google/wiki40b huggingface dataset:
Κρις Μπρόντερικ

Βιογραφία

Ο Κρις Μπρόντερικ γεννήθηκε στις 6 Μαρτίου 1970 στο Λέικγουντ του Κολοράντο και ξεκίνησε να παίζει κιθάρα στα έντεκα του χρόνια. Κατά την εφηβεία του εξασκούνταν καθημερινά εκτός από την κιθάρα, στο πιάνο και το βιολί. Τα πρώτα συγκροτήματα στα οποία συμμετείχε ήταν οι Grey Haven, οι Industrial Eden και οι Killing Time, στα τέλη της δεκαετίας του '80 και τις αρχές της δεκαετίας του '90.
Το 1997 έγινε μέλος του αμερικάνικου power metal συγκροτήματος Jag Panzer. Συμμετείχε στους δίσκους "The Age of Mastery" (1998), "Thane to the Throne" (2000), "Mechanized Warfare" (2001) και "Casting the Stones", όπως και στο DVD "The Era of Kings and Conflict " του 2002. Παράλληλα, ο Μπρόντερικ συμμετείχε στους Nevermore, αποκλειστικά για τις περιοδείες του συγκροτήματος από το 2001 μέχρι και το 2003, ενώ επανήλθε και για την παγκόσμια περιοδεία του 2006-2007.
Στις αρχές του 2008, ο Μπρόντερικ αντικατέστησε τον Γκλεν Ντρόβερ στους Megadeth, πραγματοποιώντας την πρώτη του ζωντανή εμφάνιση με το συγκρότημα στις 4 Φεβρουαρίου 2008, στο Ελσίνκι της Φινλανδίας. Μαζί τους κυκλοφόρησε το άλμπουμ "Endgame" το 2009, το οποίο σκαρφάλωσε στο Top-10 του Billboard. Ακολούθησε το ζωντανά ηχογραφημένο "Rust in Peace Live", με το συγκρότημα να περιοδεύει με την "Gigantour" σε όλο τον κόσμο. Στη συνέχεια κυκλοφόρησαν το "TH1RT3EN" το 2011 και το "Super Collider" το 2013, το οποίο ανέβηκε στο # 6 των αμερικάνικων τσαρτ, την υψηλότερη θέση που έφθασε δίσκος του συγκροτήματος από το "Youthanasia" του 1994.
Ο ηγέτης των Megadeth, Ντέιβ Μαστέιν, έχει δηλώσει ότι ο Μπρόντερικ είναι ο καλύτερος κιθαρίστας ο οποίος έχει περάσει από τους Megadeth. Στις 26 Νοεμβρίου 2014, ο Μπρόντερικ ανακοίνωσε την αποχώρηση του από τους Megadeth λόγω μουσικών διαφορών.
Μέτα την αποχώρηση του από τους Megadeth, ο Μπρόντερικ σχημάτισε τους Act of Defiance μαζί με τον πρώην ντράμερ των Megadeth, Σον Ντρόβερ, τον τραγουδιστή Χένρι Ντέρεκ Μπόνερ των Scar the Martyr και τον κιθαρίστα Ματ Μπάχλαντ των Shadow's Fall.
Νοβάλις

Έργο

Το όνομα του Νοβάλις συνδέθηκε με την αισθητικοποίηση της φιλοσοφίας και με μια εικόνα που δημιουργήθηκε για αυτόν μεταθανάτια από φίλους που ανήκαν στον ίδιο ρομαντικό κύκλο. Ο Νοβάλις διαμορφώντας τον δικό του κόσμο μέσω της δημιουργικής χρήσης της γλώσσας εκτιμούσε την ποίηση ως ανώτερη μορφή τέχνης που δεν μιμείται, όπως πολλές άλλες τέχνες, αλλά έχει την ικανότητα να δημιουργεί.
Humanists UK

Σχολεία

Ο οργανισμός αντιτίθεται στα θρησκευτικά σχολεία τα οποία επιχορηγούνται από το κράτος, επειδή «οι περισότερες έρευνες […] έχουν δείξει οτι είναι άδικο και μη δημοφιλές μέρος της εκπαίδευσης που παρέχετι από το κράτος, ενώ η πλειοψηφία του κόσμου επιθυμεί να εκλείψουν
Ο οργανισμός αντιτίθεται στην διδασκαλεία του δημιουργισμού στα σχολεία. Τον Σεπτέμβρη του 2011, ο (τότε) BHA  πραγματοποίησε την καμπάνια "Διδάξτε την εξέλιξη, όχι τον δημιουργισμό» το οποίο στόχευε να παραμείνει μόνιμη αντίθεση στον δημιουργισμό στο βρετανικό εκπαιδευτικό σύστημα.

