google/wiki40b huggingface dataset:
Elizabeth (ταινία)

Πλοκή

Το 1558 η Ρωμαιοκαθολική Μαρία Α΄ της Αγγλίας πεθαίνει από καρκίνο στη μήτρα, αφήνοντας την Προτεστάντισσα ετεροθαλή αδελφή της Ελίζαμπεθ ως βασίλισσα. Η Ελίζαμπεθ ήταν φυλακισμένη για την υποτιθέμενη συνωμοσία να δολοφονήσει τη Μαρία, αλλά πλέον οι κατηγορίες έχουν αποσυρθεί εξαιτίας της στέψης της. Η ταινία δείχνει την Ελίζαμπεθ να περιτρυγιρίζεται από γαμπρούς μετά από παρότρυνση του Γουίλιαμ Σέσιλ, 1ος Βαρώνος του Μπέργκλεϊ, να παντρευτεί διότι μια τέτοια κίνηση θα ασφάλιζε το θρόνο της. Η Ελίζαμπεθ όμως διατηρεί μυστική σχέση με τον αγαπημένο της Ρόμπερτ Ντάντλεϊ. Η σχέση όμως δεν είναι μυστική από τον Σέσιλ, ο οποίος της κάνει ξεκάθαρο ότι μια μονάρχης δεν έχει ιδιωτική ζωή.
Η Ελίζαμπεθ αντιμετωπίζει διάφορες απειλές κατά τη βασιλεία της, συμπεριλαμβανομένης του Δούκα του Νόρφολκ, Καθολικού ξαδέρφου της που συνωμοτεί για τη δολοφονία της και της βασίλισσα της Σκωτίας Μαρία του Γκιζ, η οποία συμμάχησε με τη Γαλλία για να επιτεθεί στην Αγγλία. Στο τέλος της ταινίας, ο Νόρφολκ εκτελείται για τη συνωμοσία του με τη Μαρία του Γκιζ και η ίδια δολοφονείται από το σύμβουλο της Ελίζαμπεθ, Φράνσις Γουόλσινγκχαμ.
Η Ελίζαμπεθ εξορίζει τον Ντάντλι από τα ιδιαίτερά της όταν ανακαλύπτει ότι είναι παντρεμένος και από τότε η Βασίλισσα εγκαταλείπει τις ερωτικές σχέσεις καθώς θεωρεί ότι τέτοιου είδους σχέσεις δίνει μεγάλη δύναμη σε έναν άνδρα. Έτσι γίνεται πιο σκληρή και δογματική. Η συμπεριφορά της γίνεται αδίστακτη καθώς δίνει εντολή να εκτελεστούν όλοι όσοι θεωρούνται επικίνδυνοι για το θρόνο της και παίρνει σαν το δεξί της χέρι τον Γουόλσινγκχαμ, ο οποίος δεν διστάζει να βασανίσει και να σκοτώσει με τα ίδια του τα χέρια.
Αυτή είναι μια μεγάλη αλλαγή από την καλόκαρδη και ρομαντική Ελίζαμπεθ των πρώτων χρόνων. Αλλά αν παρέμενε έτσι θα ήταν αδυνατο να κρατήσει το θρόνο της και να παραμείνει βασίλισσα. Η ταινία τελειώνει με την Ελίζαμπεθ να παίρνει τον τίτλο της "Παρθένου Βασίλισσας" και να οδηγεί την Αγγλία στην Χρυσή Εποχή.

Box office

Με προϋπολογισμό 30.000.000, το Ελίζαμπεθ έκανε άνοιγμα τριημέρου στη 16η θέση με 1 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 30 εκατομμύρια δολάρια ενώ στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 52 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 82,1 εκατομμύρια δολάρια.
Κλαύδιος Μαυροχάννας

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Κλαύδιος Μαυροχάννας γεννήθηκε στην Λάρνακα στις 2 Αυγούστου 1959. Κατάγεται από τον Κορμακίτη, μια μαρωνίτικη κοινότητα στην Κύπρο. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε Ηλεκτρολογία μηχανική στο Ανώτερο Τεχνολογικό Ινστιτούτο (ΑΤΙ). 
Έχει εργαστεί στα Δημόσια Έργα της Κύπρου. Επιπλέον, εργάστηκε ως Τεχνικός στα Διυλιστήρια Πετρελαίων Λάρνακας μέχρι το 1980. Από το 1980 μέχρι το 2015 εργαζόταν ως Αδειούχος Μηχανικός Αεροπλάνων στις Κυπριακές Αερογραμμές.
Ακολούθως απέκτησε Β2 άδεια συντήρησης αεροσκαφών βαρέος τύπου (1996-2001) στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.
Είναι νυμφευμένος με την Ηλιάνα Κασάπη.

