google/wiki40b huggingface dataset:
Λακτάντιος

Η ζωή του

Γεννήθηκε στη Βόρεια Αφρική, και αρχικά ήταν ειδωλολάτρης. Δίδαξε ρητορική στη γενέτειρά του, που μπορεί να ήταν η Κίρτα της Νουμιδίας, καθώς εκεί έχει βρεθεί επιγραφή που αναφέρει το όνομα L CAECILIUS FIRMIANUS. Το όνομα "Φιρμιανός" έχει παραπλανήσει κάποιους μελετητές στο να πιστέψουν ότι ήταν Ιταλός από το Φέρνο.Σύμφωνα με τον Μεθόδιο υπήρξε μαθητής του Αρνοβίου. Είχε μια πολύ επιτυχημένη σταδιοδρομία. Ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός του ζήτησε να γίνει διδάσκαλος ρητορικής στη Νικομήδεια. Εκεί μεταστράφηκε στον Χριστιανισμό και αργότερα έχασε τη θέση του εξαιτίας του πρώτου "Εδίκτου εναντίον των Χριστιανών" που εξέδωσε ο Διοκλητιανός (24 Φεβρουαρίου 303), και επέστρεψε στη Δύση όπου κέρδιζε τα προς το ζην γράφοντας, μέχρι που ο νέος αυτοκράτορας Κωνσταντίνος έγινε προστάτης του και τον έκανε δάσκαλο του γιου του Κρίσπου στα λατινικά. Δεν υπάρχουν πληροφορίες αναφορικά με το θάνατό του.

Ιδιαίτερες θέσεις

Ο Λακτάντιος, επηρεασμένος, μεταξύ άλλων, από την 4η "Εκλογή" του Βιργιλίου, υπήρξε κατά καιρούς υπέρμαχος χιλιαστικών απόψεων. Έγραψε ότι κατά την χιλιετή βασιλεία οι δίκαιοι θα κάνουν πολλούς απογόνους, τα ουράνια σώματα θα λάμπουν επτά φορές περισσότερο απ' ό,τι σ' αυτό τον κόσμο, τα βουνά θα στάζουν μέλι, θα υπάρχουν ποτάμια κρασιού και γάλακτος, τα ζώα θα πάψουν να είναι σαρκοφάγα, δεν θα υπάρχει ανάγκη για εμπόριο ή γεωργία, κι ακόμα δεν θα χρειάζεται να βάφουμε το μαλλί των προβάτων, γιατί τα πρόβατα θα έχουν διάφορα χρώματα (Divinarum Institutionum 7:24· cf. Verg. Ecl. 4:21–45).
Επίσης μαζί με τον Τερτυλλιανό, τον Ιππόλυτο και τον Ωριγένη είναι οι μόνοι Χριστιανοί συγγραφείς, πριν από τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο, που κατά καιρούς καταδίκασαν τη στράτευση Χριστιανών και την ανάμειξή τους σε πολεμικές δραστηριότητες, αν και όχι με ιδιαίτερη σφοδρότητα (ορισμένες φορές μάλιστα προωθούσαν την αντίθετη θέση και δήλωναν υπερήφανοι, διότι Χριστιανοί στρατιώτες διακρίνονταν στο πεδίο της μάχης ή διότι ο Θεός των Χριστιανών χάριζε στρατιωτικές νίκες στους αυτοκράτορες). Οι συγγραφείς αυτοί ενοχλούνταν από το γεγονός ότι ένας στρατιώτης ήταν αναγκασμένος να σκοτώνει, να συμμετέχει στις επίσημες παγανιστικές θρησκευτικές τελετές και πιθανόν να διάγει ανήθικη ζωή μακριά από την οικογένειά του. Ενοχλούνταν ακόμα από το ότι ένας στρατιωτικός αξιωματούχος έπρεπε να επιβάλει την ποινή του θανάτου.

Περιεχόμενο του έργου του

Ο Λακτάντιος έγραψε απολογητικά έργα, στα οποία εξηγούσε τον Χριστιανισμό με όρους κατανοητούς στους μορφωμένους ειδωλολάτρες της εποχής του, και τον υπεράσπιζε από τους παγανιστές φιλοσόφους. Το έργο του Divinae Institutiones είναι παράδειγμα συστηματικής παρουσίασης της χριστιανικής σκέψης. Καταπολέμησε ιδιαίτερα τους Επικούρειους και τους Στωικούς.
Ο Λακτάντιος ακολούθησε κλασικά πρότυπα και το ύφος του είναι εξευγενισμένο, όχι εμβριθές και βαθύ. Οι λόγιοι της Αναγέννησης, που εκτίμησαν ιδιαίτερα το ύφος του και δεν αντιμετώπισαν το έργο του από θεολογική σκοπιά, ώστε να ασχοληθούν με τις χιλιαστικές τάσεις του, τον αποκάλεσαν Χριστιανό Κικέρωνα.
Αριθμητικά

Αριθμητικά ονομάζονται οι λέξεις που φανερώνουν κάποια ποσότητα απόλυτη η σχετική. Τα αριθμητικά μπορεί να είναι επίθετα ή ουσιαστικά. Περιλαμβάνονται στη γραμματική πολλών γλωσσών.

