Μέλισσα Μπάκφαστ

Προέλευση

Στις αρχές του 20ού αιώνα, οι πληθυσμοί των μελισσών είχαν αποδεκατιστεί από την ακάρεα της τραχείας (Acarapis woodi). Αυτή η κατάσταση, που αργότερα ονομάστηκε ασθένεια «acarine», μετά από την acarine parasitic mite που εισέβαλε στους τραχειακούς σωλήνες των μελισσών και συντόμευε την ζωή των, σκοτώνοντας χιλιάδες αποικίες στα Βρετανικά Νησιά.
Το 1916, στο μοναστήρι από τις 46 αποικίες, είχαν επιζήσει μόνο οι 16 αποικίες. Από τις 16 αποικίες, όλες οι τοπικές φιλές της Μονής, πέθαναν και οι μόνες φιλές που είχαν απομείνει ήταν οι A. m. carnica και ligustica. Ο Αδελφός Αδάμ, εισήγαγε μερικές Ιταλικές καθαρόαιμες βασίλισσες Λιγουρίας επιπλέον. Από αυτές, άρχισε να αναπτύσσει αυτό που θα γίνει γνωστό ως: η «μέλισσα Μπάκφαστ».

Κληρονομικότητα

Η Μπάκφαστ περιέχει κληρονομία κυρίως από την A. m. ligustica (Βόρεια Ιταλική), A. m. mellifera (Αγγλική), A. m. mellifera (Γαλλική), A. m. anatolica (Τουρκική) και A. m. cecropia (Ελληνική). Η μέλισσα Μπάκφαστ σήμερα περιέχει επίσης κληρονομιά από δύο σπάνια και υπάκουα Αφρικανικά αποθέματα τις A. m. sahariensis και A. m. monticola, αλλά όχι την "Αφρικανικοποιημένη" A. m. scutellata.

Ιστορία

Ο Αδελφός Αδάμ εμπνεύστηκε την επιβίωση της Ιταλικής × διασταυρώσεις μαύρης μέλισσας. Για να είναι σε θέση να ελέγχει τα ζευγαρώματα, άρχισε να χρησιμοποιεί την απομονωμένη κοιλάδα του Ντάρτμουρ. Χωρίς άλλες μέλισσες στην εμβέλεια, ο Αδελφός Αδάμ μπορούσε να διατηρήσει την γενετική τους ακεραιότητα και να αναπτύξει τα επιθυμητά χαρακτηριστικά. Ο Αδελφός Αδάμ διερεύνησε διάφορες φυλές μελισσών και πραγματοποίησε πολλά μακρόχρονα ταξίδια στην Ευρώπη, την Αφρική και την Μέση Ανατολή, σε αναζήτηση καθαρών φυλών και ενδιαφέρουσες τοπικές ράτσες. Το βιβλίο του «Σε Αναζήτηση των Καλύτερων Στελεχών της Μέλισσας» («In Search of the Best Strains of Bee»), λέει για τα ταξίδια του στην αναζήτηση των γενετικών δομικών στοιχείων. Ο αδελφός Αδάμ εισήγαγε περισσότερες μέλισσες, για να τις διασταυρώσει με τη δική του μέλισσα Μπάκφαστ, που ανέπτυσσε.
Κάθε νέο στέλεχος μέλισσας ή φυλής, ήταν το πρώτο που διασταυρωνόταν με την υπάρχουσα μέλισσα Μπάκφαστ. Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι νέες επιθυμητές ιδιότητες περνούσαν στη νέα γενιά και ο νέος συνδυασμός, σταθεροποιείτο εν συνεχεία, με επιπρόσθετη αναπαραγωγική εργασία. Κάθε διασταύρωση με τη νέα φυλή, διαρκούσε περίπου 10 χρόνια έως ότου τα επιθυμητά γονίδια στερέωναν στο στέλεχος. Χρειάστηκαν, πάνω από 70 χρόνια ώσπου ο Αδελφός Αδάμ να καταφέρει να αναπτύξει μια σθεναρή, υγιή και γόνιμη κυψέλη μελισσών, την οποία ονομάτισε: μέλισσα Μπάκφαστ.
Η μέλισσα Μπάκφαστ είναι δημοφιλής μεταξύ των μελισσοκόμων και είναι διαθέσιμη από τους εκτροφείς μελισσών στη Γερμανία, την Ιρλανδία, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Γαλλία και σε άλλα μέρη. Οι περισσότερες από τις ιδιότητες τις μέλισσας Μπάκφαστ είναι πολύ ευνοϊκές. Είναι εξαιρετικά πράες και πολλή παραγωγικές. Ο αδελφός Αδάμ, στο βιβλίο του, «Μελισσοκομία στο Αββαείο Μπάκφαστ», γράφει ότι το 1920, απέκτησαν «κατά μέσο όρο όχι λιγότερο από 192 λίβρες πλεόνασμα ανά αποικία και ατομικές αποδόσεις άνω των 3 cwt [περίπου 336 lbs].». Το 1986, στο ντοκιμαντέρ θυγατρικής του BBC, με τίτλο: «Ο Μοναχός και η Μέλισσα» («The Monk and the Honey Bee»), αναφέρεται ότι έχουν παραχθεί περισσότερα από 400 lbs (180 κιλά) μέλι από μια και μόνο αποικία. Σύμφωνα με τον Αδελφό Αδάμ, «Η μέση ετήσια απόδοση μελιού, τα τελευταία τριάντα χρόνια, ανά αποικία ήταν 30 kg (66 λίβρες). Έτσι, έχουμε μια ευνοϊκή ισορροπία σε σύγκριση με τη μέση παραγωγή στην Αμερική ή την Ευρώπη.»
Το απόθεμα εισήχθη στις Ηνωμένες Πολιτείες (αυγά, σπέρμα και ενήλικες βασίλισσες μέσω Καναδά) και είναι εύκολα διαθέσιμο.

Πρόγραμμα αναπαραγωγής μέλισσας Μπάκφαστ

Οι ιδιότητες και τα επιθυμητά χαρακτηριστικά στην αναπαραγωγή του Αδελφού Αδάμ, μπορούν να χωριστούν σε τρεις ομάδες: την πρωταρχική, δευτερεύουσα και τριτεύουσα, αυτές οι οποίες έχουν σχέση με τη διαχείριση.