google/wiki40b huggingface dataset:
Πιντουρίκκιο

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Περούτζα και πιθανώς να ήταν μαθητής του Περουτζίνο και να τον βοήθησε στις νωπογραφίες της Καπέλα Σιστίνα (1481). Επηρεάστηκε έντονα από τον δάσκαλό του, ιδίως στην απόδοση των μορφών, αλλά ενδιαφερόταν περισσότερο για τις διακοσμητικές εντυπώσεις και τους λαμπρούς χρωματισμούς, επιτυγχάνοντας λαμπρά αποτελέσματα.
Επιδόθηκε τόσο στην ζωγραφική πινάκων όσο και στη νωπογραφία. Οι σημαντικότερες από τις νωπογραφίες του βρίσκονται στην Ρώμη (Σάντα Μαρία ιν Αρακοέλι, Σάντα Μαρία ντελ Πόπολο και Διαμέρισμα Βοργία του Βατικανού), στο Σπέλλο (Σάντα Μαρία Μαγκιόρε) και στην Σιένα (Λιμπρέρια Πικκολομίνι, μέσα στο Ντουόμο) όπου είχε βοηθό τον νεαρό Ραφαήλ.
Ένωση Αρχείων και Εγγραφών

Η Ένωση Αρχείων και Εγγραφών (αγγλ. Archives and Records Association - ARA) αποτελεί τον οργανισμό, ο οποίος εκπροσωπεί όσους απασχολούνται στον τομέα των αρχείων και των εγγραφών του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ιρλανδίας και εργάζεται για την προώθηση του έργου τους.

Δράση

Η ARA μέσα από τη δράση της επιδιώκει να υποστηρίξει και να ενισχύσει το επάγγελμα της αρχειακής διατήρησης και εργάζεται για την προώθηση του έργου όσων απασχολούνται στις σχετικές εργασίες του συγκεκριμένου επαγγελματικού τομέα. Αναλυτικότερα, παρέχει στα μέλη της ευκαιρίες κατάρτισης και επαγγελματικής ανάπτυξης και εκπροσωπεί τα συμφέροντα του επαγγέλματος της συντήρησης των αρχείων σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Παράλληλα, εκδίδει το μηνιαίο περιοδικό με τίτλο «ARC Magazine» , το οποίο διατίθεται στα μέλη της σε ηλεκτρονική και έντυπη μορφή και παρέχει πληροφόρηση σχετική με τον τομέα των αρχείων και το έργο της ARA. Σε ετήσια συχνότητα διεξάγει ένα συνέδριο (ARA Conference) , όπου οι συμμετέχοντες ενημερώνονται για ζητήματα του χώρου και ανταλλάσσουν ιδέες και απόψεις σχετικά με τα συγκεκριμένα ζητήματα.
Ο ιστός της αράχνης

Περίληψη

Πρωταγωνιστής του βιβλίου είναι ο υπολοχαγός Τέοντορ Λόζε (Theodor Lohse), ένας ασήμαντος αλλά φιλόδοξος άντρας. Ο Λόζε είναι γέννημα της κατάστασης που επικρατούσε τότε στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης. Στρατιώτης στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, περήφανος που φόραγε τη στολή του, ευτυχισμένος με την εξουσία που αυτή του έδινε, περιφέρεται τώρα άσκοπα, κατεχόμενος από μια άκρατη, οργισμένη φιλοδοξία.
Ανεργος, εθνικιστής, μισεί τους Εβραίους (αλλά παρόλα αυτά αναγκάζεται να δουλέψει σαν δάσκαλος στο γιο ενός Εβραίου κοσμηματοπώλη) και τους σοσιαλιστές. Δειλός όταν είναι μόνος του, τραμπούκος μαζί με άλλους, θα εισέλθει στο κόσμο των παρακρατικών οργανώσεων (θα γίνει μέλος της οργάνωσης "S II" του Μονάχου, που είναι η αράχνη που πλέκει τον ιστό της) που είχαν στόχο την κατάληψη της εξουσίας και θα τους προσφέρει τις υπηρεσίες του σαν χαφιές αλλά και σαν μπράβος. Κυκλοφορεί με το όπλο στο χέρι, κατασκευάζει πλαστά έγγραφα, διαλύει με τη βία πορείες και απεργίες, δεν διστάζει να σκοτώσει με τσεκούρι ακόμα και τον συναγωνιστή του, όταν νιώθει ότι απειλείται. Μέσα σε αυτόν τον κόσμο, που τα νήματα τα κινεί αόρατος από το Μόναχο, ο Έριχ Λούντεντορφ, ο Λόζε προσπαθεί να σταθεροποιήσει τη θέση του, εξαπατώντας, κοροϊδεύοντας, εκβιάζοντας. Θα καταφέρει να κερδίσει μια θέση, που την έχει όμως δυσανάλογα ακριβά, πληρωμένη.
Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου

