google/wiki40b huggingface dataset:
Άννα Κυριακού

Βιογραφία

Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου καθώς και στη Σχολή Σαρλ Ντυλλέν (Charles Dullin) στο Παρίσι (1954-1956), έχοντας καθηγητή τον Ζαν Βιλλάρ (Jean Vilar). Έκανε την πρώτη της θεατρική εμφάνιση σε εφηβική ηλικία στο Θέατρο ΡΕΞ με το θίασο Μαρίκας Κοτοπούλη στο έργο "Κάρμεν". Ακολούθησε συνεργασία με τους θιάσους Μανωλίδου-Παππά, Λογοθετίδη, Κατερίνας, Κατράκη. 
Το 1953-1954 συνεργάστηκε με τον θίασο του Δημήτρη Μυράτ. Επιστρέφοντας από το Παρίσι συνεργάστηκε με τους θιάσους των Ηλιόπουλου, Φωτόπουλου και Αλεξανδράκη.
Το 1959 πρωταγωνίστησε στο "Πειραϊκό Θέατρο" του Δημήτρη Ροντήρη στα έργα "Λοκαντιέρα", "Γάμοι του Φίγκαρο" και "Ηλέκτρα" για να ακολουθήσει μία περίοδος πλέον των 20 ετών συνεργασίας με το Εθνικό Θέατρο, ξεκινώντας με μία μεγάλη επιτυχία ως Καλλιόπη στον "Πειρασμό" του Γρηγόριου Ξενόπουλου.
Στο Εθνικό Θέατρο συμμετείχε σε 34 έργα από το 1960 έως το 1981. Το 1982 συνεργάστηκε με το "Απλό Θέατρο" των Αντ. Αντύπα - Χρ. Πολίτη στο ενακτήριο έργο του θεάτρου "Τα γούστα του Κυρίου Σλόαν".
Αξιόλογη ήταν η εμφάνισή της και στον κινηματογράφο: "Μεθύστακας" (1950), «Ζητείται ψεύτης» (1961), "Ζητείται επειγόντως γαμπρός" (1971), ''Safe Sex'' (1999), Το κλάμα βγήκε απ' τον παράδεισο'' (2001), ''Οξυγόνο'' (2003) κ.ά.
Έλαβε μέρος σε πολλές τηλεοπτικές σειρές, από το "Εκείνος κι εκείνος", τη "Γειτονιά μας" και τον "Γιούγκερμαν" της δεκαετίας του 1970, έως τις "Οι Τρεις Χάριτες" (1989 - 1992) που ενσάρκωσε τη θρυλική θεία Μπεμπέκα. Εμφανίστηκε σε ρόλο guest στο "Κωνσταντίνου και Ελένης", ερμηνεύοντας το ρόλο της θείας Μάρως, καθώς και στις "Επτά Θανάσιμες Πεθερές", όπου έκανε την κακιά πεθερά. Ιδιαίτερα πλούσιο είναι και το θεατρικό ρεπερτόριο της στο ραδιόφωνο, στις γνωστές εκπομπές "Το θέατρο στο ραδιόφωνο", "Το θέατρο της Δευτέρας" κ.ά.
Το 1949 γράφτηκε στο Σ.Ε.Η. Παντρεύτηκε τον γνωστό μοντερνιστή αρχιτέκτονα Μαργαρίτη Αποστολίδη, με τον οποίο απέκτησαν ένα γιο, τον Πολιτικό Μηχανικό Χρήστο Αποστολίδη.
Χρυσάνθεμο

Περιγραφή

Τα άγρια χρυσάνθεμα είναι ποώδη ή ημιξυλώδη πολυετή φυτά, με ύψους από 20 εκατοστά μέχρι μεγαλύτερο από 1,5 μέτρο, ανάλογα με το έδαφος. Είναι φυλλοβόλλα, δηλαδή το χειμώνα χάνουν τα φύλλα τους. Έχουν εναλλάξ σκούρα πράσινα φύλλα που χωρίζονται σε φυλλάδια με οδοντωτή ή περιστασιακά λεία άκρα. Η κάτω επιφάνεια τους έχει γκριζοπράσινο χρώμα. Η σύνθετη ανθοφορία του είναι μια σειρά από ταξιανθίες κεφάλια ή μερικές φορές ένα μοναχικό κεφάλιο. Το κεφάλιο έχει μια βάση που καλύπτονται σε στρώματα από βάκτρια. Τα πέταλα είναι λευκά, κίτρινα ή κόκκινα. Πολλά καλλωπιστικά υβρίδια έχουν αναπτυχθεί ώστε να φέρουν σειρές ακτινωτών πετάλων σε μεγάλη ποικιλία χρωμάτων. Τα άνθη των άγριων ειδών είναι κίτρινα. Τα πέταλα μπορεί να είναι τόσο πυκνά ώστε να μη φαίνεται το κεφάλιο. Ο καρπός είναι ένα ραβδωτό αχαίνιο. Έχουν ανεπτυγμένο ριζικό σύστημα ώστε να απορροφούν καλά την υγρασία του εδάφους, και έτσι αντέχουν σε υψηλές θερμοκρασίες, αλλά οι ρίζες τους μπορούν να σαπίσουν εύκολα.

