google/wiki40b huggingface dataset:
Νταϊάν Γουίστ

Καλλιτεχνική πορεία

Ξεκίνησε την καριέρα της στον κινηματογράφο τη δεκαετία  του '80 και το 1984 έπαιξε στο Footloose και το 1985 σην ταινία Το Πορφυρό Ρόδο του Καΐρου.
Η πρώτη της μεγάλη επιτυχία ήρθε το 1984 στο Η Χάνα και οι Αδελφές της του Γούντι Άλεν, για το οποίο κέρδισε το Όσκαρ Β´ Γυναικείου Ρόλου. Στη συνέχεια, προτάθηκε για το BAFTA Β´ Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της στο Μέρες Ραδιοφώνου. Το 1990 έπαιξε στο Δεσμοί στοργής και προτάθηκε για το Όσκαρ και τη Χρυσή Σφαίρα Β´ Γυναικείου Ρόλου. Την ίδια χρονιά εμφανίστηκε και στο Ο Ψαλιδοχέρης.
Το 1994 έπαιξε στο Σφαίρες πάνω από το Μπρόντγουεϊ και κέρδισε για δεύτερη φορά το Όσκαρ Β´ Γυναικείου Ρόλου, ενώ κέρδισε και τη Χρυσή Σφαίρα.
Στη συνέχεια, εμφανίστηκε στις ταινίες  Μαγικά Φίλτρα (1998), Τ' Όνομά μου Είναι Σαμ (2001) και Απώλεια (2010). Το 2005 δάνεισε τη φωνή της στην ταινία κινουμένων σχεδίων Robots.
Στην τηλεόραση έχει παίξει σε διάφορα επεισόδια του Νόμος και Τάξη και στο In Treatment.
Η Γουίστ εδώ και χρόνια έχει επιλέξει να παίζει κυρίως στο θέατρο, καθώς οι ρόλοι που της πρότειναν στο Χόλιγουντ μετά την επιτυχία των δύο Όσκαρ, δεν ανταποκρινόντουσαν στις προσδοκίες της.
Ιωάννης Β΄ του Σαλόν-Αρλαί

Βιογραφία

Ήταν γιος του Ούγου Α΄ κυρίου του Αρλαί και της Βεατρίκης, κόρης του Ουμβέρτου Α΄ κυρίου του Λα Τουρ-ντυ-Πεν.
Το 1322 διαδέχθηκε τον πατέρα του. Η Βεατρίκη ήταν κόρη της Άννας κόμισσας του Βιεννουά (περιοχής με έμβλημα το δελφίνι). 
Απεβίωσε το 1362 σε ηλικία 50 ετών και τον διαδέχθηκε ο γιος του.
Ακρωτήριο Ναυαρίνου

Το Ακρωτήριο Ναυαρίνου αν και έχει ελληνικό όνομα δεν βρίσκεται στην Ελλάδα. Πρόκειται για πανύψηλο ακρωτήριο, ύψους 600 μέτρων, που βρίσκεται στη βορειοανατολική Ασία και συγκεκριμένα στην ανατολική Σιβηρία, στα νότια πρόσγεια του Βερίγγειου πορθμού. Αποτελεί το νότιο κέρας του κόλπου του Αναντίρ, βόρεια της χερσονήσου Καμτσάτκα (Kamchatca).
Ονομάστηκε έτσι από τους Ρώσους σε ανάμνηση της Ναυμαχίας του Ναυαρίνου που έγινε στον ομώνυμο κόλπο στην Ελλάδα. Το ακρωτήριο Ναυαρίνο είναι σχεδόν πανταχόθεν απόκρημνο και είναι ορατό από απόσταση 60 μιλίων. Θεωρείται από τα υψηλότερα του κόσμου. Αποτελεί σπουδαίο ναυτιλιακό βοήθημα στις διορθώσεις πορειών των πλοίων προ της προσέγγισης στον πορθμό. Μόνιμοι κάτοικοί του είναι οι άλμπατρος και άλλα διερχόμενα θαλάσσια πουλιά.
Μπόσνα Ρόγιαλ (καλαθοσφαίριση)

