Εκάλη Σώκου

Βιογραφία

Η οικογένεια Σώκου κατάγεται από τη Δομνίστα Ευρυτανίας, απ' όπου μετοίκησε στο Αιτωλικό. Η Ευφροσύνη Σώκου παντρεύτηκε τον έμπορο Παναγιώτη Μπουκογιάννη, γιο πλούσιου κτηματία από το Αγρίνιο. Μετά τη χρεωκοπία του η οικογένεια μετακινήθηκε στην Αθήνα, με τα τέσσερα παιδιά τους, Ανθούλα, Νίκος, Μαρία και Εκάλη να μοιράζονται σε σπίτια στενών συγγενών. Η Εκάλη ζούσε στο σπίτι του θείου της, Ανδρέα Σώκου (1900-1979), μετέπειτα καθηγητή του Ε.Μ.Π., ο οποίος είχε δουλέψει στο πολεοδομικό σχέδιο της Εκάλης (προαστίου της Αθήνας), εξ ου και είχε προτείνει αυτό το όνομα για τη μικρή ανιψιά του. Η Εκάλη έκανε στενή παρέα με την πρώτη εξαδέλφη της, τη δημοσιογράφο Ροζίτα Σώκου, που ήταν τέσσερα χρόνια μεγαλύτερη.  Εκείνη της έμαθε ξένες γλώσσες, την έπαιρνε μαζί της σε κινηματογραφικά φεστιβάλ και γενικά ανέλαβε την καλλιέργειά της αφότου ήρθε από την επαρχία. Από την οικογένεια Σώκου πήρε την αγάπη για το θέατρο, ενώ η Ροζίτα της έμαθε τους πρώτους μονολόγους και ποιήματα για να δώσει εξετάσεις στο θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν.
Μετά από ένα μικρό ρολάκι στην κινηματογραφική ταινία αγγλικής παραγωγής "Ραντεβού Στη Μεσόγειο" ("Doctor At Sea"), η πρώτη της θεατρική εμφάνιση ήταν το 1955 σε ένα μονόπρακτο του Τενεσί Ουίλιαμς, το "Προς κατεδάφισιν", όπου έπαιζε τη μικρή Ουίλλυ. Ο Κουν ήθελε να της δώσει τον κύριο ρόλο στα "Οράματα της Σιμόν Μασάρ" του Μπρέχτ, αλλά δεν δέχτηκε η χήρα του συγγραφέα, η οποία υποστήριζε πως η νεαρή ηθοποιός ήταν ακατάλληλη, διότι ο ρόλος πρέπει να παίζεται από έφηβη, σχεδόν παιδί.
Στο Θέατρο Τέχνης υπήρξε πρωταγωνίστρια μόνο στην αρχή της σταδιοδρομίας της ("Προς κατεδάφισιν", "Αυγουστιάτικο φεγγάρι"). Το μικροκαμωμένο σουλούπι της δεν έκανε για ρόλους "ντάμας", όμως διέπρεψε σε ρόλους νεαρών κοριτσιών, όπως και σε κωμικούς ρόλους. Στο Θέατρο Τέχνης γνώρισε τον επίσης ηθοποιό Δημήτρη Χατζημάρκο (1919-1978), τον οποίο μετά κι από ενθάρρυνση του ίδιου του Κουν παντρεύτηκε το 1959 (?) αποκτώντας ένα γιο, τον Ανδρέα Κάρολο, που γεννήθηκε στις 13 Οκτωβρίου 1962.
Μετά το θάνατο του συζύγου της (24/2/1978) παραγκωνίστηκε από τα στελέχη του θιάσου και της δίνονταν μόνο μικροί ρόλοι κι έπειτα καθόλου (ο τελευταίος της - μετά από καιρό - ήταν στο μονόπρακτο "Χαιρετισμούς από τη Μπέρθα"). Ωστόσο παρέμεινε πιστή στο Θέατρο Τέχνης και τις αρχές του ως το τέλος, υποστηρίζοντας ότι "κατά βάθος" ο Κάρολος Κουν της είχε ιδιαίτερη αδυναμία, άσχετα εάν δεν της έδινε ρόλους να παίξει.

