google/wiki40b huggingface dataset:
Δούρις

Εργογραφία

Ξεκίνησε την καριέρα του συνεργαζόμενος με τους Κλεοφάνη και Ευφρόνιο. Αργότερα συνέχισε μακροχρόνια συνεργασία με τον Πύθωνα. Υπόγραψε 39 αγγεία ως αγγειογράφος, ένα ως αγγειοπλάστης και αγγειογράφος, και ένα ως αγγειοπλάστης. Στον Δούρι καταλογίζονται περί τα 250 - 300 αγγεία που σώζονται σήμερα σε διάφορες συλλογές. Επίσης συναντούμε το όνομά του σε πολλά άλλα αγγεία, και γι' αυτό υποθέτουμε ότι είχε γίνει αρκετά δημοφιλής.

Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των έργων του

Ο Δούρις ήταν πάντα εργατικός και κατασκεύασε πολλά έργα. Στα έργα του αναγνωρίζουμε την αξιόλογη τεχνική και την ακρίβεια της απόδοσης των λεπτομερειών. Παραμένει προσκολλημένος στην παράδοση χωρίς να αναδείξει δική του νοοτροπία. Οι εικόνες του είναι σαφείς, συμμετρικότατες και συνοδεύονται από ανθέμια φοινικιάς.
Γιώργος Δημαράς

Πολιτικές δραστηριότητες

Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του έτους 2010 ήταν υποψήφιος αντιπεριφερειάρχης με την ΑΤΤΙΚΗ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ και εκλέχτηκε Περιφερειακός Σύμβουλος Αττικής. Συμμετείχε στην επιτροπή χωροταξίας και αναπλάσεων καθώς και στην επιτροπή παιδείας και πολιτισμού. Στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015 συμμετείχε στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ στο πλαίσιο της εκλογικής συνεργασίας του ΣΥΡΙΖΑ με τους Οικολόγους Πράσινους και εκλέχτηκε Βουλευτής στη Β' περιφέρεια Αθηνών, ως ο πρώτος Οικολόγος Πράσινος βουλευτής και ο πρώτος οικολόγος βουλευτής από τη διάλυση των Οικολόγων Εναλλακτικών το 1993. Επανεξελέγη στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015. Συμμετέχει στην διαρκή επιτροπή Παραγωγής και Εμπορίου της Βουλής και στη μόνιμη επιτροπή περιβάλλοντος. Στις 29 Αυγούστου 2018 ορίστηκε υφυπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας στην κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα.

Κοινωνικές δραστηριότητες

Διετέλεσε μέλος του Δ.Σ. του Τ.Σ.Μ.Ε.Δ.Ε., μέλος του Δ.Σ. συλλόγων μηχανικών, μέλος της επιτροπής σύνταξης του ΓΟΚ επί Αντώνη Τρίτση, μέλος της επιτροπής Υπουργείου Παιδείας για θέματα τεχνικής εκπαίδευσης, πρόεδρος της επιτροπής περιβάλλοντος Δήμου Αγ. Παρασκευής, πρόεδρος της συντονιστικής επιτροπής Αγώνα για τη προστασία του Υμηττού, μέλος και συντονιστής του Πανελλαδικού Δικτύου Κινήσεων για την προστασία του περιβάλλοντος, συντονιστής της οργανωτικής επιτροπής για τη δημιουργία των "ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ ΠΡΑΣΙΝΩΝ". Στους ΟΙΚΟΛΟΓΟΥΣ ΠΡΑΣΙΝΟΥΣ διετέλεσε μέλος του Πανελλαδικού Συμβουλίου, της Εκτελεστικής Γραμματείας, μέλος της επιτροπής εκλογικού προγράμματος, υποψήφιος βουλευτής και ευρωβουλευτής.
Δουκάτο της Μπουκοβίνα

Το Δουκάτο της Μπουκοβίνα (γερμανικά: Herzogtum Bukowina) ήταν ένα από τα συστατικά κρατίδια της Αυστριακής Αυτοκρατορίας. Καταλάμβανε την σημερινή περιοχή της Μπουκοβίνα που είναι μοιρασμένη ανάμεσα στην Ουγγαρία και την Ρουμανία. Είχε έκταση 10.442 τετραγωνικά χιλιόμετρα, ήταν ορεινή περιοχή, και διοικητική της έδρα ήταν η πόλη Τσέρνοβιτς.
Δημιουργήθηκε το 1849 σαν ειδική γη στέμμα της αυστριακής μοναρχίας. Το 1780 είχε 79.500 κατοίκους, το 1890 είχε 646.591, το 1900 είχε 730.195 και το 1910 είχε 800.198 κατοίκους. Το 1910 αναφέρονται ότι ζούσαν στο Δουκάτο 13 διαφορετικές εθνότητες.Είχε δικό της κοινοβούλιο με 31 μέλη.
Το 1915 το δουκάτο καταργήθηκε και καταλήφθηκε από τον Ρωσικό στρατό και το 1919 από τους Ρουμάνους. Το 1944 χωρίστηκε ανάμεσα σε Ουγγαρία και Ρουμανία.
Σάκκος Νεόφυτου Νικομηδείας (Μουσείο Μπενάκη)

