google/wiki40b huggingface dataset:
Δίοπος

Ετυμολογία

Η λέξη Δίοπος προέρχεται από το ρήμα διέπω (καθορίζω, ρυθμίζω). Στην αρχαιότητα, ο Δίοπος μπορούσε να ήταν ο αρχηγός - κυβερνήτης - διοικητής πλοίου, αλλά και ο επιτηρητής / επιστάτης της εκφόρτωσής του πλοίου. Γενικά στην ελληνική γλώσσα δίοπος ονομάζεται εκείνος που διέπει, επιβλέπει ή επιστατεί.

Λαογραφία

Χαρακτηριστική έχει μείνει στον Ναύσταθμο Σαλαμίνας η φράση «Και δίοπος να 'σαι δεν περνάς!», από επεισόδιο που συνέβη στα τέλη της δεκαετίας του 1970.

Την εποχή εκείνη είχε τοποθετηθεί σκοπός, στο εξωτερικό φυλάκιο του Ναυστάθμου, στο Πέραμα ένας ναυτονόμος που μόλις είχε τελειώσει την εκπαίδευσή του και μαζί φαίνεται και τις αγγαρείες που τον εξανάγκαζε κάποιος δίοπος. Την δεύτερη μέρα που είχε αναλάβει, δέχτηκε τηλεφωνική διαταγή της Διοίκησης Ναυστάθμου, λόγω άσκησης, να μην επιτρέψει την είσοδο αλλά ούτε και την έξοδο σε κανέναν, μέχρι νεότερης διαταγής.
 
Λίγη ώρα όμως μετά έφθανε στο φυλάκιο με το υπηρεσιακό όχημα ο αρχηγός του Στόλου. Ο οδηγός της μοτοσικλέτας που προηγούνταν αναβόσβηνε τα φώτα στον ναυτονόμο να ανοίξει γρήγορα την πύλη (την μπάρα), πλην όμως ο ναυτονόμος δεν κουνιόταν από τη θέση του. Όταν τελικά πλησίασε και ενημερώθηκε ο μοτοσικλετιστής (επίσης ναυτονόμος), γύρισε και ενημέρωσε τον οδηγό του αυτοκινήτου και εκείνος με τη σειρά του τον υποναύαρχο Αρχηγό του Στόλου. Έξαλλος τότε ο αρχηγός εξήλθε και πλησιάζοντας τον σκοπό του είπε, σε έντονο ύφος:

- «Βρε συ ο Αρχηγός του Στόλου είμαι, το καταλαβαίνεις ή δεν το καταλαβαίνεις;» Και ο σκοπός του απάντησε:

- «Μη μου φωνάζεις εμένα, έχω πάρει διαταγή, και δίοπος να 'σαι δεν περνάς»!

Τότε απορημένος ο υποναύαρχος γύρισε στον μοτοσικλετιστή και τον ρωτάει;

- «Κατάλαβες εσύ τι είπε;»

- «Όχι κύριε Ναύαρχε», του απάντησε εκείνος.

Τότε ο αρχηγός άνοιξε ο ίδιος την πύλη και κοιτάζοντας τον σκοπό μονολογούσε έντονα:

- «Άμε στο διάολο πρωί-πρωί για διοίκηση!», υπονοώντας βέβαια τη Διοίκηση του Ναυστάθμου στην οποία και υπάγονταν όλα τα φυλάκια και οι σκοποί γύρω από τον Ναύσταθμο.
Seydlitz (καταδρομικό)

