google/wiki40b huggingface dataset:
Γρηγόριος Ζευγώλης

Βίος

Σπούδασε από το 1903 ως το 1908 στην  Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας με δασκάλους το Νικηφόρο Λύτρα στη ζωγραφική και το Γεώργιο Βρούτο στη γλυπτική. Συνέχισε τις σπουδές του  στην Ακαδημία Ζυλιάν (Académie Julian) κοντά στον Πολ Λαντοβσκί (Paul Landowski) και στη Σχολή Καλών Τεχνών (École Supérieure des Beaux-Arts) στο Παρίσι.
Το 1911, με την επιστροφή του στην Αθήνα, άνοιξε εργαστήριο με το Νικόλαο Λύτρα επί της οδού Ηπείρου 21, κοντά στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Μαζί με τον τελευταίο, ήταν από τα ιδρυτικά μέλη της Ομάδας «Τέχνη». Συμμετείχε σε διάφορες ομαδικές εκθέσεις όπως του Συλλόγου Ελλήνων Καλλιτεχνών και της Ομάδας Τέχνη. Ήταν μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (ΕΕΤΕ).

Τεχνοτροπία και αγαλματοποιία

Ο Ζευγώλης επηρεάστηκε βαθύτατα από τη γλυπτική του Ροντέν και τα σύγχρονα καλλιτεχνικά ρεύματα που επικρατούσαν κατά τη διάρκεια των σπουδών του στη γαλλική πρωτεύουσα. Όπως σημειώνει ο Στέλιος Λυδάκης, ο Ζευγώλης είναι από τους ακραιφνέστερους αντιπροσώπους της ροντενικής και μεταροντενικής γλυπτικής στην Ελλάδα, που αξιοποιεί δεδομένα της γλυπτικής του Ροντέν με συμβολικό ρεαλισμό.
Ο Ζευγώλης ήταν ένας από τους πιο παραγωγικούς Έλληνες γλύπτες της εποχής του Μεσοπολέμου. Μεταξύ άλλων, φιλοτέχνησε τα Ηρώα Κερατέας (1916), Μυτιλήνης (1919) και Γιαννιτσών (1925). Επίσης, ως εκπρόσωπος της υπαίθριας γλυπτικής, κατασκεύασε τις προτομές του "Νικηταρά" (1937), από μάρμαρο, στο Πεδίον του Άρεως στην Αθήνα, του ζωγράφου "Περικλή Βυζάντιου" στην Πλάκα επί της οδού Διογένους, του ποιητή Λάμπρου Πορφύρα στη Χίο, της Ασπασίας Μάνου κ. ά. 
Ένα από τα επιφανέστερα έργα του Ζευγώλη είναι η ολόσωμη από μάρμαρο γυμνή "Εύα", που έχει στηθεί από το 1995 στη θέση που βρίσκεται σήμερα στην Πλατεία Νικολοπούλου (πρώην πλατεία Ροστάν) στην αθηναϊκή συνοικία Κυπριάδου στα Άνω Πατήσια.
Ο Ζευγώλης παρουσίασε το έργο του σε ατομικές εκθέσεις (Αθήνα, 1919), ενώ πήρε μέρος σε πανελλήνιες και ομαδικές εκθέσεις του Συνδέσμου Ελλήνων Καλλιτεχνών (1915, 1917).

Το μαύρο άγαλμα στα Γιαννιτσά

Το "Μαύρο Άγαλμα", όπως καθιερώθηκε ν΄ αποκαλείται, είναι το Ηρώο της πόλης των Γιαννιτσών, ένα έργο του γλύπτη Γρηγόριου Ζευγώλη που τοποθετήθηκε εκεί κατά το 1926 στην μνήμη των πολεμιστών που έδωσαν την ζωή τους για την απελευθέρωση της πόλης από τους Τούρκους κατά τους Βαλκανικούς πολέμους του 1912-1913. Το άγαλμα αυτό αναπαριστάνει τον φτερωτό χρόνο, και στα πόδια του η μάνα Ελλάδα, έχοντας αγκαλιάσει τον γιο της, σκοτωμένο στρατιώτη. Η πόσβαση βρίσκεται στην είσοδο της πόλης ερχόμενοι από τη Θεσσαλονίκη κατά την είσοδο μας στην πόλη είναι ορατό στα αριστερά του δρόμου.
Ορφανοτρόφος

