google/wiki40b huggingface dataset:
March or Die

Ιστορία του δίσκου

Το 1992 ήταν η χρονιά της οριστικής αποχώρησης του Φιλ "Philthy Animal" Τέιλορ, του οποίου η απόδοση είχε πέσει μετά το θάνατο της μητέρας του και του εθισμού του στα ναρκωτικά. Ο Τέιλορ συμμετείχε στις ηχογραφήσεις μόνο του τραγουδιού "I Ain't No Nice Guy" πριν απολυθεί, με τα τύμπανα του δίσκου να ολοκληρώνονται από τον ντράμερ του συγκροτήματος του Όζι Όσμπορν, Τόμι Όλντριτζ, ενώ στο κομμάτι "Hellraiser" έπαιξε ο μετέπειτα ντράμερ των Motörhead, Μίκι Ντι.

Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε στα "Music Grinder Studios" του Λος Άντζελες. Επιπλέον από τους προαναφερθέντες, στο δίσκο συμμετείχε και ο κιθαρίστας των Guns N' Roses, Slash, στα τραγούδια "I Ain't No Nice Guy" και "You Better Run", ο Όζι Όσμπορν στο "I Ain't No Nice Guy" και ο Πίτερ Σόλεϊ στα πλήκτρα, γενικότερα. Ο τελευταίος έκανε και την παραγωγή του δίσκου, ενώ μηχανικός ήχου ήταν ο Κέισι ΜακΜάκιν, εκτός του "Hellraiser" του οποίου την παραγωγή έκανε ο Μπίλι Σέργουντ και μηχανικός ήταν ο Τομ Φλέτσερ.

Το "Hellraiser" συμπεριλήφθηκε στο σάουντρακ της ταινίας "Hellraiser III: Hell on Earth", ενώ το "You Better Run" επανηχογραφήθηκε από το συγκρότημα το 2004 με τον τίτλο "You Better Swim" για την ταινία "Μπομπ Σφουγγαράκης".

Η εμπορική επιτυχία του δίσκου ήταν μέτρια, αφού μπήκε σε αρκετά ευρωπαϊκά τσαρτ, αλλά έφθασε στη χαμηλότερη θέση από οποιονδήποτε άλλο στούντιο δίσκο του συγκροτήματος, μέχρι τότε, στην πατρίδα των Motörhead ανεβαίνοντας μόλις στο # 60. Επίσης, ήταν το πρώτο τους άλμπουμ από το "Ace of Spades" του 1980 το οποίο δεν κατάφερε να μπει στο Billboard 200 των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η περιοδεία για την προώθηση του "March or Die" ξεκίνησε από το Σαρατόγκα Σπρινγκς της Νέας Υόρκης στις 30 Αυγούστου 1992, για να συνεχίσουν με 13 συναυλίες μέχρι τα μέσα Οκτωβρίου, πριν μεταβούν στην Αργεντινή για τέσσερις εμφανίσεις στο Μπουένος Άιρες και άλλη μία στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας. Το Δεκέμβριο πραγματοποίησαν 17 εμφανίσεις στη Γερμανία, την Αυστρία και τη Μεγάλη Βρετανία, ολοκληρώνοντας την περιοδεία στο "Hammersmith Apollo" του Λονδίνου.

Τραγούδια

1. Stand (Kilmister, Burston, Campbell) - 3:31

2. Cat Scratch Fever (Nugent) - 3:52

3. Bad Religion (Kilmister, Burston, Campbell) - 5:01

4. Jack the Ripper (Kilmister, Burston, Campbell) - 4:39

5. I Ain't No Nice Guy (Kilmister) - 4:18

6. Hellraiser (Kilmister, Osbourne, Wylde) - 4:35

7. Asylum Choir (Kilmister, Burston, Campbell) - 3:40

8. Too Good to Be True (Kilmister, Burston, Campbell) - 3:36

9. You Better Run (Kilmister) - 4:51

10. Name in Vain (Kilmister, Burston, Campbell) - 3:06

11. March ör Die (Kilmister) - 5:41
Πιέτρο Ταρέλλα

Βιογραφία

Ο Πιέτρο Ταρέλλα  γεννήθηκε το 1781 στο Τορίνο, αλλά η οικογένεια του καταγόταν από το Cannero. Νέος ο Ταρέλλα εντάχθηκε εθελοντικά το 1805 στον στρατό του Ναπολέοντα, έλαβε μέρος και διακρίθηκε σε πολλές μάχες. Μετά από αυτό εντάχθηκε στο στρατό του Βασίλειου της Σαρδηνίας, με τον βαθμό του ταγματάρχη, στο σύνταγμα του Κουνέο. Είχε εμπλακεί σε επαναστατικές δραστηριότητες και βρέθηκε το 1821 στην εξορία. Το ίδιο έτος ξέσπασε η Ελληνική επανάσταση. Ο Ταρέλλα ήταν ανάμεσα σε δεκάδες Ιταλούς επαναστάτες  και φιλέλληνες που έφυγαν για την  Ελλάδα.