Περιγραφή

Ο Σάκκος Νεόφυτου Νικομηδείας από πολύτιμο χρυσόπαστο ύφασμα της Προύσας φέρει ολοκέντητο πόλο. Σε κύκλο παριστάνεται ο Χριστός σε προτομή σαν Μέγας Αρχιερέας, σε στάση ευλογίας. Δύο τεμνόμενα τρίγωνα σχηματίζουν εξασκελές άστρο που περιβάλλει τον Χριστό σαν δόξα. Στον κάμπο του πόλου επιγραφή με κεφαλαία μάυρα γράμματα δίνει το όνομα του αφιερωτή ο οποίος υπήρξε ο μητροπολίτης της Νικομήδειας Νεόφυτος που παραιτήθηκε από τον μητροπολιτικό θρόνο στα 1639:  Ο ΠΑΡΩΝ ΣΑΚΟΣ ΣΗΝ ΤΩ ΩΜΟΩΦΟΡΙΩ ΚΑΙ ΕΠΙΤΡΑΧΥΛΙΩ ΚΑΙ ΕΠΙΓΟΝΑΤΙΩ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΟΥ ΠΑΝΙΕΡΩΤΑΤΟΥ Μ(ητ)ΡΟΠΟΛΙΤΟΥ  ΝΙΚΟΜΗΔΕΙΑΣ Κ(υρο)Υ ΝΕΟΦΥΤΟΥ ΚΑΙ ΑΦΙΕΡΩΣΕ ΤΑΥΤΑ ΕΝ ΤΗ ΜΟΝΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΠΛΗΣΙΟΝ ΣΕΡΡΑΣ. Το αργροϋφασμένο υλικό του σάκκου διακοσμείται με τα λεγόμενα σινικά νέφη και με δύο μεγάλα κοσμήματα που έχουν τη μορφή πολύφυλλου ρόδακα. Ο σάκκος αυτός αποτελεί χαρακηριστική περίπτωση της υφαντικής της Προύσας που παρουσιάζει ιδιαίτερη ακμή στην εποχή του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπή (1520-1566).

Τεχνικά χαρακτηριστικά

Έχει αργυρά κουμπιά στα πλάγια.
Ο μεγάλος πόλος είναι ολοκέντητος με καθαρό σύρμα Η δόξα του Χριστού έχιε κεντηθέι με χρυσό σύρμα και βελονιά καμάρες, ενώ τα χαρακτηριστικά του προσώπου και η κόμωση με τη συνηθισμένη ριζοβελονιά με φαιάς απόχρωσης μετάξι και το πρόσωπο με σιτόχρωμο. Ο λοιπός κάμπος με ρίζες.
Σημαία της Παπούα Νέας Γουινέας

Η σημαία της Παπούα Νέας Γουινέας υιοθετήθηκε την 1η Ιουλίου του 1971. Στην μια πλευρά απεικονίζει τον αστερισμό του Σταυρού του Νότου και στην άλλη ένα πουλί του παραδείσου. Ο σχεδιαστής της σημαίας ήταν η μαθήτρια Susan Huhume, 15 ετών, που κέρδισε σε έναν εθνικό διαγωνισμό που έγινε για την σημαία το 1971. Το κόκκινο και το μαύρο είναι τα παραδοσιακά χρώματα φυλών της Παπούα. Το μαύρο-άσπρο-κόκκινο ήταν το χρώμα της σημαίας της γερμανικής αυτοκρατορίας, η οποία είχε αποικίσει τη Νέα Γουινέα πριν από το 1918. Το πουλί του παραδείσου βρίσκεται επίσης στο έμβλημα της χώρας.
Κόσιτσε

