google/wiki40b huggingface dataset:
Πρίνσιπε

Το Πρίνσιπε (Príncipe, ελλ. Πρίγκιπας)  είναι το μικρότερο από τα δύο νησιά που συναποτελούν το κράτος Σάο Τομέ και Πρίνσιπε στις δυτικές ακτές της Αφρικής. Η έκτασή του είναι  136 τετραγωνικά χιλιόμετρα και ο πληθυσμός του γύρω στις 5.000 κατοίκους.

Γεωγραφία

Το ψηλότερο σημείο του βρίσκεται στο νότο και είναι 948 μέτρα στην Κορυφή Pico de Príncipe, σε μια περιοχή με πυκνά δάση, όπου βρίσκεται και το Εθνικό Πάρκο Όμπο. Το νησί αποτελεί ταυτόχρονα επαρχία και έναν από τους νομούς που λέγεται Παγκέ (Pagué). Εκτός από τα πορτογαλικά, στο νησί μιλούν και τη γλώσσα Πρίνσιπε ή τη  Lunguyê με ελάχιστους χρήστες της Φόρρο.
Στο νησί βρίσκεται μόνο μία πόλη, η Σάντο Αντόνιο και αεροδρόμιο, με κωδικό PCP. Υπάρχουν επίσης πολλά μικρά χωριά, όπως η Μπέλα Βίστα, η Μπομπόμ, η Νέβες Φερέιρα, η Πασιέντσια, η Φουτούρο,η Πόντα Φόντε, η Ριμπέιρα Ίζε και άλλα.
Στο Πρίνσιπε υπάρχει ηφαίστειο ηλικίας 3 εκατομμυρίων ετών.  Το νησί Πρίγκιπας περιλαμβάνει και νησίδες, όπως Ilheu Bom Bom, Ilhéu Caroço, Tinhosa Grande και Tinhosa Pequena.

Αυτόνομη κυβέρνηση

Το νησί είναι αυτόνομο από τις 29 Απριλίου του 1995. Πρώτος επικεφαλής της περιφερειακής κυβέρνησης ανέλαβε ο Νταμιάο βαζ ντ'Αλμέιντα. Από τις 5 Οκτωβρίου του 2006 στο αξίωμα υπηρετεί ο Ζοζέ Κασάντρα.

Ιστορικά στοιχεία

Το νησί Πρίνσιπε ήταν η τοποθεσία όπου αποδείχθηκε πειραματικά η θεωρία της σχετικότητας του Αλβέρτου Αϊνστάιν. Αυτό έγινε με την παρατήρηση μιας έκλειψης ηλίου από τον Άρθουρ Στάνλεϋ Έντινγκτον και την ερευνητική του ομάδα, το 1919.
Ανατολή Λάρισας

Γεωγραφία

Η Ανατολή είναι κτισμένη αμφιθεατρικά και από τη θέση της φαίνεται ολόκληρος ο Θεσσαλικός κάμπος, η κοιλάδα του Δώτιου Πεδίου με την κωμόπολη της Αγιάς και τα χωριά της, το Μαυροβούνι και το Πήλιο, τις παραλίες και τη θάλασσα του Αγιοκάμπου κι ακόμα τη Σκιάθο και τη Σκόπελο.
Κυρίαρχο στοιχείο παντού είναι το έντονο πράσινο. Η χλωρίδα της περιοχής περιλαμβάνει ελατοδάση, δάση οξιάς, δρυός και πεύκων, πανύψηλα και αιωνόβια πλατάνια σε ρεματιές και χώρους αναψυχής, περιβόλια με καστανιές, καρυδιές, μηλιές, ελαιόδενδρα και άλλα οπωροφόρα δένδρα, πολύχρωμα λουλούδια, πληθώρα αρωματικών φυτών και βοτάνων και πηγές.
Ανήκει στο Δήμο Αγιάς του Νομού Λάρισας.

Ονομασία

Το αρχικό όνομα του οικισμού Σελίτσανη έχει σλαβική προέλευση. Παραπέμπει στη βυζαντινή περίοδο, στην κάθοδο Σλάβων γεωργοκτηνοτρόφων στην ευρύτερη περιοχή της Βαλκανικής. 
Το υποκοριστικό selice σημαίνει "μικρό χωριό", εξ ού και το τοπωνύμιο.
Λούσιο Κόστα

Σταδιοδρομία

Εργάστηκε για ένα έτος στην Εθνική Σχολή Καλών Τεχνών, απ' όπου αποφοίτησε. Αργότερα εντάχθηκε στην SPHAN (Servico do Patrimônio Histórico e Artístico Nacional - εθνική υπηρεσία της ιστορικής και καλλιτεχνικής κληρονομιάς) το 1937, όπου και παρέμεινε μέχρι την συνταξιοδότησή του. Ο Κόστα δίδαξε επίσης γεωμετρία και σχέδιο στη Σχολή Καλών Τεχνών στο Σάο Πάολο από το 1938-1954. Η σχολή ήταν συνδεδεμένη με το Πανεπιστήμιο της Κοΐμπρα στην Πορτογαλία, όπου επίσης δίδαξε μέχρι το 1966, και απ’ όπου παρέλαβε το μετάλλιο του Τάγματος της Τιμής από την πορτογαλική κυβέρνηση.