Η Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου (London Symphony Orchestra, LSO), που ιδρύθηκε το 1904, είναι η παλαιότερη από τις συμφωνικές ορχήστρες που έχουν έδρα το Λονδίνο. Δημιουργήθηκε από μία ομάδα μουσικών που εγκατέλειψαν την Ορχήστρα του Κουήνς Χωλ του Χένρυ Γουντ εξαιτίας ενός νέου κανονισμού που απαιτούσε από τους μουσικούς να παρέχουν αποκλειστικά τις υπηρεσίες τους στην ορχήστρα. Ωστόσο αργότερα και η LSO εισήγαγε παρόμοιο κανόνα για τα μέλη της. Εξ αρχής η Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου οργανώθηκε σε συνεταιριστικές βάσεις, με όλους τους μουσικούς της να μοιράζονται τα κέρδη στο τέλος της κάθε χρονιάς. Αυτή η πρακτική συνεχίσθηκε στα πρώτα σαράντα χρόνια της ορχήστρας.
Η Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου πέρασε περιόδους παρακμής κατά τις δεκαετίες του 1930 και του 1950, όταν θεωρείτο κατώτερη σε ποιότητα από νεότερες ορχήστρες στην πόλη, οι οποίες της πήραν μουσικούς και αναθέσεις. Αυτές ήταν η Συμφωνική Ορχήστρα του BBC και η Φιλαρμονική Ορχήστρα του Λονδίνου τη δεκαετία του 1930, και η Philharmonia Orchestra με τη Βασιλική Φιλαρμονική Ορχήστρα μεταπολεμικά. Η πρακτική της διανομής των κερδών εγκαταλείφθηκε μετά το 1945 ως απαραίτητη αλλαγή προκειμένου να δεχθεί δημόσια οικονομική ενίσχυση για πρώτη φορά. Κατά τη δεκαετία του 1950 οι υπεύθυνοι και τα μέλη της ορχήστρας συζητούσαν αν θα έπρεπε να επικεντρωθούν στην εκτέλεση μουσικής για κινηματογραφικές ταινίες, σε βάρος των συναυλιών κλασικής μουσικής, και πολλοί βασικοί μουσικοί της έφυγαν όταν η πλειοψηφία απέρριψε την ιδέα. Σταδιακά μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1960 η Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου είχε ανακτήσει την ηγετική της θέση στην πόλη, την οποία διατηρεί μέχρι σήμερα. Το 1966, προκειμένου να συνοδεύεται σε χορωδιακά έργα, η ορχήστρα ίδρυσε τη Χορωδία (London Symphony Chorus), αρχικώς με επαγγελματίες και ερασιτέχνες τραγουδιστές, και αργότερα μόνο με ερασιτέχνες.
Ως αυτοδιοικούμενο σώμα, η Ορχήστρα επιλέγει η ίδια τους διευθυντές ορχήστρας με τους οποίους συνεργάζεται. Σε κάποιες εποχές στην ιστορία της, κατάργησε τον μόνιμο μαέστρο («μουσικό διευθυντή») και λειτούργησε μόνο με προσκεκλημένους μαέστρους. Συνδέθηκε περισσότερο με τα ονόματα των μαέστρων Χανς Ρίχτερ, Έντουαρντ Έλγκαρ και Τόμας Μπίτσαμ (παλαιότερη περίοδος), καθώς και των Πιερ Μοντέ, Αντρέ Πρέβιν, Κλαούντιο Αμπάντο, Κόλιν Ντέιβις και Βαλέρι Γκέργκιεφ.
Από το 1982 η έδρα της Συμφωνικής Ορχήστρας του Λονδίνου είναι το Μπάρμπικαν Σέντερ στο Σίτι του Λονδίνου. Στον προγραμματισμό της περιλαμβάνονται μεγάλης κλίμακας φεστιβάλ προς τιμή συνθετών όπως οι Μπερλιόζ, Μάλερ και Λέοναρντ Μπερνστάιν. Η LSO ισχυρίζεται ότι είναι η πλέον ηχογραφημένη ορχήστρα του κόσμου: έχει κάνει ηχογραφήσεις γραμμοφώνου από το 1912 και έχει πάνω από 200 σάουνττρακ για κινηματογραφικές ταινίες, από τα οποία το γνωστότερο ίσως είναι αυτό για τη σειρά ταινιών Star Wars.
Κέμιγιοκι

