google/wiki40b huggingface dataset:
Χέρμαν Α΄ της Κολωνίας

Βιογραφία

Ήταν γιος του Έρενφρητ Α΄ κόμη του Μάασγκαου κ.ά. περιοχών, γενάρχη του Οίκου και της Αντελγκούντα των Παλαιών Γουέλφων, κόρης του Κορράδου Β΄ κόμη του Ωξέρ. 
Αδελφός του ήταν ο Έμπερχαρτ Α΄. Ήταν καγκελλάριος του Ζβέντιμπολτ των Καρολιδών της Λοθαριγγίας και βοήθησε στην υλοποίηση της προσάρτησης της Λοθαριγγίας στη Δυτική Φραγκία το 911. Το 921 υπέγραψε στη Συνθήκη της Βόννης, που συμφωνήθηκε μεταξύ του Καρόλου Γ΄ του απλού της Δυτικής Φραγκίας και του Ερρίκου Α΄ των Οθωνιδών της Ανατολικής Φραγκίας. Η συνάντηση έγινε σε πλοίο επί του Ρήνου, ο οποίος ήταν το κοινό τους σύνορο. Το επόμενο έτος συμμετείχε σε Σύνοδο στο Κόμπλεντς.
Το 924 απεβίωσε και τάφηκε στον καθεδρικό Χίλντεμπολτ της Κολωνίας.
Δήμος Παπάγου-Χολαργού

Παπάγου

Ο οικισμός Παπάγου (ο οποίος στη συνέχεια έγινε Κοινότητα και αργότερα Δήμος), είναι δημιούργημα του Αυτόνομου Οικοδομικού Οργανισμού Αξιωματικών (ΑΟΟΑ). Ο ΑΟΟΑ συνεστήθη στις 29 Αυγούστου 1950 με τον Α.Ν. 1563/1950 (ΦΕΚ Α 254) από την τότε κυβέρνηση του Σοφοκλή Βενιζέλου, για τη στέγαση των αξιωματικών των Ενόπλων Δυνάμεων. Ήταν η εποχή που η οικονομία της Ελλάδος είχε καταστραφεί από την Κατοχή και τον Εμφύλιο και υπήρχε άμεση ανάγκη στέγασης των οικογενειών των αξιωματικών, οι οποίες είχαν πληγεί παντοιοτρόπως μέχρι το 1949.
Η ονομασία οφείλεται στο Στρατάρχη Αλέξανδρο Παπάγο. Ο Στρατάρχης Αλέξανδρος Παπάγος γνώριζε πολύ καλά το πρόβλημα στέγασης των αξιωματικών και, ως Αρχιστράτηγος, μερίμνησε για την κατάρτιση Νόμου, ο οποίος προέβλεπε την παροχή ιδιόκτητης κατοικίας στους αξιωματικούς και ζήτησε από την Κυβέρνηση να τον κυρώσει ως Αναγκαστικό Νόμο. Αργότερα, το 1953, ως Πρωθυπουργός πλέον της Ελλάδος, ενέκρινε διαδοχικά δάνεια προς τον ΑΟΟΑ, ώστε να συνεχιστούν τα προγράμματα οικοδόμησης της πόλεως.
Η θεμελίωση της πρώτης κατοικίας έγινε στις αρχές του 1952 από τον Βασιλέα Παύλο, παρισταμένου και του τότε Πρωθυπουργού Νικολάου Πλαστήρα. Στις 22 Ιουνίου 1954 κληρώθηκαν και δόθηκαν στους δικαιούχους οι πρώτες 200 κατοικίες που κατασκευάσθηκαν από τον ΑΟΟΑ και συγκροτήθηκε ο οικισμός Παπάγου. Ο οικισμός υπαγόταν αρχικώς διοικητικά στο Δήμο Χολαργού και το 1965 αναγνωρίσθηκε ως Κοινότητα με το Βασιλικό Διάταγμα 941/22-11-1965 (ΦΕΚ A 224). Έκτοτε, η Κοινότητα Παπάγου αναπτύχθηκε σημαντικά, μέσω διαδοχικών οικοδομικών προγραμμάτων του ΑΟΟΑ μέχρι το 1980. Αναγνωρίσθηκε ως Δήμος Χολαργού με το Προεδρικό Διάταγμα 554/13-8-1982 (ΦΕΚ Α 98). Με την τελευταία διοικητική μεταρρύθμιση του προγράμματος Καλλικράτη, που επήλθε με την ψήφιση του Ν. 3852/2010 (ΦΕΚ Α 87), ο Δήμος συνενώθηκε με τον τότε Δήμο Δήμο Χολαργού και αποτελούν πλέον τον ενιαίο Δήμο Παπάγου-Χολαργού, με έδρα το Χολαργό.
Γκάρι Χολτ