Έργο

Ο Κόστα έγινε μια μορφή, η οποία συσχετίστηκε με την συμφιλίωση των παραδοσιακών μορφών της Βραζιλίας και των κατασκευαστικών τεχνικών του διεθνούς μοντερνισμού, όπως συναντώνται ιδίως στο έργο του Λε Κορμπυζιέ. Στα έργα του συμπεριλαμβάνονται το περίπτερο της Βραζιλίας στη Νέα Υόρκη το 1939 (σχεδιασμένο μαζί με τον Όσκαρ Νίεμαϊερ) και το συγκρότημα κατοικιών στο πάρκο Γκίνλε (Guinle) στο Ρίο το 1948. Μεταξύ των μεγάλων έργων του είναι επίσης το Υπουργείο Παιδείας και Υγείας στο Ρίο (1936–43), το οποίο έχει σχεδιαστεί με τους Όσκαρ Νίεμαϊερ και Ρομπέρτο Μπρούλε Μαρξ και μεταξύ άλλων για την υλοποίηση του συμβουλεύτηκε και τον Λε Κορμπυζιέ.
Ο Λούσιο Κόστα είναι περισσότερο γνωστός για το πολεοδομικό σχέδιο της νέας πρωτεύουσας, Μπραζίλια, που βρίσκεται στην ενδοχώρα της Βραζιλίας. Κέρδισε το έργο σε δημόσιο διαγωνισμό το 1956. Το πιλοτικό σχέδιο της Μπραζίλια είναι στο σχήμα ενός ασυνήθιστου σταυρού, ο οποίος μοιάζει με αεροπλάνο. Είναι μέρος της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO από το 1987. Το σχέδιο της πόλης σχεδιάστηκε από τον Λούσιο Κόστα αλλά όλα τα σημαντικότερα κτήρια από τον Όσκαρ Νίεμαϊερ. Η πόλη χτίστηκε μέσα σε 41 μήνες, από το 1956 μέχρι τις 21 Απριλίου του 1960 οπότε και εγκαινιάστηκε.
Η Μπραζίλια είναι γνωστή για το ουτοπικό της σχέδιο. Παρόλο που δεν υλοποιήθηκε πλήρως έχει δώσει καλή ποιότητα ζωής στους πολίτες, οι οποίοι ζουν σε περιοχές από ξύλο με αθλητικές δομές και χώρους αναψυχής ("superquadras"), στις οποίες παρεμβάλλονται μικρές εμπορικές περιοχές, βιβλιοπωλεία και καφέ.
Νήσοι Μπόλσιγιε Πέσνιε

Οι Νήσοι Μπόλσιγιε Πέσνιε (ρωσικά: Большие Пешные острова) είναι μια ομάδα δύο μικρών νησιών της Κασπίας Θάλασσας. Βρίσκεται 7 χλμ. από την ακτή, 15 χλμ νότια-νοτιοανατολικά του Πέσνοϊ.
Τα νησιά Μπόλσιγιε Πέσνιε απέχουν 2.5 χλμ. το ένα από το άλλο. Το βόρειο νησί έχει μήκος 2 χλμ. και μέγιστο πλάτος 0.7 χλμ. Το νότιο νησί με σχήμα μισοφέγγαρου έχει μήκος 3,2 χλμ. και πλάτος 400 μέτρωνκατά μέσο όρο.
Διοικητικά τα νησιά Μπόλσιγιε Πέσνιε ανήκουν στην Περιφέρεια Ατιράου του Καζακστάν.
Ξενής Ξενόπουλος

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Ξενής Ξενόπουλος γεννήθηκε στο Ζακάκι στις 17 Νοεμβρίου το 1935. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε οδοντιατρική στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Εργαζόταν ως οδοντίατρος από το 1960 έως το 2014.
Διετέλεσε πρόεδρος του Οδοντιατρικού Συλλόγου Λεμεσού. Την περίοδο 1968-1985 ήταν μέλος του Παγκύπριου Οδοντιατρικού Συλλόγου, ενώ διετέλεσε και αντιπρόεδρος του συλλόγου.

