google/wiki40b huggingface dataset:
Χιονίτες

Ο όρος Χιονίτες (Αγγλικά: Chionites, Μέσα Περσικά: Xiyōn ή Hiyōn, Αβεστικά: Xiiaona, Σογδιανά: xwn, Παχλαβί: Xyon) είναι η ρωμανική μεταγραφή του εθνωνύμου ενός σημαντικού νομαδικού λαού της Υπερωξιανής, Βακτρίας και του Ιράν, της περιόδου από τον 4ο έως τον 7ο αιώνα μ.Χ.
Οι Χιονίτες εμφανίζονται συνώνυμοι με το λαό των Χούνα της κλασικής και μεσαιωνικής Ινδίας, και πιθανώς με τους Ούννους της ύστερης αρχαιότητας. Είναι ασαφές αν οι Χιονίτες συνδέονταν με ένα λαό που ονομαζόταν στην Αρχαία Κίνα Σιουν-γιου, Σιεν-γιουν ή/και Σιονγκ-νου (απαντάται ως Χιονγκ-νου συνήθως σε ελληνικά σημερινά κείμενα).
Πρώτη φορά περιγράφηκαν από τον Ρωμαίο ιστορικό, Αμμιανό Μαρκελλίνο, που ήταν στη Βακτρία την περίοδο 356-357 μ.Χ., ο οποίος ανέφερε ότι ζούσαν μαζί με τους Κοσσανούς. Ο Αμμιανός Μαρκελλίνος επισημαίνει ότι οι Χιονίτες είχαν προηγούμενα ζήσει στην Υπερωξιανή και μετά την είσοδό τους στη Βακτρία έγιναν υποτελείς των Κοσσανών. Επηρεάστηκαν δε πολιτισμικώς από αυτούς και είχαν υιοθετήσει τη Βακτριανή γλώσσα. Οι Χιονίτες είχαν επιτεθεί στην Αυτοκρατορία των Σασσανιδών, αλλά αργότερα υπό έναν αρχηγό τους με το όνομα Γρυμβάτης, υπηρέτησαν ως μισθοφόροι στο σασσανιδικό στρατό.
Εντός των Χιονιτών φαίνεται να υπήρχαν δύο κύρια υποσύνολα, γνωστά στις ιρανικές γλώσσες με τα ονόματα "Karmir Xyon" και "Spet Xyon". Τα προθέματα καρμίρ (κόκκινος) και σπέτα (λευκός) αναφέρονται σε παραδόσεις της Κεντρικής Ασίας, σύμφωνα με τις οποίες συγκεκριμένα χρώματα συμβόλιζαν τα σημεία του ορίζοντα. Οι Καρμίρ Χιόν (Κόκκινοι Χιονίτες) ήταν γνωστοί στις ευρωπαϊκές πηγές ως "Κερμιχιώνες" ή "Κόκκινοι Ούννοι", και κάποιοι τούς έχουν ταυτίσει με τους Κιδαρίτες ή τους Αλχόν. Οι Σπετ Χιόν (Λευκοί Χιονίτες), αναφερόμενοι ως "Λευκοί Ούννοι" στις ευρωπαϊκές πηγές, εμφανίζονται να είναι οι γνωστοί στην Ινδία με την ονομασία Σβέτα Χούνα, και συχνά ταυτίζονται, αν και με αρκετές αντίθετες απόψεις, με τους Εφθαλίτες.
Μάχη του Τευτοβούργιου Δρυμού

Ιστορικό περιβάλλον

Στις αρχές του 1ου αι. μ.Χ. η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία είχε καταφέρει να επεκταθεί ανατολικά του ποταμού Ρήνου - όριο της Ρωμαϊκής Γαλατίας - μέχρι τον ποταμό Έλβα. Τα εδάφη αυτά ήταν οργανωμένα στη νεοσύστατη επαρχία της Μεγάλης Γερμανίας αλλά ο έλεγχός τους ήταν πολύ δύσκολος, αφού σημειώνονταν διαρκείς εξεγέρσεις των φυλών που τα κατοικούσαν.
Το 7 μ.Χ. τοποθετήθηκε έπαρχος της περιοχής ο Πόπλιος Κοϊντίλιος Βάρος, ο οποίος έφερε τη φήμη του πολύ σκληρού στρατιωτικού - τρία χρόνια νωρίτερα είχε απομακρυνθεί από την Ιουδαία, επειδή είχε καταστείλει μια εξέγερση σταυρώνοντας 2.000 άτομα. Την ίδια εποχή μετατέθηκε στην επαρχία και ο Αρμίνιος (ή Χέρμαν), πρίγκιπας μιας γερμανικής φυλής που μεγάλωσε στη Ρώμη, διακρίθηκε στον ρωμαϊκό στρατό και μάλιστα είχε ανέλθει στην τάξη των ιππέων (χαμηλόβαθμοι πατρίκιοι). Από την πρώτη στιγμή της άφιξής του, ο Αρμίνιος προσπαθούσε κρυφά να συνενώσει τους ομοεθνείς του εναντίον της Αυτοκρατορίας.