Βιογραφία

Ο Γκάρι Χολτ γεννήθηκε στις 4 Μαΐου 1964 στο Ρίτσμοντ της Καλιφόρνια.
Το 1981 εντάχθηκε στους Exodus αντικαθιστώντας τον Τιμ Ανιέλο και συγκροτώντας δίδυμο κιθαριστών μαζί με τον Κερκ Χάμμετ, ο οποίος δύο χρόνια αργότερα μεταπήδησε στους Metallica. Το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος με τίτλο "Bonded by Blood" που κυκλοφόρησε το 1985 θεωρείται ένα από τα σπουδαιότερα άλμπουμ στην ιστορία του thrash metal. Ακολούθησε μία σειρά δίσκων μέχρι το 1992, όταν οι Exodus διαλύθηκαν. Ο Χολτ, σε συνεργασία με τον κιθαρίστα Ρικ Χάνολτ αποτέλεσαν το βασικό συνθετικό δίδυμο του συγκροτήματος, ενώ μετά την οριστική επανένωση των Exodus το 2001, είναι ο μοναδικός μουσικός που έχει παίξει σε όλους τους δίσκους του συγκροτήματος.
Έχει συνεργαστεί με τους Destruction, τους Hypocrisy, τους Heathen και τους Panic, ενώ έπαιξε στο "Witchkrieg" των Witchery μαζί με τον Λι Άλτους και έχει κάνει την παραγωγή στο "Waking into Nightmares" των Warbringer.
Από το 2011 και έπειτα, αντικαθιστούσε τον κιθαρίστα Τζεφ Χάνεμαν των Slayer, κατά τις περιόδους στις οποίες βρισκόταν σε θεραπεία. Μετά το θάνατο του τελευταίου, ο Χολτ συμφώνησε να αναλάβει τα καθήκοντα του δεύτερου κιθαρίστα στο συγκρότημα, δουλεύοντας παράλληλα με τους Exodus.
Τον Σεπτέμβριο του 2015, πραγματοποιήθηκε η κυκλοφορία του πρώτου άλμπουμ των Slayer με τον Χολτ στην κιθάρα, με τίτλο "Repentless".
Τυρόγαλα

Το τυρόγαλα ή τυρόγαλο  είναι το διάλυμα που προκύπτει κατά τη διαδικασία παρασκευής του τυριού ή της καζεΐνης και απομένει μετά την πήξη του γάλακτος και την απομάκρυνση του στερεού πήγματος. Το διάλυμα είναι όξινο λόγω του γαλακτικού οξέος που περιέχει. Το τυρόγαλα έχει διάφορες χρήσεις, μεταξύ άλλων στη γαλακτοβιομηχανία ως πρόσθετο στη διαδικασία τυποποίησης γάλακτος, ως διατροφικό συμπλήρωμα, καθώς και ως πηγή πρωτεϊνών. Με την κατάλληλη επεξεργασία του τυρόγαλου προκύπτει τα νωπά τυριά τύπου μυζήθρας. Στην ιστοσελίδα του Υπουργείου Γεωργίας, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος της Κύπρου. Ανάκτηση 13/11/2014.</ref> . Το τυρόγαλα αποτελεί απόβλητο της τυροκομικής βιομηχανίας, ιδιαίτερα επιβλαβές για το περιβάλλον όταν δεν γίνεται σωστή διαχείρισή του.
Καστράκι της Παναγίας του Ποταμιού (Καρλόβασι Σάμου)

Τοποθεσία

Το Καστράκι της Παναγίας του Ποταμιού βρίσκεται τρία χιλιόμετρα δυτικά από το Καρλόβασι Σάμου και συγκεκριμένα στην παραθαλάσσια θέση Ποτάμι-ποταμάκι που αρδεύει την γύρω μικρή γεωργική περιοχή. Στην αρχαιότητα ίσως το ποτάμι αυτό είχε την ονομασία Κερκήτιος.
Το τοπωνύμιο Κατράκι απαντάται σε σιγιλλίωδες γράμμα του Ιανουαρίου 1776 του Οικουμενικού Πατριάρχη Σωφρόνιου.

Περιγραφή

Πρόκειται για φρουριακή κατασκευή  άνω σε βραχώδες έξαρμα και με κάτοψη ενός ακανόνιστου μακρόστενου ορθογώνιου, διαστάσεων 15Χ 45 μ. γερτού από βορειο-ανατολικά σε υψόμετρο 60 μ. πάνω από τη θάλασσα,προς νοτιοδυτικά σε υψόμετρο 40 μ, με ομαλότερο έδαφος στην περιοχή πρόσβασής του. Εκτείνεται σε μια επιφάνεια 700 μέτρων περίπου.Η έλλειψη χώρων φρουράς και διοίκησης και καταλοίπων κατοικιών μαρτυρά πως δεν είχε χρησιμεύσει ως μονιμότερη εγκατάσταση. Το πιο πιθανό χρησίμευε ως καταφύγιο των περιοίκων προς αντιμετώπιση βραχυχρόνιων πειρατικών επιδρομών ή κινδύνων και ως φυλάκιο ελέγχου των προσεγγιζόντων πλοίων, χωρίς να αποκλείεται και ως τόπος διαμονής τοπάρχη.
Βορειοανατολικά στο ομαλό έδαφος κτίστηκε στην στενή πλευρά το κυρίως αμυντικό τείχος και η πύλη εισόδου Το μετωπικό αυτό τείχος κατασκευάστηκε με κοινή λιθοδομή ενδιάμεσα τούβλα και ισχυρό κονίαμα και έχει ύψος περίπου 71/2-8 μ. Η εξωτερική παρειά του τοίχους δεν είναι επίπεδη καθώς διαρθρώνεται οριζοντίως σε βάση ύψους 2 1/2-3 μ.,κυρίως τοίχο και επάλξεις. Τέσσερις κατακόρυφες πλατιές ισοπλατείς παραστάδες ενισχύουν τον τοίχο. Αυτές κατανέμουν άνισα τον τοίχο: οι τρεις ανατολικότερες είναι σε ίσες αποστάσεις με την ανατολικότερη να είναι στη γωνία.

