Βίλχελμ Ράιχ

Νεανικά χρόνια

Ο Ράιχ γεννήθηκε στη Γαλικία της Ανατολικής Ευρώπης (Galicia, Galizia ή Halychyna), στο ανατολικό άκρο της τότε Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας, στις 24 Μαρτίου του 1897. 
Μητρική του γλώσσα ήταν τα γερμανικά και η υπηκοότητά του, μέχρι και το 1938, Αυστριακή. 
Πέρασε τα παιδικά του χρόνια στο μεγάλης έκτασης αγρόκτημα της οικογένειάς του λαμβάνοντας εκπαίδευση από δασκάλους που παρέδιδαν μαθήματα κατ' οίκον.
Η μητέρα του πέθανε όταν ο ίδιος ήταν δεκατριών ετών. 
Μετά τον θάνατο και του πατέρα του τέσσερα χρόνια αργότερα, η διεύθυνση του αγροκτήματος πέρασε στα χέρια του.
Το 1915, μετά το ξέσπασμα του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου τα ρωσικά στρατεύματα εισέβαλαν στη Γαλικία. 
Ο Ράιχ κατάφερε να διαφύγει και κατετάγη στον Αυστριακό Στρατό, υπηρετώντας κυρίως στο ιταλικό μέτωπο. 
Μετά το τέλος του πολέμου ο μικρότερος αδελφός του Ράιχ πέθανε από φυματίωση.

Οι έρευνές του στον χώρο της ψυχολογίας

Το 1918 ο Ράιχ έγινε δεκτός στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Βιέννης.
Αναγνωρίζοντας την σπουδαιότητα της σεξουαλικότητας στράφηκε προς τον Φρόυντ και την ψυχανάλυση και, το 1920, έγινε μέλος της Ψυχαναλυτικής Εταιρείας της Βιέννης. Σύντομα, η ικανότητα του Ράιχ τόσο στη θεραπευτική εφαρμογή της ψυχανάλυσης όσο και στη συγγραφή σημαντικών άρθρων, τον καθιέρωσε ως έναν από τους πλέον φερέλπιδες μαθητές του Φρόυντ.
Το 1922 ο Ράιχ αποφοίτησε και άρχισε να ασκεί ιδιωτικά ψυχανάλυση. 
Παράλληλα κατέλαβε τη θέση του Κλινικού Βοηθού στην Ψυχαναλυτική Πολυκλινική του Φρόυντ στη Βιέννη και αργότερα του Υποδιευθυντή της Πολυκλινικής και του Διευθυντή του Σεμιναρίου Ψυχαναλυτικής Θεραπείας του ιδρύματος. 
Ωστόσο, αν και ευρέως είναι γνωστό ότι οι θεωρίες που διαμόρφωσε μέχρι το 1933 τον έφεραν έξω από το πλαίσιο της επίσημης ψυχανάλυσης και ψύχραναν την προσωπική σχέση που είχε αναπτύξει με τον Φρόυντ, στην πραγματικότητα η σύγκρουσή του με τον Φρόιντ ήταν ουσιαστική και βαθιά. Αφορούσε τους πυλώνες της ψυχαναλυτικής θεωρίας, όπως το ένστικτο του θανάτου, τη θεωρία για τον μαζοχιστικό χαρακτήρα και προφανώς την ανακάλυψή του για τη λειτουργία τού οργασμού. Επίσης, ιδιαίτερη σημασία για την κρυφή εκπαραθύρωσή του από τη Γερμανική Ψυχαναλυτική Εταιρεία έπαιξε η κρυφή συναλλαγή μεταξύ τού Φρόιντ, τού προέδρου τής Διεθνούς Ψυχαναλυτικής Εταιρείας Τζόουνς και άλλων κορυφαίων ψυχαναλυτών, με τους ναζί, οι οποίοι ζήτησαν την εκκαθάριση τής Γερμανικής Ψυχαναλυτικής Εταιρείας από τους Εβραίους και κομμουνιστές και την παράδοσή της στους ναζί κεκκαθαρμένη, κάτι που εάν συνέβαινε θα επέτρεπαν τη συνέχισή της. Ο Ράιχ ήταν Εβραίος αν και δήλωνε μη Εβραίος και κομμουνιστής εκείνη την εποχή. Ο εξοστρακισμός του ήταν αναπόφευκτος και ο "κεκαθαρμός" τής ψυχανάλυσης στη Γερμανία ήταν κάτι που συνέβη.

