google/wiki40b huggingface dataset:
Αντώνιος Λογοθέτης

Βιογραφικά στοιχεία

Η καταγωγή του ήταν από την Αθήνα. Ο οίκος της οικογένειας Λογοθέτη είναι γνωστότατος επί Τουρκοκρατίας.
Έγραψε δύο κώδικες που φυλάγονται στην Λαυρεντιακή βιβλιοθήκη της Φλωρεντίας με αύξοντες αριθμούς 9 του pluteus 69 και 7 του pluteus 55 αντίστοιχα.
Ο πρώτος κώδικας περιέχει μια ιστορική συγγραφή του Πολύβιου, ενώ ο δεύτερος περιέχει αποφθέγματα του Πλουτάρχου. Από τις σημειώσεις των κωδίκων βλέπουμε ότι ο Αντώνιος Λογοθέτης αντέγραψε τους δύο κώδικες με δαπάνη της γνωστού Ιταλού αρχαιομαθούς Φραγκίσκου Φιλέλφου κατά την διαμονή του στην Σιένη της Ιταλίας, όπου και διέτριβε ο Λογοθέτης. Ο Λογοθέτης μάλλον δεν άφησε καλή εντύπωση στον χρηματοδότη του, αφού διαβάζουμε σε ελληνική επιστολή του Φιλέλφου προς τον Πατριάρχη Γεώργιο Σχολάριο και σε μια δεύτερη μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης στον Γεννάδιο γράφοντας: «Πλην γραφέα έχομεν Αθηναίον μεν, οκνηρόν δε τα πάντα, πλην του οίνου και των ομοίων.»
Πόθος

Περιγραφή

Το άγαλμα παρουσιάζει έναν νεαρό γυμνό έφηβο, με λεπτά χαρακτηριστικά και εύκαμπτο σώμα. Ακουμπάει κάπου με το αριστερό του χέρι. Η κεφαλή είναι μικρή με όμορφη κώμη, αφηρημένη έκφραση με το βλέμμα στραμμένο προς τον ουρανό. Συνοδεύεται από μια περιστερά.

Ερμηνεία

Το άγαλμα αντιπροσωπεύει το ιδανικό του ερωτικού ρεμβασμού, του πόθου και το ίνδαλμα της αγάπης. Συμβολίζει την επιθυμία και την αναπόληση. Την ερμηνεία αυτή έδωσε για πρώτη φορά ο Φούρτβένγκλερ.
Γδόχια Λασιθίου

Ιστορικά στοιχεία

Το χωριό υπήρχε από παλιά , πιθανότατα στο δρόμο προς Βάτο ήταν και πρωτομινωικός οικισμός, ενώ έχουν βρεθεί και θαλάσσια απολιθώματα. Πρέπει να ιδρύθηκε από κάποιον Δασκαλογιάννη, ο οποίος καταγόταν από τα Σφακιά (από ηρωική οικογένεια). Αυτός έβλεπε τη θάλασσα από την περιοχή κοντά στο σημερινό ναό του Αγίου Γεωργίου και εκεί οι κουρσάροι «έγδυναν» (έκαναν πλιάτσικο). Έτσι ονομάστηκε το χωριό Γδόχια<από το γδύνω.
Το όνομα του χωριού πάντως κατά άλλη εκδοχή  πιθανόν να είναι αρχαϊκό ("Εκδόχια") που διασώθηκε, όπως και τόσα άλλα, τυπικά και φθογγικά αλώβητο.  Το αντίστοιχο ρήμα είναι το "εκδέχομαι" και η ερμηνεία του στην συγκεκριμένη περίπτωση, ότι λόγω της θέσης του, το χωριό "εκδέχεται καιρικά φαινόμενα, π.χ βροχή". 
Τα Γδόχια πλήρωσαν βαρύ φόρο αίματος κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής. Η εισβολή των Ναζί στο χωριό και οι εκτελέσεις έγιναν στις 15 Σεπτεμβρίου του 1943. Ο τελικός απολογισμός της επιχείρησης των Γερμανών στα Γδόχια ανέρχεται σε 42 εκτελεσθέντες, μεταξύ των οποίων τέσσερις (4) από Κάτω Σύμη και έναν από το Συκολόγο. Επίσης εκτελέστηκαν στην Άνω και Κάτω Σύμη ακόμη 6 κάτοικοι Γδοχίων.
Το 1984 πυρκαγιά προκάλεσε μεγάλες καταστροφές στις καλλιέργειες. Για τα αίτια της πυρκαγιάς, δεν έγινε γνωστό τι την προκάλεσε (εμπρησμός ή ατύχημα).
Ιερός Ναός Αγίας Αικατερίνης (Κουφός Κυδωνίας)

Ιερός Ναός Αγίας Αικατερίνης (Κουφός Κυδωνίας). Ο ναός της Αγίας Αικατερίνης στον οικισμό Κουφό Κυδωνίας χρονολογείται στην ύστερη περίοδο της ενετοκρατίας στην Κρήτη (τέλη 16ου με αρχές 17ου αι.). Στο μονόχωρο κτίσμα έγιναν αρκετές παρεμβάσεις που αλλοίωσαν την αρχική του μορφή.
Ακτορίδα