Ιστορία

Το Καστράκι ήταν αμυντική εγκατάσταση της βυζαντινής περιόδου. Επρόκειτο για  καταφύγιο των κατοίκων του ατοίχιστου οικισμού στο Ποτάμι. Χρονικά η δημιουργία του πρέπει να τοποθετηθεί στα χρόνια των Λασκαρίδων αυτοκρατόρων της Νικαίας στα μέσα ή στο β μισό του 13ου αι. ή λιγότερο πιθανό στο α μισό του 14ου αι. Στη χρονολόγηση αυτή βοηθάνε οι γειτονικοί ναοί Αγίου Νικολάου και Παναγίας στο Ποτάμι.
Ροδόλφος Μορώνης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1943 στην Αθήνα και σπούδασε στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε εφημερίδες («Μεσημβρινή», «Τα Νέα», «Βραδυνή») ενώ κατά καιρούς έχει αναλάβει διευθυντικές θέσεις σε τηλεοπτικά κανάλια. Υπήρξε συντονιστής ειδήσεων στην Eurovision, Γενικός Διευθυντής της ΕΤ-1  (1989 - 1990), μέλος του ΕΣΡ (2002 - 2005), καθώς και  αναπληρωτής  διευθύνων σύμβουλος της ΝΕΡΙΤ (20/5/2014 - 11/9/2014). Πρόεδρος του Ινστιτούτου Οπτικοακουστικών Μέσων -ΙΟΜ (2005-2011) και Πρόεδρος του European Audiovisual Observatory (2010).
Διετέλεσε (2019) Αντιπρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης. 
Την περίοδο 1995 - 2000 δίδαξε τηλεοπτική δημοσιογραφία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.
Τον Αύγουστο-Σεπτέμβριο του 2007 κατά την προεκλογική περίοδο ανέλαβε Υπουργός Επικρατείας στην κυβέρνηση Καραμανλή, ενώ στις 28 Αυγούστου 2015, κατά τον διορισμό της Υπηρεσιακής Κυβέρνησης Βασιλικής Θάνου από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλου, ανέλαβε τη θέση του Κυβερνητικού Εκπροσώπου και Υπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ, μέχρι τη διενέργεια εκλογών στις 20 Σεπτεμβρίου 2015.
Είχε συγγράψει δύο βιβλία και είχε μεταφράσει θεατρικά έργα, («Πινγκ Πονγκ» του Αρτύρ Ανταμώφ, «Ένας άνθρωπος για όλες τις εποχές» του Ρόμπερτ Μπολτ, «Μιλούσαμε για τριαντάφυλλα» του Φρανκ Γκιλρόυ).
Κοκτέιλ

Mixers

Για την παρασκευή κοκτέιλ χρησιμοποιούνται ευρέως τα εξής συνοδευτικά συστατικά (καλούνται mixers): κόλα, ανθρακούχο νερό, γρεναδίνη, ξινό μίγμα, τόνικ, βερμούτ, χυμός λεμονιού ή παντς. Ο πάγος αποτελεί προαιρετικό βασικό συστατικό σε ορισμένα κοκτέιλ.

Σερβίρισμα

Τα κοκτέιλ, εκτός από απλά ποτά σε ένα ειδικό για την κάθε περίσταση ποτήρι, σερβίρονται επίσης ως φλεγόμενα, σφηνάκια (ελάχιστες ποσότητες σε πολύ μικρά ποτήρια). Προαιρετικά προσθέτονται σαν διακοσμητικά στοιχεία είτε φυσικά προϊόντα όπως φέτες από φρούτα (φέτα λεμόνι ή πορτοκάλι), είτε τεχνητά αντικείμενα όπως μικρές ομπρελίτσες.
Γαλικία (ρωμαϊκή επαρχία)