Το πρώτο τακτικό τάγμα

Σαν πρώτη τακτική μονάδα του Ελληνικού στρατού θεωρείται ο Ιερός Λόχος , που δημιουργήθηκε από τον Αλέξανδρο Υψηλάντη τον Φεβρουάριο του 1821 στη Μολδαβία και  τη Βλαχία. Η πρωτοβουλία για την καθιέρωση τακτικής μονάδας στην Ελλάδα ανήκει στον αδελφό του, τον Δημήτριο. Το πρώτο τακτικό τάγμα ιδρύθηκε τον Ιούλιο του 1821 στην πόλη της Καλαμάτας και πρώτος διοικητής της ο Κορσικανός  Ιωσήφ Βαλέστ .
Οι ιστορικοί του ελληνικού Γενικού Επιτελείου  θεωρούν σαν ημερομηνία της δημιουργίας του  τακτικού στρατού την 1  Απριλίου 1822, με την απόφαση της Εθνοσυνέλευσης  της Επιδαύρου για τη δημιουργία τακτικού στρατού. Το  τάγμα μετονομάστηκε σε σύνταγμα. Το τάγμα - σύνταγμα αποτελούνταν κυρίως από  Έλληνες του εξωτερικού και περίπου εκατό φιλέλληνες. Πρώτος διοικητής της νέας μονάδας διορίστηκε ο  συνταγματάρχης Ταρέλλα.
Μαρία Πέτρου

Βίος και έργο

Η Πέτρου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1953 και εμφάνισε δεξιότητες σχετικές με την επιστήμη από μικρή ηλικία. Ξεκίνησε να διδάσκει Μαθηματικά και Επιστήμες σε παιδιά, στην ηλικία των 15. Σπούδασε φυσική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, προτού μετακινηθεί στο Ηνωμένο Βασίλειο για να σπουδάσει μαθηματικά και αστρονομία στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Το 1983 η Πέτρου ξεκίνησε να εργάζεται ως μεταδιδακτορική ερευνήτρια στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, στο τμήμα της Θεωρητικής Φυσικής.
Στη δεκαετία του 1980, η Πέτρου ξεκίνησε να μελετάει μηχανική όραση και άλλες πτυχές της ρομποτικής νοημοσύνης. Το 1988 ξεκίνησε να εργάζεται στο Τμήμα Ηλεκτρονικών και Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του Πανεπιστημίου του Surrey και το 1998 έγινε η καθηγήτρια του μαθήματος Ανάλυση Εικόνας του ιδρύματος. Αργότερα δίδαξε στην έδρα της επεξεργασίας σήματος στο Imperial College του Λονδίνου, και έγινε διευθύντρια στο Ινστιτούτο Πληροφορικής και Τηλεματικής του Κέντρου Έρευνας και Τεχνολογίας, από το 2009 μέχρι το θάνατό της. Η Πέτρου ήταν επίσης μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας των Επιστημών, έχει συγγράψει αρκετά βιβλία και είχε σημαντική συνεισφορά σε επιστημονικά περιοδικά.
Χρυσό τσακάλι