Η θεωρία της λειτουργίας του οργασμού

Βασιζόμενος στην κλινική του εμπειρία ο Ράιχ παρατήρησε αφενός πως, κατά κανόνα, οι ασθενείς του παραπονούνταν για μη ικανοποιητική σεξουαλική ζωή και αφετέρου πως η εδραίωση μιας ικανοποιητικής σεξουαλικής ζωής ανακούφιζε από τα νευρωτικά συμπτώματα. 
Για να επιτευχθεί θεραπεία, έπρεπε να αντιμετωπιστεί η λίμναση της λίμπιντο (της σεξουαλικής ενέργειας κατά την ορολογία της ψυχανάλυσης).
Εν τούτοις, η σεξουαλική δραστηριότητα δεν αρκούσε - η ικανοποίηση κατά τη συνουσία ήταν απαραίτητη προϋπόθεση.
Η ικανότητα ικανοποίησης ονομάστηκε «οργασμική ικανότητα».
Η λειτουργία του οργασμού ήταν, λοιπόν, η διατήρηση της ενεργειακής ισορροπίας του σώματος μέσω της εκφόρτισης της περίσσειας ενέργειας που συσσωρεύεται φυσιολογικά σε αυτό.
Στους νευρωτικούς χαρακτήρες, ωστόσο, η λίμναση της σεξουαλικής ενέργειας προκαλεί το «άγχος της λίμνασης» (νευρωτικό άγχος) το οποίο, με τη σειρά του, εμποδίζει τη βίωση επαρκούς ικανοποίησης κατά τη σεξουαλική πράξη.
Η πλήρης παράδοση στο «αντανακλαστικό του οργασμού» χαρακτηρίζει τον «γενετήσιο χαρακτήρα» και τον ξεχωρίζει από τον «νευρωτικό χαρακτήρα». Ο Ράιχ πίστευε πως η πλειονότητα των ανθρώπων ανήκε στη δεύτερη κατηγορία, ακόμα και αν, συχνά, η ικανότητά τους να είναι λειτουργικοί στις διάφορες εκδηλώσεις της ζωής φαινόταν να διατηρείται σε ικανοποιητικά επίπεδα.
Παρατήρησε, επίσης, πως ο παραπάνω ενεργειακός μεταβολισμός εμφανίζεται ως μια διεργασία τεσσάρων βημάτων: μηχανική ένταση → βιοηλεκτρική φόρτιση → βιοηλεκτρική εκφόρτιση → μηχανική χαλάρωση. Τη διεργασία αυτή ονόμασε «κανόνα του οργασμού» ή «της ζωής» καθώς φαινόταν να διέπει κάθε έμβια λειτουργία.
Τα παραπάνω ευρήματα έπεισαν τον Ράιχ πως η λίμπιντο δεν ήταν απλώς μια θεωρητική έννοια, όπως υποστήριζε η ψυχανάλυση, αλλά πραγματική ενέργεια την οποία το σώμα συγκεντρώνει και εκφορτίζει και η οποία, ενδεχομένως, μπορεί να μετρηθεί.

Ο μηχανισμός διατήρησης της νεύρωσης στο άτομο: το «άγχος ηδονής»

Έμενε, ωστόσο, να βρεθεί η αιτία για την οποία ο θωρακισμένος (νευρωτικός) άνθρωπος δεν έκανε προσπάθεια να αποβάλλει τη θωράκισή του, η οποία αφενός του δημιουργούσε προβλήματα ψυχολογικής φύσεως και αφετέρου του έθετε εμφανείς περιορισμούς στην καθημερινή λειτουργικότητά του. Η λύση βρέθηκε σε ένα επίμονο εύρημα της τελικής φάσης της θεραπείας, κατά την οποία οι τελευταίες αντιστάσεις καταρρέουν και το σώμα παραδίδεται στις ισχυρές σωματικές αισθήσεις που αναδύονται: οι ασθενείς πάντοτε βίωναν το αίσθημα του τρόμου πριν την τελική παράδοση. Ο Ράιχ συμπέρανε ότι ο οργανισμός των θωρακισμένων ατόμων είχε συνηθίσει σε τέτοιο βαθμό τη χρόνια χαρακτηριολογική και μυϊκή ακαμψία ώστε η χωρίς αναστολές βίωση βαθέων συναισθημάτων και η έκφρασή τους προκαλούσε εντονότατο άγχος. Το άγχος ηδονής, που χαρακτηρίζει τη λειτουργία του θωρακισμένου ανθρώπου σε κάθε έκφραση της ζωής του, έχει ως αποκορύφωμα το «άγχος οργασμού» που εμφανίζεται πριν την τελική και πλήρη παράδοση του οργανισμού στις ακούσιες οργασμικές συσπάσεις του στην τελική φάση της θεραπείας.

