Γκρόβερ Κλίβελαντ

Παιδική ηλικία και οικογενειακή ιστορία

Ο Στίβεν Γκρόβερ Κλίβελαντ γεννήθηκε στις 18 Μαρτίου 1837, στο Κάλντγουελ, στο Νιου Τζέρσεϊ από τον Ρίτσαρντ Φάλλεϋ Κλίβελαντ και την Αν Νηλ Κλίβελαντ. Ο πατέρας του Κλίβελαντ ήταν Πρεσβυτεριανός ιερέας, αρχικά στο Κονέκτικατ. Η μητέρα του ήταν από την Βαλτιμόρη, κόρη ενός βιβλιοπώλη. Από την πλευρά του πατέρα του, ο Κλίβελαντ καταγόταν από Άγγλους προγόνους, με τον πρώτο Κλίβελαντ να έχει μεταναστεύσει στη Μασαχουσέτη από τη βορειοανατολική Αγγλία το 1635. Από την πλευρά της μητέρας του, ο Κλίβελαντ καταγόταν από Αγγλοϊρλανδούς Προτεστάντες και Γερμανούς Κουακέρους από τη Φιλαδέλφεια. Ήταν μακρινός συγγενής του Στρατηγού Μόσες Κλήβελαντ από τον οποίο έχει ονομαστεί το Κλίβελαντ, στο Οχάιο.
Ο Κλίβελαντ, πέμπτος σε ηλικία από εννέα παιδιά, ονομάστηκε Στίβεν Γκρόβερ προς τιμήν του πρώτου πάστορα της Πρώτης Πρεσβυτεριανής Εκκλησίας του Κάλντγουελ, όπου ο πατέρας του ήταν πάστορας εκείνη την εποχή, αλλά δεν χρησιμοποιούσε το όνομα Στίβεν κατά την ενήλικη ζωή του. Το 1841, η οικογένεια μετακόμισε στο Φαγιέτβιλ της Νέας Υόρκης, όπου ο Γκρόβερ πέρασε μεγάλο μέρος της παιδικής του ηλικίας. Οι γείτονε τον περιέγραψαν αργότερα ως "γεμάτος χιούμορ και με κλίση στις φάρσες", και αρεσκόταν στα υπαίθρια αθλήματα. Το 1850, ο πατέρας του Κλίβελαντ έγινε πάστορας στο Κλίντον, Κομητεία Ονέιντα, Νέα Υόρκη, και η οικογένεια εγκαταστάθηκε εκεί. Μετακόμισαν πάλι το 1853 στο Χόλαντ Πάτεντ, Νέα Υόρκη, κοντά στην Ούτικα. Όχι πολύ μετά αφότου η οικογένεια έφθασε στο Χόλλαντ Πάτεντ, ο πατέρας του Κλίβελαντ πέθανε.

Εκπαίδευση και μετακόμιση στα δυτικά

Φοίτησε στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση στην Fayetteville Academy και στην Clinton Liberal Academy. Μετά τον θάνατο του πατέρα του το 1853, ο Κλίβελαντ άφησε το σχολείο και βοήθησε την οικογένειά του. Αργότερα το ίδιο έτος, ο αδελφός του Κλίβελαντ, ο Ουίλλιαμ, προσλήφθηκε ως δάσκαλος στο Ινστιτούτο της Νέας Υόρκης για τους Τυφλούς στη Νέα Υόρκη, καιο Ουίλλιαμ απέσπασε μια θέση βοηθού δασκάλου για τον Κλίβελαντ. Επέστρεψε στο Χόλλαντ Πάτεντ στο τέλος του 1854. Ένας μεγαλύτερος στην ενορία του προσφέρθηκε να πληρώσει για την κολλεγιακή του εκπαίδευση αν υποσχόταν να γίνει ιερέας, αλλά ο Κλίβελαντ αρνήθηκε. Αντίθετα, το 1855 ο Κλίβελαντ αποφάσισε να μετακομίσει δυτικά. Σταμάτησε πρώτα στο Μπάφαλο, Νέα Υόρκη, όπου ο θείος του, Λιούις Γ. Άλλεν, του έδωσε μια θέση στον τοπικό κλήρο. Ο Άλλεν ήταν σημαντικός άνδρας στο Μπάφαλο, και παρουσίασε τον ανιψιό του σε ισχυρούς άνδρες εκεί, περιλαμβανομένων των ιδιοκτητών της δικηγορικής εταιρείας Rogers, Bowen, and Rogers. Ο Κλίβελαντ αργότερα έλαβε θέση γραμματέα στην εταιρεία, και έγινε δεκτός στον δικηγορικό σύλλογο το 1859.