Περιγραφή

Το χρυσό τσακάλι μοιάζει πολύ στο λύκο, αλλά είναι μικρότερο σε μέγεθος και ελαφρύτερο, με πιο κοντά πόδια, επιμηκυμένο κορμό και κοντύτερη ουρά. Είναι μεγαλύτερο από την κόκκινη αλεπού. Τα αρσενικά είναι γενικώς μεγαλύτερα από τα θηλυκά. Συνήθως έχει μήκος 69 με 85 εκατοστά. Το ύψος του στο ακρώμιο είναι 44 με 50 εκατοστά. Το βάρος των θηλυκών τσακαλιών είναι 7–11 κιλά και των αρσενικών 6–14 κιλά.
Το κρανίο του τσακαλιού μοιάζει με αυτό του λύκου, αλλά είναι ελαφρύτερο και λιγότερο ογκώδες. Η ρινική περιοχή είναι χαμηλότερη. Η οβελιαία και ινιακή ακρολοφία είναι αρκετά ανεπτυγμένες, όμως όχι στο βαθμό που είναι στο λύκο. Έχει μακριούς και μεγάλους κυνόδοντες, οι οποίοι είναι λεπτότεροι από αυτοί του λύκου και οι κοπτήρες είναι λιγότερο ισχυροί. Η μουσούδα του είναι πιο στενή από αυτή του λύκου.
Η γούνα του το χειμώνα είναι είτε κόκκινη-γκρι με μαύρους τόνους που οφείλονται σε μαύρες τρίχες, είτε ένα φωτεινότερο κόκκινο της σκουριάς. Το πρόσθιο μέρος της μουσούδας, της περιοχής γύρω από τα μάτια και το μέτωπο είναι κόκκινα της σκουριάς και ωχρά. Το πάνω μέρος του μετώπου και η ινιακή περιοχή είναι ωχρά. Πάνω από κάθε μάτι υπάρχει μια μαύρη λωρίδα. Το κάτω μέρος του σαγονιού είναι «ακάθαρτο» λευκό, Το εσωτερικό του αυτιού καλύπτεται με λευκές τρίχες. Η κοιλιά κατά μήκος της μέσης γραμμής είναι λευκή, ενώ πιο μακριά έχει όλο και περισσότερους κόκκινους τόνους. Τα άκρα είναι ωχρά κόκκινα και εσωτερικά έχουν πιο ανοιχτόχρωμες αποχρώσεις. Η ουρά είναι γκρι. Η καλοκαιρινή γούνα είναι αραιότερη, με κοντύτερες τρίχες. Οι αποχρώσεις της γούνας διαφέρουν ανάλογα με την περιοχή που ζουν τα τσακάλια.
Ο οδοντικός τύπος του χρυσού τσακαλιού είναι 3/3 1/1 4/4 2/3 = 21x2 = 42

Κύκλος ζωής

Το ζευγάρωμα λαμβάνει χώρα από τον Ιανουάριο μέχρι το Μάρτιο. Κατά τη διάρκεια των ερωτοτροπιών, που διαρκούν 26 με 28 μέρες, το ζευγάρι είναι μαζί. Η σπερματογένεση στα αρσενικά αρχίζει 10 με 12 μέρες πριν τον οίστρο των θηλυκών. Πριν την αναπαραγωγή, το ζευγάρι περιπολεί και μαρκάρει τη περιοχή του. 
Τα μικρά γεννιούνται ύστερα από 63 μέρες κύησης, συνήθως τον Απρίλιο και το Μάιο. Σε κάθε τοκετό γεννώνται 1-9 νεογνά (συνήθως 2-4) και έχουν βάρος 200 με 250 γραμμάρια. Ο θηλασμός διαρκεί 50 με 90 μέρες. Τα μικρά παραμένουν με τους γονείς τους μέχρι να ωριμάσουν σεξουαλικά σε ηλικία 11 μηνών και μετά διασπείρονται, πρώτα τα αρσενικά και μετά τα θηλυκά. Μέχρι τότε, το ζευγάρι μαζί με τους απογόνους του αποτελούν μια αγέλη. Πολύ σπάνια καταφέρνουν να φτάσουν όλοι οι απόγονοι σε ηλικία αναπαραγωγής και το ποσοστό επιτυχούς κυοφορίας παραμένει σχετικά μικρό. Τα θηλυκά παραμένουν σεξουαλικώς ενεργά συνήθως για 8 χρόνια. Τα τσακάλια στη φύση ζουν συνήθως 7 με 9 χρόνια, όμως έχουν καταγραφεί περιπτώσεις τσακαλιών που έζησαν μέχρι και 16 χρόνια.
Νίκος Ρίζος

Καριέρα

Έκανε την πρώτη του εμφάνιση στην κλασική  επιθεώρηση «Ανθρωποι, άνθρωποι» το 1948, στο θέατρο «Μετροπόλιταν» και απέκτησε δικό του θίασο το 1959, ενώ το 1961 δημιούργησε τον θίασο  "Βασίλης Αυλωνίτης - Γεωργία Βασιλειάδου - Νίκος Ρίζος", που διατηρήθηκε, σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία, μέχρι το 1965, παρουσιάζοντας διάφορες κωμωδίες τόσο στην Ελλάδα όσο και στη Γερμανία για τους μετανάστες.
Το 1986 μετέτρεψε τον κινηματογράφο «Αστορ» της οδού Σταδίου σε θέατρο, το οποίο λειτούργησε υπό την καλλιτεχνική διεύθυνσή του μέχρι το 1990. Ο Νίκος Ρίζος, άλλωστε, υπήρξε πολύ επιτυχημένος θεατρικός επιχειρηματίας επί 27 χρόνια.
Έπαιξε σε περίπου 300 κινηματογραφικές ταινίες, όπως Το σωφεράκι του Γιώργου Τζαβέλλα, Ο θησαυρός του μακαρίτη του Νίκου Τσιφόρου, Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα και ο κοντός, Συμμορία εραστών και άλλα.
Στην τηλεόραση πρωταγωνίστησε μαζί με τη Μάρθα Καραγιάννη στη σειρά Ο δρόμος του Κώστα Λυχναρά, σε σενάριο Κώστα Πρετεντέρη και το 1999 στην τηλεοπτική μεταφορά του μυθιστορήματος του ακαδημαϊκού Τάσου Αθανασιάδη Η αίθουσα του θρόνου στο Mega. Ήταν η τελευταία του εμφάνιση στην τηλεόραση, μιας και την ημέρα προβολής του τελευταίου επεισοδίου της σειράς ο Νίκος Ρίζος πέθανε.

