google/wiki40b huggingface dataset:
Γιώργος Χατζηπαύλου

Βιογραφία

Σε ηλικία 18 ετών μετακόμισε στην Αθήνα προκειμένου να παρακολουθήσει μαθήματα διαφήμισης και marketing. Εργάστηκε για 10 χρόνια ως κειμενογράφος σε διαφημιστικές εταιρείες (JWT, GEO Y&R, RED CELL) ενώ αναζητώντας μια καλλιτεχνική ενασχόληση, ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με τη μουσική και έγραψε χιουμοριστικά κείμενα τα οποία παρουσίαζε αυστηρά σε κλειστό κύκλο.
Το 2001 ξεκίνησε την ενασχόληση με το stand up comedy (όρθια κωμωδία). Αφορμή ήταν η παράσταση Νύχτες Κωμωδίας που είδε στο Κέντρο Λόγου και τέχνης, η οποία του κίνησε το ενδιαφέρον να ασχοληθεί επαγγελματικά με το stand up comedy και να παρουσιάσει τη δουλειά του δημόσια. Σύντομα πέρασε από οντισιόν στις Νύχτες Κωμωδίας και εντάσσεται γρήγορα στο δυναμικό του μοναδικού έως τότε comedy club στην Αθήνα.
Το 2003 αποφάσισε μαζί με το Σίλα Σεραφείμ να συστήσουν ένα δικό τους κωμικό σχήμα κι έτσι προκύπτει μία συνεργασία 3 ετών με το House of Art. Οι παραστάσεις του διδύμου στο House of Art σημείωσαν εξαιρετική επιτυχία και το 2006 δέχθηκαν πρόταση από τον ΑΝΤ1 να συμμετείχαν στη δημιουργία ενός σκετς σόου, με τίτλο "Σκερτσάκια", στα οποία εκτός από συμμετοχή ως ηθοποιός, έχει και την επιμέλεια των κειμένων μαζί με τον Σίλα. Την επόμενη χρονιά (2008) τα "Σκερτσάκια" μετατράπηκαν σε "Σφηνάκια" και φιλοξενήθηκαν από την τηλεόραση του Alpha. Παράλληλα, το δίδυμο συνέχισε τις παραστάσεις σε θέατρα εντός και εκτός Αθήνας.
Το 2007 μετέφερε μαζί με τον Σίλα την παράσταση "Stand Up Comedy" στο Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας Γιώργος Κιμούλης. Ήταν η πρώτη φορά στην Ελλάδα όπου το είδος αυτό παρουσιάστηκε μόνιμα από μία θεατρική σκηνή. 
Παράλληλα με το θέατρο, ασχολήθηκε με το ραδιόφωνο και την τηλεόραση. Ωστόσο θεωρεί ως βασική του καλλιτεχνική ενασχόληση το stand up comedy.
Ζυγούρης Τζαβέλας

Βιογραφία

Όταν το Σούλι έπεσε στα χέρια του Τουρκαλβανού Αλή Πασά, ο Ζυγούρης, όπως κι όλοι οι Σουλιώτες, διασκορπίστηκαν. Οι Τζαβελαίοι μαζί με πολλές ακόμη φάρες κατέφυγαν στην Κέρκυρα. Εκεί, ο Ζυγούρης υπηρέτησε ως εκατόνταρχος του Ρωσικού Στρατού, που κατείχε τότε το νησί. Έμεινε εκεί ως το 1820.
Όταν η Υψηλή Πύλη κατάλαβε τα σχέδια του Αλί για την αυτονομία της ηγεμονίας του, ξεκίνησε πόλεμο μαζί του. Ο Πασάς των Ιωαννίνων, προκειμένου να προσεταιριστεί τους Σουλιώτες, οι οποίοι ήταν άξιοι πολεμιστές και θρύλος για τα κατορθώματά τους, παραχώρησε στο Ζυγούρη το πασαλίκι της Χασιάς. Σημειωτέον ότι ο Τζαβέλας, κράτησε το πασαλίκι αυτό ως τις παραμονές της Επαναστάσεως.
Πολέμησε στην Ήπειρο εναντίον Τούρκων κι Αλβανών και γύρω στα 1823 βρισκόταν στο Μεσολόγγι, όπου έλαβε τον τίτλο του "Στρατηγού", από τους Επαναστάτες Έλληνες. Συμπολέμησε με τον Μάρκο Μπότσαρη στο Κεφαλόβρυσο της Ευρυτανίας και μετά το θάνατο του δεύτερου, αναγνωρίστηκε αρχηγός της στρατιάς που θ' αντιμετώπιζε τους Τουρκαλβανούς. Ανέλαβε την άμυνα στο όρος Καλιακούδα, νότια του Καρπενησίου. Στη μάχη που δόθηκε μεταξύ Σουλιωτών, Πελοποννησίων και Ηπειρωτών, οι Έλληνες περικυκλώθηκαν κι ο Ζυγούρης Τζαβέλας σκοτώθηκε σε μάχη σώμα με σώμα (28 Αυγούστου 1823).
Μιχάλης Μπλέτσας