Συνταγματικές μεταρρυθμίσεις

Ο οργανισμός υποστηρίζει ένα κοσμικό κράτος, το οποίο ορίζει ως «ένα κράτος του οποίο όλα τα δημόσια ιδρύματα και υπηρεσίες είναι ξεχωριστές από θρησκευτικά ινστιτούτα και μεταχειρίζεται όλους τους πολίτες το ίδιο ανεξάρτητα από τις θρησκευτικές τους ή μη απόψεις.»  Σημειώνει ζητήματα όπως τον διπλό ρόλο της μοναρχίας (κυβερνήτες και του κράτους, και της εκκλησίας της αγγλίας) καθώς και τις μόνιμες θέσεις επισκόπων στην βουλή των λόδρων.), και άλλες «διακρισεις βασισμένες σε θρησκευτικές απόψεις εντός του συστήματος».

Ενημέρωση του Κοινού

Στις 21 Oκτωμβρίου 2008, ο οργανισμός υποστήριξε την πρώτη βρετανική διαφήμιση υπερ των αθέων, καθώς βοήθησε στην συλλογή χρημάτων για το «αθεϊστικό λεωφορείο» όπου θα αναγραφόταν το σλόγκαν «Κατά πάσα πιθανότητα, δεν υπάρχει θεός. Τώρα σταμάτα να ανησυχεις και απόλαυσε την ζωή σου» σε 30 λεοφωρεία του Λονδίνου. Ενώ ο στόχος της συλλογής χρημάτων τέθηκε στα £5,500, κατάφρεαν να συγκεντρώσουν £153,000 και έτσι διαφήμισαν την καμπάνια σε όλη την βρετανία. . 

Το 2011, ο British Humanist Association έκανε καμπάνια για να πείσει τους άθεους, αγνωστικιστές και άλλους άθρησκους να συμπληρώσουν στην επερχόμενη απογραφή του πληθυσμού το κουτάκι "άθρησκοι" αντί να συμπληρώσουν το θρήσκευμα με το οποίο μεγάλωσαν ή να γράψουν κάποιο αστείο.Ο ΒΗΑ πιστευε πως το λεκτικό του ερωτήματος ήταν τέτοιο ώστε να παρουσιάσει μεγαλύτερο τον αριθμό και αναλογία θρήσκων, από όσο ήτανε στην πραγματικότητα.
Το αποτέλεσμα ηταν το 14,1 εκατομύρια ή το 25% του πληθυσμού να δηλώσουν πως δεν εχουν καμιά θρησκεία, μια άνοδος 6,4 εκατομμύρια σε μια δεκαετία.
Six Degrees of Inner Turbulence

Ιστορία του δίσκου

Οι Dream Theater επέστρεψαν στα "BearTracks Studios" το 2001, για την ηχογράφηση του έκτου στούντιο άλμπουμ τους. Τέσσερα χρόνια μετά την προσπάθεια κυκλοφορίας ενός διπλού δίσκου, αίτημα το οποίο ακυρώθηκε από την τότε δισκογραφική τους εταιρεία, "EastWest", το "Six Degrees of Inner Turbulence" εκδόθηκε σε μορφή διπλού CD. Το πρώτο μέρος αποτελούνταν από πέντε κομμάτια διάρκειας 6 έως 14 λεπτών, ενώ το δεύτερο μέρος αποτελούνταν αποκλειστικά από το ομώνυμο κομμάτι, διάρκειας 42 λεπτών. Η βασική ιδέα του συγκεκριμένου κομματιού ήταν ένα ορχηστρικό κομμάτι που έγραψε ο κιμπορντίστας Τζόρνταν Ρούντες, το οποίο τελικά αποτέλεσε το πρώτο μέρος του "Six Degrees of Inner Turbulence" με τίτλο "Overture". Στην συνέχεια, η ιδέα αυτή επεκτάθηκε από τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος, δημιουργώντας το 42λεπτο τραγούδι, αποτελούμενο από οκτώ διαφορετικά μέρη.
Ο δίσκος έλαβε θετικές κριτικές, με το "Allmusic" να του δίνει τέσσερα αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Ultimate Guitar" 9,5 / 10, το "Sea of Tranquility" 4,5 / 5 και το "Metal Archives" 71%.
Ο δίσκος ανέβηκε στο # 46 του Billboard, την δεύτερη θέση των τσαρτ της Φινλανδίας και το Top-20 στην Ουγγαρία, την Γερμανία, την Σουηδία, την Ολλανδία, την Ιαπωνία, τη Νορβηγία και την Γαλλία, αλλά δεν κατάφερε να μπει στα βρετανικά τσαρτ, όντας ο μοναδικός δίσκος των Dream Theater που δεν κατάφερε κάτι τέτοιο μετά το "Images And Words" του 1992.
Η περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ ονομάστηκε "World Tourbulence Tour" και διήρκεσε από τον Ιανουάριο μέχρι το Νοέμβριο του 2002, με 109 συναυλίες σε όλο τον κόσμο.
Στήλη ναρού πολεμιστή με γυναίκα (Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης αρ. 29.54)

Περιγραφή

Είναι από ασβεστόλιθο. Εικονίζει έναν νεαρό άνδρα και μια γυναίκα μπροστά σε ένα βωμό. Ανάμεσά τους μία λήκυθος για την σπονδή. Στον τοίχο είναι κρεμασμένη μια πολεμική στολή, κράνος και ένα σπαθί.

