Καρκίνος του ενδομητρίου

Ταξινόμηση

Υπάρχουν διάφοροι τύποι καρκίνου του ενδομητρίου, συμπεριλαμβάνεται το πιο συνήθες καρκίνωμα του ενδομητρίου,το οποίο χωρίζεται σε 2 υπο-τύπους, Τύπου1 και Τύπου 2. Υπάρχουν επίσης σπανιότερες μορφές, όπως το ενδομητριοειδής αδενοκαρκίνωμα, το θηλώδες ορώδες καρκίνωμα της μήτρας και το καρκίνωμα σαφής-κυττάρων της μήτρας.

Σημεία και συμπτώματα

Η κολπική αιμορραγία ή κηλίδες αίματος στις γυναίκες μετά την εμμηνόπαυση εμφανίζεται στο 90% του καρκίνου του ενδομητρίου. Η αιμορραγία είναι ιδιαίτερα κοινή στο αδενοκαρκίνωμα, και συμβαίνει στα 2/3 του συνόλου των περιπτώσεων. Μη φυσιολογική έμμηνος ρύση ή μεγάλης διάρκειας ή βαριά ή συχνά επεισόδια αιμορραγίας σε γυναίκες πριν από την εμμηνόπαυση μπορεί επίσης να είναι ένα σημάδι του καρκίνου του ενδομητρίου.
Συμπτώματα εκτός από αιμορραγία δεν είναι συνήθη. Άλλα συμπτώματα περιλαμβάνουν λεπτό, άσπρο ή καθαρό κολπικό έκκριμα σε μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες. Πιο προχωρημένη νόσο δείχνουν πιο εμφανή συμπτώματα ή σημεία που μπορεί να ανιχνευθούν σε μια φυσική εξέταση. Η μήτρα μπορεί να μεγαλώσει ή ο καρκίνος μπορεί να εξαπλωθεί, προκαλώντας πόνο στην κάτω κοιλιακή χώρα ή πυελικό πόνο . Επώδυνη σεξουαλική επαφή ή επώδυνη ή δύσκολη ούρηση είναι λιγότερο κοινά συμπτώματα του καρκίνου του ενδομητρίου. [4] Η μήτρα μπορεί επίσης να γεμίσει με πύον. Από τις γυναίκες με αυτά τα λιγότερο κοινά συμπτώματα (κολπικό έκκριμα, πυελικό πόνο, και πύον), 10-15% έχουν καρκίνο.

Παράγοντες κινδύνου

Οι παράγοντες κινδύνου για καρκίνο του ενδομητρίου είναι η παχυσαρκία, ο σακχαρώδης διαβήτης, ο καρκίνος του μαστού, η χρήση της ταμοξιφαίνης, άτεκνες γυναίκες, η καθυστερημένη εμμηνόπαυση, τα υψηλά επίπεδα των οιστρογόνων, και η αύξηση της ηλικίας. Μελέτες μετανάστευσης οι οποίες εξέτασαν την αλλαγή του κινδύνου του καρκίνου σε πληθυσμούς που διακινούνται μεταξύ των χωρών με διαφορετικά ποσοστά καρκίνου, δείχνουν ότι υπάρχει κάποια περιβαλλοντική συνιστώσα στον καρκίνο του ενδομητρίου. Οι περιβαλλοντικοί παράγοντες που μπορεί να εμπλέκονται δεν είναι καλά χαρακτηρισμένοι.

Ορμόνες

Οι περισσότεροι από τους παράγοντες κινδύνου για καρκίνο του ενδομητρίου περιλαμβάνουν υψηλά επίπεδα οιστρογόνων. Μια εκτίμηση σε 40% των περιπτώσεων πιστεύεται ότι σχετίζονται με την παχυσαρκία. Στην παχυσαρκία, η περίσσεια λιπώδους ιστού αυξάνει τη μετατροπή της ανδροστενεδιόνης σε οιστρόνη, ένα οιστρογόνο. Υψηλότερα επίπεδα οιστρόνης στο αίμα προκαλούν λιγότερη ή καθόλου ωορρηξία και εκθέτει το ενδομήτριο σε συνεχή υψηλά επίπεδα οιστρογόνων. Η παχυσαρκία προκαλεί επίσης λιγότερο οιστρογόνο που πρόκειται να απομακρυνθεί από το αίμα. Το σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών (PCOS) , το οποίο προκαλεί επίσης ακανόνιστη ή όχι ωορρηξία, συνδέεται με υψηλότερα ποσοστά καρκίνου του ενδομητρίου για τους ίδιους λόγους όπως η παχυσαρκία. Ειδικότερα, η παχυσαρκία, ο διαβήτης τύπου II, και η αντίσταση στην ινσουλίνη είναι παράγοντες κινδύνου για τον καρκίνο του τύπου Ι του ενδομητρίου. Η παχυσαρκία αυξάνει τον κίνδυνο για καρκίνο του ενδομητρίου κατά 300-400%.
Η Θεραπεία υποκατάστασης οιστρογόνων κατά την εμμηνόπαυση, όταν δεν είναι ισορροπημένο (ή «αντίθετες») με προγεστερόνη είναι ένας άλλος παράγοντας κινδύνου. Υψηλότερες δόσεις ή μεγαλύτερες περιόδους της θεραπείας με οιστρογόνα έχουν υψηλότερο κίνδυνο καρκίνου του ενδομητρίου. Οι γυναίκες του χαμηλότερου βάρους διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο από ομόφωνα οιστρογόνα. Μια μεγαλύτερη περίοδος της γονιμότητας, είτε από νωρίς η πρώτη έμμηνος ρύση ή η όψιμη εμμηνόπαυση- είναι επίσης ένας παράγοντας κινδύνου. Αχρησιμοποίητα οιστρογόνα αυξάνουν τον κίνδυνο ενός ατόμου για καρκίνο του ενδομητρίου με 2-10 φορές, ανάλογα με το βάρος και το μήκος της θεραπείας. Σε trans άνδρες που λαμβάνουν τεστοστερόνη και δεν έχουν υποβληθεί σε υστερεκτομή, η μετατροπή της τεστοστερόνης σε οιστρογόνα μέσω ανδροστενεδιόνης μπορεί να οδηγήσει σε υψηλότερο κίνδυνο καρκίνου του ενδομητρίου.