Η Γαλικία (στα λατινικά, Gallaecia) ήταν μια επαρχία της ρωμαϊκής Ιβηρίας. Ιδρύθηκε στις αρχές του 3ου μ.Χ. αιώνα από τον αυτοκράτορα Καρακάλα και περιελάμβανε τα βορειοδυτικά εδάφη της Ταρρακωνικής, που χονδρικά σήμερα αντιστοιχούν στην βόρεια Πορτογαλία και τις ισπανικές αυτονομίες της Γαλικίας και της Αστούριας. Πρωτεύουσά του ήταν η Bracara (σημερινή Μπράγκα). Άλλες κύριοι αστικοί της πυρήνες ήταν η Legio (σημ. Λεόν) και η Αστούρικα Αουγκούστα (σημερινή Αστόργα).
Εμπειρία

Εμπειρία είναι η γνώση και η δεξιότητα που στηρίζεται στην παρατήρηση και στην πρακτική εξάσκηση και αποκτάται με την πάροδο του χρόνου. Π.χ. στην εργασία: οι τεχνίτες μαθαίνουν τη δουλειά, βλέποντας, αρχικά, άλλους, που είναι εξειδικευμένοι, ενώ μετά δοκιμάζοντας μόνοι τους. Έτσι με τον καιρό βελτιώνονται, μαθαίνουν καινούρια πράγματα και διδάσκονται πολλές φορές από τα λάθη τους. Στην επιστήμη η εμπειρία έχει στενή σχέση με το πείραμα, το οποίο συμπληρώνει την παρατήρηση. Η δεύτερη έννοια της εμπειρίας είναι το βίωμα μιας κατάστασης, που είναι κομμάτι της συνολικής εμπειρίας (πείρας) του ανθρώπου.

Στη Φιλοσοφία

Στον κλάδο της φιλοσοφίας, εμπειρία είναι η γνώση που αποκτάται με την αισθητηριακή αντίληψη ή με την παρατήρηση. Η γνώση αυτή, σύμφωνα με τους οπαδούς της εμπειριοκρατίας, η μόνη αληθινή μορφή γνώσης που μπορεί να αποκτήσει ο άνθρωπος. Αντίθετα, οι οπαδοί ενός άλλου φιλοσοφικού ρεύματος, της νοησιαρχίας, δεν αποδέχονται την άποψη αυτή και αντιτάσσουν στην εμπειρία την a priori γνώση.

Στα βιντεοπαιχνίδια

Στο χώρο των διαδικτυακών (online) βιντεοπαιχνιδιών, και ειδικότερα σε τίτλους όπου ο τρόπος παιχνιδιού δεν διαθέτει επίπεδα ή πίστες, ο κάθε παίκτης προσπαθεί να φτάσει στο στόχο του, συλλέγοντας πόντους εμπειρίας.
Ντομινίκ Τζόκερ

Фабрика звёзд: Россия-Украина

Παρουσιαστής: Ντμίτρι Σέπελεφ

Δισκογραφία

γκρουπ «2+2»
γκρουπ «Банда»
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Έβρου 2013–14

Η περίοδος 2013–14 των πρωταθλημάτων της Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Έβρου.
Ιωάννης Παλαιολόγος Χριστιανός

Ο Ιωάννης Παλαιολόγος Χριστιανός (1439 ή το 1440-20 Φεβρουαρίου 1513), είναι ένα αμφιλεγόμενο πρόσωπο που δεν μαρτυρείται σε καμία μεσαιωνική πηγή, αλλά εμφανίστηκε τον 19ο αιώνα από βασιλόφρονες ερευνητές στην προσπάθειά τους να συνδέσουν την βασιλική οικογένεια της Ελλάδος των Γκλύξμπουργκ με τον Οίκο των Παλαιολόγων και την Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Ταυτίζεται από αυτούς τους ερευνητές με τον Ιωάννη βασιλιά της Δανίας (1481–1513) δίνοντας μια φανταστική εκδοχή της καταγωγής του.
Σύμφωνα με αυτή την αμφιλεγόμενη σύνδεση ο Ιωάννης ήταν γιος του τελευταίου αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Παλαιολόγου από υποτιθέμενο, τρίτο, γάμο του, ο Κουτλουμουσιανός λέει για εξωσυζυγική σχέση, με την Άννα Νοταρά. Η εκδοχή λέει ότι με την πτώση της Κωνσταντινούπολης, ήταν 14 ετών τότε, η μητέρα του τον φυγάδευσε στην Ιταλία όπου κράτησε μυστική την καταγωγή του. Εκεί υπό την προστασία της υπηρέτριας της Ειρήνης σπούδασε, παρόλο που από τις πηγές μαρτυρείται η φυγή κι εγκατάσταση της Άννας Νοταρά έως τον θάνατο της μετά από χρόνια στην Ιταλία η εκδοχή αυτή του Βαρθολομαίου Κουτλουμουσιανού λέει ότι αυτοκτόνησε μην πέσει στα χέρια των Οθωμανών. Αργότερα υπό την προστασία κάποιου Γερμανού έκανε καριέρα στρατιωτικού στην Αυστρία, και αργότερα στον Γαλλικό στρατό όπου και πολέμησε κατά των Άγγλων. Στην συνέχεια βρέθηκε στο Βασίλειο της Δανίας και Σουηδίας όπου έγινε στρατηγός από τον βασιλιά Χριστιανό Α΄ σε ηλικία 20 ετών, εκεί παντρεύτηκε την Χριστίνα της Σαξονίας και να γίνει και ο ίδιος έπειτα βασιλιάς της Δανίας-Σουηδίας, αναφέρεται ότι έγινε σαν νόμιμος διάδοχος του θρόνου, με τον όνομα Χριστιανός παρόλο που ο βασιλιάς είχε γιο νόμιμο διάδοχο.
Νικόλαος Ζαρντινίδης

