google/wiki40b huggingface dataset:
Αρκουδιάρης

Η επίδειξη

Οι αρκουδόγυφτοι κρατούσαν συνήθως ένα ντέφι ή ακόμη πιο παλιά τύμπανο με το οποίο απέδιδαν την μελωδία έχοντας δεμένη με αλυσίδα από τη ζώνη τους μια αρκούδα (πολύ σπάνια δύο) με φίμωτρο. Τις περισσότερες φορές είχαν και μια μαϊμού επίσης δεμένη με αλυσίδα από τη ζώνη τους. Διάλεγαν λοιπόν για τις παρουσιάσεις κυρίως πλατείες που παρουσίαζαν κάποια σχετική κίνηση ή και δρόμους συνοικιακούς. Όταν λοιπόν σταματούσαν κάποιοι περαστικοί, άρχιζε το πρόγραμμα!

Η μελωδία

Η μελωδία εν προκειμένω δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο, απλά ο αρκουδιάρης χτυπώντας το ντέφι άρχιζε να τραγουδά κάποιο γνωστό λαϊκό τραγούδι που συνήθως ήταν το «Σήκω χόρεψε κουκλί μου να σε δω να σε χαρώ ...»

Ο χορός

Περιέργως μόλις άρχιζε το ντέφι με τη πρώτη λέξη «Σήκω» η αρκούδα σηκωνότανε στα πισινά της πόδια και άρχιζε ρυθμικά και εναλλάξ να ανασηκώνει τα πόδια μεταφέροντας το βάρος της από το ένα πόδι στο άλλο, λικνίζοντας έτσι εξ ανάγκης το σώμα της, δίνοντας την εντύπωση του χορού ενώ παράλληλα η μαϊμού έτρεχε πέρα δώθε όσο της επέτρεπε η αλυσίδα εκτελώντας τούμπες στο αέρα.

Μιμήσεις

Μετά τον χορό ακολουθούσαν οι μιμήσεις βεβαίως με πρωταγωνίστρια  την αρκούδα. Στην ερώτηση του αρκουδιάρη Πώς ξυπνάει π.χ. η Βουγιουκλάκη, η αρκούδα ξάπλωνε και τέντωνε τα πόδια της! Πώς πλένεται η Βουγιουκλάκη; (συνέχιζε εκείνος) και η αρκούδα ανασηκωνόταν και με τα μπροστινά της πόδια έτριβε το πρόσωπό της! κ.λπ. Έτσι η κάθε παράσταση, πραγματικά, απέδιδε πλούσιο επιούσιο στον αρκουδιάρη.

Εκφράσεις

Βέβαια εκτός από τα παραπάνω η λέξη αρκουδόγυφτος μεταφορικά σήμαινε και τον ρυπαρό και απολίτιστο άνθρωπο. Επίσης, αρκουδιαραίους ονόμαζε παλαιότερα ο ελληνικός λαός τους Βούλγαρους (ως εμπορευόμενους αρκούδες), ενώ σήμερα, σκωπτικά, ονομάζονται αρκουδιάρηδες οι έντονα  δασύτριχοι που εμφανίζονται στις παραλίες.
Φρανκ Ριμπερί