Ο Κέμιγιοκι (φινλ. Kemijoki, σουηδ. Kemi älv, βόρ.σάμι Giemajohka) είναι ο μεγαλύτερος σε μήκος (550 χιλιόμετρα) ποταμός της Φινλανδίας.
Σχηματίζεται από τρεις μικρούς ποταμούς σε υψόμετρο 230 μέτρα, κοντά στο χωριό Σάβουκοσκι, το οποίο στη συνέχεια διασχίζει. Κατόπιν περνά από τις πόλεις Κέμιγιαρβι (όπου σχηματίζει την ομώνυμη λίμνη) και Ροβανιέμι, προτού εκβάλει στον Βοθνικό Κόλπο στο Κέμι.
Στο Ροβανιέμι ο Κέμιγιοκι συμβάλλει με τον μεγαλύτερο παραπόταμό του, τον Όουνασγιοκι. Παραπόταμοι του Κέμιγιοκι είναι επίσης ο Κίτινεν, ο Λούιρο, ο Ράουντανγιοκι και ο Τένιεγιοκι. Η λεκάνη απορροής του Κέμιγιοκι έχει έκταση 51.127,3 km², ενώ η μέση παροχή του φθάνει τα 556 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο.
Το πρώτο υδροηλεκτρικό φράγμα στον Κέμιγιοκι κατασκευάσθηκε το 1949 στο Ίσοχααρα. Μέχρι σήμερα έχουν κατασκευασθεί συνολικά 15 υδροηλεκτρικά έργα στον ποταμό, ιδιοκτησίας δύο διαφορετικών εταιρειών. Το 2003 τα έργα αυτά παρήγαγαν συνολικά 4.300 γιγαβατώρες ηλεκτρικής ενέργειας, δηλαδή περίπου το 34,5% της ολικής παραγωγής της χώρας από υδροηλεκτρικά εργοστάσια.
Ο Αιρετικός: Εξορκιστής ΙΙ

Υπόθεση

Ο Φίλιπ Λαμόντ, ένας ιερέας που αγωνίζεται για την πίστη του, προσπαθεί να εξορκίσει μία νοτιοαμερικανική γυναίκα, η οποία ισχυρίζεται ότι θεραπεύει τους αρρώστους. Έπειτα ο καρδινάλιος αναθέτει στον Λαμόντ να ερευνήσει τον θάνατο του πάτερ Λάνκαστερ Μέριν, ο οποίος σκοτώθηκε στην προσπάθειά του να εξορκίσει τον ασσυριακό δαίμονα παζούζου από την Ρέγκαν Μακνέιλ. Ο καρδινάλιος ενημερώνει τον Λαμόντ (ο οποίος είχε κάποια εμπειρία στους εξορκισμούς και έχει αναφερθεί στις διδασκαλίες του Μέριν) ότι ο Μέριν χρεώνεται μεταθανάτιες αιρέσεις λόγω των αμφιλεγόμενων γραπτών του. Προφανώς, οι εκκλησιαστικές αρχές προσπαθούν να εκσυγχρονιστούν και δεν θέλουν να αναγνωρίσουν αυτόν τον σατανά ως μια υπαρκτή κακιά οντότητα. Η Ρέγκαν, ωστόσο, τώρα φαίνεται να έχει αναρρώσει πλήρως και μένει με την κηδεμόνα της Σάρον Σπένσερ στη Νέα Υόρκη, όμως συνεχίζει να παρακολουθείται σε ένα ψυχιατρικό ίδρυμα από τη δρ. Τζιν Τάσκιν. Η Ρέγκαν ισχυρίζεται ότι δεν θυμάται τίποτα από τα περιστατικά στην Ουάσινγκτον, αλλά η Τάσκιν πιστεύει ότι οι αναμνήσεις της είναι θαμμένες.
Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου

Ιστορικό

Ιδρύθηκε το 1895 από μέλη της Φαβιανής Εταιρείας (Fabian Society), Βρετανούς σοσιαλιστές που επιθυμούσαν να φέρουν το σοσιαλισμό στη Βρετανική Αυτοκρατορία, αλλά απέρριπταν την επανάσταση και πίστευαν στην «από μέσα» αλλαγή του κοινωνικού συστήματος και την βελτίωση της ανθρωπότητας μέσω των κοινωνικών επιστημών. Αυτή η ριζοσπαστική χροιά στο πανεπιστήμιο δεν εμπόδισε τους αποφοίτους του να καταλαμβάνουν ηγετικές θέσεις σε κράτη, διεθνείς οργανισμούς και χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. 
Ανήκει στο ευρύτερο σχήμα του Πανεπιστημίου του Λονδίνου και βρίσκεται στην καρδιά της πόλης του Λονδίνου. Διαθέτει τη μεγαλύτερη βιβλιοθήκη του κόσμου για κοινωνικές επιστήμες και προσφέρει προπτυχιακά και μεταπτυχιακά προγράμματα σε διάφορα κοινωνικά πεδία επιστημών, όπως η λογιστική και η χρηματοδότηση, η ανθρωπολογία, η εφαρμοσμένη στατιστική, η αναλογιστική επιστήμη, η οικονομική ιστορία, η οικονομία, η γεωγραφία, η διεθνής ανάπτυξη, οι διεθνείς σχέσεις, το δίκαιο, η φιλοσοφία, η πολιτική, η ψυχολογία, η κοινωνική πολιτική, η κοινωνιολογία, τα μαθηματικά και η στατιστική.
Στους αποφοίτους της σχολής συγκαταλέγονται πρωθυπουργοί, περίοπτοι ακαδημαϊκοί, υπουργοί, διπλωμάτες, υψηλόβαθμα στελέχη σε επιχειρήσεις και οργανισμούς, μεγιστάνες της παγκόσμιας οικονομίας και πολλοί νομπελίστες.
Κώστας Γαβριηλίδης

