google/wiki40b huggingface dataset:
Άσπενδος

Ιστορία

Η Άσπενδος ήταν μεσόγεια αλλά παρόχθια πόλη επί του ποταμού Ευρυμέδοντα που ήταν πλωτός και σε απόσταση περίπου 10 χλμ. από τις εβολές του στη Μεσόγειο. Αποτελούσε αποικία Ελλήνων από το Άργος που φέρεται να την ίδρυσαν περί το 1000 π.Χ.. Κατά τον 5ο αιώνα π.Χ. η Άσπενδος αποτελούσε το σημαντικότερο κέντρο εμπορίου στη περιοχή με μεγάλες εξαγωγές γεωργικών και κτηνοτροφικών προϊόντων. 
Το 333 π.Χ. την πόλη κατέλαβε ο Μέγας Αλέξανδρος και το 190 π.Χ. περιέρχεται στους Ρωμαίους μετά από μεγάλη καταστροφή. Από το τέλος της Ρωμαϊκής περιόδου και στη συνέχεια κατά η Βυζαντινή η Άσπενδος έλαβε μια λατινογενή προσωνυμία καλούμενη "Πριμόπολις" λόγω της εμπορικότητάς της, η οποία όμως άρχισε σιγά σιγά να φθίνει.
Από τα λείψανα της αρχαίας πόλης που βρίσκονται παρακείμενα του σημερινού λόφου Μπαλκίς πάρα τον ποταμό Μπάλκε Σου ή Κιοπρού Σου, (όπως λέγεται σήμερα ο αρχαίος Ευρυμέδοντας ποταμός),  ξεχωρίζουν το αρχαίο ελληνορωμαϊκό θέατρο και το  ρωμαϊκό υδραγωγείο.

Αρχαίο Θέατρο Ασπένδου

Το αρχαίο θέατρο της Ασπένδου θεωρείται ένα από τα καλλίτερα διατηρημένα αρχαία ελληνικά θέατρα στο κόσμο. Έχει διάμετρο 96 μ. και χωρητικότητα καθισμάτων 7.000 θεατών. Κτίσθηκε από τον Έλληνα αρχιτέκτονα Ζήνωνα το 155 (μ.Χ.) στην ελληνιστική περίοδο. Το κοίλο ήταν κατασκευασμένο αμφιθεατρικά και έφερε τρία διαζώματα, (το κάτω,το μεσαίο και το άνω με θολωτές καμάρες) ενδιάμεσα των οποίων φέρονταν ανά είκοσι σειρές μαρμάρινων καθισμάτων.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον από αρχιτεκτονική άποψη παρουσιάζει η μεγάλη πρόσοψη της σκηνής που το ύψος της έφθανε περίπου τα 14 μ. Ολόκληρο το χώρο της σκηνής φέρεται να σκέπαζε λοξή ξύλινη στέγη που εξασφάλιζε επίσης και ηχομόνωση. Η στέγη αυτή ήταν κρεμαστή  σε ιστούς που ήταν περασμένοι σε 58 πακτωμένους προβόλους στο άνω μέρος της σκηνής και που με σχοινιά σύρονταν περιμετρικά από τις θολωτές καμάρες του άνω διαζώματος. Το θέατρο αυτό ήταν δωρεά δύο πλουσίων Ασπενδίων εμπόρων της εποχής.
Κατά την Βυζαντινή περίοδο το θέατρο είχε μεταληθεί αρχικά σε καραβάν-σεράι (=σταθμό καραβανιών), αργότερα όμως μετά την καταληψη της περιοχής από τους Σελτζούκους αποτελούσε Σελτζουκικό ανάκτορο. Μέχρι πρόσφατα στο θέατρο αυτό παρουσιάζονταν διάφορα θερινά καλλιτεχνικά φεστιβάλ, λόγω όμως φθορών που σημειώθηκαν έχουν ανασταλεί παρόμοιες εκδηλώσεις, που συνεχίζονται όμως σε παρακείμενο κατάλληλα διαμορφωμένο χώρο.
Αντρέ Μασόν

Τα πρώτα χρόνια

Σε ηλικία έντεκα ετών, ξεκίνησε σπουδές ζωγραφικής στη Βασιλική Ακαδημία Καλών Τεχνών των Βρυξελλών, έχοντας ως δάσκαλο τον Constant Montald. Συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι και αργότερα πολέμησε στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, στη διάρκεια του οποίου τραυματίστηκε σοβαρά. Τα πρώιμα έργα του χρονολογούνται στις αρχές της δεκαετίας του 1920 και χαρακτηρίζονται από την επίδραση του Αντρέ Ντερέν αλλά και τις αναζητήσεις του Μασόν πάνω στον αναλυτικό κυβισμό.

