώτη φορά το 1346 σε έγγραφα της μονής Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους. Επί τουρκοκρατίας ήταν κεφαλοχώρι και είχε μόνο Έλληνες κατοίκους. Το 1874 είχε 90 οικογένειες. Από το έτος αυτό λειτουργησε κοινοτικό σχολείο. Μετά την ανακάλυψη της Στήλης των Καμινίων, το 1885, το χωριό έγινε πόλος έλξης πολλών περιηγητών. Προς το τέλος της τουρκοκρατίας είχε δημογεροντία, ταχυδρομικό γραφείο και η ενορία κυκλοφορούσε κέρματα με τη σφραγίδα: "ΠΚ+" (Παναγία Καμινίων).
Κατά τη δεκαετία 1920-30 ξεκίνησαν οι ανασκαφές της Ιταλικής Αρχαιολογικής Σχολής που αποκάλυψαν την προϊστορική πόλη Πολιόχνη. Έκτοτε τα Καμίνια αποτελούν πόλο έλξης πολλών κατοίκων και το 1951 είχαν 874 κ. Το 1932 χτίστηκε νέο σχολικό κτίριο. Στο σχολείο φοιτούσαν πάνω από 100 μαθητές και λειτουργούσε ως τριθέσιο ή διθέσιο ως το 1980. Το 1980 έγινε μονοθέσιο και το 1994 συγχωνεύτηκε με του Μούδρου λόγω έλλειψης μαθητών. Μεταπολεμικά μεγάλο μέρος του πληθυσμού μετανάστευσε στα αστικά κέντρα και στο εξωτερικό, κυρίως στο Μόντρεαλ του Καναδά και στην Αυστραλία.

Οικονομία

Οι κάτοικοι είναι κυρίως αγρότες και κτηνοτρόφοι. Σήμερα καλλιεργούνται σιτηρά και αμπέλια, ενώ ως το 1970 περίπου καλλιεργούσαν και το βαμβάκι. Από το 1937 λειτουργεί Γεωργικός Συνεταιρισμός. Επίσης, υπάρχουν ιδιωτικό οινοποιείο, λακαριά παραγωγής τσίπουρου, μελισσοκόμοι, αλιείς, παντοπωλεία, καφενεία, ταβέρνες, ενοικιαζόμενα δωμάτια, ραφείο, ηλεκτρολόγοι, ξυλουργοί, αλουμινάδες, περίπτερο κλπ.
Γεώργιος Ιωάννης του Λύτσελσταϊν & Γκούττενμπεργκ

Βιογραφία

Ήταν ο τέταρτος γιος του Γεωργίου-Ιωάννη παλατινού κόμη του Βελντέτς και της Άννας-Μαρίας των Βάσα, κόρης του Γουσταύου Α΄ της Σουηδίας.
Ο πατέρας του απεβίωσε το 1592 και τον διαδέχθηκαν οι γιοί του υπό την επιτροπεία της Άννας-Μαρίας. Το 1598 οι αδελφοί μοίρασαν τις κτήσεις και ο Γεώργιος-Ιωάννης έλαβε το ήμισυ του Γκούττενμπεργκ. Το 1601 απεβίωσε ο τριτότοκος αδελφός του Λουδοβίκος-Φίλιππος παλατινός κόμης του Γκούττενμπεργκ άγαμος και ο Γεώργιος-Ιωάννης κληρονόμησε το άλλο ήμισυ το Γκούττενμπεργκ. Το 1611 απεβίωσε ο δευτερότοκος αδελφός του Ιωάννης-Αύγουστος παλατινός κόμης του Λύτσελσταϊν άτεκνος και ο Γεώργιος-Ιωάννης κληρονόμησε το Λύτσελσταϊν.
Το 1654 απεβίωσε και τον κληρονόμησε ο ανιψιός του Λεοπόλδος-Λουδοβίκος.
Οσμάν Β΄

