google/wiki40b huggingface dataset:
Ραπίντ Βιέννης

Ιστορία

Η ιστορία του σωματείου ξεκινά το 1898 με την ίδρυση του με την επωνυμία Πρώτο Ποδοσφαιρικό Σωματείο των Βιεννέζων Εργατών (Erster Wiener Arbeiter-Fußball-Club) και χρώματα το κόκκινο και το γαλάζιο. Στις 8 Ιανουαρίου 1899 το σωματείο μετονομάζεται και λαμβάνει το σημερινό του όνομα, δηλαδή Sportklub Rapid Wien (Αθλητικό Σωματείο Ραπίντ Βιέννης), ακολουθώντας το αντίστοιχο παράδειγμα της SV Nord Wedding Βερολίνου που μετονομάστηκε σε Ραπίντ Βερολίνου. Τα σημερινά της χρώματα (πράσινο και λευκό) τα υιοθέτησε το 1904, αν και συχνά στους εκτός έδρας αγώνες της αγωνίζεται με τα αρχικά χρώματα του συλλόγου. 
Η Ραπίντ υπήρξε ένα από τα σπουδαιότερα ευρωπαϊκά ποδοσφαιρικά σωματεία του μεσοπολέμου, όταν και η Αυστρία ήταν μια από τις ισχυρότερες ποδοσφαιρικές δυνάμεις της ηπείρου.
Μετά την προσάρτηση της Αυστρίας από την ναζιστική Γερμανία το 1938, η Ραπίντ αγωνίστηκε στις κοινές «πανγερμανικές» διοργανώσεις και κατέκτησε το «κοινό» κύπελλο Γερμανίας (Tschammerpokal) του 1938, επικρατώντας στον τελικό με 3-1 επί της FSV Frankfurt, ενώ παράλληλα κατέκτησε και το «κοινό» πρωτάθλημα του 1941 κερδίζοντας την ισχυρότερη γερμανική ομάδα της εποχής, τη Σάλκε με 4-3 σε έναν συναρπαστικό αγώνα στο πρώτο ημίχρονο του οποίου η Ραπίντ ηττάτο με 0-3. Σε αυτό τον αγώνα καθιερώθηκε ως έννοια το περίφημο «πνεύμα Ραπίντ» (Rapidgeist) σύμφωνα με το οποίο κανένας αγώνας δεν τελειώνει πριν το τελικό σφύριγμα του διαιτητή και η ομάδα πρέπει να παλεύει ακατάπαυστα μέχρι το τέλος.

Επιτυχίες

Η Ραπίντ είναι η πολυνίκης ομάδα των Αυστριακών διοργανώσεων. Ωστόσο, οι οπαδοί των υπολοίπων ομάδων αμφισβητούν τους αριθμούς των τίτλων καθώς ισχυρίζονται ότι τα 16 πρώτα πρωταθλήματα κατακτήθηκαν πριν από την καθιέρωση του ενιαίου παναυστριακού πρωταθλήματος και αφορούν μόνο τοπικές διοργανώσεις της πόλης της Βιέννης.

Έμβλημα

Το έμβλημα του συλλόγου όπως έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Πορθμός Τατάρων

Ο Πορθμός Τατάρων ή και Κόλπος Τατάρων (αγγλικά: Tatar Strait ή Gulf of Tatary και ρωσικά: Tatarsky Proliv) είναι ένας στενός πορθμός στον ΒΔ. Ειρηνικό ωκεανό. Εκτείνεται μεταξύ της νήσου Σαχαλίνης (ανατολικά) και της ρωσικής ασιατικής χερσονήσου δυτικά, κατά διεύθυνση Β-Ν. Το εύρος (πλάτος) του πορθμού ξεκινά από 342 χιλιόμετρα και φθάνει στο ελάχιστο τα 7 χλμ., το δε μήκος του είναι περίπου 632 χλμ. και το βάθος του δεν υπερβαίνει τα 210 μέτρα, με ελάχιστο στο στενότερο σημείο περίπου τα 4,5 μέτρα.
Ο Πορθμός Τατάρων συνδέει τη θάλασσα της Ιαπωνίας (νότια) με την Οχοτσκική θάλασσα (βόρεια). Οι παράκτιες λιμενικές εγκαταστάσεις του πορθμού αυτού λειτουργούν από τον Μάιο μέχρι τον Νοέμβριο εμποδιζόμενες τον υπόλοιπο χρόνο από τους πάγους.