Μετατροπή σε αεροπλανοφόρο

Μετά την απώλεια του θωρηκτού Bismarck τον Μάιο του 1941, καθώς και στην παρολίγο απώλεια του Tirpitz τον Μάρτιο του επόμενου έτους, που οφείλονταν εν πολλοίς στα αεροσκάφη των βρετανικών αεροπλανοφόρων, η ηγεσία του Kriegsmarine έκρινε πως ήταν απαραίτητο να αποκτήσει και ο γερμανικός στόλος πλοία αυτού του είδους. Οι εργασίες πάνω στο πρώτο αεροπλανοφόρο της Γερμανίας, το Graf Zeppelin, είχαν σταματήσει από τον Απρίλιο του 1940 όμως ξεκίνησαν ξανά τον Μάρτιο του 1942. Αποφασίστηκε επίσης η μετατροπή διάφορων άλλων σκαφών σε βοηθητικά/ελαφρά αεροπλανοφόρα, ένα εκ των οποίων ήταν και το Seydlitz.
Η υπερκατασκευή αφαιρέθηκε σχεδόν ολοκληρωτικά προκειμένου να εγκατασταθεί το κατάστρωμα προσαπονήωσης καθώς και το υπόστεγο των αεροσκαφών. Το κατάστρωμα θα είχε μήκος 200 m και πλάτος 30 m. Ο οπλισμός περιορίστηκε σε δέκα αντιαεροπορικά πυροβόλα των 105 mm, δέκα των 37 mm καθώς και 24 των 20 mm. Το αεροπλανοφόρο θα μετέφερε δέκα μαχητικά Bf 109 και δέκα βομβαρδιστικά κάθετης εφόρμησης Ju 87.
Στην νέα του διαμόρφωση θα ονομάζονταν Weser, όμως οι εργασίες διακόπηκαν τον Ιούνιο του 1943, πριν την ολοκλήρωσή του. Το ημιτελές σκάφος ρυμουλκήθηκε στο Καίνιξμπεργκ όπου και παρέμεινε μέχρι το τέλος του πολέμου. Στις 29 Ιανουαρίου 1945, οι Γερμανοί βύθισαν το πλοίο ώστε να μην περάσει στην κατοχή των προελαύνοντων Σοβιετικών. Το Σοβιετικό Πολεμικό Ναυτικό εξέτασε παρ'όλα αυτά το ενδεχόμενο να αξιοποιήσει το Seydlitz ως πηγή ανταλλακτικών για να ολοκληρώσουν το καταδρομικό Lützow, που ήταν ίδιας κλάσης. Τα σχέδια αυτά δεν υλοποιήθηκαν και το Seydlitz/Weser διαλύθηκε τελικά για σκραπ.
Κόνων

Βιογραφία

Ο Κόνων ήταν γιος του Τιμόθεου, πλούσιου Αθηναίου από παλιά αριστοκρατική οικογένεια που πήρε την αρχηγία του ναυτικού της Αθήνας το 406 π.Χ. μετά την απομάκρυνση του Αλκιβιάδη. Όταν η Αθήνα ηττήθηκε τον Σεπτέμβριο του 405 π.Χ.  από τους Σπαρτιάτες στον Ελλήσποντο και τους Αιγός Ποταμούς, ο Κόνωνας κατέφυγε στην αυλή του Κύπριου βασιλιά Ευαγόρα, όπου μελετούσε τον τρόπο που θα εκδικηθεί τους Σπαρτιάτες και θα βοηθήσει την πατρίδα του να γίνει πάλι δυνατή. Γι' αυτό, το 396 π.Χ., έγινε ναύαρχος των Περσών και πολέμησε τους Σπαρτιάτες. Στην αρχή νικήθηκε, αλλά μετά συμμαχόντας με τους Κύπριους και Ρόδιους διέλυσαν την ηγεμονία των Σπαρτιατών στη θάλασσα. Συγκεκριμένα η έκβαση του πολέμου κρίθηκε με τη νίκη του Κόνωνος το 394 π.Χ. στη ναυμαχία της Κνίδου. Η σπαρτιατική κυριαρχία στα μικρασιατικά παράλια κατέρρευσε. Ο Κόνων έδωσε στις μικρασιατικές πόλεις αυτονομία και οι περισσότερες από αυτές προσχώρησαν στους Πέρσες. Ο Κόνων αμείφθηκε από τον Πέρση μονάρχη με 50 τάλαντα.

Η επάνοδος στην Αθήνα

Το 393 π.Χ. ο Κόνωνας επέστρεψε θριαμβευτικά στην Αθήνα, όπου οι πολίτες της τον τίμησαν με χρυσό στεφάνι και με ανδριάντα που έστησαν στον Κεραμεικό κοντά στην Βασίλειο Στοά. Με χρήματα που εξασφάλισε από τους Πέρσες ανοικοδόμησε τα Μακρά Τείχη και τα τείχη του Πειραιά.

Το τέλος του Κόνωνα

Η μεταστροφή της πολιτικής των Περσών υπέρ των Σπαρτιατών ήταν η αρχή του τέλους για τον Κόνωνα. Σύμφωνα με μια εκδοχή ο σατράπης των Σάρδεων Τιρίβαζος τον φυλάκισε και στη συνέχεια τον εκτέλεσε, αλλά σύμφωνα με άλλη δραπέτευσε και πέθανε στην Κύπρο από ασθένεια. Σύμφωνα με τον Παυσανία ετάφη στο Δημόσιο Σήμα στον Κεραμεικό.
Πάπυρος Υπερείδου υπέρ Λυκόφρονος απολογία

