Ποντγκόριτσα

Ετυμολογία

Το όνομα Ποντγκόριτσα σημαίνει "[περιοχή] κάτω από τη Γκόριτσα". Η Γκόριτσα, που σημαίνει "μικρός λόφος", είναι το όνομα ενός από τους καλυμμένους με κυπαρίσσια λοφίσκους πάνω από το κέντρο της πόλης.
Περίπου τρία χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Ποντγκόριτσα βρίσκονται τα ερείπια της πόλης Δόκλειας της Ρωμαϊκής εποχής, από την οποία πήρε το όνομά του ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Διοκλητιανός. Σε μεταγενέστερους αιώνες, οι Ρωμαίοι "διόρθωσαν" το όνομα σ Διόκλεια, υποθέτοντας λανθασμένα ότι ένα "ι" είχε χαθεί στη λαϊκή ομιλία.  "Ντούκλια" είναι η μεταγενέστερη (Νοτιοσλαβική) εκδοχή αυτής της λέξης.
Κατά την ίδρυσή της (κάποια στιγμή πριν τον 11ο αιώνα), η πόλη ονομαζόταν Μπιρζιμίνιουμ. Το Μεσαίωνα ήταν γνωστή ως Ρίμπνιτσα (Μαυροβουνιακή Κυριλλική: Рибница,). Το όνομα Ποντγκόριτσα χρησιμοποιήθηκε από το 1326. Από το 1946 ως το 1992 η πόλη ονομαζότανΤίτογκραντ  προς τιμή του Γιόσιπ Μπροζ Τίτο, πρώην Προέδρου της Γιουγκοσλαβίας.

Γεωγραφία

Η Ποντγκόριτσα βρίσκεται στο κεντρικό Μαυροβούνιο. Η περιοχή διασχίζεται από ποτάμια και η ίδια η πόλη είναι μόλις 15 χιλιόμετρα βόρεια της Λίμνης Σκόδρας. Τα ποτάμια Μοράτσα και Ρίμπνιτσα διαρρέουν την πόλη, ενώ κοντά ρέουν οι Ζέτα, Τσίγεβνα, Σίτνιτσα και Μάρεζα. Ο Μοράτσα είναι ο μεγαλύτερος ποταμός της πόλης, με πλάτος 70 μέτρα κοντά στο κέντρο της  και έχοντας διανοίξει ένα φαράγγι βάθους 20 μέτρων κατά την πορεία του μέσα από την πόλη. Εκτός από τους Μοράτσα και Ζέτα, τα άλλα ποτάμια έχουν τη μορφή μικρών ρεμάτων. Ο πλούτος υδάτινων μαζών είναι ένα σημαντικό χαρακτηριστικό της πόλης.
Σε αντίθεση με το μεγαλύτερο μέρος του Μαυροβουνίου η Ποντγκόριτσα βρίσκεται σε μια κυρίως επίπεδη περιοχή στο βόρειο άκρο της πεδιάδας της Ζέτα, σε υψόμετρο 40 μέτρων. Οι μόνες εξαιρέσεις είναι οι λόφοι της πόλης. Σημαντικότερος είναι ο ύψους 130,3 μέτρων Λόφος Γκόριτσα, συνώνυμος της πόλης, που υψώνεται στο κέντρο της. Οι άλλοι λόφοι είναι οι Μάλο μπρντο ("μικρός λόφος", 205,4 μ.), Βέλιε μπρντο ("μεγάλος λόφος", 263 μ.), Λιούμποβιτς (101 μ.) και Νταϊμπάπσκα (172 μ.). Ως επί το πλείστον αυτοί είναι πολύ απότομοι για την ανάπτυξη και, ως εκ τούτου, περιορίζουν την επέκταση της πόλης, ειδικά προς τα βόρεια. Ωστόσο η αστικοποίηση έχει αρχίσει να καταπατά τις κατώτερες πλαγιές των λόφων από τη δεκαετία του 1990. Η κυρίως πόλη της Ποντγκόριτσα έχει έκταση 108 τετραγωνικών χιλιομέτρων, ενώ η πραγματική αστικοποιημένη περιοχή είναι πολύ μικρότερη.

