google/wiki40b huggingface dataset:
Αλντάν (Ρωσία)

Ιστορία

Ιδρύθηκε το 1923 ως Νεζαμέτνι (Незаме́тный), μετά την ανακάλυψη πλούσιων κοιτασμάτων χρυσού. Χορηγήθηκε καθεστώς πόλης και μετονομάστηκε το 1939. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, χτίστηκε αεροδρόμιο για την αεροπορική διαδρομή Αλάσκας-Σιβηρίας (ALSIB) που χρησιοποιήθηκε για τη μεταφορά αμερικανικών αεροσκαφών στο Ανατολικό Μέτωπο.

Διοικητικό και δημοτικό καθεστώς

Στο πλαίσιο των διοικητικών διαιρέσεων, το Αλντάν λειτουργεί ως διοικητικό κέντρο της επαρχίας Αλντάνσκι. Ως κατοικημένη περιοχή, το Αλντάν κατατάσσεται ως πόλη που υπάγεται στην δικαιοδοσία της επαρχίας. Ως διοικητική διαίρεση, μαζί με δύο αγροτικές τοποθεσίες, ενσωματώνεται στην επαρχία Αλντάνσκι ως πόλη του Αλντάν. Ως δημοτική διαίρεση, η πόλη του Αλντάν ενσωματώνεται στην Δημοτική Επαρχία Αλντάνσκι ως Αστικός Οικισμός Αλντάν.

Οικονομία

Το Αλντάν παραμένει παραγωγικό κέντρο εξόρυξης χρυσού και μαρμαρυγίας, αποφεύγοντας σε μεγάλο βαθμό τη μεγάλη πτώση του πληθυσμού που υπέστησαν οι περισσότερες άλλες πόλεις στη ρωσική Άπω Ανατολή τα χρόνια μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης.

Μεταφορές

Η πόλη βρίσκεται στην εθνική οδό του Λένα Α360, η οποία συνδέει το Γιακούτσκ και το Νεβέρ, καθώς και τον εν μέρει πλήρη σιδηρόδρομο Αμούρ-Γιακούτσκ. Εξυπηρετείται από το αεροδρόμιο του Αλντάν.
Φάσιο Επαναστατικής Δράσης

To Φάσιο Επαναστατικής Δράσης (ιταλικά Fascio d'azione rivoluzionaria Interventista) ήταν ένα κίνημα ιδρύθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 1914 στο Μιλάνο, υπό την ηγεσία των  Μπενίτο Μουσολίνι και  Αλσέστε ντε Αμπρις (Alceste De Ambris), που συνδεόταν  με τον κόσμο των  επαναστατών παρεμβατιστών  και εμπνεόταν από το μανιφέστο "Επαναστατικό Φάσιο Διεθνιστικής Δράσης" της  5 Οκτωβρίου 1914. Την 1η Ιανουαρίου 1915, ο Μουσολίνι δημοσίευσε το μανιφέστο στη  νέα του εφημερίδα "Il Popolo d'italia".  Η οργάνωση (Φάσιο) σύντομα έφτασε περίπου στα 9 χιλιάδες μέλη. Με αυτό ενώθηκαν και πολλοί φουτουριστές με παρεμβατιστικές και επαναστατικές-συνδικαλιστικές ιδέες. Μετά την έναρξη του πολέμου αυτοί εντάχθηκαν στο Φουτουριστικό Κόμμα.
Το πρώτο συνέδριο πραγματοποιήθηκε στις 24 και 25 Ιανουαρίου 1915 και στην κεντρική επιτροπή εξελέγησαν, μεταξύ άλλων, οι Μικέλε Μπιάνκι (Michele Bianchi) και  Τσέζαρε Ρόσι (Cesare Rossi). Η δράση του ολοκληρώθηκε με   την παρέμβαση της Ιταλίας στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, τον Μάιο του 1915. Σχεδόν όλα τα μέλη  επανενώθηκαν το 1919 στην Piazza Sansepolcro για την ίδρυση της οργάνωσης Ιταλικές Φάσι  Μάχης.
Τσόλλιμα

Ένα Τσόλλιμα (επίσης γνωστό ως Τσιανλίμα, Σένριμα, ή Τσέολλιμα, κυριολεκτικά "άλογο χιλίων μιλίων") είναι μυθικό φτερωτό άλογο που προέρχεται από τα κινέζικα κλασικά κείμενα και συνήθως εμφανίζεται σε πολιτισμούς της Ανατολικής Ασίας και λέγεται ότι είναι πολύ γρήγορο και κομψό για να το ιππεύσει οποιοσδήποτε θνητός.

