google/wiki40b huggingface dataset:
Μοναστήρι της Τίγκβα

Ιστορία

Το μοναστήρι της Τίγκβα, όπως αναφέρεται στα Γεωργιανά χρονικά,  χτίστηκε το 1152. Ιδρύτρια, ή κτήρωρ, ήταν η Ταμάρ, η κόρη του Γεωργιανού βασιλιά Δαβίδ Δ' «του Κτίστη» και βασίλισσα του Σιρβάν, η οποία όταν χήρεψε έγινε καλόγρια στην μονή του Τίγκβα μέχρι του θανάτου της, το 1161.  
Στις αρχές του 18ου αιώνα, η κρίση στη Γεωργία άφησε το σημάδι της στο μοναστήρι: ο πρίγκιπας Βακχουστί,στην Περιγραφή του Βασιλείου της Γεωργίας, περιέγραψε το μοναστήρι της Τίγκβα ως «θολωτό, κομψό, όμορφα χτισμένο», αλλά «χωρίς ιερέα». 
Πολλά από τα βοηθητικά κτίρια που βρίσκονταν γύρω από την εκκλησία, που υπήρχαν στην εποχή του Βακχούστι, βρέθηκαν ερειπωμένα κατά την επίσκεψη της Κόμισσας Πρασκόβια Ουβάροβα το 1890.   Λίγο μετά, το ίδιο έτος, η εκκλησία επισκευάστηκε με τις ενέργειες του ιερέα Ζετγινίτζε, του Οίκου των Αμιρετζιμπί και των τοπικών αγροτών.

Αρχιτεκτονική

Το συγκρότημα κτιρίων του μοναστηριού περιβαλλόταν από οχυρωματικό τείχος και διέθετε καμπαναριό, κελάρι, ευκτήριο, και άλλες δομές. Είναι χτισμένο από λαξευμένες ερυθρές πέτρες, με πάχος τοίχων 1,20 μ. 
Η εκκλησία του μοναστηριού είναι σταυροειδής σε ορθογώνια βάση εξωτερικών διαστάσεων 14,5 x 24 μ. Οι εσωτερικές διαστάσεις του ναού είναι 16 x 12 μ. και το μέγιστο ύψος του 22 μ. Χαρακτηρίζεται από ασκητικό σχεδιασμό και έλλειψη διακοσμήσεων. Εσωτερικά, χωρίζεται στην Αγία Τράπεζα, την πρόθεση, το διακονικό και τρία κλίτη. Ο θόλος στηρίζεται στην Αγία Τράπεζα και σε δύο ελεύθερες κολόνες στα δυτικά. Το τύμπανό του είναι δωδεκαεδρικό με μακρόστενα παράθυρα. Στα δυτικά βρίσκεται ο νάρθηκας και το ψαλτήριο. Το εσωτερικό της εκκλησίας ήταν κάποτε τοιχογραφημένο, αλλά οι τοιχογραφίες τώρα είναι δυσδιάκριτες. 
Η εκκλησία έχει τρεις εισόδους, στα βόρεια, νότια και δυτικά.   Εξωτερικά είχε διακοσμήσεις στα παράθυρα και στην πόρτα.  
Πάνω από τη βόρεια πόρτα υπάρχει μια Γεωργιανή επιγραφή, που δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά από τον Μαρί-Φελισιτέ Μπροσέ το 1851, και το ομοιοκαταληκτικό κείμενο της στα ασομταβρούλι αναφέρει την Ταμάρ, ως χορηγήτρια.  
Στα βορειοδυτικά της εκκλησίας υπήρχε ένα διώροφο παλάτι, χτισμένο για την Ταμάρ.
ΣΣ Ρόμπουρ Σιένα

Ιστορία

Η Σιένα ιδρύθηκε το 1904 ως «Σοσιετά Στούντιο ε Ντιβερτιμέντο» (Società Studio e Divertimento), ενώ το 1933 μετονομάστηκε σε «Ασοσιατσιόνε Κάλτσιο Σιένα» (Associazione Calcio Siena). Την περίοδο 1935-36 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στη Σέριε Β, ενώ το 1945-46 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στη Σέριε Α.
Την περίοδο 2000-01 αγωνίστηκε στη Σέριε Β μετά από 55 χρόνια, ενώ 3 σεζόν μετά προβιβάστηκε στη Σέριε Α, όπου παρέμεινε μέχρι τν περίοδο 2009-2010. Την επόμενη περίοδο ξαναπροβιβάστηκε, όμως δεν παρέμεινε στην κατηγορία. Αγωνίστηκε στη Σέριε Β, αφότου υποβιβάστηκε από τη Σέριε Α την περίοδο 2012-13, κατακτώντας την 19η θέση  .
To 2014 ο σύλλογος χρεοκόπησε και επανασυστάθηκε ως «Ρόμπουρ Σιένα» (Robur Siena) και αγωνίστηκε για την περίοδο 2014-2015 στη Σέριε Δ, κερδίζοντας το πρωτάθλημα του Ομίλου Ε και την άνοδο στη Λέγκα Προ. Την περίοδο 2015-2016 κέρδισε στο ντέρμπι την Πίζα έπειτα από 57 χρόνια και προκρίθηκε έτσι στα ημιτελικά του Κυπέλλου Λέγκα Προ.

