google/wiki40b huggingface dataset:
Εθνοτική ομάδα

Εθνοτική ομάδα ή εθνότητα ονομάζεται μία ορισμένη κοινωνική κατηγορία ανθρώπων που βασίζεται στην αντίληψη των μελών της ότι έχουν κοινή καταγωγή ή εμπειρίες. Τα μέλη μιας εθνοτικής ομάδας θεωρούν ότι μοιράζονται μια κοινή ιστορία και πολιτισμικές παραδόσεις που τους διαχωρίζουν από άλλες ομάδες.
Η εθνοτική ταυτότητα είναι περιστασιακή: εξαρτάται από την κοινωνική κατάσταση στην οποία βρίσκεται κάποιος, σπάνια είναι απόλυτη και ενδέχεται ένα άτομο να προσδιορίζεται με περισσότερες από μία τέτοιες ταυτότητες. Οι εθνοτικές ομάδες δεν είναι σταθερές: οι υπάρχουσες μεταβάλλονται ή εξαφανίζονται, όπως συνέβη π.χ. με τους Ουγενότους που μετεγκαταστάθηκαν στην Αγγλία και τις αγγλικές αποικίες στη Βόρεια Αμερική και αφομοιώθηκαν, και εμφανίζονται νέες.
Δύο βασικά χαρακτηριστικά που χρησιμοποιούνται για τον ορισμό μιας εθνοτικής ομάδας είναι η ύπαρξη ενός καταγωγικού μύθου και δεικτών εθνοτικού διαχωρισμού. Ο καταγωγικός μύθος αναφέρεται στις κοινές ιστορικές εμπειρίες που ενώνουν μια ομάδα και τη διαχωρίζουν από τις υπόλοιπες. Ονομάζεται μύθος όχι γιατί αναφέρεται σε μη πραγματικά γεγονότα, αλλά επειδή μέσα από μία επιλεκτική μεταχείριση των ιστορικών γεγονότων χρησιμεύει ως βάση για την κοινή ταυτότητα των μελών της ομάδας και την ξεχωριστή ύπαρξή της, δίνοντάς τους μία αίσθηση διαφορετικότητας και, συχνά, ανωτερότητας. Θέματα και έννοιες του μύθου καταγωγής κάθε εθνοτικής ομάδας βρίσκονται ενσωματωμένα στην κουλτούρα των μελών της που τον αφομοιώνουν ασυνείδητα. Οι δείκτες εθνοτικού διαχωρισμού είναι ο τρόπος με τον οποίο μια εθνοτική ομάδα καθορίζει τα μέλη της. Χρησιμεύουν όχι μόνο για την αναγνώριση των μελών μιας ομάδας μεταξύ τους, αλλά και για τη δήλωση της διαφοράς από όσους δεν είναι μέλη της. Ως τέτοιος δείκτης μπορεί να χρησιμοποιείται η γλώσσα, η θρησκεία και τα φυσικά χαρακτηριστικά ή, παλαιότερα, η ενδυμασία.
Ο όρος πρωτοχρησιμοποιήθηκε από Αμερικανούς κοινωνιολόγους στα μέσα της δεκαετίας του 1950. Aπό τα τέλη της επόμενης δεκαετίας καθιερώθηκε στις κοινωνικές επιστήμες, ιδίως την κοινωνική ανθρωπολογία, απαντώντας στην ανάγκη περιγραφής των νέων κοινωνικών συνθηκών μετά το Β΄ Παγκόσμιο και στις θεωρητικές εξελίξεις της ανθρωπολογίας, αντικαθιστώντας την αποικιοκρατική ορολογία περί φυλών. Εισήλθε στο ελληνικό λεξιλόγιο τη δεκαετία του 1990.
Δασκαλειό Αττικής

Οι γύρω οικισμοί

Γύρω από το Δασκαλειό έχουν αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια πολυάριθμοι οικισμοί, αποτέλεσμα της ανεξέλεγκτης αυθαίρετης δόμησης που υπήρξε στην περιοχή των Μεσογείων τα προηγούμενα χρόνια. Οι οικισμοί αυτοί έχουν σχεδόν ενωθεί με το Δασκαλειό.

Ελιές Δασκαλειού

Οι Ελιές Δασκαλειού ή Παραλία Δασκαλειού είναι μικρός παραθαλάσσιος οικισμός που βρίσκεται λίγο νοτιότερα του Δασκαλειού σε μία παραλιακή ζώνη με μικρούς ορμίσκους στους οποίους σχηματίζονται μικρές παραλίες. Ο πληθυσμός του είναι 68 κάτοικοι. Ο οικισμός είναι σχεδόν ενωμένος με το Δασκαλειό.

