google/wiki40b huggingface dataset:
Γερόντισσα Ακυλίνα της Δράμας

Βιογραφικά στοιχεία

Η  κατά κόσμον Ερασμία, κόρη των Γεωργίου και Ευτυχίας Παρμαξίδου, γεννήθηκε στα Θείρα της Σμύρνης στις 23 Απριλίου 1921. Η Μικρασιατική Καταστροφή με τις δύσκολες συνέπειες και για την οικογένεια της -επτά συγγενείς της μαρτύρησαν στην αγχόνη- ήταν η αιτία ώστε να εγκαταλείψουν τις πατρογονικές τους εστίες. Πρόσφυγες ήρθαν στον Πειραιά στις 14/09/1922 και λίγο αργότερα εγκαταστάθηκαν στην πόλη της Δράμας.
Η νεαρή Ερασμία μετακομίζει οικογενειακώς στη Θεσσαλονίκη λόγω της σκληρής Βουλγαρικής Κατοχής στη Δράμα. Προσέφερε σημαντική βοήθεια σε ανθρώπους πρωτοστατώντας στα συσσίτια για τους πεινώντες στην περιοχή του Λαγκαδά. Συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση και με κίνδυνο της ζωής της ανέλαβε την τροφοδοσία των κρατούμενων αντιστασιακών Ελλήνων στο στρατόπεδο Παύλου Μελά της Θεσσαλονίκης που είχε μεταβληθεί σε τόπο κράτησης και βασανιστηρίων από τους Γερμανούς.
Την δεκαετία του 1950 οργάνωσε συσσίτια στη Δράμα για να αντιμετωπιστούν οι πληγές της Βουλγαρικής Kατοχής και ξεκίνησε τις κατασκηνώσεις της Μητροπόλεως Δράμας στον Γρανίτη.
Σχημάτισε αδελφότητα με γυναίκες με σκοπό την αφιέρωσή τους στον μοναχισμό. Στις 17 Ιουλίου 1970 και σε ηλικία 50 ετών πήρε το μέγα και αγγελικό σχήμα και ονομάσθηκε Ακυλίνα μοναχή.
Η αδελφότητα με επικεφαλής την Ακυλίνα, τον Απρίλιον του 1970, εγκαταστάθηκε, με την επίβλεψη και προστασία του Μητροπολίτη Δράμας Διονυσίου, στην εγκαταλελειμμένη περιοχή των Ταξιαρχών Δράμας (Σίψα) όπου υπήρχε Ναϋδριο της Αναλήψεως του Σωτήρος.
Παράλληλα με τα κύρια πνευματικά της καθήκοντα εργάσθηκε για το κτίσιμο της Μονής. Ολόκληρο το κτιριακό οικοδόμημα της Μονής είναι κόπος της δραστηριότητάς της μαζί με την πρώτη αδελφότητα και τις νεώτερες μοναχές. Στις 25 Απριλίου 1971 πραγματοποιήθηκαν τα εγκαίνια της Ιεράς Μονής.
Η Γερόντισσα Ακυλίνα εκοιμήθη στις 16 Νοεμβρίου του 2006.
Ο Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης την αποκάλεσε «Χερουβείμ με χρυσά φτερά».
Βαλδουίνος του Βελγίου

Πρώιμα χρόνια

Ο Βαλδουίνος γεννήθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου 1930 στο Κάστρο Στίβενμπεργκ του Βελγίου. Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του τότε Πρίγκιπα Λεοπόλδου και της συζύγου του Πριγκίπισσας Άστριντ της Σουηδίας. Ο πατέρας του έγινε Βασιλιάς των Βέλγων ως Λεοπόλδος Γ΄ το 1934. Ένα χρόνο αργότερα, η μητέρα του θα πεθάνει σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα.
Ο Βασιλιάς Λεοπόλδος Γ΄ ζήτησε από την Βελγική Κυβέρνηση και το Κοινοβούλιο της χώρας να εγκρίνει ένα νόμο μεταβίβασης των εξουσιών του στο γιο του, Πρίγκιπα Βαλδουίνο. Έτσι, στις 17 Ιουλίου 1951 ο Βαλδουίνος θα ορκιστεί ως Βασιλιάς των Βέλγων.

