Ιβηρική Ένωση

Ιβηρική Ένωση είναι ένας σύγχρονος όρος που αναφέρεται στην ιστορική πολιτική ένωση που κυβέρνησε όλη την Ιβηρική Χερσόνησο νότια από τα Πυρηναία την περίοδο 1580-1640, μέσω μιας δυναστικής ένωσης. Αυτή η ένωση συντέθηκε από τα στέμματα της Πορτογαλίας και της Ισπανίας, μετά την Πορτογαλική δυναστική κρίση και ως προσωπική ένωση των στεμμάτων, μαζί με τις αντίστοιχες αποικιακές τους κτήσεις.
Το να ενώσουν την Ιβηρία ήταν μια από τις φιλοδοξίες των μεσαιωνικών μοναρχών της Ιβηρικής χερσονήσου. Ο Σάντσο Γ΄ της Ναβάρρας και ο Αλφόνσος ΣΤ' της Καστίλης πήραν αμφότεροι τον τίτλο Imperator Totius Hispaniae, που σημαίνει "Αυτοκράτορας όλης της Ισπανίας"αιώνες πριν. Η ένωση μπορούσε να είχε επιτευχθεί νωρίτερα αν ο Μιγκέλ της Παζ, Πρίγκηπας του Αστούριας,είχε γίνει βασιλιάς. Πέθανε νωρίς στην παιδική του ηλικία.
Η ιστορία της Πορτογαλίας από την δυναστική κρίση του 1578 έως τους πρώτους μονάρχες της Δυναστείας Μπραγάνζα ήταν μια μεταβατική περίοδος. Η Πορτογαλική Αυτοκρατορία ήταν κοντά στο αποκορύφωμα της στην αρχή εκείνης της περιόδου. Συνέχισε να απολαμβάνει εξαπλωμένη επιρροή στον κόσμο αφότου ο Βάσκο ντα Γκάμα είχε τελικά φθάσει στην Ανατολή πλέοντας γύρω από την Αφρική το 1497-1498. Το κατόρθωμα του Γκάμα ολοκλήρωσε τις εξερευνητικές προσπάθειες, εγκαινιασμένες από τον Χένρι τον Πλοηγό, και άνοιξε έναν ωκεάνειο δρόμο για το απίστευτα επικερδές εμπόριο μπαχαρικών στην Ευρώπη που παρέκαμψε την Μέση Ανατολή.
Σε όλον τον 17ο αιώνα, οι αυξανόμενοι κίνδυνοι και η περικύκλωση των Πορτογαλικών εμπορικών σταθμών στην Ανατολή από τους Ολλανδούς, τους Άγγλους και τους Γάλλους, και η ραγδαία αυξανόμενη διείσδυση στο Ατλαντικό δουλεμπόριο, υπέσκαψαν το σχεδόν μονοπώλιο στο επικερδή ωκεάνεια εμπορία μπαχαρικών και δούλων. Αυτό έστειλε το βασίλειο σε μια μακρά παρακμή. Σε μια μικρότερη επέκταση η διαίρεση του πλούτου από την Πορτογαλία από την μοναρχία των Αψβούργων για να βοηθήσει να υποστηριχθεί η Καθολική πλευρά του Τριακονταετούς Πολέμου και να καταπολεμηθούν οι Ολλανδοί, επίσης συνεισέφερε στην εξασθένηση της οικονομικής θέσης της Πορτογαλίας. Ο έλεγχος της Ισπανίας στις αντίπαλες δυνάμεις επέκτεινε την περίοδο της Ισπανικής ναυτικής κυριαρχίας, κάτω από μεγαλη πρόκληση, ικανοποιητικά μέσα στον 17ο αιώνα. Αυτά τα γεγονότα, και αυτά που συνέβησαν στο τέλος της Δυναστείας Αζίζ και την περίοδο της Ιβηρικής Ένωσης, οδήγησαν την Πορτογαλία σε ένα κράτος εξάρτησης από τις αποικίες της, πρώτα από την Ινδία και μετά από την Βραζιλία. Αυτή η μεταστροφή από την Ινδία στην Βραζιλία ήταν μια συνέπεια της ανόδου της Ολλανδικής και της Βρετανικής αυτοκρατορίας οι οπίες αναπτύχθηκαν από τους εμπορικούς τους σταθμούς στα ανατολικά. Μια παρόμοια μεταστροφή συνέβη μετά της ανεξαρτησία της Βραζιλίας, καταλήγοντας η Πορτογαλία να συγκεντρωθεί στις κτήσεις της στην Αφρική.