Στην ελληνική μυθολογία η Ακτορίδα (Ακτορίς) ήταν μια πιστή υπηρέτρια της Πηνελόπης, που έμεινε κοντά στην κυρά της όλα τα χρόνια που έλειπε ο Οδυσσέας. Ο Όμηρος αναφέρει στη ραψωδία ψ της Οδύσσειας (στ. 228) ότι η Ακτορίδα υπηρετούσε στον ιδιαίτερο κοιτώνα της Πηνελόπης από την πρώτη μέρα του γάμου της.
Ντίνος Κωνσταντίνου

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Ντίνος Κωνσταντίνου γεννήθηκε στην Αμμόχωστο το 1925. Ομιλούσε, πέρα από την ελληνική, την αγγλική και τη τσεχική γλώσσα. Απέκτησε πτυχίο και μεταπτυχιακό στις Οικονομικές Επιστήμες από το Πανεπιστήμιο του Καρόλου. Όταν επέστρεψε στην Κύπρο εργάστηκε ως οικονομολόγος και οικονομικός σύμβουλος διαφόρων επιχειρήσεων. Ακολούθως, ήταν επαγγελματικό στέλεχος του ΑΚΕΛ.
Απεβίωσε στις 12 Μαΐου 1998.

Πολιτική διαδρομή

Εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1970 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με το ΑΚΕΛ. Επανεξελέγη στις βουλευτικές εκλογές του 1976, στις βουλευτικές εκλογές του 1981 και στις βουλευτικές εκλογές του 1985. Διετέλεσε Κεντρικός Οργανωτικός Γραμματέας και Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος του ΑΚΕΛ (1988-1990).
Το 1990, λόγω διαφωνιών, αποχώρησε από το ΑΚΕΛ μαζί με άλλους τέσσερις βουλευτές του κόμματος και άλλα στελέχη, οι οποίοι ίδρυσαν το Ανανεωτικό Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό Κίνημα (ΑΔΗΣΟΚ). Στις βουλευτικές εκλογές του 1991 το ΑΔΗΣΟΚ, δεν κατάφερε να εκλέξει βουλευτή.
Βούλευμα

Βούλευμα ονομάζεται η απόφαση Δικαστικού Συμβουλίου στην Ποινική Δικονομία. Στη διαδικασία ενώπιον Δικαστικών Συμβουλίων δεν ισχύει η αρχή της δημοσιότητας, γι’ αυτό και κατά κανόνα τα βουλεύματα δε δημοσιεύονται, απλά εκδίδονται. Στο πλαίσιο της ποινικής προδικασίας, αφού ο ανακριτής ολοκληρώσει το έργο του, το δικαστικό συμβούλιο αποφασίζει μετά από πρόταση του εισαγγελέα την περάτωση της ανάκρισης και αν από τα συλλεγέντα στοιχεία προκύπτουν επαρκείς ενδείξεις για την παραπομπή του κατηγορουμένου σε δίκη ή όχι. Ανάλογα ονομάζεται το βούλευμα που εκδίδεται παραπεμπτικό ή απαλλακτικό.
Κατά των βουλευμάτων επιτρέπεται η άσκηση ενδίκων μέσων. Κατά του βουλεύματος του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών μπορεί να ασκηθεί έφεση ενώπιον του Συμβουλίου Εφετών ή αναίρεση ενώπιον του Αρείου Πάγου. Κατά των βουλευμάτων του Συμβουλίου Εφετών μπορεί να ασκηθεί αναίρεση ενώπιον του Αρείου Πάγου, ο οποίος αποφασίζει και αυτός σε συμβούλιο. Επειδή όμως το Δικαστικό Συμβούλιο αποφασίζει συνήθως για διαδικαστικά ζητήματα ή για την παραπομπή της υπόθεσης σε δικαστήριο (δε δικάζει δηλαδή το ίδιο την υπόθεση), τα ένδικα μέσα είναι περιορισμένα, για να μην επιμηκύνεται υπέρμετρα η προδικασία. Τα βουλεύματα που επιλύουν διαφορές που ανακύπτουν κατά την ανάκριση ονομάζονται παρεμπίπτοντα και κατά αυτών δεν χωρεί έφεση ή αναίρεση. Κατά των οριστικών βουλευμάτων του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών που αποφασίζουν την παραπομπή του κατηγορουμένου σε δίκη ή όχι μπορεί να ασκηθεί έφεση μόνο αν αφορούν κακούργημα. Έφεση μπορεί να ασκήσει ο κατηγορούμενος, ο εισαγγελέας ή ο πολιτικώς ενάγων (το θύμα του εγκλήματος). Το ίδιο ισχύει και για την αναίρεση κατά βουλευμάτων, μόνο που αυτήν μπορούν να την ασκήσουν μόνο ο κατηγορούμενος ή ο εισαγγελέας.
Ο εισαγγελέας Εφετών έχει δικαίωμα να ασκήσει έφεση κατά όλων των βουλευμάτων όλων των ειδών (οριστικών και παρεμπιπτόντων και ανεξάρτητα από τη βαρύτητα του εγκλήματος που αφορούν) και ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου αναίρεση κατά όλων των βουλευμάτων όλων των ειδών.
Ελπίδα

Ελπίδα είναι η πίστη που έχει κάποιος ότι διαθέτει τόσο τη θέληση όσο και τον τρόπο ή τις συνθήκες ώστε να πετύχει τους στόχους του, όποιοι κι αν είναι αυτοί.