Βασιλεία

Στις 15 Δεκεμβρίου 1960 ο Βαλδουίνος θα παντρευτεί στις Βρυξέλλες την Ισπανίδα Δόνια Φαμπιόλα δε Μόρα ι Αραγόν. Ωστόσο, δεν απέκτησαν κανένα παιδί, καθώς και οι πέντε εγκυμοσύνες της Βασίλισσας Φαμπιόλας κατέληξαν σε αποβολές.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Βαλδουίνου η αποικία του Βελγικού Κονγκό απέκτησε ανεξαρτησία το 1960. Ένα χρόνο νωρίτερα όταν επισκέφτηκε την περιοχή, έγχρωμοι κάτοικοι τον υποδέχτηκαν με πέτρες.
Το 1976 στην 25η επέτειο της ανόδου του Βαλδουίνου στο θρόνο θα ιδρυθεί το Ίδρυμα Βασιλιάς Βαλδουίνος, με στόχο την αρωγή για την βελτίωση των συνθηκών ζωής του βελγικού λαού.
Ο Βαλδουίνος παραιτήθηκε το 1990 για μία ημέρα από τα καθήκοντά του για να αποφύγει να υπογράψει νομοσχέδιο που νομιμοποιούσε τις αμβλώσεις στο Βέλγιο. Ωστόσο, το νομοσχέδιο πέρασε χωρίς την έγκριση του Βασιλιά, όπως προβλεπόταν από το Σύνταγμα του Βελγίου.

Θάνατος και κηδεία

Ο Βαλδουίνος βασίλευσε για 42 χρόνα. Πέθανε από καρδιακή ανακοπή στις 31 Ιουλίου 1993 στη Βίγια Αστρίδα της πόλης Μοτρίλ της Ισπανίας. Παρόλο που το Μάρτιο του 1992 ο Βασιλιάς είχε εγχειριστεί στη μητροειδή βαλβίδα της καρδιάς του, ο θάνατός του ήρθε απρόσμενα. Εκτιμάται ότι 500.000 Βέλγοι (5% του πληθυσμού) προσκήνυσαν τη σωρό του Βαλδουίνου. Ενταφιάστηκε στις 6 Αυγούστου στην Εκκλησία της Παναγίας του Λάκεν των Βρυξελλών.
Στο θρόνο τον διαδέχτηκε ο μικρότερος αδελφός του, Αλβέρτος.
Θεοχάρης Ρέντης (βουλευτής)

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Μελίσσι Κορινθίας το 1925 και ήταν γιος του Κωνσταντίνου Ρέντη. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός και εργάστηκε κατά περιόδους σε μεγάλες εταιρείες μελετών και κατασκευών. Εξελέγη βουλευτής Κορινθίας με την Ένωση Κέντρου τις περιόδους  1961-1963, 1963-1964, 1964-1967 και με τη Νέα Δημοκρατία την περίοδο 1974-1981. Διετέλεσε Υφυπουργός Προεδρίας (1965), υφυπουργός Εξωτερικών (1966), υφυπουργός Δημοσίων Έργων (1977) και υφυπουργός Εξωτερικών (1980).
Πέθανε το 1996 σε ηλικία 71 ετών. Κηδεύτηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 1996 από τον ιερό ναό Αγίου Γεωργίου Ριζαρείου και η ταφή του έγινε στο Μελίσσι Κορινθίας. Ήταν παντρεμένος με την Τούλα Ρέντη και είχαν τρία παιδιά.
Οικογένεια Μαυρομιχάλη

Καταγωγή

Για την καταγωγή των Μαυρομιχαλαίων πολλά κατά καιρούς έχουν γραφεί, αλλά τίποτε δεν είναι ιστορικά εξακριβωμένο. Εν πρώτοις γίνεται μνεία για την οικογένεια αυτή σε επιστολή του Βενιέρου, Γενικού Προβλεπτού της Θαλάσσης της Ενετικής Πολιτείας, ο οποίος είχε αναλάβει το 1700 τη διοίκηση των περιοχών της Πελοποννήσου. Στην επιστολή εκείνη, που γράφτηκε στην Πάτρα με ημερομηνία 27 Απριλίου του 1690, αναφέρεται το όνομα της οικογενείας των Μαυρομιχαλαίων, από τις ήδη εξέχουσες οικογένειες της Μάνης, περί το φρούριο Κελεφά.
Επίσης κατά τη εντόπια λαϊκή παράδοση, όταν οι Τούρκοι διάβηκαν στην αρχή την Ευρώπη από τον Ελλήσποντο το 1340 και κατέκτησαν τη Θράκη, κάποιες οικογένειες, μεταξύ των οποίων και οι Μαυρομιχαλαίοι, κατέφυγαν στο χωριό της Μάνης Άλικα. Εκδιωχθέντες όμως από εκεί από ισχυρότερες τότε οικογένειες, μετοίκησαν στην Τσίπα (Οίτυλο). Κατ΄ άλλη εκδοχή, του καθηγητή Ν. Σαριπόλου, σε επικήδειο λόγο του στον γιο του Πετρόμπεη, Αναστάσιο (3 Μαΐου του 1870), επί Ενετών -πριν δύο αιώνες- στο χωριό Άλικα βρέθηκε ένα ορφανό παιδί που λεγόταν Μιχάλης. Κατά συνήθεια δε της Μάνης τα ορφανά παιδιά ονομαζόταν μαύρα. Τούτο προστέθηκε στο όνομα και έγινε Μαυρομιχάλης. Ο Μαυρομιχάλης αυτός όταν μεγάλωσε εγκαταστάθηκε στο Οίτυλο, όπου και νυμφεύθηκε και απέκτησε πολλά παιδιά, ένα από τα οποία έγινε κληρικός και προχειρίσθηκε από τον Οικουμενικό Πατριάρχη σε Έξαρχο της Μάνης. 
Ο πρωτότοκος δε γιος του Εξάρχου, ο Γεωργάκης (αποκαλούμενος και αυτός Έξαρχος λόγω του πατρικού αξιώματος), πήγε στην Κορώνη όπου και γνωρίσθηκε με έναν Οθωμανό επίσημο, που αργότερα έγινε βεζύρης και που όταν ανέλαβε το αξίωμα κάλεσε τον Γεωργάκη στην Κωνσταντινούπολη για έμπιστο βοηθό του. Εκεί τον περιέβαλε με τιμές δίνοντάς του την άδεια να εξοπλίζει και πλοία κατά των πειρατών της Μεσογείου. Έτσι, όταν επέστρεψε στη Μάνη με το αξίωμα το καπετάνιου της Μάνης με ευρωπαϊκό πλοίο, νυμφεύθηκε μια ονομαστή σε ομορφιά γυναίκα, εξ ου και οι απόγονοί του ονομάσθηκαν "νεραϊδογέννητοι". Ήταν μία (Ενετή μάλλον) πριγκίπισσα που αποβιβάστηκε στις ακτές της Μάνης. Του Γεωργάκη εκείνου παιδιά ήταν ο Ιωάννης ο Σκυλογιάννης, που ονομάστηκε έτσι από τις φωνές και τους καυγάδες που έστηνε, ο Πέτρος και ο Ηλίας.
Τροπικός φασισμός