Αστικό τοπίο

Το μείγμα αρχιτεκτονικών ρυθμών της Ποντγκόριτσα αντικατοπτρίζει την ταραγμένη ιστορία της πόλης και της χώρας: καθώς το ένα καθεστώς διαδεχόταν άλλο, εισαγόταν ο αντίστοιχος ρυθμός.
Ως τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μέχρι το 1878, η Ποντγκόριτσα έχει πολλά παραδείγματα τουρκικής αρχιτεκτονικής. Τα παλαιότερα κομμάτια της πόλης, η Στάρα Βάρος (Παλιά πόλη) και το Ντρατς είναι χαρακτηριστικά αυτής, με δύο τζαμιά, ένα τουρκικό πύργο ρολογιού και στενούς ελικοειδείς δρόμους.
Όταν η πόλη ενσωματώθηκε στο Μαυροβούνιο ο αστικός πυρήνας μεταφέρθηκε στην άλλη όχθη του ποταμού Ρίμπνιτσα, όπου η πόλη αναπτύχθηκε με πιο ευρωπαϊκό ρυθμό, με φαρδύτερους δρόμους σε ορθογώνια διάταξη. Αυτό το τμήμα της πόλης σήμερα θεωρείται παραδοσιακά το κέντρο πόλης και ονομάζεται Νέα Βάρος (Νέα πόλη)
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου η Ποντγκόριτσα σχεδόν ισοπεδώθηκε, καθώς βομβαρδίστηκε πάνω από 70 φορές. Μετά την απελευθέρωση άρχισε η ανοικοδόμηση όπως και σε άλλες πόλεις της κομμουνιστικής ΟΣΔΓ. Ανεγέρθηκαν μαζικές οικιστικές μονάδες, με βασικό σχεδιασμό χαρακτηριστικό των χωρών του Ανατολικού Μπλοκ. Ολόκληρο το τμήμα της πόλης στη δεξιά όχθη του ποταμού Μοράτσα οικοδομήθηκε με αυτό τον τρόπο.
Την περίοδο αυτή αναπτύχθηκαν οι κύριες σύγχρονες κυκλοφοριακές αρτηρίες, που επέκτειναν το ορθογώνιο οδικό του κέντρου της πόλης στα νότια και στα δυτικά. Η οικιστική και υποδομική ανάπτυξη την εποχή της ΟΣΔΓ έχει διαμορφώσει ως επί το πλείστον τη μορφή της σημερινής Ποντγκόριτσα και έχει απορροφήσει την άνευ προηγουμένου αύξηση του πληθυσμού που ακολούθησε το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Μια σημαντική πρόοδος στην αρχιτεκτονική της Ποντγκόριτσα ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και, από τότε, το πρόσωπο της πόλης έχει αλλάξει ταχύτατα. Οι οικιστικές και επιχειρηματικές κατασκευές προχωρούν γρήγορα, ενσωματώνοντας σύγχρονες αρχιτεκτονικές τάσεις με γυαλί και χάλυβα. Σε μια προσπάθεια δημιουργίας μιας αναγνωρίσιμης και σύγχρονης πρωτεύουσας του κράτους, αξιωματούχοι της πόλης κατευθύνουν σημαντικές επενδύσεις στους δημόσιους χώρους της. Έτσι η πόλη έχει αποκτήσει εντελώς νέες πλατείες, πάρκα και μνημεία. Νέα ορόσημα περιλαμβάνουν τον Ορθόδοξο ναό Hristovog Vaskrsenja και τη Γέφυρα της Χιλιετίας, το κύριο χαρακτηριστικό του ορίζοντα της Ποντγκόριτσα.