Απόλυτα αριθμητικά

Τα απόλυτα αριθμητικά φανερώνουν συγκεκριμένο αριθμό από πράγματα.

Τακτικά αριθμητικά

Τα τακτικά αριθμητικά δείχνουν τη σειρά ή τη θέση κάποιου πράγματος.

Πολλαπλασιαστικά αριθμητικά

Τα πολλαπλασιαστικά αριθμητικά μας φανερώνουν πόσες φορές πολλαπλάσιο είναι ένα αντικείμενο από ένα απλό. Δείχνουν, δηλαδή, από πόσα απλά μέρη αποτελείται ένα αντικείμενο. Για παράδειγμα: διπλός, τριπλός.

Αναλογικά αριθμητικά

Τα αναλογικά αριθμητικά, σε αντίθεση με τα πολλαπλασιαστικά, μας φανερώνουν πόσες φορές πολλαπλάσιο είναι ένα αντικείμενο από κάποιο άλλο.

Ουσιαστικά

Στα αριθμητικά ουσιαστικά περιλαμβάνονται οι απόλυτοι αριθμοί που χρησιμοποιούμε για την απαρίθμηση ή για να αναφερθούμε στο συγκεκριμένο ψηφίο ή αριθμό, και τα περιληπτικά αριθμητικά.

Περιληπτικά αριθμητικά

Στα περιληπτικά αριθμητικά περιέχονται δύο κατηγορίες. Αυτά τα οποία δείχνουν μια ποσότητα με ασάφεια και αυτά τα οποία δείχνουν μια ομάδα πραγμάτων με συγκεκριμένο αριθμό.

Άλλες γλώσσες

Σε πολλές γλώσσες δεν υπάρχει διαχωρισμός των αριθμητικών. Σε άλλες πάλι υπάρχει μεγαλύτερος ή διαφορετικός διαχωρισμός.
Πολιτικοκτονία

Πολιτικοκτονία (από το αγγλικό politicide) είναι η σκόπιμη φυσική καταστροφή ή εξάλειψη μιας πληθυσμιακής ομάδας, της οποίας τα μέλη έχουν ως κύριο κοινό  χαρακτηριστικό το ότι ανήκουν σε ένα  πολιτικό κίνημα. Είναι ένας τύπος πολιτικής καταπίεσης και ένα μέσο για την πολιτική κάθαρση του πληθυσμού, ενώ ένα άλλο μέσον είναι και η αναγκαστική μετανάστευση . Μπορεί να συγκριθεί με τη γενοκτονία ή την εθνοκάθαρση, που περιλαμβάνουν τη θανάτωση ανθρώπων με βάση την φυλετική ή εθνοτική τους ομάδα και όχι την πολιτική τους ιδεολογία.  
Οι κοινωνικοί επιστήμονες Barbara Harff και Ted R. Gurr χρησιμοποιούν τον όρο πολιτικοκτονία (politicide)  για να περιγράψουν την εξόντωση ομάδων ανθρώπων όχι λόγω των εθνοτικών ή κοινοτικών τους χαρακτηριστικών (τους τύπους ομάδων που καλύπτονται από τη Σύμβαση περί Γενοκτονίας του ΟΗΕ)  αλλά λόγω της "ιεραρχικής τους θέσης ή της πολιτικής αντίθεσης έναντι του καθεστώτος και των κυρίαρχων ομάδων".
Μιθριδάτης Ε΄ του Πόντου

