google/wiki40b huggingface dataset:
Εθνικός Πειραιώς (καλαθοσφαίριση)

Ιστορική αναδρομή

Η ομάδα μπάσκετ του Εθνικού μετρά αρκετές συμμετοχές στο Πρωτάθλημα της Β' Εθνικής κατηγορίας. Στα τέλη της Δεκαετίας του 1970 και στις αρχές εκείνης του 1980 έχασε αρκετές ευκαιρίες να προβιβαστεί στην Α' Εθνική. 
Στην ομάδα του Εθνικού ξεκίνησε την προπονητική του καριέρα ο Γιώργος Βασιλακόπουλος.

Δεκαετία 2000

Κατά το μεγαλύτερο μέρος της δεκαετίας του 2000 ο Εθνικός Πειραιώς λάμβανε μέρος στο Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Ανδρών που διοργανώνει η Ε.Σ.Κ.Α.Ν.Α.
Την αγωνιστική περίοδο 2002-03 η χρονιά έκλεισε με τετραπλή ισοβαθμία στην κορυφή στην οποία θεωρήθηκε ότι ο Εθνικός καταλάμβανε τη 2η θέση. Κατά συνέπεια παρέμεινε στην κατηγορία και τη χρονιά 2003-04. Και πάλι τερμάτισε στην ίδια θέση χωρίς να καταφέρει να ανέλθει στα εθνικά πρωταθλήματα. Την περίοδο 2004-05 κατέβηκε στην 6η θέση, ενώ το 2005-06 βρέθηκε μία θέση χαμηλότερα στην τελική βαθμολογία. Την περίοδο 2006-07 κύλισε στην 11η θέση αποφεύγοντας τον υποβιβασμό για δύο βαθμούς.
Την περίοδο 2007-08 οι επιδόσεις της ομάδας σημείωσαν σημαντική βελτίωση με αποτέλεσμα να ισοβαθμίσει στην κορυφή του τελικού βαθμολογικού πίνακα με την Προοδευτική, η οποία εν τέλει αναδείχθηκε Πρωταθλήτρια και κέρδισε την άνοδο. Η ατυχία του συλλόγου τελείωσε την επόμενη περίοδο, 2008-09, οπότε και ο Εθνικός αναδείχθηκε Πρωταθλητής και ταυτόχρονα Κυπελλούχος Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α., ανεβαίνοντας με υψηλό ηθικό στη Γ' Εθνική Κατηγορία. Παράλληλα ο αθλητής του συλλόγου, Θέμης Φωτόπουλος, αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ της κατηγορίας με 570 πόντους. 
Κατά την αγωνιστική περίοδο 2009-10 ο πειραιώτικος σύλλογος διαγωνίστηκε στα πλαίσια του 1ου Ομίλου Νότου της Γ' Εθνικής. Τερματίζοντας στην 11η θέση σε σύνολο 14 ομάδων δεν κατόρθωσε να κρατηθεί στην κατηγορία.

Δεκαετία 2010

Έχοντας επιστρέψει στην Α' Κατηγορία Ανδρών της Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α., ο Εθνικός ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις για την περίοδο 2010-11 στην 5η θέση της βαθμολογίας. Ωστόσο, την επόμενη χρονιά, 2011-12, τερμάτισε στη 2η θέση και, εκμεταλλευόμενος ανακατατάξεις της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης, επέστρεψε στη Γ' Εθνική. Εκεί, λαμβάνοντας μέρος στο Πρωτάθλημα του 1ου Ομίλου Νότου, κατετάγη στο τέλος της περιόδου 2012-13 στη 2η θέση του βαθμολογικού πίνακα. Ακολούθησε αγώνας μπαράζ με τον Ιωνικό Νικαίας, που τερμάτισε 2ος στον έτερο Όμιλο Νότου, στον οποίο ο Εθνικός ηττήθηκε με σκορ 75-72, χάνοντας αρχικά την ευκαιρία να ανέλθει στη Β' Εθνική. Ωστόσο ο σύλλογος παρέμεινε πρώτος επιλαχών για άνοδο σε περίπτωση ανακατατάξεων και τον Ιούλιο του 2013 η Ομοσπονδία ανακοίνωσε πράγματι την άνοδό του.

Έμβλημα

Το έμβλημα του συλλόγου έχει εξελιχθεί με την πάροδο του χρόνου.
Aérospatiale Puma

