google/wiki40b huggingface dataset:
Somos libres, seámoslo siempre

Ο Περουβιανός εθνικός ύμνος (Somos libres, seámoslo siempre) αποτελεί τον εθνικό ύμνο του Περού. Καθιερώθηκε το 1821.

Ιστορία

Μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του Περού, ο στρατηγός Χοσέ ντε Σαν Μαρτίν ξεκίνησε δημόσιο διαγωνισμό για την επιλογή εθνικού ύμνου.Η προκήρυξη απευθυνόταν σε καθηγητές ποίησης, συνθέτες και ερασιτέχνες στιχουργούς και δημοσιεύτηκε στην επίσημη εφημερίδα (Gaceta Ministerial) στις 7 Αυγούστου του 1821. Επτά από τα τραγούδια επιλέχθηκαν για ακρόαση και το 7ο ήταν του Χοσέ Μπερνάρντο Αλσέντο. Το άσμα αυτό επιλέχθηκε ως εθνικός ύμνος. Παίχτηκε για πρώτη φορά τη νύχτα της 23ης Σεπτεμβρίου 1821 στο θέατρο της Λίμας, ενώπιον του Σαν Μαρτίν και των υποστηρικτών της ανεξαρτησίας. Για πρώτη φορά τραγουδήθηκε από την Ρόσα Μερίνο σε αρχικούς στίχους του ποιητή Δον Χοσέ ντε λα Τόρρε Ουχάρτε.
Ακολούθησαν διάφορες αλλαγές στον ύμνο και το 1869 το αρχικό κείμενο αποκαταστάθηκε από τον Κλαούντιο Ρεμπαλιάτι. Το 1901 εγκρίθηκε η τροποποίηση του ύμνου και προκηρύχθηκε νέος διαγωνισμός για στίχους. Νικητής ήταν ο ποιητής Χοσέ Σάντος Τσοκάνο. Στη συνέχεια ζητήθηκε ξανά η επαναφορά στους προηγούμενους στίχους σε βαθμό που το Κογκρέσο το 1913 ανακήρυξε τους στίχους "άθικτους", όπως επίσης και τη χορωδία του εθνικού ύμνου.
Το 1959 ο Τσαμπούκα Γκράντα συνέθεσε ένα νέο εναλλακτικό κείμενο για τον πρώτο στίχο του ύμνου, ωστόσο εκείνο δεν εφαρμόστηκε ποτέ.
Η τελευταία απόπειρα για αλλαγή του ύμνου έγινε επί διοίκησης του Στρατηγού Χουάν Βελάσκο Αλβαράδο, ο οποίος θέλησε να αλλάξει την δεύτερη και τρίτη στροφή. Η απόπειρα αυτή επίσης ήταν ανεπιτυχής.
Τον Ιούνιο του 2005 το Συνταγματικό Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι η πρώτη στροφή του ύμνου (Largo tiempo...) δεν γράφτηκε από τον Χοσέ ντε λα Τόρρε Ουγάρτε (José de la Torre Ugarte) και ότι ήταν από τη λαϊκή μούσα. Επίσης, το Δικαστήριο επαλήθευσε ότι η πέμπτη στροφή αποκλείστηκε από τον εθνικό ύμνο και δεδομένων των πνευματικών δικαιωμάτων του συγγραφέα και της μοναδικότητας του κομματιού, διατάχθηκε να επαναφερθεί η πέμπτη στροφή στον επίσημο ύμνο με τη μορφή έκτης στροφής. Έτσι, ο εθνικός ύμνος συναποτελείται από 7 συνολικά στροφές.
Πτολεμαίος (εφημερίδα)

Ο Πτολεμαίος είναι καθημερινή εφημερίδα του Νομού Κοζάνης, που εκδίδεται στην Πτολεμαΐδα. Ιδρύθηκε το 1995 από τον Κοσμά Πουγαρίδη. Από το 2012 ιδιοκτήτης και εκδότης της είναι ο Αντώνης Πουγαρίδης. Η ιστοσελίδα της, το e-ptolemeos.gr, είναι από τα πρώτα ηλεκτρονικά Μέσα Ενημέρωσης στη Βόρεια Ελλάδα.
2285 Ρον Χέλιν

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Ρον Χέλιν είναι άγνωστα.
Σαβιέ Μαργκαϊράζ

Καριέρα

Το 2000 έκανε το πρώτο του επαγγελματικό βήμα στην ΦΚ Λωζάνη.Εκεί έμεινε 3 χρόνια και μετά πήρε μεταγραφή για την Νεσατέλ Ξαμάξ.Εκεί έμεινε 2 χρόνια και μάλιστα είχε 34 συμμετοχές και 5 γκολ.Μεταφέρθηκε στην ΦΚ Ζυρίχη.Πρώτη φορά ένιωσε πρωταθλητής την περίοδο 2005-2006 και αυτό επαναλαμβάνεται και την επόμενη χρονιά.
Οι εντυπωσιακές του εμφανίσεις ανάγκασε την Κλαμπ Ατλέτικο Οσασούνα. Μετά από 2 χρόνια επέστρεψε στην ΦΚ Ζυρίχη στην αρχή με την μορφή δανεισμού και μετά ως κανονική μεταγραφή.