Ερμηνεία

Ο Τάραντας στα παράλια της Μεγάλης Ελλάδας γνώρισε μεγάλη άνθιση, αφού ήταν κεντρικός κόμβος των θαλάσσιων εμπορικών δρόμων στη Μεσόγειο. Είναι πολλά τα επιβλητικά ταφικά μνημεία που κτίστηκαν στην πόλη αυτή τον 4ο αιώνα π.Χ. Είχαν σχήμα ναΐσκου και ήταν διακοσμημένα με ζωγραφισμένα αγάλματα. Το ανάγλυφο ετούτο ίσως να ανήκε στο διάκοσμο ενός τέτοιου μνημείου. Έχει εκφραστεί η εικασία ότι η σκηνή είναι εμπνευσμένη από μια τραγωδία.

Ιστορική τοποθέτηση

Είναι έργο στα τέλη του 4ου αιώνα, περίπου 325-300 π.Χ.
Παιδοφιλία

Ως παιδοφιλία αναφέρεται μία μορφή παραφιλίας η οποία περιγράφει επαναλαμβανόμενες και επίμονες σεξουαλικές τάσεις και φαντασιώσεις που αφορούν σεξουαλική δραστηριότητα με παιδιά. Σύμφωνα με τον ορισμό αυτό, η παιδοφιλία αφορά άτομα τα οποία διαθέτουν τις προαναφερθείσες τάσεις, έστω κι αν ουδέποτε έχουν επιχειρήσει να τις πραγματώσουν, είτε από ηθικές αναστολές, είτε από τον φόβο της επιβολής του νόμου. Αντίθετα, η παιδοφιλία δεν αφορά άτομα που δεν έχουν παρεκκλίνουσες φαντασιώσεις και επιθυμίες, έστω και αν σε κάποια δεδομένη στιγμή στη ζωή τους έχουν κακοποιήσει σεξουαλικά ένα παιδί και άσχετα του γεγονότος ότι η πράξη αυτή είναι εκ των πραγμάτων αξιόμεμπτη.
Οι φαντασιώσεις και συμπεριφορές που υποδεικνύουν παιδοφιλία, αναφέρονται στην έλξη προς παιδιά (αγόρια ή κορίτσια) προεφηβικής ηλικίας (μικρότερα των 13 ετών). Ο παιδόφιλος επίσης θα πρέπει να είναι τουλάχιστον 16 ετών και τουλάχιστον κατά 5 χρόνια μεγαλύτερος από το παιδί. Αν και η παιδοφιλία αφορά και στα δύο φύλα, εν τούτοις η μεγάλη πλειονότητα των παιδόφιλων είναι άνδρες. Οι περισσότεροι από αυτούς έλκονται από κορίτσια (κυρίως ηλικίας 8 - 10 ετών), λιγότεροι έλκονται από αγόρια (συνήθως μεγαλύτερης ηλικίας των 10 ετών), αλλά υπάρχουν και ποσοστά παιδόφιλων που έλκονται και από τα δύο φύλα, καθώς και ποσοστά που έλκονται ταυτόχρονα από παιδιά και ενήλικους.
Έρευνες που έχουν διεξαχθεί σε διάφορες χώρες, δείχνουν ότι τουλάχιστον το 7% των γυναικών και το 3% των ανδρών έχουν υποστεί κατά την παιδική τους ηλικία σεξουαλική κακοποίηση. Οι θύτες, προερχόμενοι από όλα τα κοινωνικά και οικονομικά στρώματα, ανήκουν κατά πλειοψηφία στο ευρύτερο οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον του παιδιού. Ανάμεσα στους παιδόφιλους έχουν καταγραφεί και άτομα εφηβικής ηλικίας,  ενώ έχει αποδειχθεί πως στις περισσότερες των περιπτώσεων πρόκειται για πραγματικούς και όχι περιστασιακούς παιδόφιλους. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η παιδοφιλία αποτελεί ταυτόχρονα και αιμομιξία.
H παιδοφιλία έχει ταξινομηθεί ξεχωριστά από την ηβηφιλία (αφορά έλξη προς παιδιά πρώιμης εφηβικής ηλικίας), την εφηβοφιλία (αφορά κύρια ή αποκλειστική έλξη προς παιδιά περιεφηβικής και εφηβικής ηλικίας και νεαρά άτομα, γενικά ηλικίας 14-18 ετών, η οποία δε θεωρείται παραφιλία και διαστροφή) και τη νηπιοφιλία (έλξη προς νήπια 0 - 3 ετών). Στις περισσότερες κοινωνίες του κόσμου η σεξουαλική κακοποίηση παιδιού αποτελεί ποινικά κολάσιμη πράξη και διώκεται (η ποινή μπορεί να φτάσει ακόμα και στον θάνατο), όπως και η κατοχή και διακίνηση παιδοφιλικού πορνογραφικού υλικού. Η ηλικία συναίνεσης για σεξουαλική δραστηριότητα στην Ελλάδα είναι τα 15 έτη.
Μπέρτα της Αραγωνίας

