Σεκού Τουρέ

Πρώιμη καριέρα

Ο Τουρέ γεννήθηκε στο χωριό Φαρανά της Γαλλικής Γουινέας στις 9 Ιανουαρίου 1922 και καταγόταν από μουσουλμανική οικογένεια γεωργών. Γιος του Αλφά και της Αμινατά Τουρέ, είχε άλλα έξι αδέρφια. Ανήκε στην αριστοκρατική φυλή των Μαντίνκα. Ο πρόπαππός του ήταν ο ονομαστός Μουσουλμάνος βασιλιάς των Μαντίνκα Σαμορί Τουρέ, ιδρυτής της αυτοκρατορίας Ουασουλού (1861-1890)  στο έδαφος της Γουινέας και του Μαλί, ο οποίος αιχμαλωτίστηκε από τις γαλλικές δυνάμεις το 1898 και απεβίωσε στην εξορία στην Γκαμπόν.
Ο Τουρέ σπούδασε στην Σχολή Κορανίου (École Coranique) της γενέτειράς του και στη συνέχεια σε γαλλικό δημοτικό σχολείο στην Κανκάν. Το 1936 εγγράφηκε στο Τεχνικό Κολέγιο Ζορζ Πουαρέ του Κονακρί, όμως λιγότερο από έναν χρόνο μετά, σε ηλικία 15 ετών, αποβλήθηκε από εκεί, επειδή ηγήθηκε φοιτητικής εξέγερσης κατά της ποιότητας του φαγητού. Σύντομα ανέπτυξε συνδικαλιστική δράση. Στα νιάτα του, ο Τουρέ μελέτησε έργα του Καρλ Μαρξ και του Βλαντιμίρ Λένιν, μεταξύ άλλων.
Το 1940 απέκτησε θέση υπαλλήλου στην Campagnie du Niger Français και παράλληλα έδωσε εξετάσεις για την Ταχυδρομική, Τηλεγραφική και Τηλεφωνική Υπηρεσία της Γαλλίας (Postes, télégraphes et téléphones) ή PTT. Έχοντας πετύχει στις εξετάσεις, εργάστηκε στην PTT στο Κονακρί το 1941. Κατά την περίοδο εκείνη, συνδέθηκε με γαλλικές κομουνιστικές οργανώσεις εργαζομένων.

Πολιτική και συνδικαλιστική δράση

O Τουρέ άρχισε να ασχολείται με την πολιτική από τότε που εργαζόταν στην PTT. Το 1945, ίδρυσε την Ένωση Ταχυδρομείων και Τηλεπικοινωνιών (SPTT), που ήταν το πρώτο συνδικάτο στη Γαλλική Γουινέα και έγινε γενικός γραμματέας της το 1946.Την ίδια χρονιά υπήρξε ιδρυτικό μέλος της πολιτικής συμμαχίας κομμάτων στη Γαλλική και στην Ισημερινή Αφρική με την ονομασία Δημοκρατικός Αφρικανικός Συναγερμός (Rassemblement Démocratique Africain ή RDA).
Το 1952 έγινε αρχηγός του Δημοκρατικού Κόμματος της Γουινέας,  τοπικού τμήματος του Αφρικανικού Δημοκρατικού Συναγερμού (RDA), ενός κόμματος που στόχευε στην αποαποικιοποίηση της Αφρικής. Ο Τουρέ εξελέγη γενικός γραμματέας του κόμματος, το οποίο σύναψε συμμαχία με τις εργατικές ενώσεις.
Η μεγαλύτερη συνδικαλιστική επιτυχία του ήταν η διεξαγωγή της 71ήμερης γενικής απεργίας σε όλη τη Γαλλική Γουινέα το 1953 προκειμένου να αναγκαστούν οι Γάλλοι να εισαγάγουν εργατική νομοθεσία. Αργότερα εξελέγη βουλευτής στην Εδαφική Συνέλευση της Γουινέας.
Ως ηγέτης του RDA, συνεργάστηκε στενά με τον Φελίξ Ουφουέ-Μπουανί, μετέπειτα πρόεδρο της Ακτής Ελεφαντοστού. Το 1956 ο Τουρέ εξελέγη αντιπρόσωπος στην Εθνοσυνέλευση της Γαλλίας και δήμαρχος της Κονακρί, αξιώματα τα οποια χρησιμοποίησε για να επικρίνει την αποικιοκρατική πολιτική από τη Γαλλία.
Το 1958 στο δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία ή μη της Γουινέας από την Γαλλία, το οποίο διοργανώθηκε από το Παρίσι, το RDA τάχθηκε υπέρ της ανεξαρτησίας και ο πρόεδρος της Γαλλίας Σαρλ Ντεγκόλ δήλωσε ότι το μόνο που έπρεπε να κάνουν οι πολίτες ήταν να ψηφίσουν "όχι". Η Γουινέα ήταν η μόνη από τις αφρικανικές αποικίες της Γαλλίας που ψήφισε για άμεση ανεξαρτησία και όχι για να συνεχιστεί το καθεστώς σύνδεσης με τη Γαλλία. Έπειτα από την ανεξαρτησία της το 1958 ήταν επίσης η μόνη που αρνήθηκε να γίνει μέλος της Γαλλικής Κοινότητας στην Αφρική. Η ανεξαρτησία επιτεύχθηκε στις 2 Οκτωβρίου 1958 και πρώτος πρόεδρος της χώρας ανέλαβε ο Τουρέ.