Θάνατος

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του διέμενε στου Γκύζη. Ο Νίκος Ρίζος υπέστη οξύ Έμφραγμα του μυοκαρδίου στις 20 Απριλίου του 1999 και μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο, όπου και κατέληξε από πνευμονικό οίδημα . Κηδεύτηκε με πλήθος κόσμου στο Α΄ Νεκροταφείο.
Σχολή Ουταγκάουα

Η Σχολή Ουταγκάουα ήταν μια ομάδα Ιαπώνων καλλιτεχνών ουκίγιο-ε που ιδρύθηκε από τον Τογιοχάρου. Ο μαθητής του Τογιοκούνι ανέλαβε τη σχολή μετά το θάνατο του δάσκαλού του και καθιερώθηκε σαν η πιο γνωστή σχολή ξυλογραφίας. Οι Χιροσίτζε, Κουνισάντα, Κουνιγιόσι και Γιοσιτόσι ήταν όλοι μαθητές της σχολής Ουταγκάουα.
Λημνιακή γλώσσα

Σύστημα γραφής

Οι επιγραφές που διασώζονται είναι γραμμένες με χαρακτήρες του ελληνικού αλφαβήτου, συγκεκριμένα της δυτικής παραλλαγής του που συναντάται κυρίως στον ηπειρωτικό ελλαδικό χώρο, όπως Θεσσαλία, Βοιωτία, και Πελοπόννησο, καθώς και το νησί της Εύβοιας και τις αποικίες των περιοχών αυτών όπως αυτές τις Μεγάλης Ελλάδος. Στην συγκεκριμένη περίπτωση των λημνιακών επιγραφών το αλφάβητο που χρησιμοποιείται είναι παρόμοιο με μια αρχαϊκή παραλλαγή η οποία χρησιμοποιούνταν για την γραφή της ετρουσκικής γλώσσας στην νότια Ετρουρία στα βορειοδυτικά της ιταλικής χερσονήσου. Έχει επίσης διατυπωθεί πως οι ρίζες του αλφαβήτου βρίσκονται στο φρυγικό αλφάβητο (παλαιοφρυγικά) με υιοθέτηση κάποιων γραμμάτων από το ελληνικό (θήτα, φι, και χι).
Η κατεύθυνση της γραφής είναι από αριστερά προς τα δεξιά, ωστόσο στα μακροσκελέστερα κείμενα είναι βουστροφηδόν.
Ήδικτα του Ασόκα