Χρώματα

Τα κύρια χρώματα της ομάδας είναι το μαύρο και το λευκό.

Έμβλημα

Το έμβλημα της ομάδας όπως έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Όμιλος Πέγειας Κινύρας

Ιστορία

Ο ΑΠΟΠ Κινύρας δημιουργήθηκε το 2003 από την ενοποίηση του ΑΠΟΠ Πέγειας και του Κινύρα Έμπας. Ο ΑΠΟΠ Κινύρας πήρε τη θέση του Κινύρα Έμπας στην Γ΄ κατηγορία. Στην πρώτη του συμμετοχή, την περίοδο 2003-04, κατέκτησε το πρωτάθλημα και προβιβάστηκε στη Β΄ κατηγορία. Στην πρώτη συμμετοχή του στη Β΄ κατηγορία, την περίοδο 2004-05 κατέκτησε το πρωτάθλημα και προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία. Στην πρώτη συμμετοχή του στην Α΄ κατηγορία, την περίοδο 2005-06, τερμάτισε στη δωδέκατη θέση και υποβιβάστηκε στη Β΄ κατηγορία. Έδρα της ομάδας την περίοδο αυτή ήταν το Παφιακό Στάδιο επειδή το Δημοτικό Στάδιο Πέγειας δεν πληρούσε τις προδιαγραφές για διεξαγωγή αγώνων Α΄ κατηγορίας. Την επόμενη περίοδο κατέκτησε το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας και προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία.
Παρέμεινε στην Α΄ κατηγορία για τέσσερις συνεχόμενες περιόδους. Την περίοδο 2007-08 είχε ως έδρα το Παφιακό Στάδιο και τις υπόλοιπες 3 το Δημοτικό Στάδιο Πέγειας. Την περίοδο 2007-08 κατέκτησε την όγδοη θέση. Την περίοδο 2008-09 κατέκτησε την έβδομη θέση, την υψηλότερη της ιστορίας του.

Κατάκτηση κυπέλλου

Στο κύπελλο Κύπρου 2008-09 έφτασε μέχρι τον τελικό και κατέκτησε το τρόπαιο. Η ομάδα πραγματοποίησε μια σπουδαία πορεία, αποκλείοντας παραδοσιακές δυνάμεις του κυπριακού ποδοσφαίρου. Στο β΄ γύρο της διοργάνωσης απέκλεισε την ΑΕΚ Λάρνακας. Στο προημιτελικά απέκλεισε την Ομόνοια και στα ημιτελικά τον ΑΠΟΕΛ. Στον τελικό αντιμετώπισε την ΑΕΛ. Το παιχνίδι έγινε στις 16 Μαΐου 2009 στο νέο ΓΣΠ. Ο ΑΠΟΠ Κινύρας κέρδισε με 2-0 και κατέκτησε το κύπελλο. Ο ΑΠΟΠ Κινύρας έγινε η πρώτη ομάδα από την επαρχία Πάφου που έφτασε σε κατάκτηση τροπαίου (πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας ή κυπέλλου Κύπρου).

Ευρωπαϊκή συμμετοχή

Η κατάκτηση του κυπέλλου εξασφάλισε στην ομάδα το δικαίωμα συμμετοχή στον γ΄ προκριματικό του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2009-10. Αντίπαλος ήταν η Ραπίντ Βιέννης. Στο πρώτο παιχνίδι στην Αυστρία η Ραπίντ κέρδισε με 2-1. Στον επαναληπτικό στο νέο ΓΣΠ ο ΑΠΟΠ Κινύρας κέρδισε στην κανονική διάρκεια του αγώνα με 2-1. Η πρόκριση κρίθηκε στην παράταση όπου η αυστριακή ομάδα ισοφάρισε σε 2-2.