Έρευνα για τη φύση μιας ειδικής ενέργειας της ζωής στη Σκανδιναβία

Από το 1933 ως το 1939 ο Ράιχ έζησε στη Σκανδιναβία: μετά τη Δανία και τη Σουηδία οι οποίες τον απέλασαν διαδοχικά, το 1934 αποδέχτηκε πρόσκληση του Ινστιτούτου της Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου του Όσλο και εγκαταστάθηκε στη Νορβηγία.
Η θεωρία που είχε διαμορφώσει ως τότε υποδείκνυε πως η λειτουργία του οργασμού καθώς και οι εμπειρίες της ευχαρίστησης και του άγχους βασίζονται σε βιοηλεκτρικές διεργασίες. Στη συλλογή τριών άρθρων του υπό τον τίτλο Η Βιοηλεκτρική Θεωρία της Σεξουαλικότητας και του Άγχους (The Bioelectrical Investigation of Sexuality and Anxiety, 1934-1937) καταγράφεται η θεωρητική, αρχικά και πειραματική, στη συνέχεια, διερεύνηση αυτής της εικασίας. Με τη χρήση παλμογράφου μετρήθηκε η διακύμανση του ηλεκτρικού δυναμικού στην επιφάνεια του δέρματος, υπό διάφορες συνθήκες. Ο Ράιχ αναφέρει αποτελέσματα που υποστηρίζουν τη θεωρία του. Η υποκειμενικά βιωμένη ευχαρίστηση δείχνει να συσχετίζεται με μετρήσιμη αύξηση του δυναμικού του δέρματος, ενώ η δυσφορία και το άγχος με μείωση. Τα γεννητικά όργανα μπορούσαν να θεωρηθούν, πλέον, ειδικά διαμορφωμένα όργανα του δέρματος, ικανά να συγκεντρώνουν τον βιοηλεκτρισμό του σώματος και ακολούθως να τον εκφορτίζουν.
Καθώς θεωρούσε αυτές τις ενεργειακές διεργασίες θεμελιώδεις, επιχείρησε να τις αναγνωρίσει σε απλούστερες μορφές ζωής. Έτσι, πραγματοποίησε εργαστηριακά πειράματα χρησιμοποιώντας μεγεθύνσεις μεγαλύτερες από 3000x. Όπως αναφέρει στο βιβλίο του Τα Βιόντα (Die Bione, 1938), η έρευνά του τον οδήγησε στο εύρημα πως υπό συγκεκριμένες συνθήκες κάποιες ουσίες, αποστειρωμένες ή μη, αποσυντίθενται σε παλλόμενες κύστεις. Οι κύστεις αυτές ακτινοβολούσαν με γαλαζωπό χρώμα και εμφάνιζαν εσωτερική κίνηση. Τις ονόμασε «βιόντα» από την ελληνική λέξη «βίος».
Τα βιόντα θεωρήθηκαν ενδιάμεσες οντότητες μεταξύ των ζωντανών οργανισμών και της άβιας ύλης. Αλληλεπιδρούσαν έντονα με μικροοργανισμούς, αλλά η ακτινοβολία που εξέπεμπαν φαινόταν να επιδρά ακόμη και στον οργανισμό του ίδιου του Ράιχ και των συνεργατών του, καθώς τα μελετούσαν. Αφού απέκλεισε το ενδεχόμενο τα παρατηρούμενα φαινόμενα να είναι ηλεκτρικής ή ραδιενεργούς φύσης, ο Ράιχ κατέληξε στο συμπέρασμα πως τα βιόντα έφεραν μια ειδική για τη ζωή ενέργεια. Σύντομα συμπέρανε πως αυτή είναι, στην πραγματικότητα, η ενέργεια που εκτονώνεται κατά τον οργασμό και πως τα μικρά βιοηλεκτρικά φορτία που είχε ανιχνεύσει στο δέρμα ήταν μονάχα ένα παραπροϊόν της ροής της στο σώμα. Η ενέργεια ονομάστηκε «οργόνη» από τις λέξεις «οργανισμός» και «οργασμός».
Το 1939 υπό την πίεση αντιδράσεων της επιστημονικής κοινότητας που αφορούσε τις δημοσιεύσεις του σχετικά με τα βιόντα και καθώς η Νορβηγία ετοιμαζόταν να εμπλακεί στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Ράιχ μετανάστευσε εκ νέου, στις ΗΠΑ.

