Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου (ποδόσφαιρο ανδρών)

Ίδρυση

Η δημιουργία του ποδοσφαιρικού τμήματος είναι άμεσα συνδεδεμένη με την ιστορία του σωματείου. Την εποχή της ίδρυσης της Νέας Σαλαμίνας η Ελλάδα διάνυε μια περίοδο ενόπλων συγκρούσεων λόγω της διαμάχης μεταξύ δεξιών και αριστερών στον Ελληνικό Εμφύλιο. Η κατάσταση στην Ελλάδα μεταφέρθηκε και στην Κύπρο διεισδύοντας τόσο στην πολιτική ζωή του τόπου, όσο και στον αθλητισμό, καθώς οι περισσότεροι αθλητικοί παράγοντες ασχολούνταν επίσης με την πολιτική. 
Στην Αμμόχωστο, ο Γυμναστικός Σύλλογος Ευαγόρας (ΓΣΕ) και η Ανόρθωση ήταν οι μόνοι σύλλογοι που ασχολούνταν με τον αθλητισμό. Μέσα στις τάξεις του ο ΓΣΕ είχε αθλητές στίβου αριστερών φρονημάτων, που κατατάσσονταν στους κορυφαίους της Κύπρου, ενώ στην Ανόρθωση αγωνίζονταν επίσης ποδοσφαιριστές με αριστερή ιδεολογία. Κάτω από την επίδραση του πολιτικού κλίματος της εποχής, τόσο ο ΓΣΕ όσο και η Ανόρθωση άρχισαν να επιβάλλουν περιορισμούς στην εισδοχή αριστερών μελών ή αρνούνταν την προώθηση ποδοσφαιριστών αριστερών φρονημάτων. Επιπρόσθετα, η Ανόρθωση φιλοξενούσε στο οίκημα της το δεξιό κόμμα ΚΕΚ. Από τις αρχές του 1947 μια μερίδα ανθρώπων της Αμμοχώστου με αριστερές αντιλήψεις, που βρίσκονταν εντός και εκτός του ΓΣΕ και της Ανόρθωσης, θεωρούσαν ότι υπήρχε χώρος για τη δημιουργία ακόμα ενός αθλητικού σωματείου στην πόλη. Μπροστά στους περιορισμούς που επιβάλλονταν, οραματίστηκαν ένα σωματείο το οποίο θα ήταν μακρυά από την πολιτική και θα απευθυνόταν σε όλα τα λαϊκά στρώματα της Αμμοχώστου, με στόχο την εξάπλωση του αθλητισμού.
Ύστερα από συσκέψεις, στις 14 Φεβρουαρίου 1948 λήφθηκε η οριστική απόφαση για την ίδρυση σωματείου και άρχισαν οι προσπάθειες για την ιδρυτική συνέλευση και για εγγραφή μελών. Οι προσπάθειες αυτές καρποφόρησαν και την Κυριακή 7 Μαρτίου 1948 στον κινηματογράφο «Χατζηχαμπής» Αμμοχώστου, πραγματοποιήθηκε η ιδρυτική συνέλευση της Νέας Σαλαμίνας, που αποτέλεσε το πρωτοπόρο αριστερό σωματείο της Κύπρου.
Μετά τη δημιουργία του σωματείου πολλοί εξέφρασαν την επιθυμία να ενταχθούν στη δύναμη του. Το τμήμα ποδοσφαίρου που δημιουργήθηκε δεν ήταν αρχικά αρκετά ισχυρό, καθώς δεν εντάχθηκαν σε αυτό έτοιμοι ποδοσφαιριστές.

