google/wiki40b huggingface dataset:
Βρυσικά Έβρου

Γεωγραφία - Αξιοθέατα

Τα Βρυσικά βρίσκονται σε κοιλάδα νότια του Ερυθροποτάμου σε απόσταση 17,5 χλμ. Δ.-ΒΔ. από το Διδυμότειχο και 27 χλμ. ΝΔ. από την Ορεστιάδα. Πολιτισμικά συμπεριλαμβάνεται στα χωριά των Μάρηδων, μιας ομάδας γηγενών Θρακών με δική τους ενδυμασία και γλωσσικά ιδιώματα. Όλη η κοιλάδα Ασβεστάδων - Κουφόβουνου - Βρυσικών μαζί με τις διπλανές καλλιεργούμενες εκτάσεις (αμπελώνες, οπωρώνες, χωράφια δημητριακών) και τη λοφώδη χώρα που καλύπτεται από βελανιδιές είναι καταφύγιο πουλιών και σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο NATURA 2000 έχει κηρυχθεί Ζώνη Ειδικής Προστασίας για τα είδη: Λιοστριτσίδα (Hippolais olivetorum) και Παρδαλοκέφαλο (Lanius nubicus). Από το 2005 μια αγροτική οικία του χωριού μαζί με το πρόσκτισμα (φούρνο) έχει χαρακτηριστεί ως μνημείο αγροτικής κατοικίας "διότι πρόκειται για ένα από τα ελάχιστα σωζόμενα δείγματα αγροικίας στην περιοχή του Έβρου, που διασώζει ενδιαφέροντα κατασκευαστικά στοιχεία και αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της λαϊκής αρχιτεκτονικής στα τέλη του 19ου αιώνα".

Ιστορία

Στην περιοχή υπάρχουν ευρήματα που φανερώνουν συνεχή κατοίκησή της από την πρώιμη εποχής του Σιδήρου μέχρι τα βυζαντινά χρόνια. Κεραμικά όστρακα και λαξεύματα στους βράχους της περιοχής "Ζωντάν" χρονολογούνται γύρω στο 1000 π.Χ. ενώ έχουν βρεθεί πολλά νομίσματα (συλλογή Βρυσικιώτη) διαφόρων εποχών. Σύμφωνα με τον λαογράφο Αθανάσιο Γουρίδη, τον 16ο αιώνα γηγενείς Θράκες και καταδιωγμένοι από τους Τούρκους πελοποννήσιοι ίδρυσαν στη σημερινή του θέση το χωριό γύρω από ένα πηγάδι. Το βάθος και το χρώμα του ήταν μαύρο και έτσι προέκυψε το όνομά "Καρά μπουνάρ" (σημαίνει Μαυροπήγαδο) που είχε το χωριό επί τουρκοκρατίας.

Διοικητικά

Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1924 στο ΦΕΚ 194Α-14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Βρυσικών. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», μαζί με τη Σαύρα αποτελούν την τοπική κοινότητα Βρυσικών που ανήκει στη δημοτική ενότητα Μεταξάδων του δήμου Διδυμοτείχου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 304 κατοίκους ενώ ως οικισμός 162.
Πάνος Κουτρουμπούσης

Βιογραφικό

Γεννήθηκε στη Λιβαδειά και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε σκηνοθεσία στη Ρώμη και μπήκε στη Σχολή Καλών Τεχνών στο Παρίσι χωρίς όμως  τελικά να παρακολουθήσει. Στα τέλη της δεκαετίας του '50 αρχίζει να δημοσιεύει δουλειά του σε έντυπα του Λεωνίδα Χρηστάκη και άλλα περιοδικά της εποχής, ενώ παράλληλα δουλεύει στον κινηματογράφο ως βοηθός σε παραγωγή ταινιών. Συμμετέχει στην παρέα των Ελλήνων Υπαρξιστών, μέλη της οποίας μεταξύ άλλων ήταν τότε ο Θεόδωρος Πάγκαλος κι ο Δημήτρης Πουλικάκος, με τον οποίο διοργάνωνε χάπενινγκς. Ανακατεύτηκε με το ελληνικό μπητ κίνημα και από το 1963 συμμετείχε στην έκδοση του περιοδικού Πάλι.
Με τον ερχομό της δικτατορίας του '67 έφυγε στο Λονδίνο, όπου δούλεψε στο ραδιόφωνο και σαν εικονογράφος βιβλίων επιστημονικής φαντασίας και τρόμου. Πέρασε λίγα χρόνια στη Μέση Ανατολή και την Αμερική, δημοσιεύοντας σε ξένα περιοδικά και εκθέτοντας την εικαστική δουλειά του. Το 1978 κυκλοφορεί το πρώτο του βιβλίο, "Εν αγκαλία de Κρισγιαούρτι" και από τη δεκαετία του '80 αρχίζει να δημοσιεύει αρκετά διηγήματα και ιστορίες σε πολλά ελληνικά περιοδικά και εφημερίδες, μεταξύ των οποίων Τα Νέα, Ελευθεροτυπία, Βαβέλ, Ταχυδρόμος, Αντί. Έργα του (ταχυδράματα) έχουν παρουσιαστεί στο "Τρίτο Θέατρο" της ΕΡΤ σε σκηνοθεσία Γιώργου Χριστοδουλάκη, καθώς και στο ραδιόφωνο, στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Το έργο του