Ιστορία

Το Κόσιτσε είναι μια από τις παλαιότερες πόλεις της Σλοβακίας και έχει πλούσιο και σημαντικό παρελθόν. Η πρώτη γραπτή αναφορά της ύπαρξης ενός οικισμού στη θέση της σημερινής πόλης ανάγεται στο 1230. Η ίδια η πόλη, θεμελιώθηκε μετά το 1243 από Γερμανούς αποίκους από την Κάτω Σαξωνία μαζί με τοπικούς σλαβικούς πληθυσμούς οι οποίοι ήταν ήδη εγκατεστημένοι στην περιοχή. Αναπτύχθηκε γρήγορα και μέσω μιας σειράς εμπορικών και άλλων προνομίων έγινε ένα από τα σημαντικότερα κέντρα του βασιλείου της Ουγγαρίας. Μάλιστα, το Κόσιτσε θεωρείται η πρώτη πόλη στην Ευρώπη η οποία απέκτησε δικό της θυρεό που χορηγήθηκε το 1369 από τον βασιλιά Λουδοβίκο Α' της Ουγγαρίας.
Μετά από μια περίοδο οικονομικής άνθησης και ευημερίας κατά τον 14ο και 15ο αιώνα, η πόλη αντιμετωπίζει τις πρώτες επιθέσεις των Οθωμανών στα μέσα του 16ου αιώνα ενώ ο 17ος χαρακτηρίζεται από τις θρησκευτικές διαμάχες της Μεταρρύθμισης και Αντιμεταρρύθμισης. Την περίοδο αυτή, γίνεται de facto η πρωτεύουσα της Άνω Ουγγαρίας (που περιελάμβανε την σημερινή ανατολική Σλοβακία και τμήμα της ΒΑ Ουγγαρίας). Τέλη του 17ου και αρχές του 18ου αιώνα γίνεται κέντρο της εξέγερσης εναντίον των Αψβούργων υπό την ηγεσία του Φραγκίσκου Ράκοζι. 
Τους επόμενους δύο αιώνες (18ο και 19ο) η πόλη γνωρίζει ιδιαίτερη πνευματική άνθιση καθώς πολλά μέλη της αριστοκρατίας εγκαθίστανται σ' αυτή, δίνοντας έτσι ώθηση στις τέχνες, το θέατρο και την πολιτιστική κίνηση. Ταυτόχρονα, χτίζονται νέα κτίρια επηρεασμένα από το Μπαρόκ και το Νεοκλασσικισμό.
Το 1918, μετά τη διάλυση της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας, το Κόσιτσε πέρασε υπό την εδαφική κυριαρχία της τότε νεοδημιουργηθείσας Τσεχοσλοβακίας. Το 1938 ξαναπέρασε στην ουγγρική κυριαρχία για να επιστρέψει εκ νέου το 1945 στην Τσεχοσλοβακία. Από από το 1993 μετά τη διάσπαση της Τσεχοσλοβακίας ανήκει πλέον στη Σλοβακική Δημοκρατία.

Αξιοθέατα

Στο κέντρο της πόλης είναι και τα περισσότερα ιστορικά μνημεία που βρίσκονται μέσα ή γύρω από το κεντρικό δρόμο (Hlavná ulica). Το κυρίαρχο μνημείο της πόλης είναι η μεγαλύτερη εκκλησία της Σλοβακίας, ο Καθεδρικός ναός της Αγίας Ελισάβετ γοτθικής αρχιτεκτονικής, που κατασκευάστηκε τον 14ο αιώνα. Εκτός από τον καθεδρικό υπάρχει το παρεκκλήσι του Αγ. Μιχαήλ, ο πύργος του Αγ. Ουρβανού και το νεο-μπαρόκ Κρατικό Θέατρο στο κέντρο της πόλης.Υπάρχουν άλλα μνημεία και κτίρια μεγάλης πολιτιστικού και ιστορικού ενδιαφέροντος όπως το παλιό Δημαρχείο, το Παλιό Πανεπιστήμιο, το Παλάτι του Καπετάνιου, η πλατεία της Απελευθέρωσης, καθώς και πολλές γκαλερί (η Ανατολή της Σλοβακίας) και μουσεία (το Ανατολικό Μουσείο της Σλοβακίας).
Το 2013, ήταν η Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης μαζί με τη Μασσαλία στη Γαλλία.
Φράστανη

Περιοχή

Κείται στους πρόποδες του Πλατυβουνίου (αλβ. Mali i Gjere) και συνορεύει από το Νότο με το χωριό Λιούγκαρη (Lugar) και από το Βορρά με το χωριό Γορίτσα (αλβ. Gorica). Απέναντι, δηλαδή ανατολικά, βρίσκονται τα χωριά της Ρίζας (Επισκοπή, Ραντάτες, Γλύνα κ.α.). Στο χώρο της Δρόπολης υπάρχουν και μερικά μη ελληνικά χωριά εμβόλιμα.

Ιστορικά Στοιχεία

Στα τέλη του 19ου αιώνα ανήκε διοικητικά στον "Καζά του Αργυροκάστρου" ενώ ο πληθυσμός του χωριού, σύμφωνα με την οθωμανική στατιστική του 1895, ήταν 198 κάτοικοι. Το 1913, στον "εθνογραφικό χάρτη της Βορείου Ηπείρου" που συνέταξε το Γενικό Στρατηγείο του Ελληνικού Στρατού, αναφέρεται ότι το χωριό κατοικείται από 208 Έλληνες.

Σύγχρονη εποχή

Σήμερα στο χωριό έχουν απομείνει λίγοι κάτοικοι, ένεκα του γεγονότος ότι οι περισσότεροι εξ αυτών έχουν μεταναστεύσει στην Ελλάδα, ήδη από τις απαρχές της πτώσης του καθεστώτος του Ενβέρ Χότζα. 
Στο χωριό, ο πληθυσμός αυξάνεται αρκετά κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, όταν οι μετανάστες επιστρέφουν λόγω διακοπών. Η Φράστανη, όπως σχεδόν και όλα τα χωριά της Δρόπολης, αντιμετωπίζει τεράστια προβλήματα λόγω της έλλειψης νερού (πόσιμου και ποτιστικού), αλλά και των συχνών διακοπών ρεύματος.