Όνομα

Η ονομασία του πορθμού αυτού δόθηκε από τους Ευρωπαίους θαλασσοπόρους εξερευνητές που έφθασαν στη περιοχή περί τον 18ο αιώνα, έχοντας υπόψη τη γενικότερη ονομασία των κατοίκων των ανατολικών ακτών της ΒΑ. Ασίας, Σιβηρίας, Μαντζουρίας κλπ. τους Τατάρους.
Πρώτος Ευρωπαίος θαλασσοπόρος που έφθασε στη περιοχή αυτή ήταν ο Γάλλος σπουδαίος θαλασσοπόρος εξερευνητής Λα Περούζ το 1787, ο οποίος φέρεται να έκανε με τη βοήθεια εξάντα και πυξίδας τη πρώτη χαρτογράφηση του πορθμού, μελετώντας τις ακτές και ονοματίζοντάς τον. Σχεδόν έναν αιώνα αργότερα, έφθασε ο επίσης Γάλλος πλοίαρχος Ερρίκος Ραινιέ, ο οποίος, κατευθυνόμενος από τον λιμένα Αλεξαντρόφσκ (Σαχαλίνη) προς την Ιαπωνία, διέπλευσε τον πορθμό στις 5 Αυγούστου του 1876.
Το ιαπωνικό όνομα Μαμίγια δόθηκε προς τιμή του ομώνυμου Ιάπωνα εξερευνητή που διήλθε από αυτόν το 1808, ενώ το ρωσικό όνομα Νεβελσκόι δόθηκε προς τιμή του Ρώσου εξερευνητή που διήλθε την περιοχή το 1848, για το βόρειο τμήμα του πορθμού, ενώ το υπόλοιπο αναφέρεται με το ευρωπαϊκό όνομα Τατάρσκα.

Παράλληλα με τις προηγούμενες ονομασίες ο πορθμός είναι επίσης γνωστός και ως Στενό Σαχαλίνης.
Εθνικός ύμνος του Πουέρτο Ρίκο

La Borinqueña είναι ο εθνικός ύμνος του Πουέρτο Ρίκο. Ο ύμνος διδάσκεται μεταξύ άλλων στα σχολεία. Η επίσημη καθιέρωση της μουσικής έγινε από την κυβέρνηση το 1952, και των στίχων το 1977. Ο τίτλος κάνει αναφορά στην ονομασία του νησιού στη γλώσσα Ταΐνη  των ιθαγενών, Boriken ή Borinquen.
H μουσική αρχικά αποδόθηκε στον Φελίξ Αστόλ Αρτές (Félix Astol Artés) το 1867 με ρομαντικούς στίχους και χορευτικό ρυθμό της Αβάνας. Ωστόσο, υπάρχουν μαρτυρίες ότι ο Φρανσίσκο Ραμίρες, αυτόχθων κάτοικος του Σαν Χερμάν, στο Πουέρτο Ρίκο, έγραψε τη μουσική το 1860 και ονόμασε το τραγούδι "La Almojábana". Το 1868 η Λόλα Ροντρίγκες ντε Τιό (Lola Rodríguez de Tió) έγραψε ένα ποίημα, σε υποστήριξη της πορτορικανής ανεξαρτησίας, το οποίο προσαρμόστηκε στη μουσική των Ραμίρες και Αστόλ Αρτές. Το 1903 γράφτηκαν στίχοι από το Μανουέλ Φερνάντες Χούνκος (Manuel Fernández Juncos) και η μελωδία τους έγινε εθνικός ύμνος της κοινοπολιτείας.
Διορθόδοξο Κέντρο της Εκκλησίας της Ελλάδος

Διοίκηση

Το Διορθόδοξο Κέντρο είναι Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου. Η διοίκηση του επιτελείται από επταμελές Διοικητικό Συμβούλιο, στο οποίο προεδρεύει ο Μακαριότατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος.

Σκοπός του ΔΚΕΕ

Το Διορθόδοξο Κέντρο στοχεύει στη σύσφιξη των σχέσεων ανάμεσα στις Ορθόδοξες ανά τον κόσμο Εκκλησίες και στην από κοινού αντιμετώπιση των προκλήσεων της σημερινής κοινωνίας τόσο σε θρησκευτικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο.

Ιστορία

Η θεμελίωση του Διορθοδόξου Κέντρου πραγματοποιήθηκε στις 3 Μαΐου 1969 από τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμο Α΄ επί Ηγουμενίας του Αρχιμανδρίτου Θεοκλήτου Φεφέ. Το κτίριο ανακαινίστηκε το 2004 από τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο.

