Τρίτος τομέας οικονομίας

Ο Τρίτος τομέας της οικονομίας είναι αυτός ο οποίος εμπεριέχει της μη καπιταλιστικές επιχειρήσεις και τις ιδιωτικές ή άτυπες ενώσεις. Οργανώσεις δηλαδή που δεν έχουν ως πρωτεύοντα σκοπό την επιδίωξη κέρδους αλλά δραστηριοποιούνται με γνώμονα την αλληλεγγύη και σκοπό την κοινή ωφέλεια. Προϋποθέσεις ένταξης ή κατάταξης επιχειρήσεων στον τρίτο τομέα είναι η ελεύθερη συμμετοχή, η ισότητα και η αλληλεγγύη.
Η διαφορά του τρίτου τομέα από τον ιδιωτικό τομέα (ή τον κρατικό εάν λειτουργεί με ιδιωτικοοικονομικές παραμέτρους) έγκειται κυρίως στο γεγονός ότι στον ιδιωτικό τομέα τα μέσα παραγωγής ανήκουν στον ιδιώτη ή στους μετόχους ενώ γενικότερα στον τρίτο τομέα  τα μέσα παραγωγής είναι «κοινά» για τα μέλη.
Το εγχειρίδιο που αφορά τους μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς (Nonprofit Institutions) και έχει εκδοθεί από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών (UNO) το 2003 αναφέρει σχετικά με τα κριτήρια τα οποία πρέπει να έχουν οι μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί:
1.      Οργανισμοί που να έχουν θεσμοθετηθεί
2.      Ιδιωτικοί και ξεχωριστοί από τον κρατικό μηχανισμό
3.      Μη επιστρεφόμενα κέρδη για τους ιδιοκτήτες
4.      Ίδιο-κυβερνώμενοι οργανισμοί
5.      Είναι εθελοντικοί τουλάχιστον σε ένα βαθμό
Ενώ η European Economic and Social Committee’s summary report (2012, p.17) περιγράφει τους μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς ως «Ιδιωτικούς, τυπικά οργανωμένες ενώσεις με αυτονομία αποφάσεων και ελευθερία των μελών που παράγουν όχι αγοραίες εξυπηρετήσεις που απευθύνονται σε οικογένειες και των οποίων το πλεόνασμα δεν μπορεί να διανεμηθεί στους οικονομικούς αντιπροσώπους που τους έχουν δημιουργήσει, τους ελέγχουν ή τους χρηματοδοτούν».

Ιστορική αναδρομή

Ο Τρίτος τομέας της οικονομίας μπορεί να ηχνηλατηθεί ήδη από την αρχαιότητα σε περιπτώσεις όπου οι ανάγκες και οι συνθήκες οδήγησαν τοπικές κοινωνίες στη δημιουργία και συν-διαχείριση του κοινού τους πλούτου, διαπλάθοντας έτσι την κοινή ηθική και τους εναλλακτικούς τρόπους και μέσα που ήταν αναγκαία γι' αυτό το σκοπό. Παραδείγματα τέτοια μπορούν να βρεθούν στους Αιγυπτιακούς συνεταιρισμούς, στην Ρωμαϊκή εκπαίδευση κλπ.
Μετά τη Γαλλική επανάσταση (1789), οι ιδέες της αλληλεγγύης και της κοινωνικής δράσης οδήγησαν στην δημιουργία των πρώτων φιλανθρωπικών ιδρυμάτων, νοσοκομείων και αλληλέγγυων οργανισμών. 
Στις αρχές του 20ου αιώνα η κοινωνικό-οικονομική θεωρία του Marx υπήρξε μία από τις σημαντικότερες επιρροές στην ενοποίηση της πολιτικής οικονομίας και της κοινωνιολογίας έναντι της οικονομικής ανισότητας, ενώ σύμφωνα με τον Defoyncy και Develtere (1997) ο ουτοπικός σοσιαλισμός διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στη σχηματοποίηση του ιδεολογικού υπόβαθρου.
Ο όρος Τρίτος τομέας συναντάτε πρώτη φορά τη δεκαετία του 1970 στις Ηνωμένες Πολιτείες στην έρευνα της κοινωνιολόγου Αmitai Etzioni (1973), στην ίδια δεκαετία δημιουργείται και η εμφάνιση ενός κοινού ρεύματος εθελοντισμού κυρίως αναφορικά με την κοινωνική δικαιοσύνη και πολιτική.

Σημαντικοί εκπρόσωποι

Μερικοί από τους σημαντικότερους ακαδημαϊκούς και μη εκπρόσωπους  των θεωριών σχετικών με τον Τρίτο τομέα της οικονομίας που μπορούν να αναφερθούν είναι οι Karl Marx, Friedrich Engels, John Stuart Mill, Leon Warlas, Charles Dunoyer, Lester Salamon, Karl Polanyi, John Hopkins, David Bollier, Michael Hardt, Antonio Negri, Elinor Ostrom.