Βίος

Ο Μιθριδάτης Ε΄ είχε Μακεδόνική και Περσική καταγωγή. Ήταν γιος του βασιλιά Φαρνάκη Α΄ του Πόντου και της βασίλισσας Νύσσας, ενώ η αδελφή του ήταν Νύσσα της Καππαδοκίας. Η μητέρα του πιστεύεται ότι πέθανε στην γέννα είτε αυτουνού είτε της αδελφής του. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Βασίλειο του Πόντου. Ο Μιθριδάτης Ε΄ διαδέχθηκε το πατρική του θεία Λαοδίκη και τον πατρικό του θείο Μιθριδάτη Δ΄ του Πόντου στον ποντιακό θρόνο, αλλά οι συνθήκες της διαδοχής είναι αβέβαιες.
Ο Μιθριδάτης Ε΄ συνέχισε την συμμαχία με την Ρωμαϊκή Δημοκρατία που ξεκίνησε από τους προκατόχους του. Τους υποστήριξε με κάποια από τα πλοία τους και μια μικρή βοηθητική δύναμη κατά τη διάρκεια του Τρίτου Καρχηδονιακού Πολέμου (149-146 π.Χ.) και έπειτα τους προσέφερε χρήσιμη βοήθεια στον πόλεμο εναντίον του βασιλιά της Περγάμου, Ευμένη Γ΄ (131-129 π.Χ.).
Για τις υπηρεσίες του σε αυτή την περίσταση, ο Μιθριδάτης Ε΄ βραβεύτηκε από τον Ρωμαίο ύπατο Μάνιο Ακουίλλιο με την επαρχία της Φρυγίας. Ωστόσο, οι πράξεις του Ρωμαίου υπάτου ανακαλέσθηκαν από την Ρωμαϊκή Γερουσία, με την αιτιολογία της δωροδοκίας, αλλά φαίνεται ότι διατήρησε την κατοχή της Φρυγία μέχρι τον θάνατό του. Ο Μιθριδάτης Ε΄, επίσης, αύξησε την δύναμη του Βασιλείου του Πόντου παντρεύοντας το πρωτότοκο παιδί του, την κόρη του Λαοδίκη της Καππαδοκίας με τον βασιλιά Αριαράθη ΣΤ΄ της Καππαδοκίας. Το τέλος της βασιλείας του μπορεί μόνο να εκτιμηθεί στο περίπου με βάση δηλώσεις σχετικά με την διαδοχή του από τον γιο του, τον Μιθριδάτη ΣΤ΄, η οποία τοποθετείται στο έτος 120 π.Χ., σηματοδοτώντας το τέλος της βασιλείας του Μιθριδάτη Ε΄.
Ο Μιθριδάτης Ε΄ δολοφονήθηκε περίπου το 120 π.Χ. στη Σινώπη, δηλητηριασμένος από άγνωστα άτομα σε ένα πλούσιο συμπόσιο που οργάνωσε.
Ο Μιθριδάτης Ε΄, ήταν μεγάλος ευεργέτης του ελληνικού πολιτισμού, το οποίο φαίνεται στα νομίσματα που επιβίωσαν και στις τιμητικές επιγραφές που δηλώνουν τις δωρεές στην Αθήνα και στην Δήλο, και αφιέρωνε στον θεό Απόλλωνα μεγάλη λατρεία. Μια δίγλωσση επιγραφή αφιερωμένη σε αυτόν εμφανίζεται στα Μουσεία Καπιτωλίου στη Ρώμη. Ο Μιθριδάτης Ε΄ τάφηκε στους βασιλικούς τάφους των προγόνων του στην Αμάσεια.
Ο Μιθριδάτης Ε΄ παντρεύτηκε την Ελληνίδα πριγκίπισσα των Σελευκιδών Λαοδίκη ΣΤ΄, που ήταν κόρη του Αντιόχου Δ΄ του Επιφανούς και της Λαοδίκης Δ΄. Ο Μιθριδάτης Ε΄ και η Λαοδίκη ΣΤ΄ ήταν συγγενείς, επομένως ήταν συνδεδεμένος με την δυναστεία των Σελευκιδών.
Η Λαοδίκη έκανε με τον Μιθριδάτη Ε΄ εφτά παιδιά: την Λαοδίκη της Καππαδοκίας, τον Μιθριδάτη ΣΤ΄ του Πόντου, τον Μιθριδάτη Χρηστό, την Λαοδίκη, την Νύσσα, την Ρωξάνη και την Στατίρη. Η Ρωξάνη και η Στατίρη εξωθήθηκαν να αυτοκτονήσουν με δηλητήριο μετά την πτώση του Βασιλείου του Πόντου το 63 π.Χ. Η Νυσσα πιάστηκε αιχμάλωτη από τους Ρωμαίους και το αναγκάστηκε να βαδίσει στου θριάμβους δύο Ρωμαίων στρατηγών.
Αγριάνη Έβρου