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 19 Μαρτίου του 1967 στα Χανιά της Κρήτης. Σπούδασε ηλεκτρολόγος μηχανικός στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Στη συνέχεια έφυγε στις ΗΠΑ για μεταπτυχιακά στη βιοϊατρική και ολοκλήρωσε τρεις ακόμα κύκλους σπουδών στα πανεπιστήμια Boston University (στην Μηχανική Υπολογιστών) και Northeastern University. Εργάστηκε ως μηχανικός συστημάτων στην Aware Inc, και το 1996, σε ηλικία 28 ετών, έγινε διευθυντής πληροφορικής του Media Lab, ερευνητικού εργαστηρίου που ανήκει στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης (MIT), διευθυντής του οποίου είναι ο ελληνικής καταγωγής Νίκολας Νεγρεπόντε.
Οι δυο άντρες δέθηκαν με στενή φιλία και ξεκίνησαν να υλοποιήσουν ένα κοινό όνειρό τους: να πετύχουν ασύρματη ευρυζωνική διαδικτύωση τόπων χωρίς υποδομή. Μετά από επιτυχημένα πειράματα στην Πάτμο αλλά και σε χωριά μέσα στη ζούγκλα της Καμπότζης, σε περιοχές χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, γεννήθηκε η ιδέα να κατασκευάσουν τον HDL, τον φτηνό υπολογιστή που θα μπορεί να φτάσει στα χέρια και του πιο φτωχού παιδιού στο πιο απομονωμένο σημείο του πλανήτη.
Το αποτέλεσμα εκείνης της ιδέας ήταν ο υπολογιστής OLPC (One Laptop Per Child, Ένας φορητός υπολογιστής ανά παιδί). Από τον Φεβρουάριο του 2006 μέχρι τον Ιανουάριο του 2009, ο Μιχάλης Μπλέτσας ήταν επικεφαλής του σχεδιασμού των υποσυστημάτων δικτύωσης του υπολογιστή. Ως μέλος της ομάδας δημιουργίας του OLPC έλαβε το βραβείο Index, το 2007.
Από τις 23 Ιουνίου 2010, είναι Ανεξάρτητος Μη Εκτελεστικός Διευθυντής του ΟΤΕ.
Λουί-Σεμπαστιάν Λενορμάν

Πρώτα χρόνια

Ο Λενορμάν γεννήθηκε στο Μονπελιέ στις 25 Μαΐου 1757 και ήταν γιός κατασκευαστή ρολογιών. Μεταξύ 1775 και 1780, σπούδασε φυσική και χημεία με τους Λαβουαζιέ και Μπερτολέ στο Παρίσι, όπου ενεπλάκη ακόμη με την διαχείριση του νιτρικού καλίου. Στη θέση αυτή απέκτησε ακόμη επιστημονικές και μαθηματικές γνώσεις για την παραγωγή της πυρίτιδας. Αφού επέστρεψε στην γενέτειρα πόλη του, εργάστηκε στο κατάστημα ρολογιών του πατέρα του ενώ εμβυθίστηκε στην κοινότητα των διανοούμενων και άρχισε να πειραματίζεται με τον αλεξιπτωτισμό, εμπνευσμένος από την παράσταση ενός Ταϊλανδού ισορροπιστή που χρησιμοποίησε ένα αλεξήλιο για να ισορροπήσει. Πριν την πραγματοποίηση δημόσιων αλμάτων από τον πύργο του αστεροσκοπείου, ο Λενορμάν δοκίμασε τα αλεξίπτωτά του σε ζώα.

Σταδιοδρομία ως «καθηγητής τεχνολογίας»