Άνω Δασκαλειό

Είναι μικρός οικισμός χτισμένος σε μικρή απόσταση από την παραλία. Το παλαιότερο όνομα του οικισμού ήταν Μπουζαλάδες. Βρίσκεται λίγο δυτικότερα από τις Ελιές Δασκαλειόυ πάνω σε χαμηλούς λόφους σε υψόμετρο 130 μέτρων. Ο πληθυσμός του είναι 140 κάτοικοι.

Πεύκα

Τα Πεύκα είναι μικρός παραθαλάσσιος οικισμός μπροστά από μία παραλία μεταξύ της Παραλίας Δασκαλειού και του οικισμού Πόρτο Εννιά. Είναι νεόδμητος οικισμός με αραιή δόμηση και ο πληθυσμός του είναι 196 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2001.

Μύλος

Ο Μύλος βρίσκεται βορειοδυτικά του Δασκαλειού σε πολύ μικρή απόσταση από αυτό. Είναι μικρός νεόδμητος οικισμός με πληθυσμό 109 κατοίκων σύμφωνα με την απογραφή του 2001.

Διόνυσος

Ο Διόνυσος Είναι ο μεγαλύτερος σε πληθυσμό οικισμός του συγκροτήματος με πληθυσμό 208 κατοίκους. Βρίσκεται τρία χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Δασκαλειού χτισμένο πάνω σε λόφους σε υψόμετρο 180 μέτρων.
2879 Σιμίζου

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Σιμίζου εκτιμάται σε 28,24 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος του είναι X, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0463. O Σιμίζου περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 13 ως 24 ώρες περίπου.
Βυζαντινή γραφειοκρατία και αριστοκρατία

Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία είχε ένα πολύπλοκο σύστημα αριστοκρατίας και γραφειοκρατίας, την οποία είχε κληρονομήσει από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Στην κορυφή της πυραμίδας βρισκόταν ο αυτοκράτορας ο οποίος ήταν ο μοναδικός ηγεμόνας, ο απεσταλμένος του Θεού στη Γη. Στις κατώτερες βαθμίδες της πυραμίδας υπήρχε πλήθος υπαλλήλων και δικαστικών λειτουργών που κινούσαν τον διοικητικό και δικαστικό μηχανισμό του βυζαντινού κράτους. Επιπλέον, υπήρχε ένας μεγάλος αριθμός τιμητικών τίτλων τους οποίους ο αυτοκράτορας απένειμε στους υπηκόους του ή σε φίλους ξένων ηγεμόνων.
Κατά τη διάρκεια της χιλιόχρονης αυτοκρατορίας, οι διαφορετικοί τίτλοι εγκρίθηκαν και απορρίφθηκαν, και πολλοί έχασαν ή απέκτησαν κύρος. Στην αρχή οι διάφοροι τίτλοι της αυτοκρατορίας ήταν η ίδιοι με εκείνους στην ύστερη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Μέχρι τη στιγμή του Ηρακλείου κατά τον 7ο αιώνα, πολλοί από τους τίτλους είχε καταστεί άνευ αξίας και κύρους, από την εποχή του Αλεξίου Α΄ πολλές από τις θέσεις ήταν είτε νέες ή είχαν αλλάξει δραστικά, αλλά παρέμειναν ουσιαστικά η ίδιες από την εποχή του Αλέξιου μέχρι την πτώση της αυτοκρατορίας το 1453.
Ουμβέρτος Σαλβαδόρ, αρχιδούκας της Αυστρίας

Βιογραφία

Ο Ουμβέρτος-Σαλβαδόρ-Ράινερ-Μαρία-Ιωσήφ-Ιγνάτιος γεννήθηκε στο ανάκτoρο Λίχτενεκκ, στο Βελς της Άνω Αυστρίας και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φραγκίσκου-Σαλβαδόρ αρχιδούκα της Αυστρίας και της Μαρίας-Βαλερίας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Φραγκίσκου-Ιωσήφ αυτοκράτορα της Αυστρο-Ουγγαρίας. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Φραγκίσκος-Κάρολος απεβίωσε 25 ετών.
Ο Ουμβέρτος-Σαλβαδόρ απεβίωσε το 1971, στο ανάκτορο Πέρσενμποϊκ στο Πέρσενμποϊκ-Γκόττσντορφ της Κάτω Αυστρίας, σε ηλικία 77 ετών.
Ιερές συντομογραφίες

Οι ιερές συντομογραφίες (λατινικά: nomina sacra και στον ενικό nomen sacrum, μτφ. ιερές ονομασίες) είναι συντμήσεις τίτλων, λέξεων και ονομασιών οι οποίες χρησιμοποιούνται συχνά στα χριστιανικά θρησκευτικά κείμενα, ειδικά στα ελληνικά χειρόγραφα της Αγίας Γραφής, με τους συμβολισμούς να συνοδεύονται από μια οριζόντια γραμμή πάνω από την σύντμηση 2 ή παραπάνω γραμμάτων. Στην πιο δημόσια χρήση τους τα μονογράμματα αυτά εμφανίζονται συνήθως σε αγιογραφίες.
Η πρακτική αυτή εφαρμόζεται και στην κοπτική, παλαιονουβική, και κυριλλική γραφή, καθώς και στην λατινική, αρμενική και γοτθική.