Πρώιμη καριέρα και ο Εμφύλιος Πόλεμος

Αφότου έγινε δικηγόρος, ο Κλίβελαντ εργάσθηκε για την εταιρεία Rogers για τρία έτη, φεύγοντας το 1862 για να αρχίσει την δική του πρακτική. Τον Ιανουάριο 1863, διορίσθηκε βοηθός περιφερειακός νομικός αξιωματούχος (district attorney) της Κομητείας Έρι. Με τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο να μαίνεται, το Κογκρέσο πέρασε την Πράξη Υποχρεωτικής Στράτευσης του 1863 (Conscription Act of 1863), ζητώντας από τους ικανούς άνδρες να υπηρετήσουν στον στρατό αν κληθούν, ή αλλιώς να εξαγοράσουν την θητεία τους με έναν αντικαταστάτη. Ο Κλίβελαντ διάλεξε την δεύτερη επιλογή, πληρώνοντας στον Τζορτζ Μπεννίνσκι, έναν τριανταδυάχρονο Πολωνό μετανάστη, $150 για να υπηρετήσει στη θέση του. Ως δικηγόρος ο Κλίβελαντ έγινε γνωστός για την υψηλή του συγκέντρωση και αφοσίωση στην σκληρή δουλειά. Το 1866, υπερασπίσθηκε μερικούς συμμετέχοντες στην επιδρομή των Φένιων εκείνου του έτους, με επιτυχία και τους απάλλαξε. Το 1868, ο Κλίβελαντ έτυχε δημοσιότητας μέσα στους επαγγελματικούς του κύκλους για την επιτυχή υπεράσπιση μιας υπόθεσης συκοφαντίας εναντίον του εκδότη της Commercial Advertiser, μιας εφημερίδας του Μπάφαλο. Εκείνη την περίοδο, ο Κλίβελαντ ζούσε σε έναν ξενώνα· αν και το εισόδημα του αυξήθηκε αρκετά ώστε να του επιτρέπει μια πολυτελέστερη ζωή, ο ίδιος συνέχισε να υποστηρίζει την μητέρα του και τις νεότερες αδελφές του. Αν και ζούσε λιτά αρεσκόταν στην ενεργή κοινωνική ζωή και απολάμβανε την άνετη κοινωνικότητα των λόμπι ξενοδοχείων και των σαλούν."