Πολιτική διαδρομή

Εξελέγη βουλευτής στις Βουλευτικές εκλογές του 1970 με το Ενιαίο Κόμμα στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού.
Τσαούση (περιοχή)

Ως Τσαούση καλείται περιοχή η οποία βρίσκεται νοτιοδυτικά της πόλης της Πάτρας και που εκτείνεται εντός των περιφερειών του Μιντιλογλίου, της Παραλίας, και των Ροϊτίκων. Διοικητικά ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Παραλίας (πρώην «καποδιστριακός» δήμος) του Δήμου Πατρέων.

Τοποθεσία

Η περιοχή βρίσκεται μοιρασμένη εντός των άλλοτε ανεξάρτητων κοινοτήτων του Μιντιλογλίου, της Παραλίας και των Ροϊτίκων. Απέχει περίπου 8 χιλιόμετρα από το κέντρο της Πάτρας. 
Στο δυτικό τμήμα της, βρέχεται από τον Πατραϊκό κόλπο και στο εκεί μέρος βρίσκεται η παραλία Τσαούση.
Την περιοχή διατρέχει η Παλαιά Εθνική Οδός Πατρών-Πύργου, ενώ ανατολικά διέρχεται η Περιμετρική Οδός Πατρών η οποία συνδέει την Νέα Εθνική Οδό Πατρών-Πύργου και την Νέα Εθνική Οδό Πατρών-Αθηνών. Στην περιοχή βρίσκεται και συνδετήρια οδός (Οδός Θερμοπυλών) της Π.Ε.Ο. Πατρών-Πύργου με την Ν.Ε.Ο. Πατρών-Πύργου.

Συγκοινωνίες

Από την Τσαούση περνά και κάνει στάσεις το δρομολόγιο της Γραμμής «Νο 5» του Αστικού ΚΤΕΛ Πατρών. 
Από τoν Ιούλιο του 2019, η περιοχή αναμένεται να εξυπηρετείται από τον Προαστιακό Σιδηρόδρομο της Πάτρας, μέσω της στάσης «Τσαούση - Μιντιλόγλι / Tsaousi - Mintilogli».
Εκκλησία της Νορβηγίας

Λατρεία

Στο επίκεντρο της εκκλησιαστικής ζωής είναι η Κυριακάτική Θεία Ευχαριστία, που συνήθως τελείται στις 11:00 το πρωί. Η λειτουργία μοιάζει με αυτήν της Καθολικής εκκλησίας. Η γλώσσα που χρησιμοποιείται είναι αποκλειστικά η νορβηγική, εκτός από το Κύριε ελέησον (Kyrie Eleison), και η υμνωδία γίνεται με τη συνοδεία εκκλησιαστικού οργάνου. Η Εκκλησία της Νορβηγίας βαπτίζει παιδιά, συνήθως νήπια, κατά τη διάρκεια της Κυριακάτικης λειτουργίας.
Κοσμάς Ζώτος

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Ύδρα το 1842. Κατατάχθηκε δόκιμος το 1861. Το 1883 μετέβη στη Δανία για τελειοποίηση των σπουδών του. Όταν επέστρεψε το 1886 ανέλαβε πρώτος διοικητής της Σχολής Ναυκλάστρων, όπως λέγονταν τότε οι νάρκες θαλάσσης και οι κατευθυνόμενες τορπίλες. Το 1890 διαδέχθηκε τον ιδρυτή και πρώτο διοικητή της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων Ηλία Φ. Κανελλόπουλο.
Το 1896 ως κυβερνήτης του εύδρομου «Ναύαρχος Α. Μιαούλης» διατάχθηκε να σπεύσει στη Κρήτη προς προστασία των κατοίκων του νήσου. Παραπλέοντας την ακτή του Ηρακλείου συνάντησε το τουρκικό μεταγωγικό «Ισμαήλ Φουάτ» που μετέφερε Τουρκοκρήτες με προορισμό τη Σητεία κατά του οποίου και άνοιξε πυρ. Αμέσως το «Ισμαήλ Φουάτ» άλλαξε πορεία και επανέπλευσε ταχύτατα στον λιμένα Ηρακλείου.
 
Μετά το τέλος του Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897 ανέλαβε για δεύτερη φορά Διοικητής της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων. Το 1902 όταν ανέλαβε διοικητής της μοίρας των θωρηκτών υψώνοντας τον επισείοντα του διοικητού εισήλθε στο κόλπο της Σμύρνης όπου και ναυλόχησε προ του λιμένα. Ακολουθώντας όλους τους τύπους της διπλωματίας αποβιβάστηκε και επισκέφθηκε τις αρχές της πόλης και τον μητροπολίτη Σμύρνης.
 