Στην αφρικανική πολιτική επιστήμη, ο τροπικός φασισμός είναι ένας τύπος μεταποικιακού κράτους που θεωρείται είτε φασιστικό είτε ότι έχει ισχυρές φασιστικές τάσεις.  Ο Γκνασινγκμπέ Εγιαντεμά ο δικτάτορας του Τόγκο από το 1967 έως το 2005 θεωρείται χαρακτηριστικό παράδειγμα τροπικού φασισμού στην Αφρική.  Το κίνημα Hutu Power, ένα υπερεθνικιστικό και υπερκρατιστικό κίνημα των Χούτου που οργάνωσε και διέπραξε τη γενοκτονία της Ρουάντα με στόχο την εξόντωση του λαού των Τούτσι της Ρουάντα, θεωρήθηκε ως εξέχον παράδειγμα τροπικού φασισμού στην Αφρική . Το καθεστώς των Χμερ Ρουζ στην Καμπότζη έχει ονομαστεί τροπικό φασιστικό καθεστώς, παρά την επίσημη δέσμευση του στον χώρο του κομμουνισμού, ιδίως από τους αντιπάλους του καθεστώτος .
Μπορσαλίνο και Σία

Υπόθεση

Ο Ροκ Σιφρεντί (Αλέν Ντελόν), ένας εξέχων γκάνγκστερ του 1930 στη Μασσαλία, μαθαίνει ότι η δολοφονία του συνεργάτη του και στενού του φίλου Φρανσούα Καπέλλα, διατάχθηκε από έναν νέο γκάνγκστερ στην πόλη, ονόματι Βολπόνε. Για εκδίκηση, ο Σιφρεντί σκοτώνει τον δίδυμο αδελφό του Βολπόνε ριχνόντας τον από ένα κινούμενο τρένο.
Ένας πόλεμος συμμοριών θα ξεκίνησει, όπου άνδρες του Βολπόνε για να κερδίσουν θα συλλάβουν τον Σιφρεντί και αφού τον ταπεινώσουν μπροστά στην συμμορία του θα τον 
μετατρέψουν στη συνέχεια σε έναν αλκοολικό θύμα, όπου θα τον κλείσουν σε  ψυχιατρικό νοσοκομείο. Επίση την ερωμένη του Σιφρεντί, την Λόλα (Καθρίν Ροβέλ) θα την ρίξουν σε έναν οίκο ανοχής. 
Ένα μέλος όμως της συμμορίας του Σιφρεντί, ο Φερνάντ (Λιονέλ Βιτράν) θα αποδειχθεί ο σωτήρας για τον Σιφρεντί, αφού θα καταφέρει να τον εντοπίσει και στη συνέχεια θα τον βοηθήσει να δραπετεύσει από το ψυχιατρείο, φυγαδευόντας τον με μια βάρκα στη Ιταλία. 
Τρία χρόνια μετά ο Σιφρεντί αφού καταφέρει να σταθεί πάλι στα πόδια του και μαζέψει κάποια χρημάτα θα επιστρέψει πίσω στη Μασσαλία με τον Φερνάντ, και αφού ελευθερώσει την Λόλα από τον οίκο ανοχής θα ετοιμαστεί για την τελική μάχη εναντίον του Βολπόνε, ο οποίος εν τω μεταξύ έχει γίνει ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης του υπόκοσμου.
Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Παύλος Ιωάννου