Προϊστορία

Η Ποντγκόριτσα βρίσκεται στο σταυροδρόμι πολλών ιστορικά σημαντικών διαδρομών, κοντά στους ποταμούς Ζέτα, Μοράτσα, Τσίγεβνα, Ρίμπνιτσα, Σίτνιτσα και [[Μάρεζα ποταμός|Μάρεζα] στην κοιλάδα της Λίμνης Σκόδρας και κοντά στην Αδριατική Θάλασσα, σε εύφορες πεδιάδες με ευνοϊκό κλίμα. Οι πρώτοι ανθρώπινοι οικισμοί ήταν στην προϊστορία: τα παλαιότερα φυσικά κατάλοιπα είναι από την ύστερη [[Εποχή του Λίθου|Λίθινη Εποχή] εποχή των λίθων.
Κατά την Εποχή του Σιδήρου η περιοχή μεταξύ των κοιλάδων Ζέτα και Μπγελοπάβλιτσι καταλήφθηκε από δύο ιλλυρικές φυλές, τους Λαβεάτες και τους Δοκλεάτες. Ο πληθυσμός της πόλης Δόκλειας ήταν 8.000-10.000 και εκεί αντιμετωπίσθηκαν όλα τα βασικά αστικά θέματα. Η υψηλή πληθυσμιακή πυκνότητα (σε ακτίνα περίπου 10 χιλιομέτρων) κατέστη δυνατή από τη γεωγραφική θέση, το ευνοϊκό κλίμα και τις οικονομικές συνθήκες και από τις αμυντικές θέσεις που είχαν μεγάλη σημασία εκείνη την εποχή.

Μεσαίωνας

Από τον 5ο αιώνα μ.Χ., με την άφιξη των πρώτων Σλαβικών και Αβαρικών φυλών και την αρχή της διάλυσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η περιοχή γνώρισε πολλά σημαντικά γεγονότα. Με την πάροδο του χρόνου οι οχυρώσεις έπαψαν να λειτουργούν και χτίστηκαν νέες πόλεις. Ενας νέος οικισμός ιδρύθηκε, η Ρίμπνιτσα, που πιθανώς πήρε το όνομά του από τον ομώνυμο ποταμό, στις όχθες του οποίου χτίστηκε. Αναφέρεται για πρώτη φορά επί της βασιλείας της δυναστείας των Νεμάνιτς, ως μέρος του Σερβικού Βασιλείου. Η σημασία της Ρίμπνιτσα οφειλόταν στη θέση της, ως σταυροδρόμι στις επικοινωνίες με τη δύση. [Παραπομπή που απαιτείται]
Το όνομα Ποντγκόριτσα αναφέρεται για πρώτη φορά το 1326 σε δικαστικό έγγραφο των αρχείων του Κότορ. Η πόλη ήταν οικονομικά ισχυρή: οι εμπορικοί δρόμοι μεταξύ της Δημοκρατίας της Ραγούσας και της Σερβίας, αρκετά αναπτυγμένοι εκείνη την εποχή, διατηρήθηκαν μέσω του δρόμου που οδηγούσε στην Ποντγκόριτσα μέσω του Τρεμπίνιε και του Νίκσιτς. Ως πολυσύχναστο σταυροδρόμι, η Ποντγκόριτσα ήταν ένα ζωντανό περιφερειακό κέντρο εμπορίου και επικοινωνίας. Αυτό ενίσχυσε την ανάπτυξή της, την οικονομική δύναμη, τη στρατιωτική ισχύ και τη στρατηγική σημασία της. 
Η Οθωμανική Αυτοκρατορία κατέλαβε την Ποντγκόριτσα το 1474. Η πόλη έγινε καζάς του Σαντζακίου της Σκόδρας το 1479. Οι Οθωμανοί έχτισαν ένα μεγάλο φρούριο στην Ποντγκόριτσα και ο υπάρχων οικισμός με τις εξαιρετικά ανεπτυγμένες εμπορικές σχέσεις του έγινε το κύριος Οθωμανικό αμυντικό και επιθετικό προπύργιο στην περιοχή. Ο Οθωμανός σουλτάνος ​​αποφάσισε να ανοικοδομήσει την Ποντγκόριτσα και το Μπάλετς και να τα εποικήσει με 5.000 Μουσουλμανικές οικογένειες (κυρίως σλαβικής ή αλβανικής καταγωγής) [5], προκειμένου να σταματήσει τη συνεργασία μεταξύ του Πριγκιπάτου της Ζέτα και της Βενετικής Αλβανίας. Ο χαρακτήρας της πόλης άλλαξε ριζικά. Οι Τούρκοι οχύρωσαν την πόλη, έχτισαν πύργους, πύλες και αμυντικά οχυρά που έδωσαν στην Ποντγκόριτσα την εμφάνιση μιας ανατολικής στρατιωτικής πόλης.
Το 1864 η Ποντγκόριτσα έγινε καζάς του Βιλαετίου της Σκόδρας  με το όνομα Μπεγκιουρτλέν ("βατόμουρο", επίσης γνωστή ως Μπουργκούριτσε). Μετά από έναν μακροχρόνιο πόλεμο στον οποίο οι Μαυροβούνιοι αγωνίστηκαν για την ανεξαρτησία τους από τους Τούρκους, η Ποντγκόριτσα εντάχθηκε τελικά με την απόφαση του Συνεδρίου του Βερολίνου στο Βασίλειο του Μαυροβουνίου το 1878. Εκείνη την εποχή υπήρχαν περίπου 1.500 σπίτια στην Ποντγκόριτσα, με περισσότερους από 8.000 κατοίκους, που συμβίωναν - Ορθόδοξοι, Ρωμαιοκαθολικοί και Μουσουλμάνοι.