Σπουδές και αντιστασιακή δράση

Γεννήθηκε στη Μακεδονία. Ολοκλήρωσε το Δημοτικό Σχολείο Αγλαΐας Σχοινά και εν συνεχεία την Εμπορική Σχολή της Θεσσαλονίκης. Λίγο πριν ξεσπάσει ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος υπηρέτησε τη θητεία του ως έφεδρος αξιωματικός στην Καβάλα. Έλαβε μέρος σε όλες τις μάχες με το 25ο Σύνταγμα Πεζικού στην Αλβανία.
Κατά την περίοδο της Κατοχής ανέπτυξε αντιστασιακή δράση. Το 1944 κατατάχθηκε ως εθελοντής στο στρατό και εργάστηκε στο γραφείο του Γ΄ Σώματος Στρατού και οργάνωσε το Προκεχωρημένο Κέντρο Πληροφοριών Έβρου. Αποστρατεύτηκε το 1950 με το βαθμό του Ταγματάρχη.

Πολιτική καριέρα

Για πρώτη φορά κατήλθε ως υποψήφιος με το Λαϊκό Κόμμα, στις εκλογές του 1952. Εξελέγη ως επιλαχών με την ΕΡΕ του Καραμανλή, χάνοντας την έδρα με διαφορά μόλις ενός σταυρού. Έπειτα από το θάνατο του Πέτρου Λεβαντή έγινε ο ίδιος βουλευτής ως επιλαχών. Στις εκλογές του 1955 και του 1961 επανεξελέγη στο Κοινοβούλιο. Παρέμεινε πιστός συνεργάτης του Καραμανλή και κατά την περίοδο της επταετίας.
Ανέλαβε την προεδρία της 39ης Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης. ο Ζαρντινίδης διατήρησε την έδρα του και μετά τις εκλογές το Νοέμβριο του 1977, στην Α΄ Θεσσαλονίκης με τη ΝΔ. Την ίδια περίοδο ορκίστηκε υπουργός Δημοσίων Έργων από τον Νοέμβριο του 1977 μέχρι τον Μάιο του 1980. Από το Μάιο του 1980 ως το 1981 διορίστηκε και μέλος στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Αθλητική δραστηριότητα

Ο Ζαρντινίδης υπήρξε αθλητής αλλά και παράγοντας του αθλητισμού. Ειδικότερα, στα νεανικά του χρόνια ήταν μέλος της ομάδας καλαθοσφαίρισης της ΧΑΝΘ και αναδείχθηκε πρωταθλητής Ελλάδας στην κωπηλασία (1937-46). Αργότερα ήταν πρόεδρος του αθλητικού συλλόγου Ηρακλής και πρόεδρος του Ναυτικού Ομίλου Θεσσαλονίκης.
Στα τέλη του 1991, στον απόηχο των εξελίξεων του Μακεδονικού Ζητήματος, ο Ζαρντινίδης συνετέλεσε στην ίδρυση μιας συντονιστικής επιτροπής δράσης για τα εθνικά ζητήματα (Μακεδονική Επιτροπή).

Θάνατος

Ο Ζαρντινίδης πέθανε το 2001 και κηδεύτηκε στα νεκροταφεία της Αναστάσεως του Κυρίου στη Θεσσαλονίκη
Ηλίας Ατματσίδης

Σε συλλογικό επίπεδο

Ξεκίνησε την καριέρα στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο με την φανέλα των Ποντίων Βέροιας. Το 1992 τον απέκτησε η ΑΕΚ, με την οποία καθιερώθηκε γρήγορα και υπήρξε βασικός για πολλά χρόνια, κατακτώντας 2 Πρωταθλήματα (1992-93, 1993-94), 4 Κύπελλα (1996, 1997, 2000, 2002) και 1 Σούπερ Καπ (1992).
Το 2002 αποκτήθηκε από τον ΠΑΟΚ με τον οποίο κατέκτησε το Κύπελλο το 2003.
Τον Ιανουάριο του 2014, σε ηλικία 44 ετών κι έπειτα από 9 χρόνια απουσίας από την ενεργό δράση, αποφάσισε να επανέλθει σε ερασιτεχνικό επίπεδο, αγωνιζόμενος για ένα μικρό χρονικό διάστημα στο σωματείο Ομόνοια της Β’ ερασιτεχνικής κατηγορίας στο Ηράκλειο Κρήτης.