Ιστορία

Η Μπόσνα ιδρύθηκε το 1951 και η αρχική της σύνθεση αποτελούνταν από αθλητές του πανεπιστημίου του Σαράγεβο. Μέχρι το 1955, παρέμεινε στις τοπικές κατηγορίες, πριν κερδίσει την άνοδο της στην Βοσνιακή Λίγκα. Μέχρι το 1972, αγωνιζόταν στο περιφερειακό πρωτάθλημα και αφού κέρδισε την Ζελέζνιτσαρ, κέρδισε την άνοδο της στην ανώτερη κατηγορία του γιουγκοσλαβικού πρωταθλήματος.
Την ίδια χρονιά, υπέγραψε στην ομάδα ο Μίρζα Ντελίμπασιτς, ενώ προπονητής της ήταν ο Μπόγκνταν Τάνιεβιτς. Με αστέρια όπως οι Ράτκο Ραντοβάνοβιτς και Ζάρκο Βάραζιτς, η Μπόσνα κατέκτησε το πρωτάθλημα το 1978 και την επόμενη χρονιά κατέκτησε το κύπελλο πρωταθλητριών χωρίς κανένα ξένο παίκτη στην σύνθεση της. Ο τελικός πραγματοποιήθηκε στην Γκρενόμπλ της Γαλλίας μπροστά σε 15.000 θεατές, με την Μπόσνα να κερδίζει την Έμερσον Βαρέζε με 96-93, έχοντας ως πρώτο σκόρερ τον Βάραζιτς με 45 πόντους, ενώ ο Ντελίμπασιτς πέτυχε 30.
Την ακόλουθη τετραετία, η Μπόσνα κατέκτησε δύο ακόμη πρωταθλήματα, όπως και την δεύτερη θέση στο διηπειρωτικό κύπελλο, ενώ κέρδισε και δύο κύπελλα Γιουγκοσλαβίας, το 1978 και το 1984.
Στα μέσα της δεκαετίας του '80, τα αστέρια της ομάδας μεταγράφηκαν στο εξωτερικό, με την διοίκηση του συλλόγου να επιχειρεί να αναδείξει ταλέντα από τα τμήματα υποδομής του, όπως ο Νέναντ Μάρκοβιτς, ο Γκόρνταν Φίριτς, ο Σαμίρ Άβντιτς, κ.α..
Μετά την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, η Μπόσνα εντάχθηκε στο πρωτάθλημα Βοσνίας, κατακτώντας τέσσερις τίτλους από το 1999 ως το 2008, όπως και τρία κύπελλα Βοσνίας. Αγωνίστηκε στην Αδριατική Λίγκα κατά την πρώτη δεκαετία της νέας χιλιετίας, με καλύτερη θέση την έβδομη, το 2008-09.
Το 2014 η ιστορική ομάδα από το Σαράγεβο μετονομάστηκε σε "Μπόσνα Ρόγιαλ".
Κάστρο της Σελεύκειας

Το Κάστρο Σελεύκειας τουρκικά : Silifke Kalesi) είναι κάστρο, τα σημερινό κτίσμα είναι βυζαντινών χρόνων, στην πόλη Σιλίφκε, αρχαία Σελεύκεια Ισαυρίας της Τουρκίας. ΤΔιοικητικά ανήκει στην Επαρχία Μερσίνης, βρίσκεται στα δυτικά του κέντρου της σύγχρονης πόλης Σιλίφκε στα νότια του ποταμού Γκοκσού (Καλυδανός της αρχαιότητας). Παρά το γεγονός ότι το ύψος του είναι μόλις 160 μέτρα σε σχέση με το επίπεδο της θάλασσας, κυριαρχεί πάνω από την πεδιάδα της Σελεύκειας και το νότιο τμήμα της κοιλάδας του Καλυδανού.

Ιστορία

Η αρχαία Σελεύκεια ήταν μια σημαντική πόλη της αρχαιότητας και οχυρώθηκε το 4ο αιώνα π.Χ., κατά τη διάρκεια της ελληνιστικής περιόδου. Παρόλα αυτά, το σημερινό κάστρο χτίστηκε από τους Βυζαντινούς στη μεσαιωνική εποχή ως προπύργιο εναντίον των Αράβων. Προς το τέλος του 12ου αιώνα και κατά τη διάρκεια της τρίτης Σταυροφορίας οι Αρμένιοι κατέλαβαν το κάστρο υπό τον Λέων Α΄. Ωστόσο το 1210 οι Αρμένιοι που εντωμεταξύ είχαν δημιουργήσει στην περιοχή το Αρμενικό Βασίλειο της Κιλικίας έδωσαν το κάστρο στους συμμάχους τους Ιωαννίτες Ιππότες να το υπερασπίζονται από τους Σελτζούκους. Το 1236 αναφέρεται ότι το κάστρο διευρύνθηκε.

Περιγραφή

Το σχέδιο του κάστρου είναι οβάλ, όπου οι διαστάσεις του, από δυτικά προς ανατολικά, είναι περίπου 250 μέτρα. Η μικρότερη διάσταση είναι περίπου 75 μέτρα και περιβάλλεται από τάφρο. Μέσα στο κάστρο υπάρχουν ερείπια κατοικιών της εποχής των Σελεύκιδων βασιλέων. Σύμφωνα με τον Τούρκο περιηγητή Εβλιγιά Τσελεμπή τον 17ο αιώνα υπήρχαν 23 προμαχώνες, 60 σπίτια και ένα τζαμί στο κάστρο. Επί του παρόντος, ο αριθμός των προμαχώνων είναι 10.
Πύργος Αχαΐας

Γενικά στοιχεία

Πρόκειται πλέον για παραθεριστικό οικισμό καθότι οι κάτοικοί του κατοικούν στα πεδινά της Ακράτας. Αποκαλείται και «Απάνω Πύργος» σε αντιδιαστολή με την ονομασία «Κάτω Πύργος», που αφορά τους μικρούς οικισμούς Παλαιοσταφίδα και Φούρνοι των οποίων οι κάτοικοι ξεχειμώνιαζαν στα πεδινά προερχόμενοι από το χωριό, έως ότου απέκτησαν μορφή μόνιμης εγκατάστασης.
Επίσκοπος Αθηνών Μελέτιος Β΄