Το έργο του Κουτρουμπούση είναι ένα μίγμα σουρεαλισμού, λαϊκής αφήγησης, καθαρεύουσας, επιστημονικής φαντασίας, κόμικς, λεξιπλασίας και μπητ αισθητικής. Δική του πατέντα είναι τα ταχυδράματα, μίνι θεατρικά της μισής ή μιας σελίδας, ουσιαστικά μεγεθυμένες και παραλλαγμένες στιγμές της καθημερινής πραγματικότητας, η ερμηνεία και επεξεργασία των οποίων αφήνεται ουσιαστικά στον αναγνώστη. Η μετέπειτα δουλειά του αποτελείται κυρίως από μεγαλύτερα μυθοπλαστικά - σατιρικά κομμάτια.
Το εικαστικό του έργο αποτελούν κυρίως εικονογραφήσεις για εξώφυλλα περιοδικών επιστημονικής φαντασίας, ζωγραφισμένα κολάζ, φωτογραφίες και κατασκευές.
Ινδονησιακή μουσική

Η μουσική της Ινδονησίας παρουσιάζει μια ιδιαίτερη ποικιλομορφία, λόγω της ύπαρξης χιλιάδων νησιών, το καθένα από τα οποία έχει το δικό του ιδιαίτερο μουσικό ύφος. Νησιά όπως η Ιάβα, η Σουμάτρα, το Μπαλί κ.ά. γνώρισαν ιδιαίτερη μουσική άνθηση και σε πολλά από αυτά έχει γίνει συστηματική καταγραφή της μουσικής τους. Οι απαρχές της ινδονησιακής μουσικής χάνονται στους αιώνες, καθώς ήταν ενσωματωμένη στην προφορική παράδοση και αποτελούσε στοιχείο τελετουργιών και εθίμων. Γενικά χαρακτηριστικά της, πάντως, είναι η μελωδικότητα, οι έντονες εναλλαγές των φωνών και η πολυφωνία. Η ινδονησιακή μουσική έχει γίνει παγκοσμίως γνωστή κυρίως μέσα από τις ορχήστρες γκαμελάν, οι οποίες υπήρχαν από τους πρώιμους χρόνους.
Να σημειωθεί ότι παρ' όλο που χρησιμοποιείται μια υποτυπώδης μουσική σημειογραφία, η διατήρησή της γίνεται κυρίως μέσω της προφορικής παράδοσης, ενώ παράλληλα χρησιμοποιούνται και τεχνικές που παραπέμπουν στη δυτική μουσική. Μάλιστα, οι επιδράσεις από αυτή ήταν πολλές καθ' όλη τη μακρόχρονη πορεία της ινδονησιακής μουσικής. Για παράδειγμα, τραγούδια που γράφτηκαν στις αρχές του 20ού αιώνα μοιάζουν με το γρηγοριανό μέλος, λόγω της παρουσίας εκεί καθολικών ιεραποστόλων. Επιπρόσθετα, των κρουντσόνγκ είναι ένα χαρακτηριστικό είδος τραγουδιού και αποτελεί μείγμα λαϊκών παραδόσεων και ευρωπαϊκής μουσικής.
ΦΚ Ρίγκας Φουτμπόλα Σκόλα

Ιστορία

Ο σύλλογος προβιβάστηκε στη Virsliga το 2016, παίρνοντας τη θέση της Σκόντο ΦΚ, η οποία δεν έλαβε άδεια.
Ζιλ Αντριαμαχαζό

Πρώτα χρόνια και στρατιωτική καριέρα

Γεννήθηκε στο Φορ Ντοφέν στις 13 Μαΐου του 1919. Ήταν από τη φυλή Μερινά. Από πολύ νωρίς ακολούθησε στρατιωτική καριέρα. Την περίοδο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε στο γαλλικό στρατό και επίσης έλαβε μέρος τη δεκαετία του 1950 στη στρατιωτική εκστρατεία των Γάλλων εναντίον των Αλγερινών εθνικιστών. Αποστρατεύτηκε το 1976.

