Κήλη δίσκου αυχένος

Η κήλη δίσκου αυχένος είναι μια από τις συχνότερες αιτίες του αυχενικού συνδρόμου (πόνου στον αυχένα). Πρόκειται για ειδική βλάβη του μεσοσπονδυλίου δίσκου, όπου λόγω φθοράς του ινώδους δακτυλίου που τον περιβάλλει, προπίπτει στο νωτιαίο χώρο ο πηκτοειδής πυρήνας του δίσκου και πιέζει νωτιαίο μυελό και ρίζες. Πέραν της κήλης δίσκου αυχένος, υπάρχει η κήλη δίσκου θώρακος (δηλαδή ΘΜΣΣ) και η κήλη Δίσκου Οσφύος (δηλαδή ΟΜΣΣ).

Επιδημιολογία

Τα δημοσιευθέντα αίτια αυχεναλγίας (=πόνου στον αυχένα) είναι περί τα 68 . Πλήρης πίνακας των αιτίων αυχενικού συνδρόμου (αυχεναλγίας) βρίσκεται στο λήμμα αυχενικό σύνδρομο. Είναι βέβαιο ότι η συχνότητα δισκοκήλης αυχένος αυξάνει σταδιακά με την ηλικία και, αρχίζοντας από 20-25 ετών (ποσοστό περίπου 1%), στην ηλικία των 50 ετών ανευρίσκεται στο 80% και στην ηλικία των 60-70 ετών, ανευρίσκεται πλέον στο 100% των ανθρώπων. Μιά ενδιαφέρουσα μελέτη του Ιάπωνα Nakashima του έτους 2015 έδειξε τα εξής: "1211 υγιείς (ασυμπτωματικοί) εθελοντές εκτιμήθηκαν στην ΑΜΣΣ με Μαγνητική Τομογραφία (MRI). Το  87,6% αυτών παρουσίασαν πρόπτωση δίσκου  (disc bulging), κάτι που σχετικά με την συχνότητα ή την σοβαρότητα ή τα επίπεδα στην ΑΜΣΣ, αυξανόταν σημαντικά με την ηλικία. Ενδιαφέρον ήταν το γεγονός ότι οι περισσότεροι ακόμη και στην δεκαετία των 20 ετών (73.3% ανδρών και 78.0% των γυναικών), είχαν πρόπτωση δίσκου. Αντίθετα, λίγα (5,3%) ήταν τα περιστατικά με πίεση σπονδυλικού σωλήνα (spinal cord compression) ή άλλα προβλήματα (increased signal intensity, 2.3%). Τα ευρήματα αυτά ήταν πιο συχνά σε άτομα > 50 ετών, με το πρώτο να διαπιστώνεται σε 1 ή 2 επίπεδα και πιο συχνά στα διαστήματα Α5-Α6 (41%) και Α6-Α7 (27%" . Συνεπώς, η κήλη δίσκου αυχένος είναι συχνότατη, αλλά γίνεται συμπτωματική όταν πιέζει μυελό ή ρίζες.