Περιγραφή

Η χρήση τους συναντάται στα πρώιμα χριστιανικά σε μορφή παλαιογραφικών κώδικων από τον 2ο αιώνα, και η πρακτική αυτή φαίνεται πως προϋπήρχε, χωρίς να είναι γνωστό το πότε ξεκίνησε ακριβώς. Κατά την αρχική τους μορφή αποτελούνταν από συνολικά μόνο 4 ή 5 λέξεις οι οποίες ονομάζονταν θείες ονομασίες (λατινικά: nomina divina) και αντιστοιχούσαν στις λέξεις για Ιησούς, Χριστός, Κύριος, Θεός, και πιθανώς και το Πνεύμα, ενώ αργότερα επεκτάθηκε και σε άλλες λέξεις.
Σε κάποιες αρχικές μορφές, χρησιμοποιούνταν μόνο τα 2 πρώτα γράμματα, π.χ. ΙΗ για Ἰησούς και ΧΡ για Χριστός.  Η μορφή που επικράτησε μεταγενέστερα είναι της σύντμησης, όπου συνήθως χρησιμοποιείται το πρώτο και το τελευταίο γράμμα της αναπαριστώμενης λέξεως καθώς κάνει δυνατή την διάκριση για το εάν πρόκειται για ονομαστική ή κτητική πτώση.

Προέλευση

Οι εκτιμήσεις των ειδικών ποικίλουν ως προς την πηγή της πρακτικής αυτής. Κάποιες αναφορές κάνουν λόγο για υιοθέτηση της πρακτικής κατά τα πρότυπα του εβραϊκού τετραγράμματου στα ελληνικά κείμενα της Αγίας Γραφής. Μια παρόμοια περίπτωση εμφανίζεται και όταν στις γραφές ο Ιησούς αναφέρει πως είναι το άλφα και ωμέγα (ΑΩ). Ωστόσο μια πολύ πιθανή πηγή φαίνεται να είναι το ελληνικό σύστημα αρίθμησης όπου τα γράμματα του αλφαβήτου χρησιμοποιούνται ώστε να δηλώσουν αριθμούς, καθώς και γίνεται χρήση των γραμμών πάνω από τα γράμματα για κάποιες τιμές όπως π.χ. ΙΗ (18).

Ονοματοδοξία

Κατά τον 19ο αιώνα στην Ρωσική ορθόδοξη εκκλησία εμφανίστηκε μια ξεχωριστή περίπτωση και διαφορετική μορφή αντιμετώπισης των ιερών ονομασιών, συγκεκριμένα αυτής του Θεού, η οποία έγινε γνωστή ως ονοματοδοξία (Имяславие, ιμγιασλάβιε). Κατά την δοξασία αυτή το ίδιο το όνομα και η αναγραφή του θεού δεν είναι απλώς ιερά αλλά αποτελούν ενσάρκωση του ίδιου του Θεού αυτά καθ'αυτά. Η κίνηση αυτή καταδικάστηκε ως αιρετική από το Οικουμενικό πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και το πατριαρχείο Μόσχας, ωστόσο εξαπλώθηκε και στις ρωσικές μονές του Αγίου Όρους, και ως επακόλουθο το 1913 υπήρξε εισβολή Ρώσων στρατιωτών στη μονή Αγίου Παντελεήμονος συνοδεία Ρώσου επισκόπου προκειμένου να συλλάβουν τους αιρετικούς μοναχούς. Το θρησκευτικό αυτό κίνημα εξακολουθεί να βρίσκεται σε ισχύ στην Ρωσία.
Φύσκα Κιλκίς