Καριέρα με την Εθνική Ελβετίας

Με την Εθνική ομάδα της χώρας του έχει αγωνιστεί στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2006.
Παρόλα αυτά δεν κατάφερε να αγωνιστεί στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2008 λόγω ενός σοβαρού τραυματισμού.
Ανάληψη Αιτωλοακαρνανίας

Τοποθεσία

Το χωριό βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από τη λίμνη Τριχωνίδα, σε περιοχή νοτιοανατολικά της όντας χτισμένο σε υψόμετρο περίπου 565 έως 615 μέτρων με πανοραμική θέα προς τη λίμνη, και εγγύς του βρίσκονται, πέρα από το Θέρμο που αποτελεί το διοικητικό κέντρο της περιοχής, τα χωριά Γέφυρα Μπανιά, Φλεσουριάς, Δουναίικα, Καλούδι, Μαραθούλα, Πετροχώρι, Καημένα Αμπέλια, Αβαρίκος, Κόφτρα, Μετόχι, Παλιουριά, Πίνη και Πόρος ενώ σε κοντινή απόσταση βρίσκονται τα Σιταράλωνα, το Πάμφιο, ο Μαραθιάς και η Κάτω Μακρινού. Σε κοντινή απόσταση βρίσκονται επίσης οι οικιστικές θέσεις Δεσπότης και Κουρμέκι καθώς και ο εγκαταλελειμμένος οικισμός του Μωρόσκλαβου. Απέχει από το Αγρίνιο 44,5 χλμ. μέσω της διαδρομής βόρεια της λίμνης Τριχωνίδα ή 49 χλμ. μέσω της διαδρομής νότια της λίμνης Τριχωνίδα, από τη Ναύπακτο 27,5 χλμ. ενώ η Ιερά Μονή Προυσού απέχει οδικώς 55 χλμ.

Ιστορικά στοιχεία

Αποτελεί ένα από τα χωριά της ιστορικής περιοχής του Απόκουρου. Μέχρι το 1928 ονομαζόταν «Δερβέκιστα», όταν με το ΦΕΚ 81Α της 14/05/1928 πήρε τη σημερινή του ονομασία, ομοίως και η τότε Κοινότητα.
Χελλένικ Καπ

