google/wiki40b huggingface dataset:
Λόρδος Εδουάρδος Σόμερσετ

Στρατιωτικές επιτυχίες

Εισήλθε στην 15η Δραγωνική Λάμψη (1793) και έγινε καπετάνιος την επόμενη χρονιά, δέχτηκε πολλούς τίτλους μετά τις υπηρεσίες που είχε προσφέρει στον πρίγκιπα Φρειδερίκο της Υόρκης και του Όλμπανι στην Ολλανδική εκστρατεία (1799). Διορίστηκε Συνταγματάρχης (1800) και δέχτηκε την ηγεσία των 4ων Δραγόνων (1801). Έγινε μέλος της Βουλής των Κοινοτήτων εκπροσωπώντας την Μονμάουθ (1799 - 1802), την Γκλόστερσαιρ (1803 - 1823 και 1830 - 1834) και την Κίρενκεστερ (1837 - 1842).
Διηύθυνε το Σύνταγμα στρατού στην μάχη του Ταλαβέρα (1810) και διορίστηκε βοηθός του βασιλιά, ανέλαβε σημαντική ιππική δράση στην Μπαδαχόθ με τους 3ους Δραγώνους Φρουρούς και τους 4ους Δραγώνους (1811) και με το βαρύ ιππικό στην Σαλαμάνκα (1812). Οι στρατιωτικές του επιτυχίες τον έκαναν διάσημο και ανέλαβε την διοίκηση σε μια σειρά από Ταξιαρχίες Ουσάρων (7η, 10η και 15η).
Καταδίωξε τους εχθρούς στην Ορτέζ, κέρδισε περισσότερες διακρίσεις και δέχτηκε τις ευχαριστίες του Κοινοβουλίου. Στο Βατερλώ ανέλαβε την διοίκηση της Οικιακής Ιππικής Ταξιαρχίας και διακρίθηκε όχι τόσο για την αδύναμη αντίσταση του εχθρού αλλά για την αλλαγή του θώρακα στα σώματα του Μιγιό. Η Ταξιαρχία αναφέρεται ιδιαίτερα στις αποστολές του Ουέλλινγκτον, το Κοινοβούλιο για να τον ανταμείψει για τις υπηρεσίες του στην Ταλαβέρα, στην Σαλαμάνκα, στην Βιτόρια-Γκαστέις, στην Ορτέζ και στην Τουλούζη του πρόσφερε τον Χρυσό στρατιωτικό σταυρό. Έγινε δεκτός στο Τάγμα της Μαρίας Θηρεσίας και ανέλαβε την ηγεσία στο Πορτογαλικό βασιλικό Τάγμα του Πύργου και του Ξίφους.
Στο Βατερλώ (1815) έχασε το καπέλο του, την ώρα που το αναζητούσε ένας κανονιοβολισμός έριξε το πτερύγιο του παλτού του και σκότωσε το άλογο του, έγινε μέλος του Τάγματος του Μπαθ (1834).

Θάνατος

Ο Εδουάρδος Σόμερσετ πέθανε στις 10 Δεκεμβρίου 1842 ύστερα από σύντομη ασθένεια, τάφηκε στην εκκλησία του Σαιν Τζωρτζ στην πλατεία του Αννόβερο. Στον οικογενειακό του τάφο στην εκκλησία του Αγίου Μιχαήλ και Αρχαγγέλων του Μπάντιμντον, στην νότια πλευρά του τοίχου τοποθετήθηκε τιμητική πινακίδα στην μνήμη του. Το 1846 ανηγέρθη το πανήψυλο "Μνημείο του λόρδου Σόμερσετ" ύψους 100 ποδιών στον οικισμό Χιούκσμπερι του Γκλόστερσαιρ πολύ κοντά στον οικογενειακό τάφο του Μπάντμιντον.
Κλαύδιος Κλαυδιανός

Ο Κλαύδιος Κλαυδιανός (Claudio Claudiano, περ. 370 - 404) ήταν Λατίνος ποιητής.

Βίος

Προερχόμενος από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, έφθασε στην Ρώμη περί το 394 μ.Χ στην αυλή του Ονώριου. Πέθανε στη Ρώμη περί το 404 μ.Χ.

Συγγραφικό έργο

Υπό την εύνοια του υπουργού Στιλίχωνα, ασχολήθηε με τη σύνταξη πανηγυρικών και ποιημάτων παγανιστικού και μυθολογικού περιεχομένου. Συνέταξε το επίγραμμα In Jacobum magistrum equitum και το εξ είκοσι στίχων ποιήμα De salvaror (ή Carmen paschale) με χριστολογικό περιεχόμενο.