Μετά την δημόσια επίδειξη ο Λενορμάν αφιερώθηκε στην εγκαθίδρυση της επιστήμης της «καθαρής τεχνολογίας». Για το σκοπό αυτό, έγινε αρχικά Καρθουσιανός μοναχός, μιας και η μονή του Σαΐξ κοντά στη πόλη Καστρ του επέτρεψε να συνεχίσει τις «βλάσφημες» σπουδές του. Όταν κατά την Γαλλική Επανάσταση έπρεπε να απαρνηθεί την ιερωσύνη του και να νυμφευτεί, μετακόμισε στο Αλμπί για να διδάξει τεχνολογία στο νεοϊδρυθέν κολλέγιο του πεθερού του. Το 1803 μετακόμισε στο Παρίσι όπου εργάστηκε στη διεύθυνση έμμεσης φορολογίας, τμήμα του υπουργείου οικονομικών. Όσο βρισκόταν εκεί, ο Λενορμάν ξεκίνησε να δημοσιεύει σε τεχνολογικά περιοδικά και απέκτησε διπλώματα ευρυσιτεχνίας για μια βάρκα με κουπιά, ένα ρολόι που τοποθετήθηκε επιτυχώς στην Οπερά Γκαρνιέ καθώς και σύστημα δημοσίου φωτισμού. Όταν απομακρύνθηκε από την εργασία του το 1815, ο Λενορμάν ασχολήθηκε ακόμη περισσότερο με τις εκδόσεις, αρχικά εξέδωσε το Annales de l’industrie nationale et étrangère (Χρονικά της Εθνικής και Ξένης Βιομηχανίας) και το Mercure technologique (Τεχνολογικός Ερμής), και, ξεκινώντας το 1822 και συνεχίζοντας μέχρι τον θάνατό του το 1837, είκοσι τόμους του Dictionnaire technologique (Τεχνολογικό Λεξικό). Την περίοδο αυτή, εξέδωσε ακόμη εγχειρίδια για ποικίλα θέματα όπως για τα τρόφιμα και την βιβλιοδεσία.
Το 1830, ο Λενορμάν επέστρεψε στο Καστρ, μετά την απομάκρυνση από την σύζυγο του και την οικογένεια της, απαρνήθηκε τον γάμο του και συνέχισε την θρησκευτική ζωή του ως «Αδελφός Χρυσόστομος». Απεβίωσε εκεί στις 4 Απριλίου 1837 σε ηλικία 79 ετών. Στο πιστοποιητικό θανάτου του, το επάγγελμα που του αποδόθηκε ήταν «καθηγητής θεολογίας» μιας και ο όρος τεχνολογία ήταν ακόμη πολύ νέος την εποχή αυτή.
Λευκορωσική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου

Έμβλημα

Το έμβλημα της Λευκορωσικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
2552 Ρέμεκ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Ρέμεκ είναι άγνωστα.
NGC 6193

To NGC 6193 ή Caldwell 82 είναι ανοικτό αστρικό σμήνος, το οποίο αποτελείται από 27 αστέρες και βρίσκεται στον νότιο αστερισμό Βωμό. Είναι δυνατή η παρατήρησή του δια γυμνού οφθαλμού, καθώς έχει φαινόμενο μέγεθος 5,2. Απέχει 3.765 έτη φωτός από τη Γη και έχει διάμετρο δεκατεσσάρων ετών φωτός. Η ηλικία του υπολογίζεται στα δέκα εκατομμύρια έτη. Το NGC 6193 σχετίζεται με το νεφέλωμα εκπομπής NGC 6188.
Ο αστρονόμος Τζέιμς Ντάνλοπ (James Dunlop) ανακάλυψε το NGC 6193 στις 14 Μαΐου 1826.
Νομός Ζακύνθου

Γενικά στοιχεία

Η έκταση του είναι 406 χλμ² και ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011 ανέρχεται σε 40.758 κατοίκους.
Πρωτεύουσα του νομού είναι η πόλη της Ζακύνθου με πληθυσμό 9.772 κατοίκους (2011) και η οποία είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη των Ιονίων Νήσων.
Στον νομό υπάρχει το Θαλάσσιο Πάρκο Ζακύνθου που ιδρύθηκε το 1999 και περιλαμβάνει τον κόλπο του Λαγανά. Είναι τόπος ωοτοκίας της θαλάσσιας χελώνας Καρέττα καρέττα και έχει σκοπό την προστασία του είδους. Η περιοχή αποτελεί τμήμα του δικτύου προστατευόμενων περιοχών Natura 2000. Το Εθνικό Θαλάσσιο Πάρκο Ζακύνθου είναι το πρώτο πάρκο τέτοιου είδους που ιδρύθηκε στην Ελλάδα αλλά και την Μεσόγειο.

Κλίμα

Το κλίμα της περιοχής χαρακτηρίζεται ως ως εύκρατο μεσογειακό. Οι βροχοπτώσεις είναι συχνές από Νοέμβριο μέχρι Ιανουάριο, ενώ γενικότερα υπάρχει μεγάλη ηλιοφάνεια σε όλη την διάρκεια του έτους και ιδιαίτερα την άνοιξη και περισσότερο το καλοκαίρι.

Δημογραφικά

Παλαιότερα, κατά την Απογραφή του 2001 είχε πληθυσμό 39.957 κατοίκους με την πυκνότητα πληθυσμού σε σχέση με την έκταση του να ανερχόταν σε 96,11 κάτ./χλμ².
Su e zo per i ponti

Το Su e zo per i ponti (πάνω κάτω στις γέφυρες) είναι ένας μη ανταγωνιστικός αγώνας δρόμου που διεξάγεται στη Βενετία μεταξύ Μαρτίου και Απριλίου. Το αγώνισμα ξεκινά από την πλατεία του Αγίου Μάρκου, εμπρός από το παλάτι των Δόγηδων. Οι δρομείς ακολουθούν μια χαρακτηριστική πορεία στην πόλη που τους οδηγεί μέσα από καλντερίμια, πλατείες και γέφυρες. Το όνομα προέρχεται από το su και zo (πάνω και κάτω αντίστοιχα στη Βενετική γλώσσα).
Ακολουθούνται διαφορετικές διαδρομές για διαφορετικές ηλικίες με ποτά σε όλη της διάρκεια της διαδρομής. Οι δρομείς λαμβάνουν αναμνηστικό μετάλλιο για την ολοκλήρωση της διαδρομής.
Βασίλειο της Αρμενίας (αρχαιότητα)