Ιστορία

Τις δεκαετίες '60 και '70 με πρωτοβουλία διαφόρων σωματείων διεξάγονταν τουρνουά με συμμετοχή ελληνικών ομογενειακών συλλόγων. Το πρώτο γνωστό τουρνουά που αναφέρεται διεξήχθη το Νοέμβριο του 1962 με τη συμμετοχή των συλλόγων: Αθηνά Μπρούνσβικ, Μέγας Αλέξανδρος Μελβούρνης, Ηρακλής Πρίνσες Παρκ, Ολυμπιακός Ντέντενονγκ και Δόξα Ρίτσμοντ. Την επόμενη δεκαετία ο αριθμός των ελληνικων ομογενειακών συλλόγων αυξήθηκε. Ορισμένες από αυτές, όπως ο Ερμής Μόρντιαλοκ, ο Ηρακλής Νόρθκοουτ και η Νέα Ελλάς επιθυμούσαν να διοργανώσουν το δικό τους "Greek Cup" με τη συμμετοχή και άλλων ομογενειακών σωματείων. Χρόνο με το χρόνο ο αριθμός των συλλόγων που επιθυμούσαν να είναι διοργανωτές αύξανε.
Το 1982 ο Τεντ Παπάζογλου και μερικοί άλλοι ποδοσφαιρόφιλοι αποφάσισαν να κάνουν μια πιο οργανωμένη προσπάθεια. Δημιούργησαν την επιτροπή Hellenic Cup Committee που ανέλαβε να καθιερώσει μια ετήσια διοργάνωση, όπου μπορούσαν να συμμετάσχουν όλες οι ελληνικές ομογενειακές ομάδες που επιθυμούσαν. Έτσι δημιουργήθηκε το Χελλένικ Καπ (Hellenic Cup). Το πρώτο Δ.Σ. της επιτροπής αποτελούσαν οι: Νικ Κουτούλης (πρόεδρος), Στιβ Ρίντης (γραμματέας), Τεντ Παπάζογλου (ταμίας), Τζορτζ Ζαφειρόπουλος, Νικ Αθανασόπουλος, Γεράσιμος Κατηφόρης, Δημήτρης Αμανατίδης και Εμμανουήλ Βάθης.
Στην πρώτη διοργάνωση μετείχαν 16 σύλλογοι και την φιλοξένησε η Πορτ Μέλμπουρν από 16 Ιανουαρίου ως 6 Μαρτίου 1983. Είχε μεγάλη επιτυχία ώστε αποφασίστηκε να γίνει και δεύτερη στα τέλη του έτους τους μήνες Νοέμβριο και Δεκέμβριο. Το 1984 η ελληνική κυβέρνηση αθλοθλέτησε βαρύτιμο τρόπαιο για το νικητή της διοργάνωσης που απονέμεται κάθε χρόνο. Η νικήτρια ομάδα το κρατά για ένα διάστημα ενώ στην κατοχή της μένει ένα αντίραγφο. Το Ελληνικό Κύπελλο φυλάσσεται μόνιμα στο Μουσείο του Εθνικού Κέντρου Ελληνικών Σπουδών και Έρευνας (Museum of National Centre for Hellenic Studies & Research) στο Πανεπιστήμιο Λα Τρόουμπ (La Trobe University, Bundoora).
Σήμερα στη διοργάνωση μετέχουν πάνω από 45 ελληνοαυστραλιανοί σύλλογοι όλων των κατηγοριών, από τις επαγγελματικές, όπως η Ελλάς Μελβούρνης, μέχρι συνοικιακές εθνικοτοπικών συλλόγων, όπως η "Braeside United Lemnos Soccer Club". Το τρόπαιο έχουν κατακτήσει 11 διαφορετικοί σύλλογοι, με πολυνίκη την ομάδα "Παγκύπριος" Γκρηνς Μελβούρνης (Bentleigh Greens). Οι αγώνες φιλοξενούνται κάθε χρόνο σε μια έδρα. Αρχικά ήταν νοκ-άουτ, όπως και ο τελικός. Σταδιακά η διοργάνωση εξελίχθηκε και η πρώτες φάσεις γίνονται σε ομίλους. Διάφορες δυσκολίες δεν επέτρεψαν να γίνουν οι αγώνες τα έτη 1988, 1989, 1998 και 2005.
Από το 2006 εκτός από το κύπελλο ανδρικών ομάδων, διεξάγονται αντίστοιχα κύπελλα γυναικών Λέιντις Χελλένικ Καπ (Ladies Hellenic Cup), νέων Γιουθ Χελλένικ Καπ (Youth Hellenic Cup) και βετεράνων Βέτερανς Χελλένικ Καπ (Veterans Hellenic Cup). Το 2008 έγιναν και δυο διοργανώσεις παίδων Κ-14 και Κ-13.
Φράγμα του Μεγρί

Το Φράγμα Μεγρί (επίσης γνωστό ως το Φράγμα Αράς ή Φράγμα Απορροής του Αράς) είναι φράγμα για παραγωγή υδροηλεκτρικής ενέργειας, που βρίσκεται επί του παρόντος υπό κατασκευή στην Ποταμό Αράς κοντά στην νότια αρμενική πόλη Μεγρί στα σύνορα Αρμενίας–Ιράν.
Το κοινό αρμενοϊρανικό έργο προτάθηκε τη δεκαετία του 1990 και συζητήθηκε μεταξύ των αρχών της Αρμενίας και του Ιράν. Οι διακυβερνητικές συμφωνίες μεταξύ της Αρμενίας και του Ιράν υπεγράφησαν το 2007 και το 2008. Στις 14 Απριλίου 2009, τα υπουργεία ενέργειας της Αρμενίας και Ιράν υπέγραψαν ένα μνημόνιο για τη χρηματοδότηση της κατασκευής του σταθμού ηλεκτρικής ενέργειας Μεγρί στην αρμενική πλευρά. Η σύμβαση κατασκευής των σταθμών ενέργειας και του φράγματος υπογράφηκε στις 16 Οκτωβρίου 2010 με την εταιρεία Φαράμπ Σεπασάντ. Μια τελετή στις 17 Νοεμβρίου 2012, παρουσία του Υπουργού Ενέργειας του Ιράν και του Αρμένιου Προέδρου ξεκίνησε επίσημα την κατασκευή.
Οι βασικές μελέτες πραγματοποιήθηκαν από την εταιρεία Arm-Hydroenergo-Project και την εταιρεία Συμβούλων Μηχανικών Μαχάμπ-ε-Κοντς το 1999. Ο σταθμός του Μεγρί θα λειτουργείταιαπό το Ιράν για 15 χρόνια και μετά θα πρέπει να επιστραφεί στην Αρμενία χωρίς χρέωση.
Το έργο αναμένεται να κοστίσει περίπου 400 εκατομμύρια δολάρια.

