google/wiki40b huggingface dataset:
Κωνσταντίνος Γούδας

Βιογραφία

Ήταν από τους πρώτους καθηγητές φυσικομαθηματικής του πανεπιστημίου Πατρών καθώς και από τους πιο δραστήριους, αφού έχει διοργανώσει πολλά διεθνή συνέδρια. Το 1975 διετέλεσε πρύτανης του πανεπιστημίου ενώ στη συνέχεια ασχολήθηκε με την πολιτική. Το 1986 έθεσε υποψηφιότητα με την Νέα Δημοκρατία για τον δημαρχιακό θώκο της Πάτρας χωρίς επιτυχία. Συγκεκριμένα έχασε στον Β΄ γύρο από τον Ανδρέα Καράβολα με 57,26% έναντι 42,74% που συγκέντρωσε ο ίδιος. Επίσης είχε κατέλθει και ως υποψήφιος βουλευτής με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας χωρίς όμως να εκλεγεί.
Εγκαταστάθηκε στο Κάτω Καστρίτσι, του δήμου Ρίου όπου και πέθανε. Εξέδωσε αρκετά βιβλία με θέμα την επιστήμη της φυσικομαθηματικής.
Ήταν παντρεμένος με 3 γιους.
Πέτρες Μπορίς

Οι Πέτρες Μπορίς (λευκορωσικά: Барысавы камяні, ρωσικά: Борисовы камни), επίσης γνωστές ως Πέτρες Ντβίνα (ρωσικά: Двинские камни), είναι επτά μεσαιωνικές πέτρες που ανεγέρθηκαν κατά μήκος της όχθης του δυτικού Ντβίνα μεταξύ του Πολότσκ και της Ντρίσα της Λευκορωσίας. Πιθανόν προηγήθηκε από την είσοδο του χριστιανισμού στην περιοχή, αλλά δημιουργήθηκαν τον 12ο αιώνα με περιείχαν κείμενο και εικόνα του Χριστού. Η μεγαλύτερη από τις πέτρες έχει περιφέρεια 17 μέτρων.

Ιστορία

Παρόλο που οι πέτρες περιγράφηκαν τον 16ο αιώνα από τον Ματσιέι Στρικόβσκι, ο Γκεόργκ φον Κάνκριν το 1818 ήταν ο πρώτος που έδωσε προσοχή στις πέτρες. Ο Κάνκριν ανακάλυψε ότι ένας ογκόλιθος κοντά στην Όρσα είχε την ακόλουθη επιγραφή: "Το έτος 1171, στις 7 Μαρτίου, ολοκληρώθηκε αυτός ο σταυρός. Κύριε, παρακαλώ βοηθήστε τον υπηρέτη σας Μπασίλ, του οποίου το άλλο όνομα είναι  Ρογκβολόντ, γιος του Μπόρις".
Στη συνέχεια ανακαλύφθηκαν αρκετοί άλλοι ογκόλιθοι με το όνομα του Μπόρις. Στη δεκαετία του 1930, δύο από αυτοί καταστράφηκαν από τις κομμουνιστικές αρχές ως θρησκευτικά αντικείμενα και τα κατάλοιπά τους χρησιμοποιήθηκαν για την ασφαλτόστρωση του δρόμου μεταξύ Μινσκ και Μόσχας. Ένας άλλος ρίχτηκε στον ποταμό, όπου βρισκόταν μέχρι την ανακάλυψή του το 1988. Όταν έγινε μια προσπάθεια για την ανάκτησή της, η πέτρα έσπασε σε τρία κομμάτια. Τρεις άλλοι ογκόλιθοι μετακινήθηκαν για να εκτίθονται κοντά στον καθεδρικό ναό της Αγίας Σοφίας στο Πολότσκ, στο Μουσείο Ογκόλιθων στο Μινσκ και στο Κολομένσκογιε κοντά στη Μόσχα.

Περιγραφή

Και τα δύο ονόματα για τις πέτρες είναι κάπως παραπλανητικά: μόνο τέσσερα από αυτά βρίσκονται κατά μήκος των όχθων του Ντρίνα, και μία από τις πέτρες δεν αναφέρει καθόλου τον Μπόρις. Αυτό που τους ενώνει είναι η προγραμματική τους απεικόνιση: "Σε κάθε περίπτωση το κεντρικό τεμάχιο είναι ένας τεράστιος σταυρός που πλαισιώνεται από συντομογραφημένα στοιχεία του συμβατικού ελληνικού θρύλου που διακηρύσσει τη νίκη του Χριστού". Είναι γενικά αποδεκτό ότι ο Μπόρις που αναφέρθηκε στις επιγραφές ήταν ο Ρογκβολόντ Βσεσλάβιτς (βαπτιστικό όνομα "Μπόρις"), γιος του Βσεσλάβ, αν και είναι πολύ πιθανό ότι τέτοιοι ογκόλιθοι είχαν λατρευτεί από παγανιστές Σλάβους πολύ πριν τη χριστιανική γη.
Μάδυτος