Αγώνας για το Super Cup

Ως κυπελλούχος Κύπρου για την περίοδο 2008-09 ο ΑΠΟΠ Κινύρας συμμετείχε στον αγώνα για την κατάκτηση του Super Cup το 2009. Αντίπαλος ήταν ο ΑΠΟΕΛ από τον οποίο έχασε με 2-1. Ο αγώνας έγινε στις 9 Αυγούστου 2009 στο νέο ΓΣΠ.
Μεσογειακοί Αγώνες 1983

Οι ΙΧ Μεσογειακοί Αγώνες διεξήχθησαν στην Καζαμπλάνκα του Μαρόκου από τις 3 ως τις 17 Σεπτεμβρίου 1983. Συμμετείχαν 2.180 αθλητές: 1.845 άνδρες και 335 γυναίκες από 16 χώρες της Μεσογείου σε 20 αθλήματα.
Δημήτριος Καμπέρος

Αεροπορική δράση

Αρχικά ο Δημήτριος Καμπέρος ήταν αξιωματικός του πυροβολικού και ένας από τους έξι Έλληνες αξιωματικούς που εστάλησαν για αεροπορική εκπαίδευση στην Γαλλία το 1911 στο κέντρο του Henri Farman. Τότε αγοράσθηκαν από τον Henri Farman τέσσερα βενζινοκίνητα διπλάνα, που αποτέλεσαν τη βάση ίδρυσης της Ελληνικής πολεμικής αεροπορίας. Στις 13 Μαΐου 1912 πραγματοποίησε την πρώτη πτήση με στρατιωτικό αεροπλάνο στην Ελλάδα στη διάρκεια άσκησης. Στην ίδια ή σε άλλη άσκηση τον ίδιο μήνα, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το αεροσκάφος το οποίο είχε μείνει ακυβέρνητο λόγω βλάβης. Το εγκατέλειψε (χωρίς αλεξίπτωτο) λίγο πριν αυτό συντριβεί στα χωράφια. Γι' αυτή την ενέργειά του απέκτησε στο ψευδώνυμο "τρελλοκαμπέρος". Τον Ιούνιο του ίδιου έτους αφού τροποποιήθηκε το αεροσκάφος του σε υδροπλάνο, έσπασε το τότε παγκόσμιο όριο ταχύτητας των 110 χιλιομέτρων την ώρα. 
Το 1912 έκανε την πρώτη παγκοσμίως στρατιωτική χρήση αεροπλάνου για παρατήρηση του εχθρού πετώντας πάνω από το μέτωπο της Θεσσαλίας. Επίσης έριξε χειροβομβίδες κατά του εχθρού και επέστρεψε σώος από σύμπτωση αφού το αεροπλάνο του ήταν διάτρητο από σφαίρες. Αυτό θεωρείται σήμερα και ως η πρώτη χρήση αεροπλάνου για στρατιωτικό σκοπό, καθότι η Γαλλία, Γερμανία, Αγγλία, χρησιμοποίησαν αεροπλάνα για στρατιωτικό σκοπό μετά από δύο χρόνια, το 1914. Ο Δημήτριος Καμπέρος και ο Μιχαήλ Μουτούσης πραγματοποίησαν πτήσεις στην Πρέβεζα, στον Αμβρακικό και κυρίως στο Μπιζάνι, όπου επόπτευσαν τις οχυρωματικές θέσεις των Τούρκων και έριξαν χειροβομβίδες με τα χέρια! Έκανε την τελευταία του πολεμική αποστολή στις 30 Νοεμβρίου 1912. Αργότερα εργάστηκε ως εκπαιδευτής στη Σχολή Αεροπορίας στο Τατόι και στην Ανεμολέσχη του Φαλήρου. Αποστρατεύτηκε το 1934.
Δυϊσμός σώματος-νου

Ο δυϊσμός σώματος-νου, ή δυαδικότητα σώματος-νου, είναι μια θεώρηση στη φιλοσοφία του νου με βάση την οποία τα νοητικά φαινόμενα είναι, από κάποιες απόψεις, μη φυσικά, ή ότι ο νους και το σώμα είναι διακριτέα και διαχωριστέα. Περιλαμβάνει μια σειρά από απόψεις σχετικά με τη σχέση μεταξύ νου και ύλης, και μεταξύ υποκειμένου και αντικειμένου, και βρίσκεται σε αντίθεση με άλλες θέσεις όπως ο φυσικαλισμός.
Μάγια Σάντου