Νεότερη περίοδος

Μετά το Συνέδριο του Βερολίνου το 1878, οπότε η Ποντγκόριτσα προσαρτήθηκε στο Πριγκιπάτο του Μαυροβουνίου (σηματοδοτώντας το τέλος τεσσάρων αιώνων Οθωμανικής κυριαρχίας και την αρχή μιας νέας εποχής για την Ποντγκόριτσα και το Μαυροβούνιο), η πόλη αναπτύχθηκε γρήγορα και έγινε μια ισχυρή αγορά. Οι πρώτες μορφές συγκέντρωσης κεφαλαίων εμφανίστηκαν το 1902, όταν κατασκευάστηκαν δρόμοι προς όλες τις γειτονικές πόλεις και ο καπνός έγινε το πρώτο σημαντικό εμπορικό προϊόν της Ποντγκόριτσα. Στη συνέχεια, το 1904 μια αποταμιευτική τράπεζα ονόματι Ζέτσκα αποτέλεσε το πρώτο σημαντικό χρηματοπιστωτικό ίδρυμα και σύντομα μετεξελίχθηκε στην Τράπεζα Ποντγκόριτσκα. Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος σημάδεψε το τέλος της δυναμικής ανάπτυξης για την Ποντγκόριτσα, που μέχρι τότε ήταν η μεγαλύτερη πόλη στο νεοανακηρυγμένο Βασίλειο του Μαυροβουνίου. Η Ποντγκόριτσα, όπως και η υπόλοιπη χώρα, ήταν υπό την κατοχή της Αυστροουγγαρίας από το 1916 ως το 1918. Μετά την απελευθέρωση από τους Συμμάχους το 1918, η αμφιλεγόμενη Συνέλευση της Ποντγκόριτσα σημάδεψε το τέλος της κρατικής υπόστασης του Μαυροβουνίου, καθώς το Μαυροβούνιο συγχωνεύθηκε με το Βασίλειο της Σερβίας και τελικά ενσωματώθηκε στο Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας. Κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου ο πληθυσμός της Ποντγκόριτσα ήταν περίπου 13.000.
Η Ποντγκόριτσα υπέστη μεγάλες καταστροφές κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η πόλη βομβαρδίστηκε πάνω από 70 φορές σε όλη τη διάρκεια του πολέμου, ισοπεδώθηκε και σκοτώθηκαν πάνω από 4.100 ανθρώπους. Απελευθερώθηκε στις 19 Δεκεμβρίου 1944 και στις 13 Ιουλίου 1946 έγινε η πρωτεύουσα της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Μαυροβουνίου (μία από τις δημοκρατίες της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας) με το όνομα Tίτογκραντ. Ακολούθησε μια περίοδος άνευ προηγουμένου επέκτασης . Οπως και στην υπόλοιπη Γιουγκοσλαβία, ο πληθυσμός αυξήθηκε θεαματικά, η πόλη εκβιομηχανίστηκε σε μεγάλο βαθμό, βελτιώθηκαν οι υποδομές και ιδρύθηκαν κέντρα υγείας, εκπαίδευσης και πολιτισμού, μεταμορφώνοντάς την στο εμπορικό, κοινωνικοοικονομικό και πολιτιστικό κέντρο της χώρας. Η πρόοδος σταμάτησε ξανά τη δεκαετία του 1990 με τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και το όνομα της Ποντγκόριτσα επαναφέρθηκε στις 2 Απριλίου 1992, όταν Σερβία και Μαυροβούνιο σχημάτισαν ομοσπονδιακό κράτος.
Οι καταστρεπτικοί Γιουγκοσλαβικοί πόλεμοι παρέκαμψαν το Μαυροβούνιο, αλλά ολόκληρη η χώρα επηρεάστηκε πολύ οικονομικά με σοβαρή οικονομική στασιμότητα που διήρκεσε όλη τη δεκαετία του '90 λόγω των διεθνών κυρώσεων. Η οικονομία άρχισε να ανακάμπτει στις αρχές της δεκαετίας του 2000 και, μετά το επιτυχημένο δημοψήφισμα ανεξαρτησίας το Μάιο του 2006, η Ποντγκόριτσα έγινε η επίσημη πρωτεύουσα ενός ανεξάρτητου κράτους, ενισχύοντας το καθεστώς της ως περιφερειακό κέντρο και αυξάνοντας τις οικονομικές της προοπτικές.
Σήμερα η Ποντγκόριτσα είναι έδρα του Κοινοβουλίου και της κυβέρνησης του Μαυροβουνίου, αλλά όχι του προέδρου της χώρας, που κατοικεί στην πρώην βασιλική πρωτεύουσα Τσέτινιε.