Βιογραφία

Η καριέρα του Ριμπερί ξεκίνησε το 1989 ως νεαρό παίκτη στην τοπική ομάδα της πόλης του, την Κοντί Μπουλόν. Εγκατέλειψε την ομάδα ύστερα από εννέα χρόνια για να πάει στην επαγγελματική Λιλ, αλλά αποχώρησε από την ομάδα ύστερα από τρία χρόνια καθώς συνάντησε δυσκολίες στην προσαρμογή του. Το 1999, ο Ριμπερί πήγε στην ΟΣ Μπουλόνι, όπου αγωνίστηκε για δύο χρόνια. Περνώντας δύο επιπλέον σεζόν στις ερασιτεχνικές κατηγορίες της Γαλλίας με δύο διαφορετικές ομάδες (Αλές και Μπρεστ), το 2004, ο Ριμπερί πραγματοποίησε τη μεταγραφή του στην ομάδα της Λιγκ 1 ΦΚ Μετς. Μετά από έξι μήνες με την ομάδα, ο Ριμπερί μετακόμισε στην Τουρκία τον Ιανουάριο του 2005 για να φορέσει την φανέλα της Γαλατασαράι όπου και κατέκτησε το Κύπελλο Τουρκίας. Μετά από έξι μήνες στην Γαλατασαράι (ποδόσφαιρο)|Γαλατασαράι, εγκατέλειψε την "πολυεθνική" ομάδα της Πόλης με προορισμό τη Γαλλία και την ομάδα της Μαρσέιγ. Ο Ριμπερί πέρασε δύο σεζόν στην ομάδα βοηθώντας του Marseillais να φτάσουν στον τελικό του Κυπέλλου Γαλλίας δύο συνεχόμενες σεζόν. Το 2007, ο Ριμπερί μεταγράφηκε στη γερμανική Μπάγερν Μονάχου για το ποσό ρεκόρ για τον Βαυαρικό σύλλογο των 25 εκατομμυρίων ευρώ. Με την Μπάγερν, έχει κατακτήσει το νταμπλ στη Γερμανία δύο φορές: τις σεζόν 2007–08 και 2009–10. Το 2010, ο Ριμπερί βοήθησε σημαντικά την ομάδα να φτάσει στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ 2010, αλλά δεν κατάφερε να αγωνιστεί σε αυτόν τον αγώνα λόγω τιμωρίας.
Ο Ριμπερί είναι επίσης διεθνής με την Εθνική Γαλλίας. Προτού αγωνιστεί με την ανδρική εθνική ομάδα, αγωνίστηκε με την ηλικιακή κατηγορία των U-21. Σε ανδρικό επίπεδο, ο Ριμπερί έχει εκπροσωπήσει την εθνική ομάδα της χώρας του σε δύο Παγκόσμια Κύπελλα και στα UEFA Euro 2008 και UEFA Euro 2012. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα της χώρας του το Μάιο του 2006 απέναντι στο Μεξικό. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006, ο Ριμπερί πέτυχε το πρώτο του γκολ με την Εθνική Γαλλίας απέναντι στην Ισπανία και αγωνίστηκε στον τελικό απέναντι στην Ιταλία. Σε ατομικό επίπεδο, ο Ριμπερί έχει κατακτήσει δύο φορές το βραβείο του Γάλλου Παίκτη της Χρονιάς και επίσης αυτό του Γερμανού Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς αποτελώντας τον μοναδικό παίκτη που να έχει καταφέρει να λάβει ταυτόχρονα αυτά τα δύο βραβεία. Έχει συμπεριληφθεί επίσης στην UEFA Team of the Year ενώ έχει βραβευτεί ως Νέος Παίκτης της Χρονιάς στην Γαλλία.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Φωκίδας 1988–89

Το πρωτάθλημα της Α΄Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Φωκίδας της περιόδου 1988-89 ήταν το τέταρτο που διεξήχθη υπό την αιγίδα της Ένωσης. Τον τίτλο κατέκτησε ο Αστέρας Ιτέας, ο οποίος, ανήλθε έτσι στη Δ΄Εθνική κατηγορία.
Το πρωτάθλημα ξεκίνησε την Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου 1988 με συμμετοχή 14 ομάδων και ολοκληρώθηκε 6 μήνες αργότερα. Στην 1η αγωνιστική, ο μετέπειτα πρωταθλητής Αστέρας, υποδέχθηκε στην έδρα του στην Ιτέα τον Ατρόμητο Σερνικακίου.
Κυπελλούχος Φωκίδας, για το 1989 αναδείχθηκε ο Φωκικός, νικώντας στον Τελικό, με σκορ 2-1, τον Ησαΐα Δεσφίνας. Μάλιστα ο Φωκικός κατάφερε να προχωρήσει και στο Πανελλήνιο Κύπελλο Ερασιτεχνών, όταν έφτασε έως τη φάση των προημιτελικών, για να αποκλειστεί από τον Πανναυπλιακό εκτός έδρας.
Το πρωτάθλημα της Β΄ τοπικής Κατηγορίας, για το 1989, κατέκτησε η Μυωνία Αγίας Ευθυμίας.
Κάτω Κάμπος Πυλλήνης Αιτωλοακαρνανίας

Γεωγραφία - Ιστορία

Ο Κάτω Κάμπος βρίσκεται στα βόρεια της Ναυπάκτου, από την οποία απέχει 31 χλμ., ανάμεσα στον ποταμό Εύηνο και τον χείμαρρο Πόριαρη σε απόσταση μόλις 1,5 χλμ. από τα Λουτρά Στάχτης. Το χωριό αναγνωρίστηκε ως οικισμός το 1961 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Στρανώματος. Σύμφωνα με το σχέδιο “Καποδίστριας”, μέχρι το 2010, ανήκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Στρανώμης, του πρώην Δήμου Πυλλήνης του Νομού Αιτωλίας και Ακαρνανίας.
Πεντάσχοινος (ποταμός)