Η μάχη

Το καλοκαίρι του 9 οι Ρωμαίοι είχαν μεταβεί στην κεντρική Γερμανία ανατολικά του ποταμού Βέζερ, με τρεις λεγεώνες υπό το Βάρο και βοηθητικές μονάδες ντόπιων υπό τον Αρμίνιο. Αφού ολοκλήρωσαν τις επιχειρήσεις και επέστρεφαν στο χειμερινό καταυλισμό τους μαζί με αποσκευές και οικογένειες στρατιωτών, ο Βάρος πληροφορήθηκε πως ο Αρμίνιος (που βρισκόταν μαζί του) συνωμοτούσε με Γερμανούς φυλάρχους εναντίον του. Επιθυμώντας να προλάβει οποιαδήποτε εξέγερση άμα τη γενέσει της, άλλαξε το δρομολόγιό του και κατευθύνθηκε προς τις επίφοβες περιοχές. Έτσι αναγκάσθηκε να περάσει από εδάφη που του ήταν τελείως άγνωστα, με αποτέλεσμα να πέσει στην παγίδα που είχε στήσει ο Αρμίνιος.
Καθώς οι Ρωμαίοι δυσκολεύονταν να διασχίσουν τα ελώδη δάση του Τευτοβούργιου Δρυμού, ο Αρμίνιος υποκρίθηκε ότι φεύγει για να φέρει βοήθεια. Αντί όμως βοήθειας, επέστρεψε με ένα στρατό από συνασπισμένες γερμανικές φυλές. Στη σύγκρουση που ακολούθησε, υπολογίζεται ότι συμμετείχαν περίπου 20.000 - 25.000 από τη μεριά των Ρωμαίων (3 λεγεώνες, 6 κοόρτεις από υποτελείς φυλές, 3 ίλες ιππικού) και 15.000 από τη μεριά του Αρμίνιου. Γνωρίζοντας εκ των έσω τις ρωμαϊκές στρατιωτικές τακτικές και την τοπογραφία του εδάφους, ο Αρμίνιος κατάφερε να χρησιμοποιήσει τις δυνάμεις του με τέτοιο τρόπο ώστε να επιφέρει συντριπτικά πλήγματα στον αριθμητικά υπέρτερο και καλύτερα εκπαιδευμένο αντίπαλο. Επί τρεις ημέρες οι Ρωμαίοι έπεφταν θύματα αλλεπάλληλων ενεδρών και επιθέσεων, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν σχεδόν όλοι, ενώ πολλοί άνδρες από τις βοηθητικές κοόρτεις αυτομολούσαν προς τους συμπατριώτες τους. Ο Βάρος αναγκάσθηκε προς το τέλος της μάχης να αυτοκτονήσει για να μην πιασθεί αιχμάλωτος, όπως και αρκετοί ακόμα αξιωματικοί. Ο Τάκιτος έγραψε ότι κάποιοι Ρωμαίοι δεν πέθαναν στη μάχη, αλλά θυσιάστηκαν στα πλαίσια θρησκευτικών τελετών των νικητών ή κρατήθηκαν ως σκλάβοι - χαρακτηριστικό είναι ότι ενώ επιχειρούσε στον Άνω Ρήνο το 50, ο διοικητής Λεύκιος Πομπόνιος βρήκε άνδρες του Βάρου υποδουλωμένους για σαράντα χρόνια.
First Blood (μυθιστόρημα)

Χαρακτήρες στο μυθιστόρημα

Σερίφης Τιζλ: Ο Γουίλφρεντ Τιζλ είναι ο σερίφης της μικρής πόλης Μάντισον του Κεντάκυ. Ο πρώην πεζοναύτης είναι βετεράνος της Κορέας, παρασημοφορημένος με το Σταυρό Εξαίρετων Πράξεων. Αυτή τη στιγμή βιώνει διαζύγιο.
Ράμπο: Ο νεαρός Ράμπο είναι βετεράνος του Βιετνάμ, επίσης ήρωας πολέμου παρασημοφορημένος με το Μετάλλιο του Κογκρέσου. Στον πόλεμο ήταν στρατιώτης ελίτ, μια τέλεια εκπαιδευμένη φονική μηχανή. Τώρα είναι άνεργος, έχει μακρύ μαλλί και μούσι και ζει μια ζωή δίχως στόχους και κάθε είδους κοινωνικές επαφές.
Συνταγματάρχης Τράουτμαν: Ο Τράουτμαν είναι ο πρώην εκπαιδευτής του Ράμπο.

Πλοκή μυθιστορήματος

Η ιστορία του βιβλίου εξελίσσεται γύρω από την σύγκρουση των δυο βετεράνων πολέμου.