Κίνα

Αρχίζοντας γύρω από τον 3ο αιώνα π.Χ., τα κινεζικά κλασσικά κείμενα αναφέρουν το Μπόλε, έναν μυθολογικό ιππέα, ως δείγμα κριτικής αλόγου. Ο Μπόλε συσχετίζεται συχνά με το μυθικό τσιανλίμα (千里馬) "άλογο χιλιάδων μιλίων", το οποίο υποτίθεται ότι ήταν σε θέση να καλπάζει χίλια λι (περίπου 400 χλμ.) σε μια μόνο ημέρα (π.χ. Κόκκινος Λαγός). Το Τσιανλίμα ήταν μια λογοτεχνική κινεζική λέξη για ανθρώπους με λανθάνων ταλέντο και ικανότητα. Ο Σπρινγκ (1988:180) προτείνει: "Για αιώνες κινεζικής ιστορίας, τα άλογα θεωρούνταν ζώα ικανά να εκτελούν κατορθώματα που απαιτούν εξαιρετική δύναμη και αντοχή. Πιθανώς είναι ο λόγος όπου από πρώιμες εποχές τα άλογα έχουν χρησιμοποιηθεί αλληγορικά για να αντιπροσωπεύσουν εξαιρετικά άτομα." Ο Μπόλε αναγνωρίζοντας ένα τσιαλίμα ήταν μεταφορικό για ένα σοφό κυβερνήτη που επέλεγε ικανούς σι "μελετητές-αξιωματούχους". Έτσι, ο (Χένρι 1987:28) γράφει ότι: "Οι ιδιοφυΐες στο σκοτάδι ονομάζονταν χιλιάδες άλογα λι που δεν είχαν ακόμη συναντήσει το [Μπόλε] τους".

Ιαπωνία

Ο Κεϊτόκου Σενρίμα (Κιμ Γκε-ντοκ), επαγγελματικός παλαιστής μεσαίου βάρους στην Ιαπωνία, χρησιμοποιεί το ψευδώνυμο "Σενρίμα" (η Ιαπωνική μορφή του Τσιανλίμα/Τσόλλιμα) για να αναφερθεί στις εκστρατείες Τσόλλιμα της Βόρειας Κορέας και να εκφράσει έτσι τη Ζαϊνίτσι Κορεατική κληρονομιά του.

Βόρεια Κορέα

Το Τσόλλιμα είναι σημαντικό σύμβολο στη Βόρεια Κορέα. Είναι το ψευδώνυμο της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Βόρειας Κορέας. Έδωσε το όνομά του στο Κίνημα Τσόλλιμα, το οποίο προωθούσε γρήγορη οικονομική ανάπτυξη, παρόμοια με εκείνη του κινεζικού Μεγάλου Άλματος προς τα Εμπρός και του Σοβιετικού κινήματος του Σταχανοβισμού. Μετά τον Πόλεμο της Κορέας, η χώρα έπρεπε να ξαναχτιστεί για να μπορέσει να λειτουργήσει ξανά. Για να επιταχύνει την κατασκευή, ο Πρόεδρος Κιμ Ιλ-σουνγκ επινόησε το σύνθημα "τρέξτε όσο η ταχύτητα του Τσόλλιμα".
Υπάρχουν πολλά αγάλματα αυτού του πλάσματος στην Πιονγιάνγκ, πρωτεύουσα της Βόρειας Κορέας. Το άγαλμα Τσόλλιμα συμβολίζει τον «ηρωισμό, το σταθερό, αγωνιστικό πνεύμα του Κορεατικού λαού και τις καινοτομίες και προχωρούν τόσο γρήγορα, με την ταχύτητα του Τσόλλιμα». Ο λόφος Μάνσου είναι η θέση ενός αξιοσημείωτου μνημείου που ολοκληρώθηκε στις 15 Απριλίου 1961. Το ύψος του είναι περίπου 46 μέτρα ενώ το μήκος είναι 16 μέτρα, μετρημένο από τη διάβαση προς την κορυφή του Κόκκινου Γράμματος της Κεντρικής Επιτροπής του Εργατικού Κόμματος Κορέας αντιπροσωπεύοντας την εργατική τάξη.
Σταυρός της Κατάνγκα

Ο σταυρός της Κατάνγκα, ονομάζεται επίσης Χάντα (Handa), είναι χάλκινος χυτός σταυρός ο οποίος χρησιμοποιήθηκε ως μέσο ανταλλαγής στο εμπόριο από πολλές κεντροαφρικανικές κοινωνικές ομάδες για αρκετούς αιώνες .