Η Μάδυτος ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Θράκης. Βρισκόταν στη θέση του σημερινής κωμόπολης Eçeabat της επαρχίας Τσανάκκαλε, στην Τουρκία και άκμασε κατά την κλασική και ελληνιστική περίοδο.
Η πόλη αναφέρεται για πρώτη φορά ως Μάδυτος ή Μάδις από τον Πτολεμαίο κατά τον οποίο ήταν αποικία των Αθηναίων, ιδρυμένη κατά τον 6ο αιώνα π.Χ. Κατά τον Σκύμνο τον Χίο, ο οποίος έζησε τον 2ο αιώνα μ.Χ., ήταν αποικία των Λέσβιων (περιηγήσεις 709). Από την Μάδυτο κατάγονταν η οικογένεια των Φιλαϊδών απόγονος της οποίας ήταν ο ιστορικός Θουκυδίδης.
Η Μάδυτος αναφέρεται από τον Ηρόδοτο στους Περσικούς Πολέμους και από τον Θουκυδίδη στην μάχη του Ευρυμέδοντα.
Ήταν χτισμένη στα νερά του Ελλήσποντου και έγινε γρήγορα σημαντικό λιμάνι. Λόγω της εύφορης κοιλάδας που υπάρχει στην περιοχή, η Μάδυτος ξεχώρισε αμέσως. Δεύτερη σημαντική πόλη της περιοχής ήταν η Σηστός. Άλλες πόλεις της περιοχής ήταν η Χερρόνησος, η Κριθωτή η Ελαιούς και μαζί με άλλες μικρότερες συνιστούσαν ένα σημαντικό εμπορικό κέντρο και κόμβο ανταλλαγής προϊόντων.
Δημήτριος Ραμαδάνης

Βίος

Ο Δημήτριος Ραμαδάνης γεννήθηκε μεταξύ 1665 και 1670. Καταγόταν από οικογένεια που έλαβε σε όλη τη διάρκεια του 17ου αιώνα διάφορα υψηλά αξιώματα στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες. Όταν ο Νικόλαος Μαυροκορδάτος έγινε ηγεμόνας της Βλαχίας (1719–1730), απέδωσε τον τίτλο του Μεγάλου Σπαθάρη στον Δημήτριο Ραμαδάνη. Με το αξίωμα αυτό εντοπίζεται στις πηγές στο χρονικό διάστημα μεταξύ 1720 και 1733. Ο γιος και διάδοχος του Νικόλαου Μαυροκορδάτου, Κωνσταντίνος το διατήρησε στο αξίωμα αυτό και του ανέθεσε να συντάξει ιστοριογραφικό έργο. Μας είναι άγνωστες άλλες πληροφορίες για τη ζωή του και του τέλους του. Ο θάνατός του πρέπει να τοποθετηθεί μεταξύ 1735 και 1745.

Το συγγραφικό έργο του

Ο Δημήτριος Ραμαδάνης συνέταξε κατόπιν εντολής του Κωνσταντίνου Μαυροκορδάτου έργο με τίτλο, Ιστορία των συμβάντων. Σε αυτό περιγράφει γεγονότα που έλαβαν χώρα ανάμεσα στα 1648 και 1704 τόσο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία όσο και στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες. Το έργο πρέπει να συντάχθηκε ανάμεσα στα 1730, οπότε ο Κωνσταντίνος Μαυροκορδάτος γίνεται Ηγεμόνας και στα 1735 με 1745, περίοδο οπότε πέθανε ο Ραμαδάνης. Η προχωρημένη ηλικία του δεν του επέτρεψαν να το ολοκληρώσει -κλείνει απότομα την αφήγησή του- και πιθανώς το υπαγόρευσε: έτσι ερμηνεύεται το Από φωνής Δημητρίου Ραμαδάνη το οποίο σημειώνεται στα χειρόγραφα του έργου.
Όρμος Νάουσας

