google/wiki40b huggingface dataset:
Ροδόλφος της Ραιτίας

Βιογραφία

Ήταν γιος του Ροδόλφου κόμη του Ποντιέ και της Ρόντουνα. Αν ο πατέρας του αριθμηθεί Ροδόλφος Α΄, τότε ο ίδιος είναι ο Ροδόλφος Β΄.
Το 864 ο εξάδελφός του Κορράδος Β΄ δούκας της Άνω Βουργουνδίας, περιγράφεται ως δούκας της Ραιτίας και μέρους του Γιούρα. Το 890 ο Ροδόλφος περιγράφεται ως δούκας της Ραιτίας. Αν θεωρήσουμε ότι ήταν και μέρους του Γιούρα, τότε διαδέχθηκε τον Κορράδο Β΄.
Το διάστημα 870-885 ήταν κόμης του Τούργκαου και Ζύριχγκαου στη Ραιτία. Ίσως και του Άουγκστγκαου (ανατολικά του Λεχ) στη Βαυαρία το διάστημα 870-891. Είναι πιθανό ο ίδιος Ρούντολφ να ήταν κόμης των περιοχών αυτών και ο ίδιος μετά να έγινε δούκας της Ραιτίας.
Υποστήριξε τον Αρνούλφο των Καρολιδών να γίνει βασιλιάς της Ανατολικής Φραγκίας, όταν εκτοπίστηκε το 887 ο θείος εκείνου Κάρολος Γ΄. Ήταν στενός συγγενής των Αχαλολφιδών, εξέχουσας οικογένειας της Αλεμάννια. Η Ριχάρντις, η σύζυγος που αποκήρυξε ο Κάρολος Γ΄, ήταν από τον Οίκο αυτόν. Είναι πιθανό, μετά από τον τρόπο αυτό που συμπεριφέρθηκε ο Κάρολος Γ΄ στη σύζυγό του, ο Ροδόλφος να πήρε το μέρος του Αρνούλφου.
Το 890 ο νόθος γιος του Καρόλου Γ΄, ο Βερνάρδος εξεγέρθηκε εναντίον του Αρνούφου στην Αλεμμάνια, αλλά αναγκάστηκε να διαφύγει στην Ιταλία. Επέστρεψε τον χειμώνα του 891-892, όμως ο Ροδόλφος (μάλλον ο δούκας της Ραιτίας) τον σκότωσε. Αυτό αναφέρεται στα Αλαμαννικά Πεπραγμένα.
Το 903 τον Ροδόλφο διαδέχθηκε στη Ραιτία ο Μπούρχαρτ Α΄, που επέκτεινε τη δουκική εξουσία. Αυτό οδήγησε στη δημιουργία του δουκάτου της Σουαβίας. Ο Οίκος του Μπούρχαρτ Α΄, οι Χουνφριτίδες από την Αλεμάννια, ήταν αντίπαλοι των Αχαλολφιδών, συγγενών του Ροδόλφου.
Επαρχία Πρεμετής

Η Επαρχία Πρεμετής είναι μία από τις τρεις επαρχίες του νομού Αργυροκάστρου. Είναι η ανατολικότερη από τις τρεις. Η επαρχία καταλαμβάνει έκταση 929 Km² και ο πληθυσμός της είναι 26.000 κάτοικοι. Πρωτεύουσα της επαρχίας είναι η Πρεμετή. Μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού ανήκει στην ελληνική μειονότητα. Σημαντικό τμήμα του πληθυσμού της επαρχίας επίσης είναι Βλαχόφωνοι
Μαρμελάδα

Η µαρμελάδα είναι γλυκό που παρασκευάζεται από φρούτα βρασμένα με ζάχαρη. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της είναι η πολτοποίηση του φρούτου. Σύμφωνα με τον Νίκο Τσελεμεντέ η μαρμελάδα ανήκει στην κατηγορία των γλυκών του κουταλιού μαζί με τους πελτέδες και τις κομπόστες. Η μαρμελάδα διαφέρει από το γλυκό του κουταλιού, το οποίο περιέχει κομμάτια του φρούτου σε πηκτό σιρόπι, από την κομπόστα η οποία περιέχει κομμάτια φρούτου σε αραιό σιρόπι και από τους ζελέδες και τους πελτέδες που αποτελούνται κυρίως από πηγμένο χυμό φρούτου.