Σερίφης της Κομητείας Έρι

Από την πρώτη του ανάμειξη στην πολιτική, ο Κλίβελαντ ευθυγραμμίστηκε με το Δημοκρατικό Κόμμα. Το 1865, διαγωνίσθηκε για District Attorney, ηττώμενος οριακά από τον φίλο και συγκάτοικό τού, Λάιμαν Κ. Μπας, τον Ρεπουμπλικανικό υποψήφιο. Ο Κλίβελαντ τότε έμεινε εκτός πολιτικής μέχρι το 1870 όταν, με τη βοήθεια του φίλου ου, Όσκαρ Φόλσομ, διασφάλισε το Δημοκρατικό χρίσμα για σερίφης της Κομητείας Έρι. Στην ηλικία των τριάντα τριών, ο Κλίβελαντ εκλέχθηκε σερίφης με διαφορά 303 ψήφων, αναλαμβάνοντας το αξίωμα την 1η Ιανουαρίου 1871. Ενώ αυτή η νέα καριέρα τον απομάκρυνε από την εξάσκηση της δικηγορίας, τον επιβράβευσε με δύο τρόπους: τα ποσά were said to yield up to $40,000 (US$800 in present terms) over the two-year term. Το πλέον γνωστό περιστατικό της θητείας του έλαβε χώρα στις 6 Σεπτεμβρίου 1872. Περιελάμβανε την εκτέλεση του Πάτρικ Μόρρισσεϊ, ο οποίος είχε καταδικαστεί για τον φόνο της μητέρας του. Ως σερίφης, ο Κλίβελαντ ήταν υπεύθυνος να διεξάγει προσωπικά την εκτέλεση ή να πληρώσει αναπληρωτή $10 για αυτή την διαδικασία. Ο Κλίβελαντ, παρά τις αντιρρήσεις του για τον απαγχονισμό, επέλεξε να κάνει την εκτέλεση μόνος του. Απαγχόνισε άλλον έναν δολοφόνο, τον Τζον Γκάφνεϊ, στις 14 Φεβρουαρίου 1873.
Μετά την λήξη της θητείας του ως σερίφη, ο Κλίβελαντ επέστρεψε στην ιδιωτική απασχόληση, ανοίγοντας ένα δικηγορικό γραφείο με τους φίλους του Λάιμαν Κ. Μπας και Ουίλσον Σ. Μπίσσελ. Ο Μπας δεν απασχολείτο πολύ στο γραφείο, έχοντας εκλεγεί στο Κογκρέσο το 1873, αλλά ο Κλίβελαντ και ο Μπίσσελ σύντομα βρέθηκαν στην κορυφή της νομικής κοινότητας του Μπάφαλο. Μέχρι εκείνο το σημείο, η πολιτική καριέρα του Κλίβελαντ είχε υπάρξει αξιότιμη αλλά ασήμαντη. Όπως έγραψε ο βιογράφος Άλλαν Νέβινς, "πιθανώς κανείς άνδρας στη χώρα, στις 4 Μαρτίου 1881, είχε σκεφτεί λιγότερο από αυτόν τον περιορισμένο, απλό, σθεναρό δικηγόρο από το Μπάφαλο ότι ο ίδιος τέσσερα έτη μετά θα βρισκόταν στην Ουάσινγκτον, Π.Κ. και θα ορκιζόταν ως πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών."

Δήμαρχος του Μπάφαλο

Την δεκαετία του 1870 η διαφθορά στην τοπική κυβέρνηση του Μπάφαλο αυξανόταν σταθερά, με τις Δημοκρατικές και Ρεπουμπλικανικές πολιτικές μηχανές να συνεργάζονται για να μοιραστούν τα spoils. Όταν, το 1881, οι Ρεπουμπλικανοί πρότειναν ένα ψηφοδέλτιο αποτελούμενο από ιδιαζόντως κακόφημους πολιτικούς των μηχανισμών, οι Δημοκρατικοί διέβλεψαν την ευκαιρία να κερδίσουν τις ψήφους των αποξενωμένων Ρεπουμπλικανών προτείνοντας έναν πιο ειλικρινή υποψήφιο. Οι κομματικοί ηγέτες προσέγγισαν τον Κλίβελαντ, και εκείνος συμφώνησε να διαγωνιστεί για Δήμαρχος του Μπάφαλο, αλλά με όρο ότι το υπόλοιπο ψηφοδέλτιο θα ήταν της αρεσκείας του. Όταν οι πιο κακόφημοι πολιτικοί αφέθηκαν εκτός του Δημοκρατικού ψηφοδελτίου, ο Κλίβελαντ αποδέχθηκε το χρίσμα. Ο Κλίβελαντ εκλέχθηκε δήμαρχος με 15.120 ψήφους, έναντι 11.528 για τον Μίλτον Σ. Μπιμπ, τον αντίπαλό του. Ανέλαβε τα καθήκοντά του στις 2 Ιανουαρίου 1882.

