google/wiki40b huggingface dataset:
BMW Σειρά 8

Πρώτη γενιά (E31, 1990 - 1999)

Η εξέλιξη της πρώτης γενιάς της Σειράς 8 ξεκίνησε το 1984, ενώ η τελική φάση σχεδιασμού και ανάπτυξης του μοντέλου παραγωγής ξεκίνησε το 1986. Το μοντέλο παρουσιάστηκε επίσημα στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης στις αρχές Σεπτεμβρίου του 1989, ως BMW Σειρά 8 E31, αν και η παραγωγή της είχε ξεκινήσει ήδη από τον Μάιο. Κατασκευάστηκε για 10 ακριβώς έτη, έως τον Μάιο του 1999. Η πρώτη γενιά της Σειράς 8 σχεδιάστηκε με σκοπό να φτάσει σε επίπεδα υψηλότερα από το επίπεδο αγοράς της Σειράς 6 E24, με ακόμα μεγαλύτερη απόδοση, φουτουριστική εμφάνιση και αυξημένη τιμή.
Η αρχική Σειρά 8 ήταν το πρώτο στην ιστορία αυτοκίνητο που προσέφερε έναν κινητήρα V12 σε συνδυασμό με χειροκίνητο κιβώτιο 6 ταχυτήτων και ήταν επίσης ένα από τα πρώτα οχήματα με ηλεκτρονικό γκάζι οδήγησης. Παράλληλα, η Σειρά 8 ήταν ένα από τα πρώτα αυτοκίνητα της BMW που χρησιμοποίησε ανάρτηση με πίσω άξονα πολλαπλών συνδέσμων.
Όπως προαναφέρθηκε, το E31 μπήκε στην παραγωγή τον Μάιο του 1989, μόλις 1 μήνα μετά τη λήξη της παραγωγής της Σειράς 6 E24, αλλά δεν θεωρείται άμεσος διάδοχος του E24, για τον λόγο που τονίστηκε στην πρώτη παράγραφο, ενώ και οι πωλήσεις του επλήγησαν από την παγκόσμια ύφεση στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Τελικώς, η παραγωγή του E31 σταμάτησε τον Μάιο του 1999, αφού είχαν κατασκευαστεί 30.600 αντίτυπα, και χωρίς να υπάρξει τότε άμεσος διάδοχος, λόγω χαμηλών πωλήσεων.

Δεύτερη γενιά (G14 / G15 / G16, 2018 - σήμερα)

Η νέα BMW Σειρά 8 ανακοινώθηκε στις 15 Ιουνίου 2018, αναβιώνοντας έτσι την ονομασία, ενώ τον Ιούλιο του 2018 ξεκίνησε η παραγωγή του coupé (G15) και τον Νοέμβριο του 2018 ξεκίνησε η παραγωγή του καμπριολέ (G14), όλα στο εργοστάσιο συναρμολόγησης της BMW στο Ντίνγκολφινγκ της Γερμανίας.
Διεθνώς, η σημερινή Σειρά 8 G15 φέρει έναν κινητήρα βενζίνης 4.4 λίτρων V8 με twin-turbo, έκδοση που ονομάζεται M850i xDrive. Ειδικότερα στην Ευρώπη, προσφέρεται και μια έκδοση 840d xDrive με 3.0 λίτρων 6-κύλινδρο σε σειρά (I6) κινητήρα τουρμποντίζελ. Και οι δύο κινητήρες συνδυάζονται με στάνταρ 4-κίνηση xDrive.
Αναμένεται και ένα 4-πορτο στυλ αμαξώματος Gran Coupé (G16), ως διάδοχος της σειράς F06 / F12 / F13 της Σειράς 6. Επίσης, ένα μοντέλο Μ8 υψηλής απόδοσης αναμένεται να εισαχθεί στο μέλλον.
Ιμφάλ

Ιστορία

Η μάχη του Ιμφάλ πραγματοποιήθηκε μεταξύ Μαρτίου και Ιουλίου 1944, προς το τέλος του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου .

δημογραφικά στοιχεία

Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός εντός των ορίων του Ιμφάλ ήταν 268.243 άτομα ή 277.196 άτομα συμπεριλαμβανομένης της εξώτερης επέκτασης της πόλης. Το μέσο ποσοστό αλφαβητισμού στην πόλη ήταν πάνω από 90%. Ο αλφαβητισμός των ανδρών βρισκόταν στο 95% και υπερέβαινε το ποσοστό αλφαβητισμού των γυναικών που ήταν 87%. Σχεδόν το 70% των κατοίκων ήταν Ινδουιστές, το 10% ήταν Χριστιανοί, το 3.7% ήταν Μουσουλμάνοι, το 0.54% ήταν Βουδιστές, το 0.45% ήταν Τζαϊνιστές και το 0.18% ήταν σιχιστές. 
Η μητροπολιτική περιοχή Imphal είχε πληθυσμό 918.739 κατοίκους, συμπεριλαμβανομένων των πόλεων και των προαστίων Bijoy Govinda, Chingangbam Leikai, Khongman , Khurai Sajor Leikai, Kiyamgei, Kongkham Leikai, Laipham Siphai, Lairikyengbam Leikai, Lamjaotongba, Lamshang , Langjing, Langthabal Kunja, Langthabal Mantrikhong (τμήμα), Lilong (Imphal West) , Lilong (Thoubal) , Naorem Leikai, Ναόρια Pakhanglakpa, Oinam Thingel, Porompat , Porompat περιοχή περιοχή, Pangei, Sagolband (τμήμα), Takyel Mapal, Thongju και Torban ) .
Ούγος Λανσελό των Λουζινιάν