Αθλητισμός

Η Μπούντουτσνοστ Ποντγκόριτσα είναι ο σημαντικότερος αθλητικός σύλλογος στην Ποντγκόριτσα. Το όνομά της σημαίνει Μέλλον.
Τα δημοφιλέστερα αθλήματα είναι μακράν το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ. Το μπάσκετ έγινε ιδιαίτερα δημοφιλές με την επιτυχία της ΚΚ Μπούντουτσνοστ στα τέλη του 20ου και τις αρχές του 21ου αιώνα, τόσο σε Περιφερειακούς όσο και σε Ευρωπαϊκές διοργανώσεις.
Το ποδόσφαιρο στην Ποντγκόριτσα έχει μια μακρά παράδοση που συνδέεται με τη Μπούντουτσνοστ. Οι παγκοσμίως γνωστοί παίκτες Πρέντραγκ Μιγιάτοβιτς και Ντέγιαν Σαβίτσεβιτς γεννήθηκαν στην Ποντγκόριτσα και έκαναν το ντεμπούτο τους σε αυτή την ομάδα. Ο σύλλογος ΦΚ Ζέτα από το προάστιο της Ποντγκόριτσα Γκολουμπόβτσι έχει επίσης ανέβει στο πρώην πρωτάθλημα της Σερβίας και του Μαυροβουνίου. Αυτοί οι σύλλογοι, μαζί με τη Σούτιεσκα από το Nίκσιτς, ανταγωνίζονται συνήθως για την πρώτη θέση στο Πρωτάθλημα του Μαυροβουνίου. Άλλοι σύλλογοι από την Ποντγκόριτσα και τα περίχωρά της παίζουν στο Πρωτάθλημα του Μαυροβουνίου, όπως η OΦK Tίτογκραντ, η Ντέσιτς (Τούζι) και η Κομ. Δημοφιλέστεροι σύλλογοι από τα προάστια είναι οι ΦΚ Ρίμπνιτσα από το Kόνικ, ΦΚ Ζάμπγελο από το Ζάμπγελο και ο OΦK Mλάντοστ 1970 από τη Ντόνια Γκόριτσα.
Η ομάδα βόλεϊ OK Μπούντουτσνοστ και η γυναικεία ομάδα χάντμπολ ΖΡΚ Μπούντουτσνοστ είχαν σημαντικές επιτυχίες στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. 
Το σκάκι είναι ένα άλλο δημοφιλές άθλημα και κάποιοι διάσημοι παγκοσμίως σκακιστές, όπως ο Σλάβκο Ντέντιτς, γεννήθηκαν στην Ποντγκόριτσα.
Αθλητικές εκδηλώσεις, όπως ο ετήσιος Μαραθώνιος της Ποντγκόριτσα και τα άλματα στον Ποταμό Μοράτσα, προσελκύουν διεθνείς συμμετοχές. Η Ποντγκόριτσα φιλοξένησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πόλο Ανδρών της [[FINA] του 2009.