Εξέλιξη

Το SA 330 Puma αρχικά εξελίχθηκε από την Sud Aviation για να καλύψει τις άνάγκες του Γαλλικού Στρατού για ένα μεσαίου μεγέθους ελικόπτερο παντός καιρού. Το ελικόπτερο χρειαζόταν να έχει την ικανότητα να επιχειρεί μέρα και νύχτα καθώς και σε διαφορετικές κλιματικές συνθήκες. 
Το 1967 το Puma επιλέγει και από την Βρετανική Αεροπορία, στην οποία πήρε το όνομα Puma HC Mk.1. Αποτέλεσμα αυτής της επιλογής ήταν η συμφωνία μεταξύ της Aerospatiale και της Βρετανικής Westland Helicopters για κοινή παρασκευή του ελικοπτέρου. 
Το πρώτο από τα δύο πρωτότυπα Puma πέταξε στις 15 Απριλίου 1965. Κατασκευάστηκαν επίσης έξι μοντέλα προπαρασκευής, το τελευταίο από τα οποία πέταξε στις 30 Ιουλίου 1968.
Το πρώτο SA 330 Puma παραγωγής πέταξε τον Σεπτέμβριο του 1968. Δύο χρόνια αργότερα, το 1970, η Sud Aviation συγχωνεύτηκε με την Nord Aviation και την SÉREB για να σχηματιστεί η Aérospatiale, παρόλο που το ελικόπτερο διατήρησε τα αρχικά «SA» (από το «Sud Aviation»). Στις 25 Απριλίου 1978 το SA 330J Puma έγινε το πρώτο ελικόπτερο εκτός της, τότε, Σοβιετικής Ένωσης που πιστοποιήθηκε για επιχειρήσεις παντός καιρού, ακόμα και σε συνθήκες πάγετού. 
Η παραγωγή του Puma τερματίστηκε το 1987, έχοντας πωληθεί συνολικά 697 ελικόπτερα. Αντικαταστάτης του Puma είναι το βελτιωμένο Eurocopter Super Puma.

Πολιτικοί χρήστες

Το Puma χρησιμοποιείται από πολλούς πολιτικούς χρήστες σε ρόλους μεταφοράς προσωπικού, μεταφοράς φορτίου και έρευνας και διάσωσης.
Μικροκύματα

Εφαρμογές μικροκυμάτων

Τα μικροκύματα έχουν πολύ περισσότερες εφαρμογές σε σχέση με τις άλλες ζώνες ραδιοκυμάτων λόγω του πλούσιου φάσματός τους. Χρησιμοποιούνται για εκπομπή επίγειου τηλεοπτικού σήματος (UHF), στην εκπομπή δορυφορικού τηλεοπτικού σήματος αλλά και στις δορυφορικές επικοινωνίες γενικότερα. Εφαρμόζονται επίσης στην κινητή τηλεφωνία, στην εφαρμογή Wi-Fi, στο πρότυπο ανταλλαγής αρχείων Bluetooth, στα Ραντάρ αλλά και στους φούρνους μικροκυμάτων καθώς οι μικροκυματικές συχνότητες αλληλεπιδρούν με την ύλη.
Citroën SM

Ονομασία

Η προέλευση του ονόματος «SM» εξακολουθεί να αποτελεί ένα μυστήριο. Το γράμμα «S» πιθανώς προήλθε από την ονομασία του «Project S», ο σκοπός του οποίου ήταν η δημιουργία της Σπορ εκδοχής («Sports variant») του DS. Το γράμμα «Μ» πιθανώς υιοθετήθηκε για να υποδηλώνει την ενεργή παρουσία της Maserati, άρα το ακρωνύμιο SM συχνά θεωρείται ότι σήμαινε «Sports Maserati».
Υπάρχει πάντως και μια εντελώς διαφορετική θεωρία, ότι το «SM» ήταν το ακρωνύμιο του «Sa Majesté» (γαλλικά: «Η Μεγαλειότητά της»), σύμφωνα με την οποία, το όνομα αυτό ταίριαζε, ως φιλοσοφία, και με το ακρωνύμιο του Citroën DS, «La Déesse» (γαλλικά: «Η θεά»).

Πρεστίζ

Το 1970, όταν παρουσιάστηκε, ήταν «το αυτοκίνητο του μέλλοντος», εκφράζοντας την τότε παγκόσμια προσδοκία για ολοένα και πιο προηγμένες τεχνολογίες, ενώ ήταν και το ταχύτερο μοντέλο με κίνηση στους εμπρός τροχούς. Για την ακρίβεια, η επίσημη τελική ταχύτητα στο 2.7 λίτρων με καρμπυρατέρ ήταν 220 km/h (137 mph), ενώ στο 2.7 λίτρων με injection ήταν 228 km/h (142 mph), αν και κάποιες ανεξάρτητες δοκιμές είχαν επιτύχει έως και 235 km/h (146 mph). Θεωρήθηκε ως ένα αυτοκίνητο - σύμβολο της αισιοδοξίας και της προόδου της τεχνολογίας, αντίστοιχο με το υπερηχητικό Κονκόρντ στον τομέα των αεροπλάνων.
Το κυριότερο πλεονέκτημα που κάνει το Citroën SM να θεωρείται μοναδικό και ξεχωριστό, είναι η ικανότητά του να διατηρεί σταθερά την ταχύτητα των 200 km/h (125 mph) στους αυτοκινητοδρόμους με άνεση, από ανεφοδιασμό σε ανεφοδιασμό καυσίμων, λόγω της αεροπορικής του αεροδυναμικής, σε συνδυασμό με την άριστη κατανομή βάρους και την παραδοσιακά πολύ καλή οδική συμπεριφορά, λόγω της κλασικής υδροπνευματικής ανάρτησης της Citroën. Φυσικά υπάρχει πληθώρα άλλων μοντέλων που μπορούν, προσωρινά, να αναπτύξουν και ακόμα μεγαλύτερες ταχύτητες, αλλά τα περισσότερα από αυτά δεν μπορούν, πρακτικά, να τις διατηρήσουν επί μεγάλες χρονικές διάρκειες.