Ο Πάπυρος του Υπερείδου «Υπέρ Λυκόφρονος Απολογία» είναι αρχαίο δείγμα ελληνικής φιλολογικής γραφής των βιβλίων. Βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο. Χρονολογείται πιθανώς στον 1ο αι. π.Χ.. Περιέχει τους λόγους του Υπερείδη «Υπέρ Λυκόφρονος» και «Υπέρ Ευξενίππου». Η γραφή είναι στρογγυλόσχημη, και ιδιαίτερα κανονική και κομψή. Περιέχει δε και δείγμα του αρχαίου συστήματος στίξεως. Αξιοσημείωτο είναι ότι οι σελίδες του αποκλίνουν προς τα αριστερά.
Ιωάννης Πολίτης (υπουργός)

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1890 και σπούδασε νομικά. Εισήλθε στο διπλωματικό σώμα ως διπλωματικός ακόλουθος το 1911. Υπηρέτησε στις ελληνικές πρεσβείες Βερολίνου, Κωνσταντινούπολης, και Παρισιού. Συμμετείχε στη Συνδιάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων (1919), καθώς και στη Συνδιάσκεψη Ειρήνης Λωζάνης (1923). Ο Ιωάννης Πολίτης από τη θέση του διευθυντή των Πολιτικών Υποθέσεων του Υπουργείου Εξωτερικών ήταν εκείνος που εισηγήθηκε την άρση των συμφωνιών περί της γιουγκοσλαβικής ελεύθερης ζώνης στη Θεσσαλονίκη με την αιτιολογία ότι τελικά η ύπαρξή της προσβάλει την ελληνική κυριαρχία, δημιουργώντας έντονες πολιτικές συζητήσεις.
Το 1928 ανέλαβε πληρεξούσιος υπουργός β΄ και δύο χρόνια μετά διορίστηκε πρέσβης στο Βερολίνο μέχρι το 1933 που μετατέθηκε στη Βαρσοβία. Το 1936 επί κυβερνήσεως Ιωάννη Μεταξά ανέλαβε πληρεξούσιος υπουργός α΄ και τον ίδιο χρόνο τοποθετήθηκε πρέσβης στη Βιέννη και στη συνέχεια στη Στοκχόλμη (1938). Στις 21 Φεβρουαρίου του 1940 τοποθετείται πρέσβης στη Ρώμη όπου και παρέμεινε μέχρι τη κήρυξη του Ελληνοϊταλικού Πολέμου του 1940. Στη διάρκεια της παραμονής του στη Ρώμη ο Ιωάννης Πολίτης είχε αναπτύξει ένα ευρύτατο δίκτυο συλλογής πληροφοριών. Ο Ι. Πολίτης ήταν επίσης εκείνος που συνέταξε τη λεγόμενη "Λευκή Βίβλο" για τον πόλεμο του 1940.
Μετά τη κατάληψη της Ελλάδας από τους Γερμανούς ο Ι. Πολίτης διέφυγε στη Μέση Ανατολή. Στη συνέχεια μετά την απελευθέρωση υπήρξε μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας στη Διάσκεψη του Αγ. Φραγκίσκου, και διετέλεσε υπουργός Εξωτερικών στην Κυβέρνηση Πέτρου Βούλγαρη Αυγούστου 1945, (και για 2 μήνες) στη κυβέρνηση του Δαμασκηνού (1945). Στις επόμενες εκλογές εκλέχθηκε βουλευτής Αθηνών με το κόμμα των Φιλελευθέρων όπου και ανέλαβε για ένα μήνα υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου, στη κυβέρνηση του Δ. Μαξίμου Εθνικής Οικονομίας και στη κυβέρνηση του Θ. Σοφούλη υφυπουργός και αργότερα υπουργός των Εξωτερικών.
Ο Ιωάννης Πολίτης πέθανε στην Αθήνα το 1959.
Επιστολή προς Εβραίους

Περιεχόμενο

Ο συγγραφέας της προτάσσει πολλά χωρία απότ ην Παλαιά Διαθήκη με σκοπό να τονίσει την ανωτερότητα του Υιού του Θεού έναντι των αγγέλων και του Μωυσή. Οι Χριστιανοί παραλήπτες της επιστολής αν και υφίστανται δυσχέρειες μπορούν να στηρίζονται σε αυτόν, αλλά να είναι και προσεκτικοί προκειμένου να μην αμαρτήσουν, διότι αν επαναλάβουν ό,τι κι ο ισραηλιτικός λαός στην πορεία του στην έρημο-μετά την έξοδό του από την Αίγυπτο-θα τιμωρηθούν σκληρά. Ο Ιησούς Χριστός είναι όμως ανώτερος και του Ιουδαίου αρχιερέα και το ουράνιο θυσιαστήριό του είναι ανώτερο του επίγειου ιουδαϊκού ναού. Η εφάπαξ θυσία του Χριστού στο σταυρό είναι ανώτερη των ιουδαϊκών θυσιών οι οποίες επαναλαμβάνονται συνεχώς στο Ναό.

