google/wiki40b huggingface dataset:
Τελχίνες

Οι Τελχίνες σύμφωνα με την Ελληνική Μυθολογία άλλοτε φέρονται ως θνητοί και άλλοτε ως μυθικοί δαίμονες ανάλογα των μύθων.
Θεωρούνταν παιδιά της Θάλασσας, της Γαίας ή του Πόντου και περιγράφονται ως άποδες και άχειρες φέροντας όμως πτέρυγες. Κατά τη αρχαία παράδοση οι Τελχίνες, που ήταν εννέα στον αριθμό, προέρχονταν από την Κρήτη "κουροτροφήσαντες" τον Δία, εξ ου και καλούνταν Κουρήτες. Στη συνέχεια αυτοί πήγαν στην Κύπρο και αργότερα στη Ρόδο όπου και κλήθηκε η νήσος εξ αυτών Τελχινίς. Εκεί ίδρυσαν πολλές πόλεις μεταξύ των οποίων ήταν η Κάμειρος, η Ιαλυσός και η Λίνδος.

Μυθολογία

Ο Διόδωρος αναφέρει πως η Τιτανίδα Ρέα παρέδωσε σ' αυτούς τον θεό Ποσειδώνα τον οποίο και ανέθρεψαν με την κόρη του Ωκεανού Καφείρα, και όταν εκείνος ανδρώθηκε έλαβε ως σύζυγο την αδελφή των Τελχινών την Αλία από την οποία απέκτησε έξι γιους και μια κόρη την "Ρόδην" από την οποία και στη συνέχεια ονομάσθηκε έκτοτε η νήσος Ρόδος.
Κατά σχετική επίσης παράδοση οι Τελχίνες εξορίστηκαν από τη Ρόδο από τους Ηλιάδες. Έτσι περιπλανώμενοι επέστρεψαν και προξένησαν μεγάλες καταστροφές στη νήσο. Κατ' άλλη όμως παράδοση οι Τελχίνες αναχώρησαν οι ίδιοι από τη νήσο προβλέψαντες τη μεγάλη καταστροφή με κατακλυσμό από τον Δία. Κατ' άλλες ακόμη παραδόσεις οι Τελχίνες ήταν μυθικοί θνητοί σπουδαίοι τεχνίτες και εφευρέτες που είχαν ανακαλύψει διάφορα μέταλλα όπως τον χαλκό και τον σίδηρο και είχαν επινοήσει πολλά εργαλεία για την τέχνη τους, που φέροντάς τα έδιναν την εντύπωση πως τους έλειπαν τα άκρα. Πιστεύονταν ακόμη πως αυτοί δίδαξαν στους ανθρώπους την πρώιμη μεταλλουργία και την εξόρυξη των μετάλλων.
Οι Τελχίνες αναφέρονται ως κατασκευαστές της άρπης του Κρόνου και της τρίαινας του Ποσειδώνα καθώς και χυτά αγάλματα πολλών θεών όπως της θεάς Αθηνάς, του θεού Απόλλωνα, της θεάς Ήρας, των Νυμφών στις πόλεις της Ρόδου κ.ά. καθώς και διαφόρων μαγικών σκευών, ποτήρια κ.λπ.
Επίσης αναφέρεται πως κάποτε ο Απόλλωνας έστειλε καταστρεπτική νόσο στους Σικυωνείς όταν αρνήθηκαν να καταβάλουν στους Τελχίνες αμοιβή για εργασία που τους πρόσφεραν σε εξοπλισμό.
Χρυσίδα (συνοικία Κυθρέας)

Τοποθεσία

Στα δυτικά, βόρεια και ανατολικά συνορεύει με την Αγία Μαρίνα, στα νοτιοανατολικά με τη Βώνη και στα νότια με το Νέο Χωριό.

Ιστορικό

Αρχικά η Χρυσίδα αποτελούσε ανεξάρτητο οικισμό. Μετά την ίδρυση του Δήμου Κυθρέας το 1915, εντάχθηκε στον δήμο αυτό, αποτελώντας μία από τις έξι συνοικίες του.
Η ονομασία Χρυσίδια, σύμφωνα με μία εκδοχή, προέρχεται από το Χρυσηίς. Ιερός ναός της συνοικίας είναι η εκκλησία του Τιμίου Σταυρού. Στη Χρυσίδα υπήρχε δημοτικό σχολείο.
Οικογένεια Ωνάση

Η οικογένεια Ωνάση είναι πλούσια εφοπλιστική οικογένεια, της οποίας το διασημότερο μέλος αποτέλεσε ο Αριστοτέλης Ωνάσης.
Στην ιδιοκτησία της οικογένειας βρισκόταν το νησί Σκορπιός.
Αρχαίο Δίον