Ο αρχαίος μύθος της ελπίδας

Σύμφωνα με το μύθο της Πανδώρας, πριγκίπισσας της αρχαίας Ελλάδας, οι θεοί τής έκαναν δώρο ένα μυστηριώδες κουτί από ζήλεια για την ομορφιά της. Την είχαν όμως προειδοποιήσει να μην ανοίξει ποτέ το κουτί. Μια μέρα η Πανδώρα δεν άντεξε τον πειρασμό και νικημένη από την περιέργειά της να δει τι είχε μέσα το κουτί έχασε τον αυτοέλεγχό της και άνοιξε το καπάκι του. Τότε ελευθερώθηκαν στον κόσμο, ανεξέλεγκτα πια, τα μεγάλα δεινά: λιμοί, αρρώστιες και τρέλα. Με τη βοήθεια ενός θεού η Πανδώρα έκλεισε το κουτί και πρόλαβε να κρατήσει το μοναδικό αντίδοτο που έκανε πλέον την ανθρώπινη δυστυχία υποφερτή: την ελπίδα

Ο ρόλος της ελπίδας

Σύμφωνα με μελέτες από πειράματα ψυχολόγων σε ομάδες φοιτητών
,
η ελπίδα ήταν καλύτερος δείκτης πρόβλεψης των βαθμών του πρώτου εξαμήνου από ότι οι επιδόσεις τους σε τεστ συνδεδεμένα με το δείκτη νοημοσύνης τους. Σε φοιτητές μάλιστα με ισοδύναμη πνευματική ικανότητα στον τομέα των ακαδημαϊκών επιδόσεων η ελπίδα ήταν η ειδοποιός διαφορά εκείνων που έπαιρναν τελικά τις υψηλότερες βαθμολογίες.
Τεχνική Λεβαλλουά

Η τεχνική Λεβαλλουά (ΔΦΑ: [lə.va.lwa]) αποτελεί διακριτό είδος λιθοτεχνίας που αναπτύχθηκε κατά την Παλαιολιθική περίοδο. Το όνομά της τεχνικής προέκυψε από λίθινα ευρήματα στο προάστιο Λεβαλλουά-Περρέ, του Παρισιού. Η τεχνική της απόκρουσης είναι πιο εξελιγμένη από παλαιότερες μεθόδους λιθοτεχνίας, που σχετίζονταν με τυχαία απόσπαση (απόκρουση) από την κροκάλα ή πυρήνα. Ο πυρήνας που χρησιμοποείται στην τεχνική Λεβαλλουά είναι προεπεξεργασμένος και μπορεί να είναι πρισματικός, σφαιρικός, χελονοειδής ή με αιχμές. 
Η μέθοδος του προεπεξεργασμένου πυρήνα παρέχει μεγαλύτερο έλεγχο όσον αφορά στο μέγεθος και το σχήμα της τελικής φολίδας που μπορεί κατόπιν να χρησιμοποιηθεί κατόπιν ως ξέστρα ή μαχαίρι, αν και με την κατάλληλη προσαρμογή είναι δυνατόν να παράγει αιχμηρά αντικείμενα. Η τεχνική με προεπεξεργασμένο πυρήνα κατατάσσεται ως Μέθοδος 3, όσον αφορά στον τρόπο επεξεργασίας, δηλαδή απόξεση λεπίδων με αλληλεπικαλυπτόμενη σειρά απόκρουσης φολίδων και φαίνεται ότι αναπτύχθηκε κατά την Μέση παλαιολιθική περίδο, πριν από 300.000 χρόνια. 
Λιθοτεχνίες που περιλαμβάνουν την τεχνική Λεβαλλουά στην Ελλάδα, απέδωσε η αρχαιολογική έρευνα στη Θεόπετρα, την Aλόννησο των Βόρειων Σποράδων και τη θέση Λακωνίδα στη Μάνη.
.vu

.vu είναι ο top-level domain κωδικός για τo Βανουάτου στο διαδίκτυο.
Ενώ οι τομείς .vu δίνονταν αρχικά δωρεάν για οποιονδήποτε που το ζητούσε, τώρα πωλούνται εμπορικά καθώς είναι μια συνηθισμένη πρακτική για άλλους τομείς κορυφαίου επιπέδου. Δημιουργήθηκε το 1995.
Πύργος του Άιφελ