Ο τίτλος της

Μας έχει παραδοθεί ανεπίγραφη, αλλά κώδικες όπως ο Σιναϊτικός (4ος αι.) και ο Αλεξανδρινός (5ος αι) έχουν υιοθετήσει τον τίτλο Προς Εβραίους. Το ίδιο ισχύσει και για την αρχαία Συριακή μετάφραση Πεσιτώ (5ος αιώνας)

Η μαρτυρία των αρχαίων εκκλησιαστικών συγγραφέων

Οι Πάνταινος και ο Κλήμης Αλεξανδρείας υιθετούν την Παύλειο προέλευσή της. Ο Ευσέβιος Καισαρείας μαζί με τους δύο προηγούμενους, δικαιολογεί την ανώνυμη παράδοσή της επειδή αυτή είχε εξ αρχής γραφτεί από τον Παύλο στα εβραϊκά. Μεταγενέστεροι αποδέκτες της Παύλειας προέλευσης ήταν οι Ιωάννης Χρυσόστομος, Θεόδωρος Μοψουεστίας, Μέγας Βασίλειος, Γρηγόριος Ναζιανζηνός, Γρηγόριος Νύσσης, Αμφιλόχιος Ικονίου Στη Δύση, μέχρι το τέλος το 2ου αιώνα ο Κανόνας του Μουρατόρι δεν την συμπεριλάμβανε, αλλά την μνημόνευε με άλλες ονομασίες: προς Αλεξανδρινούς, προς Λαοδικείς. Ο Νοβατιανός (3ος αι.) την αγνοεί, ενώ ο Ειρηναίος της Λυών παραθέτει χωρία από αυτήν χωρίς να εκφράζει έστω και έμμεσα την αμφιβολία του για την γνησιότητά της. Ο Φιλάστριος ο Βρεσκίας (4ος αι.) δεν την συμπεριλαμβάνει στις επιστολές του Πάυλου, ενώ ο Ιερώνυμος παραθέτει φράση από αυτήν αποδίδοντάς το στον Παύλο, ενώ αλλού αναφέρει πως την αποδέχονται όλοι οι Ελληνες και μερικοί Λατίνοι Ο Αυγουστίνος συμμορφούμενος προς το κύρος των πατέρων της Ανατολικής Εκκλησίας αποδεχόταν κι αυτός την Παύλειο προέλευση της. Κατ' επίδρασην του Αυγουστίνου, και οι σύνοδοι Ιππώνος (393 μ.Χ.) και Καρθαγένης (397 μ.Χ.) δέχθηκαν την επιστολή ως Παύλεια.

Άλλα πρόσωπα ως προτεινόμενοι συγγραφείς της επιστολής προς Εβραίους

Ο Ωριγένης αναφέρει πως κάποιοι αποδέχονταν τον Λουκά, άλλοι τον Κλήμεντα Ρώμης-αλλά οι Λουκάς και Κλήμης μάλλον μετέφεραν την αρχικώς στα εβραϊκά συγγραφείσα επιστολή, στα ελληνικά. Ο Τερτυλλιανός την αποδίδει στον Βαρνάβα: αυτή η απόδοση γίνεται λόγω ετυμολόγησης, εξεζητημένης, του ονόματος του Βρανάβα, υιός παρακλήσεως και της πρόσκλησης των παραληπτών της, στο κεφ.13, 22 , να ανέχονται τον λόγο της παρακλήσεως. O A. Welch (1898) την αποδίσει στο Πέτρο λόγω εντοπισμού πολλων παράλληλων μεταξύ των δύο επιστολών.
Επαρχία Έλαζιγ

Γεγονότα

Στις 8 Μαρτίου 2010 σημειώθηκε στην επαρχία ισχυρός σεισμός 5,7 ρίχτερ, που στοίχισε τη ζωή σε 57 άτομα
Βιομόριο

Ως βιομόριο χαρακτηρίζεται κάθε χημικό μόριο που αποτελεί δομικό ή λειτουργικό συστατικό των οργανισμών, το οποίο παράγεται από αυτούς μέσω του μεταβολισμού.