Στην άστοχη πορεία του ο Ράμπο περνά από το Μάντισον, όπου κάνει στάση για να φάει κάτι. Ο σερίφης Τιζλ τον περνά για περιπλανώμενο αλήτη και ευγενικά αλλά σταθερά τον οδηγεί στην άκρη της πόλης για να την εγκαταλείψει. Η ευγένειά του όμως χάνεται όταν τον ξανασυναντά στο ντάινερ της πόλης. Λεει στη σερβιτόρα να βάλει την παραγγελία του νεαρού σε σακούλα και τον συνοδεύει ξανά στην άκρη της πόλης.

Για να είναι σίγουρος ότι δεν θα επιστρέψει ξανά, παρκάρει το περιπολικό του σε ένα στενό και παρακολουθεί την κεντρική οδό. Αφού ο Ράμπο επανειλημμένως αγνοεί τον Τιζλ και εμφανίζεται και πάλι στην πόλη, ο εξοργισμένος σερίφης τον συλλαμβάνει για αλητεία και αντίσταση κατά της αρχής. Η κατοπινή του προσπάθεια να «τιθασεύσει» το Ράμπο (προσπαθεί να τον κουρέψει και να τον ξυρίσει μετά βίας) καταλήγει σε ανελέητο ανθρωποκυνηγητό στα βουνά του Κεντάκυ. Ο βετεράνος του Βιετνάμ επιστρέφει στο ρόλο της θανάσιμης φονικής μηχανής που κατείχε στον πόλεμο, σκοτώνει αμέτρητους αστυνομικούς και στρατιώτες της Εθνοφρουράς και καταστρέφει ένα μεγάλο μέρος του Μάντισον, πριν τελικά τον σκοτώσει ο πρώην εκπαιδευτής του, ο συνταγματάρχης Τράουτμαν.
Αυτοκίνητο της Χρονιάς (παγκόσμια βραβεία)

Το Παγκόσμιο Αυτοκίνητο της Χρονιάς είναι ένας θεσμός βραβείων για την επιλογή του καλύτερου αυτοκινήτου παγκοσμίως. Ο νικητής επιλέγεται από μία επιτροπή 48 δημοσιογράφων από διάφορες χώρες του κόσμου. Τα μοντέλα που παίρνουν μέρος στο διαγωνισμό πρέπει να διατίθενται σε τουλάχιστον πέντε χώρες σε τουλάχιστον δύο ηπείρους πριν από την 1η Ιανουαρίου της χρονιάς που απονέμεται το βραβείο. Ο θεσμός αυτός είναι καινούριος, με τα πρώτα βραβεία να δίνονται το 2005 και ουσιαστικά παρουσιάζεται ως ενοποίηση των πολλών διαφορετικών βραβείων (από ήπειρο σε ήπειρο ή από χώρα σε χώρα).
Γρηγέντιος Ταφάρ

Βίος

Δεν γνωρίζουμε πότε ακριβώς γεννήθηκε ο «Γρηγέντιος», πάντως καταγόταν από τα  Μεδιόλανα. Οι γονείς του λέγονταν Αγάπιος και Θεοδότη. Στα  χρόνια του Ιουστινιανού θα πάει στην Αίγυπτο για να ασκητέψει. Επειδή οι Αιθίοπες είχαν κατακτήσει τη χώρα των Ομηριτών (σημερινή Υεμένη) και ήθελαν να μεταστρέψουν στον Χριστιανισμό τους ντόπιους πληθυσμούς οι οποίοι είχαν εξιουδαϊσθεί, στάλθηκε εκεί από τον επίσκοπο Αλεξανδρείας ο Γρηγέντιος για να οργανώσει εκκλησιαστικά τους ντόπιους πληθυσμούς. Έτσι θα εγκατασταθεί ως επίσκοπος της πρωτεύουσας  της χώρας των Ομηριτών Ταφάρ. Προχώρησε σε χειροτονίες ιερέων και οικοδόμηση ναών. Πέθανε το 552 και η μνήμη του εορτάζεται στις 19 Δεκεμβρίου.

Συγγραφικό έργο

Δεν μας έχει σωθεί κάτι δικό του. Πάντως έχουμε κείμενα με το όνομά του, όπως το Διάλεξις μετά νομοδιδασκάλου Ερβάν τούνομα. Ο Γρηγέντιος συζητά με τον Ερβά, ο οποίος είναι ανήσυχος επειδή ο Χριστιανισμός διαδίδεται στην Αραβία. Όμως ο Γρηγέντιος επιχειρηματολογεί επικεντρώνοντας το ενδιαφέρον του στην εκπλήρωση των προφητειών σχετικά με το πρόσωπο του Ιησού. Μόλις τελειώνει η μεταξύ τους συζήτηση εμφανίζεται ο Χριστός. Ο φανταστικός αυτός διάλογος πρόκειται για μεταγενέστερη κατασκευή βασιζόμενη στη δράση του Γρήγεντος στην Αραβία. 
Επίσης άλλο κείμενο με τον τίτλο Νόμοι των Ομηριτών είναι καταγραφή των ηθών και εθίμων των κατοίκων της περιοχής, που φέρουν τη σφραγίδα του χριστιανικού κηρύγματος του Γρηγέντιου.
Μίνως Δούνιας