Βιογραφία

Ήταν ο πέμπτος γιος του Ιακώβου Α΄ της Κύπρου και της Ελβίς των Γουέλφων, κόρης του Φιλίππου του Μπράουνσβαϊκ-Γκρούμπενχαγκεν κοντοσταύλου της Ιερουσαλήμ. Αδέλφια του ήταν ο Ερρίκος τιτουλάριος πρίγκιπας της Γαλιλαίας, η Μαρία σύζυγος του Λαδισλάου των Καπετιδών-Ανζού της Νάπολης. 
Το 1424 έγινε αρχιεπίσκοπος της Λευκωσίας και τιτουλάριος λατίνος Πατριάρχης της Ιερουσαλήμ. Το 1426 έγινε καρδινάλιος του Σαντ' Αντριάνο αλ Φόρο. Κατά την αιχμαλωσία τού πρωτότοκου αδελφού του Ιανού από τους Μαμελούκους (1426-27) ήταν αντιβασιλιάς της Κύπρου.
Παρακολούθησε το Συμβούλιο της Βασιλείας το 1431 και έγινε υποστηρικτής του αντίπαπα Φίλικα Ε΄ (Αμεδαίου Η΄ δούκα της Σαβοΐας). Εκπροσωπώντας το Συμβούλιο, έλαβε μέρος στη Συνέλευση του Αρράς ως πρόεδρος, μαζί με τον Νικολό Αλμπεργκάτι αντιπρόσωπο του πάπα (legatus).
Η ανιψιά του Άννα, κόρη του Ιανού, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο δούκα της Σαβοΐας, γιο του Αμεδαίου Η΄. Ο ανιψιός του Λανσελό, γιος του αδελφού του Φιλίππου κοντοσταύλου της Κύπρου, έγινε καρδινάλιος και τιτουλάριος λατίνος Πατριάρχης της Ιερουσαλήμ.
Το 1442 απεβίωσε στη Γενεύη.
Συσκευή εξόδου

Με τον όρο συσκευή εξόδου στους Η/Υ εννοούμε τις διάφορες μονάδες και τα τμήματα του υλικού εξοπλισμού του υπολογιστή, των οποίων ο σκοπός είναι να εξάγουν πληροφορία (δεδομένα) από τον υπολογιστή στον έξω κόσμο.
Η πιο προφανής και απαραίτητη από τις συσκευές εξόδου είναι η οθόνη μέσω της οποίας ο υπολογιστής παρουσιάζει οπτικά τις πληροφορίες στον χρήστη. Άλλη σημαντική συσκευή εξόδου είναι ο εκτυπωτής, ο οποίος εξάγει πληροφορία σε έντυπη μορφή. Τον ίδιο ρόλο έχει και ο σχεδιογράφος (plotter). Συσκευή εξόδου είναι επίσης και τα ηχεία, ο βιντεοπροβολέας ο οποίος προβάλει την είκονα σε μια οθόνη και τα ακουστικά, που έχουν την ίδια λειτουργία με τα ηχεία.
Σπυρίδων Στέντας

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Κρήτη το 1674.

Καλλιτεχνικό έργο

Στο Μουσείο Ζακύνθου φυλάττονται θωράκια λεπτογραφικών πολυσυνθέτων παραστάσεων. Είναι έντεχνα επεξεργασμένα σε ξηρό τύπο. Γενικά παρουσιάζει επιδράσεις της Αναγεννήσεως.
Στην ιδιωτική συλλογή Σταθάτου φυλάττεται αριστοτεχνικό έργο που παριστάνει την «Αποτομή της κεφαλής του Προδρόμου».
Πρωτεύουσα του Καζακστάν

Αλάς-καλά (1917-1920)

Η πρώτη πρωτεύουσα του Καζακστάν ήταν το Σεμέι, την περίοδο 1917-1920. Τότε, η χώρα ήταν γνωστή ως Αυτονομία του Αλάς. 

Ορενμπούργκ (1920-1925)

Το Καζακστάν και το Κιργιστάν αποτελούσαν μέρος της Κιργιζικής ΑΣΣΔ, την περίοδο 1920-1925. Η τότε πρωτεύουσα ήταν το Ορενμπούργκ, ωστόσο σήμερα βρίσκεται εντός της επικράτειας της Ρωσίας.

