google/wiki40b huggingface dataset:
Γιουσούφ Σέρεζλης

Βιογραφία

Συγκεκριμένα ήταν ένας από τους στρατηγούς που στάλθηκαν σε βοήθεια του Ισμαήλ Πασά εναντίον του Αλή Πασά το 1820. Όταν όμως έφθασε ο σερασκέρης Χουρσίτ Μεχμέτ Πασάς και χήρεψε η θέση του Πασά της Χαλκίδας διατάχθηκε να μεταβεί στη Χαλκίδα. Ακολουθώντας όμως το δρόμο της Δυτικής Στερεάς εξερράγη η ανταρσία των Ελλήνων, ο ξεσηκωμός της Πάτρας (1821) όπου και αναγκάσθηκε να κλειστεί στο κάστρο του Ρίου μαζί με 600 περίπου ντελήδες που τον ακολουθούσαν.
Τότε μαθαίνοντας ο Άγγλος πρόξενος της Πάτρας Φίλιπ Γκρην περί της άφιξης του Γιουσούφ στο Ρίο, πασχίζοντας τη διατήρηση της οθωμανικής κυριαρχίας, έστειλε απεσταλμένο που του ζητούσε την άμεση επέμβασή του στη Πάτρα που είχε στασιάσει, προκειμένου να επιβάλλει την τάξη, ενημερώνοντάς τον σχετικά τόσο για την ένοπλη δύναμη που είχαν συγκροτήσει οι Έλληνες όσο και για τις ακριβείς θέσεις κάλυψής των. Ακόμα δε περισσότερο του υπέδειξε και τα μη φυλασσόμενα σημεία από τα οποία θα μπορούσε να διεκπεραιωθεί. Για την πληρέστερη δε ασφάλεια των ντελήδων του, τους εφοδίασε με διάφορα ρούχα και σύμβολα ώστε να φαίνονται αυτοί κατά την επιχείρηση ως Έλληνες χριστιανοί επαναστάτες.
Κατόπιν αυτών ο Γιουσούφ στις 3 Απριλίου του 1821, ανήμερα της Κυριακής των Βαΐων διεκπεραιώθηκε σε κάποια «έρημη» ακτή της Αχαΐας και εισήλθε στη Πάτρα καταλαμβάνοντας την πόλη σχεδόν αμαχητί, ενώ οι Έλληνες αγωνιστές αναγκάστηκαν να λύσουν την πολιορκία που επιχειρούσαν στο κάστρο της πόλης. Αρχικά ο Γιουσούφ φάνηκε ιδιαίτερα  επιεικής πλην όμως οι συνεχείς οχλήσεις και τα διάφορα επεισόδια εκ μέρους των Πατρινών τον εξόργισαν και άρχισε τις λεηλασίες.
Τελικά ο Γιουσούφ  παρέμεινε στην Πάτρα ως φρούραρχος σε όλο τον Αγώνα. Βοήθησε τους Λαλαίους, στη μάχη του Λάλα, τους οποίους και προστάτεψε στη συνέχεια ως πρόσφυγες, ενώ τον επόμενο χρόνο υπέστη δεινή ήττα στη μάχη του Γηροκομείου όπου και έκτοτε δεν φέρεται να ήλθε σε πολεμική αναμέτρηση με τους Έλληνες. Αργότερα προστάτεψε και τα λείψανα του στρατεύματος του Δράμαλη.
 
Λίγο πριν το τέλος του απελευθερωτικού Αγώνα ήρθε σε έριδα με τον Καρά Μεχμέτ, που είχε σταλεί με 6.000 Ασιάτες σε ενίσχυσή του, oπότε εγκαταλείποντας την Πάτρα, αποσύρθηκε της ενεργού υπηρεσίας, διαμένοντας το υπόλοιπο της ζωής  στην Οδησσό.
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας ανδρών 1992-1993

