google/wiki40b huggingface dataset:
Μανδραγόρας

Περιγραφή

Έχουν κοντό βλαστό, ύψος 10-25 εκ. με παράριζο ρόδακα από μεγάλα, ωοειδή, ακέραια φύλλα, με κυματοειδές κράσπεδο. Τα άνθη τους είναι κωνοειδή, λευκοπράσινα, ιώδη, μοβ ή πορφυρόχρωμα, τοποθετημένα πάνω σε κοντούς μίσχους. Ο μανδραγόρας χαρακτηρίζεται κυρίως από τη μεγάλη σαρκώδη ρίζα του, η οποία μπορεί να φτάσει το 1 μ. μέσα στο έδαφος και συχνά μοιάζει με ανθρωπόμορφο ξόανο· και αυτό συνετέλεσε στην δημιουργία διαφόρων παραδόσεων και μύθων σχετικά με το φυτό αυτό. Η μορφή και η υφή της ρίζας ωστόσο, μπορεί να διαφέρει από φυτό σε φυτό όντας ενιαία ή διαχωρισμένη που μας επιτρέπει να τα διαχωρίζουμε σε 'αρσενικό' και 'θηλυκό'. Το χρώμα είναι από καστανό έως μαύρο, ενώ το εσωτερικό είναι λευκό και κολλώδες με πικρή γεύση.Ο καρπός είναι σφαιρική σαρκώδης ράγα, κίτρινου ή πορτοκαλί χρώματος, όταν ωριμάσει.

Είδη

Γνωστότερα είναι τα είδη Μανδραγόρας ο φθινοπωρινός ( Mandragora autumnalis), με μοβ άνθη τα οποία εμφανίζονται το φθινόπωρο και Μανδραγόρας ο φαρμακευτικός ( Mandragora officinarum), με λευκοπράσινα άνθη τα οποία εμφανίζονται την άνοιξη.

Τοξικότητα

Η τοξικότητά του οφείλεται στην παρουσία των αλκαλοειδών σκοπολαμίνη, υοσκαμίνη και ατροπίνη. Οι ουσίες αυτές που περιέχονται σε μεγαλύτερο ποσοστό στη ρίζα είναι πολύτιμες από φαρμακευτική άποψη. Οι αρχαίοι ανατολικοί λαοί (Σουμμέριοι, Ασσύριοι, Βαβυλώνιοι, Αιγύπτιοι) γνώριζαν από πολύ ενωρίς τις φαρμακευτικές ιδιότητες του Μανδραγόρα και τον χρησιμοποιούσαν αναλόγως. Οι αρχαίοι Έλληνες και οι Ρωμαίοι χρησιμοποιούσαν τον μανδαγόρα ως υπνωτικό, αναλγητικό και ηρεμιστικό, ενώ κατά τον μεσαίωνα χρησιμοποιήθηκε ως αναισθητικό σε εγχειρήσεις. Βρέθηκε στους τάφους των βασιλέων των Θηβών της Αιγύπτου (1800 π.Χ.) και αναφέρεται από τον Θεόφραστο και τον Διοσκουρίδη. Στη Βίβλο επίσης αναφέρονται οι γονιμοποιές και αφροδισιακές ιδιότητές του. Έχει χρησιμοποιηθεί κατά τον 18ο αιώνα έναντι της κατάθλιψης, των σπασμών των ρευματικών πόνων και των χοιραδικών όγκων. Σε μεγάλες ποσότητες μπορεί να διεγείρει μανία και παραλήρημα στον ασθενή, καθώς πρόκειται για οπιούχο φυτό με θανατηφόρο δράση σε μη ελεγμένες δόσεις.
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1957-58

Το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1957-58 διεξήχθη σε τέσσερις κατηγορίες με τη συμμετοχή 49 ομάδων, μετά την ένταξη έξι νέων σωματείων-μελών: Βύζας Μεγάρων, Μαύρος Αετός Κερ., Θύελλα Κρήνης, ΑΕ Χατζηκυριάκειου, ΑΕ Κορυδαλλού, ΑΕ Περάματος. Τον τίτλο κατέκτησε ο σχεδόν μόνιμος πρωταθλητής Ολυμπιακός, για 23η φορά και μαζί με την 2η και 3η ομάδα προκριθηκαν στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1957-1958. Στις μικρότερες κατηγορίες συνέχισε να ισχύει ο κανονισμός του αγώνα διαβάθμισης για την άνοδο, μεταξύ της ουραγού κάθε κατηγορίας και την πρωταθλήτριας της αμέσως κατώτερης.

Αποτελέσματα

*Αγώνας κατάταξης: Εθνικός - Ατρόμητος Π.: 1–1. Ο Εθνικός ευνοήθηκε λόγω καλύτερης διαφοράς τερμάτων και κατετάγη 3ος.