Χαρακτήρας του έργου του

Αρχικά ελληνόγλωσσος εξελίχθηκε σε ικανό λατινομαθή και δίχασε τους ερευνητές σχετικά με το αν ήταν χριστιανός ή εθνικός. Για τον Αυγουστίνο δεν ήταν παρά ένας φαινομενικά χριστιανός που έγραψε για τους χριστιανούς για να κολακέψει και ευχαριστήσει τους προστάτες του.
Γεώργιος Βηλαράς

Βιογραφικά στοιχεία

Ήταν συγγενής του Γιάνη Βηλαρά. Εξελέγη βουλευτής Ιωαννίνων στις εκλογές του 1920 με το Κόμμα των Φιλελευθέρων αλλά απέτυχε να επανεκλεγεί στις εκλογές του 1926. Στις γερουσιαστικές εκλογές του 1929 εξελέγη γερουσιαστής για εξαετή θητεία.
Πέθανε στις 5 Απριλίου 1967.
Ζανακοργκάν

Το Ζανακοργκάν (καζακικά: Жаңақорған кенті‎) είναι ένας αστικού τύπου οικισμός στην επαρχία Ζανακοργκάν της περιφέρεια Κυζυλόρντα στο νότιο Καζακστάν. Αυτό σημαίνει κατά προσέγγιση 'Γιάνι Κουργκάν'' (νέο τούμουλους) που καταλήφθηκε το 1861 από το Ρώσους κατά την κατάκτηση του Τουρκεστάν. Ακόμη είναι λίγο πριν τα σύνορα με την περιφέρεια Νότιου Καζακστάν, μερικά χιλιόμετρα ανατολικά του οικισμού Σιέλι.
Le Courrier d'Orient (εφημερίδα της Κωνσταντινούπολης)

Le Courrier d'Orient (προφέρεται Λε Κουριέρ ντ'Οριόν, μεταφράζεται ως "Ανατολικός Ταχυδρόμος") είναι γαλλική περιοδική έκδοση που εκδιδόταν στην Κωνσταντινούπολη την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και κατά την διάρκειά των δεκαετιών του 1860 και του 1870.

Η περιοδική έκδοση Le Courrier d'Orient ήταν μία από τις πολλές γαλλικές περιοδικές εκδόσεις στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα που εκδίδονται στην Κωνσταντινούπολη, με κυριότερη την Journal de Constantinople. Οι γαλλόφωνοι κάτοικοι της πρωτεύουσας πόλης της αχανούς αυτοκρατορίας, είχαν ήδη από τις αρχές του 19ου αιώνα να τυπώνουν βιβλία και άλλα συγγράμματα, σε τυπογραφεία της Πόλης, που είχαν την δυνατότητα να τυπώνουν στο λατινικό αλφάβητο.
Αποτελούσε τον συνεχιστή μιας άλλης γαλλόφωνης περιοδικής έκδοσης, της Le Courrier d'Orient που είχε επίσης 16 χρόνια κυκλοφορίας. Και οι δύο εκδόσεις, ιδρύθηκαν από το Αλεξάντρ Εξάρχ (Alexandre Exarh), Βούλγαρο διπλωμάτη και εκδότη. Η εφημερίδα αποτέλεσε το κύριο όργανο προώθησης των βουλγαρικών διεκδικήσεων και της Βουλγαρικής Εξαρχίας στον χώρο της Μακεδονίας και της Θράκης. Οι υπεύθυνοι της εφημερίδας, εξέδωσαν το 1878 τη δημογραφική μελέτη Ethnographie des Vilayets d'Adrianople, de Monastir et de Salonique που εκδόθηκε από την Courrier d`Orient. Το βιβλίο παρουσιάζει στατιστικά στοιχεία του πληθυσμού για τα τρία βιλαέτια που αναφέρονται στον τίτλο του έργου, με βάση τα φορολογικά αρχεία του οθωμανικού στρατιωτικού φόρου το έτος 1873, κατά τρόπο ευνοϊκό για τους Βουλγάρους στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Chronicles

Βραβεία

Chronicles (άλμπουμ)
Καναδάς (CRIA Certification): 2 x πλατινένιος 
Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): 2 x πλατινένιος
ΚΦ Τίρανα

Ιστορία

Ιδρύθηκε τον Αύγουστο του 1920, υπό την ονομασία Agimi και ιδρυτής της ήταν ο Π.Νίκα. Άλλα ιδρυτικά μέλη της ομάδας ήταν οι Α.Ερεμπάρα, Π.Γιάκοβα, A.Χότζα, A.Κόγια, Π.Μπερίσα και A.Ζάιμι. Το 1927 μετονομάστηκε σε Sportklub Tirana .
Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1947 άλλαξε την ονομασία της σε 17 Nëntori Tirana (17 Νοέμβρη) λόγω των πιέσεων που δέχτηκε απο την κομμουνιστική κυβέρνηση της χώρας εξαιτίας των πολιτικών θέσεων που αντιπροσώπευε ο σύλλογος από την ίδρυσή του.Το 1952 άλλαξε εκ νέου όνομα και ονομάστηκε Puna Tirana.Μέχρι την δεκαετία του 1980 η Σ.Κ. Τίρανα ήταν στη σκιά των άλλων δύο μεγάλων ομάδων της πόλης των Τιράνων,την Παρτιζάν και την Διναμό,οι οποίες ελέγχονταν απο τα υπουργεία Αμύνης και Εσωτερικών αντίστοιχα,ενώ ανά καιρούς απολάμβαναν ευνοικής μεταχείρησης,πολλές φορές εις βάρος των Τιράνων.Το 1991 η ομάδα ξαναπήρε το αυθεντικό της όνομα.
Έδρα του συλλόγου είναι το Στάδιο Σελμάν Στερμάσι (Selman Stërmasi) χωρητικότητας 12.500 θέσεων, ενώ για τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις χρησιμοποιεί το Στάδιο Κεμάλ Στάφα.