Βιογραφία

Δεν γνωρίζουμε τους γονείς της ή την παιδική της ηλικία. Πιστεύεται ότι ήταν από την Ιταλία, μια και το όνομά της είναι Ιταλικό. 
Ο Πέτρος Α΄ της Αραγωνίας από την πρώτη του σύζυγο Αγνής της Ακουιτανίας απέκτησε δύο τέκνα, τον Πέτρο και της Ισαβέλλα. Σύντομα μετά το τέλος της Αγνής, ο Πέτρος Α΄ έκανε δεύτερο γάμο με τη Μπέρτα, από την οποία δεν απέκτησε παιδιά. Ως το 1104 όμως είχαν αποβιώσει και τα δύο παιδιά του, έτσι το στέμμα της Αραγωνίας πέρασε στον ετεροθαλή, επόμενο αδελφό του Αλφόνσο Α΄ τον Μαχητή. 
Η Μπέρτα έλαβε μία κληρονομία, αλλά ο Αλφόνσος Α΄ πήρε όλα τα εδάφη του Πέτρου Α΄. Δεν γνωρίζουμε πότε ή πού απεβίωσε η Μπέρτα. Ο γενεαλόγος Szabolcs de Vajay εκτιμά ότι η Μπέρτα ήταν κόρη του Πέτρου Α΄ κόμη της Σαβοΐας και της Αγνής της Ακουιτανίας, ίσως της δεύτερης συζύγου του Ραμίρο Α΄ της Αραγωνίας, πατέρα του Πέτρου Α΄ και εξαδέλφη της Αγνής, πρώτης συζύγου τού Πέτρου Α΄.

Οικογένεια

Παντρεύτηκε το 1097 τον Πέτρο A΄ των Χιμένεθ βασιλιά της Αραγωνίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Πρίσμα (οπτική)

Χαρακτηριστικά πρίσματος

Το πρίσμα κατά την οπτική περιορίζεται ως σώμα σε δύο επίπεδα μη παράλληλα μεταξύ τους που καλούνται έδρες πρίσματος και η τομή τους ακμή του πρίσματος ή διαθλαστική ακμή, ενώ η γωνία της δίεδρης που σχηματίζεται από τις έδρες διαθλαστική γωνία. Κάθε δε τομή του πρίσματος από κάθετο επίπεδο στην ακμή του ονομάζεται κύρια τομή του πρίσματος. Εξ ολοκλήρου το πρίσμα λαμβάνεται ως διαφανές σώμα από ομογενές και ισότροπο υλικό.

Χρήσεις πρισμάτων

Συνήθεις χρήσεις των πρισμάτων γίνεται σε περιπτώσεις ανάγκης απόκλισης φωτεινών δεσμών, στη φασματοσκοπία, σε όλα σχεδόν τα οπτικά όργανα κυρίως για ανορθώσεις ανεστραμένων ειδώλων, καθώς και σε περιπτώσεις λήψης πολωμένου φωτός, ειδικά με τα πρίσματα Νίκολ.
Πόλεις του Λα Ουνιόν

Αυτός είναι ένας κατάλογος πόλεων του Διαμερίσματος Λα Ουνιόν, Ελ Σαλβαδόρ:
Κάρολος Α΄ της Φλάνδρας