Α΄ όμιλος

*Κατάταξη: Δόξα Πειραιά - Χαλκηδών: 2-1.

Β΄ όμιλος

*Κατάταξη: Σπίθα - Άσπρα Χώματα: 1-1.

Ευνοήθηκε η Σπίθα λόγω καλύτερης διαφοράς τερμάτων.

Αγώνες κατάταξης Δ΄ κατηγορίας

Για τον τίτλο: Σπίθα Νίκαιας - Βύζας Μεγάρων: 2-0 χωρίς αγώνα. 
    
Ο Βύζας μηδενίστηκε, διότι χρησιμοποίησε παίκτη χωρίς έγκυρο δελτίο, αν και είχε νικήσει και στα δύο ματς με 1-0, 5-3.

Τελικά, ανέβηκε και ο Βύζας λόγω αύξησης των ομάδων της Γ΄ σε 16.
Καρχαρίας Γκόμπλιν

Μορφή

Έχει ένα μακρύ, ραμφόμορφο ρύγχος με σχήμα μυστριού, πολύ μακρύτερο από ρύγχη άλλων καρχαριών. Κάποια άλλα διακριτικά χαρακτηριστικά του καρχαρία είναι το χρώμα του σώματός του, το οποίο είναι ως επί το πλείστον ροζ, και τα μακριά, προεξέχοντα σαγόνια του. Όταν είναι κλειστά τα σιαγόνια, ο καρχαρίας μοιάζει με ένα ροζ καρχαρία ταύρο με μια ασυνήθιστα μακριά μύτη. Φτάνει σε μήκος τα 3,3 μέτρα και βάρος τα 160 κιλά.
Το είδος καρχαρία αυτό συναντάται τόσο στον Ειρηνικό και στον Ατλαντικό ωκεανό, σε βάθος μεγαλύτερο από 250 μέτρα, πολύ πιο κάτω από όπου το φως του ήλιου μπορεί να φθάσει. Είναι ο πιό κοινός καρχαρίας στα νερά γύρω από την Ιαπωνία, όπου το είδος ανακαλύφθηκε.
Οι καρχαρίες Γκόμπλιν τρέφονται με μια ποικιλία οργανισμών που ζουν στα βαθιά νερά. Μεταξύ άλλων η λεία τους περιλαμβάνει τα βαθύβια καλαμάρια, καβούρια και τα βαθέων υδάτων ψάρια. Πολύ λίγα είναι γνωστά για την ιστορία της ζωής του είδους και τις αναπαραγωγικές συνήθειες, καθώς οι συναντήσεις με αυτούς είναι σχετικά σπάνιες. Είναι ωοζωοτόκο, όπως και τα άλλα μέλη των λαμνόμορφων. Αν και σχετικά σπάνιος, δεν φαίνεται να απειλείται με εξαφάνιση και έχει χαρακτηριστεί από την Διεθνή Ένωση Προστασίας της Φύσης ως είδος ελαχίστης ανησυχίας.
Μην είδατε τον Παναή;

Πλοκή

Δύο γκαρσόνια ο Φάνης και ο Παναής δουλεύουν σε ένα εξοχικό κέντρο ο Πλάτανος, χωρίς να έχουν και πολλή δουλειά. Κάποια στιγμή ο Φάνης δέχεται ένα τηλεφώνημα, στο οποίο μία πρώην ερωμένη του, που τα έχει φτιάξει με έναν χασάπη, τον ενημερώνει ότι ο σύντροφός της, θα κινηθεί προς το κέντρο να σκοτώσει το γκαρσόνι που δουλεύει εκεί. Ο Παναής, μόλις έμαθε ότι ο χασάπης δεν ξέρει ποιος είναι ο Φάνης, φοβούμενος για τη ζωή του το έβαλε στα πόδια. Τελικά έφυγαν και οι δύο ώστε ο χασάπης να χάσει τα ίχνη τους. Στο τρένο, οι δύο τους θα γνωρίσουν τη Μιράντα, η οποία ταξιδεύει με τη θεία της και τον πατέρα της.
Οι πέντε τους τελικά θα συνεχίσουν να κάνουν παρέα και στη Χαλκίδα, ενώ ο Φάνης με την κόρη θα ερωτευθούν. Στη Χαλκίδα οι δύο φίλοι θα πιάσουν δουλειά σε ένα ξενοδοχείο. Στο ξενοδοχείο θα καταφτάσει και η πρώην ερωμένη του Φάνη, η οποία θα χαλάσει το ειδύλλιο που είχε δημιουργηθεί με εκείνον και τη Μιράντα. Έτσι, ο Φάνης σκέφτεται να παραστήσει αυτοκτονία, για να της δείξει πόσο την αγαπά. Παρόλα αυτά, τον βλέπει ο Παναής, ο οποίος έντρομος διαβάζει το γράμμα του Φάνη και πάει να ειδοποιήσει τη Μιράντα.
Όταν έρχεται η Μιράντα τότε εκείνος σταματάει την "παράσταση". Η ταινία τελειώνει με τον Φάνη να νυμφεύεται τη Μιράντα, και τον Παναή τη θεία της (πιο πολύ για οικονομικό συμφέρον ο δεύτερος). Το πρώτο ζευγάρι περνάει μία παθιασμένη πρώτη νύχτα του γάμου, σε αντίθεση με τον Παναή, που όταν βλέπει τη θεία πιο ελαφριά ντυμένη φωνάζει: «Βοήθεια! Στοιχειό!» και πηδά από το μπαλκόνι, κι όταν τον ρωτά αυτή που πάει εκείνος απαντά: «Μην είδατε τον Παναή!».