Πολιτική διαδρομή

Την περίοδο 1985-2000 ήταν γραμματέας και αντιπρόεδρος του σωματείου «Ο Κορμακίτης» (Λευκωσίας). Την περίοδο 1992-1997 ήταν μέλος της Παγκύπριας Επιτροπής Προσφύγων Μαρωνιτών ενώ την περίοδο 1995-2000 ήταν μέλος της επιτροπής του φιλανθρωπικού συνδέσμου ΚΑΡΙΤΑΣ.
Από το 2001 μέχρι το 2005 διετέλεσε γραμματέας του Μορφωτικού-Πολιτιστικού Συλλόγου Έγκωμης. Επιπλέον, διετέλεσε μέλος της Συμπλεγματικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ Έγκωμης.
Συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές του 2006 στην Εκλογική Περιφέρεια Κερύνειας με το ΑΚΕΛ αλλά δεν εκλέχτηκε. Ωστόσο, λόγω της εκλογής του βουλευτή του ΑΚΕΛ στην Εκλογική Περιφέρεια Κερύνειας Δημήτρη Χριστόφια στην Προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας στις προεδρικές εκλογές του 2008, τη θέση του στη βουλή πήρε στις 6 Μαρτίου 2008 ο Κλαύδιος Μαυροχάννας ως ο επόμενος επιλαχών.
Διεκδίκησε επανεκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 2011 αλλά δεν εκλέχτηκε. Το ίδιο έγινε και στις βουλευτικές εκλογές του 2016.
Ως βουλευτής, διετέλεσε μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Θεσμών, Αξιών και Επιτρόπου Διοικήσεως, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Προσφύγων, Εγκλωβισμένων, Αγνοουμένων, Παθόντων, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Συγκοινωνιών και Έργων και της Επιτροπής Εξωτερικών της Βουλής.
Σάαρλαντ

Ιστορία

Αρχικά, το Σάαρλαντ κατοικήθηκε από λαούς κελτικής καταγωγής. Το Σάαρλαντ, αφού πέρασε πολλά χρόνια στα χέρια των Ρωμαίων και των Φραγκονιανών, περιήλθε στην κατοχή των Γάλλων το 1792. Το 1870, ύστερα από την μάχη του Σάαρμπρύκεν, περιήλθε στην κατοχή της Γερμανικής Αυτοκρατορίας. Το 1920, το Σάαρλαντ περιήλθε στα χέρια της Γαλλίας και της Βρετανίας, όμως το 1933, ύστερα από δημοψήφισμα, το Σάαρλαντ έγινε κτήση της Ναζιστικής Γερμανίας με το συντριπτικό ποσοστό του 90,3% έναντι του 9,7% υπέρ της ένωσης με την Γαλλία. Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, για ένα διάστημα, το Σάαρλαντ ήταν αυτόνομο κράτος μέχρι το 1959, ενώ σήμερα αποτελεί τμήμα της Γερμανίας.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Πειραιά 2017–18

Play Out 1ου ομίλου

Πηγή ΕΠΣ Πειραιά

Play Out 2ου ομίλου

Πηγή ΕΠΣ Πειραιά

Play Off 1ου ομίλου

Πηγή ΕΠΣ Πειραιά

Play Out 1ου ομίλου

Πηγή ΕΠΣ Πειραιά

Play Out 2ου ομίλου

Πηγή ΕΠΣ Πειραιά

Play Off

Πηγή ΕΠΣ Πειραιά
Δισκογραφία των Active Member

Η δισκογραφία των Active Member περιλαμβάνει πολλά άλμπουμς. Κάποια από αυτά είναι τα παρακάτω:
Αθλητικά γεγονότα του 2010/Δεκέμβριος

Παρατίθενται σημαντικά αθλητικά γεγονότα που συνέβησαν στον κόσμο το μήνα Δεκέμβριο του 2010. Ακολουθούνται από συνδέσμους προς τις πηγές μέσω των οποίων μεταδόθηκαν.
Φλάμπουρο Σερρών