Ο Πεντάσχοινος είναι ένας ποταμός στην Επαρχία Λάρνακας στη νότια Κύπρο. Ο Πεντάσχοινος δημιουργείται από την ένωση δύο άλλων ποταμών, του Μύλου και του Συργατή. Στην περιοχή Διπόταμος, οι δύο ποταμοί ενώνονται σχηματίζοντας τον ποταμό Πεντάσχοινο. Στο σημείο εκείνο κατασκευάστηκε φράγμα το οποίο οδήγησε στη δημιουργία της Τεχνητής Λίμνης Διπόταμμου, η οποία παρέχει νερό άρδευσης και ύδρευσης σε μια μεγάλη περιοχή.
Αυτοκινητόδρομος Α1 (Βόρεια Μακεδονία)

Ο Αυτοκινητόδρομος A1 της Βόρεια Μακεδονία είναι σημαντικός αυτοκινητόδρομος της χώρας. Αρχίζει από τα σύνορα με τη Σερβία και τελειώνει στα σύνορα με την Ελλάδα. Αποτελεί μέρος της ευρωπαϊκής οδού 75. Διασχίζει 173 χιλιόμετρα ως αυτοκινητόδρομος τεσσάρων λωρίδων και ελεγχόμενης πρόσβασης. Διασχίζει τη χώρα από βορρά προς νότο, ξεκινώντας από τα σύνορα με τη Σερβία κοντά στο Κουμάνοβο και καταλήγοντας στο συνοριακό φυλάκιο Εύζωνοι-Μπογκορόντιτσα με την Ελλάδα κοντά στη Γευγελή. Ως μέρος του πανευρωπαϊκού διαδρόμου Χ (μαζί με τη διαδρομή Ε70) και συνδέει τις μεγαλύτερες πόλεις της Βόρειας Μακεδονίας. Έτσι, είναι ένας από τους σημαντικότερους αυτοκινητόδρομους για την υποδομή της Βόρειας Μακεδονίας και επί του παρόντος υφίστανται σημαντικά έργα ανασυγκρότησης και αναβάθμισης.

Διαδρομή

Ο αυτοκινητόδρομος αρχίζει αμέσως μετά το συνοριακή διέλευση μεταξύ της Βόρειας Μακεδονίας και της Σερβίας και συνεχίζει ως αυτοκινητόδρομος πρώτης κατηγορίας για περίπου 40 χλμ. Όταν φθάνει στο αεροδρόμιο των Σκοπίων διακλαδίζεται με τον Α2 (Μ2). Παρ 'όλα αυτά, στο τμήμα των 30 χιλιομέτρων (19 μίλια) μεταξύ του αεροδρομίου των Σκοπίων και της Βελεσάς, ο αυτοκινητόδρομος διασπάται, δημιουργώντας μια σταδιακή απόσταση αρκετών χιλιομέτρων. Η διαδρομή προς βόρεια είναι η υποθετική διαδρομή του αυτοκινητόδρομου ενώ η ελαφρώς μακρύτερη νότια διαδρομή, με επικίνδυνες καμπές, είναι ο παλιός δρόμος και είναι μονόδρομος. Επί του παρόντος, αυτό το μέρος αναβαθμίζεται. Επίσης, το τμήμα Σμόκβιτσα-Ντεμίρ Κάπιγια των 33 χιλιομέτρων ολοκληρώθηκε το 2018 και είναι ο μόνος αυτοκινητόδρομος που συνδέει την Σερβία με την Ελλάδα.
Διευθυντικό σύστημα