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1661 στα Ιωάννινα. Το κοσμικό του όνομα ήταν Μιχαήλ, λεγόμενος και Μήτρος. Εκεί διδάχτηκε τα εγκύκλια μαθήματα στον Βησσαρίωνα Μακρή. Χειροτονήθηκε ιερέας από τον Κλήμη Ιωαννίνων και ονομάστηκε Μελέτιος. Πήγε στην Ιταλία για να σπουδάσει φιλοσοφία και ιατρική στην Θεολογία, Ιατρική και Φιλοσοφία στην Πάντοβα, ενώ έμαθε και τα Λατινικά. Επέστρεψε στα Γιάννενα και έγινε δάσκαλος και σχολάρχης του διδασκαλείου του Επιφανίου. 
Μετά τον θάνατο του μητροπολίτη Ναυπάκτου και Άρτας Βαρθολομαίου, σε ηλικία 31 ετών χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Άρτας. Αφού λειτούργησε τέσσερα χρόνια αναγκάστηκε να φύγει από την Άρτα το 1696 και να καταφύγει στα Ιωάννινα, λόγω της επιδρομής του διαβόητου Λιβερίου Γερακάρη. Κατηγορήθηκε ως συνένοχος της επανάστασης εκείνης και διέτρεξε μεγάλο κίνδυνο, κατέφυγε στα Γιάννενα και κρύφτηκε για δύο μήνες. Όταν το 1701 έγινε ειρήνη μεταξύ Βενετών και Τούρκων, πήγε στην Κωνσταντινούπολη. Το 1701 η Μεγάλη Εκκλησία τον έστειλε στην Βενετοκρατούμενη Πελοπόννησο για να συντάξει τα εκκλησιαστικά δικαιώματα ως έξαρχος και επίτροπος πατριαρχικός. Εκπλήρωσε την αποστολή του και επέστρεψε στην Πόλη. Εκείνη την εποχή ήρθαν δύο πρόκριτοι από την Αθήνα και ζήτησαν τον Μελέτιο να διοριστεί μητροπολίτης Αθηνών. Έτσι, ο Πατριάρχης Γαβριήλ Γ΄ τον μετέθεσε στην Αθήνα το 1703. Με την μεγάλη του μόρφωση και την ικανότητά του, ο Μελέτιος κατόρθωσε στην Αθήνα να συμβιβάσει καταστάσεις, και συντέλεσε στην αναγέννηση των γραμμάτων. Δυσκολεύτηκε όμως από τις ραδιουργίες και τις συκοφαντίες των δημογερόντων και ζητούσε ευκαιρία να απομακρυνθεί.
Μετά τον θάνατο του Κλήμη Ιωαννίνων, οι συμπατριώτες του παρακάλεσαν θερμά τον Μελέτιο να επιστρέψει. Το 1713 δέχτηκε να τον διαδεχτεί και έφυγε από την Αθήνα με προορισμό την Κωνσταντινούπολη. Καθ'οδόν αρρώστησε στην Λάρισα και αναγκάστηκε να παραμείνει εκεί για πολύ καιρό. Αφού ανάρρωσε, έφθασε στην Κωνσταντινούπολη, όπου ξανά αρρώστησε βαριά και πέθανε στις 12 Δεκεμβρίου 1714. Ενταφιάστηκε στην Πακριδία.

Εργογραφία

Στην εποχή του ήταν από τους πλέον μορφωμένους επισκόπους του ελλαδικού χώρου. Συνέγραψε πολλές θεολογικές, ιατρικές και φιλοσοφικές πραγματείες. Σημαντικά συγγραφικά έργα του είναι η «Παλαιά και Νέα Γεωγραφία», «Ρητορική» και μεταξύ των άλλων και η σπουδαιότατη για την εποχή εκείνη τρίτομη «Εκκλησιαστική Ιστορία», την οποία συμπλήρωσε με τέταρτο τόμο ο Γεώργιος Βενδώτης.

Γεωγραφία παλαιά και νέα

Το τετράτομο γεωγραφικό έργο του με τίτλο Γεωγραφία Παλαιά και Νέα εκδόθηκε στη Βενετία το 1728 και ήταν το πρώτο εκτεταμένο γεωγραφικό έργο της νεώτερης εποχής στα ελληνικά. Γνώρισε ιδιαίτερη διάδοση στους Έλληνες της διασποράς. Επίσης η Χάρτα του Ρήγα (1797) στηρίχτηκε σε πολλά τοπωνύμια του έργου του Μελετίου για τον προσδιορισμό των ονομασιών στον χάρτη.
Δήμος Λαυρεωτικής

Δήμος Λαυρίου

Ο Δήμος Λαυρίου συστάθηκε την 1-10-1835 (ΦΕΚ Α΄17/1835) και καταλάμβανε περίπου τον χώρο που καλύπτουν οι σημερινοί δήμοι Λαυρεωτικής και Σαρωνικού. Περιλάμβανε τους οικισμούς Κερατέα, Κουβαράς, Καλύβια, Όλυμπος, Ανάβυσσος, Εργαστήρια, και Θορικός. Ο δήμος ήταν Γ΄ τάξης και είχε πληθυσμό 1.238 κατοίκους. Έδρα του δήμου ορίστηκε η Κερατέα η οποία είχε τότε πληθυσμό 474 κατοίκους. Ο Δήμος Λαυρίου διατηρήθηκε μέχρι το 1890 οπότε διασπάστηκε σε δύο νέους δήμους, τον δήμο Σουνιέων και τον δήμο Θορικίων.