Γεωγραφία - Ιστορία

Το Φλάμπουρο βρίσκεται στο κέντρο του κάμπου των Σερρών, νότια του ποταμού Στρυμόνα, σε απόσταση 9,5 χλμ. (οδηγικά) ΒΑ. της Νιγρίτας και 21 χλμ. Ν. των Σερρών. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία καλλιεργώντας  κυρίως σιτάρι, καλαμπόκι, βαμβάκι, ζαχαρότευτλα, βιομηχανική ντομάτα, κριθάρι και μηδική. Το χωριό έχει παράδοση σε  οργανοπαίκτες ζουρνά και νταουλιού. Η παλιά ονομασία του χωριού είναι Μπαϊρακτάρ ή Μπαϊρακτάρ Μαχαλάς και την περίοδο της τουρκοκρατίας ήταν τσιφλίκι Τούρκου αξιωματούχου (πιθανόν μπαϊρακτάρη = σημαιοφόρος) στα κτήματα  του οποίου εργάζονταν οι Έλληνες της περιοχής οι οποίοι έκτισαν τις πρώτες καλύβες του οικισμού και σύμφωνα με την τοπική παράδοση κατοικούσαν στους παλιούς γειτονικούς οικισμούς: Τρίγωνο, Καρά Ορμάν (Μαύρο ∆άσος) και Γεωργουλάς.

Διοικητικά

Αναφέρεται επίσημα ως Μπαϊρακτάρ το 1920, μετά την απελευθέρωση, στο ΦΕΚ 2Α - 04/01/1920 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Νιγρίτης. Το 1923 με το ΦΕΚ 41Β - 26/05/1923 μετονομάστηκε σε Φλάμπουρο. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Φλαμπούρου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Νιγρίτης του Δήμου Βισαλτίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 837 κατοίκους.
Γεώργιος Πετροπουλάκης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Ράχη Γυθείου Μάνης το 1852. Η καταγωγή του ήταν από σημαντική οικογένεια της Μάνης. Πατέρας του ήταν ο συνταγματάρχης Λεωνίδας Πετροπουλάκης, παππούς του ήταν ο γερουσιαστής και βουλευτής Δημήτριος Πετροπουλάκης.
Σε ηλικία δεκαπέντε χρονών πήρε μέρος σε πολλές μάχες στην Κρητική επανάσταση από το 1866 - 1869. Πολέμησε επίσης και στην Γαλλία στον μεγάλο πόλεμο του 1870, και στην Ισπανία, όπου και πληγώθηκε βαριά. Νοσηλεύτηκε στην Πορτογαλία, και αφού θεραπεύτηκε επέστρεψε στην Ελλάδα το 1875.
Στα πολιτικά αναμείχτηκε το 1885 και έθεσε υποψηφιότητα έχοντας αντίπαλο τον πατέρα του. Εκλέχτηκε το 1887, και συνέχισε από τότε να εκλέγεται επί σειρά βουλευτικών περιόδων.
Το 1895 οδήγησε επίλεκτο σώμα διακοσίων Μανιατών και άλλων, και με ένα πυροβόλο από την εκπαιδευτική φρεγάτα των δοκίμων κατέβηκε στην Κρήτη και ξανά πολέμησε. Στην μάχη της Κοξαρέ ανάγκασε τους Τούρκους να εγκαταλείψουν το φρούριο.
Πέθανε γύρω στο 1910.
Χρήστος Ανδρούτσος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Κίο της Βιθυνίας στις 7 Ιανουαρίου του 1869. Έμεινε ορφανός από μικρή ηλικία και έτσι παράλληλα με τις σχολικές του υποχρεώσεις ασχολούνταν και με γεωργικές εργασίες. Σπούδασε στην κεντρική ιερατική σχολή της Κωνσταντινούπολης (1882-1887), και μετά στην Θεολογική Σχολή της Χάλκης, από όπου αποφοίτησε το 1892 συγγράφοντας και την θεολογική διατριβή με θέμα «Το λογικό κύρος των περί υπάρξεως του Θεού αποδείξεων». Συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας με έξοδα του Θοδωράκη Ζαφειρίδη ευεργέτη από την Κίο, όπου αναγορεύτηκε διδάκτωρ φιλοσοφίας. Εκεί υπήρξε μαθητής των φιλοσόφων Βίλχελμ Βουντ και Ρούντολφ Χάιντσε. Διορίστηκε καθηγητής στην Χάλκη, στην Κρήτη (Ηράκλειο και Χανιά), στο Μαράσλειο Διδασκαλείο της Αθήνας και το Ελληνικό Εκπαιδευτήριο στο Γκαλάτσι της Ρουμανίας. Το 1912 διορίστηκε καθηγητής στο Εθνικό Πανεπιστήμιο της Αθήνας όπου δίδαξε Δογματική και Χριστιανική Ηθική μέχρι και το θάνατό του το 1935. Στο ενδιάμεσο είχε παυθεί από το Πανεπιστήμιο εξαιτίας των πολιτικών ασταθειών που επικρατούσαν στην Ελλάδα και των συχνών παρεμβάσεων του στα πολιτικά. Διετέλεσε κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου κατά τα ακαδημαϊκά έτη 1912-1913, 1917-1918 και 1921-1922. 
Το 1926 διορίστηκε στο Υπουργείο Παιδείας όπου ανέλαβε την διεύθυνση Θρησκευμάτων. Το 1914 του απονεμήθηκε ο Αργυρός Σταυρός των Ιπποτών του Τάγματος του Σωτήρος και το 1921 ο αντίστοιχος Χρυσός. 
Απεβίωσε στις 3 Νοεμβρίου 1935 στην Αθήνα μετά από βραχεία νόσο. Τη νεκρώσιμο ακολουθία του, τέλεσε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρυσόστομος.