Γεωγραφία - Ιστορία

Η Αγριάνη βρίσκεται προς τα σύνορα της Ελλάδας με την Τουρκία, βόρεια του  Εθνικού Πάρκου Δάσους Δαδιάς-Λευκίμμης-Σουφλίου και κοντά στον Έβρο. Απέχει 80 χλμ. ΒΑ.της Αλεξανδρούπολης και 14 χλμ. Β. από το Σουφλί. Είναι ένας από τους οικισμούς της Θράκης όπου μένουν μεγάλος αριθμός Ρομά. Το όνομά του χωριού προέρχεται από την αρχαία θρακική φυλή Αγριάνες. Επί τουρκοκρατίας ονομαζόταν Αχριάν Μπουνάρ που στα ελληνικά σημαίνει Πηγή των Αγριάνων. Αναφέρεται επίσημα ως οικισμός το 1924 στο ΦΕΚ 194Α-14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Λαβάρων. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Πρωτοκκλήσι αποτελούν την τοπική κοινότητα Πρωτοκκλησίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Ορφέα του Δήμου Σουφλίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 530 κατοίκους.
Όσε Κλέβελαντ

Προσωπική ζωή

Γεννημένη στη Σουηδία, μετακόμισε στη Νορβηγία το 1956. Σε μία συνέντευξή της το 1977 περιγράφει πως οι γονείς της μοιράζονταν ίσα τις εργασίες του σπιτιού και πως αυτή και ο σύζυγός της Svenolov Ehrén, ένας Σουηδός καλλιτέχνης, έκαναν επίσης το ίδιο. Σήμερα, είναι παντρεμένη με τον σκηνοθέτη και κινηματογραφιστή Oddvar Bull Tuhus.
Η Κλέβαλαντ μιλάει άπταιστα Νορβηγικά, Σουηδικά, Αγγλικά, Γαλλικά και Ιαπωνικά και έχει σπουδάσει νομική.

Μουσική καριέρα

Ως τραγουδίστρια είναι γνωστή για την πολύ σκοτεινή της φωνή. Εκτός από το τραγούδι, επίσης παίζει κιθάρα και έχει συνθέσει τραγούδια ως συνθέτις - τραγουδίστρια. Εκτός από τη σόλο καριέρα της, υπήρξε μέλος του vispop συγκροτήματος με όνομα Ballade!.
Ξεκίνησε να παίζει κλασική κιθάρα στα οχτώ της χρόνια και δύο χρόνια αργότερα έκανε την πρώτη της εμφάνιση σε ένα ραδιοφωνικό πρόγραμμα. Η πρώτη της εμφάνιση ως τραγουδίστρια του vispop ήταν σε ένα σόου του Erik Bye όταν ήταν 13. Το πρώτο της άλμπουμ κυκλοφόρησε όταν ήταν 15 και ήταν μία απο τους πρωτοπόρους του είδους vispop, ενός μίγματος παραδοσιακής φολκ με ποπ μουσική. Αυτή της η πρωτοπορία οδήγησε σε υποχρεώσεις στο Παρίσι και για μια περίοδο έπρεπε να ανταποκρίνεται μεταξύ εμφανίσεων εκεί και παρουσίας στο σχολείο της στο Λίλαστρουμ, βόρεια του Όσλο. Στα 17 πραγματοποίησε μεγάλη περιοδεία στην Ιαπωνία που περιλάμβανε εμφανίσεις σε τηλεοπτικές εκπομπές και την κυκλοφορία τεσσάρων σινγκλ στα ιαπωνικά.
Το 1966 εκπροσώπησε τη Νορβηγία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Γιουροβίζιον με το τραγούδι "Intet er nytt under solen" (Δεν υπάρχει τίποτα νέο κάτω από τον ήλιο), φτάνοντας στην τρίτη θέση. Σε αυτή της την εμφάνιση έσπασε την παράδοση που ήθελε τις γυναίκες συμμετέχουσες στο διαγωνισμό να εμφανίζονται με φορέματα.
Το 1986 παρουσίασε τον πρώτο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Γιουροβίζιον που διοργανώθηκε στη Νορβηγία, στο Μπέργκεν, ακολουθούμενη από τη νίκη της διοργάνωσης από τους Bobbysocks την προηγούμενη χρονιά. Από το 1979 ως το 1987 ήταν η πρόεδρος της νορβηγικής ομοσπονδίας μουσικών.
Ιωάννης του Νασσάου-Ντίλενμπουργκ

Βιογραφία

Ήταν ο τρίτος (επιζήσας) γιος του Όθωνα Α΄ κόμη του βόρειου Νασσάου και της Αγνής, κόρης του Έμιχ Δ΄ κόμη του Λάινινγκεν. Μεγαλύτεροι αδελφοί του ήταν ο Ερρίκος και ο Έμιχο Α΄.