Δραστηριότητες

Στις δραστηριότητες του Διορθοδόξου Κέντρου εντάσσονται η διοργάνωση και φιλοξενία συνεδρίων, ημερίδων και άλλων συναντήσεων, η φιλοξενία αλλοδαπών φοιτητών ή συμμετεχόντων στις συναντήσεις, καθώς επίσης και η  λειτουργία της βιβλιοθήκης του. Από το 2009 ενέταξε στις δραστηριότητές του και την πραγματοποίηση επιμορφωτικών σεμιναρίων για εκπαιδευτικούς της Δευτεροβάθμιας και της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης.
Τάκης Παπαδημητρίου

Καριέρα

Ο Παναγιώτης (Τάκης) Παπαδημητρίου ξεκίνησε την καριέρα του στον Αστέρα Ζωγράφου και το 1968 μεταπήδησε στον Παναθηναϊκό. Με την ομάδα του τριφυλλιού αγωνίστηκε δέκα περιόδους, έπαιξε σε 161 αγώνες Α΄ Εθνικής και πέτυχε 47 γκολ. Κατέκτησε 4 πρωταθλήματα και 2 κύπελλα. Ήταν μέλος της ομάδας την περίοδο 1970-71 που έφτασε ως τον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών αλλά δεν είχε συμμετοχές σε αγώνες, διότι σπούδαζε στη Θεσσαλονίκη. Στον τελικό Κυπέλλου του 1972 εναντίον του ΠΑΟΚ σκόραρε στο 90’ αλλά το γκολ δεν ήταν αρκετό για να ισοφαρίσει η ομάδα του και ο Παναθηναϊκός ηττήθηκε με 1-2. Σκόραρε και στον τελικό του 1977 πάλι εναντίον του ΠΑΟΚ, πετυχαίνοντας στο 29΄ το πρώτο γκολ του Παναθηναϊκού στο νικηφόρο 2-1. Στα αξιοσημείωτα από την καριέρα του με τους «πράσινους» είναι η επίτευξη του 1600ού γκολ του συλλόγου στην ιστορία του πρωταθλήματος. Σημειώθηκε το 1976 εκτός έδρας επί του Παναιτωλικού, σε αγώνα που ο Παναθηναϊκός νίκησε δύσκολα με 3-2.
Στο τέλος της καριέρας του αγωνίστηκε από δύο περιόδους στον ΟΦΗ (1978 ως 1980) και στον Πανιώνιο (1980 ως 1982). Στην πρώτη του περίοδο με την ομάδα της Νέας Σμύρνης ήταν ο πρώτος σκόρερ του συλλόγου με 11 γκολ αλλά στη δεύτερη έχασε πολλούς αγώνες λόγω τραυματισμού. Το 1982 μεταγράφηκε στον Παναιγιάλειο αλλά λίγο αργότερα αναγκάστηκε να σταματήσει, ύστερα από έναν σοβαρό τραυματισμό.
Συνολικά αγωνίστηκε σε περισσότερους από 250 επίσημους αγώνες (249 στην Α΄ Εθνική) και πέτυχε πάνω 80 γκολ (73 στην Α΄ εθνική).
Επίσης, μετείχε με την εθνική ενόπλων στην προκριματική φάση για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 1972 αλλά δεν πήρε μέρος στην τελική φάση.
Σύνδρομο ευθραύστου χρωματοσώματος X

Το σύνδρομο εύθραυστου χρωμοσώματος Χ περιγράφει μια γενετική διαταραχή που εμφανίζεται ως αποτέλεσμα τραυματισμού/βλάβης συγκεκριμένου γονιδίου στο χρωμόσωμα Χ. Η διαταραχή αυτή προκαλεί ήπια έως μέτρια νοητική υστέρηση. Ο κίνδυνος εμφάνισης της ασθένειας μπορεί να εκτιμηθεί μέσω συγκεκριμένου ελέγχου γενετικής προδιάθεσης.
Μακεδονικά Γράμματα