Τίτλοι

Η Σ.Κ. Τίρανα είναι μακράν η πιο επιτυχημένη αλβανική ομάδα έχοντας κατακτήσει:
24 Πρωταθλήματα Αλβανίας :(1930, 1931, 1932, 1934, 1936, 1937, 1964-65, 1965-66, 1967-68, 1969-70, 1981-82, 1984-85, 1987-88, 1988-89, 1994-95, 1995-96, 1996-97, 1998-99, 1999-00, 2002-03, 2003-04, 2004-05, 2006-07,2008-09)
16 Κύπελλα Αλβανίας :(1938, 1963, 1976, 1977, 1983, 1984, 1986, 1994, 1996, 1999, 2001, 2002, 2006, 2011, 2012, 2017).

Ευρώπη

Η Σ.Κ. Τίρανα έχει συμμετέχει 24 φορές σε Ευρωπαϊκές διοργανώσεις με πρώτη το 1965/66 στο Τσάμπιονς Λίγκ όπου αντιμετώπισε την σκωτσέζικη Κιλμάρνοκ. Έχει συνολικά στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις 64 αγώνες και μετράει 14 νίκες, 9 ισοπαλίες και 41 ήττες. Έχει φτάσει 6 φορές στο Τσάμπιονς Λίγκ 2 φορές στον 2ο γύρο του Κύπελλο ΟΥΕΦΑ (1983 και 1990) και 2 φορές στον 2ο γύρο του Κυπέλλου Κυπελλούχων (1987 και 1995) Δεν έχει καταφέρει να προχωρήσει πέρα απο τον 2ο Προκριματικό γύρο.

Έμβλημα

Το έμβλημα του συλλόγου όπως έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Ελίκη Αχαΐας

Ονομασία

Οφείλει την ονομασία της στην αρχαία Ελίκη που πιστεύεται ότι βρισκόταν σε αυτή την περιοχή. Το προηγούμενο όνομα του χωριού ήταν Ζευγολατιό.
Άγγελος Τσάμης

Καριέρα

Πριν ξεκινήσει να παίζει μπάσκετ αγωνιζόταν σε ποδοσφαιρική ομάδα στην περιοχή της Κάτω Αχαΐας ενώ η πρώτη ομάδα μπάσκετ στην οποία αγωνίστηκε ήταν η ομάδα της Αχαγιάς '82. Άρχισε την καριέρα του το 2005 με την Ολυμπιάδα Πάτρας. Το 2007 πήγε στην ΑΕΚ όπου αγωνίστηκε ένα χρόνο. Το 2008 αγωνίστηκε με τον Κολοσσό Ρόδου έως το 2012. Το 2012 πήρε μεταγραφή στη Λιμόζ όπου και αγωνίστηκε μέχρι το 2013. To 2013 επέστρεψε στον Κολοσσό Ρόδου μέχρι το 2015. Το καλοκαίρι του 2015 συμφώνησε με την ομάδα του Προμηθέα Πατρών για δύο χρόνια. Το καλοκαίρι του 2017 συμφώνησε με την ομάδα των Εκπαιδευτηρίων Δούκα, ωστόσο το συμβόλαιο συνεργασίας ακυρώθηκε αργότερα.
Βασιλική Σαν Φραντσέσκο ντι Πάολα

Ιστορία

Στις αρχές του 19ου αιώνα, ο Ζοακίμ Μυρά, βασιλιάς της Νάπολι, κατασκευάζει το μεγάλο κτίριο με κολόνες προς τιμή του αυτοκράτορα Ναπολέων Α'. Με το τέλος της Ναπολεόντιας Αυτοκρατορίας, οι Βουρβόνοι έλαβαν πίσω το Βασίλειο της Νάπολι και το 1815 ο Φερνινάνδος Α' συνεχίζει την κατασκευή και την αφιερώνει στον Άγιο Φραγκίσκο της Πάολα, ο οποίος είχε διαμείνει σε ένα μοναστήρι που βρισκόταν σε αυτή την τοποθεσία τον 16ο αιώνα. Οι εργασίες ολοκληρώθηκαν το 1824, αλλά τα εγκαίνια της εκκλησίας γίνονται μόλις το 1836 από τον Πάπα Γρηγόριο ΙΣΤ', που της δίνει τον τίτλο της βασιλικής, την καθιστά ανεξάρτητη από την επισκοπή της Νάπολι και της δίνει το προνόμιο το ιερό της να βρίσκεται γυρισμένο προς τους πιστούς.