Η αναγνώριση και η ένταξη στον υπερρεαλισμό

Το 1923 διοργανώθηκε από τον Ντανιέλ-Ανρί Κανβάιλερ η πρώτη ατομική έκθεσή του στο Παρίσι, η οποία προκάλεσε το ενδιαφέρον του Αντρέ Μπρετόν και οδήγησε στη συμμετοχή του Μασόν στην ομάδα των υπερρεαλιστών. Υπό την επίδραση των ιδεών του υπερρεαλιστικού κινήματος, o Μασόν ασχολήθηκε ενεργά με την αυτόματη ζωγραφική (κατά αναλογία με την αυτόματη γραφή) και έργα του παρουσιάστηκαν στο πρώτο τεύχος του περιοδικού La Révolution Surréaliste (1924). Μαζί με τον Χουάν Μιρό υπήρξε ένας από τους κυριότερους εκπροσώπους του υπερρεαλισμού, μέχρι το 1929, όταν εκδιώχθηκε από το κίνημα.

Μετά τον υπερρεαλισμό

Στη δεκαετία του 1930, το ύφος του διαφοροποιήθηκε και φιλοτέχνησε θέματα δανεισμένα από την ελληνική μυθολογία και τον Ισπανικό εμφύλιο πόλεμο. Εργάστηκε επίσης για το θέατρο, σχεδιάζοντας τα σκηνικά και τα κοστούμια για το μπαλέτο Les Présages του χορογράφου Léonide Massine (1896-1979), ενώ φιλοτέχνησε τα εξώφυλλα της επιθεώρησης Acéphale του Ζωρζ Μπατάιγ. Την περίοδο αυτή έζησε για ένα μεγάλο διάστημα στη νότια Γαλλία και την Ισπανία, επιστρέφοντας στο Παρίσι το 1937.
Στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου πολέμου κατέφυγε στη Ηνωμένες Πολιτείες, όπου άσκησε επίδραση στον αμερικανικό αφηρημένο εξπρεσιονισμό. Επέστρεψε στη Γαλλία το 1946. Κατά τη μεταπολεμική περίοδο, τα έργα του μαρτυρούν το έντονο ενδιαφέρον του για τον ιμπρεσιονισμό. Το 1965 ανέλαβε μία από τις σημαντικότερες παραγγελίες του, κατόπιν πρόσκλησης του Αντρέ Μαλρώ να φιλοτεχνήσει την οροφή του Θεάτρου Οντεόν (Théâtre de l’Odéon) του Παρισιού.
Εθνικός ύμνος του Καζακστάν

Το Καζακστάν μου (στα καζακικά: Менің Қазақстаным) είναι ο εθνικός ύμνος του Καζακστάν. Υιοθετήθηκε στις 7 Ιανουαρίου του 2006. Βασίζεται στο ομώνυμο τραγούδι του 1956, σε μουσική του Σάμσι Καλνταγιάκοβ (Шәмші Қалдаяқов) και σε στίχους του Ζούμεκεν Ναζιμεντένοβ (Жұмекен Нәжімеденов). Αντικαστέστησε τον Ύμνο της Δημοκρατίας του Καζακστάν, ο οποίος ήταν εθνικός ύμνος και χρησιμοποιήθηκε μετά την ανεξαρτησία. Οι αρχικοί στίχοι τροποποιήθηκαν από τον πρόεδρο της χώρας, Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγιεφ, προτού επισημοποιηθεί ο ύμνος με διάταγμα.

Ατύχημα σε αθλητικό γεγονός το 2012

Τον Μάρτιο του 2012, ένας εθνικός ύμνος-παρωδία, ο Ω Καζακστάν, ο οποίος περιλαμβανόταν στην ταινία Μπόρατ, παίχτηκε από λάθος στο Διεθνές Γκραν Πρι Σκοποβολής στο Κουβέιτ. Η Μαρίγια Ντμιτριγιένκο, η οποία κέρδισε το χρυσό μετάλλιο, κάθισε στην εξέδρα όσο παιζόταν η παρωδία. Το ατύχημα προκλήθηκε από την λήψη λάθος τραγουδιού από το  YouTube το τελευταίο λεπτό. Οι ανώτεροι αξιωματούχοι στο Καζακστάν ήταν εξοργισμένοι με το σφάλμα και δεσμεύτηκαν ότι θα κάνουν παράπονο στους διοργανωτές.
Καραμπάγ ΦΚ

Ίδρυση (1951–1966)

Η ομάδα ιδρύθηκε το 1951 με την ονομασία Qarabağ (από την ομώνυμη περιοχή), όταν μετά την ολοκλήρωση του γηπέδου της πόλης, προέκυπταν σημαντικά οφέλη με τη δημιουργία μιας επαγγελματικής ποδοσφαιρικής ομάδας. Σαν αποτέλεσμα αυτού, ιδρύθηκε η Καραμπάγ ΦΚ. Πήρε μέρος στο πρωτάθλημα του Αζερμπαϊτζάν το 1966.
Μαινάδες