Διωγμός από το στάδιο ΓΣΕ και ίδρυση της ΚΕΠΟ

Πριν από τους Παγκύπριους Αγώνες Στίβου το Μάιο του 1948, ο ΣΕΓΑΣ, Σύνδεσμος Ελληνικών Γυμναστικών Αθλητικών Σωματείων, ζήτησε από όλους τους Γυμναστικούς Συλλόγους της Κύπρου, τα μέλη και τους αθλητές τους, να υπογράψουν δημόσια διακήρυξη όπου θα εξεφράζουν την υποστήριξη τους προς τη Δεξιά παράταξη στον ελληνικό εμφύλιο, θα δήλωναν «εθνικοφρόνων φρονημάτων» και θα καταδίκαζαν τη δράση της Αριστεράς. Οι Γυμναστικοί Σύλλογοι και οι αθλητές δεξιάς ιδεολογίας υπέγραψαν τις δηλώσεις αυτές. Ο μόνος σύλλογος που αρνήθηκε να υπογράψει τη δήλωση αυτή ήταν ο Γυμναστικός Σύλλογος «Κινύρας» Πάφου και για αυτό αποκλείστηκε από τους αγώνες. Οι αριστεροί αθλητές ήταν αντίθετοι με τη δήλωση που έκαναν οι σύλλογοι τους, αρνήθηκαν να υπογράψουν τις δηλώσεις. Από τους πρώτους που αντέδρασαν ήταν οι πρωταθλητές του ΓΣΕ, Αντώνης Τότσης και Νικής Γεωργίου. Ο ΓΣΕ κάλεσε τους δύο αθλητές σε απολογία αλλά εκείνοι επέμεναν στη θέση τους ότι ο αθλητισμός πρέπει να μείνει μακριά από την πολιτική. Επιπρόσθετα, οι αριστεροί αθλητές αποφάσισαν να στηρίξουν το Γυμναστικό Σύλλογο «Κινύρα» Πάφου, αν τελικά δεν του επέτρεπαν να λάβει μέρος στους Παγκύπριους Αγώνες Στίβου. Αν και είχαν πολλές πιθανότητες να καταλάβουν τις πρώτες θέσεις, προτίμησαν να συμπαρασταθούν στον Κινύρα. Ο ΓΣΕ χαρακτηριζόταν ως επικρατέστερος για την κατάκτηση της πρώτης θέσης στους αγώνες, ωστόσο μετά την εξέλιξη αυτή κατέλαβε την τρίτη θέση. Αντιδρώντας για το γεγονός ότι οι αθλητές της Νέας Σαλαμίνας δεν έλαβαν μέρος στους Παγκύπριους Αγώνες Στίβου, ο ΓΣΕ έστειλε επιστολή στο σωματείο που το πληροφορούσε ότι απαγορευόταν η είσοδός του στο στάδιο ΓΣΕ, επιστολή υπογεγραμμένη από τον πρόεδρο του ΓΣΕ. Ακολούθησαν διαγραφές και άλλων αθλητών από το ΓΣΕ και την Ανόρθωση, οι οποίοι είχαν συμπαρασταθεί στους συναθλητές του. Η απαγόρευση χρήσης του σταδίου δημιούργησε πρόβλημα στη Νέα Σαλαμίνα, καθώς δεν ήταν σε θέση να το χρησιμοποιήσει για να συμμετάσχει στο νέο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου.
