Νικ Μπόστρομ

Νεαρή ηλικία

Γεννήθηκε το 1973 στο Χέλσινγκμποργκ της νοτιοδυτικής Σουηδίας. Δεν του άρεσε το σχολείο, και πέρασε το τελευταίο έτος του λυκείου μελετώντας στο σπίτι. Επεδίωξε να μορφωθεί σε μια ποικιλία γνωστικών πεδίων, όπως ανθρωπολογία, τέχνη, λογοτεχνία, και επιστήμες. Απέκτησε το πτυχίο του ειδικευόμενος στην φιλοσοφία, μαθηματικά, λογική, και τεχνητή νοημοσύνη από το πανεπιστήμιο του Γκέτεμποργκ, τα μεταπτυχιακό του σε φιλοσοφία, φυσική, και υπολογιστική νευροεπιστήμη από το πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης και το Κινγκς Κόλετζ του Λονδίνου αντίστοιχα. Κατά την περίοδο του στο πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης, ερεύνησε την σχέση μεταξύ γλώσσας και πραγματικότητας με βάση το έργο του αναλυτικού φιλοσόφου Ουίλαρντ βαν Όρμαν Κουίν. Το 2000, ο Μπόστρομ απέκτησε το διδακτορικό του στην φιλοσοφία από την Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου. Μετέπειτα, διετέλεσε μέλος του διδακτικού προσωπικού στο πανεπιστήμιο Γέιλ στις ΗΠΑ κατά το διάστημα 2000–2002, καθώς και μεταδιδακτορικό μέλος της Βρετανικής Ακαδημίας στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης για το διάστημα 2002–2005.Εκτός από την ερευνητική και συγγραφική του δραστηριότητα, ασχολήθηκε ως εμπειρογνώμονας σε διαφόρους οργανισμούς και κυβερνήσεις ανά τον κόσμο σχετικά με τις επιπτώσεις της τεχνολογίας και τεχνολιγικής εξέλιξης στον άνθρωπο.

Υπαρξιακός κίνδυνος

Τμήματα του ερευνητικού έργου του Μπόστρομ αφορούν το μέλλον της ανθρωπότητας μακροπρόθεσμα. Ο Μπόστρομ εισήγαγε την έννοια του υπαρξιακού κινδύνου, τον οποίο ορίζει ως ένα δυσμενή αποτέλεσμα το οποίο έχει την δυνατότητα είτε να εξολοθρεύσει την όποια βιολογική νοήμονα ζωή είτε να την περιορίσει δραστικά και μόνιμα, κάτι που μετέπειτα συνέδεσε με το παράδοξο του Φέρμι.Το 2005 ίδρυσε το Ινστιτούτο Μέλλοντος της Ανθρωπότητας με έδρα το πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, η δραστηριότητα του οποίου επικεντρώνεται στο μακροπρόθεσμο μέλλον του ανθρωπίνου πολιτισμού, ενώ είναι σύμβουλος στο Κέντρο Μελετών Υπαρξιακών Κινδύνων του πανεπιστημίου του Καίμπριτζ.

Ηθική των βελτιωτικών επεμβάσεων στον άνθρωπο

Αντιμετωπίζει θετικά τις τεχνολογικές βελτιωτικές επεμβάσεις στον άνθρωπο, μέσω ηθικών εφαρμογών της επιστήμης, ενώ έχει επικριτική στάση έναντι των βιο-συντηρητικών απόψεων. Σε συνεργασία με τον φιλόσοφο Τόμπυ Ορντ δημιούργησε την ευριστική δοκιμασία της αντιστροφής, όπου έχοντας ως δεδομένο την ύπαρξη προκατάληψης των ανθρώπων υπέρ της διατήρησης των πραγμάτων ως έχουν, το ερώτημα που γίνεται είναι το πως μπορεί να διακρίνει κανείς μεταξύ δοκίμων επικρίσεων των προτεινομένων αλλαγών σε κάποιο ανθρώπινο χαρακτηριστικό, και επικρίσεων οι οποίες απλά βασίζονται στην γενική αντίσταση για αλλαγή; Η δοκιμασία λειτουργεί ρωτώντας το ανάποδο, δηλαδή το αν θα ήταν καλό αν το ανθρώπινο χαρακτηριστικό άλλαζε προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Τεχνολογική στρατηγική

Έχει προτείνει πως η τεχνολογική πολιτική η οποία στοχεύει στην ελαχιστοποίηση των υπαρξιακών κινδύνων θα πρέπει να επιδιώξει να επηρρεάσει την σειρά με την οποία αποκτώνται οι διάφορες τεχνολογικές ικανότητες, και πως η ανάπτυξη επικύνδινων τεχνολογιών θα πρέπει να επιβραδυνθεί, ειδικά αυτές που ανεβάζουν το επίπεδο της υπαρξιακής απειλής, ενώ η ανάπτυξη των ωφελίμων τεχνολογιών θα πρέπει να επιταχυνθεί, ειδικά αυτών που μειώνουν τους υπαρξιακούς κινδύνους που δημιουργούνται από άλλες τεχνολογίες.Γενικά η στρατηγική κατεύθυνση αυτή, λειτουργεί υποστηρικτικά για την αποφυγή της όποιας επικύνδινης εφαρμογής επιστημονικής έρευνας, όπως την επανενεργοποίηση παθογόνων οργανισμών του παρελθόντος.