Πολιτική Καριέρα

Από το 2010 έως το 2012, εργάστηκε ως σύμβουλος του διοικητή της Παγκόσμιας Τράπεζας στην Ουάσινγκτον. Από το 2012 έως και τον Ιούλιο του 2015 ήταν υπουργός παιδείας. Στις 23 Ιουλίου 2015 της έγινε επίσημη πρόταση από το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα να αναλάβει ως υποψήφια την πρωθυπουργία ως διάδοχος της Νατάλια Γκέρμαν. Στις 23 Δεκεμβρίου 2015 ίδρυσε με επικεφαλής την ίδια το κόμμα της Δράσης και της Αλληλεγγύης. Ενώ το 2016 ήταν υποψήφια στις προεδρικές εκλογές με τον Φιλοευρωπαϊκό συνασπισμό, ωστόσο η ίδια ηττήθηκε στις εκλογές. Μετά την παραίτηση του πρωθυπουργού Πάβελ Φίλιπ μετά την 1 Ιουνίου 2019, ξεκίνησαν οι συνομιλίες μεταξύ του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος, του Σοσιαλιστικού Κόμματος και του κόμματος Δράσης και Αλληλεγγύης για την συγκρότηση μιας κυβέρνησης μεγάλου συνασπισμού, ενώ ο ίδιος ο Πρόεδρος της Μολδαβίας πρότεινε την Μάγια Σάντου για Πρωθυπουργό. Στις 8 Ιουνίου 2019 η Μάγια Σάντου έλαβε την έγκριση του διορισμού της από το κοινοβούλιο, όπως και το υπουργικό της συμβούλιο με 86 έδρες υπέρ έναντι 16 κατά. 
Ενώ την ίδια μέρα το Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο της Μολδαβίας με απόφασή του κήρυξε παράνομο και αντισυνταγματικό τον διορισμό της Πρωθυπουργού Μάγια Σάντου, δημιουργώντας έτσι μια τεράστια συνταγματική κρίση μετά από καταγγελίες της αντιπολίτευσης. Στις 15 Ιουνίου 2019 το ίδιο το Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο έκρινε τον διορισμό της Πρωθυπουργού και του Υπουργικού Συμβουλίου συνταγματικά ορθό.
Δημήτριος Ιατρίδης

Βιογραφία

Μετά την αποστρατεία του με το βαθμό του αντιστρατηγού, κατήλθε στον πολιτικό στίβο. Στις εκλογές του 1956 εξελέγη βουλευτής Λαρίσης-Μαγνησίας με την ΕΡΕ συγκεντρώνοντας 4.452 ψήφους. Επανεξελέγη με το ίδιο κόμμα στην εκλογική περιφέρεια Μαγνησίας με 11.148 σταυρούς στις εκλογές του 1958.
Ο βουλευτής απεβίωσε το Σεπτέμβριο του 1961 μέσα στη Βουλή έπειτα από καρδιακή προσβολή που υπέστη ενώ έτρωγε ένα γλυκό στην αίθουσα της ΕΡΕ, όπου είχε μεταβεί βγαίνοντας από την αίθουσα συνεδριάσεων στη διάρκεια συνεδρίασης της Επιτροπής Νομοθετικής Εξουσιοδοτήσεως. Την έδρα του στη Μαγνησία κατέλαβε ο μηχανικός Ζήσης Ζησάκης.
Σατόσι Κον

Βιογραφία

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Σαππόρο του νησιού Χοκάιντο. Φοίτησε στην ακαδημία τεχνών Μουζασίνο με σκοπό να γίνει ζωγράφος. Αποφοιτώντας ξεκίνησε να δουλεύει με τον Κατσουχίρο Οτόμο στο μάνγκα World Apartment Horror. Η είσοδος του στα άνιμε έγινε με την ταινία Roujin Z (1991) του Οτόμο, στην οποία εργάστηκε ως σχεδιαστής σκηνικών. Οι πρώτες δουλειές του Κον ήταν έντονα επηρεασμένες από τον Οτόμο. Το σκηνοθετικό του ντεμπούτο έγινε με το ψυχολογικό θρίλερ Perfect Blue (1997), που επηρεάστηκε από τα δημιουργήματα του Φίλιπ Κ. Ντικ. Μετά από δύο ακόμα επιτυχημένες ταινίες, τα Millennium Actress και Tokyo Godfathers, ξεκίνησε να δουλεύει στην τηλεόραση με την σειρά Paranoia Agent (2004). Η σειρά διερευνούσε θέματα όπως ο ανθρώπινος ψυχισμός και τα αρχέτυπα μέσα στο πλαίσιο της μοντέρνας ιαπωνικής κουλτούρας. Το 2006 ολοκλήρωσε την ταινία Paprika που έγινε επιτυχία και διανεμήθηκε σε παγκόσμιο επίπεδο μέσα στο 2007.
Ο Κον στα έργα του πολύ συχνά μπλέκει τα όρια φαντασίας και πραγματικότητας σε σημείο που η διάκριση μεταξύ τους να μην είναι πλέον εφικτή. Ασχολείται επίσης με θέματα που τα παραδοσιακά anime δεν θίγουν. Στο Tokyo Godfathers (2003) ασχολήθηκε με τους άστεγους των μεγαλουπόλεων, θέμα που αποφεύγεται στις ταινίες του ιαπωνικού σινεμά.
Απεβίωσε στις 24 Αυγούστου του 2010 λίγο πριν τα 47α γενέθλια του, από καρκίνο στο πάγκρεας.
Σαντζάκι του Δεδέαγατς