Το Πρωτάθλημα Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών της περιόδου 1992–93 ήταν το τρίτο ως Α1 Κατηγορία. Η κανονική περίοδος ξεκίνησε στις 11 Οκτωβρίου 1992 και τελείωσε στις 15 Φεβρουαρίου 1993 με τον αγώνα Ολυμπιακού-Άρη. Τα πλέι-οφ ξεκίνησαν στις 21 Φεβρουαρίου 1993 και τελείωσαν στις 3 Απριλίου 1993.
Στην κανονική περίοδο του πρωταθλήματος συμμετείχαν 10 ομάδες, που αγωνίστηκαν σε σύστημα δύο γύρων. Οι ομάδες που κατέλαβαν τις θέσεις 1 έως 8 προκρίθηκαν στα πλέι-οφ μαζι με τις δύο ομάδες που προβιβάστηκαν από την Α2 Κατηγορία, τον Ιωνικό Ν.Φ. και τον ΠΑΟΚ, οι οποίοι είχαν υποβιβαστεί από την Α1 μόλις την προηγούμενη περίοδο και επέστρεψαν αμέσως. Οι δύο τελευταίες ομάδες της Α1 έδωσαν αγώνες παραμονής-ανόδου με τους Κτησιφώντα Παιανίας και ΑΕΚ (3η και 4η θέση στην Α2) για δύο επιπλέον θέσεις στην Α1 της επόμενης περιόδου, λόγω της αύξησης του αριθμού των ομάδων από 10 σε 12. 
Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός Πειραιώς για 16η φορά στην ιστορία του, ο οποίος γνώρισε μόνο μία ήττα στην τελευταία αγωνιστική της κανονικής περιόδου με 2-3 σετ στην έδρα του από τον Άρη. Έκπληξη ήταν η παρουσία του Παναθηναϊκού, καθώς για πρώτη φορά οι πράσινοι έμειναν εκτός των πρώτων δύο θέσεων, καταλαμβάνοντας μάλιστα μόλις την 5η θέση της τελικής κατάταξης.

Πλέι-οφ

Στα πλέι-οφ μεταφέρθηκαν οι νίκες μεταξύ των ομάδων από την κανονική περίοδο. Όλες οι σειρές κρίθηκαν στις 3 νίκες, εκτός από τον τελικό που κρίθηκε στις 4 και τις σειρές μεταξύ ομάδων Α1 και Α2 που κρίθηκαν στις 2 νίκες. Στην Α' και Β' φάση μετείχαν οι ομάδες που κατέλαβαν τις θέσεις 3 έως 8 στην κανονική περίοδο της Α1 καθώς και οι δύο ομάδες που προβιβάστηκαν από την Α2 (για τελευταία φορά στην ιστορία του πρωταθλήματος). Οι δύο πρώτες της κανονικής περιόδου προκρίθηκαν απευθείας στα ημιτελικά.
Στάδιο Σαντιάγο Μπερναμπέου

Ιστορία

Στις 22 Ιουνίου 1944, η Banco Mercantil e Industrial χορήγησε πίστωση στον Σαντιάγο Μπερναμπέου μέσω του Ραφαέλ Σαλγάδο, προέδρου της τράπεζας, για την απόκτηση της γης δίπλα στο παλιό Εστάδιο ντε Τσαμαρτίν (από τον αρχιτέκτονα Χοσέ Μαρία Καστέλ). Στις 5 Σεπτεμβρίου 1944, ως μοντέλο των αρχιτεκτόνων Μανουέλ Μουνιόθ Μοναστέριο και Λουίς Αλεμάνι Σολέρ επιλέχθηκε το Παλάθιο ντελ Θίρκουλο ντε Μπέγιας Άρτες σαν δομή που διαμόρφωσε το στάδιο. Στις 27 Οκτωβρίου 1944 τοποθετήθηκε ο θεμέλιος λίθος.
Το γήπεδο εγκαινιάστηκε στις 14 Δεκεμβρίου 1947 σε έναν αγώνα μεταξύ της Ρεάλ Μαδρίτης και της Μπελενένσες της Πορτογαλίας με την επωνυμία Εστάδιο Ρεάλ Μαδρίδ Κλουμπ ντε Φούτμπολ (Estadio Real Madrid Club de Fútbol) αν και έμεινε γνωστό στους οπαδούς ως Νουέβο Εστάδιο Τσαμαρτίν (Nuevo Estadio Chamartin) ή απλά Τσαμαρτίν (Chamartín). Το γήπεδο είχε χωρητικότητα 75.145 θεατών, εκ των οποίων 27.645 καθήμενοι. Ο Σαμπίνο Μπαρινάγα σημείωσε το πρώτο γκολ στο νέο γήπεδο σε αυτόν τον εναρκτήριο αγώνα που έληξε 3-1 υπέρ της Ρεάλ Μαδρίτης. Τη δεκαετία αυτή η Ρεάλ Μαδρίτης κέρδισε δύο Κόπα ντελ Χενεραλίσιμο (1946 και 1947).
Από το 1955 η Ρεάλ Μαδρίτης προς τιμήν του Σαντιάγο Μπερναμπέου έδωσε το όνομά του στο γήπεδο. Η UEFA έχει χαρακτηρισμένο το γήπεδο ως 5 αστέρων. Στο γήπεδο έχει διεξαχθεί ο τελικός του Μουντιάλ του 1982, ο τελικός του Euro 1964, καθώς και 4 τελικοί του κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης τσάμπιονς λιγκ (Champions League), το 1957, το 1969, το 1980 και το 2010. Επίσης έχουν διεξαχθεί και 35 τελικοί κυπέλλου Ισπανίας.
Μποάκο (διαμέρισμα)