Ο Ορφανοτρόφος ήταν βυζαντινό υψηλόβαθμο πολιτικό, δικαστικό αλλά και θρησκευτικό αξίωμα.
Ήταν ένα από τα αξιώματα «έξω της τάξεως της Εκκλησίας» και αναφερόταν στον διευθυντή ενός ή περισσοτέρων ορφανοτροφείων (υπό κρατικό οικονομικό έλεγχο) στην Κωνσταντινούπολη, κατά τη διάρκεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Συνήθως ήταν κληρικός αλλά ήταν και κοσμικό αξίωμα. Ορισμένοι από τους κληρικούς Ορφανοτρόφους ανήλθαν στο αξίωμα του Πατριάρχη ενώ οι εκτός κλήρου Ορφανοτρόφοι, ήταν κυρίως ευγενείς, μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας και υποχρεωτικά είχαν νομικές γνώσεις. Ο προϊστάμενος όλων των ευαγών ιδρυμάτων ονομαζόταν Μέγας Ορφανοτρόφος.
Τα δικαστικά του καθήκοντα αφορούσαν μόνο υποθέσεις ορφανών και οικογενειακού δικαίου. Γνωστότερος όλων που είχαν το αξίωμα ήταν ο Ιωάννης Ορφανοτρόφος τον 11ο αιώνα.
Αλ-Σαμπάμπ

Η Χαρακάτ αλ-Σαμπάμπ αλ-Μουτζαχεντίν (αραβικά: حركة الشباب المجاهدين, Ḥarakat ash-Shabāb al-Mujāhidīn, σομαλικά: Xarakada Mujaahidiinta Alshabaab, δηλαδή Κίνημα της Νεολαίας των Μουτζαχεντίν), εν συντομία Αλ Σαμπάμπ (στα αραβικά «η νεολαία»), είναι εξτρεμιστική ισλαμιστική τρομοκρατική οργάνωση που δρα στη Σομαλία. Στόχος της είναι η δημιουργία ενός φονταμενταλιστικού ισλαμικού κράτους στη Σομαλία.
Η Αλ Σαμπάμπ προέρχεται από την οργάνωση Αλ-Ιτιχάντ αλ-Ισλάμι, η οποία απέκτησε δύναμη κατά τη διάρκεια της αναρχίας της χώρας μετά τη πτώση της στρατιωτικής δικτατορίας το 1991. Συνεργάστηκε με την Ένωση Ισλαμικών Δικαστηρίων μέχρι το 2006, όταν και αποσχίστηκε από αυτήν μετά την ήττα της πρώτης από τη μεταβατική κυβέρνηση της Σομαλίας και τις αιθιοπικές δυνάμεις. Κατάφεραν να κατακτήσουν αρκετές πόλεις, συμπεριλαμβανομένου του Μογκαντίσου, το οποίο οι κυβερνητικές δυνάμεις και οι δυνάμεις της Αφρικανικής Ένωσης ανακατέλαβαν του Αύγουστο του 2011. Στις περιοχές που κατέκτησε επέβαλε τον ισλαμικό νόμο και παρουσιάστηκε ως εγγυητής της σταθερότητας και της τάξης, αντικαθιστώντας τις κρατικές δομές. Τον Φεβρουάριο του 2012 προσχώρησε και επίσημα στο δίκτυο της Αλ Κάιντα.
Ανάμεσα στις επιθέσεις της Αλ Σαμπάμπ περιλαμβάνονται επιθέσεις αυτοκτονίας στην Καμπάλα, πρωτεύουσα της Ουγκάντα τον Ιούλιο του 2010, με 76 νεκρούς,, επειδή η χώρα είχε συμμετάσχει στις δυνάμεις της Αφρικανικής Ένωσης, η επίθεση σε εμπορικό κέντρο στην Κένυα στις 21 Σεπτεμβρίου 2013, όπου αντάρτες άνοιξαν πυρ σκοτώνοντας 62 άτομα, και η δολοφονία 147 ομήρων μετά από εισβολή στο πανεπιστήμιο της Γκαρίσα στις 2 Απριλίου 2015, λόγω της συμμετοχής Κενυατών στις δυνάμεις της Αφρικανικής Ένωσης. Η Αλ Σαμπάμπ από το 2013 μέχρι τον Απρίλιο του 2015 είχε διαπράξει 17 επιθέσεις σε κενυατικό έδαφος με περίπου 500 νεκρούς.
Αποκρυφισμός