Ιστορία και διοικητική διαίρεση

Το 1878 συστάθηκε το σαντζάκι του Διδυμοτείχου έξω από το έδαφος των σαντζακίων της Καλλίπολης και της Αδριανούπολης, καθώς και της νήσου Σαμοθράκης, που μέχρι τότε ανήκε στο βιλαέτι του Αρχιπελάγους. Η έδρα του ήταν αρχικά το Διδυμότειχο, αλλά μεταφέρθηκε στο Δεδέαγατς το 1884. Το ίδιο το Διδυμότειχο επέστρεψε αργότερα στο σαντζάκι της Αδριανούπολης. 
Το σαντζάκι συνέχισε να υφίσταται μέχρι την κατοχή του από τα βουλγαρικά στρατεύματα κατά τον Πρώτο Βαλκανικό Πόλεμο (1912–1913), μετά τον οποίο το τμήμα δυτικά του Έβρου έγινε βουλγαρική (και μετά το 1919 ελληνική) επαρχία, ενώ το ανατολικό τμήμα παρέμεινε υπό τουρκικό έλεγχο για την περίοδο 1919–1922, όταν βρισκόταν υπό συμμαχικό και ελληνικό έλεγχο.
Θεοδώρα (σύζυγος του Ρωμανού Α΄)

Γίνεται Αυγούστα

Δεν είναι γνωστή η καταγωγή της. Η κόρη της Ελένη Λεκαπηνή τον Μάιο/Ιούνιο τού 919 έγινε σύζυγος τού 14ετούς Κωνσταντίνου Ζ΄ των Μακεδόνων Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Τότε ο Ρωμανός, από δρουγγάριος τού Στόλου (υποναύαρχος) που ήταν, έγινε βασιλεοπάτωρ και πραγματικός (de facto) κυβερνήτης της Αυτοκρατορίας. Τον Σεπτέμβριο τού 920 ο Ρωμανός περιεβλήθη το αξίωμα τού καίσαρα. Στις 17 Δεκεμβρίου 920 στέφθηκε συναυτοκράτορας και στην πράξη έγινε ο πρώτος των δύο αυτοκρατόρων· η Θεοδώρα στέφθηκε Αυγούστα τον Ιανουάριο τού 921. Έμεινε σε αυτή τη θέση, ωσότου απεβίωσε το επόμενο έτος.

Σύζυγος τού Ρωμανού Α΄

Είναι η μόνη, που αναφέρουν οι κύριες πηγές ως σύζυγο τού Ρωμανού Α΄ και έτσι θεωρείται μητέρα των νόμιμων τέκνων του. Ίσως όμως να ήταν η δεύτερη σύζυγός του, για τον εξής λόγο:
Ο Συμεών ο Μεταφραστής αναφέρει τον Νικηφόρο μάγιστρο ως "πεθερό τού Ρωμανού Α΄". Αυτό τον κάνει πατέρα της Θεοδώρας, όμως ο Νικήτας είναι γνωστός από άλλες πηγές ως πατέρα της Σοφίας, συζύγου τού Χριστοφόρου Λεκαπηνού, μεγαλύτερου γιού τού Ρωμανού Α΄. Η αναφορά αυτή θεωρείται συνήθως ανακρίβεια τού Συμεών, που έπρεπε να αναφέρει τον Νικηφόρο ως "συμπέθερο τού Ρωμανού Α΄". Ωστόσο το έργο Βυζαντινές Οικογένειες (1975) τού Ζαν-Φρανσουά Βαννιέ θεωρεί την αναφορά ορθή, ότι δηλ. ο πατέρας και ο γιος νυμφεύτηκαν δύο αδελφές. Επειδή δεν επιτρεπόταν ο Χριστόφορος να νυμφευτεί τη θεία του, θα πρέπει ο Χριστόφορος να είναι γιος από έναν πρώτο γάμο του Ρωμανού Α΄ και η Θεοδώρα η δεύτερη σύζυγος τού Ρωμανού Α΄.
Αδερφοί Μαρκίδες Πούλιου

Οι Έλληνες αδερφοί Μαρκίδες Πούλιου από τη Σιάτιστα ήταν τυπογράφοι και εκδότες της πρώτης σωζόμενης ελληνικής εφημερίδας, της Εφημερίδος (που τυπώθηκε στη Βιέννη το 1790)  και στενοί συνεργάτες του Ρήγα Φεραίου.