Διάδοχος της κομητείας της Φλάνδρας στο όνομα της μητέρας του

Ο Κάρολος μεγάλωσε στην αυλή του παππού του Ροβέρτου Α΄ και του θείου του Ροβέρτου Β΄ της Φλάνδρας, η μητέρα του πήγε στην Νότια Ιταλία προκειμένου να παντρευτεί σε δεύτερο γάμο της τον Ρογήρο Μπόρσα, δούκα της Απουλίας αφήνοντας τον μικρό Κάρολο στην αυλή της στην Φλάνδρα. 
O Κάρολος χρίστηκε ιππότης στις Σταυροφορίες (1108 - 1110) αλλά ο ρόλος που είχε εκεί ήταν αβέβαιος, ταξίδευσε στους Αγίους Τόπους (1107 - 1108) με έναν στόλο από Άγγλους, Δανούς και Φλαμανδούς.  Στον Κάρολο προσφέρθηκε το στέμμα του βασιλείου της Ιερουσαλήμ αλλά το αρνήθηκε για άγνωστους λόγους. 
Ο θείος του Ροβέρτος Β΄ πέθανε (1111) αφήνοντας διάδοχο τον γιο του Βαλδουίνο Ζ΄, ο Κάρολος ο οποίος ήταν μια δεκαετία μεγαλύτερος έγινε σύμβουλος του, ο Βαλδουίνος τακτοποίησε τον γάμο του Καρόλου με την Μαργαρίτα του Κλερμόν κόρη του Ρενώ Β΄ του Κλερμόν και διάδοχο της κομητείας της Αμιένης (1118). Όταν ο Βαλδουίνος Ζ΄ πέθανε άτεκνος από τα τραύματα στην μάχη του Μάχη του Μπουρ–αν–Μπρε (1119) υπερασπιζόμενος τον βασιλιά της Γαλλίας όρισε διάδοχο του τον ξάδελφο του Κάρολο. 
Ο Κάρολος εξόρισε τους Ιουδαίους από την Φλάνδρας χρεώνοντας τους την ευθύνη για τον λιμό,  ήταν διάσημος για την ευγένεια του και την γενναιοδωρία του απέναντι στους φτωχούς, τους μοίραζε ψωμί κατά την διάρκεια πείνας ενώ αποθήκευσε σιτάρι που το πούλησε σε πολύ ψηλές τιμές.

Δολοφονία και αγιοποίηση

Το μεγάλο του λάθος ήταν ότι προσπάθησε να περιορίσει την ισχύ της οικογένειας Έρεμπαλντ η οποία είχε εκμεταλλευτεί τον λιμό για να πλουτίσει κάτι που του στοίχισε την ζωή του, η δολοφονία του οργανώθηκε από έναν εφημέριο των Έρεμπαλντ στον καθεδρικό ναό της Μπρυζ.  Στις 2 Μαρτίου 1127, ενώ πήγε για προσκύνημα στον καθεδρικό ναό του Αγίου Δονατίου στην Μπρυζ μια ομάδα ευγενών τον δολοφόνησε με αλλεπάλληλα χτυπήματα από ξίφη, κάτι που έφερε απίστευτη οργή στον λαό της Φλάνδρας. Η βοήθεια που πρόσφερε στους φτωχούς και ο τρόπος που θανατώθηκε ήταν αιτία να γίνει μάρτυρας και αγιοποιήθηκε από την Καθολική Εκκλησία (1884), ενώ η οικογένεια των Έρεμπαλντ που σχεδίασε την δολοφονία του θανατώθηκε με βασανιστήρια.  Ο Λουδοβίκος ΣΤ΄ της Γαλλίας που τον είχε υποστηρίξει στον αγώνα του κατά των Έρεμπαλντ επέλεξε ως διάδοχο του τον Νορμανδό πρίγκιπα Γουλιέλμο Κλίτο.
Birkenia

Το Birkenia είναι ένα γένος των εξαφανισμένων ανάσπιδων ψαριών από τα στρώματα της Μέσης Σιλούριας της Βόρειας Ευρώπης, και της Μέσης Σιλούριας με ενδεχομένως πρώιμα στρώματα της Δεβόνιας περιόδου του Αρκτικού Καναδά.
Άθικτα απολιθωμένα δείγματα του B. elegans δείχνουν ότι τα ενήλικα ζώα έφθασαν σε μήκος έως και τα 10 εκατοστά (3,9 ίντσες), και ήταν ενεργοί κολυμβητής. Εκτός από τα ολόκληρα δείγματα και την κλίμακα μικροαπολιθωμάτων του B. elegans, τα οποία βρίσκονται στη Μεγάλη Βρετανία και στη Σκανδιναβία, οι κλίμακες ενός δεύτερου είδους, του B. robusta, βρίσκονται στα στρώματα τις Ύστερη Σιλούριας της Σκανδιναβίας και της Εσθονίας. Οι κλίμακες του B. robusta διαφέρουν από εκείνες του B. elegans από το γεγονός ότι, όπως υποδηλώνει το συγκεκριμένο επίθετο, οι κλίμακες του πρώτου είδους έχουν πιο έντονες αναλογίες από εκείνες του τελευταίου.
1015 Χρίστα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Χρίστας εκτιμάται σε 96,94 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι X ή C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,0459. Η Χρίστα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 11 ώρες και 14 λεπτά.
Βουκράνιο