Σταθμοί παραγωγής ενέργειας

Το συγκρότημα θα αποτελείται από δύο υδροηλεκτρικούς σταθμούς 130 μεγκαβάτ, τους Γκάρε Τσιλέρ (επίσης μεταγράφεται ως Γκαρατσιλάρ ή Καρατσινάρ) στην Ιρανική πλευρά και τον Μεγρί στην Αρμενία πλευρά. Λόγω της υψομετρικής διαφοράς και η παρουσία του φράγματος Αράς στο άνω ρεύμα, οι σταθμοί παραγωγής ενέργειας θα είναι τύπου ροής του ποταμού. Και οι δύο σταθμοί θα έχουν δύο στροβίλους με χωρητικότητα 65 μεγκαβάτ ο καθένας.
You Can't Do It Right

Σύνθεση

Το κομμάτι αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της στροφής των Deep Purple προς τη φανκ σκηνή που επικρατούσε την εποχή, αποτέλεσμα της επιρροής του μπασίστα Γκλεν Χιουζ στο συγκρότημα. Η αλλαγή αυτή στον ήχο τους, αποτέλεσε τον κύριο λόγο της αποχώρησης του κιθαρίστα Ρίτσι Μπλάκμορ, λίγους μήνες αργότερα. Η αποστροφή του κιθαρίστα προς την κατεύθυνση που είχε πάρει το συγκρότημα φαίνεται από το γεγονός ότι στο "You Can't Do It Right" δεν υπάρχει σόλο κιθάρας, πράγμα ασυνήθιστο για τραγούδι των Deep Purple.
Το σινγκλ δεν κατάφερε να μπει στα τσαρτ οποιασδήποτε χώρας.

Τραγούδια

1. You Can't Do It Right (Coverdale, Blackmore, Hughes) - 3:24

2. Highball Shooter (Coverdale, Blackmore, Hughes, Lord, Paice) - 4:26
Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου του Τορόντο

Η Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου του Τορόντο (αγγλικά: Toronto Film Critics Association) ονομάζεται ένωση κριτικών κινηματογράφου με έδρα το Τορόντο του Καναδά. Από το 1999, η TFCA είναι μέλος του FIPRESCI.

Ιστορία

Η Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου του Τορόντο είναι η επίσημη ένωση των δημοσιογράφων και παρουσιαστών του Τορόντο που κρίνουν ταινίες και τις σχολιάζουν. Τα μέλη του αντιπροσωπεύουν όλες τις μεγάλες εταιρείες του τύπου και του διαδικτύου. Η TFCA ξεκίνησε να απονέμει βραβεία από την πρώτη χρονιά ίδρυσής του και τα τελευταία χρόνια αποτελεί ένα γεγονός που λαμβάνει μεγάλη κάλυψη από τα Μ.Μ.Ε.
Η ένωση έχει επίσης ένα ειδικό βραβείο, το οποίο δεν το απονέμει κάθε χρονιά. Το Βραβείο Κλάιντ Γκίλμουρ πηγαίνει σε έναν "Καναδό που έχει εμπλουτίσε την κατανόηση και την εκτίμηση του κινηματογράφου σε αυτήν τη χώρα."
Γιολάντα Λουίζα της Σαβοΐας

Βιογραφία

Ήταν η μόνη κόρη του Καρόλου Α΄ δούκα της Σαβοΐας και της Λευκής Παλαιολογίνας, κόρης του Γουλιέλμου Η΄ μαρκήσιου του Μομφερράτου.
Το 1496 απεβίωσε ο αδελφός της Κάρολος Β΄ δούκας της Σαβοΐας και τιτουλάριος βασιλιάς της Κύπρου, Ιερουσαλήμ & Αρμενίας. Στη Σαβοΐα τον διαδέχθηκε ο μεγάλος θείος τους Φίλιππος Β΄ και στους τρεις τίτλους η Γιολάντα-Λουίζα. Το 1497 απεβίωσε ο Φίλιππος Β΄και τον διαδέχθηκε ο γιος του Φιλιβέρτος Β΄, σύζυγος της Γιολάντας-Λουίζας. Το ζεύγος προώθησε τις διεκδικήσεις στους τίτλους, όμως έμεινε άτεκνο. 
Το 1499 απεβίωσε η Γιολάντα-Λουίζα και στους τρεις τίτλους της τη διαδέχθηκε η εξαδέλφη της Καρλόττα των Τραστάμαρα, κόρη της Άννας της Σαβοΐας. Το 1504 απεβίωσε ο Φιλιβέτος Β΄ και τον διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός του Κάρολος Γ΄ ως δούκας της Σαβοΐας.
Η διεκδίκηση της Σαβοΐας: Ο Φίλιππος Β΄ δεν δέχθηκε τη διαδοχή των τριών τίτλων στη Γιολάντα-Λουίζα και μαζί με τον τίτλο του δούκα της Σαβοΐας θεώρησε ότι έλαβε και τους τρεις τίτλους. Με τον γάμο του γιου του Φιλιβέρτου Β΄ με τη Γιολάντα-Λουίζα, το θέμα συμβιβάστηκε προσωρινά. Τον άτεκνο Φιλιβέρτο Β΄ διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός του Κάρολος Γ΄, που επίσης θεώρησε ότι είναι τιτουλάριος βασιλιάς Κύπρου, Ιερουσαλήμ & Αρμενίας, μην αναγνωρίζοντας τη διαδοχή στην Καρλόττα. Στο εξής οι δούκες της Σαβοΐας θα φέρουν και τους τρεις τίτλους.