Κυβερνήτης της Νέας Υόρκης

Καθώς η φήμη του Κλίβελαντ μεγάλωνε, οι αξιωματούχοι του πολιτειακού Δημοκρατικού κόμματος άρχισαν να τον θεωρούν πιθανό υποψήφιο για κυβερνήτη. Ο Ντάνιελ Μάννινγκ, ένα στέλεχος του κόμματος που θαύμαζε το έργο του Κλίβελαντ, προώθησε την υποψηφιότητά του. Με μια διάσπαση στο πολιτειακό Ρεπουμπλικανικό κόμμα, το 1882 έμοιαζε να είναι ένα  έτος των Δημοκρατικών και υπήρχαν αρκετοί διεκδικητές για το χρίσμα του κόμματος. Οι δύο κορυφαίοι Δημοκρατικοί υποψήφιοι ήταν ο Ρόσγουελ Π. Φλάουερ και ο Χένρι Γ. Σλόκουμ, αλλά οι παρατάξεις τους έφτασαν σε αδιέξοδο και το συνέδριο δεν μπορούσε να συμφωνήσει σε έναν υποψήφιο. Ο Κλίβελαντ, στην τρίτη θέση στην πρώτη ψηφοφορία, κέρδισε υποστήριξη σε επόμενες ψηφοφορίες και αναδύθηκε ως η συμβιβαστική επιλογή. Το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα παρέμεινε διαιρεμένο όσον αφορά τα εσωτερικά του ζητήματα, και στην γενική εκλογή ο Κλίβελαντ αναδείχθηκε νικητής, με 535.318 ψήφους έναντι του Ρεπουμπλικανού προτεινόμενου Τσαρλς Τζ. Φόλγκερ ο οποίος έλαβε 342.464. Το προβάδισμα του Κλίβελαντ ήταν, τότε, το μεγαλύτερο σε εκλογική αναμέτρηση με πλήρη ανταγωνισμό στη Νέα Υόρκη, και οι Δημοκρατικοί επίσης κέρδισαν έδρες σε αμφότερα τα σώματα του Πολιτειακού Νομοθετικού Σώματος της Νέας Υόρκης.
Συνεχίζοντας την αντίθεσή του στις περιττές δαπάνες, ο Κλίβελαντ έστειλε οκτώ βέτο στο νομοθετικό σώμα στους πρώτους δύο μήνες της θητείας του στο αξίωμα. Tο πρώτο βέτο που προσέλκυσε την προσοχή ήταν αυτό σε ένα νομοσχέδιο για τη μείωση των κομίστρων των New York City elevated trains στα πέντε σεντς. Το νομοσχέδιο είχε ευρεία υποστήριξη επειδή ο ιδιοκτήτης των τραίνων, Τζέι Γκουλντ, ήταν αντιπαθής, και οι αυξήσεις που έκανε στα κόμιστρα τύγχαναν ευρείας αποδοκιμασίας. Ο κΛίβελαντ όμως θε'ωρησε το νόμο άδικο—Gould had taken over the railroads when they were failing and had made the system solvent again. Επιπλέον, ο Κλίβελαντ πίστευε ότι η τροποποίηση  Gould's franchise would violate the Contract Clause of the federal Constitution. Despite the initial popularity of the fare-reduction bill, the newspapers praised Cleveland's veto. Ο Θίοντορ Ρούζβελτ, τότε μέλος της Πολιτειακής Συνέλευσης, had reluctantly voted for the bill to which Cleveland objected, in a desire to punish the unscrupulous railroad barons. After the veto, Roosevelt reversed himself, as did many legislators, and the veto was sustained.

