google/wiki40b huggingface dataset:
Σημαία του Ισραήλ

Η σημαία του Ισραήλ καθιερώθηκε στις 28 Οκτωβρίου του 1948. Απεικονίζει ένα μπλε Αστέρι του Δαβίδ σε άσπρο φόντο, ανάμεσα σε δύο μπλε οριζόντιες λωρίδες. Η χώρα δεν έχει πλήρες Σύνταγμα, αλλά υπάρχουν οι Βασικοί Νόμοι του Ισραήλ από τις 20 Φεβρουαρίου 1958, βάσει των οποίων γίνεται η νομοθεσία. Το 2003 ξεκίνησε η διατύπωση συντάγματος και συνεχίστηκε μέχρι το 2009.
Υπάρχουν διαφορετικές αποχρώσεις στο μπλε από σημαία σε σημαία Η σημαία σχεδιάστηκε για το σιωνιστικό κίνημα το 1891. 
Το 2007 μια ισραηλινή σημαία διαστάσεων 660 Χ 100 μ. και βάρους 5,2 τόνων ξεδιπλώθηκε κοντά στο αρχαίο εβραϊκό φρούριο της Μασάντα, καταρρίπτοντας το παγκόσμιο ρεκόρ για τη μεγαλύτερη σημαία.
Best of Ozz

Τραγούδια

1. Over the Mountain (Osbourne, Rhoads, Daisley, Kerslake) - 4:31

2. Secret Loser (Osbourne, Lee, Daisley) - 4:08

3. Goodbye to Romance (Osbourne, Rhoads, Daisley) - 5:35

4. Shot in the Dark (Osbourne, Soussan) - 4:16

5. Mr. Crowley (Osbourne, Rhoads, Daisley) - 4:55

6. Bark at the Moon (Osbourne) - 4:15

7. Crazy Train (Osbourne, Rhoads, Daisley) - 4:50

8. Centre of Eternity (Osbourne) - 5:15

9. Diary of a Madman (Osbourne, Rhoads, Daisley, Kerslake) - 6:12

10. The Ultimate Sin (Osbourne, Lee, Daisley) - 3:43
Alfa Romeo 156

Αισθητική

Η σχεδίαση της 156 διαμορφώθηκε από το Centro Stile Alfa Romeo, υπό την ηγεσία του Walter de'Silva, ο οποίος ήταν τότε ο επικεφαλής του σχεδιαστικού κέντρου. Το τελικό αποτέλεσμα ήταν άκρως ελκυστικό και διαμόρφωσε μια νέα σχεδιαστική ταυτότητα για την Alfa Romeo. Με τις έντονες καμπύλες του, την εντυπωσιακή βαθουλωτή γρίλια, τις έντονα ρετρό μπροστινές χειρολαβές του και τις κρυμμένες πίσω χειρολαβές του, θεωρήθηκε από αρκετούς τότε ως το ομορφότερο αυτοκίνητο στην κατηγορία του. Σημειωτέον ότι υπήρξε ένα από τα πρώτα sedan παγκοσμίως με κρυμμένες πίσω χειρολαβές και ταυτόχρονα τονισμένες μπροστινές χειρολαβές ρετρό εμφάνισης, έτσι ώστε να δίνει την οπτική εντύπωση ενός 2-πορτου coupé. Η έμπνευση για το ντιζάιν της 156 είχε προέλθει από 3 ιστορικά μοντέλα της Alfa Romeo: την 1900, την Giulietta και την Giulia. Ο αεροδυναμικός συντελεστής Cd της 156 ήταν 0,31.

Κινητήρες

Αρχικά προσφερόταν μόνο σε 4-πορτη σεντάν εκδοχή αμαξώματος και με 3 βενζινοκινητήρες Twin Spark: 1.6 λίτρων 120 PS (88 kW), 1.8 λ'ιτρων 144 PS (106 kW) και 2.0 λίτρων 155 PS (114 kW), όλοι 4-κύλινδροι σε σειρά, 16-βάλβιδοι με μεταβλητό χρονισμό βαλβίδων. Επίσης, διαθέσιμοι ήταν και 2 turbodiesel JTD common rail: ένας 4-κύλινδρος σε σειρά 1.9 λίτρων 8-βάλβιδος 105 PS (77 kW) και ένας 5-κύλινδρος σε σειρά 2.4 λίτρων 10-βάλβιδος 136 PS (100 kW). Τον Ιανουάριο του 2002, προστέθηκε ένας ακόμα μεγαλύτερος βενζινοκινητήρας, κυβισμού 2.5 λίτρων V6 24-βάλβιδος και ισχύος 190 PS (140 kW).
Το 2001, όλοι οι κινητήρες της Alfa Romeo 156 έλαβαν βελτιώσεις, ώστε να εκπληρώσουν τις προδιαγραφές καυσαερίων Euro 3, και πλέον απέδιδαν 120 PS (88 kW) στα 1.6 λίτρα, 140 PS (100 kW) στα 1.8 λίτρα, 150 PS (110 kW) στα 2.0 λίτρα και 192 PS (141 kW) στα 2.5 λίτρα.
Στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης τον Σεπτέμβριο του 2001, έκανε ντεμπούτο η κορυφαία έκδοση GTA (Grand Turismo Aleggrita) με ένα μηχανικό σύνολο 3.2 λίτρων V6, ισχύος 250 hp. Εκτός του ισχυρότερου κινητήρα, το GTA έφερε και σημαντικές αναβαθμίσεις στα φρένα και στο σύστημα διεύθυνσης.
Το 2000, προστέθηκε μια εκδοχή στέισον βάγκον, υπό την ονομασία Sport Wagon. Τα έτη 2002 και 2003, η Alfa Romeo 156 υπέστη δύο διαδοχικά λίφτινγκ, που δεν περιελάμβαναν ωστόσο και την έκδοση GTA, δεδομένου ότι είχε θεωρηθεί επίσημα ως ένα ξεχωριστό μοντέλο.
Σιμπέλιους (ταινία)