Γεωγραφία

Το Μποάκο βρίσκεται κεντρικά της χώρας και συνορεύει στα βόρεια με την Ματαγάλπα, στα βορειοανατολικά και ανατολικά με το Ατλάντικο Σουρ, στα δυτικά με τη Μανάγουα, στα νοτιοδυτικά με τη Μασάγια, στα νότια με το Τσοντάλες και στα νοτιοδυτικά βρέχεται από την Λίμνη Νικαράγουα. Περιλαμβάνει τη λιμνοθάλασσα Πρέσα.
Τετρασπανίνη

Οι τετρασπανίνες (αγγλ.: tetraspanins) αποτελούν μια υπεροικογένεια διαμεμβρανικών πρωτεϊνών που απαντώνται σε όλους τους πολυκύτταρους, ευκαρυωτικούς οργανισμούς. Τα μέλη αυτής της υπεροικογένειας διαθέτουν παρόμοια δομικά χαρακτηριστικά. Οι τετρασπανίνες συμμετέχουν σε διάφορες κυτταρικές λειτουργίες και η δυσλειτουργία τους έχει ενοχοποιηθεί για μια ποικιλία ετερόκλητων παθολογικών καταστάσεων, όπως για παράδειγμα η X-φυλοσύνδετη διανοητική καθυστέρηση, η ανεπάρκεια αντισωμάτων και η εκφύλιση του αμφιβληστροειδούς χιτώνα του οφθαλμού. Πλέον, οι τετρασπανίνες θεωρούνται μοριακοί μεσολαβητές που αλληλεπιδρούν με άλλες πρωτεΐνες και τις αγκυροβολούν σε ειδικά τμήματα της κυτταρικής μεμβράνης. Αυτά τα τμήματα της μεμβράνης ονομάζονται ιστοί τετρασπανινών (αγγλ.: tetraspanin webs) ή μικροπεδία εμπλουτισμένα σε τετρασπανίνες (αγγλ.: tetraspanin enriched microdomains, ΤΕΜ). Τα ΤΕΜ αποτελούν λειτουργικές περιοχές της κυτταρικής μεμβράνης, στις οποίες ρυθμίζεται η δραστηριότητα των εκεί αγκυροβολημένων πρωτεϊνών.
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Volleyleague ανδρών 2013-2014

Κανονική περίοδος

Στην πρώτη φάση, την κανονική περίοδο, διεξήχθησαν δύο γύροι, σύνολο 22 αγώνων για κάθε ομάδα. Στη συνέχεια οι ομάδες που κατέλαβαν τις θέσεις 1-4 προκρίθηκαν στα Play off για τις θέσεις 1−4, οι ομάδες των θέσεων 5-8 προκρίθηκαν στα Play off για τις θέσεις 5−8, και τέλος οι ομάδες των θέσεων 9-12 προκρίθηκαν στα Play out.

Play off, θέσεις 5−8

Οι ομάδες που κατέλαβαν τις θέσεις 5 έως 8 στην κανονική περίοδο συμμετείχαν στα Play off για τις θέσεις 5−8. Στους ημιτελικούς ο 5ος αντιμετώπισε τον 8ο και ο 6ος τον 7ο και σε νοκ-άουτ αγώνες στις έδρες του 5ου και του 6ου. Στον τελικό για τις θέσεις 5-6, η 5η θέση κρίθηκε στις δύο νίκες. Ο πρώτος αγώνας έγινε στην έδρα της ομάδας με τη χαμηλότερη θέση στην κανονική περίοδο, και οι δύο επόμενοι (αν χρειαζόταν και τρίτος) στην έδρα της ομάδας με την καλύτερη θέση. Οι ηττημένες των ημιτελικών κατατάχθηκαν στην 7η και 8η θέση ανάλογα με τη θέση τους στην κανονική περίοδο. Ο Παμβοχαϊκός εκανε τη μεγάλη έκπληξη κατακτώντας την 5η θεση και την έξοδο στην Ευρώπη ξεκινώντας τα πλέι οφ ως 8ος, ενώ σε ολόκληρη την κανονική περίοδο βρισκόταν στις τελευταίες θέσεις και μόλις την τελευταία αγωνιστική ανέβηκε για πρώτη φορά στην 8η.