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 1900 στο Cetate της Ρουμανίας από Έλληνες γονείς. Αποφοίτησε απο τη Ροβέρτειο Σχολή της Κωνσταντινούπολης και έκανε μουσικές σπουδές στη Γερμανία και έπειτα στη σχολή Αρχαιολογίας, Φιλοσοφίας και Μουσικολογίας στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, με ειδίκευση στον κλάδο των θεωρητικών της μουσικής. Σπούδασε βιολί από το 1921 - 1925 στην ανώτερη σχολή μουσικής του Βερολίνου, και από το 1925 - 1932 συνέχισε με σπουδές μουσικής στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, όπου και αναγορεύτηκε διδάκτωρ Μουσικολογίας το 1935, με διατριβή: "Τα κονσέρτα για βιολί του Guiseppe Tartini". Διορίστηκε καθηγητής μουσικής στο Αμερικάνικο Κολλέγιο Θηλέων(Pierce College) και στο Κολλέγιο Αθηνών. Εργάστηκε επίσης ως κριτικός μουσικής στην Καθημερινή. Διετέλεσε πρόεδρος του Αθηναϊκού μουσικού κύκλου παρουσιάζοντας χορωδιακά έργα της Δυτικοευρωπαϊκής Μουσικής Ιστορίας και δημοσίευσε κριτικές στο περιοδικό «Νεοελληνικά Γράμματα». Στη διάρκεια των χρόνων της κατοχής (1941 έως 1945) κρατούσε ημερολόγιο το οποίο και εκδόθηκε με τίτλο: "Έπειτα από 120 χρόνια ελεύθερης ζωής είμεθα πάλι σκλάβοι". Επιπροσθέτως το 1947 εξέδωσε σειρά "Παιδικών Τραγουδιών". Ακόμα ήταν για 11 χρόνια πρόεδρος της "Επιτροπής Σκαλκώτα". Τέλος μετά το θάνατό του εκδόθηκαν τα "Μουσικοκριτικα" που ήταν βιβλίο με συγκεντρωμένες τις κριτικές του για διάφορα έργα.
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 20 Οκτωβρίου του 1962 λόγω μιας σύντομης ασθένειας.
Μάρεκ Τσεχ (Σλοβάκος ποδοσφαιριστής)

Βιογραφία

Είχε αγωνιστεί κατά το παρελθόν για λογαριασμό των ΦΚ Ίντερ Μπρατισλάβα, Σπάρτα Πράγας και ΦΚ Πόρτο. Στην διάρκεια της παρουσίας του στην Σπάρτα Πράγας, ο Τσεχ ήταν μέλος μίας εξαιρετικά ικανής αμυντικής γραμμής. Στην διάρκεια της σεζόν 2005–06, ήταν μέλος της ομάδας της Πόρτο, η οποία, υπό την τεχνική καθοδήγηση του Κο Αντριάνσε, κατέκτησε τόσο το εγχώριο πρωτάθλημα όσο και το κύπελλο. Διετέλεσε, επίσης, στέλεχος της Εθνικής Σλοβακίας, ενώ ήταν βασικό στέλεχος της ομάδας η οποία προκρίθηκε για την τελική φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2008.
Στις 15 Ιουλίου 2008, ο Τσεχ υπέγραψε στην Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον της Πρέμιερ Λιγκ έναντι ποσού της τάξεως των £1,4 εκατομμυρίων. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην διάρκεια του αμέσως επόμενου μήνα, αγωνιζόμενος ως μέσος στην ήττα της ομάδας του με σκορ 1–0 απέναντι στην Άρσεναλ, στα πλαίσια της εναρκτήριας αναμέτρησης για την σεζόν 2008–09 της σεζόν. Ο προπονητής της Άλμπιον, Τόνι Μόουμπρεϊ, χαρακτήρισε τον Τσεχ ως "επαγγελματία-πρότυπο", ενώ ανέφερε πως απέκτησε τον παίκτη, ώστε να δημιουργήσει ανταγωνισμό για τον βασικό αριστερό οπισθοφύλακα της ομάδας, Πολ Ρόμπινσον. Ο Τσεχ απέτυχε, ωστόσο, να βρει θέση βασικού στην ομάδα, πραγματοποιώντας μόλις 11 εμφανίσεις στην διάρκεια του συνόλου της σεζόν.
Μετά την αναχώρηση του Τόνι Μόουμπρεϊ και την πώληση του Πολ Ρόμπινσον, ο Τσεχ καθιερώθηκε ως βασικός στέλεχος της ομάδας που έχτισε ο Ρομπέρτο Ντι Ματτέο. Πέτυχε τα δύο πρώτα του τέρματα για λογαριασμό της Γουέστ Μπρομ, στην διάρκεια μίας νίκης με σκορ 3–1 επί της Πλύμουθ Αργκάιλ στις 12 Σεπτεμβρίου 2009. Τον Μάιο του 2011, το συμβόλαιο του Τσεχ με την Άλμπιον ανανεώθηκε για έναν επιπλέον χρόνο μαζί με εκείνο του συμπαίκτη του, Ρομάν Μπέντναρ.