Εκστρατεία εναντίον του Μπλέιν

Η διαφθορά στην πολιτική ήταν το κεντρικό θέμα το 1884 και η φήμη του Κλίβελαντ ως εχθρού της διαφθοράς αποδείχθηκε το δυνατότερο προτέρημα των Δημοκρατικών. Οι μεταρρυθμιστές Ρεπουμπλικανοί που ονομάζονταν "Mugwumps" αποκήρυξαν τον Μπλέιν και συντάχθηκαν με τον Κλίβελαντ. Οι Mugwumps, περιλαμβανομένων ανδρών όπως ο Καρλ Σουρτς και ο Χένρι Ουόρντ Μπίτσερ, ήταν πιο ανήσυχοι με την ηθική παρά με το κόμμα και αισθάνθηκαν ότι ο Κλίβελαντ ήταν μια ευγενική ψυχή που θα προωθούσε την μεταρρύθμιση των δημόσιων υπηρεσιών και θα πολεμούσε για αποδοτικότητα στην κυβέρνηση. Την ίδια στιγμή οι Δημοκρατικοί κέρδισαν υποστήριξή από τους Mugwumps και έχασαν μερικούς εργάτες υπέρ του Greenback-Labor party, με ηγέτη του τον πρώην Δημοκρατικό Μπέντζαμιν Μπάτλερ.
Η εκστρατεία επικεντρώθηκε στις προσωπικότητες των υποψηφίων, καθώς οι υποστηρικτές των υποψηφίων διέδιδαν κακολογίες για τους αντιπάλους τους. Οι υποστηρικτές του Κλίβελαντ αναμασούσαν τις παλιές φήμες ότι ο Μπλέιν είχε με διαφθορά κατευθύνει την νομοθεσία προς όφελος του Σιδηροδρόμου μεταξύ Λιτλ Ροκ και Φορτ Σμιθ και του Union Pacific Railway, επωφελούμενος αργότερα από την πώληση ομολόγων που είχε στις δύο εταιρείες. Αν και οι ιστορίες περί της εύνοιας του Μπλέιν προς τους σιδηροδρόμους είχαν γίνει ευρέως γνωστές οκτώ χρόνια νωρίτερα, αυτή τη φορά ανακαλύφθηκε η πλευρά των απαντήσεων του Μπλέιν, καθιστώντας τις προηγούμενες αρνήσεις του λιγότερο εύλογες. Σε μερικές από τις πιο επιζήμιες για εκείνον απαντήσεις του, ο Μπλέιν είχε γράψει "Κάψτε αυτό το γράμμα," δίνοντας στους Δημοκρατικούς την τελευταία γραμμή της εκστρατείας τους: "Blaine, Blaine, James G. Blaine, the continental liar from the state of Maine, 'Burn this letter!"
Για να ανταγωνιστούν την εικόνα της ανώτερης δεοντολογίας του Κλίβελαντ , οι Ρεπουμπλικανοί ανακάλυψαν αναφορές ότι ο Κλίβελαντ είχε ένα νόθο παιδί ενώ ήταν δικηγόρος στο Μπάφαλο, και τραγουδούσαν "Ma, Ma, where's my Pa?". Όταν ήρθε αντιμέτωπος με το αναδυόμενο σκάνδαλο, οι οδηγίες του Κλίβελαντ προς το επιτελείο της εκστρατείας του ήταν: "Πείτε την αλήθεια." Ο Κλίβελαντ παραδέχτηκε ότι έδινε οικονομική βοήθεια το 1874 στην Μαρία Κροφτς Χάλπιν, την γυναίκα η οποία ισχυριζόταν ότι αυτός είναι ο πατέρας του παιδιού της, το οποίο λεγόταν Όσκαρ Φόλσομ Κλίβελαντ. Η Χάλπιν είχε σχέσεις με αρκετούς άνδρες εκείνη την περίοδο, περιλαμβανομένου του φύλου και νομικού συνεταίρου του Κλίβελαντ, Όσκαρ Φόλσομ, από τον οποίο το παιδί είχε πάρει επίσης το όνομά του. Ο Κλίβελαντ δεν γνώριζε ποιος ήταν ο πατέρας, αλλά πιστεύεται ότι ανέλαβε την ευθύνη του επειδή ήταν ο μόνος εργένης ανάμεσά τους.