Ο αποκρυφισμός είναι ένα συστηματικό σώμα γνώσης αποτελούμενο από θεωρία, πρακτική και τελετουργικές συνταγές, στηριζόμενο συνήθως σε ιεραρχικά μεταφυσικά συστήματα τα οποία προβλέπουν κάποια άυλη, πνευματική σφαίρα ύπαρξης και υπεραισθητές δυνάμεις. Στις εν λόγω πρακτικές συγκαταλέγονται η μαγγανεία, η μαγεία και η αλχημεία, συνήθως με στόχο τη χειραγώγηση των υπεραισθητών αυτών δυνάμεων. Ο αποκρυφισμός συνίσταται όχι σε μία ενίαια κοσμοαντίληψη μα σε ένα πλέγμα σχετιζόμενων θεωριών και πρακτικών, οι οποίες μπορούν να αναχθούν στη μεσογειακή θρησκευτική παράδοση της ελληνιστικής και της ρωμαϊκής εποχής, καθώς και της ύστερης Αρχαιότητας.
Σύμφωνα με τον Nicholas Goodrick-Clarke ο αποκρυφισμός (από τον λατινικό όρο οccult ή occultus, που σημαίνει το κρυμμένο, το μυστικό) προσδιορίζει τον δυτικό εσωτερισμό και αφορά μια επεξεργασμένη, μακραίωνη διανοητική και πρακτική παράδοση όπου συγχωνεύθηκαν στοιχεία του γνωστικισμού, του ερμητισμού, του νεοπλατωνισμού και της Καμπάλα. Ο αποκρυφισμός συνδυάζει τη συστηματικότητα μιας συμπαγούς μεταφυσικής θεώρησης, την επιστημονική αναζήτηση της γνώσης (χωρίς όμως την αξιοποίηση της επιστημονικής μεθόδου) και μία προσπάθεια ελέγχου της φύσης η οποία ανάγεται στον σαμανισμό, ενώ διαθέτει και θρησκευτικά χαρακτηριστικά παρεχόμενα κυρίως από τη μυστικιστική διάσταση των θρησκειών.
Θρησκευτικοί κύκλοι χρησιμοποιούν τον όρο ευρύτερα, αναφερόμενοι σε κάθε θρησκευτικού τύπου αναζήτηση εκτός των αποδεκτών ορίων των οργανωμένων θρησκειών. Κατά τον Μεσαίωνα, η ποινή για όποιον ασκούσε αποκρυφιστικές πρακτικές ήταν ο θάνατος σε δημόσια θέα, συνήθως πάνω στην πυρά ή αργός θάνατος σύμφωνα με την απόφαση της Ιεράς Εξέτασης. Ωστόσο, ο αποκρυφισμός αναβίωσε σε ευρωπαϊκούς κύκλους διανοούμενων κατά την Αναγέννηση, μέσω του αναγεννησιακού νεοπλατωνισμού και ερμητισμού και με θρυλούμενες ομάδες όπως οι Ροδόσταυροι. Παρόμοια αναβίωση συνέβη κατά τον 19ο αιώνα, στο πλαίσιο της συγκρότησης μίας αντιθετικιστικής και αντινεωτερικής τάσης μεταξύ των συντηρητικών ομάδων του δυτικού πληθυσμού (κυρίως από τις ανώτερες κοινωνικές τάξεις).
Τα αποκρυφιστικά κείμενα δεν πρέπει να συγχέονται με τα απόκρυφα, θρησκευτικούς τόμους οι οποίοι δεν συγκαταλέχθηκαν τελικά στον Κανόνα κάποιας οργανωμένης, επίσημης θρησκείας (π.χ. απόκρυφα Ευαγγέλια στον χριστιανισμό). Παραδείγματα αρχαίων αποκρυφιστικών κειμένων τα οποία επιβιώνουν στις μέρες μας είναι η ερμητική φιλολογία και τα λεγόμενα γριμόρια, χειρόγραφα μάγων-ιερέων και αλχημιστών.
Η σύγχρονη επιστήμη θεωρεί τον αποκρυφισμό μυθοπλασία, τις δοξασίες του ατεκμηρίωτες και τις πρακτικές όψεις του ως ψευδοεπιστήμη.
Ζωρζ Περρό

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 1832 στο Βιλνέβ-Σαιν-Ζωρζ (Villeneuve-Saint-Georges) στα νοτιοανατολικά του Παρισιού. Δίδαξε στη Σορβόνη από το 1872 και διετέλεσε διευθυντής της École Normale Supérieure από το 1888 ως το 1902. Το 1874 εκλέχθηκε στην Ακαδημία των Επιγραφών και Καλών Γραμμάτων (Académie des Inscriptions et Belles-Lettres), όπου διετέλεσε γραμματέας από το 1904 μέχρι τέλους. Απεβίωσε στις 30 Ιουνίου 1914.