Έργο

Συνεργαζόταν με δύο Πατριάρχες της εποχής του, τον Ιωακείμ Γ΄ του Οικουμενικού Πατριαρχείου και τον Δαμιανό του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων. Έτσι είχε τη δυνατότητα να επηρρεάζει τις αποφάσεις της Ορθόδοξης Εκκλησίας, της οποίας τα συμφέροντα εκπροσωπούσε σε διάφορα εκκλησιαστικά συνέδρια. 
Η περιουσία του δόθηκε, μέσω διαθήκης, για την έκδοση θεολογικών και φιλοσοφικών του έργων, ενώ το περίσσευμα από τα έξοδα αυτά διδόταν στο ίδρυμα «Ευγηρείας Πρόνοια». Έγραψε διάφορες μονογραφίες, διατριβές και λόγους, και μερικά από τα έργα του βραβεύτηκαν και μεταφράστηκαν σε άλλες γλώσσες. Πολλά από τα έγγραφά του βρίσκονται στην Γεννάδειο Βιβλιοθήκη. 
Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους θεολόγους που δίδαξαν στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ενώ το 1939 ο Παναγιώτης Μπρατσιώτης εξέδωσε μια μελέτη αφιερωμένη σε αυτόν και το έργο του, το οποίο λόγω του συντηρητισμού του ήταν επηρεασμένο από την ρωμαιοκαθολική θεολογία. Σημαντική ήταν και η παρουσία του στο φιλοσοφικό στερέωμα όπου και εκεί αναδείχθηκε κορυφαίος. Υποστήριζε την ελληνική παράδοση εναντίον της σύγχρονης κοσμικής φιλοσοφίας.

Εργογραφία

Μεταξύ των έργων του περιλαμβάνονται τα εξής:
Γεωργιανή Εθνική Ακαδημία Επιστημών

Ιστορία

Η Γεωργιανή Εθνική Ακαδημία Επιστημών ιδρύθηκε το Φεβρουάριο του 1941 στην Τιφλίδα. Οι ιδρυτές Ακαδημαϊκοί της Ακαδημίας ήταν ο γλωσσολόγος Γκιόργκι Ακβλεντιάνι, ο φυσιολόγος Ιβάν Μπεριτασβίλι, ο Άρνολντ Τσικομπάβα (Ιβηροκαυκάσιες γλώσσες), ο καλλιτέχνης Τζιόρτζι Τσουμπινασβίλι, ο Ιστορικός Σίμων Τζανάσια, ο γεωλόγος Αλεξάντερ Τζανελίτζε, ο φιλόλογος Κορνέλι Κεκελίτζε, ο βοτανολόγος Νίκο Κετσκοβέλι, ο Ταράσι Κβαρατσκέλια (υποτροπικές καλλιέργειες), ο Νίκο Μουσκελισβίλι (μαθηματικά, μηχανική, πρώτος Πρόεδρος της Ακαδημίας), ο μαθηματικός Ιλία Βέκουα (2ος Πρόεδρος της Ακαδημίας), ο γλωσσολόγος Ακάκι Σανίτζε, ο ορυκτολόγος Αλεξάντερ Τβαλτσρελίντζε, ο ψυχολόγος Ντιμίτρι Ουζνάντζε, ο δομικός μηχανικός Κίριακ Ζάβριεβ και ο ζωολόγος Φίλιπ Ζάιτσεβ.
Άλλα αξιόλογα μέλη της Ακαδημίας ήταν ο ιστορικός Εκβτίμε Τακαισβίλι, ο φιλόσοφος Σάλβα Νουτσουμπίτζε, ο ανατολικολόγος Τζιόρτζι Τσερετέλι, ο κλασικός φιλόλογος Σίμων Καυκχισβίλι, ο λογοτέχνης Κονσταντίν Γκαμσακούρντια, ο ιστορικός Τζιόρτζι Μελικισβίλι, ο ιστορικός Νικολοζ Μπερνζενισβίλι, ο φυσικός Ρεβαζ Ντογκονάτζε, ο ανθρωπολόγος Μαλκάζ Αμπντουσελισβίλι, ο παλαιοβιολόγος Γκουραμ Μτσεντλίντζε και ο αρχαιολόγος Λεβάν Τσιλασβίλι.