Γενικά

Η μαρμελάδα, όπως όλα τα γλυκά που φτιάχνονται με φρούτα, ζάχαρη και νερό  χρησιμεύει τόσο για τη συντήρηση και μακροπρόθεσμη χρήση των φρούτων μετά το τέλος της καρποφορίας τους, όσο και για την κατανάλωση φρούτων που δεν μπορούν να φαγωθούν ωμά, λόγω γεύσης (π.χ. το κυδώνι), αλλά και για την κατανάλωση τμημάτων του φρούτου που φυσιολογικά τα πετάμε όπως π.χ. η φλούδα των εσπεριδοειδών.
Γενικά για την παρασκευή της μαρμελάδας χρειάζεται αρχικά η παρασκευή σιροπιού, αν τα φρούτα ή τα τμήματά τους που θα χρησιμοποιηθούν δεν περιέχουν αρκετό υγρό, όπως για παράδειγμα οι μαρμελάδες από φλούδες εσπεριδοειδών. Δεν χρειάζεται σχεδόν καθόλου νερό αν τα φρούτα ή τα τμήματά τους περιέχουν αρκετό, όπως στην παρασκευή μαρμελάδας από σάρκα μήλου.
Η επιτυχία στα γλυκά αυτά έγκειται στη διατήρηση κυρίως του χρώματος, αλλά και της γεύσης των φρούτων που χρησιμοποιούμε.
Παραλλαγές γίνονται προσθέτοντας τμήματα των φρούτων που χρησιμοποιήθηκαν αργότερα, ώστε να μην υποστούν πολτοποίηση από το βράσιμο.
Όπως όλα τα παρεμφερή γλυκά, η μαρμελάδα μπορεί να διατηρηθεί για αρκετό διάστημα σε αποστειρωμένα βάζα. Γι' αυτόν το σκοπό μπορεί να βοηθήσει και η προσθήκη γλυκόζης, ώστε να αποφευχθεί το γρήγορο ζαχάρωμα.
Η μαρμελάδα μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως άλειμμα για το πρωινό, αλλά χρησιμεύει επίσης και ως συστατικό για τη δημιουργία άλλων γλυκών όπως η πάστα φλώρα.

Ετυμολογία

Η λέξη προέρχεται από τη γαλλική «malmelade» η οποία με τη σειρά της προέρχεται από την πορτογαλική «marmelada». Η πορτογαλική λέξη, που σημαίνει «κυδωνόπαστα», προέρχεται από το λατινικό «melimelum» το οποίο με τη σειρά του προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη «μελίμηλον».
Είδος 8472

Ανατομία

Έχουν πολύ πυκνή γονιδιακή οργάνωση με τριπλή έλικα του DNA και ένα ισχυρό ανοσοποιητικό σύστημα. Η ανατομία τους είναι μοναδική στο ότι διαθέτουν τρία πόδια και επικοινωνούν εξ´ολοκλήρου με τηλεπάθεια. Το είδος τους αποτελείται από πέντε διαφορετικά φύλα και κάθε διαφορετικό φύλο κατέχει και διαφορετικό τμήμα του ρευστού διαστήματος. Η τεχνολογία τους, συμπεριλαμβανομένου των διαστημοπλοίων τους και των όπλων τους, έχει κυρίως βιολογικό χαρακτήρα.

Τεχνολογία

Το Είδος 8472 διαθέτει βιολογικά κατασκευασμένα διαστημόπλοια, γνωστά ως βιοπλοία (bioships). Κάθε ένα έχει την ικανότητα να "λιώνει" τον εαυτό του με αποτέλεσμα να μπορεί να διαπερνά διαστημόπλοια των φυλών του κανονικού διαστήματος (π.χ. των Μποργκ ή της Ομοσπονδίας). Εάν τα όπλα πολλών βιοπλοίων του είδους 8472 συνδεθούν μαζί, έχουν την ικανότητα να εξαλείψουν ταχύτατα ολόκληρους πλανήτες.

Ιστορία

Το Είδος 8472 ανακαλύφθηκε από τους Μποργκ το έτος 2373. Οι Μποργκ δεν μπόρεσαν να τους αφομοιώσουν λόγω του εξαιρετικού ανοσοποιητικού συστήματος του Είδους 8472 που έχει την ικανότητα να απομονώνει και να καταστρέφει οτιδήποτε εισέρχεται στο σώμα τους και είναι ξένο προς τα κύτταρά τους, συμπεριλαμβανομένου των νανο-ανιχνευτών (nanoprobes) που χρησιμοποιούν οι Μποργκ. Η προσπάθεια εισβολής που επιχείρησαν οι Μποργκ στο ρευστό διάστημα οδήγησε σε πόλεμο. Αυτή ήταν και η πρώτη μεγάλη απειλή που αντιμετώπισαν οι Μποργκ έπειτα από χιλιάδες χρόνια και είχε ως αποτέλεσμα την εξολόθρευση εκατομμυρίων μονάδων τους (drones).
Κατά τη διάρκεια της προσωρινής συμμαχίας των ατόμων της ομοσπονδίας (Federation) με τους Μποργκ, το Είδος 8472 απωθήθηκε από το πλήρωμα του ομοσπονδιακού (Federation) διαστημοπλοίου USS Voyager (NCC-74656) το οποίο ήταν οπλισμένο με κεφαλές εξοπλισμένες με τροποποιημένους νανο-ανιχνευτές (nanoprobes) ικανές να σκοτώσουν το Είδος 8472. 
Κατά την υποχώρησή του προς το ρευστό διάστημα, το Είδος 8472 αναγκάστηκε να εγκαταλείψει ένα μέλος του στο κανονικό διάστημα. Το μέλος αυτό κυνηγήθηκε για πολλούς μήνες λυσσαλέα από τους Χιρόουτζεν (Hirogen), οι οποίοι το θεώρησαν πολύ ικανοποιητικό θήραμα και εξαίρετο τρόπαιο.
Τρομαγμένοι από την απειλή που αποτελούσε γι´αυτούς η Ομοσπονδία, το Είδος 8472 κατασκεύασε 13 διαστημικούς σταθμούς στο κανονικό διάστημα. Στους σταθμούς αυτούς αναπαρέστησε την ακαδημία του αστροστόλου (Starfleet Academy) και τους χρησιμοποίησε ως κέντρα εκπαίδευσης των μελών του για να παρεισφρήσουν μελλοντικά στην ομοσπονδία ως κατάσκοποι. Το σχέδιό τους αποκαλύφθηκε από το πλήρωμα του διαστημοπλοίου Voyager, το οποίο κατάφερε στη συνέχεια να πείσει το Είδος 8472 ότι η Ομοσπονδία δεν είχε καμία διένεξη μαζί τους και ότι δεν αποτελούσε απειλή γι´αυτούς.
Ιωάννης Αρβανίτης