Ένα Διευθυντικό σύστημα είναι πολιτικό σύστημα στο οποίο μια ομάδα ανθρώπων κυβερνάνε μια χώρα, μοιράζοντας από κοινού τους ρόλους του αρχηγού κράτους και της κυβερνήσεως. Αυτό το σύστημα διακυβέρνησης έρχεται σε αντίθεση τόσο με τις προεδρικές όσο και με τις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες.
Στην πολιτική ιστορία, ο όρος Διεύθυνση, στο Γαλλικό Διευθυντήριο, εφαρμόζεται σε υψηλούς συλλογικούς θεσμούς του κράτους και αποτελείται από μέλη σε στυλ διευθυντή. Το πιο σημαντικό από αυτά ήταν το Διευθυντήριο του 1795-1799 στην Γαλλία. Το σύστημα εμπνεύστηκε από το Κογκρέσο της Φιλαδέλφειας του 1776, που περιλαμβανόταν κυρίως από ένα α συλλογικό 12μελές Ανώτατο Εκτελεστικό Συμβούλιο με έναν πρώτο μεταξύ ίσων Πρόεδρο. Παραλλαγές αυτής της μορφής διακυβέρνησης, με βάση το γαλλικό μοντέλο, επίσης υπήρξαν στις ευρωπαϊκές χώρες που κατακτήθηκαν από τη Γαλλία κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντιων Πολέμων.
Στο παρελθόν, η Ουρουγουάη, η Γιουγκοσλαβία (μετά τον θάνατο του Τίτο), η Ουκρανία, και άλλες χώρες κυβερνήθηκαν από διευθύνσεις.  Η κυβέρνηση της Σοβιετικής Ένωσης θα μπορούσε κατά κάποιο τρόπο να χαρακτηριστεί ως μία διεύθυνση,  αλλά εξελίχθηκε σε μία πολύ διαφορετική περίπτωση.
Η μοναδική χώρα που χρησιμοποιεί αυτό το σύστημα σήμερα είναι η Ελβετία, όπου η διεύθυνση αποκλείει όλα τα επίπεδα της διοίκησης, της ομοσπονδίας, των καντονίων και του δημοσίου. Το Ελβετικό Ομοσπονδιακό Συμβούλιο εκλέγεται από τη Βουλή για περίοδο τεσσάρων ετών (τα μέλη της δεν μπορούν να απορριφθούν), και αποτελείται από επτά μέλη, μεταξύ των οποίων ο ένας είναι ο Πρόεδρος και ο άλλος είναι ο Αντιπρόεδρος, ανεξαιρέτως αν αυτοί είναι συμβολικοί. Δεν υπάρχει σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ του Κοινοβουλίου και του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου. Είναι ένα κοινό σύστημα διακυβέρνησης που αντικατοπτρίζει και αντιπροσωπεύει την ετερογένεια και την πολυεθνικότητα του ελβετικού λαού. Άμεσες δημοφιλείς εκλογές χρησιμοποιούνται σε τοπικό επίπεδο.

Ορισμός

Ένα Διευθυντικό σύστημα είναι ένα σύστημα διακυβέρνησης στο οποίο η εκτελεστική εξουσία μοιράζεται σε έναν επιλεγμένο αριθμό ατόμων που είναι, ή de facto είναι, ίσοι. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι κράτη όπως η Ανδόρα είναι διευθυντική ως εκτελεστική εξουσία που πραγματοποιήθηκε μεταξύ περισσότερων από ένα άτομο.
Azerspace-1

Κόστος

Πιστεύεται ότι το κόστος του δορυφόρου έφτασε τα 120.000.000 δολάρια και κατασκευάστηκε από την Orbital Sciences Corporation. Ο πρόεδρος της Arianespace Ζαν-Υβ Λε Γκαλ τόνισε ότι το βάρος του δορυφόρου θα είναι τρεις τόνοι. Τον Απρίλιο του 2011, η Τράπεζα Εξαγωγών-Εισαγωγών των Ηνωμένων Πολιτειών ενέκρινε τη χρηματοδότηση του έργου και το 85 τοις εκατό του κόστους κατασκευής θα δοθεί στην αζέρικη πλευρά με τη μορφή δανείου, ενώ το υπόλοιπο 15% θα καταβληθεί από κρατικά ταμεία. Τα κεφάλαια θα δοθούν στην Azercosmos OJSC.

Τροχιά

Ο δορυφόρος βασίζεται στη πλατφόρμα STAR-2 και παράγει ωφέλιμο φορτίο περίπου 5 κιλοβατώρων για 36 ενεργούς αναμεταδότες. Ο επιχειρησιακός έλεγχος του δορυφόρου παραδόθηκε στο Υπουργείο Επικοινωνιών και Πληροφορικής του Αζερμπαϊτζάν μετά τις δοκιμές τροχιάς.

Λειτουργία

Οι λειτουργίες του δορυφόρου ελέγχονται από την κρατική κυβερνητική εταιρεία Azercosmos. Ο Azerspace-1/Africasat-1A είναι κοινοπραξία δύο φορέων: του Αζερμπαϊτζάν και του φορέα εκμετάλλευσης δορυφόρων MEASAT Satellite Systems με έδρα τη Μαλαισία, ο οποίος κατέχει τα δικαιώματα για τη τροχιακή θέση 46 μοιρών ανατολικά. Η εταιρεία χρησιμοποιεί περίπου το 40 τοις εκατό της συνολικής χωρητικότητας του δορυφόρου. Το Αζερμπαϊτζάν χρησιμοποιεί το 20% και το υπόλοιπο ποσοστό διατίθεται για άλλους πελάτες.
Το 2014, ο δορυφόρος μετέδιδε 13 ραδιοφωνικούς σταθμούς και 128 τηλεοπτικά κανάλια, ενώ παρέχει και υπηρεσίες προς την κυβέρνηση. Το 2018, ο δορυφόρος μετέδιδε περίπου 100 ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς και συνεχίζει να προσφέρει έργο προς τη κυβέρνηση.