Γενετική

Οι γενετικές διαταραχές μπορούν επίσης να προκαλέσουν καρκίνο του ενδομητρίου. Σε γενικές γραμμές, οι γενετικές αιτίες συμβάλλουν στην 2-10% των περιπτώσεων καρκίνου του ενδομητρίου. Το Σύνδρομο Lynch, μια αυτοσωματική κυρίαρχη γενετική διαταραχή που προκαλεί κυρίως καρκίνο του παχέος εντέρου, προκαλεί επίσης καρκίνο του ενδομητρίου, ειδικά πριν από την εμμηνόπαυση. Οι γυναίκες με σύνδρομο Lynch έχουν κίνδυνο 40-60% να αναπτύξουν καρκίνο του ενδομητρίου, υψηλότερα από τον κίνδυνο της ανάπτυξης ορθοκολικού (εντέρου) ή του καρκίνου των ωοθηκών. Καρκίνος των ωοθηκών και καρκίνος του ενδομητρίου αναπτύσσεται ταυτόχρονα σε 20% των ανθρώπων. Καρκίνος του ενδομητρίου αναπτύσσεται σχεδόν πάντοτε πριν από τον καρκίνο του παχέος εντέρου, κατά μέσο όρο, 11 χρόνια πριν από καρκινογένεση στον Lynch σύνδρομο προέρχεται από μια μετάλλαξη στο MLH1 ή / και MLH2:. Τα γονίδια που συμμετέχουν στη διαδικασία της αναντιστοιχίας επισκευής, η οποία επιτρέπει σε ένα κύτταρο για να διορθώσει λάθη στο DNA. Άλλα γονίδια μεταλλαγμένα στο σύνδρομο Lynch περιλαμβάνουν MSH2, MSH6 και PMS2, οι οποίες είναι επίσης αναντιστοιχία γονίδια επισκευής. Οι γυναίκες με το σύνδρομο Lynch αντιπροσωπεύουν το 2-3% των περιπτώσεων καρκίνου του ενδομητρίου? Μερικές πηγές τοποθετούν αυτό τόσο υψηλό όπως 5%. Ανάλογα με τη μετάλλαξη γονιδίων, οι γυναίκες με σύνδρομο Lynch έχουν διαφορετικούς κίνδυνους για καρκίνο του ενδομητρίου. Με MLH1 μεταλλάξεις, ο κίνδυνος είναι 54% με MSH2, 21%? και με MSH6, 16%.
Οι γυναίκες με οικογενειακό ιστορικό καρκίνου του ενδομητρίου είναι σε μεγαλύτερο κίνδυνο. Δύο γονίδια που συχνά συνδέονται με ορισμένες άλλες γυναικείες μορφές καρκίνου, το BRCA1 και BRCA2, δεν προκαλούν καρκίνο του ενδομητρίου. Υπάρχει μια εμφανής σχέση με αυτά τα γονίδια, αλλά αυτό οφείλεται στη χρήση της ταμοξιφαίνης, ένα φάρμακο που το ίδιο μπορεί να προκαλέσει καρκίνο του ενδομητρίου, σε καρκίνους μαστού και ωοθήκης. Το κληρονομικό σύνδρομο Cowden είναι μια γενετική κατάσταση που μπορεί επίσης να προκαλέσει καρκίνο του ενδομητρίου. Οι γυναίκες με αυτή τη διαταραχή έχουν κίνδυνο 5-10% ανάπτυξης του καρκίνου του ενδομητρίου, σε σύγκριση με τον κίνδυνο 2-3% για ανεπηρέαστες γυναίκες.

Άλλα προβλήματα υγείας

Ορισμένες θεραπείες για άλλες μορφές καρκίνου αυξάνουν τον κίνδυνο διάρκειας ζωής του καρκίνου του ενδομητρίου, η οποία είναι βασική 2-3%. Tamoxifen, ένα φάρμακο που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία οιστρογόνων για θετικούς καρκίνους του μαστού, έχει συσχετισθεί με τον καρκίνο του ενδομητρίου σε περίπου 0,1% των χρηστών, ιδίως των ηλικιωμένων γυναικών, αλλά τα οφέλη για την επιβίωση από την ταμοξιφαίνη γενικά αντισταθμίζει τον κίνδυνο καρκίνου του ενδομητρίου. Μια πορεία 1-2 έτους με ταμοξιφαίνη περίπου διπλασιάζει τον κίνδυνο καρκίνου του ενδομητρίου, και μια 5-ετής πορεία της θεραπείας τετραπλασιάζει τον κίνδυνο αυτό. Η ραλοξιφαίνη, ένα παρόμοιο φάρμακο, δεν αυξάνει τον κίνδυνο καρκίνου του ενδομητρίου. Για όσες έχουν καρκίνο των ωοθηκών είναι ένας παράγοντας κινδύνου για καρκίνο του ενδομητρίου, όπως και προηγούμενη ακτινοθεραπεία στην πύελο. Συγκεκριμένα, οι όγκοι των ωοθηκών κοκκιωδών κυττάρων και θηκώματα είναι όγκοι που σχετίζονται με τον καρκίνο του ενδομητρίου. Χαμηλή ανοσολογική λειτουργία έχει επίσης ενοχοποιηθεί στον καρκίνο του ενδομητρίου. Η υψηλή αρτηριακή πίεση είναι επίσης ένας παράγοντας κινδύνου, αλλά αυτό μπορεί να είναι λόγω της σύνδεσής του με την παχυσαρκία.

Προστατευτικοί παράγοντες

Το κάπνισμα και η χρήση της προγεστερόνης είναι τα δύο προστατευτικά ενάντια στον καρκίνο του ενδομητρίου. Το κάπνισμα παρέχει προστασία αλλάζοντας τον μεταβολισμό των οιστρογόνων και την προωθεί την απώλεια βάρους και την πρόωρη εμμηνόπαυση. Αυτό το προστατευτικό αποτέλεσμα διαρκεί μεγάλο χρονικό διάστημα αφού το κάπνισμα έχει διακοπεί. Προγεστίνη είναι παρούσα στο συνδυασμένο από του στόματος αντισυλληπτικό χάπι και την ορμονικά ενδομήτρια συσκευή (IUD)Τα συνδυασμένα από του στόματος αντισυλληπτικά μειώνουν τον κίνδυνο περισσότερο όταν γίνεται μακρόχρονη λήψη:. Κατά 56% μετά από 4 χρόνια, το 67% μετά από 8 χρόνια, και το 72% μετά και 12 χρόνια. Αυτή η μείωση του κινδύνου συνεχίζεται για τουλάχιστον 15 έτη μετά το σταμάτημα της χρήσης αντισυλληπτικών. Οι παχύσαρκες γυναίκες μπορεί να χρειαστούν υψηλότερες δόσεις προγεστερόνης για να προστατεύονται. Περισσότερα από 5 βρέφη (ο μεγάλος αριθμός γεννήσεων) είναι επίσης ένας προστατευτικός παράγοντας, η ύπαρξη ενός παιδιού μειώνει τον κίνδυνο κατά 35%. Ο θηλασμός για περισσότερο από 18 μήνες μειώνει τον κίνδυνο κατά 23%. Η αυξημένη σωματική δραστηριότητα μειώνει τον κίνδυνο ενός ατόμου από 38-46%. Υπάρχει μια προκαταρκτική απόδειξη ότι η κατανάλωση της σόγιας είναι προστατευτική.