Η ζωή και το έργο τους

Τα δύο αδέρφια, Πούλιος και Γεώργιος, εγκαταστάθηκαν στη Βιέννη το 1776 και πήραν την αυστριακή υπηκοότητα. Νωρίτερα είχε εγκατασταθεί στην αυστριακή πρωτεύουσα ο πατέρας τους, Μάρκος Πούλιου ο οποίος ήταν έμπορος. Ο Πούλιος (που είχε εκλατινίσει το όνομα του σε Πόπλιος, πιθανόν για να δείχνει συγκαλυμμένα την εξοικείωσή του με τις επαναστατικές ιδέες) εργάστηκε ως εφοριακός υπάλληλος και ο Γεώργιος ως εμπορομεσίτης ανατολικών ειδών. Από το 1790 ασχολήθηκαν με την τυπογραφία και την έκδοση βιβλίων. Αρχικά εργάστηκαν ως τυπογράφοι στο τυπογραφείο του Ιωσήφ Μπαουμάιστερ, αλλά δύο χρόνια αργότερα, ύστερα από την πρόσληψη του τελευταίου ως οικοδιδάσκαλου των πριγκίπων του αυστριακού θρόνου, τα δύο αδέρφια ανέλαβαν τη διεύθυνση του τυπογραφείου. Από το 1791 μέχρι το 1797 στο εν λόγω τυπογραφείο  τύπωσαν 56 ελληνικά βιβλία, αρκετά από τα οποία με τη φίρμα του Μπαουμάιστερ. Αργότερα, μετά την ανάληψη της διεύθυνσης από τους ίδιους, χρησιμοποίησαν την εκδοτική ένδειξη Παρά Μαρκίδ. Πούλιου ή Παρά τοις αυταδέλφοις Μαρκίδ. Πούλιου.
Ο Ρήγας Φεραίος συνδέθηκε με τους αδερφούς Πούλιου κατά το πρώτο του ταξίδι στη Βιέννη το 1790, όταν τύπωσε στο τυπογραφείο τους το βιβλίο του Σχολείον των ντελικάτων εραστών. Επίσης στο τυπογραφείο των Μαρκίδων Πούλιου τυπώθηκε το επαναστατικό μανιφέστο του Ρήγα που περιείχε την Επαναστατική προκήρυξη,  Δίκαια του Ανθρώπου και τον Θούριο. Τέλος η επιχείρηση των δύο αδερφών ανέλαβε την κεντρική πώληση και τη διακίνηση της Χάρτας του Ρήγα.
Η συνεργασία τους με τον Ρήγα είχε ως αποτέλεσμα τη δίωξή τους από τις αυστριακές αρχές μετά τη σύλληψη του Έλληνα επαναστάτη, και το κλείσιμο του τυπογραφείου. Ο Γεώργιος εξορίστηκε και πήρε άσυλο στη Γαλλία, αργότερα πήγε στην Αγκώνα και τελικά κατέληξε στην Νυρεμβέργη. Εκεί πέθανε το 1830 και θάφτηκε σε οικογενειακό τάφο στη γειτονική πόλη Φιρτ. Ο αδερφός του, που βρισκόταν εκτός της αυστριακής επικράτειας όταν συνελήφθη ο Γεώργιος, πήγε με μια ομάδα δημοκρατών στην Ιταλία για να πολεμήσει μαζί με τον Ναπολέοντα και τελικά κατέληξε στη Βενετία για να συνεχίσει το εκδοτικό έργο του. Για την τελευταία φάση της ζωής του δεν υπάρχουν στοιχεία, είναι όμως γνωστό ότι προσπάθησε να εκδώσει εφημερίδα στην Ιόνιο Πολιτεία.
Βασίλειος Μ. Μελάς