Ιστορία

Τα χρυσάνθεμα καλλιεργούνται στην Κίνα από τον 15ο αιώνα π.Χ. ως βότανα με τα βλαστάρια του να χρησιμοποιούνται στις σαλάτες ενώ τα φύλλα και τα άνθη στο τσάι. Σε ζωγραφισμένα κεραμικά τα χρυσάνθεμα αυτά μοιάζουν με τα σημερινά. Μέχρι το 1630 είχαν καταγραφεί περίπου 500 ποικιλίες. Η καλλιέργεια του στην Ιαπωνία άρχισε τον 8ο αιώνα μ.Χ.. Τα χρυσάνθεμα άρεσαν τόσο πόλυ στους Ιάπωνες ώστε μια ποικιλία με 16 πέταλα που ονόμαζεται «ιτσιμοντζιγκίνου» αποτελεί το έμβλημα της αυτοκρατορικής οικογένειας της Ιαπωνίας. Το 1910 το χρυσάνθεμο ανακηρύχθηκε το εθνικό άνθος της Ιαπωνίας.
Στην Ευρώπη τα χρυσάνθεμα έφτασαν στα μέσα του 17ου αιώνα. Το 1753 ο Κάρολος Λινναίος τους έδωσε το όνομα χρυσάνθεμα από τις ελληνικές λέξεις χρυσός και άνθος και σημαίνει χρυσό λουλούδι. Η πρώτη επιτυχημένη καλλιέργεια χρυσανθέμων έλαβε χώρα το 1789 όταν ένας έμπορος από τη Μασσαλία έφερε από τη Κίνα τρεις ποικιλίες από τις οποίες μόνο μία επέζησε και ονομάστηκε «Παλιά Μοβ». Το 1826 παράχθηκε η πρώτη νέα ποικιλία στην Ευρώπη. Μέχρι τότε όλες οι νέες ποικιλίες προέρχονταν από την Άπω Ανατολή. Στις Ηνωμένες Πολιτείες τα χρυσάνθεμα εισάχθηκαν στις αρχές του 19ου αιώνα. Η πρώτη αμερικανική ποικιλία παρουσιάστηκε το 1841 και ονομάστηκε Ουίλιαμ Πεν.

Χρήσεις

Οι διάφορες ποικίλιες των εξημερωμένων χρυσανθέμων χρησιμοποιούνται σήμερα εκτενώς για καλλωπιστικούς σκοπούς, είτε στο έδαφος είτε σε γλάστρα. Τα άνθη τους χρησιμοποιούνται και σε βάζα. Επίσης, τα βλαστάρια του, βραστά και μη, χρησιμοποιούνται στην Κίνα στις σαλάτες ενώ τα φύλλα και τα άνθη, ιδίως τα κίτρινα φύλλα του C. morifolium, βράζονται ώστε να παραχθεί γλυκό αφέψιμα, γνωστό ως τσάι χρυσανθέμων.
Επίσης, ένα είδος χρυσάνθεμου, το πύρεθρο (Chrysanthemum [ή Tanacetum] cinerariaefolium) είναι οικονομικά σημαντικό ως φυσική πηγή βιοδιασπώμενων εντομοκτόνων. Οι δραστικές ουσίες, γνωστές ως πυρεθρίνες, εκχυλίζονται από τα αχαίνια των φυτών. Οι πυρεθρίνες επιδρούν στο νευρικό σύστημα των εντόμων. Σε μικρές δόσεις είναι εντομοαπωθητικές. Αν και είναι επιβλαβείς για τα ψάρια, είναι λιγότερο τοξικές για τα θηλαστικά απ'ότι τα συνθετικά εντομοκτόνα.
Ηλιακή έκλειψη της 11ης Αυγούστου 1999

Στην Ελλάδα

Οι πολύ καλές καιρικές συνθήκες βοήθησαν στην παρατήρηση του φαινομένου στην Ελλάδα. Στην Ορεστιάδα, η Σελήνη κάλυψε περίπου το 94% του ηλιακού δίσκου. Όμοια ή μεγαλύτερη κάλυψη του ηλιακού δίσκου, είχε να συμβεί σε ελληνικό έδαφος από το 1966. Στην υπόλοιπη χώρα καλύφθηκε το 68-93% του ηλιακού δίσκου. Η ΕΡΤ μετέδωσε live την έκλειψη τόσο στον ελλαδικό όσο και στον ευρωπαϊκό χώρο μέσω της EBU.
Χρύσα Παραδείση

