google/wiki40b huggingface dataset:
Μανουήλ Βερνάρδος

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1777 και τα πρώτα του γράμματα τα διδάχτηκε στη γενέτειρά του από τον Επίσκοπο Λάμπης Μεθόδιο που ήταν θείος του. Το 1812 ίδρυσε στο Ιάσιο ελληνικό τυπογραφείο το οποίο λειτούργησε μέχρι το 1821 και πραγματοποίησε τουλάχιστον 21 εκδόσεις ελληνικών βιβλίων, μεταξύ των οποίων και το βιβλίο Άσματα και πονήματα διαφόρων με στιχουργήματα του Ρήγα Φεραίου και δικά του καθώς και φιλελληνικά κείμενα. Παράλληλα εργάστηκε ως οικοδιδάσκαλος σε φαναριώτικες οικογένειες της πόλης και ο ηγεμόνας της Μολδαβίας Μιχαήλ Σούτσος εκτιμώντας την ευφυΐα, τις γνώσεις και το ήθος του του απένειμε τον τίτλο του άρχοντα Καμινάρη. Υπήρξε συνεργάτης του περιοδικού Λόγιος Ερμής και το 1818 μυήθηκε, από τον ιατρό Ρίζο Καρεάδη, στη Φιλική Εταιρία. Εργάστηκε για την προετοιμασία του απελευθερωτικού αγώνα μαζί με άλλους Φιλικούς και μετά την έναρξη της επανάστασης στην Μολδοβλαχία αγωνίστηκε υπό τις διαταγές του Υψηλάντη. Μετά την αποτυχία της επανάστασης στις παραδουνάβιες ηγεμονίες διέφυγε αρχικά στην Οδησσό και από εκεί μετέβη στη Βενετία. Το Σεπτέμβριο του 1824 πήγε στο Ναύπλιο και ανέλαβε τη γραμματεία του υπουργείου δικαίου (1824-1825). Έλαβε μέρος στη Γ' και στη Δ' Εθνοσυνέλευση ως πληρεξούσιος των Κρητών και κατά την περίοδο του Καποδίστρια διορίστηκε πρόεδρος του Πρωτόκλητου Δικαστηρίου Κυκλάδων. Κατά την περίοδο του Όθωνα υπηρέτησε επίσης ως δικαστικός στην Αθήνα και στην Λαμία. Το 1834 τύπωσε στη Σύρο στιχουργήματά του με τον τίτλο Δεινολογία. Μετέφρασε από τα γαλλικά τα έργα Ακριβής περιγραφή της νήσου Κρήτης (Αθήνα 1836), Ο διατηρητής της νηπιότητος και της νεότητος (Ερμούπολη 1836), Ιστορία της Κρήτης (Αθήνα 1846) και Γενικαί αρχαί της δημοσίας και βιομηχανικής οικονομίας.
Παρί Ουνιβερσιτέ Κλαμπ

Ιστορία

Η Παρί Ουνιβερσιτέ Κλαμπ ιδρύθηκε την 1η Μαΐου 1906. Αντιμετώπισε ορισμένες δυσκολίες για την υιοθέτηση της ονομασίας Παρί Ουνιβερσιτέ Κλαμπ, αλλά το άσπρο και βιολέ χρώματα σύντομα υιοθετήθηκαν, καθώς και το έμβλημα που σχεδίασε ο Λεμπέλ. Ο Εζέν Ολιβιέ ανακηρύχτηκε πρόεδρος-ιδρυτής του συλλόγου. Ο σύλλογος μετρά περίπου εξήντα ιδρυτικά μέλη, και σύντομα προσέλκυσε και άλλους, κυρίως φοιτητές και παλιούς φοιτητές από την rive gauche και τα νότια προάστια του Παρισιού. Οι εγκαταστάσεις της ΠΟΚ, ήταν, σε πρώτη φάση, η « κατάληψη » της πίστας αυτοκινήτων της Βανσέν και ένα τμήμα του Πάρκου της Πριγκίπισσας Ματθίλδης στην κοινότητα του Σαιν-Γκρατιέν. Στα τέλη του έτους 1906, η ΠΟΚ μετρούσε κάτι παραπάνω από 100 ενεργά μέλη.
Σήμερα, η ΠΟΚ εδρεύει στο Σταντ Σαρλετί, χωρητικότητας 20.000 θέσεων καθήμενων. Με πρωτοβουλία του Μισέλ Σαμπέρ, η ΠΟΚ ένωσε τις δυνάμεις της με την Cité Internationale Universitaire de Paris, ώστε να προσφέρει στους Παριζιάνους εγκαταστάσεις μεγάλης ποιότητας, βασικές για κάθε αθλητή υψηλού επιπέδου. Το σωματείο χρησιμοποιεί περίπου είκοσι διαφορετικές εγκαταστάσεις εντός του Παρισιού και της περιοχής της Ιλ-ντε-Φρανς (γηπεδικές εγκαταστάσεις, αίθουσες, γυμναστήρια, πισίνες...).