Διάγνωση

Διάγνωση του καρκίνου του ενδομητρίου γίνεται για πρώτη φορά από μια φυσική εξέταση και διαστολή και απόξεση (αφαίρεση του ενδομήτριου ιστού). Αυτός ο ιστός στη συνέχεια εξετάζεται ιστολογικά για τα χαρακτηριστικά του καρκίνου. Αν βρεθεί ο καρκίνος, ιατρική απεικόνιση μπορεί να γίνει για να δούμε αν ο καρκίνος έχει εξαπλωθεί ή εισέβαλε στους ιστούς.

Εξέταση

Έλεγχος ρουτίνας σε ασυμπτωματικές γυναίκες δεν ενδείκνυται, επειδή η ασθένεια είναι εξαιρετικά ιάσιμη σε πρώιμο, συμπτωματικά στάδια. Αντ 'αυτού, οι γυναίκες, ιδιαίτερα γυναίκες στην εμμηνόπαυση, πρέπει να γνωρίζουν τα συμπτώματα και τους παράγοντες κινδύνου καρκίνου του ενδομητρίου. Μια δοκιμασία διαλογής του τραχήλου της μήτρας, όπως ένα τεστ Παπανικολάου, δεν είναι ένα χρήσιμο διαγνωστικό εργαλείο για τον καρκίνο του ενδομητρίου, επειδή το επίχρισμα θα είναι κανονικά το 50% του χρόνου. Ενα τεστ Παπανικολάου μπορεί να ανιχνεύσει ασθένεια που έχει εξαπλωθεί στον τράχηλο. Τα αποτελέσματα από μια πυελική εξέταση είναι συχνά φυσιολογικά, ιδιαίτερα στα πρώτα στάδια της νόσου. Αλλαγές στο μέγεθος, το σχήμα ή τη συνοχή της μήτρας ή / και τον περιβάλλοντα, υποστηρικτικών δομών της μπορεί να υπάρχουν όταν η νόσος είναι πιο προχωρημένη. Στένωση του τραχήλου, η στένωση του ανοίγματος του τραχήλου της μήτρας, είναι ένα σημάδι του καρκίνου του ενδομητρίου, όταν πύον ή αίμα βρέθηκε στη μήτρα (πυομήτρας ή hematometra).
Οι γυναίκες με το σύνδρομο Lynch θα πρέπει να αρχίσουν να έχουν ετήσιο έλεγχο βιοψίας στην ηλικία των 35. Μερικές γυναίκες με σύνδρομο Lynch να επιλέξουν την προφυλακτική υστερεκτομή και σαλπιγγοεκτομή για να μειώσουν σημαντικά τον κίνδυνο καρκίνου του ενδομητρίου και των ωοθηκών.
Υπερηχογράφημα για να εξεταστεί το πάχος του ενδομητρίου σε γυναίκες με αιμορραγία μετά την εμμηνόπαυση χρησιμοποιείται όλο και περισσότερο για να βοηθήσει στη διάγνωση του καρκίνου του ενδομητρίου στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στο Ηνωμένο Βασίλειο και μια βιοψία του ενδομητρίου και ένα υπερηχογράφημα που χρησιμοποιείται σε συνδυασμό είναι το πρότυπο φροντίδας για τη διάγνωση του καρκίνου του ενδομητρίου. Η ομοιογένεια του ιστού που είναι ορατή σε διακολπικό υπερηχογράφημα μπορεί να βοηθήσει ώστε να αναφερθεί αν το πάχος είναι καρκινικό.. Υπερηχογραφικά ευρήματα από μόνη τους δεν είναι πειστικά σε περιπτώσεις καρκίνου του ενδομητρίου, έτσι μια άλλη μέθοδος διαλογής (π.χ. βιοψία του ενδομητρίου) θα πρέπει να χρησιμοποιούνται σε συνδυασμό. Άλλες μελέτες απεικόνισης έχουν περιορισμένη χρήση. Αξονική τομογραφία που χρησιμοποιείται για την προεγχειρητική απεικόνιση όγκων που εμφανίζονται να έχουν προχωρήσει στη φυσική εξέταση ή έχουν μια υποτύπου υψηλού κινδύνου (σε υψηλό κίνδυνο μετάστασης). Μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν για τη διερεύνηση extrapelvic νόσου. Μία MRI μπορεί να είναι κάποια χρήση στον καθορισμό του αν ο καρκίνος έχει εξαπλωθεί στον τράχηλο ή αν πρόκειται για μια ενδοτραχηλικό αδενοκαρκίνωμα. MRI είναι επίσης χρήσιμο για την εξέταση των κόμβων γύρω από τους λεμφαδένες.
Τύποι
Ο καρκίνος του ενδομητρίου περιλαμβάνει καρκινώματα, τα οποία χωρίζονται σε τύπου Ι και τύπου ΙΙ καρκίνους και περιλαμβάνει ενδομητριοειδούς αδενοκαρκίνωμα, της μήτρας θηλώδες καρκίνωμα ορώδης, της μήτρας καρκίνωμα σαφής-κυττάρων, καθώς και πολλές άλλες πολύ σπάνιες μορφές.
Καρκίνωμα
Η συντριπτική πλειοψηφία των καρκίνων του ενδομητρίου είναι καρκινώματα (συνήθως αδενοκαρκινώματα), που σημαίνει ότι προέρχονται από το ενιαίο στρώμα των επιθηλιακών κυττάρων που επενδύουν το ενδομήτριο και το σχηματισμό των ενδομήτριων αδένων. Υπάρχουν πολλοί μικροσκοπικοί υπότυποι καρκινώματος του ενδομητρίου, αλλά σε γενικές γραμμές οργανώνονται σε δύο κατηγορίες, Τύπου Ι και Τύπου II, με βάση τα κλινικά χαρακτηριστικά και την παθογένεση. Οι δύο υπότυποι είναι γενετικά διακριτές.
Ενδομητριοειακό αδενοκαρκίνωμα
Σε ενδομητριοειδές αδενοκαρκίνωμα, τα καρκινικά κύτταρα αναπτύσσονται σε μοτίβα που θυμίζουν κανονικό ενδομητρίο, με πολλούς νέους αδένες να σχηματίζονται από [επιθήλιο | κυλινδρικό επιθήλιο] με κάποια [ατυπία | ανώμαλους πυρήνες]. Χαμηλής ποιότητας ενδομητριοειδούς αδενοκαρκινώματα έχουν καλά διαφοροποιημένα κύτταρα, δεν έχουν εισβάλλει στο μυομήτριο, και μαζί με υπερπλασία του ενδομητρίου. Αδένες του όγκου αποτελούν πολύ κοντά μεταξύ τους, χωρίς την [(ζωικό ιστό) | στρωματικά] ιστό που τους χωρίζει κανονικά. Ανώτερης ποιότητας ενδομητριοειδές αδενοκαρκινώματα έχουν λιγότερο καλά διαφοροποιημένα κύτταρα έχουν περισσότερο στερεά φύλλα των καρκινικών κυττάρων δεν είναι οργανωμένα σε αδένες, και συνδέονται με ένα καρκίνο του ενδομητρίου. Υπάρχουν διάφοροι υπότυποι του ενδομητριοειδούς αδενοκαρκινώματος με παρόμοιες προγνώσεις, συμπεριλαμβανομένης villoglandular, εκκριτικών και κροσσωτό παραλλαγές κυττάρων. Υπάρχει επίσης ένα υπότυπο που χαρακτηρίζεται από διαφοροποίηση. Μερικά ενδομητριοειδούς αδενοκαρκινώματα έχουν εστίες βλεννωδών καρκίνωματων.
Οι γενετικές μεταλλάξεις που συνήθως συνδέονται με ενδομητριοειδές αδενοκαρκίνωμα είναι στα γονίδια ΡΤΕΝ, ένας καταστολέας όγκων PIK3CA, ένα γονίδιο KRAS, που λειτουργεί σε μεταγωγή σήματος και το CTNNB1, που εμπλέκονται στην προσκόλληση και την κυτταρική σηματοδότηση. Το γονίδιο CTNNB1 (βήτα-κατενίνης) συνηθέστερα μεταλλάσσεται στο πλακώδες υπότυπο του ενδομητριοειδές αδενοκαρκινώματος.