Στην ελληνική μυθολογία οι Μαινάδες ήταν νύμφες που παρουσιάζονται ως συντρόφισσες και συνοδοί του θεού Διονύσου. Η λέξη μαινάς (στον ενικό) εμφανίζεται στον Όμηρο, όπου συσχετίζεται με τη μανία. Και πράγματι, το κυριότερο χαρακτηριστικό των Μαινάδων ήταν η εκστατική μανία, δηλαδή η πέρα από τη λογική υπερκινητική και βίαιη συμπεριφορά. Αναφέρονται κυρίως ως τροφοί του Διονύσου και ταυτίζονται με τις Βάκχες. Την καλύτερη περιγραφή τους τη συναντάμε στην τραγωδία Βάκχες του Ευριπίδη. Στη Μακεδονία, σύμφωνα με τον «Βίο του Αλεξάνδρου» από τον Πλούταρχο, οι Μαινάδες αποκαλούνταν Μιμαλλώνες και Κλωδώνες. Στην υπόλοιπη Ελλάδα αναφέρονταν και με τα επίθετα Βασσαρίδες, Ποτνιάδες κ.ά., ενώ συγχέονται και με τις Θυιάδες.
Οι Μαινάδες φορούσαν στεφάνια από κισσό, σμίλακα και νεβρίδες (ελαφριά φορέματα από δέρμα νεβρού, δηλαδή ελαφιού). Διέτρεχαν τα βουνά και μπορούσαν να συναναστρέφονται με τα άγρια ζώα, τα οποία έπαιρναν στα χέρια τους και τα θήλαζαν. Λάτρευαν τον Διόνυσο με τραγούδια, με «μανικούς» χορούς και με κραυγές. Πάνω στον ενθουσιασμό τους μπορούσαν να ξεριζώσουν δέντρα και να σκοτώσουν δυνατά θηρία. Τόση ήταν η δύναμή τους, που τους τη χάριζε ο Διόνυσος. Κυνηγούσαν εξάλλου ζώα και έτρωγαν το κρέας τους ωμό. Οι Μαινάδες ακολούθησαν τον Διόνυσο ακόμα και στην εκστρατεία του στην Ινδία. Ωστόσο, συνδέονται και με ειρηνικά έργα, όπως ο τρύγος και η οινοποιία, όπως αναπαριστώνται σε αγγειογραφίες.

Οι Μαινάδες στην τέχνη

Οι Μαινάδες διακρίνονται στην τέχνη από τις άλλες γυναικείες μορφές. Στις αρχαίες ελληνικές αγγειογραφίες απεικονίζονται πολλές φορές να χορεύουν με Σειληνούς και Σατύρους, ή την ώρα που προσφέρουν θυσία στον Διόνυσο, ή κατά τη σκηνή της τιμωρίας του Πενθέα και του Ορφέα. Στην κλασική και μεταγενέστερη τέχνη, οι Μαινάδες απεικονίζονται επίσης μαζί με τη θεά Αφροδίτη και τον κύκλο της, ή μαζί με την Ειρήνη και τις Μούσες. Από τις γλυπτές αναπαραστάσεις των Μαινάδων ξεχωρίζουν δύο αγάλματα Μαινάδων που χορεύουν. Το ένα από αυτά, που φυλάσσεται στη Δρέσδη, σχετίζεται με τον γλύπτη Σκόπα, ενώ το άλλο ανάγεται στην Ελληνιστική Εποχή.
Κάριανη Καβάλας

Ιστορικά στοιχεία

Περίπου τρία χιλιόμετρα ανατολικά της Κάριανης, στο λόφο «Γαϊδουρόκαστρο», σώζονται ερείπια αρχαίας πόλης, η οποία ταυτίζεται με την αρχαία Φάγρη, αποικία των Θασίων. Η πόλη είχε ιδρυθεί τον 7ο π.Χ. αιώνα και το 356 π.Χ. καταστράφηκε από τον Φίλιππο. Φαίνεται όμως ότι ξαναχτίστηκε, γιατί οι αρχαίες πηγές μας πληροφορούν πως σε αυτήν είχε καταφύγει ο βασιλιάς Περσέας μετά τη μάχη της Πύδνας. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Στράβωνα, η πόλη επιβίωσε και κατά τη ρωμαϊκή εποχή.

Πολιτιστικός Σύλογος

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Κάριανης διατηρεί χορευτικά τμήματα και τράπεζα αίματος.