Εξωτερικό

Η εξωτερική όψη της εκκλησίας είναι λογικό να θυμίζει έντονα το Πάνθεον της Ρώμης. Εμπρός στην πρόσοψη βρίσκεται ένας νάρθηκας που στηρίζεται από έξι κολόνες και δύο ιωνικούς ημικίονες που στηρίζουν ένα επιστήλιο πάνω στο οποίο βρίσκεται χαραγμένη η επιγραφή : « DOMD FRANCISCO DE PAULA FERDINANDUS I EX VOTO A MDCCCXVI ». Το εσωτερικό της εκκλησίας είναι κυκλικό με δύο πλαϊνά παρεκκλήσια. Ο τρούλος έχει ύψος 53 μέτρα.
Ο νάρθηκας καλύπτεται από ένα αρχιτεκτονικό τύμπανο στην κορυφή του οποίου βρίσκονται τα αγάλματα που αναπαριστούν την Θρησκεία/Πίστη ανάμεσα στον Άγιο Φραγκίσκο της Πάολα (τον τιμώμενο άγιο της βασιλικής, στα αριστερά) και τον Άγιο Φερνινάνδο (στα δεξιά προς τιμήν του βασιλιά Φερνινάνδου).
Ο νάρθηκας είναι προσβάσιμος τόσο από το προστώο όσο και από τα σκαλοπάτια της αυλής. Στο προστώο βρίσκονται τα αγάλματα των τεσσάρων αρετών των Καρδηναλίων και των τριών αρετών των Θεολόγων.
Στην οροφή της βασιλικής υπάρχουν τρεις τρούλοι. Αυτός του κέντρου έχει 53 μέτρα ύψος κα είναι χτισμένος πάνω σε ένα αρχιτεκτονικό τύμπανο μεγάλο σε ύψος και ταυτόχρονα πλατύ.
Έπεσε στο καθήκον

Ο όρος έπεσε στο καθήκον (ΕΣΚ) δίδεται σε μια απώλεια ζωής, και χρησιμοποιείται συνήθως από τους στρατιωτικούς για να περιγράψουν την απώλεια των δικών τους δυνάμεων κατά την εκτέλεση του καθήκοντος που είχαν αναλάβει.

Ορισμός του ΝΑΤΟ

Το ΝΑΤΟ (Οργανισμός Βορειοατλαντικού Συμφώνου) καθορίζει μια απώλεια μάχης, όταν ένας στρατιώτης σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια της μάχης ή πέθανε ως αποτέλεσμα των τραυμάτων του, ή γενικά από τραυματισμούς που προξενήθηκαν στη μάχη, πριν λάβει κάποια ιατρική βοήθεια.
Ντέρικ Ρόουζ

Καριέρα

Γεννημένος στο Σικάγο, ο Ρόουζ διδάχτηκε το παιχνίδι από τα τρία μεγαλύτερα αδέρφια του. Με την ομάδα του λυκείου της Λανς του κατέκτησε δύο πρωταθλήματα πολιτείας και αξιολογήθηκε από τους ανιχνευτές ταλέντων ως ο καλύτερος ανερχόμενος πόιντ γκαρντ της χώρας μετά την αποφοίτησή του. Αγωνίστηκε με την ομάδα του Πανεπιστημίου του Μέμφις, τους Τάιγκερς, και έφτασε στον τελικό του NCAA το 2008. Λίγο αργότερα, ο Ρόουζ συμμετείχε στο NBA ντραφτ του 2008 και επιλέχθηκε πρώτος από την ομάδα της ιδιαίτερης πατρίδας του, τους Σικάγο Μπουλς. 
Κατά την πρώτη του χρονιά στην επαγγελματική καλαθοσφαίριση, ψηφίστηκε ως Κορυφαίος Πρωτοεμφανιζόμενος Παίκτης για το έτος 2009  και επιλέχθηκε ως μέλος της All-Rookie Team. Στη δεύτερη περίοδό του στην επαγγελματική καλαθοσφαίριση, επιλέχθηκε ανάμεσα στους παίκτες που συμμετείχαν στο NBA All-Star Game του 2010, ενώ παράλληλα δηλώθηκε στην Εθνική Ομάδα των Η.Π.Α. που συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2010.
Το 2011 έγινε ο νεαρότερος παίκτης που κέρδισε το βραβείο του πολυτιμότερου παίκτη του ΝΒΑ, για την αγωνιστική περίοδο 2010-11.
Οι οπαδοί των Μπουλς τον αποκαλούσαν διάδοχο του Μάικλ Τζόρνταν, ενώ αρκετοί υποστήριζαν πως είναι ο καλύτερος εν ενεργεία πλέι μέικερ στον κόσμο. Ωστόσο μετά τον μεγάλο και πολύχρονο τραυματισμό του και τις κακές του εμφανίσεις στο Μουντομπάσκετ του 2014, τέθηκε υπό αμφισβήτηση. Το 2016 συμφώνησε με τους Νιου Γιορκ Νικς και το καλοκαίρι του 2017 με τους Κλίβελαντ Καβαλίερς. Στις 8 Φεβρουαρίου 2018 μέσω τριπλής ανταλλαγής, βρέθηκε στην ομάδα των Γιούτα Τζαζ. Ωστόσο δυο μέρες μετά έμεινε ελεύθερος. Στις 8 Μαρτίου 2018 ανακοινώθηκε από τους Μινεσότα Τίμπεργουλβς, μέχρι το τέλος της χρονιάς.
Κέβιν Φρίμαν