Αρχηγός Κράτους

Διαδέχθηκε τον επίσης στρατιωτικό Ρισάρ Ρατσιμαντραβά. Μετά τη δολοφονία του τελευταίου σχηματίστηκε Εθνική Επιτροπή Στρατιωτικής Ηγεσίας, επικεφαλής της οποίας τέθηκε ο Αντριαμαχαζό. Τον Ιούνιο του 1975 παραιτήθηκε υπέρ του ναυάρχου Ντιντιέ Ρατσιράκα, ο οποίος και έγινε νέος αρχηγός κράτους, παραμένοντας στην εξουσία σχεδόν επί δύο δεκαετίες. Θεωρείται από πολλούς ως ο άνθρωπος που αποσόβησε την έκρηξη ενός εμφυλίου πολέμου, στη διάρκεια της έντασης που ακολούθησε μετά τη δολοφονία του Ρατσιμαντραβά.

Θάνατος

Απεβίωσε στο Ανταναναρίβο στις 14 Σεπτεμβρίου του 1989 από καρδιακή προσβολή.
Κατάληψη του Παλαμηδίου

Πρώτη απόπειρα εφόδου

Το Παλαμήδι είναι βαριά οχυρωμένο φρούριο πάνω σε ύψωμα που δεσπόζει στο Ναύπλιο. Είχε κτιστεί από τους Ενετούς και από τους καλύτερους Σουηδούς αρχιτέκτονες πολεμικών κάστρων. Ήταν απρόσβλητο. Είχε επτά προμαχώνες, στους οποίους ήταν τοποθετημένα ενενήντα δύο βαριά κανόνια. Στις πολλές και γεμάτες πυριτιδαποθήκες φυλάγονταν πυρομαχικά, βλήματα για τα κανόνια, καθώς και μεγάλα αποθέματα νερού και τροφίμων. Το φρούριο αυτό ήταν στα χέρια των Τούρκων από το 1715. Πρώτη απόπειρα εφόδου έγινε από τους Έλληνες τον Δεκέμβριο του 1821, απέτυχε όμως από κακή συνεννόηση και οι επαναστάτες έπαθαν μεγάλη συμφορά, ενώ ο οπλαρχηγός Γκελμπερής αιχμάλωτος και τραυματίας ξεψύχησε φρικτά επάνω στο σταυρό στην πλατεία του Ναυπλίου. Από τότε οι επαναστάτες πολιόρκησαν διαρκώς το Παλαμήδι χωρίς να επιχειρήσουν άλλη έφοδο. Περίμεναν για την κατάλληλη ευκαιρία. Η πολιορκία ήταν τόσο στενή, που με τον καιρό το Ναύπλιο λιμοκτονούσε.

Κατάληψη του Παλαμηδίου

Την νύχτα της 29ης προς την 30 Νοεμβρίου του 1822 μία των πολιορκητικών ομάδων με αρχηγό τον Σταϊκόπουλο είχε βάρδια. Δυο Τουρκαλβανοί φυγάδες ήρθαν στον καπετάν Στάικο και του εκμυστηρεύτηκαν ότι το φρούριο ήταν αφύλακτο, επειδή οι άνδρες είχαν κατεβεί στο Ναύπλιο για να συσκεφθούν περί συνθηκολόγησης. Ο Στάικος αμέσως ετοίμασε διακόσιους άνδρες του, 60 Κρανιδιώτες και ένα λόχο τακτικού στρατού. Η σκοτεινή και βροχερή νύχτα βοήθησε την έφοδο. Μερικοί από τους άνδρες σκαρφάλωσαν στο φρούριο, και από μέσα άνοιξαν την πόρτα, από την οποία μπήκαν όλοι οι άλλοι και κατέλαβαν το φρούριο. Την επόμενη μέρα έστρεψαν τα κανόνια προς το Ναύπλιο και ανάγκασαν τους Τούρκους να παραδοθούν.
1079 Μιμόζα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Μιμόζας εκτιμάται σε 20,70 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι μάλλον S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,1367. Η Μιμόζα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 64,6 ώρες, μία εξαιρετικά αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Μαλακοπή Καππαδοκίας

