Αιγυπτιακές πυραμίδες

Ιστορική εξέλιξη

Μέχρι την πρώιμη δυναστική περίοδο της αρχαίας Αιγύπτου, αυτοί που διέθεταν την οικονομική δυνατότητα θάβονταν σε τάφους με χαρακτηριστικό σχήμα γνωστούς ως μασταμπάδες.
Η δεύτερη ιστορικά πιστοποιημένη αιγυπτιακή πυραμίδα πιστώνεται στον αρχιτέκτονα Ιμχοτέπ, που σχεδίασε αυτό που οι αιγυπτιολόγοι πιστεύουν ότι είναι ο τάφος του φαραώ Ζοζέρ. Ο Ιμχοτέπ πιστώνεται ως ο πρώτος που συνέλαβε την ιδέα της τοποθέτησης του σχήματος του μασταμπά τον ένα πάνω στον άλλο, καταλήγοντας σε μια κατασκευή με τα επίπεδα της πυραμίδας σε βαθμίδες, με αυτές να μικραίνουν από κάτω προς την κορυφή. Το αποτέλεσμα ήταν η Πυραμίδα του Ζοζέρ, η οποία αποτελεί βαθμιδωτή πυραμίδα, που είχε σκοπό να είναι τα γιγάντια «σκαλιά» με τα οποία η ψυχή του φαραώ θα ανερχόταν στους ουρανούς. Η σημασία του επιτεύγματος του Ιμχοτέπ ήταν τέτοια, που σε συνδυασμό με τη θέση του αργότερα θεοποιήθηκε από τους Αιγύπτιους. 
Η πιο δημιουργική φάση κατασκευής πυραμίδων συνέπεσε με το μεγαλύτερο βαθμό της απόλυτης εξουσίας. Ήταν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου που κατασκευάστηκαν οι πιο φημισμένες πυραμίδες, οι Πυραμίδες της Γκίζας. Με τον καιρό, καθώς η εξουσία έγινε λιγότερο συγκεντρωτική, η δυνατότητα και η επιθυμία για την εξασφάλιση πόρων και πηγών για την κατασκευή σε τεράστια κλίμακα εξασθένησε, και οι μετέπειτα πυραμίδες ήταν μικρότερες, λιγότερα καλά και συχνά κατασκευασμένες βιαστικά.    
Πολύ μετά το τέλος της περιόδου κατασκευής πυραμίδων στην ίδια την Αίγυπτο, υπήρξε μια έξαρση κατασκευής πυραμίδων στη σημερινή περιοχή του βόρειου Σουδάν, όταν το μεγαλύτερο μέρος της Αιγύπτου περιήλθε στον έλεγχο των βασιλέων της Νάπατα. Ενώ η εξουσία τους ήταν σύντομη, τελειώνοντας το 661 π.Χ., ο αιγυπτιακός πολιτισμός άφησε σε αυτούς ανεξίτηλη επίδραση, και κατά την ύστερη περίοδο του Βασιλείου της Μερόης (περίπου 300 π.Χ. – 300 μ.Χ.), αυτή η επίδραση κατέληξε στην αναγέννηση της κατασκευής πυραμίδων με έμπνευση της αιγυπτιακές με το χτίσιμο πάνω από 200 βασιλικών πυραμίδων-τάφων κοντά στις βασιλικές πρωτεύουσες της περιόδου.     
Ο Αλ Αζίζ Ουτμάν (1171–1198), δεύτερος Σουλτάνος της Αιγύπτου, προσπάθησε να καταστρέψει τις πυραμίδες της Γκίζας. Εγκατέλειψε την προσπάθεια μετά την πρόκληση ζημιών στην Πυραμίδα του Μυκερίνου γιατί το εγχείρημα αποδείχτηκε τιτάνιο.

