Τουρκαλβανοί

Ο Τουρκαλβανός είναι ένας εθνογραφικός και θρησκευτικός όρος που χρησιμοποιούν οι Έλληνες για τους Μουσουλμάνους Αλβανούς από το 1715 και ύστερα.    Με μια ευρύτερη έννοια, ο όρος περιελάμβανε τόσο τους Μουσουλμάνους Αλβανούς, όσο και τους Τούρκους πολιτικούς και στρατιωτικούς της Οθωμανικής διοίκησης στα Βαλκάνια. Ο όρος προέρχεται από την ταυτοποίηση των Μουσουλμάνων με τους Οθωμανούς και/ή τους Τούρκους, λόγω του διοικητικού συστήματος μιλλέτ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας για την ταξινόμηση των ανθρώπων σύμφωνα με τη θρησκεία τους, όπου το μουσουλμανικό μιλλέτ έπαιζε τον ηγετικό ρόλο. Από τα μέσα του δέκατου ένατου αιώνα, ο όρος Τούρκος και από τα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα και εξής, ο παράγωγος όρος Τουρκαλβανός, έχει χρησιμοποιηθεί ως υποτιμητικός όρος, φράση και/ή έκφραση για τους Μουσουλμάνους Αλβανούς και τις κοινότητες τους.     Ο όρος έχει επίσης διαπιστωθεί ότι είναι ασαφής, ιδεολογικά και συναισθηματικά φορτισμένος  και μια ιμπεριαλιστική και ρατσιστική έκφραση. Οι Αλβανοί εξέφρασαν απογοήτευση και διαφωνία προς τους όρους Τούρκος και τον παράγωγο του Τουρκαλβανός, σχετικά με τη χρήση αυτών των όρων σε αναφορά προς αυτούς.   Έχει αναφερθεί ότι στα τέλη του 20ού αιώνα μερικοί Χριστιανοί Αλβανοί εξακολουθούσαν να χρησιμοποιούν τον όρο "Τούρκος" για να αναφερθούν στους Μουσουλμάνους Αλβανούς.