Η Μαλακοπή Καππαδοκίας ("βαθύ πηγάδι", σημερινό όνομα Ντερίνκογιου) είναι πόλη και επαρχία της επαρχίας Νεβσεχίρ της περιοχής της Κεντρικής Ανατολίας της Τουρκίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, ο πληθυσμός της επαρχίας είναι 22.114 άτομα από τους οποίους οι 10.679 ζουν στην πόλη του Ντερίνκογιου. Η περιοχή καλύπτει έκταση 445 τ.χλμ., και το μέσο υψόμετρο είναι 1.300 μέτρα με το υψηλότερο σημείο να είναι το όρος Ερτάς στα 1.988 μέτρα.
Ευρισκόμενη στην Καππαδοκία, η Μαλακοπή είναι γνωστή για τη μεγάλη πολυεπίπεδη υπόγεια πόλη της Μαλακοπής), σημαντικό τουριστικό αξιοθέατο. Η ιστορική περιοχή της Καππαδοκίας, όπου βρίσκεται η Μαλακοπή, περιέχει πολλές ιστορικές υπόγειες πόλεις, σκαλισμένο σε ένα μοναδικό γεωλογικό σχηματισμό. Σε γενικές γραμμές δεν κατέχονται. Στην περιοχή ανάμεσα στη Καισάρεια και το Νεβσεχίρ έχουν βρεθεί πάνω από 200 υπόγειες πόλεις με τουλάχιστον δύο επίπεδα, με περίπου 40 από αυτές να έχουν τουλάχιστον τρία επίπεδα. Οι τρωγλοδυτικές πόλεις στη Μαλακοπή και το Καϊμακλί είναι δύο από τα καλύτερα παραδείγματα υπόγειων κατοικιών.

Ιστορία

Η αρχαιότερη γραπτή πηγή για υπόγειες κατασκευές είναι τα γραπτά του Ξενοφώντα. Στο Ανάβασις αναφέρει ότι οι άνθρωποι που ζουν στην Ανατολία είχαν ανασκάψει τα σπίτια τους υπόγεια, ζώντας σε καταλύματα αρκετά μεγάλα για να χωρέσουν την οικογένεια, τα κατοικίδια ζώα και τις προμήθειες αποθηκευμένων τροφίμων. Οι δύο πρώτοι όροφοι της υπόγειας πόλης της Μαλακοπής χρονολογούνται από αυτή την πρώιμη περίοδο.
Από τη Βυζαντινή εποχή (4ο αιώνα μ.Χ.) έως το 1923 η Μαλακοπή ήταν γνωστή από τους Καππαδόκες κατοίκους ως Μαλακοπέα. Η υπόγεια πόλη επεκτάθηκε σε μεγάλο βαθμό κατά τη μέση Βυζαντινή περίοδο για να χρησιμεύσει ως καταφύγιο από τις επιδρομές των Ουμαγιαδικών Αραβικών και Αβασιδικών στρατευμάτων κατά τη διάρκεια των Αραβοβυζαντινών πολέμων (780-1180). Η πόλη περιείχε καταστήματα τροφίμων, κουζίνες, πάγκους, εκκλησίες, πρέσες λαδιού και κρασιού, φρεάτια, πηγάδια, και ένα θρησκευτικό σχολείο. Η υπόγεια πόλη της Μαλακοπής έχει τουλάχιστον οκτώ επίπεδα και βάθος 85 μ. και θα μπορούσε να φιλοξενήσει χιλιάδες ανθρώπους. Η πόλη συνέχισε να χρησιμοποιείται ως προστασία από τις μογγολικές επιδρομές του Ταμερλάνου τον 14ο αιώνα. Μετά την κατάληψη της περιοχής από τους Οθωμανούς οι πόλεις χρησιμοποιήθηκαν ως καταφύγια. Ακόμη και τον 20ό αιώνα οι κάτοικοι της πόλης, οι Έλληνες της Καππαδοκίας, εξακολουθούσαν να χρησιμοποιούν τις υπόγειες αίθουσες για να ξεφύγουν από περιοδικά κύματα Οθωμανικών διώξεων. Τελικά όταν υποχρεώθηκαν να φύγουν το 1923 με την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας οι σήραγγες εγκαταλείφθηκαν.
Ντάνι Φορ

Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση

Ο Φορ γεννήθηκε στην πόλη Κιλέμπε της δυτικής Ουγκάντας στις 8 Μαΐου 1962 από γονείς Σεϋχελλέζους. Ολοκλήρωσε την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση στις Σεϋχέλλες. Σπούδασε σε ένα πανεπιστήμιο στην Κούβα, αποφοιτώντας με πτυχίο στις πολιτικές επιστήμες.