Επίσημο προεδρικό αυτοκίνητο

Όπως είχε συμβεί και με τα παλαιότερα Citroën Traction Avant και Citroën DS, το Citroën SM συνέχισε μία μακροχρόνια παράδοση επιλογής μεγάλων μοντέλων της εταιρείας για επίσημα οχήματα του Προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας. Σημειωτέον ότι και τα δύο Citroën SM που προσφέρθηκαν για τον σκοπό αυτό, είχαν σχεδιαστεί ειδικά για να ανταποκριθούν στο αίτημα της κυβέρνησης για μακρύτερο μεταξόνιο από τη στάνταρ εκδοχή αμαξώματος (που ήταν και η μοναδική επίσημη εργοστασιακή).
Τα δύο αυτά Citroën SM ήταν 4-πορτα 5-θέσια καμπριολέ, ονομάζονταν Citroën SM présidentielle (προεδρικό) και είχαν κατασκευαστεί από τον βελτιωτικό οίκο Chapron. Και τα δύο έφεραν μηχανικό κιβώτιο, που είχε μια ειδική διάταξη ταχυτήτων που επέτρεπε σταθερή οδήγηση με χαμηλή ταχύτητα, ιδιότητα κατάλληλη για τις επίσημες παρελάσεις. Χρησιμοποιήθηκαν από 4 Προέδρους, τους Ζωρζ Πομπιντού, Βαλερί Ζισκάρ Ντ' Εστέν, Φρανσουά Μιτεράν και Ζακ Σιράκ, για επίσημες παρελάσεις στους δρόμους του Παρισιού και μάλιστα διατηρήθηκαν σε χρήση ακόμα και για πολλά χρόνια μετά την λήξη της παραγωγής του μοντέλου.
Ιπποτίωνας

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ιπποτίωνας (Ιπποτίων) είναι γνωστός ένας από τους Ασκάνιους πολεμιστές που έλαβαν μέρος στον Τρωικό Πόλεμο ως σύμμαχοι των Τρώων. Ο γιος του Ιπποτίωνα, ο Μόρυς, πολέμησε και αυτός στον ίδιο πόλεμο. Σκοτώθηκαν και οι δύο ταυτόχρονα από τον Μηριόνη. Ο Ιπποτίωνας αναφέρεται στην Ιλιάδα (Ν 792 και Ξ 514).
952 Καία

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Καίας εκτιμάται σε 81,62 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,055. Η Καία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 7 ώρες και 31 λεπτά.
Σίβυλλα

Στην αρχαιότητα με τη λέξη Σίβυλλα χαρακτηριζόταν η οποιαδήποτε γυναίκα με μαντική ικανότητα που προφήτευε αυθόρμητα (χωρίς να ερωτηθεί), όταν περιερχόταν σε έκσταση, μελλοντικά συμβάντα (συνήθως δυσάρεστα ή φοβερά). Αυτό συνέβαινε, όπως πίστευαν οι αρχαίοι Έλληνες και Ρωμαίοι, γιατί δεχόταν την επίσκεψη ενός θεϊκού πνεύματος. Οι Σίβυλλες δεν είχαν σχέση εργασίας με κάποιο μαντείο.

Ετυμολογία

Η ετυμολογία του ονόματος «Σίβυλλα» δεν είναι γνωστή με βεβαιότητα. Στην αρχαιότητα πίστευαν, όπως μας πληροφορεί ο Λατίνος συγγραφέας Λακτάντιος (4ος αι. μ.Χ.), ότι η λέξη ήταν σύνθετη, από τον δωρικό τύπο του ουσιαστικού «θεός» (σιός) και τον αιολικό τύπο του ουσιαστικού «βουλή» = θέληση (βόλλα). Σίβυλλα, σύμφωνα με αυτή την εκδοχή, σήμαινε επομένως εκείνη που αποκαλύπτει τη θέληση του Θεού. Η ετυμολογία ωστόσο αυτή δεν φαίνεται πιθανή από τη νεότερη έρευνα.