Κιζιλόρντα (1925-1929)

Η πρώτη πρωτεύουσα της Καζακικής ΑΣΣΔ, στην περίοδο 1925-1929, ήταν η Κιζιλόρντα (καζακικά: Ақмешіт).

Αλμάτι (1929-1997)

Το 1929, έγινε η τέταρτη αλλαγή πρωτεύουσας, αυτή τη φορά στο Αλμάτι. Ήταν η πρωτεύουσα της Καζακικής ΑΣΣΔ την περίοδο 1929-1936, καθώς και η πρωτεύουσα της Καζακικής ΣΣΔ. Επίσης, ήταν η πρωτεύουσα του Καζακστάν στα πρώτα χρόνια της μετασοβιετικής περίοδου, μέχρι το 1997, όπου μεταφέρθηκε στο Αλμάτι. 

Αστανά (1997–)

Η αλλαγή της πρωτεύουσας από το Αλμάτι στην Αστανά ήταν ιδέα του σημερινού προέδρου της χώρας, του Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγιεφ. Γενικά, η Αστανά είναι μία σχεδιασμένη πόλη.
Αρτζελάτο

Γεωγραφία

Το Αρτζελάτο είναι πεδινός δήμος σε απόσταση 18 περίπου χιλιομέτρων από την πρωτεύουσα της επαρχίας Μπολόνια. Το μέσο υψόμετρο του εδάφους είναι στα 25 μέτρα με ελάχιστη τα 19 και μέγιστη τα 29 μέτρα. Ο δήμος διασχίζεται από τον ποταμό Ρένο (Ιταλ. Fiume Reno), το σημαντικότερο ποτάμι της επαρχίας και το τεχνητό κανάλι Ναβίλλε (Ιταλ. Canale Naville). Η συνολική έκταση του δήμου είναι 35,17 km² και οι γεωγραφικές του συντεταγμένες είναι: 44°38'33"00 N γεωγραφικό πλάτος και 11°20'55"68 E γεωγραφικό μήκος.
Τον δήμο απαρτίζουν τα δημοτικά διαμερίσματα του Αρτζελάτο, Βόλτα Ρένο, Καζαντίο, Καζέττε ντι Φούνο, Μαλακάππα, Σαν Ντονίνο, Σαν Τζιάκομο, Σαντ Άννα και Φούνο.
Το Αρτζελάτο συνορεύει με τους δήμους του Καστέλ Ματζιόρε, Καστέλλο ντ Άρτζιλε, Μπεντιβόλιο, Σάλα Μπολονιέζε και Σαν Τζιόρτζιο ντι Πιάνο.

Ιστορία

Τον μεσαίωνα, στις αρχές του 11ου αιώνα, το κάστρο της Αρτζελάτα (ιταλ. Castello di Argelata), μετέπειτα Αρτζελάτο, ανήκε στην εκκλησία, μετά πέρασε στον Μπονιφάτσιο ντι Τοσκάνα (Bonifacio di Toscana) και το 1046 πέρασε στην κόρη του Ματθίλδη της Κανόσα (Matilde di Canossa). Εκείνης της χρονιάς είναι και η πρώτη μαρτυρία που έχουμε για το Αρτζελάτο. Το 1105 παραχώρησε την εκκλησία του Αγίου Μιχαήλ (Σαν Μικέλε San Michele), του κάστρου του Αρτζελάτο στην εκκλησία της Μπολόνια. Μετά τον θάνατο της, το 1115, θα περάσει όλη η περιοχή στην εκκλησία. Με την υπογραφή της ειρήνης της Κωνσταντίας ο δήμος της Μπολόνια ήθελε να αυξήσει την επιρροή του στις γύρο περιοχές που ελέγχονταν από την εκκλησία. Με διάφορες κινήσεις, ακόμα και βίαιες, κατάφερε να κατακτήσει, για πρώτη φορά, το κάστρο του Αρτζελάτο το 1197 και στην συνέχεια το 1242. Αυτό θα προκαλέσει την οργή του Πάπα που θα το διεκδικήσει μέχρι το 1264.
Στις 15 Νοεμβρίου 1325 ο Τζαππολίνο ντέι Γκιμπελλίνι (Zappolino dei Ghibellini)της Μόντενα θα κερδίσει ενάντια στους Γκουέλφι (Guelfi) της Μπολόνια, κατά τους πολέμους μεταξύ Γκιμπελλίνι και Γκουέλφι, θα κατακτήσει το Αρτζελάτο, θα το λεηλατήσει και θα το κάψει. Από εκείνη την περίοδο και μετά θα αρχίσει η παρακμή της περιοχής εξαετίας των συνεχόμενων διαμαχών και μιας σειράς από μεγάλες πλημμύρες. Ενδεικτικό της άσχημης κατάστασης, όσον αφορά τις πλημμύρες, είναι η δημιουργία του δήμου του Βενετσάνο (Comune di Venezzano), μερικά χιλιόμετρα μακριά, από τους κατοίκους του Αρτζελάτο. Σήμερα το Βενετσάνο ανήκει στον γειτονικό δήμο του Καστέλο ντ Άρτζιλε. Το 1828 το Αρτζελάτο θα αναγνωριστεί ως ανεξάρτητος δήμος.
Η ανάκαμψη της περιοχής θα αρχίσει στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα με την ανάπτυξη της γεωργίας και της βιομηχανίας της περιοχής και κυρίως με την κατασκευή του κέντρου για το χονδρεμπόριο, το μεγαλύτερο της Ευρώπης, και του διαμετακομιστικού κέντρου της Μπολόνια