Ιστορικό

Τα «Μακεδονικά Γράμματα» κυκλοφόρησαν μετά το τέλος της Μικρασιατικής Καταστροφής και για δύο μόνο χρόνια, από το 1922 έως 1924. Εξέδωσε συνολικά 21 τεύχη. Στη συνέχεια, το 1944, τελευταίο έτος της Κατοχής της Ελλάδας, κυκλοφόρησε σε δέκα τεύχη, και έπειτα την μεταπολεμική περίοδο έως το 1952. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920, η λογοτεχνική ζωή της Θεσσαλονίκης ήταν φτωχή και τα «Μακεδονικά Γράμματα», που ήταν ένα καθαρά λογοτεχνικό έντυπο, αποτέλεσε τον πρώτο σπόρο για τη μετέπειτα εξέλιξη της λογοτεχνικής παράδοσης της πόλης. 
Η ίδια συντακτική ομάδα, είχε εκδώσει το βραχύβιο περιοδικό «Τέχνη» την περίοδο 1921 με 1922. Το 1922, εκδότης του περιοδικού ήταν ο Ροδόλφος Χατζηαθανασίου, ή με το φιλολογικό του όνομα Ράδος Χατζηνάσης, και υποδιευθυντές της έκδοσης ήταν ο Γεώργιος Βαφόπουλος μαζί με τον Κώστα Κόκκινο.  
Σύμφωνα με τους συντελεστές της έκδοσης, στόχος της ήταν η υπεράσπιση των λογοτεχνικών έργων που χρησιμοποιούσαν την δημώδη γλώσσα σε αντιδιαστολή με τις επιταγές άλλων καλλιτεχνικών και μη κύκλων που υποστήριζαν τη χρήση της λόγιας γλώσσας. Ο τρόπος γραφής του περιοδικού χαρακτηρίζονταν για το ζωηρό νεανικό του λόγο και τη μαχητικότητα των συγγραφέων του. Το περιοδικό παρουσίασε για πρώτη φορά στη Βόρεια Ελλάδα το έργο του Κωνσταντίνου Καβάφη.
Η δεύτερη έκδοσή του, έγινε κατά το τελευταίο έτος της Κατοχής με πρωτεργάτη τον Κώστα Μαρινάκη, που φιλοδοξούσε με την χρήση της ονομασίας του ιστορικού αυτού περιοδικού, να αποτελέσει συνεχιστή της λογοτεχνικής παράδοσής του. Συντάκτες του ήταν επίδοξοι συγγραφείς της πόλης, όπως οι Στέλιος Βασιλειάδης, Νίκος Γεωργιάδης, Μιχάλης Τσιτσικλής, Γιώργος Τσιτσιμπίκος, Παρασκευάς Μηλιόπουλος, Πέτρος Σπανδωνίδης και άλλοι συνεργάτες των «Μακεδονικών Ημερών».
Ιούλιος των Μεδίκων

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Πράτο της Φλωρεντίας και ήταν ο νόθος γιος του Αλεξάνδρου δούκα της Φλωρεντίας και μάλλον της Ταντέα Μαλασπίνα.
Ο Ιούλιος ήταν το πολύ τεσσάρων ετών όταν δολοφονήθηκε ο πατέρας του για να επανέλθει η Δημοκρατία. Όμως αυτό δεν έγινε και οι οπαδοί των Μεδίκων έψαχναν διάδοχο του δούκα. Βρήκαν τον Κόζιμο Α΄, τέταρτο ξάδελφο του πατέρα του. Ο Ιούλιος ήταν ο τελευταίος άρρην απόγονος του κύριου κλάδου των Μεδίκων, αλλά ήταν πολύ μικρός. Ο Κόζιμο Α΄ ανήκε σε πλάγιο κλάδο του Οίκου.
Ο Κόζιμο Α΄ τον πήρε στην Αυλή του και τον είχε υπό την κηδεμονία του. Το 1562 ο Κόζιμο Α΄ ίδρυσε το Τάγμα του Σαν Στέφανο, για τη μάχη των πειρατών και των Τούρκων στη Μεσόγειο και έκανε τον Ιούλιο πρώτο ιππότη του Τάγματος. Ο Ιούλιος ήταν ναύαρχος του Τάγματος το διάστημα 1563-66 και το 1565 εστάλη να βοηθήσει τους Ιωαννίτες ιππότες, που τους πολιορκούσαν στη Μάλτα οι Οθωμανοί. Εστάλη ως πρέσβης στη Μάντουα το 1565 και στη Ρώμη το 1571 και το 1573.
Paenda

Ζωή και καριέρα

Η Pænda γεννήθηκε τον Ιανουάριο του 1988 στο Ντόιτσλαντσμπεργκ της Στυρίας. Ξεκίνησε να τραγουδάει σε μια χορωδία στην πόλη της από την ηλικία των έξι. Στα δεκατέσσερα της, ξεκίνησε να γράφει τραγούδια και να τραγουδάει σε πολλές ποπ ροκ μπάντες. Έχει παρακολουθήσει μαθήματα κιθάρας και πιάνου και μετακόμισε στη Βιέννη στην ηλικία των 20 για να σπουδάσει ποπ και τζάζ μουσική στο Μουσικό Ινστιτούτο της Βιέννης, από όπου αποφοίτησε με πτυχία το 2013.  Τώρα μένει στη Βιέννη, γράφει, συνθέτει και κάνει την παραγωγή της μουσικής της στο στούντιο της στο σπίτι. Η Pænda ηχογραφεί και γράφει τα πάντα από μόνη της.