Η συνοχή στο διοικητικό σύστημα

Εξαιτίας της πολυπλοκότητας στη διοίκηση της κυβέρνησης, ο Ισπανός Μονάρχης χρειαζόταν μερικά βοηθητικά σώματα, όπως τα Συμβούλια (Consejos), αφοσιωμένα στην συμβούλευση και την επίλυση προβλημάτων, και υποταγμένα στην γνώση και ρήση του Μονάρχη. Αυτή η πολυπλοκότητα χρειαζόταν μια μόνιμη έδρα, και ο βασιλιάς Φίλιππος Β' εγκατέστησε το 1562 την μόνιμη πρωτεύουσα στη Μαδρίτη, έδρα της Βασιλικης Αυλής και του διοικητικού προσωπικού. αν και μεταφέρθηκε στο Βαγιαδολίδ, με όλο το διοικητικό προσωπικό, κατά μια σύντομη περίοδο (1601-1606).
Όσο για τη λειτουργία, η διοκητική ανταπόκριση ήρθε στα διάφορα Συμβούλια, στη Μαδρίτη, τότε ο γραμματέας του κάθε Συμβουλίου κανόνισε το υλικό που έπρεπε να παραδωθεί για την φροντίδα του βασιλιά, και αργότερα ο Βασιλιάς συνεδρίασε με τους γραμματείς ζητώντας την γνώμη του Συμβουλίου. Μετά, το Συμβούλιο απάντησε μετά από μια συνεδρίαση ότι θα διαχειρισθεί το θέμα και ότι θα εγείρει την επίσημη συνεδρίαση προς τον μονάρχη. Ο γραμματέας ήγειρε την συνεδρίαση προς τον βασιλιά, και ο γραμματέας επέστρεψε στο Συμβούλιο με την ανταπόκριση του να εκτελείται. Οι συναντησεις των Συμβουλίων έλαβαν χώρα στο βασιλικό παλάτι, και δεν βασίσθηκαν στην παρουσία του βασιλιά από συνήθεια. Σε αυτό το πολυσυνοδικό σύστημα ξεχώρισε για τη σημασία του, το Consejo de Estado (Συμβούλιο του Κράτους). Το Consejo de Estado στη Μαδρίτη, με δικαιοδοσία να κηρύσσει τις μεγάλες αποφάσεις που αφορούσαν την άμυνα του συνόλου της Ισπανικής μοναρχίας, και συχνά τα Πορτογαλικά ζητήματα. Ακόμη, το Συμβούλιο Πολέμου (Consejo de Guerra) ασκούσε την δικαιοδοσία του στις δυνάμεις που ήταν τοποθετημένες σε Καστιλιανά προπύργια στα Πορτογαλικά παράλια.
Και επίσης, υπήρχαν Συμβούλια εδαφικού χαρακτήρα, των οποίων οι εξουσίες ειδικεύονταν σε έναν συγκεκριμένο εδαφικό χώρο, το Συμβούλιο της Καστίλης, το Συμβούλιο της Αραγονίας, το Συμβούλιο της Ναβάρρας, το Συμβούλιο της Ιταλίας, το Συμβούλιο των Ινδιών, το Συμβούλιο της Φλάνδρας, και το Συμβούλιο της Πορτογαλίας. Το Συμβούλιο της Πορτογαλίας, που ιδρύθηκε το 1582, ολοκληρώθηκε με έναν πρόεδρο και έξι (αργότερα τέσσερις) συμβούλους, και εξαφανίσθηκε το 1668. Η λειτουργία του Συμβουλίου συνίσταται στην αντιπροσώπευση πλησίον του βασιλιά τις αυλές του Στέμματος της Πορτογαλίας για τα ζητήματα που εξαρτώνταν από την δικαιοσύνη, την χάρη, τελικά, την οικονομία της βασιλικής Πορτογαλικής επικράτειας. Οποιαδήποτε απόφαση του βασιλιά ο οποίος φροντίζοντας για το Βασίλειό του έπρεπε να στείλει το αντκείμενο ενός συμβουλίου στο Συμβούλιο πριν μεταφερθεί στην καγκελαρία της Λισαβόνας και στα αντίστοιχα δικαστήρια. Το Συμβούλιο της Πορτογαλίας γνώρισε δύο εκλείψεις: το 1619, γιια την παρουσία του Βασιλιά στη Λισαβόνα, και μεταξύ 1639–1658, οπότε αντικαταστάθηκε από την Χούντα της Πορτογαλίας. Από την Restauração, το Συμβούλιο συνέχισε να υπάρχει, εφόσον ο Φίλιππος Δ' δεν είχρ αναγνωρίσει την ανεξαρτησία της Πορτογαλίας, και διεξηγαγε την προσέλευση των πιστών Πορτογάλων στον Ισπανό μονάρχη, και την κυβέρνηση της Θέουτα.