Ιδεώδη

Το να "υπογράφεις" στην Παρί Ουνιβερσιτέ Κλαμπ, είναι να αποδεχθείς να "περάσεις" ένα μυθικό παρελθόν, να συμμετάσχεις σε ένα δυναμικό παρόν και να συνεισφέρεις σε ένα φιλόδοξο μέλλον.

Η βιολέτα, σύμβολο του συλλόγου

Σύμβλο της ΠΟΚ είναι η βιολέτα.
Ιζαμπέλ Υπέρ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Παρίσι στις 16 Μαρτίου 1953. Η Υπέρ είναι κόρη της Ανίκ Μπω, καθηγήτριας αγγλικών, και του Ραϊμόν Υπέρ, κατασκευαστή χρηματοκιβωτίων. Έχει τρεις αδελφές και έναν αδελφό. Ο πατέρας της κατάγεται από Εβραίους της Ουγγαρίας αλλά είχε προσηλυτιστεί στον καθολικισμό. Η Υπέρ γεννήθηκε στο Παρίσι και πέρασε την παιδική της ηλικία στο δυτικό προάστιο της πόλης Ville-d’Avray. Η μητέρα της την ενθάρρυνε να γίνει ηθοποιός από νεαρή ηλικία. Φοίτησε στο Ωδείο των Βερσαλλιών καθώς επίσης και στο Εθνικό Ωδείο Δραματικής Τέχνης του Παρισιού (CNSAD). Σπούδασε Σλαβικές και Ανατολικές γλώσσες στη σχολή του Κλισί, από όπου πήρε πτυχίο στη Ρώσικη γλώσσα.
Έκανε πρώτα το ντεμπούτο της στην τηλεόραση το 1971 και μετά ένα χρόνο στον κινηματογράφο, με την ταινία «Οι πειρασμοί μιας δεκαεξάχρονης».  Για την ερμηνεία της στην ταινία «Για μια νύχτα αγάπης» κέρδισε το Βραβείο BAFTA, ως πρωτοεμφανιζόμενη πρωταγωνίστρια κι έτσι άρχισε η διεθνής αναγνώριση. Συνεργάστηκε με μερικούς από τους σπουδαιότερους Γάλλους σκηνοθέτες όπως ο Γκοντάρ, ο Αντρέ Τεσινέ, ο Μπερτράν Μπλιέ, ο Μπερτράν Ταβερνιέ και ο Κλοντ Σαμπρόλ. Με τον Σαμπρόλ μάλιστα συνεργάστηκε τακτικά και στα 35 χρόνια γνωριμίας τους πρωταγωνίστησε σε 7 ταινίες του.
Η Υπέρ  συνηθίζει να ενσαρκώνει αινιγματικούς και συναισθηματικά απόμακρους χαρακτήρες. Έχει υπηρετήσει όλα τα είδη της Έβδομης Τέχνης, από την κωμωδία, στο κοινωνικό δράμα και από τη λογοτεχνική μεταφορά στο φιλμ νουάρ. Διακρίνεται για τον επαγγελματισμό της και τις τολμηρές και αντισυμβατικές επιλογές της όσον αφορά ασυνήθιστες συνεργασίες με ανεξάρτητους σκηνοθέτες και δύσκολους ρόλους. Ο Τύπος την έχει συχνά χαρακτηρίσει εγκεφαλική ηθοποιό και διανοούμενη αλλά η ίδια αρνείται αυτούς τους χαρακτηρισμούς. Δεν είναι λίγες και οι συνεργασίες της σε διεθνείς παραγωγές με καταξιωμένους σκηνοθέτες, όπως ο Μάουρο Μπολονίνι, οι αδελφοί Ταβιάνι, ο Αντρέι Βάιντα, ο Μίχαελ Χάνεκε κ.ά.
Η Υπέρ ήταν η πρόεδρος της κριτικής επιτροπής του 62ου Φεστιβάλ των Καννών το 2009 ενώ είχε υπάρξει και στο παρελθόν μέλος της επιτροπής αρκετές φορές.
Σημαντική είναι και η ενασχόλησή της με το θέατρο. Έχει προταθεί 5 φορές για τα θεατρικά βραβεία «Μολιέρος» για την ερμηνεία της σε κλασσικά έργα όπως η Μήδεια (2001), η «Έντα Γκάμπλερ»  (2005) του Ίψεν κ.α. Το 2013 συμπρωταγωνίστησε με την Κέιτ Μπλάνσετ στο έργο του Ζαν Ζενέ «Οι δούλες», σε μια παραγωγή του Θεατρικού Θιάσου του Σίδνεϊ.
Έχει ανέβει το θεατρικό σανίδι και στην Αθήνα, αρχικά το 2008 με το «Κουαρτέτο» του Χάινερ Μίλερ, στη συνέχεια το 2010 με το «Ένα λεωφορείο, διασκευή του Λεωφορείου ο Πόθος του Ουίλιαμς» και το 2014 με τις «Ψευδοεξομολογήσεις» του Μαριβώ
Το 1999 χρίστηκε Ιππότης της Λεγεώνας της Τιμής.
Το 2017 βραβεύτηκε με τη Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ηθοποιού σε δραματική ταινία και με το Βραβείο Σεζάρ Α' Γυναικείου ρόλου για το Εκείνη, ενώ έλαβε υποψηφιότητα για το Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου.