Eurovision

Το 2019, η Pænda επιλέχθηκε από μια ομάδα από μουσικούς ειδικούς από τον ραδιοτηλεοπτικό φορέα ORF για να εκπροσωπήσει την Αυστρία στον 64ο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision στο Τελ Αβίβ. Θα ερμηνεύσει το τραγούδι "Limits".
Ωστόσο, δεν κατάφερε να προκριθεί στον μεγάλο τελικό της Eurovision.
Ζωγράφος του Μαρσύα

Βιογραφία

Άκμασε τον 4ο αιώνα π.Χ. Τα έργα του χρονολογούνται μεταξύ 370 - 330 π.Χ. Θεωρείται ως ικανότερος των αγγειογράφων του ερυθρόμορφου ρυθμού. Το όνομά του αποδόθηκε χάριν της απεικόνισης του Μαρσύα σε πελίκη που φιλοξενείται στο Μουσείο Ερμιτάζ. Συνολικά αποδίδονται 23 έργα στον καλλιτέχνη αυτόν.
Σονάτα για πιάνο No. 13 (Μπετόβεν)

Η Σονάτα για Πιάνο No. 13 σε Μι ύφεση μείζονα "Quasi una fantasia", Op. 27, No. 1, (αγγλικά: Piano Sonata No. 13, γερμανικά: Sonate Nr. 13 in Es-Dur) είναι μία σύνθεση του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, γραμμένη μεταξύ το 1800 και το 1801, και αφιερωμένη στην πριγκίπισσα Γιοζεφίνα φον Λίχτεινσταϊν, της οποίας η σχέση με τον Μπετόβεν είναι άγνωστη. Ο Μπετόβεν κατά την περίοδο αυτή ήταν 30 ετών και είχε ήδη φτιάξει κάποιο όνομα ως πιανίστας και συνθέτης στη Βιέννη. Το έργο αποτελείται από τέσσερα μέρη. Επίσης, λίγα μπορούν να ειπωθούν με βεβαιότητα για το Quasi una fantasia και γιατί ο συνθέτης έβαλε τίτλο στη σονάτα του.
Τεχνογνωσία

Γενικά ο όρος τεχνογνωσία σημαίνει το σύνολο, ή κάποιο μέρος των εννοιών, των γνώσεων ή και της εμπειρίας που αφορούν τις απαραίτητες διεργασίες, ή μεθόδους στη παραγωγή προϊόντων.
Ο όρος αυτός δεν μπορεί να χρησιμοποιείται για το σύνολο, ή κάποιο μέρος των εννοιών, των γνώσεων ή και της εμπειρίας που αφορούν τις απαραίτητες διεργασίες, ή μεθόδους στη προσοφορά υπηρεσιών.
Ο όρος μεταφορά τεχνογνωσίας χαρακτηρίζει τη μεταβίβαση όλων των γνώσεων που απαιτούνται για την εφαρμογή μιας τεχνικής παραγωγής ή μεθόδου της.
Η μεταφορά τεχνογνωσίας διακρίνεται σε θεμιτή (νόμιμη) που αποτελεί αντικείμενο εμπορικής πράξης καθώς και σε αθέμιτη, που προέρχεται από υποκλοπή. Η δεύτερη αυτή περίπτωση αποτελεί κύριο αντικείμενο της λεγόμενης "βιομηχανικής κατασκοπείας".
Ο αντίστοιχος όρος για την μεταφορά τεχνογνωσίας, όταν αφορά προσφορά υπηρεσιών λέγεται απλά επιμόρφωση.
Η τεχνογνωσία μπορεί να αποτελεί άυλο αγαθό μιας επιχείρησης, εάν και για όσο διάστημα είναι μυστική. Προστατεύεται με βάση το Δίκαιο αθέμιτου ανταγωνισμού.
Σήμερα ευρύτατη χρήση έχει η αγγλική έκφραση "νόου χάου" (know-how = Ξέρω Πώς) που καθιερώθηκε ως διεθνής όρος ταυτόσημος της τεχνογνωσίας.
Δημήτριος Μοάτσος