Κοινωνία

Το Αρτζελάτο είναι ένας σχετικά μικρός δήμος με 9.677 μόνιμους κατοίκους (στοιχεία 1ης Ιανουαρίου του 2011).
Οι ξένοι μόνιμοι κάτοικοι είναι 666. Οι περισσότεροι προέρχονται από την Ρουμανία (126), το Μαρόκο (107) και την Κίνα (96). Στο δήμο κατοικεί και ένας Έλληνας.
Σονάτα για πιάνο No. 2 (Σοπέν)

H Σονάτα για πιάνο No. 2 σε Σι ύφεση ελάσσονα, Op. 35 είναι σονάτα του Φρεντερίκ Σοπέν, που ολοκληρώθηκε το 1839 και δημοσιεύτηκε πρώτη φορά το 1840. Η σύνθεση είχε ξεκινήσει ήδη από το 1837 και ολοκληρώθηκε το 1839, όταν ο Σοπέν βρισκόταν με τη Γεωργία Σάνδη σε οίκημα της, νότια του Παρισιού. Πρόκειται τη δεύτερη από τις συνολικά τρεις σονάτες για πιάνο του Σοπέν, καθώς και μία από τις τρεις πρώτες ώριμες σονάτες του, μαζί με τις Σονάτα για πιάνο No. 3 σε Σι ελάσσονα και Σονάτα για πιάνο και τσέλο σε Σολ ελάσσονα. Το εν λόγω έργο, θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα έργα του Σοπέν, καθώς κι μία από τις σπουδαιότερες σονάτες για πιάνο, του παγκοσμίου ρεπερτορίου. 
Συνολικά η σονάτα διαθέτει τέσσερα μέρη: Ι) Grave – Doppio movimento, 2/2,  ΙΙ) Scherzo σε Μι ύφεση ελάσσονα, 3/4, ΙΙΙ) Marche funèbre: Lento σε Ρε ύφεση μείζονα, 4/4 και IV) Finale: Presto, 2/2. Το τρίτο μέρος της σονάτας, το Marche funèbre, είναι ένα από τα γνωστότερα έργα του συνθέτη. Η εν λόγω σονάτα έχει επιρροές τόσο από τον Μπαχ, όσο κι από τον Μπετόβεν. Μία μέση εκτέλεση της σονάτας διαρκεί περίπου 21 με 25 λεπτά. 
Αν και η σονάτα ήδη από τη στιγμή της δημοσίευσης της απέκτησε δημοτικότητα, η κριτική που της ασκήθηκε εκείνη την εποχή δεν ήταν τόσο καλή. Για παράδειγμα ο Ρόμπερτ Σούμαν, μεταξύ άλλων κριτικών, είπε πως ο Σοπέν δεν μπορεί τελικά να διαχειριστεί τη δομή της σονάτας. Πλέον έχει εκτελεστεί από δεκάδες καλλιτέχνες και έχει συμπεριληφθεί σε δεκάδες ηχογραφήσεις. Το Marche funèbre, έχει εκτελεστεί και παιχτεί εκατοντάδες κηδείες, μεταξύ των οποίων και του ίδιου του Σοπέν, και πλέον μόνο το άκουσμα του ανακαλεί τον θάνατο.
Ναθάνιελ Μπλις