Ο αρχαιολογικός τόπος

Ο αρχαιολογικός τόπος βρίσκεται σε κεκλιμένο έδαφος ανάμεσα στις υπώρειες του Ολύμπου και τις ακτές του Αιγαίου. Σχηματίζει περίπου ορθογώνιο και η πολεοδομική του διάταξη διαμορφώνεται από δρόμους, ο σημαντικότερος των οποίων είναι πλακοστρωμένος με πλάτος πέντε περίπου μέτρων στον άξονα Βορράς-Νότος, όπου υπάρχουν ανάγλυφα πανοπλιών και σωμάτων. Στη δυτική πλευρά του τετραγώνου διακρίνονται οι θεμελιώσεις καταστημάτων, λουτρών και ανακατασκευασμένου ρωμαϊκού ωδείου.
Γιάννης Σαμαράς

Σε συλλογικό επίπεδο

Ο Γιάννης Σαμαράς σε ηλικία 13 ετών ήρθε με τους γονείς του από την Αυστραλία στην Ελλάδα. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τον ερασιτεχνικό σύλλογο της Σπίθας Νίκαιας και σύντομα, σε ηλικία μόλις 19 ετών, αποκτήθηκε από τον Βύζαντα Μεγάρων. Με την ομάδα των Μεγάρων έλαβε μέρος τόσο στη Β΄ Εθνική (1979-80 έως και 1982-83), όσο και στη Γ΄ Εθνική, όταν και εντυπωσίασε.
Το καλοκαίρι του 1984 υπέγραψε συμβόλαιο με τον ΟΦΗ και σε ηλικία 23 ετών πραγματοποίησε την πρώτη του συμμετοχή στη μεγάλη κατηγορία. Είχε τέσσερις εξαιρετικά αποδοτικές περιόδους, ώσπου το Δεκέμβριο του 1988 μεταγράφηκε (ουσιαστικά ανταλλάχθηκε με τον Κώστα Μπατσινίλα) στον Παναθηναϊκό. Τις επόμενες δυόμισι περιόδους κατέκτησε 2 πρωταθλήματα (1989-1990, 1990-1991) και ισάριθμα Κύπελλα (1988-1989, 1990-1991). Είχε προηγηθεί η κατάκτηση ενός ακόμη τροπαίου με τον ΟΦΗ, του Κυπέλλου 1986-1987.
Το καλοκαίρι του 1991  επέστρεψε στην Κρήτη και τον ΟΦΗ για να συνεχίσει τη μακρόχρονη καριέρα του για άλλες 5 περιόδους. Σταμάτησε το ποδόσφαιρο το καλοκαίρι του 1996, όταν πια είχε κλείσει τα 35 του χρόνια. Με τον ΟΦΗ είχε 217 παρουσίες και 33 γκολ σε 9,5 χρονιές, ενώ με τον Παναθηναϊκό (2,5 έτη) συμπλήρωσε 48 εμφανίσεις, σκοράροντας 15 τέρματα.

Στην Εθνική Ελλάδας

Το διάστημα 1986-1990 αγωνίστηκε με την Ελλάδα 16 συνολικά φορές, επιτυγχάνοντας και ένα τέρμα. Το ντεμπούτο του με τη γαλανόλευκη φανέλα πραγματοποιήθηκε στις 26 Μαρτίου 1986 στην εντός έδρας φιλική αναμέτρηση εναντίον της Ανατολικής Γερμανίας (2-0), όταν υπό τις οδηγίες του Μίλτου Παπαποστόλου είχε περάσει ως αλλαγή στη θέση του Δημήτρη Σαραβάκου.

Μετέπειτα σταδιοδρομία

Μετά το πέρας της αγωνιστικής του καριέρας αναχώρησε για την Ολλανδία, όπου ανέλαβε τεχνικός, κυρίως σε ακαδημίες ποδοσφαίρου, αλλά εργάσθηκε και ως μάνατζερ διαφόρων συλλόγων ή και σκάουτερ, όπως ήταν και ο πατέρας του Γιώργος στην Αυστραλία. Το διάστημα 2000-2002 υπήρξε προπονητής του ΟΦΗ, ενώ τα τελευταία χρόνια είχε επιστρέψει στην Ελλάδα και ήταν ο επικεφαλής των Ακαδημιών του Παναθηναϊκού. Στις 10 Νοεμβρίου του 2012 ανακοινώθηκε η ένταξή του στο δυναμικό της πρώτης ομάδας του Παναθηναϊκού, με αυξημένες αρμοδιότητες.
Φρίντριχ Βίλχελμ Αργκελάντερ