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Σμύρνη και καταγόταν από προσφυγική οικογένεια. Ήταν κόρη του Δημητρίου Καλλιάκου και παντρεύτηκε το δημοσιογράφο του "Έθνους", Αλέξανδρο Παραδείση. 
Η Χρύσα Παραδείση ξεκίνησε την συγγραφική της σταδιοδρομία σε εφημερίδα, αλλά κατέκτησε το ελληνικό κοινό και έγινε διάσημη με την πολυετή συνεργασία της στο περιοδικό Γυναίκα που εξέδιδε ο Ευάγγελος Τερζόπουλος, έως ότου αποτραβήχτηκε από την ενεργό δημοσιογραφία. Μια από τις πιο αγαπητές στήλες στο περιοδικό ήταν Το Μενού του 15νθημέρου, που έλυνε το πρόβλημα της νοικοκυράς "τί θα φάμε σήμερα". Ήταν η πρώτη που δημιούργησε ραδιοφωνική εκπομπή γαστρονομικού ενδιαφέροντος και έγραψε πάμπολλες συνταγές σε εμπορικά έντυπα. Τα βιβλία της έχουν κυκλοφορήσει στην Αμερική, την Αυστραλία και την Ιαπωνία.
Απεβίωσε το 1987.
Αμεδαίος, αρχιδούκας της Αυστρίας-Έστε

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Βολουβέ-Σαιν Λαμπέρ του Βελγίου και είναι ο πρωτότοκος γιος του Λόρεντς τιτουλάριου αρχιδούκα της Αυστρίας-Έστε και της Άστριντ των Βέττιν, κόρης του Αλβέρτου Β΄ του Βελγίου. Πήρε το όνομα του προπάππου του: ο Λόρεντς ήταν γιος της Μαργαρίτας Σαβοΐας, κόρης του Αμεδαίου δούκα της Αόστης. 
Ο πατέρας τού Λόρεντς, ο Ροβέρτος έλαβε τον τίτλο τού πρίγκιπα της Μόντενα και έγινε ο ιδρυτής τού κλάδου Αυστρίας-Έστε στον Οίκο του.

Σπουδές

Σπούδασε στη Σχολή Ιησουιτών Σιντ-Γιαν Μπέρχμανσκόλεγκε των Βρυξελλών, προσφιλή στους ευγενείς του Βελγίου. Συνέχισε στο Κεντ της Αγγλίας (2001-04) και στη Στρατιωτική Ακαδημία του Βελγίου (2004-05). Από το Λόντον Σκουλ οφ Εκονόμικς (2005-08) έλαβε B.Sc. στη Διοίκηση.
Έκανε τη θητεία του στο στρατό, όπου έγινε αξιωματικός του Βελγικού στρατού. Εργάστηκε στη Ν. Υόρκη ως επιχειρηματικός αναλυτής και σύμβουλος διαχείρισης. Το 2013-14 έλαβε πτυχίο MBA στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια.
Το 1991 ο Αλβέρτος Β΄ έδωσε στα τέκνα της Άστριντ τον τίτλο του πρίγκιπα του Βελγίου και δικαίωμα διαδοχής. Ο Αμεδαίος ήταν 7ος στη σειρά. Το 2013 παραιτήθηκε ο Αλβέρτος Β΄ και ο Αμεδαίος έγινε 6ος στη σειρά.
ΣΣΚ Νάπολι

Ιστορία

Ιδρύθηκε την 1η Αυγούστου του 1926 από το ναπολιτάνο βιομήχανο Τζιόρτζιο Ασκαρέλι [3] με την ονομασία «Ασοσιατσιόνε Κάλτσιο Νάπολι» (Associazione Calcio Napoli), ενώ στη συνέχεια το 1964 μετονομάστηκε σε «Σοσιετά Σπορτίβα Κάλτσιο Νάπολι» (Società Sportiva Calcio Napoli). 
Μετά τη χρεοκοπία της εταιρείας (SSC Napoli S.p.A.) το 2004, ο πρόεδρος Αουρέλιο ντε Λαουρέντις ίδρυσε τη «Νάπολι Σόκερ», η οποία αγωνίστηκε στη Σέριε Γ1, ενώ στη συνέχεια με την άνοδο στη Σέριε Β το 2006, ο σύλλογος πήρε ξανά την προηγούμενη ονομασία.

Χρώματα

Κατά την ίδρυσή της η ομάδα φορούσε μπλούζα σε ανοιχτό μπλε και λευκό παντελόνι. Την περίοδο 1964-1965 ο πρόεδρος της ομάδας, Ρομπέρτο Φιόρε, για καλή τύχη, αποφάσισε να αλλάξει τα χρώματα της φανέλας. Εκείνη την περίοδο η Νάπολι αγωνιζόταν με λευκή στολή με μπλε διαγώνια γραμμή στη φανέλα. Την επόμενη περίοδο, επέστρεψε στην παραδοσιακή φανέλα. Από το 1981 εμφανίστηκε στις φανέλες της ομάδας το όνομα του κύριου χορηγού.
Την περίοδο 2002-2003 που η ομάδα αγωνίστηκε στη Σέριε Β, όπως και την επόμενη περίοδο, οι Ναπολιτάνοι δεν χρησιμοποίησαν την μπλε στολή. Με την ευκαιρία αυτή ο χορηγός αθλητικού υλικού Diadora δημιούργησε μία φανέλα με ρίγες μπλε και άσπρες, όμοια με αυτή της εθνικής Αργεντινής.