Ο Όρμος Νάουσας (παλαιότερα: όρμος Ναούσης), βρίσκεται στο βόρειο άκρο της νήσου Πάρου. Αν και το άνοιγμά του είναι προς Βορρά θεωρείται ένας από τους ωραιότερους όρμους και φυσικούς ασφαλείς λιμένες των Κυκλάδων, εντός του οποίου μπορεί ν΄ αγκυροβολήσει μεγάλος αριθμός πλοίων. Η είσοδος του όρμου διανοίγεται μεταξύ του ακρωτηρίου Κόρακας (ή Άκρα Κόρακας) και του ακρωτηρίου Τούρκο (παλαιότερα Τζα-Καμάκι) σε εύρος 1,7 μίλια. Το όνομά του δόθηκε από την πόλη Νάουσα που βρίσκεται στο νότιο μυχό του όρμου και δεσπόζει οικιστικά το χώρο.
Προ της ανατολικής πλευράς της εισόδου και σε απόσταση 2,5 στάδια (1/4 μιλίου) ΒΑ. του ακρωτηρίου Τούρκο βρίσκεται η βραχονησίδα Γαϊδουρονήσι. Το νότιο άκρο της ανατολικής ακτής της εισόδου οριοθετεί το ακρωτήριο Τρίπετρο, περίπου 3 στάδια (0,3 μιλίου) ΝΝΔ. από το ακρωτήριο Τούρκο. Αντίθετα το νότιο άκρο της δυτικής ακτής της εισόδου του όρμου οριοθετεί το ακρωτήριο Αλμυρός (καλούμενο και "Διπλό σημείο") που βρίσκεται σε απόσταση 9 σταδίων ΝΑ. από το ακρωτήριο Κόρακα.
Στο εσωτερικό του όρμου διανοίγονται επιμέρους τέσσερις μικρότεροι όρμοι (ορμίσκοι) όπου και η παρουσία κάποιων νησίδων χαρίζει γενικά στο χώρο μια ιδιαίτερη και σπάνια ομορφιά. Οι τέσσερις μκρότεροι όρμοι είναι δύο αμφίδυμοι δυτικά (δεξιά του εισερχομένου) και δύο αμφίπυγοι ανατολικά (αριστερά του εισερχομένου) των οποίων τα ονόματα είναι όρμος Άγιος Ιωάννης (δυτικά) και όρμος Πλαστήρα νοτιοδυτικά, που είναι και ο νότιος μυχός του όρμου της Νάουσας, και οι δύο αμφίπυγοι όρμοι ανατολικά, της Λάγκερης (ΒΑ.) και Ξιφάρα, ανατολικά της Νάουσας.
Καστανιά Κορινθίας

Θέση

Η Καστανιά είναι χτισμένη στους πρόποδες του όρους Κυλλήνη (Ζήρια). Απέχει 80 χιλιόμετρα από την Kόρινθο.
Οι κύριες ασχολίες των κατοίκων είναι η γεωργία και η κτηνοτροφία, και πρόσφατα ο ήπιος τουρισμός.

Πληθυσμός

Με βάση την απογραφή του 2011 η Καστανιά έχει πληθυσμό 107 κατοίκους, το Καρτέρι 96 κατοίκους, ενώ ο Μικρός Μαχαλάς μόλις 11.

Ιστορία

Το δάσος με τις καστανιές παρείχε στους κατοίκους του χωριού μία σημαντική οικονομική άνεση κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας. Σαν αποτέλεσμα κατόρθωσαν να ενισχύσουν σημαντικά τον απελευθερωτικό αγώνα των Ελλήνων μέσω της παροχής τροφίμων και πυρομαχικών. Ηγέτης των κατοίκων του χωριού υπήρξε ο ιερέας Γεώργιος Νίκας ή Παπανίκας.
Το δάσος με τις καστανίες καταστράφηκε γύρω στα 1825. Για τον αφανισμό του υπάρχουν δύο εκδοχές. Η μία φέρει ως υπαίτιο το στρατό του Ιμπραήμ και η άλλη την εμφύλια διαμάχη μεταξύ της οικογένειας Νοταρά το καλοκαίρι του 1826. Την περίοδο του εμφυλίου καταστράφηκε και το σπίτι του Παπανίκα, ως αντίποινο για τη μη συμμετοχή του στη διαμάχη.
Από την Καστανιά κατάγονταν ο βουλευτής Αργολιδοκορινθίας Ευστάθιος Παπακωνσταντίνου (1864-1953) και ο γιος του Κωνσταντίνος Παπακωνσταντίνου (1907-1989), ο οποίος διετέλεσε βουλευτής Κορινθίας, Υπουργός, Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και πρόεδρος της Βουλής.
Οομότο