Ιστορικό

Η χρήση του σταυρού έχει τις ρίζες του στον 16ο αιώνα  αλλά η χρήση του επεκτάθηκε κατά τον 19ο και στις αρχές του 20ου αιώνα στην Κατάνγκα, περιοχή πλούσια σε κοιτάσματα χαλκού η οποία σήμερα αποτελεί μέρος της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό (ΛΔΚ) στο νοτιοανατολικό τμήμα της χώρας.
Πέρα από την χρηστική πλευρά του ως μέσο ανταλλαγής στο εμπόριο της περιοχής, ο σταυρός αποτέλεσε σύμβολο εξουσίας τοπικών ηγεμόνων αλλά ακόμα και φάρμακο αφού τοπικές δοξασίες προσέδιδαν στον σταυρό θεραπευτικές ιδιότητες.  Το 1960 χρησιμοποιήθηκε ως σύμβολο του βραχύβιου κράτους της Κατάνγκα το οποίο διακήρυξε την ανεξαρτησία του το 1960  και προσαρτήθηκε βίαια στο Κονγκό το 1963. Τόσο η σημαία του νεοσύστατου κράτους όσο και τα κέρματα του φράγκου της Κατάνγκα  απεικονίζονταν σταυροί οι οποίοι παραπέμπουν στην επί μακρόν χρήση του σταυρού στην περιοχή. Η σημαία του 1960 με τους τρεις κόκκινους σταυρούς της Κατάνγκα συνεχίζει να αποτελεί και σήμερα σημαία της ομώνυμης επαρχίας του Κονγκό.
Λόφος Προφήτη Ηλία (Χαϊδάρι)

Ο Λόφος Προφήτη Ηλία στο Χαϊδάρι βρίσκεται μεταξύ της Ιεράς Οδού και της Λεωφόρου Αθηνών, γύρω στα 2 χλμ. νοτιοανατολικά της Μονής Δαφνίου. Καταλαμβάνει 55 στρέμματα, με πλούσια χλωρίδα που αποτελείται κυρίως από πεύκα, βελανιδιές, κυπαρίσσια, ευκαλύπτους, πλατάνια, μυρτιές, συκιές, ιτιές, ελιές, χαρουπιές και φοίνικες. Από την κορυφή του, όπου υπάρχει και το ομώνυμο εκκλησάκι, η θέα φτάνει έως το Σαρωνικό κόλπο. 
Στην αρχαιότητα ο λόφος ήταν το χαρακτηριστικό σημείο που συμβόλιζε την άφιξη στην πόλη των Αθηνών καθώς προσέφερε στους ταξιδιώτες θαυμάσια εικόνα όλης της πόλης από ψηλά.

Ο ναός του Προφήτη Ηλία

Ο μικρός ναός του Προφήτη Ηλία στην κορυφή του λόφου, χρονολογείται πιθανότατα στη μεταβυζαντινή περίοδο. Πρόκειται για καμαροσκέπαστη βασιλική αρχικών διαστάσεων 4x7,4 μ., με ημικυκλική αψίδα ιερού. Ο Ορλάνδος αναφέρει ότι δίπλα στο κατώφλι της εκκλησίας υπήρχε αποσπασματικό θωράκιο με ανάγλυφη διακόσμηση ροδάκων και πυροστροβίλων. Τα θέματα αυτά ήταν συνήθη κατά τον 10ο και τον 11ο αιώνα, οπότε πιθανόν το θωράκιο να ανήκε σε προγενέστερο κτίσμα, στη θέση του οποίου χτίστηκε ο σημερινός ναός. Ο Προφήτης Ηλίας αναφέρεται ότι υπήρξε μετόχι της μονής Δαφνίου.
Στα μέσα του 19ου αιώνα στο μετόχι έμενε ο μοναχός Ακάκιος, ο οποίος επέκτεινε το ναό προς τα δυτικά, όπου κατασκευάστηκε πρόναος. Κατά μήκος της νότιας πλευράς, προστέθηκε παρεκκλήσι αφιερωμένο στον Άγιο Τιμόθεο και την Αγία Μαύρα. Με αυτές τις επεκτάσεις ο ναός απέκτησε διαστάσεις 5,1x11,75 μ.
1960 Γκυσάν

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Γκυσάν εκτιμάται σε 24,55 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0496 ± 0,005. Ο Γκυσάν περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 8 ώρες και 28 λεπτά.
Γενικές εκλογές στην Γκάνα 2008