Τίτλοι

Η Νάπολι έχει κατακτήσει 2 φορές το Πρωτάθλημα Ιταλίας και 5 φορές το Κύπελλο Ιταλίας, ενώ στο διεθνή χώρο έχει κατακτήσει 1 φορά το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ.
Δανάη

Μύθος

Ο βασιλιάς Ακρίσιος είχε λάβει ένα χρησμό, σύμφωνα με τον οποίο θα τον σκότωνε ο εγγονός του. Γι' αυτό, αποφάσισε να κλειδώσει τη Δανάη μαζί με την τροφό της σε μια υπόγεια φυλακή της οποίας οι τοίχοι είχαν επενδυθεί με μεταλλικές πλάκες. Τη Δανάη, όμως, ερωτεύθηκε ο Δίας, που μεταμορφώθηκε σε χρυσή βροχή και έτσι εισχώρησε, από μία χαραμάδα, στη φυλακή της. Από την ένωση αυτή γεννήθηκε ο Περσέας.
Ο Ακρίσιος, όταν κάποτε άκουσε το κλάμα του παιδιού και έμαθε για τη γέννηση του εγγονού του, σκότωσε την τροφό και κλειδώνοντας τη Δανάη και τον μικρό Περσέα σε ένα μπαούλο, τους έριξε στη θάλασσα. Το μπαούλο ξεβράστηκε στη Σέριφο, όπου και το μάζεψε ο ψαράς Δίκτυς και το μετέφερε στον αδελφό του, το βασιλιά Πολυδέκτη, σώζοντας έτσι τη ζωή μητέρας και γιου. Κατά τον Φερεκύδη, ο Πολυδέκτης τους περιποιούνταν σα να ήταν συγγενείς του. Δίπλα στον Δίκτυ ο Περσέας ενηλικιώθηκε.
«Ea voluntate Iovis delata est in insulam Seriphum, quam piscator Dictys cum invenisset, effracta ea vidit mulierem cum infante, quos ad regem Polydectem perduxit, qui eam in coniugio habuit et Perseum educavit in templo Minervae».
Όμως ο Πολυδέκτης τελικά αγάπησε την Δανάη, χωρίς να λαμβάνει όμως ανταπόκριση. Θεωρώντας τον Περσέα, εμπόδιο τού ανέθεσε το φόνο της θνητής Γοργόνας, Μέδουσας, βέβαιος ότι θα σκοτωνόταν. Ο Περσέας όμως, λαμβάνοντας βοήθεια από τους θεούς, γύρισε θριαμβευτής, αποκεφαλίζοντας τη Μέδουσα και παίρνοντας το κεφάλι της μαζί του, σε ένα σάκο. Ωστόσο, βρήκε τη μητέρα του ικέτιδα σε ναό, μαζί με τον Δίκτυ, καταδιωκόμενους από τον Πολυδέκτη. Τότε, έστρεψε το κεφάλι της Μέδουσας προς τον Πολυδέκτη, μετατρέποντάς τον σε πέτρα. Κατέστησε τον Δίκτυ βασιλιά της Σερίφου και επανάφερε τη Δανάη στην πατρίδα τους, το Άργος.

Παρατηρήσεις

Ο μύθος αυτός είναι ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς της ελληνικής μυθολογίας, που παρόμοια επαναλαμβάνεται σε πολλές αρχαίες θρησκείες, όπως η περίπτωση της διάσωσης στη θάλασσα ή ποταμούς προσώπων της Παλαιάς Διαθήκης (Ιησούς του Ναυή κ.ά.), της αρχαίας Ρωμαϊκής θρησκείας (Ρώμου και Ρωμύλου), αλλά κ.ά. Η παρθενογένεση αναφέρεται σε πολλούς μύθους στην ελληνική μυθολογία, απαντάται επίσης στην αιγυπτιακή και την αρχαία ινδική μυθολογία.
2548 Λελουάρ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Λελουάρ είναι άγνωστα.
Χάινριχ Κλάινσροτ