Το Βασίλειο της Αρμενίας, επίσης το Βασίλειο της Μεγάλης Αρμενίας, ή απλά Μεγάλη Αρμενία (Αρμενικά: Մեծ Հայք Μετς Χάικ· Λατινικά: Armenia Maior), ήταν μοναρχία στην Αρχαία Εγγύς Ανατολή που υπήρχε από το 321 π.Χ. εώς το 428 μ.Χ. Η ιστορία του χωρίζεται σε διαδοχικές βασιλεύσεις από τρεις βασιλικές δυναστείες: των Οροντιδών (321 π.Χ.-200 π.Χ.), των Αρταξιαδών (189 π.Χ.-12 μ.Χ.) και των Αρσακιδών (52-428).
Η ρίζα του βασιλείου βρίσκεται σε μία από τις σατραπείες της Αχαιμενιδικής Αυτοκρατορίας της Περσίας που ονομάζεται Αρμενία (Σατραπεία της Αρμενίας), που σχηματίστηκε από την επικράτεια του Βασιλείου του Αραράτ (860 π.Χ.-590 π.Χ.), αφού κατακτήθηκε από τη Μηδική Αυτοκρατορία το 590 π.Χ. Η σατραπεία έγινε βασίλειο το 321 π.Χ. κατά τη διάρκεια της βασιλείας της δυναστείας των Οροντιδών μετά την κατάκτηση της Περσίας από τον Μέγα Αλέξανδρο, η οποία στη συνέχεια ενσωματώθηκε ως μία από τα ελληνιστικά βασίλεια της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών.
Υπό την αυτοκρατορία των Σελευκιδών (312-63 π.Χ.), ο αρμενικός θρόνος διαιρέθηκε στα δύο - στη Μεγάλη Ἀρμενία και τη Σωφηνή - οι οποίες και πέρασαν στα μέλη της δυναστείας των Αρταξιδών το 189 π.Χ. Κατά την ανατολική επέκταση της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, το Βασίλειο της Αρμενίας, υπό τον Τιγράνη τον Μέγα, έφθασε στο αποκορύφωμά του, από το 83 έως το 69 π.Χ., αφού επανενσωμάτωσε τη Σωφηνή και κατέκτησε τα υπόλοιπα εδάφη της αυτοκρατορίας των Σελευκιδών, αποτελεσματικά τερματίζοντας την ύπαρξή της και ανεβάζοντας την Αρμενία σε μια αυτοκρατορία για μια σύντομη περίοδο, μέχρι που η ίδια κατακτήθηκε από τη Ρώμη το 69 π.Χ. Οι υπόλοιποι βασιλιάδες των Αρταξιαδών κυβερνούσαν ως πελάτες της Ρώμης έως ότου εξέπεσαν το 12 μ.Χ. λόγω της πιθανής υποταγής τους στον βασικό αντίπαλο της Ρώμης στην περιοχή, την Παρθία.
Κατά τη διάρκεια των Ρωμαιοπαρθικών Πολέμων, ιδρύθηκε η δυναστεία των Αρσακιδών της Αρμενίας όταν ο Τιριδάτης Α΄, μέλος της Παρθικής δυναστείας των Αρσακιδών, ανακηρύχθηκε βασιλιάς της Αρμενίας το 52. Καθ 'όλη τη διάρκεια της ιστορίας της κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Αρμενία αγωνίστηκε έντονα μεταξύ της Ρώμης και της Παρθίας, και η αρμενική αριστοκρατία χωρίστηκε ανάμεσα στους προρωμαϊκούς, προ-παρθικούς ή ουδέτερους. Από το 114 έως το 118, η Αρμενία έγινε σύντομα επαρχία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας υπό τον Αυτοκράτορα Τραϊανό. Το Βασίλειο της Αρμενίας συχνά χρησίμευε ως πελατειακό κράτος ή υποτελές στα σύνορα των δύο μεγάλων αυτοκρατοριών και των διαδόχων τους, τη Βυζαντινή και την αυτοκρατορία των Σασσανιδών. Το 301, ο Τιριδάτης Γ ' ανακήρυξε τον Χριστιανισμό ως την κρατική θρησκεία της Αρμενίας, καθιστώντας το Αρμενικό βασίλειο το πρώτο κράτος που ασπάζεται επισήμως τον Χριστιανισμό.
Κατά τη διάρκεια των Βυζαντινών-Σασσανιδών πολέμων, η Αρμενία τελικά χωρίστηκε στη Βυζαντινή Αρμενία το 387 και στην Περσική Αρμενία το 428.
Φοιτητική συντροφιά

Η Φοιτητική Συντροφιά ήταν ελληνική φοιτητική οργάνωση, οποία έδρασε -με διάφορες εναλλαγές και μετασχηματισμούς- από το 1910 έως το 1933.

