Σουφλί

Σημερα

Σήμερα στο Σουφλί λειτουργούν 2 εργοστάσια και 2 οικοτεχνίες επίσης σε όλων τον Εβρο μετράμε περίπου γύρο στους 60 σηροτρόφους. Οι ντόπιοι επαγγελματιες που ασχολουντε με το μετάξι έχουν ένα μεγάλο αριθμό εκθέσεων σε όλο τον κόσμο όπως και πελάτες έτσι με αργά και σταθερά βήματα το Σουφλι γίνετε ξανά αυτό που ήταν. Ο επισκέπτης μπορεί να βρει στα καταστήματα της περιοχής πολλά και όμορφα πράγματα από το Σουφλί.

Ιστορία

Αρχαιολογικά ευρήματα πιστοποιούν ότι η περιοχή κατοικούνταν κατά την διάρκεια της Ελληνιστικής περιόδου.
Σύμφωνα με τον Τούρκο περιηγητή Εβλιγιά Τσελεμπή που αναφέρεται σε αυτό το 1667 με το όνομα Σοφουλού (Sofulu), το Σουφλί ήταν ένα κεφαλοχώρι απαλλαγμένο από τους φόρους της Οθωμανικής τότε αυτοκρατορίας.
Η άνθιση του άρχισε τον 19ο αιώνα, και αποτελούσε ένα σημαντικό εμπορικό κέντρο. Η δημιουργία του σιδηροδρομικού σταθμού το 1872 συνέβαλε σημαντικά στην οικονομική του ανάπτυξη. Ο πληθυσμος του αυξανόταν εντυπωσιακά και ενώ το 1877 είχε γύρω στους 4.680 κατοίκους το 1908 ανέβηκε στους 12.000-13.000. Το Σουφλί γίνεται γνωστό κυρίως για το μετάξι, 4 εργοστάσια δημιουργούνται (των Αζαρία και Πάπο (1908), των Τζίβρε (1920), του Π. Χατζησάββα, του Τσιακίρη (1954), και το κρατικό εργοστάσιο), όμως δεν είναι η μόνη ασχολία των κατοίκων, ανάπτυξη έχει παρουσιάσει η αμπελουργία και η οινοποιεία όπως και η καροποιεία και η σιδηρουργία.
Μετά την Συνθήκη της Λωζάνης το 1923 η Ανατολική Θράκη πέρασε οριστικά στην κυριότητα του νεοσύστατου τουρκικού κράτους. Έτσι, το Σουφλί με την ανακατανομή της γης έχασε μια σημαντική έκταση των 70.000 στρεμμάτων που ήταν γεμάτη από μορεόδεντρα τα οποία αποτελούσαν και την μόνη τροφή του μεταξοσκώληκα.
Με την εισαγωγή του εμπορίου του μεταξιού στο φορολογικό πλαίσιο της Ελλάδας επήλθε μείωση της παραγωγής και των εξαγωγών σε άλλες χώρες. Το τελειωτικό και πιο ισχυρό χτύπημα ήλθε με την ανακάλυψη της τεχνητής μεταξωτής ίνας.Το γεγονός αυτό σταμάτησε την ανοδική πορεία της σηροτροφίας. Εκείνη την εποχή στο Σουφλί λειτουργούσαν 4 εργοστάσια αναπήνησης καθώς και πολλές οικοτεχνίες παραγωγής μεταξιού τα οποία σταμάτησαν να λειτουργούν.
Γνωστό ως η "Πόλη του Μεταξιού", το Σουφλί είναι επίσης γνωστό για το κρασί του, το τσίπουρο, και τα κρέατά του.

Πολιτισμός

Μαζί με την οικονομική ανάπτυξη ήλθε η κοινωνική και πολιτιστική άνθιση και το διανοητικό επίπεδο των κατοίκων αναπτύχθηκε. Πριν από τα μέσα του 19ου αιώνα οι δύο εκκλησίες του Αγίου Γεωργίου και του Αγίου Αθανασίου είχαν ήδη χτιστεί και αποτελούσαν τα στολίδια της πόλης. Γύρω στο 1860 δημιουργήθηκε το Δημοτικό Σχολείο (σημερινό 2ο Δημοτικό Σχολείο), και το 1880-82 το Δημοτικό Σχολείο θυλέων (σημερινό 1ο Δημοτικό Σχολείο). Η μουσική διδασκόταν στο Δημοτικό Σχολείο απο το 1900. Στο Σουφλί του Έβρου γεννήθηκε (25/10/1947) ο μουσικοσυνθέτης, στιχουργός και ερμηνευτής, γνωστός στο πανελλήνιο, Θανάσης Γκαϊφύλλιας

Σύγχρονα χρόνια

Στις 29 Αυγούστου 1936 ο δήμαρχος Δημήτρης Καλπάκας ανακοίνωσε τη διενέργεια της 6ης γεωργοκτηνοτροφικής έκθεσης.
Η ανακάλυψη του συνθετικού μεταξιού και η πτώση της τιμής των κουκουλιών έχουν οδηγήσει στην παρακμή της Σηροτροφίας. Τα μουρεόδεντρα γίνονται όλο και λιγότερα και μετά την ανακατανομή της γης έχουν σχεδόν εξαφανιστεί. Η παρακμή της Σηροτροφίας, σε συνδυασμό με την έλλειψη των βιομηχανικών μονάδων, έχει αναγκάσει τον πληθυσμό να μετακινηθεί προς τις αστικές περιοχές ή ακόμη και στο εξωτερικό.
Αυτή τη στιγμή λειτουργούν 5 βιοτεχνίες παραγωγής μεταξωτών ειδών καθώς και πολλά καταστήματα που εμπορεύονται μεταξωτά είδη. Το 1993, η παραγωγή κουκουλιών ανερχόταν σε 5.000 κιλά από 800.000 κιλά που ήταν το 1908.
Το Σουφλί έχει πληγεί από πλημμύρες στις περιοχές με χαμηλό υψόμετρο την δεκαετία του 1960, και τα έτη 1998, 2005 και 2006.