Αμφότεροι οι υποψήφιοι πίστευαν ότι οι πολιτείες της Νέας Υόρκης, του Νιου Τζέρσεϊ, της Ιντιάνα και του Κονέκτικατ θα καθόριζαν την εκλογή. Στη Νέα Υόρκη, οι Δημοκρατικοί του Tammany Hall, αφότου αμφιταλαντεύτηκαν, αποφάσισαν ότι θα κέρδιζαν περισσότερα υποστηρίζοντας έναν Δημοκρατικό που τους δυσαρεστούσε παρά έναν Ρεπουμπλικανό που ουδέν θα έκανε για εκείνους. Ο Μπλέιν έλπιζε ότι θα είχε περισσότερη υποστήριξη από τους Ιρλανδοαμερικανούς συγκριτικά με  αυτήν που λάμβαναν συνήθως οι Ρεπουμπλικανοί· ενώ οι Ιρλανδοί ήταν κυρίως "Δημοκρατικό έδαφος" κατά τον 19ο αιώνα, η μητέρα του Μπλέιν ήταν Ιρλανδή Καθολική και εκείνος υποστήριζε την την Irish National Land League ενόσω ήταν Υπουργός Εξωτερικών. 
Οι Ιρλανδοί, μια σημαντική ομάδα σε τρεις από τις αμφιταλαντευόμενες πολιτείες, φάνηκαν να κλίνουν υπέρ του Μπλέιν μέχρις ότου ένας από τους υποστηρικτές του, ο Σάμιουελ Ντ. Μπέρτσαρντ, εκφώνησε ένα λόγο που αποκήρυσσε τους Δημοκρατικούς ως το κόμμα του "Ρουμιού, του Ρομανισμού, και της Εξέγερσης"  (Rum, Romanism, and Rebellion). Οι Δημοκρατικοί διέδωσαν αυτά τα προσβλητικά λόγια κατά τις ημέρες πριν την εκλογή, και ο Κλίβελαντ οριακά κέρδισε και τις τέσσερις επαμφοτερίζουσες πολιτείες, περιλαμβανομένης της Νέας Υόρκης με λίγο περισσότερες από χίλιες ψήφους. Ενώ η η διαφορά στην λαϊκή ψήφο ήταν οριακή, με τον Κλίβελαντ να νικά με μόνο ένα τέταρτο της ποσοστιαίας μονάδας, οι εκλεκτορικές ψήφοι έδωσαν στον Κλίβελαντ μια πλειοψηφία 219–182. Μετά την νίκη στους εκλέκτορες, η αρνητική φράση "Ma, Ma ..." απέκτησε μια κλασσική απάντηση: "Gone to the White House. Ha! Ha! Ha!"