Παραγωγή

Η ταινία, που γυρίστηκε το 2003 σε μέρη όπου πραγματικά έζησε ο Σιμπέλιους, όπως το οικογενειακό τους κτήμα Aϊνόλα, είναι φιλανδικής παραγωγής και τη διεθνή διανομή της ανέλαβε το παράρτημα του δικτύου της Buena Vista International στη Φινλανδία. Οι κύριες γλώσσες που μιλάνε οι ηθοποιοί στη ταινία είναι τα φιλανδικά, τα γερμανικά, και τα ελβετικά.
Ημερομηνία έκδοσης της ταινίας ήταν η 12η Σεπτεμβρίου 2003, στη Φινλανδία, από την εταιρεία παραγωγής Artista Filmi Oy. Σενάριο και σκηνοθεσία έχει αναλάβει ο Τίμο Κοϊβουσάλο (Timo Koivusalo), χωρίς όμως να αναφέρεται εάν έχει βασιστεί σε προηγούμενες επίσημες βιογραφίες του Σιμπέλιους, όπως αυτή του γραμματέως του Σαντέρι Λέβας (Santeri Levas) και του Έρικ Β. Ταβάστζερνα (Erik W. Tawaststjerna) που ήταν ο επίσημος βιογράφος του.
Ανθολογία του Κεφαλά

Ανθολογία του Κεφαλά ονομάζεται από τους ερευνητές η ανθολογία επιγραμμάτων που γράφτηκε πιθανότατα κοντά στο 900 μ.Χ. στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία, στην οποία βασίστηκαν η Παλατινή και η Ανθολογία του Πλανούδη. Το όνομά της το οφείλει στον Κωνσταντίνο τον Κεφαλά, ο οποίος αναφέρεται σε αρκετές περιπτώσεις από την Παλατινή Ανθολογία ως ο συντάκτης του βιβλίου στο οποίο είχε βασιστεί το κείμενο της Ανθολογίας. Το περιεχόμενό της θεωρείται ότι είναι τα βιβλία IV-VII και IX-XV της Παλατινής Ανθολογίας. Η ίδια η Ανθολογία του Κεφαλά δεν έχει διασωθεί, αλλά αρκετές αναφορές σε αυτήν υπάρχουν στο λεξικό Σούδα που είχε επίσης γραφεί τον 10ο αιώνα με την ένδειξη «εν Επιγράμμασιν». Τα ποιήματα και επιγράμματα από την Ανθολογία του Κεφαλά όπως διασώθηκαν στην Παλατινή και στην ανθολογία του Πλανούδη είναι η βάση της αποκαλούμενης Ελληνικής Ανθολογίας.

Το «βιβλίο του Μιχαήλ»

Στα κείμενα των σχολίων της Παλατινής Ανθολογίας φαίνεται ότι μέρος της αντιγράφηκε από το βιβλίο του Μιχαήλ (πιθανότατα του Μιχαήλ του Χαρτοφύλακα) από τον ίδιο τον Μιχαήλ και το οποίο βιβλίο ήταν πιστό αντίγραφο ή το πρωτότυπο βιβλίο επιγραμμάτων Κεφαλά. Το βιβλίο του Μιχαήλ δεν έχει σωθεί.