Επόμενες δραστηριότητες

Η εκτόξευση του δορυφόρου συνέβαλε αποφασιστικά στην αρχή της διαστημικής βιομηχανίας του Αζερμπαϊτζάν. Τον Απρίλιο του 2011, ο αναπληρωτής διευθυντής της Εθνικής Αεροδιαστημικής Υπηρεσίας του Αζερμπαϊτζάν Τοφίγκ Σουλεϊμάνοφ άφησε να εννοηθεί ότι το Αζερμπαϊτζάν σχεδίαζε να εκτοξεύσει δεύτερο δορυφόρο, με σκοπό την μελέτη του εσωτερικού και της ατμόσφαιρας της Γης. Στις 26 Νοεμβρίου του 2011, ο επικεφαλής της Azercosmos, Ρασάντ Ναμπίγιεφ, επιβεβαίωσε την έναρξη της ανάπτυξης νέου δορυφόρου.
Η Azercosmos εκτόξευσε τον τηλεπικοινωνιακό δορυφόρο Azerspace-2 στις 22:38 ΠΣΧ στις 25 Σεπτεμβρίου 2018 παρέχοντας ευρυζωνικές και άλλες υπηρεσίες προς χρήστες στην Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή, την Υποσαχάρια Αφρική, την Κεντρική και Νότια Ασία. Ο νέος δορυφόρος είναι εξοπλισμένος με 35 αναμεταδότες και η τροχιά του είναι ορισμένη στο γεωγραφικό μήκος 45° ανατολικά. Η διάρκεια ζωής του Azerspace-2 αναμένεται να είναι 15 έτη.
Caught in a Mosh: BBC Live in Concert

Τραγούδια

CD 1

1. A.I.R. (Belladonna, Spitz, Ian, Bello, Benante) - 6:46

2. Metal Thrashing Mad (Turbin, Ian, Lilker) - 3:11

3. Panic (Turbin, Ian, Lilker) - 3:13

4. The Enemy (Belladonna, Spitz, Ian, Bello, Benante) - 6:06

5. Iam The Law (Belladonna, Spitz, Ian, Bello, Benante, Lilker) - 5:44

6. Madhouse (Belladonna, Spitz, Ian, Bello, Benante) - 8:35

7. Howling Furies (Ian, Lilker) - 4:14

8. Medusa (Belladonna, Spitz, Ian, Bello, Benante, Zazula) - 8:35

9. Armed and Dangerous (Turbin, Ian, Lilker) - 4:53

10. Sabbath Bloody Sabbath (Osbourne, Iommi, Butler, Ward) - 5:28

11. God Save the Queen (Cook, Jones, Lydon, Matlock) - 2:57

12. Gung-Ho (Turbin, Ian, Lilker) - 5:54
CD 2

1. Among the Living (Belladonna, Spitz, Ian, Bello, Benante) - 4:23

2. Caught in a Mosh (Belladonna, Spitz, Ian, Bello, Benante) - 5:10

3. Madhouse (Belladonna, Spitz, Ian, Bello, Benante) - 4:01

4. Iam The Law (Belladonna, Spitz, Ian, Bello, Benante, Lilker) - 5:41

5. Medusa (Belladonna, Spitz, Ian, Bello, Benante, Zazula) - 4:35

6. Indians (Belladonna, Spitz, Ian, Bello, Benante) - 5:37

7. God Save the Queen (Cook, Jones, Lydon, Matlock) - 3:10

8. A.I.R. (Belladonna, Spitz, Ian, Bello, Benante) - 4:16

9. I'm the Man (Belladonna, Spitz, Ian, Bello, Benante, Rooney) - 4:16
Ρούρικ

Καταγωγή

Η παράδοση διασώζει το Ρούρικ ως φύλαρχο των Ρως, επί των ημερών του οποίου η φυλή έγινε η σπουδαιότερη των Βαράγγων (ανατολικό παρακλάδι των Βίκινγκ), με αποτέλεσμα οι δύο ονομασίες να γίνουν ταυτόσημες.
Το όνομά του σήμαινε στην κυριολεξία «ξακουστός αρχηγός». Πρόκειται για αρκετά συνηθισμένο όνομα που συναντάται με διάφορες μορφές στις μεσαιωνικές γερμανικές γλώσσες: Hrœrekr και RøRikR σε παραλλαγές της παλαιάς σκανδιναβικής, Hrodric στην αρχαία γερμανική, Hroðricus στην αγγλοσαξονική. Απαντάται επίσης στο έπος Μπέογουλφ ως Hrēðrīk. Σημερινές μορφές του είναι το αγγλικό Ρόντερικ (Roderick) και το ισπανικό-πορτογαλικό Ροντρίγκο (Rodrigo).