Οι παραδόσεις για τις Σίβυλλες

Η κύρια διαφορά ανάμεσα στις Σίβυλλες και στις προφήτιδες των διάφορων μαντείων είναι ότι οι δεύτερες, όπως π.χ. η Πυθία στο Μαντείο των Δελφών, προφήτευαν μόνο απαντώντας σε καλώς καθορισμένα ερωτήματα, ενώ οι Σίβυλλες προφήτευαν χωρίς να δεχθούν προηγουμένως ερωτήσεις. Οι παραδόσεις για τις Σίβυλλες είναι αρχαιότατες. Φαίνεται ότι σχετικές παραδόσεις από τις χώρες της Μέσης Ανατολής πέρασαν στον ελληνικό χώρο μέσα από τη Μικρά Ασία σε εποχή που επικρατούσαν μυστικιστικές τάσεις και δεν είχε ακόμα γεννηθεί ο φιλοσοφικός στοχασμός στα παράλια της Ιωνίας.
Η πίστη των αρχαίων λαών στην ευαίσθητη και διαισθητική φύση της γυναίκας συνετέλεσε ώστε πολλά αποφθέγματα σε τύπο χρησμού ή προφητείας να τα αποδίνουν σε μια Σίβυλλα και έτσι σιγά-σιγά εμπλουτίσθηκε η παράδοση. Πολλές φορές τους αποδίδονταν προφητείες επινοημένες μετά από μεγάλα γεγονότα, κι επειδή αυτό ήταν πολύ εντυπωσιακό, έκανε τον πολύ κόσμο να δίνει προσοχή στις προφητείες της Σίβυλλας. Την ευπιστία αυτή του λαού, όπως ήταν φυσικό, την εκμεταλλεύθηκαν κατά καιρούς και διάφορες πολιτικοθρησκευτικές προπαγάνδες. Δημιουργήθηκε έτσι μια πλούσια συλλογή από σιβυλλικούς χρησμούς, των οποίων η επίδραση στον λαό ήταν αισθητή μέχρι τον Μεσαίωνα.
Η κάθε Σίβυλλα πιστευόταν ότι είχε το προφητικό χάρισμα από τη γέννησή της. Τη θεωρούσαν μια ύπαρξη ανάμεσα στον θεό και στο άνθρωπο. Δεν ήταν βέβαια αθάνατη, αλλά η διάρκεια της ζωής της ξεπερνούσε κατά πολύ τον μέσο όρο ζωής του ανθρώπου. Και όπως ο χρησμοδότης θεός Απόλλων κρατούσε τη λύρα, έτσι και η Σίβυλλα κρατούσε ένα άλλο έγχορδο μουσικό όργανο, τη σαμβύκη (είδος τριγωνικής λύρας). Η επαφή της Σίβυλλας με το θείο προϋπέθετε την παρθενία της.
Δες Καθαρά

Τηλεόραση

Το «Δες Καθαρά (Face à la mer) (Mad MVA Edition)» χρησιμοποιήθηκε στους τίτλους της τηλεοπτικής σειράς Αληθινοί Έρωτες.
Προσκύνημα στο Σαν Ισίδρο

Το έργο

Ο Γκόγια είχε ασχοληθεί ξανά με το θέμα του πίνακα όταν, το 1788, ζωγράφισε τον πίνακα Το λιβάδι του Αγίου Ισιδώρου όπου απεικονίζεται το πανηγύρι του Αγίου Ισιδώρου σε μια περιοχή που τη χώριζε από τη Μαδρίτη ο ποταμός Μανθανάρες. Ο καλλιτέχνης είχε αποδώσει το πανηγύρι ως χαρούμενη λαϊκή σύναξη και γιορτή. Εδώ, σε προχωρημένη πια ηλικία, το προσκύνημα στον ίδιο περίπου ιερό τόπο παίρνει τη μορφή ζοφερού εφιάλτη. Το ηλιόλουστο απόγευμα στο ίδιο περίπου τοπίο έχει μετατραπεί εδώ σε σκοτεινή νύχτα, κατά τη διάρκεια της οποίας η απόκοσμη πομπή των προσκυνητών βαδίζει προς το ομώνυμο μοναστήρι. Η ένταση και ο τρόμος κυριαρχούν στα πρόσωπα των πιστών, από τους οποίους ορισμένοι μοιάζουν να τραγουδούν ή να ψέλνουν. Χαρακτηριστική σε αυτόν τον πίνακα όπως και σε άλλους από τους Μαύρους Πίνακες, είναι η απεικόνιση του στόματος και των ματιών. Όπως στην κοινωνική συμπεριφορά έτσι και στην τέχνη των παλαιότερων εποχών το ανοιχτό στόμα ήταν ένα είδος ταμπού και όλοι οι ζωγράφοι απέφευγαν επιμελώς παρόμοιες συσπάσεις και εκφράσεις του προσώπου. Άλλωστε, ως όργανο το στόμα θυμίζει κάποιες από τις πιο πρωτογενείς και λιγότερο πνευματικές λειτουργίες του ανθρώπου, όπως είναι το φαγητό και η πέψη, και αυτός ήταν ένας ακόμη λόγος να αποφεύγεται κάθε έμφαση στην απεικόνισή του (σε αντιδιαστολή με τα μάτια που θεωρούνταν "καθρεφτης της ψυχής"). Εκτός από την επιθυμία του να αποδώσει το ανθρώπινο πρόσωπο όσο το δυνατόν πιο ρεαλιστικά, ο λόγος που ο Γκόγια επέμενε στα ανοιχτά στόματα ήταν ότι ήθελε έτσι - σε συνδυασμό με τα ορθάνοιχτα ή/και γουρλωμένα μάτια που μαρτυρούν δέος και έκπληξη - να επισημάνει ότι τα συγκεκριμένα άτομα άτομα βρίσκονται σε κατάσταση έντασης ή πανικού, κυριολεκτικά εκτός εαυτού.
Ο Γκόγια ζωγράφισε το Προσκύνημα στο Σαν Ισίδρο πάνω σε ένα τοπίο που είχε φιλοτεχνήσει νωρίτερα, με μικρές φιγούρες διαφόρων μεγεθών οι οποίες ήταν υπερυψωμένες. Σύμφωνα με τον Glendenning, στο βάθος διακρίνονται το Βασιλικό Παλάτι και ο θόλος της Βασιλικής του Σαν Φρανσίσκο ελ Γκράντε.
Καζιμίρ Β΄ του Μπελζ