Συμβολισμός πυραμίδων

Το σχήμα των αιγυπτιακών θεωρείται ότι αντιπροσωπεύει τον αρχέγονο λόφο από τον οποίοι οι αρχαίοι Αιγύπτιοι πίστευαν ότι δημιουργήθηκε ο κόσμος. Επίσης θεωρείται ότι είναι το σχήμα τον ακτινών του ήλιου έτσι όπως κατεβαίνουν από αυτόν, και οι περισσότερες πυραμίδες ήταν καλυμμένες με γυαλιστερό άσπρο ασβεστόλιθο που είχε εκθαμβωτική εμφάνιση όταν βλεπόταν από μακριά. Κάποιες φορές επίσης το όνομα τω πυραμίδων έκανε αναφορά στη λάμψη του ήλιου. Για παράδειγμα, το όνομα της Κυρτής Πυραμίδας στο Νταχσούρ ήταν «Η Νότια Λαμπρή Πυραμίδα», και εκείνης του Σενουσρέτ στο Ελ Λαγιούν ήταν «Ο Σενουσρέτ Λάμπει».     T is Shining.
Αν και γενικά υπάρχει συμφωνία στο ότι οι πυραμίδες ήτα ταφικά μνημεία, υπάρχει συνεχή διαφωνία για τις συγκεκριμένες θεολογικές αρχές στις οποίες βασίστηκε η κατασκευή πυραμίδων. Μια πρόταση είναι ότι σχεδιάστηκαν για ένα είδους «κατασκευής για την ανάσταση». 
Οι Αιγύπτιοι πίστευαν ότι το σκοτεινό μέρος του ουρανού γύρω από το οποίο φαίνεται να περιστρέφονται τα αστέρια ήταν η πύλη για τους ουρανούς. Ένα από τα στενά φρεάτια από το ταφικό θάλαμο διαπερνά όλη την πυραμίδα και στοχεύει κατευθείαν στο κέντρο αυτού του μέρους του ουρανού. Αυτό υποδηλώνει ότι η πυραμίδα μπορεί να σχεδιάστηκε για μεταφέρει μαγικά την ψυχή του νεκρού φαραώ στην κατοικία των θεών
Όλες οι αιγυπτιακές πυραμίδες ήταν χτισμένες στην δυτική όχθη του Νείλου, που ως η τοποθεσία δύσης του ήλιου, σχετιζόταν με το βασίλειο των νεκρών στην αιγυπτιακή μυθολογία.

Αριθμός και τοποθεσία πυραμίδων

Το 1842 ο Καρλ Ρίχαρντ Λέψιους έφτιαξε τον πρώτο σύγχρονο κατάλογο πυραμίδων  – βλ. Κατάλογος πυραμίδων Λέψιους – στον οποίο καταμέτρησε 67. Από τότε έχουν ανακαλυφθεί πολλές περισσότερες. Ως το Νοέμβριο του 2008, είχαν καταγραφεί 118 αιγυπτιακές πυραμίδες. 
Η τοποθεσία της Πυραμίδας 29, που ο Λέψιους είχε ονομάσει «Ακέφαλη Πυραμίδα», χάθηκε για δεύτερη φορά καθώς το κτίσμα θάφθηκε από την άμμο της ερήμου μετά την εξερεύνηση του Λέψιους. Βρέθηκε ξανά κατά τη διάρκεια μιας αρχαιολογικής ανασκαφής το 2008. 
Πολλές πυραμίδες βρίσκονται σε κακή κατάσταση συντήρησης ή θαμμένες από την άμμο. Αν φαίνονται καν, μπορεί να έχουν την εμφάνιση λίγο παραπάνω από ένα σωρό από μπάζα. Ως συνέπεια, οι αρχαιολόγοι συνεχίζουν να ταυτίζουν και μελετούν άγνωστες πριν πυραμίδες. 
Η πιο πρόσφατη πυραμίδα που ανακαλύφθηκε ήταν εκείνη της Σεσχεσχέτ, μητέρας του φαραώ της Έκτης Δυναστείας Τετί. Η ανακάλυψη ανακοινώθηκε από τον Ζάχι Χαουάς, Γενικό Γραμματέα του Ανώτατο Συμβούλιο Αρχαιοτήτων στις 11 Νοεμβρίου 2008.
Όλες οι αιγυπτιακές πυραμίδες εκτός από τη μικρή πυραμίδα της Τρίτης Δυανστείας του Ζαουιέτ ελ Αριάν βρίσκονται στη δυτική όχθη του Νείλου, και οι περισσότερες είναι ομαδοποιημένες σε ειδικά διαμορφωμένες εκτάσεις. Οι πιο σημαντικές από αυτές τις ομάδες παρουσιάζονται παρακάτω, με γεωγραφική σειρά, από τα βόρεια προς τα νότια.

Ζαουιέτ ελ Αριάν

Στα μέσα μεταξύ Γκίζας και Αμπουσίρ, το Ζαουιέτ ελ Αριάν είναι η τοποθεσία δύο ημιτελών πυραμίδων του Παλαιού Βασιλείου. Ο ιδιοκτήτης του πιο βόρειου από τις δύο πιστεύεται ότι ήταν ο Νέμπκα, ενώ της νοτιότερης, γνωστής ως Στρωματώδης Πυραμίδα  μπορεί να αποδοθεί στον Χαμπά, κοντινό διάδοχο του Σεχεμχέτ. Αν η αντιστοίχιση αυτή είναι σωστή, η μικρή βασιλεία του Χαμπά μπορεί να εξηγήσει την κατά τα φαινόμενα ημιτελή κατάσταση της πυραμίδας του. Σήμερα έχει περίπου 17 μέτρα ύψος, ενώ αν είχε ολοκληρωθεί θα ήταν πιθανόν πάνω από 40 μέτρα.