Προσωπική ζωή

Η Υπέρ είναι παντρεμένη με τον παραγωγό και σκηνοθέτη Ρονάλ Τσαμά από το 1982. Απέκτησαν μαζί δυο γιους και μια κόρη, την ηθοποιό Λολίτα Τσαμά, η οποία έπαιξε μαζί με την μητέρα της στην ταινία Copacabana.
Ligier JS2

Κινητήρες

Το JS2 παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Παρισιού τον Οκτώβριο του 1970. Αρχικά έφερε έναν κινητήρα 2.637 cm³ V6 της Ford - Cosworth, από το Ford Capri RS 2600. Μέσα στο 1971 όμως, η Ligier τον αντικατέστησε με τον 2.670 cm³ V6 της Maserati, ισχύος 170 hp, ο οποίος υπήρχε τότε και στο Citroën SM, καθώς η Maserati ανήκε τότε στη Citroën. Επίσης και το κιβώτιο ταχυτήτων του JS2, αποκλειστικά 5-τάχυτο μηχανικό, ήταν κοινό με αυτό του Citroën SM. 
Λίγους μήνες μετά, ταυτόχρονα με την εισαγωγή στο SM μίας ακόμα μεγαλύτερης εκδοχής αυτού του κινητήρα, κυβισμού πλέον 2.965 cm³, το Ligier JS2 την καθιέρωσε ως στάνταρ. Το μηχανικό αυτό σύνολο είχε ρυθμιστεί να αποδίδει ισχύ 195 hp στο μοντέλο της Ligier και προσέφερε στο JS2 τις περισσότερες από τις διακρίσεις του, στις πίστες όλης της Ευρώπης. Η μέγιστη ταχύτητα κυμαινόταν από 241 km/h (150 mph) έως 246 km/h (153 mph) και η επιτάχυνση 0-100 km/h (0-62 mph) ερχόταν σε λιγότερο από 7 δευτερόλεπτα.
Χρήστος Δέπας

Σταδιοδρομία

Ο Δέπας γεννήθηκε το 1910 στο Μοναστήρι και η καταγωγή του ήταν από την Κοζάνη. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης και σταδιοδρόμησε ως δικηγόρος.
Την περίοδο από το 1966 ως το 1968 ήταν πρόεδρος του συλλόγου Κοζανιτών Θεσσαλονίκης. Το 1968 ήταν πρόεδρος της Ομοσπονδίας Δυτικομακεδονικών Σωματείων Θεσσαλονίκης, περίοδος κατά την οποία οργανώθηκαν πλήθος εκδηλώσεων για τον Μακεδονικό Αγώνα.
Διετέλεσε Νομάρχης Φλωρίνης από το 1958 ως το 1960,  στη συνέχεια Πέλλας από το 1960 ως το 1962 και Άρτας από το 1962 ως το 1965. Παραιτήθηκε τον Φεβρουάριο του 1965 με βάση το νόμο περί εθελουσίας εξόδου νομαρχών από την υπηρεσία.
Απεβίωσε σε ηλικία 74 ετών στη Θεσσαλονίκη το 1984. Ήταν παντρεμένος με την Αλίκη Λάσκου.
Βασίλης Παπαγγέλης

Βιογραφικό

Αγωνιζόταν στη θέση του κεντρικού αμυντικού. Προερχόμενος από την ερασιτεχνική ομάδα του ΠΑΣ Γιάννινα προωθήθηκε στη πρώτη ομάδα το 1978.
Το 1984 μεταγράφηκε στον Ολυμπιακό κάνοντας χρήση της πενταετίας. Στον Ολυμπιακό αγωνίστηκε για τρία (3) χρόνια και το 1987 κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδας ενώ στις 28 Μαίου το 1986 είχε αγωνιστεί στον τελικό του Κυπέλλου χωρίς ωστόσο να το κατακτήσει. Μπροστά σε 80.000 θεατές στο στάδιο Ο.Α.Κ.Α. αγωνίστηκε όλο το δεύτερο ημίχρονο παίρνοντας τη θέση του Γιώργου Βαίτση.
Το ίδιο έτος επέστρεψε στην ομάδα του ΠΑΣ έως τον Δεκέμβριο του 1991, κατόπιν αγωνίστηκε για ενάμιση χρόνο στον Όλυμπο Κερκυρας και για ένα (1) χρόνο στον Ναυπακτιακό Αστέρα το 1993-1994. Την επόμενη σαιζόν αγωνίστηκε στον Θεσπρωτό το 1994. Αποσύρθηκε μετά από είκοσι (20) χρόνια ποδοσφαίρου εκ των οποίων δώδεκα (12) στον ΠΑΣ Γιάννινα και τρία (3) στον Ερασιτέχνη ΠΑΣ.