Παρόμοια ατμόσφαιρα έναντι αθλητών αριστερών φρονημάτων επικρατούσε και σε άλλες πόλεις της Κύπρου. Στη Λάρνακα είχε ιδρυθεί τον Απρίλιο η Αλκή. Τον επόμενο μήνα, ο Γυμναστικός Σύλλογος Ζήνων (ΓΣΖ) σε γενική συνέλευση, απαγόρευσε από την Αλκή να χρησιμοποιεί το στάδιο της Λάρνακας. Αντίστοιχη πρόταση για αποκλεισμό Τούρκων και καθολικών απορρίφθηκε. Στην ίδια γενική συνέλευση, τα μέλη του ΓΣΖ, τροποποίησαν σχετικό άρθρο του καταστατικού και απαγόρευαν στο μέλλον την εγγραφή μελών αν προηγουμένως δεν είχαν υπογράψει δήλωση πως «έχουν κλεισμένη μέσα τους την Ελλάδα», απαγορεύοντας ουσιαστικά σε αριστερούς να είναι μέλη του ή να αθλούνται στο γήπεδό του. Στη Λευκωσία είχε ιδρυθεί το Μάιο ο Ορφέας. Τον ίδιο μήνα ο ΑΠΟΕΛ απέστειλε τηλεγράφημα στο ΣΕΓΑΣ, «εγκάρδιο αδελφικό χαιρετισμό σε ολόκληρη την ελληνική αθλούμενη νεολαία» κι ευχόταν, «όπως τερματισθεί η εθνοκτόνος ανταρσία» στην Ελλάδα. Η διοίκηση του σωματείου κάλεσε όλους τους αθλητές και ποδοσφαιριστές του σωματείου να προσυπογράψουν σχετική δήλωση, με την οποία θα συνηγορούσαν με το περιεχόμενο του τηλεγραφήματος. Οι αριστεροί παράγοντες και αθλητές του ΑΠOEΛ θεώρησαν το χαρακτηρισμό «εθνοκτόνος ανταρσία», πρόκληση και κομματική τοποθέτηση του σωματείου τους. Μερικοί ποδοσφαιριστές διαχώρισαν τη θέση τους και αρνήθηκαν να υπογράψουν τις δηλώσεις. Από εκεί και πέρα, ανέλαβε δράση ο Τύπος, ο οποίος με συνεχή ρεπορτάζ και σχόλια του έριχνε λάδι στη φωτιά, πυροδοτώντας την τελική έκρηξη. Ακολούθησε η επ΄ αόριστον τιμωρία πέντε αθλητών του AΠOEΛ από το σωματείο τους. Έτσι, οι ποδοσφαιριστές αυτοί αποσκίρτησαν από τον AΠOEΛ και μαζί με αρκετούς άλλους ίδρυσαν στις 4 Ιουνίου 1948 νέο σωματείο στη Λευκωσία, τον Αθλητικό Σύλλογο Ομόνοια Λευκωσίας. Ακολούθως ιδρύθηκε και ο Α.Σ. Κερύνειας.
Λόγο των αριστερών φρονημάτων των μελών τους, τα νέα σωματεία δεν γίνονταν δεκτά στις τάξεις της ΚΟΠ και έτσι προχώρησαν στην ίδρυση μιας νέας ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας, της Κυπριακής Ερασιτεχνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (ΚΕΠΟ), το Δεκέμβριο του 1948. Η νέα ομοσπονδία, που διοργάνωνε πρωταθλήματα και κύπελλα, έγινε αφορμή για να στραφούν στα γήπεδα χιλιάδες νέοι φίλαθλοι. Οι αγώνες του πρωταθλήματος της ΚΕΠΟ προσέλκυαν πολύ περισσότερους φιλάθλους από αυτούς της ΚΟΠ. Στην ΚΕΠΟ συμμετείχαν έξι ομάδες: η Νέα Σαλαμίνα με έδρα την Αμμόχωστο, η Ομόνοια και ο Ορφέας με έδρα τη Λευκωσία, η Αλκή με έδρα τη Λάρνακα, ο ΑΜΟΛ με έδρα τη Λεμεσό (που το 1951 μετονομάστηκε σε Ανταίο) και ο Νέος Αστέρας με έδρα τη Μόρφου.