Ζωή

Η ζωή των κατοίκων του χωριού είναι κυρίως αγροτοκτηνοτροφική. Στο παρελθόν το χωρίο είχε μεγάλο αριθμό αιγοπροβάτων και βοοειδών. Σήμερα αυτός ο αριθμός είναι εξαιρετικά χαμηλός εν συγκρίσει με πριν. Την περίοδο του Υπαρκτού Σοσιαλισμού του Ενβέρ Χότζα, το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού απασχολούνταν στην κολεκτίβα (kolkoze), σε αγροτικές εργασίες στα αποδοτικά, όσον αφορά την παραγωγή, χωράφια του κάμπου της Δρόπολης.
Γεώργιος Αμπάρης

Σταδιοδρομία σε συλλόγους

Έχει αγωνιστεί στις ομάδες της Σούπερλιγκ: Ηρακλής(2001-07), Αστέρας Τρίπολης(2007-10) και ΑΕΛ(2010-11), έχοντας συνολικά 213 συμμετοχές, συνδυαστικά, σε όλες τις διοργανώσεις. 
Τη σεζόν 2012-13, ήταν μέλος της ρουμανικής Ουνιβερσιτάτεα Κλουζ. 
Τη σεζόν 2013-14, ήταν μέλος του ΠΑΣ Γιάννινα, όπου είχε μόλις μία συμμετοχή στο Πρωτάθλημα και μία στο Κύπελλο. 
Στις 11 Ιουλίου 2014, υπέγραψε στην κυπριακή Ένωσις Νέων Παραλιμνίου. 
Στις 4 Οκτωβρίου 2014, υπέγραψε στην παλιά του ομάδα, τον Ηρακλή. Την 1η Ιανουαρίου 2019, αποδεσμεύτηκε από το σύλλογο, έχοντας μόλις μία συμμετοχή από την αρχή της σεζόν 2018-19 στη Φούτμπολ Λιγκ.

Διεθνής σταδιοδρομία

Αγωνίστηκε με την Εθνική Ελπίδων στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου του 2003 και για την Ολυμπιακή ομάδα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004.
Ίδα Πέλλας

Περιγραφή

Το χωριό έχει πληθυσμό 735 κατοίκων (απογραφή 2001). Βρίσκεται σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 190 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στο χωριό υπάρχουν δύο εκκλησίες του Αγίου Νικολάου (η μία κτισμένη το 1800), καθώς και ένα σχολείο. Απέχει 12 χιλιόμετρα από την Αριδαία (έδρα του Δήμου Αλμωπίας).

Ονομασία

Σύμφωνα με τοπικές παραδόσεις, το αρχικό χωριό βρίσκονταν κατά τη Βυζαντινή περίοδο, 1 χιλιόμετρο βορειότερα, με το όνομα Γραμμάδα και καταστάφηκε στις αρχές του 11ου αιώνα από τον Σαμουήλ της Βουλγαρίας. Το χωριό Ίδα ονομάστηκε έτσι από τον Καπετάν Ίδα, φιλολογικό ψευδώνυμο του Ιωάννη (Ίωνα) Δραγούμη ο οποίος κατά το διάστημα που διετέλεσε πρόξενος - διπλωμάτης της Ελλάδος στην περιοχή Μοναστηρίου της Βόρειας Μακεδονίας (σήμερα στη Βόρεια Μακεδονία), πέρασε από το χωριό και συγκεκριμένα παρέμεινε κρυμμένος στο εκκλησάκι του Αγίου Μηνά για περίπου 4 μήνες. Το προηγούμενο όνομα του χωριού ήταν Στράιστα. Το χωριό Ίδα συνδέεται με την ίδρυση και κατοίκηση του ορεινότερου χωριού Θεοδωράκι στα μέσα του 17ου αιώνα. Τέλος, από την Ίδα υπήρξαν ένδοξοι Μακεδονομάχοι, όπως ο Τρύφων Δημητρίου, ο Χρήστος Δημητρίου, ο Τρύφων Ιωάννου, ο Μποζίνος Μπλαδένης, ο Μιλτιάδης Μπλαδένης, ο Δημήτριος Μπλαδένης, ο ιερέας Δημήτριος Παπαχρήστος, ο Εμμανουήλ Νικολάου, ο Ανδρέας Ίτσου,  ο Απόστολος Μπέντσης, ο  Μποζίνης Ι. 
Στο χωριό υπάρχει ο Αθλητικός Σύλλογος "Μακεδονικός Ίδας" καθώς και ο Πολιτιστικός Σύλλογος "Ίων Δραγούμης".
Το χωριό εορτάζει και πανηγυρίζει την ημέρα της Αναλήψεως και του Αγίου Νικολάου (6 Δεκεμβρίου).