Ετυμολογία και χρήση του όρου

Ο όρος Τουρκαλβανός είναι μία ένωση που αποτελείται από τους όρους Τούρκος και Αλβανός. Η λέξη Αλβανία ήταν και εξακολουθεί να είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται ως εθνωνύμιο. Ενώ η λέξη Τούρκος θεωρήθηκε κατά καιρούς από τους δυτικούς Ευρωπαίους   ή από τους μη μουσουλμανικούς βαλκανικούς λαούς, ως συνώνυμη με τους Μουσουλμάνους.  Μια μελέτη μιας συλλογής αλβανικών παραδοσιακών τραγουδιών, που δημοσιεύθηκε το 1870 από τον Thimi Mitko, δείχνει ότι οι περισσότεροι αλβανόφωνοι της εποχής του, προσδιοριζόντουσαν μεταξύ τους με διαφορετικούς όρους και όχι με μία ενιαία εθνική ονομασία. 
Εκτός από το γεγονός ότι συνδέονταν με τους Μουσουλμάνους Αλβανούς, σε ορισμένα συγκεκριμένα έργα, ο όρος Τουρκαλβανός χρησιμοποιήθηκε για να αναφερθεί στους Λιάπηδες, μια κοινωνικο-πολιτισμική και διαλεκτική αλβανική υποδιαίρεση, μερικοί από τους οποίους είχαν προσηλυτιστεί στο Ισλάμ κατά τη διάρκεια της κατοχής της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. 
Με μια ευρύτερη έννοια, ο όρος Τουρκαλβανός χρησιμοποιήθηκε για να δηλώσει τις οθωμανικές στρατιωτικές μονάδες και τους ανώτερους βαθμοφόρους  τουρκικής και αλβανικής εθνικότητας, που εκπροσωπούσαν την οθωμανική διοίκηση στα Βαλκάνια.  Μέσα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, οι Μουσουλμάνοι Αλβανοί ήταν στενά συνδεδεμένοι με τις διοικητικές δομές του κράτους και θεωρούνταν ένας από τους σημαντικούς λαούς της. 
Αναφορά στις μουσουλμανικές Αλβανικές κοινότητες ως Τουρκοαλβανούς γίνεται για εκείνους που εγκαταστήθηκαν στην Πελοπόννησο για να διαδώσουν το Ισλάμ από το  1715 μέχρι και μετά το 1770, στο πλαίσιο της επίσημης οθωμανικής πολιτικής. Αργότερα το 1770, Μουσουλμάνοι Αλβανοί μισθοφόροι που αναφέρθηκαν ως Τουρκαλβανοί πληρώθηκαν από τον Οθωμανό Σουλτάνο για να καταστείλουν τα ορλωφικά. Η δραστηριότητά τους περιελάμβανε σφαγές, λεηλασίες και καταστροφές στις περιοχές της Ηπείρου, της Δυτικής Μακεδονίας, της Κεντρικής Ελλάδας, της Θεσσαλίας και της Πελοποννήσου, οι οποίες υπέστησαν τις περισσότερες καταστροφές και σφαγές, λόγω της δραστηριότητας 15.000 Μουσουλμάνων Αλβανών μισθοφόρων.   Το 1779, ο Οθωμανικός στρατός κατάφερε τελικά να οδηγήσει αυτές τις ομάδες έξω από την Πελοπόννησο, ενώ οι υπόλοιποι είτε σκοτώθηκαν από τους κατοίκους της περιοχής, είτε βρήκαν καταφύγιο στις μουσουλμανικές αλβανικές κοινότητες του Λάλα και των Βαρδουνίων.  Η περίοδος 1770-1779 γενικά ονομάζεται Αλβανοκρατία στην ελληνική ιστοριογραφία. Ως αποτέλεσμα, οι τοπικές ελληνικές παραδόσεις στην Ήπειρο από τα τέλη του 18ου αιώνα, αναφέρουν συχνές επιδρομές και λεηλασίες από «Τουρκαλβανικές» ή «Αλβανικές» ομάδες. Αυτό το είδος δραστηριότητας συνδέθηκε με την ερήμωση των οικισμών. 
Αργότερα, κατά τη διάρκεια του Ελληνικής Επανάστασης (1821-1830) η αναφορά στους Τουρκαλβανούς γίνεται για τους Μουσουλμάνους Αλβανούς που πολέμησαν στην οθωμανική πλευρά ενάντια στους Έλληνες επαναστάτες. 
Οι Μουσουλμάνοι Αλβανοί συχνά ονομάζονταν από τους Έλληνες ως «Τούρκοι», αντιπροσωπεύοντας την έκφραση «Τουρκαλβανοί».    Όπως και με τον όρο "Τούρκος",  η έκφραση  χρησιμοποιήθηκε από ορισμένους συγγραφείς, κυρίως στη Δυτικοευρωπαϊκή λογοτεχνία του 19ου και 20ου αιώνα,,σχετικά με τους μουσουλμανικούς αλβανικούς πληθυσμούς. Ως εκ τούτου, η λέξη Τούρκος με αυτή τη χρήση της κατόρθωσε να έχει επίσης υποτιμητική και αποθαρρυντική έννοια που όταν εφαρμοζόταν σε άλλες λέξεις δημιουργούνταν υποτιμητικές έννοιες σκληρής και απάνθρωπης συμπεριφοράς και ή ότι ήταν οπισθοδρομικές και άγριες.    Στο γενικό πλαίσιο των Βαλκανίων κατά τον εικοστό αιώνα, η χρήση της λέξης "Τούρκος" (και "Τουρκία") έχει επίσης χρησιμοποιηθεί πολιτικά, για να διαφοροποιήσει τον «αυτόχθονα» από τον «ξένο» που ερμήνευε τους βαλκάνιους Μουσουλμάνους ως «αλλοδαπούς».   Στην περίπτωση των Αλβανών, αυτό κατά καιρούς έχει οδηγήσει σε αλβανοφοβία, αρνητικά στερεότυπα, κοινωνικοπολιτικές διακρίσεις και ακόμη και μαζική βία.