Ιστορία

Κατασκευάστηκε μεταξύ των ετών 1887 και 1889 ως είσοδος για την διεθνή έκθεση Universell αλλά και επ`ευκαιρία της εκατονταετούς επετείου της Γαλλικής Επανάστασης. Συνολικά 300 εργάτες ένωσαν 18.038 κομμάτια σφυρήλατου σιδήρου παρασκευασμένου σε φούρνους puddling με 2,5 εκατομμύρια πριτσίνια, με μια στατική μελέτη του Maurice Koechlin. Ο Άιφελ βοήθησε τους μηχανικούς Émile Nouguier και Maurice Koechlin και τον αρχιτέκτονα Stephen Sauvestre. Ο κίνδυνος ατυχήματος ήταν μεγάλος καθώς, σε αντίθεση με σύγχρονους ουρανοξύστες, ο πύργος ήταν σε ανοιχτό πλαίσιο, χωρίς κανέναν ενδιάμεσο όροφο εκτός από δύο πλατφόρμες. Ωστόσο επειδή ο Άιφελ είχε λάβει προληπτικά μέτρα ασφαλείας, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης των κινητών ικριωμάτων, προστατευτικών κιγκλιδωμάτων και διαχωριστικών πλεγμάτων, μόνο ένας άνθρωπος πέθανε. Ο πύργος εγκαινιάστηκε στις 31 Μαρτίου 1889 και άνοιξε για το κοινό στις 6 Μαΐου 1889.
Ο πύργος επικρίθηκε πολύ από το κοινό όταν κατασκευάστηκε, καθώς πολλοί είχαν την άποψη πως ήταν αντιαισθητικός. Οι καθημερινές εφημερίδες γέμισαν με οργισμένες επιστολές από την καλλιτεχνική κοινότητα του Παρισιού.
Ο μυθιστοριογράφος Γκυ ντε Μωπασσάν λέγεται ότι έτρωγε το μεσημεριανό του γεύμα στο εστιατόριο του Πύργου κάθε μέρα. Όταν τον ρώτησαν γιατί, απάντησε ότι ήταν το μοναδικό μέρος στο Παρίσι, από όπου κάποιος δεν μπορούσε να δει τον πύργο. Ενώ, ο ποιητής Πολ Βερλαιν άλλαζε δρόμο για να μην τον βλέπει. Σήμερα, ο Πύργος ευρέως θεωρείται ότι είναι ένα εντυπωσιακό κομμάτι της διαρθρωτικής τέχνης.
Ένα από τα μεγάλα κλισέ των Χολιγουντιανών ταινιών είναι ότι η θέα από κάθε παριζιάνικο παράθυρο περιλαμβάνει τον πύργο.
Ο Άιφελ είχε πάρει άδεια για να σταθεί ο πύργος επί 20 έτη· προοριζόταν για να διαλυθεί το 1909, όταν η ιδιοκτησία του θα είχε επανέλθει στον Δήμο Παρισιού. Η πόλη είχε προγραμματίσει να τoν γκρεμίσει (μέρος των αρχικών κανόνων του διαγωνισμού για ένα πύργο ήταν πως μπορούσε εύκολα να κατεδαφιστεί) αλλά επειδή ο πύργος αποδείχτηκε χρήσιμος για σκοπούς επικοινωνίας, επετράπη η παραμονή του και μετά τη λήξη της άδειας.

Υλικά κατασκευής του πύργου

Η μεταλλική κατασκευή του Πύργου του Άιφελ ζυγίζει 7.300 τόνους, ενώ η όλη δομή, συμπεριλαμβανομένων των μη μεταλλικών στοιχείων, ζυγίζει περίπου 10.100 τόνους. Ανάλογα με τη θερμοκρασία του περιβάλλοντος, η κορυφή του πύργου μπορεί να στραφεί μακριά από τον ήλιο μέχρι 18 cm (7,1 in), λόγω της θερμικής διαστολής του μετάλλου στην πλευρά που βρίσκεται ο ήλιος.

Εκτιμήσεις του ανέμου

Κατά την στιγμή που χτίστηκε πολλοί έμειναν άναυδοι από το τολμηρό σχήμα του. Ο Άιφελ και οι μηχανικοί του σαν έμπειροι κατασκευαστές γεφυρών, κατάλαβαν πόσο σημαντικό ρόλο έπαιζε ο άνεμος, και ήξεραν πως αφού ήθελαν να φτιάξουν την μεγαλύτερη δομή στον κόσμο έπρεπε να είναι σίγουροι πως θα αντέχει στον άνεμο.
Βασίλειος Τσαγρής