Τίτλος

Ο τίτλος της ταινίας παραπέμπει στον Παναή, έναν κακοποιό, χωρίς να μεταφέρει την ιστορία του  ή να τον βιογραφεί, ο οποίος παραδεχόταν έρωτα σε δεσποινίδες, κι αφού έτρωγε όλα τα λεφτά της οικογένειας, έφευγε τη μέρα πριν τον γάμο. Κι έτσι, εφόσον τον ψάχνανε έμεινε η φράση στη λαϊκή συνείδηση: «Μην είδατε τον Παναή;». Μάλιστα στην ταινία, όταν ο Παναής συστήνεται στους πελάτες του κέντρου, όπου εργάζεται, δέχεται την ερώτηση «ο γνωστός;» κι εκείνος απαρνείται κάθε σχέση.

Κυκλοφορίες

Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 19 Νοεμβρίου του 1962 στους κινηματογράφους της Ελλάδας και έκοψε 24.655 εισιτήρια, ενώ από τις 82 ταινίες εκείνης της σεζόν, κατέλαβε την 29η θέση στη σχετική λίστα. Τη δεκαετία του 1970 επανακυκλοφόρησε υπό τον τίτλο Βέγγος, ο τρεχάλας. Αργότερα, κυκλοφόρησε τόσο στην τηλεόραση όσο και στα υπόλοιπα μέσα και ως Καταζητείται: ο Βέγγος.
Άλισον Τζάνεϊ

Καριέρα

Έγινε γνωστή από την τηλεοπτική σειρά The West Wing, για την οποία κέρδισε τέσσερα βραβεία Emmy, ένα βραβείο Satellite και προτάθηκε τέσσερις φορές για Χρυσή Σφαίρα. Στη συνέχεια, κέρδισε άλλα τρία Emmy, δύο για το Masters of Sex και ένα για το Mom.
Στον κινηματογράφο, κέρδισε ένα βραβείο Σωματείου Ηθοποιών με όλο το καστ της ταινίας American Beauty. Για την ταινία Υπηρέτριες κέρδισε βραβείο Satellite και SAG μαζί με όλο το καστ. Tο 2017 έπαιξε στην ταινία Εγώ, η Τόνια και κέρδισε Όσκαρ, Χρυσή Σφαίρα, BAFTA και SAG και έλαβε υποψηφιότητα για βραβείο Satellite Β' Γυναικείου Ρόλου.
White Light/White Heat

Ηχογράφηση

Το White Light/White Heat απομακρύνθηκε από τον ήχο του προηγούμενου άλμπουμ του συγκροτήματος. Ηχογραφημένο μέσα σε μόλις δύο ημέρες το συγκρότημα έδειξε να μην ενδιαφέρεται αν ο ήχος τους ήταν «γυαλισμένος» ή αν ακουγόταν εύκολα. Ο Τζον Κέιλ είχε χαρακτηρίσει το προηγούμενο άλμπουμ, The Velvet Underground And Nico ως μελωδικό και όμορφο, ενώ αυτό ως βίαιο και δυνατό, χωρίς ίχνος ομορφιάς, πράγμα που αληθεύει ακούγοντας το θορυβώδες περιεχόμενο του άλμπουμ, βασισμένο σε δυνατά "τζαμαρίσματα" και εκκοφαντικούς ήχους. Παρ' όλα αυτά μια προγενέστερη ηχογράφηση του άλμπουμ, που περιέχεται στο box set Peel Slowly And See, φανερώνει έναν εντελώς διαφορετικό και πιο φροντισμένο ήχο, από αυτόν της επίσημης κυκλοφορίας.