Κόμης του Ντίλενμπουργκ

Ως τρίτος γιος προοριζόταν να έχει εκκλησιαστική καριέρα και έγινε αρχιμανδρίτης (canon) στη Βορμς. To 1290 απεβίωσε ο πατέρας του και ο Ερρίκος τον διαδέχθηκε. Όταν όμως απεβίωσε η μητέρα του το 1303, ο Ιωάννης άφησε τον κλήρο και ήλθε σε μακρά διαμάχη με τον Ερρίκο για την κληρονομιά. Τελικά οι τρεις αδελφοί μοίρασαν την πατρική κτήση: ο Ερρίκος έλαβε το Ζήγκεν, ο Έμιχο Α΄ το Χάνταμαρ και ο Ιωάννης το Ντίλενμπουργκ & Μπάιλσταϊν.

Διαμάχη με τους Έσσε για το Ντέρνμπαχ

Το 1308 έλαβε το φέουδο του Χούντρεντ στο Κάλενμποεργκ από τον επίσκοπο της Βορμς. Το 1310 αγόρασε την κυριότητα του Μέρενμπεργκ. Όπως και ο φιλόδοξος πατέρας του, διεκδίκησε το Χέρμπορνερ από τους κυρίους του Ντέρνμπαχ. Οι Νασσάου ήλθαν γι' αυτό σε διαμάχη με τους Έσσε, οι οποίοι αγόρασαν το κάστρο Νέρνμπαχ το 1309. Τρία έτη μετά έκαναν συμφωνία για τη λήξη της διαφωνίας.

Διαμάχη με τους Έσσε, υπέρ του Μάιντς

Ο Ιωάννης ήταν λαντγκράβος της Κάτω Έσσης, υποτελής του Ματθαίου αρχιεπισκόπου του Μάιντς. Όταν το 1311 απεβίωσε χωρίς άρρενα τέκνα, ο αδελφός του Όθων Α΄ λαντγκράβος της Έσσης έλαβε την Κάτω Έσση, αλλά ο αρχιεπίσκοπος διαφώνησε. Ο Ματθαίος συμμάχησε με τους Νασσάου και έθεσε τον Ιωάννη λοχαγό (hauptmann) του ενωμένου στρατού, που νίκησε τον Όθωνα Α΄ και μετά τον γιο του Ερρίκο Β΄ στη μάχη του Βέτσλαρ, έπεσε όμως στη μάχη.

Η κληρονομιά του Ντίλενμπουργκ

Ήταν άγαμος και τον κληρονόμησε ο αδελφός του Ερρίκος κόμης του Ζήγκεν. Αυτόν τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Όθων Β΄, ο οποίος κληρονόμησε το 1334 και το Χάνταμαρ από τον θείο του Έμιχο Α΄. Ο 5ος απόγονος του Όθωνα Β΄ είχε γιους, που ο πρώτος έγινε ιδρυτής του κλάδου των πριγκίπων της Οράγγης και ο δεύτερος ιδρυτής του κλάδου των βασιλέων της Ολλανδίας.
Πάολο Μέρλο

Καριέρα

Ο Πάολο Μέρλο αγωνίστηκε σχεδόν καθ'όλη τη διάρκεια της καριέρας του σε ομάδες της Ιταλίας. Μοναδική εξαίρεση αποτέλεσε η σεζόν 1997-98, κατά τη διάρκεια της οποίας αγωνίστηκε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς.
Έκανε τα πρώτα του βήματα στις ακαδημίες της Καζατενόβο, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1981. Στη συνέχεια μεταπήδησε στις ακαδημίες της Μπεσανέσε, στην οποία και παρέμεινε μέχρι το 1984.
Μέσα στην επόμενη 12ετία πέρασε από αρκετούς συλλόγους της Ιταλίας. Συγκεκριμένα, ο Μέρλο αγωνίστηκε με τα χρώματα των: Μεράτε (1984-85), Βιμερτσάτε (1985-86), Παγιάβολο Μοντέντα (1986-89), Πάντοβα (1989-91), Βόλει Τρεβίζο (1991-92), Σίο Σπορτ (1992096) και Μοντισιάρι (1996-97).
Το 1997 αποφάσισε να αφήσει για πρώτη φορά στην καριέρα του την Ιταλία και να μεταπηδήσει στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς. Στην ομάδα του Πειραιά παρέμεινε για ένα χρόνο κατακτώντας το εγχώριο νταμπλ του 1998.
Το 1998 επέστρεψε στην Ιταλία, στην οποία και παρέμεινε μέχρι το τέλος της καριέρας του. Αγωνίστηκε με τις: Ρόμα Βόλει (1998-99), Βόλει Ζάνε (1999-00 και 2001-03) και Σίο Σπορτ (2000-01).
Μετά το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2002-03, ο Πάολο Μέρλο αποφάσισε να τερματίσει την πολυετή επαγγελματική του καριέρα σε ηλικία 38 ετών.

