Όμιλος MG Rover

British Leyland

H ΜG Rover είναι η απόγονος της British Leyland Motor Corporation (BLMC – Μπρίτις Λέιλαντ Μότορ) που δημιουργήθηκε το 1968 μετά από τις διαδοχικές συγχωνεύσεις μεταξύ των περισσότερων 
Βρετανικών αυτοκινητοβιομηχανιών. Το 1975 η British Leyland κρατικοποιήθηκε λόγω αυξανόμενων οικονομικών δυσχερειών. 
Ο πρώτος πρόεδρος της νέας British Leyland Sir Michael Edwardes (Σερ Μάικλ Εντουάρντες) είδε ότι ο μόνος τρόπος για να ξαναγίνει η εταιρεία ανταγωνιστική είναι η συνεργασία με τους Ιάπωνες. Το 1979, ξεκίνησε συνομιλίες με τη Honda (Χόντα) για την από κοινού εξέλιξη νέων μοντέλων και χρήση εγκαταστάσεων παραγωγής. Το πρώτο δείγμα αυτής της συνεργασίας ήταν το μοντέλο Triumph Acclaim, και ήταν το πρώτο από μια σειρά μοντέλων με τα σήματα της Rover, που ήταν επηρεασμένα από τα μοντέλα της Honda. Ο Εντουάρντες επέβαλλε επίσης ένα πρόγραμμα μείωσης μισθών και κλεισίματος εργοστασίων, γεγονός που συνετέλεσε στην εξαφάνιση πολλών ιστορικών βρετανικών αυτοκινητοβιομηχανιών. Για να γίνει ακόμα πιο εμφανής η στρατηγική της διατήρησης μόνο δύο εταιρειών, η British Leyland μετονομάστηκε σε Austin Rover Group (Όστιν Ρόβερ) το 1982 και σε Rover Group (Όμιλος Ρόβερ) το 1986.

Πώληση του Ομίλου Rover από τη BMW στη Phoenix Consortium

Όταν η BMW αποφάσισε να πουλήσει τη συμμετοχή της στον Όμιλο Rover, το Phoenix Consortium (μία ομάδα βρετανών επενδυτών) αγόρασε την εταιρεία αντί συμβολικού τιμήματος δέκα λιρών. Ο Βρετανός John Towers, πρώην διευθύνων σύμβουλος της Rover, βρισκόταν στην ηγεσία της Phoenix.