Play off, θέσεις 1−4

Οι ομάδες που κατέλαβαν τις θέσεις 1 έως 4 στην κανονική περίοδο συμμετείχαν στα Play off για τις θέσεις 1−4. Στους ημιτελικούς ο 1ος και ο 2ος της κανονικής περιόδου αντιμετώπισαν με πλεονέκτημα έδρας τον 4ο και τον 3ο αντίστοιχα. Οι σειρές κρίθηκαν στις 3 νίκες. Οι δύο πρώτοι αγώνες έγιναν στην έδρα της ομάδας με την καλύτερη κατάταξη στην κανονική περίοδο, οι δύο επόμενοι (αν χρειαζόταν 4ος) στην έδρα της ομάδας με την χαμηλότερη θέση, και ο 5ος (αν χρειαζόταν ) διεξήχθη ξανά στην έδρα της ομάδας με την καλύτερη κατάταξη. Οι δύο νικητές προκρίθηκαν στον τελικό, ο οποίος κρίθηκε στις 3 νίκες με σύστημα ίδιο με αυτό των ημιτελικών. Οι δύο ηττημένοι δεν αγωνίστηκαν σε μικρό τελικό, αλλά κατατάχθηκαν στην 3η και 4η θέση ανάλογα με τη θέση τους στην κανονική περίοδο. Ο Ολυμπιακός επικράτησε του πρωτοεμφανιζόμενου σε τελικούς Εθνικού Αλεξανδρούπολης, και κατέκτησε το 27ο πρωτάθλημα στην ιστορία του.
Κώστας Σαντοριναίος

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1909. Σπούδασε στην Επαγγελματική Σχολή Θεάτρου. Έπαιξε σε έργα πρόζας, επιθεωρήσεις και μουσικές κωμωδίες. Στο μεταξύ είχε αρχίσει από το 1930 να συγκροτεί τους δικούς του θιάσους στην Αθήνα και σε περιοδείες σε όλη την Ελλάδα, σε συνεργασία με τη σύζυγο του Παμφίλη Αργυροπούλου. Ο Σαντοριναίος απεβίωσε στην Αθήνα, το 1997. Πέθανε απομονωμένος από τα φώτα της δημοσιότητας.
Παννονία

Από τη Ρωμαϊκή Παννονία στο Βασίλειο της Ουγγαρίας

Το 387 οι Σαρμάτες κατέλαβαν οριστικά την Παννονία, από όπου απειλούσαν την Ιταλία από το 392.
Το 388 ο Θεοδόσιος Α΄ νίκησε το Μάξιμο στη Σίσια (σημ. Σίσακ) επί του Σάβου και τον συνέλαβε στην Ακυληία.
Το 395 η οριστική διαίρεση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας απέδωσε την Παννονία στη Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Στην πράξη οι Ρωμαίοι δεν εξουσίαζαν παρά μόνο ορισμένους θύλακες των εδαφών της, όπου εγκαταστάθηκαν και συνέχισαν να εισρέουν οι βάρβαροι. Από το 400 περνούσαν οι Βησιγότθοι του Αλάριχου Α΄, πριν επιτεθούν στην Ιταλία. Προς το 440 οι Ρωμαίοι εκκένωσαν τις τελευταίες πόλεις που απειλούνταν από τους Ούννους. Η Παννονία εντάχθηκε στην εφήμερη αυτοκρατορία του Αττίλα, από όπου εξαπέλυε τις επιδρομές του στην Ανατολική και μετά στη Δυτική Αυτοκρατορία. Ορισμένοι Παννόνιοι συνεργάστηκαν, όπως ο Φλάβιος Ορέστης, ως γραμματέας του Αττίλα.
Μετά το θάνατο του βασιλιά των Ούννων Αττίλα το 453, η Παννονία καταλήφθηκε διαδοχικά από τους Οστρογότθους, τους Γέπιδες και μετά τους Λομβαρδούς στις αρχές του 6ου αιώνα. Συγχωνεύθηκαν με τα υπολείμματα διαφόρων λαών (Σαρματών, Ερούλων, Ρούγων, Σουηβών. κ.α.). Ο βασιλιάς τους Βάχο (περ. 510-540) είχε καλές σχέσεις με την Ανατολική Αυτοκρατορία, που κατέλαβε τη Δαλματία και πολεμούσε για την ανακατάληψη της Ιταλίας. Το 568 οι Λομβαρδοί και οι συμμαχοί τους άφησαν την Παννονία για την Ιταλία.
Τους αντικατέστησαν αμέσως οι Άβαροι που κατέλαβαν την κοιλάδα του Δούναβη και το Σίρμιο το 582. Ο εκρωμαϊσμός της Παννονίας είχε ήδη ανατραπεί και η παρουσία τους απέκοψε οριστικά τον εμπορικό δρόμο μεταξύ της Αδριατικής και της Βαλτικής Θάλασσας. Το βασίλειό τους έγινε ισχυρότερο και μακροβιότερο από εκείνο των Ούννων, απείλησε την Ανατολική Αυτοκρατορία και μετά αντιμετώπισε την προς ανατολάς επέκταση των Φράγκων στα μέσα του 7ου αιώνα. Υποτάχθηκαν στον Καρλομάγνο το 811.
Οι Νότιοι Σλάβοι του Λιούντεβιτ Ποσάβσκι έδιωξαν τους Φράγκους τον 9ο αιώνα και οι Ούγγροι εγκαταστάθηκαν στην Παννονία το 901. Η ιστορία της Παννονίας τελειώνει εδώ και ακολουθεί την ιστορία της Ουγγαρίας.
1521 Σέιναγιοκι