Διεθνείς συμμετοχές

Ο Πάολο Μέρλο ήταν διεθνής με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Ιταλίας από το 1988 και πραγματοποίησε κατά τη διάρκεια της καριέρας του δεκάδες συμμετοχές.
Ευγενία Φακίνου

Βιογραφία

Η Ευγενία Φακίνου γεννήθηκε το 1945 στην Αλεξάνδρεια. Είναι σύζυγος του δημοσιογράφου και συγγραφέα Μιχάλη Φακίνου. Μεγάλωσε στην Αθήνα και σπούδασε γραφικές τέχνες, κουκλοθέατρο  και ξεναγός. Εργάστηκε και σταδιοδρόμησε για μερικά χρόνια σε περιοδικό ως γραφίστρια. Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την παιδική λογοτεχνία και με το παιδικό θέατρο.

Έναρξη της ενασχόλησής της με τη λογοτεχνία για μεγάλους

Το 1982 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα, την Αστραδενή. Τα μυθιστορήματά της έχουν μεταφραστεί και κυκλοφορούν στα γερμα­νικά, αγγλικά, ρωσικά, ουγγρικά, δανέζικα, γαλλικά, ολλανδικά, ιταλικά και σερβι­κά. Το 2005 τιμήθηκε με το Βραβείο Ανα­γνωστών (Εθνικό Κέντρο Βιβλίου – Σκάι 100,3) για το μυθιστόρημά της «Η μέθοδος της Ορλεάνης» και το 2008 με το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος για τη συλλογή διηγημάτων «Φιλοδοξίες κήπου». Έγραψε κυρίως μυθιστορήματα με τα θεματά της να είναι εμπνευσμένα από την κοινωνική πραγματικότητα και από τα υπάρχοντα προβλήματα. Το 2001 ανέβηκε με πολλή μεγάλη επιτυχία σε θεατρική διασκευή του Δημήτρη Μουρίκιου και με πρωταγωνίστρια την Αλέκα Παΐζη το έργο της «Το έβδομο ρούχο». Σήμερα η Ευγενία Φακίνου κατοικεί στο Χαλάνδρι  της Αττικής.
Ιωάννης Κονιδάρης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Χίο και είναι γιος του Μαρίνου Κονιδάρη. Κατάγεται από την Κεφαλονιά και είναι ανηψιός του Γεράσιμου Κονιδάρη. Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και οικονομικές και πολιτικές επιστήμες στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Την περίοδο 1974 - 1978 πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στη Νομική και τη Φιλοσοφική σχολή του Πανεπιστημίου του Μονάχου με υποτροφίες του Άθλου Σταθάτου, της βαυαρικής κυβέρνησης και της Γερμανικής Υπηρεσίας Μορφωτικών Ανταλλαγών. Μετά το πέρας των μεταπτυχιακών σπουδών απέκτησε διδακτορικό δίπλωμα από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, του οποίου και αναγορεύθηκε διδάκτωρ, με τίτλο «Το δίκαιον της μοναστηριακής περιουσίας από του 9ου μέχρι και του 12ου αιώνος».
Ακολούθησε ακαδημαϊκή σταδιοδρομία διατελώντας βοηθός στη Νομική Σχολή Αθηνών την περίοδο 1981 - 1984. Το 1985 εξελέγη υφηγητής του εκκλησιαστικού δικαίου, το 1985 επίκουρος καθηγητής, το 1989 αναπληρωτής καθηγητής και το 1995 τακτικός καθηγητής. Διετέλεσε διευθυντής του Κέντρου Έρευνας της Ιστορίας του Ελληνικού Δικαίου της Ακαδημίας Αθηνών (1994 - 2000) καθώς και δύο φορές πρόεδρος του τομέα Ιστορίας και Θεωρίας του Δικαίου στη Νομική Σχολή Αθηνών.
Παράλληλα με την ακαδημαϊκή του σταδιοδρομία ιδιωτεύει ως δικηγόρος. Έχει χρηματίσει ειδικός σύμβουλος για εκκλησιαστικά ζητήματα του Υπoυργείου εξωτερικών (1996 - 1999, 2001), νομικός σύμβουλος της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος καθώς και Γενικός Γραμματέας Θρησκευμάτων στο Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων (2001 - 2004). Υπήρξε μέλος της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού «Νομικό Βήμα» (1985 - 2006). Είναι επίσης ιδρυτής και διευθυντής «Βιβλιοθήκης Εκκλησιαστικού Δικαίου» και της Επιθεώρησης Εκκλησιαστικού και Κανονικού Δικαίου «Νομοκανονικά».
Έχει πλούσιο συγγραφικό έργο ενώ αρθρογραφεί τακτικά στην εφημερίδα Το Βήμα. Έχει ανακηρυχθεί «Άρχων Μέγας Δικαιοφύλαξ του Οικουμενικού Θρόνου» από το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και έχει τιμηθεί με το παράσημο του Ταξιάρχου του Τάγματος των Ιπποτών του Παναγίου Τάφου. Στις 10 Μαρτίου 2010 κατέθεσε στην εξεταστική επιτροπή της Βουλής σχετικά με την υπόθεση του Βατοπεδίου.
Κατοικεί στην Αθήνα.
Ευρωπαϊκοί Σύνδεσμοι