Η διερεύνηση της «κοσμικής οργονικής ενέργειας» στις Η.Π.Α.

Ο Ράιχ εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη, αποδεχόμενος πρόσκληση να διδάξει στη Νέα Σχόλη Κοινωνικής Έρευνας. Παράλληλα, άρχισε να εκδίδει τα βιβλία του στα Αγγλικά και να εκπαιδεύει Αμερικανούς γιατρούς στις θεραπευτικές του τεχνικές. Με το βιβλίο του Η Λειτουργία του Οργασμού (The Function of the Orgasm, 1942) επιχείρησε να παρουσιάσει τα μέχρι τότε ευρήματά του στο Αμερικανικό κοινό, ενώ ο ίδιος έστρεφε όλο και περισσότερο το ενδιαφέρον του σε θέματα φυσικής.
Το 1948 εξέδωσε το βιβλίο Η Βιοπάθεια του Καρκίνου (The Cancer Biopathy) στο οποίο καταγράφεται η εξέλιξη της έρευνας πάνω στα βιόντα και στην οργόνη. Τα βιόντα φαινόταν να φέρουν ενέργεια την οποία, μάλιστα, ακτινοβολούσαν στον γύρω χώρο. Φαινόμενα όπως ο μαγνητισμός των μεταλλικών αντικειμένων και η θόλωση των φωτογραφικών πλακών που βρίσκονταν στο περιβάλλον των δειγμάτων, έδιναν την εντύπωση πως η οργόνη είχε διαποτίσει τον άμεσο χώρο του εργαστηρίου. 
Για να απομονώσει το φαινόμενο ο Ράιχ κατασκεύασε μια απλή διάταξη η οποία αργότερα θα εξελισσόταν στον «συσσωρευτή οργόνης». Καθώς είχε παρατηρήσει πως τα οργανικά υλικά απορροφούν την οργόνη ενώ τα μέταλλα την αντανακλούν, κατασκεύασε ένα μεταλλικό κουτί με εξωτερική επένδυση από οργανικό υλικό. Αφού τοποθέτησε δείγματα βιόντων μέσα στο κουτί, προχώρησε σε παρατήρηση των, περισσότερο ευδιάκριτων, πλέον, οπτικών φαινομένων που προκαλούσε η εγκλωβισμένη ακτινοβολία. Ωστόσο, ένα μη αναμενόμενο εύρημα προκάλεσε σύγχυση: φωτεινά φαινόμενα (μικρότερης, πάντως, έντασης) επέμεναν να εμφανίζονται εντός της διάταξης ακόμα και όταν τα δείγματα των βιόντων απουσίαζαν τελείως από την πειραματική διαδικασία. Τελικά και μετά από την αναγνώριση παρόμοιων φαινομένων στον ουρανό, ο Ράιχ συμπέρανε πως η οργόνη σχετίζεται με την ηλιακή ακτινοβολία και μπορεί να ανιχνευτεί σε διάφορες συγκεντρώσεις σε όλα τα υλικά, στην ατμόσφαιρα και, κυρίως, στους ζωντανούς οργανισμούς.