Ενοποίηση Κυπριακού Ποδοσφαίρου

Τα σωματεία μέλη της ΚΕΠΟ ήταν υπέρ της ενοποίησης του κυπριακού ποδοσφαίρου. Προσπαθούσαν για τρία συνεχόμενα χρόνια να πείσουν την ΚΟΠ να τα δεχθεί ως μέλη της, αλλά η ΚΟΠ απέρριπτε το αίτημα τους.  Δύο ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες  και η διεξαγωγή δύο πρωταθλημάτων σε μια μικρή χώρα, όπως η Κύπρος, ήταν κάτι το πρωτοφανές. Δημιουργούνταν προβλήματα οικονομικής φύσεως και αθλητικών υποδομών. Ο διαχωρισμός αποτελούσε τροχοπέδη στις προοπτικές για πρόοδο και ανάπτυξη του κυπριακού ποδοσφαίρου. Επιπρόσθετα, τα σωματεία θεωρούσαν ότι το πνεύμα του αθλητισμού είναι η συναδέλφωση και φιλία και όχι διαχωρισμός και διακρίσεις. Οι βάσεις για την ενοποίηση του Κυπριακού Ποδοσφαίρου άρχισαν να μπαίνουν με την πρώτη έκδοση της αθλητικής εφημερίδας Αθλητική, η οποία άρχισε σταυροφορία υπέρ της ενοποίησης το Δεκέμβριο του 1952. Μέσω της ίδιας εφημερίδας ακούστηκαν για πρώτη φορά φωνές για ενοποίηση πέρα από το χώρο της ΚΟΠ (ξένοι προπονητές σωματείων ΚΟΠ). Η ΚΟΠ καταδίκασε τις δηλώσεις των προπονητών των δικών της σωματείων θεωρώντας πως «ήταν αντίθετες με το πνεύμα της Ομοσπονδίας». Οι παράγοντες της ΚΟΠ αρχικά κράτησαν εχθρική στάση καταδικάζοντας όσους ενεργούσαν υπέρ της ενοποίησης.Το καλοκαίρι του 1953 όλοι σχεδόν οι κορυφαίοι αθλητικοί παράγοντες της εποχής τάσσονταν υπέρ της ενοποίησης του κυπριακού ποδοσφαίρου. Τον Αύγουστο του 1953 η Νέα Σαλαμίνα, η Ομόνοια, η Αλκή και ο Ανταίος υπέβαλλαν κοινή αίτηση στην ΚΟΠ για εγγραφή στη δύναμη της ως σωματεία Α΄ κατηγορίας. Τον επόμενο μήνα, στις 19 Σεπτεμβρίου 1953, η ΚΟΠ έκανε δεκτή την αίτηση της Νέας Σαλαμίνας, της Ομόνοιας και του Ανταίου για ένταξη τους στην ΚΟΠ. Η πολεμική όμως της ΚΟΠ προς τα σωματεία αυτά συνεχίστηκε. Απέρριψε την αίτηση της Αλκής, του Ορφέα και του Νέου Αστέρα Μόρφου (τα δύο πρώτα εντάχθηκαν ένα χρόνο αργότερα), ενώ επικαλούμενη το καταστατικό της, υποστήριξε ότι μια ομάδα έπρεπε να συμμετάσχει στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας και οι άλλες δύο στην Β΄ κατηγορία. Τα σωματεία της ΚΕΠΟ αποδέχτηκαν τις προϋποθέσεις αυτές με σκοπό να επιτευχθεί τελικά η ενοποίηση. Σε ειδική συνεδρία της ΚΕΠΟ αποφασίστηκε να ενταχθεί στην Α΄ κατηγορία η Ομόνοια και στη Β΄ κατηγορία η Νέα Σαλαμίνα και ο Ανταίος. Μετά τις εξελίξεις αυτές, η ΚΕΠΟ αυτοδιαλύθηκε.
Το πρώτο παιχνίδι μεταξύ ομάδων από τις δύο ομοσπονδίες πραγματοποιήθηκε μεταξύ της Νέας Σαλαμίνας και της Ανόρθωσης, οι οποίες συναντήθηκαν στο πλαίσιο φιλικού παιχνιδιού στο στάδιο ΓΣΕ, στις 27 Σεπτεμβρίου 1953. Παρουσία 5200 φιλάθλων, το τελικό αποτέλεσμα ήταν 3-1 υπέρ της Ανόρθωσης, σε ένα αγώνα που η Αθλητική χαρακτήρισε «επίδειξη ανώτερου αθλητικού πνεύματος» και «συναδέλφωση των φιλάθλων».