Εκπαίδευση

Στο χωριό λειτουργεί Δημοτικό Σχολείο, Νηπιαγωγείο και ένας Παιδικός Σταθμός. Το Δημοτικό Σχολείο κτίστηκε το 1958 την περίοδο που διευθυντής του ήταν ο Μιλτιάδης Καπόγιαννης.
Εθνική Οδός 9 (Ελλάδα)

Βόρειο τμήμα (Αχαΐα, Ηλεία)

Το βόρειο τμήμα της εθνικής οδού αποτελείται από την Νέα εθνική οδό Πατρών - Πύργου. Ξεκινάει από το κέντρο της Πάτρας και αφού διασταυρωθεί με την Περιμετρική Πατρών (τμήμα της Ιονίας Οδού) συνεχίζει δυτικά με κατεύθυνση την πόλη του Πύργου. Διέρχεται από σημαντικούς οικισμούς της Δυτικής Πελοποννήσου, όπως η Κάτω Αχαΐα, ο Λάππας, η Ανδραβίδα και η Αμαλιάδα. Επίσης διέρχεται νότια του Αράξου (όπου βρίσκεται το αεροδρόμιο Αράξου) καθώς και ανατολικά της Κυλλήνης (όπου βρίσκεται η ακτοπλοϊκή σύνδεση με την Ζάκυνθο και την Κεφαλονιά). Η παλιά εθνική οδός υπήρχε από την δεκαετία του 1950 και διερχόταν μέσα από όλους τους οικισμούς. Η νέα εθνική οδός κατασκευάστηκε την περίοδο 1974-1979 όπου υπήρξε διαπλάτυνση του οδοστρώματος και νέα χάραξη κυρίως για την παράκαμψη των κυριότερων οικισμών. Πλέον ο δρόμος χρησιμοποιείται από ένα ευρύ φάσμα οχημάτων (ανάμεσα τους πολλά βαρέα οχήματα), το οποίο σε συνδυασμό με τον μεγάλο αριθμό ισόπεδων κόμβων έχει συμβάλει στην αύξηση των τροχαίων ατυχημάτων και γενικά στην επικινδυνότητα του άξονα. Λίγο πριν εισέλθει στην πόλη του Πύργου διασταυρώνεται με την Εθνική οδό 74 η οποία αποτελεί παράκαμψη του Πύργου καθώς και σύνδεση με την Αρχαία Ολυμπία. Ο συγκεκριμένος άξονας πρόκειται να αντικατασταθεί στο μέλλον από τον Αυτοκινητόδρομο Πατρών - Πύργου ο οποίος θα κινείται κοντά στον υφιστάμενο δρόμο και θα συνδέεται με ανισόπεδους κόμβους. Ο αυτοκινητόδρομος είναι υπό κατασκευή και πρόκειται να ολοκληρωθεί στα τέλη του 2020.

Νότιο τμήμα (Ηλεία, Μεσσηνία)

Το νότιο τμήμα συνεχίζει από τον Πύργο και κινείται προς την δυτική Μεσσηνία κατά μήκος του Κυπαρισσιακού κόλπου. Ο δρόμος είναι χαμηλών προδιαγραφών με μικρή διατομή (περίπου 10 μέτρα), με ισόπεδους κόμβους και περνώντας μέσα από τους οικισμούς. Αρχικά ο δρόμος παρακάμπτει την Κρέστενα και διέρχεται μέσα από την Ζαχάρω κινούμενος ανατολικά των δασικών περιοχών της Ηλείας, οι οποίες επλήγησαν από τις δασικές πυρκαγιές το 2007. Μετά συνεχίζει διερχόμενος από το Γιαννιτσοχώρι, στον ποταμό Νέδα και αφού διασχίζει τον Κυπαρισσιακό κόλπο καταλήγει στο Καλό Νερό. Στο Καλό Νερό έχει κατασκευαστεί ένας κλάδος της εθνικής οδού, η Εθνική Οδός 9γ, η οποία συνδέει τον υφιστάμενο δρόμο με τον Αυτοκινητόδρομο Κεντρικής Πελοποννήσου (Κόρινθος - Τρίπολη - Καλαμάτα) στο ύψος του Μελιγαλά. Ο δρόμος συνεχίζει νότια φτάνοντας στην Πύλο στον κόλπο του Ναυαρίνο. Εκεί διασταυρώνεται με την εθνική οδό 82 η οποία κατευθύνεται προς την Μεσσήνη και την Καλαμάτα. Ο άξονας καταλήγει στην Μεθώνη όπου εκεί διασταυρώνεται με τα τοπικά δίκτυα της νοτιοδυτικής Μεσσηνίας τα οποία συνδέουν τον δρόμο με την Φοινικούντα και την Κορώνη. Αυτή την στιγμή βρίσκεται υπό σχεδιασμό η συνέχεια του αυτοκινητοδρόμου Πάτρων - Πύργου η οποία θα συνεχίζει από τον Πύργο και μέσω του Καλού Νερού θα καταλήγει στην Τσακώνα, από το οποίο ένα τμήμα θα δημοπρατηθεί το 2017 ενώ το άλλο είναι μπλοκαρισμένο λόγω περιβαλλοντικών θεμάτων κοντά στην Λίμνη Καϊάφα.   Τέλος υπάρχουν σχέδια για βελτίωση του άξονα από την Πύλο μέχρι την Μεθώνη του οποίου  η χάραξη θα ακολουθεί την υφιστάμενη οδό και θα αποτελεί συνέχεια του υπο σχεδιασμού άξονα Ριζόμυλου - Πύλου - Μεθώνης.
Τροϊάν