Σταδιοδρομία

Ακολούθησε σταδιοδρομία στον τραπεζικό τομέα και έφτασε ως το βαθμό του διευθυντή, ενώ εργάστηκε και στη Νέα Υόρκη. Υπήρξε υπεύθυνος του τομέα βιομηχανικής πίστης της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος. Στις 24 Ιουλίου 1937 αντικατέστησε τον Ανδρέα Χατζηκυριάκο στον θώκο του υπουργείου εθνικής οικονομίας, παραμένοντας στην ίδια θέση ακόμα και μετά τον θάνατο του Ιωάννη Μεταξά, αφού στην κυβέρνηση Κορυζή ανέλαβε πάλι το υπουργείο Εθνικής Οικονομίας μέχρι και τις 20 Απριλίου 1941.
Παράλληλα στις 4 Αυγούστου 1939 διορίστηκε υποδιοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος. Παρέμεινε υποδιοικητής ως τις 26 Απριλίου 1941, οπότε έγινε δεκτή η παραίτησή του για λόγους υγείας.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1951-1952

Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα 1951-52 δεν διεξήχθη, λόγω αυξημένων υποχρεώσεων της εθνικής ομάδας για να προκριθεί και να συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες, στους Μεσογειακούς Αγώνες αλλά και για το Κύπελλο Φιλίας Ανατολικής Μεσογείου. Διεξήχθησαν μόνο τα πρωταθλήματα Αθηνών, Πειραιώς και Μακεδονίας, στα οποία τερμάτισαν πρώτοι οι Παναθηναϊκός, Ολυμπιακός και Ηρακλής αντίστοιχα.
Ραούλ ο του Τακουπέρτου

Βιογραφία

Ήταν αδελφός του Ρογέριου και συμπολεμιστής του Ροβέρτου Γυισκάρδου με τον οποίο πήρε μέρος στην νορμανδική κατάκτηση της νότιας Ιταλίας. Το 1080 ο Γυισκάρδος τον έστειλε πρέσβη στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία και τον Νικηφόρο Βοτανειάτη επειδή ο προηγούμενος αυτοκράτορας Μιχαήλ Ζ΄ Δούκας καθυστερούσε τους γάμους της Έλενας, κόρη του Γυισκάρδου, και του γιου του Κωνσταντίνου όπως είχαν συμφωνήσει και διεκδηκούσε τα δικαιώματα της οικογενειάς του στον θρόνο. Εν τω μεταξύ, και κατά την παραμονή του στην Κωνσταντινούπολη, ο Νικηφόρος εκθρονίστηκε από τον θρόνο όπου ανέβηκε ο Αλέξιος Α´ Κομνηνός, έτσι χάλασαν οριστικά τα σχέδια για τους γάμους. Έπειτα ο Ραούλ και ο αδελφός του Ρογέριος δεν επέστρεψαν πίσω αλλά αυτομόλησαν στους Βυζαντινούς κάτι που εξόργισε τον Γυισκάρδο και τους απείλησε με θάνατο.

Οικογένεια

Ο Ραούλ ήταν παντρεμένος με άγνωστη γυναίκα και είχαν έναν γιο τον Ουμπέρτο.
Οδηγήτρια

Η Οδηγήτρια είναι εικονογραφικός τύπος της Παναγίας κατά τον οποίο απεικονίζεται η Παναγία όρθια, βρεφοκρατούσα και ελαφρώς στραμένη αριστερά.