Σαφές καρκίνωμα

Ορώδες καρκίνωμα είναι μία ενδομητρίου όγκου τύπου ΙΙ που αποτελεί το 5-10% των διαγνωσμένων καρκίνου του ενδομητρίου και είναι κοινή σε μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες με ατροφήσει ενδομήτριο και μαύρες γυναίκες. Ορώδες καρκίνωμα του ενδομητρίου είναι επιθετική και συχνά εισβάλλει το μυομήτριο και μετάσταση εντός του περιτοναίου (εμφανίζονται ως επιπλοϊκά συσσωμάτωση) ή του λεμφικού συστήματος. Ιστολογικά, εμφανίζεται με πολλές άτυπες πυρήνες, θηλώδη δομές και, σε αντίθεση με ενδομητριοειδές αδενοκαρκινώματα, στρογγυλεμένα κύτταρα αντί από κιονοειδή κύτταρα. Περίπου το 30% του ενδομητρίου ορώδους καρκινώματα έχουν επίσης σώματα psammoma [1] [2] υδαρής καρκινώματα εξαπλωθεί διαφορετικά από τα περισσότερα άλλα καρκίνους ενδομητρίου. Μπορεί να εξαπλωθεί έξω από τη μήτρα, χωρίς να εισβάλλουν στο μυομήτριο.
Οι γενετικές μεταλλάξεις εμφανίζονται σε ορώδης καρκίνωμα είναι χρωμοσωμική αστάθεια και μεταλλάξεις στο ΤΡ53, μια σημαντική ογκοκατασταλτικό γονίδιο.

Μετάσταση

Ο Καρκίνος του ενδομητρίου κάνει μεταστάσεις συχνά στις ωοθήκες και τις σάλπιγγες , όταν ο καρκίνος βρίσκεται στο άνω τμήμα της μήτρας και στον τράχηλο και όταν ο καρκίνος βρίσκεται στο κατώτερο τμήμα της μήτρας. Ο καρκίνος εξαπλώνεται συνήθως για πρώτη φορά στο μυομήτριο και, στη συνέχεια σε άλλες αναπαραγωγικές δομές της πυέλου.. Όταν το λεμφικό σύστημα εμπλέκεται, οι λεμφαδένες της πυέλου και λεμφαδένες και παρα-αορτικούς κόμβους είναι συνηθέστερο να εμπλακούν πρώτα, αλλά σε καμία συγκεκριμένη διάταξη, σε αντίθεση με τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας. Οι πιο απομακρυσμένες μεταστάσεις μεταδίδονται από το αίμα και συχνά εμφανίζονται στους πνεύμονες, καθώς και το συκώτι, τον εγκέφαλο, και τα οστά. Ο καρκίνος του ενδομητρίου μεθίσταται στους πνεύμονες 20-25% περισσότερο από κάθε άλλο γυναικολογικό καρκίνο.

Ιστοπαθολογία

Υπάρχει ένα τριών επιπέδων σύστημα για ιστολογικά ταξινόμηση των καρκίνων του ενδομητρίου, που κυμαίνονται από καρκίνους με καλά διαφοροποιημένα κύτταρα (βαθμός Ι), πολύ κακώς-διαφοροποιημένα κύτταρα (βαθμού ΙΙΙ). Οι καρκίνοι κατηγορίας Ι είναι οι λιγότερο επιθετικοί και έχουν την καλύτερη πρόγνωση, ενώ όγκοι βαθμίδας III είναι οι πιο επιθετικήοίκαι είναι πιθανόν να επαναληφθούν. Οι καρκίνοι ΙΙ είναι μεταξύ των βαθμών Ι και ΙΙΙ όσον αφορά την διαφοροποίηση των κυττάρων και την επιθετικότητα της νόσου.
Η ιστοπαθολογική εξέταση των καρκίνων του ενδομητρίου είναι πολύ διαφορετικές. Το πιο κοινό εύρημα είναι ένα καλά διαφοροποιημένο αδενοκαρκίνωμα ενδομητριοειδές, το οποίο αποτελείται από πολλές, μικρές, γεμάτο αδένες με ποικίλους βαθμούς πυρηνική ατυπία, μιτωτική δραστηριότητα, και διαστρωμάτωση. Αυτό εμφανίζεται συχνά σε φόντο της υπερπλασίας του ενδομητρίου. Το Φρανκ αδενοκαρκίνωμα μπορεί να διακριθεί από άτυπη υπερπλασία από τη διαπίστωση της σαφούς στρωματικών εισβολή, ή «back-to-back" αδένες που αντιπροσωπεύουν μη καταστροφική αντικατάσταση του ενδομητρίου στρώματος από καρκίνο. Με την εξέλιξη της νόσου, το μυομήτριο έχει διεισδύσει.