Tο περιεχόμενο του άλμπουμ

Τα τραγούδια του δίσκου ήταν καινοτόμα για την εποχή τόσο σε μουσικό επίπεδο όσο και στιχουργικά. Σχεδόν όλα περιλαμβάνουν τις θορυβώδεις κιθάρες των Λου Ριντ και Στέρλινγκ Μόρισσον, το ηλεκτρικό μπάσο, τη βιόλα και το εκκλησιαστικό όργανο (δια μέσου ενισχυτή κιθάρας) του Τζον Κέιλ και τα ντραμς της Μορίν Τάκερ. Χαρακτηριστικά σημεία του δυνατού ήχου των The Velvet Underground στο δίσκο είναι τραγούδια όπως το The Gift, όπου η αφήγηση μιας ιστορίας, πλαισιώνεται από μακρόσυρτα σόλο κιθάρας και ντραμς, στο I Heard Her Call My Name και στο τελευταίο κομμάτι, το Sister Ray, όπου το συγκρότημα επιδίδεται σε ένα τεράστιο "τζαμάρισμα", διάρκειας δεκαεφτά λεπτών, βασισμένο σε τρεις συγχορδίες.
Στιχουργικά τα τραγούδια περιέχουν αναφορές στα ναρκωτικά, όπως στο ομώνυμο πρώτο τραγούδι, στις εγχειρήσεις αλλαγής φύλου, σε τραβεστί και λοβοτομές στο Lady Odiva's Operation και διάφορες ακολασίες στο Sister Ray, θέματα πρωτότυπα για την εποχή που κυκλοφόρησε ο δίσκος.

Το εξώφυλλο

Το μάυρο εξώφυλλο του άλμπουμ, παρουσιάζει ένα αχνό περίγραμμα ενός τατουάζ νεκροκεφαλής, που διακρίνεται δύσκολα λόγω του σκούρου φόντου και αποτελεί φωτογραφία του Billy Name. το εξώφυλλο γνώρισε πολλές μετατροπες και επανεκδόσεις, ανάμεσά τους αυτή της Polydor το 1985, με ένα απόλυτο μαύρο φόντο πίσω από το άσπρο λογότυπο (The Velvet undergtround, White Light/White Heat) και επίσης άλλη μια, του 1976, από την MGM records, παρουσιάζοντας ένα άσπρο φόντο μαζί με το περίγραμμα κάποιον στρατιωτών.
Εμίλιο Αλάρκος

Βιογραφία και έργο

Σπούδασε αρχικά στο Βαγιαδολίδ και έπειτα στο Πανεπιστήμιο της Μαδρίτης υπό τον Ντάμασο Αλόνσο. Έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα στη Ρομανική Φιλολογία το 1947. Με την παραμονή του στη Βέρνη και τη Βασιλεία ήρθε σε επαφή με την ευρωπαϊκή γλωσσολογία της εποχής, την οποία θα μετέφερε σύντομα στην Ισπανία. Κατείχε την έδρα Ιστορικής Γραμματικής στο Πανεπιστήμιο του Οβιέδο. Έχοντας λάβει την υποστήριξη των Σαμουέλ Ζίλι Γκάγια, Αντόνιο Τοβάρ και Μανουέλ Αλκόν (οι δύο τελευταίοι στενοί φίλοι του φρανκιστή πολιτικού Ραμόν Σεράνο Σουνιέρ) εντάχθηκε στη Βασιλική Ακαδημία το 1973. Ιδεολογικά υπήρξε φιλελεύθερος και διανοητικά ανεξάρτητος και υπέρμαχος της επιστημονικότητας, με αποτέλεσμα πολλάκις υπήρξε θύμα λεκτικών επιθέσεων από μέλη του καθεστώτος. 
Όπως και τα υπόλοιπα μέλη της Ισπανικής Σχολής Γλωσσολογίας δεν διαχώρισε ποτέ τη γλωσσολογία από τη φιλολογία, κάτι που γίνεται εμφανές από τις πολυάριθμες δημοσιεύσεις και το ποιητικό του έργο. Όσον αφορά την γλωσσολογία, αρχικά επηρεάστηκε από τον Γλωσσολογικό Κύκλο της Πράγας, έπειτα από τη Σχολή της Κοπεγχάγης και τέλος από τον λειτουργισμό του Αντρέ Μαρτινέ. Αναφορικά με τη φιλολογία και την λογοτεχνική κριτική, αρχολήθηκε με ποιητές όπως τον Μπλας ντε Οτέρο, Άνχελ Γκονθάλεθ, Ντάμασο Αλόνσο και Χόρχε Γκιγιέν.
Φρειδερίκος Ερρίκος της Οράγγης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Ντελφτ και ήταν ο τρίτος γιος του Γουλιέλμου Α΄ πρίγκιπα της Οράγγης, κυβερνήτη της Ολλανδίας, Ζηλανδίας, Ουτρέχτης και Φρεισίας και της συζύγου του Λουίζας, κόρης του Γκασπάρ Β΄ ντε Κολινύ ναυάρχου και αρχηγού των Ουγενότων. Ήταν έξι μηνών όταν ο πατέρας του δολοφονήθηκε το 1584.
Ο δευτερότοκος αδελφός του Μαυρίκιος που ήταν πρίγκιπας της Οράγγης, κυβερνήτης των πέντε πατρικών επαρχιών και από τους καλύτερους στρατηγούς της εποχής του, τον εκπαίδευσε στα όπλα. Ο άγαμος Μαυρίκιος, που είχε νόθα τέκνα, του είπε να νυμφευτεί, αλλιώς θα νομιμοποιήσει τα δικά του τέκνα. Έτσι το 1625 νυμφεύτηκε την Αμαλία των Ζολμς-Μπράουνφελς. Το ίδιο έτος ο Μαυρίκιος απεβίωσε και ο Φρειδερίκος-Ερρίκος τον διαδέχθηκε ως πρίγκιπας της Οράγγης και άλλων περιοχών.