Βίος και έργο

Ο Αργκελάντερ γεννήθηκε στην πόλη Μέμελ του τότε Βασιλείου της Πρωσίας, τη σημερινή Κλάιπεντα της Λιθουανίας. Ο πατέρας του, ο έμπορος Γιόχαν Γκότφριντ Αργκελάντερ, ήταν φινλανδικής καταγωγής, ενώ η μητέρα του, η Βιλχελμίνα Δωροθέα Γκρυνχάγκεν, γερμανικής. Ο νεαρός Φρίντριχ σπούδασε με τον Φρίντριχ Μπέσελ και πήρε το διδακτορικό του το 1822 από το Πανεπιστήμιο του Καίνιγκσμπεργκ. Από το 1823 μέχρι το 1837 ήταν επικεφαλής του φινλανδικού αστεροσκοπείου στο Ελσίνκι. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στη Βόννη, όπου σχεδίασε και επέβλεψε την κατασκευή ενός νέου αστεροσκοπείου για το Πανεπιστήμιο της Βόννης με χρηματοδότηση κατευθείαν από τον βασιλιά Φρειδερίκο Γουλιέλμο Δ΄, με τον οποίο ο Αργκελάντερ είχε γίνει φίλος από την παιδική τους ηλικία. (Αυτή η ισόβια φιλία άρχισε όταν ο τότε διάδοχος πρίγκιπας ζούσε προσωρινά στο σπίτι των γονέων του Αργκελάντερ, μετά τη διαφυγή της πρωσικής βασιλικής οικογενείας στο Μέμελ ως αποτέλεσμα της ήττας στη Μάχη της Ιένας-Άουερστεντ, κατά τους Ναπολεόντειους Πολέμους.) Μετά την ολοκλήρωση του αστεροσκοπείου, ο Αργκελάντερ διορίσθηκε ως ο ισόβιος διευθυντής του.
Ο Αργκελάντερ διακρίθηκε στην επινόηση αποτελεσματικών, απλών και γρήγορων μεθόδων για τη μέτρηση των ακριβών θέσεων και των μεγεθών των αστέρων, πραγματοποιώντας έτσι πρωτοποριακό έργο για τη νεότερη αστρονομία. Επίσης μετρούσε γωνιακές αστρικές απόστάσεις με ηλιόμετρα. Τα μεγάλα πρακτικά έργα του ίδιου και των συνεργατών του στην καταλογογράφηση των αστέρων και στην έρευνα των μεταβλητών αστέρων έγιναν δυνατά μόνο με τη συστηματική χρήση των νέων τεχνικών που είχε αναπτύξει ο Αργκελάντερ.
Ο Αργκελάντερ υπήρξε ο πρώτος αστρονόμος στην ιστορία που ανέλαβε μία προσεκτική και συστηματική μελέτη των μεταβλητών αστέρων. Ελάχιστοι τέτοιοι αστέρες ήταν γνωστοί όταν άρχισε και εισήγαγε το σύγχρονο σύστημα ονοματοδοσίας τους. Προσδιόρισε επίσης χονδρικά την κατεύθυνση προς την οποία κινείται ο Ήλιος.
Το 1842 ο Αργκελάντερ ανεκάλυψε ότι ο αστέρας Groombridge 1830 είχε μία πολύ μεγάλη ιδία κίνηση. Επί πολλές δεκαετίες η ιδία κίνησή του ήταν η μεγαλύτερη γνωστή και σήμερα ακόμα είναι η τρίτη μεγαλύτερη από όλους τους («απλανείς») αστέρες. Για πολλά χρόνια ήταν γνωστός ως «Αστέρας του Αργκελάντερ».
Μαζί με τους Άνταλμπερτ Κρύγκερ και Έντουαρντ Σένφελντ, ο Αργκελάντερ ήταν υπεύθυνος για τον μεγάλο αστρικό κατάλογο Bonner Durchmusterung, που εκδόθηκε μεταξύ του 1852 και του 1859, και έδινε τις θέσεις και τα μεγέθη (φωτεινότητες) περισσότερων από 324.000 αστέρων, παρότι δεν κάλυπτε το μεγαλύτερο μέρος του Νότιου Ημισφαιρίου του ουρανού. Αυτός ήταν ο τελευταίος κατάλογος που συντάχθηκε χωρίς τη βοήθεια της φωτογραφίας.
Το 1863 ο Αργκελάντερ βοήθησε πολύ στην ίδρυση της αστρονομικής εταιρείας Astronomische Gesellschaft.
Κύπελλο Παλαιστίνης (ποδόσφαιρο ανδρών)

Ιστορία

Ο θεσμός ξεκίνησε το 1997 με δύο ξεχωριστές διοργανώσεις, το Κύπελλο Δυτικής Όχθης και το Κύπελλο Λωρίδας της Γάζας. Την περίοδο 2010–11 μετείχαν στο θεσμό του κυπέλλου 12 ομάδες από τη Δυτική Όχθη. Το 2015 ο θεσμός πήρε τη μορφή τελικού μεταξύ της κυπελλούχου Δυτικής Όχθης και της κυπελλούχου Λωρίδας της Γάζας.
Τιμούρ Κετσπάγια