Οικογένεια

Παντρεύτηκε το 1496 τον εξάδελφο του πατέρα της, τον Φιλιβέρτο Β΄ δούκα της Σαβοΐας· δεν απέκτησαν απογόνους.
Ματθαίος της Φουά

Βιογραφία

Ήταν γιος τού Ρογήρου-Βερδάρδου Ε΄ υποκόμη του Καστελμπόν, γιού τού Ρογήρου-Βερδάρδου Δ΄ υποκόμη τού Καστελμπόν. Ο τελευταίος ήταν δευτερότοκος γιος τού Γκαστόν Α΄ κόμη της Φουά.
Ήταν μέλος τού πλάγιου κλάδου Φουά-Καστελμπόν. Ο κύριος κλάδος, που κατείχε την κομητεία της Φουά, εξέλιπε το 1391, όταν απεβίωσε ο 2ος εξάδελφος τού Ματθαίου, ο Γκαστόν Γ΄ κόμης της Φουά. Έτσι τον διαδέχθηκε ως ο πλησιέστερος άρρην συγγενής του.
Νυμφεύτηκε την Ιωάννα, κόρη τού Ιωάννη Α΄ της Αραγωνίας. Ο Ιωάννης Α΄ απεβίωσε το 1396 χωρίς άρρενα τέκνα και τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Μαρτίνος της Αραγωνίας. Επειδή η Ιωάννα ήταν η πρώτη κόρη τού Ιωάννη Α΄, ο Ματθαίος αμφισβήτησε τη διαδοχή και ανταγωνίστηκε τον Μαρτίνο για τον θρόνο της Αραγωνίας. 
Ο Ματθαίος δεν είχε παιδιά και τον διαδέχθηκε η αδελφή του Ισαβέλλα και ο σύζυγός της Αρσαμπώ των Γκραγύ κόμης τού Μπενώζ & πρωτεύων τού Μπυς (captal de Buch).
Μαρία ντελ Κάρμεν Μπουσάδα ντε Λάρα

Ηθικά ερωτήματα

Οι επικριτές της γέννας σε μεγάλη ηλικία χαρακτήρισαν την απόφαση της Μπουσάδα να τεκνοποιήσει ως "εγωιστική, αφύσικη και λανθασμένη και τα παιδιά της ως αθώα θύματα." Τα ίδια τα αδέρφια της επέκριναν την απόφαση της Μπουσάδα. Ωστόσο, εκπρόσωποι του Τύπου και της επιστημονικής κοινότητας χαρακτήρισαν τις επικρίσεις αυτές ως μεροληψία σε βάρος του φύλου. Η ίδια η Μπουσάδα υπερασπίστηκε έντονα την απόφασή της. Την περίοδο που έφερε στον κόσμο τα παιδιά της είχε υπεραμυνθεί του δικαιώματος να έχει παιδιά. Έκανε λόγο για τη σωστή χρονική στιγμή και ανέφερε ότι ήταν κάτι που πάντα ονειρευόταν.
Εθνόσημο της Σενεγάλης

Το εθνόσημο της Σενεγάλης χρονολογείται από τη δεκαετία του '60. Επάνω σε αυτό είναι γραμμένη στα γαλλικά η επιγραφή "Un Peuple Un But Une Foi". Το εθνόσημο φέρει τα λεγόμενα παναφρικανικά χρώματα, που είναι το κόκκινο, το χρυσό και το πράσινο. Υπάρχει επίσης το πράσινο αστέρι, που προέρχεται από τη σημαία της Σενεγάλης. Ο κοκκινοκίτρινος θυρεός περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, ένα λιοντάρι και ένα δέντρο. Καθιερώθηκε το Δεκέμβριο του 1965.
Θεόδωρος Αδάμ