Οι γενικές εκλογές του 2008 στην Γκάνα διεξήχθησαν με μεγάλη συμμετοχή στις 7 Δεκεμβρίου του 2008.
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου, στις προεδρικές εκλογές, ο υποψήφιος του κυβερνώντος Νέου Πατριωτικού Κόμματος Νάνα Ακούφο-Άντο προηγήθηκε με 49,3% έναντι 47,7% του Τζον Άτα-Μιλς. Στις 10 Δεκεμβρίου του 2008 ανακοινώθηκε ότι οι δύο υποψήφιοι που προηγήθηκαν στον πρώτο γύρο, Άτα-Μιλς και Ακούφο-Άντο, θα αναμετρηθούν στον τελικό γύρο στις 28 Δεκεμβρίου. Αυτό κρίθηκε απαραίτητο, καθώς κανείς εκ των δύο υποψηφίων κατάφερε να φτάσει το όριο του 50% ώστε να εκλεγεί πρόεδρος. Σύμφωνα με ανεπίσημα αποτελέσματα από τον τελικό γύρο των προεδρικών εκλογών, που διεξήχθη στις 28 Δεκεμβρίου, ο υποψήφιος της Αντιπολίτευσης, Τζον Άτα Μιλς παρουσίασε μικρό προβάδισμα της τάξης του 50,6% έναντι 49,3% για τον αντίπαλό του.
Ο δεύτερος γύρος διεξήχθη ξανά στις 2 Ιανουαρίου του 2009 στην επαρχία Τέιν, εξαιτίας παρατυπιών. Η Εκλογική Επιτροπή ανακήρυξε νικητή τον Άτα-Μιλς μετά τη διεξαγωγή εκ νέου του δευτέρου γύρου. Στις 3 Ιανουαρίου ο Άτα Μιλς ανακηρύχθηκε νικητής με οριακή πλειοψηφία (55,23% των ψήφων έλαβε ο Μιλς, και 49,77% ο αντίπαλός του, Νάνα Ακούφο-Αντο). Ο Άτα Μιλς ορκίστηκε πρόεδρος στις 7 Ιανουαρίου του 2009.

Αποτελέσματα ανά επαρχία

Κόμμα
Ασάντι
Μπρονγκ Αχάφο
Κεντρική
Ανατολική*Μείζων Άκρα
Βόρεια
Άνω Ανατολή
Άνω Δύση
Βόλτα
Δυτική
Σύνολο εδρών
Εθνικό Δημοκρατικό Κογκρέσο381171821862110113Νέο Πατριωτικό Κόμμα34168199443111109Ανεξάρτητοι20010100004Εθνική Συνέλευση του Λαού00000011002Κόμμα Συνέλευσης του Λαού00000000011Εθνικό σύνολο39241927*272613102222229Πηγή: Εκλογική Επιτροπή της Γκάνας
* Τα αποτελέσματα σε μία εκλογική περιφέρεια καθυστέρησαν να ανακοινωθούν εξαιτίας ανησυχιών για πιθανές παρατυπίες.
Σαλλουστία Ορβιάνα

Βιογραφία

Ήταν κόρη του Λεύκιου Σείου Ερέννιου Σαλλούστιου, ενός συγκλητικού με επιρροή στη Ρώμη των αρχών του 3ου αι. Τον Αύγουστο του 225, σε ηλικία 16 ετών περίπου, η Σ. Ορβιάνα παντρεύτηκε τον Αλέξανδρο Σεβήρο Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Αυτό είχε κανονιστεί από τη μητέρα του Ιουλία Μαμαία. Ο Σαλλούστιος προήχθη σε Καίσαρα και ως το τέλος τού Αυγούστου τού 227 η Ορβιάνα έλαβε τον τίτλο της Αυγούστας. Η πεθερά της συμπεριφέρθηκε σκληρά, πιέζοντάς την να καταφύγει αλλού με τον πατέρα της.
Τότε ο Σαλλούστιος, που έβρισκε ανυπόφορη την προσβολή της Μαμαίας, ζήτησε την προστασία της Πραιτωριανής Φρουράς, ή την παρέμβαση του Αυτοκράτορα, αλλά η επιρροή της Μαμαίας στον γιο της ήταν τέτοια, που ο Αλέξανδρος απέτυχε να κάνει κάποια ενέργεια προστατεύοντας τη σύζυγό του ή τον πατέρα της. Η Μαμαία διέταξε ο Σαλλούστιος να τιμωρηθεί με θάνατο με το πρόσχημα, ότι ήθελε να χρησιμοποιήσει την Πραιτωριανή Φρουρά για να καταλάβει τον θρόνο. Πράγματι εκτελέστηκε τον Αύγουστο τού 227· από την Ορβιάνα αφαιρέθηκε ο τίτλος της Αυγούστας, διαζεύχθηκε με τον Αλέξανδρο και εξορίστηκε στην επαρχία της Λιβύης. Δεν γνωρίζουμε κάτι για τη μετέπειτα μοίρα της στην Αφρική. Ο Αλέξανδρος βασίλευσε για άλλα 8 έτη και στην εξέγερση τού 235 σφαγιάστηκε με τη μητέρα του. Ήταν ο τελευταίος της δυναστείας των Σεβήρων και στον θρόνο ανήλθε ο Μαξιμίνος ο Θραξ.