Ονομασία

Η ονομάσία του τύπου αυτού οφείλεται σε σχετική εικόνα της μονής των Οδηγων που βρίσκεται στην Κωνσταντινούπολη, την οποία έστειλε από τα Ιεροσόλυμα περί το 400 η αυτοκράτειρα Αιλία Ευδοκία στην αδελφή του συζύγου της Πουλχερία. Η εικόνα αυτή κατέστη Ιερό Παλλάδιο και χρησιμοποίηθηκε τόσο σε τελετές, όσο και σε πολεμικές συγκρούσεις, ενώ είχε αποδοθεί στον Λουκά.
Ανδρέας Φράγκος

Καριέρα

Ο Ανδρέας Φράγκος έκανε τα πρώτα του βήματα  στο χώρο της πετοσφαίρισης στις ακαδημίες του Πανελληνίου, στις οποίες εισήχθη στην ηλικία των 12 ετών. Ο Πανελλήνιος ήταν η ομάδα με την οποία υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο και στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2010.
Οι εξαιρετικές του εμφανίσεις με την ομάδα του Πανελληνίου προκάλεσαν το ενδιαφέρον αρκετών ομάδων, με τον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό να ενδιαφέρονται για την απόκτησή του. Τελικώς, ο Φράγκος μετεγγράφη στον Ολυμπιακό στον οποίο παρέμεινε για ένα χρόνο κατακτώντας τρεις τίτλους και συγκεκριμένα ένα Σούπερ Καπ (2010), ένα Πρωτάθλημα (2011) και ένα Κύπελλο Ελλάδας (2011).
Το 2011 άφησε την Ελλάδα και ταξίδεψε στην Ιταλία για λογαριασμό της Αντρεόλι Λατίνα, στην οποία παρέμεινε για τρία χρόνια. Το 2014 αποφάσισε να ταξιδέψει στο Ιράν προκειμένου να συνεχίσει την καριέρα του στην τοπική Ματίν Βαραμίν.
Την άνοιξη του 2015, ο Φράγκος αποφάσισε να επιστρέψει στην Ευρώπη και την Γαλλία, αυτή τη φορά για λογαριασμό της Ναρμπόν. Τον Μάιο του 2016 επέστρεψε στον Ολυμπιακό.

Διεθνείς συμμετοχές

Ο Ανδρέας Φράγκος έχει πραγματοποιήσει μέχρι στιγμής με το εθνόσημο 57 συμμετοχές.
Πάολο Λούτσιο Αναφέστο

Μύθοι και υποθέσεις

Η ακριβής ταυτότητα του προσώπου δεν είναι πλήρως εξακριβωμένη: σύμφωνα με την υπόθεση του ιστορικού Τζον Τζούλιους Νόριτς, υπάρχει σύγχυση με τον Παύλο, έξαρχο της Ραβέννας από το 726 ως το 728 κατά την διάρκεια του πολέμου της εικονομαχίας του 727. Η ονομασία Παολούτσιο (Paulicius) θα μπορούσε, συνεπώς, να προέρχεται από λανθασμένη απόδοση του Paulus Patricius, τίτλο που αποδιδόταν στον έξαρχο. Επιπλέον, ο magister militum του Παύλου, συμπτωματικά, ονομαζόταν "Μαρτσέλλο", δηλαδή έφερε την ίδια ονομασία με τον διάδοχο του Παολούτσιο ως δόγη: Μαρτσέλλο Τεγκαλλιάνο.
Λέγεται ότι με την συνδρομή του magister militum Μαρτσέλλο, ο Παολούτσιο ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με τον Λιουτπράνδο, βασιλιά των Λομβαρδών, αναφορικά με τα σύνορα της νησιωτικής πόλης της Ερακλέα, όπου βρισκόταν η δουκική κατοικία. Υπήρξε θύμα μιας συνωμοσίας των ευγενών του Μαλαμόκκο και του Τζεσόλο, οι οποίοι οργάνωσαν μία εξέγερση ενάντια στην Ερακλέα.
Ο μύθος του αποδίδει την αποπεράτωση των πρώτων εργασιών για την οχύρωση της Βενετίας ενάντια στις επιδρομές των πειρατών, καθώς και την ανέγερση του στρατιωτικού αρσενάλε. Στην πραγματικότητα, εκείνη την εποχή, η πόλη της Βενετίας δεν υφίστατο ακόμη.
Σύμφωνα με μία άλλη παράδοση - δύσκολα επαληθεύσιμη - η οικογένεια Φαλιέρ αντλούσε την καταγωγή της από αυτόν.
Η ακριβής ημερομηνία του θανάτου του το 717, δεν προέρχεται ούτε αυτή από αξιόπιστη πηγή.