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Χαλκίδα το 1947. Μετά το πέρας των εγκύκλιων σπουδών του εισήλθε στο Τμήμα Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών αποφοίτησε το 1971. Το 1973 χειροτονήθηκε διάκονος από τον μητροπολίτη Χαλκίδος, Ιστιαίας και Βορείων Σποράδων Νικόλαο και τοποθετείται στο Μαντούδι. Τον Νοέμβριο του 1974, χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και έλαβε το οφίκιο του αρχιμανδρίτη από τον Μητροπολίτη Χαλκίδος, Ιστιαίας και Βορείων Σποράδων Χρυσόστομο. Ανέλαβε την ενορία του Μαντουδίου για μια εικοσιπενταετία, αναπτύσσοντας κηρυκτική και ποιμαντική δραστηριότητα.
Από το 1998 κλήθηκε από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος να αναλάβει τη Γραμματεία της Συνοδικής Επιτροπής Χριστιανικής Αγωγής της Νεότητος, της Συνοδικής Υποεπιτροπής για τη χρηματοδότηση των Χριστιανικών οικογενειών της Θράκης για την απόκτηση τρίτου τέκνου, της Συνοδικής Υποεπιτροπής για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, της Συνοδικής Υποεπιτροπής Καλλιτεχνικών Εκδηλώσεων και της Ειδικής Συνοδικής Επιτροπής Γάμου, Οικογενείας, Προστασίας Παιδιού και Δημογραφικού Προβλήματος. Επίσης του ανατέθηκε η Διεύθυνση Κατηχήσεως, της Σχολής Κατηχητών και του Φροντιστηρίου Επιμορφώσεως Κατηχητών της Αποστολικής Διακονίας. Πολλά έτη είναι παραγωγός Ραδιοφωνικών Εκπομπών του Ραδιοφωνικού Σταθμού της Εκκλησίας της Ελλάδος. Διετέλεσε πρόεδρος του Φιλανθρωπικού Ιδρύματος «Τάσος Γεωργιάδης».
Την 28η Φεβρουαρίου 2006 εξελέγη από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος Μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Σισανίου και Σιατίστης. Η χειροτονία του έγινε στις 4 Μαρτίου 2006, στο Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών.
Ήταν συγγραφέας βιβλίων και έχει δημοσιεύσει άρθρα στον ημερήσιο και εκκλησιαστικό περιοδικό τύπο. Ως μητροπολίτης είχε ταχθεί ανοιχτά κατά της Χρυσής Αυγής εξηγώντας ότι η ιδεολογία της δεν έχει σχέση με τον λόγο του Ευαγγελίου.
Πέθανε αιφνίδια στις 13 Ιανουαρίου 2019 σε ηλικία 72 ετών, στο σπίτι του στην Χαλκίδα.
Ιερός Ναός Αγίου Στεφάνου (Δρακόνα Κισάμου)

Ιερός Ναός Αγίου Στεφάνου (Δρακόνα Κισάμου). Στις παρυφές ενός πυκνού δρυοδάσους στη Δρακόνα Κισάμου βρίσκεται ο ναός του Αγίου Στεφάνου. Πρόκειται για ένα μονόκλιτο εκκλησάκι της πρώτης βυζαντινής περιόδου (9ος αιώνας) με τοιχογραφικό διάκοσμο, που μπορεί να χρονολογηθεί στο δεύτερο μισό του 14ου αιώνα, και το οποίο συνδέεται με τον εικονογραφικό κύκλο του Αγίου Στεφάνου.
Νικολά Μπουαλώ