Η Ανθολογία του Κεφαλά και η Ανθολογία του Πλανούδη

Οι μελετητές θεωρούν ότι ο Πλανούδης, ενώ βασίστηκε στην Ανθολογία του Κεφαλά, δεν είχε στη διάθεσή του ούτε το πρωτότυπο, ούτε κάποιο πιστό αντίγραφο, αλλά ούτε και την Παλατινή Ανθολογία ή αντίγραφό της. Θεωρούν ότι είχε άλλο ή άλλα αντίγραφα, που δεν ήταν τόσο καλής ποιότητας ή είχαν ελλείψεις (μέρος του περιεχομένου τους είχε χαθεί).
Κομποβούνι

Τοποθεσία και γενικά στοιχεία

Εκτείνεται νότια της πεδιάδας των Φαρρών, νοτιοανατολικά της ευρείας περιοχής της πεδιάδας της δυτικής Αχαΐας, ανατολικά της χαμηλής οροσειράς της Μόβρης, βορειοανατολικά των βουνών Σκόλλις και Πεζούλισες, βόρεια του ημιορεινού κάμπου της Βουντούχλας και βορειοδυτικά του ορεινού όγκου του Ερυμάνθου, όπου συναντάται και με τις βορειοδυτικές απολήξεις αυτού. 
Στις παρυφές του βουνού βρίσκονται τα χωριά Μιτόπολη, Κώμη και Σουβαλιωταίικα στα βόρεια, οι Τόσκες στα ανατολικά και η Χιόνα στα νότια.
Υπήρξε φυσικό σύνορο των πρώην «καποδιστριακών» δήμων Τριταίας, Φαρρών και Ωλενίας, με το βόρειο τμήμα του να εκτείνεται εντός της Ωλενίας, το νότιο εντός της Τριταίας και ένα μέρος του δυτικού εντός των Φαρρών. Από την 1η Ιανουαρίου του 2011 και με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί σύνορο των νέων ευρύτερων δήμων Ερυμάνθου και Δυτικής Αχαΐας, εκτεινόμενο περίπου κατά το ήμισυ στους δύο δήμους.

Ονομασία

Η ονομασία του ενδεχομένως να σημαίνει κοντό βουνό ή κόμπος βουνών (μικρά βουνά ανάμεσα στις παρυφάδες του Ερύμανθου και της Σκόλλιδος).

Υποδομές και έργα

Ανατολικά των απολήξεων του Κομποβουνίου βρίσκεται το υπό κατασκευή Φράγμα Πείρου - Παραπείρου, που με την ολοκλήρωσή του θα δημιουργηθεί τεχνητή λίμνη στην περιοχή, ενώ από εκεί επίσης διέρχεται η Εθνική Οδός Πατρών-Τριπόλεως, ευρέως γνωστή ως «111».
Γλώσσα Κανιτσάνα

Η Κανιτσάνα, ή Κανέσι είναι πιθανή απομονωμένη γλώσσα στη Βολιβία (διαμέρισμα Μπένι). Το 1991 υπήρχαν 500 Κανιτσάνα αλλά μόνο οι 20 ομιλούσαν την γλώσσα Κανιτσάνα. Το 2000 ο εθνοτικός πληθυσμός των Κανιτσάνα είχε αυξηθεί στους 583 ανθρώπους αλλά η γλώσσα είχε εξαφανιστεί. Είναι μια από τις 37 επίσημες γλώσσες της χώρας.
Εστία (εφημερίδα)