Στη συνέχεια επισκέφθηκε όλα τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου (Σάμος, Χίος, Λέσβος) που τελούσαν τότε ακόμη υπό Οθωμανική κατοχή. Η επίσκεψή του αυτή με όλη τη μοίρα των ελληνικών θωρηκτών ήταν επόμενο να προκαλέσει την εποχή εκείνη έναν άφθαστο ενθουσιασμό των Ελλήνων της Σμύρνης και των νήσων που επισκέφθηκε.
Την επιστροφή του στον Πειραιά ανέμενε  ιδιαίτερο διάταγμα του Βασιλέως Γεωργίου Α΄ με το οποίο ορίζονταν αρχηγός του ελληνικού στόλου, θέση που διατήρησε (κατόπιν εμμονής του)  και μετά την προαγωγή του σε υποναύαρχο το 1905. Περί το τέλος του επόμενου χρόνου αποστρατεύτηκε.
  
Ο Κοσμάς Ζώτος ευτύχησε να πεθάνει στην Αθήνα το 1916  πριν την αισχύνη της κατάσχεσης του ελληνικού στόλου από τους "σύμμαχους" Γάλλους και της ύψωσης επ΄ αυτού της γαλλικής σημαίας.
Έμμα Μοράνο

Θάνατος

Η Μοράνο πέθανε στο σπίτι της στην Βερμπάνια της Ιταλίας στις 15 Απριλίου 2017, σε ηλικία 117 ετών. Η αιτία θανάτου της δεν έχει γνωστοποιηθεί και είναι ακόμα άγνωστη. Εκείνη την εποχή ήταν το πιο ηλικιωμένο ζωντανό άτομο και μια από τους πέντε γηραιότερους ανθρώπους στην καταγεγραμμένη ιστορία. Αναγνωρίστηκε ως ο τελευταίος ζωντανός άνθρωπος που γεννήθηκε πριν από το 1900 και η ηλικία της είχε ελεγχθεί ανεξάρτητα. Μετά το θάνατο της Μοράνο, η Βάιολετ Μπράουν έγινε ο γηραιότερος άνθρωπος στον κόσμο.
Ζαγκίρ Ισμαγκίλοφ

Βιογραφία

Γιος ενός ξυλουργού, ο συνθέτης γεννήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 1916 (8 Ιανουαρίου 1917), στο χωριό Βέρχνε-Σερμένεβο (τώρα γνωστό ως Σερμένεβο, στην επαρχία Μπελορέτσκι του Μπασκορτοστάν της Ρωσίας). Ο Ζαγκίρ είχε τρεις αδερφούς και μια αδερφή η οποία πέθανε το 1921 από τυφοειδή πυρετό.
Ο Ισμαγκίλοφ σπούδασε στο βασκιρικό επταετές σχολείο στο χωριό Νίζνε-Σερμένεβο. Από την αρχή των σπουδών του, ο συνθέτης εξέφρασε ενδιαφέρον για τη μητρική λαϊκή μουσική των Μπασκίρ και έμαθε να παίζει το κουράι. Το 1932 πήγε για να σπουδάσει στη σχολή ξυλοχημικής στο Ινζέρ. Αποφοίτησε νωρίς και άρχισε να εργάζεται στο λεσπρομχόζ του Μπελορέτσκ. Το 1935, ο Αρσλάν Μουμπαριάκοφ τον κάλεσε να λάβει μέρος στο Βασκιρικό Ακαδημαϊκό Θέατρο Δράματος της Ουφά όπου έπαιξε το βράδυ ως παίκτης του κουράι. Κατά τη διάρκεια των ημερών αυτών σπούδασε στο στούντιο μουσικής, το οποίο άνοιξε στο Ουφά (1936). Το 1937 ο Ισμαγκίλοφ πήγε να σπουδάσει στο στούντιο του Ωδείου της Μόσχας.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου εργάστηκε στην Ουφά δίνοντας συναυλίες για τον στρατό και συνέθεσε πατριωτικά τραγούδια. Μετά τον πόλεμο, ολοκλήρωσε την κατάρτιση του στο στούντιο το 1948 και στη συνέχεια έγινε μέρος της σχολής μουσικής σύνθεσης στο Ωδείο της Μόσχας. 
Ο Ισμαγκίλοφ έγινε πρόεδρος της Ένωσης Συνθετών της Δημοκρατίας των Μπασκίρ το 1958. Το 1968, ήταν ο ιδρυτής και πρώτος πρύτανης του Ινστιτούτου Τεχνών της Ουφά, όπου παρέμεινε μέχρι το 1988. Ήταν βουλευτής του Ανώτατου Σοβιέτ του Μπασκορτοστάν για πολλά χρόνια και τελικά εξελέγη Πρόεδρός του για τα έτη1963-1975.
Τα έργα του συνθέτη εκτελούνται στη Ρωσία, τις δημοκρατίες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης (τώρα ΚΑΚ) και διεθνώς (π.χ. Βουλγαρία, Κίνα, Ρουμανία, Βόρεια Κορέα, Γιουγκοσλαβία και Αιθιοπία). Επιπλέον, δημοσιεύθηκαν και καταγράφηκαν από την δισκογραφική εταιρεία "Melodiya" και είναι διαθέσιμα στα αρχεία της μπασκιρικής ραδιοτηλεόρασης.
Ο Ζαγκίρ Ισμαγκίλοφ συνέβαλε στην ανάπτυξη της εθνικής όπερας, την χορωδιακή και ορχηστρική μουσική στη Σοβιετική Ένωση. Το έργο του εκφράζει τα ιδεολογικά θέματα της εργασίας σε αρμονία, τη φιλία και την αγάπη, και αντανακλά το πολιτικοπατριωτικό, εθνικοδημιουργικό ιδανικό. Ο συνθέτης ανέπτυξε την παράδοση της κλασικής ρωσικής μουσικής, τον πολιτισμό, την ιστορία τους και τις μουσικοδραματικές έννοιες. Η δουλειά του Ισμαγκίλοφ έχει γίνει εθνικό ιστορικό θέμα, με ισχυρή επιρροή από την μπασκιρική κληρονομιάς. Η όπερα Σαλαουάτ Γιουλάγιεφ αφηγείται την ιστορία ενός εθνικού ήρωα, ενώ η επική όπερα Οι Πρεσβευτές των Ουραλίων, ασχολείται με την επανένωση των Μπασκίρ. Η όπερα Καχίμ-Τουρά αφηγείται την ιστορία του στρατιωτικού διοικητή που οδήγησε τους Μπασκίρ κατά του Ναπολέοντα το 1812. Η όπερα Ακμουλά είναι βασισμένο στη ζωή του ομώνυμου μπασκίρου ποιητή και παιδαγωγού του 19ου αιώνα. Τα έργα του Ισμαγκίλοφ περιλαμβάνουν όπερες όπως οι Σάουρα και Κύματα Αγκιντέλι, ακόμη και μουσικές κωμωδίες όπως οι Κοντασίλ και Αλμακάν.
Μετά από μια μακροχρόνια ασθένεια πέθανε το 2003.
Αντιστασιαστές