Βιογραφικά στοιχεία

Γιος ενός γραμματέα του «παρλαμέντου του Παρισιού» (ανώτερου δικαστηρίου), σπούδασε νομικά και θεολογία και στα τέλη του 1656 έγινε δικηγόρος. Εγκατέλειψε όμως τη δικηγορία τον επόμενο χρόνο όταν πέθανε ο πατέρας του και ακολουθώντας το παράδειγμα του αδελφού του, του ποιητή Ζιλ Μπουαλό (1631-1669), αφοσιώθηκε στα γράμματα. Από το 1660 περίπου, άρχισε να γράφει έμμετρες Σάτιρες, που τις διάβαζε στους φίλους του. Το 1666, δυσαρεστημένος από μιαν αυθαίρετη έκδοσή του στην Ολλανδία, φρόντισε να εκδοθεί στο Παρίσι το αυθεντικό των επτά πρώτων σατιρών του με τίτλο: Σάτιρες του κυρίου Ντ..(Satires du Sieur D..)
Οι πρώτες εννέα από τις έμμετρες επιστολές του δημοσιεύτηκαν από το 1669 ως το 1677 και από αυτές οι τρεις απευθύνονταν υμνητικά στο βασιλιά Λουδοβίκο ΙΔ΄, ο οποίος, όταν το 1669 άκουσε την 1η επιστολή σε ανάγνωση του ίδιου του Μπουαλό, του χορήγησε ένα επίδομα. Οι άλλες απευθύνονταν σε ιερωμένους και ευγενείς και μια, η 7η 1677 στο Ρακίνα, τον οποίο παρηγορεί για την αποτυχία της Φαίδρας.
Το 1674 δημοσίευσε το σημαντικότερο έργο του, το διδακτικό ποίημα «Η Ποιητική τέχνη» (L'Art poetique), του οποίου πρότυπο ήταν η Ποιητική τέχνη του Ορατίου. Το έργο αυτό είναι χωρισμένο σε τέσσερα άσματα: το πρώτο αναφέρεται στους κανόνες της ποιητικής σύνθεσης, το δεύτερο στα επιμέρους είδη ποιημάτων, το τρίτο στην τραγωδία, την κωμωδία και το έπος, το τέταρτο, τέλος, αναφέρεται στη λογοτεχνία ως λειτούργημα και ως επάγγελμα. Η ποιητική τέχνη, με τις συμπυκνωμένες και εύστοχες διατυπώσεις του, αποτέλεσε μιαν έμμετρη κωδικοποίηση των αρχών του κλασικισμού: μίμηση της φύσης που μόνη αυτή περιέχει την αλήθεια, ταύτιση του ωραίου με το αληθινό, σεβασμός της λογικής, επιδίωξη του αγαθού που επίσης ταυτίζεται με ωραίο, συμμόρφωση στα αρχαία πρότυπα, τελειότητα της μορφής.
Το 1677 διορίστηκε, όπως και ο φίλος του Ρακίνας, ιστοριογράφος του βασιλιά και το 1684 ο Λουδοβίκος ΙΔ' επέβαλε στους ακαδημαϊκούς -που δεν είχαν ξεχάσει τις δηκτικές σάτιρες του Μπουαλό και δεν τον ήθελαν ανάμεσά τους- να τον εκλέξουν μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας.
Αλί Σαμπί

Γεωγραφία

Η Αλί Σαμπί βρίσκεται ανατολικά του Τζιμπουτί και νοτιοδυτικά της Περιφέρειας Αλί Σαμπί. Βρίσκεται 20.1 nm βορειοανατολικά της Ντικίλ, 23.3 nm νότια της Άρτας, 11.9 nm μακρυά της Ντιγκρί, 10.3 nm μακρυά της Αλί Αντ, 8.7 nm μακρυά της Ντεβέλ, 12.5 nm μακρυά της Ραέλ, 20.5 nm μακρυά της Μπονταρά και 5.5 nm μαρυά της Γκελίλ.

Κλίμα

Η ετήσια υψηλή θερμοκρασία κατά μέσο όρο είναι 26 °C (78.0 °F) και η χαμηλή 17,5 °C (63,5 °F).

Μεταφορές

Το τοπικό αεροδρόμιο είναι το Αλί Σαμπί.
Ντομένικο Μετσάντρι

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στις 30 Ιανουαρίου 1867 στο Σαν Ρόκκο αλ Πόρτο της Λομβαρδίας. Χειροτονήθηκε ιερέας στις 11 Αυγούστου 1889. Από τις 2 Ιουλίου 1920 έως τον θάνατό του, διετέλεσε επίσκοπος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, με έδρα την Κιότζα, παραλιακή πόλη του Μητροπολιτικού δήμου της Βενετίας, καθ' υπόδειξιν του πάπα Βενέδικτου ΙΕ΄, αντικαθιστώντας τον Αντόνιο Μπασσάνι. Πέθανε στις 8 Δεκεμβρίου 1936, σε ηλικία 69 ετών. Ενταφιάστηκε στον Καθεδρικό Ναό της Κιότζας.

Τιμητικές ονοματοδοσίες

Από τον Ντομένικο Μετσάντρι έλαβε το όνομά της η πλατεία της ενοριακής εκκλησίας του Καζέλλε Λάντι, όπου είχε διετελέσει ιερέας κατά την πρώτη δεκαετία του 20ού αιώνα. Επίσης, ένας δρόμος προς τιμήν του υπάρχει στο Σαντ' Άντζελο Λοντιτζάνο της Λομβαρδίας, όπου διετέλεσε ιερέας κατά τη δεύτερη δεκαετία του 20ού αιώνα.
Θέκλα των Φρυγών