Η ιστορία της Εστίας

Το 1894, όταν ιδρύθηκε στην Αθήνα, ξεκίνησε η έκδοσή της ως εβδομαδιαίο λογοτεχνικό περιοδικό με το όνομα Εστία, το οποίο και διεύθυνε ο Παύλος Διομήδης. Τον ίδιο χρόνο όμως ο Διομήδης το εκχώρησε στον ποιητή Γεώργιο Δροσίνη ο οποίος και το μετέτρεψε από περιοδικό σε ημερήσια εφημερίδα. Το 1898 ο Δροσίνης τη μεταβίβασε στους Σπύρο Δάσιο και Άδωνη Κύρου. Το 1900, η διεύθυνση της εφημερίδας περιήλθε αποκλειστικά στον Κύρου, ο οποίος και τη μετέτρεψε σε πολιτική ημερήσια εφημερίδα. Μετά το θάνατό του Άδωνη Κύρου, το 1918, η εφημερίδα περιήλθε στους γιους του, Αχιλλέα Α. Κύρου και Κύρο Α. Κύρου. 
Το 1916 και για 5 μήνες υποχρεώθηκε να διακόψει την κυκλοφορία της, όταν καταστράφηκαν τα πιεστήριά της, επανακυκλοφόρησε στις 15 Μαρτίου του 1917. Στην επανάσταση του 1922 διατάχθηκε η παύση της, αλλά στη συνέχεια επανεκδόθηκε. Στη δικτατορία του Παγκάλου διακόπηκε η κυκλοφορία της δύο φορές. Τέλος, η Εστία διέκοψε αυτοβούλως την κυκλοφορία της από το καλοκαίρι του 1941 έως την απελευθέρωση· αργότερα ο Αχιλλέας Α. Κύρου φυλακίστηκε από τους Ιταλούς για τη συμμετοχή του στην εθνική αντίσταση.
Από το 1950, μετά το θάνατο του Αχιλλέα Α. Κύρου, τη διεύθυνση της εφημερίδας είχε μόνο ο Κύρος Α. Κύρου, και από το 1974 ο Άδωνις Κ. Κύρου. Το 1995 τη διεύθυνση της εφημερίδας ανέλαβε ο δισέγγονος του Άδωνη Κύρου Αλέξης Ι. Ζαούσης. Έτσι, σχεδόν από την ίδρυσή της, διευθύνεται από την οικογένεια Κύρου. 
Στις 31 Μαρτίου 1997, η εφημερίδα προχώρησε σε εκσυγχρονισμό της εμφάνισής της. Εγκατέλειψε τη λινοτυπία και την εκτύπωση σε πιεστήριο, και άλλαξε την ανάποδη σελιδοποίησή της (μέχρι τότε εκδιδόταν με τη ράχη δεξιά). Η αλλαγή της εμφάνισής της έγινε θετικά δεκτή από το αναγνωστικό της κοινό.
Στις 16 Απριλίου 2015 ανακοινώθηκε η συμμετοχή της Α.Ε. Δημοκρατικός Τύπος (του Γιάννη Φιλιππάκη, που εκδίδει τις εφημερίδες Δημοκρατία και Espresso) στην έκδοση της Εστίας.
Τις σελίδες της λάμπρυναν κορυφαίοι δημοσιογράφοι, επιστήμονες και λογοτέχνες: Ανδρέας Ανδρεάδης, Μπάμπης Άννινος, Γιάννης Βλαχογιάννης, Πολύβιος Δημητρακόπουλος, Γεώργιος Δροσίνης, Νικόλαος Επισκοπόπουλος, Ανδρέας Καρκαβίτσας, Ιωάννης Κονδυλάκης, Σπυρίδων Λάμπρος, Νικηφόρος Λύτρας, Μιλτιάδης Μαλακάσης, Γεράσιμος Μαρκοράς, Τίμος Μωραϊτίνης, Γρηγόριος Ξενόπουλος, Κωστής Παλαμάς, Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Ζαχαρίας Παπαντωνίου, Καλλιρρόη Παρρέν, Ιωάννης Πολέμης, Εμμανουήλ Ροΐδης, Γεώργιος Ροϊλός, Ιωάννης Σβορώνος, Γεώργιος Σουρής, Νικόλαος Σπανδωνής, Δημήτριος Ταγκόπουλος, Γεώργιος Τσοκόπουλος, Κώστας Χατζόπουλος, Κωνσταντίνος Χρηστομάνος, Νικόλαος Πολίτης, Κ. Καλλέργης, Βίκτωρ Δουσμάνης, Στέφανος Γρανίτσας, Ιωάννης Δαμβέργης, Δημήτριος Καμπούρογλου κ.ά. Τη στήλη του χρονογραφήματος κράτησε για χρόνια ο Παύλος Νιρβάνας και μετά το θάνατό του ο Σπύρος Μελάς και ο Νικόλαος Πετμεζάς - Λαύρας. Αρθρογράφος της διετέλεσε ο Τιμολέων Φιλήμων και μετά για πολλά χρόνια ο Εμμανουήλ Ρέπουλης. Σχολιογράφος αλλά και αρθρογράφος της εφημερίδας για περίπου 35 χρόνια υπήρξε ο δημοσιογράφος και φιλόλογος Κωνσταντίνος Σ. Φίλιππας.
Σήμερα αρθρογραφούν ο Τηλέμαχος Μαράτος, η Αλεξάνδρα Στεφανοπούλου, ο Ζάχος Χατζηφωτίου, ο Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος κ.ά.
Κόρεσος

Στην ελληνική μυθολογία ο Κόρεσος ήταν ένας ιερέας του θεού Διονύσου, που ερωτεύθηκε παράφορα μία παρθένα από την Καλυδώνα, την Καλλιρρόη. Επειδή όμως η Καλλιρρόη απέκρουσε τον έρωτά του, ο Κόρεσος παραπονέθηκε γι' αυτό το θέμα στον Διόνυσο, με αποτέλεσμα ο θεός να στείλει στους κατοίκους της Καλυδώνας τρέλα (μανία). Για να απαλλαγούν από αυτή τη συμφορά, οι Καλυδώνιοι, σύμφωνα με χρησμό από το Μαντείο της Δωδώνης, όφειλαν να θυσιάσουν στον Διόνυσο μία παρθένα. Αλλά ο κλήρος έπεσε στην Καλλιρρόη, οπότε ο Κόρεσος, ερωτευμένος καθώς ήταν, δεν άντεξε να θυσιάσει την κοπέλα και αυτοκτόνησε. Στη συνέχεια η Καλλιρρόη, από τις τύψεις και τη ντροπή της, έπεσε μέσα στη λιμνούλα μιας πηγής, η οποία από τότε πήρε το όνομά της.
Γκόρνιε Μπίοσκο (Στάρι Γκραντ)

Γεωγραφία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!