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Σέιναγιοκι είναι άγνωστα. Ο Σέιναγιοκι περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 4 ώρες και 19 λεπτά.
Ποντμπέλσκ

Πληθυσμός

Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, ο πληθυσμός ήταν 3.163 άτομα.

Ζώνη ώρας

Η ζώνη ώρας είναι η ώρα Σαμάρα, με διαφορά από τον UTC κατά 4 ώρες, δηλαδή την +4:00. Έχει μια ώρα διαφορά από την ώρα Μόσχας, που συμβολίζεται ως MSK+1. Την περίοδο 2010-14 είχε την ίδια ώρα με τη Μόσχα, καθώς χρησιμοποιήθηκε η μόνιμη θερινή ώρα και καταργήθηκε η ώρα Σαμάρα. Στις 26 Οκτωβρίου 2014, η ώρα Σαμάρα αποκαταστάθηκε, με αποτέλεσμα να είναι μια ώρα μπροστά από την ώρα Μόσχας, δηλαδή (MSK+1, ώρα Μόσχας + 1 επιπλέον ώρα, δηλαδή UTC+4).
Ελ Νίνιο

Το Ελ Νίνιο (γνωστό και ως Ελ Νίνο, ισπ: El Niño) είναι το μετεωρολογικό φαινόμενο κατά το οποίο τα κεντρικά και ανατολικά νερά του Ειρηνικού Ωκεανού κοντά στον Ισημερινό  (ακτές του Περού) είναι θερμότερα σε σχέση με άλλες περιοχές. Η θερμοκρασία του νερού είναι μεγαλύτερη κατά 3°C περίπου. Η έκταση των θερμών νερών είναι συγκρίσιμη με την έκταση μιας μεγάλης χώρας. Συμβαίνει κάθε δύο με οχτώ χρόνια, και διαρκεί για ένα χρόνο, εμφανίζεται δε εδώ και αιώνες κατά την περίοδο των Χριστουγέννων. Στο φαινόμενο αποδίδονται ως συνέπειες ακραία καιρικά φαινόμενα σε όλον τον κόσμο αλλά κυρίως στις περιοχές γύρω από τον Ειρηνικό, όπως ξηρασίες, βροχοπτώσεις, πυρκαγιές και τροπικοί κυκλώνες. Το Ελ Νίνιο διαταράσσει τα καιρικά συστήματα από την κανονική λειτουργία τους, αλλά η απόδοση πολλών ακραίων καιρικών φαινομένων σε αυτό θεωρείται υπερβολή. Αιτία του φαινομένου η διαταραχή των αληγών δυτικών ανέμων. Το όνομα του φαινομένου δόθηκε από ψαράδες γιατί στα ισπανικά El Nino  σημαίνει το παιδί και ειδικότερα το θείο βρέφος, επειδή το φαινόμενο συμβαίνει κοντά στα Χριστούγεννα. Το Ελ Νίνιο έχει τα αντίθετα χαρακτηριστικά από το φαινόμενο Λα Νίνια, ενώ και τα δύο μαζί θεωρούνται ως μέρος της Νότιας ταλάντωσης, μιας ταλάντωσης του Ειρηνικού Ωκεανού. Τα ακραία καιρικά φαινόμενα που συνδέονται με το Ελ Νίνιο είναι μερικές φορές φυσικές καταστροφές, για αυτό γίνεται προσπάθεια να κατανοηθεί και να προβλεφθεί, για παράδειγμα το Ελ Νίνιο μάλλον συνέβαλε στον αφανισμό του πολιτισμού των Χμερ, ενώ συμβάλλει και στο λιώσιμο των πάγων στην Ανταρκτική. Οι μεταβολές των El Ninio και El Ninia 1950-2008 εχουν προβλεφτεί ως το 2015-16 με μια ολιστική στατιστικη προσέγγιση χρησιμοποιώντας τον δείκτη ΜΕΙ (Multivariate El nino southern oscillation Index).