Βιογραφία

Σπούδασε νομικά και πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Αρχικά δικηγόρησε στο Ρέθυμνο (στο Πρωτοδικείο) και έπειτα στην Αθήνα. Προήχθη σε αρεοπαγίτη το 1968.
Το 1954 και το 1959 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος στο Δήμο Ρεθύμνου (πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου το 1957). Την περίοδο 1965-1967 υπηρέτησε ως Νομάρχης Λάρισας, ενώ το 1974 θήτευσε ως Νομάρχης Αττικής. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Ρεθύμνου στις εκλογές του 1974 με τη Νέα Δημοκρατία. Από τις 21 Νοεμβρίου 1974 ως τις 10 Σεπτεμβρίου 1976 ήταν υφυπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση Καραμανλή. Ήταν υποψήφιος πάλι στο Ρέθυμνο στις εκλογές του 1977 με την ΕΔΗΚ, χωρίς να εκλεγεί.
Την πάτησα

Περίληψη

Ένας καλοκάγαθος δάσκαλος ο οποίος ζει με την ηλικιωμένη μητέρα του, "πατά" με το αυτοκίνητο μια νύφη η οποία το σκάει από την εκκλησία τη μέρα του γάμου της. Και ενώ προσπαθεί να κρύψει το παράπτωμα του τα πράγματα περιπλέκονται περισσότερο, όταν την ερωτεύεται...

Ηθοποιοί

Δώρα Κακουράτου
Ευτύχιος Πουλλαϊδης
Λιάνα Χαλκιά
Άννα Μονογιού
Λώρης Λοϊζίδης
Μαρίνος Χατζηβασιλείου
Χριστόδουλος Μαρτάς
Ηρακλής Γιωργαλλής
Βαλεντίνα Σοφοκλέους
Μαριάννα Καυκαρίδου
Ρίκκος Παφίτης
Αννίτα Τερζή
Χριστιάνα Αρτεμίου
Λουκία Πρωτοπαπά
Μαρία Καρασούλα
Έλια Ιωαννίδου
Στέλιος Θεοχάρους
Δημήτριος Γεωργαντέλης

Βιογραφικό

Γεννήθηκε το 1898.  Εξελέγη για πρώτη φορά με το Λαϊκό Κόμμα στις εκλογές του 1932, στην εκλογική περιφέρεια Λέσβου-Λήμνου. Επανεξελέγη βουλευτής με το ίδιο κόμμα το 1935, 1936 και το 1946 και με τον Ελληνικό Συναγερμό το 1951 και το 1952. Στα τελευταία χρόνια της πολιτικής του σταδιοδρομίας εντάχθηκε στην ΕΡΕ. 
Υπηρέτησε ως υφυπουργός Γενικός Διοικητής Νήσων Αιγαίου Πελάγους από τις 27 Ιανουαρίου 1947 ως τις 17 Φεβρουαρίου 1947.
Απεβίωσε στις 4 Ιουνίου 1970 και ετάφη στη γενέτειρά του.
Επιτύμβια στήλη του Μάρκου Αυρήλιου Άλεξυ (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο)

Περιγραφή

Η στήλη εικονίζει έναν Σπαρτιάτη πολεμιστή στην υπηρεσία της Ρωμαϊκής Λεγεώνας. Στην αριστερή πλευρά φέρει την επιγραφή «ΜΑΡΚΟΣ ΑΥΡΗΛΙΟΣ ΑΛΕΞΥΣ ΘΕΩΝΟΣ ΣΤΡΑΤΕΥΣΑΜΕΝΟΣ ΚΑΤΑ ΠΕΡΣΩΝ ΕΤΗ ΒΙΩΣΑΣ Λ΄». Μαθαίνουμε λοιπόν ότι εικονίζεται ο Μάρκος Αυρήλιος Άλεξυς του Θέωνος, ο οποίος έλαβε μέρος στον Ασιατικό πόλεμο κατά των Περσών και πέθανε σε ηλικία 30 χρονών. Ο πολεμιστής εικονίζεται στην δεξιά μεριά της στήλης. Φοράει πίλο, θώρακα και μανδύα. Στο δεξί κρατάει ένα ρόπαλο με καρφιά, ενώ με το αριστερό κρατάει το δεμένο στη ζώνη του μακρύ σπαθί με μακρυά λαβή. Έχει κοντά του στρογγυλή ασπίδα.