Σε συλλογικό επίπεδο

Ξεκίνησε την καριέρα του στην Ντιναμό Τιφλίδας το 1987 παραμένοντας στον γεωργιανό σύλλογο μέχρι το 1992, όταν και συμφώνησε να συνεχίσει στην Ανόρθωση Αμμοχώστου, όπου συνέχισε για τα επόμενα δύο χρόνια συμμετέχοντας συνολικά σε 76 αγώνες του κυπριακού πρωταθλήματος, στους οποίους σημείωσε 36 τέρματα.
Το καλοκαίρι του 1994 αποκτήθηκε από την ΑΕΚ και παρότι άργησε να προσαρμοστεί, καθώς στο ντεμπούτο του στους "κιτρινόμαυρους" υπέστη έναν πολύ σοβαρό τραυματισμό, επανήλθε δυναμικά και αποτέλεσε βασικό στέλεχος της ομάδας την επόμενη τριετία. 
Συμμετείχε συνολικά σε 84 αγώνες του ελληνικού πρωταθλήματος και σκόραρε 24 φορές, ενώ κατέκτησε και το κύπελλο Ελλάδας το 1996. Στη συνέχεια αγωνίστηκε για 3 χρόνια στη Νιούκασλ Γιουνάιτεντ όπου σκόραρε σημαντικά γκολ και έγινε γνωστός για τον εκρηκτικό χαρακτήρα του στο γήπεδο. Η Γουλβς και η Νταντί Γιουνάιτεντ ήταν οι επόμενες ομάδες του.
Το 2002 επέστρεψε στην Ανόρθωση με την οποία αγωνίστηκε έως το 2007. Από το 2004 ήταν παράλληλα και προπονητής της ομάδας  , ενώ το καλοκαίρι του 2005 σημείωσε τη μεγαλύτερη έως τότε επιτυχία του συλλόγου σε ευρωπαϊκή διοργάνωση, αποκλείοντας την τουρκική Τραμπζονσπόρ στα προκριματικά για το Τσάμπιονς Λιγκ της περιόδου 2005-06.

Στην Εθνική Γεωργίας

Υπήρξε διεθνής με την εθνική ομάδα της Γεωργίας 49 συνολικά φορές και έχει σημειώσει 16 γκολ, το διάστημα 1992-2003.

Προπονητική καριέρα

Μετά την απόσυρσή του από την ενεργό δράση ως ποδοσφαιριστής συνέχισε ως προπονητής στον πάγκο της Ανόρθωσης, θέση στην οποία βρισκόταν ήδη από το 2004 εκτελώντας επί μία τριετία παράλληλα χρέη ποδοσφαιριστή και προπονητή. 
Την περίοδο 2008-09 οδήγησε την Ανόρθωση στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ, επίτευγμα που για πρώτη φορά πέτυχε κυπριακή ομάδα, αποκλείοντας στα προκριματικά της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης την Πιούνικ Αρμενίας, την Ραπίντ Βιέννης και τον Ολυμπιακό Πειραιώς. Μελανό σημείο στην επιτυχημένη του πορεία στη Ανόρθωση, η ήττα με 4-0 από την Ομόνοια Λευκωσίας στο στάδιο Γ.Σ.Π. 
Στις 27 Μαΐου 2009 ανακοινώθηκε η πρόσληψή του από τον Ολυμπιακό Πειραιώς, η παραμονή του όμως στον ελληνικό σύλλογο υπήρξε βραχύβια, καθώς στις 15 Σεπτεμβρίου του ίδιου χρόνου ανακοινώθηκε η λύση της συνεργασίας ανάμεσα στις δύο πλευρές.
Τον Νοέμβριο του 2009 ανακοινώθηκε η πρόσληψή του ως ομοσπονδιακού τεχνικού της Γεωργίας, θέση από την οποία αποχώρησε ακριβώς πέντε χρόνια αργότερα, τον Νοέμβριο του 2014. 
Το καλοκαίρι του 2015 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του ΑΠΟΕΛ, ενώ έναν χρόνο αργότερα συμφώνησε με την ΑΕΚ.
Στις 2 Ιουνίου 2017 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της ρωσικής Όρενμπουργκ  , ωστόσο απολύθηκε στις 17 Αυγούστου 2017  .
ΦΦΣΑ Φεντερέισον Καπ

Ιστορία

Η έναρξη του θεσμού χρονολογείται από το 1907, όταν ιδρύθηκε υπό την αιγίδα της Βρετανικής Ομοσπονδίας μία διοργάνωση με έξι ομάδες (Κέμπριτζ, Νορθ Άντελαϊντ, Νόργουντ, Πορτ Άντελαϊντ, Σάουθ Άντελαϊντ και Γουέστ Άντελαϊντ). Την πρώτη περίοδο, η Κέμπριτζ νίκησε την Χάιντμαρς στον τελικό.
Σχέσεις Ελλάδας-Νέας Ζηλανδίας