Βιογραφία

Ο Βασίλειος Τσαγρής γεννήθηκε στο Ναύπλιο το 1882 και πέθανε στην Αθήνα τον χειμώνα του 1941. Προερχόταν από εύπορη οικογένεια. Ο πατέρας του Γεώργιος Τσαγρής ήταν Γυμνασιάρχης στην Κόρινθο, ενώ η μητέρα του Ειρήνη Κορφιωτάκη ήταν μέλος γνωστής οικογένειας της Καλαμάτας. Ο Βασίλειος Τσαγρής έζησε τα παιδικά του κι ένα τμήμα των εφηβικών του χρόνων στην Κόρινθο, μέχρι το 1901 που με την εισαγωγή του στο τμήμα Πολιτικών Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Από φοιτητικές μελέτες του που έχουν δημοσιευθεί στο βιβλίο του Νίκου Θ. Χολέβα «Ο Αρχιτέκτων Βασίλης Γ. Τσαγρής (1882-1941)» φαίνεται η ευχέρεια που τον διέκρινε στην σχεδίαση.
Το 1904 ο Βασίλειος Τσαγρής αποφοιτεί και σχεδόν αμέσως προσλαμβάνεται στις Τεχνικές Υπηρεσίες του Δήμου Αθηναίων. Παράλληλα με τις Τεχνικές Υπηρεσίες εργάζεται στο γραφείο του Π. Ζίζηλα- που ανήκε στους ήδη καταξιωμένους αρχιτέκτονες της προηγούμενης γενιάς από αυτή του Τσαγρή- σαν μαθητευόμενος.
Το 1910 εγκαθίσταται στην Βιέννη όπου και εργάζεται σε αρχιτεκτονικό γραφείο της αυστριακής πρωτεύουσας. Η Βιέννη αποδεικνύεται σταθμός για το μετέπειτα έργο του καθώς επηρεάζεται έντονα από την Βαγκνερική Αρχιτεκτονική. Δεν είναι τυχαία άλλωστε η ρήση του Κ.Η. Μπίρη : «Εις τας Αθήνας συγγενής προς τας τάσεις του Ότο Βάγκνερ εμφανίζεται ο Β. Τσαγρής».
Ο Β. Τσαγρής γίνεται γνωστός νωρίς και ήδη από το 1919-1920 αποτελεί μέλος της επιτροπής για το Νέο Σχέδιο Πόλεως των Αθηνών. Το 1922 λαμβάνει μέρος στην επιτροπή του Πολυτεχνικού Συλλόγου που επεξεργάζεται το Σχέδιο Νόμου για το ύψος των οικοδομών.
Η περίοδος 1920-1930 είναι από τις πιο σημαντικές για την εξέλιξη της μετέπειτα αρχιτεκτονικής καθώς παρατηρείται η σταδιακή απομάκρυνση από τον ύστερο νεοκλασσικισμό και η εμφάνιση νέων μορφολογικών παρορμήσεων. Στα χρόνια αυτά της « αμφιβολίας» κυριαρχούν τα διδάγματα των Beaux Arts και ο μακρινός απόηχος της μορφολογίας του Αρ Νουβώ. Αυτό δεν θα μπορούσε να αφήσει ανεπηρέαστο τον αρχιτέκτονα που ήδη από την περίοδο παραμονής του στην Βιέννη φαίνεται να «αποκρυσταλλώνει» συγκεκριμένες μορφολογικές παραδοχές και να τις «μεταφέρει» στα κτήριά του στην Ελλάδα χωρίς να ξεχνά την παράδοση της ύστερης νεοκλασσικής μορφολογίας.
Σύμφωνα με το βιβλίο του Νικ. Θ. Χολέβα για τον αρχιτέκτονα, το έργο του μπορεί να διακριθεί σε τρεις περιόδους με βάση την μορφολογική του εξέλιξη. Την πρώτη από την αποφοίτησή του μέχρι το 1923, την δεύτερη από το 1923 μέχρι το 1930 και την τελευταία από το 1930 μέχρι και τον θάνατό του το 1941.
Αντρέα Πίρλο

