Νιμπορειό Εύβοιας

Το Νιμπορειο στην Αρχαιότητα

Οι ιστορικοί αναφέρουν ότι το εμπόριο οστράκων πορφύρας και εκλεκτής ποιότητας λευκοπράσινου μαρμάρου ανθούσε στην αρχαιότητα. Η στρατηγική θέση του Νιμποριού στο Ν. Ευβοϊκό, σε μικρή απόσταση από το Β.Α τμήμα της Αττικής και η γειτνίασή του με τα Στύρα, που ήταν ήδη γνωστά από την εποχή του Ομήρου, πρέπει να έχουν επιδράσει και στην ιστορική του πορεία. Αρχαιολογικές ανασκαφές δεν έχουν γίνει, αλλά στον παλιό δρόμο (μονοπάτι) που οδηγούσε στην παραλία, έχουν βρεθεί αρχαίοι τάφοι. Λίγο πιο πάνω σε ένα λόφο, υπάρχει και ένα «δρακόσπιτο», που είναι μια κατασκευή από ογκόλιθους , που κατά κάποιους ιστορικούς, μπορεί να ήταν αφιέρωμα στο μυθικό ήρωα Ηρακλή, προστάτη των λατόμων. Παλαιοί ψαράδες διηγούνταν ότι στις θαλασσινές σπηλιές του κόλπου έβρισκαν αρχαία νομίσματα, λεκίθους και άλλα αντικείμενα

Το Νιμπορειό στους Νεότερους Χρόνους μέχρι και την δεκαετία του 60'

Στους νεότερους χρόνους το Νιμποριό ήταν μια αγροκτηνοτροφική φτωχή περιοχή, με ελάχιστους κατοίκους, μόνιμες κατοικίες δεν είχε, εκτός από το παραθαλάσσιο σπίτι της οικογένειας Ζάππα, ηλικίας σήμερα 110 ετών και μερικά πέτρινα κτίσματα για τις ανάγκες αυτών που καλλιεργούσαν τα λίγα περιβόλια και τους ελάχιστους ψαράδες. ʼλλωστε η πρόσβαση ήταν πολύ προβληματική. Ένα μονοπάτι οδηγούσε από τα Κάψαλα, μέχρι την παραλία, περνώντας ανάμεσα σε πικροδάφνες και μυρτιές, από το δρόμο του νερού της ορεινής πηγής. Για όποιον ξεκινούσε από την Αττική ένα καΐκι τον πήγαινε από την Ραφήνα στα Ν. Στύρα και από εκεί με βάρκα - όταν το επέτρεπε ο καιρός - , με γαϊδουράκι ή με τα πόδια από τα Κάψαλα, θα έφτανε στην παραλία ταλαιπωρημένος μετά από πολύωρη προσπάθεια. Ηλεκτρικό ρεύμα και δίκτυο ύδρευσης δεν υπήρχε. Ένα τηλέφωνο για όλη την περιοχή και αυτό συνήθως εκτός λειτουργίας.
Όσο περνούσε ο καιρός κάτι άρχισε να αλλάζει στην περιοχή, καθώς βελτιωθήκανε κάπως οι συνθήκες πρόσβασης. Ένα Ferry boat αρχικά από την Ραφήνα και μετά από την Αγ. Μαρίνα προσέγγιζε τα Νέα Στύρα. Χαράχτηκε  και ένας υποτυπώδης χωματόδρομος, για τολμηρούς αυτοκινητιστές, που οδηγούσε από τα Κάψαλα στους λόφους του Νιμποριού, περιορίζοντας σημαντικά τον ποδαρόδρομο μέχρι την παραλία. Έτσι, οι επισκέπτες του Σαββατοκύριακου αυξήθηκαν, ενώ οι πιο ριψοκίνδυνοι άρχισαν να φέρνουν και τα μικρά παιδιά τους, που μοιράζονταν με τους μεγάλους τις ίδιες χαρές και τις ίδιες δυσκολίες. Για χάρη των παιδιών μάλιστα οργανώθηκαν κάποιες χρονιές και «κατασκηνώσεις». Τότε τα παιδιά της εποχής είχαν την πρώτη τους επαφή με την ιστιοπλοΐα, το θαλλάσιο σκι, την πεζοπορία, βιώνοντας αξέχαστες εμπειρίες.