Η Οομοτό (ιαπωνικά: 大本‎, κατά γράμμα: θεμέλιο), γνωστή επίσης και ως Οόμοτο-κιόο (大本教) είναι μία Ιαπωνική θρησκεία, που συχνά κατηγοριοποιείται ως μία νέα ιαπωνική θρησκεία και παραφυάδα του Σιντοϊσμού. Η θρησκεία ιδρύθηκε το 1892 από τη Ναό Ντέγκουτσι. Οι πνευματικοί ηγέτες του κινήματος υπήρξαν πάντα γυναίκες. Από το 2001 το κίνημα καθοδηγείται από την πέμπτη ηγέτη της, την Κουρέναϊ Ντέγκουτσι.
Από την εποχή του δεύτερου ηγέτη της, του  Ονισάμπουρο Ντέγκουτσι, η τεχνητή γλώσσα Εσπεράντο έχει παίξει μείζονα ρόλο στην θρησκεία Οομοτό. Από το 1924 η θρησκεία έχει εκδώσει βιβλία και περιοδικά στην Εσπεράντο, γεγονός που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Σχεδόν όλα από τα 45 000 ενεργά μέλη της Οομότο έχουν σπουδάσει ως ένα σημείο Εσπεράντο και περίπου 1000 έχουν καλή γνώση της γλώσσας.
Από το 1925 ως το 1933 η Οομοτό διατήρησε αποστολή στο Παρίσι, από όπου οι ιεραπόστολοί της ταξίδευαν στην Ευρώπη διαδίδοντας την πίστη πως ο Ονισάμπουρο Ντέγκουτσι ήταν ένας Μεσσίας ή Μαϊτρέγια, που θα ένωνε τον κόσμο. Από το 1935 ως το 1942 το κίνημα υπέστη αυστηρές διώξεις στην Ιαπωνία και έχασε το δικαίωμα δράσης, αλλά από το 1950 επανενώθηκε.
Τα δύο βασικά κέντρα της Οομοτό βρίσκονται κοντά στην πόλη του Κιότο. Στην Αγιάμπε υπάρχει ναός για θρησκευτικές τελετουργίες και στην Καμέοκα υπάρχει αποστολή σε ένα μεγάλο πάρκο που περιλαμβάνει γραφεία, σχολεία, έναν εκδοτικό οίκο και βωμούς.
Η τέχνη παίζει βασικό ρόλο στην Οομοτό. Τα μέλη της επιθυμούν να  ωραιοποιήσουν τον κόσμο με την τέχνη και πιστεύουν πως η τέχνη φέρνει τους ανθρώπους εγγύτερα στο θείο.
Τα μέλη της Οομοτό πιστεύουν σε διάφορους θεούς. Οι σπουδαιότεροι είναι οι Οοκουνιτοκότατσι, Ουσιτορά και Χιτσουτζισάρου, αλλά και ο Λ. Λ. Ζαμένχοφ, ο ιδρυτής της Εσπεράντο, θεωρείται θεός. Ωστόσο, όλοι αυτοί οι θεοί, συμπεριλαμβανομένου και του Ζαμένχοφ, θεωρούνται πτυχές ενός μοναδικού Μέγιστου Θεού.
Τράπεζα Θεμάτων

Η Τράπεζα Θεμάτων ήταν ένας θεσμός ο οποίος εφαρμόστηκε για πρώτη φορά τη σχολική χρονιά 2013-2014 στην Α' Τάξη και Β' Τάξη του Γενικού και Επαγγελματικού Λυκείου. Σύμφωνα με τον νέο νόμο που ψηφίστηκε από τη Βουλή για το "Νέο Λύκειο" (Ν.4186/13), η Τράπεζα Θεμάτων είχε το ρόλο να κληρώνει το 50% των θεμάτων στις εξετάσεις των Λυκείων για όλα τα μαθήματα που εξετάζονται γραπτά.
Αυτός ο θεσμός δημιούργησε πολλές αντιδράσεις, καθώς το 40% των εξεταζόμενων μαθητών την πρώτη χρονιά της εφαρμογής του επανεξετάστηκε  στις επαναληπτικές εξετάσεις του Σεπτεμβρίου 
Καταργήθηκε επισήμως τον Μάρτιο του 2015 και πλέον χρησιμοποιείται μόνο συμβουλευτικά.
Στάδιο Αντώνης Παπαδόπουλος

Άλλες ομάδες

Το γήπεδο χρησιμοποιήθηκε κατά περιόδους ως έδρα άλλων ομάδων που αγωνίζονταν στα πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας όπως επίσης και απο την εθνική ομάδα, μετά από συμφωνία με την Ανόρθωση. Οι ομάδες αυτές ήταν η Νέα Σαλαμίνα (1987-1991 , 2004-2005), ο Ερμής Αραδίππου (2016-2017), ο Οθέλλος Αθηαίνου (2014-2015) και η Αλκή Λάρνακας (2010-2011).
Δήμος Καρπάθου

Διοικητική διαίρεση

Ο Δήμος Καρπάθου αποτελείται από τις παρακάτω δημοτικές ενότητες, κοινότητες και οικισμούς (μέσα στις αγκύλες ο πληθυσμός τους σύμφωνα με την απογραφή του 2011):

Νησιά, νησίδες και βραχονησίδες

Στο Δήμο Καρπάθου εκτός από τη νήσο Κάρπαθο υπάγονται οι παρακάτω νησίδες και βραχονησίδες (βλ. Νησιά Νοτίου Αιγαίου):
Αμμούδι (ή Αμμούϊ), Άφωτη, Γαϊδουρονήσι (ή Γαρόνησο), Δεσποτικό, Διακόπτης (ή Διακόφτης), Μεγάλο Τρίστομο (ή Μεάλος Νήτσος Τριστόμου), Μικρό Τρίστομο (ή Μικρός Νήτσος Τριστόμου), Μοίρα, Νησάκι (Νήσαρος, Νησιερός ή Νισιερός), Νησί, Ξώπλακες (δεκαπέντε νησίδες), Πρασονήσι Μενετών, Πρασονήσι Ολύμπου, Σαρία, Σώκαστρο, Χαλκιάς (ή Χαρκιάς).