Ιστορία

Δημιουργήθηκε το 1997, αρχικά με το όνομα Ομοσπονδία της Ευρωπαϊκής Ένωσης Ανώτατων Συνδέσμων Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου (Association of the European Union Premier Professional Football Leagues, EUPPFL). Η οργάνωση στη σημερινή της μορφή, υπό την ονομασία Ευρωπαϊκές Λίγκες Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου (European Professional Football Leagues, EPFL), ιδρύθηκε το 2005. Η οργάνωση μετονομάστηκε το 2018 ως Ευρωπαϊκοί Σύνδεσμοι (EL).

Κοινωνική δράση

Η EPFL από κοινού με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή (European Commission) και την Διεθνή Οργάνωση Τροφίμων και Γεωργίας (Food and Agriculture Organization, FAO), έχει ξεκινήσει εκστρατεία κατά της πείνας με την ονομασία «Professional Football against Hunger» στην περιοχή του Σαχέλ, στην Αφρική.

Λογότυπο

Έπειτα από τη μετονομασία του φορέα το 2018, άλλαξε και η οπτική του ταυτότητα.
Κέντο

Κέντο (剣道 στα γιαπωνέζικα) ονομάζεται η τέχνη της ιαπωνικής ξιφασκίας. 
Τα σπαθιά που χρησιμοποιούνται είναι από μπαμπού, (竹刀  σινάι, στα ιαπωνικά). Η πανοπλία αποτελείται απο προστατευτικά για το κεφάλι, θώρακα, χέρια και γοφούς. (防具 μπόγκου στα ιαπωνικά)

Ετυμολογία

Η λέξη Κέντο προέρχεται από τις ιαπωνικές λέξεις Ken (σπαθί) και do (δρόμος) ο δρόμος του σπαθιού.

Προέλευση

Το Κέντο δεν έχει ιδρυτή ούτε υπάρχουν διαφορετικά στυλ όπως σε άλλες πολεμικές τέχνες. Πρωτοεμφανίστηκε στα 1800 μ.Χ. περίπου από την ανάγκη των σαμουράι να εξασκούνται με ασφάλεια, απ’οπου και προέρχεται.

Εξοπλισμός

Ο εξοπλισμός στο Κεντό αποτελείται από το χακάμα, το σακάκι φόρμας Κέντο (μοιάζει με του τζούντο αλλά είναι πιο λεπτό και σε μπλε χρώμα),το ειδικό κράνος και το σινάι (ξίφος από μπαμπού).
Λιοντάρι του Ακρωτηρίου

Μέγεθος και διακριτικά χαρακτηριστικά

Το λιοντάρι του Ακρωτηρίου ήταν το 2ο μεγαλύτερο σε μέγεθος υποείδος λιονταριού,ένα πλήρως ανεπτυγμένο αρσενικό ζύγιζε 500 λίβρες κι έφτανε 10 πόδια μάκρος.Αυτό το λιοντάρι διακρίνεται από το μεγάλο του μέγεθος και τη μεγάλη μαύρη του χαίτη.Οι κορυφές των αυτιών ήταν επίσης μαύρες.

Κυνήγι και δίαιτα

Το λιοντάρι του Ακρωτηρίου προτιμούσε να τρώει μεγάλα χορτοφάγα όπως ζέβρους,βουβάλια και καμηλοπαρδάλεις.Επίσης σκότωναν και οπληφόρα που άνηκαν στους Ευρωπαίους αποίκους.Ανθρωποφάγα λιοντάρια του Ακρωτηρίου ήταν κυρίως γέρικα λιοντάρια με χαλασμένα δόντια σύμφωνα με τον Ahuin Haanger και το έργο του "Τα θηλαστικά της Ν.Αφρικής".