Οικονομία

Η Ποντγκόριτσα δεν είναι μόνο το διοικητικό κέντρο του Μαυροβουνίου αλλά και το κύριο οικονομικό της κέντρο. Το μεγαλύτερο μέρος της βιομηχανικής, οικονομικής και εμπορικής βάσης του Μαυροβουνίου βρίσκεται στην Ποντγκόριτσα.
Πριν από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το μεγαλύτερο μέρος της οικονομίας της Ποντγκόριτσα αποτελούσαν το εμπόριο και η μικρής κλίμακας μεταποίηση,  οικονομικό μοντέλο που είχε καθιερωθεί κατά τη διάρκεια της μακράς κυριαρχίας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η Ποντγκόριτσα έγινε πρωτεύουσα του Μαυροβουνίου και εστία της ταχείας αστικοποίησης και εκβιομηχάνισης της εποχής της ΣΟΔΓ. Βιομηχανίες όπως επεξεργασίας αλουμινίου και καπνού, κλωστοϋφαντουργία, μηχανών, παραγωγή οχημάτων και οινοποιίας δημιουργήθηκαν μέσα και γύρω από την πόλη. Το 1981 το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ποντγκόριτσα ήταν το 87% του μέσου όρου της Γιουγκοσλαβίας.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, οι Γιουγκοσλαβικοί πόλεμοι και οι επιβληθείσες από τον ΟΗΕ κυρώσεις άφησαν τις βιομηχανίες της Ποντγκόριτσα χωρίς παραδοσιακές αγορές, προμηθευτές και διαθέσιμα κεφάλαια. Αυτό, σε συνδυασμό με τις  πιέσεις τις χαρακτηριστικές της μετάβασης, οδήγησε σε απομείωση της βιομηχανικής βάσης, οπότε πολλές βιομηχανίες κατέρρευσαν αφήνοντας χιλιάδες άνεργους. Ωστόσο μερικές από τις βιομηχανίες, όπως το Εργοστάσιο Αλουμινίου της Ποντγκόριτσα και το Πλάνταζε, κατάφεραν να επιβιώσουν από την αναταραχή της δεκαετίας του 1990 και εξακολουθούν να συμβάλλουν σημαντικά στην εξαγωγή και τη βιομηχανική παραγωγή του Μαυροβουνίου μέχρι σήμερα.
Καθώς το Μαυροβούνιο ξεκίνησε την προσπάθειά του για ανεξαρτησία από τη Σερβία στα τέλη της δεκαετίας του 1990 η Ποντγκόριτσα επωφελήθηκε σε μεγάλο βαθμό από την αυξημένη συγκέντρωση κυβερνητικών και υπηρεσιακών τομέων. Εκτός από σχεδόν ολόκληρη την κυβέρνηση η Ποντγκόριτσα είναι έδρα του Χρηματιστηρίου του Μαυροβουνίου και άλλων μεγάλων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων της χώρας, μαζί με τηλεπικοινωνιακούς φορείς, μέσα μαζικής ενημέρωσης, την εταιρεία αεροπορικών μεταφορών του Μαυροβουνίου και άλλους σημαντικούς οργανισμούς και εταιρείες.
Η μεγάλη παρουσία κυβερνητικών και υπηρεσιακών τομέων έβγαλε την οικονομία της Ποντγκόριτσα από την παρατεταμένη στασιμότητα κατά την ύφεση στα τέλη της δεκαετίας του 2000, που έπληξε σκληρά το Μαυροβούνιο. Αν και, στα μέσα του 2014, περίπου το 30% των πολιτών του Μαυροβουνίου ζούσαν στην Ποντγκόριτσα, εκεί αντιστοιχούσε το 44% της απασχόλησης της χώρας. Από το σύνολο των μισθών που καταβλήθηκαν στο Μαυροβούνιο κατά το έτος αυτό, το 47% καταβλήθηκε στην Ποντγκόριτσα. Ο μέσος μηνιαίος καθαρός μισθός το Μάιο του 2014 ήταν 509 ευρώ στο δήμο της Ποντγκόριτσα.