Δημοτικό Συμβούλιο

Το Δημοτικό Συμβούλιο Καρπάθου συναπαρτίζεται από 21 μέλη, εκ των οποίων 19 εκλέγονται στη Δημοτική Ενότητα Καρπάθου και 2 στην Δημοτική Ενότητα Ολύμπου Καρπάθου. Τον Δήμαρχο Καρπάθου επικουρούν στο έργο του 4 Αντιδήμαρχοι.
Φάτα μοργκάνα (φαινόμενο)

Ιπτάμενος Ολλανδός

Ο Ιπτάμενος Ολλανδός, σύμφωνα με λαογραφίες, είναι ένα πλοίο φάντασμα, καταδικασμένο να περιπλανιέται στη θάλασσα για πάντα. Συνήθως παρατηρούνταν από μακριά και κάποιες φορές έλαμπε με υπερφυσικό φώς. Μία από τις πιθανές εξηγήσεις για την πηγή του μύθου του Ιπτάμενου Ολλανδού είναι το φαινόμενο της οφθαλμαπάτης Φάτα Μοργκάνα που παρατηρείται στη θάλασσα. 
Τα νέα σύντομα διαδόθηκαν μέσα στο πλοίο, ότι ένα πλοίο φάντασμα, με πλήρωμα από φαντάσματα ταξίδευε στον αέρα πάνω από μια θάλασσα φάντασμα και ήταν ένας κακός οιωνός που σήμαινε ότι κανείς τους δεν θα ξαναδεί τη στεριά. Έχοντας ακούσει αυτή τη φανταστική ιστορία, ο καπετάνιος βγήκε στο κατάστρωμα και εξήγησε στους ναύτες ότι αυτή η παράξενη εμφάνιση προκλήθηκε από την αντανάκλαση ενός πλοίου που σεργιάνιζε στο νερό κάτω από την οπτασία αυτή, αλλά σε τόσο μακρινή απόσταση που δεν μπορούσε να παρατηρηθεί. Υπάρχουν συγκεκριμένες συνθήκες, είπε, που οι ακτίνες του ήλιου δημιουργούν στον αέρα τέλειες εικόνες αντικειμένων που βρίσκοντα στη γη, όπως τις εικόνες που βλέπει κάποιος σε ένα ποτήρι νερό, αλλά δεν ήταν γενικά όρθιο, όπως σε αυτή τη περίπτωση του πλοίου, που αντιστράφηκα από πάνω, κάτω. Αυτή η εμφάνιση στον αέρα ονομάζεται αντικατοπτρισμός. Ο καπετάνιος είπε σε ένα ναύτη να πάει στη πρόσοψη του πλοίου και να κοιτάξει πέρα από το πλοίο-φάντασμα. Ο ναύτης υπάκουσε και ανέφερε ότι μπορούσε να δεί κάτω από το πλοίο στο αέρα, ένα ακριβώς το ίδιο πάνω στην επιφάνεια της θάλασσας. Μόλις τότε εμφανίστηκε ακόμα ένα πλοίο στον αέρα, αλλά αυτή τη φορά ήταν ένα βαπόρι με την κάτω πλευρά του προς τα πάνω. Ο καπετάνιος είπε πως αυτό το φαινόμενο εμφανίζεται συνέχεια. Αμέσως μετά εμφανίστηκε το βαπόρι και από τότε οι ναύτες δεν πίστεψαν ποτέ ξανά σε πλοία-φαντάσματα.
Άτσο Η΄ των Έστε