Εξαφάνιση

Το λιοντάρι του Ακρωτηρίου εξαφανίστηκε πολύ γρήγορα ακολουθώντας επαφή με τους Ευρωπαίους,που είναι αβάσιμο να πούμε ότι εξαφανίστηκε εξαιτίας της περιβαλλοντικής καταστροφής.Οι Εγγλέζοι και οι Γερμανοί εξερευνητές,κυνηγοί και αθλητές απλά το κυνήγησαν ως την εξαφάνιση.Επίσης ο πολιτισμός μετέτρεψε σε χωράφια τα λειβάδια όπου ζούσαν τα φυτοφάγα που αποτελούσαν την τροφή του,στερώντας του έτσι έναν σημαντικό πόρο τροφής αναγκάζοντάς το να στραφεί προς τα κατοικίδια.
Κάρολος Εμμανουήλ του Καρινιάνο

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο παλάτσο Καρινιάνο και ήταν το μόνο τέκνο του Βίκτωρος-Αμεδαίου Β΄ πρίγκιπα του Καρινιάνο και της Ιωσηφίνας της Λωρραίνης, κόρης του Λουδοβίκου πρίγκιπα του Μπριόν.
Αστερισμός

Οι αλλαγές στη μορφή και το σχήμα τους

Με την πάροδο δεκάδων χιλιάδων χρόνων οι αστερισμοί αλλάζουν αργά μορφή και σχήμα, λόγω της διαφορετικής ταχύτητας και φοράς στην κίνηση του κάθε αστέρα, όμως αυτό δεν αναιρεί την πρακτική σημασία που είχαν για τον προσανατολισμό και τον καθορισμό της χρονικής στιγμής. Ειδικά στη ναυσιπλοΐα, μεγάλη ήταν η σημασία τους πριν την εφεύρεση της πυξίδας, αφού οι ναυτικοί βασίζονταν στην παρατήρηση των αστερισμών για να μπορέσουν να προσανατολιστούν το βράδυ (τέτοια οδηγία παρέχεται στον Οδυσσέα για το τελικό τμήμα του ταξιδιού του στην Οδύσσεια). Μπορεί λοιπόν κανείς να πει ότι οι αστερισμοί είχαν έναν ξεχωριστό ρόλο στην εξάπλωση των ανθρώπων σε νέα μέρη. Η αξία τους διαφαίνεται μέσα από τους μύθους που ταυτίζονται με αυτούς και την πανάρχαιη αναφορά τους σε σημαντικά γραπτά κείμενα του ανθρώπου.

Αστερισμοί και ζώδια

Ιδιαίτερη σημασία από την αρχαία εποχή δόθηκε από τον άνθρωπο στους αστερισμούς εκείνους από τους οποίους φαινόταν να περνά κατά τη διάρκεια του έτους, το βασικότερο ουράνιο σώμα, ο φωτοδότης και ζωοδότης Ήλιος. Αυτοί, υπό το βάρος της δεισιδαιμονίας αιώνων, καταμετρήθηκαν και θεσμοθετήθηκαν ως δώδεκα (ιερός αριθμός) ενώ στην πραγματικότητα σήμερα είναι 13, και είναι γνωστοί ως Αστερισμοί του Ζωδιακού Κύκλου ή ζώδια. Στη νεότερη αστρολογία ωστόσο η έννοια του ζωδίου αυτονομήθηκε από την έννοια του αστερισμού και σήμερα λέγοντας ζώδιο εννοούμε κυρίως τα αστρολογικής σημασίας διαστήματα-υποδιαιρέσεις της εκλειπτικής από τα οποία διέρχεται ο Ήλιος σε συγκεκριμένα ημερολογιακά διαστήματα κάθε έτους και υποτίθεται ότι επηρεάζουν τον χαρακτήρα όσων γεννήθηκαν όταν ο Ήλιος (πάντα όπως φαίνεται από τη Γη) διερχόταν από αυτά.
Διοικητική διαίρεση της Κυπριακής Δημοκρατίας

Η Κυπριακή Δημοκρατία χωρίζεται σε διοικητικές διαιρέσεις και υποδιαιρέσεις. Η πρώτη διοικητική διαίρεση είναι οι επαρχίες. Η δεύτερη διοικητική διαίρεση είναι οι δήμοι και οι κοινότητες.

Τοπικές Αρχές

Οι επαρχίες της Κύπρου διαιρούνται σε δήμους και κοινότητες.

Συνοικίες

Ορισμένοι δήμοι και κοινότητες διαιρούνται σε συνοικίες. Κάθε συνοικία έχει ένα διορισμένο κοινοτάρχη με περιορισμένες, διαδικαστικές εξουσίες.