Συγγράμματα

Δημοσίευσε τις αρχαιολογικές του ανακαλύψεις στη Μικρά Ασία τα έτη 1861-62, και έγινε δημοφιλέστατος. Επιμελήθηκε τις εκδόσεις του περιοδικού Revue archéologique, το οποίο φιλοξένησε και πολλά δικά του άρθρα. Άλλα έργα του ήταν το Souvenirs d'un voyage en Asie mineur (1863) και το δεκάτομο Histoire de l'art dans l'antiquité από κοινού με τον Σαρλ Σιπιέ (1882–1914).
Χιιάκα (δορυφόρος)

Ανακάλυψη και ονομασία

Η Χιιάκα ανακαλύφθηκε στις 26 Ιανουαρίου,2005, από παρατηρήσεις που έγιναν χρησιμοποιώντας το αστεροσκοπείο W.M. Keck από μια ομάδα του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Καλιφόρνιας. Το όνομά της προέρχεται από το όνομα της Χιιάκα, η οποία ήταν κόρη της Χαουμέιας και προστάτιδα του μεγάλου νησιού της Χαβάης σύμφωνα με την μυθολογία της Χαβάης. Η άλλη της σημερινή ονομασία είναι Χαουμέια I (Haumea I), δηλαδή ο πρώτος από τους δορυφόρους της Χαουμέιας που έχει ονομαστεί. Η αρχική προσωρινή ονομασία που της είχε δοθεί ήταν S/2005 (2003 EL61) 1, ενώ είχε ονομαστεί από την ομάδας ανακάλυψης της με το παρατσούκλι "Ρούντολφ".

Μέγεθος

Το μέγεθος της Χιιάκα είναι γύρω στα 350 χιλιόμετρα, κάνοντας την τον μεγαλύτερο δορυφόρο της Χαουμέια. Έρευνες έχουν δείξει όμως ότι δεν έχει αποκτήσει σφεροειδές σχήμα, κάτω από την επιρροή της βαρύτητας.

Σύσταση

Μέσω τηλεσκοπίων υπερήθρης ακτινοβολίας, έχει βρεθεί ότι η Χιιάκα αποτελείται κυρίως από καθαρό νερό σε κρυσταλλινή μορφή, κάτι σχετικά σπάνιο για αντικείμενα της Ζώνης του Κάιπερ.

Προέλευση

Θεωρείται ότι η Χιιάκα καθώς και ο άλλος δορυφόρος της Χαουμέια, η Ναμάκα, ότι είναι δεν είναι αντικείμενα της Ζώνης του Κάιπερ τα οποία πιάστηκαν από την βαρύτητα της Χαουμέια αλλά ότι είναι τα απομεινάρια μιας κολοσσιαίας σύγκρουσης που έγινε δισεκατομμύρια χρόνια πριν. Αυτή η σύγκρουση έβγαλε αρκετό υλικό από τον παγωμένο φλοιό της Χαουμέια που στην συνέχεια μπήκε σε τροχιά γύρω εώς ότου δημιουργήθηκαν τα φεγγάρια.
Μανώλης Κεραμιδάς

Καριέρα

Ο Κεραμιδάς ξεκίνησε την καριέρα του από την ομάδα του Οδυσσέα Κορδελιού και αφού μεταγράφηκε στον Κιλκισιακό, επέστρεψε στην γενέτειρα του για να αγωνιστεί στον Άρη στα 22 του χρόνια. Παρέμεινε στους "κίτρινους" μέχρι το 1973, όντας αναντικατάστατο στέλεχος της ομάδας.
Αποτέλεσε μέρος του τρίδυμου των χαφ του Άρη μαζί με τον Στέφανο Δεμίρη και τον Βαγγέλη Συρόπουλο στο πρώτο μισό της καριέρας του με τον Άρη. Σκόραρε δύο φορές με απευθείας εκτέλεση κόρνερ τον Φεβρουάριο του 1967, εναντίον του Ολυμπιακού και του Εθνικού.
Μεγαλύτερη στιγμή της καριέρας του υπήρξε το γκολ που πέτυχε στον τελικό του κυπέλλου του 1970, δίνοντας τον τίτλο στην ομάδα του. Υπήρξε ιδιαίτερα δημιουργικός, αφού από τα πόδια του ξεκίνησαν τα έξι από τα εννέα γκολ που πέτυχαν οι συμπαίκτες του στις νίκες εναντίον του Αιγάλεω με 1-5 και του Βύζαντα Μεγάρων με 4-0, τον Οκτώβριο του 1971.
Το 1973, ένας τραυματισμός στο γόνατο του στέρησε την συμμετοχή του στους περισσότερους αγώνες της σεζόν 1972-73. Το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς, μεταγράφηκε στον Π.Ο. Μουδανιών, ο οποίος παρέμεινε στην Β΄ Εθνική ως το 1975.
Το Αγόρι και οι Λύκοι

Το Αγόρι και οι Λύκοι (The Boy and the Wolves) είναι ινδιάνικο παραμύθι. Ο Άντριου Λανγκ το συμπεριέλαβε στο The Yellow Fairy Book.