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ομπίτσο Β΄ και της Τζακομίνα Φριέσκι, ανιψιάς του πάπα Ιννοκεντίου Δ΄ Φριέσκι. Το 1293 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε. Ο Δάντης στην Κόλασή του υπονοεί ότι τον εξόντωσε.
Η πρώτη περίοδος της εξουσίας του πέρασε με διαρκείς πολέμους: με την Πάδουα, αμέσως μόλις ανέλαβε την αρχή και με την Πάρμα και τη Μπολόνια το διάστημα 1295-99. Ο διοικητής (podestà) της Μπολόνια αντιτέθηκε στην επεκτατική του πολιτική· όταν δολοφονήθηκε, κατηγόρησαν τον Άτσο Η΄.
Θέλησε να νυμφευτεί τη διάσημη Βεατρίκη των Καπετιδών-Ανζού, μικρότερη κόρη του Καρόλου Β΄ της Νάπολης. Ο Δάντης γράφει ότι ο Κάρολος Β΄ την πώλησε ως αιχμάλωτη σκλάβα: σύμφωνα με το γαμήλιο συμβόλαιο ο Άτσο Β΄ θα του πλήρωνε 50.000 φλωρίνια, θα ελάμβανε όμως το Ρέτζο και άλλες γαίες. Επίσης ο Άτσο Η΄ υπέγραψε ότι η κτήσεις θα κληροδοτούνται στον πρωτότοκο μόνο και δεν θα διαμοιράζονται μεταξύ των αδελφών, όπως ίσχυε ως τότε στους Έστε. Ο νεότερος αδελφός του Νικόλαος Α΄ αποκλείστηκε από τη διαδοχή. Ο γάμος τελέσθηκε. Η Μόντενα και το Ρέτζιο παραχωρήθηκαν από τον Κάρολο Β΄, κάτι που έκανε τους κατοίκους των δύο πόλεων να εξεγερθούν το 1306 εναντίον του Άτσο Η΄.
Η απόφασή του να γίνει κύριος της Λομβαρδίας συνάσπισε εναντίον του πόλεις και το 1306, μόλις έφθασε η Βεατρίκη, έφυγε για να αντιμετωπίσει τους αντιπάλους του. Απεβίωσε το 1308 άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Αλντομπραντίνο Β΄ ως μαρκήσιος της Φερράρα.

Οικογένεια

Το 1305 νυμφεύτηκε τη Βεατρίκη των Καπετιδών-Ανζού, κόρη του Καρόλου Β΄ της Νάπολης· δεν απέκτησαν απογόνους.
Βαδδελεΐτης

Εμφάνιση, παραγενέσεις

Είναι συνοδό ορυκτό σε καρμπονατίτες και κιμπερλίτες. Ανευρίσκεται επίσης και εντός συηνιτών, διαβάσες, γάββρους και παρενεσπαρμένος σε κοιτάσματα πολύτιμων λίθων. Κολλοειδής παραλλαγή του είναι ο καλντασίτης (caldasite), που ανευρίσκεται στην οροσειρά Poços de Caldas του Minas Gerais στη Βραζιλία.
Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο ιλμενίτης, ο απατίτης, ο μαγνητίτης, ο περοβσκίτης (μόνο στο μεταλλείο Γιακουπιράνγα, Βραζιλία), ο φθορίτης, ο νεφελίνης, το πυρόχλωρο και ο αλλανίτης (μόνο στην περιοχή Monte Somma, Ιταλία).
Έχει παγκόσμια εξάπλωση, αν και σε λίγες περιοχές είναι εκμεταλλεύσιμος. Σημαντικές εμφανίσεις του είναι στις περιοχές Rakwana και Balagonda της Σρι Λάνκα, στη χερσόνησο Κόλα της Ρωσίας, στο Γιακουπιράνγα (κοντά στο Σάο Πάολο, Βραζιλία), στην Ανγκόλα, τη Λαϊκή Δημοκρατία του Ζαϊρ, το σύμπλεγμα Bushveld στη Νότια Αφρική, στην Ιταλία (Βεζούβιος, Κοριλιάνο, Μόντε Σόμμα, Λάτιο, Λιγουρία, Πιεμόντε και Τοσκάνη), τη Μαδαγασκάρη (σε κοίτασμα σαπφείρων), τη Νορβηγία και αρκετές Πολιτείες των ΗΠΑ.
Δεν έχει αναφερθεί ύπαρξή του στην Ελλάδα.
Καμηλάρι Ηρακλείου

Ιστορικά στοιχεία

Ο οικισμός κατοικείται από τα Μινωικά Χρόνια. Στο Μετόχι , έναν μικρό οικισμό κοντά στο Καμηλάρι, έζησε ένας από τους Επτά σοφούς της αρχαιότητας, ο Επιμενίδης. Στα βόρεια του χωριού 2,5 χλμ. στη θέση Γρήγορη Κορφή βρέθηκε κτιστός αποθέτης με ειδώλια και επίσης ανακαλύφθηκε πρωτογεωμετρικός τάφος στη θέση Αλισαντράκι.
Το παλιό χωριό κτίστηκε στο λόφο Εύγορα,  ώστε να διασφαλιστεί η άμυνα του πληθυσμού από τις επιδρομές των Τούρκων και των πειρατών. 
Η ονομασία του προέρχεται από το βυζαντινό επώνυμο Καμηλάρης=οδηγός καμήλας, δηλαδή το χωριό του καμηλάρη.
Το 1583 στον Καστροφύλακα αναφέρεται με την ονομασία Camilari με 77 κατοίκους
Κατά την Τουρκοκρατία, ο Άγιος Ιωάννης έγινε γνωστό ως το χωριό του αιμοσταγούς γενίτσαρου Αγριολίδη.  Στον Άγιο Ιωάννη βρίσκεται ο ναός του Αγίου Παύλου, ο τρούλος του οποίου χρονολογείται από το 14ο αιώνα και έχει τοιχογραφίες.
Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Σισανίου