Βιογραφία

Ήταν ο τρίτος γιος τού Σιεμόβιτ Δ΄ δούκα της δυτικής Μαζοβίας και της Αλεξάνδρας των Γκεντιμινιδών, κόρης τού Αλγκίρντας μεγάλου πρίγκιπα της Λιθουανίας. 
Ως παιδί εστάλη στη Λιθουανία, πράγμα που στο μέλλον θα τού έδινε την υποστήριξη τού Βυταούτας μεγάλου δούκα της Λιθουανίας. Επίσης πέρασε κάποιο διάστημα στην Αυλή τού Βλαδισλάου Β΄ Γιαγκελόν της Πολωνίας (εξαδέλφου της Αλεξάνδρας). Από το 1420 και μετά ο πατέρας του, λόγω της προόδου της τύφλωσής του, σταδιακά έδινε συμμετοχή στη διακυβέρνηση στους ενήλικους γιους του. Ο πρωτότοκος Σιεμόβιτ Ε΄ και ο Καζιμίρ Β΄ ονομάστηκαν επίσημα συγκυβερνήτες. Το 1425 ταξίδεψαν στο Μπρεστ-Λιτόβσκ, όπου ορκίστηκαν πίστη στο στέμμα και αποδοχή τού Στανισλάφ Παβλόβιτς, πρώην καγκελάριου τού πατέρα τους, ως επισκόπου τού Πουότσκ, μετά από διαφωνία για τον διορισμό του.
Απεβίωσε τον Σεπτέμβριο τού 1442, τρεις μήνες μετά τον γάμο του, κοντά στο Κρασνύσταφ ως θύμα λοιμού. Τάφηκε στην κρύπτη των δουκών της Μαζοβίας, στον καθεδρικό τού Πουότσκ. Οι κτήσεις του κληροδοτήθηκαν στον μικρότερο αδελφό του Βλάντισλαφ Α΄.

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε τον Ιούνιο τού 1442 τη Μαργαρίτα, κόρη τού Βίτσεντ Σαμοτούε καστελάνου από το Μιενντζυζέτς. Δεν απέκτησαν τέκνα.
Βιβλική αρχαιολογία

Ο όρος βιβλική αρχαιολογία χρησιμοποιείται από την ακαδημαϊκή έρευνα για να προσδιορίσει την αρχαιολογία της Παλαιστίνης και την εποχή του Χαλκού (περ. 3000–1200 ΠΚΕ) και την εποχή του Σιδήρου (περ. 1200–586 ΠΚΕ) δηλαδή τη χρονολογική περίοδο της Παλαιάς Διαθήκης, όταν η περιοχή κατοικείτο από τους Χαναναίους και τους Ισραηλίτες.
Η βιβλική αρχαιολογία θεωρείται κλάδος της συροπαλαιστινιακής αρχαιολογίας που διεξάγεται στην περιοχή μεταξύ του σύγχρονου Ισραήλ, της Ιορδανίας, του Λιβάνου και της Συρίας. Είναι η αρχαιολογία που ασχολείται με τις εξιστορήσεις, τις περιγραφές και τις συζητήσεις της Παλαιάς και ενίοτε της Καινής Διαθήκης, από τη δεύτερη χιλιετία π.Χ., την εποχή του Αβραάμ και των Πατριαρχών, μέσω της ρωμαϊκής περιόδου στην πρώτη χιλιετία Κ.Ε.
Αθάνατοι (Περσική Αυτοκρατορία)

Οι Αθάνατοι (αρχ. ελλ.: Ἀθάνατοι, περσ.: سپاه جاودان) ήταν ο πυρήνας του περσικού στρατού, κατά τα χρόνια των Αχαιμενιδών. Αποτελούνταν από άριστα εκπαιδευμένους Ελαμίτες, Μήδους και Πέρσες πολεμιστές. Οι αρχαίοι Έλληνες τους αποκαλούσαν και Μύριους Αθανάτους, επειδή όταν ένας άντρας έπεφτε στη μάχη τον αντικαθιστούσε αμέσως κάποιος άλλος , και έτσι το σώμα διατηρούσε τη δύναμη των 10.000 στρατιωτών. Ο όρος αποδίδεται στον Ηρόδοτο.