Ιστορία

Το Τρόιαν ονομάστηκε πόλη το 1868, οπότε αναπτύχθηκε ως κέντρο βιοτεχνίας της περιοχής. Μετά την απελευθέρωση αναπτύχθηκε με αργούς ρυθμούς. Εναυσμα για την ανάπτυξη της πόλης αποτέλεσε η δημιουργία ενός μικρού υδροηλεκτρικού έργου και εργοστασίων υφασμάτων. Το 1948 η πόλη συνδέθηκε με τη σιδηροδρομική γραμμή Λόβετς-Λέβσκι-Σβιστόβ. Αργότερα αναπτύχθηκαν στην πόλη εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρικών μηχανών, προϊόντων ηλεκτροτεχνίας, δομικών μηχανημάτων, μαλιού και επίπλων.

Πολιτισμός

Στην περιοχή του Τρόιαν βρίσκεται η ομώνυμη Μονή, πολιτιστικό και ιστορικό μνημείο. Εορτάζει την 15 Αυγούστου (Κοίμηση της Θετόκου), οπότε συγκεντρώνεται χιλιάδες λαού από όλη τη χώρα για τον εορτασμό και να δουν μια μοναδική εικόνα της Παναγίας. Η εικόνα είναι μοναδική για το ότι έχει τρία χέρια από ασήμι. Η προέλευσή της είναι άγνωστη αλλά υπάρχουν πολλές ιστορίες, μερικές περιλαμβάνοντας θαύματα. 
Η πόλη φημίζεται για την παραδοσιακή της κεραμεική, που πιθανόν αναπτύχθηκε λόγω της ποσότητας των τοπικών αργιλωδών εδαφών. Η  κεραμεική ήταν βασική πηγή εισοδήματος για τους ντόπιους τεχνίτες την εποχή της Βουλγαρικής Αναγέννησης (1762–1878). Σήμερα τα χειροποίητα κεραμεικά αντικείμενα πωλούνται ως σουβενίρ στους τουρίστες. Θαυμάσια δείγματα της παραδοσιακής κεραμεικής υπάρχουν στο δημοτικό μουσείο, απέναντι από το δημαρχείο. 
Αξιόλογα είναι επίσης το Συγκρότημα Νούνκι και η Εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, και τα δύο του πρώτου μισού του 19ου αιώνα.
Η παραγωγή παραδοσιακού πρώτης ποιότητας μπράντι από δαμάσκηνο (ρακίγια) έχει γίνει τμήμα της τοπικής κουλτούρας. Σχετική με αυτό είναι και η διεξαγωγή στην πολή της Γιορτής Δαμάσκηνου το φθινόπωρο. Το μπράντι από δαμάσκηνο του Τρόιαν έχει κερδίσει την εθνική και διεθνή αναγνώριση σε μεγάλες εκθέσεις.

Φύση

Η περιοχή του Τρόιαν έχει τρία καταφύγια άγριας ζωής : Κόζια Στένα, Στένετο και Σέβερεν Γιέντεμ, τμήματα του ευρύτερου Εθνικού Δρυμού του Κεντρικού Αίμου. Αυτά είναι πλούσια σε βραχώδεις σχηματισμούς, καταρράκτες και άγρια ζωή. Τα περισσότερα από τα ενδιαφέροντα σημεία είναι προσβάσιμα για τους τουρίστες.
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ιρλανδίας

Ιστορία

Η ομοσπονδία συστάθηκε στο Δουβλίνο το Σεπτέμβριο του 1921 από τη Free State League (League of Ireland), που ιδρύθηκε τον Ιούνιο 1921 και την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Λένστερ (Leinster FA), η οποία έχει αποσυρθεί από την Ιρλανδική Ποδοσφαιρική ομοσπονδία (IFA) τον Ιούνιο.
Μακεδόνιος Μελόνι