Διεθνής

Το 1977 αγωνίστηκε με την Εθνική ερασιτεχνική ομάδα ποδοσφαίρου Ελλάδας στο Κύπελλο Ερασιτεχνών ΟΥΕΦΑ στους αγώνες της προκριματικής φάσης με Ιταλία και Αυστρία και το 1979 με την Ολυμπιακή Εθνική ομάδα σε δύο (2) αγώνες του προολυμπιακού τουρνουά για την Ολυμπιάδα 1980.
Το 1983 μετείχε με την Εθνική μεσογειακή ομάδα ποδοσφαίρου Ελλάδας στους Μεσογειακούς αγώνες στην Καζαμπλάνκα και στην ολυμπιακή ομάδα στο προολυμπιακό τουρνουά.
Οικογένεια Καντακουζηνών Ρουμανίας

Η οικογένεια των Καντακουζηνών (Cantacuzino) είναι παλαιά
ελληνική οικογένεια Φαναριωτών πριγκίπων της Βλαχίας της Μολδαβίας. Τα μέλη της οικογένειας ισχυρίζονται ότι αποτελούν κλάδο της βυζαντινής οικογένειας των Καντζακουζηνών και ότι είναι απόγονοι του Αυτοκράτορα του Βυζαντίου, Ιωάννη ΣΤ' Καντακουζηνού.  Με την αρχή της διάλυσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας τα μέλη της δραστηριοποιήθηκαν στη νυν Ρουμανία (Παραδουνάβιες Ηγεμονίες)  διατηρώντας σημαντική περιουσία και αποκτώντας πολιτικά αξιώματα. Το 1944 ο Στέφαν Καντακουζηνός εγκαταστάθηκε στη Σουηδία, οι δε απόγονοί του θεωρούνται μέλη της εκεί αριστοκρατίας.

Καταγωγή

Τα μέλη της οικογένειας ισχυρίζονται ότι υπάρχει γενεαλογική σχέση μεταξύ της βυζαντινής οικογένειας και του ρουμανικού κλάδου αλλά ο ισχυρισμός αυτός αμφισβητείται από τους μελετητές. 
Ο φαναριώτικος κλάδος των Καντακουζηνών εμφανίζεται στα τέλη του 16ου αιώνα όταν και εντοπίζεται ο Μιχαήλ Σαϊτάνογλου Καντακουζηνός. Ήταν συνήθες μεταξύ των πλουσίων Ελλήνων της εποχής να υιοθετούν βυζαντινά επίθετα και να ισχυρίζονται ότι είναι απόγονοι ευγενών οίκων του βυζαντινού παρελθόντος. Ο διαπρεπής ιστορικός Στήβεν Ράνσιμαν θεωρεί ότι οι μεταγενέστεροι Καντακουζηνοί "ίσως είναι η μόνη οικογένεια, της οποίας οι ισχυρισμοί ότι είναι απόγονοι των Βυζαντινών αυτοκρατόρων είναι πραγματικοί", αλλά σύμφωνα με τον Donald Nicol "Οι εθνικόφρονες Ρουμάνοι ιστορικοί έχουν πραγματικά μοχθήσει να αποδείξουν ότι [..] απ' όλες τις βυζαντινές αυτοκρατορικές οικογένειες αυτή των Καντακουζηνών είναι η μόνη που μπορεί πραγματικά να υποστηρίξει ότι έχει επιβιώσει μέχρι σήμερα: αλλά η σειρά της διαδοχής μετά τα μέσα του 15ου αιώνα είναι, το λιγότερο, αβέβαιη".
Η οικογένεια διαιρείται σε διάφορους κλάδους καθώς κάποια από τα μέλη της εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα, την Ρουμανία, την Ρωσία και την Σουηδία ενώ μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο αρκετά μέλη της εγκαταστάθηκαν στην Βόρεια και Δυτική Ευρώπη.

Ρουμάνικος κλάδος

Γενάρχης του ρουμάνικου κλάδου θεωρείται ότι είναι ο τραπεζίτης Ανδρόνικος Καντακουζηνός, ο οποίος πέθανε το 1601, γιος του Μιχαήλ Σαϊτάνογλου Καντακουζηνού. Οι γιοί του τιμήθηκαν με τον τίτλο του βογιάρου δημιουργώντας παρακλάδια στη ρουμάνικη επικράτεια. Κατά τη διάρκεια της επανάστασης κάποια μέλη της εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα και συνδέθηκαν με φαναριώτικες οικογένειες. Ο Αλέξανδρος Καντακουζηνός συμμετείχε στην επανάσταση και μετά την απελευθέρωση αγόρασε τεράστιες εκτάσεις στην Αθήνα, οι οποίες κληροδοτήθηκαν στον γαμπρό του Σκαρλάτο Σούτσο. Ο γιος του, Αλέξανδρος Α. Καντακουζηνός, επέστρεψε στην Ρουμανία, όπου αναμείχθηκε με την πολιτική διατελώντας μεταξύ άλλων υπουργός εξωτερικών της Ρουμανίας. Γενικότερα τα μέλη της οικογένειας, σε όλο τον 19ο και 20ο αιώνα, κατελάμβαναν σημαντικές θέσεις στην δημόσια ζωή με αποκορύφωμα τον Γεώργιο Γρηγόριο Καντακουζηνό που έγινε πρωθυπουργός της Ρουμανίας.
Στην ιδιοκτησία της οικογένειας ήταν το Κάστρο των Καντακουζηνών.
1177 Γκονεσιά