Πιθανή συμφωνία με τη SAIC της Κίνας και η κατάρρευσή της

Το Ιούνιο του 2004 έγινε γνωστό πως η Shanghai Automotive Industry Corporation (SAIC) είχε υπογράψει συμφωνία συνεργασίας με την MG Rover για την εξέλιξη και κατασκευή νέων μοντέλων και τη διερεύνηση νέων τεχνολογιών. Αυτό προκάλεσε έντονη φημολογία από τα βρετανικά Μ.Μ.Ε. που υπέθεσαν ότι η κινέζικη αυτοκινητοβιομηχανία θα επεδίωκε την εξαγορά της MG Rover. Το Νοέμβριο του ίδιου έτους, έγινε γνωστή η συμφωνία μεταξύ των δύο εταιρειών για δημιουργία νέας εταιρείας που θα παρήγαγε μέχρι και ένα εκατομμύριο οχήματα το χρόνο, με την παραγωγή να διαμοιράζεται στο εργοστάσιο παραγωγής της MG Rover στο Λόνγκμπριτζ (Longbridge) της Μ. Βρετανίας και σε εργοστάσιο στην Κίνα. Η SAIC θα κατείχε ποσοστό 70% στη νέα εταιρεία, ως αντάλλαγμα για τις επενδύσεις του ενός δισεκατομμυρίου λιρών που απαιτούνταν για τη νέα εταιρεία, ενώ η MG Rover θα κατείχε το υπόλοιπο 30%.
Η απόφαση όμως έπρεπε να εγκριθεί και από την κινεζική κυβέρνηση, πιο συγκεκριμένα από την Επιτροπή Εθνικής Ανάπτυξης (NDRC). Η Επιτροπή υποστήριξε πως αφού η BMW δεν κατάφερε να φέρει επιτυχία στη Rover, θα ήταν πολύ δύσκολο να επιτύχει η SAIC. 
Στις 8 Δεκεμβρίου 2004, η ινδική Tata, με την οποία η MG Rover είχε συνεργαστεί για την εξαγωγή του μοντέλου της Tata Indica ως CityRover, απείλησε να ακυρώσει τη συμφωνία με τη βρετανική αυτοκινητοβιομηχανία, αν η συμφωνία με τη SAIC προχωρούσε. Η Tata υποστήριξε πως αυτό ήταν αναληθές, μόλις δύο μέρες αργότερα.
Η SAIC, εν συνεχεία απέκτησε τα δικαιώματα κατασκευής των μοντέλων της Rover, Rover 25 και 75 καθώς και την MG Rover Powertrain Ltd., (την εταιρεία κατασκευής κινητήρων της MG Rover) για 67 εκατομμύρια λίρες. Παρόλα αυτά, δεν απέκτησε το όνομα της Rover, το οποίο εξακολουθεί να ανήκει στη BMW.
Τελικώς, λόγω αυξημένων οικονομικών προβλημάτων της επιχείρησης, η εταιρεία προσέλαβε την φίρμα PricewaterhouseCoopers, ως οικονομικό της σύμβουλο και τελικά ετέθη σε καθεστώς χρεοκοπίας και διαχείρισης, με διαχειριστή να ορίζεται ο μέχρι πρότινος οικονομικός της σύμβουλος.

Εξαγορά από τη Nanjing Automobile GROUP

Στις 15 Απριλίου 2005, ανακοινώθηκε τελικά πως η SAIC αρνήθηκε να αγοράσει την εταιρεία. Χωρίς άλλο σχέδιο σωτηρίας, η PWC κατέληξε πως η εταιρεία πτωχεύει και πως πολύ σύντομα θα εκδοθούν οι αποφάσεις για τη διάλυση της εταιρείας και την απόλυση του προσωπικού που εργαζόταν στο εργοστάσιο του Λόνγκμπριτζ.
Η SAIC υποστήριξε πως είχε κατοχυρώσει τα πνευματικά δικαιώματα για την παραγωγή των μοντέλων Rover 25 και Rover 75 αλλά και την παραγωγή των κινητήρων της σειράς Κ της Rover Powertrain, όμως οι διαχειριστές της εταιρείας διέκριναν πως υπάρχει ενδιαφέρον για τη σωτηρία άλλων κομματιών της εταιρείας, συμπεριλαμβανομένης της MG και η Παρασκευή, 13 Μαΐου 2005 ήταν η τελική ημερομηνία υποβολής προσφορών για τους πιθανούς αγοραστές. 
Στο διαγωνισμό εμφανίστηκε η κινεζική Nanjing Automotive Group, στην οποία και πουλήθηκε τελικά όλα τα υπόλοιπα κομμάτια της MG Rover. Η Nanjing ξεκίνησε τη μεταφορά εξοπλισμού από το Λόνγκμπριτζ στη Κίνα, και στις 17 Σεπτεμβρίου έγινε γνωστό πως οι εταιρείες Nanjing και SAIC ήταν κοντά σε συμφωνία για την κοινή παραγωγή των Rover 25 και των κινητήρων της σειράς K, ενώ η SAIC θα παρήγαγε μια μεγαλύτερη σε μήκος έκδοση του Rover 75. H Nanjing είχε επαφές με τη GB Sports Cars, μια ομάδα πρώην μάνατζερ της Rover, για την επανέναρξη παραγωγής της MG στο Λόνγκμπριτζ. Πρόσφατα έγινε γνωστή η δέσμευση της κινεζικής εταιρείας για επανέναρξη της λειτουργίας του Λόνγκμπριτζ στις αρχές του 2007.