Βουκράνιο είναι διακοσμητικό και αρχιτεκτονικό στοιχειο της αρχαιότητας. Έχει μορφή κερασφόρου ταυροκεφαλής σε εμπρόσθια όψη. Πρωτοεμφανίστηκε και παρέμεινε σε χρήση από τους προϊστορικούς μέχρι και τους ελληνικούς και ρωμαϊκούς κλασικούς χρόνους, ενώ επανήλθε στους αναγεννησιακούς χρόνους.
Σβετοζάρ Βουκμάνοβιτς Τέμπο

Βιογραφικό

Γεννήθηκε στο χωριό Πόντγκορα του Μαυροβουνίου, και από τα νεανικά του χρόνια εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Γιουγκοσλαβίας. Υπήρξε οργανωτής απεργιών και διαδηλώσεων. Ήταν απόφοιτος του Νομικού Τμήματος του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου.
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, ο Τέμπο εξελίχθηκε σε σημαίνον στέλεχος της Αντίστασης. Υπήρξε μέλος του Ανωτάτου Επιτελείου του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού της Γιουγκοσλαβίας (ΛΑΣ), αρχηγός του Κεντρικού Επιτελείου του ΛΑΣ της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ήταν ένας από τους πιο στενούς συνεργάτες του Στρατάρχη Τίτο.
Στα χρόνια αυτά, υπήρξε ένας από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους της γραμμής ενοποίησης των Σλαβομακεδόνων ανταρτών στα πλαίσια μιας ενιαίας αντιστασιακής οργάνωσης. Σε αυτήν θα συμμετείχαν και οι Σλαβομακεδόνες της Ελλάδας.
Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ο Τέμπο ανέλαβε μια σειρά από υπουργεία και στελεχικές θέσεις στην νέα διακυβέρνηση.
Στη δεκαετία του '70 θα εξαφανιστεί από το προσκήνιο, για να επανέλθει στη δεκαετία του '80 με την έκδοση των απομνημονευμάτων του και τη συμμετοχή του στο δίσκο Pljuni i zapjevaj moja Jugoslavijo του συγκροτήματος Bijelo dugme του Γκόραν Μπρέγκοβιτς, όπου τραγούδησε μαζί με την χορωδία του ορφανοτροφείου Ljubica Ivezić του Σαράγεβο το παρτιζάνικο τραγούδι Padaj silo ως εισαγωγή του τραγουδιού Pljuni i zapjevaj moja Jugoslavijo.
Ο Τέμπο είχε κατηγορηθεί πως το 1945 είχε εμπλακεί στη δολοφονία του ιερέα αδερφού του Λούκα, ως δοσίλογου. Εντούτοις, η κατηγορία αυτή τελικά αποδείχθηκε ανακριβής, καθώς ο Τέμπο ενημερώθηκε εκ των υστέρων για τη δολοφονία του αδερφού του χωρίς να έχει καμία εμπλοκή σε αυτήν. Εξάλλου, ο ίδιος είχε αναλάβει την ανατροφή του ανηψιού του Τσεντομίρ Βουκμάνοβιτς, γιου του δολοφονημένου αδερφού του. Τελικά, αποδείχτηκε πως για τη δολοφονία του Λούκα Βουκμάνοβιτς και πολλών άλλων πραγματικών ή όχι συνεργατών των κατοχικών δυνάμεων, υπεύθυνο ήταν ένα τμήμα της καθοδήγησης του ΚΚΓ, κυρίως οι Έντβαρντ Καρντέλι και Αλεξάνταρ Ράνκοβιτς και όχι ο Σβετοζάρ Τέμπο.
Πέθανε το 2000, και τάφηκε μαζί με τον αδερφό του, όπως επιθυμούσε.

Σύγκρουση με το ΚΚΕ

Ο Τέμπο υπήρξε σφοδρός επικριτής του ΚΚΕ. Το 1944, όταν η Ομάδα Μεραρχιών Μακεδονίας του ΕΛΑΣ υπό τους Μάρκο Βαφειάδη και Ευριπίδη Μπακιρτζή έλαβε δυναμικά μέτρα για την εκδίωξη των αυτονομιστών από την Μακεδονία και την αντιμετώπιση του σλαβομακεδονικού εθνικισμού, ο Τέμπο δήλωσε πως το ΚΚΕ συντάσσεται με τους Βρετανούς ενάντια στη Νέα Γιουγκοσλαβία και την ΕΣΣΔ.
Αργότερα, το 1977 θα δηλώσει πως το ΚΚΕ αρχικά με τη Συμφωνία της Βάρκιζας πρόδωσε τους Έλληνες αντιστασιακούς και το επαναστατικό κίνημα στην Ελλάδα, ενώ με το ξεκίνημα του δεύτερου αγώνα το 1946 έδειξε τυχοδιωκτισμό καθώς ήταν ξεκάθαρο πως θα καταλήξει σε ήττα.
Βάλμιερα