Ιστορία

Η πόλη Φύσκα πρωταρχικά παρουσιάζεται από το Θουκυδίδη, καθώς εξιστορεί την εξάπλωση των Μακεδόνων. Μέρος, μας λέγει, των Εορδών, όταν διώχτηκαν από τους Μακεδόνες κατοίκησαν γύρω από την Φύσκα, που βρισκόταν μεταξύ του Αξιού και του Στρυμόνα. Αναφέρεται ακόμη από τον Κλαύδιο Πτολεμαίο ως πόλη της Μυγδονίας με τη Βαίρο, Τέρπυλλο, Ξυλόπολη κλπ. Μάλιστα δίδεται και σχετικό στίγμα, το οποίο είναι παραπλήσιο με την αρχαία Ξυλόπολη. Ίσως αυτό να δηλώνει πως ήταν στους πρόποδες των Κρουσσίων, όπως ήταν η αναφερόμενη πόλη. Θα μπορούσε κανείς να την υπολογίσει στο σημερινό αρχαιολογικό χώρο στο χωριό Παλατιανό Κιλκίς.
Η Φύσκα είναι μια πόλη που έχει παρουσία αλλά και άνθιση ακόμη και στη ρωμαϊκή αρχαιότητα. Η συνεχής παρουσία της υποδηλώνει τη δραστηριότητα και δύναμή της μέσα στους αιώνες. Αργότερα φαίνεται ως θρησκευτική (χριστιανική) πόλη στα λατινικά ιαμβικά εμβατήρια του αρχαίου Ευαγγελίου και αναφέρεται με άλλες μακεδονικές πόλεις της εποχής των πρώτων χριστιανικών αιώνων. Σε ιστορικό λεξικό, αναφέρεται ως πόλη της Κρηστωνίας βορειοδυτικά της αρχαίας Τερπύλλου. Η αρχαία αυτή πόλη παρουσιάζεται και με την ονομασία Φύσκαι. Προέρχεται από τη λέξη "φύσκη", που σημαίνει γαστήρ (κοιλιά), κοίλωμα δηλαδή κατ’ επέκταση οπή, στοά, δηλαδή Φύσκαι = στοές, κοιλώματα στη γη.
Μια τέτοια περιοχή είναι αυτή του αρχαιολογικού χώρου του Παλατιανού, που η γύρω περιοχή είναι γεμάτη από στοές εξόρυξης μεταλλευμάτων. Η περιοχή άλλωστε αυτή είναι γνωστή από τα αρχαιότατα χρόνια για τα πολύτιμα μέταλλα που κρύβει στα εδάφη της. Αν η μικρή αρχαία πόλη του Παλατιανού δεν είναι το Ίωρον, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να είναι η αρχαία πόλη Φύσκαι.
Κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας κατοικούνταν από χριστιανούς και Οθωμανούς. Παρά την ίδρυση της Βουλγαρικής εξαρχίας το 1870 οι χριστιανοί κάτοικοι της Πλάνιτσας παρέμειναν πιστοί στο πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως. Το 1880, με την εγκατάσταση του Βούλγαρου ουνίτη επισκόπου στο Κιλκίς, Νείλου Ισβόρωφ (το 1879), οι κάτοικοι του χωριού ασπάστηκαν την Ουνία. Μέσω της Ουνίας, μετά το 1887, οι Πλανιτσιώτες προσχώρησαν σταδιακά στη Βουλγαρική εκκλησία. Μετά την συνθήκη του Νεϊγύ, το 1919, και το Πρωτόκολλο Πολίτη-Καλφώφ του 1924 οι κάτοικοι αποχώρησαν στη Βουλγαρία.

Ασχολία κατοίκων

Οι μόνιμοι κάτοικοι της Φύσκας ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Οι βασικές καλλιέργειες των γεωργών είναι το σιτάρι και ο καπνός.
Λούσιο Φιλομένο

Καριέρα

Ο Φιλομένο ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα του από την Νουέβα Σικάγο. Γρήγορα το ταλέντο του ξεχώρισε και έφτασε μέχρι την Εθνική ομάδα της Αργεντινής κάτω των 16 ετών. Το 1998 σε ηλικία 18 ετών μετακόμισε στην Ιταλία για λογαριασμό της Ουντινέζε πρώτα, και μετά της Ίντερ. Στην Ιταλία δεν κατάφερε να καθιερωθεί και επέστρεψε στην πατρίδα του και την Σαν Λορένσο. Μετά από δύο σεζόν που αγωνιζόταν περισσότερο ως αλλαγή, μετακόμισε στο Μεξικό για λογαριασμό της νεόσυστατης Τσιάπας στην οποία πέτυχε και το πρώτο γκολ στην ιστορία της ομάδας. Το 2005 αγωνίστηκε για λίγους μήνες στην Μπουσάν της Νότιας Κορέας και στην συνέχεια μετακόμισε στην αμερικανική Ντι Σι Γιουνάιτεντ. Τον Ιούνιο του 2006 επέστρεψε στην Αργεντινή και στον σύλλογο που τον ανέδειξε, την Νουέβα Σικάγο. Το 2007 ήρθε στην Ελλάδα και στον Αστέρα Τρίπολης όπου μετά από δύο καλές σεζόν και την λήξη του συμβολαίου του υπέγραψε συμβόλαιο διετούς συνεργασίας με τον ΠΑΟΚ Θεσσαλονίκης.Μετά το τέλος του συμβολαίου του επέστρεψε στην πατρίδα του για να αγωνιστεί με την νεοφώτιστη στην μεγάλη κατηγορία της Αργεντινής Αθλέτικο ντε Ραφαέλα.
Μανουήλ Μαλαξός