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Γκονεσιά εκτιμάται σε 91,98 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος του είναι XFU, ενώ το άλβεδό του είναι 0,0398. Ο Γκονεσιά περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 6 ώρες και 49 λεπτά.
Ρωπογραφία

Με τον όρο ρωπογραφία (<αρχ. ‘ρῶπος «ευτελές, ασήμαντο») περιγράφεται στις τέχνες η αναπαράσταση σκηνών της καθημερινότητας με ρεαλιστικό τρόπο. 
Στη διεθνή ορολογία έχει επικρατήσει με τον γαλλικό όρο genre τον οποίο πρώτος χρησιμοποίησε ο Ντιντερό τον 18ο αιώνα.
Ο όρος χρησιμοποιήθηκε στη Γαλλία του 18ου αιώνα για να περιγράψει ζωγράφους που ειδικεύονταν σε καθημερινά και συνηθισμένα θέματα. Η σημερινή χρήση του καθιερώθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα.
Στοιχεία της τεχνοτροπίας της ρωπογραφίας ήταν γνωστά σε μερικούς ιταλικούς πίνακες του 14ου και  15ου αιώνα και στη συνέχεια έγινε γνωστή με τον Καραβάτζιο και τους οπαδούς του. Γνώρισε μεγάλη άνθιση στη Φλάνδρα και στην Ολλανδία ήδη κατά τον 17o αιώνα, με χαρακτηριστικούς εκπροσώπους όπως ο Γιάν Στέεν, ο Άντριεν Μπράουβερ, ο Ντάβιντ Τένιερς ο νεότερος, οι  Ίσαακ και Άντριεν φαν Οστάντε και ο Γιοχάνες Βερμέερ. Κυριότεροι εκπρόσωποι στην Ιταλία ήταν οι: Κρέσπι και Λόνγκι, ενώ στη Γαλλία οι: Ζαν Σιμεόν Σαρντέν και Γκρέζ. 
Η ρωπογραφία θεματολογικά διαχωρίζεται από το πορτρέτο, τα ιστορικά ή θρησκευτικά έργα και την τοπιογραφία. Χαρακτηρίζεται για την προτίμηση σε «ευτελή» ή «κατώτερα» θέματα, (π.χ. η αγροτική ζωή, εσωτερικοί χώροι, γάμοι και γιορτές, κ.ά.) και την έμφαση στη λεπτομέρεια, σε βαθμό που το θέμα να αποδίδεται ρεαλιστικά σε βάρος της φαντασίας του καλλιτέχνη. Συχνά οι ρωπογραφίες περιέχουν συγχρόνως συμβολισμούς, μέσα από τους οποίους παρέχονται ηθικά πρότυπα.
Καθημερινές σκηνές συναντώνται ήδη σε αναπαραστάσεις και έργα της αρχαιότητας. Δείγματα διακοσμήσεων στην Αρχαία Αίγυπτο απεικονίζουν δεξιώσεις, ψυχαγωγία ή αγροτικές σκηνές. Σύμφωνα με τον Πλίνιο, ο Πειραϊκός (4ος αι.) ζωγράφιζε επίσης σκηνές χειρωνακτικών επαγγελμάτων, όπως το μαγαζί του κουρέα, το εργαστήρι του τσαγκάρη και νεκρές φύσεις, για αυτό και τον αποκαλούσαν «ρυπαρογράφο», λαμβάνοντας μάλιστα για τα έργα του υψηλές αμοιβές.
Hush (τραγούδι του Μπίλι Τζο Ρόγιαλ)

Deep Purple

Η έκδοση των Deep Purple κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 1968, σαν το σινγκλ του πρώτου τους δίσκου, "Shades of Deep Purple" και ανέβηκε στην τέταρτη θέση των τσαρτ των ΗΠΑ και στην αντίστοιχη δεύτερη των τσαρτ του Καναδά, άλλα δε γνώρισε επιτυχία στην πατρίδα του συγκροτήματος, τη Μεγάλη Βρετανία.
Στην 20η επέτειο από τη δημιουργία του συγκροτήματος, το 1988, οι Deep Purple επανεκτέλεσαν το Hush με τον Ίαν Γκίλαν στα φωνητικά και τον Ρότζερ Γκλόβερ στο μπάσο, έκδοση η οποία ανέβηκε στο # 62 των βρετανικών τσαρτ.