Τα Ήδικτα ή διατάγματα του Ασόκα (Ashoka) είναι μια συλλογή 33 επιγραφών στους Στύλους του Ασόκα, καθώς επίσης και επιγραφές σε βράχους και τοιχώματα σπηλαίων, που έγιναν από τον αυτοκράτορα Ασόκα της δυναστείας Μαουρίαν (Mauryan) κατά τη διάρκεια των χρόνων της βασιλείας του από το 272 μέχρι το 231 π.Χ.. Αυτές οι επιγραφές είναι διασκορπισμένες σε πολλές επαρχίες των σημερινών κρατών του Πακιστάν και της βόρειας Ινδίας και αντιπροσωπεύουν τα πρώτα γραπτά μνημεία του βουδισμού. Τα διατάγματα περιγράφουν λεπτομερώς την πρώτη ευρεία επέκταση του βουδισμού μέσω της υποστήριξης ενός από τους ισχυρότερους βασιλιάδες της ινδικής ιστορίας. Σύμφωνα με τα διατάγματα, η έκταση του βουδιστικού προσηλυτισμού κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου έφθασε μέχρι τη Μεσόγειο και δημιουργήθηκαν πολλά βουδιστικά μνημεία.
Οι επιγραφές πιστοποιούν την πίστη του Ashoka στη βουδιστική έννοια ντάρμα (dharma) ("δικαιοσύνη, ευσέβεια, φυσικός νόμος") και τις προσπάθειές του να αναπτύξει το dharma σε όλο το βασίλειό του. Αν και αναφέρεται ο βουδισμός και ο Βούδας, τα διατάγματα του Ashoka τείνουν να εστιάσουν στα κοινωνικά και ηθικά εντολές παρά τις θρησκευτικές πρακτικές. Δε γίνεται καμιά αναφορά στις φιλοσοφικές διαστάσεις του βουδισμού, όπως οι τέσσερεις ευγενείς αλήθειες ή το ευγενές οκταπλό μονοπάτι. Αυτό θα μπορούσε ενδεχομένως να έγινε επειδή ο Ashoka θέλησε να παραμείνει απλό στο μήνυμά του για τον κοινό άνθρωπο, επειδή αυτές οι έννοιες μπορεί να είχαν τυποποιηθεί σε μια μεταγενέστερη ημερομηνία, ή κάποιο συνδυασμό των δύο.
Σε αυτές τις επιγραφές, ο Ashoka αναφέρεται ως "αγαπημένος των Θεών" και "Βασιλιάς Priya-darshi".
Οι επιγραφές που βρέθηκαν στο ανατολικό μέρος της Ινδίας γράφτηκαν στην γλώσσα Magadhi, χρησιμοποιώντας τη γραφή Μπράχμι. Στο δυτικό μέρος της Ινδίας, η γλώσσα χρησιμοποιούμενη είναι πιο κοντά στα σανσκριτικά, χρησιμοποιώντας τη γραφή Kharoshthi. Ένα απόσπασμα του ήδικτου 13 στην ελληνική γλώσσα, και ένα δίγλωσσο διάταγμα που γράφτηκε στα ελληνικά και στα αραμαϊκά .
Οι επιγραφές περιστρέφονται γύρω από μερικά επαναλαμβανόμενα θέματα: Τη στροφή του Ashoka στο βουδισμό, την περιγραφή των προσπαθειών του να διαδώσει το βουδισμό, τα ηθικά και θρησκευτικά εντάλματά του, και το πρόγραμμά του για την προστασία των ζώων και την ευημερία της κοινωνίας.
Κυβέρνηση Βόισλαβ Κοστούνιτσα 2004

Η κυβέρνηση του Βόισλαβ Κοστούνιτσα ήταν κυβέρνηση της Σερβίας που σχηματίστηκε στις 3 Μαρτίου 2004. Αντικαταστάθηκε απο την κυβέρνηση του Βόισλαβ Κοστούνιτσα 2007 που προήλθε από τις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου του 2007.
Χριστόφορος Ράιχενμπαχ

Βιογραφία

Ο Ράιχενμπαχ ήταν ανηψιός του γνωστού κατασκευαστή επιστημονικών οργάνων Γκέοργκ φον Ράιχενμπαχ (Georg Friedrich von Reichenbach) του Μονάχου και ένας από τους Βαυαρούς που είχαν έλθει στην Ελλάδα κατά τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του Όθωνα. Στην πατρίδα του είχε αποκτήσει φήμη άριστου τεχνίτη των μηχανών.
Το 1839 ο Ράιχενμπαχ έλαβε ως διευθυντής του Βασιλικού Νομισματοκοπείου και Σφραγιστήριου το παράσημο του Αργυρού Σταυρού των τάγματος του Σωτήρος από την ελληνική κυβέρνηση. Διοικητικά είχε τη θέση υπολοχαγού του Πυροβολικού.
Βαλένθια (επαρχία)

Γεωγραφία

Συνορεύει με τις επαρχίες Αλικάντε, Αλμπαθέτε, Κουένκα, Τερουέλ, Καστεγιόν και τη Μεσόγειο θάλασσα. Το βορειοδυτικό μέρος της επαρχίας καλύπτεται από τα Ιβηρικά όρη. Η επαρχία της Βαλένθια, όπως και η υπόλοιπη περιοχή, είναι ορεινή στο εσωτερικό, ιδιαίτερα στα βόρεια και τα δυτικά. Αυτό το ορεινό εσωτερικό διαθέτει βαθιές και απόκρημνες κοιλάδες που σχηματίζονται από τους μεγάλους ποταμούς που διέρχονται από αυτό. Η πεδιάδα της Βαλένθια, είναι η δεύτερη μεγαλύτερη παράκτια πεδιάδα της χώρας, που βρίσκεται στη χαμηλή περιοχή ανάμεσα στα ποτάμια Γκουαδαλαβιάρ και Júcar. Έχει μήκος περίπου τριάντα μίλια και πλάτος είκοσι. Σε τρεις πλευρές οριοθετείται από βουνά, και στην τέταρτη από τη θάλασσα. Το κεντρικό μέρος της επαρχίας έχει μέσο υψόμετρο 750 μ. αν και το μεγαλύτερο υψόμετρο αγγίζει τα 1850 μέτρα.