Σταθερότητα βιομορίων

Τα βιομόρια προκειμένου να συμμετέχουν στη δημιουργία των απαραίτητων σταθερών δομών των οργανισμών θα πρέπει και αυτά να χαρακτηρίζονται ομοίως για τη σταθερότητά τους. Τέσσερα είναι τα χημικά στοιχεία που μετέχουν σε σημαντικό βαθμό στη σύνθεση των βιομορίων: ο άνθρακας, το υδρογόνο, το οξυγόνο και το άζωτο.
Εξετάζοντας τα παραπάνω στοιχεία από χημικής άποψης και βιολογικής καταλληλότητας διαπιστώνεται πως τα άτομα καθενός των παραπάνω στοιχείων παρουσιάζουν ως κοινή ιδιότητα τη μεγάλη ευκολία σχηματισμού ομοιοπολικών δεσμών με αμοιβαία συνεισφορά ηλεκτρονίων.

Σημειώνεται ότι το υδρογόνο χρειάζεται ένα ηλεκτρόνιο για να συμπληρώσει την εξωτερική στοιβάδα του, το οξυγόνο δύο, το άζωτο τρία, και ο άνθρακας τέσσερα, προκειμένου να δημιουργήσουν σταθερό δεσμό (ομοιοπολικό). Παράλληλα όμως, τα παραπάνω στοιχεία κρίνονται ως και τα ελαφρότερα χημικά στοιχεία σε σχηματισμούς ομοιοπολικών δεσμών.
Με δεδομένο λοιπόν ότι η "σταθερότητα ενός ομοιοπολικού δεσμού είναι αντιστρόφως ανάλογη προς το ατομικό βάρος των στοιχείων", που συμμετέχουν σ΄ αυτόν, συμπεραίνεται τελικά πως οι ζωντανοί οργανισμοί έχουν επιλέξει τα ικανότερα στοιχεία για τους αναγκαίους ισχυρούς ομοιοπολικούς δεσμούς τους.

Ποικιλομορφία βιομορίων

Επίσης τα βιομόρια προκειμένου ν΄ ανταποκριθούν στη μεγάλη ποικιλία των λειτουργιών και μορφολογικών χαρακτηριστικών, των συνυφασμένων με το φαινόμενο της ζωής θα πρέπει και αυτά να χαρακτηρίζονται από ποικιλομορφία.
Εξετάζοντας τα τέσσερα βασικά στοιχεία των βιομορίων από χημικής και βιολογικής καταλληλότητας ως προς την εξασφάλιση της ποικιλομορφίας διαπιστώνονται τα ακόλουθα: Εξαιρουμένου του υδρογόνου τα υπόλοιπα τρία στοιχεία (C, N και O) μπορούν να μοιραστούν ένα ή δύο ζεύγη ηλεκτρονιων προκειμένου να δημιουργήσουν απλούς ή διπλούς δεσμούς αντίστοιχα. Η ιδιότητα όμως των τριών αυτών συγκεκριμένων στοιχείων παρουσιάζει μεγάλη ευελιξία στη δημιουργία χημικών δεσμών.
Ειδικότερα ο άνθρακας μπορεί να σχηματίσει και τριπλούς δεσμούς με άλλα άτομα άνθρακα και αζώτου (αν και αυτός ο τύπος δεσμών παρατηρείται σπάνια). Ιδιαίτερη όμως σημασία έχει η δυνατότητα των ατόμων του άνθρακα ν΄ αντιδρούν μεταξύ τους στο σχηματισμό σταθερών ομοιοπολικών δεσμών, (ο.δ.), άνθρακα - άνθρακα. Είναι καταφανές ότι αφού τα άτομα του C μπορούν να δώσουν ή να δεχθούν 4 ηλεκτρόνια για να συμπληρώσουν την εξωτερική στοιβάδα τους, κάθε άτομο του C μπορεί να σχηματίσει ομοιοπολικούς δεσμούς με 4 άλλα άτομα άνθρακα. Έτσι με τον τρόπο αυτό ενωμένα άτομα του άνθρακα με παρόμοιο δεσμό μπορούν ν΄ αποτελέσουν το σκελετό σε μια μεγάλη ποικιλία ανθρακικών αλυσίδων.