Νεανικά χρόνια

Ο Κώστας Γαβριηλίδης γεννήθηκε στο Νότιο Καύκασο, και συγκεκριμένα στο χωριό Άνω Τσαπίκι (σήμερα Άνω Νταμλαπινάρ) του δήμου Σελήμ της επαρχίας Καρς (τότε η επαρχία Καρς ανήκε στη Ρωσική Αυτοκρατορία) και καταγόταν από φτωχή αγροτική οικογένεια. Τις σπουδές του ανέλαβε ένας ευκατάστατος θείος του. Έκανε παιδαγωγικές σπουδές και απέκτησε δίπλωμα δασκάλου της ρωσικής γλώσσας.
Κατά την περίοδο της θητείας του στον τσαρικό στρατό, ξέσπασε η Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917.

Κάθοδος στην Ελλάδα

Το 1920 η οικογένειά του έφυγε από την επαναστατημένη Ρωσία και εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα, στο νομό Κιλκίς. Εν συνεχεία έγινε πρόεδρος του χωριού του, Κοκκινιά Κιλκίς, και έπειτα πρόεδρος της Ένωσης Γεωργικών Συνεταιρισμών Κιλκίς.
Αργότερα ο Γαβριηλίδης εντάχθηκε στο Αγροτικό Κόμμα, που ιδρύθηκε το 1923. Στα πλαίσια αυτού, ο νεαρός Γαβριηλίδης αγωνίστηκε για την επίλυση των ακανθωδών ζητημάτων που απασχολούσαν τότε τους αγρότες.
Το 1932 εξελέγη βουλευτής στο νομό Θεσσαλονίκης και το 1934 εξελέγη δήμαρχος Κιλκίς με το Παλλαϊκό Μέτωπο. Έπειτα από την κήρυξη της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου συνελήφθη και εκτοπίστηκε στην Ανάφη. Κατάφερε  να δραπετεύσει μαζί με άλλους εξορίστους, για να συλληφθεί ξανά το 1938 και να εγκλειστεί στο κάτεργο της Κέρκυρας, στην Ακτίνα Θ', όπου κρατούνταν οι πολιτικοί κρατούμενοι. Με την εισβολή των Ναζί εστάλη στο Στρατόπεδο Λάρισας. Ύστερα από τη συνθηκολόγηση των Ιταλών  δραπέτευσε και ανέβηκε στο βουνό, όπου εντάχθηκε στο ΕΑΜ. Την άνοιξη του 1944 έλαβε μέρος ως εθνοσύμβουλος της ΠΕΕΑ, της Κυβέρνησης του Βουνού, και εκλέχθηκε γραμματέας (υπουργός) Γεωργίας.

Μετά τη Βάρκιζα

Μετά την υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας άρχισε ο διωγμός των αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης. Ο Γαβριηλίδης συνελήφθη για μία ακόμη φορά και εξορίστηκε στην Ικαρία, τη Μακρόνησο και τελικά τον Άη Στράτη.
Κατά τις εκλογές που διεξήχθησαν το Σεπτέμβριο του 1951 ο Γαβριηλίδης εξελέγη βουλευτής της ΕΔΑ, μαζί με άλλους 6 αριστερούς εκτοπισμένους (Ηλιού, Ιμβριώτης, Πρωιμάκης, Σαράφης, Τσόχας, Χατζημιχάλης). Οι εκλεχθέντες οδηγήθηκαν στην Αθήνα από τον Άη Στράτη, αλλά με απόφαση του εκλογοδικείου ακυρώθηκε η εκλογή τους, με αποτέλεσμα να επιστρέψουν πίσω στην εξορία. 
Το Σεπτέμβριο του 1952 στον Άη Στράτη ο Γαβριηλίδης υπέστη βαρύ εγκεφαλικό, αλλά το Υπουργείο Εσωτερικών αρνήθηκε τη μεταφορά του σε νοσοκομείο. Εκεί τον περιέθαλψε, με τα ανεπαρκή μέσα που διέθετε, ο εξόριστος γιατρός Αντώνης Φλούντζης και μετά από μερικές μέρες ο Κώστας Γαβριηλίδης πέθανε, στις 27 Σεπτεμβρίου 1952, την ημέρα της επετείου της ίδρυσης του ΕΑΜ.
Δημόσια Βιβλιοθήκη Λευκάδας