Σύνοψη

Αποφεύγοντας την κακία των ανθρώπων, ένας ευγενής κυνηγός κινείται με την οικογένειά του σε μια απομονωμένη γη, όπου ζει μια ειρηνική ζωή. Πολλά χρόνια αργότερα, καθώς ο άνδρας πεθαίνει, ζητά από τα δύο μεγαλύτερα παιδιά του, τον έναν γιο και τη μια κόρη, να φροντίζουν πάντα τον μικρότερο αδελφό τους και να μην τον εγκαταλείψουν ποτέ. Τα παιδιά του του υπόσχονται, και ο άνδρας μπορεί πια να πεθάνει με ειρήνη. Ωστόσο, μετά το θάνατο της μητέρας τους, ο μεγαλύτερος γιος επιθυμεί να πάει στο χωριό όπου γεννήθηκε ο πατέρας του. Παρά την αδερφή του που του υπενθύμισε την υπόσχεση, ο γιος του μεγαλύτερου γιου φεύγει ούτως ή άλλως, βρίσκοντας το χωριό και ξεκινώντας μια δική του οικογένεια. Η αδελφή του ακολουθεί αργότερα τον μεγαλύτερο αδελφό της, αφήνοντας τον μικρότερο γιο να φροντίσει για τον εαυτό του όταν αρχίζει να τον βλέπει ως βάρος. Βρίσκει κι αυτή το χωριό και παντρεύεται. Το νεώτερο παιδί είναι σε θέση να ζήσει από τα αποθέματα που άφησαν πίσω του, αλλά όταν έρχεται ο χειμώνας μένει λιμοκτονημένος. Για να επιβιώσει αρχίζει να τρώει οτιδήποτε αφήνουν από πίσω τους οι λύκοι, μέχρι οι λύκοι να συνηθίσουν το αγόρι και να του επιτρέψουν να μοιραστεί τα γεύματά τους. Όταν έφθασε η άνοιξη, το αγόρι ακολουθεί τους λύκους στις ακτές και τυχαίνει να ψαρεύει ο αδελφός του εκεί γύρω. Ο μεγαλύτερος αδελφός θυμάται την υπόσχεση καθώς το αγόρι φωνάζει ότι γίνεται καθώς επίσης και λύκος. Ο αδελφός του καλεί το αγόρι, αλλά το παιδί μεταμορφώνεται σταδιακά σε λύκο και τρέχει με την υπόλοιπη αγέλη. Ο μεγάλος του αδελφός, με τύψεις, επιστρέφει στο χωριό και ξοδεύει το υπόλοιπο της ζωής του θρηνώντας, όπως και η αδελφή του.
Αγγείο Κίτζι

Περιγραφή

Στους ώμους του φέρει απεικόνιση, η οποία είναι η αρχαιότερη σωζόμενη παράσταση φάλαγγα οπλιτών. Οι πολεμιστές είναι οπλισμένοι με ασπίδες, οι ποίες είναι διακοσμημένες με γοργόνειο, ταύρο και πουλί. Το αγγείο φέρει επίσης απεικόνιση της κρίσης του Πάρη, ένα κυνήγι λιονταριού, λαγού και αλεπούς.
Τρίλοφος Καστοριάς

Γεωγραφία - Ιστορία

Ο Τρίλοφος βρίσκεται στις πλαγιές του Γράμμου, δίπλα στα σύνορα της Ελλάδας με την Αλβανία και τον Αλιάκμονα (στις αρχές του - Άνω Αλιάκμονας). Απέχει 22 χλμ. Δ.-ΒΔ. από το Νεστόριο και 45,5 Δ.-ΝΔ. από την Καστοριά. Την περίοδο της τουρκοκρατίας ονομαζόταν Σλήμνιτσα και ήταν το μεγαλύτερο της περιοχής με 200 οικογένειες. Χωριζόταν σε δύο μαχαλάδες, τον Πάνω και τον Κάτω, και υπήρχαν πολλές πέτρινες διώροφες ή τριώροφες αρχοντικές κατοικίες κτισμένες από Ηπειρώτες μαστόρους.       
Όπως τα υπόλοιπα χωριά της περιοχής (Γλυκονέρι, Γιαννοχώρι, Μονόπυλο και Λιβαδοτόπι) συμπεριλαμβάνεται στα "Γραμμοχώρια της Καστοριάς" όπου έγιναν οι πιο σκληρές και αιματηρές μάχες του Εμφυλίου και είχε σαν αποτέλεσμα την ολοκληρωτική καταστροφή του.    
Οι κάτοικοι του χωριού πήραν ενεργό μέρος στην Μακεδονική επανάσταση του 1878 με αρχηγό τον καπετάνιο Βάσο (Βασίλειο) Φαρμάκη. Μετά την αποτυχία της εξέγερσης η Σλήμνιτσα δέχτηκε αλλεπάλληλες επιθέσεις Τουρκαλβανών με αποτέλεσμα οι περισσότεροι να μετακινηθούν στην Καστοριά.