Κυβερνήτης

Επίσης διαδέχθηκε τον θείο του ως κυβερνήτης των πέντε πατρικών επαρχιών, αρχηγός του Στρατού και του Ναυτικού των (Επτά) Ηνωμένων Επαρχιών. Αποδείχθηκε τόσο ικανός στρατηγός όσο ο αδελφός του και πολύ καλύτερος από αυτόν πολιτικός. Για 22 έτη παρέμεινε κεφαλή της Κυβέρνησης των Ηνωμένων Επαρχιών και έφθασε το αξίωμα του κυβερνήτη (stadtholder) στο ύψιστο σημείο. Η περίοδός του αναφέρεται από τους συγγραφείς ως η χρυσή εποχή της Δημοκρατίας των Ηνωμένων Επαρχιών· χαρακτηρίζεται από μεγάλους στρατιωτικούς και ναυτικούς θριάμβους, από ναυτιλιακή και εμπορική επέκταση και από μια εξαίρετη άνθιση στην Τέχνη και τα Γράμματα.
Οι αξιολογότερες επιτυχίες του είναι οι πολιορκίες και καταλήψεις των πόλεων Γκρολ (1627), 'ς-Χερτόγκενμπος (1629), Μααστρίχτ (1632), Μπρέντα (1637), Σας φαν Γκεντ (1644) και Χουλστ (1645). Η 'ς-Χερτόγκενμπος ήταν ισπανική βάση: μία καλά οχυρωμένη πόλη που προστατευόταν από έμπειρη φρουρά και τεράστια αποθέματα νερού, που μπορούσαν να πλημμυρίσουν τη γύρω περιοχή. Η στρατηγική του ήταν να εξουδετερώσει την απειλή της πλημμύρας και να καταλάβει την αποθήκη στο Βέζελ. Βασικό στοιχείο της εξωτερικής του πολιτικής ήταν η συμμαχία με τη Γαλλία εναντίον της Ισπανίας. Προς το τέλος θυσίασε τη Γαλλική συμμαχία για να συνάψει ξεχωριστά ειρήνη στο Μύνστερ με την Ισπανία· με αυτήν οι Ηνωμένες Επαρχίες απέκτησαν δύναμη και πλεονεκτήματα, που ζητούσαν εδώ και 80 έτη. 
Έκτισε τα μέγαρα (huis): Χόνσελααρςνταϊκ και τερ Νιούμπουρχ (έχουν κατεδαφιστεί), το μέγαρο τεν Μπος για τη σύζυγό του και ανακαίνισε το ανάκτρο Νόορτεϊνντε στη Χάγη.

Το τέλος του

Απεβίωσε το 1647 στη Χάγη. Κηδεύτηε με μεγάλη πομπή, δίπλα στον αδελφό και στον πατέρα του. Η συνθήκη του Μύνστερ, που είχε καθυστερήσει λόγω της ασθένειάς του, υπογράφτηκε το επόμενο έτος. Είχε καταγράψει τις εκστρατείες του στο Αναμνήσεις του Φρειδερίκου-Ερρίκου, που εκδόθηκαν το 1743 στο Άμστερνταμ. 
Η σύζυγός του παρήγγειλε τοιχογραφίες στη αίθουσα χορού του μεγάρου τεν Μπος, που δείχνουν σκηνές από τη ζωή του και αλληγορίες της καλής διακυβέρνησής του, βασισμένες στα κατορθώματά του. Είναι η αίθουσα της Οράγγης (Oranjezaal).
Ζαπιεκάνκα

Το Ζαπιεκάνκα είναι ένα από τα πιο παραδοσιακά γρήγορα φαγητά της Πολωνίας, Αποτελείται από ανοιχτό ψημένο σάντουιτς (μισή ή ολόκληρη μπαγκέτα, κομμένη στη μέση, με μια ποικιλία υλικών πάνω της) που το βρίσκεις παντού. Τη δεκαετία του '70, όταν η λιτότητα του κομμουνιστικού καθεστώτος δεν άφηνε περιθώρια για πολλά υλικά, φτιαχνόταν με μανιτάρια, τυρί και κέτσαπ, αλλά σήμερα παράγεται με πληθώρα υλικών.
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2015-2016