Ιστορία

Με αρχή το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, οι δυνάμεις της Νέας Ζηλανδίας πολέμησαν μαζί με τους Έλληνες στην ηπειρωτική Ελλάδα και την Κρήτη και από τότε η Ελλάδα έχει μια ιδιαίτερη σχέση με τη Νέα Ζηλανδία. Μια ανεπαρκώς εξοπλισμένη δύναμη, αποτελούμενη από μεγάλα στρατεύματα της Νέας Ζηλανδίας, της Αυστραλίας, της Αγγλίας και της Ελλάδας, αγωνίστηκε για να προστατεύσει το νησί από την εισβολή. Η εισβολή της Κρήτης από γερμανικούς παραστρατιωτικούς ξεκίνησε στις 20 Μαΐου 1941 και έληξε επτά ημέρες αργότερα με την εκκένωση 16.500 στρατευμάτων της Κοινοπολιτείας. Οι συμμαχικές απώλειες στη μάχη της Κρήτης αριθμούσαν 15.743. Τα θύματα της Νέας Ζηλανδίας ήταν 671 νεκροί και 967 τραυματίες, ενώ 2.180 άτομα φυλακίστηκαν. Η μάχη της Κρήτης μνημονεύεται κάθε χρόνο στην Κρήτη και στη Νέα Ζηλανδία. Η πρωθυπουργός Έλεν Κλάρκ, ηγήθηκε ενός μεγάλος κόμματος από τη Νέα Ζηλανδία στην Κρήτη το Μάιο του 2001, για να παρευρεθεί στην 60ή επέτειο της μάχης. Ο Υπουργός Εξωτερικών , Phil Goff, παρακολούθησε τους εορτασμούς της επετείου τον Μάιο του 2003 και η Annette King τον Μάιο του 2006. Ο πόλεμος ακολουθήθηκε από ένα μέτριο κύμα ελληνικής μετανάστευσης στη Νέα Ζηλανδία. Στην απογραφή του 2006, 2.547 άνθρωποι χαρακτήρισαν τους εαυτούς τους ως Έλληνες. Μια διμερής συμφωνία κοινωνικής ασφάλισης άρχισε να ισχύει την 1η Απριλίου 1994. 
Τον Μάιο του 2007, η Νέα Ζηλανδία φιλοξένησε τον Πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή για μία σύντομη επίσκεψη - την πρώτη από Έλληνα Πρωθυπουργό στη Νέα Ζηλανδία. 
Στο πλαίσιο μιας προσπάθειας ανακατανομής πόρων της στην Ευρώπη, η Νέα Ζηλανδία έκλεισε την πρεσβεία της στην Αθήνα το 1991 και από τότε εκπροσωπήθηκε στην Ελλάδα μέσω της πρεσβείας της στη Ρώμη, οποία είναι διαπιστευμένη αναλόγως. Εξακολουθεί όμως να διατηρεί επίτιμο γενικό προξενείο στην Αθήνα. Υπάρχουν επίσης επίτιμα ελληνικά προξενεία στο Ώκλαντ και το Ουέλλινγκτον. Η ελληνική πρεσβεία στο Ουέλινγκτον άνοιξε το 1999 και ανέστειλε τις δραστηριότητές της το 2015, μετά από ανασκόπηση ύστερα από την κρίση.

Σχέσεις

Το επικρατούμενο κλίμα στις πολιτικές σχέσεις Ελλάδας-Νέας Ζηλανδίας αποδείχθηκε το 2002, από την επίσκεψη του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας στο Ουέλινγκτον, η οποία επιβεβαίωσε την εξαιρετική κατάσταση των σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών.
Η Νέα Ζηλανδία και η Ελλάδα βρίσκονται στα τελικά στάδια της υπογραφής ενός προγράμματος Working Holiday Scheme μεταξύ των δύο εθνών.

Συμφωνία κοινωνικής ασφάλισης

Η συμφωνία κοινωνικής ασφάλισης μεταξύ των κυβερνήσεων της Νέας Ζηλανδίας και της Ελλάδας, επιτρέπει στους πρώην κατοίκους οποιασδήποτε από τις δύο χώρες να έχουν πρόσβαση σε ορισμένες παροχές και συντάξεις, στο πλαίσιο του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης της άλλης χώρας.
Πάπας Κελεστίνος Α΄