Καριέρα

Ο Φρίμαν σπούδασε στο πανεπιστήμιο του Κονέκτικατ, με το οποίο κατέκτησε τον τίτλο του πρωταθλητή NCAA το 1999. Στα τέσσερα χρόνια που αγωνίστηκε με την ομάδα του πανεπιστημίου, συμμετείχε σε 140 αγώνες με μέσους όρους 10,5 πόντων, και 6,5 ριμπάουντ, ενώ είχε 53,4% ποσοστό ευστοχίας σε προσπάθειες εντός παιδιάς.
Μετά το τέλος των σπουδών του, επιλέχθηκε να συμμετάσχει με την εθνική πανεπιστημιακή ομάδα των ΗΠΑ στο παγκόσμιο πανεπιστημιακό πρωτάθλημα που διεξήχθη στην Πάλμα ντε Μαγιόρκα της Ισπανίας. Με μέσους όρους 8,0 πόντων και 4,4 ριμπάουντ, βοήθησε την ομάδα του να κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο.
Το 2000, υπέγραψε στους Λος Άντζελες Σταρς για το ΑΒΑ, ολοκληρώνοντας την σεζόν 2000-01 στις Φιλιππίνες. Την επόμενη χρονιά αγωνίστηκε στην Ιταλία και το καλοκαίρι του 2002 μεταγράφηκε στην Αυστραλία, όπου αγωνίστηκε για δύο χρόνια στους Μπρισμπέιν Μπούλετς. Το 2004, επέστρεψε για μικρό χρονικό διάστημα στις Ηνωμένες Πολιτείες και την ομάδα των Γουέσττσεστερ Γουαϊλντφάιρ για την USBL, πριν συνεχίσει για άλλον ένα χρόνο στους Μπρισμπέιν Μπούλετς.
Την σεζόν 2005-06, υπέγραψε στον Άρη Θεσσαλονίκης αλλά αγωνίστηκε σε μόλις έναν αγώνα πρωταθλήματος, πριν συνεχίσει και πάλι στις Φιλιππίνες και τους Σαν Μιγκέλ Μπίρμεν. Το 2006-07, υπέγραψε στους Τσεγιάνγκ Χόρσις από την Κίνα, για να ολοκληρώσει την χρονιά στην Βενεζουέλα και το Πουέρτο Ρίκο.
Το καλοκαίρι του 2007, συμφώνησε με την αργεντίνικη Εστουντιάντες ντε Μπαία Μπλάνκα, συνεχίζοντας στην ιταλική Ίμολα και ολοκληρώνοντας την χρονιά στην βενεζουαλική Κοκόντριλος ντε Καράκας, με την οποία κατέκτησε το τοπικό πρωτάθλημα. Την επόμενη χρονιά, αγωνίστηκε στο Μεξικό και την Βενεουέλα, για να κλείσει την καριέρα του την σεζόν 2009-10, φορώντας αρχικά την φανέλα της ισπανικής Τενερίφης και στην συνέχεια της Εσπαρτάνος ντε Μαρχαρίτα και Κοκόντριλος ντε Καράκας, στην Βενεζουέλα.
Από το 2014, εργάζεται ως τεχνικός διευθυντής της ομάδας καλαθοσφαίρισης του πανεπιστημίου του Κονέκτικατ.
Δήμος Καλαβρύτων

Δήμος Καλαβρύτων (1835-1912)

Ο Δήμος Καλαβρύτων σχηματίσθηκε για πρώτη φορά με το Β.Δ. της 8ης Απριλίου του  1835, ως Δήμος της Επαρχίας Καλαβρύτων. Κατατάχθηκε στη Β΄ τάξη, με πληθυσμό 2.492 κατοίκους και έδρα τα Καλάβρυτα.
Οι οικισμοί που τον αποτελούσαν εκτός από τα Καλάβρυτα ήταν οι εξής: Βραχνί, Σούβαρδο, Κραστικοί, Βυσωκά και η Μονή Αγίας Λαύρας. Το 1841 στο Δήμο Καλαβρύτων προσαρτήθηκαν οι οικισμοί που αποτελούσαν τους γειτονικούς Δήμους Καλλιφωνίας και Σουδενών. Οι οικισμοί όμως αυτοί αποσπάστηκαν από το Δήμο Καλαβρύτων το 1870 όταν έγινε ανασύσταση των Δήμων Καλλιφωνίας και Σουδενών. Αργότερα προσαρτήθηκαν στο Δήμο Καλαβρύτων και οι οικισμοί Αυλαίς, Ραλλιά και Πρίμησι. Το 1912 ο Δήμος καταργήθηκε και στη θέση του δημιουργήθηκαν δύο Κοινότητες, η Κοινότητα Καλαβρύτων και η Κοινότητα Βυσωκάς.