Οι Αντιστασιαστές είναι ένα φανζίν με κόμικς που αυτοεκδίδει ο Σπύρος-Ευάγγελος Αρμένης
Έχει θέμα τις περιπέτειες κάποιων υπερηρώων με μορφή ζώου. Το κόμικ διακωμωδεί πολλά κλισέ των αμερικάνικων κόμικς.
Μέχρι σήμερα (2006) έχει κυκλοφορήσει 9 τεύχη.
Πενσυλβάνια

Γεωγραφία

Η Πενσυλβάνια έχει μήκος 274 τ.χλμ. από βορά προς νότο και 455 τ.χλμ. από ανατολή προς δύση. Από την συνολική επιφάνεια 119.280 τ.χλμ. της πολιτείας, τα 115.883 τ.χλμ. είναι γη, τα 1.459 τ.χλμ. είναι νερό και 1.938 τ.χλμ. η έκταση της λίμνης Ίρι. Είναι η 33η σε έκταση Πολιτεία των ΗΠΑ.
Μάντισον Ρέιν

Πρώτα χρόνια

Όσο ήταν στο σχολείο η Σίμονς δούλεψε ως μαζορέτα και ήταν σε ομάδα ηθοποιών. Αργότερα, άφησε το σχολείο για να αρχίσει καριέρα στην επαγγελματική πάλη.