Ζωή

Ήταν προφανώς η μεγαλύτερη κόρη του αυτοκράτορα Θεόφιλου και της συζύγου του Θεοδώρας. Είχε τέσσερις αδερφές (την Άννα, την Αναστασία, την Πουλχερία και τη Μαρία) και δύο αδερφούς, τον Κωνσταντίνο και τον Μιχαήλ Γ΄. Το 842, που πέθανε ο Θεόφιλος, ακολούθησε τη μητέρα της ως αντιβασίλισσα (Αυγούστα) και εμφανίστηκε ως τέτοια στα νομίσματα με τον μικρότερο αδελφό της. Ωστόσο, η κυβέρνηση ήταν πραγματικά στα χέρια του ευνούχου Θεόκτιστου. Υπάρχουν διάφοροι λογαριασμοί της μοίρας της Θέκλας μετά την πτώση της μητέρας της στα τέλη του 855 ή στις αρχές του 856, αλλά το 858 η Θέκλα και οι αδελφές της Άννα, Αναστασία και Πουλχερία (η Μαρία είχε ήδη πεθάνει το 840) πρέπει να εισήλθαν σε μοναστήρι στην Κωνσταντινούπολη. Η Θέκλα λέγεται ότι ζούσε εκεί την εποχή του φόνου του αδελφού της από τον διάδοχό του Βασίλειου Α΄ το 867, με μερικές πηγές που δηλώνουν ότι ο Βασίλειος ήταν ο εραστής της Θέκλας.
Σερβική Αυτόνομη Περιφέρεια Δυτικής Σλαβονίας

Η Σερβική Αυτόνομη Περιφέρεια Δυτικής Σλαβονίας (σερβοκροάτικα : Srpska autonomna oblast Istočna Slavonija, Baranja ή Zapadni Srem, Српска аутономна област Источна Славонија, Барања и Западни Срем) ήταν μία αυτοαποκαλούμενη Σερβική αυτόνομη περιφέρεια στην ανατολική Κροατία που ιδρύθηκε κατά τη διάρκεια των πολέμων της Γιουγκοσλαβίας. Δημιουργήθηκε στις 12 Αύγουστος  1990 με πρωτεύουσα την πόλη Πάκρατς και αργότερα ενσωματώθηκε στην Δημοκρατία της Σερβικής Κράινα.

Ιστορία

Το οι σερβικές δυνάμεις κατέλαβαν την Οκουτσάνι και την Ντάρουβαρ για να δημιουργηθεί μια απειλή για την κροατική πλευρά και να χάσει τον έλεγχο της Σλαβονίας. Μετά από μήνες μαχών καταλήφθηκε και η Πάκρατς κατά την κατάληψη της πόλης οι περισσότεροι Κροάτες εγκατέλειψαν την περιοχή. Στις 31 Οκτώβριος 1991 Κροατικές στρατιωτικές δυνάμεις ξεκίνησαν αντεπίθεση με σκοπό να διώξουν τις σερβικές δυνάμεις και ανακαταλαμβάνουν τα εδάφη που κατέχονται από τους Σέρβους. Ο κροατικός στρατό πήρε την Ντάρουβαρ και οι περισσότεροι Σέρβοι κάτοικοι της εγκατέλειψαν την περιοχή. Σε αυτό το σημείο του πολέμου στην Κροατία διαπράχθηκαν  εγκλήματα και από τις δύο εμπόλεμες πλευρές. 
Στις 18 Φεβρουάριου 1993 Κροάτες και τοπικοί Σέρβους ηγέτες υπέγραψαν την μυστικήΣυμφωνία Νταρουβάρσκι για την εξομάλυνση της ζωής των ανθρώπων που ζούσαν κοντά στη γραμμή διαχωρισμού. Ωστόσο, οι αρχές της Κνιν ενημερώνονται για τη συμφωνία και συνέλαβαν τους υπογράφοντες.
Στην περιοχή αναπτύχθηκαν δυνάμεις του ΟΗΕ έως τον Μάιο του 1995 που πέρασε υπό Κροατική διοίκηση και το σύνολο σχεδόν του σερβικού πληθυσμού εγκατέλειψε την περιοχή, περίπου 30.000 άτομα. Υπήρξαν πολλά εγκλήματα και δολοφονίες. Σε αντίποινα η Μίλαν Μάρτιτς διέταξε το βομβαρδισμό του Ζάγκρεμπ.
Γεώργιος Άβλιχος

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Τεργέστη στις 2 Απριλίου 1842. Μητέρα του ήταν η σλοβενικής καταγωγής Γελτρούδη Πρίμιτζ που περίπου το 1850 μετοίκησε στην Κεφαλονιά και το 1851 παντρεύτηκε τον Ληξουριώτη έμπορο Γεώργιο Θ. Άβλιχο (πατέρα του ποιητή Μικέλη Άβλιχου, 1844-1917), του οποίου ο εννιάχρονος Γεώργιος έλαβε το επώνυμο. 
Σπούδασε ζωγραφική σε σχολή ελευθέρων σπουδών στην Νάπολη της Ιταλίας, όπου ίσως να έλαβε και μαθήματα νομικών. Συνέχισε τις καλλιτεχνικές του σπουδές στην Γερμανία, για να επιστρέψει κατόπιν στην Κεφαλονιά όπου εργαζόταν ως βιβλιοθηκάριος παραδίδοντας ταυτόχρονα και μαθήματα ζωγραφικής. 
Ο Άβλιχος εκτός από ζωγράφος υπήρξε ποιητής και μουσικός. Έγραψε στη δημοτική γλώσσα ενώ το 1883 παρουσίασε στο κοινό το έμμετρο δράμα του  Η καταστροφή των Ψαρών, το οποίο έκανε πρεμιέρα το ίδιο έτος στο Αργοστόλι. Επίσης ασχολήθηκε με τη μελοποίηση ποιημάτων. Τα τελευταία χρόνια του βίου του ήταν δύσκολα κυρίως λόγω των οικονομικών προβλημάτων που αντιμετώπιζε αλλά και της κλονισμένης υγείας του.