Μέλη

Επί του παρόντος, στα μέλη της Ακαδημίας περιλαμβάνονται οι γνωστοί επιστήμονες: ο γλωσσολόγος Ταμάζ Γκαμκρελίντζε, ο ιστορικός Ντέιβιντ Μουσκελισβίλι, ο μαθηματικός Ρεβάζ Γκαμκρελίντζε, ο ιατρός Σίμων Κχετσινασβίλι, ο βοτανολόγος Τζορτζ Νακχουτρισβίλι, ο οικονομολόγος Βλάντιμερ Παπάβα, ο παλαιοανθρωπολόγος Ντέιβιντ Λορντκιπανίτζε, κ.α..
Πρόεδροι της γεωργιανής Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών έχουν διετελέσει οι: Νίκο Μουσκελισβίλι (1941-1972), Ιλία Βέκουα (1972-1977), Ευγένιος Κχαράντζε (1977-1986), Άλμπερτ Ταβκελίντζε (1986-2005), και Ταμάζ Β. Γκαμκρελίντζε (2005-2013). Από τον Φεβρουάριο του 2013 Πρόεδρος της Ακαδημίας είναι ο Ακαδημαϊκός Τζιόρτζι Κβεσιτάντζε.
Οι Γεωργιανές επιστημονικές σχολές των μαθηματικών, της φυσικής, της ψυχολογίας, της φιλοσοφίας, της φυσιολογίας, της βοτανικής, των ανατολιτικών σπουδών, της γλωσσολογίας, της ιστορίας, της αρχαιολογίας, της εθνογραφίας και της παλαιοβιολογίας έχουν κερδίσει την παγκόσμια αναγνώριση.
Η Ακαδημία είναι Εθνικός Επιστημονικός Συνεργάτης του Διεθνούς Συμβουλίου Επιστημών (ICSU, Γαλλία).
Σεκούτωρ

Ο σεκούτωρ (λατινικά: Secutor) ήταν τύπος μονομάχου στην Αρχαία Ρώμη.
Η ονομασία προέρχεται από το ρήμα sequor, που σημαίνει ακολουθώ ή καταδιώκω. Ο τύπος του σεκούτορα αποτελούσε εξέλιξη και ήταν παρόμοιος στον εξοπλισμό με τον μυρμίλλων. Ήταν εξοπλισμένος με κράνος, σκούτουμ (ασπίδα), περικνημίδα στο αριστερό πόδι, χάλκινο προστατευτικό μανίκι στο δεξί χέρι και σπαθί. Η διαφορά μεταξύ τους βρισκόταν στο κράνος το οποίο φορούσαν. Το χαρακτηριστικό κράνος ενός σεκούτορα ήταν ωοειδές στο σχήμα με λεία επιφάνεια και με πολύ μικρές οπές για τα μάτια ώστε να αποφεύγονται τα χτυπήματα του αντιπάλου. Το σχήμα του θύμιζε κεφάλι ψαριού.
Οι σεκούτορες στους αγώνες ήταν ειδικευμένοι να αντιμετωπίζουν τους ρετιάριους, οι οποίοι ήταν οπλισμένοι με τρίαινα, δίχτυ και ξιφίδιο. Εμφανίστηκαν στο πρώτο μισό του 1ου αιώνα μ.Χ., οπότε αναφέρεται από τον ιστορικό Σουητώνιο πως ο αυτοκράτορας Καλιγούλας απολάμβανε να παρακολουθεί αγώνες μεταξύ σεκουτόρων και ρετιάριων γιατί μπορούσε να βλέπει τα πρόσωπα των ρετιάριων όταν σκοτώνονταν. Σκοπός του ρετιάριου ήταν να εκμεταλλευτεί την ευλυγισία του και την ταχύτητα του ώστε να παγιδέψει το σεκούτορα με το δίχτυ του και στη συνέχεια να τον αποτελειώσει. Ο σεκούτωρ προσπαθούσε να καταδιώξει και να πιέσει τον αντίπαλό του με την ασπίδα του και στη συνέχεια να τον χτυπήσει με το σπαθί του, πολεμώντας δηλαδή με τον τρόπο ενός Ρωμαίου λεγεωνάριου. Ο σεκούτωρ ήταν ο τύπος μονομάχου που αγαπούσε ιδιαίτερα ο αυτοκράτορας Κόμμοδος, ο οποίος συμμετείχε συχνά ο ίδιος σε αγώνες πολεμώντας ως σεκούτωρ. Αναφέρεται ότι κατόρθωσε να νικήσει σε χίλιους αγώνες αντιμετωπίζοντας ρετιάριους.
Βουλευτικές εκλογές στο Βιετνάμ (2016)

Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στο Βιετνάμ στις 22 Μαΐου 2016. Εξελέγησαν τα μέλη της Εθνοσυνέλευσης, τα οποία στη συνέχεια εξέλεξαν τον πρωθυπουργό της χώρας. Επίσης, εξελέγησαν τα μέλη των λαϊκών συμβουλίων σε όλα τα επίπεδα.
Καθώς στο Βιετνάμ επικρατεί μονοκομματικό καθεστώς, το κυβερνών Κομμουνιστικό Κόμμα του Βιετνάμ ήταν το μοναδικό κόμμα που έλαβε μέρος στις εκλογές.

Εκλογικό σύστημα

Η εκλογή των μελών της εθνοσυνέλευσης έγινε σε 184 πολυεδρικές περιφέρειες σε 2 γύρους. Εξελέγησαν ως και 500 υποψήφιοι. Για να εκλεγεί κάποιος έπρεπε να είχε συμπληρώσει τουλάχιστον το 50% των ψήφων στον πρώτο γύρο και ο δεύτερος γύρος θα διεξαγόταν με πλειοψηφικό σύστημα.

Εκστρατεία

Με βάση τον εκλογικό νόμο η ημέρα των εκλογών ορίστηκε να είναι Κυριακή. Η ημερομηνία διεξαγωγής τους ανακοινώθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2015.
Συνολικά δόθηκε η έγκριση σε 870 υποψηφίους να κατέλθουν στις εκλογές, συμπεριλαμβανομένων 97 ανεξάρτητων και 11 που αυτοπροτάθηκαν.
Αντώνιος Πυρόπουλος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Κορώνη. Διέτριβε όπως φαίνεται και εκπαιδεύτηκε στην Ιταλία. Αργότερα, το 1494, έγινε μοναχός στο Άγιο Όρος στην μονή της Θεοτόκου και του Βατοπαιδίου.
1-φαινυλαιθαναμίνη

Με επίδραση νατραμίδιου σε 1-φαινυλαιθυλαλογονίδιο

Με επίδραση διαλύματος νατραμίδιου σε βενζυλαλογονίδιο:

Με αντιδραστήρια Grignard

Μέσω οργανομαγνησιακών ενώσεων και χλωραμίνης:

Αναγωγή 1-νιτρο-1-φαινυλαιθανίου

Με αναγωγή 1-νιτρο-1-φαινυλαιθάνιου:

Αποικοδόμηση 2-φαινυλοπροπαναμιδίου

Με αποικοδόμηαη 2-φαινυλoπροπαναμιδίου κατά Hofmann:

Αναγωγική αμίνωση ακετοφαινόνης

Με αναγωγική αμίνωση ακετοφαινόνης παράγεται 1-φαινυλαιθαναμίνη:

Προσθήκη αμμωνίας σε στυρένιο

Με καταλυτική προσθήκη αμμωνίας σε στυρένιο παράγεται 1-φαινυλαιθαναμίνη:
Λυσιάς Κοίλης Συρίας