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Θεόδωρος Αδάμ γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στη Νιζόπολη Πελαγονίας (σήμερα στη Βόρεια Μακεδονία). Οργάνωσε από πολύ νωρίς (πριν το 1903) την Εθνική επιτροπή της γενέτειράς του, Νιζόπολης και συγκρότησε ένοπλη ομάδα, της οποίας τέθηκε επικεφαλής. Αντιμετώπισε τη Βουλγαρική ένοπλη δράση στις περιοχές Πελαγονίας και Φλώρινας έως το 1904, όταν κατέφθασαν αξιωματικοί από το Ελληνικό κράτος. 
Στη συνέχεια το σώμα του συνεργάστηκε σε πολλές επιχειρήσεις με τον αξιωματικό Ιωάννη Καραβίτη από την Κρήτη έως το 1907. Το 1908, το σώμα του που αποτελούνταν κυρίως από Νιζοπολίτες, συμπτύχθηκε σε ενιαίο σώμα υπό τις γενικές οδηγίες του Κρητικού Παν. Γερογιάννη, προκειμένου να αντιμετωπίζονται οι πολυάριθμες Βουλγαρικές τσέτες. 
Η δράση του συνεχίστηκε έως τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο το 1912 καθώς ακόμα και μετά την επανάσταση των Νεοτούρκων, διάφορα Βουλγαρικά ένοπλα σώματα τρομοκρατούσαν την περιοχή της Πελαγονίας.
Evocatus

Evocatus είναι ο λατινικός όρος που αναφέρεται στο στρατιώτη εκείνο του ρωμαϊκού στρατού που ολοκλήρωσε τη θητεία του, έλαβε το απολυτήριό του («missio»), ωστόσο επέλεξε εθελοντικά να καταταγεί και πάλι, έπειτα από πρόσκληση κάποιου υπάτου ή άλλου διοικητή.
Από ό,τι φαίνεται, πάντα υπήρχε σημαντικός αριθμός από evocati σε κάθε αξιόλογο στρατό, και όταν ο στρατηγός ήταν αγαπητός στους άνδρες του, ο αριθμός βετεράνων που κατατάσσονταν και πάλι στα στρατεύματά του ήταν αυξημένος. Οι evocati απαλλάσσονταν, όπως οι vexillationes, από τις συνηθισμένες στρατιωτικές αγγαρείες, όπως για παράδειγμα την ύψωση οχυρωμάτων για το στρατόπεδο ή την κατασκευή δρόμων Ο βαθμός τους γενικότερα θεωρείτο υψηλότερος από αυτόν των συνηθισμένων λεγεωναρίων. Ορισμένες φορές γίνεται κοινή αναφορά σε αυτούς με τους ιππείς, ενώ άλλες φορές κατατάσσονται με τους εκατοντάρχους. Φαίνεται δε πως συχνά λάμβαναν προαγωγή για το αξίωμα του εκατοντάρχου. Συνεπώς, ο Πομπήιος παρακίνησε πολλούς από τους βετεράνους που υπηρέτησαν υπό τις διαταγές του σε προγενέστερα έτη να ενωθούν μαζί του κατά την περίοδο των εμφυλίων πολέμων, υποσχόμενος ανταμοιβές και τη διοίκηση εκατονταρχιών. Ωστόσο δεν μπορούσαν όλοι οι evocati να γίνουν εκατόνταρχοι, ούτε να αποτελέσουν τμήμα ορισμένων από τις κοόρτεις. Ο ρήτορας Κικέρων  κάνει αναφορά σε κάποιον «praefectus evocatorum», έναν αξιωματικό επικεφαλής για τους evocati.
Με το όνομα evocati ήταν επίσης γνωστά τα μέλη ενός επίλεκτου σώματος νεαρών ανδρών από την τάξη των ιππέων στους οποίους ανέθεσε ο Αυτοκράτορας Διομητιανός να φυλάσσουν την κρεβατοκάμαρά του. Ορισμένοι συγγραφείς υποστηρίζουν ότι το σώμα αυτό επιβίωσε και κατά την εποχή επόμενων αυτοκρατόρων, με αποτέλεσμα να ταυτίζεται με εκείνους που αργότερα έγιναν γνωστοί ως «Evocati Augusti».
Φιλίππα του Μοντεσπεντόν