Έργο

Στην ζωγραφική καταπιάστηκε κυρίως με τις προσωπογραφίες, την ηθογραφία και τη νεκρή φύση. Πίνακές του παρουσιάστηκαν στην έκθεση του Συλλόγου «Παρνασσός» το 1885 και στην Πανελλήνια Καλλιτεχνική Έκθεση του Ζαππείου το 1888. Ο Άβλιχος κατατάσσεται στους εκπροσώπους της επτανησιακής σχολής του 19ου αιώνα. Στο έργο του κυριαρχεί μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα που δίνει την αίσθηση της υπέρβασης της καθημερινότητας. Όσον αφορά τις προσωπογραφίες του, σε αυτές διακρίνονται η αρμονία των χρωμάτων όπως και ο ρεαλισμός στην απόδοση. Επίσης ο Άβλιχος ήταν ένας από τους λίγους Έλληνες ζωγράφους του 19ου αιώνα που απέφυγε τη χρήση της καφετιάς ασφάλτου των ακαδημαϊκών (την επονομαζόμενη και μπιτούμ) χρησιμοποιώντας αντί αυτού καθαρές και φωτεινές αποχρώσεις.
Ιωάννης Σαλβαδόρ της Αυστρίας

Βιογραφία

Ήταν ο τέταρτος γιος τού Λεοπόλδου Β΄ μεγάλου δούκα της Τοσκάνης και της 2ης συζύγου του Μαρίας-Αντωνίας των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρης τού Φραγκίσκου Α΄ των Δύο Σικελιών.
Βαπτίστηκε στο βαπτιστήριο τού Σαν Τζοβάννι ως Τζοβάννι-Νεπομουκίνο-Μαρία Αννουντσιάτα-Τζουτζέππε-Τζοβάννι Μπατίστα-Φερνάντο-Μπαλτασσάρε-Λουίτζι Γκοντσάγκα-Πέτρο-Αλεσσαντρίνο-Ζανόμπι-Αντόνιο. Ακολούθησε σταδιοδρομία στον στρατό της Αυστρίας και ήταν καλός φίλος τού Ροδόλφου διαδόχου της Αυστρίας, καθώς και οι δύο συμμεριζόταν φιλελεύθερες ιδέες.
Όταν χορηγήθηκε στη Βουλγαρία αυτονομία από την Οθωμανική αυτοκρατορία, ο Ιωάννης-Σαλβαδόρ ήταν ένας υποψήφιος για τον θρόνο. Τελικά το 1879 εξελέγη ο Αλέξανδρος του Μπάττενμπερκ από τον Οίκο της Έσσης. Κατά την Αυστριακή κατοχή της Οθωμανικής Βοσνίας-Ερζεγοβίνης το 1878, ο Ιωάννης-Σαλβαδόρ τέθηκε διοικητής μοίρας ενός κατοχικού στρατού και κέρδισε πολυάριθμες τιμές.
Το 1889 παραιτήθηκε από τη διοίκηση τού στρατού και αποκήρυξε τον τίτλο του και τα προνόμια που απολάμβανε ως μέλος της αυτοκρατορικής Οικογένειας της Αυστρίας. Υιοθέτησε το όνομα Ιωάννης Ορτ· το επώνυμο προέρχεται από το κάστρο Ορτ (Orth) πού κατείχε.

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε μοργανατικά το 1889 τη Λουντμίλλα (Μίλλι) Στούμπελ, χορεύτρια όπερας στο Λονδίνο. Το 1890 το σκάφος που επέβαιναν, εξαφανίστηκε.
Φάουλ (καλαθοσφαίριση)

Αντιαθλητικό φάουλ

Το αντιαθλητικό φάουλ είναι ένα φάουλ στην επαφή του παίκτη, που κατά την κρίση του διαιτητή, δεν είναι μια κανονική προσπάθεια να παίξει μέσα στο πνεύμα και την πρόθεση των κανόνων. Συνήθως είναι ένα δυνατό μαρκάρισμα και ο παίκτης αποβάλλεται αν κάνει δυο αντιαθλητικά φάουλ τύπου 1 η ένα φάουλ τύπου 2 (πιο δυνατό). Ο παικτης που κερδιζει το φαουλ βαραει μια ελευθερη βολη και υστερα η ομαδα του αποκταει την κατοχη.