Ιστορική τοποθέτηση

Το έργο άγνωστου καλλιτέχνη χρονολογείται στις αρχές του 3ου αιώνα.
NGC 6210

Το NGC 6210 είναι πλανητικό νεφέλωμα στον αστερισμό Ηρακλή. Έχει φαινόμενες (γωνιακές) διαστάσεις 0,5΄ × 0,47΄ και φαινόμενο μέγεθος 8,8. Η απόστασή του από την Γη υπολογίζεται στα 6.500 έτη φωτός. Το ανακάλυψε ο Γερμανός αστρονόμος Φρίντριχ Γκέοργκ Βίλχελμ φον Στρούβε (Friedrich Georg Wilhelm Struve) το 1825.
Το νεφέλωμα χαρακτηρίζεται από το ιδιαίτερο σχήμα του, το οποίο οφείλεται στα κελύφη αερίου που απέβαλλε ο θνήσκων αστέρας, ο οποίος είχε μάζα μικρότερη από αυτή του Ήλιου, κατά το τέλος της ζωής του. Η θερμοκρασία της επιφάνειας του αστέρα υπολογίζεται σε 58.000 Κέλβιν, κοντά στο όριο στο οποίο το ήλιο γίνεται διπλά ιονισμένο. Ο αστέρας στο κέντρο του νεφελώματος περιβάλλεται από μία φυσαλίδα υλικού στην οποία διακρίνονται νηματιώδεις δομές, ενώ γύρω τις υπάρχει ένα ασύμμετρος σχηματισμός αερίου, με κενά, νημάτια και στήλες. Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του νεφελώματος είναι οι δύο ομάδες διπολικών ροών ή πιδάκων και οι οποίες δίνουν στο νεφέλωμα το σχήμα χελώνας.
Πιριντβίζνικι

Ιστορία

Ο σύνδεσμος των «Περιπλανώμενων» σχηματίστηκε το 1870 στην Αγία Πετρούπολη, με πρωτοβουλία των Ρώσων ζωγράφων Ιβάν Κραμσκόι (Ива́н Крамско́й), Γκριγκόρι Μιασογιέντοφ (Григо́рий Мясое́дов), Νικολάι Γκαι ή Γκάυ (Никола́й Ге) και Βασίλι Περόφ (Васи́лий Перо́в), οι οποίοι, εμφορούμενοι από δημοκρατικά ιδεώδη, εμπνέονταν από την ιδέα να φέρουν την τέχνη κοντά στο λαό, οργανώνοντας κινητές εκθέσεις στη ρωσική ύπαιθρο.
Το ιδεολογικό μανιφέστο των «περιπλανώμενων» καλλιτεχνών ήταν επηρεασμένο από τις αισθητικές αντιλήψεις του θεωρητικού της τέχνης και της λογοτεχνίας Βισαριόν Μπελίνσκι (Виссарио́н Бели́нский). Συμπαραστάτες στο έργο τους ήταν και οι φίλοι τους συγγραφείς Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, Ιβάν Τουργκένιεφ και Λέον Τολστόι. Εμπνεόμενοι από δημοκρατικά και ανθρωπιστικά ιδεώδη, καταδίκαζαν τη ρωσική αριστοκρατική κοινωνία και την αυταρχική διακυβέρνηση της χώρας, καυτηρίαζαν τις ανισότητες και αδικίες της κοινωνικής ζωής, εκθειάζοντας στα έργα τους την ομορφιά της ζωής των ανθρώπων της υπαίθρου, σκηνές από τη ζωή των χωρικών, τη δύναμη του χαρακτήρα τους, την αγωνία τους για ισότητα και δικαιοσύνη.
Κατά την περίοδο της ακμής της, από το 1871 ως το 1890, η Ομάδα των Περιπλανώμενων είχε οργανώσει 48 περιοδεύουσες εκθέσεις στην Αγία Πετρούπολη και τη Μόσχα, που τις ακολούθησαν και άλλες στο Κίεβο, το Χάρκοβο, το Καζάν, τη Ρίγα, την Οδησσό και άλλες πόλεις.
Γύρω στο 1898, το κίνημα των «περιπλανώμενων» άρχισε να χάνει την επιρροή του στην κοινωνία και υποκαταστάθηκε από τον «Κόσμο της Τέχνης» Мир искусства (Mir Iskusstva), μια νεοσύστατη εταιρεία καλλιτεχνών, που αντιδρούσαν στον «επαρχιώτικο εθνικισμό» των Περιπλανώμενων και προωθούσαν δυτικοευρωπαϊκές ιδέες και την υιοθέτηση του δόγματος «η τέχνη για την τέχνη». Στις αρχές του 20ού αι., πολλά από τα μέλη τους προσχώρησαν στα νέα μηνύματα της σοβιετικής τέχνης, υιοθετώντας τις αρχές του σοσιαλιστικού ρεαλισμού.
Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2019-20

Σύστημα διεξαγωγής

Στο πρωτάθλημα της Γ΄ κατηγορίας 2019-20 θα συμμετέχουν 16 ομάδες. Όλες οι ομάδες θα αναμετρηθούν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια θα ανακηρυχθεί η ομάδα που θα συγκεντρώσει τους περισσότερους βαθμούς. Οι τέσσερις πρώτες ομάδες θα προβιβαστούν στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 2020-21. Οι τέσσερις τελευταίες ομάδες θα υποβιβαστούν στο πρωτάθλημα Επίλεκτης Κατηγορίας ΣΤΟΚ 2020-21.