Μεταρρύθμιση

Λίγο μετά την  ανάληψη των καθηκόντων του, ο Κλίβελαντ ήρθε αντιμέτωπος με το ζήτημα της πλήρωσης όλων των κυβερνητικών θέσεων για τις οποίες ο πρόεδρος είχε την εξουσία διορισμού. Αυτές οι θέσεις συνήθως καλύπτονταν σύμφωνα με το spoils system, αλλά ο Κλίβελαντ ανακοίνωσε ότι δεν θα απέπεμπε κανένα Ρεπουμπλικανό ο οποίος έκανε τη δουλειά του σωστά, και ότι δεν θα διόριζε κανέναν βάσει αποκλειστικά της κομματικής του υπηρεσίας. Επίσης χρησιμοποίησε την εξουσία του επί των διορισμών για να μειώσει τον αριθμό ομοσπονδιακών υπαλλήλων, καθώς πολλά τμήματα είχαν γεμίσει με πολιτικούς time-servers. Αργότερα κατά τη διάρκεια της θητείας του, as his fellow Democrats chafed at being excluded from the spoils, Cleveland began to replace more of the partisan Republican officeholders with Democrats. this was especially the case with policy making positions. Ενώ μερικές αποφάσεις του επηρεάζονταν από κομματικά κριτήρια, ο Κλίβελαντ διόρισε σε θέσεις περισσότερους λόγω προσόντων από ότι οι προκάτοχοί του.
O Κλίβελαντ μεταρρύθμισε επίσης άλλα μέρη της κυβέρνησης. Το 1887 υπέγραψε ένα νόμο που θεσμοθέτησε τη Διαπολιτειακή Επιτροπή Εμπορίου. Μαζί με τον Υπουργό Ναυτικών Ουίλλιαμ Σ. Ουίτνεϊ ανέλαβαν τον εκσυγχρονισμό του Ναυτικού των ΗΠΑ και ακύρωσαν κατασκευαστικές συμβάσεις που ευθύνονταν για κατώτερης ποιότητας πλοίαs. Ο Κλίβελαντ εξόργισε τους επενδυτές των σιδηροδρόμων διατάζοντας έρευνες σχετικά με εκτάσεις γης που κατείχαν με δωρεά από το κράτος. Ο Υπουργός Εσωτερικών Λούσιους Κ.Σ. Λάμαρ ισχυρίστηκε ότι τα δικαιώματα διέλευσης αυτών των εκτάσεων έπρεπε να επιστραφούν στο κράτος επειδή οι σιδηρόδρομοι απέτυχαν επεκτείνουν το δίκτυό τους όπως είχε συμφωνηθεί. Οι εκτάσεις κατασχέθηκαν, οδηγώντας στην επιστροφή περίπου 81.000.000 acres (330.000 km²).
Ο Κλίβελαντ υπήρξε ο πρώτος Δημοκρατικός Πρόεδρος που υπόκειτο στο Tenure of Office Act που δημιουργήθηκε το 1867· Ο νόμος απαιτούσε την έγκριση της Γερουσίας για την αποπομπή οποιουδήποτε αξιωματούχου είχε διοριστεί από τον πρόεδρο κατόπιν έγκρισης από τη Γερουσία. Ο Κλίβελαντ αντιτέθηκε στο νόμο κατ'αρχήν και η σφοδρή άρνησή του να τον ακολουθήσει προκάλεσε την εξασθένησή του νόμου και την τελική ανάκλησή του το 1887.