Αναφέστο και Οντέρτζο

Το Οντέρτζο έδωσε σε μία οδό το όνομα του επιφανούς αυτού γόνου της πόλης. Ένας πίνακας που παρουσιάζει την ενθρόνισή του στην Ερακλέα φιλοτεχνήθηκε στη διάρκεια της δεκαετίας του 1930 από τον ζωγράφο Τζούλιο Έττορε Έρλερ, ο οποίος κοσμεί την αίθουσα συνεδριάσεων του δημοτικού συμβουλίου της πόλης.
2078 Νανκίνγκ

Φυσικά χαρακτηριστικά

O φασματικός τύπος του Νανκίνγκ είναι Sq. Ο Νανκίνγκ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 6 ώρες και 28 λεπτά.
Γιώργος Ιωάννου (ζωγράφος)

Καλλιτεχνική σταδιοδρομία

Έκανε σπουδές ζωγραφικής στην Αθήνα με δασκάλους τους Κωστή Ηλιάδη και Θεόδωρο Δρόσο και στη συνέχεια στο  Παρίσι  στην Académie Julian στα εργαστήρια των Caude Schurr και Mac Avoy. Ακολούθησαν πολλά ταξίδια μελέτης στα καλλιτεχνικά κέντρα της  Ευρώπης, Βέλγιο, Ολλανδία, Ιταλία, Γαλλία, Αγγλία.
Η  πρώτη ατομική παρουσίαση του στην Αθήνα έγινε στη γκαλερί Ζυγός τον Οκτώβριο του 1959. Ακολούθησαν 23 ατομικές παρουσιάσεις σε γκαλερί της Αθήνας και του εξωτερικού όπως στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Οστάνδης,  στη γκαλερί Isy Brachot,  Βρυξέλλες -της οποίας υπήρξε μόνιμος συνεργάτης- και στη  γκαλερί Pagani,  Μιλάνο, μεταξύ άλλων.
Έχει συμμετάσχει σε πολυάριθμες ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ανάμεσα στις οποίες η [(Μπιενάλε της Βενετίας)] το 1970 και τα Ευρωπάλια στις Βρυξέλλες το 1982.  Στις αίθουσες τέχνης Isy Brachot (Βρυξελλες), Grosvenor Galleries Λονδίνο, Εnglish Speaking Union (Εδιμβούργο), Ateneui Roman (Boυκουρέστι), C.N.A  Gallery (Σικάγο), κ.α.
Η δουλειά του έχει βραβευθεί μεταξύ άλλων στον Πανευρωπαϊκό Διαγωνισμό  Prix Europa de Peinture de la Ville d Ostende με έπαθλο ατομική έκθεση στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Οστάνδης.  Μεταξύ των μελών της κριτικής επιτροπής ήταν οι  Hodin, Apollonio, Argan, Penrose, Restany και Matney.
Η καλλιτεχνική του δημιουργία περιλαμβάνει επίσης ενασχόληση με τη χαρακτική, στο πλαίσιο της οποίας εκδόθηκε το "Λεύκωμα 1940-1974" με εκατό μονοτυπίες εμπνευσμένες από τον ελληνοϊταλικό πόλεμο, την Κατοχή, την Αντίσταση, τον Εμφύλιο και τη Δικτατορία.
Το 2001 κυκλοφόρησε  το φωτογραφικό λεύκωμα “Η Αθήνα μέσα από τις καρτ ποστάλ του παρελθόντος”.
Έχει ασχοληθεί με την μελέτη θεμάτων τέχνης και κείμενα του έχουν δημοσιευθεί στον ημερήσιο και περιοδικό αθηναϊκό τύπο.
Έργα του έχουν αγοραστεί από Μουσεία, Πινακοθήκες, Οργανισμούς, όπως το Μusee des Beaux Arts d' Ostende, την Εθνική Πινακοθήκη, την Πινακοθήκη της Ρόδου, το Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, τη γκαλερί House of Ritchie του Τορόντο,  τη Στέγη Καλών Τεχνών και Γραμμάτων,  τα Υπουργεία Παιδείας, Προεδρίας  Κυβερνήσεως, Πολιτισμού. Επίσης έργα του βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα, στο Βέλγιο, Ιταλία,  Γαλλία, Αγγλία,  Αμερική, Καναδά.
Το 2012 τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών για το σύνολο του καλλιτεχνικού του έργου.
Γιούλιους Σρεκ