Αξιοθέατα

Στο κέντρο του οικισμού κοσμεί ένας παραδοσιακός Μύλος μία ωραία πέτρινη πλατεία και ένα λαογραφικό μουσείο. Στη θέση «Παλιόκαστρο», 1,5 χλμ. βορειοδυτικά της Καριανής και στο μέσο της απόστασης Ορφανίου-Καριανής, έχει βρεθεί προϊστορικός οικισμός και ερείπια μεταβυζαντινού φρουρίου.
Καλτσιόπολι

Καλτσιόπολι ονομάστηκε το ποδοσφαιρικό σκάνδαλο στην Ιταλία που αφορούσε στήσιμο αγώνων και ήρθε στο φως το 2006 από την ιταλική αστυνομία.
Έπειτα απο καταγραφές συνομιλιών αποκαλύφθηκε δίκτυο σχέσεων μεταξύ ποδοσφαιρικών παραγόντων και διαιτητών με σκοπό την αλλοίωση αποτελεσμάτων. Στο σκάνδαλο εμπλέκονταν οι Γιουβέντους, Μίλαν, Φιορεντίνα, Σ.Σ. Λάτσιο και Ρετζίνα Κάλτσιο.
Ουέσσεξ

Το Ουέσσεξ (αγγλικά: Wessex) ήταν ένα από τα σημαντικότερα Αγγλοσαξονικά βασίλεια από τον 6ο αιώνα, οπότε και έγινε εισβολή των Σαξόνων στο νησί ως τον 9ο αιώνα, οπότε η ίδια η δυναστεία του Ουέσσεξ δημιούργησε το Αγγλικό κράτος.

Πρώιμη ιστορία

Ιδρύθηκε από τον Κέρντικ, αρχηγό μιας φυλής ονομαζόμενης Gewisse, που στρατοπέδευσαν στο νησί Γουάιτ, στα νότια της Βρετανίας, εισβάλλοντας στη χώρα. Το Ουέσσεξ περιελάμβανε ολόκληρη την νότια Αγγλία κάτω από τον ποταμό Τάμεση, εκτός από τη νήσο Γουάιτ στα νότια που δεν κατακτήθηκε από Σάξονες, αλλά από Ιούτους. Η κύρια πηγή καταγραφής γεγονότων είναι το Αγγλοσαξωνικό χρονικό, που αναφέρει τον ερχομό του Κερντίκ στη Βρετανία το 538. Ο Κερντίκ βασίλευσε στη φυλή 16 χρόνια, ως τον θάνατό του, οπότε τον διαδέχθηκε ο Κινρίκ, γιος ή εγγονός του, τον οποίο με τη σειρά του διαδέχθηκε ο γιος του Κιούλιν (581). Ο Κιούλιν ήταν ο πρώτος βασιλιάς με τον οποίο το Ουέσσεξ έγινε ισχυρό βασίλειο και ο δεύτερος από τους επτά αυτοκρατορικούς βασιλείς της Αγγλίας που αναφέρονται από τον γνωστό εκκλησιαστικό συγγραφέα Βέδα δύο αιώνες αργότερα. Ο Κιούλιν ανατράπηκε από τον Κεόλ (588), τον γιο του αδελφού του, Κάθα, και πέθανε τον επόμενο χρόνο. Τον Κεόλ διαδέχτηκε (597) ο αδελφός του, Κεολγούλφ, και αυτόν (611) ο ανιψιός του και γιος του Κεόλ, Κίνεγκιλς, που έφερε τον χριστιανισμό στους Σάξονες του Ουέσσεξ. Με τη βάπτιση του Κίνεγκιλς από τον επίσκοπο Μπιρίνους (630 – 640), για πρώτη φορά συνέβη μεταστροφή Αγγλοσάξονα βασιλιά στο Χριστιανισμό.
Ο γιος του Κινεγκίλς, Κενβάλ, ξεκίνησε τη βασιλεία του, όταν διαδέχτηκε τον πατέρα του (642) ως παγανιστής. Ήταν σύμμαχος του βασιλιά Πέντα της Μερκίας, καθώς είχε παντρευτεί την αδελφή του, αλλά σύντομα την χώρισε και ο ισχυρός παγανιστής βασιλιάς της Μερκίας επιτέθηκε στη χώρα του και τον εξόρισε. Στην εξορία βρισκόμενος, ο Κενβάλ βαπτίστηκε και ο ίδιος Χριστιανός, ενώ αργότερα μετά τον θάνατο του Πέντα επέστρεψε και κυβέρνησε ως τον θάνατό του (674). Ακολούθησε μια σειρά βασιλέων στο Ουέσσεξ που δεν είχαν καμιά σχέση με τη γενεαλογική γραμμή του Κερντίκ, ως τον Κεντβάλα, που θεωρήθηκε μακρινός συγγενής και απόγονος της γενεαλογικής γραμμής. Ο Κεντβάλα βασίλευσε δύο χρόνια, στα οποία κατέκτησε τις περιοχές του Σάσσεξ, του Κεντ και την νήσο Γουάιτ. Παραιτήθηκε αφού πήγε για προσκύνημα στη Ρώμη και σε λίγο πέθανε (688). Τον διαδέχθηκε ο ξάδελφος του Ινέ, ο πρώτος μεγάλος βασιλιάς του Ουέσσεξ, βέβαιος απόγονος του Κερντίκ. Αυτός βασίλεψε 38 χρόνια, έκανε μια σειρά από νόμους και ίδρυσε την αρχιεπισκοπή του Σέρμπορν. Πριν το τέλος της ζωής του, πήγε επίσης για προσκύνημα στη Ρώμη όπως ο προκάτοχός του. Τα επόμενα χρόνια το Ουέσσεξ έπεσε σε παρακμή, αφού το βασίλειο της Μερκίας είχε γίνει πανίσχυρο.
2265 Φερμπάαντερτ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Φερμπάαντερτ είναι άγνωστα.
Ferrari 612 Scaglietti