Ωράριο λειτουργίας για το κοινό

Πρωί: από Τρίτη έως Σάββατο λειτουργεί τις ώρες 08:30-13:30.
Απόγευμα: Τρίτη και Πέμπτη λειτουργεί τις ώρες 17:00-19:30 ενώ από τον Απρίλιο έως τον Σεπτέμβριο λειτουργεί τις ώρες 18:00-20:30.
Σταύρος Ζώρας

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Νοβοροσίσκ της Ρωσίας. 
Ήταν μουσικός, τραγουδιστής και στιχουργό, ο οποίος συνδύαζε την ευαισθησία του ποιητή, το γνήσιο μουσικό ταλέντο του συνθέτη και την έξοχη χρωματική ερμηνεία του τραγουδιστή. Στιχουργός, συνθέτης αλλά και ερμηνευτής ο Σταύρος Ζώρας πρόσφέρει ένα ιδιότυπο μουσικό κλίμα μέσα στο οποίο διακρίνεις την ευαισθησία, την μελαγχολία, την τρυφερότητα και το ήρεμο πάθος. Πολλοί ίσως να μην τον θυμούνται, αλλά σίγουρα έχουν ακούσει το υπέροχο τραγούδι του και ένα από τα πιο ερωτικά τραγούδια της δεκαετίας 1970  Εσένα που σε ξέρω τόσο λίγο 
Έγινε πολύ γνωστός κατά τη δεκαετία του '70, χάρις στα κομμάτια του "Εσένα που σε ξέρω τόσο λίγο", "Μήπως", "Είναι αργά" και "Σε ευχαριστώ".
Πέθανε στις 23 Απριλίου του 2011 από καρκίνο του παχέος εντέρου.  Είχε δύο κόρες, οι οποίες είναι, επίσης, τραγουδίστριες: την Έρη και τη Λιούμπα.
Φυλολυγισμός

Φυλολυγίστρια και φυλολυγιστής (gender bender) είναι μια ανεπίσημη λέξη που περιγράφει έναν άνθρωπο που ενεργά αλλάζει ή "λυγίζει" τους ρόλους των φύλων που παραδοσιακά κάποιο άτομο θα περίμενε από αυτήν ή αυτόν. Ο τραγουδιστής Boy George, για παράδειγμα, θα μπορούσε να ονομαστεί "φυλολυγιστής" επειδή συχνά βάζει μακιγιάζ και φοράει ρούχα που θεωρούνται πως εκπέμπουν θηλυκότητα. Ο φυλολυγισμός (gender bending) μερικές φορές γίνεται για λόγους κοινωνικού ακτιβισμού εναντίον των στερεότυπων και των υπερ-γενικεύσεων για τα φύλα. Μερικές φυλολυγίστριες και φυλολυγιστές συμφωνούν με τη ταυτότητα φύλου που τους ανατέθηκε κατά τη γέννηση, αλλά διαφωνούν με τους κοινωνικούς κανόνες αυτού του φύλου και το δείχνουν με την ανδρόγυνη συμπεριφορά τους και μη-τυπικούς ρόλους φύλων.
Οι φυλολυγίστριες και φυλολυγιστές μπορεί να θεωρούν τον εαυτό τους ως διαφυλικό άτομο (τρανς, transgender) ή φυλοεπαναστάτη (genderqueer), και να αισθάνονται πως το φύλο που τους επιβλήθηκε κατά τη γέννηση δεν τους περιγράφει πλήρως ή τους περιγράφει λάθος, ενώ μερικές και μερικοί μπορεί να είναι τρανσεξουαλικά άτομα και να επιθυμούν να αλλάξουν το σωματικό τους φύλο με ορμόνες ή εγχειρήσεις, ενώ άλλες και άλλοι μπορεί να γεννήθηκαν ως μεσοφυλικά άτομα (intersex).

Ο φυλολυγισμός στην τέχνη

Στη τέχνη, η λέξη φυλολυγισμός (gender bender) μπορεί να αναφέρεται όχι μόνο σε χαρακτήρες που βασίζονται σε πραγματικούς φυλολυγιστές και φυλολυγίστριες, μα και σε χαρακτήρες που αλλάζουν σωματικό γένος - με μαγεία ή αλλιώς - κατά τη διάρκεια του έργου. Ένα έργο τέχνης που εναντιώνεται στους ρόλους των φύλων ή εμφανίζει φυλολυγιστές ή τρανς άτομα μπορεί να αναφέρεται κι αυτό ως φυλολυγιστικό έργο.
Αλέκος Ζήνων