Βίος

Υπηρέτησε στον Γερμανικό Στρατό κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ανέπτυξε ακροδεξιές αντιλήψεις και έγινε μέλος στην Φράικορπς, ενώ έλαβε μέρος στην ανατροπή του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Βαυαρίας το 1919. Το 1920, σχεδόν ταυτόχρονα με τον Χίτλερ προσχώρησε στο "Κόμμα των Γερμανών Εργατών", την αρχική μορφή του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος. Εκεί συναντήθηκε με τον μελλοντικό Φύρερ και οι δύο άνδρες συνδέθηκαν με βαθιά φιλία, ενώ ήταν εμφανής και η φυσιογνωμική τους ομοιότητα. Ο Σρεκ ήταν, επίσης, από τα ιδρυτικά στελέχη της SA και ένα από τα μέλη της που αποτελούσαν την σωματοφυλακή του Χίτλερ. Το 1923 ο Σρεκ έλαβε μέρος στο αποτυχημένο πραξικόπημα της μπιραρίας που επιχείρησε ο Χίτλερ, συνελήφθη μαζί με τα υπόλοιπα μέλη του Κόμματος που είχαν συμμετάσχει σε αυτό και κλείστηκε στη φυλακή του Λάντσμπεργκ αμ Λεχ. 
Μετά την αποφυλάκιση και των δύο και την επανίδρυση του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος, ο Χίτλερ αποφάσισε να δημιουργήσει την προσωπική του σωματοφυλακή. Ο Σρεκ είχε ήδη επιλεγεί από τον Χίτλερ ως προσωπικός του οδηγός, ενώ ο Εμίλ Μωρίς ζήτησε από τον Σρεκ να οργανώσει νέα σωματοφυλακή, ανεξάρτητη από αυτήν της SA, την οποία απεκάλεσε Schutzstaffel. Ο Σρεκ, την άνοιξη του 1925, δημιούργησε μια ομάδα από οκτώ έμπιστους άνδρες, ανάμεσα στους οποίους οι Έρχαρτ Χάιντεν (Ehardt Heiden), Εμίλ Μωρίς (Emile Maurice) και ο ίδιος, ως το μέλος υπ' αριθ. 5. Ο Χίτλερ του ανέθεσε τη διοίκηση της ομάδας, κάνοντάς το έτσι τον πρώτο Reichsführer-SS, αν και ο ίδιος ο Σρεκ ποτέ δεν χρησιμοποίησε αυτόν τον τίτλο. Ένα χρόνο αργότερα, η σωματοφυλακή αυτή αριθμούσε εβδομηνταπέντε μέλη, τα οποία στρατολογούνταν είτε ανάμεσα σε βετεράνους του Πρώτου Πολέμου, είτε ανάμεσα σε εθελοντές κατά τις εκδηλώσεις προπαγάνδας του Κόμματος, ενώ στον Völkischer Beobachter (=Λαϊκό Παρατηρητή), την επίσημη εφημερίδα του Κόμματος, εμφανίστηκαν αγγελίες του τύπου "Όσοι θέλετε να υπηρετήσετε στην πρώτη γραμμή του αγώνα που πρέπει να δώσει το κίνημά μας, καταταγείτε στην SS". Ο Σρεκ παρέμεινε επικεφαλής της SS μόνον ως το 1926, αλλά συνέχισε να είναι ο προσωπικός οδηγός του Χίτλερ. Όταν ο Χάινριχ Χίμλερ ανέλαβε την ηγεσία της SS, απένειμε στον Σρεκ τον "βαθμό" του SS-Standartenführer, ωστόσο η επιρροή του στην οργάνωση ήταν πολύ μικρή.
Το 1936 ο Σρεκ προσβλήθηκε από μηνιγγίτιδα και απεβίωσε στις 16 Μαΐου. Τη θέση του ως οδηγού του Χίτλερ ανέλαβε ο Έριχ Κέμπκα, ο οποίος διαδραμάτισε σοβαρό ρόλο στον θάνατο και την αποτέφρωση του Φύρερ. Η κηδεία του έγινε με δημόσια δαπάνη και υπό το εγκώμιο του Χίτλερ.
Αριαράθης Ι΄ της Καππαδοκίας

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Αριοβαρζάνη Β΄ της Καππαδοκίας και της Αθηναΐδος Φιλοστόργου Β΄, κόρης τού Μιθριδάτη ΣΤ΄ τού Πόντου. 
Είχε Περσική και Ελληνική καταγωγή. Έπειτα από τον φόνο τού μεγαλύτερου αδελφού του Αριοβαρζάνη Γ΄ της Καππαδοκίας, έγινε βασιλιάς της χώρας. Η εξουσία του δεν κράτησε πολύ, καθώς ο Μάρκος Αντώνιος τον εκτόπισε και τον εκτέλεσε· τον αντικατέστησε με τον Αρχέλαο, γιο τού ιερέα-βασιλιά στα Κόμανα της Καππαδοκίας.
Μάρκος Αυρήλιος Μάριος