Κατασκευή του ναού και ίδρυση της Μονής

Στο υπέρθυρο της εισόδου του κυρίως ναού, στην εσωτερική πλευρά, υπάρχει επιγραφή σύμφωνα με την οποία ο ναός χτίστηκε και αγιογραφήθηκε με έξοδα «ΤΩΝ ΑΡΧΟΝΤΩΝ ΕΚ ΧΟΡΑΣ ΣΙΑΝΗ ΚΗΡΗΟ ΚΗΡ ΠΑΝΤΟΥ ΗΟΣ.. ΙΩΑΝΗ ΗΟΣ ΜΑΒΡΟΥΔΗ ΚΑΙ ΑΡΧΗΕΡΑΤΕΥΟΝΤΟΣ ΤΟΥ ΠΑΝΗΕΡΟΤΑΤΟΥ ΚΑΙ ΛΟΓΗΟΤΑΤΟΥ ΚΗΡΙΟΥ ΚΗΡΙΟΥ ΚΥΡ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ΣΗΣΗΝΗΟΥ ΚΕ Η ΕΥΡΙΣΚΟΜΕΝΗ ΧΡΗΣΤΟΗΕΡΑΙΣ ΖΙΣΙΗΕΡΕΟΣ ΙΩΑΝΙΕΡΕΩΣ ΕΤΗ 1662 ΗΕΝΟΥΑΡΙΟΥ 10». 
Καθώς η επιγραφή αυτή αναφέρει τα ονόματα «αρχόντων» του Σισανίου, του αρχιερέα και κάποιων ιερέων και όχι ιερομονάχων ο ναός πρέπει να χτίστηκε ως ενοριακός ή παρεκκλήσι και όχι ως μοναστηριακός.  Πότε ακριβώς χτίστηκε δεν είναι γνωστό. Στην επιγραφή του υπέρθυρου αναφέρεται η χρονολογία 1662 όμως έχει γραφτεί με εντονότερο χρώμα από πάνω. Πιθανόν η πραγματική χρονολογία είναι το 1762, δηλαδή 100 χρόνια μετά από τη χρονολογία που αναφέρεται στην επιγραφή. Και αυτό γιατί αν ο ναός είχε χτιστεί πράγματι το 1662 ο αρχιερέας θα αναφερόταν ως «θεοφιλέστατος» (καθότι τότε υπήρχαν στην περιοχή επίσκοποι) και όχι ως «πανιερώτατος», που είναι τίτλος που απεδίδετο σε μητροπολίτη. Πρώτος Μητροπολίτης Σισανίου  ήταν ο Ζωσιμάς, το διάστημα 1686 -1746  και ακολούθησε ο Νικηφόρος από την Αχρίδα μέχρι το 1769 επομένως με βάση τον τίτλο και το όνομα του αρχιερέα που αναφέρεται στην επιγραφή, ο ναός πρέπει να χτίστηκε από τον Νικηφόρο. Αυτό προκύπτει και από τα ονόματα των τεθνεώντων που αναφέρονται στην κόγχη της προσκομιδής του ναού, με πρώτο του Νικηφόρου. Επίσης τα μορφολογικά στοιχεία του ναού και η τεχνοτροπία των αγιογραφιών του δείχνουν ότι πρόκειται για ναό του 18ου αιώνα 
Aκριβή στοιχεία δεν υπάρχουν ούτε σχετικά με το έτος ίδρυσης του μοναστηριού όμως σίγουρα αυτό λειτουργούσε το 1797, χρονολογία κατά την οποία ο Μητροπολίτης Νεόφυτος κάνει αναφορά στο μοναστήρι στον κατάλογο των χωριών της δικαιοδοσίας του. (Χωρίον Σισάνιον, εν ω ην ποτέ και Μητρόπολις, ήδη δε μοναστήριον της υπεραγίας Θεοτόκου)
Πρωταθλήματα υποδομών υδατοσφαίρισης