Ιστορία

Η Βάλμιερα είναι μία από τις παλαιότερες κατοικημένες περιοχές της Λετονίας. Αρχαιολογικά ευρήματα δείχνουν ότι η περιοχή είχε κατοικηθεί πριν από 9.000 χρόνια. Το 1224 η περιοχή περιήλθε στο Τάγμα των Αδελφών του ξίφους, οι οποίοι έχτισαν ένα κάστρο το οποίο είναι σήμερα γνωστό ως Κάστρο της Βάλμιερα. Μετά την Μάχη του Σιαουλάι το 1236 το κάστρο της Βάλμιερα και τα παρακείμενα εδάφη περιήλθαν στο νεοσύστατο Λιβονικό Τάγμα. Η Βάλμιερα αναφέρθηκε πρώτη φορά ως πόλη σε ένα χρονικό που χρονολογείται γύρω στο 1323. Από τον 14ο έως τον 16ο αιώνα ήταν μέλος της Χανσεατικής Ένωσης ενώ μετά τον Λιβονικό πόλεμο το 1583 ενσωματώθηκε στο Δουκάτο της Λιβονίας. Το 1622, μετά από τους Πολωνο-Σουηδικούς πολέμους η πόλη περιήλθε στη Σουηδία. Κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Βόρειου Πολέμου, το 1702, η Βάλμιερα καταστράφηκε ολοσχερώς. Η ανάπτυξη της πόλης άρχισε ξανά κατά τον 19ο αιώνα. Σημαντικό ρόλο έπαιξε η κατασκευή της πρώτης γέφυρας στον ποταμό Γκάουγια το 1865 καθώς επίσης και η κατασκευή της σιδηροδρομικής γραμμής Ρήγα-Αγία Πετρούπολη, το 1899, η οποία περνούσε μέσα από την πόλη.
Αλεξάνδρα Αϊδίνη

Βιογραφία

Ξεκίνησε σπουδές στο Εθνικό Θέατρο αλλά αποπέμφθηκε καθώς έπρεπε να συμμετέχει στα γυρίσματα της ταινίας του Αγγελόπουλου. Ολοκλήρωσε τις σπουδές της στη Δραματική Σχολή Νέου Ελληνικού Θεάτρου του Γιώργου Αρμένη. Έχει παρακολουθήσει μαθήματα μουσικής και χορού.
Εκπροσώπησε την Ελλάδα στον θεσμό Shooting Star στο Φεστιβάλ Βερολίνου 2004. Εμφανίστηκε στην τηλεοπτική σειρά Τελευταία Παράσταση της Ρέινα Εσκενάζυ.  
Το 2010 συμμετείχε στην παράσταση "Παραμύθι Χωρίς Όνομα" της Πηνελόπης Δέλτα σε σκηνοθεσία Τάκη Τζαμαργιά όπου υποδύθηκε την Ρηνούλα. Ο ρόλος της αυτός της χάρισε μια υποψηφιότητα στα θεατρικά βραβεία Μελίνα Μερκούρη.  
Τη θεατρική σεζόν 2011-2012 συμμετείχε σε 3 θεατρικές παραστάσεις και μια ταινία. Στην Αντιγόνη, είχε τον ρόλο της Ισμήνης μια παράσταση που περιόδευσε σε όλα τα σχολεία της Αττικής. Στην Αυλή των Θαυμάτων ήταν η Μαρία, μια σύγχρονη Πηνελόπη που περίμενε τον άντρα της να γυρίσει από το ναυτικό. Στου Κουτρούλη τον Γάμο ήταν μια αγγλίδα εκπρόσωπος, ενώ στο Αν Αργήσω Κοιμήσου είχε ρομαντική διάθεση και ξετύλιξε το ταλέντο της στο τραγούδι.   
Παράλληλα, η ταινία του Δημήτρη Αθανίτη "Τρεις Μέρες Ευτυχίας" στην οποία είχε πρωταγωνιστικό ρόλο απέσπασε 4 υποψηφιότητες στα Βραβεία της Ακαδημίας Κινηματογράφου.   
Τη θεατρική σεζόν 2012-2013 πρωταγωνιστούσε στην παράσταση "Η Μικρή μας Πόλη" σε σκηνοθεσία Τάκη Τζαμαργιά.  
Τη θεατρική σεζόν 2013-2014 συμμετείχε στη θεατρική διασκευή του έργου "Το Κουρδιστό Πορτοκάλι" πλάι στους Άρη Σερβετάλη, Αντίνοο Αλμπάνη, Νεκτάριο Λουκιανό και Ευδοκία Ρουμελιώτη σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα.  
Τον Ιούλιο του 2016 συμμετείχε στο Φεστιβάλ Αθηνών με τη δραματοποίηση της Μεγάλης Χίμαιρας του Καραγάτση σε σκηνοθεσία Δημήτρη Τάρλοου με τους Όμηρο Πουλάκη, Σοφία Σειρλή, Ηλιάνα Μαυρομάτη, Βασιλική Παναγιωτόγλου και Αλίκη Αλεξανδράκη. Η παράσταση μετά από πολλές επιτυχίες συνέχισε και 2η σεζόν.
Ο Κωστάκης και η Αλίκη