Βιογραφία

Σύμφωνα με την παράδοση ήταν σιδηρουργός στο επάγγελμα και είχε το παρωνύμιο Μαμούριος Βετούριος, του μυθικού σιδηρουργού της βασιλείας του Νουμά Πομπιλίου. Στην στρατό ανήλθε τους βαθμούς και έγινε αξιωματικός. Ήταν παρών στον στρατό, που εξεγέρθηκε στο Μογοντιάκον (Μάιντς), όταν ο Πόστουμος αρνήθηκε στους στρατιώτες του τη λεηλασία της πόλης. Αυτοί στασίασαν, σκότωσαν τον Πόστουμο και στην αναστάτωση που ακολούθησε ο στρατός εξέλεξε τον Μάριο ως διάδοχό του. 
Η πρώτη απόφασή του ήταν πιθανά να αφήσει τους στρατιώτες να λεηλατήσουν το Μογοντιάκον. Ζητώντας να παγιώσει την εξουσία του, μετακινήθηκε στην πόλη Αυγούστα Τρεβερόρουμ (Τρεβήροι, νυν Τρηρ). Η εξουσία του δεν κράτησε περισσότερο από 2-3 μήνες, όταν ο έπαρχος του πραιτωρίου (praefectus praetorio) τού Πόστουμου, ο Βικτωρίνος σκότωσε τον Μάριο στα μέσα του 269, μάλλον στην Αυγούστα Τρεβερόρουμ.
Σύμφωνα με τις παλαιές γραπτές πηγές, η βασιλεία του Μάριου κράτησε 2-3 ημέρες μόνο, πριν σκοτωθεί από ένα ξίφος δικής του κατασκευής. Η παράδοση αυτή είναι μερικά ή ολικά εσφαλμένη, διότι βασισμένοι στον αριθμό νομισμάτων που εξέδωσε, θα πρέπει να βασίλευσε 2-3 μήνες.
Ο Μ. Α. Μάριος αναφέρεται στον κατάλογο των 30 τυράννων της Ιστορίας των Αυγούστων. Λέγεται, ότι εξελέγη, διότι το όνομά του παρέπεμπε τον Αυτοκράτορα Μάρκο Αυρήλιο και τον μεταρρυθμιστή Γάιο Μάριο.
Ιγνάτιος Αρδαμερίων

Βιογραφικά στοιχεία

Η καταγωγή του ήταν από την Κασσάνδρα Χαλκιδικής. Τον καιρό της επανάστασης υπηρέτησε στα όπλα, έχοντας μάλιστα και δικό του σώμα στρατιωτών που συντηρούσε από την ιδιωτική του περιουσία. Έβαλε φωτιά και έκαψε την Μητρόπολη για να δείξει ότι για να απελευθερωθούν οι Έλληνες έπρεπε να χάσουν τα πάντα και να τα επανακτήσουν μετά την απελευθέρωση.
Όταν διαλύθηκε η επανάσταση στην Κασσάνδρα μετέβη στην Πελοπόννησο, στη Μονεμβασία. Έγινε παράδειγμα αρετής και ακτημοσύνης. Επί της επανάστασης έδινε μαθήματα Ελληνικών σε φτωχά παιδιά και τους έδινε υποτροφίες. 
Επί κυβέρνησης του Καποδίστρια έπαιρνε σύνταξη 200 φοίνικες, από τα οποία αμέσως ίδρυσε σχολή. Όταν η κυβέρνηση το έμαθε αύξησε το ποσό και το έκανε 300 φοίνικες, τα οποία ο αρχιερέας επίσης δαπάνησε στην σχολή αυξάνοντας τους μαθητές.
Επί αντιβασιλείας διορίστηκε επίσκοπος Γόρτυνας. Αργότερα έγινε συνοδικός και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου και απεβίωσε.
2107 Ίλμαρι

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Ίλμαρι εκτιμάται σε 15,63 ± 1,4 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος του είναι S (λιθώδης), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,199 ± 0,040.
Επιτύμβια στήλη της Ηγησώς

Περιγραφή

Η επιτύμβια στήλη της Ηγησούς όπως καθιερώθηκε να λέγεται, είναι από λευκό μάρμαρο, ανάγλυφο, τύπου ναΐσκου με παραστάδες στις οποίες στηρίζεται το επιστύλιο με το όνομα της νεκρής και επί του οποίου υπάρχει αέτωμα.
Η Ηγησώ εικονίζεται καθισμένη σε έδρα με ερεισίνωτο στηρίζοντας τα πόδια της σε χαμηλό σκίμπο (υποπόδιο). Είναι ενδεδυμένη με απλό, διαφανή ιωνικό χιτώνα· πάνω στο χιτώνα έχει ελαφρά ριγμένο ιμάτιο που καλύπτει μέρος της ράχης και ολόκληρο το κάτω σώμα. Το ιμάτιο συγκρατείται στη μέση και σχηματίζει πολλές πτυχώσεις που αναδεικνύουν το σώμα της Ηγησώς. Τα μαλλιά της είναι χωρισμένα και δεμένα ψηλά και στολίζονται με λεπτή καλύπτρα που μόλις και καλύπτει τον δεξιό ώμο της. Κοντές χειρίδες (μανίκια) αφήνουν ελεύθερους τους βραχίονες μέχρι τους αγκώνες.
Μπροστά στην Ηγησώ και στην απέναντι πλευρά της στήλης στέκεται, με ανεπαίσθητη κλίση του δεξιού γόνατος, μία θλιμμένη θεραπαινίδα που η βαρβαρική της αμφίεση με τις μακρές χειρίδες καλύπτει ολόκληρο το σώμα της μέχρι τα άκρα. Αυτή κρατά στα χέρια πυξίδα κοσμημάτων (κοσμηματοθήκη) από την οποία η Ηγησώ έχει μόλις ανασύρει κάποιο κόσμημα. Προς αυτό και προς την ανοικτή πυξίδα, που βρισκεται στο κέντρο της μαρμάρινης στήλης, κλίνουν ελαφρά τα κεφάλια των γυναικών. Η βαθιά μελαγχολία είναι διάχυτη στα πρόσωπά τους που διατηρούν όμως την αρμονία τους.