Ο αυχενογενής ίλιγγος και ζάλη

Ίλιγγος αποκαλείται το αίσθημα περιστροφής ή κινήσεως του χώρου γύρω μας, ενώ ζάλη λέγεται το αίσθημα αστάθειας. Τα αίτια των δύο αυτών συμπτωμάτων είναι πολλά, αλλά χρόνια τώρα επικρατεί μιά επιστημονική διαμάχη αν μπορεί να οφείλονται σε προβλήματα δίσκων του αυχένος.
Οι διαστάσεις και η ανατομική του νωτιαίου μυελού ποικίλουν στις διάφορες περιοχές της σπονδυλικής στήλης, αλλά έχουν διαφορές ακόμα και στα διάφορα σημεία της αυχενικής μοίρας της. Ετσι, στον αυχένα, οι μέγιστες διαστάσεις του νωτιαίου μυελού βρίσκονται στο νευροτόμιο Α4-Α5. Ο μεγαλύτερος όγκος λευκής ουσίας παρατηρείται στην αυχενική μοίρα του νωτιαίου μυελού. Η φαιά ουσία έχει το κλασσικό σχήμα «Η» και το οπίσθιο κέρας της είναι στενό και καταλήγει στη σπογγιώδη ζώνη οπισθίως. Επίσης οι αισθητικές ίνες του πόνου, συνάπτονται στην πηκτωματώδη ουσία του Rolandi πάλι οσπισθίως. Αυτό έχει σημασία γιατί η περιοχή αυτή δεν έρχεται σε επαφή με τον μεσοσπονδύλιο δίσκο. Επίσης οι ιδιοδέκτριες αισθητικές νευρικές ίνες από τους μύες συνάπτονται στο ραχιαίο πυρήνα του Clarke (στη μεσότητα του «H»), από όπου αρχίζουν δεμάτια για την παρεγκεφαλίδα. Αυτό ίσως εξηγεί εν μέρει τα συμπτώματα ζάλης και αστάθειας ορισμένων ασθενών με αυχενική δισκοκήλη ή σπονδυλωτική αυχενική μυελοπάθεια . Διαταραχές ισορροπίας, «νυσταγμός», ίλιγγος, εμβοές, ζάλη και καρηβαρία (=κεφάλι «κούφιο», ή "κουρκούτι") εμφανίζονται στο 15% των ασθενών με αυχενική σπονδύλωση ή αυχενική δισκοπάθεια. Μπορεί να οφείλεται, όπως αναφέρθηκε, σε ανεπάρκεια της σπονδυλοβασικής αρτηρίας ή σε παθολογική διεγερσιμότητα των ιδιοδεκτικών υποδοχέων που βρίσκονται πυκνά κατανεμημένοι στα μυοσυνδεσμικά και αρθροθυλακικά στοιχεία του πάσχοντα αυχένα. Ο πόλος των υποδοχέων αυτών είναι η ισορροπία του σώματος στέλνοντας κεντρομόλα ερεθίσματα στην αίθουσα και το δικτυωτό σχηματισμό του εγκεφάλου. Η κλινική δοκιμασία της ταυτόχρονης έκτασης, στροφής και πλάγιας κάμψης του αυχένα ή η στροφή του σώματος σε περιστρεφόμενο κάθισμα ενώ συγκρατούμε σταθερά την κεφαλή θεωρείται η πιο αξιόπιστη, γιατί εκλύει τα συμπτώματα τις σπονδυλοβασικής αιτιολογίας εμφανίζεται αμέσως, ενώ ο ιδιοδεκτικός αυχενικός εμφανίζει λανθάνοντα χρόνο. Εν πάση περιπτώσει, οι ασθενείς με απόφραξη των σπονδυλικών αρτηριών είναι σπάνιοι, και μπορεί να εντοπισθούν σήμερα ευκόλως, με έγχρωμο υπερηχογράφημα triplex. Η παρουσία αυχενικού ιλίγγου αποτελεί την αιχμή του δόρατος στην εννοιολογία του "αυχενικού συνδρόμου".
Πάντως, η ορθή διάγνωση του αυχενικού ιλίγγου προϋποθέτει την παρουσία των σχετικών συμπτωμάτων που προαναφέρθηκαν, τη συνύπαρξη αυχεναλγίας και τον αποκλεισμό αιθουσαίων διαταραχών με βάση το αρνητικό ιστορικό και τις κλινικοεργαστηριακές ΩΡΛ δοκιμασίες, ενώ συχνά αναμένεται σχετικά άμεση και σαφής ανταπόκριση στην αντιφλεγμονώδη και θεραπεία με χειρομαλάξεις. Ασθενείς με αυχεναλγία και ζάλη που δεν υποχωρούν με χειρισμούς και αντιφλεγμονώδη φάρμακα, δεν πάσχουν από κήλη δίσου. Αρκετοί ασθενείς με επίμονο ίλιγγο ή εμβοές ανταποκρίνονται άμεσα στους χειρισμούς κινητοποίησης (manipulation, μασάζ) σύμφωνα με την εμπειρία, γεγονός που ενισχύει εύλογα την πεποίθηση της αυχενογενούς προέλευσής τους. Χρήσιμα επίσης είναι τα φάρμακα που βελτιώνουν τη μικροκυκλοφορία, πχ κιναρριζίνη (Stugeron®), ή φλουναριζίνη (Sibelium®) .