Βιογραφία

Καταγόταν από την αρχαία Ρώμη. Από τα πρώτα του χρόνια είναι μόνο γνωστό ότι ο πατέρας του ονομαζόταν Πρίσκος. Λέγεται ότι έζησε για κάποιο διάστημα στο Μεδιόλανο (Μιλάνο) της Ιταλίας, μαζί με τον Άγιο Αμβρόσιο. Η πρώτη γραπτή αναφορά για τον Κελεστίνο είναι σε έγγραφο του Πάπα Ιννοκέντιου Α΄, του έτους 416, στο οποίο αναφέρεται ως  Κελεστίνος ο διάκονος.
Σε αυτόν αποδίδονται διάφορα μέρη της λειτουργίας, χωρίς όμως βεβαιότητα για το θέμα τους. Ο Κελεστίνος έστειλε αντιπροσώπους στη Οικουμενική Σύνοδο στην Έφεσο, το 431, που καταδίκασε το νεστοριανισμό. Έγραψε μάλιστα 4 επιστολές (προς τους επισκόπους της Αφρικής, της Ιλλυρίας, της Θεσσαλονίκης και της Ναρμπόν),  όλες με ημερομηνία 15 Μαρτίου του 431.
Ο άγιος Κελεστίνος καταδίκασε ενεργά τον πελαγιανισμό και είχε ζήλο για την Ορθοδοξία. Έστειλε στην Ιρλανδία το 431 τον Παλλάδιο ως επίσκοπο. Το έργο του τελευταίου συνεχίστηκε από τον επίσκοπο Πατρίκιο. Ο Πάπας εξοργίστηκε με τους Νοβατιανούς στη Ρώμη και φυλάκισε τον επίσκοπό τους. Μετά το θάνατό του, που συνέβη στις 6 Απριλίου του 432,   ανακηρύχθηκε άγιος. Θάφτηκε στο κοιμητήριο της Αγίας Πρίσιλας, στη Via Salaria. Αργότερα τα λείψανά του μεταφέρθηκαν και σήμερα βρίσκονται στη Βασιλική της Σάντα Πρασέντε. Η Καθολική Εκκλησία τιμά την μνήμη του στις 6 Απριλίου (ημέρα θανάτου του).
Σουνιφρέδος Α΄ της Βαρκελώνης

Βιογραφία

Ο Σουνιφρέδος Α΄ της Βαρκελώνης ήταν γιος ή γαμπρός Μπελλό του Καρκασσόν.
Το 834 ονομάστηκε κόμης της Σερδάνια και τού Ουρζέλ από τον Λουδοβίκο Α΄ τον ευσεβή των Φράγκων. Ως τότε οι περιοχές ανήκαν στον Αθνάρ Γαλίνδεθ Α΄, σε συμμαχία με την μουσουλμανική δυναστεία των Μπανού Κασί. Ο Σουνιφρέδος κατέκτησε τη Σερδάνια το 835 και το Ουρζέλ το 838.
Το 840 απεβίωσε ο Λουδοβίκος Α΄ και ακολούθησαν τρία έτη δυναστικών ερίδων, ως τη Συνθήκη τού Βερντέν το 843. Σε αυτές ο Σουνιφρέδος Α΄ και ο κουνιάδος του Σουνυέρ Α΄ των Μπελλονιδών κόμης των Εμπουριών, συμμάχησαν με τον γιο του αποβιώσαντος βασιλιά των Φράγκων, τον Κάρολο Β΄ τον φαλακρό, ενώ ο Βερνάρδος κόμης της Βαρκελώνης, Ζιρόνας, Ναρμπόν, Άγδε, Βεθιέρς, Μελγουέιλ, Νίμς, Σεπτιμανίας, Τουλούζης πήρε το μέρος του Πεπίνου Β΄ της Ακουιτανίας, ανιψιού του Καρόλου Β΄. 
Το 841 οι Μαυριτανοί εισέβαλαν στη Βαρκελώνη και βάδισαν -δια μέσου της Σερδάνια- εναντίον της Ναρμπόν. Ο Σουνιφρέδος Α΄ τους σταμάτησε αμέσως και ο Κάρολος Β΄ το εκτίμησε αυτό. Το 844 ο Κάρολος Β΄ ζήτησε την Τουλούζη από τον Πεπίνο Β΄, αιχμαλώτισε τον Βερνάρδο και τον εκτέλεσε. Ως ανταμοιβή για την πίστη του Σουνιφρέδου Α΄, ο Κάρολος Β΄ έδωσε τις κομητείες της Βαρκελώνης, Ζιρόνας και της Γοτθίας. Όταν απεβίωσε ο Βέρα Β΄ κόμης του Κονφλάν, ο Σουνιφρέδος Α΄ παρέλαβε την κομητεία του. 
Το 844 ο Γουλιέλμος, γιος τού Βερνάρδου, εξεγέρθηκε εναντίον τού Καρόλου Β΄· το 848 ο Πεπίνος Β΄ τον ονόμασε κόμη της Τουλούζης και των Εμπουριών. Ο Γουλιέλμος κινήθηκε γρήγορα για να εξαλείψει τον Σουνιφρέδο Α΄ και τον Σουνυέρ Α΄, οι οποίοι δύο απεβίωσαν το 848, έτσι μερικές κομητείες τους περιήλθαν στον Γουλιέλμο. Ο Σουνιφρέδος Α΄ μάλλον απεβίωσε από φυσικά αίτια.
Καρχαρίας τίγρης