Λαμβάνοντας επίσης υπόψη ότι τα άτομα του άνθρακα μπορούν και σχηματίζουν άμεσα ο.δ. με οξυγόνο, υδρογόνο και άζωτο, καθώς και με θείο, προκύπτει εξ αυτού ένας μεγάλος αριθμός λειτουργικών ομάδων που μπορούν και αυτές να συμμετάσχουν τη δομή των οργανικών μορίων.
Ένωση Βιβλιοθηκών της Νέας Ζηλανδίας

Η Ένωση Βιβλιοθηκών Νέας Ζηλανδίας (αγγλ.The New Zealand Library Association Inc.) (γνωστή ως LIANZA) ιδρύθηκε το 1910 και αποτελεί τον επαγγελματικό οργανισμό που εκπροσωπεί τις βιβλιοθήκες, τους βιβλιοθηκονόμους και τους επιστήμονες της πληροφόρησης της Νέας Ζηλανδίας και εργάζεται για την ενίσχυση του έργου τους.

Διοίκηση

Τα ανώτερα στελέχη της LIANZA είναι ο Πρόεδρος (President), ο Εκλεγμένος Πρόεδρος (President Elect), ο Προηγούμενος Πρόεδρος (Past President), ο Ταμίας (Treasurer) και ο Πρόεδρος του Te Rōpū Whakahau -οργανισμός που αποτελεί το συνδετικό κρίκο μεταξύ των βιβλιοθηκονόμων Maori της Νέας Ζηλανδίας- (the Tumuaki of Te Rōpū Whakahau), τα οποία σε συνεργασία με έξι Περιφερειακούς Συμβούλους (Regional Councillors) και δύο εκπροσώπους του Te Rōpū Whakahau απαρτίζουν το Συμβούλιο του οργανισμού (LIANZA Council). Το Συμβούλιο είναι υπεύθυνο για τη συνολική διαχείριση των υποθέσεων της LIANZA και συνέρχεται τουλάχιστον μία φορά το χρόνο, όπου καθορίζει την πολιτική της ένωσης και προχωρά σε αναθεωρήσεις του καταστατικού .

Δράση

Η LIANZA προωθεί τα συμφέροντα των μελών της και ενισχύσει το έργο τους μέσα από ευκαιρίες δικτύωσης, επαγγελματικής ανάπτυξης και τη διοργάνωση ποικίλων εκδηλώσεων. Συγκεκριμένα, διεξάγει ένα ετήσιο συνέδριο (LIANZA Conference), όπου τα μέλη της έρχονται σε επαφή, ανταλλάσσουν ιδέες και ενημερώνονται για τις εξελίξεις στο χώρο των βιβλιοθηκών. Παράλληλα, εκδίδει ενημερωτικό υλικό και δημοσιεύσεις, μια εκ των οποίων είναι το περιοδικό «Library Life» που κυκλοφορεί κάθε δεκαπέντε ημέρες και παρέχει πληροφόρηση σχετική με την ένωση, αλλά και τη βιβλιοθηκονομική κοινότητα της Νέας Ζηλανδίας γενικότερα. Μια ακόμη σημαντική έκδοση της LIANZA αποτελεί η ερευνητική δημοσίευση με τίτλο "The New Zealand Library & Information Management Journal", η οποία δημοσιεύεται δύο φορές το χρόνο. Ακόμα, αναπτύσσει συνεργατικές σχέσεις με συναφείς οργανισμούς, των οποίων τα συμφέροντα ταυτίζονται με τα συμφέροντα της LIANZA και αποτελεί μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ενώσεων Βιβλιοθηκών και Ιδρυμάτων (International Federation of Library Associations and Institutions - IFLA). Σε ετήσια συχνότητα πραγματοποιεί μια Γενική Συνέλευση (Annual General Meeting), ενώ εκτάκτως μπορεί να συγκαλέσει κάποια ειδική γενική συνέλευση για τη διαχείριση συγκεκριμένων υποθέσεων και αναδυόμενων ζητημάτων. Επιπλέον παρέχει οικονομική ενίσχυση σε βιβλιοθήκες και επαγγελματίες της πληροφόρησης, προκειμένου προωθήσει το έργο τους και το έργο της Βιβλιοθηκονομίας γενικότερα.
Σκρουτζ Μακ Ντακ