Χειρουργική

Η πρωταρχική θεραπεία για τον καρκίνο του ενδομητρίου είναι η χειρουργική επέμβαση. 90% των γυναικών με καρκίνο του ενδομητρίου υποβάλλονται σε κάποια μορφή χειρουργικής επέμβασης. Η χειρουργική θεραπεία αποτελείται τυπικά από υστεροκτομία, συμπεριλαμβανομένων διμερούς υστεροκτομίας], η οποία είναι η αφαίρεση της μήτρας, και οι δύο ωοθήκες και σάλπιγγες. Ή απομάκρυνση του πυελικού και παρα-αορτικού κόμβου | λεμφαδένα, εκτελείται για όγκους του ιστολογική βαθμού II ή παραπάνω. Λεμφαδενεκτομή ρουτίνας πραγματοποιείται για όλα τα στάδια του καρκίνου του ενδομητρίου στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά στο Ηνωμένο Βασίλειο, οι λεμφαδένες συνήθως αφαιρούνται μόνο με τη νόσο του σταδίου ΙΙ ή μεγαλύτερη. Το θέμα της λεμφαδενεκτομής και πιο το όφελος για την επιβίωση τησ ασθενούς που προσφέρει στο στάδιο Ι της νόσου βρίσκεται ακόμη υπό συζήτηση. Στο στάδιο ΙΙΙ και IV καρκίνους η χειρουργική κυτταρομειωτική είναι ο κανόνας, και μια βιοψία του μπορεί επίσης να συμπεριλαμβάνονται επιπλέον. Στο στάδιο IV της νόσου, όπου υπάρχουν απομακρυσμένες μεταστάσεις, η χειρουργική επέμβαση μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μέρος της παρηγορητικής θεραπείας.Η λαπαρόσκοπηση είναι μια διαδικασία ανοικτής κοιλιάς, είναι η παραδοσιακή χειρουργική διαδικασία. Ωστόσο η λαπαρόσκοπηση (κλειδαρότρυπα χειρουργική επέμβαση) συνδέεται με τη χαμηλότερη λειτουργική νοσηρότητα. Οι δύο διαδικασίες δεν έχουν καμία διαφορά στην συνολική επιβίωση Η υστερεκτομή με αφαίρεση της μήτρας μέσω της κοιλίας συνιστάται από την αφαίρεση της μήτρας μέσω του κόλπου επειδή δίνει την ευκαιρία να εξετάσει και να λάβει πλύσεις της κοιλιακής κοιλότητας για τον εντοπισμό τυχόν περαιτέρω απόδειξεων του καρκίνου. Σταδιοποίηση του καρκίνου γίνεται κατά τη διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης.
Οι λίγες αντενδείξεις για χειρουργική επέμβαση περιλαμβάνουν ανεγχείρητο όγκο, μαζική παχυσαρκία, ιδιαίτερα λειτουργία υψηλού κινδύνου, ή μια επιθυμία να διατηρήσουν τη γονιμότητά. Αυτές οι αντενδείξεις συμβαίνουν σε περίπου 5-10% των περιπτώσεων. Οι γυναίκες που επιθυμούν να διατηρήσουν τη γονιμότητα τους και έχουν καρκίνο σταδίου Ι μπορεί να δίνεται θεραπεία με προγεστίνες, με ή χωρίς ταυτόχρονη θεραπεία με ταμοξιφαίνη. Αυτή η θεραπεία μπορεί να συνεχιστεί έως ότου ο καρκίνος δεν ανταποκρίνονται στη θεραπεία ή μέχρι την τεκνοποίηση. [Διάτρηση | διάτρηση της μήτρας] μπορεί να συμβεί κατά τη διάρκεια μιας D & C ή με βιοψία του ενδομητρίου. Οι παρενέργειες της χειρουργικής επέμβασης για την αφαίρεση του καρκίνου του ενδομητρίου μπορεί να περιλαμβάνουν ειδικά σεξουαλική δυσλειτουργία, προσωρινή ακράτεια, και λεμφοίδημα. Μαζί με πιο συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες που έχει κάθε χειρουργική επέμβαση, συμπεριλαμβάνεται και η δυσκοιλιότητα.

Επιπλέον θεραπείες

Υπάρχει ένας αριθμός πιθανών πρόσθετων θεραπειών. Η χειρουργική επέμβαση μπορεί να ακολουθείται από ακτινοθεραπεία ή χημειοθεραπεία σε περιπτώσεις υψηλού κινδύνου ή υψηλού βαθμού καρκίνους. Αυτό ονομάζεται επικουρική θεραπεία.

Χημειοθεραπεία

Η επικουρική χημειοθεραπεία είναι μια πρόσφατη καινοτομία, που αποτελείται από κάποιο συνδυασμό της πακλιταξέλης ή άλλες ταξέλες όπως ντοξεταξίλη ,ντοχορουμπισίν και άλλες ανθρακυκλίνες και πλατίνεςιδιαίτερα κισπλατίν καικαρποπλατίν. Η επικουρική χημειοθεραπεία έχει βρεθεί ότι αυξάνει την επιβίωση κατά το τρίτο στάδιο και τον καρκίνο IV περισσότερο από τηνακτινοθεραπεία προστέθηκε ακτινοθεραπεία Μεταλλάξεις σε αναντιστοιχή γονίδια επιδιόρθωσης, όπως εκείνα που βρίσκονται στο σύνδρομο Lynch, μπορεί να οδηγήσει. για την αντίσταση κατά Platins, πράγμα που σημαίνει ότι η χημειοθεραπεία με Platins είναι αναποτελεσματική σε άτομα με αυτές τις μεταλλάξεις. Οι παρενέργειες της χημειοθεραπείας είναι συνήθης. Αυτές περιλαμβάνουν απώλεια, ουδετερόφιλων στο αίμα, και γαστρεντερικά  προβλήματα.
Σε περιπτώσεις όπου η χειρουργική επέμβαση δεν ενδείκνυται, η χημειοθεραπεία ή η παρηγορητική χημειοθεραπεία]είναι μια επιλογή. Χημειοθεραπεία υψηλότερης δόσης συνδέεται με μεγαλύτερη επιβίωση. Ανακουφιστική χημειοθεραπεία, ιδίως με τη χρήση καπεσιταπίνης και γκεμσιταπίνης, χρησιμοποιούνται συχνά για τη θεραπεία υποτροπιάζοντος καρκίνου του ενδομητρίου.