Καριέρα

Αφού πέρασε από διάφορες μικρές εταιρίες, υπέγραψε συμβόλαιο με το TNA Wrestling το 2009. Σύντομα εντάχθηκε στη γυναικεία ομάδα Beautiful People, μαζί με τη Βέλβετ Σκάι και την Ατζελίνα Λοβ. Το 2010, μαζί με την Βέλβετ Σκάι κέρδισαν το Ομαδικό Πρωτάθλημα Γυναικών. Η Μάντισον κατάφερε και ατομική επιτυχία, αφού κέρδισε το Γυναικείο Πρωτάθλημα δύο φορές.
Έπειτα συμμάχησε με τη Τάρα και απέκτησαν αντιπαλότητες με άλλες γυναίκες του TNA. Η φιλία τους διακόπηκε, αφού η Μάντισον κέρδισε την Τάρα, για να γίνει Πρωταθλήτρια Γυναικών. Για αρκετούς μήνες διατηρούσε το πρωτάθλημα, συχνά χρησιμοποιώντας ένα γάντι με γέμιση. Η Μάντισον προσπάθησε να γίνει αντιπαθής στο κοινό, με το ρόλο της εγωκεντρικής πριγκίπισσας. Στη συνέχεια, κατέρριψε το ρεκόρ της Ατζελίνα Λοβ και έγινε η μακροβιότερη Πρωταθλήτρια Γυναικών. Τον Απρίλιο έχασε τον τίτλο από τη Μίκι Τζέιμς και απέτυχε να το ξανακερδίσει σε διάφορες περιπτώσεις. Τον Νοέμβριο του 2011, έγινε Ομαδική Πρωταθλήτρια Γυναικών μαζί με την Γκέιλ Κιμ και έχασε το πρωτάθλημα τον Μάρτιο του 2012. Τον Αύγουστο στο Hardcore Justice, η Μάντισον Ρέιν νίκησε τη Μις Τέσμακερ και έγινε η νέα πρωταθλήτρια γυναικών. Σύντομα, η Ρέιν έχασε το πρωτάθλημα από τη Τεσμάκερ. Έπειτα, προσπάθησε να ξανακερδίσει τον τίτλο, αλλά δεν τα κατάφερε.
Αφού έλειπε για μήνες, επέστρεψε τον Δεκέμβριο του 2013 με ρόλο συμπαθητικό στο κοινό. Η Μάντισον Ρέιν άρχισε κόντρα με την Γκέιλ Κιμ και την νίκησε κατακτώντας το Γυναικείο Πρωτάθλημα για πέμπτη φορά. Έπειτα, συμμάχησε ξανά με την Βέλβετ Σκάι. Όταν η Αντζελίνα Λοβ επέστρεψε στο TNA, μαζί με την Σκάι της ζήτησαν να μπει στην ομάδα Beautiful People, όπως παλιά. Η Ρέιν αρνήθηκε και σύντομα άρχισε κόντρα με την Λοβ και την Σκάι, οι οποίες της επιτέθηκαν. Τον Απρίλιο η Ρέιν έχασε το πρωτάθλημα της απο την Λοβ.
Άρθουρ Φουλκς

Καριέρα

Γεννήθηκε στη Μάθιου Τάουν του νησιού Ινάγκουα των Μπαχαμών.  Ξεκίνησε να εργάζεται ως χειριστής λινοτυπικού μηχανήματος, για την εφημερίδα Nassau Guardian και έπειτα για την ανταγωνίστριά της εφημερίδα Tribune. Από το 1962 ως το 1967 ήταν εκδότης της πολιτικής εφημερίδας Bahamian Times, προσκείμενης στο Προοδευτικό Φιλελεύθερο Κόμμα. Αρθρογράφησε επίσης στη Nassau Guardian και στην Tribune.
Εξελέγη βουλευτής στην εθνοσυνέλευση των νησιών το 1967 και χρημάτισε υπουργός επικοινωνιών και τουρισμού στην κυβέρνηση του Λίντεν Πίντλινγκ. Το 1971 ήταν ένας από τους ιδρυτές του Ελεύθερου Εθνικού Κινήματος και διορίστηκε γερουσιαστής τον επόμενο χρόνο, για να επιστρέψει στη Βουλή το 1982. Το 1992 έγινε ύπατος αρμοστής των Μπαχαμών στο Ηνωμένο Βασίλειο και υπηρέτησε ως πρεσβευτής στη Γαλλία, στη Γερμανία, στην Ιταλία, στο Βέλγιο και στην ΕΕ, ενώ το 1999 έγινε ο πρώτος πρεσβευτής της χώρας του στην Κίνα και στην Κούβα.

Γενικός Κυβερνήτης

Ο Φουλκς διορίστηκε Γενικός Κυβερνήτης στις Μπαχάμες και εκπροσωπεί την Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου. Ανέλαβε καθήκοντα στις 14 Απριλίου 2010, διαδεχόμενος τον Άρθουρ Ντάιον Χάνα.
Αποχώρησε από γενικός κυβερνήτης στις 7 Ιουλίου 2014.

Οικογένεια

Ο Σερ Άρθουρ είναι παντρεμένος με την Τζόαν Έλινορ Μπουλάρντ από το Νασσάου.
Γιάννης Κερδεμελίδης

Το ξεκίνημα

Ο Γιάννης Κερδεμελίδης, γεννήθηκε το 1925 στην Γιάλτα της Σοβιετικής Ένωσης. Στην Ελλάδα ήρθε με την οικογένειά του σε ηλικία επτά ετών, το 1932, κι εγκαταστάθηκε στη Νέα Σμύρνη. Στο γυμνάσιο γράφτηκε στην Ευαγγελική Σχολή της Νέας Σμύρνης και στη σχολική ομάδα έπαιζε τερματοφύλακας. 
Το 1941, σε ηλικία 16 ετών, εγγράφεται στον Πανιώνιο και σχεδόν αμέσως παίζει στην πρώτη ομάδα. Όμως, ο προπονητής του συλλόγου Γιώργος Ρουσόπουλος, βλέποντας τα προσόντα του, τον προέτρεψε αντί για τερματοφύλακας να παίξει δεξιός μέσος, θέση στην οποία καθιερώθηκε. Ο Ρουσσόπουλος τον βοήθησε να βελτιωθεί στον τεχνικό τομέα και στις μεταβιβάσεις με κατάλληλη δουλειά στην προπόνηση.