Δήμος Καλαβρύτων (1944-1997)

Ο Δήμος Καλαβρύτων ανασυστάθηκε το 1944 οπότε και αναβαθμίστηκε η μέχρι τότε Κοινότητα Καλαβρύτων σε δήμο. Ο δήμος περιλάμβανε εκτός από τα Καλάβρυτα τους οικισμούς Αυλώνα, Βραχνί, Κραστικοί, Σούβαρδο και τη Μονή Αγίας Λαύρας.

Πρόγραμμα Καποδίστριας (1997-2010)

Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καποδίστριας, ο δήμος διευρύνθηκε με τη συνένωση 30 παλαιότερων γειτονικών του κοινοτήτων, οι οποίες αποτέλεσαν στη συνέχεια τα υπόλοιπα δημοτικά διαμερίσματα του νέου Δήμου Καλαβρύτων. Είχε έκταση 531.797 στρέμματα και 7.243 κατοίκους (απογραφή 2001) και είχε έδρα τα Καλάβρυτα.

Αξιοθέατα

Στην περιοχή του Δήμου Καλαβρύτων βρίσκονται: η Ιερά Μονή Αγίας Λαύρας, η Ιερά Μονή Μεγάλου Σπηλαίου, το Μουσείο Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος και το μνημείο των εκτελεσθέντων του 1943. Στην κορυφή του Χελμού, εντός των ορίων του δήμου, βρίσκεται το Τηλεσκόπιο Αρίσταρχος ενώ στην πόλη των Καλαβρύτων καταλήγει ο Οδοντωτός σιδηρόδρομος Διακοπτού-Καλαβρύτων. Τα φυσικά αξιοθέατα του δήμου περιλαμβάνουν το Φαράγγι του Βουραϊκού, τα Ύδατα της Στυγός και το Σπήλαιο των Λιμνών. Κοντά στα Καλάβρυτα βρίσκεται και το Χιονοδρομικό κέντρο Καλαβρύτων.
Συγκρότημα εκτοξεύσεων 5

Ιστορικό

Πρώτη εκτόξευση έγινε στις 19 Ιουλίου 1956. Συνολικά έγιναν εικοσιτρείς εκτοξεύσεις, από τις οποίες δεκαέξι ήταν πύραυλοι Redstone και επτά πύραυλοι Δίας. Η τελική εκτόξευση ήταν η πτήση του Liberty Bell 7 με τον Gus Grissom στις 21 Ιουλίου 1961. Οργανωμένες περιηγήσεις στο οχυρό καταφύγιο διοργανώνει το κέντρο επισκεπτών του Kennedy Space Center. Έγινε γνωστό από την εκτόξευση του Mercury-Redstone 3 της NASA, που μετέφερε τον Alan Shepard, τον πρώτο Αμερικανό στο διάστημα. Άλλες σημαντικές εκτοξεύσεις από αυτή την εξέδρα ήταν του Mercury-Redstone 4 με τον Gus Grissom, η πτήση του Mercury-Redstone 1, το Mercury-Redstone 1A, και Mercury-Redstone 2 με επιβάτη τον χιμπατζή Ham.
Γλώσσα Κανούρι

Γεωγραφική κατανομή

Η Κανούρι ομιλείται κυρίως στις πεδινές περιοχές της Λεκάνης του Τσαντ, με ομιλητές στο Καμερούν, το Τσαντ, το Νίγηρα, τη Νιγηρία και το Σουδάν.

Γραπτά Κανούρι

Η Κανούρι έχει γραφτεί χρησιμοποιώντας την αραβική γραφή Ατζάμι, κυρίως σε θρησκευτικές ή αυλικά πλαίσια, τουλάχιστον για τετρακόσια χρόνια. Πιο πρόσφατα, η γλώσσα γράφεται επίσης μερικές φορές χρησιμοποιώντας ένα τροποποιημένο λατινικό αλφάβητο.

Αλφάβητο

Μια τυποποιημένη εκλατινοποιημένη ορθογραφία (γνωστό ως Πρότυπη Ορθογραφία των Κανούρι στη Νιγηρία) αναπτύχθηκε από την Ερευνητική Μονάδα των Κανούρι και το Συμβούλιο της Γλώσσας Κανούρι. Η επεξεργασία του, με βάση τη διάλεκτο του Μαϊντουγκούρι, πραγματοποιήθηκε από την Επιτροπή Ορθογραφίας του Συμβουλίου της Γλώσσας Κανούρι, υπό την Προεδρία του Αμπά Σαντίκ, Βεζίρη του Μπόρνο. Το αλφάβητο εγκρίθηκε επίσημα από το Συμβούλιο της Γλώσσας Κανούρι στο Μαϊντουγκούρι της Νιγηρίας το 1975.
Τα γράμματα που χρησιμοποιούνται στο αλφάβνητο της γλώσσας είναι τα ακόλουθα: a b c d e ǝ f g h i j k l m n ny o p r ɍ s sh t u w y z.
Μάχη των Πάγων