Κατανομή και ενδιαίτημα

Ο καρχαρίας τίγρης συχνά βρίσκεται κοντά στην ακτή, κυρίως στα τροπικά και υποτροπικά νερά σε όλο τον κόσμο. Η συμπεριφορά του είναι κυρίως νομαδική, αλλά καθοδηγείται από θερμότερα ρεύματα, και παραμένει κοντά στον ισημερινό όλη τους κρύους μήνες. Τείνει να μείνει σε βαθιά νερά, αλλά μπορεί να κινηθεί μέσα σε κανάλια για να ακολουθήσει θηράματα σε πιο ρηχά νερά. Στο δυτικό Ειρηνικό Ωκεανό, ο καρχαρίας τίγρης έχει βρεθεί στα βόρεια μέχρι την Ιαπωνία και νότια μέχρι τη Νέα Ζηλανδία.
Ένας αριθμός από καρχαρίες τίγρεις μπορεί να παρατηρηθεί στο Κόλπο του Μεξικού, παραλίες της Βόρειας Αμερικής και μέρη της Νότιας Αμερικής. Είναι επίσης ευρέως γνωστός στην Καραϊβική Θάλασσα. Άλλες περιοχές όπου παρατηρούνται οι καρχαρίες τίγρεις περιλαμβάνουν την Αφρική, τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, το Χονγκ Κονγκ, την Ινδία, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία.
Ορισμένοι καρχαρίες τίγρεις έχουν καταγραφεί σε βάθος 900 μέτρων, αλλά κάποιες πηγές ισχυρίζονται ότι κινούνται σε ρηχά νερά που συνήθως πιστεύεται ότι είναι πάρα πολύ ρηχά για ένα είδος του μεγέθους του. Μια πρόσφατη μελέτη έδειξε ότι οι καρχαρίες τίγρεις κατά μέσο όρο καταγράφονται στα 350 μέτρα, καθιστώντας ασυνήθιστο να δούμε καρχαρίες τίγρεις σε ρηχά νερά. Ωστόσο, καρχαρίες τίγρεις στη Χαβάη έχουν παρατηρηθεί σε βάθος τόσο μικρό όσο 3 μέτρα και παρατηρούνται τακτικά στα παράκτια ύδατα σε βάθη από 6 έως 12 μέτρα. Επισκέπτονται συχνά ρηχούς υφάλους, τα λιμάνια και τα κανάλια, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για συναντήσεις με τους ανθρώπους.

Περιγραφή

Ο καρχαρίας τίγρης είναι ένας από τους μεγαλύτερους καρχαρίες που ζουν σήμερα, συνήθες μήκος από 3 έως 4,2 μέτρα, και ζυγίζει περίπου 385-635 κιλά. Μερικές φορές ένα αρσενικό μπορούν να φτάσει σε μήκος μέχρι 4,5 μέτρα και τα θηλυκά τα 5,5 μέτρα. Ένας καρχαρίας τίγρης μπορεί να ανταγωνιστεί μερικές φορές έναν μεγάλο λευκό καρχαρία σε μέγεθος.

Βιολογία

Το δέρμα του καρχαρία τίγρη συνήθως κυμαίνεται από μπλε σε ανοιχτό πράσινο με ένα λευκό ή ανοικτό κίτρινο υπογάστριο. Οι σκούρες κηλίδες και λωρίδες είναι πιο ορατές στους νέους καρχαρίες και εξαφανίζονται καθώς ο καρχαρίας ωριμάζει. Το κεφάλι του είναι κάπως σφηνοειδές, το οποίο το καθιστά εύκολο να γυρίσει γρήγορα σε μια πλευρά. Έχουν μικρά κοιλώματα από την πλευρά του ανώτερου σώματος που έχουν ηλεκτρο-υποδοχείς που ονομάζεται φύσιγγες του Λορενζίνι και τους επιτρέπουν να ανιχνεύουν ηλεκτρικά πεδία, συμπεριλαμβανομένου της βιο-ηλεκτρικής ενέργειας που παράγεται από το θήραμα. Οι καρχαρίες τίγρεις έχουν επίσης ένα αισθητήριο όργανο που ονομάζεται πλευρική γραμμή, που εκτείνεται σε όλο το μήκος του σώματος του καρχαρία. Ο πρωταρχικός ρόλος της δομής αυτής είναι να ανιχνεύσει λεπτές δονήσεις στο νερό. Οι προσαρμογές αυτές επιτρέπουν στο καρχαρία τίγρη να κυνηγεί στο σκοτάδι και να εντοπίζει κρυμμένα θήραμα.
Τα δόντια του είναι εξειδικευμένα ώστε να σχίζουν τη σάρκα, οστά, και άλλες σκληρές ουσίες, όπως όστρακα χελώνας. Όπως στους περισσότερους καρχαρίες, τα δόντια του συνεχώς αντικαθίστανται από νέες σειρές δοντιών.
Αγωνιστικό έλκηθρο