Τραμπζονσπόρ

Στις 31 Αυγούστου 2011, ανακοινώθηκε επίσημα πως ο Τσεχ υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την Τραμπζονσπόρ. Το συμβόλαιο που υπέγραψε ήταν διάρκειας 3 ετών, έναντι ετήσιας αμοιβής ύψους €1 εκατομμυρίου.
Μάουρο Πόι

Ποδοσφαιρική καριέρα

Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική καριέρα του στην Ροσάριο Σεντράλ καθώς ήταν γεννημένος στο Ροσάριο, έχοντας μόλις 4 συμμετοχές για 3 χρόνια έφυγε από την ομάδα για να αγωνιστεί στην Ράσινγκ της Κόρντομπα που είχε 46 συμμετοχές και 5 τέρματα. Το καλοκαίρι του 2005 συνέχισε στην Γκοντούι Κρουζ με 68 τέρματα και 11 γκολ.

Σκόντα Ξάνθη

Mετά τον υποβιβασμό της ομάδας αποφάσισε να παίξει στα γήπεδα της Ευρώπης, και συγκεκριμένα της Ελλάδας και της Skoda Ξάνθης, υπογράφοντας το συμβόλαιό του το καλοκαίρι του 2007. Την χρονιά 2011-2012 επιλέχθηκε ως τρίτος αρχηγός της ομάδας ενώ σε συνεντευξή του δήλωσε ότι αισθάνεται σαν στο σπίτι του στην Ξάνθη. Ο ίδιος είναι γνώστης της Ελληνικής γλώσσας. Το συμβόλαιό του ανανεώθηκε το καλοκαίρι του 2010 μέχρι τις 30-06-2012 αλλά δεν ανανεώθηκε μετά την λήξη του νέου συμβολαίου και έμεινε ελεύθερος από την πρώην του ομάδα.

Μετέπειτα καριέρα

Ακολούθησε η μεταγραφή του στον Λεβαδειακό, ενώ το 2013-14 πραγματοποίησε μόλις τέσσερις συμμετοχές με τον Παναιτωλικό. Από τον Σεπτέμβριο του 2014, αγωνίζεται με την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης.
Αξέλ Τουπάν

Καριέρα

Γεννημένος στο Μυλούζ, ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα το 2011 με τη Στρασμπούρ, στην οποία παρέμεινε έως και το 2015. Από το 2016, έως και το 2017, αγωνιζόταν στο NBA, αλλάζοντας πολλές ομάδες: Denver Nuggets, Milwaukee Bucks  και New Orleans Pelicans.  Τη σεζόν 2017-18, γύρισε στην Ευρώπη για τη Ζάλγκιρις, με την οποία έφτασε στο Final-4 της Ευρωλίγκα και κατέκτησε το πρωτάθλημα Λιθουανίας για το 2018. Το καλοκαίρι του 2018 ήρθε στον Ολυμπιακό Πειραιώς, ωστόσο στις 13 Απριλίου 2019 ο Τουπάν προχώρησε σε μονομερή διακοπή του συμβόλαιό του, λόγω διαφωνιών με την διοίκηση του Ολυμπιακού.
Στις 21 Αυγούστου 2019, ανακοινώθηκε από την Ουνικάχα Μάλαγα.
Ρόουζ Κένεντι