Η Λυσιάς ήταν αρχαία ελληνική πόλη στην Κοίλη Συρία.
Την πόλη αναφέρει ο γεωγράφος Στράβων στην νότια Περαία της Παλαιστίνης και στα ανατολικά της Ασφαλτίτιδος λίμνης. Επρόκειτο για οχυρό μάλλον κοντά στην Φιλαδέλφεια. Δεν αποκλείεται να ιδρύθηκε από τον Σελευκίδη στρατηγό και επίτροπο του συριακού θρόνου, Λυσία που κινητοποιήθηκε στα μέρη εκείνα κατά των εξεγερμένων Ιουδαίων. Το 64/3 π.Χ. ο Πομπήιος επέδραμε στην Ιουδαία εναντίον αδελφών Υρκανού και Αριστοβούλου (γιων του Αλεξάνδρου Ιανναίου), οι οποίοι φιλονικούσαν, και κατέλαβε τη Λυσιάδα, μαζί με τις γειτονικές, Μαχαιρούντα και Φιλαδέλφεια. Ο Γερμανός ιστορικός μελετητής Johann Gustav Droysen εικάζει ότι η εν λόγω πόλη θα μπορούσε να είναι η Λιβιάς του Ιωσήπου.
Άγνωστη η σημερινή της τοποθεσία, σίγουρα όμως θα βρίσκεται στη δυτική Ιορδανία.
Ντιναμό Δρέσδης

Ιστορία

Τον Απρίλιο του 1953 ιδρύθηκε η αθλητική οργάνωση ΣΦ Ντιναμό, στην οποία προσχώρησε η ΒΠ Δρέσδη, λαμβάνοντας την ονομασία Ντιναμό Δρέσδης. Αμέσως μετά κατέκτησε τον πρώτο τίτλο της ατην Ανατολική Γερμανία.
Ρυτό των θεριστών

Περιγραφή

Πρόκειται για αγγείο σε ωοειδές σχήμα που στην επιφανειά του φέρει μια μοναδική παράσταση, σκαλισμένη σε χαμηλό ανάγλυφο. Το αγγείο είναι "ρυτό", ένα είδος που χρησιμοποιούνταν για σπονδές, δηλαδή θυσιαστικές ιεροτελεστίες με προσφορές προς τους θεούς και είχε τελετουργική χρήση. Στο κάτω μέρος του διαθέτει ένα άνοιγμα από όπου έρεε το υγρό. Το αγγείο ήταν κατασκευασμένο σε τρία τμήματα, από τα οποία σήμερα σώζονται το ανώτερο μέρος του σώματος και ο ένθετος λαιμός.

Η  παράσταση του αγγείου

Η παράσταση εικονίζει μια πομπή ανδρών που φαίνεται να κρατούν στους ώμους τους γεωργικά θεριστικά εργαλεία. Προχωρούν σε ομάδες και μάλλον γυρίζουν από το χωράφι. Η παράσταση διαθέτει ρυθμό και μουσικότητα στη κίνηση. Μερικές από τις μορφές που εικονίζονται έχουν ανοικτό το στόμα σαν να τραγουδάνε και όλες οι μορφές φαίνεται να βαδίζουν με συγχρονισμένο βηματισμό. Επίσης, όλες οι μορφές κοιτάνε προς τα δεξιά, εκτός απο μία, η οποία γυρίζει το κεφάλι προς τα πίσω και κοιτάζει τον άλλον που έχει χάσει το βήμα του, γελώντας του περιπαιχτικά. Αυτή η λεπτομέρεια προσδίδει ζωντάνια στην παράσταση, φανερώνει μια διάθεση για απόδοση της πραγματικότητας και αποτελεί το αποκορύφωμα της ευαισθησίας του καλλιτέχνη. Στην παράσταση κυριαρχούν η συνθετική δύναμη, η ζωντάνια και η ανατομική ακρίβεια. Οι Mινωίτες λιθοξόοι είχαν την ικανότητα να αποδίδουν φυσιοκρατικά τις σκηνές, με πολύ ρεαλιστικό τρόπο, με μια άριστη ικανότητα σύνθεσης της σκηνής και ποιοτικής εκτέλεσής της.
Σε ένα σημείο της παράστασης, παρατηρούμε μια μορφή ενός γηραιότερου άνδρα ο οποίος είναι ντυμένος διαφορετικά από τις άλλες ανδρικές μορφές: φοράει φολιδωτό χιτώνα με κρόσια και στο δεξί του χέρι κρατάει ανασηκωμένο ραβδί. Ενώ οι άλλες μορφές είναι "η μια πάνω στην άλλη", δηλαδή επικαλύπτονται μεταξύ τους, αυτή η μορφή απέχει από τις υπόλοιπες, έχοντας το χώρο της. Με αυτόν τον τρόπο υποδηλώνεται η ανώτερη κοινωνική της θέση. Είναι ο αρχηγός της ομάδας και επικεφαλής της πομπής.
Απο την άλλη πλευρά, παρατηρούμε μια μορφή που στο χέρι της κρατάει ανασηκωμένο ένα σείστρο (αιγυπτιακό μουσικό όργανο) και τραγουδά, κρατώντας το ρυθμό.
Ανώτατος Ηγέτης του Ιράν