Δημοτικό Στάδιο Αμμοχώστου

Ο σύλλογος δε διέθετε γήπεδο προπόνησης μετά την άρνηση πρόσβασης του στο στάδιο ΓΣΕ με αποτέλεσμα να καταφύγει αρχικά στο γήπεδο του Αγίου Λουκά (Προόδου) στην Αμμόχωστο.  Παράλληλα, το σωματείο άρχισε τις προσπάθειες για δημιουργία ιδιόκτητου σταδίου. 
Το Δεκέμβριο του 1948 το Ισραήλ έκανε δωρεά στο δήμο Αμμοχώστου τρεις χιλιάδες λίρες, σε ένδειξη ευγνωμοσύνης για τη βοήθεια που πρόσφεραν οι κάτοικοι της Αμμοχώστου στους Εβραίους πρόσφυγες. Η δωρεά προοριζόταν για υλοποίηση ενός κοινωφελούς έργου. Ο Γαβριήλ Μακρής, δημοτικός σύμβουλος Αμμοχώστου και παράλληλα ποδοσφαιριστής της Νέας Σαλαμίνας, προώθησε την εισήγηση του σωματείου για δημιουργία σταδίου. Το δημοτικό συμβούλιο Αμμοχώστου αποφάσισε όπως «η οικονομική βοήθεια των Εβραίων παραχωρηθεί για τη δημιουργία Δημοτικού Αθλητικού Σταδίου, το οποίο να είναι στη διάθεση των Αμμοχωστιανών για την προώθηση και εξάπλωση του μαζικού λαϊκού αθλητισμού». Το στάδιο τέθηκε στη διάθεση της Σαλαμίνας και οποιουδήποτε σωματείου καλλιεργούσε τον αθλητισμό.
Στις αρχές του 1949 ξεκίνησε να κατασκευάζεται με εθελοντική εργασία το Δημοτικό Στάδιο, στην περιοχή της ενορίας του Αγίου Ιωάννη Αμμοχώστου. Το στάδιο ολοκληρώθηκε το 1952 και αποτέλεσε το πρώτο στάδιο της Κύπρου με στέγαστρο στις κερκίδες. Στην κατασκευή του συμμετείχαν με κάθε μορφή προσφοράς και εργασίας οι φίλαθλοι του συλλόγου, όπως και οι ποδοσφαιριστές της που εργάστηκαν για την οικοδόμησή του. Το στάδιο ολοκληρώθηκε το 1952 και αποτέλεσε την έδρα της Νέας Σαλαμίνας για την περίοδο 1952-53. Από το 1953, μετά την ενοποίηση των ποδοσφαιρικών ομοσπονδιών, καθορίστηκε ως έδρα της το στάδιο ΓΣΕ (μέχρι το 1974 που λόγω της κατάληψης της Αμμοχώστου από τα τουρκικά στρατεύματα έπειτα από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974, το σωματείο αναγκάστηκε να μεταφέρει την έδρα του στη Λάρνακα). Το Δημοτικό Στάδιο Αμμοχώστου χρησιμοποιήθηκε για τις προπονήσεις της ομάδας μέχρι και το 1974.

Έμβλημα και χρώματα

Το έμβλημα της Νέας Σαλαμίνας, μόλις ιδρύθηκε, ήταν ο Πυρσός. Ολοκληρώθηκε με την καθιέρωση των ερυθρόλευκων χρωμάτων, αφού προστέθηκαν στην ασπίδα οι πέντε κύκλοι των Ολυμπιακών Αγώνων και τα ερυθρόλευκα χρώματα. 
Τα πρώτα χρώματα της Νέας Σαλαμίνας ήταν το κίτρινο και το βυσσινί. Με αυτά αγωνίστηκε για δύο χρόνια στο πρωτάθλημα της ΚΕΠΟ. Μετά το 1950 το διοικητικό συμβούλιο αποφάσισε την καθιέρωση του ερυθρόλευκου χρώματος. Η εισήγηση στηριζόταν στη σκέψη πως το κόκκινο συμβολίζει τη δύναμη και το άσπρο την ειρήνη. Οι ερυθρόλευκες φανέλες με ρίγες προτιμήθηκαν διότι έμοιαζαν με αυτές του Ολυμπιακού Πειραιώς.

Ευρωπαϊκές Συμμετοχές

Ως κυπελλούχος η Νέα Σαλαμίνα έπαιξε για πρώτη φορά σε ευρωπαϊκά κύπελλα το 1990, όπου αποκλείστηκε από τον πρώτο γύρο από την Αμπερντίν ΦΚ. Επιπρόσθετα, συμμετείχε στο Κύπελλο Ιντερτότο το 1995 και το 1997, όπου αποκλείστηκε. Στο Ιντερτότο 2000, μετά από δύο νίκες απέναντι στην αλβανική Βλάζνια προκρίθηκε στο δεύτερο γύρο του, στον οποίο κέρδισε την Αούστρια Βιέννης εντός έδρας, αλλά αποκλείστηκε μετά το 3-0 εκτός έδρας, στη Βιέννη.