Βιογραφία

Ο Οσμάν Β΄ γεννήθηκε το 1604 στο παλάτι Τοπ Καπί στην Κωνσταντινούπολη. Ήταν γιος του σουλτάνου Αχμέτ Α΄ και της Μαχφιρούζ Χατιτζέ Σουλτάν. Από μικρή ηλικία λόγω θανάτου της μητέρα του ανέλαβε την εκπαίδευσή του η Κιοσέμ σουλτάνα και αργότερα έγινε σπουδαίος ποιητής. Η Κιοσέμ σουλτάνα του τού είχε μάθει πολλές γλώσσες, όπως Αραβικά, Περσικά, Λατινικά, Ελληνικά και Ιταλικά. Πήρε τον θρόνο το 1618 όταν διαδέχθηκε τον θείο του Μουσταφά Α΄. Ο Οσμάν παρά τη νεαρή ηλικία του, είχε τα χαρίσματα ενός μονάρχη, έτσι εκστράτευσε αρκετές φορές χωρίς όμως να επιτύχει αξιόλογες νίκες.

Εκστρατεία της Περσίας

Το 1618 επιτέθηκε στην Περσία για να αποκρούσει περσική επίθεση στην Ανατολία. Ανακατέλαβε τις πόλεις Ντιγιαρμπακίρ, Βαν, Αβνίκ και πολιόρκησε το Ταμπρίζ αλλά ηττήθηκε και υποχώρησε.

Εκστρατεία της Ουγγαρίας

Σε μια προσπάθεια να ανακαταλάβει την Ουγγαρία, η οποία προσαρτήθηκε από τον Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή αλλά μεγάλο τμήμα της χάθηκε από τον γιο του Σελίμ τον Μέθυσο, εισέβαλε στην χώρα και κατέκτησε τα κάστρα Αράκ, Σικλος, Σερετσια και κινήθηκε προς το Πέτροβαράντιν με στόχο να προωθηθεί μέχρι την Βουδαπέστη, πρωτεύουσα της Ουγγαρίας. Ηττήθηκε πριν φτάσει στο κάστρο από τον Αυστριακό στρατό στη μάχη του Νόβισαντ, όπου ο στρατός του υπέστη πανωλεθρία και οι δυνάμεις του σχεδόν αποδεκατίστηκαν.

Εκστρατεία στην Μολδαβία

Το 1620 έσπευσε σε βοήθεια του πρίγκιπα της Τρανσυλβανίας, ενάντια στους Αψβούργους της Αυστρίας. Μπήκε θριαμβευτικά στο Ιάσιο μετά από πολιορκία 76 ημερών και αρχικά νίκησε τους στρατηγούς του βασιλιά της Πολωνίας Σιγισμούνδου Γ΄ Βάζα στα Cecora (Tutora). Ανέβηκε τον Προύθο, ωστόσο ο γιος του Σιγισμούνδου (μέλλων βασιλιάς Βλαδίσλαος Δ΄ Βάζα) νίκησε με ευκολία τον στρατό των Οθωμανών το 1621 στο Khotyn. Στην μάχη μάλιστα ο ίδιος ο Σουλτάνος έσπασε το χέρι του και τραυματίστηκε σχεδόν θανάσιμα.

Σχέση με την Κιοσέμ Σουλτάν

Προφανώς ο Οσμάν είχε καλή σχέση με την Κιοσέμ Σουλτάν καθώς την είχε επισκεφτεί στο Παλιό Παλάτι. Επίσης μπορεί να τον είχε μεγαλώσει επειδή προφανώς η μητέρα του δεν ήταν ζωντανή μετά το 1614.

Θάνατος

Επειδή θεωρούσε τους Γενίτσαρους υπεύθυνους για την ήττα τους στην μάχη με τους Πολωνούς αποφάσισε να τους διαλύσει, όμως αυτοί επαναστάτησαν, τον συνέλαβαν, τον ακρωτηρίασαν, τον διαπόμπευσαν στους δρόμους της Κωνσταντινούπολης και τέλος τον έκλεισαν στο Επταπύργιο όπου τον έπνιξαν στις 20 Μαρτίου 1622. Τάφηκε στο Μπλε Τζαμί. Τον διαδέχθηκε ο θείος του Μουσταφά Α΄.