Αξιοθέατα

Αξιοθέατα θεωρούνται το ερειπωμένο μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου, το εξωκλήσι του Αγίου Χριστόφορου στον "Κάτω Μαχαλά" καθώς και οι εκκλησίες της Κοίμησης της Θεοτόκου (1743) που καταστράφηκε από βόμβες ή πυροβόλα του Εθνικού Στρατού την περίοδο του Εμφυλίου και του Αγίου Αθανασίου (1874). Αξιοπρόσεκτη είναι ακόμα μια πέτρινη σκεπαστή βρύση με ανάγλυφη διακόσμηση στην είσοδο του χωριού από τα Φούσια και το πέτρινο Δημοτικό σχολείο που κτίστηκε το 1924 από Αρβανίτες μαστόρους.
Ρογήρος Γ΄ της Απουλίας

Πρώτα χρόνια

Αναφέρεται για πρώτη φορά στα χρονικά (1129) όπου στο Μέλφι ο πατέρας του και οι δύο μεγαλύτεροι γιοι του Ρογήρος και Ταγκρέδος του Μπάρι αποδέχονται την υποταγή των εξεγερθέντων βαρόνων. Ο πατέρας του στέφτηκε Βασιλιάς της Σικελίας την επόμενη χρονιά (25 Δεκεμβρίου 1130). Ο μικρός Ρογήρος πολύ πιθανό να έγινε ταυτόχρονα δούκας της Απουλίας, το βέβαιο είναι ότι κατείχε το αξίωμα το 1135 υπό την κηδεμονία του Ροβέρτου τού Σέλμπυ. Έλαβε μέρος στις εκστρατείες που έκανε ο πατέρας του εναντίον τού Ρανούλφου Β΄ (1137), τον οποίο ο Πάπας Ιννοκέντιος Β΄ και ο Λοθάριος Β΄ Σούπλινμπουργκ είχαν τοποθετήσει δούκα της Απουλίας και Καλαβρίας. Στη "μάχη του Ρινάνο" που ακολούθησε νίκησε ο Ρανούλφος Β΄, ο πατέρας του διέφυγε και ο σύμμαχός τους Σέργιος Ζ΄ δούκας της Νάπολης σκοτώθηκε, ο Ρογήρος Γ΄ με την ανδρεία και την επιτυχία του στις πρώτες γραμμές στερέωσε την πολεμική του φήμη.

Δούκας της Απουλίας και Καλαβρίας

O Ρανούλφος Β΄ απεβίωσε από ελονοσία (1139), έτσι η εξουσία τους στην Απουλία αποκαταστάθηκε, ο Ροβέρτος Β΄ πρίγκιπας της Κάπουα παρέμεινε εξεγερμένος και βάδιζε μαζί με τον πάπα για την ανακατάληψη του πριγκιπάτου του. Ο Ρογήρος Γ΄ έστησε με 1.000 ιππότες ενέδρα στα παπικά στρατεύματα στο Γκαλούτσιο και συνέλαβε τον Ιννοκέντιο Β΄ με τη συνοδεία του (22 Ιουλίου 1139). Ο πάπας αναγκάσθηκε να αναγνωρίσει στο Μινάνο τον Ρογήρο Β΄ ως βασιλιά της Σικελίας, τον μεγαλύτερο γιο του Ρογήρο Γ΄ ως δούκα της Απουλίας και τον τρίτο γιο του Αλφόνσο ως πρίγκιπα της Κάπουα και να αποσύρει την υποστήριξή του από τον Ροβέρτο Β΄.
Ο Ρογήρος Γ΄ κατέλαβε στην συνέχεια την Νάπολη που μετά τον θάνατο του Σέργιου Ζ΄ είχε δημοκρατική διακυβέρνηση, την έκανε αναπόσπαστο τμήμα της επικράτειάς του. 
Το 1138 απεβίωσε πρόωρα ο δευτερότοκος γιος Τανκρέδος του Μπάρι. Ο πατέρας του ανακήρυξε τις "Ασσίζες (Νομοθεσίες) στο Αριάνο" (1140) και άρχισε να κόβει νέο νόμισμα το "Δουκάτο", από το όνομα του δουκάτου της Απουλίας. Στο Δουκάτο απεικονιζόταν δεξιά ο πατέρας του να κρατεί στη μέση λάβαρο με σταυρό και ο διάδοχός του Ρογήρος Γ΄ στα αριστερά με στρατιωτική περιβολή να κρατάει επίσης το λάβαρο. Με τον πρόωρο θάνατο του Τανκρέδου ο Ρογήρος Β΄ και ο τρίτος γιος του Αλφόνσος πήγαν στο Αμπρούτζι και ξεκίνησαν λεηλασίες στα παπικά εδάφη. Το 1140 απεβίωσε ο  δούκας της Γαέτα (ΒΔ. της Νάπολης) και το δουκάτο του δόθηκε στο Ρογήρο Γ΄.
Σαγανάκι