Τρόπος διεξαγωγής

Στα παραπάνω πρωταθλήματα συμμετέχουν ομάδες από όλη την Ελλάδα και ρίχνονται στη μάχη για την κατάκτηση του εκάστοτε τροπαίου και για μία θέση στο βάθρο των νικητών. Οι ομάδες αρχικά, ανάλογα με το γεωγραφικό τόπο που βρίσκονται χωρίζονται σε ομίλους. Οι αγώνες διεξάγονται σύμφωνα με τους διεθνείς κανονισμούς, ενώ γίνεται η χρήση του συστήματος POOL, δηλαδή όλοι εναντίον όλων, με το γνωστό βαθμολογικό τρόπο (3 πόντοι η νίκη, 1 πόντος η ισοπαλία, 0 πόντοι η ήττα). Ανάλογα με την εκάστοτε προκήρυξη, τα πρωταθλήματα μπορεί να διεξαχθούν σε 3 ή 4 Προκριματικές Φάσεις. Μετά την ολοκλήρωση των αγώνων της κάθε Προκριματικής Φάσης οι πρώτες ομάδες από κάθε όμιλο (η ποσότητα αυτών αναγράφεται στην προκήρυξη) προκρίνονται στην επόμενη. Στην Τελική Φάση, που θα σχηματιστεί από δύο όμιλους των 4 ή 5 ομάδων, οι ομάδες θα αγωνιστούν μεταξύ τους και μετά την κατάταξή τους θα διεξαχθούν οι αγώνες τελικής κατάταξης οι οποίοι συμπεριλαμβάνουν και τους δύο τελικούς. Οι δύο πρώτοι των ομίλων θα αναμετρηθούν μεταξύ τους για τον έναν ημιτελικό ενώ οι δύο δεύτεροι για τον δεύτερο ημιτελικό. Οι νικητές αυτών θα παίξουν τον μεγάλο τελικό ενώ οι χαμένοι τον μικρό τελικό. Οι υπόλοιπες ομάδες των δύο ομίλων θα παίξουν χιαστί μεταξύ τους για να συμπληρώσουν τις υπόλοιπες θέσεις (5 έως 8 ή 10).
Κάρδαμος Άρτας

Διοικητικές μεταβολές

Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Σκούπας ενώ το 1974 αποσπάσθηκε από την επαρχία Νικοπόλεως και Πάργας του νομού Πρεβέζης και εντάχθηκε στην επαρχία Άρτας του νομού Άρτας. Το 1997 ο Κάρδαμος εντάχθηκε στο δήμο Ξηροβουνίου και το 2010 στο Δήμο Αρταίων.

Τοποθεσία και Πρόσβαση

Ο Κάρδαμος γειτνιάζει με τους οικισμούς της τοπικής κοινότητας Σκούπας, με τη Δαφνωτή και τον Προφήτη Ηλία.
Καίσαρ Β΄ της Γκουαστάλα

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φερράντε Β΄ δούκα της Γκουαστάλα και του Αμάλφι και της Βιττόρια Ντόρια, κόρης του Τζοβάννι Αντρέα Ντόρια ναυάρχου της Γένουας, ναυάρχου της Ισπανίας και μέλους του Βασιλικού Συμβουλίου της Ισπανίας.
Το 1630 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε. Δύο έτη αργότερα απεβίωσε και ο ίδιος· τον διαδέχθηκε ο γιος του Φερράντε Γ΄.
Π.Σ. Απόλλων Παραλιμνίου

Ιστορία

Ο Ποδοσφαιρικός Σύλλογος Δημοτικού Διαμερίσματος Παραλιμνίου Δήμου Στρυμώνα «ο Απόλλων» ιδρύθηκε το 1970, έπειτα από συγχώνευση του Διγενή με τον Ηρακλή Παραλιμνίου. Την περίοδο 2000–01 η ομάδα κατέκτησε το πρώτο της Κύπελλο στην ΕΠΣ Σερρών. Ακολούθησε η ακόμη ποιο επιτυχημένη περίοδος 2001–02, κατά την οποία κατέκτησε το Πρωτάθλημα και το Κύπελλο της ΕΠΣ Σερρών. Έκτοτε αγωνίστηκε για πέντε συνεχείς περιόδους στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής κατηγορίας. Την περίοδο 2004–05 πήρε ξανά το Κύπελλο της ΕΠΣ Σερρών, ενώ την περίοδο 2007–08 επέστρεψε στις τοπικές κατηγορίες.
Η ομάδα αναδείχθηκε κυπελλούχος για τέταρτη φορά την περίοδο 2012–13, ενώ πέτυχε για δεύτερη φορά νταμπλ την περίοδο 2014–15, κατακτώντας για δεύτερη φορά το πρωτάθλημα και για πέμπτη φορά το κύπελλο της ΕΠΣ Σερρών. Στο τέλος της περιόδου, μετείχε στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΕΠΣ 2014–15 όπου τοποθετήθηκε στο 2ο Όμιλο, χωρίς να καταφέρει να προβιβαστεί στη Γ΄ Εθνική. Την αμέσως επόμενη περίοδο, 2015–16, αναδείχθηκε και πάλι πρωταθλήτρια ενώ στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΕΠΣ 2015–16 κατέλαβε τη 2η θέση του 2ου Ομίλου, πετυχαίνοντας έτσι για πρώτη φορά την άνοδο στη Γ΄ Εθνική.