Το φαινόμενο

Όταν δεν υπάρχει Ελ Νίνιο, εξαιτίας της περιστροφής της γης συνήθως υπάρχουν ισχυροί άνεμοι που φυσούν δυτικά. Το ίδιο συμβαίνει με τα νερά. Ταυτόχρονα, λόγω της ηλιακής ακτινοβολίας, τα νερά θερμαίνονται, δημιουργούνται σύννεφα στην νοτιοανατολική Ασία και πολλές βροχές, ενώ η νότια Αμερική, στο τμήμα δυτικά των Άνδεων υπάρχει ξηρασία.
Το Ελ Νίνιο διαταράσσει αυτό το κλίμα. Αρχικά, διαταράσσονται οι δυτικοί άνεμοι. Έτσι, τα θερμά νερά μεταφέρονται από το δυτικό Ειρηνικό στον κεντρικό και ανατολικό ισημερινό ωκεανό. Τα σύννεφα δημιουργούνται στον κεντρικό Ειρηνικό Ωκεανό, ενώ μπορεί να βρέξει στη Νότια Αμερική δυτικά των Άνδεων. Αντίθετα, δε βρέχει το αναμενόμενο στη νοτιανατολική Ασία φέρνοντας ξηρασία.

Σε κανονικές συνθήκες

Κανονικά οι αληγείς άνεµοι στον Ειρηνικό ωκεανό αποµακρύνουν τα επιφανειακά νερά από τις ακτές του Περού και τα οδηγούν δυτικά στην περιοχή των Φιλιππίνων. Με αποτέλεσµα η στάθµη της θάλασσας στις Φιλιππίνες να είναι 60-65 εκατοστά ψηλότερα.Η απομάκρυνση  των νερών από τις ακτές του Περού προκαλεί άντληση βαθύτερων και ψυχρότερων υδάτων, προς αναπλήρωση αυτών που αποµακρύνονται.Το ψυχρό νερό είναι πλούσιο σε θρεπτικές ουσίες και οξυγόνο και συγκεντρώνει πλήθος θαλασσινών οργανισμών που αλιεύονται σε πολύ μεγάλες ποσότητες από τους αλιείς του Περού.
Μαρία Δημάδη

Βιογραφικό

Η Μαρία Δημάδη γεννήθηκε στις 7 Μαΐου 1907 στο Αγρίνιο. Πατέρας της ήταν ο γυναικολόγος Κώστας Δημάδης και μητέρα της η Ερασμία Παναγοπούλου, κόρη του μεγαλέμπορα καπνού Παναγόπουλου. Κατά τη γερμανική κατοχή συμμετείχε αρχικά στην οργάνωση Εθνική Αλληλεγγύη, στο Αγρίνιο και στη συνέχεια το Φεβρουάριο του 1942 άρχισε να εργάζεται ως διερμηνέας στο γερμανικό Φρουραρχείο της πόλης, καθώς γνώριζε άπταιστα τη γερμανική γλώσσα (όπως και τη γαλλική). 
Γνωρίζοντας, λόγω της θέσης της, για τις κινήσεις των γερμανικών στρατευμάτων στην ευρύτερη περιοχή, ενημέρωνε τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ.  Έτσι το 2/39 Σύνταγμα του ΕΛΑΣ, αφού ενημερώθηκε από τη Δημάδη για τις κινήσεις  γερμανικών στρατευμάτων στις αρχές Ιουλίου του 1943, έστησε ενέδρα έξω από το χωριό Μυρτιά, πάνω από την λίμνη Τριχωνίδα και χτύπησε γερμανική φάλαγγα, στις 10 Ιουλίου 1943, σκοτώνοντας περισσότερους από 100 Γερμανούς  στρατιώτες, στην  μάχη της Μυρτιάς (ή Γουρίτσας).  Η Δημάδη ενημέρωσε τον ΕΛΑΣ και  για το σχέδιο των γερμανικών δυνάμεων να στραφούν προς το Καρπενήσι και να χτυπήσουν τους αντάρτες, τον Νοέμβριο του 1943.  Επίσης μετά το χτύπημα του ΕΛΑΣ κατά γερμανικών στρατευμάτων στο χωριό Καινούριο, κοντά στο Αγρίνιο, στις 5 Ιουλίου 1944, κατά το οποίο σκοτώθηκαν 70 Γερμανοί στρατιώτες, ενημέρωσε τους αντάρτες ότι Γερμανοί στρατιώτες και μέλη των Ταγμάτων Ασφαλείας επρόκειτο να συλλάβουν κατοίκους του χωριού για σχέση με τους αντάρτες. Έτσι οι εν λόγω κάτοικοι πρόλαβαν να διαφύγουν και κανείς δε συνελήφθη. 
Η Δημάδη βοήθησε πολλές φορές για την αποφυλάκιση κρατουμένων μεταξύ των οποίων και μελών της αντίστασης   ενώ είχε δώσει και ειδικές άδειες σε μέλη της αντίστασης διευκολύνοντας έτσι τις κινήσεις τους.
Σφελινός Σερρών