Σχέσεις με Τουρκοκύπριους

Από την ίδρυση της, η Νέα Σαλαμίνα επιδίωξε να αναπτύξει φιλικές σχέσεις με την τουρκοκυπριακή κοινότητα της Αμμοχώστου. Σημαντικό στοιχείο αποτελεί η αποδοχή συμμετοχής Τουρκοκύπριων ποδοσφαιριστών στην ποδοσφαιρική ομάδα. Στις αρχές της δεκαετίας του 1950 αγωνίσθηκαν με τα χρώματα της Νέας Σαλαμίνας Τουρκοκύπριοι ποδοσφαιριστές (Σιεκκερής, Νιταής, Μουσταφάς κ.α.). Όταν εντάχθηκε στην ΚΟΠ, αγωνίστηκε για δύο περιόδους στη Β΄ κατηγορία και είχε ως αντιπάλους τουρκοκυπριακά σωματεία (π.χ. Ντεμίρσπορ Λάρνακας, Κενσγίκ Κιουτζιού, Τουρκ Κουτζιούκ). Όταν τα τουρκοκυπριακά σωματεία άρχισαν στα τέλη του 1955 να αποχωρούν από τα πρωταθλήματα της ΚΟΠ, η Νέα Σαλαμίνα έκανε προσπάθειες να μεταπεισθούν και να συνεχίσουν. Παρά την αποχώρηση των τουρκοκυπριακών συλλόγων από την ΚΟΠ, οι Τουρκοκύπριοι ποδοσφαιριστές παρέμειναν ευπρόσδεκτοι στη Νέα Σαλαμίνα. Το 1962 μετεγγράφηκαν στη Νέα Σαλαμίνα ο Καλλικάς και το 1970 ο τουρκικής καταγωγής Νεζιάκ. Το 2004 μετεγγράφηκαν στη Νέα Σαλαμίνα οι Τουρκοκύπριοι Ιμάμ και Ουλούσοϊ, οι οποίοι με την παρουσία τους στη Νέα Σαλαμίνα έγιναν οι πρώτοι Τουρκοκύπριοι ποδοσφαιριστές που έλαβαν μέρος στα πρωταθλήματα της ΚΟΠ μετά από τριάντα χρόνια.
Στις 26 Μαρτίου 2005 η Νέα Σαλαμίνα έδωσε φιλικό ποδοσφαιρικό αγώνα με την τουρκοκυπριακή Γενί Τζαμί (στο πλαίσιο της μεταγραφής του Τουρκοκύπριου ποδοσφαιριστή Ουλούσοϊ στη Νέα Σαλαμίνα) στο στάδιο Αμμόχωστος, επικρατώντας με 6-0. Ήταν ο πρώτος αγώνας μεταξύ ελληνοκυπριακής και τουρκοκυπριακής ομάδας μετά από 50 χρόνια. Την αναμέτρηση παρακολούθησαν 2500 φίλαθλοι που κάθισαν μαζί στις κερκίδες στέλνοντας μήνυμα ειρήνης. Στην αναμέτρηση παρευρέθηκαν εκπρόσωποι της πολιτικής ηγεσίας και από τις δύο κοινότητες, των δημοτικών και αθλητικών αρχών και της Εκκλησίας της Κύπρου.
Στις 19 Μαρτίου 2019 η Νέα Σαλαμίνα έδωσε φιλικό αγώνα με τη Μαγούσα Τουρκ Γκιουτζού στο Κοινοτικό Στάδιο Πύλας στα πλαίσια της εκδήλωσης Ημέρα Φιλικού Ποδοσφαίρου. Η εκδήλωση διοργανώθηκε από τον διεθνή οργανισμό Ειρήνη και Αθλητισμός σε συνεργασία με το Ίδρυμα Στέλιος Χατζηϊωάννου, με τη στήριξη της Ειρηνευτικής Δύναμης των Ηνωμένων Εθνών στην Κύπρο. Επιπλέον, η εκδήλωση είχε τη στήριξη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Eleven Campaign. Αποτέλεσε την έναρξη της παγκόσμιας ψηφιακής εκστρατείας #WhiteCard. Σκοπός της εκδήλωσης ήταν η προώθηση της ειρήνης, της φιλίας και της συνεργασίας μεταξύ της ελληνοκυπριακής και της τουρκοκυπριακής κοινότητας. Στον αγώνα παρευρέθηκε ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, η εκπρόσωπος του ΟΗΕ στην Κύπρο, ο Σερ Στέλιος Χατζηιωάννου, αρχηγοί κομμάτων και βουλευτές, ο πρόεδρος του ΚΟΑ και ο δήμαρχος Αμμοχώστου. Επιπλέον, στον αγώνα παρευρέθηκε και ο  αντιπρόεδρος του οργανισμού Ειρήνη και Αθλητισμός, πρώην ποδοσφαιριστής, Ντιντιέ Ντρογκμπά.