Πρώτα χρόνια

Γεννήθηκε στη Βοστώνη, την πρωτεύουσα της Μασαχουσέτης και ήταν το μεγαλύτερο απ' τα 6 παιδιά του Δημάρχου της πόλης Τζον Φιτζέραλντ και της Μέρι Ζόζεφιν Χάνον. Το σπίτι στο οποίο γεννήθηκε βρισκόταν στον αριθμό 4 της οδού Γκάρντεν Κουρτ στη συνοικία Νότιο Τμήμα. Τα υπόλοιπα 5 αδέρφια της ήταν η Μέρι Jr, ο Τόμας, ο Τζον Jr, η Γιούνις και ο Φρέντερικ. Όταν ήταν νέο κορίτσι, κατοικούσε σ' ένα σπίτι Ιταλικής Αρχιτεκτονικής με στέγη Μάνσαρντ στην περιοχή του Λόφου Άσμμοντ του Ντόρτσεστερ. Εκεί φοίτησε στη Λατινική Σχολή Θηλέων. Πολύ αργότερα το σπίτι στο οποίο έμενε η Φιτζέραλντ καταστράφηκε από πυρκαγιά. Προς τιμήν της μια πλατεία στη συμβολή της Λεωφόρου Γουίλις μες την οδό Χάρλεϊ μετονομάστηκε σε Πλατεία Ρόουζ Φιτζέραλντ Κένεντι. Η συγκεκριμένη πλατεία έλαβε την ονομασία αυτή κατόπιν πρωτοβουλίας του γιου της του Γερουσαστή Τεντ Κένεντι στις 22 Ιουλίου του 1992 όταν η Ρόουζ Κένεντι γιόρτασε τα 102α γενέθλιά της. Στη συνέχεια ταξίδεψε στην Ολλανδία όπου φοίτησε στο Σχολείο της Μονής Καστέελ στο Βάαλς, και το 1906 αποφοίτησε απ' την Ανωτάτη Σχολή του Ντόρτσεστερ. Πραγματοποίησε επίσης μουσικές σπουδές στο Ωδείο της Νέας Αγγλίας της Βοστώνης οι οποίες περιλάμβαναν εκμάθηση πιάνου. Λέμε επίσης πως ζήτησε απ' τον πατέρα της να την εγγράψει στο Κολλέγιο Γουιλισλέι όμως εκείνος αρνήθηκε και τότε εκείνη πήγε και γράφτηκε στο Κολλέγιο της Ιερής Καρδιάς του Μανχάταν. Το συγκεκριμένο Κολλέγιο δεν παρείχε σ' εκείνους οι οποίοι φοιτούσαν σ' αυτό τη δυνατότητα, μόλις τελείωναν τις σπουδές τους και αποφοιτούσαν, να διδάξουν εκεί πέρα. Το 1908 η Φιτζέραλντ και ο πατέρας της πραγματοποίησαν το Γύρο της Ευρώπης. Κατά το ταξίδι τους αυτό πήγαν και στο Βατικανό όπου συναντήθηκαν και συζήτησαν ιδιαιτέρως με τον Πάπα Πίο Ι΄.

Θάνατος

Η Ρόουζ Κένεντι πέθανε στις 22 Ιανουαρίου του 1995 σε ηλικία 104 ετών από πνευμονία.
Βουκεφάλας

Ο Βουκεφάλας ήταν το άλογο του Μεγάλου Αλεξάνδρου και ένα από τα πιο γνωστά άλογα στην παγκόσμια ιστορία.
Πολλές φορές περιγράφεται ως σκούρου χρώματος, ψηλό και πολύ δυνατό, όπως άλλωστε τα περισσότερα Θεσσαλικά άλογα εκείνης της εποχής. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, ο Φιλόνικος ο Θεσσαλός, ένας έμπορος αλόγων, πρότεινε στον Φίλιππο της Μακεδονίας, να αγοράσει τον Βουκεφάλα για δεκατρία τάλαντα. Η ετυμηγορία των παρευρισκόμενων Μακεδόνων ήταν ότι πρόκειται για ένα άγριο και ατίθασσο άλογο, το οποίο κανείς δεν θα μπορούσε να δαμάσει. Ο Φίλιππος ήταν έτοιμος να απορρίψει την προσφορά αν δεν παρέμβαινε ο γιος του Αλέξανδρος. Ο νεαρός τότε Αλέξανδρος παρατηρώντας τη συμπεριφορά του αλόγου, διαπίστωσε ότι φοβόταν τη σκιά του. Έτσι, πλησιάζοντάς το, άρπαξε τα χαλινάρια του και το έστρεψε προς τον ήλιο. Αφού το άλογο δεν έβλεπε την σκιά του, ηρέμησε και έτσι κατάφερε ο Αλέξανδρος να το ιππεύσει. Οι παρευρισκόμενοι ζητωκραύγασαν τον νεαρό Αλέξανδρο και ο πατέρας του Φίλιππος, λένε από τη μεγάλη χαρά του, τον ασπάστηκε και του είπε: «Γιε μου, ψάξε για βασίλειο αντάξιό σου. Η Μακεδονία είναι μικρό βασίλειο για να σε χωρέσει».
Ο Αλέξανδρος λέγεται πως ονόμασε το άλογό του Βουκεφάλα, πολύ πιθανόν από το εύρος του μετώπου του. Όμως, σύμφωνα με το λεξικό του Ησύχιου, το Βουκεφάλας δεν ήταν απλά ένα όνομα, αλλά μια κατηγορία θεσσαλικών αλόγων που έφεραν ένα βούκρανον (βους+κρανίον), δηλ. ένα κεφάλι βοδιού, ως σήμα κατατεθέν των θεσσαλικών ιπποφορβείων, σταμπαρισμένο με πυρωμένο σίδερο στα καπούλια τους. Έτσι η ονομασία πιθανώς προκύπτει από τα καπούλια του αλόγου και όχι το κεφάλι του.  
Μία άλλη πληροφορία σχετικά με τον Βουκεφάλα που έχει γίνει γνωστή είναι ότι ήταν εκπαιδευμένος να γονατίζει και να περιμένει προκειμένου να βοηθήσει τον αναβάτη του να τον ιππεύσει. Αυτή η ικανότητα συχνά αποδεικνυόταν ζωτικής σημασίας στο πεδίο της μάχης στην περίπτωση που ο αναβάτης έπεφτε λόγω τραυματισμού ή από άλλη αιτία, ειδικά σε μία εποχή που ο στρατιωτικός εξοπλισμός ήταν ιδιαίτερα βαρύς και δεν υπήρχαν ακόμα αναβολείς και το γρήγορο ανέβασμα στο άλογο μπορεί να ήταν η διαφορά ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο ενός πολεμιστή. Τα άλογα των Ελλήνων όμως συνήθως δεν είχαν τέτοιου είδους εκπαίδευση. Οι Έλληνες ίππευαν κρατώντας την χαίτη του αλόγου και με την βοήθεια ενός μπαστουνιού. Τα μόνο άλογα που γνώριζαν να γονατίζουν ήταν τα σκυθικά Άκαλ Τέκε που θεωρούνταν τα καλύτερα πολεμικά άτια της εποχής. Αυτό οδήγησε ορισμένους να υποθέσουν ότι ίσως ο Βουκεφάλας να ήταν σκυθικό άλογο τύπου Άκαλ Τέκε εκπαιδευμένος από τους Σκύθες, τον λαό των Αμαζόνων. 
Ο Βουκεφάλας θα γινόταν το άλογο που συντρόφευε τον Μέγα Αλέξανδρο για τα επόμενα περίπου 20 χρόνια. Τόσο πολύ αγαπούσε το άλογό του ώστε, όταν εκείνο πέθανε από φυσικά αίτια λίγο καιρό μετά τη μάχη του Υδάσπη, έδωσε το όνομά του σε μια πόλη της Ασίας που την ονόμασε Βουκεφάλα.
Πάβελ Πογκρεμπνιάκ