Δήμος Λαυρεωτικής 1890-2010

Ο Δήμος Λαυρεωτικής συστάθηκε το 1890 αρχικά με την ονομασία Δήμος Σουνιέων και προήλθε από την διαίρεση του παλαιότερου δήμου Λαυρίου. Ένα χρόνο μετά, το 1891 μετονομάστηκε σε δήμο Λαυρεωτικής. Διατηρήθηκε ως ένας εκ των τριών δήμων του νομού Αττικής και μετά την διοικητική διαίρεση του 1912 (οι άλλοι δύο δήμοι ήταν ο δήμος Αθηναίων και ο δήμος Πειραιώς). Παρέμεινε σχεδόν αμετάβλητος μέχρι το 1948 οπότε αποσπάστηκε ο οικισμός Καμάριζα ο οποίος συγκρότησε την κοινότητα Καμάριζας, μετέπειτα κοινότητα Αγίου Κωνσταντίνου. Με την εφαρμογή του σχεδίου Καποδίστριας το 1997 παρέμεινε αμετάβλητος. Την περίοδο αυτή περιλάμβανε τους οικισμούς Λαύριο , Άνω Θορικό , Θορικό , Κάτω Ποσειδωνία , Κάτω Σούνιο , Λεγρενά. Η έκτασή του ήταν 41,3 τ.χλμ. και ο πληθυσμός του 10.612 κάτοικοι  σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης το 2011, συνενώθηκαν σ΄αυτόν ο δήμος Κερατέας και η κοινότητα του Αγίου Κωνσταντίνου σχηματίζοντας τον νέο δήμο Λαυρεωτικής.
Κάρολος της Ορλεάνης (1459-1496)

Βιογραφία

Ήταν γιος του Ιωάννη (1399-1467), κόμη του Ανγκουλέμ (1407-1467) και της Μαργαρίτας του Ροάν, κόρης του Αλαίν Ι΄ του Ροάν. 
Διαδέχτηκε τον πατέρα του στην ηγεσία της κομητείας του Ανγκουλέμ σε ηλικία 7 ετών (1467-1496), με την άσκηση της εξουσίας του να ανατίθεται στη μητέρα του Μαργαρίτα του Ροάν και τον Ιωάννη Α΄ του Λα Ροσφουκώ.
Το σώμα του ανευρέθηκε μαζί με αυτά των γονιών του στον Καθεδρικό του Ανγκουλέμ το 2011.
Μιχαήλ της Μπραγκάνσα

Βιογραφία

Ήταν ο πρώτος νόθος γιος τού Πέτρου Β΄ της Πορτογαλίας και της Ανν Αρμάνντ Παστρ ντε Βερζέ από τη Γαλλία. 
Το 1724 πνίγηκε στον ποταμό Τάγο· ήταν 25 ετών.
Κάστρο Κόκκινου Νερού

Το Κάστρο Κόκκινου Νερού είναι βυζαντινό κάστρο στην περιφερειακή ενότητα Λάρισας. Βρίσκεται κοντά στο παραθαλάσσιο χωριό Κόκκινο νερό και στις όχθες ρέματος με το ίδιο όνομα, ενώ απέχει 70 χλμ από την Λάρισα.
Σύμφωνα με τις αρχαιολογικές έρευνες χτίστηκε τον 6ο αιώνα από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό πάνω στα ερείπια της αρχαίας πόλης των Ευρυμενών στην αρχαία Μαγνησία.
Γκίρμα Ουόλντε-Γκιόργκις

Πρώτα χρόνια

Γεννήθηκε στην Αντίς Αμπέμπα και ανήκει στην εθνοτική ομάδα των Ορόμο.
Φοίτησε μεταξύ των άλλων, σε ιταλικό σχολείο στην Αντίς Αμπέμπα. Στις αρχές της δεκαετίας του 1950 τελειοποίησε τις σπουδές του στην Ολλανδία, τη Σουηδία και τον Καναδά στη Διοίκηση Επιχειρήσεων και επίσης στη Διεύθυνση και τον Έλεγχο Εναέριας Κυκλοφορίας.

Σταδιοδρομία στο Στρατό και την Αεροπορία

Το 1941 κατατάχθηκε στη Ραδιοφωνική Υπηρεσία Ενημερώσεως των Ενόπλων Δυνάμεων της Αιθιοπίας και λίγο αργότερα αποφοίτησε από τη στρατιωτική σχολή Τζένετ. Κατατάχθηκε στην Πολεμική Αεροπορία το 1946 και δύο χρόνια μετά έγινε βοηθός εκπαιδευτή στην αεροπλοΐα και στους ελέγχους πτήσεων. Το 1955 έγινε επικεφαλής της Πολιτικής Αεροπορίας της Ερυθραίας, η οποία τότε ήταν τμήμα ομοσπονδίας με την Αιθιοπία. Έπειτα ανέλαβε διευθυντικές θέσεις σε υπηρεσίες και οργανισμούς Πολιτικής Αεροπορίας.