Ο συσσωρευτής οργόνης

Ο συσσωρευτής οργόνης έχει συνήθως τη μορφή ενός κλειστού, εξαεδρικού θαλάμου, του οποίου η κάθε έδρα αποτελείται από εναλλασσόμενα στρώματα μεταλλικού και οργανικού υλικού. Η λειτουργία του βασίζεται στον διαφορετικό τρόπο με τον οποίο τα χρησιμοποιούμενα υλικά επιδρούν στη ροή της οργόνης καθώς και στο «αντίστροφο, οργονομικό δυναμικό», στην τάση, δηλαδή, της οργόνης να ρέει αυθόρμητα από τα ασθενέστερα προς τα ισχυρότερα οργονοτικά συστήματα.
Ο Ράιχ διερεύνησε τη λειτουργία του συσσωρευτή οργόνης πραγματοποιώντας θερμοκρασιακές μετρήσεις, μετρήσεις των χρόνων αυθόρμητης εκφόρτισης του ηλεκτροσκοπίου και χρησιμοποιώντας τον ανιχνευτή ιονίζουσας ακτινοβολίας Geiger–Müller.  Αργότερα, όπως υποστήριξε, κατάφερε να εκμεταλλευτεί τη συσσωρευμένη οργονική ενέργεια για να θέσει σε κίνηση έναν ηλεκτρικό κινητήρα μικρής ισχύος. Τα αποτελέσματα των πειραμάτων αυτών ερμηνεύτηκαν από τον ίδιο ως επιβεβαίωση της θεωρίας της οργόνης αλλά και ως αμφισβήτηση της απόλυτης ισχύος του Δεύτερου Νόμου της Θερμοδυναμικής, ο οποίος προβλέπει τον εκφυλισμό κάθε χρήσιμης ενέργειας σε λιγότερο χρήσιμες μορφές με την πάροδο του χρόνου.
Καθώς τα πειράματα των βιόντων υποδείκνυαν πως ο καρκίνος προκαλείται από την αποσύνθεση των ιστών λόγω της χαμηλής οργονικής φόρτισης, ο συσσωρευτής οργόνης πιθανώς θα μπορούσε να χρησιμεύσει στη θεραπεία καρκινοπαθών. Οι πρώτες δοκιμές πραγματοποιήθηκαν σε ποντίκια και απέδωσαν, σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσίευσε ο Ράιχ, υψηλά ποσοστά ίασης. Εν τούτοις, όταν η ίδια αγωγή εφαρμόστηκε σε ανθρώπους ασθενείς, η επιτυχία ήταν μερική. Παρότι οι καρκινικοί όγκοι σε πολλές περιπτώσεις εξαλείφονταν, οι ασθενείς, συχνά, κατέληγαν. Ο Ράιχ συμπέρανε πως ο καρκίνος είναι ένα χρόνιο και βαθύ πρόβλημα του συνόλου του οργανισμού, του οποίου οι καρκινικοί όγκοι αποτελούν μια προχωρημένη, τοπική (αν και δυνητικά θανατηφόρα) εκδήλωση. Για την εξάλειψη της νόσου απαιτείται να δοθεί έμφαση στην πρόληψη και στην εδραίωση συγκινησιακής υγείας.

Βασικά στοιχεία οργονομικής φυσικής

Ο Ράιχ πίστευε πως η οργόνη αποτελεί ένα πανταχού παρόν, πρωτογενές και ελεύθερο από μάζα υπόστρωμα ενέργειας από το οποίο αναδύεται o υλικός κόσμος και οι νόμοι που τον διέπουν. Ταυτόχρονα, της αποδίδει ιδιότητες που κάποτε οι επιστήμονες απέδιδαν στον αιθέρα. Ωστόσο, αντίθετα με τον τελευταίο που συνήθως περιγραφόταν ως ένα ισότροπο και αμετάβλητο μέσο που συνιστούσε ένα απόλυτο σύστημα αναφοράς, η οργόνη φέρει ενέργεια, διαφοροποιείται, ρέει και πάλλεται. Ο Ράιχ υποστήριζε, ακόμα, πως αν και οι εικασίες για την ύπαρξη παρόμοιων μορφών ενέργειας δεν ήταν νέες, η εδραίωση της επιστήμης της οργονομίας υπήρξε η πρώτη αυστηρά επιστημονική και ωστόσο μη μηχανιστική στη λογική της μέθοδο, προσπάθεια κατανόησης των σχετικών φαινομένων. Το 1951 με το βιβλίο του Η Κοσμική Υπέρθεση (Cosmic Superimposition) επιχείρησε μέσω της μελέτης της διεργασίας της αμοιβαίας έλξης και σύντηξης δύο ρευμάτων οργόνης να συνδέσει με τον «λειτουργικό» τρόπο σκέψης που εισήγαγε  διάφορα φυσικά και βιολογικά φαινόμενα όπως η βιογένεση, η συνουσία των ζώων, η ανάπτυξη των τυφώνων στην ατμόσφαιρα και η δημιουργία των σπειροειδών γαλαξιών.