Τεχνική ποινή

Μια τεχνική ποινή καλείται όταν ένα μέλος μιας ομάδας (παίκτες, προπονητές, κ.λπ.) συμμετέχει σε μια σημαντική παράβαση που ξεπερνάει τα συνηθισμένα φάουλ ή δεν ταιριάζει με την περιγραφή των φάουλ. Το χτύπημα της μπάλας με τα χέρια ή το χτύπημα των αντιπάλων θεωρείται επίσης ένα τεχνικό φάουλ.

Καλάθι και Φάουλ

Με τον όρο καλάθι και φάουλ στην καλαθοσφαίριση εννοούμε ότι ο παίκτης ενώ έχει καταφέρει να βάλει καλάθι έχει κερδίσει και φάουλ και του δίνεται η ευκαιρία να εκτελέσει μια βολή. Για να γίνει αυτό θα πρέπει ο παίκτης που επιτίθεται να έχει σηκωθεί για να σουτάρει ενώ ο αμυνόμενος του κάνει φάουλ. Ο διαιτητής σφυρίζει φάουλ και περιμένει να δει την κατάληξη του σουτ. Εάν το σουτ μπει τότε έχει το δικαίωμα να κάνει μια βολή. Εάν ο αμυνόμενος κάνει φάουλ και μετά από ένα ή δυο δευτερόλεπτα ο επιτιθέμενος σουτάρει δεν υφίσταται το καλάθι καθώς το φάουλ δεν έγινε την ώρα που ο παίκτης έχει σηκωθεί για σουτ.
Φράγκο του Τζιμπουτί

Ιστορία

Από το 1884, όταν το Τζιμπουτί αποτέλεσε γαλλικό προτεκτοράτο, το γαλλικό φράγκο ήταν σε κυκλοφορία όπως και η ρουπία της Ινδίας και το ταλέρ της Μαρίας Θηρεσίας (Maria Theresa thaler). Αυτά συνυπήρχαν ως εξής: τα 2 φράγκα = 1 ρουπία και 4,2 φράγκα = 1 ταλέρ.
Από το 1908 τα φράγκα που ήταν σε κυκλοφορία στο Τζιμπουτί απέκτησαν νόμιμα ίδια αξία με την αξία του γαλλικού φράγκου. Αρχής γενομένης από το 1910, άρχισε η έκδοση τραπεζογραμματίων για την αποικία από την τράπεζα της Ινδοκίνας, σε ονομαστικές αξίες των 5, των 20 και των 100 φράγκων. Έπειτα από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και την υποτίμηση του γαλλικού φράγκου, εισήχθησαν τα χαρτονομίσματα των 500 και των 1000 φράγκων τα έτη 1927 και 1938, αντίστοιχα.

Το 1948 έκαναν την εμφάνισή τους τα πρώτα κέρματα (1, 2 και 5 φράγκων) στο όνομα του "Côte Française des Somalis". Το 1949 εμφανίστηκε ένα νέο φράγκο του Τζιμπουτί και το τοπικό νόμισμα απέκτησε ισοτιμία με το Δολάριο των ΗΠΑ ως εξής: 1 δολάριο = 214,392 φράγκα. Ως αποτέλεσμα αυτού, η οικονομία της αφρικανικής χώρας δεν επηρεάστηκε από τις μετέπειτα υποτιμήσεις του γαλλικού φράγκου.
Αργότερα εμφανίστηκαν και τραπεζογραμμάτια των 5.000 φράγκων. Ως το 1965, είχαν εισαχθεί τα κέρματα των 10 και των 20 φράγκων, ενώ τα χαμηλότερα σε αξία χαρτονομίσματα ήταν αυτά των 50 φράγκων. Το 1967 η Γαλλική Σομαλία άλλαξε το όνομά της σε "Αφάρ και Ισά" και αυτό είχε την επίδρασή του και στα νομίσματα. Τα κέρματα των 50 και των 100 φράγκων κυκλοφόρησαν για πρώτη φορά το 1970 και αντικατέστησαν τα αντίστοιχης αξίας χαρτονομίσματα. Το 1971 και 1973 η αξία του φράγκου αναπροσαρμόστηκε έναντι του αμερικανικού δολαρίου (1 δολάριο=177,721 φράγκα), ισοτιμία που παραμένει ως σήμερα.
Έπειτα από την ανεξαρτησία του 1977, άλλαξε επιπλέον το σχέδιο στο νόμισμα. Την έκδοση χαρτονομισμάτων ανέλαβε η Κεντρική Τράπεζα και το 1984 εισήχθη το χαρτονόμισμα των 10.000 φράγκων. Το 1989 ένα κέρμα αντικατέστησε το χαρτονόμισμα των 500 φράγκων.

Χαρτονομίσματα

1000, 2.000, 5.000 και 10.000 φράγκα