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Μπλις γεννήθηκε στο χωριό Μπίσλεϋ, στα Κότσγουολντς του Γκλόστερσερ. Ο πατέρας του, που επίσης λεγόταν Ναθάνιελ, ήταν υφασματέμπορος. Ο γιος φοίτησε στο Κολέγιο Πέμπροουκ της Οξφόρδης, από όπου πήρε το πτυχίο του το 1720 και Master το 1723. Λίγο καιρό αργότερα νυμφεύθηκε.
Το 1736 ο Μπλις έγινε εφημέριος στον ναό του St. Ebbe της Οξφόρδης. Με την υποστήριξη των Τζωρτζ Πάρκερ, κόμη του Μάκλσφηλντ, του Σαβιλιανού Καθηγητή της Αστρονομίας Τζέιμς Μπράντλεϋ, του Γουίλιαμ Τζόουνς και άλλων, ο Μπλις διαδέχθηκε τον Έντμουντ Χάλλεϋ στη Σαβιλιανή έδρα της Γεωμετρίας στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης τον Φεβρουάριο του 1742, ενώ τον Μάιο του ιδίου έτους εκλέχθηκε Εταίρος (Fellow) της Βασιλικής Εταιρείας. Ως καθηγητής, παρέδιδε μαθήματα αριθμητικής, άλγεβρας, επιπεδομετρίας και σφαιρικής γεωμετρίας, καθώς και για τη χρήση των λογαρίθμων και των τοπογραφικών οργάνων.
Ο κόμης Τζωρτζ Πάρκερ είχε εγκαταστήσει ένα αστεροσκοπείο στο κάστρο Σέρμπουρν. Εργαζόμενος σε αυτό, αλλά και στο Αστεροσκοπείο του Γκρήνουιτς, ο Μπλις πραγματοποίησε μεσημβρινές παρατηρήσεις ενός κομήτη ενώ αυτός πλησίαζε τον `Ηλιο το 1744. Ο Μπλις εργάσθηκε μαζί με τον Μπράντλεϋ στο Αστεροσκοπείο του Γκρήνουιτς και τον Ιούνιο του 1761, εξαιτίας της κακής υγείας του Μπράντλεϋ, ανέλαβε τις παρατηρήσεις για τη διάβαση της Αφροδίτης. Το 1762 διαδέχθηκε τον Μπράντλεϋ στο αξίωμα του Βασιλικού Αστρονόμου, αλλά παρέμεινε σε αυτό μόνο δύο χρόνια, μέχρι τον αδόκητο θάνατό του. Βοηθός του στο Γκρήνουιτς ήταν ο Τσαρλς Γκρην, ο οποίος, μετά τον θάνατο του Μπλις, συνέχισε το έργο του μέχρι τον διορισμό του επόμενου Βασιλικού Αστρονόμου. Τον Απρίλιο του 1764 ο Μπλις παρατήρησε μία δακτυλιοειδή έκλειψη Ηλίου που ήταν ορατή από το Γκρήνουιτς. Πολλές από τις παρατηρήσεις του Μπλις θεωρήθηκαν δυνητικά χρήσιμες για την επίλυση του προβλήματος προσδιορισμού του γεωγραφικού μήκους, κάτι σημαντικό για τη χαρτογραφία και την ποντοπόρο ναυτιλία. Για τον λόγο αυτό, αγοράσθηκαν από την Επιτροπή Γεωγραφικού Μήκους (Board of Longitude) από τη χήρα του, Ελίζαμπεθ Μπλις (πατρικό επώνυμο Χίλμαν). Οι παρατηρήσεις του από το Γκρήνουιτς δημοσιεύθηκαν μόλις το 1805, όταν συμπεριλήφθηκαν ως συμπλήρωμα σε μία έκδοση των παρατηρήσεων του Μπράντλεϋ από τον οξφορδιανό καθηγητή Τόμας Χόρνσμπυ.
Ο Ναθάνιελ Μπλις πέθανε στην Οξφόρδη, αλλά τάφηκε κοντά στον Χάλλεϋ, στον περίβολο του ναού της Αγίας Μαργαρίτας, στο Λη του νοτιοανατολικού Λονδίνου. Ως ανεξάρτητοι οικονομικώς, οι πρώτοι 4 Βασιλικοί Αστρονόμοι, του Μπλις συμπεριλαμβανομένου, λάμβαναν μόνο έναν ελάχιστο μισθό. Αυτό άλλαξε όταν ο Νέβιλ Μάσκελυν διαδέχθηκε τον Μπλις στο αξίωμα του Βασιλικού Αστρονόμου: ο Μάσκελυν άρχισε να παίρνει 350 λίρες το έτος, κάτι που του επέτρεψε να καταστήσει το αξίωμα την κύρια ασχολία του.
Το έτος 2000 η Διεθνής Αστρονομική Ένωση έδωσε το όνομα του Μπλις σε έναν κρατήρα διαμέτρου 20 χιλιομέτρων στο βόρειο ημισφαίριο και στην ορατή πλευρά της Σελήνης.
157 Δηιάνειρα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Δηιανείρας εκτιμάται σε 19,1 χλμ. Ο φασματικός τύπος της Δηιάνειρας είναι άγνωστος, όπως και το άλβεδό της. Η Δηιάνειρα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 15 ώρες και 49 λεπτά.
Γουίλιαμ Άντερς

Η ζωή του

Στις 21 Δεκεμβρίου του 1968, μαζί με τους Φρανκ Μπόρμαν και Τζιμ Λόβελ, υπήρξε μέλος του πληρώματος του Απόλλων 8, το οποίο εκτοξεύθηκε επιτυχώς από το Διαστημικό Κέντρο Κένεντι στη Φλόριντα και αποτέλεσε την πρώτη επανδρωμένη αποστολή για τη Σελήνη. Ο Γουίλιαμ Άντερς απαθανάτισε την περίφημη «Ανατολή της Γης» χαρίζοντας στην ανθρωπότητα μία από τις πιο εμβληματικές φωτογραφίες του 20ού αιώνα.
Στις 3 Αυγούστου του 1969, έφτασε με την οικογένειά του στο Διεθνές Αεροδρόμιο Ελληνικού πραγματοποιώντας καλοκαιρινή επίσκεψη στην Ελλάδα. Τον υποδέχθηκε βαθύτατα κολακευμένος ο Στυλιανός Παττακός και η συνοδεία του.
Παγκόσμιο σκακιστικό πρωτάθλημα γυναικών