Προοίμιο

Ελπίζοντας να εκμεταλλευθούν τη δύσκολη θέση, στην οποία είχαν περιέλθει οι Ρως μετά την εισβολή της Χρυσής Ορδής (Ν-ΝΑ) και τις διενέξεις με τη Σουηδία (ΒΔ), οι Τεύτονες έβαλαν στο μάτι τα εδάφη της πλούσιας Δημοκρατίας του Νόβγκοροντ. Το φθινόπωρο του 1240 κατέλαβαν το δυτικό τμήμα της που περιείχε τις πόλεις Πσκοφ, Ιζμπόρσκ και Καπόργιε. Όταν πλέον πλησίαζαν την ίδια την πρωτεύουσα Νόβγκοροντ, οι αμυνόμενοι ανακάλεσαν από την εξορία τον 20χρονο δούκα Αλέξανδρο Νιέφσκι. Το 1241 ο Νιέφσκι επανέκτησε το Πσκοφ και το Καπόργιε.

Η Μάχη

Στις αρχές της άνοιξης του 1242, οι Τεύτονες Ιππότες νίκησαν μια μικρή δύναμη Νοβγκοροδιανών περίπου 20 χιλιόμετρα νοτίως του φρουρίου Ντόρπατ (του σημερινού Τάρτου). Οδηγούμενοι από τον πρίγκιπα-επίσκοπο Χέρμαν του Ντόρπατ, οι ιππότες και η βοηθητική δύναμη συνάντησαν το στρατό του Αλέξανδρου Νιέφσκι στη στενή λωρίδα γης που χωρίζει το βόρειο και το νότιο τμήμα της λίμνης Πέιπους (στα ρωσικά: Τσουντ) στις 5 Απριλίου. Ο Αλέξανδρος, θέλοντας να πολεμήσει σε έδαφος της επιλογής του, υποχώρησε για να παρασύρει τους υπερρόπτες ιππότες στην παγωμένη λίμνη.
Οι τευτονικές δυνάμεις αριθμούσαν 500 έως 1.000 εξαιρετικά εκπαιδευμένους και εξοπλισμένους ιππείς (οι περισσότεροι ήταν πιθανώς Εσθονοί) και 2 έως 3 χιλιάδες πεζικάριους και βοηθητικούς. Στον αντίποδα, η δύναμη του Νόβγκοροντ περιελάμβανε τις επίλεκτες φρουρές του Αλέξανδρου και του αδελφού του (περ. 1.000), την πολιτοφυλακή του Νόβγκοροντ και ένα απόσπασμα Τουρκομογγόλων (γενικά ο Νιέφσκι είχε εξαιρετικές σχέσεις με τη Χρυσή Ορδή), συνολικά περίπου 5.000 ανδρες.
Σύμφωνα με ρωσικά χρονικά της εποχής, μετά από ώρες μάχης εκ του συστάδην ο Νιέφσκι διέταξε το αριστερό και δεξί άκρο των τοξοτών του να μπουν στη μάχη. Οι ιππότες, εξουθενωμένοι από τη σύγκρουση και αδυνατώντας να ελιχθούν σωστά με τα άλογά τους επάνω στον πάγο, άρχισαν να υποχωρούν ατάκτως. Λίγο αργότερα, η εικόνα του νεοαφιχθέντος ρωσικού ιππικού τούς έκανε να χάσουν και τα τελευταία στοιχεία συνοχής. Όταν προσπάθησαν να ανασυνταχθούν στην άκρη της λίμνης, το λεπτό στρώμα πάγου κατέρευσε από το βάρος του οπλισμού τους και πολλοί πνίγηκαν.
Παγανιστικό Μπλακ Μέταλ

Εικόνες

Η πλειοψηφία αυτών των συγκροτημάτων χρησιμοποιούν παραδοσιακές ενδυμασίες για τις φωτογραφίσεις τους αλλά και για τα εξώφυλλα των album τους.

Μουσική

Η μουσική είναι ένα μείγμα Black Metal στοιχείων με παραδοσιακά μουσικά στοιχεία της εκάστοτε χώρας. Εμπνευσμένη από προχριστιανικές παραδόσεις και εποχές.

Θεματολογία

Παγανισμός, φύση, πόλεμος πατριωτισμός, προχριστιανική εποχή, αντιχριστιανισμός, παραδόσεις, προγονολατρεία, αναβίωση αρχαίας θρησκείας,θεών,πίστης κ.α.
Microsoft WinHelp