Οικονομία

Οι πεδιάδες της Βαλένθια είναι γνωστές για την ελιά, τη μουριά, την αλγκαρόμπα, το πορτοκάλι και τους φοίνικες τις. Οι καλλιέργειες ρυζιού είναι οι πιο πολύτιμες και παράγονται κυρίως κοντά στην λιμνοθάλασσα Αλμπουφέρα. Η επαρχία είναι ένας αξιοσημείωτος παραγωγός σατινέ, μεταξωτών κορδελών και βελούδων επίσης. Η εξαγωγή φρούτων από τη Βαλένθια είναι επίσης σημαντική, ιδίως σταφίδες. Η εξαγωγή των σύκων, του ελαίου και του κρασιού από την επαρχία και τα λιμάνια της València είναι επίσης σημαντική, με ένα κρασί γνωστό ως "Beni Carlo", το οποίο από το 1843 μεταφέρθηκε στo Σετ της Γαλλίας. Ο υδράργυρος, ο χαλκός, το θείο, το αρσενικό, ο σίδηρος, ο άνθρακας κλπ. είναι μεταξύ των ορυκτών προϊόντων, αλλά παράγονται μόνο σε μικρές ποσότητες. Από την άλλη πλευρά, ο τουρισμός λογικά αποτελεί την πιο σημαντική πηγή εισοδήματος, ενώ η πόλη της Βαλένθια και οι παραθαλάσσιες πόλεις κατά μήκος των ακτών είναι οι κύριοι μισθωτοί κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών μηνών.
Μπούγκαρ

Γεωγραφία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!

Ιστορία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!
Ευκτήριο του Αγίου Νικολάου

Η τοποθεσία του ευκτήριου

Το κτίριο βρίσκεται κτισμένο στο εσωτερικό κήπου γεμάτου δέντρων και λαχανικών καλουμένου «Μπογδάν Σεράι», δηλαδή «ανάκτορο της Μολδαβίας». Ο κήπος βρίσκεται λίγα βήματα ανατολικά του «Κεφελή μεστζηδί», της παλιάς Μονής Μανουήλου. Από τον κήπο αυτό έχουμε θέα στο λιμάνι και σε όλη την απέναντι πόλη.

Περιγραφή του ευκτήριου

Στον κήπο αυτό δεν υπάρχουν άλλα κτίσματα. Το ευκτήριο στέκει μεμονωμένο. Έχει μήκος 6,20 μέτρα και πλάτος 3,5 μέτρα. Φέρει τρούλο μικρό, σήμερα ετοιμόρροπο. Το δάπεδο της εκκλησίας είναι δύο μέτρα άνω της γης. Οι εσωτερικοί του τοίχοι είναι γεμάτοι ζωγραφικές αναπαραστάσεις αγίων, που έχουν υποστεί βανδαλισμούς στα πρόσωπα από πέτρες και σίδερα. Από την σκεπή και τα κατεστραμμένα παράθυρα ρέει το νερό της βροχής. Κάτω από το δάπεδο υπάρχει χαμηλός ισόγειος χώρος, γεμάτος ακαθαρσίες.
Με την αλλαγή χεριών το κτίριο επισκευάστηκε ορισμένες φορές. Παλιά και νέα κονιάματα σκεπάζουν τους εσωτερικούς τοίχους. Πολλές παλιές εικόνες έχουν αφαιρεθεί και καινούργιες έχουν ζωγραφιστεί.
Στην δεξιά εξωτερική πλευρά του ευκτήριου υπάρχει σειρά τετραγωνικών οπών, όπου παλιά στηρίζονταν οι ξύλινοι δοκοί του Μολδαβικού ανακτόρου. Το ανάκτορο αυτό πυρπολήθηκε και γι' αυτό δεν έχουν μείνει ίχνη του.
Μέσα στον κήπο υπάρχουν κιονόκρανα, λαξευμένοι λίθοι και τμήμα σαρκοφάγου ευτελεστάτης εργασίας.

Ιστορία του ευκτήριου

Το ευκτήριο αυτό είναι το μοναδικό που σώζεται. Ποιανού άγιου το όνομα τιμούσαν δεν είναι γνωστό. Άλλοτε ήταν εκκλησία του Αγίου Νικολάου και ανήκε σε αρχαίο ανάκτορο, όπως συμπίπτει και με τα λεγόμενα του  κ. Βυζαντίου περί «Βλαχ-σεράι» και «Μπογδάν-σεράι». Σύμφωνα με αυτά, το Μπογδάν-σεράι κτίστηκε από τον Τέουτουλ Λογκοφέρτου, πρέσβη του Πέτρου Ραχέσκου, ηγεμόνα της Μολδαβίας. Εδώ κατοίκησε και ο ηγεμόνας της Μολδαβίας, όταν ήλθε στην Κωνσταντινούπολη για να προσφέρει στον μελάλο Σουλεϊμάν την υποταγή της Μολδαβίας. 
Ο ναός αυτός δεν μνημονεύεται στην Βυζαντινή ιστοριογραφία. Εδώ μετά την Άλωση είχαν το κατάλυμα τους οι πρέσβεις και ηγεμόνες της Μολδαβίας, όταν έρχονταν στην Κωνσταντινούπολη. 
Κατά μια άλλη εκδοχή το ευκτήριο ήταν αρχαίο Βυζαντινό κτίριο και όχι Μολδαβικό. Βρίσκονταν εδώ ως κατάλυμα του επίσημου Βυζαντινού πατρικίου. 
Το ευκτήριο δεν έχει μετατραπεί σε τέμενος. Βρίσκεται όμως παραμελημένο και γεμάτο σκουπίδια.