Το σαγανάκι είναι μεζές της ελληνικής κουζίνας. Ουσιαστικά πρόκειται για τηγανητό τυρί, συνηθέστερα γραβιέρα ή κεφαλοτύρι, όμως γίνεται και με φορμαέλλα, φέτα καθώς και με το κυπριακό χαλλούμι. Το όνομά του προέρχεται από το ομώνυμο σκεύος μέσα στο οποίο συνήθως προετοιμάζεται. Παραλλαγές του μπορούν να γίνουν με την προσθήκη επιπλέον υλικών, όπως οι γαρίδες, μύδια κ.α. ενώ μπορεί να γίνει και φλαμπέ. Μετά το τηγάνισμα συνήθως προστίθεται λεμόνι. Ο μεζές συνοδεύει το ούζο και γενικά τα οινοπνευματώδη.
Ουέστ Μπούρα

Γεωγραφία

Η κοντινή αμμώδη παραλία στο Meal, με νότιο προσανατολισμό, είναι ένα δημοφιλές μέρος τις ζεστές ημέρες ενώ στο νότιο άκρο της Ουέστ Μπούρα βρίσκεται το Kettla Ness, ένα εντυπωσιακό γκρεμώδες σκηνικό. Επίσης στο Duncansclett έχει ανακαινιστεί πρόσφατα για χρήση, ένα παραδοσιακό εξοχικό σπίτι, από την τοπική ομάδα ιστορίας. Το Ουέστ Μπούρα συνδέεται με το κεντρικό νησί, Μέινλαντ των Σέτλαντ, με μια σειρά από γέφυρες μέσω του μικρού νησιού Τρόντρα.
Esperantujo

