Τζουζέπε Ντι Στέφανο

Τα πρώτα χρόνια

Ο "Pippo", όπως πάντα αποκαλούνταν από τους φίλους, τους συναδέλφους και τους φανς του, περνά τα νεανικά του χρόνια στο Μιλάνο, όπου οι γονείς του εγκαταστάθηκαν σε αναζήτηση καλύτερων οικονομικών συνθηκών και όπου ο πατέρας του βρίσκει μια οικονομικά μέτρια δουλειά ως τσαγκάρης και η μητέρα του ως μοδίστρα. Σπούδασε στην ιερατική σχολή των Ιησουιτών, σκεπτόμενος για κάποιο χρονικό διάστημα να γίνει ιερέας. Στη συνέχεια, χάρη σε ένα φίλο του, λάτρη της όπερας, τον Danilo Fois, ο οποίος, επειδή δεν συμμεριζόταν την τάση του αυτή, τον σέρνει για πολλές ώρες στη στοά της Σκάλας και έτσι άρχισε να αφιερώνει τον εαυτό του στο τραγούδι, κάνοντας μαθήματα, που αποτελούταν αποσπασματικά από διάφορους δασκάλους (μεταξύ των οποίων είναι ο βαρύτονος Luigi Montesanto, για να γίνει και τελικά ο ατζέντης του) και τα μαθήματα αυτά πληρώνονταν από τον Fois και άλλους φίλους. Το 1938, νίκησε σε ένα διαγωνισμό τραγουδιού στη Φλωρεντία.
Με το ξέσπασμα του πολέμου, κατατάχθηκε στο στρατό, όπου καταλήγει επανειλημμένα στη φυλακή για τη συμπεριφορά του. Χάρη σε έναν στρατιωτικό γιατρό ο οποίος θεώρησε ότι είναι "πιο χρήσιμος στην Ιταλία ως τραγουδιστής παρά ως στρατιώτης", ξεφεύγει από την εξόντωση του συντάγματος του στη ρωσική εκστρατεία, με μια εικονική αναρρωτική άδεια λίγες ώρες πριν από την αναχώρηση του για το μέτωπο. Τότε αρχίζει να δραστηριοποιείται ως τραγουδιστής ελαφράς μουσικής και avant-garde, με το ψευδώνυμο Nino Florio,χαρακτηρίζοντας αυτή την περίοδο με την εξής φράση: "αν εξαιρέσουμε τους βομβαρδισμούς, η πιο όμορφη στιγμή της ζωής μου". Πέρασε την τελευταία περίοδο του πολέμου, στην Ελβετία, όπου είχε την ευκαιρία να τραγουδά στο ραδιόφωνο της Λωζάνης, εναλλάσσοντας λυρικά κομμάτια και άλλα τραγούδια,(υπάρχουν ακόμα κάποιες ηχογραφήσεις από την EMI).

Η καριέρα

Επέστρεψε στο Μιλάνο μετά το τέλος της σύγκρουσης, έκανε πάλι μαθήματα τραγουδιού και μετά από κάποιους μικρούς ρόλους κάνει το επίσημο ντεμπούτο του στις 20 Απριλίου του 1946 στο Reggio Emilia , ως ο πρωταγωνιστής της Μανόν, ξεκινώντας γρήγορα μια έντονη δραστηριότητα σε θέατρα της επαρχίας αλλά και σε πιο σημαντικά μέρη, όπως η Γένοβα (Rigoletto), η Μπολόνια (La sonnambula), η Βενετία (Οι αλιείς μαργαριταριών). Το ίδιο έτος, σάρωσε τις σκηνές και επίσης ξεκίνησε μια διεθνή καριέρα εγκαινιάζοντας την εποχή του Gran Teatre del Liceu της Βαρκελώνης, ακόμα με το Μανόν. Με τον ίδιο ρόλο, στις 15 Μαρτίου του 1947 έκανε το ντεμπούτο του στη Σκάλα του Μιλάνου, ενώ στις 25 Φεβρουαρίου του 1948 ως ο Δούκας της Μάντοβα στο Rigoletto. Ήταν πλέον η εποχή του Metropolitan της Νέας Υόρκης, όπου θα έχει μια μόνιμη παρουσία μέχρι το 1952. Το 1951, με την "Τραβιάτα" στο Σαν Πάολο της Βραζιλίας, σε σκηνοθεσία Tullio Serafin, αρχίζει ο καλλιτεχνικός δεσμός του με τη Μαρία Κάλλας.
Εκτός από τα μεγάλα ιταλικά θέατρα, και ιδίως τη Σκάλα του Μιλάνου, που μετά από την επιστροφή του στο MET και μια περιοδεία στην Κεντρική και νότια Αμερική, επέστρεψε τον Δεκέμβριο του 1952 με την όπερα  La bohème  όπου θα εμφανίζεται τακτικά μέχρι τη δεκαετία του πενήντα. Η καριέρα του αναπτύσσεται στα πιο σημαντικά θέατρα του κόσμου, όπως στη Βιέννη, στο Παρίσι, στο Μπουένος Άιρες, στο Ρίο ντε Τζανέιρο, στη Πόλη Του Μεξικό, στο Σαν Φρανσίσκο, στο Σικάγο, στο Γιοχάνεσμπουργκ. Λίγο αργότερα κάνει το ντεμπούτο του στη Μεγάλη Βρετανία, στο φεστιβάλ του Εδιμβούργου το 1957 (Το Ελιξίριο του Έρωτα), και το 1961 εμφανίστηκε στο Covent Garden στο Λονδίνο (Τόσκα).
Ορόσημα στην ιστορία της όπερας  αποτελούν σκηνές στη Σκάλα του Μιλάνου, όπως η "Lucia di Lammermoor" το 1954 με την Κάλλας υπό την διεύθυνση του Herbert von Karajan, η Κάρμεν το 1955 με την Giulietta Simionato και πάλι με τον Κάραγιαν στο πόντιουμ, η "Τραβιάτα" την ίδια χρονιά πάντα με την Κάλλας στην ιστορική έκδοση του Luchino Visconti, η Τόσκα το 1958 με ευκαιρία την επιστροφή στη Σκάλα μετά από αρκετά χρόνια της Renata Tebaldi.