Βίος

Οι Βάραγγοι είχαν εγκαταλείψει τον 8ο αι. τη σκανδιναβική κοιτίδα τους και δημιούργησαν μια μικρή ηγεμονία στην ανατολική Βαλτική ανάμεσα σε διάφορα φιννικά και σλαβικά φύλα, από τα οποία μάλιστα εισέπρατταν φόρο υποτέλειας (Χαγανάτο των Ρως).
Κατά το Πρώτο Χρονικό, οι υποτελείς εξεδίωξαν κάποια στιγμή τους Βαράγγους από τα εδάφη τους, αλλά άρχισαν να αναλώνονται σε μεταξύ τους διενέξεις, οπότε παρακάλεσαν το Ρούρικ και το λαό του να επιστρέψουν και να επιβάλουν την τάξη. Του αποδίδεται η εγκαθίδρυση του βαραγγικού ελέγχου στην Αλντέιγκιουμποργκ, το σπουδαιότερο εμπορικό σταθμό της περιοχής που βρισκόταν στη νότια Λάντογκα, καθώς και η θεμελίωση του Χόλμγκαρντ που μετεξελίχθηκε από τους διαδόχους του στο Μέγα Νόβγκοροντ. Είχε παντρευθεί την Εφάντα (Efanda - Edvina Alfrind Ingrid) του Ούρμαν και πέθανε το 879.

Ρουρικίδες

Ως διάδοχος του Ρούρικ φέρεται ο κουνιάδος του Όλεγκ, ο οποίος κατέλαβε το Κίεβο και ίδρυσε το Κράτος των Ρως. Η γραμμή διαδοχής που ξεκίνησε ο Όλεγκ ονομάσθηκε Ρουρικίδες (παιδιά του Ρούρικ) και σταμάτησε το 1598, όταν απεβίωσε ο τσάρος Φιοντόρ Α'.
Μονή Πεπελενίτσης

Θέση

Βρίσκεται κτισμένο σε υψόμετρο περίπου 500 μέτρων, σε πλαγιά στο φαράγγι που σχηματίζει ο ποταμός Σελινούντας, απέναντι από το μοναστήρι των Παμμεγίστων Ταξιαρχών, εγγύς της Κουνινάς και σε απόσταση περί τα 18 χλμ. από το Αίγιο.

Κτήτορες

Σχετικά με τους κτήτορες του μοναστηριού υπάρχει εκδοχή που θέλει ως τέτοιους τη μητέρα και την αδερφή του Οσίου Λεοντίου, άλλη που υποστηρίζει ότι δημιουργήθηκε από την Ελένη Παλαιολογίνα, σύζυγο του βυζαντινού αυτοκράτορα Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγου, και μια τρίτη σύμφωνα με την οποία κτήτορας ήταν η κόρη του Θωμά Παλαιολόγου, ηγεμόνα της Αχαΐας, Μπέμπελ-Ελενίτσα ή Μπέμπες-Ελενίτσα.

Ονομασία

Σύμφωνα με μια άποψη, κατά παράφραση της ονομασίας Μπέμπελ-Ελενίτσα ή Μπέμπες-Ελενίτσα, από το όνομα μίας εκ των φερόντων ως κτητόρων του μοναστηριού, επικράτησε το «Πεπελενίτσα». Άλλη άποψη υποστηρίζει ότι η ονομασία έχει σλαβική καταγωγή και προέρχεται από τη λέξη πέπελ, δηλ. τέφρα, με προτεινόμενη ερμηνεία από τη μεταφορική έννοια της λέξης τεφροδοχείο, ότι πρόκειται δηλ. για τόπο όπου εξαγνίζονται οι αμαρτίες.

Ιστορικά στοιχεία

Ήταν αρχικά κτισμένη σε χαμηλότερο υψόμετρο, σε πλαγιά στην αριστερή όχθη του Σελινούντα, τοποθεσία όπου σώζονται τα ερείπια της αρχικής εγκατάστασης του μοναστηριού η οποία ονομάζεται «Παλαιομονάστηρο». Θεωρείται κτίσμα της ίδιας χρονικής περιόδου με αυτό των Παμμεγίστων Ταξιαρχών και χρονολογείται στον 15ο αιώνα. Αρχικά έφερε την ονομασία «Ελπίς των Απηλπισμένων». Καταστράφηκε το 1772, αμέσως μετά τα Ορλωφικά, και ξανακτίστηκε σε ψηλότερη τοποθεσία μέσα σε απόκρημνους βράχους για περισσότερη ασφάλεια. Για ένα διάστημα υπήρξε μετόχι του διπλανού μοναστηριού των Ταξιαρχών.
Το μοναστήρι επλήγη από την πυρκαγιά που έπληξε την περιοχή της Αιγιάλειας το 2007.
Σαν Φρανσίσκο δε Κουάπα