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Αθήνα, ενώ ο πατέρας του ήταν από τη Λεμεσό. Φοίτησε στο Σχολαρχείο Λεμεσού και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών νομικά (1908). Εξασκούσε τη δικηγορία στη Λεμεσό από το 1909.
Ήταν εθελοντής των Βαλκανικών πολέμων (1912-1913). Πολέμησε στη Μάχη του Μπιζανίου στην Ταξιαρχία Ματθαιοπούλου. Διετέλεσε δημοτικός σύμβουλος Λεμεσού (1913-1914, 1917-1920), αντιδήμαρχος (1914-1917), μέλος Επαρχιακής Εκπαιδευτικής Επιτροπείας (1911 και 1913), έφορος Ελληνικών Εκπαιδευτηρίων Λεμεσού (1913) και πρόεδρος (1920-1926, 1927-1930), μέλος Εθνικού Συμβουλίου και Παγκυπριονίκης.
Παντρεύτηκε την εκ Λεμεσού Αμφιτρίτη Σώζοντος Λοϊζου. Είχε τέσσερα παιδιά, ένα αγόρι και τρία κορίτσια.

Δήμαρχος Λεμεσού

Διετέλεσε δήμαρχος Λεμεσού από το 1920 έως το 1926 και από το 1927 έως το 1930. Οι εκλογές του 1920 γίνονται στο κλίμα του εθνικού διχασμού βενιζελικών και βασιλικών και ο Ζήνων κερδίζει τον πολιτευτή Ν. Κλ. Λανίτη που κατεβαίνει στις εκλογές με τη σημαία των βενιζελικών. Επανεκλέγεται και για την επόμενη θητεία 1923-26. Η θητεία τότε ήταν τριετής μέχρι το 1930 που καθιερώθηκε η πενταετής.
Στις δύο πρώτες του θητείες 1920-26 ο Ζήνων φροντίζει για τη διαπλάτυνση και επισκευή των στενών τότε δρόμων της πόλης καθώς και για τον καλλωπισμό και την καθαριότητα της. Αγοράζει αυτοκίνητο καταβρεχτήρα των δρόμων και ατμοκίνητης αντλίας για το δημόσιο κήπο, ενώ στις σοβαρές προσπάθειες του βάσει καταρτισθέντος σχεδίου για βελτίωση της υδατοπρομήθειας με μεταφορά νερού από τον Μέσα Ποταμό και τη Γερμασόγεια προσκρούει στην άρνηση της αποικιοκρατικής κυβέρνησης για δανειοδότηση του.
Βελτιώνει σημαντικά τις δημοτικές προσόδους και αγοράζει διάφορα παραλιακά κτίρια για επέκταση της προκυμαίας. Κατασκευάζει γέφυρα και νέο φράγμα πάνω στη παλιά κοίτη του ποταμού Γαρύλλη ενώ κατορθώνει να αποσβήσει και διάφορα ογκώδη δάνεια του Δήμου.
Δυο σημαντικά έργα τελειώνουν και λειτουργούν κατά τα χρόνια αυτά, έστω και μη δημοτικά: τελειώνει και λειτουργεί το πρώτο κυβερνητικό νοσοκομείο της πόλης (νυν επαρχιακή διοίκηση), αφού μέχρι τότε τα νοσοκομεία λειτουργούσαν ως δημοτικά και το έργο του εναερίου σιδηροδρόμου, του μεγαλύτερου μέχρι τότε εναερίου σιδηροδρόμου παγκοσμίως, για μεταφορά του μεταλλεύματος του αμιάντου από το Τρόοδος στη Λεμεσό και από εκεί σε όλο τον κόσμο.
Οι εκλογές του Μαρτίου του 1926 γίνονται και πάλιν μέσα σε έντονο κλίμα πολιτικών αντιπαραθέσεων και φανατισμού. Πρωτοεμφανίζεται στην πολιτική κονίστρα ο Χριστόδουλος Δ. Χατζηπαύλου που καταφέρνει να κερδίσει τον Αλέκο Ζήνωνος. Το 1927, όμως ο Αλέκος Ζήνωνος αναλαβάνει και πάλι τη δημαρχία έως το 1930, που χάνει από τον Χριστόδουλο Δ. Χατζηπαύλου.
Καρδαμύλη Μεσσηνίας

Ονομασία

Το όνομα "Καρδαμύλη" αναφέρεται για πρώτη φορά στα χρόνια του Ομήρου και αναφέρεται στην Ιλιάδα (Ι 150) ως πρώτη από τις "επτά ευνομούμενες και καλώς κατοικούμενες πόλεις" που ο Αγαμέμνονας θα έδινε προίκα στον Αχιλλέα αν νυμφευόταν μια από τις κόρες του. Αργότερα ονομάστηκε "Σκαρδαμούλα", ενώ τα τελευταία χρόνια επικράτησε πάλι το αρχαίο όνομα.