Το Παγκόσμιο Σκακιστικό Πρωτάθλημα Γυναικών (αγγλικά: Women's World Chess Championship, WWCC) διεξάγεται με σκοπό τον καθορισμό της παγκόσμιας πρωταθλήτριας γυναικών στο σκάκι. Όπως και το Παγκόσμιο Σκακιστικό Πρωτάθλημα, διοργανώτρια αρχή του πρωταθλήματος είναι η Διεθνής Σκακιστική Ομοσπονδία (FIDE).
Σε αντίθεση με τα περισσότερα αθλήματα που αναγνωρίζονται από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή, όπου οι διοργανώσεις είναι είτε "μικτές" (που τους περιλαμβάνει όλους) είτε χωρίζεται σε άνδρες και γυναίκες, στο σκάκι επιτρέπεται και στις γυναίκες να αγωνίζονται στην "ανοικτή κατηγορία (η οποία περιλαμβάνει και το Παγκόσμιο Σκακιστικό Πρωτάθλημα) υπάρχει επίσης ένα ξεχωριστό Πρωτάθλημα Γυναικών (μόνο για γυναίκες). Εντούτοις, η κορυφαία γυναίκα παίκτρια για πάνω από 20 χρόνια (με την υψηλότερη βαθμολογία FIDE στην ιστορία οποιασδήποτε γυναίκας), η Γιούντιτ Πόλγκαρ, ποτέ δεν αγωνίστηκε για τον τίτλο των γυναικών.
Ροδιόλα

Ετυμολογία

Η ονομασία «Ροδιόλα», συνδυάζει το Ελληνικό ρόδο, που σημαίνει τριαντάφυλλο και αναφέρεται στις ρίζες, οι οποίες μοιάζουν στην οσμή με αυτή του τριαντάφυλλου και με την υποκοριστική Λατινική κατάληξη -iola.

Χημική σύνθεση

Το Rhodionin είναι ένα ραμνοζίδιο (rhamnoside) [[..]] (herbacetin) το οποίο ευρίσκεται στα είδη Rhodiola.
Κωνσταντίνος Βερροιόπουλος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου.  Το 1920 διορίστηκε Νομάρχης Λάρισας, θέση στην οποία υπηρέτησε ως το 1922. Στην κυβέρνηση Τσαλδάρη υπηρέτησε ως υπουργός Γενικός Διοικητής Μακεδονίας από τις 19 Ιουλίου 1935 ως τις 10 Οκτωβρίου 1935. Εξελέγη βουλευτής Αθηνών το 1933 και Αττικοβοιωτίας στις εκλογές του 1935 με το Λαϊκό Κόμμα.
Έγινε διοικητής της Αγροτικής Τράπεζας το 1946, θέση την οποία κατείχε μέχρι το 1950. Ήταν παντρεμένος με την Αλεξάνδρα Πορτοκάλογλου και είχαν 2 παιδιά.
Πέθανε τον Ιανουάριο του 1975.
Η Βενετσιάνα (ταινία)

Υπόθεση

Μετά την πανούκλα στη Βενετία, κατά τη διάρκεια του καρναβαλιού, δύο ελκυστικές γυναίκες υψηλής κοινωνίας, η ώριμη χήρα Άντζελα (Λάουρα Αντονέλι) και η νεαρή νύφη της Βαλέρια (Μόνικα Γκουεριτόρε), συναγωνίζονται για τις σεξουαλικές εύνοιες του Τζουλς (Τζέισον Κόνερι), ενός νεαρού και όμορφου ξένου, που βρήκαν περιπλανώμενο στους δρόμους.

Υποψήφιοτητες

Η ταινία ήταν υποψήφια για τα βραβεία  Νταβίντ ντι Ντονατέλο και  Νάστρο ντ' Αρτζέντο το 1986 στην κατηγορία καλύτερων κοστουμιών.

Πληροφορίες παραγωγής

Σε ορισμένες χώρες που προβλήθηκε η ταινία υπήρξε απαγόρευση για ανηλίκους κάτω των 18 ετών, όπως η Αργεντινή, η Γαλλία και η  Ισπανία.
Αίθουσα Τέχνης Αμβούργου

Η Αίθουσα Τέχνης Αμβούργου (γερμ. Hamburger Kunsthalle) είναι μουσείο τέχνης στο Αμβούργο. Φιλοξενεί κυρίως έργα ζωγραφικής του 14ου αιώνα, έργα Ολλανδών και Φλαμανδών καλλιτεχνών του 16ου και 17ου αιώνα, Γαλλικούς και Γερμανικούς πίνακες του 19ου αιώνα και σύγχρονα έργα ζωγραφικής. Στεγάζεται σε συγκρότημα τριών κτιρίων στο κέντρο της πόλης.
Αναμνηστικό μετάλλιο τάγματος Γεωργίου Α'