Ιστορία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!

Κατανομή του πληθυσμού ανά εθνότητα (1991)

Το 1991, το χωριό αριθμούσε 247 κατοίκους, οι οποίοι ήσαν όλοι τους Σέρβοι.
Τελεολογία

Η Τελεολογία είναι μία φιλοσοφική ιδέα ότι τα πράγματα έχουν σκοπούς ή αιτίες. Είναι η "άποψη ότι οι εξελίξεις οφείλονται στο σκοπό ή το σχεδιασμό ο οποίος εξυπηρετείται από αυτές".
Ένα παράδειγμα θα ήταν η άποψη του Αριστοτέλη για τη φύση, που υιοθετήθηκε αργότερα από την Καθολική Εκκλησία.  Η λέξη "τελεολογικός" προέρχεται από την Αρχαία Ελληνική τέλος, η οποία σημαίνει "πέρας" η "σκοπός". Ένα απλούστερο παράδειγμα θα ήταν ένα εργαλείο όπως το ρολόι, το οποίο είναι σχεδιασμένο από τον άνθρωπο να λέει την ώρα.
Το αν ή όχι μία οντότητα (άνθρωπος ή θεός) χρειάζεται να προκαλέσει τελεολογία για να συμβεί αυτό είναι ένα από τα πιο σημαντικά ζητήματα. Όλες οι κουλτούρες που ξέρουμε έχουν ιστορίες δημιουργίας στις θρησκείες τους. Ωστόσο, μεγάλο μέρος της επιστήμης λειτουργεί με βάση την αρχή ότι ο φυσικός κόσμος είναι αυτο-οργανωμένος. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για την αστρονομία και τη βιολογία, οι οποίες κάποτε εξηγήθηκαν ως η δράση μίας θεότητας, και τώρα θεωρούνται φυσικές και αυτόματα αυτο-οργανωμένες. Η Κυβερνητική είναι η βασική επιστήμη της αυτο-οργάνωσης συστημάτων.
Το γενικό θέμα του κατά πόσον η αρχική έννοια της τελεολογίας ισχύει και για το φυσικό κόσμο εξακολουθεί να αποτελεί αντικείμενο διαμάχης μεταξύ θρησκείας και επιστήμης.
Θυμιατήριο με τη μορφή πεπλοφόρου (Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών)

Περιγραφή

Στην αίθουσα 9 του Αρχαιολογικού Μουσείο Δελφών, εκτίθενται σε κεντρική περίοπτη θέση χάλκινα αναθήματα που βρέθηκαν στον αποθέτη της Ιεράς Οδού, μπροστά στην Άλω. Περιλαμβάνουν ένα ζεύγος αθλητών, ένα ειδώλιο αθλητή και ένα αριστουργηματικό χάλκινο θυμιατήριο. Τα αντικείμενα αυτά, μαζί με πολλά άλλα, βρέθηκαν στον αποθέτη της Ιεράς Οδού, μπροστά στην Άλω. 
Το σώμα του αγγείου, που προσομοίαζε με λέβητα,είναι ημισφαιρικό και στηρίζεται σε ένα αγαλμάτιο πεπλοφόρου κόρης.  
Η γυναικεία μορφή φορά δωρικό πέπλο και έχει τα μαλλιά της μαζεμένα σε κεκρύφαλο, χαρακτηριστικό κάλυμμα κεφαλής της κλασικής περιόδου, που μοιάζει με δίχτυ. Η μορφή στηρίζεται στο δεξί της πόδι, ενώ το αριστερό φαίνεται έτοιμο να βηματίσει, με μιαν αέρινη κίνηση. Η γυναίκα στρέφει το πρόσωπό της προς το δεξί της χέρι. Στον ημισφαιρικό λέβητα τοποθετούσαν το θυμίαμα και το σκέπαζαν με διάτρητο κάλυμμα που άφηνε τον καπνό να διαχέεται στο χώρο, το οποίο όμως δυστυχώς δεν σώζεται. Στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ολυμπίας εκτίθενται πεπλοφόρες γυναικείες μορφές που προσομοιάζουν στο θυμιατήριο αυτό.   
Το πιθανότερο είναι ότι αποτελεί έργο παριανού εργαστηρίου και χρονολογείται περί το 460-450 π.Χ., αν και έχουν διατυπωθεί απόψεις ότι προέρχεται από τοπικό εργαστήριο των Δελφών ή κάποιας πόλης του Κορινθιακού κόλπου.
Δημοκρατικό Κόμμα (Ιταλία)