Καριέρα

Ο Πίρλο ξεκίνησε την καριέρα του στην Μπρέσια το 1994 όπου αγωνίστηκε για 4 σεζόν και κατέκτησε 1 πρωτάθλημα Σέριε Β τη σεζόν 1996-1997 οδηγώντας την ομάδα του ξανά στην πρώτη κατηγορία μετά από απουσία δυο ετών. Το 1998 πήρε μεταγραφή στην Ίντερ και μετά από ένα σύντομο δανεισμό στην Ρετζίνα το 1999, επέστρεψε στην ομάδα της Σέριε Α το 2000 αλλά δεν κατάφερε να καθιερωθεί ως βασικώς και έτσι πέρασε το άλλο μισό σεζόν στην πρώην του ομάδα, Μπρέσια. Το 2001 μετακινήθηκε στην ΑΚ Μίλαν σε μια μεταγραφή που έφτασε συνολικά τις 35 δις ιταλικές λίρες (18 εκατ. ευρώ). Στην Μίλαν εξελίχθηκε σε παίχτη παγκόσμιας κλάσης υπό της οδηγίες του Κάρλο Αντσελότι και σχημάτισε ένα αρκετά επιτυχημένο δίδυμο μαζί με τον Τζενάρο Γκατούζο στη μεσαία γραμμή. Κατέκτησε δυο πρωταθλήματα Ιταλίας (2004, 2011), ένα  κύπελλο (2003), δυο Τσάμπιονς Λιγκ (2002-03, 2006-07) και δυο Ευρωπαϊκά Σούπερ Καπ (2003, 2007).                                             
Το 2011, δυο χρόνια μετά την φυγή του Αντσελότι, αποφάσισε να μην  ανανεώσει το συμβόλαιό του με την Μίλαν και αποκτήθηκε από την Γιουβέντους ως ελεύθερος παίχτης για τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Με την Γιουβέντους έκανε το ντεμπούτο του απέναντι στην Πάρμα σε μια νίκη με 4-1 και είναι βασικός μέσος μαζί με τους Κλάουντιο Μαρκίζιο και Αρτούρο Βιδάλ. Το 2012 κατέκτησε το πρώτο του πρωταθλήμα Ιταλίας με την Γιουβέντους και ήταν πρώτος στα ασίστ. Το 2013, 2014 και 2015 ξανακατέκτησε το πρωτάθλημα Ιταλίας με την Γιουβέντους, ενώ έφτασε μέχρι τον τελικού του Τσάμπιονς Λιγκ το 2015, όπου ηττήθηκε από την Μπαρτσελόνα. Το καλοκαίρι του 2015 υπέγραψε με την Νιου Γιορκ Σίτι στο αμερικάνικο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου MLS, όπου και παρέμεινε για δυο χρονιές.
Στις 6 Νοεμβρίου 2017 ανακοίνωσε το τέλος της λαμπρής του καριέρας στην ηλικία των 38 ετών. Η Γιουβέντους αλλά και πολλοί αθλητές και προπονητές όπως ο Ζιντάν, ο Μπουφόν, ο Νέστα, ο Αντσελότι κ.α, αποχαιρέτησαν τον ποδοσφαιριστή Αντρέα Πίρλο για την μεγάλη του προσφορά στον χώρο του ποδοσφαίρου.

Εθνική Ομάδα

Σε διεθνές επίπεδο, ο Πίρλο έχει εκπροσωπήσει την Εθνική Ιταλίας σε νεανικό και ανδρικό επίπεδο. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 στη Αθήνα ήταν αρχηγός της Ιταλίας και κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο. Ήταν βασικό μέλος της ομάδας στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2006, όπου η Ιταλία αναδείχθηκε παγκόσμια πρωταθλήτρια. Επίσης, σκόραρε στη διαδικασία των πέναλτι στον τελικό και ψηφίστηκε τρίτος καλύτερος παίκτης του τουρνουά. Στο Euro 2012 συνέβαλε τα μέγιστα ώστε να φτάσει η Ιταλία στον τελικό. Μάλιστα, στον προημιτελικό εναντίον της Αγγλίας στην διαδικασία των πέναλτι σκόραρε με θεαματικό τρόπο καθώς εκτέλεσε πέναλτι με τρόπο "αλά Πανένκα". Ήταν ο δεύτερος καλύτερος παίκτης της διοργάνωσης πίσω από τον Αντρές Ινιέστα.
Γάιος Φλάβιος Φιμβρίας

Βιογραφικά στοιχεία

Ο πατέρας του, Γάιος Φλάβιος Φιμβρίας, είχε εκλεγεί ύπατος το 104 π.Χ. από κοινού με το Μάριο. Ο ίδιος εστάλη στην Ασία το 86 π.Χ. ως λεγάτος του Λεύκιου Βαλέριου Φλάκκου. Εντούτοις ήρθε σε ρήξη με τον ανώτερό του και απομακρύνθηκε από το αξίωμά του. Επωφελούμενος από την απουσία του Φλάκκου στη Χαλκηδόνα και από τη γενική δυσαρέσκεια εξαιτίας της απληστίας και της αυστηρότητας του τελευταίου, ο Φιμβρίας υποκίνησε στάση και σκότωσε τον Φλάκκο στη Νικομήδεια. Τότε ανέλαβε την ηγεσία του στρατού και πέτυχε μια σειρά από νίκες κατά του Μιθριδάτη Στ', βασιλιά του Πόντου, τον οποίο και απέκλεισε στην Πιτάνη, αρχαία πόλη της Αιολίδας. Θα τον είχε μάλιστα συλλάβει αν είχε συνεργαστεί μαζί του ο στόλος που διοικούσε ο Λούκουλλος.
Ο Φιμβρίας φέρθηκε με μεγάλη σκληρότητα στους λαούς της Ασίας που είχαν επαναστατήσει κατά της Ρώμης, ή που είχαν ταχθεί με το μέρος τους εχθρού του, του Σύλλα. Έχοντας γίνει δεκτός στο Ίλιο υποστηρίζοντας πως ως Ρωμαίος ήταν σύμμαχός τους, έσφαξε τους κατοίκους και έκαψε συθέμελα την πόλη. Ωστόσο το 84 π.Χ. ο Σύλλας πέρασε το Αιγαίο με προορισμό τη Μικρά Ασία. Πρόλαβε να υπογράψει τη Συνθήκη της Δαρδάνου με το Μιθριδάτη κι έτσι ήταν πλέον ελεύθερος να κινηθεί κατά του Φιμβρία. Τα στρατεύματα του τελευταίου έδειξαν ωστόσο φιλική διάθεση απέναντι σε αυτά του Σύλλα, και τότε ο Φιμβρίας, πιστεύοντας πως δεν θα μπορούσε να υπολογίσει στο έλεος του Σύλλα, αυτοκτόνησε. Τα στρατεύματά του υπηρέτησαν στη Μικρά Ασία μέχρι και το τέλος των Μιθριδατικών Πολέμων.
Κυριακάτικο ξύπνημα