Το Νιμπορείο απο την δεκαετία του 70' και μετα

Με τα χρόνια οι επισκέπτες του Νιμποριού άρχισαν να ενδιαφέρονται για την βελτίωση των συνθηκών διαμονής τους. Τότε, περί το 1970,εκδηλώθηκε επιπόλαια και το επιχειρηματικό ενδιαφέρον για δημιουργία ξενοδοχείου ( το σημερινό τσιμεντένιο κουφάρι στην παραλία). Τα πρώτα σπίτια χτίστηκαν σχεδόν πρόχειρα, με αφάνταστες προσπάθειες και σοβαρές ελλείψεις. Στη δεκαετία του 80' και ιδιαίτερα του 90' η οικοδόμηση έγινε πιο έκδηλη, αλλά και οι ελλείψεις σε βασική υποδομή το ίδιο. Προσωρινές και αναγκαίες λύσεις ήταν, για παράδειγμα, οι γεννήτριες, οι λάμπες αερίου και πετρελαίου και οι επιφανειακοί σωλήνες που έφερναν νερό στα σπίτια από τις πηγές των λόφων. Ο κεντρικός δρόμος πάντα δύσβατος και οι εσωτερικοί υποτυπώδεις, συντηρούμενοι από τους Οικιστές. Τότε εκδηλώθηκε έντονη δραστηριότητα από τον Πολιτιστικό - Εξωραϊστικό Σύλλογο που είχε ήδη δημιουργηθεί. Ο Σύλλογος με απίστευτες προσπάθειες και με την οικονομική συνδρομή των μελών του - οικιστών, έβαλε τις βάσεις και πέτυχε τη σύνδεση του Νιμποριού με τα δίκτυα της ΔΕΗ και του ΟΤΕ, έκανε γεώτρηση και δημιούργησε το υπάρχον τοπικό δίκτυο ύδρευσης, που σήμερα διαχειρίζεται ο Δήμος Στυραίων, έκανε βελτιώσεις στον κεντρικό κυρίως δρόμο, σε συνεργασία με το Δήμο και φρόντισε για την συστηματική αποκομιδή των απορριμμάτων.

Η ψυχαγωγια και οι δραστηριότητες απο τότε μεχρι και σήμερα

Παρά τις δυσκολίες αυτές, η φυσική ομορφιά του Νιμποριού, ο «αμόλυντος» από τον σύγχρονο πολιτισμό χαρακτήρας του, η καθαρή θάλασσα, η γαλήνη και η ηρεμία του, τράβηξαν το ενδιαφέρον φυσιολατρών από τη Αθήνα, που το επισκέπτονταν όλο και πιο συχνά από τα τέλη της δεκαετίας του 50' και τις αρχές του 60'. Η ζωή για αυτούς ήταν απλή και απολαυστική : ύπνος σε υπνόσακο ή σε σκηνή, φαγητό και κρασί ντόπιας παραγωγής, χωρίς δυνατότητα επιλογής, ουζάκι δίπλα στο κύμα, με μεζέ χταπόδι ή τηγανισμένες μπάμιες. Νερό από το πηγάδι και ας ήταν γλυφό όταν το έπινες ή πολύ παγωμένο στο βραδινό ντους. Κολύμπι, ψάρεμα και γλέντι, χωρίς ραδιόφωνο και CD, με τραγούδια και γέλια, όλοι μαζί μια παρέα. Υπήρχαν και οι «επίσημες» γιορτές, τα μικρά πανηγύρια του Προφήτη Ηλία και του Αϊ Γιάννη, οπότε έρχονταν και κάτοικοι των γύρω χωριών με τα φαγητά τους.
Η μεγάλη σχετικά αύξηση του αριθμού των Οικιστών και κυρίως των παιδιών, βασικά τους δύο θερινούς μήνες, οδήγησε το Σύλλογο να αναπτύξει και αξιόλογη πολιτιστική δράση. Όλα ξεκίνησαν με τη διδασκαλία στο προαύλιο του Προφήτη Ηλία των παραδοσιακών και σύγχρονων ελληνικών χορών, που έδωσαν ζωντάνια στην περιοχή. Οργανώθηκε έκθεση λαϊκής τέχνης και φωτογραφίας, τα παιδιά διδάχτηκαν από εθελοντές - γονείς θεατρικά έργα, που τα παρουσίασαν με πολύ επιτυχία και πανέμορφα σκηνικά και κουστούμια. Για τους ενήλικες γίνονται συνεστιάσεις και ετήσιοι χοροί άλλοτε στο Νιμποριό και άλλοτε στην Αθήνα.
Μέχρι και ένας μικρός ραδιοφωνικός σταθμός τοπικής εμβέλειας, που στήθηκε με πρωτοβουλία και έξοδα οικιστή, λειτουργεί περιστασιακά για πολλά χρόνια, για να διασκεδάζει τους Νιμποριώτες.