Το αγωνιστικό έλκηθρο είναι χειμερινό άθλημα στο οποίο οι ομάδες των δύο ή των τεσσάρων συμπαικτών μετακινούνται με έλκηθρο εντός συγκεκριμένης πίστας. Οι χρονομετρημένες κινήσεις συνδυάζονται για τον υπολογισμό της τελικής βαθμολογίας. Οι διάφοροι τύποι έλκηθρων ήρθαν αρκετά χρόνια πριν κατασκευαστούν τα πρώτα κομμάτια στο Σαιντ Μόριτς της Ελβετίας, όπου τα αρχικά έλκηθρα προσαρμόστηκαν σε αναβαθμισμένα έλκηθρα λουτζ/σκέλετον σχεδιασμένα για τη μεταφορά επιβατών.
Σπέτσαι (φρεγάτα)

Η ελληνική φρεγάτα Σπέτσαι (F-453) είναι το δεύτερο πλοίο της ελληνικής κλάσης φρεγατών "Ύδρα". Βασίζεται στην κλάση φρεγατών Μπλομ + Φος ΜΕΚΟ 200 και ναυλώθηκε στα Ελληνικά Ναυπηγεία του Σκαραμαγκά. Είναι το πέμπτο πλοίο του πολεμικού Ναυτικού που ονομάστηκε από το νησί των Σπετσών. Έχει συμμετάσχει σε διεθνείς επιχειρήσεις όπως η "Διαρκής Ελευθερία". Είναι σε ενεργή υπηρεσία από τις 24 Οκτωβρίου 1996, ενώ η κατασκευή της ξεκίνησε στις 11 Αυγούστου 1992.
1732 Χάικε

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Χάικε εκτιμάται σε 24,06 ± 4,2 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,111 ± 0,052. Η Χάικε περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 4 ώρες και 44,5 λεπτά (King & Beaky 2010).
Παρνασσός Αρκαδίας

Γενικά στοιχεία

Ο Παρνασσός σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είχε 19 μόνιμους κατοίκους ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ο οικισμός είχε 62 μόνιμους κατοίκους. Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται με την κτηνοτροφία και την γεωργία. Ο οικισμός απέχει 32 χιλιόμετρα από την Δημητσάνα και 85 χιλιόμετρα από την Τρίπολη.
Πανοπέας

Ο Πανοπέας είναι αρχαία Φωκική πόλη που βρισκόταν κοντά στα σύνορα των Φωκέων με τους Βοιωτούς. Στην θέση της αρχαίας πόλης βρίσκεται σήμερα το χωριό Άγιος Βλάσιος. Ο Παυσανίας αναφέρει ότι ο Πανοπέας απείχε 20 στάδια από την Χαιρώνεια και επτά από την Δαυλίδα. 
Οι πρώτοι κάτοικοι του Πανοπέα ήταν Φλεγύες. Σύμφωνα με τον μύθο ο ιδρυτής του Πανοπέα ήταν ο ήρωας Πανοπέας, γιος του Φώκου. Κατά την Τρωική εκστρατεία ηγέτης των Φωκέων ήταν ο Βασιλιάς του Πανοπέα. Ο Πανοπέας αναφέρεται από τον Ηρόδοτο καθώς ήταν μία από τις Φωκικές πόλεις που κατέστρεψαν οι Πέρσες κατά την κάθοδό τους προς την Αθήνα. Η πόλη καταστράφηκε για δεύτερη φορά από τον Φίλιππο της Μακεδονίας κατά τον Γ' ιερό πόλεμο. Κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους το 198 π.Χ. ενώ καταστράφηκε για τρίτη φορά κατά την σύγκρουση των Ρωμαίων με τον βασιλιά του Πόντου, Μιθριδάτη. 
Ο Παυσανίας που πέρασε από την περιοχή τον 2ο. αιώνα μ.Χ. αναφέρει ότι η πόλη είχε περίμετρο επτά στάδια στην ακμή της, αλλά στην εποχή του υπήρχαν μόνο μερικές καλύβες. Σήμερα διατηρείται ένα τμήμα του τείχους της αρχαίας πόλης, στον βραχώδη λόφο πάνω από το χωριό Άγιος Βλάσιος.