Σιδηρόδρομος στον Καναδά

Ο Καναδάς διαθέτει ένα μεγάλο και καλά ανεπτυγμένο σιδηροδρομικό σύστημα το οποίο σήμερα μεταφέρει κυρίως φορτία.  Υπάρχουν δύο μεγάλα δημόσια διηπειρωτικά συστήματα εμπορευματικών σιδηροδρομικών μεταφορών, ο Εθνικός Καναδικός Σιδηρόδρομος  και ο Καναδικός Ειρηνικός Σιδηρόδρομος.  Οι επιβατικές υπηρεσίες σε εθνικό επίπεδο παρέχονται από την ομοσπονδιακή εταιρία Στέμματος Via Rail.  Τρεις καναδικές πόλεις έχουν υπηρεσίες τρένων: στην περιοχή του Μόντρεαλ η Réseau de transport métropolitain, στην περιοχή του Τορόντο η GO Transit και στην περιοχή του Βανκούβερ η West Coast Express.  Αυτές οι πόλεις και πολλές άλλες εξυπηρετούνται επίσης από ελαφρό σιδηρόδρομο ή από το μετρό.  Μόνο το Τορόντο διαθέτει ένα εκτεταμένο σύστημα τραμ (Tram/streetcar).  Οι μικρότεροι σιδηρόδρομοι, όπως το Οντάριο Northland Railway και ο κεντρικός σιδηρόδρομος Algoma, λειτοθργούν επίσης επιβατικά τρένα εσε απομακρυσμένες αγροτικές περιοχές.  Η εταιρία Rocky Mountaineer και ο Royal Canadian Pacific προσφέρουν πολυτελείς σιδηροδρομικές εκδρομές για θέα στο τοπίο των Καναδικών Rockies καθώς και σε άλλες ορεινές περιοχές της Βρετανικής Κολομβίας και της Αλμπέρτα . 
Ο Καναδάς έχει σχεδόν 50.000 χλμ σιδηροδρομικών γραμμών, εκ των οποίων μόνο τα 129 χλμ είναι ηλεκτροκινούμενα (σχεδόν αποκλειστικά μέρος των δικτύων αστικών σιδηροδρομικών μεταφορών).  Χρησιμοποιεί τυποποιημένο εύρος 1,435 mm για το μεγαλύτερο μέρος του σιδηροδρομικού συστήματος.  Οι εξαιρέσεις είναι μικρές γραμμές που απομονώνονται από το κύριο σιδηροδρομικό δίκτυο της Βόρειας Αμερικής που χρησιμοποιείται στις βιομηχανίες πόρων όπως η εξόρυξη ή η δασοκομία, μερικές από τα οποίες είναι στενές.