Καλλιτεχνήματα

Ένα άγαλμα της Ορβιάνα, που την παριστά ως Αφροδίτη Ευτυχής (Venus Felix), βρέθηκε στις ανασκαφές κοντά στην εκκλησία της Σάντα Κρότσε ιν Ζερουζαλέμμε στον Εσκουιλίνο λόφο. Το γλυπτό βρίσκεται τώρα στα Μουσεία τού Βατικανού, στο Κορτίλε Μπελβεντέρε. Είχε αφιερωθεί από τους απελεύθερούς της Ελπίδιο και Σαλλουστία. Εκτός από λίγες εκδόσεις ορειχάλκινων και αργυρών νομισμάτων, κόπηκαν αρκετά χρυσά με τη μορφή της. Το 1897 ένα τέτοιο πωλήθηκε για £26. Είναι η μόνη από τις δύο συζύγους τού Αλεξάνδρου, που εμφανίζεται σε νομίσματα.

Όπερες

Η Σαλουστία Ορβιάνα είναι μία ηρωΐδα στην όπερα Αλεσσάνντρο Σεβέρο (1716) τού Απόστολο Τζένο. Το έργο προσαρμόστηκε ως Λα Σαλουστία (1732), που τη μουσική του έγραψε ο Τζοβάννι Μπαττίστα Περγκολέζι.
Πέτερ Ζεμπάστιαν

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 8 Ιανουαρίου 1958 στην Φιρτ της Γερμανίας. Μεγάλωσε σε αγροτόσπιτο μαζί με άλλα πέντε παιδιά. Ξεκίνησε την καριέρα του το 1981 ως λαϊκός τραγουδιστής και έγινε δημοφιλής τη δεκαετία του 1980. Τιμήθηκε για το κοινωνικό του έργο με τον Σταυρό Αξίας (γερμ. Bundesverdienstkreuz).
Τολιάττι

Ιστορία

Ιδρύθηκε το 1737 ως φρούριο με το όνομα Στάβροπολ (από το ελληνικό Σταυρούπολη) από το ρώσο πολιτικό Βασίλι Τάτισεφ. Ανεπίσημα αναφερόταν ως Σταυρούπολη στο Βόλγα (Ста́врополь-на-Во́лге) για να ξεχωρίζει από την άλλη μεγάλη Σταυρούπολη, της νοτιοδυτικής Ρωσίας.
Η κατασκευή του Φράγματος Κιούμπισεφ και ο Υδροηλεκτρικός σταθμός στον ποταμό Βόλγα τη δεκαετία του 1950, δημιούργησαν τον ταμιευτήρα νερού του Κιούμπισεφ, που κάλυπτε την περιοχή της πόλεως. Το 1964, η πόλη μετονομάστηκε σε Τολιάττι, προς τιμήν του Παλμίρο Τολιάττι, του μακρύτερου σε χρονική διάρκεια διατελέσαντος ως Γ.Γ. του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος.
Ασιατικό Κύπελλο Εθνών Ποδοσφαίρου

Παρόμοιες διοργανώσεις

Εκτός από το Ασιατικό Κύπελλο, υπάρχει και τουρνουά ποδοσφαίρου, το οποίο περιλαμβάνεται στους Πανασιατικούς Αγώνες.
Ιωάννης Β΄ της Βηρυτού

Βιογραφία

Ήταν το μόνο τέκνο του Μπαλιάν και της Ασίβα ντε Μονφωκόν, κόρης του Βάλτερ του Μονμπελιάρ αντιβασιλιά της Κύπρου και κοντόσταυλου της Ιερουσαλήμ.
Το 1238 διαδέχθηκε τον αδελφό του Ούγο τον δυνατό ως κύριος της Βηρυτού. Το 1258 ο Ιωάννης Β΄ και ο εξάδελφός του Ιωάννης κόμης της Γιάφφας & Ασκαλώνος και διαπρεπής νομικός επέτυχαν, "χειριζόμενοι τους περίπλοκους νόμους της αντιβασιλείας", οι ευγενείς της Ιερουσαλήμ να συμμαχήσουν με τη Βενετία ενάντια στη Γένουα κατά τον Πόλεμο του Αγ. Σάββα. Έλαβε μέρος, μαζί με Ναΐτες ιππότες, σε μία μεγάλη επιδρομή στην Γαλιλαία το 1260. Όμως καθ' οδόν, στο πεδίο πλησίον της Τιβεριάδας, τους επιτέθηκαν Τουρκομάνοι, που αιχμαλώτισαν τους Ιωάννη Β΄, Ιωάννη των Εμπριάκο κύριο του Ζιμπλέ/Βίβλου, Ιάκωβο Βιντάλ και Θωμά Μπεράρ μεγάλο Μάγιστρο των Ναΐτών ιπποτών. Μόνο τα δικά του λύτρα ήταν 20.000 μπεζάν (βυζαντινά).
Ασιατική αγριόγατα