Καριέρα στην αντισφαίριση

Στην ηλικία των 20 ετών το 1910 έγινε πρωταθλητής Καταλονίας, κερδίζοντας και το απλό και το διπλό με τον αδελφό του Ρόμπερτ Κλάινσροτ στο τουρνουά της Βαρκελώνης, κέρδισε εκ νέου το διπλό το 1914. Την ίδια χρονιά κέρδισε το Κύπελλο Χόμπουργκ, επίσης κέρδισε το διεθνές πρωτάθλημα Αυστρίας στη Βιέννη. Τον Σεπτέμβριο του 1910 κέρδισε τον τίτλο του απλού στο τουρνουά του Montreux αφού νίκησε τον Νόριτς Γουίλιαμς  στον τελικό σε πέντε σετ.
Το 1911 κέρδισε αρκετούς τίτλους διπλού αντρών και μεικτού, όπως της Γαλλικής Ριβιέρας, διατήρησε επίσης τον αυστριακό τίτλο του. Στο πρωτάθλημα της Νότιας Γαλλίας με συμπαίκτη τον Μαξ Ντεκουζί έχασαν στο τελικό από τους Tony Wilding και Josiah Ritchie. Στο τουρνουά του Μέντον έχασε και πάλι από το ίδιο δίδυμο με συμπαίκτη τον αδερφό του Ρόμπερτ.
Το 1913 κέρδισε το διπλό και το μεικτό στο πρωτάθλημα της Νότιας Γαλλίας και στο Κύπελλο του Μόντε Κάρλο μαζί με τον Friedrich Wilhelm Rahe, με τον οποίο συμμετείχε στο διπλό του Γουίμπλεντον. Ένας από τους τελευταίους τίτλους του ήταν στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου το 1931 όπου με συμπαίκτη τον Γκότφριντ φον Κραμ, που ήδη τον προπονούσε, κέρδισαν το διπλό.
Στα μεγάλα τουρνουά έφτασε στους προημιτελικούς του Παγκόσμιου πρωταθλήματος κλειστού γηπέδου το 1913 και στους προημιτελικούς του Παγκοσμίου πρωταθλήματος σκληρού γηπέδου τόσο το 1912 όσο και το 1913. Αγωνίστηκε αρκετές φορές στην ομάδα της Γερμανίας στο κύπελλο Ντέιβις και ήταν στις τελικές εμφανίσεις της Inter-Zonal το 1913 και το 1929 αντίστοιχα.
Ο Α. Wallis Myers της The Daily Telegraph τον κατέταξε ως Νο 9 στον κόσμο για το 1914. Κατά τη διάρκεια του Α Παγκοσμίου πολέμου πολέμησε στο δυτικό μέτωπο και αιχμαλωτίστηκε στη Γαλλία.
Ήταν προπονητής του Γκότφριντ φον Κραμ, του Χέννερ Χένκελ, και της Εθνικής ομάδας της Γερμανίας στο κύπελλο Ντέιβις κατά τη δεκαετία του 1930.
Ο αδελφός του Ρόμπερτ επίσης αγωνίστηκε σαν ερασιτέχνης φτάνοντας στους ημιτελικούς του παγκόσμιου πρωταθλήματος σκληρού γηπέδου το 1912. Ήταν πτυχιούχος της ιατρικής από το Πανεπιστήμιο Ludwig Maximilian του Μονάχου όπου φοίτησε.
Στις περιόδους μετά την απόσυρση του στη δεκαετία του '60 εργάστηκε για τη διοίκηση της Διεθνούς ομοσπονδίας αντισφαίρισης και συμμετείχε επίσης σε μια υποεπιτροπή αφιερωμένη στην πιθανή συγχώνευση της ερασιτεχνικής και επαγγελματικής σκηνής τένις, ενός έργου που ξεκίνησε μόλις ένα χρόνο μετά.
Εκλογές στην Αλγερία

Η Αλγερία είναι ημιπροεδρική δημοκρατία και με βάση το Σύνταγμα διεξάγονται εκλογές. Αρχηγός Κράτους είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο οποίος εκλέγεται για πενταετή θητεία.  Ο πρόεδρος είναι επικεφαλής του υπουργικού συμβουλίου και του Ανωτάτου Συμβουλίου Ασφαλείας. Διορίζει τον Πρωθυπουργό, ο οποίος είναι επίσης αρχηγός κυβερνήσεως. Το υπουργικό συμβούλιο διορίζεται από τον Πρωθυπουργό.
Το Κοινοβούλιο αποτελείται από δύο σώματα, την Κάτω Βουλή, που ονομάζεται Εθνική Λαϊκή Συνέλευση (APN) και απαρτίζεται από 380 μέλη, και την Άνω Βουλή που έχει 144 μέλη και ονομάζεται Συμβούλιο του Έθνους. Τα μέλη της APN εκλέγονται για πενταετή θητεία.
Δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι και όλες οι πολίτες που είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.
Με βάση το Σύνταγμα του 1976 (τροποποιήθηκε το 1979 και αναθεωρήθηκε τα έτη 1988, 1989 και 1996) η Αλγερία είναι πολυκομματικό κράτος. Όλα τα κόμματα θα πρέπει να εγκρίνονται από το Υπουργείο Εσωτερικών. Ως σήμερα η χώρα είχε περισσότερα από 40 νόμιμα πολιτικά κόμματα. Σύμφωνα με το Σύνταγμα απαγορεύεται η ίδρυση οποιουδήποτε πολιτικού κόμματος ή οργάνωσης, το οποίο βασίζεται σε διαφορές στη θρησκεία, τη φυλή, το φύλο και την περιοχή.
Το Νοέμβριο του 2008, το αλγερινό Κοινοβούλιο τάχτηκε υπέρ της αναθεώρησης του συνταγματικού νόμου, ο οποίος περιόριζε σε δύο τις προεδρικές θητείες . Έτσι, άνοιξε ο δρόμος για να διεκδικήσει και τρίτη θητεία ο Μπουτεφλίκα.