Play off

Οι ομάδες που καταλαμβάνουν τις θέσεις 1 έως 4 στην κανονική περίοδο συμμετέχουν στα Play off για τις θέσεις 1−4. Στους ημιτελικούς ο 1ος και ο 2ος της κανονικής περιόδου αντιμετωπίζουν με πλεονέκτημα έδρας τον 4ο και τον 3ο αντίστοιχα. Οι σειρές κρίνονται στις 2 νίκες. Ο πρώτος αγώνας γίνεται στην έδρα της ομάδας με την καλύτερη κατάταξη στην κανονική περίοδο, ο δεύτερος στην έδρα της ομάδας με την χαμηλότερη θέση, και ο τρίτος (αν χρειαστεί) διεξάγεται ξανά στην έδρα της ομάδας με την καλύτερη κατάταξη. Οι δύο νικητές προκρίνονται στον τελικό, ο οποίος κρίνεται στις 3 νίκες με τους αγώνες να διεξάγονται εναλλάξ στις έδρες των ομάδων, με τον πρώτο να διεξάγεται στην έδρα του βαθμολογικά ανώτερου. Οι δύο ηττημένες ομάδες αγωνίζονται σε μικρό τελικό, ο οποίος κρίνεται στις 2 νίκες, για την κατάληψη της 3ης θέσης στη τελική κατάταξη. Οι αγώνες διεξάγονται με τον ίδιο τρόπο διεξαγωγής των αγώνων του τελικού.
Παχιές Αμμουδιές Λήμνου

Οι Παχιές Αμμουδιές της Λήμνου ή Αμμοθίνες της Λήμνου που αναφέρονται επίσης και ως η Έρημος της Λήμνου, είναι αμμοθίνες, δηλαδή λόφοι από λεπτή άμμο. Οι αμμοθίνες απλώνονται σε έκταση περίπου 70 στρεμμάτων. Οι Παχιές Αμμουδιές βρίσκονται στα βόρεια του νησιού της Λήμνου, 3 χιλιόμετρα πάνω από το χωριό Κατάλακκος και κοντά στην παραλία Γομάτι.
Αυτή η απρόσμενη έρημος μαρτυρά την παρουσία θάλασσας στην περιοχή, κατά τη παλαιολιθική εποχή.
Αδελφοί Μόσχου

Βιογραφικά στοιχεία

Πρόκειται για τους Γεώργιο και Δημήτριο Μόσχο. Ήταν εκπρόσωποι του Πελοποννησιακού Εργαστηρίου. Εργάστηκαν ως τοιχογράφοι στην Ζάκυνθο και αλλού, από το 1606 ως το 1638.

Καλλιτεχνικό έργο

Ακολούθησε τους παλαιότερους τύπους των βυζαντινών αγιογράφων. Έργο τους είναι οι γνωστές τοιχογραφίες του ναού του Αγίου Ιωάννη των Λογοθετών στην Ζάκυνθο. Τοιχογράφησαν επίσης διάφορες συνθετικές απεικονίσεις από τον βίο και τα θαύματα του Χριστού στις Μονές του Αγίου Ανδρέα στο Μεσοβούνι και Σκοπιωτίσης,την Ι.Μ. Αγίων Αποστόλων στα σύνορα των χωριών Σελιάνα & Περιθώρι Αχαΐας του τέως Δήμου Αιγείρας και νυν Αιγιαλείας, στον ναό του Ακάθιστου στην πόλη της Ζακύνθου, την Πλατυτέρα των ουρανών και αλλού.
Φρειδερίκος, αρχιδούκας της Αυστρίας

Βιογραφία

Ό Φρειδερίκος-Φερδινάνδος-Λεοπόλδος ήταν ο τρίτος γιος του Καρόλου δούκα του Τέσεν και της Ενριέττας, κόρης του Φρειδερίκου-Γουλιέλμου πρίγκιπα του Νασσάου-Βάιλμπουρκ.
Ο πατέρας του ήταν στρατάρχης. Ο Φρειδερίκος εισήλθε στο Αυτοκρατορικό Ναυτικό της Αυστρίας σε ηλικία 16 ετών. Είχε πολύ ζήλο και έγινε κυβερνήτης πλοίου, που έπλευσε στην Ανατολική Μεσόγειο το 1839.