Άλλες εκτελέσεις

Άλλες ηχογραφήσεις του κομματιού είναι αυτές των Funky Junction το 1973, των Killdozer το 1989, των Gotthard το 1992 και των Kula Shaker το 1997.
Κορπίλοι

Το θρακικό φύλο των Κορπίλων κατοικούσε βορειότερα από τους Παίτους κατά μήκος του Έβρου ποταμού μέχρι του σημείου, όπου ο Έβρος ήταν πλωτός. Τα διάσημα στενά των Κορπίλων ήταν επί της Εγνατίας οδού μεταξύ της κάτω Ροδόπης και του Νέστου, από όπου σήμερα διέρχεται η σιδηροδρομική γραμμή κάτω από σήραγγες.
Ισοήλιος

Ο όρος ισοήλιος είναι μετεωρολογικός και μπορεί να αναφέρεται στον πληθυντικό και να αφορά τόπους, ισοήλιοι τόποι, ή στον ενικό και να αφορά γραμμή (ευθεία ή καμπύλη), ισοήλιος γραμμή.
Συγκεκριμένα στη κατάρτιση μετεωρολογικού χάρτη καιρού σημειώνονται οι περιοχές εκείνες που παρουσιάζουν την ίδια διάρκεια ηλιοφάνειας. Τα σημεία αυτά συνδέονται στη συνέχεια με γραμμή που καλείται ισοήλιος γραμμή. Η μελέτη των γραμμών αυτών συμβάλλει ιδιαίτερα τόσο στην εκπόνηση δελτίου καιρού όσο και στη παρακολούθηση των κλιματολογικών συνθηκών ευρύτερα.
Πέρσιβαλ Γκριν Σπένσερ

Οικογένεια

Ο Σπένσερ νυμφεύτηκε την Μαίρη Αν Κόουλμαν το 1892. Απέκτησαν τέσσερις κόρες και ένα γιο. Η σύζυγός του πέθανε το 1905. Ο Σπένσερ πέθανε στο σπίτι του στο Αμπερντίν Παρκ του Χάιμπουρι στις 11 Απριλίου 1913, από βρογχική πνευμονία.
Ερνέστος Β΄ της Σαξονίας-Άλτενμπουρκ

Βιογραφία

Ήταν ο μόνος γιος του Μαυρικίου πρίγκιπα της Σαξονίας-Άλτενμπουρκ και της Αυγούστας των Βέττιν, κόρης του Βερνάρδου Β΄ δούκα της Σαξονίας-Μάινινγκεν.
Το 1955 απεβίωσε στο κάστρο Φρέλιχε Βήντερκουνφτ στο Τρόκενμπορν-Βόλφερσντορφ της Θουριγγίας σε ηλικία 84 ετών. Τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Γεώργιος-Μαυρίκιος.
Γεράσιμος Παπαδόπουλος (ιερομόναχος)

Βιογραφία

Ήταν ο κτήτορας, το 1796, της γυναικείας μονής του Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης στην Καλαμάτα όπου βρίσκεται και ο τάφος του. Στην μονή αυτή οι μοναχές ύφαιναν μεταξωτά μαντίλια τα γνωστά καλαματιανά μαντίλια. Είχε γράψει πολλά συγγράμματα τα οποία εκδόθηκαν μετά τον θάνατο του το 1897 στο βιβλίο «Τα ευρεθέντα Εκκλησιαστικά και λοιπά συγγράμματα του διδασκάλου ιερομονάχου Γεράσιμου Παπαδοπούλου ιδρυτού της εν Καλάμαις Ιεράς των Γυναικών Μονής, βιβλίον ψυχωφελέστατον».
Χρημάτισε πληρεξούσιος στην Β' Εθνοσυνέλευση Άστρους το 1823.
Πεντηκόντορος