Σύσταση

Ταυτόχρονα με την εμφάνιση του Εκπαιδευτικού Ομίλου έλαβε χώρα η δημιουργία μιας δημοτικιστικής κίνησης και στο χώρο του ελληνικού πανεπιστημίου. Τον Ιούνιο του 1909, παραμονές του κινήματος στο Γουδί, 150 φοιτητές υπέγραψαν πρωτόκολλο ίδρυσης της "Πανεπιστημιακής Ενώσεως", μιας φοιτητικής οργάνωσης με ετερόκλητα στοιχεία, η οποία θα ερχόταν στη συνέχεια σε επαφή με τους αξιωματικούς και θα συμμετείχε ενεργά στο κίνημα εκείνης της χρονιάς. Ο πυρήνας αυτών των φοιτητών ήταν εκείνος που προχώρησε στην ίδρυση της Φοιτητικής Συντροφιάς το 1910. Το καταστατικό της  δημοσιεύθηκε στο δημοτικιστικό περιοδικό Ο Νουμάς και υπέγραφαν κατά σειράν τα μέλη της "Επιτροπής" Φίλιππος Δραγούμης, Μάνος Βαταλάς και ο Μίλτος Κουντουράς, και ακολουθούσαν οι "Αναπληρωματικοί" Κωστής Χαριτάκης, Βασίλης Ρώτας και Τίμος Ιωαννίδης. Η σύσταση του σωματείου ήταν άτυπη, δηλαδή χωρίς αναγνώριση από τα αρμόδια όργανα της πολιτείας και στην πρώτη φάση της, η Φοιτητική Συντροφιά φαίνεται να έχει έως και τριάντα τρία μέλη.

Ιδεολογία και επιδιώξεις

Ο σύλλογος εμφορείτο από τις ιδέες του δημοτικισμού και ζητούσε την καθιέρωση "της ζωντανής Ελληνικής Γλώσσας" σε κάθε είδος του γραπτού λόγου με οργάνωση ομιλιών και έκδοση εντύπων. Αυτές οι επιδιώξεις, στα δεδομένα της τότε εποχής, όπως επισήμανε και ο Παλαμάς απευθυνόμενος στα μέλη Συντροφιάς, σήμαιναν συμμετοχή σε μια συνολικότερη προσπάθεια αναγέννησης και αναβάθμισης της πολιτιστικής ζωής της χώρας, ενάντια στους οπαδούς της καθαρεύουσας που πρέπει να "πολεμιέται ήσυχα, υπομονετικά, συστηματικά, μεθοδικά, τεχνικά, επιστημονικά [...], αλύπητα, σαν ενα εθνικό κακό.

Δράση

Η οργάνωση τήρησε προοδευτική στάση και έδρασε σε μια σειρά από ετερόκλητα θέματα που απασχολούσαν τη κοινωνία της εποχής: επικράτηση της δημοτικής, αγώνες για το οχτάωρο εργασίας, ασφάλεια των εργαζομένων, βελτίωση των συνθηκών ζωής των φοιτητών.

Διάλυση

Η Φοιτητική Συντροφιά, η οποία λόγω των ιστορικών γεγονότων της περιόδου αναγκάστηκε δύο φορές να διαλυθεί και να ανασυσταθεί, παρότι αναγνωρίστηκε ως σωματείο το 1921 από το Πρωτοδικείο Αθηνών, διαλύθηκε οριστικά στις αρχές τις δεκαετίας του '30 με βάση το βενιζελικό νόμο "Περί των μέτρων ασφαλείας του κοινωνικού καθεστώτος ...", το γνωστό Ιδιώνυμο, ως ανατρεπτική οργάνωση.
Μητροπολίτης Νέας Σμύρνης Συμεών Κούτσας

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Πτερού­ντα Λέσβου το 1945. Το 1963-1967 σπούδασε Θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών όπου και έλαβε το πτυ­χίο του το 1968. Το 1973 χειροτονήθηκε Διάκονος και το 1975 Πρεσβύτερος -Αρχιμανδρίτης υπό του Μητροπολίτου Ύδρας, Σπετσών και Αιγίνης Ιερόθεου. Το 1973 διορίστηκε ως τακτικός ιεροκήρυκας και ως το 2002 υπηρέτησε τις Ι. Μητρο­πόλεις Αττικής, Ύδρας, Σπετσών και Αἰγίνης, και Νέας Σμύρνης.
Τις περιόδους 1981-1984 έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Παρίσι και στο Στρασβούργο ως υ­πότροφος της Γαλλικής Κυβέρνησης, εἰδικεύθηκε στην Πατρολογία και τη Βυζαντινή Θεο­λογία και αναγορεύτηκε Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου του Στρασβούργου.
Στις 11 Οκτωβρίου 2002 εξελέγη από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος Μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Νέας Σμύρνης στις 12 του ίδιου μήνα χειροτονήθηκε Επίσκοπος στον Καθεδρικό Ναό Αθηνών και στις 30 Νοεμβρίου 2002 ενθρονίστηκε στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγίας Φωτεινής Νέας Σμύρνης.
Μελαινές