Το πείραμα Όρανουρ

Τον Ιανουάριο του 1951 πραγματοποιήθηκε στο κτήμα Όργονον του Ράιχ το πείραμα Όρανουρ, με σκοπό τη διερεύνηση της ικανότητας της οργόνης να εξουδετερώνει τις αρνητικές προς τους ζωντανούς οργανισμούς επιδράσεις της ραδιενέργειας. Η πρώτη φάση του πειράματος και η μόνη που τελικά υλοποιήθηκε, συνίστατο στην καθημερινή, επαναλαμβανόμενη και για ορισμένο χρονικό διάστημα τοποθέτηση 1 mg του χημικού στοιχείου ραδίου σε συσσωρευτή οργόνης πολλών στρωμάτων και στην ταυτόχρονη καταγραφή των επιπέδων της εκπεμπόμενης ιονίζουσας ακτινοβολίας με τη χρήση ενός μετρητή Geiger–Müller. Τα αποτελέσματα, όπως περιγράφονται στη σχετική βιβλιογραφία από τον Ράιχ και τους συνεργάτες του, ήταν διαφορετικά από τα αναμενόμενα: το πείραμα φαινόταν να επιδρά με κυρίαρχα αρνητικό τρόπο τόσο στην υγεία των παρευρισκομένων, όσο και στην ποιότητα των τοπικών ατμοσφαιρικών φαινομένων. Μάλιστα, παρότι το δείγμα ραδίου γρήγορα απομακρύνθηκε, οι υποκειμενικές παρατηρήσεις και οι αυξημένες μετρήσεις του Geiger–Müller επέμειναν, έτσι ώστε τον Μάρτιο του 1952 το Όργονον να εκκενωθεί προσωρινά.
Η εμπειρία του πειράματος Όρανουρ υπήρξε καθοριστική για την εξέλιξη της οργονομίας. Ο Ράιχ δεν άργησε να συμπεράνει πως η ιονίζουσα ακτινοβολία καθώς και η ισχυρή ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία και η χημική ρύπανση έχουν την ιδιότητα να καθιστούν την οργόνη τοξική. Η προσπάθεια απομάκρυνσης της διαταραγμένης οργόνης οδήγησε στην εφεύρεση του «νεφοδιαλυτή», μιας συσκευής η οποία χρησιμοποιήθηκε για τη διαχείριση της ροής της οργόνης στην ατμόσφαιρα και τον έλεγχο των καιρικών συνθηκών. Αργότερα, μια μικρότερη εκδοχή του νεφοδιαλυτή χρησιμοποιήθηκε πειραματικά για την κινητοποίηση της ενέργειας που παγιδεύεται στη μυϊκή θωράκιση των νευρωτικών ασθενών.

Αντιπαράθεση με τον Οργανισμό Τροφίμων και Φαρμάκων, φυλάκιση και θάνατος

Τον Μάιο του 1947 δημοσιεύτηκε στο περιοδικό The New Republic ένα άρθρο της Μίλντρεντ Έντι Μπρέιντι (Mildred Edie Brady) με τίτλο «Η Περίεργη Περίπτωση του Βίλχελμ Ράιχ». Η Μπρέιντι, αφού περιέγραφε τον Ράιχ ως τυπική περίπτωση αγύρτη ο οποίος  νοίκιαζε συσσωρευτές οργόνης σε ασθενείς υποσχόμενος τους θεραπεία από κάθε ασθένεια, τελικά καλούσε τις αρχές να λάβουν μέτρα προστασίας του κοινού. Το κείμενο της Μπρέιντι αναδημοσιεύτηκε σε δημοφιλή περιοδικά και εφημερίδες, ενώ νέα άρθρα παρόμοιου περιεχομένου δημοσιεύτηκαν ακόμα και εκτός των ΗΠΑ. 
 