Σταδιοδρομία

Το 1985, σε ηλικία 23 ετών, ο Φορ άρχισε να δουλεύει ως βοηθός υπεύθυνος για την κατάρτιση αναλυτικού προγράμματος στο υπουργείο Παιδείας των Σεϋχελλών. Επίσης, ήταν λέκτορας στην Εθνική Υπηρεσία Νεολαίας και στο Πολυτεχνείο των Σεϋχελλών.
Το 1993, μετά την επιστροφή της πολυκομματικής δημοκρατίας στη χώρα, ο Φορ έγινε επικεφαλής στην εθνοσυνέλευση (leader of government business), υπηρετώντας στη θέση αυτή ως το 1998, χρονιά κατά την οποία διορίστηκε υπουργός Παιδείας. Με την πάροδο των ετών, υπηρέτησε σε διάφορα χαρτοφυλάκια, συμπεριλαμβανομένων των υπουργείων Νεολαίας, Οικονομικών, Εμπορίου και Βιομηχανίας, Δημόσιας Διοίκησης και Τεχνολογίας, Πληροφοριών και Επικοινωνιών.
Το 2006 διορίστηκε υπουργός Οικονομικών από τον πρόεδρο Τζέιμς Μισέλ. Κατά τη διάρκεια της θητείας του στο υπουργείο Οικονομικών, ξεκίνησαν στις Σεϋχέλλες σειρά από οικονομικές μεταρρυθμίσεις, με βάση τις συμβουλές από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Ο Φορ επέβλεψε την πρώτη γενιά των μεταρρυθμίσεων, με διάρκεια από τον Οκτώβριο του 2008 έως τον Οκτώβριο του 2013. Υπηρέτησε ως αρμόδιος υπουργός μεταξύ των ετών 2004 και 2010. Έγινε Αντιπρόεδρος της χώρας την 1η Ιουλίου 2010, διατηρώντας παράλληλα το χαρτοφυλάκιο των Οικονομικών.

Προεδρία

Ο πρόεδρος Τζέιμς Μισέλ ανακοίνωσε στις 27 Σεπτεμβρίου 2016 ότι θα παραιτηθεί, με την παραίτηση σε ισχύ από τις 16 Οκτωβρίου, και ότι θα μεταβιβάσει την εξουσία στον αντιπρόεδρο Φορ. Η ανακοίνωση συνέπεσε με την αντιπολίτευση να κερδίζει την πλειοψηφία των εδρών στην εθνοσυνέλευση έπειτα από τις βουλευτικές εκλογές του 2016. Καθώς απέμεναν τέσσερα χρόνια θητείας του Μισέλ, το διάστημα εκείνο θα προσμετρηθεί ως  πλήρης θητεία για τον Φορ. Κατά συνέπεια, ο Φορ ορκίστηκε, πρόεδρος στις 16 Οκτωβρίου 2016.

Προσωπική ζωή

Ο Φορ είναι διαζευγμένος. Έχει τρεις κόρες και έναν γιο.
Γιοχάνες Τινκτόρις

Οι Οκτώ Κανόνες Σύνθεσης

Κανόνας α΄: Αρχίζετε και τελειώνετε [το μουσικό έργο] με τέλειο σύμφωνο διάστημα [ ταυτοφωνία ή οκτάβα]. Δεν είναι ωστόσο σφάλμα, στην περίπτωση που ο τραγουδιστής αυτοσχεδιάζει αντιστικτικά, να καταλήξει σε ατελές διάφωνο διάστημα, ωστόσο στην περίπτωση αυτή η κίνηση θα πρέπει να περιλαμβάνει αρκετές φωνές. Ο διπλασιασμός της φωνής του μπάσου σε διάστημα έκτης ή οκτάβας δεν επιτρέπεται.
Κανόνας β΄: Προτιμάτε την παράλληλη κίνηση των φωνών ως προς αυτήν του τενόρου, σε σύμφωνα διαστήματα του ιδίου είδους. (Συνιστώνται οι τρίτες και έκτες παράλληλες, ενώ απαγορεύονται οι πέμπτες και οι όγδοες [οκτάβες]).
Κανόνας γ΄: Όταν ο τενόρος παραμένει στην ίδια νότα, μπορείτε να προσθέσετε τέλεια και ατελή σύμφωνα διαστήματα.
Κανόνας δ΄: Το αντιστικτικό μέρος [μελωδία] θα πρέπει να έχει μελωδική και κλειστή μορφή, ακόμη και όταν ο τενόρος εκτελεί άλματα [διαστήματα τρίτης και άνω].
Κανόνας ε΄: Μην τίθετε πτώση σε μια νότα, εάν αυτό «χαλάει» την ανάπτυξη της μελωδίας.
Κανόνας στ΄: Απαγορεύεται η επανάληψη του ιδίου μελωδικού γυρίσματος πάνω από ένα cantus firmus [θεματική μελωδία] αντίστοιχης διάρκειας νοτών, εκτός αν το cantus firmus εμπεριέχει επανάληψη αυτό καθεαυτό.
Κανόνας ζ΄: Αποφεύγετε δύο ή περισσότερες διαδοχικές πτώσεις στον ίδιο τόνο, ακόμη και αν το cantus firmus το επιτρέπει.
Κανόνας η΄: Στην αντίστιξη γενικά, προσπαθείτε να επιτυγχάνετε πολλαπλότητα και ποικιλία, με διαφοροποιήσεις στον ρυθμό, την ταχύτητα (τέμπο), τις πτώσεις κλπ. Χρησιμοποιείτε συγκοπές, μιμήσεις, κανόνες και παύσεις. Μην ξεχνάτε όμως, ότι η συνήθης σανσόν δεν έχει τόσα στοιχεία παραλλαγής όσα έχει το μοτέτο, και το μοτέτο έχει λιγότερα στοιχεία παραλλαγής απ' όσα έχει η λειτουργία.
506 Μάριον