Γεωγραφία

Esperantujo.directory

Ιστορία

Στην Ευρώπη από τις 2 Ιουνίου 2001 μερικοί οργανισμοί  (προτιμούν να ονομάζονται ιδρύματα) ίδρυσαν την Esperanta Civito,   “που φιλοδοξεί να είναι το υποκείμενο του διεθνούς δικαστηρίου”  και  “επιδιώκει να σταθεροποιήσει τις σχέσεις μεταξύ των εσπεραντιστών που αισθάνονται τον εαυτό τους μακρυά από την χωρίς κρατική υπόσταση διασπορά της γλωσσικής ομάδας”.
Η Esperanta Civito χρησιμοποιεί πάντα το όνομα  Esperantio (προταθέν από τον Hector Hodler το 1908), το οποίο αυτός ο ίδιος ορίζει σύμφωνα με την ερμηνεία του τι είναι Ραουμίσμο, και το οποίο υποδηλώνει  συνεπώς ότι μπορούμε να διαφοροποιηθούμε από την παραδοσιακή εσπεραντική  κατανόηση σχετικά με την λέξη Esperantujo.
Τον Απρίλιο του  2007 δημιουργήθηκε η ιστοσελίδα Esperanta Respubliko.
Ζακ Μπρελ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις Βρυξέλλες το 1929. Οι πρώτες συνθέσεις του χρονολογούνται το 1950, αλλά η καριέρα του ουσιαστικά ξεκίνησε το 1953 με τις πρώτες εμφανίσεις του στο θέατρο Les trois baudets του Παρισιού. Από το 1957 απέκτησε διεθνή φήμη. Στη δεκαετία του '50 υιοθέτησε ένα λυρικό ύφος, συνδυάζοντας το θρησκευτικό και ηθικό ζήλο με το νεανικό ρομαντισμό, ωθώντας τον Ζωρζ Μπρασένς να του αποδώσει το παρωνύμιο «Ηγούμενος» (γαλ. Abbé Brel). Το 1963 εμφανίστηκε στο Κάρνεγκι Χολ και αργότερα περιόδευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και τη Σοβιετική Ένωση. Στη δεκαετία του '70 πρωταγωνίστησε, υποδυόμενος τον Δον Κιχώτη, στο μιούζικαλ Homme de la Mancha (Ο άνδρας από τη Μάντσα), και συμμετείχε ως ηθοποιός ή παραγωγός σε αρκετές ακόμα ταινίες, μέχρι το 1973. Το 1971 σκηνοθέτησε την ταινία Franz. Για ένα μεγάλο διάστημα αποσύρθηκε στις Νήσους Μαρκέζας, στη Γαλλική Πολυνησία, και επέστρεψε στη μουσική το 1977, με το δίσκο Les Marquises, σημειώνοντας εκ νέου μεγάλη επιτυχία.
Οι στίχοι του διέπονται συχνά από σατιρικό και δραματικό ύφος, ασκώντας κριτική σε κοινωνικές και ηθικές αξίες, όπως ενδεικτικά αυτή αποτυπώνεται στα τραγούδια Les Bourgeois και Les Flamandes. Ερμηνευτής με μεγάλη εκφραστικότητα, ο Μπρελ ενσωμάτωσε θεατρικά στοιχεία στις εμφανίσεις του. Η μουσική του είχε επίδραση σε αρκετούς δημιουργούς, όπως στον Λέοναρντ Κοέν, στον Ντέιβιντ Μπόουι και κυρίως στον Σκοτ Γουόκερ, ο οποίος ερμήνευσε αρκετές συνθέσεις του Μπρελ. Ορισμένα τραγούδια του μεταφράστηκαν στην αγγλική γλώσσα και έγιναν διεθνείς επιτυχίες, όπως το Le moribοnd [Ο ετοιμοθάνατος] (1961), μεταφρασμένο ως Seasons in the Sun και το Ne me quitte pas [Μη με αφήνεις] με τον αγγλικό τίτλο If You Go Away.
Απεβίωσε στο Παρίσι από καρκίνο το 1978.
2341 Αολούτα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Αολούτα είναι άγνωστα. Ο Αολούτα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 3 ώρες περίπου, μία ταχεία περιστροφή.
Libertatia

Η Libertatia (γνωστή και ως Libertalia) ήταν μια υποτιθέμενη αναρχική αποικία που ιδρύθηκε στα τέλη του 17ου αιώνα στη Μαδαγασκάρη από πειρατές υπό την ηγεσία του καπετάνιου James Misson. (επώνυμο που κατά καιρούς γράφεται «Αποστολή», και το όνομα περιστασιακά «Olivier»).

Υπόβαθρο

Η Libertalia ήταν μια θρυλική ελεύθερη αποικία σφυρηλατημένη από τους πειρατές και τον πειρατή καπετάνιο Misson, αν και ορισμένοι ιστορικοί εξέφρασαν αμφιβολίες για την ύπαρξή του εκτός της λογοτεχνίας. Η Libertatia πήρε το όνομά της από τη λατινική λέξη Liberi που σημαίνει "ελεύθερη". Η ιδέα του Misson ήταν η κοινωνία του να είναι μια κοινωνία στην οποία οι άνθρωποι όλων των χρωμάτων, των θρησκειών και των πεποιθήσεων να ήταν απαλλαγμένοι από κάθε έλεγχο. Ήθελε να δώσει στον λαό της Libertatia την δική του ταυτότητα, και όχι αυτην μιας παλιάς χώρας προέλευσης. Ο ιστορικός και ακτιβιστής Μάρκους Ρέντικερ περιγράφει τους πειρατές ως εξής:
Αυτοί οι πειρατές που εγκαταστάθηκαν στη Libertalia θα ήταν «άγρυπνοι Κηδεμόνες των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Ελευθεριών». θα αποτελούσαν «εμπόδια ενάντια στους πλούσιους και ισχυρούς» της εποχής τους. Με τη διεξαγωγή πολέμου εκ μέρους του "καταπιεσμένου" ενάντια στους "καταπιεστές", θα είδαν ότι "η δικαιοσύνη ήταν εξίσου διανεμημένη".
Απορροφητήρας

Ιστορικά στοιχεία

Ο απορροφητήρας αποτελεί εφεύρεση του 19ου αιώνα. Εφευρέθηκε στις ΗΠΑ κι ύστερα διαδόθηκε στον υπόλοιπο κόσμο. Στην Ελλάδα ήρθε στη δεκαετία του 1950.