Η Ανατολική Κρίση

Κατά την Κρίση μεταξύ της Αιγύπτου και της Οθωμανικής αυτοκρατορίας του 1840 ο Φρειδερίκος πολέμησε, μετά τη Σύμβαση του Λονδίνου, εναντίον του Μεχμέτ Αλή χεδίβη της Αιγύπτου. Υπηρετούσε στον Αυστριακό στόλο ως διοικητής του πλοίου Γκουέρριερα.
Στη σύμβαση του Λονδίνου (Ιούλιος 1840) η Βρετανία, η Αυστρία, η Πρωσία και η Ρωσία πρότειναν στον Μεχμέτ Αλή να γίνει κληρονομικός ηγεμόνας της Αιγύπτου, η οποία θα έμενε μέρος της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, με τον όρο να αποσυρθεί από τη Συρία και το Λίβανο. Ο Μεχμέτ Αλή δεν αποδεχόταν τη Σύμβαση και ο Βρετανικός στόλος κινήθηκε εναντίον της Συρίας και της Αλεξάνδρειας. Όταν το Βρετανικό και Αυστριακό Ναυτικό απέκλεισαν το Δέλτα του Νείλου και τη Βηρυτό και κατέλαβαν την Άκρα, ο Μεχμέτ Αλή συμφώνησε να τηρήσει τη Σύμβαση (Νοέμβριος 1840).
Από το πλοίο του ο Φρειδερίκος κατηύθυνε την επίθεση στην ακρόπολη της Σιδώνος και της Βηρυττού, που παραδόθηκαν σύντομα. Μετά τον βομβαρδισμό της Άκρας, η φρουρά της διέφυγε από την ακρόπολη και ο Φρειδερίκος οδήγησε ένα μικρό σώμα Αυστριακών, Βρετανών και Οθωμανών για την κατάληψή της, όπου ύψωσαν τις σημαίες τους. Για την εξαίρετη ηγεσία του τιμήθηκε ως ιππότης του Τάγματος της Μαρίας Θηρεσίας.

Αρχηγός του Ναυτικού

Το 1842 έπλευσε για την Αλγερία και μετά τη Βρετανία. Το 1844 έγινε αντιναύαρχος και αρχηγός του Αυτοκρατορικού Αυστριακού Ναυτικού· ήταν 23 ετών. Αντιμετώπισε μία ανταρσία κατώτερων αξιωματικών, που ήταν Βενετοί. Τότε αποφάσισε να μειώσει τους Βενετούς και να αυξήσει τους Αυστριακούς αξιωματικούς. Το 1797 με τη Συνθήκη του Κάμπο Φόρμιο η Αυστρία απέκτησε τη Βενετία, την Ιστρία και τη Δαλματία: τα Βενετικά πλοία παραδόθηκαν στην Αυστρία. Το Αυστριακό Ναυτικό ήταν Βενετικά πλοία υπό Αυστριακή σημαία· η Αυστρία δεν είχε ως τότε Ναυτικό και ο Φρειδερίκος ήταν ο πρώτος που ενδιαφέρθηκε. Το παράδειγμά του ακολούθησε ο Μαξιμιλιανός (αδελφός του Φραγκίσκου-Ιωσήφ) και ο ανιψιός αυτού Φραγκίσκος-Φερδινάνδος.
Αν και προτάθηκε να γίνει μέγας Μάγιστρος του Τάγματος της Μάλτας, δεν έγινε.

Το τέλος

Απεβίωσε από ίκτερο στη Βενετία στα 26 έτη του, το 1847. Ήταν τρία μόνο έτη αρχηγός του Ναυτικού. Το όνομά του δόθηκε σε ένα ιστιοφόρο και το 1902 σε ένα πολεμικό πλοίο.
Μπλάκφουτ

Με τη συλλογική ονομασία Μπλάκφουτ (Μαυροπόδαροι) είναι γνωστές τρεις φυλές ιθαγενών στην καναδική επαρχία Αλμπέρτα και μια φυλή ερυθρόδερμων στην πολιτεία Μοντάνα των ΗΠΑ. Μεταξύ τους αποκαλούνται με το όνομα Niitsitapii, οι Αληθινοί Άνθρωποι, κι έχουν κοινή γλώσσα και πολιτισμό.