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Μάριον εκτιμάται σε 104 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,045. Η Μάριον περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 10 ώρες και 35 λεπτά περίπου.
Χριστουγεννιάτικα έλατα (ταινία)

Πλοκή

Τα γεγονότα της ιστορίας διαδραματίζονται τα Χριστούγεννα, όπου τα χριστουγεννιάτικα δέντρα έρχονται σε 11 πόλεις: στο Καλίνινγκραντ, στο Καζάν, στο Περμ, στην Ούφα, στο Μπάβλυ, στην Αικατερινούπολη, στο Κρασνογιάρσκ, στο Γιακούτσκ, στο Νοβοσιμπίρσκ, στην Αγία Πετρούπολη και στη Μόσχα. Οι ήρωες της ταινίας είναι: ένας ταξιτζής και μια ποπ-ντίβα, ένας επιχειρηματίας και ένας ηθοποιός, ένας snowboarder και ένας σκιέρ, ένας φοιτητής, ένας συνταξιούχος πυροσβέστης και μια διευθύντρια, ένας κλέφτης και ένας αστυνομικός, ένας εργαζόμενος επισκεπτών και ο πρόεδρος της Ρωσίας. Όλοι τους την παραμονή της Πρωτοχρονιάς βρίσκονται σε μια πολύ δύσκολη κατάσταση και για να ξεφύγουν από τα προβλήματα τους, από τα οποία μόνο ένα θαύμα θα τους σώσει ... ή μήπως κάτι άλλο;

Πατήστε κλικ σε αυτό το λινκ και θα δείτε τη θεατρική αφίσα της ταινίας

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/ru/thumb/e/ed/Yolki.jpg/200px-Yolki.jpg
Λαζαρέτο

Τα λαζαρέτα ήταν χώροι υποδοχής όπου έμπαιναν σε καραντίνα επιβάτες, πληρώματα καθώς και εμπορεύματα που προέρχονταν από λιμάνια στα οποία άκμαζε η επιδημία της πανούκλας. Στη σημερινή Γαλλία, η συγκεκριμένη λέξη ορίζει ορισμένες θέσεις επί της μεσογειακής ακτογραμμής όπου ένα λαζαρέτο, σήμερα αφανισμένο, είχε ιδρυθεί (Νις, Σετ).

Ετυμολογία και ιστορία

Ο προστάτης των πανουκλιασμένων είναι ο Άγιος Ροκ, εξού και η ονομασία Νοσοκομείο Αγίου Ροκ που δόθηκε σε κέντρα θεραπείας των πανουκλιασμένων. Για παρόμοιους λόγους, παρόμοια κέντρα με τον ίδιο σκοπό λειτουργείας τέθηκαν υπό την προστασία του Αγίου Λουδοβίκου, όπως συνέβη στην περίπτωση του Παρισιού, καθώς ο συγκεκριμένος βασιλιάς εικάζεται ότι πέθανε από πανούκλα εμπρός στα τείχη της Τύνιδας (στην πραγματικότητα πέθανε από ερυσίπελας).
Ήταν η επέκταση του λιμανιού μετά το πρώτο μισό του 19ου αιώνα που οδήγησε στην κατεδάφιση του πρώτου λαζαρέτου το οποίο είχε ιδρυθεί στην Μασσαλία το 1526 και το οποίο λειτουργούσε για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των δύο αιώνων. Λίγο καιρό νωρίτερα, είτις το χρονικό διάστημα μεταξύ 1823 και 1828, είχε ανεγερθεί πάνω στη νήσο Ρατονώ ένα λαζαρέτο που έλαβε την ονομασία Νοσοκομείο Καρολίν. Το λαζαρέτο αυτό είχε το πλεονέκτημα είναι πιο απομακρυσμένο από την πόλη και συνεπώς ανταποκρινόταν καλύτερα στις προαπαιτούμενες συνθήκες υγιεινής. Ένα λιμάνι καραντίνας δεν άργησε να δημιουργηθεί μεταξύ των νήσων Πομέγκ και Ρατονώ μέσω της κατασκευής ενός κυματοθραύστη.
Στα γερμανικά και τα ρωσικά η λέξη αυτή σημαίνει «στρατιωτικό νοσοκομείο» ή «περιοδεύον αναρρωτήριο».
Κακή πίστη