Ιστορία

Μετά την πρώτη εμφάνιση του χαρακτήρα, ο Μπαρκς άρχισε να τον χρησιμοποιεί όλο και πιο συχνά και σύντομα έγινε πολύ δημοφιλής, αφού οι περιπέτειες του και η αναζήτηση για περισσότερα πλούτη τον έφερναν σε διάφορα μέρη του κόσμου και σε περίεργες καταστάσεις. Το 1952 απέκτησε το δικό του περιοδικό με τίτλο Uncle Scrooge, (Θείος Σκρουτζ). Το περιοδικό ανέβηκε στην κορυφή των πωλήσεων των κόμικς στην Αμερική. Ο Καρλ Μπαρκς συνέχισε για πολλά χρόνια να γράφει και να σχεδιάζει ιστορίες με πρωταγωνιστή τον Σκρουτζ και τα άλλα παπιά και οι περισσότερες από αυτές θεωρούνται πλέον κλασικές και ανήκουν στα αριστουργήματα της ένατης τέχνης. Το 1994, ο Ντον Ρόσα ολοκλήρωσε το βραβευμένο του κόμικς Ο Βίος και η Πολιτεία του Σκρουτζ Μακ Ντακ, το οποίο αφηγείται σε δώδεκα κεφάλαια όλη την ιστορία του ήρωα, από τα παιδικά του χρόνια ως την στιγμή της πρώτης του παρουσίασης στο κοινό, με την ιστορία "Χριστούγεννα στο Βουνό της Αρκούδας". Έκτοτε, ο Σκρουτζ έγινε ένας από τους κύριους χαρακτήρες των Κόμικς και συνοδεύεται πάντοτε από την πρώτη του δεκάρα. Ο Ρόσα, επίσης, ανέλαβε και την χρονολόγηση της ζωής του Σκρουτζ, βασισμένη αποκλειστικά σε στοιχεία από τις ιστορίες του Καρλ Μπαρκς.

Αντίπαλοι

Ο Σκρουτζ, κατά την διάρκεια της περιπλάνησής του στον κόσμο, γνώρισε πολλούς οι οποίοι εποφθαλμιούν να κλέψουν τα χρήματά του, όπως ο Σκληρόκαρδος Χρυσοκούκης, Ολλανδός ο οποίος γεννήθηκε στην Νότια Αφρική, και ενώ έχει αρκετά κοινά με τον Σκρουτζ - στον τομέα του πλούτου - είναι πολύ πιο μοχθηρός. Ένας ακόμη ανταγωνιστής του είναι ο Τζον Ρόμπαξ, ένας πλούσιος αλλά σπάταλος εκατομμυριούχος. Αρκετά μεγάλος εχθρός είναι η συμμορία των Μουργόλυκων, οι οποίοι έχουν προσπαθήσει αμέτρητες φορές να του κλέψουν την αμύθητη περιουσία του, αλλά χωρίς επιτυχία. Ο μεγαλύτερος του όμως εχθρός είναι η σατανική μάγισσα Μάτζικα Ντε Σπελ. Η Μάτζικα έβαλε ως σκοπό της ζωής της να κλέψει την πρώτη δεκάρα του Σκρουτζ και, λιώνοντάς την, να αποκτήσει το άγγιγμα του Μίδα και έτσι να γίνει η πλουσιότερη μάγισσα του κόσμου. Γι' αυτόν τον λόγο, ο Σκρουτζ έχει εξοπλίσει το θησαυροφυλάκιό του με χιλιάδες αντιμαγικά μέτρα.

Ο Σκρουτζ στις Ελληνικές Εκδόσεις

Ο Σκρουτζ παρουσιάστηκε στο Ελληνικό κοινό από πολύ παλιά και είναι ένας από τους βασικούς πρωταγωνιστές του περιοδικού Μίκυ Μάους, όπως και άλλων περιοδικών της Ντίσνεϊ. Από το 1988, με την κυκλοφορία του περιοδικού Κόμιξ, το ελληνικό κοινό ήρθε σε επαφή και με τα κλασικά αριστουργήματα του Καρλ Μπαρκς, αλλά και των διαδόχων του, κυρίως του Ντον Ρόσα. Αφού ο "Ο Βίος και η Πολιτεία του Σκρουτζ Μακ Ντακ" δημοσιεύτηκε στο περιοδικό αυτό σε συνέχειες, κυκλοφόρησε το 2004 σε έναν συγκεντρωτικό τόμο από τις εκδόσεις Νέα Ακτίνα Α.Ε. Το 2006 κυκλοφόρησε και ο συμπληρωματικός τόμος "Βίος και πολιτεία: Τα χαμένα επεισόδια".
Προγκρές Μ-18