Οπλισμός

Οι Αθάνατοι φέραν μεγάλη ασπίδα με δερμάτινη επικάλυψη, η οποία όμως ήταν ασθενής. Κάτω από τον πολύχρωμο μανδύα τους φορούσαν μεταλλικό πουκάμισο, ενώ στο κεφάλι φορούσαν υφασμάτινο σκούφο ή τιάρα. Στη μάχη φέραν κοντό δόρυ, σπαθί ή μεγάλο εγχειρίδιο, τόξο και βέλη. Μάλιστα, το δόρυ αποτελούσε και μέσο διάκρισης των απλών στρατιωτών από τους αξιωματικούς, καθώς η κεφαλή των πρώτων ήταν από ασήμι και των δεύτερων από χρυσό.

Μηδικά

Κατά την περσική εισβολή στην Ελλάδα, οι Αθάνατοι χρησίμευαν όχι μόνο ως στρατιωτικό σώμα, αλλά και ως προσωπική φρουρά του Δαρείου Α' και του Ξέρξη Α'. Παρόλο που αποτελούσαν το εκλεκτό σώμα του Περσικού στρατού, δεν ήταν και καλύτερα οπλισμένοι από τους οπλίτες που αντιμετώπισαν. Η ασπίδα τους μπορούσε να διατρηθεί εύκολα από το μακρύ δόρυ των Ελλήνων, ενώ ο σκούφος στο κεφάλι δεν παρείχε καμία προστασία από το σπαθί τους. Επίσης, η αντοχή του σιδηροπουκάμισού τους δεν μπορούσε να συγκριθεί με την αντίστοιχη των ελληνικών θωράκων.
Θαρενός

Θαρενός, ελληνικό αντρικό κύριο όνομα.

Ετυμολογία του ονόματος

Σύμφωνα με τον Χριστόδουλο Ι. Παπαχριστοδούλου, το όνομα προέρχεται από τάξιμο στον Ταξιάρχη Μιχαήλ «τον Θαρινόν», βυζαντινή εκκλησία της μονής που βρίσκεται στη θέση Θάρι (στα Λάερμα της Ρόδου).  
Για την ομορφιά του τοπίου και τη σπουδαιότητα της μονής ο λαός διασώζει το δίστιχο:
όποιος δεν είδεν το Θάρι,

τον κόσμον δεν εχάρη.
Με το όνομα Θαρινός είναι χτισμένο και στη Σύμη εξωκλήσι του Ταξιάρχη στη ΒΔ πλευρά του λόφου της ακρόπολης (Κάστρου).

Ονομαστική εορτή

Στις 8 Νοεμβρίου, ημέρα κατά την οποία η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τους αρχαγγέλους Μιχαήλ και Γαβριήλ. (Στις 29 Σεπτεμβρίου για την Καθολική Εκκλησία.)
Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο

Ιστορικό

Ένας από τους στόχους του Κοινωφελούς Ιδρύματος «Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης» (το οποίο ιδρύθηκε το 1975 από την κόρη του Αριστοτέλη Ωνάση, Χριστίνα) ήταν και η δημιουργία σύγχρονου καρδιοχειρουργικού κέντρου στην Αθήνα, καθώς, ενώ οι καρδιοχειρουργικές επεμβάσεις είχαν ήδη αρχίσει να πραγματοποιούνται στην Ελλάδα, οι δυνατότητες των κρατικών νοσοκομείων δεν μπορούσαν να καλύψουν τις ανάγκες του ελληνικού πληθυσμού, με αποτέλεσμα την συνεχώς αυξανόμενη έξοδο μεγάλου αριθμού καρδιοπαθών στο εξωτερικό.
Οι εργασίες ανέγερσης ξεκίνησαν τον Οκτώβριο του 1987 (τον θεμέλιο λίθο τοποθέτησε στις 8 Οκτωβρίου 1987 ο τότε πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου, που έμελλε να είναι ο διασημότερος ασθενής του Ωνασείου) και ολοκληρώθηκαν τον Σεπτέμβριο του 1992. Στις 6 Οκτωβρίου 1992 έγινε η επίσημη έναρξη της λειτουργίας του Κέντρου.
Το Ωνάσειο κόστισε συνολικά 75 εκατομμύρια δολλάρια (με την ισοτιμία που ίσχυε το 1992) και βρίσκεται σε έκταση 8.000 τ.μ. Ένα μεγάλο μέρος του συνολικού κόστους διατέθηκε για τον εφοδιασμό του Κέντρου με τα πιο προηγμένα τεχνικά μέσα λειτουργίας και τα πιο σύγχρονα επιστημονικά όργανα.