Ιστορικό

Το Microsoft WinHelp εμφανίστηκε αρχικά στα Windows 3.0 ως WinHelp 1.0 το 1990. Αργότερα, το 1995, ήταν προεγκατεστημένο με τα Windows 95 και Windows NT ως WinHelp 4.0. Το 2006, η Microsoft απέσυρε το WinHelp ως υποστηριζόμενη πλατφόρμα. Τα αρχεία WinHelp τρέχουν σε 16-bit και 32-bit, τα οποία τα Windows Vista μεταχειρίζονται με διαφορετικό τρόπο: Ανοίγοντας ένα 32-bit αρχείο .hlp, τα Windows προειδοποιούν τον χρήστη ότι η μορφή δεν υποστηρίζεται πλέον. Ένα downloadable πρόγραμμα για προεπισκόπηση 32-bit αρχείων .hlp είναι διαθέσιμο. Όσο για τα αρχεία 16-bit, μπορούν να ανοίξουν στα Windows Vista χωρίς το downloadable πρόγραμμα.
Στις 14 Οκτωβρίου του 2009, η Microsoft ανακοίνωσε τη λήψη του winhlp32.exe για τα Windows 7 στο Microsoft Download Center.
Γκέοργκ Βουλφ

Τα πρώτα χρόνια

Ο Γκέοργκ Βουλφ γεννήθηκε στις 17 Μαΐου 1895 στη Βρέμη και ήταν ο γιος ενός τελωνειακού γραμματέα. Φοίτησε στο γυμνάσιο «Ντεχάνατστρασε» (γ: «Dechanatstraße»). Από μικρό παιδί ήταν ενθουσιώδης με την «πτήση» και δαπανούσε τον περισσότερο χρόνο του κατασκευάζοντας μοντέλα αεροπλάνων. Μετά ξεκίνησε τις σπουδές του σαν μηχανολόγος μηχανικός στο «Ανώτερο Ινστιτούτο Τεχνικής Εκπαίδευσης» στο Αννόβερο. Εκεί γνώρισε τον Χένριχ Φόκε και τον αδερφό του, Βίλχελμ.

Καριέρα

Γύρω στο 1910 ο Χένριχ Φόκε με την υποστήριξη του αδελφού του, κατασκέυασαν ένα έυκολο αεροπλάνο σχήματος πάπιας από ατσάλινους σωλήνες και μπαμπού, το οποίο έφερε έναν κινητήρα 8 ίππων. Οι προσπάθειες εκκίνησης στην πλατεία της Βρέμης δεν πέτυχαν, κίνησαν όμως το ενδιαφέρον του - κατά 5 χρόνια νεότερο - Βουλφ. Ο Βουλφ έμεινε τόσο εκστασιασμένος από την πτήση, ώστε παράτησε το Σχολείο του λίγο πριν από τις τελικές εξετάσεις και άρχισε να κατασκευάζει αεροπλάνα. Προσέφερε δε και την συνεργασία του στον Φόκε.
Ο Βουλφ και ο Φόκε ήδη από το 1911 προσπάθησαν να εφεύρουν αεροπλάνα, τα οποία κατασκεύαζαν με απλά υλικά και μέσα. Το 1912 έφτιαξαν ένα μονοπλάνο το οποίο πέταξε ο Βουλφ. Μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο δεν επιτρεπόταν στη Γερμανία να κατασκευάζει αεροπλάνα, γι' αυτό και οι Βουλφ και ο Φόκε τα κατασκεύαζαν κρυφά σε ένα υπόγειο. Εκεί έγινε αργότερα το «Μουσείο Φόκε».
Από το 1921 πέταξε το πρότυπο αεροπλάνο «Πελαργός» (γ: «Storch») και το 1923 εργάστηκε σαν εκπαιδευτής αεροπόρων.
Το 1923 ο Βουλφ και ο Φόκε ίδρυσαν την εταιρεία «Bremer Flugzeugbau-Gesellschaft AG» στη Βρέμη, η οποία μετονομάστηκε το 1924 σε «Focke-Wulf-Flugzeugbau AG». Ο Βουλφ ήταν προϊστάμενος τεχνικής διεύθυνσης καθώς και ένας δραστήριος πιλότος. Είχαν κατασκευάσει ένα ελαφρύ μονοπλάνο για εκπαιδευτικούς σκοπούς, το οποίο έκανε την πρώτη του πτήση το Νοέμβριο του 1921. Ακολούθσαν τα αεροπλάνα μαζικής μεταφοράς με τα κωδικά ονόματα «Γλάρος» (γ: «Möwe») και «Πάπια» (γ: «Ente»).

Το ατύχημα

Στις 29 Σεπτεμβρίου 1927 και κατά τη διάρκεια μιας επίδειξης μονοκινητήριας πτήσης ενός «Focke-Wulf F 19 Ente», χάλασε το σύστημα πλοήγησης και το αεροσκάφος έπεσε σκοτώνοντας τον Βουλφ που ήταν μέσα. Ο Βουλφ ήταν 32 ετών.
Ο Βουλφ θάφτηκε στο νεκροταφείο «Όστερχολτσερ Φρίντχοφ» (γ: «Osterholzer Friedhof») δίπλα στη γέφυρα, στο δρόμο πρίν από το βόρειο παρεκκλήσιο. Στην ταφόπλακά του αναγράφεται η λατινική φράση «Per aspera ad astra», που σημαίνει κατά λέξη «Mέσα από τις δυσκολίες, στ' αστέρια».