Πολιτική καριέρα

Η πολιτική του σταδιοδρομία ήταν εξίσου σημαντική με την καριέρα του στην αεροπορία. Ο Ουόλντε-Γκιόργκις ανέλαβε γενικός διευθυντής του νεοϊδρυθέντος υπουργείου Εμπορίου, Βιομηχανίας και Σχεδιασμού, το 1951. Εξελέγη βουλευτής το 1961 και επί τρεις συνεχείς θητείες υπηρέτησε στο αξίωμα του Προέδρου της Βουλής. Το 2000 εξελέγη μέλος της Ομοσπονδιακής Βουλής ως ανεξάρτητος.

Πρώτη εκλογή

Η εκλογή του έγινε από το Κοινοβούλιο ομόφωνα καθώς ήταν ανεξάρτητος 
Ορκίστηκε Πρόεδρος στις 8 Οκτωβρίου του 2001.

Επανεκλογή

Στις 9 Οκτωβρίου του 2007 ο Ουόλντε-Γκιόργκις επανεξελέγη από το Κοινοβούλιο με 430 ψήφους υπέρ, 88 κατά και 11 απόντες, στο αξίωμα του Προέδρου, το οποίο είναι εθιμοτυπικό στη χώρα.
Τον διαδέχθηκε στο προεδρικό αξίωμα στις 7 Οκτωβρίου 2013 ο Μουλάτου Τεσόμε.
Α.Ο. Εθνικός Νέου Αγιονερίου

Έμβλημα

Το έμβλημα του Εθνικού Νέου Αγιονερίου έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Γιώργος Παπασιδέρης (μουσικός)

Κριτικές

Χαρακτηριστικά και ανάλογα του μεγέθους του έργου του Γιώργου Παπασίδερη είναι τα σχόλια δύο σημαντικών προσώπων στο χώρο του δημοτικού τραγουδιού, της Δόμνας Σαμίου και του Γιώργου Κόρου.  Συγκεκριμένα σε τηλεφωνική συνέντευξη που είχαμε το Μάρτιο του 1994 με τη Δόμνα Σαμίου, μας είπε για τον Παπασίδερη: "Ο Γιώργος Παπασίδερης και η Γεωργία Μητάκη είναι δύο μεγάλοι ερμηνευτές του δημοτικού τραγουδιού, ιδιαίτερα των τραγουδιών της Κεντρικής Ελλάδος με τα οποία ασχολήθηκαν και χαρακτήρισαν μια εποχή 30 - 40 χρόνων.  Ο Γιώργος Παπασίδερης τραγούδησε με τέτοιο τρόπο αυτά τα τραγούδια που και σήμερα λέμε  «αυτό είναι του Γιώργου» εν-
νοώνας ότι, είτε ήταν δικό του είτε παλιό δημοτικό, ο Παπασίδερης το ζωντάνεψε και το έκανε κλασσικό και αθάνατο.  Το Γιώργο δεν τον γνώριζα προσωπικά αλλά επειδή 50 χρόνια ασχολούμαι με τη συλλογή και αναπαραγωγή δημοτικών τραγουδιών, από εμπειρία μου μπορώ να πω ότι ήταν κορυφαίος ερμηνευτής και έγινε μέτρο σύγκρισης της ικανότητος των άλλων".
Επίσης σε τηλεφωνική συνέντευξη που είχαμε και με τον Γιώργο Κόρο τον Ιούνιο του 1994 για τον Γιώργο Παπασίδερη, μας είπε τα εξής:  «Ο Γιώργος Παπασίδερης κατ’ αρχάς ήταν πολύ καλός άνθρωπος, άξιος, δυναμικός και εργατικός.  Στο χώρο του δημοτικού τραγουδιού άφησε εποχή.  Πολλοί νέοι καλλιτέχνες σήμερα προσπαθούν να τον μιμηθούν».  Μας είπε επίσης ότι η γνωριμία του με τον Γιώργο Παπασίδερη υπήρξε σταθμός στη δισκογραφική του καριέρα.   Ο Γιώργος Παπασίδερης γνώρισε το νεαρό Γιώργο Κόρο σε συνεργασίες τους σε γάμους και πανηγύρια.  Με το βέτο που είχε τότε απαίτησε να γίνει η πρώτη δισκογραφική δουλειά του Κόρου σ΄ ένα απ’ τα τραγούδια του, το 1952 στην «Columbia».  ΄Ετσι τον βοήθησε να ξεκινήσει την καριέρα του.
Εν κατακλείδι, παρατίθεται ένα σχόλιο του ειδικού συλλέκτη δίσκων και συνεργάτη διαφόρων εταιρειών, Δημήτρη Ράνιου, για το Γιώργο Παπασίδερη.  Το σχόλιο είναι γραμμένο σε μια σειρά δίσκων με τραγούδια του Παπασίδερη, της εταιρείας «MARGO», Μίνως Μάτσας & Υιός Α.Ε», που κυκλοφόρησε το Σεπτέμβρη του 1984.  Η ίδια είναι γραμμένη και σε μια σειρά αντίστοιχων δίσκων, που κυκλοφόρησε η εταιρεία «ΕΜΙ-REGAL, EMIAL Α.Ε» το Μάρτη του 1986. "Το δημοτικό τραγούδι βρήκε στη φωνή του Γιώργου Παπασίδερη τον ιδανικό και τέλειο ερμηνευτή του.  Πριν απ’ αυτόν, αλλά και μετά δεν βρέθηκε κανείς που να μπορέσει να τραγουδήσει τα δημοτικά όπως ο Παπασίδερης. Η
ερμηνεία του Γιώργου Παπασίδερη ήταν και θα παραμείνει υποδειγματική και δεν αφήνει περιθώρια για μίμηση ή για σύγκριση. Φωνή μεστή, ρωμαλέα, που ανάλογα με την περίσταση γινόταν εκφραστική ή δυναμική.  Χαρακτηριστικό της ανυπέρβλητης ερμηνευτικής του αξίας είναι ότι ο Γιώργος Παπασίδερης ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του σαν κορυφαίος ερμηνευτής και τερμάτισε μετά από 45 χρόνια πάλι σαν κορυφαίος".
Το Μπάνιο του Παιδιού