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο Ναύπλιο( ; -Κωνσταντινούπολη 1581), χωρίς όμως να έχουμε περαιτέρω πληροφορίες για το πρώιμο στάδιο της ζωής του. Πατέρας του ήταν ο ιερέας και οικονόμος της μητρόπολης Ναυπλίου και Άργους Δημήτριος Μαλαξός. Πιθανόν αδελφός του να ήταν ο επίσης λόγιος Νικόλαος(†1584). Έδρασε το β´ μισό του 16ου αιώνα στο Ναύπλιο μέχρι τη κατάληψη του από τους Τούρκους(1539). Γύρω στο 1555 τον εντοπίζουμε στη Βενετία, όπου ασχολείται με εκδοτικές και τυπογραφικές εργασίες. Οι επιχειρήσεις του όμως φαίνεται δεν πήγαν καλά κι επέστρεψε στην Ελλάδα. Το 1561 ήταν ήδη νοτάριος της μητρόπολης Θηβών της Βοιωτίας. Το 1577 εγαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη όπου φυτοζωούσε διδάσκοντας μικρό κύκλο μαθητών και αντιγράφοντας χειρόγραφα. Εκεί πέθανε το 1581.

Έργο

Ο Μανουήλ Μαλαξός μας άφησε δύο σπουδαία έργα: το ''Νομοκανών'' και τη Πατριαρχική Κωνσταντινουπόλεως Ἱστορία (1584). Το πρώτο γράφτηκε στη Θήβα το 1561 και αποτελεί ένα απάνθισμα ιερών κανόνων και πολιτικών νόμων από παλαιότερα νομοκανόνικά κείμενα (από την Εκλογή των Ισαύρων έως τον Αρμενόπουλο. Το δεύτερο αποτελεί συμπίλημα αγνώστων σήμερα ιστορικών πηγών, το οποίο έγραψε κατά παραγγελία του Γερμανού ελληνιστή Μαρτίνου Κρούσιου. Σε ακατέργαστη δημοτική γλώσσα αφηγείται τα ιστορικά του πατριαρχείου από την Άλωση έως το 1578. Το έργο αυτό έχει στενή σχέση με το λεγόμενο Χρονικό του 1570 και τον Χρονογράφο του Δωροθέου Μονεμβασίας. Το ενδιαφέρον είναι ότι ο Μανουήλ Μαλαξός χρησιμοποίησε κι άγνωστες μέχρι σήμερα πηγές. Ο Νομοκανόνας γράφτηκε αρχικά σε λόγια γλώσσα-και με αυτή τη μορφή είναι γνωστό μόνο από τέσσερεις κώδικες-αργότερα όμως ο Μανουήλ Μαλαξός έκανε μία παράφραση του έργου στη δημοτική, που σώζεται μέχρι σήμερα σε περισσότερα από τριακόσια χειρόγραφα (με μικρές ή μεγάλες προσθαφαιρέσεις). Εξ'αιτίας ακριβώς του πλήθους των χειρογράφων, αλλά και των πηγών που πρέπει να ανιχνευθούν, δεν στάθηκε μέχρι σήμερα δυνατή μία κριτική έκδοση του κειμένου αυτού, που ήταν ο κυριότερος κώδικας εκκλησιαστικού και ιδιωτικού δικαίου επί τουρκοκρατίας.
Δεινοτοπία

Η Δεινοτοπία (Αγγλικά: Dinotopia, από τα Ελληνικά δεινόσαυρος + ουτοπία) είναι μία φανταστική ουτοπία από τον δημιουργό James Gurney. Στον τόπο αυτό διαδραματίζονται τα γεγονότα της ομώνυμης σειράς παιδικών βιβλίων. Η Δεινοτοπία είναι ένα απομονωμένο νησί στο οποίο ζουν άνθρωποι και δεινόσαυροι σε μία αρμονική κοινωνία. Το βιβλίο έχε μεταφραστεί σε 18 γλώσσες, κυκλοφορεί σε 30 χώρες και έχει πουλήσει δύο εκατομμύρια αντίτυπα ανά τον κόσμο. Το πρώτο βιβλίο της σειράς, Δεινοτοπία: Μία χώρα πέρα από τον χρόνο (Αγγλικά: Dinotopia: A Land Apart from Time), καθώς και το δεύτερο, Δεινοτοπία: Ο Κάτω Κόσμος (Αγγλικά: Dinotopia: The World Beneath), κέρδισαν το βραβείο Hugo για την πιο πρωτότυπη εικονογράφηση.
Εκτός από την σειρά παιδικών βιβλίων, έχει κυκλοφορήσει μία μίνι-σειρά (2002), μία κανονική τηλεοπτική σειρά για μία σεζόν, διάφορα παιχνίδια καθώς και 20 άλλα βιβλία για την Δεινοτοπία από άλλους συγγραφείς.