Οι Μελαινές ήταν αρχαία πόλη της Αρκαδίας, τα ίχνη της οποίας έχουν χαθεί.
Συνόρευε με την Ηραία και πιθανώς βρισκόταν στην περιοχή του σημερινού χωρίου Κακουραίικα του Δήμου Γορτυνίας του Νομού Αρκαδίας, ή του χωρίου Κοκκοράς, της ίδιας περιοχής.
Λυσίας (όνομα)

Λυσίας, ελληνικό αντρικό κύριο όνομα (βαφτιστικό όνομα).

Ετυμολογία του ονόματος Λυσίας

Αρχαιοελληνικό όνομα που προέρχεται από το θέμα λυσι- του ρήματος λύω, και είναι συγκεκομμένος τύπος αρχαιοελληνικών ονομάτων όπως Λύσανδρος «αυτός που απελευθερώνει τους ανθρώπους», Λυσίμαχος «αυτός που παύει οριστικά τη μάχη», Λύσιππος «αυτός που λύνει τους ίππους» κτλ.

Ονομαστική εορτή

Το όνομα Λυσίας δεν καταγράφεται στα συναξάρια και τα αγιολόγια, επομένως μπορεί να γιορτάζει τη γιορτή των αγίων Πάντων.

Διάδοση του ονόματος Λυσίας

Ύστερα από αιώνες το βαφτιστικό επανήλθε στο ελληνικό ονοματολόγιο τις παραμονές της επανάστασης του 1821 μαζί με άλλα αρχαιοελληνικά ονόματα σαν σύμβολο της συνέχειας του ελληνισμού και της επιθυμίας του έθνους να ζήσει ελεύθερο.
Ιωάννης Κομνηνός (Δομέστικος των Σχολών)

Βιογραφία

Ο πατέρας του Μανουήλ Ερωτικός ήταν επιφανής στρατηγός στην Βυζαντινή αυτοκρατορία όταν κυβέρνησε ο Βασίλειος Β´. Αναφέρεται για πρώτη φορά όταν ο μεγαλύτερος αδελφός του Ισαάκιος Α΄ σαν αρχηγός ομάδας επαναστατών ανέτρεψε τον Μιχαήλ ΣΤ΄. Ο Ιωάννης κατείχε την ίδια εποχή το αξίωμα του "Δούκα" αλλά μετά την μεγάλη νίκη του αδελφού του έγινε Κουροπαλάτης και στην συνέχεια διορίστηκε δομέστικος των σχολών της Δύσης. Δεν είναι γνωστό τίποτε άλλο για τις δραστηριότητες του Ιωάννη την εποχή που ήταν αυτοκράτορας ο αδελφός του. Ο Νικηφόρος Βρυέννιος ο Νεότερος, που παντρεύτηκε την εγγονή του Άννα Κομνηνή, γράφει ότι άφησε τις (μη κατονομαζόμενες) πράξεις του ως δομέστικος ως "αθάνατο μνημείο" για τους κατοίκους των βαλκανικών επαρχιών. Την σύντομη θητεία του αδελφού του σαν αυτοκράτορα διέκοψε ο πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης Μιχαήλ Α΄ Κηρουλάριος που είχε εξαναγκάσει σε παραίτηση τον Μιχαήλ ΣΤ΄ και την υψηλή αριστοκρατία της πρωτεύουσας. Ο Κηρουλάριος αντέδρασε σκληρά στην οικονομική πολιτική του Ισαάκιου και τον πίεσε να παραιτηθεί, αποσύρθηκε στην Μονή Στουδίου.
Διάδοχος του Ισαακίου ήταν ο Κωνσταντίνος Ι΄ Δούκας. Ο Βρυέννιος αναφέρει ότι αρχικά το στέμμα προσφέρθηκε στον Ιωάννη, αλλά εκείνος το αρνήθηκε, παρά το ότι η σύζυγος του Άννα Δαλασσηνή τον πίεσε έντονα να δεχτεί. Ο ιστορικός Κωνσταντίνος Βαρζός αμφισβητεί την πληροφορία, θεωρόντας την μεταγενέστερη εφεύρεση για να δικαιολογήσει τον σφετερισμό του θρόνου από τον γιο του Ιωάννη, Αλέξιο Α΄ Κομνηνό. Ο Ιωάννης Κομνηνός δεν αναφέρεται καθόλου στις πηγές της βασιλείας του Κωνσταντίνου Ι΄, και πιθανότατα έπεσε σε δυσμένεια παρά το ότι ο Νικηφόρος Βρυέννιος γράφει ότι ο Δούκας τον εκτιμούσε βαθύτατα. Το Τυπικό του 12ου αιώνα του Μοναστηρίου του Χριστού του Φιλανθρώπου, που ίδρυσε η σύζυγος του Αλεξίου Α΄, Ειρήνη Δούκαινα, είναι η μόνη πηγή ππυ διασώζει την πληροφορία ότι ο Ιωάννης αποσύρθηκε σε μοναστήρι και πέθανε σαν μοναχός στις 12 Ιουλίου 1067.
Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 2006-07