Θέατρο στην τηλεόραση

Θόρντον Ουάϊλντερ: "Η μικρή μας πόλη" σε μετάφραση Μίνωα Βολανάκη, παρουσιάστηκε στο Θέατρο της Δευτέρας της ΕΡΤ στις 31/1/1978 σε σκηνοθεσία Σταμάτη Χονδρογιάννη με τους Νίκο Χατζίσκο, Πίτσα Μπουρνόζου, Ντίνο Αυγουστίδη, καθώς και στο ραδιόφωνο (η Εκάλη Σώκου στο ρόλο της Myrtle Webb, μητέρα της Έμιλυ). Επαναπροβλήθηκε το 2008 μετά από ψηφιακή αναπαλαίωση και μετέπειτα κυκλοφόρησε σε DVD από το περιοδικό Ραδιοτηλεόραση τον Ιούνιο του 2009 (2ο DVD της σειράς "Πολιτισμική Ταινιοθήκη ΕΡΤ").

Τηλεοπτικές συνεντεύξεις

"Το πορτραίτο της Πέμπτης", εκπομπή του Φρέντυ Γερμανού (1976)

Κριτικές

Για την παράσταση "Αυλή των θαυμάτων" του Ιάκωβου Καμπανέλλη.
Όσο για την παράσταση δεν είμαι βέβαιος αν αυτό το κράμα νατουραλισμού και μυστικοπάθειας που τη χαρακτήριζε, ωφέλησε το έργο και υπογράμμισε την ανθρωπιά του. Ο κ. Γ. Λαζάνης στο ρόλο τον Ιορδάνη δεν απέφυγε την υπερβολή και την κατάχρηση της λεπτομέρειας που συνήθως βάζει σε δεύτερη μοίρα το κύριο χαρακτηριστικό μιας μορφής. Το ίδιο θα λέγαμε και για την κ. Νέλλη Αγγελίδου, που υποδύθηκε το χαρακτηριστικό ρόλο της Αννετώς. Πιο μετρημένο και άνετο ήταν το παίξιμο της κ. Β. Ζαβιτσιάνου (Όλγα), του κ. Μπάκα (Στέλιος), της κ. Μ. Κωναταντάρου (Ντόρα), του κ. Ν. Μπιρμπίλη (Στράτος), του κ. Δ. Χατζημάρκου (Μπάμπης) και της κ. Ελένης Παπαγιάννη (Μαρία). Η κ. Εκάλη Σώκου στο ρόλο της Βούλας δεν ήταν απαραίτητο να καταφύγη στο γκροτέσκο προκειμένου να υπογραμμίσει τις κωμικοτραγικές παλινωδίες της. (ΛΕΩΝ ΚΟΥΚΟΥΛΑΣ «ΑΘΗΝΑΪΚΗ», Δεκέμβριος 1957)
Οι ηθοποιοί - όλοι ανεξαιρέτως - απέδωσαν τους ρόλους τους με κατανόησι δημιουργική, και σε σύνολο δεμένο αψεγάδιαστα. Ιδιαιτέρως αναφέρω τον κ. Μπάκα, που επωμίσθη επιτυχέστατα το δυσκολώτερο ρόλο του έργου. Παραλλήλως οι κ.κ. Χατζημάρκος, Μπιρμπίλης, Λαζάνης, Μπάλας και Χρηστίδης απετέλεσαν ένα εξαίρετον «ανδρικόν» σύνολον. Αλλά και το «γυναικείον» σύνολον δεν υστέρησε, με επί κεφαλής την κ. Αγγελίδου, πραγματικά αξιοθαύμαστη στο ρόλο της «ξυνισμένης» μέγαιρας.
Το κοκοτίδιον που δημιούργησε η δις. Κωνσταντάρου ήταν σπαρταριστό, όπως κι η νευρωτική γυναικούλα που απέδωσε η κ. Εκάλη Σώκου. Σημειώνω την επιτυχή διαγραφή του ρόλου της γυναίκας του ναυτικού από τη δίδα Παπαγιάννη. Τέλος, η δις Βέρα Ζαβιτσιάνου, όπως πάντοτε, ερμήνευσε το ρόλο της με εσωτερικότητα.(Μ.Καραγάτσης, εφημ. Βραδυνή, Δεκέμβριος 1957, δημοσιευμένη και στο «Καμπανέλλης Ι., Θέατρο, τόμος Α'  Η αυλή των θαυμάτων»)