Εκλογή γενικού γραμματέα

Στις 14 Οκτωβρίου 2007 διεξήχθησαν εκλογές με ελεύθερη συμμετοχή για όλους τους ιταλούς πολίτες άνω των 16 ετών και τους μη-ιταλούς νόμιμους κατοίκους και συμμετείχαν στην εκλογή περισσότεροι από 3.500.000 άτομα. Γενικός γραμματέας εξελέγη με το συντριπτικό 75% ο Βάλτερ Βελτρόνι, νικώντας την τότε υπουργό Υγείας Ρόζι Μπίντι που έλαβε 13% των ψήφων περίπου. 
Ο Βελτρόνι αναγνωρίστηκε επίσημα γενικός γραμματέας του Κόμματος στις 28 Οκτωβρίου 2007 στο ιδρυτικό συνέδριο που έγινε στο Μιλάνο. Στις 21 Νοεμβρίου έγινε γνωστό και το έμβλημα του κόμματος που απεικονίζει το όνομα (PD) με χρώματα που θυμίζουν την τρίχρωμη ιταλική σημαία (πράσινο, λευκό και κόκκινο) και ένα κλαδί ελιάς, ιστορικό σύμβολο του συνασπισμού της Ελιάς. Τα χρώματα στο έμβλημα του κόμματος συμβολίζουν τις οικολογικές και σοσιαλιστικές-φιλελεύθερες απόψεις που το Δημοκρατικό Κόμμα εκφράζει (πράσινο), την Καθολική Χριστιανική αλληλεγγύη (άσπρο) και τις σοσιαλιστικές και σοσιαλδημοκρατικές παραδόσεις.
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές Μαΐου 2012

Δημοσκοπήσεις

Οι δημοσκοπήσεις έφεραν τα δυο μεγαλύτερα κόμματα της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ σε χαμηλά επίπεδα σε σχέση με τα ποσοστά που έπαιρναν σε προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις. Νέα κόμματα που δημιουργήθηκαν στους μήνες που προηγήθηκαν των εκλογών είχαν αυξανόμενη υποστήριξη.
Infiniti Q50

Βενζινοκινητήρας

Η έκδοση βενζίνης χρησιμοποιεί έναν κινητήρα άμεσου ψεκασμού 3.7 λίτρων, τον VQ37VHR, που αποδίδει 328 ίππους (241 KW) στις 7.000 στροφές / λεπτό και 36,5 κιλά ροπή στις 5.200 στροφές / λεπτό. Η κίνηση μεταδίδεται στους πίσω τροχούς, μέσω ενός 7-τάχυτου αυτόματου κιβωτίου ταχυτήτων, το οποίο χρησιμοποιεί το σύστημα Downshift Rev Matching, ένα σύστημα που έχει εξελίξει η μητρική Nissan και βοηθάει στην ομαλότερη αλλαγή των ταχυτήτων, παρεμβαίνοντας διακριτικά στο γκάζι του αυτοκινήτου.
Στον τομέα της ασφάλειας, το αυτοκίνητο διαθέτει αεριζόμενα δισκόφρενα εμπρός και πίσω, ενώ τα ελαστικά του είναι διαστάσεων 225/55 R17.

Υβριδικό

Η υβριδική έκδοση χρησιμοποιεί έναν κινητήρα άμεσου ψεκασμού 3.5 λίτρων, τον VQ35HR, που αποδίδει 296 ίππους και συνδυάζεται με έναν ηλεκτροκινητήρα, με την συνολική ισχύ του συστήματος να φτάνει τους 354 ίππους. Η κίνηση μεταδίδεται όπως ακριβώς και στην έκδοση της βενζίνης, ενώ ίδια παραμένουν και το σύστημα πέδησης, αλλά και οι διαστάσεις των ελαστικών.
Λουδοβίκος Ποθοκάταρος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε περίπου το 1430 από ευγενείς γονείς στην Κύπρο. Εκπαιδεύτηκε στο πανεπιστήμιο της Πάδουα στο οποίο ύστερα χρημάτισε και πρύτανης. Μετέβη στη Ρώμη και ομολογώντας τον καθολικισμό χειροτονήθηκε επίσκοπος Καπύης, όπου δε και προήχθη καρδινάλιος.
Απεβίωσε το 1505.
Γραμματική

Παραδοσιακή ή σχολική γραμματική

Σύμφωνα με την παραδοσιακή, προεπιστημονική γλωσσολογία και τη συνήθη σχολική πρακτική, η γραμματική δε θεωρείται η περιγραφική απεικόνιση των κανόνων της γλώσσας αλλά είναι ρυθμιστική και καθορίζει ποιοι μορφολογικοί και συντακτικοί κανόνες είναι σωστοί και πρέπει να προτιμώνται και ποιοι όχι. Οι διακρίσεις αυτές σε "ποιοτικότερες" και λιγότερο "ποιοτικές" γραμματικές δομές θεωρούνται από τη σύγχρονη γλωσσολογία ότι στερούνται οποιασδήποτε βάσης και ιδιαίτερα δε φαίνεται να επιβεβαιώνονται από τη συγκριτική μελέτη της τυπολογίας των γλωσσών, όπου πολύ διαφορετικές δομικά γλώσσες εξυπηρετούν εξίσου αποτελεσματικά παρόμοιες πολιτιστικές και νοητικές ανάγκες.