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν το τελευταίο από τα επτά παιδιά του νομομαθή, μεγαλεμπόρου και πολιτικού Μιχαήλ Μελά και της Κεφαλονίτισσας Ελένης Γ. Βουτσινά. Μετά το τέλος των γυμνασιακών του σπουδών φοίτησε στη Στρατιωτική Σχολή των Ευελπίδων. Σε ηλικία 17 ετών διέκοψε τις σπουδές του, κατατάχθηκε στο ιππικό σαν δεκανέας και πήρε μέρος σε όλες τις μάχες του πολέμου του 1897. Με το τέλος του πολέμου συνέχισε τις σπουδές του και αποφοίτησε από τη σχολή με το βαθμό του ανθυπιλάρχου.
Αργότερα συνέχισε τις σπουδές στη στρατιωτική σχολή του Πεζικού και Ιππικού στο Namur του Βελγίου και εν συνεχεία φοίτησε ως υπίλαρχος στην Ιππευτική Σχολή του Saumur στη Γαλλία (1910 - 1911). Πολέμησε στους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912 - 1913, όπως και στη Βορειοηπειρωτική επανάσταση το 1914. Την περίοδο 1915 - 1916 φοίτησε στην Ανωτάτη Σχολή Λοχαγών. Πήρε μέρος στην εκστρατεία της Μ. Ασίας ως Διοικητής Συντάγματος Ιππικού ( 1920 ). Ως συνταγματάρχης, διετέλεσε υπασπιστής του βασιλιά Αλεξάνδρου, με τον οποίο ανέπτυξε ιδιαίτερη σχέση.
Από το 1923 μέχρι το 1925 διετέλεσε στρατιωτικός ακόλουθος της Ελλάδας στο Βελιγράδι και αργότερα στο Παρίσι και το Λονδίνο. Το 1926 προβιβάσθηκε στο βαθμό του υποστρατήγου και το 1930 έγινε αντιστράτηγος.  Μετά από αίτησή του, αποστρατεύθηκε το 1936, ανακλήθηκε όμως στην ενεργό δράση κατά τον ελληνοϊταλικό πόλεμο όταν διορίσθηκε Ανώτερος Στρατιωτικός Διοικητής Αργυροκάστρου. Με τη λήξη του πολέμου αποστρατεύτηκε. Για την περίοδο αυτή της ζωής του, έχει καταγράψει τις αναμνήσεις του στο έργο «Αναμνήσεις και εντυπώσεις αντιστρατήγου Βασ. Μιχ. Μελά από την διοίκησιν του εν Αργυροκάστρω κατά τον Ιταλικόν πόλεμον 1940-1941». Κατά τη στρατιωτική του σταδιοδρομία τραυματίστηκε τρεις φορές, ενώ για την προσφορά και τον ηρωισμό του τιμήθηκε με πάρα πολλές διακρίσεις και παράσημα.
Εκτός από τη στρατιωτική του πορεία συμμετείχε ενεργά σε πάμπολλα σωματεία και ενώσεις. Διετέλεσε μεταξύ άλλων πρόεδρος της Αθηναϊκής Λέσχης ( 1938-1941 και 1949-1956 ), της Διαχειριστικής Επιτροπής Βασιλείου Γ. Μελά, της Φιλίππου Ενώσεως και της Ηπειρωτικής Εταιρείας Αθηνών, της οποίας υπήρξε ιδρυτικό μέλος. Υπήρξε επίσης συνεργάτης της Μεγάλης Ελληνικής Εγκυκλοπαίδειας . Αναφέρεται ότι ασχολείται και με το πνευματικό άθλημα του Μπριτζ.
Μετά την αποστρατεία του συμμετείχε σε πολλά κοινωφελή έργα και δραστηριότητες. Ήταν μασόνος, στη στοά Σκενδέρμπεης των Αθηνών ενώ κατά την περίοδο της Κατοχής φυλακίστηκε για ένα διάστημα από τις γερμανικές δυνάμεις και τέθηκε σε περιορισμό στην εξοχική του κατοικία στην Αίγινα.
Απεβίωσε το 1956 στην Αθήνα. Το πλούσιο αρχείο του Βασιλείου Μ. Μελά βρίσκεται κατατεθειμένο στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο. Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Σούτσου, κόρη του στρατηγού και προέδρου της Αθηναϊκής Λέσχης, Αλέξανδρου Σούτσου και της Σοφίας Νικολάου Μαυροκορδάτου.
Ποταμός Μπέχο-Μπέχο

Ετυμολογία

Η ονομασία Μπέχο-Μπέχο (ή Μπέχο Μπέχο) στα Σουαχίλι είναι γνωστή ως «mwanzilishi», και η οποία μεταφραζόμενη σημαίνει «ο πρωτοπόρος».

Ιστορία

Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στα τέλη του 1916 - αρχές του 1917, διαδραματίστηκαν και στις δυο όχθες του, σκληρές μάχες διάρκειας μερικών εβδομάδων, μεταξύ των Schutztruppe (αποικιακή δύναμη) της Γερμανικής Ανατολικής Αφρικής και των βρετανικών μονάδων, που είχαν σαν αποτέλεσμα, στα χαμηλά του Όρους Sugar, να σκοτωθεί ο Βρετανός Λοχαγός Frederick Courteney Selous.
Νικόλαος Αλιβιζάτος (ιατρός)

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο Ληξούρι και καταγόταν από παλιά οικογένεια της Κεφαλονιάς. Αδέλφια του ήταν οι Ανδρέας και Αμίλκας Αλιβιζάτος. Σπούδασε ιατρική στα πανεπιστήμια του Bordeaux και του Montpellier και αναγορεύθηκε διδάκτωρ του πανεπιστημίου του Παρισιού. Το 1903 ίδρυσε την Πολυκλινική Αθηνών. Ακολούθησε ακαδημαϊκή σταδιοδρομία εκλεγόμενος το 1903 υφηγητής Χειρουργικής και το 1908 τακτικός καθηγητής, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1938. Υπήρξε πρύτανης (1927 - 1928) του Πανεπιστημίου Αθηνών καθώς και ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Χειρουργικής Εταιρείας. Είχε συγγράψει πολλά επιστημονικά συγγράματα.
Ασχολήθηκε με την πολιτική εκλεγόμενος βουλευτής Κεφαλληνίας με το κόμμα των Φιλελευθέρων. Εξελέγη για πρώτη φορά το 1910 και συνέχισε να εκλέγεται μέχρι και το 1918.
Απεβίωσε το 1945 και γιος του ήταν Κωνσταντίνος Αλιβιζάτος.
Κωνσταντίνος Ξενάκης