Προσωπική ζωή

Ο Πάβελ είναι παντρεμένος με τη Μαρία και έχει τρεις γιούς, τους Αρτιόμ, Πάβελ και Αλεξέι. Είναι αδερφός του Κιρίλλ Πογκρεμπνιάκ, ο οποίος παίζει για την ΦΚ Τομ.
Φεραί Παρθίας

Στην πόλη των Φερών στην Παρθία αναφέρεται μονάχα ο Στέφανος Βυζάντιος: «εισί και άλλαι Ιαπυγίας και Αιτωλίας και Παρθυαίων». Αδύνατον να υποθέσει κανείς εάν ήταν ελληνιστικός στρατιωτικός οικισμός ή όχι, αλλά δεν υπηρετούσαν λίγοι Θεσσαλοί ιππείς στον στρατό του Μεγάλου Αλεξάνδρου και των Διαδόχων. Ίσως, όπως και με την περίπτωση της συριακής Λαρίσης, έτσι και εδώ Θεσσαλοί ιππείς από τις Φερές της Θεσσαλίας (σημ. Βελεστίνο) να ίδρυσαν ομώνυμη αποικία στην Παρθία.
Οικογένεια Εμπειρίκου

Η οικογένεια Εμπειρίκου είναι εφοπλιστική οικογένεια, μέλη της οποίας διακρίθηκαν στη λογoτεχνία, τη ναυτιλία και την πολιτική.

Γενικά στοιχεία

Γενάρχης της οικογένειας θεωρείται ο Λεονάρδος Μπιρίκος, γιος του Αντωνίου Χίου. Ο τελευταίος είχε καταγωγή από την Χίο, απ'όπου έφυγε το 1765 για να εγκατασταθεί στην Άνδρο. Για την προέλευση του ονόματος υπάρχουν δύο εκδοχές. Η πρώτη αναφέρει ότι ο επώνυμο προήλθε από παρατσούκλι που έβγαλαν οι κάτοικοι της Άνδρου στον Αντώνιο Χίο επειδή στις εορτές φορούσε περούκα ενώ η δεύτερη οτι προήλθε λόγω ενός γιλέκου που φορούσε συνέχεια ο Λεονάρδος και ονομαζόταν "μπιρίκος" ή "περίκος". Με πρόταση του Λεωνίδα Εμπειρίκου το επώνυμο από "Μπιρίκος" μετατράπηκε σε "Εμπειρίκος" (1860).
Ο Λεονάρδος Μπιρίκος ασχολήθηκε με το εμπόριο και την ναυτιλία αποκτώντας σημαντική περιουσία. Οι απόγονοι αυτού διακρίθηκαν αρχικά στην τοπική κοινωνία της Άνδρου διατελώντας δημογέροντες ενώ στη συνέχεια κατέλαβαν σημαντικές πολιτικές θέσεις συμμετέχοντας στην ελληνική πολιτική ζωή. Παράλληλα ανέπτυξαν σημαντική δραστηριότητα σχετιζόμενη με την ναυτιλία και το εμπόριο, πολλά μέλη της δε διατηρούν ακόμα σημαντικές ναυτιλιακές επιχειρήσεις στο εξωτερικό και την Ελλάδα. Γνωστότερος ίσως εκπρόσωπος της οικογένειας είναι ο ποιητής Ανδρέας Εμπειρίκος.
Τέλος σε ευαγή ιδρύματα της Άνδρου και της Αθήνας έχει πραγματοποιηθεί πλήθος δωρεών από τα μέλη της οικογένειας (Εμπειρίκειο Γυμνάσιο κ.α.).
1274 Ντελπορτία