Κακή πίστη είναι, κατά την κοινή γλωσσική χρήση του όρου, η έλλειψη ειλικρίνειας και η δολιότητα.
Στη σύγχρονη φιλοσοφία ο όρος χρησιμοποιείται με παρεμφερή αλλά διαφορετική έννοια. Ένα πρόσωπο είναι δυνατόν να διατηρεί το νου του προσκολλημένο σε πεποιθήσεις παρότι αυτές αντιβαίνουν τα πραγματικά γεγονότα. Η «κακή πίστη» (mauvaise foi) σημαίνει γενικότερα την εσφαλμένη αντίληψη και πιο συγκεκριμένα ταυτίζεται με την αυτο-εξαπάτηση. Υπάρχει ωστόσο διαφωνία για το κατά πόσον αυτή η αυτο-εξαπάτηση είναι εσκεμμένη ή όχι. Για τη φιλοσοφία το ερώτημα είναι πώς η κακή πίστη ή αυτο-εξαπάτηση καθίσταται δυνατή. Όταν ένα πρόσωπο βρίσκεται σε τέτοια κατάσταση αυτο-εξαπάτησης, το πρόσωπο αυτό ψεύδεται αλλά και είναι το θύμα του ψεύδους ταυτόχρονα. Το οποίο από μόνο του είναι ένα παράδοξο ή φαινομενικό παράδοξο. Ιδιαίτερα αφού, για παράδειγμα, η διάδοση εσφαλμένων αντιλήψεων είναι σφάλμα όταν το πρόσωπο που τις διαδίδει δεν γνωρίζει ότι είναι εσφαλμένες και ψεύδος όταν το πρόσωπο γνωρίζει ότι είναι εσφαλμένες και παρ'όλα αυτά τις διαδίδει.
Ο υπαρξιστής φιλόσοφος Ζαν Πολ Σαρτρ αποκάλεσε ως «πνεύμα της ιεροπρέπειας» την πεποίθηση ότι το εγγενώς καλό καθαυτό όντως υπάρχει και ότι αυτό είναι έμφυτο ή ενυπάρχον στον κόσμο ως απόλυτη αξία. Υποστήριξε ότι αυτό οδηγεί σε κακή πίστη και ότι οι άνθρωποι υποπίπτουν στο πνεύμα της ιεροπρέπειας επειδή παίρνουν τις αξίες τους πολύ στα σοβαρά, και ξεχνούν ότι οι αξίες εξαρτώνται, επιλέγονται και αποδίδονται υποκειμενικά. Σύμφωνα με τα λόγια του Σαρτρ, «..το πνεύμα της ιεροπρέπειας έχει δύο χαρακτηριστικά: θεωρεί τις αξίες ως υπερβατικά δεδομένες, ανεξάρτητες από την ανθρώπινη υποκειμενικότητα, και μετατοπίζει την κατηγορία του "επιθυμητού" από την οντολογική δομή των πραγμάτων στην απλή υλική τους υπόσταση..»
Καφενείον το Νέον (Νύχτα)

Γενικά

Η θεματική των "Καφενείων" έχει απασχολήσει τον Τσαρούχη κατ' επανάληψη στο πλαίσιο του γενικότερου ενδιαφέροντός του να μελετήσει το σύγχρονό του αστικό τοπίο, όχι μόνο ως χώρο αλλά και ως κοινωνικό πλαίσιο και εκδοχή ενός συνολικότερου τρόπου ζωής. Οι συνθέσεις των "Καφενείων" λειτουργούν έτσι για το ζωγράφο, ως ένα είδος προνομιακών περιπτώσεων μελέτης, καθώς του δίνουν τη δυνατότητα να πειραματιστεί γύρω από μια σειρά ζητημάτων, τα οποία απασχολούν τη ζωγραφική του πορεία. Μερικά από αυτά είναι: το ενδιαφέρον του για τη μελέτη της ιστορίας της τέχνης -στην προκειμένη περίπτωση αναφορές στον σκηνογραφικό ρόλο των προσόψεων κατά την περίοδο του μπαρόκ ή στην αχρονικότητα και στις ρυθμικές επαναλήψεις που μπορούν να συσχετιστούν με το ενδιαφέρον του για τη βυζαντινή τέχνη-, η συνάντηση της σκηνογραφίας και της σκηνοθεσίας με τη ζωγραφική, η αποτύπωση των αρχιτεκτονικών στοιχείων που με την γεωμετρία τους και την οργάνωσή τους σε άξονες του επιτρέπουν να πειραματιστεί με συνθετικές αξίες της αφαίρεσης.
Υποδεικνύεται στη βιβλιογραφία η από κοινού προσέγγιση του έργου Καφενείον το Νέον (Νύχτα) με την εκδοχή της, επίσης ευρισκόμενης στην Εθνική Πινακοθήκη, σύνθεσης Καφενείον το Νέον (Ημέρα): "Τα δύο καφενεία λειτουργούν σαν ένα δίπτυχο, διότι, μαζί τα δύο, αποδίδουν την πλήρη εικόνα του ελληνικού καφενείου, ως μυθολογικού, συναισθηματικού και κοινωνικού χώρου, σε δύο διαφορετικές ώρες της ημέρας. Το εικαστικό ερέθισμα των δύο αυτών εικόνων είναι, αντίστοιχα, το φως του ήλιου και το τεχνητό φως της νύχτας, που δημιουργούν στο κτίριο διαφορετικά οπτικά επεισόδια."