Το ίδιο άρθρο αποτέλεσε την πηγή από την οποία οι αρμόδιες αρχές πληροφορήθηκαν για τις δραστηριότητες του Ράιχ.  Εφόσον ο Ράιχ χρησιμοποιούσε τον συσσωρευτή οργόνης για θεραπευτικούς σκοπούς, αρμόδιος ήταν ο Οργανισμός Τροφίμων και Φαρμάκων (ΟΤΦ - Food and Drug Administration, FDA), ο οποίος γρήγορα ανέλαβε δράση. Μετά την αρχική διερεύνηση της υπόθεσης o ΟΤΦ χαρακτήρισε εσωτερικά τον Ράιχ «απατεώνα πρώτου μεγέθους» και ξεκίνησε μια περισσότερο σχολαστική έρευνα, με σκοπό τη συλλογή ενοχοποιητικών στοιχείων. Εντούτοις, η προσπάθεια εντοπισμού δυσαρεστημένων χρηστών του συσσωρευτή δεν απέφερε τα επιθυμητά αποτελέσματα.
Μεταξύ του 1952 και του 1953 ο ΟΤΦ οργάνωσε την επανάληψη κάποιων από τα πειράματα που είχε δημοσιεύσει ο Ράιχ. Βασιζόμενος στα αποτελέσματα των πειραμάτων αυτών και σε γνωμοδοτήσεις ειδικών, ο ΟΤΦ υπέβαλε αγωγή Περιοριστικών Μέτρων εναντίον του Ράιχ τον Φεβρουάριο του 1954. Το κείμενο της αγωγής ανέφερε πως η οργόνη δεν υπάρχει και ζητούσε την απαγόρευση τόσο της εμπορικής αποστολής συσσωρευτών σε άλλες πολιτείες όσο και της δημοσίευσης των επιστημονικών θεωριών του Ράιχ. Ο Ράιχ απάντησε με ένα υπόμνημα προς τον αρμόδιο δικαστή με το οποίο τον ενημέρωνε για την απόφασή του να μην παραβρεθεί στη δίκη, εφόσον, σύμφωνα με την άποψή του, τα δικαστήρια είναι αναρμόδια για να κρίνουν επιστημονικά ζητήματα. Η απόφαση εκδόθηκε ερήμην του κατηγορούμενου και προέβλεπε την καταστροφή των συσσωρευτών οργόνης και αρκετών εκ των συγγραμμάτων του, καθώς και την απαλοιφή κάθε αναφοράς στην οργόνη από τα υπόλοιπα έντυπά του.
Τον Ιανουάριο του 1955 ο μαθητής του Ράιχ Μάικλ Σίλβερτ (Michael Silvert) έστειλε συσσωρευτές οργόνης και βιβλία από το Ρέιντζλι στη Νέα Υόρκη. Ο Ράιχ και ο Σίλβερτ κατηγορήθηκαν για περιφρόνηση του δικαστηρίου και οδηγήθηκαν σε δίκη, όπου βρέθηκαν ένοχοι στις 7 Μαΐου του 1956. Ο Ράιχ καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης δύο ετών. Αργότερα την ίδια χρονιά, σε εκτέλεση της προηγούμενης απόφασης Περιοριστικών Μέτρων, ποσότητες εντύπων του Ράιχ κάηκαν και συσσωρευτές οργόνης καταστράφηκαν στο Ρέιντζλι και στη Νέα Υόρκη.
Ο Ράιχ φυλακίστηκε τον Μάρτιο του 1957. Πέθανε από ανακοπή καρδιάς μέσα στο κελί του στο oμοσπονδιακό σωφρονιστήριο του Λιούσμπεργκ (Lewisburg) της Πενσιλβάνια, στις 3 Νοεμβρίου του ίδιου έτους. Τάφηκε στο Όργονον σύμφωνα με την επιθυμία του.