Στην Εθνική Ελλάδας

Με την Ελλάδα αγωνίστηκε για πρώτη φορά στις 23 Μαρτίου 1994, στην εντός έδρας φιλική αναμέτρηση εναντίον της Πολωνίας (0-0). Συνολικά συμμετείχε σε 47 αγώνες. Ήταν μέλος της ομάδας που αγωνίστηκε στο Μουντιάλ 1994 στις ΗΠΑ, έχοντας μία συμμετοχή στον δεύτερο αγώνα εναντίον της Βουλγαρίας.

Προπονητική καριέρα

Τον Οκτώβριο του 2014 ανακοινώθηκε από την ΑΕΚ ότι ανέλαβε θέση στο προπονητικό επιτελείο των τμημάτων υποδομής του συλλόγου, όπου υπεύθυνος ήταν ο Άκης Ζήκος και προπονητής της ομάδας Κ-20 ο Στέλιος Μανωλάς, οι οποίοι υπήρξαν συμπαίκτες του Ηλία Ατματσίδη τη δεκαετία του 1990, τόσο στην ΑΕΚ όσο και στην εθνική ομάδα.
Utair

Ιστορία

Τον Φεβρουάριο του 1967, η Aeroflot Tyumen Directorate δημιουργήθηκε για να ανταποκριθεί στις ανάγκες μεταφοράς της ταχέως αναπτυσσόμενης βιομηχανίας πετρελαίου και φυσικού αερίου στη δυτική Σιβηρία. Tο 1991 δημιουργήθηκε η Tyumenaviatrans Aviation (TAT) για να αντικαταστήσει τη Aeroflot Tyumen Directorate. Η TAT υιοθέτησε το όνομα UTair στις αρχές του 2003. Η αεροπορική εταιρεία ανήκει στην περιφέρεια Khanty Mansiysk (23%), στη διοίκηση του Surgut City (19%), στους ρώσους μετόχους (33%), στη Ρωσική Ομοσπονδία (2%) και στους ξένους επενδυτές (20%). 
Τον Οκτώβριο του 2010, η Utair ανακοίνωσε σχέδια για αντικατάσταση του στόλου της Tupolev Tu-134 με το Sukhoi Superjet 100 .  Τον Δεκέμβριο, η UTair έδωσε επίσημα εντολή για την έναρξη λειτουργίας 24 αεριωθούμενων αεροσκαφών το 2013.   
Τον Νοέμβριο του 2014, η Utair αντιμετώπισε οικονομικές δυσκολίες και δεν ήταν σε θέση να προβεί σε πληρωμή ομολόγων.  Τον Απρίλιο του 2015, η Utair ανακοίνωσε μείωση του στόλου λόγω οικονομικών δυσκολιών.  Ακυρώθηκε επίσης την παραγγελία για 24 αεροσκάφη Sukhoi Superjet 100 .  Λίγες εβδομάδες αργότερα, η θυγατρική της εταιρεία UTair Express έπαυσε να λειτουργεί.    
Στις 31 Οκτωβρίου 2017, η Utair ανήγγειλε την αλλαγή επωνυμίας της και άλλαξε το όνομά της από "UTair Aviation" σε "Utair".
Δελχί

Αστική διοίκηση

Τον Ιούλιο του 2007, η Εθνική Επικράτεια Πρωτεύουσας του Δελχί αποτελούταν από εννέα επαρχίες, 27 τεχσίλ, 59 πόλεις απογραφής και 300 χωριά. Την ίδια περίοδο, η πόλη διοικούταν από τρεις δημοτικές επιχειρήσεις, την Δημοτική Επιχείρηση του Δελχί (ΔΕΔ) - με έκταση 1.397 τ.χλμ., το Δημοτικό Συμβούλιο του Νέου Δελχί με έκταση 42.7 τ.χλμ. και το Συμβούλιο Κατασκηνώματος του Δελχί με έκταση 4.3 τ.χλμ.
Μετά τη τριχοτόμηση ΔΕΔ στις αρχές του 2012, το Δελχί διοικείται από πέντε τοπικές δημοτικές επιχειρήσεις: τις Δημοτικές Επιχειρήσεις του Βόρειου Δελχί, Νότιου Δελχί και Ανατολικού Δελχί, το Δημοτικό Συμβούλιο του Νέου Δελχί και το Συμβούλιο Κατασκηνώματος του Δελχί. Τον Ιούλιο του ίδιου έτους, λίγο μετά την τριχοτόμηση της ΔΕΔ, η κυβέρνηση του Δελχί δημιούργησε δύο νέες επαρχίες.
Η αστική διοίκηση του Δελχί βγήκε 5η μεταξύ 21 πόλεων για την καλύτερη διακυβέρνηση και διοικητικές πρακτικές στην Ινδία το 2014. Έλαβε 3.6 στα 10 σε σύγκριση με τον εθνικό μέσο όρο, που φτάνει τους 3.3 βαθμούς.
Στο Δελχί εδρεύει το Ανώτατο Δικαστήριο της Ινδίας. Το Ανώτατο Δικαστήριο του Δελχί καλύπτει μόνο την ενωσιακή επικράτεια του Δελχί. Επίσης, στο Δελχί εδρεύει το Δικαστήριο Μικρών Υποθέσεων (για αστικές υποθέσεις), το Δικαστήριο Ειρηνοδικών και το Δικαστήριο Συνεδριών (για ποινικές υποθέσεις). Διοικητικά, το Δελχί χωρίζεται σε έντεκα αστυνομικές ζώνες.