Ιστορία

Στην Καρδαμύλη, κατέφυγαν πρόσφυγες από το Μυστρά, μετά την καταστροφή του το 1460 (οι οποίοι κατέφυγαν σε σπηλιές εξού και το όνομα Τρουπάκηδες), .
Κάτω από το μεσαιωνικό κάστρο του 12ου αιώνα και κοντά στην επάνω Καρδαμύλη, βρίσκονται οι Ελληνιστικοί θαλαμοειδείς τάφοι «Διοσκούρων», . Εξαιρετικά αξιόλογο είναι το Οχυρό συγκρότημα των Μούρτζινων - Τρουπάκηδων, το οποίο δωρήθηκε το 1967 στο Ελληνικό Δημόσιο από τις ιδιοκτήτριές του Μαρία και Ελένη Μπουκουβαλέα, κληρονόμους των Μούρτζινων, προκειμένου να στεγάσει Κλασικό, Βυζαντινό και Λαογραφικό Μουσείο.   Το χρονικό διάστημα 1999 - 2004 ολοκληρώθηκε η αποκατάσταση τμήματός του που περιλαμβάνει την τριώροφη οχυρωμένη κατοικία και τα προσκτίσματά της και η μετατροπή του σε Μουσείο.
Το Υπουργείο Πολιτισμού, έχει χαρακτηρίσει – με αποφάσεις του – ως Ιστορικά Διατηρητέα Μνημεία, τα εξής:

Βάρδια (Παρατηρητήριο) Δημητρέων, Ναό Αγίου Ιωάννη, Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου και Οχυρό Συγκρότημα, Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως Σωτήρος, Ιερό Ναό Αγίας Σοφίας, Ιερό Ναό Αγίου Σπυρίδωνος, Καμάρα – Δεκούλου, Ιερό Ναό Αγίων Θεοδώρων, Αρχαία Λατομεία, Οικία Πατριαρχέα (Καταραχέα), Ναό Αγίου Δημητρίου, Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου (σημερινός ενοριακός), Πυργόσπιτο Κωστοπούλου, Πυργόσπιτο Λυμπερέα, Πυργόσπιτο Πατριαρχέα, Πυργόσπιτο Φουντέα, Αρχαία Ακρόπολη, Πυργόσπιτο Πετρέα, Κοιμητηριακό Ναό Αγίων Θεοδώρων, Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου, Ιερά Μονή Φανερωμένης, Ιερά Μονή Καράβελη ή Στριτιτσίου.

Εκπαίδευση

Στην περιοχή λειτουργεί Νηπιαγωγείο, Γυμνάσιο και Λύκειο. Διαθέτει, επίσης, Κέντρο Εξυπηρέτησης Πολιτών (ΚΕΠ), Αστυνομικό Τμήμα και Περιφερειακό Ιατρείο.
Μικρός Κύων

Ονομασίες και ιστορία

Στους αρχαίους Έλληνες ο Μικρός Κύων ήταν γνωστός ως Προκύων, επειδή ανέτελλε λίγο πριν τον Μέγα Κύνα (στην αρχαιότητα, τώρα ανατέλλουν σχεδόν ταυτοχρόνως). Τώρα όμως αυτό αποδίδεται στον φωτεινότερο αστέρα του, τον α. Το σύγχρονο όνομα προέρχεται από τα λατινικά Catellus και Catulus, που σημαίνουν κουτάβι, παρότι οι κλασικοί Ρωμαίοι υιοθέτησαν το ελληνικό όνομα (Procyon ο Οράτιος, Antecanis o Κικέρων).
Για τους λάτρεις της μυθολογίας ήταν ο σκύλος του Ακταίωνος ή ένα από τα σκυλιά της Αρτέμιδος, ή ακόμα ο ίδιος ο Άνουβις των Αιγυπτίων. Αλλά για τους περισσότερους ήταν το δεύτερο κυνηγόσκυλο του Ωρίωνα. Ο Φιρμικός ονομάζει τον Μικρό Κύνα Αργίωνα, προφανώς από τον Άργο. Εναλλακτικά, θεωρούσαν πως αντιπροσώπευε το αγαπημένο σκυλάκι της Ελένης που χάθηκε στον Πορθμό του Ευρίπου, για το οποίο προσευχήθηκε να το ξαναζήσει ο Δίας στον ουρανό.
Ο Μικρός Κύων μοιράσθηκε τη σύνθετη ονοματολογία του Μεγάλου Κυνός, όπως φαίνεται από την Αλμαγέστη του 1515, ενώ ο Bayer του επεφύλασσε τα περίεργα ονόματα Fovea (= λάκκος) και Συκάμινος (το δέντρο μουριά), ισοδύναμο ενός από τα αραβικά ονόματα για τον αστερισμό.
Οι Άραβες τον ονόμαζαν Al Shira al Shamiyyah, δηλαδή «Ο Λαμπρός της Συρίας», καθώς εξαφανιζόταν από τη ματιά τους δύοντας πέρα από εκείνη τη χώρα. Αυτό παρεφθάρηκε στη Δύση σε Alsehere, Ascemie, Algameisa, Aschemie, Aschere και Alsahare alsemalija. Επίσης βρίσκουμε το Al Jummaiza (= μουριά), που κατ' άλλους είναι στην πραγματικότητα το Al Ghumaisa, ο αμυδρός ή ο δακρυσμένος, εξαιτίας ενός αραβικού μύθου που ήθελε τον Μικρό και τον Μεγάλο Κύνα αδέρφια του Κανώπου. Από τους Ρωμαίους, οι Άραβες υιοθέτησαν και το Al Kalb al Asghar (= ο Μικρότερος Σκύλος), που πάλι πήραν πίσω οι Ευρωπαίοι ως «εννοιολογικό αντιδάνειο» με τις μορφές Alcheleb Alasgar (Chilmead), Kelbelazguar (Ριτσιόλι). Επίσης, οι Άραβες μετέφρασαν και το ελληνικό όνομα ως Al Kalb al Mutakaddim (= ο σκύλος που προηγείται).
Κατά τις ιουδαιοχριστιανικές αναπαραστάσεις των ουράνιων μορφών (κυρίως 17ος αι. μ.Χ.) ο Καίσιος θεώρησε πως ο Μικρός Κύων ήταν το σκυλί του Τωβία. Αλλά ο Ιούλιος Σίλερ έλεγε ότι έπρεπε να είναι ο Πασχάλιος Αμνός.
Ο Γκουλντ του απέδιδε 51 αστέρες μέχρι έβδομου μεγέθους, ενώ ο Αργκελάντερ μόνο 15 αστέρες ορατούς με γυμνό μάτι και ο Heis 37.