Σύστημα διεξαγωγής

Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 2006-07 συμμετείχαν 9 ομάδες. Διεξήχθη σε δύο φάσεις. Στην πρώτη φάση, όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας.
Σύμφωνα με τη σειρά κατάταξη της πρώτης φάσης, οι πρώτες οχτώ ομάδες έδωσαν μεταξύ τους αγώνες play off για την ανάδειξη του πρωταθλητής. Στον Α΄ γύρο των play off οι ομάδες αναμετριόνταν ως εξής: 1η-8η, 2η-7η, 3η-6η και 4η-5η. Για την πρόκριση στον επόμενο γύρο έπρεπε μία ομάδα από κάθε ζευγάρι να πετύχει 3 νίκες.
Στον Β΄ γύρο των play off (ημιτελική φάση) η νικήτρια του ζευγαριού 1η-8η αντιμετώπισε την νικήτρια του ζευγαριού 4η-5η και η νικήτρια του ζευγαριού 2η-7η αντιμετώπισε τη νικήτρια του ζευγαριού 3η-6η. Για την πρόκριση στον επόμενο γύρο έπρεπε μία ομάδα από κάθε ζευγάρι να πετύχει 3 νίκες.
Οι νικήτριες των δύο ζευγαριών της ημιτελική φάσης αναμετρήθηκαν μεταξύ τους για την ανάδειξη της πρωταθλήτριας. Για να ανακηρυχθεί μια ομάδα πρωταθλήτρια έπρεπε να πετύχει 4 νίκες. Οι δύο ηττημένες αναμετρήθηκαν για την κατάκτηση της τρίτης θέσης. Για την κατάκτηση της τρίτης θέσης απαιτούνταν 3 νίκες.
Σε όλους τους γύρους μετρούσαν οι νίκες που είχαν πετύχει οι ομάδες στην Α΄ φάση του πρωταθλήματος. Η σειρά των αγώνων κάθε ζευγαριού ξεκινούσε στην έδρα της ομάδας που τερμάτισε πιο ψηλά στη λήξη της Α΄ φάσης του πρωταθλήματος και συνεχίζονταν εναλλάξ στις έδρες των δύο ομάδων μέχρι την ολοκλήρωση της φάσης. Οι ηττημένες ομάδες του πρώτου γύρου των play off τοποθετήθηκαν στις θέσεις 5 – 8 της τελικής βαθμολογικής κατάταξης διατηρώντας την κατάταξη που είχαν στη λήξη της Α΄ φάσης του πρωταθλήματος.
Δεν υποβιβάστηκε καμία ομάδα.

Σύστημα βαθμολόγησης

Κάθε νίκης βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και κάθε ήττα με 1 βαθμό.
Μπάρνιμ Α΄ της Πομερανίας

Βιογραφία

Ήταν γιος τού Μπόγκισλαβ Β΄ και της Μιροσλάβας, κόρης τού Μέστβιν Α΄ δούκα της Πομερελίας.
Το 1220 διαδέχθηκε τον πατέρα του και έπρεπε να μοιραστεί την εξουσία με τον εξάδελφό του Βάρτισλαβ Γ΄, που έδρευε στο Ντεμμίν. Ήταν μόλις δύο ετών και επιτροπεύτηκε από τη μητέρα του και την οικογένειά της, τους Σαμμπορίδες. Στην αρχή η χώρα του ήταν ποτελής στη Δανία, αλλά μετά τη νίκη αρκετών βορειο-γερμανών πριγκίπων στη μάχη τού Μπόρνχεβετ το 1227, έγινε υποτελής της Γερμανίας. Το 1231 ο Φρειδερίκος Β΄ έθεσε την Πομερανία υποτελή των μαργράβων τού Βρανδεμβούργου από τον Οίκο των Ασκάνια, παραβλέποντας τον Οίκο των Γκρίφφινς· έτσι ξεκίνησε η μακρά σύγκρουση τού Βρανδεμβούργου με την Πομερανία.
Στρόβολος

Τοποθεσία

Στα βορειοανατολικά συνορεύει με τον Δήμο Λευκωσίας, στα ανατολικά με την Αγλαντζιά, στα νότια με τα Λατσιά, στα δυτικά με τη Λακατάμια και στα βορειοδυτικά με την Έγκωμη.