Μέσα ενημέρωσης

Ως πρωτεύουσα της Ινδίας, το Δελχί είναι το κέντρο του πολιτικού ρεπορτάζ, συμπεριλαμβανομένων των τακτικών μεταδόσεων των συνεδριών του Κοινοβουλίου. Πολλά εθνικά πρακτορεία μέσων ενημέρωσης, συμπεριλαμβανομένου του Ιδρύματος Τύπου της Ινδίας, του Ιδρύματος Μέσων Ενημέρωσης της Ινδίας και του κρατικού τηλεοπτικού καναλιού Doordarshan, εδρεύουν στην πόλη. Τα τηλεοπτικά προγράμματα που εκπέμπονται στο Δελχί συμπεριλαμβάνουν δύο ελεύθερα επίγεια τηλεοπτικά κανάλια που προσφέρει το Doordarsha και αρκετά καλωδιακά κανάλια στα Χίντι, τα Αγγλικά και περιφερειακές γλώσσες τα οποία προσφέρονται από πολυσυστημικούς λειτουργούς. Η δορυφορική τηλεόραση δεν είναι πολύ δημοφιλής μεταξύ των κατοίκων του Δελχί.
Η έντυπη δημοσιογραφία παραμένει δημοφιλές μέσο ενημέρωσης στο Δελχί. Οι εφημερίδες της πόλης στα Χίντι περιλαμβάνουν τις Navbharat Times, Hindustan Dainik, Punjab Kesari, Pavitra Bharat, Dainik Jagran, Dainik Bhaskar, Amar Ujala και Dainik Desbandhu. Στην πόλη εκδίδονται δημοφιλείς αγγλόφωνες εφημερίδες, όπως η The Hindustan Times, με κυκλοφορία που ξεπερνά τα 1 εκατομμύριο αντίτυπα καθημερινώς. Οι αγγλόφωνες εφημερίδες Times of India, The Hindu, Indian Express, Business Standard, The Pioneer, The Statesman και The Asian Age είναι επίσης δημοφιλείς. Επίσης, λόγω της συγκέντρωσης πολλών εθνικοτήτων στο Δελχί, εκδίδονται και πολλές εφημερίδες σε άλλες περιφερειακές γλώσσες. Μεταξύ αυτών συμπεριλαμβάνεται η καθημερινή εφημερίδα Malayala Manorama στα Μαλαγιαλάμ και οι καθημερινές εφημερίδες Dinamalar και Dinakaran στα Ταμίλ.
Το ραδιόφωνο είναι λιγότερο δημοφιλές μέσο ενημέρωσης στο Δελχί, αν και η δημοτικότητα του ραδιοφώνου FM αυξάνεται, χάρη στην δημιουργία αρκετών νέων σταθμών από το 2006 και έπειτα. Ένας αριθμός κρατικών και ιδιωτικών ραδιοφωνικών σταθμών εδρεύουν στο Δελχί.
Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1968-1969

Το πρωτάθλημα της περιόδου 1968-69 υπήρξε το 10ο το οποίο διεξήχθη υπό μορφή εθνικής κατηγορίας. Το κατέκτησε ο Παναθηναϊκός για 6η φορά και 9η συνολικά στην ιστορία του, ολοκληρώνοντας την περίοδο με 2 βαθμούς διαφορά από τον δεύτερο Ολυμπιακό.
Γιάννης Παπαδημητρίου

Καριέρα

Ο Παπαδημητρίου γεννήθηκε στις 15 Μαΐου του 1976 στην Χαλκίδα και ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα του το 1994 από τον τοπικό Ολυμπιακό.Με τις εμφανίσεις του προκάλεσε γρήγορα το ενδιαφέρον των σκάουτερ της Ξάνθης και κατά την χειμερινή μεταγραφική περίοδο της σεζόν 1995/96 έκανε το μεγάλο βήμα στην καριέρα του μεταπηδώντας στην ομάδα της Θράκης και την Α' Εθνική.
Στους «Ακρίτες» βρήκε αμέσως θέση βασικού ενώ η καλή του απόδοσή εντός των αγωνιστικών χώρων είχε ως επακόλουθο την κλήση του στην Εθνική Ελλάδας και το ντεμπούτο του στις 16 Αυγούστου του 1999.Με την φανέλα της Εθνικής αγωνίστηκε συνολικά 5 φορές.
Κατά την δεκατετραετή παρουσία του στην ακριτική ομάδα αποτελούσε κάθε αγωνιστική περίοδο βασικό στέλεχος,με εξαίρεση την περίοδο 2006/07 όταν και ταλαιπωρήθηκε από σοβαρό τραυματισμό που του επέτρεψε να αγωνιστεί μόλις 4 φορές,ενώ έχει συνδέσει το όνομά του με όλες τις επιτυχίες της ομάδας (συμμετοχές στα ημιτελικά του Κυπέλλου Ελλάδας το 2002,το 2005 και το 2007 καθώς και οι 3 έξοδοι στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ).
Τηλεμεταφορά