Περιγραφή

Γεννήθηκε το 1931 στο Κάιρο σε οικογένεια Αιγυπτιωτών, και στην ηλικία των 21 ετών ανεχώρησε για το Παρίσι όπου σπούδασε διακόσμηση εσωτερικών χώρων και αρχιτεκτονική έως το 1961 στην Ανωτάτη Σχολή Σύγχρονης Τέχης (École Supérieure des Arts Modernes ) και στην Ακαδημία του Μεγάλου Σωμιέρ (Académie de la Grande Chaumière). Κατά την δεκαετία του 1970 υπήρξε καθηγητής των καλών τεχνών στο Παρίσι και το Βερολίνο, ενώ μετέπειτα πραγματοποίησε πολλές εκθέσεις διεθνώς.
Από το 1980 και έπειτα αρχίζει να χρησιμοποιεί όλο και περισσότερα σημεία και σύμβολα επί των έργων του, παρμένα από τα αιγυπτιακά ιερογλυφικά, ελληνικό και φοινικικό αλφάβητο, αλλά και ιαπωνικούς χαρακτήρες, υποβαλλόμενα από χρωματικές ποικιλίες. Το 1986 έγινε μέλος του Τάγματος των Ταγμάτων και των Τεχνών (Ordre des Arts et des Lettres) στη Γαλλία, και το 1996 του απονεμήθηκε το βραβείο Ντελμά (Prix Delmas) από το Institut de Γαλλία.
Έχει ασκήσει κριτική στο φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης και των επιπτώσεων της, καθώς και εκφράσει προβληματισμούς για την υπερπληθώρα των διαθέσιμων πληροφοριών στον σύγχρονο κόσμο, ενώ μέσω του έργου του επιδιώκει την παρουσίαση μιας οικουμενικής εκφραστικής δημιουργίας αναζητώντας την καλλιτεχνική υπέρβαση.
Στην Ελλάδα, κάποια από τα έργα του φιλοξενούνται στην Εθνική Πινακοθήκη Αθηνών και το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στη Θεσσαλονίκη, ενώ ένα από τα έργα του κοσμούσε ως ο κεντρικός πίνακας το πρωθυπουργικό γραφείο κατά την θητεία του Αλέξη Τσίπρα.
Αδριατική Λίγκα

Λογότυπο

Το λογότυπο της ABA έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2012

Επιλογή διοργανωτή

Μια άλλη πόλη που έδειξε ενδιαφέρον για να φιλοξενήσει τη διοργάνωση ήταν η Νυρεμβέργη στη Γερμανία, ωστόσο το Ελσίνκι ήταν στην εξέχουσα θέση κατά τη διάρκεια της όλης διαδικασίας. Αυτή είναι η τρίτη φορά που η πόλη θα φιλοξενήσει τη διοργάνωση. Το 1971 και το 1994 είναι οι άλλες φορές.
Στις 9 Νοεμβρίου 2009 το Ευρωπαϊκό Συνέδριο Στίβου έλαβε την απόφαση να χορηγήσει τα παιχνίδια για το Ελσίνκι. Δεν θα υπάρξουν αγωνίσματα Βάδην και Μαραθωνίου.
Χάρι Παναγιώτου

Διασυλλογική καριέρα

Ο Παναγιώτου γεννήθηκε στο Λέστερ της Αγγλίας από Ελληνοκύπριο πατέρα, τον Ανδρέα (γνωστό ως Άντι) και μητέρα με καταγωγή από τον Άγιο Χριστόφορο και Νέβις.

Διεθνής καριέρα

Στις 8 Οκτωβρίου του 2014, ο Παναγιώτου σκόραρε στο ντεμπούτο του για λογαριασμό του Άγιου Χριστόφορου και Νέβις στο Κύπελλο Καραϊβικής, όπου η ομάδα του ηττήθηκε από τα Μπαρμπάντος στο Σταντ Σιλβιό Κατόρ στο Πορτ-ο-Πρενς της Αϊτής. 
Στις 26 Μαρτίου του 2015, σημείωσε χατ-τρικ το οποίο ξεκίνησε με ένα πέναλτι στον επαναληπτικό αγώνα της προκριματικής Φάσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου εναντίον των Τερκς και Κέικος στο TCIFA National Academy του Πρόβιντενσιαλες στον Άγιο Χριστόφορο και Νέβις, κερδίζοντας τον αγώνα με 6–2 και συνολικό σκορ στους δύο αγώνες 12–4. Στις 26 Μαρτίου του 2016 σκόραρε στη νίκη με 2–0 επί της Αρούμπα, εξασφαλίζοντας την πρόκριση στο δεύτερο γύρο των προκριματικών για το Κύπελλο Καραϊβικής 2017. Αυτό σημαίνει πως έσπασε το ρεκόρ 85 χρόνων στη Λέστερ Σίτι που κατείχε ο Έρνι Χάιν, ως κορυφαίος διεθνής σκόρερ όλων των εποχών.