Περιγραφή

Το 1891, η Μαίρη Κάσατ δημιούργησε την ελαιογραφία με δύο θέματα, τη μητέρα και το μικρό παιδί. Το είδος της σκηνής βασίζεται στο καθημερινό μπάνιο του παιδιού, μια στιγμή που είναι «ιδιαίτερη χωρίς να είναι ιδιαίτερη». Η γυναικεία μορφή κρατά ψηλά το παιδί σταθερά και προστατευτικά με το αριστερό της χέρι ενώ το άλλο χέρι πλένει προσεκτικά τα πόδια του παιδιού. Το μικρό και στρουμπουλό αριστερό χέρι του παιδιού στηρίζεται πάνω στο μηρό της μητέρας, ενώ το άλλο χέρι ακουμπά σταθερά στο μηρό του. Το δεξί χέρι της μητέρας πιέζει σταθερά αλλά απαλά το πόδι στη λεκάνη, που μιμείται την πίεση του παιδιού στο μηρό της. Για να δώσει την αίσθηση του βάθους, η Κάσατ ζωγράφισε τα πρόσωπά να μικραίνουν στον χώρο. Οι πινελιές είναι πολυεπίπεδες και τραχιές, δημιουργώντας παχιές γραμμές που περιγράφουν τις φιγούρες και ξεχωρίζουν από το μοτίβο του φόντου. Το χέρι της ζωγράφου είναι εμφανές μέσα από την τραχύτητα των γραμμών και μπορούν να φανούν καλύτερα από απόσταση.

Επιρροές

Η Κάσατ επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από τους συναδέλφους της Ιμπρεσιονιστές και ειδικά τον Έντγκαρ Ντεγκά. Το πρώτο ζωγραφικό έργο Ιμπρεσιονισμού που έφτασε στις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν ένας πίνακας με παστέλ του Ντεγκά του 1875, που αυτή είχε αγοράσει. Η Κάσατ άρχισε να παρουσιάζει τα έργα της μαζί με τους Ιμπρεσιονιστές το 1877, όπου γνώρισε άλλους συναδέλφους Ιμπρεσιονιστές, όπως ο Κλοντ Μονέ και η Μπερθ Μορισό. Το 1890, ενθουσιάστηκε από τις εκτυπώσεις των Ιαπωνικών ξυλόγλυπτων κατά τη διάρκεια της έκθεσης στην Ακαδημία Καλών Τεχνών στο Παρίσι, τρία χρόνια πριν από τον πίνακα Το Μπάνιο του Παιδιού. Η Κάσατ συντάχθηκε με την απλότητα και τη σαφήνεια του Ιαπωνικού σχεδιασμού και την επιδέξια χρήση των επιπέδων του χρώματος. Η προοπτική της ζωγραφικής ήταν εμπνευσμένη από τις Ιαπωνικές εκτυπώσεις και τον Ντεγκά. « Η Ιαπωνική χαρακτική ενδιαφερόταν περισσότερο για την διακόσμηση παρά για την ακριβή απόδοση της προοπτικής.»
Όμιλος Η΄ Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014

Ο Όμιλος Η΄ του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014 αποτελείται από τις εθνικές ομάδες του Βελγίου, της Αλγερίας, της Νότιας Κορέας και της Ρωσίας. Οι αγώνες ξεκίνησαν στις 17 Ιουνίου και τελείωσαν στις 26 Ιουνίου 2014.
Οι δύο πρώτες ομάδες του ομίλου συνέχισαν στην φάση των 16. Το Βέλγιο ως πρώτη του ομίλου συνέχισε σε αγώνα με τις ΗΠΑ που ήταν η δεύτερη του ομίλου Ζ΄ και η Αλγερία ως δεύτερη του ομίλου συνέχισε σε αγώνα με την Γερμανία που ήταν η πρώτη του ομίλου Ζ΄.
Έλζα Iμπραχίμοβα