Ιστορία

Η πρώτη σωζόμενη γραμματική είναι η γραμματική της σανσκριτκής από τον Ινδό γραμματικό Pāṇini ("Πάνινι") (c. 520–460 π.Χ.), με πιο γνωστό τα Aṣṭādhyāyī ("Οχτώ κεφάλαια") όπου κωδικοποιούνται σε 3.959 οι κανόνες της μορφολογίας της σανσκριτικής. Το έργο του Πάνινι εντάσσεται σε μια πολύ ευρύτερη και πλούσια γραμματική παράδοση στον ινδικό κόσμο. Το κείμενο αυτό όμως ανακαλύφθηκε από το δυτικό κόσμο μόλις τον 18ο αιώνα.
Η δυτική παράδοση ξεκινάει από τους Αλεξανδρινούς φιλολόγους και τους Ρωμαίους γραμματικούς. Το παλιότερο σωζόμενο έργο αυτής της παράδοσης είναι η Τέχνη Γραμματική του Διονύσιου του Θράκα. Στο έργο αυτό όμως η γραμματική έχει μια πολύ ευρύτερη σημασία από τη σημερινή και ισοδυναμεί στην πραγματικότητα με αυτό που θα προσδιορίζαμε σήμερα ως φιλολογία ή γραμματολογία, καθώς περιλαμβάνει και την έκδοση και την ερμηνεία κειμένων και η γλωσσολογική μελέτη είναι απλώς ένα κομμάτι της.
Στην παραδοσιακή προεπιστημονική γλωσσολογία και, ακόμα και σήμερα, στη σχολική γραμματική, η γραμματική υποδιαιρείται σε Φθογγολογικό, Τυπολογικό και Ετυμολογικό, δηλαδή περιορίζεται στη μορφολογία και κάποια στοιχεία φωνολογίας, ενώ η σύνταξη ιδίως θεωρείται κάτι εντελώς ξεχωριστό και εξετάζεται στο Συντακτικό.
Ποινικός Κώδικας

Ποινικός Κώδικας, ή Γενικός Ποινικός Νόμος, ή Π.Κ. (προφέρεται Πι-Κάπα), ονομάζεται η συλλογή κανόνων του Ποινικού Δικαίου κάθε χώρας που έχει κωδικοποιηθεί σ΄ ένα νομοθέτημα, που εκδίδουν και στη συνέχεια εφαρμόζουν τα αρμόδια κρατικά όργανα. Συνηθέστερα ο ποινικός κώδικας διαιρείται σε δύο μέρη, το γενικό και το ειδικό.
Στην Ελλάδα, Π.Κ. συντάχθηκε για πρώτη φορά από τα μέλη της Αντιβασιλείας του Όθωνα και συγκεκριμένα από τον Γεώργιο φον Μάουρερ, με βάση τον βαυαρικό κώδικα του 1813, όπως αυτός είχε στη συνέχεια τροποποιηθεί με νεότερα βαυαρικά νομοσχέδια των ετών 1822, 1827 και 1831.
Ο Κώδικας αυτός δημοσιεύτηκε στις 10 Ιανουαρίου του 1834 οπότε και άρχισε να εφαρμόζεται από τις 19 Απριλίου του 1834. Το κείμενο του νόμου αυτού δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως σε δύο γλώσσες, στην ελληνική και τη γερμανική. Μετά όμως από κάποιες αναγκαίες μεταφραστικές κυρίως διορθώσεις που έγιναν, εκδόθηκε νεότερο διάταγμα για επαναδημοσίευση  μόνο του ελληνικού κειμένου δύο χρόνια μετά, στο ΦΕΚ στις 3 Νοεμβρίου του 1836 ως παράρτημα του προηγουμένου. Έκτοτε παρέμεινε σε ισχύ μόνο το ελληνικό κείμενο σύμφωνα με σχετικό διάταγμα. Παρά ταύτα αν και ο ουσιαστικά γερμανικός αυτός νόμος υπήρξε σπουδαίο και λίαν πολύτιμο όργανο ειδικά επί των ερμηνειών της νομικής επιστήμης, δεν μπορούσε να λειτουργήσει επί των λεγομένων τότε «παραλλαγών».
Έτσι ο νόμος αυτός υπέστη πολλές τροποποιήσεις με νεότερα διατάγματα φθάνοντας το 1910 στην ανάγκη έκδοσης νέου ανακαινισμένου ποινικού κώδικα που να περιέχει κωδικοποιημένα όλες τις τροποποιήσεις που στο μεταξύ είχαν πραγματοποιηθεί. Έτσι το 1911 συνεστήθη ειδική τριμελής επιτροπή για το σκοπό αυτό που λόγω όμως συνεχών εμποδίων και κωλυμάτων το σχέδιο του νέου νόμου άρχισε να χαρακτηρίζεται «πέπλος της Πηνελόπης» όταν και εκδόθηκε τελικά 40 περίπου χρόνια μετά, το 1950,  με την έκδοση του Νόμου 1492/ από 17-8-1950, όπου ουσιαστικά μέχρι τότε ίσχυε ο από του 1836 Π.Κ..
Τέλος με την έκδοση του ΠΔ.283/1985 που δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ Α-106/1985 τέθηκε σε ισχύ η μεταγλωττισμένη μορφή του στη δημοτική. 'Εκτοτε έγιναν αλλαγές σε ορισμένες διατάξεις. Ισχύουσα μορφή το 2018 http://www.nomothesia.net/wp-content/uploads/2016/02/%CE%A0%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CE%9A%CF%8E%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CF%82.pdf
Το περιεχόμενο του Ποινικού Κώδικα κατανέμεται σε δύο μέρη, το μεν πρώτο είναι το Γενικό (διατάξεις περί ευθύνης, ποινών, κλπ. που αφορούν τα αδικήματα γενικά), το δε δεύτερο το Ειδικό μέρος (τα συγκεκριμένα αδικήματα με τις αντίστοιχες ποινές). Αυτών ακολουθούν οι λεγόμενες "μεταβατικές διατάξεις". Στον Π.Κ. δεν περιλαμβάνονται οι Ειδικοί Ποινικοί Νόμοι επειδή αφορούν ιδιαίτερες περιπτώσεις που δεν εμπίπτουν στη βάση του πάγιου και ευρύτερου χαρακτήρα της κοινωνικής ζωής.
Την 1-7-2019 τέθηκε σε ισχύ ο νέος Κώδικας μετά από πολύχρονη επεξεργασία από επιτροπή νομικών (νόμος 4619 του 2019).
Τζέρσεϊ