Αξιοσημείωτα στον αστερισμό

- Ο αστέρας BD+05°1668, με φαινόμενο μέγεθος 9,86 και φασματικό τύπο M4 V (ερυθρός νάνος), βρίσκεται πολύ κοντά στη Γη και το Ηλιακό μας Σύστημα: Απέχει «μόλις» 12,34 έτη φωτός ή 116,7 τρισεκατομμύρια χιλιόμετρα, γεγονός που τον καθιστά τον 32ο κοντινότερο αστέρα (λαβαίνοντας το σύστημα του α Κενταύρου ως 3 αστέρες, τον Σείριο ως 2, κλπ.). Η απόσταση όμως αυτή αυξάνεται συνεχώς με ρυθμό 18 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο (65.000 χιλιόμετρα την ώρα). Η μεγάλη πάντως ιδία κίνηση του αστέρα, 3,758 δευτερόλεπτα του τόξου ανά έτος έναντι μόνο 1,326 του Σειρίου, φανερώνει ότι ποτέ στο παρελθόν δεν μας πλησίασε πολύ περισσότερο. Το απόλυτο μέγεθος του αστέρα είναι 12.
- Το μεγάλο αλλά αμυδρό πλανητικό νεφέλωμα PK 217+14.1 ή Abell 24 με φαιν.μέγεθος 13,6 είναι προσιτό μόνο σε μεγάλα τηλεσκόπια.
Κολόνια ντελ Σακραμέντο

Ιστορία

Η Κολόνια ντελ Σακραμέντο ιδρύθηκε το 1680 από τους Πορτογάλους, αν και στη συνέχεια διεκδικήθηκε από τους Ισπανούς, οι οποίοι είχαν εποικήσει την απέναντι όχθη του ποταμού στο Μπουένος Άιρες. Οι ντόπιοι πολέμησαν το 1742 ώστε να διώξουν τους Πορτογάλους. Η αποικία όμως άλλαζε συχνά χέρια, συνέπεια των συμφωνιών που γινόταν μεταξύ των δύο χωρών, όπως η Συνθήκη της Μαδρίτης του 1750 και η Συνθήκη του Σαν Ιλντεφόνσο του 1777, μέχρι που παρέμεινε στην Ισπανία. Ο έλεγχος της μεταφέρθηκε πάλι στους Πορτογάλους και αργότερα στους Βραζιλιάνους, όταν το 1816 ολόκληρη η Ουρουγουάη κατελήφθη από την Βραζιλία.
Σήμερα η πόλη έχει εξαπλωθεί προς τα ανατολικά, όμως τα παλιά της τμήματα διατηρούν το ακαθόριστο σχέδιο των δρόμων που κατασκεύασαν οι Πορτογάλοι και που έρχονται σε αντίθεση με τα πλατιά ορθογώνια στενά (calles) της Ισπανικής περιοχής.
Τα ιστορικά τμήματα της Κολόνια ντελ Σακραμέντο από το 1995 έχουν ανακηρυχθεί Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO.