The Water Diviner

Υπόθεση

1919. Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος τελείωσε, και η ιστορία επικεντρώνεται στον Τζόσουα Κόννορ ένα Αυστραλό αγρότη. Οι τρεις γιοι του, ο Άρθουρ, Ο Έντουαρντ και ο Χένρι υπηρέτησαν το Αυστραλιανό και Νεοζηλανδέζικο Εκστρατευτικό Σώμα (ΑΝΖΑΚ) κατά τη διάρκεια της εκστρατείας της Καλλίπολης πριν από τέσσερα χρόνια και θεωρούνται νεκροί. Μετά την αυτοκτονία της Ελίζα από την κατάθλιψη για τους γιους της, ο Τζόσουα αποφασίζει να φέρει τα σώματα των γιων του στο σπίτι τους και να τα θάψει μαζί με τη μητέρα τους.
Ο Τζόσουα ταξιδεύει για την Τουρκία και μένει σε ένα ξενοδοχείο στην Κωνσταντινούπολη το οποίο ανήκει σε μια νεαρή χήρα, την Αϊσέ, καθώς δεν είναι σε θέση να ταξιδέψει μέχρι την Καλλίπολη οδικώς. Μαθαίνοντας τον σκοπό του ταξιδιού, η Αϊσέ του λέει να δωροδοκήσει έναν τοπικό ψαρά να ταξιδέψει μέχρι την Καλλίπολη με βάρκα.
Όταν φτάνει, ο Τζόσουα μαθαίνει ότι οι ΑΝΖΑΚ ασχολούνται με τις μαζικές ταφές και ότι απαγορεύεται να πηγαίνουν οι πολίτες. Ο Δήμαρχος Χασάν, ένας Τούρκος αξιωματικός που βοηθά τους ANZAK, πείθει τον Αντισυνταγματάρχη των ΑΝΖΑΚ, Σίριλ Χιούζ, να δώσει προτεραιότητα στη βοήθεια του Τζόσουα με την αναζήτησή του. Μετά τον εντοπισμό των τάφων του Έντουαρντ και του Χένρι, ο Τζόσουα βλέπει στα όνειρά του ότι ο Άρθουρ επιβιώνει στη μάχη. Ο Χασάν αναγνωρίζει το επώνυμο του Τζόσουα και του λέει ότι ο Άρθουρ μπορεί να είναι αιχμάλωτος.
Ο Τζόσουα επιστρέφει στην Κωνσταντινούπολη, αλλά δεν καταφέρνει να ανακαλύψει σε πιο στρατόπεδο μεταφέρθηκε και είναι φυλακισμένος ο Άρθουρ, καθώς έχουν καεί πολλά τουρκικά αρχεία. Κατά την επιστροφή του στο ξενοδοχείο της Αϊσέ, μαθαίνει ότι πιέζεται να παντρευτεί τον αδελφό του νεκρού συζύγου της, τον Ομέρ. Ο Ομέρ πιέζει συνεχώς την Αϊσέ για τον γάμο και τσακώνονται τότε ο Τζόσουα παρεμβαίνει και ο Ομέρ υποχωρεί. Η Αϊσέ βγαίνει έξω, κατηγορώντας τον Τζόσουα ότι χειροτερεύει τα πράγματα και του λέει να φύγει.
Καθώς ο Τζόσουα φύγει από το ξενοδοχείο, ο Ομέρ και μερικοί από τους φίλους του, του επιτίθενται, ο μόνος που μπορεί να τους σταματήσει είναι ο υποτακτικός του Χασάν, ο Λοχίας Τζεμάλ. Ο Τζεμάλ παίρνει τον Τζόσουα και τον πηγαίνει στον Χασάν, ο οποίος του εξηγεί ότι οι Έλληνες έχουν εισβάλει και πρόκειται να υπερασπιστούν τη χώρα τους καθώς οι Βρετανοί δεν παρεμβαίνουν. Ο Τζόσουα αποφασίζει να ταξιδέψει με την ομάδα του Χασάν, ο οποίος θα περάσει από την περιοχή όπου μπορεί να είναι ο γιος του. Καθώς ο Τζόσουα επιστρέφει στο ξενοδοχείο για να πάρει τα πράγματά του, η Αϊσέ του ζητά συγνώμη για τα λόγια της.
Στο τρένο, ο Τζεμάλ ρωτά τον Τζόσουα για ένα ρόπαλο του κρίκετ που βρήκε στα συμμαχικά χαρακώματα όταν υποχώρησαν, καθώς δεν είναι βέβαιος αν είναι όπλο ή όχι. Τότε ο Τζόσουα εξηγεί στους Τούρκους στρατιώτες τους βασικούς κανόνες του κρίκετ. Ωστόσο, οι Έλληνες στρατιώτες επιτίθενται στο τρένο μόνο ο Τζεμάλ, ο Χασάν και ο Τζόσουα να επιβιώνουν από την επίθεση. Χρησιμοποιώντας το ρόπαλο, ο Τζόσουα σώζει τον Χασάν, τη στιγμή που ο Έλληνας αξιωματικός προετοιμάζεται να τον εκτελέσει, αλλά ο Τζέμαλ σκοτώνεται στον αγώνα που προκύπτει.
Ο Τζόσουα και ο Χασάν φεύγουν για την κοντινή πόλη όπου εντοπίζουν έναν ανεμόμυλο, τον οποίο ο Τζόσουα είδε στο όνειρό του. Εκεί βρίσκει τον Άρθουρ ζωντανό αλλά τραυματισμένο. Ο Άρθουρ του αποκαλύπτει ότι στο τέλος της μάχης, ο Έντουαρντ ήταν ακόμα ζωντανός αλλά σοβαρά τραυματισμένος. Ο Τζόσουα λέει στον Άρθουρ ότι η ταλαιπωρία του τελείωσε. Κατηγορώντας τον εαυτό του για τους θανάτους των αδελφών του, ο Άρθουρ αισθάνθηκε ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να επιστρέψει στην οικογένειά του.
Οι Έλληνες στρατιώτες που προηγουμένως επιτέθηκαν στο τρένο αρχίζουν να επιτίθενται στην πόλη και οι δύο άνδρες προσπαθούν να ξεφύγουν από τα βουνά. Ο Άρθουρ αρνείται να ακολουθήσει τον πατέρα του, αλλά υποχωρεί όταν ο Τζόσουα του λέει ότι χωρίς τη σύζυγό του και τους γιους του, δεν έχει πουθενά αλλού να πάει. Καταφεύγουν επιτυχώς από τον ελληνικό στρατό και επιστρέφουν στο ξενοδοχείο της Αϊσέ. Η ταινία τελειώνει με τον Τζόσουα να πίνει ένα φλιτζάνι καφέ και την Αϊσέ να του δείχνει ότι τον έχει ερωτευτεί.

Αντιδράσεις και κριτική

Η ταινία κατακρίθηκε κυρίως από Έλληνες και Αρμενίους των ΗΠΑ και της Αυστραλίας επειδή ωραιοποιεί τους Τούρκους, αποσιωπά τις γενοκτονίες που διέπραξαν μετά το 1914 και εκφράζεται προσβλητικά για τους Έλληνες. Ο Αμερικανός κριτικός Andrew O'Hehir χαρακτήρισε την ταινία ως ένα "ντροπιαστικό ξέπλυμα ενός ιστορικού εγκλήματος τεράστιας σημασίας", δηλαδή τον εκτοπισμό και τη δολοφονία εκατομμυρίων Ελλήνων, Ασσυρίων και Αρμενίων. Κατά τον Ελληνο-Αυστραλό μελετητή γενοκτονιών Dr. P. Diamadis, οι συντελεστές της ταινίας προσπάθησαν να δώσουν ένα αντι-πολεμικό μήνυμα αλλά κατάληξαν να αντιστρέφουν τους ρόλους των θυμάτων και των θυτών. Οι Αρμένιοι και οι Έλληνες παρουσιάζονται ως βάρβαροι και αιμοδιψείς κατακτητές και όχι ως ιθαγενείς που αμύνονται. Αρνητικά σχόλια έγιναν επίσης από παλαιούς πολεμιστές της Αυστραλίας και Νέας Ζηλανδίας που θεωρούν ότι η ταινία δεν έχει ιστορική βάση. Ο στρατηγός David McLachlan, πρόεδρος του Συνδέσμου Βετεράνων Πολεμιστών της Βικτώρια (Αυστραλία) σχολίασε λέγοντας ότι ο σκηνοθέτης "θα πρέπει να κοιμόταν σ' αυτό το μάθημα στο σχολείο". Ο κριτικός Peter Bradshaw (The Guardian) χαρακτηρίζει την ταινία "ζαχαρωμένο δράμα", στης οποίας το σενάριο "δεν υπήρχε χώρος για τη γενοκτονία των Αρμενίων". Ο ιστορικός και αρθρογράφος Alexander Scott θεωρεί ότι οι ιστορικές αναφορές της ταινίας ασφαλώς βασίστηκαν σε υπολογισμούς για την πορεία της ταινίας στην Τουρκία, όπου η αναφορά σε "γενοκτονία Αρμενίων" θεωρείται έγκλημα κατά του έθνους. Σύνοψη και παραπομπές σε πολλές κριτικές της ταινίας υπάρχουν στον ιστοχώρο Honest History (Αυστραλία).