Αποστολή

Εκτοξεύτηκε στις 22 Μαΐου 1993 (06:41:47 GMT) με πύραυλο Soyuz-U2 από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ. Ήταν το τελευταίο Προγκρές που εκτοξεύτηκε με πύραυλο-φορέα αυτού του τύπου. Συνδέθηκε με την εμπρόσθια θύρα του κύριου τμήματος (αγγλ. core module) στις 24 Μαΐου (08:24:44 GMT). και παρέμεινε στον Μιρ για 40 ημέρες. Αποσυνδέθηκε στις 3 Ιουλίου 15:58:16 GMT, λιγότερο από μισή ώρα πριν την άφιξη του Σογιούζ ΤΜ-17 που θα χρησιμοποιούσε την ίδια θύρα. Το Προγκρές Μ-18 καταστράφηκε στην ατμόσφαιρα πάνω από την Ειρηνικό Ωκεανό περίπου μία ημέρα αργότερα. Πριν την αποχώρησή του από τον σταθμό, μεταφέρθηκε σε αυτό η κάψουλα επανεισόδου Ραντούγκα του Προγκρές Μ-17. Έγινε επιτυχής ανάκτηση της κάψουλας στις 17:13 GMT.
Αθανάσιος Κωστόπουλος

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1801 στο χωριό Μάζι του Νομού Αχαΐας. Στις παραμονές της Επανάστασης αυτός και οι συντοπίτες του Αθανάσιος Φεφές, Σωτήριος Παπαδαίος και Γιαννάκης Βύρας συμμετείχαν σε ένα από τα πρώτα χτυπήματα εναντίων των Τούρκων στην περιοχή των Καλαβρύτων. Στις 16 Μαρτίου του 1821 μαζί και με άλλους αγωνιστές έστησαν ενέδρα στο Βοεβόδα των Καλαβρύτων Ιμπραήμ Αρναούτογλου κοντά στο χωριό Τουρλάδα, προκειμένου να τον εμποδίσουν να μεταβεί στην Τρίπολη και να ενημερώσει τον Καϊμακάμη Μεχμέτ Σαλήχ για την κινήσεις των Καλαβρυτινών οπλαρχηγών. Στη συμπλοκή που ακολούθησε σκότωσαν δύο μέλη της συνοδείας του Αρναούτογλου και ανάγκασαν τον ίδιο να γυρίσει πίσω στα Καλάβρυτα και να κλειστεί στον πύργο του.
Πήρε μέρος σε διάφορες μάχες και πολιορκίες όπως της Πάτρας, του Ρίου, της Ακράτας και άλλες.
Σάχης

Αρχαιότερες μορφές

Αρχαιότερες μορφές του τίτλου, παλαιότερες από την Αχαιμενική αυτοκρατορία του 7ου αιώνα π.Χ, επιβίωσαν ως τίτλοι τοπικών μοναρχιών μέχρι την ιστορική εποχή, όπως στην περίπτωση της μικρής μοναρχίας του Σιρβάν, όπου ο τοπικός ηγεμόνας μέχρι τον 16ο αιώνα έφερε τον προ-Ισλαμικό τίτλο Σιρβανσάχης (Shirvanshah, Αζέρι:Şirvanşah, Πέρσικα: شروانشاه). Μία παρομοίως αρχαία μορφή του τίτλου διασώθηκε στη Χοραζμία έως τον 13ο αιώνα (Khorezmshah), και υιοθετήθηκε από την νομαδική Χοραζμική αυτοκρατορία. Οι λέξεις σάχης και πατισάχ σήμερα είναι συνήθη μικρά και οικογενειακά ονόματα στο Πακιστάν και στην Ινδία.

Η χρήση του τίτλου στη γλώσσα

Ο τίτλος παραδοσιακά δεν έχει καθιερωμένο θηλυκό γένος, και οι σπάνιες γυναίκες που χρησιμοποιούσαν τον τίτλο, όπως η Αγία Ταμάρα της Γεωργίας, έκαναν χρήση της αρσενικής μορφής; η δυναστεία των Παχλεβί τo 1967 καθιέρωσε τον τίτλο Σαμπανού (Shahbanu, Πέρσικα:شهبانو). Η σωστή τοποθέτηση του μη-ελληνοποιημένου τίτλου Σαχ είναι ανάμεσα στο μικρό και στο οικογενειακό ή δυναστικό όνομα. Ο τίτλος των απογόνων ενός Σάχη ποικίλει ανάλογα με τις πρακτικές τις εκάστοτε μοναρχίας; οι περισσότερες αυλές χρησιμοποιούσαν τον τίτλο Μίρζα (Mirza, Πέρσικα:مرز) αμέσως μετά το μικρό όνομα, με την σημαντική εξαίρεση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, η οποία χρησιμοποιούσε τον τίτλο Σεχζάντ (Shahzadeh, Τούρκικα:Şehzade, Πέρσικα:شاهزاده, γιος βασιλιά) αμέσως πριν το μικρό όνομα.