Παραγωγή

Ο Δημήτρης Χορν ζήτησε από τον φίλο του Μιχάλη Κακογιάννη να γυρίσει αυτή την ταινία με στόχο να διαφημιστεί ο θεατρικός θίασος που είχε μαζί με την Έλλη Λαμπέτη και τον Γιώργο Παππά. Ο Χορν ήθελε στην ταινία τρεις ισοδύναμους ρόλους, κάτι που τήρησε ο Κακογιάννης. Τα εξωτερικά γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν στην Αθήνα, ενώ τα εσωτερικά στα στούντιο NAXAS, στο Κάιρο της Αιγύπτου.
Το τραγούδι «Δυστυχισμένος», που ερμηνεύει ο Χορν, το έγραψε ο Μάνος Χατζιδάκις.
Στα γυρίσματα στην Αίγυπτο η Λαμπέτη αρρώστησε από αμοιβάδες, με αποτέλεσμα να χάσει βάρος, κάτι που είναι εμφανές στις σκηνές της ταινίας. Το «Κυριακάτικο ξύπνημα» είναι η πρώτη κινηματογραφική εμφάνιση για την Τασσώ Καββαδία.
Πρεμιέρα της ταινίας στην Ελλάδα στις 11 Ιανουαρίου 1954.

Διακρίσεις

Η ταινία, στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Εδιμβούργου το 1954, πήρε Diploma of Merit. Επίσης, συμμετέσχε στο διαγωνιστικό μέρος του Φεστιβάλ των Καννών.
Σάμοκοβ

Ιστορία

Πιστεύεται ότι το Σάμοκοβ ιδρύθηκε το 14ο αιώνα ως οικισμός μεταλλωρύχων με τη βοήθεια "Σαξόνων" μεταλλωρύχων. Αναφέρεται για πρώτη φορά το 1455 και σε Οθωμανικά αρχεία το 1477 ως Βλάιτσοβ Σάμοκοβ. Μερικοί από τους καλύτερους τεχνίτες, μάστορες ξυλογλυπτικής και χτίστες προέρχονταν από το Σάμοκοβ και αναγνωρίζονταν για τις ικανότητές τους στη δημιουργία λεπτομερών και εντυπωσιακών ξυλόγλυπτων, στη ζωγραφική ωραίων εικόνων και σε κτίρια μοναδικής αρχιτεκτονικής. Το Σάμοκοβ ήταν μια από τις τρεις τότε σχολές ξυλογλυπτικής στην περιοχή, οι άλλες δύο ήταν της Δίβρης και του Μπάνσκο. Τα έργα τους υπάρχουν σε πολλές εκκλησίες και πολιτιστικά κτίρια σε όλη τη Βαλκανική Χερσόνησο.
Το 16ο και το 17ο αιώνα κέντρο εξόρυξης σιδήρου αναπτύχθηκε στο μεγαλύτερο κέντρο εξόρυξης σιδήρου της περιοχής, με δυτικούς περιηγητές να το περιγράφουν ως μια 'αρκετά μεγάλη πόλη'. Το 1565-1566 το Σάμοκοβ παρήγαγε και παρέδιδε στο Βελιγράδι 20.000 πέταλα και 30.000 καρφιά. Το Σάμοκοβ παρήγε επίσης άγκυρες και άλλα υλικά για τα ναυπηγεία της Βουλγαρικής Ακτής της Μαύρης Θάλασσας, ιδιαίτερα την Αγχίαλο. Καθώς εξ ίσου αναπτυγμένη ήταν η υλοτομία, το 1573 οι κάτοικοι του Σάμοκοβ παρέδιδαν 300 δοκάρια μέχρι τη Μέκκα.