Βιογραφία

Παντρεύτηκε πρώτα τον στρατάρχη ντε Μοντεζάν. Έγινε κυρία του Σεμιγιέ & Μπωπρώ. Ο μεγάλος πλούτος της ως χήρας την έκανε να παντρευτεί έναν Βουρβόνο το 1544, τον Κάρολο πρίγκιπα του Ρος-συρ-Υόν.
Περιγράφεται ως προσωπική φίλη της βασίλισσας Αικατερίνης. Το 1561 διορίστηκε πρώτη κυρία των τιμών της αντιβασίλισσας Αικατερίνης, σε αντικατάσταση της Ζακλίν του Λονουί, που απεβίωσε τον Αύγουστο τού έτους αυτού. Ως τέτοια, κατείχε τον υψηλότερο βαθμό στην Αυλή και ήταν υπεύθυνη για όλες τις άλλες κυρίες των τιμών και την ευταξία του οικοκυριού της βασίλισσας. Τον Απρίλιο του 1555 εισήχθη ένας νέος κανόνας: κανείς άγαμος ευγενής δεν επιτρεπόταν να μιλά με μία δεσποινίδα των τιμών της βασίλισσας, εκτός αν ήταν παρούσα η κυρία πριγκίπισσα του Ρος-συρ-Υόν.
Τον Μάιο του 1564 ο Κάρολος-Ροβέρτος του Λα Μαρκ, κόμης του Μωλεβριέ δήλωσε, ότι η Ισαβέλλα του Λιμέιγ του πρόσφερε συμμαχία για να δηλητηριάσουν τον κοινό εχθρό τους, τον Κάρολο πρίγκιπα του Λα Ρος-συρ-Υόν. Η Ισαβέλλα διωκόταν από τον πρίγκιπα, ο οποίος -όπως εκείνη ισχυριζόταν- πίεζε τη Φιλίππη να ελέγχει και να καταπιέζει τις δεσποινίδες επί των τιμών. Η Φιλίππη, με εντολή του Καρόλου, εκτός από το ότι στενοχωρούσε όλες τις δεσποινίδες της βασίλισσας, έμοιαζε να έχει μία ειδιαίτερη εχθρότητα προς την Ισαβέλλα και προσπαθούσε να εξακριβώσει αν εκείνη ήταν έγκυος, συχνά βασανίζοντάς την γι' αυτό μπροστά στη βασίλισσα και σε άλλους.
Η θέση της την έκανε να εμφανίζεται δημόσια και να παρακολουθεί τελετές μαζί με τη βασίλισσα. Συνόδευσε την Αικατερίνη στη συνάντησή της με τη βασίλισσα της Ισπανίας στα Γαλλο-Ισπανικά σύνορα το 1565.
Βρωμιούχο ασβέστιο

Το βρωμιούχο ασβέστιο είναι άλας με χημικό τύπο CaBr₂. Οι κρύσταλλοί του είναι άχρωμοι, με πυκνότητα 3,35 gr/cm³. Το άνυδρο άλας έχει σημείο τήξης 742οC. Διαλύεται εύκολα στο νερό (594 gr ανά 100 gr H₂O στους 0οC). Το κρυσταλλικό ένυδρο άλας CaBr₂. 6H₂O έχει σημείο τήξης 38,2οC. Το βρωμιούχο ασβέστιο λαμβάνεται από την αντίδραση βρωμίου με γάλα ασβεστίου παρουσία αμμωνίας. Χρησιμοποιείται στην παρασκευή ευαισθητοποιημένου φωτογραφικού υλικού.
Ανδρέας Κατσανιώτης

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Ανδρέας Κατσανιώτης γεννήθηκε στην Πάτρα. Ολοκλήρωσε την εγκύκλια εκπαίδευσή του στο 5ο Γενικό Λύκειο Πατρών.
Σπούδασε στο Τμήμα Αξιοποίησης Φυσικών Πόρων και Γεωργικής Μηχανικής της Σχολής Αγροτικής Παραγωγής, Υποδομών και Περιβάλλοντος του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Ακολούθως παρακολούθησε πληθώρα επαγγελματικών σεμιναρίων πολιτικής επικοινωνίας, τεχνικών πωλήσεων, on line marketing, διαχείρισης κρίσεων και ηλεκτρονικής διακυβέρνησης.
Είναι παντρεμένος με την Εύη Σταυριανάκη.

Επαγγελματική δραστηριότητα

Ξεκίνησε την επαγγελματική του πορεία το 1999 ως υπεύθυνος του περιοδικού Gardening. Το 2000 ανέλαβε τη θέση του εμπορικού διευθυντή της Powernet S.A., ενώ λίγο αργότερα μετακινήθηκε στην OPTICOM S.A., διατηρώντας τη θέση του εμπορικού διευθυντή. Ακολούθως ανέλαβε γενικός διευθυντής και μέλος του Δ.Σ. της ΕΟΝΕ S.A. και ακολούθως διευθύνων σύμβουλος αυτής. Το 2004 αναλαμβάνει καθήκοντα διευθυντή Μάρκετινγκ και Δημοσίων Σχέσεων, αρμόδιος για την στρατηγική προβολής και την ανάπτυξη διεθνών συνεργασιών της εφημερίδας Η Καθημερινή. 
Την περίοδο 2007-2009 διετέλεσε Διευθύνων Σύμβουλος του Ελληνικού Οργανισμού Εξωτερικού Εμπορίου (ΟΠΕ ΑΕ). Από το 2009 έως το 2012 δημιούργησε και λειτούργησε τη δική του εταιρία συμβούλων επικοινωνίας για ΜΜΕ, την ASAP.
Από το 2012 έως το 2015, ανέλαβε καθήκοντα Γενικού Γραμματέα Ενημέρωσης και Επικοινωνίας της Ελλάδος, μετά από προσωπική επιλογή του Πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, δημιουργώντας μια εναλλακτική εικόνα για την Ελλάδα στον διεθνή Τύπο. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, ανέλαβε την οργάνωση του επικοινωνιακού μέρους της Ελληνικής Προεδρίας του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Πολιτική δραστηριότητα