Κειμήλια του ευκτήριου

Το κτίριο είναι πολύτιμο, αφού από εδώ μαθαίνουμε το σχήμα και το μέγεθος των συχνά αναφερόμενων Βυζαντινών ευκτηρίων στα σπίτια των πατρικίων.
Εφόλκια

Με τον ναυτικό όρο εφόλκια χαρακτηρίζεται το σύνολο των επί του πλοίου μεταφερομένων λέμβων, παντός προορισμού, ή που υπάγονται σε μια υπηρεσία, ή σε ιδιωτικό φορέα, όπου και χαρακτηρίζονται ανάλογα.
Μέταλλα Σερρών

Ιστορία

Λίγο βορειότερα από τα σημερινά χωριά Μέταλλα και Συκιά, στον ψηλό και απόκρημνο λόφο του «Αγίου Αθανασίου», εντοπίστηκε η θέση αξιόλογης αρχαίας κώμης (των ελληνιστικών και ρωμαϊκών χρόνων). Συγκεκριμένα, η κώμη ήταν χτισμένη στη νότια πλαγιά του παραπάνω λόφου, που ήταν σχετικά ομαλή, στην οποία αποκαλύφτηκαν αρχαίοι τάφοι και νομίσματα. Επίσης, σε άλλη κοντινή θέση («Οβατζίκ») αποκαλύφτηκε ελληνιστικός τάφος, ο οποίος περιείχε 400 περίπου χάλκινα νομίσματα (Μ. Αλέξανδρου, Κάσσανδρου, Φιλίππων κ.ά.). Τέλος, από τον «Άγιο Αθανάσιο» ή από τη θέση «Οβατζίκ» προέρχονται δύο επιτύμβιες επιγραφές των αρχών του 2ου μ.Χ. αιώνα, οποίες αναφέρουν πρόσωπα με θρακικά ονόματα. Στα υστερορωμαϊκά χρόνια, η κώμη οχυρώθηκε με ακρόπολη, της οποίας τμήματα του τείχους σώζονται στην κορυφή του λόφου του «Αγίου Αθανασίου». Την οχύρωση της κώμης επέβαλε, πλην των άλλων, κυρίως η στρατηγική της θέση, αφού ήλεγχε έναν αρχαίο ορεινό δρόμο, ο οποίος, μέσω της σημερινής Μικρόπολης και Χαριτωμένης (Δράμας), έφερνε στις πηγές του ποταμού Αγγίτη.

Έθιμα

Με την πλειοψηφία των κατοίκων να είναι ποντιακής καταγωγής,
σημαντικότερο έθιμο θεωρείται η διοργάνωση ανάλογων πολιτιστικών και  μουσικοχορευτικών εκδηλώσεων, ευρέως γνωστές στην επαρχία με την ονομασία Πανηγύρι. Το τελευταίο πραγματοποιείται σε ετήσια βάση, στις 14 και 15 Αυγούστου, ημέρες που εορτάζει και ο τοπικός ιερός ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου.  Σε αυτό συμμετέχουν, πέραν των κατοίκων του χωριού και πλήθος κόσμου από τα πέριξ χωριά, καθώς και παλαιοί κάτοικοι που εχουν μετοικήσει σε αστικά κέντρα.
Γεώργιος Β΄ της Πομερανίας