2009

Στις 9 Απριλίου 2009 διεξήχθησαν προεδρικές εκλογές με τη συμμετοχή έξι υποψηφίων. Περίπου 20 εκατομμύρια ψηφοφόροι προσήλθαν στις κάλπες παρά την έκκληση της αντιπολίτευσης για μη συμμετοχή. Ο πρόεδρος Μπουτεφλίκα , ο οποίος είναι ο επικρατέστερος για τη νίκη, εξέφρασε την επιθυμία του να εκλεγεί με συντριπτική πλειοψηφία από τον πρώτο γύρο. Ανάμεσα στους υποψηφίους ήταν και μια γυναίκα, η Λουίζα Χανούν. Τα αποτελέσματα ανακοινώθηκαν στις 10 Απριλίου και η συμμετοχή ήταν πολύ υψηλή της τάξης του 74,54%, περισσότερο από τις προηγούμενες εκλογές. Σύμφωνα με το Υπουργείο Εσωτερικών της χώρας, ο Μπουτεφλίκα επανεξελέγη για τρίτη θητεία με ποσοστό 90,24% των ψήφων. Τη 2η θέση με 4,22% κατέλαβε η τροτσκίστρια Λουίζα Χανούν. H αντιπολίτευση κατήγγειλε ότι στη διάρκεια της ψηφοφορίας σημειώθηκαν εκτεταμένες παρατυπίες, ενώ την ημέρα της ψηφοφορίας έγινε και επίθεση από ενόπλους σε εκλογικό τμήμα.

2012

Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στις 10 Μαΐου 2012.Ο κυβερνών συνασπισμός του FLN του προέδρου Μπουτεφλίκα και του RND του πρωθυπουργού Ουγιαχία διατήρησαν την εξουσία, ενώ απώλειες σημείωσαν τα ισλαμικά κόμματα του Πράσινου Συνασπισμού.

Γερουσία

Οι τελευταίες έμμεσες εκλογές διεξήχθησαν στις 29 Δεκεμβρίου 2015.

2005

Στις 29 Σεπτεμβρίου 2005 οι κάτοικοι ενέκριναν με ποσοστό άνω του 97% σχέδιο ειρήνευσης και εθνικής συμφιλίωσης, που προβλέπει αμνηστία για τους ακραίους ισλαμιστές. Στο δημοψήφισμα η συμμετοχή ήταν της τάξης του 80%.
Νίκος Σταθόπουλος

Σε συλλογικό επίπεδο

Το 1956, εντάχθηκε στις ακαδημίες της ΑΕΚ, το 1963 πέρασε στην δεύτερη ομάδα και την περίοδο 1965-66 εντάχθηκε στην ανδρική ομάδα, κάνοντας ντεμπούτο την 1 Μαΐου του 1966 με αντίπαλο τον Πανιώνιο. Με τη φανέλα της ΑΕΚ ανδρώθηκε και αναδείχθηκε, όπου αγωνιζόμενος μέχρι το 1974 κατέκτησε δύο πρωταθλήματα (1967-68, 1970-71) και ένα κύπελλο (1965-66). Συμπαίκτες του την εποχή εκείνη υπήρξαν, μεταξύ άλλων, οι Ανδρέας Σταματιάδης, Αλέκος Σοφιανίδης, Στέλιος Σκευοφύλακας και Μίμης Παπαϊωάννου.
Στη συνέχεια αγωνίστηκε για 1 χρόνο στον Απόλλων Αθηνών, με τον οποίο αγωνίστηκε στη Β' Εθνική και κατέκτησε την άνοδο. Το 1975 αποκτήθηκε από την Προοδευτική με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε 2 χρόνια στη Β' Εθνική και κατόπιν, αγωνίστηκε από 1 χρόνο με την Κόρινθο στη Β' Εθνική και στον Παναιγιάλειο, με τον οποίο κέρδισε την άνοδο στη Β' Εθνική τη σεζόν 1978-79. Στη συνέχεια, το 1980 ανέλαβε σαν προπονητής τον Γ.Σ. Ηλιούπολης, στον οποίο όμως έπαιξε και τα τελευταία παιχνίδια του ως ποδοσφαιριστής-προπονητής.