Βέτο

Ο Κλίβελαντ ήταν αντιμέτωπος με μια Ρεπουμπλικανική Γερουσία και συχνά κατέληξε να ασκεί την εξουσία βέτο που είχε. Μπλόκαρε εκατοντάδες συντάξεις βετεράνων του Αμερικανικού Εμφυλίου, πιστεύοντας ότι εφόσον οι απαιτήσεις τους είχαν ήδη απορριφθεί από το Γραφείο Συντάξεων, το Κογκρέσο δεν έπρεπε να αποπειραθεί να υπερβεί αυτή την απόφαση. Επειδή ο άργυρος είχε μικρότερη αξία από το νομικό του ισοδύναμο σε χρυσό, οι φορολογούμενοι πλήρωναν τους φόρους τους σε άργυρο, ενώ οι διεθνείς πιστωτές ζητούσαν πληρωμή σε χρυσό, κάτι που οδήγησε στην μείωση των αποθεμάτων χρυσού της χώρας.
Ο Κλίβελαντ και ο Υπουργός Οικονομικών Ντάνιελ Μάνινγκ υπερασπίστηκαν σθεναρά τον κανόνα του χρυσού και προσπάθησαν να μειώσουν την ποσότητα αργύρου που που το κράτος υποχρεούτο να μετατρέπει σε νομίσματα, σύμφωνα με την Πράξη Μπλαντ-Άλισον του 1878. Ο Κλίβελαντ στράφηκε ανεπιτυχώς προς το Κογκρέσο για να ανακληθεί αυτός ο νόμος πριν την ορκωμοσία του. Θυμωμένοι πολιτευτές από τα δυτικά και το Νότο ήταν υπέρ του φτηνού χρήματος που θα βοηθούσε τους φτωχότερους ψηφοφόρους τους. Εις απάντησιν, ένας από τους προεξάρχοντες υποστηρικτές του αργύρου, ο Ρίτσαρντ Π. Μπλαντ, εισήγαγε ένα νομοσχέδιο το 1886 που απαιτούσε την δημιουργία νομισμάτων αργύρου σε απεριόριστες ποσότητες, προκαλώντας πληθωρισμό. Παρότι το νομοσχέδιο του Μπλαντ απορρίφθηκε, το ίδιο συνέβη σε ένα νομοσχέδιο της κυβέρνησης που ζητούσε την κατάργηση των αργυρών νομισμάτων. Αποτέλεσμα ήταν η διατήρηση της προηγούμενης κατάστασης και η αναβολή της επίλυσης του ζητήματος του Ελεύθερου Αργύρου.

Άργυρος

Ένα από τα πιο καυτά ζητήματα της δεκαετίας το 1880 ήταν αν θα έπρεπε το νόμισμα να υποστηρίζεται από τον χρυσό και τον άργυρο ή μόνο από τον χρυσό. Το ζήτημα είχε διαιρέσει τα κόμματα καθώς οι δυτικοί Ρεπουμπλικανοί και οι Δημοκρατικοί του Νότου ήταν ενωμένοι στο αίτημά τους για την νομισματοποίηση του αργύρου και οι και τα μέλη του Κογκρέσου  από τα βορειοανατολικά υποστήριζαν σταθερά τον κανόνα του χρυσού.

Πολιτικά δικαιώματα και μετανάστευση

Ο Κλίβελαντ, όπως και ένας αυξανόμενος αριθμός κατοίκων του βορρά (και σχεδόν όλοι οι λευκοί του Νότου), θεωρούσε την Ανασυγκρότηση ένα αποτυχημένο πείραμα και δίσταζε να χρησιμοποιήσει την ομοσπονδιακή εξουσία για να εφαρμόσει την 15η Τροποποίηση του Συντάγματος, η οποία εγγυάτο το δικαίωμα ψήφου στους Αφροαμερικανούς. Παρότι ο Κλίβελαντ δεν διόρισε μαύρους Αμερικανούς to patronage jobs, he allowed Frederick Douglass to continue in his post as recorder of deeds in Washington, D.C. and appointed another black man (James Campbell Matthews, a former New York judge) to replace Douglass upon his resignation. His decision to replace Douglass with a black man was met with outrage, but Cleveland claimed to have known Matthews personally.
Παρότι ο Κλίβελαντ είχε καταδικάσει τα "ξεσπάσματα" εναντίον των Κινέζων μεταναστών, πίστευε ότι οι Κινέζοι μετανάστες ήταν απρόθυμοι να αφομοιωθούν στην κοινωνία των λευκών. Ο Υπουργός Εξωτερικών Τόμας Φ. Μπάγιαρντ διαπραγματεύτηκε μια επέκταση της Chinese Exclusion Act, and Cleveland lobbied the Congress to pass the Scott Act, written by Congressman William Lawrence Scott, which prevented the return of Chinese immigrants who left the United States. The Scott Act easily passed both houses of Congress, and Cleveland signed it into law on October 1, 1888.