Ιστορία και πολιτισμός

Οι Μπλάκφουτ ήταν ανεξάρτητη φυλή ισχυρών πολεμιστών, των οποίων τα εδάφη επεκτείνονταν από το σημερινό Έντμοντον του Καναδά μέχρι τη Μοντάνα και τα Βραχώδη Όρη. Η βασική κοινωνική μονάδα των Μπλάκφουτ, εκτός από την οικογένεια, ήταν η ομάδα, που περιλάμβανε από 80 έως 240 άτομα, περίπου 10 έως 30 σκηνές. Έτσι, το μέγεθος δεν ήταν ούτε αρκετά μικρό, ώστε να αμυνθεί ενάντια σε κάποια επίθεση ή να βγει για κυνήγι, αλλά ούτε κι αρκετά μεγάλο, ώστε να διευκολύνει τις μετακινήσεις. Κάθε ομάδα είχε έναν αρχηγό, ο οποίος απολάμβανε το σεβασμό των υπολοίπων. Τα μέλη είχαν τη δυνατότητα να εγκαταλείψουν την ομάδα τους και να ενταχθούν σε κάποια άλλη της ίδιας φυλής.
Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, οι επιμέρους ομάδες μαζεύονταν στις συγκεντρώσεις της φυλής, όπου σημαντικό ρόλο διαδραμάτιζαν οι πολεμικές κοινότητες. Η είσοδος σε μια τέτοια ομάδα προϋπέθετε γενναιότητα και θαρραλέα κατορθώματα.
Οι Μπλάκφουτ ήταν νομαδικές φυλές. Το χειμώνα, ζούσαν στις χειμερινές κατασκηνώσεις τους, οι οποίες συνήθως βρίσκονταν σε μια δασωμένη κοιλάδα κάποιου ποταμού. Ο λόγος εν μέρει ήταν πως την ίδια περίοδο, οι βίσονες προφυλάσσονταν από τις καταιγίδες και το χιόνι σε δασώδεις περιοχές, όπου η μετακίνησή τους ήταν πιο αργή, κάνοντας τα έτσι εύκολη λεία. Την άνοιξη, οι βίσονες έβγαιναν στα ανοιχτά λιβάδια: οι Μπλάκφουτ καθυστερούσαν κάπως τη μετακίνησή τους, από το φόβο χιονοθύελλας, και ξεκινούσαν το κυνήγι μόνο όταν είχαν τελειώσει οι προμήθειές τους. Στα μέσα του καλοκαιριού, οι επιμέρους ομάδες μαζεύονταν για τη μεγάλη γιορτή της φυλής, τον Χορό του Ήλιου, όπου συσφίγγονταν οι κοινωνικοί δεσμοί ανάμεσα στα μέλη της φυλής. Το φθινόπωρο, ετοιμάζονταν για τη μετακίνηση στα χειμερινά τους καταφύγια.
Οι Μπλάκφουτ διατήρησαν τον παραδοσιακό τρόπο ζωής βασισμένο στο κυνήγι του βίσονα μέχρι την εξαφάνιση του είδους ως το 1881, οπότε και αναγκάστηκαν να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες, που καθορίστηκαν από τον ερχομό των ευρωπαίων εποίκων. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, περιορίστηκαν στην περιοχή που καθοριζόταν από τη Συνθήκη του Λάραμι το 1887, ενώ νωρίτερα, το 1877, οι Μπλάκφουτ του Καναδά με ανάλογη συνθήκη εγκαταστάθηκαν στη νότια Αλμπέρτα. Οι Μπλάκφουτ έπρεπε να προσαρμοστούν σε έναν εντελώς καινούριο τρόπο ζωής, ενώ παράλληλα μαστίζονταν από διάφορες ασθένειες που είχαν φέρει μαζί τους οι ευρωπαίοι έποικοι, άγνωστες σε αυτούς. Τελικά, κατάφεραν να επιβιώσουν οικονομικά, αναπτύσσοντας γεωργία, κτηνοτροφία και ελαφριά βιομηχανία, ενώ παράλληλα προσάρμοσαν στις νέες συνθήκες και τον πολιτισμό και τις παραδόσεις τους. Ο πληθυσμός τους έφτασε τους 16.000 στον Καναδά και τους 15.000 στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ιωάννης Καλλέργης

Βιογραφικά στοιχεία

Ήταν γιος του Δημητρίου Καλλέργη και της Δανάης Αθηνογένη. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από την παλιά κρητική οικογένεια Καλλέργη και ήταν δισέγγονος του Δημητρίου Καλλέργη ενώ από την πλευρά της μητέρας του καταγόταν από την παλιά αθηναϊκή οικογένεια Αθηνογένη. Σπούδασε νομικά και πολιτικές επιστήμες στο Παρίσι
Το 1924 εισήλθε στο διπλωματικό σώμα. Υπηρέτησε με χρονολογική σειρά στο Βελιγράδι, το Λονδίνο, τους Άγιους Σαράντα, στη Βιέννη, στο Κάϊρο και εν συνεχεία ως γενικός πρόξενος στη Νέα Υόρκη. Το 1950 έγινε σύμβουλος της ελληνικής πρεσβείας στην Ουάσινγκτον και το 1954 πρέσβης της Ελλάδας στην Τουρκία (Άγκυρα). Το 1957 τοποθετήθηκε, ως διευθυντής, στην πολιτική διεύθυνση του υπουργείου εξωτερικών ενώ την περίοδο 1959 - 1965 διετέλεσε πρέσβης της Ελλάδας στην Οτάβα. Το 1959 προήχθη σε α΄ πληρεξούσιο υπουργό.