Το Ιατρικό Συμβούλιο

Στους 4 μήνες της συνεχούς νοσηλείας του Ανδρέα Παπανδρέου, κέντρο των «ιατρικοπολιτικών» εξελίξεων αποτέλεσε το Ιατρικό Συμβούλιο του Ωνασείου, που συγκροτήθηκε ad hoc, επιφορτισμένο με την τελική ευθύνη για την πορεία της νοσηλείας και θεραπείας του πρωθυπουργού. Στο Ιατρικό Συμβούλιο προήδρευε ο καθηγητής και Ακαδημαϊκός (διατέλεσε και πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών) Γρηγόριος Σκαλκέας. Στο Συμβούλιο μετείχαν Έλληνες και ξένοι γιατροί, μεταξύ τους και ο υπουργός Υγείας (και προσωπικός γιατρός του Ανδρέα Παπανδρέου) Δημήτρης Κρεμαστινός. Από τους υπόλοιπους, γνωστοί στην κοινή γνώμη έγιναν και οι Στάθης Ηλιοδρομίτης, Παύλος Τούτουζας, Βασίλης Γολεμάτης, Γιώργος Δαΐκος, Λίλα Παπαδημητρίου κ.α. και από τους ξένους ο Αμερικανός Τζον Μπακ, ο Αργεντινός Ρονάλντο Ροτοντέλλι, και ο Βρετανός Γκάβιν Ράιτ, βοηθός του Μαγκντί Γιακούμπ. Ο Γιακούμπ, που είχε χειρουργήσει με επιτυχία τον Ανδρέα Παπανδρέου στο Χέρφιλντ το 1988, επισκέφθηκε και αυτός το Ωνάσειο για να συνεισφέρει με την δική του ιατρική άποψη.
Win Hands Down

Τραγούδια

1. Win Hands Down (Vera, Bush, P. Sandoval, G. Sandoval, Duncan) - 5:06

2. Mess (Vera, Bush, P. Sandoval, G. Sandoval, Duncan) - 4:35

3. An Exercise in Debauchery (Vera, Bush, P. Sandoval, G. Sandoval, Duncan) - 6:00

4. Muscle Memory (Vera, Bush, P. Sandoval, G. Sandoval, Duncan) - 7:14

5. That Was Then, Way Back When (Vera, Bush, P. Sandoval, G. Sandoval, Duncan) - 5:08

6. With a Full Head of Steam (Vera, Bush, P. Sandoval, G. Sandoval, Duncan) - 5:18

7. In an Instant (Vera, Bush, P. Sandoval, G. Sandoval, Duncan) - 7:36

8. Dive (Vera, Bush, P. Sandoval, G. Sandoval, Duncan) - 4:40

9. Up Yours (Vera, Bush, P. Sandoval, G. Sandoval, Duncan) - 5:23
Φράνκο Μπινότι

Ενδεικτική εργογραφία

• 1951: “Il Piccolo Centauro” (εκδόσεις Carroccio)
• 1952 – 1955: “El Bravo” (εκδόσεις του Tristano Torelli)
• 1956: “Hondo su testi” (εκδόσεις Bonelli)
• 1958: “Un Ragazzo nel Far West” (Bonelli)
• 1964: “Furio Almirante”
• 1966: “Gun Flint”
Συνεργάσθηκε επίσης στη δημιουργία των χαρακτήρων “Capitan Miki”, “Il Grande Blek”, “Il Piccolo Ranger”, “Mister NO”, “Martin Mystere” κ.α.
Αδάμ Μπαλλάς