Βιογραφία

Ήταν ο τέταρτος γιος τού Μπόγκισλαβ ΙΓ΄ δούκα της Πομερανίας στο Μπρτ & Στεττίν και της Κλάρας των Γουέλφων, κόρης τού Φραγκίσκου δούκα τού Μπράουνσβαϊκ-Λύνεμπουρκ-Γκίφχορν.
Το 1606 ο Γεώργιος και τα τέσσερα αδέλφια του διαίρεσαν την Πομερανία: ο Φίλιππος Β΄ έλαβε το Στεττίν, ο Φραγκίσκος έγινε Προτεστάντης επίσκοπος τού Καμμίν, ο Μπόγκισλαβ ΙΔ΄ με τον Γεώργιο Β΄ έλαβαν το Ρύγκενβαλντε και ο Ούλριχ έλαβε ετήσια απολαβή.
Στο Ρύγκενβαλντε ο Γεώργιος Β΄ ασχολιόταν αποκλειστικά με το κυνήγι και δεν λάμβανε μέρος στη διακυβέρνηση. Από εκπυρσοκρότηση όπλου έχασε την όρασή του στον αριστερό οφθαλμό. Απεβίωσε το 1617 στο Μπούκοβ της περιοχής του, άγαμος, σε ηλικία 35 ετών. Τάφηκε στο ναό τού κάστρου στο Στεττίν (νυν Τσέτσιν Πολωνίας).
Μπαμπουίνος ο αμαδρυάς

Πληροφορίες

Κατανέμεταη από την Ερυθρά θάλασσα στην  Ερυθραία μέχρι την Αιθιοπία, το Τζιμπουτί και τη Σομαλία. Οι μπαμπουίνοι είναι επίσης γηγενείς και ζουν στην περιοχή Sarawat της νοτιοδυτικής Αραβίας, τόσο στην Υεμένη όσο και στη Σαουδική Αραβία,  σε ημιερημικά περιοχές, σαβάνες και βραχώδεις περιοχές, απαιτώντας βράχια για ύπνο και εύρεση νερού. Οι μπαμπουίνοι  είναι παμφάγα και προσαρμόζονται  στον σχετικά ξηρό οικότοπο τους. Κατά τη διάρκεια των Βροχερών  εποχών, ο μπαμπουίνος τρέφεται από μια ποικιλία τροφών, όπως άνθη, σπόρους , χόρτα, άγριες ρίζες και φύλλα από ακακίες. κατά τη διάρκεια της ξηρασίας, οι μπαμπουίνοι τρώνε φύλλα . Οι μπαμπουίνοι αυτοί  τρώνε επίσης έντομα, ερπετά και μικρά θηλαστικά. Ένας  παρατηρήθηκε να κουβαλάει μια νεκρή αντιλοπη,
Κατά τη διάρκεια των υγρών περιόδων, ο μπαμπουίνος δεν χρειάζεται να πάει μακριά για να βρει νερό . Κατά τη διάρκεια των ξηρών εποχών, συχνά έχουν έως και τρεις μόνιμες νερότρυπες. Οι μπαμπουίνοι θα μείνουν για ώρες στις νερότρυπες μέχρι  το απόγευμα.
Ιωάννης Βαλαλάς

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Καστοριά και από νεαρή ηλικία εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη.
Σπούδασε στην Μεγάλη του Γένους Σχολή της Κωνσταντινούπολης και στην συνέχεια στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Εργάστηκε ως δικηγόρος στη Θεσσαλονίκη και πολιτεύτηκε για πρώτη φορά με επιτυχία το 1915. Εξελέγη βουλευτής Φλωρίνης με το Κόμμα Εθνικοφρόνων του Δημητρίου Γούναρη τον Μάιο του 1915 και τον Δεκέμβριο του 1915. Εν συνεχεία έγινε μέλος του κόμματος των Φιλελευθέρων του Ελευθερίου Βενιζέλου. Εξελέγη βουλευτής Καστοριάς στην Δ΄ Εθνοσυνέλευση (1923 και Φλωρίνης το 1926 με την Ένωση Φιλελευθέρων.
Το 1924 έπεσε θύμα (μαζί με άλλους επίσημους της πρώτης θέσης) της μεγάλης ληστείας σε αμαξοστοιχία (πρώτης ληστείας τρένου στην Ελλάδα) που ήταν σταθμευμένη στο Δοξαρά και έκανε το δρομολόγιο Αθήνα - Θεσσαλονίκη.
Το 1928 εξελέγη ξανά βουλευτής Καστοριάς και το 1932 και 1936 Φλωρίνης με το κόμμα των Φιλελευθέρων. 
Ήταν υπουργός Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως στην βραχύβια κυβέρνηση Ελ. Βενιζέλου από τις 11 Ιανουαρίου 1924 ως τις 6 Φεβρουαρίου 1924, Γενικός Διοικητής Μακεδονίας-Θράκης από το 1924 ως το φθινόπωρο του 1924, υπουργός Συγκοινωνίας στην κυβέρνηση Μιχαλακόπουλου από τις 7 Νοεμβρίου 1924 ως τις 15 Ιουνίου 1925 και υπουργός Γεωργίας από τις 15 Ιουνίου 1925 ως τις 26 Ιουνίου 1925.
Στην κυβέρνηση του Ελ. Βενιζέλου υπηρέτησε ως υπουργός Γεωργίας από τις 5 Ιουνίου 1932 ως τις 4 Νοεμβρίου 1932.