Η ενασχόληση του με τα κοινά ξεκίνησε από τα φοιτητικά του χρόνια ως μέλος της Συγκλήτου του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών την περίοδο 1989 έως 1991. Το 1992 ορίστηκε υπεύθυνος Πολιτικού Σχεδιασμού και Ενημέρωσης της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ. 
Από το 2003 έως το 2004, διετέλεσε Γενικός Γραμματέας του Συλλόγου Γεωπόνων Αττικής.
Τον Φεβρουάριο του 2014 ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του, με τον συνδυασμό «ΜΑΖΙ ΝΑ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΜΑΣ», για το αξίωμα του Περιφερειάρχη Δυτικής Ελλάδος. Στον Α΄ γύρο των Αυτοδιοικητικών Εκλογών κατέλαβε τη δεύτερη θέση με ποσοστό 19.85% και 79.610 ψήφους ενώ στον Β΄ γύρο έλαβε ποσοστό 49.5% και 149.984 ψήφους, μη κατορθώνοντας να εκλεγεί Περιφερειάρχης και να αναλαμβάνει Επικεφαλής της Μείζονος Αντιπολίτευσης του Περιφερειακού Συμβουλίου της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδος.
Εξελέγη Βουλευτής Εκλογικής Περιφέρειας Αχαΐας για πρώτη φορά στις Εθνικές Εκλογές του Ιανουαρίου του 2015, λαμβάνοντας 16.613 σταυρούς προτίμησης, ενώ επανεξελέγη στις Επαναληπτικές Εθνικές Εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015.
Στις 23 Νοεμβρίου 2016, κατά τη συνεδρίαση της Κ.Ο. του κόμματος, εξελέγη Αναπληρωτής Γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας.
Στις 3 Δεκεμβρίου 2018, παραιτήθηκε από Περιφερειακός Σύμβουλος και επικεφαλής της παράταξης της Μείζονος Αντιπολίτευσης στην Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας.
Στις Βουλευτικές Εκλογές του 2019, κατάφερε να επανεκλεγεί για τρίτη φορά Βουλευτής του Νομού Αχαΐας, συγκεντρώνοντας 16.290 σταυρούς προτίμησης.
Γιάγια Μπανανά

Καριέρα

Τον Ιούνιο του 2009, υπέγραψε με την Εσπεράνς Σπορτίβ ντε Τυνίς, στην οποία ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία.   
Στις 17 Ιανουαρίου 2012, μετακινήθηκε στη γαλλική Σοσό. Έπαιξε ως δανεικός στην ελβετική Λοζάν-Σπορ για την περίοδο 2013-14. 
Στις 30 Ιουλίου 2014, υπέγραψε στον Πλατανιά της Σούπερλιγκ, όπου αμέσως έγινε ο αδιαφιλονίκητος ηγέτης της άμυνας του συλλόγου. Στις 19 Οκτωβρίου 2016, φαίνεται ότι ο Καμερουνέζος διεθνής έχει προσελκύσει το ενδιαφέρον από τουρκικές ομάδες για τη μεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου. Το συμβόλαιο του 23χρονου έληγε το καλοκαίρι του 2017 και η διοίκηση της κρητικής ομάδας ενδιαφέρεται πολύ για την επέκτασή του ή την άμεση πώλησή του παίχτη, προκειμένου να αποκτήσει ένα σημαντικό χρηματικό ποσό, για την ενίσχυση του ρόστερ της ομάδας. 
Στις 23 Ιουνίου 2017, μετά τη λήξη του συμβολαίου του με τον Πλατανιά, μετακινήθηκε στον Πανιώνιο, παραμένοντας στη Σούπερλιγκ. Στις 17 Αυγούστου 2018, δύο εβδομάδες πριν από το κλείσιμο της καλοκαιρινής μεταγραφικής περιόδου, ο διεθνής κεντρικός αμυντικός, αποκτήθηκε από τον Ολυμπιακό για 700.000 € από τον Πανιώνιο, όπου αναμένεται να επιστρέψει ως δανεικός, καθώς δεν βρίσκεται στα σχέδια του προπονητή του Ολυμπιακού, Πέδρο Μαρτίνς. Τελικά, όντως, ο Πανιώνιος ανακοίνωσε τον δανεισμό του για τη σεζόν 2018-19.

Διεθνής καριέρα

Το Μάρτιο του 2015, έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Καμερούν σε φιλικό αγώνα εναντίον της Ταϊλάνδης, όπου ξεκίνησε στο βασικό σχήμα.