Βιογραφία

Έλληνας στην καταγωγή, γεννήθηκε το 1764 στην Πελοπόννησο. Ήταν περίπου δέκα χρονών το 1774, όταν μεταξύ άλλων Ελλήνων που διώκονταν από τους Οθωμανούς, μεταφέρθηκε στην Ρωσία. Στάλθηκε στο νεοσύστατο γυμνάσιο αλλοδαπών ομοθρήσκων επί της Σχολής πυροβολικού και μηχανικού, περισσότερο γνωστό με το όνομα Ελληνικό Σώμα. Μετά την αποφοίτησή του από αυτό το 1782 με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού, μπήκε στο 31ο σύνταγμα πεζικού της Αλεξούπολης και αμέσως βρέθηκε να πολεμά τούς Τάταρους στασιαστές στην Κριμαία.
Τον Ιούλιο του 1786 μεταφέρθηκε στο σύνταγμα Λιβόνια, και στα χρόνια 1787-1791 με τον βαθμό του λοχαγού συμμετείχε στον Ρωσο-τουρκικό πόλεμο 1787-1792. Διακρίνεται στο Οτσάκοβ και Ισμαήλ και λαμβάνει τον βαθμό του ταγματάρχη (11 Δεκ, 1790) και το πιστοποιητικό της αξίας από τον Σουβόροβ . Στην εκστρατεία 1792 και 1793. κατά της εξέγερσης της Πολωνίας ήταν επικεφαλής του 4ου Τάγματος των φυλάκων της Λιβονίας. Τον Οκτώβριο του 1797 διορισμένος διοικητής στο 24ο Σύνταγμα Πεζικού του Σιμπίρσκ,το 1798 με τον βαθμό του Συνταγματάρχη και το 1800 με τον βαθμό Υποστράτηγος.
Το 1806 και πάλι στον πόλεμο με την Τουρκία, όπου παρέμεινε μέχρι το 1810, όπου έλαβε μέρος στην κατάληψη του φρουρίου Μπεντέροι. Ιδιαίτερα διακρίθηκε κατά την πολιορκία του Ισμαήλ το 1809, όταν απώθησε επίθεση 5000 Τούρκων, οδηγώντας προσωπικά τους φύλακες του σε αντεπίθεση στην οποία και πληγώθηκε. Σαν επιβραβευση έλαβε το παράσημο Τάγμα της Αγίας Άννας Β Τάξεως. Για τη συμμετοχή στη κατάληψη του Μπαζαρτζίκ το έλαβε το παράσημο Τάγμα της Αγίας Άννας Α Τάξεως.Τον ίδιο χρόνο διορίστηκε διοικητής της ταξιαρχίας του 7ου Συντάγματος στο 6ο Σώμα Πεζικού υπό τον Στρατηγό Ντόχτουροβ.
Σε αυτό το Σώμα στον πόλεμο του 1812 έπεσε η τιμή μιας πρώτης πολεμικής αποστολής – η Μάχη του Σμολένσκ (Άμυνα του Σμολένσκ). Τη δεύτερη ημέρα της Μάχης 5 του Αυγούστου ο Μπάλλας , επικεφαλής αλυσίδας τουφεκιοφόρων, σκοτώθηκε.
Ανάμεσα στα παράσημα του Το Τάγμα του Αγίου Βλαδίμηρου, Τάγματος του Αγίου Γεωργίου Δ Τάξεως και χρυσό ξίφος με διαμάντια με την επιγραφή "για την ανδρεία". Κατά την συγκέντρωση κατ 'εντολή του αυτοκράτορα Αλέξανδρου Α πορτρέτων για την Πολεμική Πινακοθήκη δεν βρέθηκε πορτρέτο του Μπαλλά , οπότε στη θέση του υπάρχει ένα επίχρυσο πλαίσιο με το όνομα αυτού του ήρωα.
Πιέτρο Αρετίνο

Βίος

Είναι αμφισβητήσιμο εάν έλαβε οποιαδήποτε βασική εκπαίδευση. Εντούτοις, χάρη σε επαφές που προέρχονταν από έναν αριστοκράτη «προστάτη» της ελκυστικής μητέρας του, βρέθηκε από νωρίς σε περιβάλλον καλλιεργημένων ανθρώπων, ειδικά στη διάρκεια της παραμονής του στην Περούτζα, πριν από το 1510-17, που διαμόρφωσε εν γένει τον χαρακτήρα του. Στην ίδια περίοδο έδειξε ενδιαφέρον για τη ζωγραφική και έγραψε τα πρώτα ποιήματά του.
«Το μαστίγιο των πριγκήπων" (αυτό ήταν το παρατσούκλι του) έγραψε τις πέντε κωμωδίες του, που εντάσσονται στην commedia erudita, σατιρίζοντας τη διαφθορά της ιταλικής κοινωνίας. Επικεντρώθηκε όχι στην κλασική μορφή, αλλά στο περιεχόμενο. Ανάμεσα στους στόχους της πένας του περιλαμβάνονται η παπική αυλή, η αυλή της Μάντοβα και η διαφθορά των ανώτερων αξιωματούχων. Στο έργο του Ο Υποκριτής ενστάλαξε ένα ισχυρό ρομαντικό στοιχείο, που οδήγησε στην περαιτέρω ανάπτυξη της commedia erudita και την απομάκρυνσή της από τα αυστηρά κλασικά πρότυπα.
Θεμιστόκλεια

Η ζωή της

Η Θεμιστόκλεια ήταν γνωστή για τις μαθηματικές τις γνώσεις και δίδασκε στον ναό του Απόλλωνα στους Δελφούς όποιον είχε την διάθεση να μάθει. Ήταν τέτοια η αγάπη της για την γεωμετρία που λέγεται ότι είχε διακοσμήσει και τον ναό με γεωμετρικά σχέδια. 
Ο Πυθαγόρας την μνημόνευε σαν δασκάλα του και λέγεται ότι έλαβε από αυτή γνώσεις σχετικά με την ηθική, την γεωμετρία και την αριθμοσοφία. Ο σεβασμός του προς την δασκάλα του ήταν τέτοιος που τον ώθησε αργότερα να δέχεται τις γυναίκες στη Σχολή του ως μαθήτριες αλλά και ως δασκάλες.
Αν και η Θεμιστόκλεια την εποχή της ήταν πολύ γνωστή, σήμερα δυστυχώς δεν γνωρίζουμε πολλά πράγματα για αυτή.