Στις εθνικές ομάδες

Αγωνίστηκε 12 συνολικά φορές με την εθνική Ελλάδας, το διάστημα 1969-71. Το ντεμπούτο του πραγματοποιήθηκε στις 4 Μαΐου 1969 στην εκτός έδρας αναμέτρηση με τη Πορτογαλία (2-2), στο πλαίσιο των προκριματικών του Μουντιάλ 1970, όταν υπό τις οδηγίες του Νταν Γεωργιάδη αντικατέστησε τον Μπάμπη Ιντζόγλου.

Ως προπονητής

Ως προπονητής εργάστηκε μεταξύ άλλων στους Διαγόρα Αιγάλεω, Γ.Σ. Μαρκό, κ.α.
Πρετσιόζα

Ιστορική αναδρομή

Η Πρετσιόζα αναρτήθηκε στον νότιο πύργο μετά την καμπάνα των τριών μάγων που αναρτήθηκε το 1418. Η κατασκευή της ήταν δύσκολη και απέτυχε τρεις φορές μέχρι που η τέταρτη παραγωγή έφερε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Από τις επιγραφές της μαθαίνουμε ότι υπήρχαν άλλες τρεις προγενέστερες καμπάνες πιο πριν, οι οποίες είχαν σχεδόν το ίδιο μέγεθος. Η χρονολογία της κατασκευής της δεν είναι γνωστή, ούτε και αυτή των προγενεστέρων. Η καμπάνα είναι αφιερωμένη στον άγιο Σιμων Πέτρο, στην Παναγία και στους τρεις μάγους με τα δώρα. Την εποχή της κατασκευής της ήταν η μεγαλύτερη καμπάνα ολόκληρης της Χριστιανικής Δύσης.

Επιγραφή

INSIGNIS STATUS ECCLESIE PROVIDUS SENATUS * CONCILII SANCTE PARILES UOTIS CIUITATIS * HUIUS CUM RELIQUIS GEMINI SEXUS DEO NOTIS * DENUO CONFLARI DANT ME SIMUL ET REOUARI * SUM[M]E CHRISTIFERE PETRI REGUM SUB HONORE * ◊ * ◊ * ◊ * CANTUM REDDO CHORIS UETITUM PRO SINGULIS HORIS * TERQ REFORMATA QUATRO PRECIOSA UOCATA * MILLE QUADRINGENTIS QUADRAGENIS OCTO DONATIS * DUM SONO TRISTATUR DEMON XPS UENERATUR * BRODERMAN HEINRICH CLOIT CHRISTIAN HANT GEMACHET MICH * ◊ *
Άνθη (*) και ρόμβοι (◊) είναι μέρος της επιγραφής.
Γιάκομπ Άντρις Μπεσέ

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1710 στην Αμβέρσα και ήταν ο τρίτος από τους τέσσερις γιους του Γιάκομπ Μπεσέ και της Μαρίας Θηρεσίας Huaert. Άξιο αναφοράς είναι το γεγονός πως τόσο ο ίδιος όσα και όλα τα αδέρφια του υπήρξαν ζωγράφοι. Δεν υπάρχουν αξιόπιστες πληροφορίες σχετικά με τις καλλιτεχνικές σπουδές του Μπεσέ. Ο ίδιος κατάφερε το 1727 να γίνει καθηγητής στην καλλιτεχνική Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας ενώ το 1766 τοποθετήθηκε στη θέση του διευθυντή. Μεταξύ των μαθητών του συγκαταλέγονται ο ανιψιός του Μπαλτάσαρ Μπεσέ ( γιος του ομώνυμου αδερφού του ), ο Αντώνιος Βερμπρούγκεν και ο Φίλιππς Μπονεκρόι. Πέρα από τη ζωγραφική, ο Μπεσέ ασχολήθηκε και με το εμπόριο έργων τέχνης. Πέθανε στην Αμβέρσα στις 28 Φεβρουαρίου του 1786.

Τεχνοτροπία & έργο

Ο Μπεσέ ασχολήθηκε κατά κύριο λόγο με θέματα εμπνευσμένα από τη μυθολογία και τη χριστιανική θρησκεία, με την τοπιογραφία αλλά και με τη νεκρή φύση. Το έργο και η τεχνοτροπία του επηρεάστηκαν σε μεγάλο βαθμό από τον συμπατριώτη του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς.
Λέντας Ηρακλείου

Ονομασία

Το όνομα είναι προελληνικό και ετυμολογείται από το φοινικικό Λάβι= λιοντάρι ή από την αρχαία προελληνική λέξη Λέβυνθος. Σύμφωνα με τη μυθολογία, ένα από τα λιοντάρια που έσυρε την άμαξα της Ρέας έγινε πέτρα από τη θέση αυτή και γι’   αυτό ονομάστηκε Λεβήν. Αλλά το πιθανότερο είναι ότι το όνομα οφείλεται στο παρακείμενο ακρωτήριο το οποίο μοιάζει με λιοντάρι από τη συγκεκριμένη θέση στην οποία βρίσκεται.