Πλαίσιο

Η 612 Scaglietti ήταν το δεύτερο χρονολογικά μοντέλο στην ιστορία της εταιρείας που κατασκευαζόταν εξ ολοκλήρου από αλουμίνιο, μετά την 360 Modena, που εισήχθη το 1999. Το χωροδικτύωμα της 612 αναπτύχθηκε σε συνεργασία με την αμερικανική Alcoa, με το αλουμινένιο αμάξωμα να συγκολλάται σε αυτό. Επίσης, το σασί της 612 Scaglietti αποτέλεσε και τη βάση της Ferrari 599 GTB Fiorano.

Μετάδοση

Η Ferrari 612 προσφέρθηκε με 6-τάχυτο F1A χειροκίνητο κιβώτιο ταχυτήτων ή με το 6-τάχυτο F1A ημι-αυτόματο σύστημα αλλαγής ταχυτήτων στο τιμόνι, μια πολύ εκλεπτυσμένη εκδοχή του συστήματος F1 της 360 Modena. Στην πράξη, ωστόσο, σχεδόν όλοι οι υποψήφιοι πελάτες την παρήγγειλαν με το εξατάχυτο F1A και μάλιστα από τα 3.025 αντίτυπα της 612 που κατασκευάστηκαν συνολικά, μόλις τα 199 παρήχθησαν με το χειροκίνητο κιβώτιο. Από την άλλη όμως, οι 612 με το χειροκίνητο κιβώτιο αναμένεται να γίνουν άκρως συλλεκτικές στο μέλλον και με εξαιρετικά υψηλές τιμές μεταπώλησης, λόγω της σπανιότητάς τους.
Βρέμη

Γεωγραφία

Η πόλη είναι χτισμένη επί του ποταμού Βέζερ, σε απόσταση περίπου 60 km από τις εκβολές του στην Βόρεια Θάλασσα. Βρίσκεται περίπου 50 km ανατολικά του Όλντενμπουργκ (Oldenburg), 110 km νοτιοδυτικά του Αμβούργου, 120 km βορειοδυτικά του Ανοβέρου, 100 km βόρεια του Μίντεν (Minden) και 105 km βορειοανατολικά του Όσναμπρυκ (Osnabrück). Επίσης μέρος της λιμενικής περιοχής του Μπρεμερχάφεν (Bremerhaven) είναι θύλακας της Πόλης της Βρέμης. Είναι η δέκατη τρίτη σε έκταση πόλη της Γερμανίας, καλύπτοντας περιοχή μήκους 38 km και πλάτους 16 km, ενώ όσον αφορά τον πληθυσμό είναι η δέκατη μεγαλύτερη της χώρας και η δεύτερη μεγαλύτερη στην βορειοδυτική Γερμανία.

Οι λόφοι της Βρέμης

Το εσώτερο τμήμα της πόλης είναι χτισμένο σε ανάχωμα του Βέζερ, μέγιστου ύψους 10,5 m. Το υψηλότερο σημείο ολόκληρης της πόλης φτάνει στα 32,5 m και βρίσκεται στα βορειοδυτικά, στο πάρκο Φρίντεχορστ (Friedehorst). Πρόκειται για την πόλη της Γερμανίας με το χαμηλότερο υψόμετρο.

Πολιτική

Το Δημοτικό Συμβούλιο (Stadtbürgerschaft) αποτελεί τους 68 από τους 83 νομοθέτες του Κοινοβουλίου του ομόσπονδου κρατιδίου της Βρέμης (Bremische Bürgerschaft), οι οποίοι διαμένουν στην πόλη της Βρέμης. Το νομοθετικό σώμα εκλέγεται από τους πολίτες της Βρέμης κάθε τέσσερα χρόνια.
Ένας από τους δύο δημάρχους (Bürgermeister), της Βρέμης και του Μπρεμερχάφεν, εκλέγεται Πρόεδρος της Γερουσίας (Präsident des Senats) και είναι ο επικεφαλής της πόλης και του κρατιδίου.