Ακτινοθεραπεα

Ανοσοενισχυτικό ακτινοθεραπεία χρησιμοποιείται συνήθως σε πρώιμο στάδιο (στάδιο Ι ή II) καρκίνο του ενδομητρίου. Μπορεί να παραδοθεί μέσω του κόλπου βραχυθεραπεία (VBT), η οποία καθίσταται η προτιμώμενη οδός λόγω της μειωμένης τοξικότητας του, ή την εξωτερική ακτινοθεραπεία (ΘΕΑ). Η βραχυθεραπεία περιλαμβάνει την τοποθέτηση μιας πηγής ακτινοβολίας στο όργανο που επηρεάζεται στην περίπτωση του καρκίνου του ενδομητρίου, μία πηγή ακτινοβολίας τοποθετείται απευθείας στον κόλπο. Εξωτερική ακτινοθεραπεία περιλαμβάνει μια δέσμη ακτινοβολίας που αποσκοπούν στην πληγείσα περιοχή έξω από το σώμα. VBT χρησιμοποιείται για τη θεραπεία του καρκίνου οποιοδήποτε υπόλοιπο μόνο στον κόλπο, ενώ το EBRT μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία του καρκίνου που απομένει στην πύελο μετά την εγχείρηση. Ωστόσο, τα οφέλη του προσθέτου ακτινοθεραπεία είναι αμφιλεγόμενες. Αν το EBRT μειώνει σημαντικά το ποσοστό των υποτροπών στην πύελο, οι συνολική επιβίωση και τη μετάσταση τιμές δεν βελτιώθηκε. Η VBT παρέχει μια καλύτερη ποιότητα ζωής από ό, τι το EBRT.
Ακτινοθεραπεία μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί πριν από την επέμβαση σε ορισμένες περιπτώσεις. Όταν η προεγχειρητική απεικόνιση ή η κλινική αξιολόγηση δείχνει όγκου εισβολή του τραχήλου στη μήτρα, η ακτινοβολία μπορεί να δοθεί πριν από μια ολική υστερεκτομή. Η βραχυθεραπεία και το EBRT μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί, μεμονωμένα ή σε συνδυασμό, όταν υπάρχει αντένδειξη για υστερεκτομή , οι δύο μέθοδοι παράδοσης της ακτινοθεραπείας που συνδέεται με παρενέργειες, ιδιαίτερα στο γαστρεντερικό σωλήνα.

Ορμονική θεραπεία

Η ορμονική θεραπεία είναι ωφέλιμη μόνο σε ορισμένους τύπους καρκίνου του ενδομητρίου. Κάποτε πιστεύοντανι ότι είναι ευεργετική στις περισσότερες περιπτώσεις. Εάν ένας όγκος είναι καλά διαχωριζόμενες και είναι γνωστό ότι έχει προγεστερόνης και οιστρογόνων υποδοχείς, προγεστίνες μπορούν να χρησιμοποιηθούν στην θεραπεία. Περίπου 25% των μεταστατικών καρκίνων ενδομητριοειδούς δείχνουν μια απάντηση για τα προγεσταγόνα. Επίσης, ενδομητρίου στρωματικά σαρκώματα μπορεί να αντιμετωπιστούν με ορμονικούς παράγοντες, συμπεριλαμβανομένης της ταμοξιφένης, καπροϊκό | 17-υδροξυπρογεστερόνη καπροϊκό,λετροζόλη,Οξική μεγεστρόλη και μετροξυπρογεστερόνη. Αυτή η θεραπεία είναι αποτελεσματική σε στρωματικά σαρκώματα του ενδομητρίου επειδή κατά κανόνα έχουν υποδοχείς οιστρογόνων και / ή προγεστερόνης. Προκαταρκτική έρευνα και κλινικές μελέτες έχουν δείξει ότι αυτές οι θεραπείες έχουν ένα υψηλό ποσοστό απόκρισης, ακόμη και σε μεταστατική νόσο.

Παρακολούθηση

Ο δείκτης όγκου CA-125 είναι συχνά αυξημένος σε καρκίνο του ενδομητρίου και μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την παρακολούθηση της ανταπόκρισης στη θεραπεία, ιδιαίτερα στον καρκίνο ορώδης κύτταρο ή προχωρημένη νόσο. Περιοδικές μαγνητικές τομογραφίες ή αξονική τομογραφία μπορεί να συστηθούν σε προχωρημένο στάδιο της νόσου και σε γυναίκες με ιστορικό καρκίνου του ενδομητρίου θα πρέπει να λαμβάνονται συχνότερες πυελικές εξετάσεις για τα 5 χρόνια μετά τη θεραπεία. Οι εξετάσεις διεξάγονται κάθε 3-4 μήνες συνιστάται για τα πρώτα 2 χρόνια μετά τη θεραπεία, και κάθε 6 μήνες για τα επόμενα 3 χρόνια.
Οι γυναίκες με καρκίνο του ενδομητρίου δεν θα πρέπει να έχουν ρουτίνα απεικόνισης επιτήρησης για την παρακολούθηση του καρκίνου, εκτός εάν νέα συμπτώματα εμφανίζονται ή οι καρκινικοί δείκτες αρχίζουν να αυξάνονται. Απεικόνισεις χωρίς αυτές τις ενδείξεις αποθαρρύνονται επειδή είναι απίθανο να ανιχνεύσει την επανάληψη ή τη βελτίωση της επιβίωσης και επειδή έχει τα δικά της έξοδα και τις παρενέργειες. Εάν υπάρχει υποψία υποτροπής, μία PET / CT σάρωση συνιστάται.

Τα ποσοστά υποτροπής

Επανάληψη του πρώιμου στάδιου του ενδομητρίου κυμαίνεταιαπό 3 έως 17%, ανάλογα με την πρωτοβάθμια και επικουρική θεραπεία. Περισσότερες υποτροπές (75-80%) εμφανίζονται εκτός της λεκάνης, και οι περισσότερες συμβαίνουν 2-3 χρόνια μετά τη θεραπεία, 64% μετά από 2 χρόνια και 87% μετά από 3 χρόνια.
Καρκίνοι προχωρημένοι είναι πιο πιθανό να επαναληφθούν, όπως είναι εκείνο που έχουν εισβάλει στο μυομήτριο ή τον τράχηλο, ή όταν έχουν κάνει μετάσταση στο λεμφικό σύστημα. [ορώδες καρκίνωμα | θηλώδες καρκίνωμα , [σαφής-καρκίνωμα και.ενδομητριοειδές καρκίνωμα είναι οι υπότυποι που διατρέχουν υψηλότερο κίνδυνο υποτροπής .Υψηλής ποιότητας ιστολογικών υποτύπων βρίσκονται επίσης σε αυξημένο κίνδυνο για υποτροπή.
Η πιο κοινή θέση της υποτροπής είναι o κόλπος.[5] Κολπικές υποτροπές του καρκίνου του ενδομητρίου έχουν την καλύτερη πρόγνωση. Εάν η υποτροπή λαμβάνει χώρα από έναν καρκίνο που δεν έχει υποβληθεί σε αγωγή με ακτινοβολία, η EBRT είναι η θεραπεία πρώτης γραμμής και συχνά είναι επιτυχής. Εάν ένας καρκίνος που αντιμετωπίζεται με ακτινοβολία, επαναλαμβάνεται, η πυελική exenteration είναι η μόνη επιλογή για την θεραπευτική αγωγή. Παρηγορητική χημειοθεραπεία, κυτταρομειωτική χειρουργική επέμβαση, ακτινοβολία εκτελούνται επίσης.Η θεραπεία ακτινοβολίας (VBT και EBRT) για μια τοπική κολπική επανάληψη έχει ένα ποσοστό επιβίωσης πέντε χρόνων 50%. Οι πυελικές υποτροπές αντιμετωπίζονται με χειρουργική επέμβαση και ακτινοβολία, και οι κοιλιακές υποτροπές αντιμετωπίζονται με ακτινοβολία και, εάν είναι δυνατόν, με χημειοθεραπεία. Άλλα σημεία επανεμφάνισης είναι οι πυελικοί λεμφαδένες, οι παρα-αορτικοί λεμφαδένες, το περιτόναιο (28% των υποτροπών), και οι πνεύμονες, αν και υποτροπές μπορούν επίσης να εμφανιστούν στον εγκέφαλο (<1%), το ήπαρ (7%), τα επινεφρίδια (1%), τα οστά (4-7%? στον σκελετό, τους λεμφαδένες ,την έξω η κοιλία (0.4-1%), τον σπλήνα και τους μύες / μαλακών ιστών (2-6%).