Σύστημα βαθμολόγησης

Η νίκη βαθμολογείται με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν δίνει κανένα βαθμό.
Γαλλίτης

Γενικά

Μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα, δεν ήταν άγνωστα ορυκτά με κύριο συστατικό το χημικό στοιχείο γάλλιο.  Το 1958 απομονώθηκε και περιγράφηκε για πρώτη φορά ο γαλλίτης από τους Γερμανούς Strunz, Geier και Seeliger. Το δείγμα ορυκτού βρέθηκε στην περιοχή Tsumeb της Ναμίμπια (νοτιοδυτική Αφρική), με τα παγκοσμίου φήμης ορυχεία χαλκού που λειτούργησαν από το 1907 έως το 1996 και τα σπάνια και ασυνήθιστα ορυκτά,  και στο ορυχείο Kipushi του Ζαίρ (κεντρική Αφρική) και ήταν γνωστό ότι υπήρχε σε ποσοστό 1,85 % στο ορυκτό γερμανίτης της ίδιας περιοχής. Σύμφωνα με τους προηγούμενους ερευνητές, το ορυκτό συνυπήρχε με τα ορυκτά γερμανίτης, ρενιερίτης, σφαλερίτης, γαληνίτης, χαλκοπυρίτης, σιδηροπυρίτης, βορνίτης και χαλκοσίτης.

Ορυκτολογικά χαρακτηριστικά

Ο γαλλίτης είναι γκρίζο, μη ραδιενεργό, μη φθορίζον, σχετικά μαλακό, μη μαγνητικό, χαμηλής ανισοτροπίας ορυκτό με πυκνότητα 4,2 g/cm³ και μεταλλική λάμψη. Kρυσταλλώνεται στο τετραγωνικό σύστημα και ανήκει στην ομάδα ορυκτών του χαλκοπυρίτη στην οποία ανήκουν ορυκτά του τύπου AₘBₙXₚ όπου (m+n):p = 1:1 ή του τύπου ΑΒΧ₂ όπου A, B = διάφορα μέταλλα όπως πχ. Cu, Ga, Ag, In, Fe και Χ = S, Se. Εκτός από την Αφρική, εμφανίσεις του γαλλίτη αναφέρονται στη Βουλγαρία, στο Περού και στην Κούβα.
Έχουν περιγραφεί δύο παραλλαγές του ορυκτού, η μία φωτεινότερη και ανισότροπη και η άλλη σκοτεινότερη και ισότροπη.
Διαφάνεια

Κατηγορίες σωμάτων ως προς τη διαφάνεια

Από την άποψη της διαφάνειας τα σώματα διαιρούνται σε τρεις κατηγορίες: διαφανή, ημιδιαφανή, και αδιαφανή. Το γυαλί είναι ένα διαφανές σώμα όπως και η ζελατίνα. Το αμμοβολημένο γυαλί είναι ημιδιαφανές. Ο τοίχος του δωματίου είναι αδιαφανής.
Ωστόσο και στα διαφανή σώματα γίνεται μία μικρή απορρόφηση φωτός. Η διαφάνεια εξαρτάται από το πάχος του σώματος:. Το νερό σε μικρό πάχος βάθος είναι διαφανές, ενώ σε μεγάλο γίνεται αδιαφανές. Ο όρος διαφάνεια σώματος δεν αναφέρεται μόνο στο φως αλλά και σε άλλες ακτινοβολίες όπως είναι π.χ. τα ραδιοκύματα, οι ακτίνες Ρέντγκεν κ.α. Ορίζεται γενικά ως εξής: διαφάνεια λέγεται η ικανότητα που έχει ένα σώμα να αφήνει να περνούν μέσα από τη μάζα του το φως, τα ραδιοκύματα, οι ακτίνες Ρέντγκεν, και άλλες ακτινοβολίες, χωρίς αισθητή απορρόφηση των ακτινοβολιών αυτών. Τη διαφάνεια τι μετράμε με τη σχέση του ποσού του ρεύματος της ακτινοβολίας που περνάει μέσα από το σώμα προς το ποσό του ρεύματος που προσπίπτει σε αυτό