Περιγραφή

Η Ασιατική αγριόγατα, έχει μία μακριά, λεπτή ουρά με μαύρη άκρη και κηλίδες στην βάση της.Το μέτωπό της, έχει τεσσάρων ειδών μαύρες ζώνες.Το μέτωπό της, είναι μικρό, αλλά έχει μικρές τούφες (1 cm) στα αυτιά της.Οι Ασιατικές αγριόγατες που ζουν στην έρημο, είναι πιο χλωμές, ενώ αυτές που ζουν σε πιο υγρές και δασικές περιοχές, είναι πιο σκουρόχρωμες με πιο μαύρα στίγματα.Ο λαιμός και η κοιλιά της, έχουν ένα υπόλευκο, κρεμώδες χρώμα.Η γούνα της Ασιατικής αγριόγατας, ποικίλλει, όσον αφορά το μήκος της, ανάλογα με την ηλικία του ζώου και την εποχή του έτους.Σε σύγκριση με την οικόσιτη Γάτα, η Ασιατική αγριόγατα, έχει μεγαλύτερα πόδια.Τα αρσενικά είναι βαρύτερα από τα θηλυκά.Οι Αγριόγατες, ζυγίζουν 3 με 4 κιλά.
Στο Πακιστάν και στην Ινδία, οι αγριόγατες, έχουν χλωμή, αμμώδη κίτρινη ουρά, με κάθετες μαύρες κηλίδες στα πλευρά και στη μέση.Οι Ασιατικές αγριόγατες στην Κεντρική Ασία, έχουν ένα πιο γκριζωπό - κίτρινο ή κόκκινες - καφέ κηλίδες.Οι κηλίδες, μερικές φορές, «συγχωνεύονται» σε λωρίδες.

Κατανομή και οικότοποι

Ο Καύκασος, είναι μία μεταβατική ζώνη, μεταξύ της Αγριόγατας της Ευρώπης (Felis silvestris silvestris), στα βόρεια και στα δυτικά και της Ασιατικής αγριόγατας στα νότια και ανατολικά.Στην περιοχή αυτή, οι Ευρωπαϊκές αγριόγατες, ζουν στα ορεινά δάση, ενώ οι Ασιατικές αγριόγατες, σε ερήμους και ημιερήμους, χαμηλού υψομέτρου, που γειτνιάζουν με την Κασπία.Συνήθως, εμφανίζονται σε περιοχές με πηγές νερού, αλλά είναι σε θέση να ζήσουν όλο τον χρόνο σε άνυδρες ερήμους.Ζουν σε υψόμετρα από 2.000 έως 3.000 m, σε ορεινές περιοχές, με επαρκή και πυκνή βλάστηση.Το ύψος του χιονιού τον χειμώνα, καθορίζει το φάσμα τους.
Στο Αφγανιστάν, Ασιατικές αγριόγατες, έχουν καταγραφεί, πριν το 1973, σε βουνά και στέπες.Στην Ινδία, κατοικούν σε ερήμους, ενώ από το 1999, έχουν καταγραφεί και στο Ρατζαστάν.Στο Πακιστάν, ζουν σε ξηρές περιοχές.Στη δεκαετία του 1990, αναφέρθηκαν σταθεροί πληθυσμοί σε πεδινές περιοχές του Αζερμπαϊτζάν.Η Ασιατική αγριόγατα, ζει στην Κίνα και στην Μογγολία, ενώ η κατάστασή της, στο βόρειο Θιβέτ, είναι αμφίβολη.Ο αριθμός των Αγριόγατων στην Κίνα, μειώνεται λόγω του υπερβολικού κυνηγιού, του εμπορίου της γούνας τους, αλλά και από την συρρίκνωση των οικοτόπων της, λόγω των καλλιεργειών, της εξόρυξης πετρελαίου, φυσικού αερίου, αλλά και λόγω της υπερβολικής χρήσης φαρμάκων.