Το Αναμνηστικό μετάλλιο τάγματος Γεωργίου Α´ ήταν ελληνικό μετάλλιο. Συστήθηκε με τον Νόμο 613 σε ανάμνηση της ιδρύσεως του Τάγμα του Γεωργίου Α΄. Διαιρείται σε δύο τάξεις: Αργυρό και χαλκό. Η ταινία είναι χρώματος σκούρου κόκκινου. Φοριέται στο αριστερό μέρος του στήθους. Απονέμεται στους αξιωματικούς, οπλίτες κατώτατους υπάλληλους και ιδιώτες.
Κλεάνθης

Η φιλοσοφία του

Η φιλοσοφική δραστηριότητα του Κλεάνθους είχε συντηρητικά χαρακτηριστικά, καθώς δεν ανέπτυξε τις διδασκαλίες του Ζήνωνος, αλλά απλώς τις διαφύλαξε πιστά. Ο διάδοχος του Ζήνωνος δημιουργεί απλώς υποκατηγορίες στην στωική τριχοτόμηση της Φιλοσοφίας, θέτοντας την Διαλεκτική και Ρητορική υπό την Λογική και απλώνοντας την Ηθική με την πρόσθεση της Πολιτικής (μελέτη των Ηθικών Αρχών του βίου και των συντακτικών Αρχών της Πολιτείας) και την Φυσική με την πρόσθεση της Θεολογίας. Ο Κλεάνθης προσυπογράφει τις θέσεις του δασκάλου του, ότι το κάθε ανθρώπινο ον οφείλει να έχει στη ζωή του τον ίδιο ανώτερο και ηθικό προορισμό, να επιδιώκει τον ίδιο σκοπό του «ομολογουμένως ζην» και να λαμβάνει την ίδια αμοιβή, απλώς τα μέσα και οι διαδρομές προς την επίτευξη του σκοπού είναι διαφορετικά από άνθρωπο σε άνθρωπο, αν και από την Φύση έχουν διανεμηθεί κατά δίκαιο και αμερόληπτο τρόπο. Η Φύση δεν κάνει διακρίσεις, παραγκωνισμούς και αδικίες αλλά για όλους ισχύουν οι ίδιοι νόμοι και όλοι είναι τέκνα της ιδίας Αρχής. Δικό του δρόμο ο Κλεάνθης ακολούθησε μόνο στην αξιολόγηση του Ηλίου (αντί του Αιθέρος) ως Ηγεμονικού του Κόσμου, στην Κοσμογονία και την Ηθική του. Σε αυτόν ανάγεται η (διευρυμένη εν σχέσει προς τον Ζήνωνα) διατύπωση - έκφραση για το «Τέλος», κατά την οποία ο στωικός πρέπει να ζει σε απόλυτη εσωτερική συμφωνία (ομολογία) προς την Φύση, προσέθεσε δε στον όρο του Ζήνωνος το «τήι Φύσει», βελτιώνοντάς τον σε «ομολογουμένως τήι Φύσει ζήν».
Ο Πλούταρχος αφηγείται ότι:
 «Ο βασιλιάς Αντίγονος ( Αντίγονος Β΄ Γονατάς) όταν μετά από καιρό είδε κάποτε  στην Αθήνα τον  Κλεάνθη και τον ρώτησε: «Αλέθεις ακόμα «Κλεάνθη;»  «Αλέθω, βασιλιά», του απάντησε εκείνος «και το κάνω» για να μη χάσω τη διδασκαλία του Ζήνωνα και τη φιλοσοφία». Πόσο σπουδαίο φρόνημα είχε ο άνθρωπος που άλεθε το σιτάρι με το χέρι του και έψηνε το ψωμί έγραφε για τους θεούς, για τη σελήνη, για τα άστρα και για τον ήλιο.
Εθνοκεντρισμός