Μεταφορές

Την πόλη εξυπηρετεί διεθνές αεροδρόμιο το οποίο βρίσκεται 3 km νότια του κέντρου της. Η Bremer Straßenbahn AG είναι ο φορέας που διαχειρίζεται τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, που αποτελούνται από δίκτυο γραμμών τραμ και λεωφορείων. Ο σιδηρόδρομος (γερμανικά: S-Bahn) καλύπτει την μητροπολιτική περιοχή, από το Μπρεμερχάφεν στα βόρεια, το Τβιστριγκεν (Twistringen) στα νότια και το Όλντενμπουργκ στα δυτικά. Είναι σε λειτουργία από το 2010. Το δίκτυο ένωσε παλαιότερες υπάρχουσες σιδηροδρομικές συνδέσεις στην Βρέμη και τις γύρω πόλεις.
Αλβέρτος της Βυρτεμβέργης

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φιλίππου πρίγκιπα, διαδόχου της Βυρτεμβέργης και της Μαρίας-Τερέζας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Αλβέρτου αρχιδούκα της Αυστρίας και δούκα του Τέσεν.
Ο Αλβέρτος-Μαρία-Αλέξανδρος-Φίλιππος-Ιωσήφ γεννήθηκε στη Βιέννη και το 1883 εισήλθε στο 19ο Σύνταγμα Ουλάνων (λογχοφόρων ιππέων) της Βυρτεμβέργης. Όταν ξεκίνησε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Αλβέρτος ανέλαβε την 4η Στρατιά της Γερμανίας με Αρχηγό του Επιτελείου τον Βάλτερ φον Λύττβιτς. Μαζί με τον διάδοχο Γουλιέλμο κέρδισαν τη μάχη των Αρδενών το 1914. Η στρατιά συμμετείχε στην α΄ μάχη του Μάρνη και μετά στη Φλάνδρα, στη μάχη του Υζέρ. Έλαβε μέρος και στη β' μάχη του Υπρ, όπου χρησιμοποιήθηκαν αέρια. Του απονεμήθηκε η διάκριση της Αξίας το 1915 και έγινε στρατάρχης το επόμενο έτος. Του δόθηκε το Σώμα Αλβέρτος το 1917 και έγινε υπεύθυνος του νότιου μέρους του Δυτικού Μετώπου ως την ανακωχή στις 11 Νοεμβρίου 1918.

Μεταπολεμικά

Το 1917 διαδέχθηκε τον πατέρα του ως διάδοχος του βασιλείου της Βυρτεμβέργης. Στον Πόλεμο η Γερμανία ηττήθηκε και ακολούθησε επανάσταση· οι ηγεμόνες της Γερμανίας παραιτήθηκαν, μεταξύ τους και ο Γουλιέλμος Β΄ της Βυρτεμβέργης. Το 1921 απεβίωσε ο Γουλιέλμος Β΄ και ο Αλβέρτος τον διαδέχθηκε ως τιτουλάριος βασιλιάς, δούκας της Βυρτεμβέργης και επικεφαλής του Οίκου. Το 1939 απεβίωσε στο κάστρο Άλτσχαουζεν και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Φίλιππος-Αλβέρτος.

Διακρίσεις

Του απονεμήθηκε η διάκριση του Τάγματος του Μέλανος Αετού, του Μαξιμιλιανού Α΄ Ιωσήφ της Βαυαρίας, της Αξίας και του Χρυσόμαλλου Δέρατος.
Βαλδουίνος Ε΄ της Ιερουσαλήμ

Αποκήρυξη του Γκυ των Λουζινιάν από τον Βαλδουίνο Δ΄

Ο θείος του Βαλδουίνος Δ΄ έπασχε εκ γενετής από λέπρα και θα απεβίωνε νέος. Θα τον διαδεχόταν η αδελφή του Σιβύλλα ή η μικρή, ετεροθαλής αδελφή του Ισαβέλλα. Πολλές έριδες εγείροντο γύρω από την διαδοχή. Ο Ραϊμόνδος Γ΄ της Τρίπολης, που είχε τεθεί αντιβασιλιάς του Βαλδουίνου Δ΄ στα δύο τελευταία χρόνια πριν ενηλικιωθεί, ήταν άλλος ένας μνηστήρας για το θρόνο, αλλά ούτε αυτός είχε διαδόχους. Όταν ενηλικιώθηκε ο Βαλδουίνος Δ΄ Ανζού, ήθελε να ανακόψει τις φιλοδοξίες της οικογένειας Ιμπελίν, διότι η μητριά του -και μητέρα της Ισαβέλλας- Μαρία Κομνηνή είχε παντρευτεί σε δεύτερο γάμο της τον Μπαλιάν του Ιμπελίν. Ο Ραϊμόνδος Γ΄ ήθελε να παντρέψει την Σίβυλλα με τον Βαλδουίνο του Ιμπελίν, μεγαλύτερο αδελφό του Μπάλιαν, αλλά ο Βαλδουίνος Δ', αντί για αυτό, πάντρεψε την Σίβυλλα σε δεύτερο γάμο με τον Γκυ των Λουζινιάν, υποτελή του βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκου Β΄ Ανζού, εξαδέλφου του Βαλδουίνου Δ΄. Καθώς η αρρώστια του Βαλδουίνου Δ' εντεινόταν, δημιουργήθηκε η ανάγκη για να βρεθεί διάδοχος του βασιλείου. Όταν ο Ραϊνάλδος του Σατιγιόν ενοχλούσε τα καραβάνια του Σαλαντίν και ο Σαλαντίν για απάντηση επιτέθηκε στο βασίλειο, ο γαμπρός του, Γκυ των Λουζινιάν(1183), δείλιασε να τον αντιμετωπίσει, οπότε και τον αποκήρυξε από διάδοχο. Προσπάθησε ταυτόχρονα, αλλά χωρίς επιτυχία, το διαζύγιο της αδελφής του Σίβυλλας από τον (2ο σύζυγό της) Γκυ, καθώς ήταν η νόμιμη διάδοχος και ο Βαλδουίνος Δ΄ αποφάσισε να ανακηρύξει τον πεντάχρονο γιο της από τον 1ο της γάμο, Βαλδουίνο Ε' του Μομφερράτου, διάδοχο και συμβασιλέα.
Τα Ταξίδια των Thornberrys