Πρόωρη ζωή και εκπαίδευση

Η Eλζα Iμπραχίμονα γεννήθηκε το 1938 στο Χατζικαμπούλ της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν. Αποφοίτησε από το Μουσικό Σχολείο αρ. 8 στο Μπακού, στην τάξη σύνθεσης της Ανωτάτης Μουσικής Σχολής Α. Ζεϊνάλλι το 1957. Επίσης, αποφοίτησε από το Τμήμα Σύνθεσης του Κρατικού Ωδείου του Αζερμπαϊτζάν (σημερινή Μουσική Ακαδημία Μπακού) Ουζεγίρ Χατζιμπέγιοφ το 1964. Οι γονείς κατάλαβαν την μεγάλη αγάπη που είχε για τη μουσική από την παιδική της ηλικία και την έστειλαν στη μουσική σχολή.
Η Έλζα Ιμπραγίμοβα συνέθεσε το πρώτο της τραγούδι το 1969. Η Ελεκμπέροβα ήταν ο πρώτος τραγουδιστής του τραγουδιού "Yalan ha deyil" που συντάχθηκε στο ποίημα του Mαμμάντ Ραχίμ. Η Έλζα Ιμπραγκίμοβα έχει συνθέσει τραγούδια σε τανγκό, με μερικά από αυτά τα τραγούδια να έχουν απορριφθεί από τα καλλιτεχνικά συμβούλια της Σοβιετικής Ένωσης, εν μέρει λόγω της μη συμβάδισης με το σοβιετικό πνεύμα.

Τιμές και βραβεία

Ο Ιλχάμ Αλίγιεφ (Πρόεδρος της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν) υπέγραψε διάταγμα για τον εορτασμό των 80 χρόνων από τα γενέθλια της Έλζα Ιμπραγκίμοβα.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα πυγμαχίας ανδρών 2001

Το πανελλήνιο πρωτάθλημα πυγμαχίας ανδρών Α' κατηγορίας 2001 έγινε στην Κοζάνη, 10 με 12 Δεκεμβρίου του 2001. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος με μόλις ένα βαθμό διαφορά από την περσινή πρωταθλήτρια ΑΕΚ.
Αντίνοος (Οδύσσεια)

O Αντίνοος ή Αντίνους αναφέρεται στην Οδύσσεια του Ομήρου ως ένας από τους δύο - ο άλλος ήταν ο Ευρύμαχος - αρχηγούς των μνηστήρων της Πηνελόπης. Ήταν γιος του Ευπείθη.
Όπως και οι υπόλοιποι μνηστήρες, εκμεταλλεύεται τη φιλοξενία της Πηνελόπης και κατασπαταλά το βιος του Οδυσσέα. Ενόσω ο Τηλέμαχος ταξιδεύει στην Πύλο και τη Σπάρτη για να πληροφορηθεί σχετικά με την τύχη του πατέρα του, ο Αντίνοος μαζεύει είκοσι άνδρες και του στήνει ενέδρα σε μια νησίδα που βρίσκεται στον πορθμό ανάμεσα στην Ομηρική Ιθάκη και τη Σάμη, που ονομάζεται "Ἀστερίς". Η ενέδρα όμως με την επέμβαση της Αθηνάς αποτυγχάνει. Όταν ο Μελάνθιος φέρνει τον Οδυσσέα (μεταμφιεσμένο σε ζητιάνο) στο παλάτι, ο Αντίνοος επιπλήττει τον αιγοβοσκό που έφερε άλλον έναν επαίτη και δε διστάζει να ρίξει ένα κάθισμα στον δεξί ώμο του Οδυσσέα.
Στη Μνηστηροφονία, ο Οδυσσέας σκοτώνει πρώτο τον Αντίνοο, ρίχνοντάς του ένα βέλος στο λαιμό, που του διαπέρασε τον αυχένα. Ο Ευπείθης αποφασίζει να πάρει εκδίκηση για το θάνατο του γιου του, αλλά σκοτώνεται από το Λαέρτη.
Atala

Ιστορία

Η εταιρία ξεκίνησε  στο Μιλάνο από τον Gatti ενώ επίσημα ιδρύθηκε το 1921 από τον Cesare Rizzato και εδρεύει στη Μόντσα (Monza) της Ιταλίας Έχει κερδίσει αρκετά πρωταθλήματα στο παρελθόν με ποδήλατα πίστας .