Ιστορική τοποθέτηση

Ο δημιουργός καλλιτέχνης της κλασικής αυτής παράστασης, γλύπτης του 5ου αιώνα π.Χ., όπου ανάγεται η στήλη, πέτυχε να απεικονίσει τη νεκρική σιγή με εκφραστικότητα. Η Ηγησώ στο ανάγλυφο αυτό μοιάζει βέβαιη ότι δεν θα ξαναφορέσει τα αγαπημένα της κοσμήματα και φαίνεται να τα αποχαιρετά.
The Bachelor (ταινία, 2016)

Πλοκή

Ένα "λάθος" της νύφης, ξαναφέρνει μαζί τέσσερις φίλους της καταστροφής και έναν εκρηκτικό πεθερό. Πέντε άντρες ανεβαίνουν στη Θεσσαλονίκη για να τα γκρεμίσουν όλα. Ένας πεθερός μπαίνει σε μια νεκροφόρα με σκοπό να σκοτώσει έναν έρωτα. Μια παλιά ερωμένη χορεύει ταγκό με τις αναμνήσεις της. Ένας γάμος που ματαιώνεται και μια σχέση που ξεκινάει με το πέπλο της νύφης να ανεμίζει στον αέρα της ανεξαρτησίας.
Βαλκανικοί ποδοσφαιρικοί αγώνες 1946

Οι Βαλκανικοί ποδοσφαιρικοί αγώνες 1946 ήταν η πρώτη μεταπολεμική προσπάθεια αναβίωσης του θεσμού του Βαλκανικού Κυπέλλου που είχε διακοπεί μετά το 1936. Ήταν η όγδοη διοργάνωση στη σειρά αν συνυπολογιστεί και το Βαλκανικό Κύπελλο Εθνών 1931 το οποίο δεν συμπεριλαμβανόταν στην επίσημη αρίθμηση. Διοργανώθηκε από τις τέσσερις φιλοσοβιετικές λαϊκές δημοκρατίες: Αλβανία, Γιουγκοσλαβία, Βουλγαρία και Ρουμανία χωρίς να ερωτηθούν η Ελλάδα και η Τουρκία που ανήκαν στο δυτικό στρατόπεδο, με συνέπεια να μην την αναγνωρίσουν ως συνέχεια της προπολεμικής διοργάνωσης. Διεξήχθη στα Τίρανα από τις 7 ως τις 13 Οκτωβρίου 1946 παράλληλα με τους βαλκανικούς αθλητικούς αγώνες στίβου και το κατέκτησε η Αλβανία, για πρώτη και μοναδική φορά στην ιστορία του θεσμού.

Η διοργάνωση

Στις αρχές Ιανουαρίου 1946 οι αθλητικοί αντιπρόσωποι των τεσσάρων βορειοβαλκανικών χωρών διοργάνωσαν αθλητικό συνέδριο στη Σόφια, στο οποίο αποφάσισαν να προχωρήσουν στη διεξαγωγή μέσα στο 1946 βαλκανικών αθλητικών αγώνων σε διάφορα σπορ αγνοώντας την Ελλάδα και την Τουρκία. Μεταξύ άλλων προγραμμάτισαν να οργανώσουν και βαλκανικό πρωτάθλημα στο ποδόσφαιρο στο Βουκουρέστι για το Μάρτιο του 1946. Τελικά οι αγώνες ποδοσφαίρου έγιναν στα Τίρανα τον Οκτώβριο παράλληλα με τη διεξαγωγή των βαλκανικών αγώνων στίβου.
Οι «Βαλκανικοί ποδοσφαιρικοί αγώνες», όπως αποκλήθηκαν, διεξηχθησαν με το καθιερωμένο σύστημα του βαλκανικού κυπέλλου. Δηλαδή, οι ομάδες αγωνίστηκαν σε ενιαίο όμιλο με βαθμολογία 2-1-0, σε ένα γύρο (τρία ματς) που έγινε στην ίδια πόλη. Η διοργάνωση ολοκληρώθηκε σε επτά μόλις ημέρες. Νικήτρια αναδείχθηκε η Αλβανία, η οποία νικώντας στον τελευταίο αγώνα τη Ρουμανία που ήταν το φαβορί, ισοβάθμισε με την Γιουγκοσλαβία και πήρε την πρώτη θέση λόγω καλύτερης διαφοράς τερμάτων, αν και είχε ηττηθεί στο μεταξύ τους ματς.
Πρώτοι σκόρερ με 2 γκολ αναδείχθηκαν τέσσερις ποδοσφαιριστές.