Γενικά

Το νησί της Δεινοτοπίας βρίσκεται κάπου ανοιχτά της Ασίας. Όταν ο κόσμος ήταν ακόμα μία μεγάλη ήπειρος, η Παγγαία, το νησί αποσπάστηκε από την Ασία και μετακινήθηκε με τους αιώνες λόγω της μετατόπισης των ηπείρων σε μεγάλη απόσταση από την Ασία. Λόγω των απότομων και επικίνδυνων βράχων που περικυκλώνουν το νησί, κανείς δεν έχει καταφέρει να φύγει από την Δεινοτοπία, εκτός από τον Κινέζο Qui Nong, ο οποίος έφερε πίσω στην πατρίδα του ιστορίες για μεγάλα ερπετά που εξελίχθηκαν στην κινεζική μυθολογία των δράκων. Οι ανθρώπινοι κάτοικοι της χώρας είναι απόγονοι ναυαγών. Η Δεινοτοπία είναι δημοκρατία και πρωτεύουσα είναι η Σαυρούπολη (Αγγλικά: Sauropolis). Επίσης μεγάλη πόλη είναι η Πόλη του Καταρράκτη (Αγγλικά: Waterfall City). Η γλώσσα που ομιλείται στην χώρα είναι ένα αμάλγαμα διαφόρων γλωσσών όπως τα Ελληνικά και Λατινικά, ενώ οι δεινόσαυροι μιλούν μία γλώσσα την οποία οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούν να κατανοήσουν. Το αλφάβητο της Δεινοτοπίας αποτελείται από συνδυασμούς ενός συμβόλου βασισμένο στο αποτύπωμα ποδιού δεινοσαύρου.
Θάνος Λειβαδίτης

Βιογραφία

Σπούδασε ζωγραφική στη Σχολή Καλών Τεχνών του Πολυτεχνείου Αθηνών (στο εργαστήρι του ζωγράφου Γιάννη Μόραλη). 
Το 1959 τελείωσε τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και παρέμεινε σε αυτό μέχρι το 1972. Υπήρξε πρωταγωνιστικό στέλεχος παίζοντας σε πολλούς ρόλους του κλασικού ρεπερτορίου δίπλα σε καταξιωμένους ηθοποιούς (όπως η Κατίνα Παξινού, ο Αλέξης Μινωτής, η Κυβέλη, ο  Χριστόφορος Νέζερ , ο Στέλιος Βόκοβιτς, ο Θάνος Κωτσόπουλος, ο Δημήτρης Χορν, η Άννα Συνοδινού, η Ελένη Χατζηαργύρη, η Αντιγόνη Βαλάκου κ.ά.).
Πρωτοεμφανίστηκε στη σκηνή το 1959 στο «Φιλάργυρο» του Μολιέρου, ερμηνεύοντας το Βαλέριο. Ακολούθησε ο ρόλος του Αίμωνα στην «Αντιγόνη» του Σοφοκλή, του Νεοπτόλεμου στο «Φιλοκτήτη», του Μάλκομ στο «Μάκβεθ» του Σαίξπηρ, του αγγελιαφόρου στον «Οιδίποδα Τύραννο» του Σοφοκλή, του Μενοικέα στις «Φοίνισσες» του Ευριπίδη κ.ά.
Είχε συμμετάσχει σε διεθνή θεατρικά φεστιβάλ, όπως στο Theatre de Nations (Παρίσι) το 1962 και στο  World Theater Season (Λονδίνο) το 1966. Έγραψε παράλληλα 30 σενάρια για το κινηματογράφο και πρωταγωνίστησε σε 24 ελληνικές κινηματογραφικές παραγωγές. Στις ταινίες του συμπρωταγωνιστούσε σχεδόν πάντα με την ηθοποιό Μέμα Σταθοπούλου.

Η καταξίωση

Ωστόσο έγινε περισσότερο γνωστός από την τηλεοπτική του καριέρα που άρχισε το 1974 με την τότε μεγάλη επιτυχία «Οι Δίκαιοι» (σειρά που κράτησε 3 χρόνια). Αυτή την σειρά ακολούθησαν επιτυχίες όπως «Οι Αξιόπιστοι» (1981), «Οι Ιερόσυλοι» (1983), «Η Βεντέτα» (1987), «Η Έκτη Εντολή» (1989), «Η Δίκη» (1991) και «Η Οργή των Θεών» (1994).
Ήταν ο σεναριογράφος και πρωταγωνιστής στους ρόλους του δικηγόρου Άγγελου Καρνέζη και του δημοσιογράφου Άρη Μαρτέλη, ώστε να συμβάλει στην απονομή της δικαιοσύνης. Τιμήθηκε με το Κορφιάτικο Βραβείο Σεναρίου το 1984 για το σίριαλ «Οι Ιερόσυλοι».

Το τέλος

Πέθανε σε ηλικία 71 ετών και κηδεύτηκε στο Α' Νεκροταφείο, όπου το 1988 είχε ταφεί και ο θείος του, ο γνωστός ποιητής Τάσος Λειβαδίτης. Δεν είχε παιδιά, ενώ είχε μακροχρόνιο δεσμό με την παρτενέρ του, Μέμα Σταθοπούλου.
Η Ψυχή ανοίγει το χρυσό κουτί της Αφροδίτης

Περιγραφή

Το έργο εικονίζει μια νεανίδα καθιστή, με ένα κουτάκι στο χέρι. Θέλει οπωσδήποτε να δεί τι είναι μέσα.