Σύντομο ιστορικό

Τα βιβλία της ενότητας εκδόθηκαν απ' το Γάλλο - Βελγικό εκδοτικό οίκο Καστερμάν υπό τον τίτλο Achille et Bergamote απ' το 1951 μέχρι και το 1964. Οι υπεύθυνοι του οίκου Καστερμάν λοιπόν το 1967 αποφάσισαν να τα εκδώσουν και στα Ελληνικά. Έτσι λίγες μέρες μετά το Πάσχα του έτους εκείνου, δηλαδή στις 11 Μαΐου οι υπεύθυνοι του ανωτέρω οίκου σύναψαν συμβόλαιο συνεργασίας τον Εκδοτικό Οίκο Άγκυρα και στις 18 του ίδιου μήνα εκδόθηκε το 1ο βιβλίο της ενότητας. Μέχρι το τέλος του έτους 1969 εκδόθηκαν άλλα 7, κατά τη διετία 1972 - 1973 άλλα 8, το 1976 άλλα 4 και τα τελευταία 4 το 1985. Στα βιβλία αυτά και το κείμενο και την εικονογράφηση έκανε ο Γάλλος συγγραφέας και εικονογράφος Αλέν Γκρε. Όσον αφορά τη μεταφρασή τους στα Ελληνικά, στα 4 πρώτα την έκανε ο Γιώργος Τσουκαλάς, στα επόμενα 7 ο Ευάγγελος Γραμμένος, στα 4 τα οποία εκδόθηκαν στη διάρκεια του έτους 1973 η Ντίνα Κοραντζάνη στα 2 πρώτα από αυτά τα οποία εκδόθηκαν στη διάρκεια του έτους 1976 και στα 4 τελευταία η Αλίκη Βρανά και στα επόμενα 2 από εκείνα τα οποία εκδόθηκαν στη διάρκεια του 1976 ο Ανδρέας Κοντοσιάνος. Τώρα τον Ελληνικό τίτλο Ο Κωστάκης και η Αλίκη τον επέλεξε ο εκδότης Απόλλων Παπαδημητρίου επειδή το όνομα Αχιλλέας δεν είναι συνηθισμένο στην Ελλάδα και όνομα αντίστοιχο του Γαλλικού Bergamote δεν υπάρχει στη γλώσσα μας. Δυστυχώς με το που έληξε το συμβόλαιο το οποίο υπογράφηκε μεταξύ των υπυθύνων των οίκων Καστερμάν και Άγκυρα στις 31 Δεκεμβρίου του 1985, έπαψαν οριστικά να εκδίδονται τα συγκεκριμένα βιβλία στην Ελλάδα επειδή δε συνάφθηκε νέο συμβόλαιο με κάποιον άλλο Ελληνικό εκδοτικό οίκο ώστε να συνεχιστεί η έκδοσή τους από αυτόν.
Σκριπ

Σκριπ είναι το όνομα σατιρικού εντύπου ιδιοκτησίας του βουλευτή Λέσβου Ευστρατιάδη, με εκδότη τον Ευάγγελο Κουσουλάκο. Άρχισε να εκδίδεται στις 22 Αυγούστου του 1893 ως εφημερίδα και ονομαζόταν Το ΣΚΡΙΠ. Είχε στο πρωτοσέλιδό του μία ή πολλές γελοιογραφίες. Λίγο αργότερα ονομάστηκε απλά ΣΚΡΙΠ και έγινε εφημερίδα ειδήσεων και πολιτικής, φιλοβασιλικό όργανο του παλαιοκομματισμού. Ουσιαστικά διέθετε σταθερά αντιβενιζελικό χαρακτήρα θεωρώντας τον Βενιζέλο «προδότη», προπαγανδίζοντας παράλληλα ανοικτά υπέρ του Κωνσταντίνου. Το τελευταίο τεύχος της εφημερίδας κυκλοφόρησε το 1930. Το αντίπαλο δέος της εφημερίδας ήταν η εφημερίδα Πατρίς, όργανο των Φιλελευθέρων, όπως και η εφ. Εμπρός.