Η καριέρα

Μέσα στο γήπεδο διακρινόταν για τις θαυμάσιες και ακριβείς μεταβιβάσεις του προς τους επιθετικούς, για τις εξαιρετικές σέντρες του, τις απευθείας εκτελέσεις φάουλ και τις εύστοχες εκτελέσεις πέναλτι, στα οποία ήταν σπεσιαλίστας.  Ο ίδιος λέει: 
"Δεν είχα ποτέ αγωνία πριν από μια εκτέλεση πέναλτι. Φρόντιζα να σουτάρω πάντα δυνατά και τεχνικά πολύ κοντά στη γωνία. Θυμάμαι το πρώτο μου πέναλτι, σε ένα ματς με τον Παναθηναϊκό στο γήπεδο της Λεωφόρου το 1945. Χάναμε 1-0, κερδίσαμε πέναλτι, αλλά κανείς δεν πήγαινε να το εκτελέσει. Έτρεξα, πήρα την μπάλα, την έστησα, και την έστειλα συρτά και με δύναμη στην γωνία του αντίπαλου τερματοφύλακα, του Μαθιού. Από εκεί και πέρα, μέχρι το τέλος της καριέρας μου στον Πανιώνιο το 1952, εκτελούσα όλα τα πέναλτι".
Ο «Κερδές», όπως ήταν το παρατσούκλι του, τη διετία 1950-1952 αγωνίστηκε ως σέντερ μπακ. Από το 1949 η ομάδα είχε έλλειψη κεντρικού αμυντικού, επειδή έχε αποχωρήσει ο Βενετσάνος. Ο Κερδεμελίδης ζήτησε να παίξει αυτός, όμως, ο προπονητής Κώστας Νεγρεπόντης δεν τον εμπιστεύτηκε. Τελικά, αφού δεν βρέθηκε λύση, την επόμενη χρόνια ο «καλλιτέχνης» μετατέθηκε στην άμυνα, όπου αγωνίστηκε για δύο σεζόν. Ήταν η διετία που ο Κερδεμελίδης πέτυχε με την ομάδα τις μεγαλύτερες διακρίσεις του. 
Την περίοδο εκείνη ο Πανιώνιος διέθετε μια από τις πιο ζηλευτές ομάδες της ιστορίας του, τόσο σε αγωνιστική αξία όσο και σε ήθος. Είναι χαρακτηριστικό ότι επί πέντε συνεχείς περιόδους (1950-1955) κατακτούσε Κύπελλο Ήθους.  Το 1950-51 έχασε το πρωτάθλημα Αθηνών από την ΑΕΚ, αν και ισοβάθμησε μαζί της στην πρώτη θέση. Όμως, τη σεζόν 1951-52 κατέκτησε το πρωτάθλημα Αθηνών τερματίζοντας με μεγάλη διαφορά μπροστά από τον Απόλλωνα, την ΑΕΚ, και τον Παναθηναϊκό και τερμάτισε δεύτερος στο  πανελλήνιο πρωτάθλημα πίσω από τον Ολυμπιακό. Την ίδια χρονιά αγωνίστηκε στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος. Ο Πανιώνιος προηγήθηκε 2-1 αλλά ισοφαρίστηκε στο 90’ με 2-2, για να χάσει στον επαναληπτικό με 0-2.  Στον κανονικό τελικό, ο Κερδεμελίδης ήταν από τους κορυφαίους του αγώνα, κάνοντας ίσως την καλύτερη εμφάνιση της καριέρας του, σύμφωνα με τις εφημερίδες της εποχής:
"Καλύτεροι των παικτών του Πανιωνίου οι Τσολιάς, Κερδεμελίδης και Ν. Ζαρκάδης. Ο Κερδεμελίδης, με θαυμασίας και αψόγους αποκρούσεις, εκ των πρωτεργατών της ωραίας εμφανίσεως του Πανιωνίου. Πολλάκις εξουδετερώνων δυσκόλους και επικινδύνους Ολυμπιακάς επιθέσεις εύρισκεν τον τρόπον να στείλη την μπάλα σε συναδελφικά πόδια. Αχρήστευσε και τους τρεις σέντερ φορ του Ολυμπιακού".
Σφαγή του Νοβοτσερκάσκ

Η Σφαγή του Νοβοτσερκάσκ αναφέρεται στα γεγονότα που συνδέονται με την απεργία σε εργοστάσιο ατμομηχανών στο Νοβοτσερκάσσκ, μια πόλη στην Ρωσική ΣΟΣΔ, της Σοβιετικής Ένωσης. Τα γεγονότα τελικά κατέληξαν σε διαδηλώσεις στις 1-2 Ιουνίου 1962, όταν σύμφωνα με πληροφορίες 26 διαδηλωτές σκοτώθηκαν από στρατεύματα του Σοβιετικού Στρατού και υπήρξαν 87 τραυματίες.