Ερμηνεία

Η πεταλούδα Ψυχή στην αρχαία ελληνική μυθολογία είναι η προσωποποίηση της ανθρώπινης ψυχής, της τελευταίας πνοής του ετοιμοθάνατου, η εμψύχωση του ανθρώπινου πνεύματος. Ήταν πανέμορφη πριγκηποπούλα, στην ομορφιά ανώτερη της Αφροδίτης. Όλοι οι άνδρες της επικράτειας τη λαχταρούσαν. Πορώθηκε όμως από την αγάπη της στον Έρωτα, που από φθόνο της είχε στείλει η επισκιασμένη Αφροδίτη. Η Ψυχή μετά από έναν κυριολεκτικό κυκεώνα συγκυριών βρέθηκε μπροστά στην απεγνωσμένη αποστολή, να κατέβει στον κάτω κόσμο, και αφού επιστρέψει, σε ένα μικρό κουτάκι να φέρει στον κόσμο το βάλσαμο. Ο όρος όμως ήταν, να μην ανοίξει το κουτί για να δεί το περιεχόμενο. Η εικονιζόμενη Ψυχή είναι ίσως η απάντηση του Γουότερχαους, που από χιούμορ δείχνει την Ψυχή να υποκύπτει στην περιέργεια. Είναι άραγε δυνατό να τιμωρηθεί;
Μπαρτολομέο Γκραντενίγκο

Το δαχτυλίδι του δόγη

Η σύντομη βασιλείας του ήταν μάλλον ειρηνική εκτός από μια εξέγερση στην Κρήτη και μερικές Τουρκικές επιδρομές, είχε επίσης πολλές διπλωματικές επαφές με την Δημοκρατία της Γένοβας. Το πιο σημαντικό περιστατικό της βασιλείας του ήταν μια θύελλα που χτύπησε την Βενετία (15 Φεβρουαρίου 1340), σύμφωνα με τον θρύλο ένας ταπεινός ψαράς την έδιωξε με υπερφυσικό τρόπο όταν συναντήθηκαν στην λιμνοθάλασσα ο Ευαγγελιστής Μάρκος, ο Άγιος Γεώργιος και ο Άγιος Νικόλαος. Οι τρεις Άγιοι έδωσαν στον ψαρά ένα δαχτυλίδι το "Δακτυλίδι του ψαρά", αυτός με την σειρά του το έδωσε στον δόγη Μπαρτολομέο και έγινε από τότε τμήμα του κοσμήματος των δόγηδων. Ο Μπαρτολομέο Γκραντενίγκο εμφανίζεται στο έργο του Πάρις Μπορντόνε "Η παρουσίαση του δαχτυλιδιού" στο οποίο ο ψαράς προσφέρει το δαχτυλίδι στον δόγη.
Λίπαρι

Προέλευση του ονόματος

Το 580 π.Χ. αποβιβάστηκαν στο νησί Κνίδιοι και Ρόδιοι εξόριστοι με επικεφαλής τον Πένταθλο. Με επίκεντρο την ακρόπολη στην είσοδο του λιμανιού, ίδρυσαν μια αποικία με την ονομασία Μελιγουνίς.
Οι απόγονοί τους μετονόμασαν την αποικία σε Λιπάρα προς τιμήν του Λιπάρου. Αυτός ήταν ένας Αύσονας άρχοντας που σε κάποιους ελληνικούς μύθους συναντάται ως ο πρώτος κατακτητής των Αιολίδων Νήσων (πολύ πριν την ομηρική εποχή και τον Αίολο), ενώ σε άλλους ως εγγονός του Οδυσσέα και της Κίρκης ή της Καλυψούς.
Από τη Λιπάρα προέρχεται το λατινικό Liparae κι από εκεί η σύγχρονη ονομασία, Lipari.

Οικονομία

Ο μισός πληθυσμός του νησιού ζει στην πρωτεύουσα, η οποία είναι και η μοναδική πόλη των Αιολίδων Νήσων. Περίπου 1.900 ζουν στο μεγαλύτερο χωριό, το Κανέτο, και οι υπόλοιποι σε εννέα ακόμα μικρά χωριά.
Η τοπική οικονομία παραδοσιακά βασιζόταν στην αλιεία, τα αγροτικά προϊόντα και την εξαγωγή ελαφρόπετρας, η οποία αφθονεί στο νησί λόγω της ηφαιστειακής προέλευσής του. Τις τελευταίες δεκαετίες αυτό έχει αλλάξει, καθώς βασική πηγή πλούτου είναι ο τουρισμός (το καλοκαίρι περνούν από τις Αιολίδες μέχρι και 200.000 επισκέπτες), οδηγώντας όμως σε απώλεια του ιδιαίτερου τρόπου ζωής. Η κατάσταση αυτή αντικατοπτρίζεται εύγλωττα στο Αγαπημένο μου ημερολόγιο του Νάνι Μορέτι (1993), όπου ο σκηνοθέτης αποσύρεται στο Λίπαρι νομίζοντας ότι θα βρει την ησυχία στο γραφικό ψαροχώρι των καρτ-ποστάλ, για να αντιμετωπίσει τελικά ορδές πολύβουων τουριστών.