Ιστορία

Η ιστορία του νησιού του Τζέρσεϊ επηρεάζεται από τη στρατηγική θέση του ανάμεσα στις βόρειες ακτές της Γαλλίας και τις νότιες ακτές της Αγγλίας.

Πολιτική

Το βαϊλάτο του Τζέρσεϊ είναι κοινοβουλευτική δημοκρατία στο πλαίσιο καθεστώτος κτήσης του Βρετανικού Στέμματος. Το άγραφο Σύνταγμα προέρχεται από τη Συνθήκη του Παρισιού, του 1259. Επικεφαλής της κυβέρνησης είναι ο επικεφαλής υπουργός (chief minister). Η κυβέρνηση αποτελείται από τη Βασίλισσα της Αγγλίας (την Ελισάβετ Β΄), τον Αντικυβερνήτη (Lieutenant Governor of Jersey), τον επιστάτη ή βάιλο (Bailiff), τη Συνέλευση (Assembly of the States), και από τον Δεκέμβριο του 2005 τον επικεφαλής υπουργό (Chief Minister of Jersey) και το υπουργικό του συμβούλιο. Η Ελισάβετ Β΄ είναι παραδοσιακά αρχηγός Κράτους, υπό τον τίτλο του Δούκα της Νορμανδίας (Duke of Normandy). Ωστόσο δεν κατέχει επίσημα τον τίτλο αυτό. Εκπροσωπείται από τον Αντικυβερνήτη, ο οποίος ενεργεί ως ντε φάκτο Αρχηγός Κράτους. Από τις 26 Σεπτεμβρίου 2011 Αντικυβερνήτης είναι ο στρατηγός Σερ Τζον Μακόλ (γεννήθηκε στις 17 Απριλίου 1952). Επιστάτης (βάιλος), επικεφαλής της Βουλής και του Βασιλικού Δικαστηρίου είναι ο Σερ Γουίλιαμ Μπέιλχας, από το 2015. Επικεφαλής υπουργός από τις 7 Ιουνίου 2018 είναι ο Τζον Λε Φοντρέ. Η Βουλή ονομάζεται States of Jersey  και αποτελείται από 53 εκλεγμένα μέλη, 41 εκ των οποίων εκλέγονται για τριετή θητεία (29 αντιπροσώπους που εκλέγονται σε μονοεδρικές και πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες και 12 επικεφαλής των ενοριών (ονομάζονται οι ίδιοι Constables και οι ενορίες parishes), καθώς επίσης και 12 γερουσιαστές που εκλέγονται με καθολική ψηφοφορία για εξαετή θητεία. Η θητεία έξι από αυτών ανανεώνεται κάθε τρία χρόνια. 
Η Βουλή (States of Jersey) επίσης συμπεριλαμβάνει μη εκλεγμένα μέλη ex officio: τον βάιλο (Bailiff), τον επικεφαλής της Εκκλησίας της Αγγλίας στο Τζέρσεϊ (Dean) και το Γενικό Εισαγγελέα (Attorney-General).