Με τον όρο τηλεμεταφορά εννοούμε τη διαδικασία της μεταφοράς, σχεδόν ακαριαίας, από έναν χώρο σε ένα άλλο, χωρίς τη χρήση συμβατικών μέσων.
Ο πρώτος που επινόησε αυτόν τον όρο ήταν ο συγγραφέας Charles Fort ο οποίος χρησιμοποίησε τον αγγλικό όρο teleportation ( πρόθεμα "tele-" από την ελληνική ρίζα "Τηλε-" = μακριά και τις τελευταίες συλλαβές του "transportation", δηλαδή μεταφορά).
Αντίδοσις

Η αντίδοσις ήταν νόμος  που λειτουργούσε μέσα στο πλαίσιο των Λειτουργιών της Αθηναϊκής πολιτείας. Όταν ένα πολίτης οριζόταν να εκτελέσει μια από τις λειτουργίες, αν έκρινε ότι αυτή ήταν δυσανάλογη με τις οικονομικές του δυνατότητες, μπορούσε να την αρνηθεί υποδεικνύοντας άλλον, πλουσιότερο συμπολίτη του. Ο δεύτερος όφειλε είτε να δεχθεί τη λειτουργία είτε να ανταλλάξει την περιουσία του με τον πρώτο. Η διαδικασία αυτή λεγόταν αντίδοσις.
Σημαία της Κύπρου

Ιστορικά

Πριν εισαχθεί η σημαία της Κύπρου, στο νησί χρησιμοποιούνταν οι σημαίες της Ελλάδας. Η σύγχρονη σημαία δημιουργήθηκε έπειτα από διαγωνισμό, το 1960. Με βάση το Σύνταγμα, στη σημαία δεν πρέπει να υπάρχει το γαλάζιο και το κόκκινο χρώμα, τα οποία είναι τα χρώματα των σημαιών της Ελλάδας και της Τουρκίας. Για τον ίδιο λόγο, για να εξασφαλιστεί η «ουδετερότητα», έπρεπε να μην περιληφθεί στη σημαία ο ισόκερος σταυρός, σύμβολο αρχαιοελληνικό, και η ημισέληνος με το αστέρι, σύνθετο σύμβολο της Τουρκίας.
Το σχέδιο που κέρδισε στο διαγωνισμό ήταν του Τουρκοκύπριου ζωγράφου Ισμέτ Γκιουνέι και επιλέχθηκε από τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, Μακάριο Γ΄ και τον αντιπρόεδρο Φαζίλ Κιουτσούκ (Fazil Küçük).

Χρήση σημαίας

Με βάση το Σύνταγμα της Κύπρου, η σημαία θα πρέπει να υψώνεται από κρατικούς οργανισμούς, δημόσια ιδρύματα και από τους πολίτες της χώρας. Τα κρατικά ιδρύματα, οι δημόσιες υπηρεσίες και οι οργανισμοί μπορούν να υψώνουν τη σημαία της Κύπρου. Οι ιδιώτες δύνανται να υψώνουν τη σημαία της Κύπρου.

Προτεινόμενη σημαία ενιαίας Κύπρου

Με βάση το σχέδιο του Κόφι Ανάν, το οποίο και απορρίφθηκε για την επίλυση του Κυπριακού, μια νέα κρατική σημαία θα είχε υιοθετηθεί από τη συνομοσπονδία. Σε αντίθεση με τη σημερινή επίσημη σημαία, σε αυτήν τη σημαία υπάρχουν τόσο τα χρώματα των σημαιών της Ελλάδας (μπλε) όσο και της Τουρκίας (κόκκινο), όπως επίσης και μια μεσαία ευρύτερη λωρίδα στο χρώμα του χαλκού της Κύπρου.

Άλλες σημαίες

Υπό προϋποθέσεις, μπορούν να αναρτηθούν οι σημαίες της Ελλάδας και της Τουρκίας εντός της επικράτειας της Κυπριακής Δημοκρατίας, σύμφωνα με το σύνταγμα.

Παλαιότερες σημαίες

Στη νήσο φέρονταν η σημαία του Βασιλείου της Κύπρου κατά το 15ο αιώνα. Η βρετανική αποικιακή σημαία χρησιμοποιήθηκε το διάστημα 1881–1922 και 1922–1960.