Ιστορία

Οι πρώτες γραπτές αναφορές για τον Στρόβολο άγονται στα μεσαιωνικά χρόνια. Αναφέρεται σε γραπτά χειρόγραφα του Λεόντιου Μαχαιρά και του Φλώριου Βουστρώνιου. Σύμφωνα με τα χειρόγραφα αυτά ο Στρόβολος την περίοδο της Φραγκοκρατίας ήταν βασιλικό φέουδο. Δεν υπάρχουν στοιχεία για την περίοδο της Ενετοκρατίας.
Σημαντική προσωπικότητα στην ιστορία του Στροβόλου αποτελεί ο Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός, ο οποίος γεννήθηκε στον Στρόβολο το 1756.

Δημαρχείο

Ο Στρόβολος μετεξελίχθηκε σε δήμο το 1986. Πρώτος δήμαρχος εκλέγηκε ο Ιωσήφ Χατζηιωσήφ.

Αθλητικά σωματεία και αθλητικές εγκαταστάσεις

Το σημαντικότερο αθλητικό σωματείο που εδρεύει στον Στρόβολο είναι ο Κεραυνός Στροβόλου (με τμήματα καλαθοσφαίρισης). Έδρα του Κεραυνού αποτελεί το Κλειστό Κώστας Παπαέλληνας. Άλλα σωματεία με έδρα τον Στρόβολο αποτελούν ο Παρνασσός Στροβόλου, η Δόξα Στροβόλου, ο Φάρος Ακροπόλεως.
Από το 1999 που λειτούργησε το Νέο Στάδιο ΓΣΠ εντός των δημοτικών ορίων του Στροβόλου, στην περιοχή έχει την έδρα του και ο Γυμναστικός Σύλλογος «Τα Παγκύπρια» (ΓΣΠ).
Επιπλέον, στον Στρόβολο λειτουργεί Δημοτικό Αθλητικό Κέντρο.
Κυβερνείο του Ερεβάν

Το Κυβερνείο του Εριβάν (Παλαιά Ρωσικά: Эриванская губернія; αρμενικά: Երևանի նահանգ‎) ήταν ένα από τα γκουμπερνίγια της Αντιβασιλείας του Καυκάσου της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, με έδρα το Εριβάν (σημερινό Γερεβάν). Η έκτασή του ήταν 27.830 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Κάλυπτε περιοχές που αντιπροσωπεύουν το μεγαλύτερο μέρος της κεντρικής Αρμενίας, της επαρχίας Ιγκντίρ της Τουρκίας και του εξκλάβιου Ναχιτσεβάν του Αζερμπαϊτζάν. Στα τέλη του 19ου αιώνα, συνόρευε με το Κυβερνείο Τιφλίδας στα βόρεια, με το Κυβερνείο Ελισαβετπόλ στα ανατολικά, με το Κυβερνείο Καρς στα δυτικά καθώς και με τη Περσία και τη Οθωμανική Αυτοκρατορία στα νότια.
Το 1828 τα χανάτα του Εριβάν και του Ναχιτσεβάν προσαρτήθηκαν από την Περσία στη Ρωσική Αυτοκρατορία σύμφωνα με τη Συνθήκη του Τουρκμεντσάι. Συμπεριλήφθηκαν σε μια ενιαία διοικητική μονάδα, την Αρμενική Περιφέρεια. Το 1850 η περιοχή αναδιοργανώθηκε σε ένα διοικητικό συμβούλιο, και μέχρι το 1872, αποτελούταν από επτά ουγιέζντ, Ο Λουί Ζοζέφ Ζερόμ Ναπολέον (1864-1932), έγινε κυβερνήτης το 1905 για να βοηθήσει στην ηρέμηση του κυβερνείου μετά την αρμενοταταρική σύγκρουση.

Δημογραφικά στοιχεία

Σύμφωνα με τη ρωσική απογραφή του 1897, το κυβερνείο του Εριβάν είχε 829.556 κατοίκους. Το 56% του πληθυσμού του κυβερνείου ήταν Αρμένιοι, ενώ το 37,5% ήταν Τάταροι (σήμερα γνωστοί ως Αζέροι). Οι Αζέροι αποτελούσαν πλειοψηφία στα ουγιέζντ Εριβάν, Ναχιτσεβάν, Σαρούρ-Νταραλαγκιόζ και Σουρμάλι, ενώ τα άλλα τρία ουγιέζντ ήταν κατά κύριο λόγο αρμενικά. Στις άλλες εθνικές μειονότητες περιλαμβάνονται οι Κούρδοι (5,9%), οι Ρώσοι (2,1%), καθώς και μικρότερος αριθμός Ασσυρίων, Ελλήνων, Γεωργιανών, Εβραίων, Πολωνών και Τσιγγάνων.