Χρήση στα ελληνικά μέσα ενημέρωσης και τη λογοτεχνία

Στις αρχές της δεκαετίας του 1880 ο ελληνικός τύπος χρησιμοποίησε ανοιχτά τον όρο "Τουρκαλβανοί ληστές" για να υποκινήσει μία ομιλία μίσους και να συσχετίσει τους Αλβανούς εθνικιστές με την "τουρκική αντι-ελληνική προπαγάνδα". Κατά τα έτη 1882-1897, κάποια ελληνικά μέσα ενημέρωσης και δημοσιεύσεις ξεκίνησαν μια εκστρατεία προώθησης της φιλίας και μιας πιθανής μελλοντικής συμμαχίας μεταξύ Ελλήνων και Αλβανών.  Έτσι απέφευγαν τη χρήση του όρου Τουρκαλβανός και υποδείκνυαν τα κοινά χαρακτηριστικά που μοιράζονται και οι δύο πληθυσμοί και χρησιμοποιήθηκαν οι νέοι μικτοί όροι, Ελληνοαλβανοί και Ελλήνες Πελασγίοι. Ο όρος Τουρκαλβανός μετά την Ελληνική Επανάσταση, χρησιμοποιήθηκε μερικές φορές και στα ελληνικά σχολικά βιβλία του 19ου αιώνα για τους Μουσουλμάνους Αλβανούς.  Οι ελληνικές εθνικιστικές ιστορίες, εξακολουθούν να χρησιμοποιούν τον ευρύτερα γνωστό υποτιμητικό όρο Τουρκαλβανός, αντί του Μουσουλμάνος Αλβανός.

Σχετικοί όροι

Διάφορες μουσουλμανικές Αλβανικές κοινότητες, είχαν επίσης επισημανθεί από Έλληνες, ως Τουρκοβαρδουνιώτες και Τουρκοτσάμηδες.  Στη Θεσπρωτία, παλαιότεροι ορισμοί βασισμένοι στη θρησκεία, χρησιμοποιήθηκαν για τους Αλβανούς Μουσουλμάνους Τσάμηδες από τον τοπικό Ορθόδοξο πληθυσμό που τους χαρακτήριζε "Τούρκους" (δηλ. Μουσουλμάνους), ένας όρος που χρησιμοποιείται ακόμα στην περιοχή από μερικούς ηλικιωμένους.  Ο όρος Τουρκαλβανός χρησιμοποιήθηκε επίσης από τις βρετανικές μυστικές υπηρεσίες και από το γερμανικό στρατό για τους Αλβανούς Μουσουλμάνους Τσάμηδες κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, τον οποίο δανείστηκαν από την ελληνική χρήση. Επιπλέον, στην ελληνική γλώσσα έχουν χρησιμοποιηθεί και παρόμοιοι σύνθετοι εθνογραφικοί όροι που αποκαλύπτουν επίσης το εθνικό ή θρησκευτικό υπόβαθρο των συγκεκριμένων κοινοτήτων, όπως οι Τουρκοκρητικοί (ή Τουρκοκρήτες) και οι Τουρκοκύπριοι. 
Μεταξύ του ευρύτερου ελληνόφωνου πληθυσμού, μέχρι τον μεσοπόλεμο του εικοστού αιώνα, ο όρος Αρβανίτης, χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει έναν αλβανόφωνο, ανεξάρτητα από τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις, συμπεριλαμβανομένου του Ισλάμ. Από την άλλη πλευρά, στην Ήπειρο, ο όρος Αρβανίτης χρησιμοποιείται ακόμα για αλβανόφωνους, ανεξάρτητα από την υπηκοότητα και τη θρησκεία τους.