Αρχαιότητα

Υπάρχουν ερείπια Ακρόπολης από την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου πάνω από το χωριό, η οποία όμως έχει υποστεί αρκετά μεγάλες καταστροφές, καθώς το βουνό αποτελούσε μέχρι πρότινος πεδίο βολής του Στρατού. Κατόπιν όμως των συνεχών διαμαρτυριών των κατοίκων η περιοχή πλέον δεν χρησιμοποιείται για τον συγκεκριμένο σκοπό. Στην ευρύτερη περιοχή του οικισμού έχουν εντοπιστεί αρχαία ευρήματα, καθώς και τάφοι με πλούσια κτερίσματα.Ειδικότερα σ' έναν πολύ ψηλό και απόκρημνο λόφο, γνωστό στους παλιότερους κατοίκους με την ονομασία «Γκραντήσνος», που βρίσκεται περίπου 4 χλμ. βόρεια του χωριού, σώζονται τα ερείπια (τμήματα τείχους και θεμέλια κτηρίων) αρχαίου κάστρου.

Βυζάντιο

Επί Βυζαντίου, το χωριό ήταν γνωστό με το όνομα Σφολενός. Κατά τους Μακεδονικούς αγώνες, το χωριό καταλήφθηκε από τα βουλγαρικά στρατεύματα και πολλοί από τους κατοίκους του εξαναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν προς τη βουλγαρική ενδοχώρα, απ' όπου επέστρεψαν ελάχιστοι.

Σύγχρονη ιστορία

Στην επαρχία Ζίχνας το 1866, το χωριό "Σφηλινόν" φέρεται με πληθυσμό 725 κατοίκων.
Το δημοτικό διαμέρισμα του Σφελινού τη δεκαετία του '60 είχε 821 κατοίκους: σημειώθηκε μια σταδιακή πτώση κατά τη δεκαετία του '80 και του '90 (392 κάτοικοι), ενώ το 2001 ανέρχονταν σε 448. Οι κάτοικοί του  ασχολούνται με τη γεωργία, με κύρια καλλιέργεια τα καπνά, τα σιτηρά,τα αμύγδαλα και τις ελιές, αλλά και την κτηνοτροφία. Επίσης, στην περιοχή δραστηριοποιούνται σύλλογοι κυνηγών.
Νεόκαστρο Αιτωλοακαρνανίας

Γεωγραφία - Ιστορία

Το Νιόκαστρο βρίσκεται σε υψόμετρο 820 μέτρα, Β.-ΒΔ. της Ναυπάκτου σε απόσταση 30 χλμ. από αυτήν και επάνω στην επαρχιακή οδό Ναυπάκτου - Λουτρά Στάχτης. Είναι κτισμένο ανάμεσα στη νότια απόληξη της βουνοπλαγιάς Τσοκάνες και τους χειμάρρους Νιοκαστρίτικο ρέμα και Μαμουλασιώτικο ρέμα. Τα όστρακα και κεραμίδια που έχουν βρεθεί στην ευρύτερη περιοχή καθώς και τα υπολείμματα κάστρου που υπάρχουν στην κορυφή του λόφου "Παλιόκαστρο" μαρτυρούν αρχαία κατοίκησή της. Σε βενετικά έγγραφα του 1499 αναφέρεται ως Παλιοκάστελο και οχυρωμένη τοποθεσία των Βενετών, ενώ πιθανολογείται ότι υπήρχε ως οχυρό και την βυζαντινή περίοδο. Το 1948 συστάθηκε κοινότητα Νεοκάστρου με έδρα το ίδιο. Το 1997, σύμφωνα με το σχέδιο Καποδίστριας, μαζί με τα Παλιάμπελα προσαρτάται στον τότε Δήμο Ναυπάκτου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, το Νιόκαστρο μαζί με τα Παλιάμπελα συναποτελούν τη Τοπική Κοινότητα Νεοκάστρου που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ναυπάκτου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ο πληθυσμός του είναι 40 κάτοικοι.
Γλαύκος του Μαιάνδρου

Ο Γλαύκος αυτός αναφέρεται ως ποτάμια θεότητα και συγκεκριμένα προστάτης του ποταμού Γλαύκου της Μικράς Ασίας (όχι της Αχαΐας), ο οποίος είναι παραπόταμος του άνω ρου του Μαιάνδρου. Η παράσταση της μορφής της τοπικής αυτής θεότητας της Μικράς Ασίας είναι χαραγμένη πάνω στα νομίσματα της πόλεως Ιεροκαισαρείας των αυτοκρατορικών χρόνων.
Μπέρτα της Ιταλίας