Μοντέλα Ποδηλάτων

Πίστας - Street: SLR, SLR100, Outdoor, Norhtblack, Time out
Πόλης/Μεικτά- Trekking: Distance, River, Discovery, Street, Travel, Bridge
Πόλης - Urban : Manhattan, Primavera, Cita, Cruiser, Life, Venture, Airon, Maggie, Piccadilli
 MTB: Shape D, Shape V, Spin, Planet D, Planet V, Wap, Replay, Stratos, My Flower, Cobra, Diablo, Dragon, Scorpion 
Ηλεκτρικά Ποδήλατα: E-Green, EcoLife, Ecofolding, EcoCity
Παιδικά ποδήλατα
Αναδιπλούμενα ποδήλατα

Η εταιρία παράγει επίσης  και τα ποδήλατα  Carraro, Whistle USA, Maimo και Dei

Σύνδεσμοι

Official website (Ιταλικά)
whistle
carraro Website 
Dei Bicycles
Ομάδα γαλαξιών Μ81

H Ομάδα γαλαξιών Μ81 βρίσκεται στους αστερισμούς Μεγάλη Άρκτος και Καμηλοπάρδαλις. Περιλαμβάνει πολλούς φωτεινούς γαλαξίες, συμπεριλαμβανομένων και αρκετών γνωστών, όπως ο Μεσιέ 81 (από τον οποίο πήρε το όνομά της) και ο Μεσιέ 82. Το κέντρο της απέχει 3,6 Mpc, καθιστώντας την μία από τις πλησιέστερες στην Τοπική Ομάδα, ενώ η ολική μάζα της υπολογίζεται σε (1.03 ± 0.17)×1012M☉. Η Ομάδα M81, η Τοπική ομάδα γαλαξιών και άλλοι παρακείμενοι σχηματισμοί ανήκουν στο Υπερσμήνος της Παρθένου.
Υπάρχει ισχυρή βαρυτική αλληλεπίδραση ανάμεσα σε τρεις από τους γαλαξίες της, συγκεκριμένα τους Μεσιέ 81, Μεσιέ 82 και NGC 3077. Εξαιτίας αυτής έχουν διαφύγει ποσότητες αέριου υδρογόνου οι οποίες σχηματίζουν νηματοειδείς δομές αερίων μέσα στην Ομάδα και έχουν σχηματιστεί μεγάλες συγκεντρώσεις αερίων στα κέντρα των Μεσιέ 82 και NGC 3077, που με την σειρά τους οδηγούν στην γέννηση πολυάριθμων νέων άστρων.
Μστσισλάβ

Το Μστσισλάβ ή Μστσισλάβλ (λευκορωσικά: Мсці́слаў, λευκορωσικό λατινικό αλφάβητο: Mscisłaŭ, ρωσικά: Мстиславль, πολωνικά: Mścisław, λιθουανικά: Mstislavlis) είναι πόλη στην περιφέρεια Μόγκιλεφ στην Ανατολική Λευκορωσία. Αποτελεί διοικητικό κέντρο της επαρχίας Μστσισλάβ. Το 2009, ο πληθυσμός της ήταν 10.804 κάτοικοι.

Ιστορία

Το Μστσισλάβλ αναφέρεται γραπτά για πρώτη φορά στο χρονικό του Ιπάτιεφ το 1156. Αρχικά συμπεριλήφθηκε στο Πριγκιπάτο του Σμολένσκ, αλλά είχε γίνει η πρωτεύουσα του Πριγκιπάτου του Μστσισλάβλ το 1180. Κατά τον Μεσαίωνα, ήταν η έδρα της οικογένειας των πρίγκιπων Μστσισλάβσκι. Πιστεύεται ότι ο Πιότρ Μστσισλάβετς γεννήθηκε στο Μστσισλάβλ.
Το 1377 καταλήφθηκε από το Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας. Ο πρώτος Λιθουανός δούκας του Μστσισλάβλ ήταν ο Καριγκάιλα, αδελφός του Γιογκάιλα. Η πόλη παρέμεινε μέρος της Πολωνολιθουανικής Κοινοπολιτείας στο Βοϊβοδάτο του Μστσισλάβ μέχρι τις διαιρέσεις της Πολωνίας το 1772. Τώρα είναι ένα κέντρο της επαρχίας.
Τα κτίρια ιστορικού ενδιαφέροντος περιλαμβάνουν την εκκλησία Καρμελιτών (1637, ανακαινίστηκε το 1746-50) και τον καθεδρικό ναό του Ιησουιτών (1640, ανακαινίστηκε το 1730-38, μετατράπηκε σε ορθόδοξο καθεδρικό ναό το 1842).
Το 1939 ζούσαν στο Μστσισλάβλ 2.067 Εβραίοι, που αντιπροσώπευαν σχεδόν το 20% του τοπικού πληθυσμού. Ο γερμανικός στρατός κατέλαβε την πόλη τον Ιούλιο του 1941. Στις αρχές Οκτωβρίου, σκοτώθηκαν 30 ηλικιωμένοι Εβραίοι. Στις 15 Οκτωβρίου 1941, μαζί με την τοπική αστυνομία δολοφονήθηκαν από 850 έως 1.300 Εβραίοι.

Είναι η γενέτειρα του Εβραίου ιστορικού και συγγραφέα Σιμόν Ντούμπνοφ, του Εβραίου κομμουνιστή Γιακόβ Τσούμπιν και του εξπρεσιονιστή καλλιτέχνη Αβραάμ Α. Μάνιεβιτς, μεταξύ άλλων.