Εμπορική και αποικιακή χρήση

Χρησιμοποιήθηκε ευρέως, τουλάχιστον από τους Φωκείς της Ιωνίας για να ταξιδέψουν και να αποικήσουν εμπορικούς δρόμους. Ο Ηρόδοτος μας πληροφορεί ότι στην πραγματικότητα, απλά χρησιμοποιώντας περισσότερο πεντηκοντόρους παρά καθαρώς εμπορικά πλοία, οι Φωκείς ήταν οι πρώτοι που κάνουν μακρινά ταξίδια. Το άνοιγμα των εμπορικών δρόμων τους πήγε αρκετά μακριά, μέχρι τουλάχιστον τον Ατλαντικό Ωκεανό κοντά στην Ταρτησσό. Στη συνέχεια, ήταν οι πρωταγωνιστές της εποχής που είδε τη δημιουργία και την άνθιση πολλών αποικιών, όπως η Μασσαλία, η Αλαλία και η Ελέα.
Παρόμοια χρήση έκαναν στην πεντηκόντορο οι Φοίνικες και οι Καρχηδόνιοι. Ο Άννων ο θαλασσοπόρος, για παράδειγμα, μας πληροφορεί ότι η προσπάθειά του για τον περίπλου της Αφρικής, που του ανατέθηκε από την Καρχηδόνα για αποικιοκρατικούς λόγους, διεξήχθη με στόλο από εξήντα (60) πεντηκοντόρους, φορτωμένες με προμήθειες, καθώς και με ένα πλήθος ανδρών και γυναικών.
Η ανάγκη για τη χρήση των πεντηκοντόρων και ως πολεμικά πλοία μπορεί να εξηγηθεί και από τις τριβές που προκάλεσε ο ανταγωνισμός για εμπορικές συναλλαγές και αποικίες μεταξύ των Ελλήνων (δυστυχώς πολύ συχνά και μεταξύ τους), Φοινίκων, Καρχηδονίων και Ετρούσκων, στη Μεσόγειο και στον Ατλαντικό.
Σε κάθε περίπτωση, η πεντηκόντορος πιστώνεται με την υποστήριξη του αρχαίου ελληνικού και φοινικικού αποικισμού της Μεσογείου, αλλά και την πραγματοποίηση των πρώτων εξερευνητικών αποστολών πέρα από την κλειστή θάλασσα.

Πολεμική χρήση

Η πεντηκόντορος για πολλά χρόνια ήταν η ραχοκοκαλιά του ελληνικού (και όχι μόνο) πολεμικού ναυτικού πολέμου. Η κορύφωσή της πολεμικής χρήσης της έγινε στη ναυμαχία της Αλαλίας μεταξύ Ελλήνων (Φωκέων πιο συγκεκριμένα) αποίκων, που εγκαταστάθηκαν στην Αλαλία της Κορσικής, και ενός συνασπισμού Καρχηδονίων και Ετρούσκων. Η ναυμαχία αυτή είχε ως θέατρο επιχειρήσεων το Τυρρηνικό Πέλαγος, κυρίως τον πορθμό μεταξύ της Κορσικής και της Σαρδηνίας.
Η ναυμαχία έληξε με τακτική νίκη των Φωκέων, αλλά πρακτικά ήταν ένα αβέβαιο αποτέλεσμα (ο Ηρόδοτος την ονομάζει μια «Καδμεία νίκη», δηλαδή μια προσωρινή νίκη με αμφίβολο θετικό αποτέλεσμα, που μάλλον είναι προάγγελος μιας επερχόμενης και πιο μόνιμου αρνητικού αποτελέσματος ήττας, όπως ήταν και η αντίστοιχη στον Πόλεμο των Επτά επί Θήβας). Ήταν η πρώτη γνωστή φορά που παρεμποδίστηκε σοβαρά ο ελληνικός αποικισμός και το ελληνικό θαλάσσιο εμπόριο στη Δυτική Μεσόγειο, και αφού εντέλει προκάλεσε τον περιορισμό αυτών των δραστηριοτήτων, με την ελληνική αποχώρηση από την Κορσική, αποτέλεσε αναμφισβήτητη στρατηγική ήττα.

Μεταφορά προσφύγων

Η μεγάλη χρήση της και σε μεγάλες διαδρομές μας πληροφορεί ότι επρόκειτο για πλοίο εξοπλισμένο με σχετικά μεγάλη χωρητικότητα για την εποχή. Στην πραγματικότητα, ο ίδιος ο Ηρόδοτος προσθέτει ότι οι πεντηκόντοροι χρησιμοποιήθηκαν για την εκκένωση της Φώκαιας, και τη μετοίκηση όλων των κατοίκων της και όλης της περιουσίας τους, με εξαίρεση έργα ζωγραφικής και χάλκινα αγάλματα. Μετά δε τη ναυμαχία της Αλαλίας, οι πεντηκόντοροι πρωταγωνίστησαν στη νέα προσφυγική μετοίκηση των κατοίκων της Αλαλίας στην Ελέα, με είκοσι (20) πεντηκοντόρους που κρίθηκαν αξιόπλοες μετά τη ναυμαχία.
Μιχαήλ ο Σύγκελλος και Ομολογητής

Ο Μιχαήλ ο Σύγκελλος και Ομολογητής έζησε τον 8ο με 9ο αιώνα μ.Χ. Είναι άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Βίος