Βιογραφία

Οι γονείς της δεν είναι γνωστοί, αλλά συχνά λέγεται ότι η Μπέρτα μπορεί να ταυτιστεί με τη Μπέρτα του Μιλάνου, μέλους του Οίκου των Ομπερτένγκι. Άλλοι λόγιοι προτείνουν ότι η Μπέρτα μπορεί να είναι κόρη του Ουμβέρτου των Μποζονιδών δούκα του Σπολέτο & μαργράβου της Τοσκάνης ή του Αμεδαίου, γιου του Άνσκαρ (Β΄) μαργράβου της Ιβρέας & δούκα του Σπολέτο.
Η Μπέρτα εμφανίζεται σε οκτώ βασιλικά διπλώματα του Αρντουίνου, στα οποία συνήθως αναφέρεται ως consors regi (βασιλική σύζυγος).
Ο Κόμης Μοντεχρήστος

Συνθήκες συγγραφής

Όταν εκδίδει τον "Κόμη Μοντεκρίστο", ο Δουμάς είναι ήδη διάσημος συγγραφέας. Χάρη όμως στο συγκεκριμένο του έργο, γίνεται ο δημοφιλέστερος μυθιστοριογράφος της εποχής του. 
Έχουν συμβάλει δύο σημαντικά ερεθίσματα στην πηγή έμπνευσης αυτού του βιβλίου, τα οποία και τον προέτρεψαν στο να το συγγράψει. Το πρώτο είναι ένα ταξίδι που έκανε στην Μεσόγειο, όπου και ανακάλυψε στα ανοιχτά του νησιού Έλβα, το βράχο του Μοντεκρίστο. Θεωρεί το όνομα αυτό της αρεσκείας του και το συγκρατεί. Το δεύτερο ερέθισμα είναι ένα συμβάν της εποχής του, που βρίσκεται καταγεγραμμένο στα ιστορικά αρχεία της παρισινής αστυνομίας (1837-1838). Ο Δουμάς ανακαλύπτει την ιστορία του Πιέρ Πικό: καταγγελμένος αδίκως ως Άγγλος πράκτορας, ο Πικό κρατείται φυλακισμένος για επτά συναπτά έτη, βγαίνει από τη φυλακή το 1814, παίρνει από την κατοχή του ένα θησαυρό που του κληροδότησαν και εκδικείται διαπράττοντας τρεις φόνους. Τελικά δολοφονείται από αυτόν που του φανέρωσε τα ονόματα των καταδοτών του, κάτι που ομολογεί στο νεκροκρέβατό του. 
Όσον αφορά στη σύνταξη του βιβλίου διίστανται οι γνώμες. Ο ίδιος ο συγγραφέας έχει επισημάνει τη συμβολή του βοηθού του, Ογκύστ Μακέ, στο στήσιμο του γενικού πλάνου του βιβλίου. Σύμφωνα με κάποιους βιογράφους, η υπόθεση είναι ασαφής: π.χ. ο Κενάρ θεωρεί πως το πρώτο μέρος γράφτηκε από κάποιον άλλον βοηθό του Δουμά, τον Φιορεντίνο, και το δεύτερο από τον Μακέ.
Τσάρος

Σέρβοι τσάροι

Με την επέκταση του σερβικού κράτους στη Βαλκανική υπό την ηγεσία του, και την ίδρυση σερβικής αυτοκρατορίας ανταγωνιστικής προς το Βυζάντιο, ο Σέρβος Κράλης (Σερβικά: краљ, (βασιλιάς) Στέφανος Δουσάν (Σερβικά: Стефан Душан) στέφτηκε το 1345 "Αυτοκράτωρ Σέρβων και Ρωμαίων". Τον τίτλο αυτό τον χρησιμοποίησε και ο γιος και διάδοχός του, Στέφανος Ε', και μετά τον θάνατο του τελευταίου οι Σέρβοι ηγεμόνες της Ηπείρου. Με την παύση της δυναστείας των Νεμανιδών Ζουπάνων, ο τίτλος έπαψε να χρησιμοποιείται. 
Σημερινός κληρονόμος και διεκδικητής του τίτλου είναι ο Πρίγκηπας Αντώνιος Ζουπάνος, Μεγάλος Δούκας της Σερβίας, Αρχηγός του Αυτοκρατορικού Οίκου της Σερβίας και απόγονος εξίσου του Στέφανου Δουσάν και των Σέρβων ηγεμόνων της Ηπείρου.