Επιδημιολογία

Το 2014 περίπου 320.000 γυναίκες διαγιγνώσκονται με καρκίνο του ενδομητρίου σε όλο τον κόσμο κάθε χρόνο και 76.000 πεθαίνουν, καθιστώντας την έκτη πιο κοινή μορφή καρκίνου στις γυναίκες. Είναι πιο συχνή στις ανεπτυγμένες χώρες, όπου ο κίνδυνος εμφάνισης του καρκίνου του ενδομητρίου είναι 1,6%, σε σύγκριση με 0,6% στις αναπτυσσόμενες χώρες. Συμβαίνει στο 12,9 από 100.000 γυναίκες ετησίως στις ανεπτυγμένες χώρες.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο καρκίνος του ενδομητρίου είναι ο συχνότερα διαγνωσμένος γυναικολογικός καρκίνος και στις γυναίκες ο τέταρτος πιο κοινός καρκίνος συνολικά, [4], [5], που αντιπροσωπεύει 6% όλων των περιπτώσεων καρκίνου στις γυναίκες. Σε αυτή τη χώρα, το 2014 εκτιμήθηκε ότι 52.630 γυναίκες διαγνώστηκαν ετησίως και 8.590 θα πεθάνουν από την ασθένεια αυτή. Η Βόρεια Ευρώπη, Η Ανατολική Ευρώπη και η Βόρεια Αμερική έχουν τα υψηλότερα ποσοστά καρκίνου του ενδομητρίου, ενώ η Αφρική και η Δυτική Ασία έχουν τα χαμηλότερα ποσοστά . Στην Ασία διαγνώστικε το 41% των περιπτώσεων καρκίνου του ενδομητριου παγκοσμίως το 2012, ενώ η Βόρεια Ευρώπη, η Ανατολική Ευρώπη και η Βόρεια Αμερική μαζί αντιπροσωπεύουν το 48% των διαγνώσεων. Σε αντίθεση με τις περισσότερες μορφές καρκίνου, ο αριθμός των νέων περιστατικών έχει αυξηθεί τα τελευταία χρόνια, μεταξύ των οποίων μια αύξηση άνω του 40% στο Ηνωμένο Βασίλειο μεταξύ του 1993 και του 2013. Μερική από αυτή την αύξηση μπορεί να οφείλεται στην αύξηση των ποσοστών παχυσαρκίας στις ανεπτυγμένες χώρες, στην αύξηση του προσδόκιμου ζωής, και στα χαμηλότερα ποσοστά γεννήσεων. Ο κίνδυνος για μια γυναίκα να εμφανίσει κατά την διάρκεια της ζωής της καρκίνο του ενδομητρίου είναι περίπου 2-3%. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, περίπου 7.400 περιπτώσεις διαγιγνώσκονται κάθε χρόνο, και στην ΕΕ, περίπου 88.000.
Ο καρκίνος του ενδομητρίου εμφανίζεται πιο συχνά κατά τη διάρκεια της προεμμηνόπαυσης και της εμμηνόπαυσης, μεταξύ των ηλικιών 50 και 65. Συνολικά, το 75% του καρκίνου του ενδομητρίου εμφανίζεται μετά την εμμηνόπαυση. Οι γυναίκες κάτω των 40 ετών αποτελούν το 5% των περιπτώσεων καρκίνου του ενδομητρίου και 10 -15% των περιπτώσεων συμβαίνουν σε γυναίκες κάτω των 50 ετών. Αυτή η ηλικιακή ομάδα είναι σε κίνδυνο για ανάπτυξη καρκίνου των ωοθηκών ταυτόχρονα. Η παγκόσμια ηλικία διάγνωσης είναι τα 63 έτη της ηλικίας. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η ηλικία διάγνωσης είναι τα 60 έτη. Λευκό αμερικανικές γυναίκες διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο για καρκίνο του ενδομητρίου από τις μαύρο αμερικανικές γυναίκες, με κίνδυνο της ζωής 2,88% και 1,69% αντίστοιχα. Αμερικανογιαπωνέζες και Λατινοαμερικάνες έχουν χαμηλότερα ποσοστά και ιθαγενείς της Χαβάης έχουν υψηλότερα ποσοστά.