Αθλητισμός

Στις 8 Μαρτίου 2008 άνοιξε ένα μεγάλο σύγχρονο αθλητικό κέντρο για μπάσκετ, βόλλεϊ, πυγμαχία, πάλη, τζούντο και άλλα. Υπάρχει επίσης στο Σάμοκοβ χιονοδρομικό κέντρο για κρος-κάντρι σκι, ένας μικρός αλπικός λόφος και πάρκο για σνόουμπορντ. Ο μοναδικός λόφος για άλματα σκι της Βουλγαρίας, "Τσέρνια κος", βρίσκεται στο Σάμοκοβ. Είναι ένας αρκετά μικρός λόφος για άλμα 45 μέτρων, πολύ παλιός και χρειάζεται ανακαίνιση.
Δήμος Ωρωπού

Δήμος Ωρωπού 1835-1836

Ο παλαιότερος Δήμος Ωρωπού συστάθηκε το 1835 και περιλάμβανε τους οικισμούς Ωρωπός, Συκάμινο και Μήλεσι. Ανήκε στην επαρχία Θηβών και έδρα του ήταν ο Ωρωπός. Με το Βασιλικό Διάταγμα της 31ης Ιουλίου (12 Αυγούστου με το νέο ημερολόγιο)) 1836 (ΦΕΚ 48), "Περί συγχωνεύσεως δήμων της επαρχίας θηβών", ο δήμος Ωρωπού εντάχθηκε στον δήμο Τανάγρας
Λίγο αργότερα με το Βασιλικό Διάταγμα της 24ης Νοεμβρίου (6 Δεκεμβρίου) 1836, το οποίο δεν δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, αποσπάστηκαν τα χωριά του συγχωνευθέντος δήμου Ωρωπού, καθώς επίσης και τα χωριά Μπούγα και Κακοσάλεσι (Σάλεσι) του δήμου Τανάγρας και τα προσαρτήθηκαν στο δήμο Περαίας, της επαρχίας Αττικής.

Παλαιότερα παρόμοια διοικητικά σχήματα

Διοικητικό σχήμα που λειτούργησε στο παρελθόν και καταλάμβανε παρόμοια έκταση με τον σημερινό δήμο Ωρωπού ήταν ο δήμος Περαίας που λειτούργησε στο διάστημα 1835-1871 και ο δήμος Ωρωπίων που λειτούργησε στο διάστημα 1871-1912. Ο τελευταίος προέκυψε από μετονομασία του παλαιότερου δήμου Περαίας σε δήμο Ωρωπίων και περιλάμβανε τους οικισμούς Σκάλα , Αυλώνας (Κακοσάλεσι),  Μαλακάσα,  Συκάμινο, Μαρκόπουλο Ωρωπού,  Κάλαμο ,  Αγίους Αποστόλους και Μίλεσι. Ο δήμος διατηρήθηκε μέχρι το 1912 οπότε διασπάστηκε στις κοινότητες Σκάλας Ωρωπού, Ωρωπού, Μαρκοπούλου Ωρωπού, Καλάμου και Σαλεσίου (Αυλώνος).
Ίβο Παβίτσεβιτς

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο σημερινό Μαυροβούνιο σε ένα μικρό χωριό όπου μετά το δημοτικό σχολείο, πήγε γυμνάσιο στο Βάλιεβο. Έπειτα σπούδασε στο Βελιγράδι στην νομική σχολή και στη συνέχεια εργάστηκε ως δικηγόρος στην Νεγκοτίν. Το 1899 συνελήφθη για συμμετοχή σε κάποια στάση, καταδικάστηκε σε είκοσι χρόνια από το στρατοδικείο του Βελιγραδίου. Στη συνέχεια του δόθηκε χάρη.
Εξελέγη μέλος, βουλευτής, του Κοινοβουλίου εκπρόσωπος της περιοχής Νεγκοτίν και Βάλιεβο. Ήταν υπουργός οικονομίας από τον Μάιο έως τον Ιούλιο του 1905, και υπουργός εσωτερικών από τον Ιούλιο του 1905 έως τον Μάρτιο του 1906. Το 1919 αναλαμβάνει την εθνική εκτελεστική επιτροπή και οργανώνει συγκεντρώσεις νέων που αγωνίζονται εναντίον των αντιπάλων της ενοποίησης Σερβίας και Μαυροβουνίου όπου ήταν υποστηριχτής της.
Όκτζο

Το Όκτζο (κορεατική προφορά: [ok̚.t͈ɕʌ], 옥저) ήταν κορεατικό φυλετικό κράτος το οποίο δημιουργήθηκε στη βόρεια κορεατική χερσόνησο και υπήρξε ίσως από τον 2ο αιώνα π.Χ. έως τον 5ο αιώνα μ.Χ.
Το Ντονγκ-όκτζο (Ανατολικό Όκτζο) καταλάμβανε περίπου την περιοχή των επαρχιών Χάμγκιονγκ της Βόρειας Κορέας και το Μπουκ-όκτζο (Βόρειο Όκτζο) καταλάμβανε την περιοχή του ποταμού Ντουμάν.
Το Ντονγκ-όκτζο ονομάζεται συχνά ως Όκτζο, ενώ το Μπουκ-όκτζο αναφέρεται επίσης ως Τσιγκούρου (置溝婁, 치구루) ή σκέτο Γκούρου (구루), ενώ το τελευταίο όνομα εφαρμόζεται επίσης στο Κογκουριό. Το Όκτζο συνόρευε με το μικρό κράτος του Ντόνγκιε και είχαν παρόμοια μοίρα.