Υπόθεση

Η σειρά ακολουθεί τις περιπέτειες της οικογένειας Thornberry, μιας οικογένειας που γυρνά όλο τον κόσμο με ένα τροχόσπιτο για να κινηματογραφήσουν τα ζώα για την εκομπή του πατέρα Thornberry. Η Ελίζα όμως, η μικρή κόρη της οικογένειας, κρύβει ένα μυστικό. Μετά από μια συνάντηση με έναν μάγο, απέκτησε την ικανότητα να μπορεί να μιλά με τα ζώα! Έτσι, ζει τις δικές της περιπέτειες με τον καλύτερο της φίλο, Δαρβίνο, ο οποίος είναι μια μαϊμού! Μέσα από την σειρά μαθαίνουμε για τα διάφορα ήδη ζώων και την προστασία τους αλλά και τον σεβασμό προς την φύση.

Επεισόδια

Η σειρά έχει 4 κύκλους και συνολικά 91 επεισόδια, τα οποία έχουν προβληθεί όλα μέσω του ελληνικού Nickelodeon.
Βασιλική Σαιν-Ντενί

Ιστορία

Η Βασιλική του Σαιν–Ντενί αποτελούσε από τους Μεροβίγγειους ήδη χρόνους τόπο ταφής των ηγεμόνων της Γαλλίας. Τον 7ο αιώνα ιδρύθηκε επάνω στον τάφο του Αγίου Διονυσίου μια μονή Βενεδικτίνων μοναχών από το βασιλιά των Φράγκων Δαγοβέρτο Α΄. Κατά τον 8ο αιώνα, ο Αβάς Φυλρά (Abbé Fulrad) οικοδόμησε την εκκλησία, που επεξέτεινε ο Αβάς Ιλντυέν (Abbé Hilduin) κατά τον 11ο αιώνα.
Η σημερινή Βασιλική του Σαιν-Ντενί άρχισε να χτίζεται από τον Αβά Συζέ (Abbé Suger), πρώτο αριστούργημα γοτθικής αρχιτεκτονικής, που επηρέασε σημαντικά την εξέλιξη της γοτθικής τέχνης στην Ευρώπη. Στα μεταγενέστερα χρόνια, κατασκευάστηκε το τεράστιο τριπλό εγκάρσιο κλίτος για να στεγάσει τους βασιλικούς τάφους.
Σοφιστικό κίνημα

Το σοφιστικό κίνημα είναι φιλοσοφική θεώρηση η οποία εμφανίστηκε στα μέσα του 5ου αιώνα π.Χ., και αποτελεί μια σημαντική τομή ως προς τις κατευθύνσεις που πήρε ο φιλοσοφικός στοχασμός και τον τρόπο με τον οποίο οι φιλόσοφοι και διανοούμενοι ερμήνευαν τα θέματα της κοινωνίας. Δυο σημαντικοί παράγοντες καθόρισαν την εξέλιξη της φιλοσοφικής σκέψης. Αφενός οι κατευθύνσεις που αργά αλλά σταθερά είχε ήδη αρχίσει να παίρνει η φιλοσοφία στα προηγούμενα χρόνια. Αφετέρου, μεγάλες αλλαγές που σημειώνονται στις ελληνικές κοινωνίες μετά τους Περσικούς πολέμους.
Ιζιασλάβ Γ΄ του Κιέβου

Βιογραφία

Ήταν γιος τού Νταβίντ πρίγκιπα τού Τσέρνιγοβ και της Φεντόσια (Θεοδοσίας).
Έγινε πρίγκιπας τού Τσέρνιγοβ (1152-54, 55-57) και μεγάλος πρίγκιπας τού Κιέβου (1154-55, 57-58, 62).
Άμορφα άλατα ούρων

Άμορφα ουρικά άλατα

Στο ίζημα των ούρων τα άμορφα ουρικά άλατα εμφανίζονται ως μικρά κίτρινα προς καφέ κοκκία. Η ψύξη αυξάνει το καταστάλαγμα αυτών των αλάτων. Σε μεγάλες ποσότητες το δείγμα ούρων εμφανίζεται θολό με ροζ άφθονο ίζημα. Τα ουρικά άλατα διαλύονται με την προσθήκη αλκαλικού διαλύματος (NaOH) στο δείγμα ή με θέρμανση αυτού στους 60 ⁰C.