Οικολογία και συμπεριφορά

Οι Ασιατικές αγριόγατες, παρατηρούνται κυρίως την μέρα, όπου ζουν σε σχισμές βράχων ή λαγούμια σκαμμένα από άλλα ζώα.
Τρέφονται με μεγάλο βαθμό από γερβίλους, λαγούς, ποντίκια, περιστέρια, γκρι πέρδικες, παγώνια, σπουργίτια, αλλά και αυγά πουλιών.Έχουν παρατηρηθεί επίσης, να σκοτώνουν κόμπρες, οχιές, βόες της ερήμου, σαύρες γκέκο, σκορπιους και σκαθάρια.Επίσης τρώνε πουλερικά και διάφορα είδη ψαριών.
1481 Τυβιγγία

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Τυβιγγίας εκτιμάται σε 33,26 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,1167. Η Τυβιγγία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 18 ως 30 ώρες περίπου, μία αρκετά αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εθνόσημο των Φιλιππίνων

Το εθνόσημο των Φιλιππίνων δείχνει έναν ήλιο με οκτώ ακτίνες, εκ των οποίων η καθεμιά εκπροσωπεί μία από τις οκτώ επαρχίες της χώρας. Πρόκειται για τις: Καβίτε, Λαγκούνα, Μανίλα, Μπατάνγκας, Μπουλακάν, Νουέβα Εσίχα, Παμπάνγκα και Ταρλάκ. Σε αυτές κηρύχθηκε ο στρατιωτικός νόμος όταν ήταν Γενικός Διοικητής ο Ραμόν Μπλάνκο στη διάρκεια της Επανάστασης των Φιλιππίνων.

Συμβολισμός

Τα τρία πεντάκτινα αστέρια συμβολίζουν τις τρεις κύριες γεωγραφικές περιοχές της Λουζόν, Βισάγιας και Μιντανάο. Στο γαλάζιο φόντο στα αριστερά βρίσκεται ο Αετός των ΗΠΑ και στο κόκκινο φόντο στα δεξιά το αδέσποτο Λιοντάρι της Ισπανίας, τα οποία αποτελούν σύμβολα της αποικιοκρατικής εποχής. Το σχέδιο προσιδιάζει σε αυτό που καθιερώθηκε από την Κοινοπολιτεία των Φιλιππίνων το 1940.

Μεταβολές

Τα λόγια στην περγαμηνή έχον υποστεί πολλές αλλαγές. Την περίοδο από το 1946 μέχρι το 1972, όταν ο Πρόεδρος Φερντινάντ Μάρκος κήρυξε το στρατιωτικό νόμο, η περγαμηνή περιείχε τις λέξεις «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΝ ΦΙΛΙΠΠΙΝΩΝ». Από το 1979 μέχρι την ανατροπή του Μάρκος, το 1986, υπήρχε η πρόταση "ISANG BANSA ISANG DIWA" («Ένα Έθνος, ένα Πνεύμα»). Έπειτα από την πτώση του καθεστώτος του Μάρκος, η περγαμηνή γράφει το "REPUBLIKA NG PILIPINAS", που υπάρχει και σήμερα. Το 1998, με ειδικό νόμο αφαιρέθηκαν το λιοντάρι και ο αετός από το θυρεό. Ωστόσο, αυτό το τροποποιημένο εθνόσημο δεν είναι σε ευρεία χρήση (χρησιμοποιείται π.χ. στα κυβερνητικά οχήματα), επιφέροντας την πιθανή επικύρωση του νόμου με μελλοντικό δημοψήφισμα, βάσει του Συντάγματος.
Άγιος Παντελεήμονας Κέας

Δομή κτισμάτων

Σύμφωνα με τον Αριστείδη Πανώτη που τη δεκαετία του '50 άρχισε να μελετά τα αρχαία της νήσου και το 1953 μετέβη στη μονή, το καθολικό της είναι ένας ελεύθερος σταυρός και ανήκει στη βυζαντινή περίοδο. Η μελέτη αυτή ξεχώρισε από τα κελιά το «μαγκιπείο» (μαγειρείο) με το «φωτάναμα» χρονολογημένο τον 17ο αιώνα, τον μισογκρεμισμένο πύργο που σύμφωνα με αυτήν χρησίμευε ως φρυκτωρία στα βυζαντινά χρόνια καθώς έβλεπε από τη νήσο του Σαν Τζώρτζη μέχρι το Καβοντόρο στο Αιγαίο. Εικάζεται και πάλι από τον Πανώτη ότι υπάρχουν στα δυο πρώτα κτίσματα μεταγενέστερες αναπαλαιώσεις της κοίμησης του Αγίου Τιμοθέου το 1590, ενώ το 1626 η μονή απέκτησε σταυροπηγιακή τιμή από το Πατριαρχείο.