Ο Βράχος της Κουάπα

Ο Βράχος της Κουάπα (Piedra de Cuapa) ή Μονόλιθος της Κουάπα (Monolito de Cuapa) είναι ένα ορόσημο στο οποίο, σύμφωνα με έναν μύθο, κατοικούσαν duendes (μυθικά πλάσματα που απαντούν σε ισπανικούς και λατινικούς μύθους). Ένα από αυτά ερωτεύτηκε μία γυναίκα ονόματι Φλορ (Flor) και έκλεψε το γαϊδούρι της οικογένειάς της, το οποίο και τοποθετήθηκε στην κορυφή του βράχου. Τελικώς, τα duendes ηττήθηκαν με την βοήθεια δυνατής μουσικής.
Αρχέλαος της Καππαδοκίας

Βιογραφία

Ο Αρχέλαος ήταν Καππαδόκης Έλληνας ευγενής, ενδεχομένως μακεδονικής καταγωγής. Γιος και εγγονός μεγάλων ιερέων-βασιλέων στα Κόμανα της Καππαδοκίας. Η μητέρα του Γλαφύρα ήταν ερωμένη τού Μάρκου Αντώνιου. Ύστερα από απαίτησή της, τοποθέτησε τον γιό της Αρχέλαο ως βασιλιά της Καππαδοκίας, αφού εκτέλεσε τον προηγούμενο βασιλιά Αριαράθη Ι΄. 
Ήταν πιστός οπαδός του Μάρκου Αντώνιου ως τη Ναυμαχία του Ακτίου (31 π.Χ.), αλλά μετά τη συντριβή του, για να διατηρήσει την θέση του, αναγκάστηκε να υποστηρίξει τον θριαμβευτή της μάχης, αντίπαλο του Αντώνιου, τον Οκταβιανό Αύγουστο (63 π.Χ. - 14 μ.Χ.). Ο Αύγουστος τού επέτρεψε να διατηρήσει το στέμμα του. Ο Αύγουστος σύντομα κατάλαβε πόσο σημαντικός σύμμαχος ήταν ο Αρχέλαος, γι´αυτό τού παραχώρησε περισσότερες περιοχές, όπως την Κιλικία (25 π.Χ.). Παντρεύτηκε πρώτη φορά την κόρη του βασιλιά της Αρμενίας Αρταβάσδη Β΄ από τη Δυναστεία των Αρταξιαδών (53 - 34 π.Χ), γιου τού μεγαλύτερου βασιλιά στην ιστορία της Αρμενίας Τιγράνη του Μεγάλου, ο οποίος είχε Περσική, Αρμενική και Ελληνική καταγωγή. Με τον πρώτο του γάμο απέκτησε την Γλαφύρα, αργότερα νύφη του Ηρώδη του Μεγάλου και τον Αλέξανδρο της Κιλικίας. Ταξίδευσε στην Ιουδαία, δημιουργώντας φιλικές σχέσεις με τον Ηρώδη τον μέγα· πάντρεψε την κόρη του Γλαφύρα με τον γιό εκείνου Ηρώδη Αλέξανδρο το 18 π.Χ. Οι σχέσεις τους έγιναν τόσο στενές, που ο Αρχέλαος απέκτησε τον ρόλο του μεσολαβητή στις ενδοοικογενειακές συγκρούσεις των Ηρωδιανών. Σε ένα από τα ταξίδια του συμφιλίωσε τον Ηρώδη τον μέγα με τον γιό του Αλέξανδρο. Το 8 π.Χ. ο Αρχέλαος νυμφεύτηκε για δεύτερη φορά την Ελληνίδα -υποτελή στους Ρωμαίους- βασίλισσα του Πόντου Πυθοδωρίδα, χήρα με 3 παιδιά, του πρώην βασιλιά του Πόντου Πολέμονα Α΄. Με αυτό τον τρόπο ένωσε τα δύο βασίλεια, αναγκάζοντας όμως την Πυθοδωρίδα να έρθει να μείνει μαζί του ως το τέλος της ζωής του· μαζί της δεν απέκτησε ο Αρχέλαος άλλα παιδιά. Την εποχή που ζούσε ο Οκταβιανός Αύγουστος, υποστήριζε τον εγγονό του Γάιο Καίσαρα, κάτι που εξόργισε τον μελλοντικό αυτοκράτορα, διάδοχο του Αυγούστου, Τιβέριο (42 π.Χ. - 37 μ.Χ.). 
Αυτό δεν τού το συγχώρησε ο Τιβέριος όταν έγινε αυτοκράτορας (14 μ.Χ.): ανάγκασε τον Αρχέλαο να παραιτηθεί, ενσωματώνοντας την Καππαδοκία στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Ο υπέργηρος Αρχέλαος, μετά από 50 χρόνια βασιλείας, κλήθηκε από τον Τιβέριο στη Ρώμη. Η Σύγκλητος τον κατηγόρησε, ότι περιθάλπει συνωμότες· τελικά δεν καταδικάστηκε σε θάνατο, όπως περίμενε ο Τιβέριος, αλλά απεβίωσε λόγω γήρατος τρία χρόνια αργότερα (17 μ.Χ.).
Γεώργιος Κωτούλας