Εθνοκεντρισμός (ετυμ. "έθνος" + "κέντρο") είναι η χρήση της ιδιαίτερης εθνικής κουλτούρας ή πολιτισμού ως μέτρο σύγκρισης και κριτικής θεώρησης άλλων κουλτουρών ή πολιτισμών από μεμονωμένα άτομα ή κοινωνικές ομάδες, περικλείοντας συχνά και την πεποίθηση για την ανωτερότητα της.
Κατ’ ουσίαν ο εθνοκεντρισμός υποδηλώνει μια αδυναμία πρόσληψης του πολιτισμού μιας διαφορετικής φυλετικής ή εθνικής ομάδας με διαφορετική θρησκεία και ήθη, γλώσσα, πολιτικό ή οικονομικό σύστημα. Τούτο, γιατί η αντίληψη ενός εθνοκεντρικού συστήματος σκέψης στηρίζεται στην υπόθεση ότι ο κόσμος και η πραγματικότητα είναι τμήμα του δικού του πολιτισμικού συστήματος αξιών. Ο εθνοκεντρισμός συνδέεται με το πρόβλημα των κοινωνικών προκαταλήψεων εξαιτίας των οποίων τα άτομα που ανήκουν σε μια κοινωνία μπορεί να αισθανθούν εχθρότητα απέναντι σε κοινότητες με διαφορετική κοινωνική συγκρότηση ή πολιτιστική προέλευση. Υποδηλώνει, επίσης, την αδυναμία αντίληψης μιας κοινής βάσης στην ανθρωπότητα, πίσω από τις επιφανειακές παραλλαγές των κοινωνικών και πολιτισμικών παραδόσεων. Υποστηρίζεται ότι ο εθνοκεντρισμός συναντάται σε όλες τις κοινωνίες και μπορεί να είναι ένα φαινόμενο κοινό σε όλους τους πολιτισμούς.
Η έννοια του ευρωπαϊκού εθνοκεντρισμού προσδιορίζει τοπικά τα παραπάνω, θέτοντας ως βάση του δυτικού πολιτισμού τα πολιτισμικά –ή πολιτιστικά- επιτεύγματα του ευρωπαϊκού χώρου και του αυτοπροσδιορισμού του ως φυσική συνέχεια του κλασικού ελληνικού πολιτισμού.
Νέο Καταλανικό Τραγούδι

To Νέο Καταλανικό Τραγούδι (καταλανικά: Nova Cançó) ήταν μουσικό είδος που προέκυψε τη δεκαετία του 1960 κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του στρατηγού Φράνκο στην Ισπανία. Εντάσσεται στα ευρύτερα πλαίσια ανανέωσης της καταλανόφωνης κουλτούρας που έλαβε χώρα σταδιακά από τα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας. Είχε ως βασικά του χαρακτηριστικά την εισαγωγή στην καταλανόφωνη μουσική ενός νέου είδους, με επιρροές από τον Ζωρζ Μπρασάνς και τον Ζακ Μπρελ, επιφέροντας την ανανέωση της λαϊκής και δημοφιλούς μουσικής στις καταλανόφωνες περιοχές, και την προώθηση μιας δημοκρατικής νοοτροπίας. Κύριοι πρωταγωνιστές του ήταν τραγουδιστές όπως ο Ραϊμόν, ο Ζοάν Μανουέλ Σεράτ, η Μαρία δελ Μαρ Μπονέτ και ο Λιουίς Λιακ που εντάχθηκαν στο συγκρότημα Els Setze Jutges. Το κίνημα έσβησε κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, με την εισαγωγή του αγγλοσαξωνικού ποπ-ροκ να το αντικαθιστά ως κυρίαρχο μουσικό ρεύμα.
Πατριωτικό Κέντρο

Ιστορικό

Η ίδρυση του Πατριωτικού Κέντρου ανακοινώθηκε σε πολιτική εκδήλωση στην Αθήνα, στις 10 Μαρτίου 2013, από πρώην στελέχη του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού, μεταξύ αυτών και των πρώην βουλευτών Αστέριο Ροντούλη και Ουρανία Παπανδρέου-Παπαδάκη, μετά την ήττα του ΛΑ.Ο.Σ. στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις του 2012.
Το Πατριωτικό Κέντρο ιδρύθηκε και τυπικά στις 20 Μαρτίου. Μία μέρα νωρίτερα, στις 19 Μαρτίου 2013, είχε ανακοινώσει την προσχώρησή του στο κόμμα και ο πρώην βουλευτής Αχαΐας, επίσης προερχόμενος από το ΛΑ.Ο.Σ., Αλέξανδρος Χρυσανθακόπουλος.
Τον Απρίλιο του ίδιου χρόνου, μετά από συνάντηση της διοικούσας επιτροπής του κόμματος με τον Πάνο Καμμένο, αποφασίστηκε η συνεργασία του κόμματος με τους Ανεξάρτητους Έλληνες.
Το Φεβρουάριο του 2014, ο Αστέριος Ροντούλης αποχώρησε από το κόμμα καταγγέλλοντας τα «ανοίγματα» των Ανεξαρτήτων Ελλήνων προς το ΣΥ.ΡΙΖ.Α., και ύστερα από συνάντηση με τον Αντώνη Σαμαρά, εντάχθηκε στη Νέα Δημοκρατία.
Το Νοέμβριο του ίδιου χρόνου, το Πατριωτικό Κέντρο συμμετείχε στο 2ο Συνέδριο των Ανεξάρτητων Ελλήνων, εκπροσωπούμενο από τον Αλέξανδρο Χρυσανθακόπουλο.

Θέσεις

Κύριος στόχος του κόμματος, είναι η σύμπραξη όλων των Ελλήνων αλλά και η ενότητα - συνεργασία όλων των πνευματικών, πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων της χώρας μας. Ακόμα στόχος είναι η ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας, να καταγγελθεί το μνημόνιο και να ακολουθηθεί μια επεξεργασμένη εθνική στρατηγική επιβίωσης του κράτους.