Ο «κτήτορας» της μονής και η σπηλιά στον Λούρο

Μέσα από διηγήσεις των ντόπιων ο Πανώτης προσπάθησε να εντοπίσει και το σημείο ταφής του Αγίου Τιμοθέου. Απέκλεισε το ιερό και τον ναό, που αναφέρει η παράδοση, λόγω του βραχώδους του εδάφους. Βάσει των αναφορών, ο Άγιος Τιμόθεος τα καλοκαίρια πήγαινε στο σπήλαιο του Λούρου, 300 μέτρα μακρύτερα από τη μονή, όπου του αποδίδεται πως έκανε θαύματα. Σύμφωνα με τις αναφορές για να φτάσει κανείς στην περιοχή της μονής και του σπηλαίου έπρεπε να περνά από εξαιρετικά δύσβατη περιοχή με βράχια αρχικά και ύστερα πυκνή βλάστηση. Το 1991, έναν χρόνο αργότερα από τον εορτασμό της μετακίνησης της κάρας του αγίου στο νησί και των 400 χρόνων από την «κοίμησή» του, άνοιξε δρόμος για τους προσκυνητές της μονής και κατασκευάστηκε πλατεία έξω από τη σπηλιά.
Υψηλή ραπτική

Η ιστορία της υψηλής ραπτικής

Η γαλλική μόδα είναι σημαντική διότι η τέχνη,η αρχιτεκτονική,η μουσική είχαν μιμηθεί σε ολόκληρη την Ευρώπη.Οι επισκέπτες στο Παρίσι έφερναν πίσω τα ρούχα,τα οποία ήταν αντιγραφή από τις τοπικές μοδίστρες. Καθώς οι σιδηρόδρομοι και ατμόπλοια, καθόρισαν το ευρωπαϊκό ταξiδι ευκολότερο,οι πλούσιες γυναίκες μπορούσαν να ταξιδέψουν στο Παρίσι για να ψωνίσουν τα είδη ένδυσης. Οι μοδίστρες της Γαλλίας θεωρούνταν οι καλύτερες στην Ευρώπη και τα παριζιάνικα ενδύματα κρίθηκαν καλύτερα από τις τοπικές απομιμήσεις. Ο Charles Federic Worth θεωρείται ως ο πατέρας της υψηλής ραπτικής. Αν και γεννήθηκε στην Αγγλία αφήνει στο στίγμα του στη γαλλική βιομηχανία της μόδας. Ακολουθώντας τα βήματα του Worth ήταν οι Poiret,Dior,Chanel,Balenciaga,Vionnet,Soeurs Callot,Mainbocher και Schiaparelli. Μερικοί από αυτούς τους οίκους μόδας εξακολουθούν να υπάρχουν μέχρι σήμερα υπό την ηγεσία των σύγχρονων σχεδιαστών.Στη δεκαετία ου 1960,μια ομάδα από νέους σχεδιαστές όπως Dior,Balenciaga άφησαν τους οίκους μόδας τους και άνοιξαν δικές τους εγκαταστάσεις.Η πιο επιτυχημένη από αυτούς ήταν της Yves Saint Laurent, Pierre Cardin, André Courrèges, Ted Lapidus, και Emanuel Ungaro.Ο Lacroix είναι ένας από τους οίκους μόδας που ξεκίνησε στα τέλη του 20ου αιώνα.Άλλοι οίκοι μόδας ήταν Jean-Paul Gaultier και Thierry Mugler.Λόγω των υψηλών δαπανών για την παραγωγή υψηλής ραπτικής έπαυσαν τις δραστηριότητες τους.Το 1960 χαρακτηρίστηκε ως μια εξέγερση στα καθιερωμένα πρότυπα της μόδας, καθώς και μια αυξανομένη διεθνοποίηση της σκηνής της μόδας. Πλέον οι πλούσιες γυναίκες δεν προτιμούσαν αποκλειστικά το Παρίσι για την ενδυμασία τους.Ενώ το Παρίσι εξακολουθεί να είναι κατ 'εξοχήν στον κόσμο της μόδας, δεν είναι πλέον ο μόνος κριτής της.
Θόλος (λουτρά)

Ο θόλος ήταν κυκλική αίθουσα, οποία κτίζεται για πρώτη φορά στο ελληνιστικό λουτρό και συνεχίζει να αποτελεί μέρος της λουτρικής αρχιτεκτονικής στις οθωμανικές λουτρικές εγκαταστάσεις.
Η αίθουσα του θόλου χρησιμοποιούνταν κυρίως για ζεστό μπάνιο. Η ονομασία προέρχεται από τον τρόπο στέγασης και της ημισφαιρικής μορφής της. Στο κέντρο της θόλου βρίσκεται το οπαίο, ένα στρογγυλό άνοιγμα που εξυπηρετεί τον εξαερισμό του χώρου, την απόληξη του καπνού και την εισαγωγή του φωτός.