Ιστορία

Ο πρώτος καναδικός σιδηρόδρομος, ο Champlain και ο σιδηρόδρομος Saint Lawrence, άνοιξε το 1836 έξω από το Μόντρεαλ.   Η έντονη επέκταση του σιδηροδρομικού συστήματος δεν ξεκίνησε μέχρι τον νόμο περί εγγυήσεων του 1849 που εγγυάται την επιστροφή ομολόγων σε όλους τους σιδηροδρόμους πάνω από 121 χλμ.  Αυτό οδήγησε σε ταχεία επέκταση των σιδηροδρόμων στον Καναδά, μερικές φορές με υπερβολική ανάπτυξη καθώς δημιουργήθηκαν μη οικονομικές γραμμές από τότε που τα κρατικά κέρδη ήταν εγγυημένα. 
Αυτό όμως αποδείχτηκε καταστροφικό για τα δημόσια οικονομικά και οι καναδικοί όμιλοι ήταν εντελώς ανέτοιμοι από τις επιδοτήσεις.  Το μεγαλύτερο σιδηροδρομικό έργο αυτής της περιόδου ήταν επίσης καταστροφή.  Ο σιδηρόδρομος ευρύτερου κορμού συνδέει το Μόντρεαλ με τη Σάρνια ολοκληρώθηκε το 1860, αλλά ήταν υπερβολικά γεμάτος χρέη.  Σε αντάλλαγμα για τη διάσωση της εταιρείας, η κυβέρνηση απέφυγε την εγγύησή της στα ομόλογα των σιδηροδρόμων. 
Η καναδική συνομοσπονδία έγινε εν μέρει δυνατή από τους σιδηροδρόμους.  Οι ξεχωριστές αποικιακές κυβερνήσεις είχαν όλοι αδειάσει τα δημόσια θησαυροφυλάκια τους και επέβαλαν μια νέα και πιο σταθερή μέθοδο χρηματοδότησης.  Θεωρήθηκε επίσης ότι η ένωση θα επέτρεπε την απαραίτητη κατασκευή σιδηροδρομικών γραμμών που συνδέουν τη Βρετανική Βόρεια Αμερική.  Οι Maritimes εντάχθηκαν μόνο λόγω υποσχέσεων για την κατασκευή του Διαποικιακού σιδηρόδρομου (Intercolonial Railway) και της Βρετανικής Κολομβίας μόνο λόγω μιας υπόσχεσης για την κατασκευή ενός διηπειρωτικού σιδηροδρόμου. 
Η κυβέρνηση είχε μάθει το μάθημά της ότι οι σιδηρόδρομοι δεν χρηματοδοτούνται από εγγυήσεις.  Αντίθετα, η κατασκευή του διαποικιακού ελέγχθηκε πλήρως από την κυβέρνηση υπό την εξειδικευμένη κατεύθυνση του Σέρ Σάντφορντ Φλέμινγκ (Sir Sanford Fleming). 
Ο σιδηρόδρομος προς τον Ειρηνικό, ο Καναδικός Σιδηρόδρομος Ειρηνικού, χρηματοδοτήθηκε με ιδιωτικά κεφάλαια και με τεράστιες επιχορηγήσεις γης στις καναδικά λιβάδια (πολύ λίγες από τις οποίες έφτασαν στο σιδηρόδρομο), 25 εκατομμύρια δολάρια σε μετρητά και εγγυημένο μονοπώλιο.  Ο σιδηρόδρομος, ένας μηχανικό θαύμα που ήταν τότε ο μεγαλύτερος στον κόσμο, ολοκληρώθηκε το 1885 με μεγάλες τυμπανοκρουσίες. 
Η ανερχόμενη καναδική οικονομία μετά το 1900 οδήγησε σε σχέδια για την κατασκευή δύο νέων διηπειρωτικών σιδηροδρόμων.  Τον Καναδικό Σιδηρόδρομο Ειρηνικού, ένα επιτυχημένο σύστημα που καλύπτει το βόρειο τμήμα των λιβαδιών, και το Grand Trunk (μέσω της θυγατρικής του Grand Trunk Pacific ) ξεκίνησαν φιλόδοξα σχέδια για επέκταση.  Η κυβέρνηση ενθάρρυνε αρχικά τους δυο να έρθουν σε κάποια συμφωνία και να δημιουργήσουν μόνο ένα νέο δίκτυο, αλλά τελικά δεν έγινε συμφωνία και η κυβέρνηση υποστήριξε την επέκταση και των δύο συστημάτων.  Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση ίδρυσε το Εθνικό Transcontinental , μια γραμμή από το Moncton, το New Brunswick , μέσω της πόλης του Κεμπέκ στο Γουίνιπεγκ , περνώντας μέσα από την τεράστια και ακατοίκητη ενδοχώρα της καναδικής ασπίδας. 
Αυτή η επιθετική επέκταση αποδείχθηκε καταστροφική όταν η μετανάστευση και οι προμήθειες κεφαλαίου εξαφανίστηκαν με την έκρηξη του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου.  Ο καναδικός βόρειος, ο μεγάλος κορμός του Ειρηνικού και ο μεγάλος κορμός εθνικοποιήθηκαν από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση, η οποία απορρόφησε το χρέος άνω των δύο δισεκατομμυρίων δολαρίων.  Και οι τρεις σιδηρόδρομοι, μαζί με το Καναδικό κρατικό σιδηρόδρομο (που σχηματίστηκαν από το Intercolonial, το εθνικό Transcontinental, και μερικές μικρότερες γραμμές) στη συνέχεια συγχωνεύθηκαν με τον Εθνικός Καναδικός Σιδηρόδρομος μεταξύ 1918 και 1923. 
Τα χρόνια μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο είδαν μόνο μέτρια επέκταση του σιδηροδρομικού δικτύου και η ηλικία των μεγάλων σιδηροδρόμων πέρασε στον Καναδά.  Το αυτοκίνητο παρείχε ισχυρό ανταγωνισμό από τη δεκαετία του 1920 και μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο οι περισσότεροι επιβάτες χάθηκαν σε αυτοκίνητα και αεροπορικές εταιρείες.  Κατά τη μεταπολεμική περίοδο άνοιξαν πολλές μεγάλες γραμμές πόρων στο Κεμπέκ, το Λαμπραντόρ και τη Βρετανική Κολούμπια - πολλές από τις οποίες δεν συνδέονται άμεσα με το κύριο δίκτυο της Βόρειας Αμερικής. 
Το 1978 η κυβέρνηση δημιούργησε τη Via Rail η οποία ανέλαβε όλες τις εθνικές μεταφορές επιβατών στη χώρα.  Το 1987, ο εθνικός νόμος για τις μεταφορές μερικώς απελευθέρωνε τη σιδηροδρομική βιομηχανία στον Καναδά και απομάκρυνε μεγάλο μέρος της γραφειοκρατίας που βίωσαν οι σιδηρόδρομοι όταν επιχειρούσαν να εγκαταλείψουν τις μη αποδοτικές γραμμές. Ωστόσο, το ΝΤΑ θεωρείται τώρα ως περισσότερο αποτυχημένο από το γεγονός ότι οι σιδηρόδρομοι χρησιμοποίησαν τη νομοθεσία απλώς ως πρώτη λύση μετά την "απομάκρυνση" μιας γραμμής, παρά ως μια τελευταία λύση, αφού προσπάθησαν να βρουν έναν αγοραστή μικρής γραμμής.  Τον Νοέμβριο του 1995, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση ιδιωτικοποίησε την CN και το 1996 η κυβέρνηση διόρθωσε τις ελλείψεις του ΝΤΑ για το 1987 με τον καναδικό νόμο για τις μεταφορές, ο οποίος απορυθμίζει περισσότερο την σιδηροδρομική βιομηχανία.

Νομοθεσία στην οποία υπόκεινται οι σιδηρόδρομοι στον Καναδά

Ενώ η ομοσπονδιακή κυβέρνηση νομοθετεί και ρυθμίζει μέσω οργανισμών όπως ο Υπουργείο Μεταφορών του Καναδά, οι σιδηρόδρομοι, οι διάφορες επαρχίες έχουν τη δική τους νομοθεσία, και αν ο σιδηρόδρομος περιέχεται αποκλειστικά στην επαρχία, διέπονται από αυτήν, εκτός αν η ομοσπονδιακή κυβέρνηση δηλώσει ότι έχει σημασία σε ολόκληρη τη χώρα.   Η Ένωση Σιδηροδρόμων του Καναδά, μια ομάδα πίεσης, παρέχει χρήσιμες λίστες της νομοθεσίας,  κανονισμού,  παραγγελιών,  και εγκυκλίους  στην ιστοσελίδα της.