Ο Μιχαήλ ο Σύγκελλος γεννήθηκε στα Ιεροσόλυμα περί το 761. Ο ίδιος στις επιστολές του αυτοπροσδιορίζεται περσογενής, κάτι που υποδηλώνει πως είχε προγόνους περσικής καταγωγής. Σε νεαρή ηλικία εκάρη αναγνώστης. Μετά τον θάνατο του πατέρα του διένειμε την πατρική περιουσία του, εγκατέστησε τη μητέρα και τις αδελφές του σε γυναικεία μονή και περί το 786 εγκαταστάθηκε στη μονή του Αγίου Σάββα. Μετά δώδεκα χρόνια παραμονής εκεί χειροτονήθηκε από τον Θωμά Α΄ Ιεροσολύμων πρεσβύτερος. Ωστόσο ο ίδιος επέστρεψε στην Λαύρα της άσκησής του. Λόγω της φήμης που είχε αποκτήσει από τα ασκητικά κατορθώματά του και των εκκλησιαστικών ποιητικών συνθέσεών του ο Πατριάρχης τον μετακίνησε στην μονή των Σπουδαίων προχειρησάμενος αυτόν Σύγκελλο. Όταν προέκυψε το θέμα του Filioque, ο Πάπας Ρώμης ζήτησε τη συνδρομή του Θωμά Ιεροσολύμων για την καταπολέμηση της αίρεσης αυτής. Τελικά ο Πατριάρχης συμφώνησε να συμπεριλφθεί και ο Μιχαήλ ο Σύγκελλος στην αποστολή προς την Ρώμη. Παράλληλα έλαβε την εντολή να σταματήσουν στην βυζαντινή πρωτεύουσα με σκοπό να εγχειρίσουν στον αυτοκράτορα Λέων Ε΄ και τον Θεόδοτο επιστολές καταδικαστικές της εικονομαχίας. Ο αυτοκράτορας όμως εξοργίστηκε από το περιεχόμενο των επιστολών και φυλάκισε τα μέλη της αποστολής και τον Μιχαήλ Σύγκελλο.Ο Μιχαήλ Β´ μετά από έξι χρόνια κράτησης του Μιχαήλ τον εξόρισε σε μοναστήρι του Ολύμπου της Προύσας. Το 834, επί Θεοφίλου, ανακλήθηκε από την εξορία και κλείστηκε στη φυλακή του Πραιτωρίου Το 842 τελικά απελευθερώθηκε, και ο Πατριάρχης Μεθόδιος Α΄ τον αποκατέστησε διορίζοντάς τον ηγούμενο στη Μονή της Χώρας. Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 18 Δεκεμβρίου, αν και αυτός πέθανε στις 4 Ιανουαρίου.
Αλέξανδρος Ανθής

Καριέρα

Ο Αλέξανδρος Άνθης υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο το 1997 με τον Ολυμπιακό Πειραιώς, σε ηλικία μόλις 16 ετών. Στην ομάδα του Πειραιά παρέμεινε για ένα χρόνο χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο.
Το καλοκαίρι του 1998 μεταπήδησε στον Παναθηναϊκό, στον οποίο και παρέμεινε για ένα χρόνο.
Το 1999 μετεγγράφη στον Ηλυσιακό, στον οποίο παρέμεινε για ένα χρόνο.
Το 2001, ο Αλέξανδρος Άνθης ταξίδεψε με προορισμό την Αμερική. Αρχικά εισήχθη στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Ελ Πάσο με πλήρη αθλητική υποτροφία, με τη μπασκετική ομάδα του οποίου αγωνίστηκε στο NCAA Div.I.
Δύο χρόνια αργότερα, εισήχθη στο Πανεπιστήμιο της Σόλτ Λέικ, το "Σόλτ Λέικ Κομιούνιτι Κόλετζ" με πλήρη αθλητική υποτροφία, με τη μπασκετική ομάδα του οποίου αγωνίστηκε στο NJCAA Div. I.
Το 2004, ο Αλέξανδρος Άνθης εισήχθη στο "Μέιβιλ Στέιτ Γιουνιβέρσιτυ" με πλήρη αθλητική υποτροφία , στο οποίο παρέμεινε για περίπου ένα χρόνο, κατακτώντας τους τίτλους του M.V.P. και του καλύτερου αμυντικού της περιφέρειας.
Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του στην Αμερική, ο Άνθης επέστρεψε στην Ελλάδα και αγωνίστηκε σε διάφορες ελληνικές ομάδες και συγκεκριμένα
- στο Αιγάλεω (2006-07 Α2 Εθνική Κατηγορία) σημειώνοντας άνοδο στην Α1 Εθνική Κατηγορία και διάκριση του στην καλύτερη πεντάδα πρωτοεμφανιζόμενων της κατηγορίας.
- στην Α.Λ.Φ. Αλίμου (2007-08),
- στον Α.Σ. Νίκη Λευκάδας (2008-09)
- καθώς και στον Κεραυνό Αιγαίου (2009-10).
Μετά το πέρας της αγωνιστικής περιόδου 2009-10, ο Αλέξανδρος Άνθης αποφάσισε να αποσυρθεί από την ενεργό δράση στα πρωταθλήματα των εθνικών κατηγοριών, αλλά συνέχισε να αγωνίζεται σε πρωταθλήματα τοπικών ενώσεων.
- στον  Ιωνικό Νίκαιας  (2010-2011)
- στην  Ηλιούπολη (2015-2016).

Διεθνείς συμμετοχές

Από το 1995 μέχρι και το 2000, ο Αλέξανδρος Άνθης ήταν μέλος της Εθνικής Ελλάδος σε επίπεδο παίδων, εφήβων και νέων ανδρών.