Αξιοθέατα

Κεντρικό αξιοθέατο του Λίπαρι είναι το κάστρο. Κατά το παρελθόν είχε χρησιμοποιηθεί και ως φυλακή, ενώ σήμερα στεγάζει το αρχαιολογικό μουσείο των Αιολίδων με εκθέματα από το ανθρώπινο και το γεωλογικό παρελθόν των νησιών. Εντός του κάστρου βρίσκεται επίσης ο καθεδρικός ναός. Είναι αφιερωμένος στον Άγιο Βαρθολομαίο, του οποίου το σκήνωμα ανακαλύφθηκε σε μια παραλία το 264 και φυγαδεύθηκε το 839 για να μην πέσει στα χέρια των Σαρακηνών κουρσάρων.
Εκτός της πόλης υπάρχει ένα αρχαίο ελληνικό θέατρο που έχει ανακατασκευαστεί, καθώς και η νεκρόπολη στην περιοχή Ντιάνα.
Ταξιάρχες Αχαΐας

Τοποθεσία

Ο οικισμός των Ταξιαρχών βρίσκεται σε πεδινή περιοχή στη Δυτική Αχαΐας: δυτικά του αεροδρομίου του Αράξου, νότια της Λιμνοθάλασσας Πάπα και του εκεί ιχθυοτροφείου, ανατολικά της Λιμνοθάλασσας Προκόπου, νότια και νοτιανατολικά των υψωμάτων των Μαύρων βουνών, ανατολικά και πολύ κοντά της οχύρωσης του Τείχους των Δυμαίων, και νότια του οικισμού του Αράξου. Είναι κτισμένος πάνω στην οδική αρτηρία που οδηγεί από το χωριό του Αράξου τόσο προς το κεφαλοχώρι του Λάπα στα νότια όσο και προς την περιοχή της Στροφυλιάς και τη φημισμένη παραλία της «Καλόγριας» στα δυτικά.
Απέχει λιγότερο από ένα χλμ. από τον κύριο οικισμό του Αράξου, ενώ βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 5 μέτρων.

Διοικητική εξέλιξη

Οι Ταξιάρχες είναι σχετικά καινούριος οικισμός καθώς αναγνωρίστηκε ως τέτοιος στις 14/03/1971, όταν και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Αράξου. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Λαρισσού (Λαρίσου) ως τμήμα του πρώην Δημοτικού Διαμερίσματος Αράξου.
Ελένη Βασιλείου

Βιογραφικά στοιχεία

Η Βασιλείου ξεκίνησε την καριέρα της στον Ιωνικό Νικαίας, κατόπιν πήρε μεταγραφή στον Α.Ο. Σπόρτιγκ Αθηνών και μετέπειτα συνέχισε στην ομάδα του Δ.Α.Σ. Άνω Λιοσίων. Επόμενος σταθμός της ήταν ο Πανιώνιος Σμύρνης, ενώ το 2009 έλαβε μεταγραφή για τη νεοφώτιστη ομάδα της Α1 Εθνικής Φ.Ε.Α. Το καλοκαίρι του 2010 ανανέωσε το συμβόλαιό της με τον αθηναϊκό σύλλογο.
Η Βασιλείου κατέχει το ρεκόρ των περισσότερων συμμετοχών σε τελικό Κυπελλου Ελλάδος, 8 στο σύνολο (οι έξι από τις οποίες ήταν με την φανέλα του Σπόρτιγκ, μία με το Δ.Α.Σ.Α.Λ. και μία με τη Φ.Ε.Α.) Σε τρεις από αυτές τις περιπτώσεις έχει κατακτήσει και το τρόπαιο (Σπόρτιγκ 2, ΔΑΣΑΛ 1). Έχει αναδειχτεί δύο φορές MVP της διοργάνωσης, ενώ κατάσσεται δεύτερη, πίσω από τη Δήμητρα Καλέντζου, στο σύνολο πόντων σε τελικό.
Μετρά 155 συμμετοχές με το εθνόσημο, 100 από τις οποίες στην Εθνική Ελλάδος Γυναικών, με 246 πόντους στο ενεργητικό της. Έχει συμμετάσχει στους Μεσογειακούς Αγώνες του 1997, καθώς και στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 στην Αθήνα. Επίσης έχει αποτελέσει μέλος των ομάδων που έλαβαν μέρος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης (EuroBasket) του 2003, 2005 και 2007.