Βιογραφία

Ο Μελόνι γεννήθηκε στην Πάρμα και το 1824 διορίσθηκε καθηγητής στο εκεί πανεπιστήμιο, αλλά υποχρεώθηκε να καταφύγει στη Γαλλία εξαιτίας της συμμετοχής του στη επανάσταση του 1831. Το 1839 επέστρεψε στην Ιταλία, όπου έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Νάπολης και διευθυντής (ως το 1848) του σταθμού-παρατηρητηρίου του Βεζουβίου. Εφηύρε τη θερμοηλεκτρική στήλη και από το 1830 μελέτησε τις θερμικές υπέρυθρες ακτίνες, ως ακτινοβολία της θερμότητας. Το 1841 ο Μελόνι εισήγαγε τη χρήση ρυθμιστικού μαγνήτη στα γαλβανόμετρα για την εξουδετέρωση των γεωμαγνητικών επιδράσεων. Το 1842 απέδειξε ότι οι υπέρυθρες ακτίνες μπορούν να εμφανίζουν τα ίδια φαινόμενα όπως και το φως: ανάκλαση από κάτοπτρα, διάθλαση από φακούς, πόλωση και συμβολή. Συνεπώς ο όρος «υπέρυθρο φως» δεν είναι λανθασμένος για την υπέρυθρη ακτινοβολία, παρότι το ανθρώπινο μάτι δεν βλέπει αυτό το φως επειδή απλώς έχει μεγαλύτερο μήκος κύματος από το ορατό φως (τα μάτια κάποιων ζώων όμως το βλέπουν).
Το σημαντικότερο έργο του, το La thermocrose au la coloration calorifique, έμεινε ημιτελές εξαιτίας του πρόωρου θανάτου του από χολέρα, με μόνο τον πρώτο τόμο δημοσιευμένο (Νάπολη 1850).
Εθνική Οδός 8α (Ελλάδα)

Ασφάλεια

Η πρώην οδός Κόρινθος - Πάτρα ήταν γνωστή για το υψηλό ποσοστό ατυχημάτων, τα περισσότερα εκ των οποίων ήταν θανατηφόρα. Πολλά από αυτά προκλήθηκαν από πλαγιομετωπικές ή μετωπικές συγκρούσεις εξαιτίας της κακής ποιότητας της οδού, ειδικά την περίοδο των έργων για την ανακατασκευή (2008-2017), καθ' ότι στο μεγαλύτερο μήκος της είχε περιορισθεί σε μισή λωρίδα ανά ρεύμα, από μία κανονική λωρίδα και μία Λωρίδα Έκτακτης Ανάγκης (ΛΕΑ) που ήταν κανονικά. Πολλοί οδηγοί για να αποφύγουν τον κίνδυνο για τέτοιες συγκρούσεις, οδηγούσαν στη Λωρίδα Έκτακτης Ανάγκης, παρόλο που ούτε αυτό εθεωρείτο ασφαλές. Σύμφωνα με την κοινοπραξία, το πρώτο έτος λειτουργίας υπό την δικαιοδοσία της, το 2008, στο τμήμα Κόρινθος - Πάτρα, τα θανατηφόρα ατυχήματα μειώθηκαν κατά 47%, με μείωση των νεκρών κατά 52%, δεδομένα που δεν επιβεβαιώνονται από καμία ανεξάρτητη πηγή, τουναντίον.

Τμήμα Κορίνθου-Πατρών

Το τμήμα Κορίνθου - Πατρών εγκαινιάστηκε το Δεκέμβριο του 1969. Το μήκος του ήταν 135 χλμ. και επιτρεπόταν η ανάπτυξη ασφαλούς για τα δεδομένα της εποχής ταχύτητας 120 χλμ/ώρα. Το κόστος κατασκευής της οδού ανήλθε στα 2,5 δισεκατομμυρία δραχμές. Για τις ανάγκες του έργου κατασκευάσθηκαν 219 ανισόπεδες διαβάσεις και 6 ανισόπεδοι κόμβοι. Τα εγκαίνια αυτού του τμήματος πραγματοποιήθηκαν στις 21/12/1969 από τον Υπουργό Δημοσίων Έργων Κωνσταντίνο Παπαδημητρίου. Την άνοιξη του 1971 παρουσιάστηκαν εκτεταμένες κατολισθήσεις στην περιοχή Παναγοπούλα Πατρών, με αποτέλεσμα να διακοπεί για μεγάλο χρονικό διάστημα η κυκλοφορία. Η παράκαμψη του Αιγίου δόθηκε στην κυκλοφορία το φθινόπωρο του 1973. Από το 2008 η εθνική οδός παραχωρήθηκε στην κοινοπραξία Ολυμπία Οδός Α.Ε. μαζί με άλλες εθνικές οδούς στην Πελοπόννησο. Η κοινοπραξία έχει αναλάβει με αυτοχρηματοδότηση του έργου την αναβάθμιση της οδού.