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Καρδίτσα και κατατάχθηκε στο Λιμενικό Σώμα το 1927. Το 1935 προήχθη σε υποπλοίαρχο ενώ κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο αποτέλεσε τον σύνδεσμο μεταξύ ΓΕΝ και Λ.Σ. Κατα τη διάρκεια της κατοχής ο Κωτούλας μαζί με τον Ηλία Καζάκο οργάνωναν φυγαδεύσεις προς την Μέση Ανατολή.
Η Γκεστάπο πληροφορούμενη σχετικά με την δράση τους άρχισε να τους παρακολουθεί. Φοβούμενοι για την ζωή τους αποφάσισαν να εγκαταλείψουν την Ελλάδα. Την 1η Απριλίου του 1942 προσπάθησαν να διαφύγουν από τον Πειραιά κρυφά για το εξωτερικό. Συνελήφθησαν όμως και φυλακίστηκαν στις φυλακές Αβερωφ. Ο Κωτούλας παρα τα βασανιστήρια στα οποία υποβλήθηκε, προκειμένου να αποκαλύψει συνεργούς του, δεν υπέκυψε. Τον Μάϊο μεταφέρθηκε στις φυλακές Βουλιαγμένης ενώ λίγες μέρες αργότερα του ανακοινώθηκε ότι εθεωρείτο όμηρος, γεγονός που σήμαινε ότι σε περίπτωση δολιοφθοράς θα εκτελείτο.
Την 4η Ιουνίου σημειώθηκε σαμποτάζ στα Λιόσια. Στις 5 Ιουνίου μαζί με άλλους, συμπεριλαμβανομένου και το Καζάκου, οδηγήθηκε στο σκοπευτήριο της Καισαριανής. Δεν δέχτηκε να του καλύψουν τα μάτια ενώ κατά την εκτέλεση φώναζε συνθήματα υπερ της Ελλάδας.
Το Λιμενικό Σώμα τον τίμησε αμέσως μετά την απελευθέρωση. Προς τιμήν του, δόθηκε το όνομα του στο πρώτο λιμενικό κέντρο εκπαίδευσης, στο οποίο και τοποθετήθηκε η προτομή του. Επίσης του απονεμήθηκε, έστω και μεταθάνατον, ο βαθμός του πλωτάρχη, ο πολεμικός σταυρός Γ΄ τάξης, ενώ το όνομά του έφερε παλαιότερα και μηχανοκίνητη μεταλλική ακταιωρός του Λιμενικού Σώματος.
Αύγουστος του Χόενλοε-Έρινγκεν

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Φρειδερίκου-Λουδοβίκου πρίγκιπα τού Χόενλοε-Ίνγκελφίνγκεν και της Αμαλίας κόμισσας φον Χόυμ, κληρονόμου τού Σβάντσιτς στην Άνω Σιλεσία.
Ο Φρειδερίκος-Αύγουστος-Κάρολος γεννήθηκε στο Μπρέσλαου και έγινε στρατηγός στη Γερμανία κατά τους Ναπολεοντίους Πολέμους. Το 1806 τα εδάφη τού Οίκου του ανατέθηκαν, μετά από τη διαδικασία της Γερμανικής Εμμεσότητας (1802-14), στο βασίλειο της Βυρτεμβέργης. Το 1820-35 εκλέχθηκε πρόεδρος της Άνω Βουλής (Kammer der Standesherren) των κρατιδίων της Βυρτεμβέργης.
Απεβίωσε στο κάστρο Σλάβεντιτς σε ηλικία 69 ετών.
Ζαν-Εντ Μωρίς

Καρίερα

Ξεκίνησε από τις ακαδημίες της ΟΣ Αλφορβίλ και ακολούθως αποκτήθηκε από την Παρί Σεν Ζερμέν. Ανήκε στην ομάδα 6 χρόνια, ενώ σε δύο περιόδους δόθηκε δανεικός στην ΡΚ Λανς και στη Λε Μαν ΦΚ. Το 2014 αποκτήθηκε από την ινδική Τσεναγίν ενώ το 2015 από τη Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου.

Διεθνής καρίερα

Συμμετέχει στην Εθνική Αϊτής από το 2011, έχοντας 18 συμμετοχές και πετύχει 10 γκολ.