Άμορφα φωσφορικά άλατα

Μικροσκοπικά τα φωσφορικά άλατα δεν ξεχωρίζουν από τα ουρικά άλατα. Η διαφοροποίηση τους βασίζεται στο γεγονός ότι τα φωσφορικά άλατα ανευρίσκονται στα αλκαλικά ούρα και τα ουρικά στα όξινα ούρα. Σε μεγάλες ποσότητες τα φωσφορικά άλατα προσδίδουν θολερότητα στα ούρα αλλά το ίζημά τους έχει χρώμα άσπρο και όχι ροζ όπως τα ουρικά άλατα. Είναι διαλυτά σε οξύ και δεν διαλύονται με θέρμανση στους 60 ⁰C.

Συλλογή ούρων

Χρησιμοποιούνται τα πρώτα πρωινά ούρα λόγω της μεγάλης τους πυκνότητας και του σταθερού pH.

Τιμές αναφοράς

Φυσιολογικά στα ούρα μπορεί να υπάρχει μικρή ποσότητα άμορφων αλάτων.
Ρίτσαρντ Κρόμγουελ

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Ρίτσαρντ Κρόμγουελ γεννήθηκε στις 4 Οκτωβρίου 1626 στο Χάντινγκτον του Κέμπριτζσαϊρ της Αγγλίας, ήταν ο τρίτος γιος του Όλιβερ Κρόμγουελ και της συζύγου του Ελίζαμπεθ Κρόμγουελ. Λίγα είναι γνωστά για την παιδική του ηλικία. Ο ίδιος και τα τρία αδέλφια του είχαν εκπαιδευτεί στη σχολή Felsted στο Έσσεξ κοντά στο σπίτι της οικογένειας της μητέρας τους. Δεν υπάρχει καμία αναφορά ότι παρακολούθησε κάποιο πανεπιστήμιο.
Ο πατέρας του, ο Όλιβερ Κρόμγουελ, πέθανε στις 3 Σεπτεμβρίου 1658 και ο Ρίτσαρντ ενημερώθηκε την ίδια ημέρα ότι επρόκειτο να τον διαδεχθεί. Υπήρξε κάποια διαμάχη για τη διαδοχή. Μια επιστολή από τον John Thurloe δείχνει ότι στις 30 Αυγούστου ο Όλιβερ Κρόμγουελ όρισε προφορικά τον γιο του ως διάδοχό του, αλλά κάποιες άλλες εκδοχές ισχυρίζονται είτε ότι δεν όρισε κανένα διάδοχο, είτε ότι έδωσε την προτεραιότητα στον γαμπρό του, τον Τσαρλς Φλήτγουντ.
Κατά τη διάρκεια των πολιτικών δυσκολιών του χειμώνα του 1659, υπήρχαν φήμες ότι ο Κρόμγουελ έπρεπε να επανακληθεί ως Λόρδος Προστάτης, αλλά αυτές δεν κατέληξαν πουθενά. Τον Ιούλιο του 1660 όμως, ο Κρόμγουελ έφυγε για τη Γαλλία, και έφτασε εκεί, χρησιμοποιόντας μια ποικιλία από ψευδώνυμα, συμπεριλαμβανομένου και αυτό του Τζον Κλαρκ. Το 1680 ή το 1681, επέστρεψε στην Αγγλία όπου έζησε μαζί με τον έμπορο Thomas Pengelly στο Τσέζαντ του Χέρτφορντσαϊρ, εκεί ζούσαν από το εισόδημα που είχε από το κτήμα του στο Hursley. Πέθανε στις 12 Ιουλίου 1712 σε ηλικία 85 ετών.
NGC 1688

Ο NGC 1688 είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Δοράς. Τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Τζον Χέρσελ (John Herschel) το 1834 με τηλεσκόπιο των 18,7 ιντσών.
Γάμμα

Προέλευση

Έχει άμεση σχέση με το γράμμα G, g άλλων αλφαβήτων. Προήλθε από το φοινικικό γράμμα γκίμελ που αντιπροσώπευε το φώνημα /g/ η μορφή του οποίου προέρχεται πιθανότατα από το ιερογλυφικό σύμβολο που αναπαριστούσε ένα ρόπαλο. Το αντίστοιχο γράφημα του χαλκιδικού αλφαβήτου υπήρξε ο πρόγονος του λατινικού <C> έχοντας αρχικά υιοθετηθεί από τους Ετρούσκους όπου λόγω της απουσίας ηχηρού υπερωικού /g/ ταυτίστηκε με το άηχο /k/. Στα κλασικά λατινικά εφευρέθηκε το γράφημα <G> για να αντιπροσωπεύσει το ηχηρό.