Έρευνα

Υπάρχουν αρκετές πειραματικές θεραπείες για τον καρκίνο του ενδομητρίου υπό έρευνα, συμπεριλαμβανομένων των ανοσολογικών, ορμονικών, και χημειοθεραπευτικών. Το Herceptin έχει χρησιμοποιηθεί σε καρκίνους που είναι γνωστό ότι είναι θετικοί για το ογκογονίδιο HER2 / neu, αλλά η έρευνα βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη. Οι ανοσολογικές θεραπείες είναι επίσης υπό έρευνα, ιδιαίτερα της θηλώδες ορώδες καρκινώματος της μήτρας.
Καρκίνοι μπορούν να αναλυθούν χρησιμοποιώντας τεχνικές γενετικής συμπεριλαμβανομένων αλληλούχιση του DNA για να προσδιοριστεί εάν ορισμένες θεραπείες ειδικά για μεταλλαγμένα γονίδια μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη θεραπεία της. Αναστολείς PARP s χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία του καρκίνου του ενδομητρίου με μεταλλάξεις ΡΤΕΝ, ειδικά, οι μεταλλάξεις που μειώνουν την έκφραση του ΡΤΕΝ. Ο αναστολέας PARP φαίνεται να είναι δραστικός έναντι του καρκίνου του ενδομητρίου . Η έρευνα είναι σε εξέλιξη σε αυτό τον τομέα σαν το 2010.
Έρευνα βρίσκεται σε εξέλιξη σχετικά με τη χρήση της μετφορμίνης ενός φάρμακου του διαβήτη, σε παχύσαρκες γυναίκες με καρκίνο του ενδομητρίου πριν από την επέμβαση. Πρώιμη έρευνα έχει δείξει να είναι αποτελεσματική στην επιβράδυνση του ρυθμού του πολλαπλασιασμού των καρκινικών κυττάρων. Προκαταρκτική έρευνα έχει δείξει ότι η προεγχειρητική χορήγηση μετφορμίνης μπορεί να μειώσει την έκφραση των δεικτών όγκου. Ωστόσο, η μακροχρόνια χρήση της μετφορμίνης δεν έχει αποδειχθεί να έχει μια προληπτική δράση κατά την ανάπτυξη του καρκίνου, αλλά μπορεί να βελτιώσει τη συνολική επιβίωση.
Το «Τεμσιρόλιμους», ένας αναστολέας mTOR, είναι υπό έρευνα ως πιθανή θεραπεία. Η έρευνα δείχνει ότι οι αναστολείς mTOR μπορεί να είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικοί για τους καρκίνους με μεταλλάξεις στο ΡΤΕΝ. Το deforolimus είναι επίσης υπό έρευνα ως θεραπεία για άνθρωποι οι οποίοι είχαν προηγουμένως υποβληθεί σε χημειοθεραπεία. Η προκαταρκτική έρευνα ήταν πολλά υποσχόμενη, και μια δοκιμή φάσης ΙΙ για ridaforolimus ολοκληρώθηκε το 2013. Υπήρξε επίσης έρευνα για τις συνδυασμένες ridaforolimus / θεραπείες προγεστερόνη για επαναλαμβανόμενους καρκίνους του ενδομητρίου . Bevacizumab και αναστολέα τυροσινικής κινάσης, τα οποία αναστέλλουν την αγγειογένεση , ερευνώνται ως πιθανές θεραπείες για καρκίνο του ενδομητρίου με υψηλά επίπεδα του ενδοθηλιακού αυξητικού παράγοντα . Η Ixabepilone ερευνάται ως πιθανή χημειοθεραπεία για τον προχωρημένο ή υποτροπιάζοντα καρκίνο του ενδομητρίου . Οι θεραπείες για σπάνιες υψηλής ποιότητας αδιαφοροποίητο σάρκωμα του ενδομητρίου ερευνώνται, καθώς δεν υπάρχει καθιερωμένη μέθοδος θεραπείας ακόμη για την ασθένεια αυτή. Οι χημειοθεραπείες που ερευνώνται περιλαμβάνουν δοξορουβικίνη και ifosfamide.
Υπάρχει επίσης έρευνα που βρίσκεται σε εξέλιξη για περισσότερα γονίδια και βιοδείκτες που μπορεί να συνδεθούν με τον καρκίνο του ενδομητρίου. Η προστατευτική δράση των συνδυασμένων αντισυλληπτικών από του στόματος και του IUD διερευνάται. Προκαταρκτική έρευνα έχει δείξει ότι αν η Levonorgestrel IUD τοποθετηθεί για ένα χρόνο, σε συνδυασμό με 6 μηνιαίες ενέσεις ορμόνης απελευθέρωσης των γοναδοτροπινών, μπορεί να σταματήσει ή να αντιστρέψει την πρόοδο του καρκίνου του ενδομητρίου σε νεαρές γυναίκες. Ένα πειραματικό φάρμακο που συνδυάζει μια ορμόνη με δοξορουβικίνη είναι επίσης υπό έρευνα για μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα σε καρκίνους με ορμονικούς υποδοχείς. Ορμονοθεραπεία που είναι αποτελεσματική στη θεραπεία του καρκίνου του μαστού, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης αναστολέα αρωματάσης, έχει επίσης διερευνηθεί για χρήση σε καρκίνο του ενδομητρίου. Ένα τέτοιο φάρμακο είναι anastrozole, η οποία βρίσκεται σε στάδιο έρευνας σε ορμονοθετικές υποτροπές μετά τη χημειοθεραπεία. Έρευνα σε ορμονικές θεραπείες για στρωματικά σαρκώματα του ενδομητρίου είναι σε εξέλιξη. Περιλαμβάνει μελέτες των φαρμάκων, όπως mifepristone, ενός ανταγωνιστή προγεστερόνης, και αμινογλουταθειαμίνης και letrozole, δύο αναστολείς αρωματάσης.
Η έρευνα συνεχίζεται για την καλύτερη μέθοδο απεικόνισης και για την ανίχνευση και την σταδιοποίηση του καρκίνου του ενδομητρίου. Στη χειρουργική, η έρευνα έχει δείξει ότι η πλήρης πυελική λεμφαδενεκτομή, μαζί με υστερεκτομή στο στάδιο 1 του καρκίνου του ενδομητρίου δεν βελτιώνει την επιβίωση και αυξάνει τον κίνδυνο των αρνητικών παρενεργειών, συμπεριλαμβανομένης του λεμφοιδήματος. Άλλη έρευνα διερευνά τις δυνατότητες εντοπισμού του φρουρού λεμφαδέναγια βιοψία από την έγχυση του όγκου με χρωστική ουσία που λάμπει κάτω από infrared φως διαμορφωμένης έντασης ακτινοθεραπείας είναι επί του παρόντος υπό διερεύνηση, και χρησιμοποιείται ήδη σε ορισμένα κέντρα, για την εφαρμογή στον καρκίνο του ενδομητρίου, για να μειώσει τις παρενέργειες από την παραδοσιακή ακτινοθεραπεία. Ο κίνδυνος της υποτροπής δεν έχει ακόμη προσδιοριστεί ποσοτικά. Έρευνα για θεραπεία με υπερβαρικό οξυγόνο για να μειωθούν οι παρενέργειες είναι επίσης σε εξέλιξη. Τα αποτελέσματα των δοκιμών του PORTEC 3 για την αξιολόγηση συνδυάζοντας συμπληρωματική ακτινοθεραπεία με χημειοθεραπεία αναμένονται στα τέλη του 2014.

Ιστορία και κουλτούρα

Ο καρκίνος του ενδομητρίου δεν είναι ευρέως γνωστός στον γενικό πληθυσμό, παρά τη συχνότητά του. Υπάρχει χαμηλός βαθμός συνειδητοποίησης των συμπτωμάτων, τα οποία μπορεί να οδηγήσουν σε αργοπορημένη διάγνωση και χειρότερη επιβίωση.