Εκπαίδευση

Τα περισσότερα ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης του Μαυροβουνίου βρίσκονται στην Ποντγκόριτσα. Μεταξύ αυτών το Πανεπιστήμιο του Μαυροβουνίου, το σημαντικότερο από αυτά, περιλαμβάνει τις σχολές Οικονομική, Νομική, Πολιτικών Επιστημών, Αρχιτεκτονικής, Πολιτικών Μηχανικών, Ηλεκτρολόγων Μηχανικών, Μηχανολόγων Μηχανικών, Μεταλλουργίας και Τεχνολογίας, Φυσικών Επιστημών και Μαθηματικών, Ιατρική, Φαρμακευτική και Βιοτεχνολογίας και επιστημονικά ερευνητικά ινστιτούτα Ξένων Γλωσσών, Βιοτεχνολογίας και  Ιστορίας.
Στην Ποντγκόριτσα βρίσκεται η Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών του Μαυροβουνίου και ο πολιτιστικός οργανισμός DANU.
Το Μεσογειακό Πανεπιστήμιο ιδρύθηκε το 2006 ως το πρώτο ιδιωτικό πανεπιστήμιο στο Μαυροβούνιο. Εν τω μεταξύ ο αριθμός των ιδιωτικών ιδρυμάτων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης αυξήθηκε, όπως το UDG - Πανεπιστήμιο της Ντόνια Γκόριτσα. Ο δήμος της Ποντγκόριτσα έχει 34 δημοτικά σχολεία και 10 σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Το πρώτο σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης που ιδρύθηκε στην Ποντγκόριτσα ήταν το Γυμνάσιο "Σλόμπονταν Σκέροβιτς" το 1907. Το ανακατασκευασμένο οικονομικό γυμνάσιο προσφέρει νέα χαρακτηριστικά και εκπαίδευση ανώτερης ποιότητας. Η Εθνική Βιβλιοθήκη Ράντοσαβ Λιούμοβιτς θεωρείται ως η πιο ολοκληρωμένη στο Μαυροβούνιο.

Σιδηροδρομικές

Η Ποντγκόριτσα είναι κομβικό σημείο του σχήματος Χ σιδηροδρομικού δικτύου του Μαυροβουνίου. Η γραμμή Βελιγραδίου-Μπαρ συγκλίνει με τη γραμμή προς Nίκσιτς και εκείνη προς τη Σκόδρα στο Σιδηροδρομικό σταθμό της Ποντγκόριτσα. Ο σταθμός βρίσκεται 1.5 km  νοτιοανατολικά από την κεντρική πλατεία της πόλης. Η κύρια σιδηροδρομική σύνδεση της Ποντγκόριτσα (τόσο για την κυκλοφορία επιβατών όσο και για τις εμπορευματικές μεταφορές) είναι η Βελιγράδι-Μπαρ. Η σύνδεση με το Nίκσιτς απέκτησε πρόσφατα  ηλεκτροκίνηση και στη συνέχεια η εξυπηρέτηση επιβατών ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2012. Η σιδηροδρομική σύνδεση με τη Σκόδρα χρησιμοποιείται επί του παρόντος μόνο για εμπορεύματα.

Aεροπορικές

Το Αεροδρόμιο της Ποντγκόριτσα βρίσκεται στην Πεδιάδα της Ζέτα, 11χλμ. νότια του κέντρου της πόλης και είναι το κύριο διεθνές αεροδρόμιο του Μαυροβουνίου.