Πρόεδρος της Γουινέας

Το 1960 ο Τουρέ ανακήρυξε μοναδικό νόμιμο κόμμα το δικό του, το Δημοκρατικό Κόμμα της Γουινέας (PDG) και επί 24 χρόνια κυβέρνησε τη χώρα. Το 1961 εξελέγη πρόεδρος για επταετή θητεία. Ως αρχηγός του PDG ήταν ο μοναδικός υποψήφιος. Επανεξελέγη χωρίς αντίπαλο το 1968, το 1974 και το 1982. 
Κατά την περίοδο της προεδρίας του, άσκησε μαρξιστική πολιτική με την εθνικοποίηση των ξένων εταιρειών. Τιμήθηκε με βραβείο Λένιν το 1961. Οι περισσότεροι από εκείνους που αντιτάχθηκαν στο σοσιαλιστικό του καθεστώς συνελήφθησαν και στη  συνέχεια φυλακίστηκαν ή εξορίστηκαν.
Από το 1965 ως το 1975 το καθεστώς Τουρέ τερμάτισε κάθε δεσμό με τη Γαλλία. Ωστόσο, το 1978 η χώρα παρουσίασε προβλήματα στις διπλωματικές σχέσεις με τη Σοβιετική Ένωση, με αποτέλεσμα να γίνει η πρώτη επίσημη επίσκεψη γάλλου αρχηγού κράτους (από τον Βαλερί Ζισκάρ ντ' Εστέν) στη Γουινέα.
Η πολιτική του είχε κύριους συμμάχους τους προέδρους Κουάμε Νκρούμαχ της Γκάνα και Μοντίμπο Κεϊτά του Μάλι. Μετά την ανατροπή του Νκρούμαχ σε πραξικόπημα το 1966, ο Τουρέ του παραχώρησε άσυλο και του απένειμε τον τίτλο του συμπροέδρου. Ως επικεφαλής του παναφρικανικού κινήματος, ο Τουρέ καταδίκασε την αποικιοκρατία και σύναψε φιλίες με ακτιβιστές ΄πως ο Μάλκολμ Χ και ο Στόουκλι Καρμάικλ.
Κατά καιρούς, ο Τουρέ φυλάκισε πολλούς ύποπτους πολιτικούς αντιπάλους του σε στρατόπεδα, όπως το διαβόητο Στρατόπεδο Μπουαρό. Με βάση την ανακάλυψη μαζικών τάφων το 2002, υπολογίζεται ότι περί τα 50.000 άτομα σκοτώθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης όπως το Μπουαρό επί καθεστώτος του Τουρέ.
Σύμφωνα με την οργάνωση Human Rights Watch, (έκθεση του 2007) κατά την περίοδο διακυβέρνησης από τον Τουρέ, δεκάδες χιλιάδες αντικαθεστωτικών από τη Γουινέα κατέφυγαν στην εξορία.
Το 1978 ο Τουρέ αποκήρυξε επίσημα τον μαρξισμό και αποκατέστησε τις διπλωματικές σχέσεις με τη Δύση.
Ο Τουρέ επανεξελέγη χωρίς αντίπαλο στις 9 Μαΐου 1982. Τον ίδιο μήνα τέθηκε σε ισχύ ένα νέο σύνταγμα και ο Τουρέ επισκέφτηκε τις ΗΠΑ το καλοκαίρι.

Θάνατος

Απεβίωσε από πιθανή καρδιακή προσβολή στις 26 Μαρτίου 1984 ενώ νοσηλευόταν στην Κλινική Κλίβελαντ του Οχάιο για άμεση καρδιακή χειρουργική επέμβαση. Είχε μεταφερθεί εσπευσμένα στην Αμερική καθώς μία ημέρα νωρίτερα είχε υποστεί έμφραγμα στη Σαουδική Αραβία. Ετάφη στο Μαυσωλείο του Καμαγιάνε, στο Μεγάλο Τζαμί της Κονακρί.

Διαδοχή και πραξικόπημα

Μετά τον θάνατο του Τουρέ, ανέλαβε υπηρεσιακός πρόεδρος ο Λουί Λανσανά Μπεαβογκί, μέχρι να διεξαχθούν εκλογές σε διάστημα εντός 45 ημερών. Το κυβερνών Δημοκρατικό Κόμμα της Γουινέας επρόκειτο να επιλέξει τον διάδοχο του Τουρέ σε συνάντηση που θα ελάμβανε χώρα στις 3 Απριλίου 1984. Με βάση το σύνταγμα, ο νέος ηγέτης του PDG θα εκλεγόταν αυτόματα πρόεδρος για επταετή θητεία και ως το τέλος της άνοιξης η εκλογή του θα επιβεβαιωνόταν από την λαϊκή ψήφο. Λίγες ώρες πριν διεξαχθεί η σύσκεψη, ο στρατός κατέλαβε την εξουσία με πραξικόπημα. Η ισχύς του συντάγματος ανεστάλη, η εθνοσυνέλευση διαλύθηκε και το κόμμα PDG καταργήθηκε.  Ο επικεφαλής του πραξικοπήματος, συνταγματάρχης Λανσανά Κοντέ, ανέλαβε πρόεδρος στις 5 Απριλίου ως επικεφαλής της Στρατιωτικής Επιτροπής για την Εθνική Αποκατάσταση (Comité Militaire de Redressement National—CMRN). Ο στρατός απελευθέρωσε περί τους 1.000 πολιτικούς κρατουμένους.
Το 1985 ο Κοντέ εκμεταλλεύτηκε μια φερόμενη απόπειρα πραξικοπήματος για να  συλλάβει και να εκτελέσει αρκετούς στενούς συνεργάτες του Σεκού Τουρέ, ανάμεσα σρτους οποίους ήταν ο Ισμαήλ Τουρέ, ο Σεϊντού Κεϊτά, ο πρώην διοικητής του στρατοπέδου Μπουαρό Σιακά Τουρέ και ο Μουσά Ντιακιτέ.