Αποδοχή, σημερινή εικόνα του έργου του Ράιχ

Η οργονομία δεν κατάφερε να πείσει την επιστημονική κοινότητα για την εγκυρότητά της ως ένα νέο επιστημονικό παράδειγμα: η τρέχουσα, επικρατούσα άποψη είναι ότι πρόκειται για ψευδοεπιστήμη.
Η έντονη αμφισβήτηση ορισμένων εκ των απόψεων του Ράιχ ξεκίνησε ήδη από τις πρώτες πρωτότυπες συλλήψεις που διαμόρφωσε ως ψυχαναλυτής και εντάθηκε, προκαλώντας τελικά την επιστημονική του περιθωριοποίηση, όταν τα συμπεράσματα στα οποία έφτασε έγιναν περισσότερο ανατρεπτικά και αφορούσαν σε ευρύτερα επιστημονικά πεδία. Όπως αναφέρεται, αρκετές μεγάλες επιστημονικές ενώσεις όπως η Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρεία (American Psychiatric Association) και η Αμερικανική Ψυχαναλυτική Εταιρεία (American Psychoanalytic Association) υποστήριξαν ένθερμα την εκστρατεία του ΟΤΦ για τον τερματισμό της ιατρικής εφαρμογής της θεωρίας της οργόνης.
Η άποψη ότι o Ράιχ υπήρξε ψυχικά ασθενής ήταν όσο ζούσε και παραμένει έως σήμερα διαδεδομένη. Ένα μεγάλο μέρος του έργου του, κυρίως εκείνο που αφορά τις έρευνές του στον χώρο της βιολογίας και της φυσικής, θεωρείται συχνά προϊόν παραφροσύνης και μεγαλομανίας. Ο ίδιος ο Ράιχ και οι επίγονοί του εντοπίζουν την προέλευση αυτής της αντιμετώπισης στον ασυνείδητο φόβο των ανθρώπων απέναντι σε ανακαλύψεις που τους προκαλούν φόβο καθώς θέτουν σε κίνδυνο τη νευρωτική δομή του χαρακτήρα τους. Κάποιοι, τέλος, δέχονται πως ο Ράιχ υπήρξε πράγματι κατά καιρούς πνευματικά ασταθής (τόσο περισσότερο μάλιστα όσο η εκστρατεία του ΟΤΦ εναντίον του κλιμακωνόταν) αλλά διαφωνούν με την τάση συνολικής απαξίωσης του έργου του.
Παρ’ όλα αυτά ο Ράιχ υπήρξε ένας επιδραστικός ψυχολόγος.
Κάποιες αυθεντικές ιδέες του ενσωματώθηκαν αθόρυβα στις σύγχρονες ψυχαναλυτικές θεωρίες εμπλουτίζοντάς τες, κάποιες συνεισέφεραν στη θεμελίωση νέων σχολών ψυχολογίας, όπως η Γκέσταλτ. Η αναγνώριση, όμως, της συνεισφοράς του Ράιχ είναι περιορισμένη. Η αρνητική φήμη που απέκτησε η ενασχόλησή του με τη θεωρία της οργόνης επισκίασε, τελικά, το σύνολο του έργου του.
Σήμερα ένα πλήθος οργανισμών και επαγγελματιών,  απασχολούμενοι κυρίως στον χώρο της ψυχικής υγείας, εμφανίζονται να εφαρμόζουν τις θεωρίες του Ράιχ, αυτούσιες ή παραλλαγμένες. Οι δύο γνωστότεροι, σήμερα, οργανισμοί με σκοπό την προαγωγή της οργονομίας είναι:

Το Αμερικανικό Κολέγιο της Οργονομίας (The American College of Orgonomy)

Ιδρύθηκε το 1968 από τον μαθητή του Ράιχ, Έλσγουορθ Μπέικερ (Ellsworth Baker), ο οποίος υπήρξε εκπαιδευτής των νέων οργονομιστών ιατρών στα τελευταία χρόνια της ζωής του πρώτου. Σύμφωνα με τον Μπέικερ, ο Ράιχ, λίγες εβδομάδες πριν τον εγκλεισμό του στη φυλακή, είχε ζητήσει από εκείνον την ανάληψη της ευθύνης για το μέλλον της οργονομίας. Στις κύριες δραστηριότητες του Κολεγίου περιλαμβάνονται η εκπαίδευση ψυχιάτρων από όλο τον κόσμο στην ιατρική οργονοθεραπεία και στην ανάλυση του χαρακτήρα καθώς και η έκδοση του Περιοδικού της Οργονομίας (Journal of Orgonomy) δύο φορές τον χρόνο. Εδρεύει στο Νιού Τζέρσεϊ των ΗΠΑ.