Σύμφωνα με το ιρανικό σύνταγμα, ο Ανώτατος Ηγέτης του Ιράν (περσικά: |رهبر معظم ایران|rahbar-e mo'azzam-e irān) είναι ο αρχηγός κράτους του Ιράν. Ονομάζεται επίσης Ανώτατος Αρχηγός της Ισλαμικής Επανάστασης και Ανωτάτη Ηγετική Αρχή. Αποτελεί την ανώτατη διοικητική και θρησκευτική αρχή του Ιράν. Υπό τον έλεγχό του βρίσκονται ανάμεσα στα άλλα οι Ένοπλες Δυνάμεις, το Δικαστικό Σύστημα και η Κρατική Τηλεόραση. Είναι ανώτερος από τον Πρόεδρο του Ιράν.

Μερικά καθήκοντα και εξουσίες σύμφωνα με το Σύνταγμα

Ο ανώτατος ηγέτης σκιαγραφεί και επιβλέπει την εφαρμογή των «γενικών πολιτικών κατευθύνσεων της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν».
Αναπληρώνεται από το Συμβούλιο των Κηδεμόνων, μία επιτροπή σημαινόντων ιερωμένων. 
Ο Ανώτατος Ηγέτης είναι και αρχιστράτηγος του στρατού όπως και αρχηγός των υπηρεσιών ασφαλείας και των μυστικών υπηρεσιών και είναι ο μόνος που δικαιούται να κηρύξει πόλεμο. 
Ηγείται προσωπικά του αυτόνομου στρατού των Φρουρών της ισλαμικής επανάστασης. Επίσης διορίζει και απομακρύνει τους επικεφαλής της δικαιοσύνης και των κρατικών ΜΜΕ. Τέλος, διορίζει επίσης έξι από τα δώδεκα μέλη του Συμβουλίου των Κηδεμόνων.

Εκλογή

Θεωρητικά, ο Ανώτατος Ηγέτης του Ιράν και τα μέλη του Συμβουλίου των Κηδεμόνων διορίζονται από μία Συνέλευση Εμπειρογνωμόνων, με βάση τα προσόντα και τη δημοτικότητα. Ωστόσο, όλοι οι υποψήφιοι για τη συνέλευση των εμπειρογνωμόνων, ο πρόεδρος και το κοινοβούλιο (Majlis), επιλέγονται από το Συμβούλιο των Φρουρών, του οποίου τα μέλη επιλέγονται από τον Ανώτατο Ηγέτη. Η συνέλευση ποτέ δεν έχει αμφισβητήσει τον Ανώτατο Ηγέτη.

Κύρος

Οποιαδήποτε προσβολή ή κριτική σε βάρος του Ανωτάτου Ηγέτη επισείει ποινή. Σε ορισμένες περιπτώσεις μέλη της συνέλευσης που άσκησαν κριτική στον Ανώτατο Ηγέτη έχασαν το αξίωμά τους και συνελήφθησαν.
Σύνταγμα της Σλοβενίας

Το Σύνταγμα της Δημοκρατίας της Σλοβενίας (σλοβενικά: Ustava Republike Slovenije) είναι ο θεμελιώδης νόμος της Σλοβενίας. Η προετοιμασία του ξεκίνησε τον Αύγουστο του 1987 στο Σύλλογο Σλοβένων Συγγραφέων και, μετά τις εκλογές του Απριλίου του 1990, συνεχίστηκε στο Κοινοβούλιο της χώρας. Το μεγάλο μέρος των εργασιών του ολοκληρώθηκε τον Αύγουστο του 1990 στο Κάστρο Πόντβιν, κοντά στη Ραντοβλίτσα, υπό την ηγεσία του δικηγόρου Πίτερ Τζάμπρεκ. Το Σύνταγμα εγκρίθηκε από το Κοινοβούλιο της Δημοκρατίας της Σλοβενίας στις 23 Δεκεμβρίου 1991. Από τη δημιουργία του έως σήμερα, έχει αναθεωρηθεί επτά φορές.