Παραστατικότητα και αφαίρεση

O ίδιος ο Τσαρούχης συγκαταλέγει το Καφενείον Νέον μεταξύ των καλύτερων έργων του. Η συζήτηση σχετικά με το συγκεκριμένο έργο παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον και από την εξής απόψη: ενώ το Καφενείον Νέον είναι ένα σαφώς παραστατικό έργο, αποτελεί μια από τις ουσιαστικότερες διατυπώσεις αφηρημένης τέχνης στην ελληνική ζωγραφική, σε ό,τι αφορά τις άμεσες ή έμμεσες αναφορές που ενσωματώνει στις καλλιτεχνικές αξίες και τις βαθύτερες μεταφυσικές αναζητήσεις δημιουργών όπως ο Πητ Μοντριάν. Ο Τσαρούχης χωρίς ποτέ να εγκαταλείψει την παραστατικότητα κατανόησε πραγματικά και σε βάθος τη σημασία και τις λειτουργίες της αφηρημένης τέχνης. Τη στιγμή που η κυριαρχία της αφηρημένης τέχνης είναι απόλυτη εκείνος επιλέγει να μελετήσει σε βάθος την παραστατική ζωγραφική της Αμερικής. Η ατμόσφαιρα των καφενείων του θυμίζει αντίστοιχες σκηνές του Έντουαρντ Χόπερ, στοχεύοντας και πετυχαίνοντας ακριβώς την εικαστική μεταγραφή του βιώματος. Ο ίδιος γράφει ότι "Ο τέλειος κόσμος της αφηρημένης ζωγραφικής βιάζεται από ένα πάθος που οδηγεί στη μίμηση. Έτσι, η μετά πάθους μίμηση της φύσης χαροποιεί μόνο όσους δεν βρίσκουν τίποτε άλλο να κάνουν. Λέγεται πως κάποιος επιτρέπεται να ζωγραφίζει αφηρημένα μόνο όταν ξέρει να μιμείται πιστά τη φύση. Εγώ θα 'λεγα το αντίθετο, πως, δηλαδή, εκείνος που ξέρει πως η ζωγραφική είναι αρμονία έχει το δικαίωμα να ζωγραφίζει τη φύση, γιατί αυτός έχει μεγάλο πάθος."
Νιλς Κλαπβάικ

Καριέρα

Η επαγγελματική σταδιοδρομία του Νιλς Κλαπβάικ ξεκινά τη σεζόν 2007-08 στην HVA στο Άμστερνταμ. Την επόμενη σεζόν μετακόμισε στο Ρότερνταμ για λογαριασμό της ZVH Νεσελάντε, όπου έπαιξε για δύο χρόνια (2008-10), κερδίζοντας το πρωτάθλημα και το Ολλανδικό Σούπερ Καπ. Στην αγωνιστική περίοδο 2010-11 φόρεσε τη φανέλα της Νόλικο Μαασέικ, κατακτώντας το πρωτάθλημα Βελγίου, και μετέπειτα αγωνίστηκε στην Ιταλία για την Καλίπο Σπορ (2011-13) και την Πόρτο Ρόμπουρ Κόστα (2013-14). Στη σεζόν 2014-15, μετακόμισε στην Τουρκία, όπου παρέμεινε για δύο χρόνια στην Μπεσίκτας (2014-16), το 2016 αγωνίστηκε στον Λίβανο για λογαριασμό της Μπαουκρί και επιστρέφει στο πρωτάθλημα της Τουρκίας για την Ινεγκιόλ (2016-17) και για την Αφιόν (2018). Τον Ιανουάριο του 2019 υπέγραψε στην ομάδα του Π.Α.Ο.Κ. και το ελληνικό πρωτάθλημα.
Με την εθνική ομάδα της Ολλανδίας έχει κατακτήσει την τρίτη θέση στο Memorial Hubert Wagner (2013).

Διεθνείς συμμετοχές

Ο Νιλς Κλαπβάικ ήταν διεθνής με την εθνική ομάδα της Ολλανδίας την περίοδο 2006-2015, με την οποία πραγματοποίησε εκατό δεκαεπτά (117) συμμετοχές.