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Ντελπορτίας εκτιμάται σε 14,8 χιλιόμετρα περίπου. O φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης). Η Ντελπορτία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 5 ώρες και 37 λεπτά.
Βίρνα Λίζι

Τα πρώτα χρόνια

Η Λίζι γεννήθηκε στις 8 Νοεμβρίου του 1936 στην Ανκόνα, το πραγματικό της όνομα ήταν Βίρνα Πιεραλίζι. Ξεκίνησε την σταδιοδρομία της στην υποκριτική από τα εφηβικά της χρόνια, όταν την ανακάλυψαν δυο παραγωγοί (Αντόνιο Φερίνιο και Έττορε Πέσε) από τη Νάπολη. Η πρώτη της εμφάνιση έγινε στην ταινία La corda d'acciaio (1953). Τα πρώτα χρόνια συμμετείχε κυρίως σε μιούζικαλ, όπως τα E Napoli canta (1953) και Questa è la vita (1954, δίπλα στο δημοφιλή κωμικό Τότο). Παρά τις ερμηνευτικές της ικανότητες σύντομα τυποποιήθηκε σε ρόλους που προέβαλαν και στηρίζονταν περισσότερο στη φυσική ομορφιά παρά στο ταλέντο της, όπως οι ταινίες Le diciottenni και Lo scapolo γυρισμένα και τα δυο το 1955. Υπήρξαν φυσικά και πιο απαιτητικές ερμηνευτικά παραγωγές όπως τα La Donna del Giorno (1956), Eva (1962) και Romolo e Remo (1961).
Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 κάνει το θεατρικό της ντεμπούτο εμφανιζόμενη στο Piccolo Teatro di Milano στην παράσταση I giacobini. Στη δεκαετία του 1960 κάνει κυρίως κωμωδίες στο σινεμά και συμμετέχει σε επιτυχημένες τηλεοπτικές σειρές. Στην τηλεόραση εμφανίζεται σε μια διαφήμιση οδοντόπαστας με ένα σλόγκαν που έγινε ατάκα στην Ιταλία : "con quella bocca può dire ciò che vuole" (μ’ αυτό το στόμα μπορείς να πεις ό,τι θέλεις).

Χόλιγουντ

Οι παραγωγοί του Χόλιγουντ έψαχναν για ένα νέο πρόσωπο στο στυλ της Μέριλιν Μονρόε και έτσι της δόθηκε η ευκαιρία να κάνει το Αμερικάνικο ντεμπούτο της στο ρόλο μιας προκλητικής ξανθιάς γαλανομάτας καλλονής στην κωμωδία How to Murder Your Wife (1965) δίπλα στον Τζακ Λέμον. Ακολούθησε το φιλμ Not with My Wife, You Don't! (1966, ελλ. τίτλος "Ε, όχι και με τη γυναίκα μου!") με συμπρωταγωνιστή τον Τόνι Κέρτις και το Assault on a Queen (1966) δίπλα στον Φρανκ Σινάτρα. Πρωταγωνίστησε ακόμα σε δυο ταινίες με παρτενέρ τον Άντονι Κουίν The Secret of Santa Vittoria και The 25th Hour (ελλ. τίτλος "Η 25η ώρα").

Επιστροφή στην Ευρώπη

Για να ξεφύγει από την τυποποίηση σε ρόλους σαγηνευτικών γυναικών επεδίωξε ρόλους διαμετρικά αντίθετους με όλα όσο είχε κάνει μέχρι εκείνη τη στιγμή. Συμμετείχε σε Ιταλικές παραγωγές όπως τα Casanova 70, Le bambole (1965), Arabella (1967) και Le dolci signore (1968). Πέρα από πρωταγωνίστρια συμμετείχε και σε πιο καλλιτεχνικές παραγωγές με μικρότερους ρόλους, όπως στο βραβευμένο στις Κάννες Κυρίες και Κύριοι (Signore & Signori) (1966).
Στις αρχές της δεκαετίας του '70 αποφασίζει να αποτραβηχτεί προσωρινά προκειμένου να αφοσιωθεί στη οικογένειά της. Προς τα τέλη της δεκαετίας επιστρέφει και συμμετέχει τακτικά σε ταινίες και τηλεοπτικές σειρές έκτοτε. Το 1994 ερμηνεύει την Αικατερίνη των Μεδίκων στην ταινία εποχής La Reine Margot και κερδίζει το Σεζάρ ερμηνείας, το βραβείο David di Donatello (Ιταλικά Όσκαρ) καθώς και το αντίστοιχο βραβείο του Φεστιβάλ των Κανών .

Θάνατος

Η ηθοποιός απεβίωσε στις 18 Δεκεμβρίου 2014 σε ηλικία 78 ετών. Ένα μήνα νωρίτερα είχε ανακαλύψει ότι έπασχε από καρκίνο.