Αρχαιολογική σημασία

Κατά τις τελευταίες ανασκαφές του Στυλιανού Αλεξίου ανακαλύφθηκε πρωτομινωικός οικισμός που χρονολογείται από το 2.500- 1.900 π. Χ., ο οποίος είχε εμπορικές σχέσεις με την Αίγυπτο. Σε θολωτούς τάφους πρωτομινωικού τύπου βρέθηκαν πολλά λίθινα και πήλινα αγγεία με πρωτοφανή σχήματα (σκαραβαίοι κλπ.). Ανασκάφηκε κυκλικός θολωτός τάφος με χώρο για τη νεκρική λατρεία όπου έκαιγαν αρώματα με σκοπό να μη μυρίζει άσχημα από τους νεκρούς.
Η Λεβήν ήκμασε στα ελληνορωμαϊκά χρόνια, ως λιμάνι της Γόρτυνας αλλά και ως ιερή πόλη, όπου λατρευόταν ο Ασκληπιός και η Υγιεία Σώτειρα, Το Ασκληπιείο ήταν στην ακμή του κατά τα αυτοκρατορικά χρόνια της Ρώμης.
Το αρχαιότερο μνημείο της Λεβήνος είναι ο Θησαυρός, τετράγωνο πηγάδι βάθους 1.090 μ. που χρονολογείται από το 2ο ή τον 1ο αιώνα π. Χ. Στο βάθος του ναού του Ασκληπιού σώζεται βωμός  (εξέδρα), όπου ήταν τοποθετημένα τα αγάλματα του Ασκληπιού και της Υγιείας, τα οποία έσπασαν οι χωρικοί τα τελευταία χρόνια ζητώντας χρυσό μέσα σε αυτά.

Λοιπά ιστορικά στοιχεία

Ανατολικότερα στο βάθος 3,30μ. βρέθηκε η πηγή του νερού με θεραπευτικές ιδιότητες. Υπήρχαν επίσης κολυμπήθρες , οι οποίες επικοινωνούσαν μέσα στις οποίες λούζονταν οι ασθενείς.
Η Λεβήν εγκαταλείφθηκε κατά τον 7ο ή 8ο αιώνα, όπως και πολλές άλλες παράλιες πόλεις εξαιτίας της πειρατείας.
Βουλγαρικές βουλευτικές εκλογές Απριλίου 1923

Οι βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στη Βουλγαρία στις 22 Απριλίου του 1923. Το αποτέλεσμα ήταν νίκη για τη Βουλγαρική Αγροτική Εθνική Ένωση η οποία κέρδισε 212 από τις 245 έδρες. Η προσέλευση των ψηφοφόρων ήταν 86,5%.
Coverdale•Page

Βιογραφία

Το πρότζεκτ ξεκίνησε το 1991 μετά από πρόταση του μουσικού παραγωγού Τζον Κάλοντνερ, αλλά παρ' όλα αυτά χρειάστηκαν δύο χρόνια για να πραγματοποιήσουν την πρώτη τους και μοναδική δισκογραφική προσπάθεια. Ο δίσκος "Coverdale - Page" κυκλοφόρησε στις 15 Μαρτίου 1993, με το δίδυμο να συνεργάζεται με τους μπασίστες Ρίκι Φίλιπς και Χόρχε Κάσας, το ντράμερ Ντένι Καρμάσι και τον κιμπορντίστα Λέστερ Μέντελ.

Το άλμπουμ σκαρφάλωσε στην τέταρτη θέση των βρετανικών τσαρτ και την πέμπτη θέση των αντίστοιχων αμερικάνικων, ενώ έχει βραβευθεί ως πλατινένιος σε Ηνωμένες Πολιτείες και Καναδά.

Σκοπός του συγκροτήματος ήταν να περιοδεύσουν σε όλο τον κόσμο και γι' αυτό το λόγο διατήρησαν τον Καρμάσι στο συγκρότημα και προσέλαβαν τον Γκάι Πρατ στο μπάσο και τον Μπρετ Ταγκλ στα πλήκτρα. Μετά από μερικές εμφανίσεις στην Ιαπωνία τον Δεκέμβριο του 1993, όπου παρουσίαζαν εκτός των τραγουδιών του νέου τους δίσκου τα τραγούδια "Still of the Night" και "Here I Go Again" των Whitesnake, όπως και τα "Rock N' Roll" "Kashmir" και "Black Dog" των Led Zeppelin, το συγκρότημα διαλύθηκε λόγω της επιστροφής του Πέιτζ στη Μεγάλη Βρετανία για να σχηματίσει με τον Ρόμπερτ Πλαντ τους Page and Plant. Ο Ντέιβιντ Κόβερντεϊλ συνέχισε κατά καιρούς με διαφορετικές συνθέσεις των Whitesnake.