Σημαντικά σημεία

Η οδός συναντάται με ανισόπεδο κόμβο, ο οποίος κατευθύνεται στα δεξιά για τα Μέγαρα και αριστερά για την Πάχη. Διασχίζει τη διώρυγα της Κορίνθου αφού προηγηθεί δρόμος ο οποίος παρέχει πρόσβαση προς το Λουτράκι. Κατόπιν το δίκτυο διακλαδίζεται για διάφορους προορισμούς όπως η Τρίπολη, της οποίας είναι το τερματικό σημείο της εθνικής προς τα κεντρικά ενώ από εκεί εκκινούν επαρχιακά οδικά δίκτυα για διάφορους προορισμούς όπως η Μεγαλόπολη και το Ναύπλιο. Στα δυτικά δε τερματίζει στην Πάτρα με συνέχεια επαρχιακά δίκτυα προς άλλες πόλεις και χωριά του νομού Αχαΐας. Πριν την Πάτρα συναντάει κανείς το Κιάτο, το Ξυλόκαστρο, το Δερβένι και το Αίγιο.
Τομάζι Πουαπούα

Πρώτα χρόνια

Γεννήθηκε στα τότε Νησιά Έλλις. Σπούδασε Ιατρική στα Φίτζι και ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη Νέα Ζηλανδία. Παντρεύτηκε το 1971 με μία γυναίκα από το Κιριμπάτι και απέκτησαν 4 παιδιά.

Πρωθυπουργός

Το 1978, με την ανεξαρτησία του κράτους, έγινε υπουργός Δημόσιας Διοίκησης και έπειτα Υπουργός Εξωτερικών. Την περίοδο 1981-1989 διετέλεσε πρωθυπουργός. Εξελέγη για πρώτη φορά πρωθυπουργός το Σεπτέμβριο του 1981 και επανεξελέγη το 1985. Το 1986 οι πολίτες της χώρας του απέρριψαν με μεγάλη πλειοψηφία σε δημοψήφισμα τις προτάσεις του για μεγαλύτερο εκδημοκρατισμό της χώρας. Σε μία χώρα με πολιτική αστάθεια και συνεχείς εναλλαγές κυβερνήσεων στην εξουσία, ο Πουαπούα υπήρξε ο μακροβιότερος πρωθυπουργός στη χώρα, καθώς κυβέρνησε επί 8 χρόνια. Ηττήθηκε στις εκλογές του 1989 από τον Μπικενιμπέου Παενίου, ο οποίος και στον διαδέχθηκε στο πρωθυπουργικό αξίωμα. Υπήρξε μάλιστα υποψήφιος για την πρωθυπουργία και το 1993, δέχτηκε όμως να παραιτηθεί υπέρ του Καμούτα Λατάζι, ο οποίος έγινε πρωθυπουργός το Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου. Λίγο πριν γίνει Γενικός Κυβερνήτης, ο Πουαπούα υπηρέτησε και ως πρόεδρος του Κοινοβουλίου.

Γενικός Κυβερνήτης

Το 1998 έγινε Γενικός Κυβερνήτης και αντιπρόσωπος της Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου. Στις 26 Ιουνίου του 1998 διαδέχθηκε στο αξίωμα τον Σερ Τουλάγκα Μανουέλα. Διατηρήθηκε στο εθιμοτυπικό αυτό αξίωμα ως το 2003, οπότε και τον διαδέχθηκε ο Φαϊμαλάγκα Λούκα.
Μάχη στα Στύρα

Η εξέλιξη των γεγονότων

Στο χωριό Στύρα (ή Στούρα) της Εύβοιας οι Έλληνες με αρχηγό τον Ηλία Μαυρομιχάλη και Βάσο Μαυροβουνιώτη απέκλεισαν 800 Τούρκους. Κατά το μεσημέρι οι Έλληνες πλησίασαν το χωριό και ετοιμάζονταν να το καταλάβουν, όταν έφτασαν Τούρκικες ενισχύσεις για να βοηθήσουν τους πολιορκημένους. Οι Έλληνες διασκορπίστηκαν και έμειναν μόνο ο Μαυρομιχάλης με επτά άνδρες. Κατέφυγαν σε ένα νερόμυλο, όπου πολιορκήθηκαν από τους Τούρκους. Ο Μαυρομιχάλης με τραβηγμένο ξίφος έπεσε καταπάνω τους και μαχόμενος ηρωικά ξεψύχησε. Οι Τούρκοι τον αποκεφάλισαν και το κεφάλι του στάλθηκε στην Κωνσταντινούπολη.
Άγιος Ανδρέας Αιτωλοακαρνανίας

Γεωγραφία - Ιστορία

Ο Άγιος Ανδρέας βρίσκεται δίπλα στις νότιες όχθες της λίμνης Τριχωνίδας και στο όρος Αράκυνθος. Μέσα από το χωριό περνάει η επαρχιακή οδός Ζευγαρακίου - Κάτω Μακρινούς και απέχει 24 χλμ. νοτιοανατολικά από το Αγρίνιο. Το παλιό όνομα του χωριού, από την περίοδο της τουρκοκρατίας, ήταν Μπουρλέσια και με αυτό αναφέρεται το 1835 στο ΦΕΚ 19Α-07/12/1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Μακρυνείας. Το 1956 μετονομάζεται σε Μετάπα και το 1957 σε Άγιος Ανδρέας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με την Άνω Μετάπα αποτελούν την τοπική κοινότητα Αγίου Ανδρέα που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μακρύνειας του δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 591 κατοίκους ενώ ως οικισμός 574.