Ιστορία

Οι ταραχές ήταν άμεσο αποτέλεσμα της έλλειψης τροφίμων και προμηθειών και των κακών συνθηκών εργασίας στο εργοστάσιο. Η διαμαρτυρία ξεκίνησε την 1η Ιουνίου στο Εργοστάσιο Ηλεκτρικών Ατμομηχανών Μπουντιόνι, όταν εργαζόμενοι από το χυτήριο και να σφυρηλατήριο σταμάτησαν να εργάζονται μετά την άρνηση της διαχείρισης του εργοστασίου να ακούσει τα παράπονά τους. Η απεργία και οι συζητήσεις σχετικά με αυτή εξαπλώθηκαν σε όλο το εργοστάσιο μέχρι το μεσημέρι.
Η αναταραχή ξεκίνησε όταν ο Νικίτα Χρουστσόφ αύξησε τις τιμές για το κρέας και το βούτυρο σε όλη την Σοβιετική Ένωση την 1η Ιουνίου. Την ίδια ημέρα, όπως απαιτούταν από ένα συγκεκριμένο οικονομικό σχέδιο, η ελάχιστη ποσόστωση παραγωγής για κάθε εργαζόμενο στο εργοστάσιο αυξήθηκαν, και έτσι έφερε αποτελεσματική μείωση των αμοιβών. Αυτό κορυφώθηκε με πορεία στο δημαρχείο της πόλης και το αρχηγείο της αστυνομίας. Η απεργία εξαπλώθηκε σε άλλες επιχειρήσεις, αφού η αστυνομία συνέλαβε τριάντα εργαζόμενους.
Σύμφωνα με έγγραφα που αποχαρακτηρίστηκαν την δεκαετία του 1990, μονάδες μηχανοκίνητου πεζικού κλήθηκαν να καταστείλουν τους διαδηλωτές αλλά πυροβόλησαν στον αέρα και οι πυροβολισμοί που προκάλεσαν τους θανάτους προήλθαν από μια μονάδα των Εσωτερικών στρατευμάτων, από το Ροστόφ επί του Ντον, αποτελούμενη από 10 ελεύθερους σκοπευτές και 2 πολυβόλα, οι οποίοι τοποθετήθηκαν στο εργοστάσιο "Ντον". Επίσης εγκρίθηκαν εντολές πυροβολισμών.
Ο στρατηγός των Βόρειων Καυκάσιων Δυνάμεων Ματβέι Κούζμιτς Σαπότσνικοφ αρνήθηκε να εκτελέσει την εντολή επίθεσης σε διαδηλωτές με ειρηνικές προθέσεις χρησιμοποιώντας τεθωρακισμένα οχήματα (φέρεται να είπε "Δεν βλέπω κάποιον εχθρό που θα μπορούσαμε να στρέψουμε τα όπλα μας εναντίον του"). Γι'αυτό το λόγο υποβαθμίστηκε και συνελήφθη.
Η ολόκληρη ιστορία λογοκρίθηκε επί Σοβιετικής Ενώσεως και παρέμεινε επίσημο μυστικό μέχρι το 1992, όταν τα απομεινάρια των 20 σωμάτων ανακτήθηκαν, ταυτοποιήθηκαν και θάφτηκαν στο κοιμητήριο του Νοβοσακτίνσκ το 1992.
Ματιέ Αντενιγί

Συλλογική Καριέρα

Ο Αντενιγί ξεκίνησε την καριέρα του από την Ασοσιασιόν Σπορτίβ Σουκού Σακά, από την οποία και αποχώρησε τον Ιούλιο του 2005 με προορισμό την Σταντ Ρενναί ΦΚ, προτού τον Νοέμβριο του 2007 μεταγραφεί στην Λα Βιτρεέν ΦΚ. Στις 10 Αυγούστου 2010 αποχώρησε από την Λα Βιτρέεν ΦΚ και επέστρεψε στην Σταντ Ρενναί ΦΚ, με την οποία και πραγματοποίησε το ντεμπούτο του μετά την επιστροφή του στις 14 Αυγούστου 2010, σε αναμέτρηση της δεύτερης ομάδας του συλλόγου με αντίπαλο την ΑΣ Μουλέν.

Διεθνής Καριέρα

Αγωνίστηκε με την Εθνική Μπενίν U-20 στο Παγκόσμιο Κύπελλο U20 του 2005 που διεξήχθη στην Ολλανδία.