google/wiki40b huggingface dataset:
Εθνική Οδός 30 (Ελλάδα)

Τμήμα Άρτας - Τρικάλων

Το τμήμα Άρτας - Τρικάλων είναι το πιο δύσκολο από άποψη οδήγησης λόγω της στενότητας της οδού και των πολλών στροφών καθώς διασχίζει την οροσειρά της Πίνδου. Συχνά τα καιρικά φαινόμενα τον χειμώνα δυσχεραίνουν την οδήγηση. Κοντά στα Τρίκαλα, ο οδικός άξονας έχει δύο λωρίδες ανά κατεύθυνση και διαχωριστική νησίδα ανάμεσα στις κατευθύνσεις. Η εθνική οδός σε αυτό το ύψος, ονομάζεται και Περιφερειακή Τρικάλων. Το 2015 κατασκευάστηκε ένα τμήμα της ΝΕΟ Τρικάλων Πύλης που όταν ολοκληρωθεί θα έχει 2 λωρίδες ανά κατεύθυνση με διαχωριστικό διάζωμα στην μέση. Προς το παρόν το τμήμα που έχει ολοκληρωθεί (Τρίκαλα-Λυγαριά) έχει αυτά τα χαρακτηριστικά. Το υπόλοιπό τμήμα (Λυγαριά-Πύλη) αναμένεται να ολοκληρωθεί μέσα στο 2019.

Τμήμα Τρικάλων - Καρδίτσας

Το τμήμα από τα Τρίκαλα μέχρι την Καρδίτσα, έχει μήκος 25 χιλιόμετρα και έχει μια λωρίδα ανά κατεύθυνση. Τα κομμάτι αυτό αντικαταστάθηκε από τον Αυτοκινητόδρομο Κεντρικής Ελλάδας (γνωστό ως Ε65). Παρόλα αυτά λόγω των διοδίων και της μικρής απόστασης μεταξύ Τρικάλων-Καρδίτσας πολλοί επιλέγουν το τμήμα αυτό έναντι του νέου αυτοκινητοδρόμου. Μετά από το Αρτεμίσιο γίνεται οδός ταχείας κυκλοφορίας με 2 λωρίδες ανά κατεύθυνση χωρίς διαχωριστική νησίδα ανάμεσα στα δύο ρεύματα κυκλοφορίας.

Τμήμα Καρδίτσας - Βόλου

Το τμήμα από την Καρδίτσα μέχρι τον Βόλο είναι το πιο ολοκληρωμένο τμήμα της εθνικής οδού. Από την Καρδίτσα μέχρι τους Σοφάδες, ο οδικός άξονας είναι ταχείας κυκλοφορίας με 2 λωρίδες ανά κατεύθυνση, χωρίς διαχωριστική νησίδα. Από τους Σοφάδες μέχρι το Νέο Μοναστήρι, από το 2013 ξεκίνησαν έργα αναβάθμισης των τεχνικών χαρακτηριστικών της οδού με χαρακτηριστικά δύο λωρίδες ανά κατεύθυνση και διαχωριστική νησίδα. Από τον Νέο Μοναστήρι μέχρι τα Φάρσαλα, ο οδικός άξονας είναι οδός ταχείας κυκλοφορίας, αφού έχει δύο λωρίδες ανά κατεύθυνση με διαχωριστική νησίδα. Από τα Φάρσαλα μέχρι τον Βόλο, ο οδικός άξονας έχει δίιχνη διατομή και συναντάται με τον Αυτοκινητόδρομο 1 στον κόμβο της Νέας Αγχιάλου.
Σινουχέ ο Αιγύπτιος

Πλοκή

Ο Σινουχέ εξιστορεί την ζωή του από τα παιδικά του χρόνια σε κάποια φτωχογειτονιά των Θηβών, την περίοδο που σπουδάζει ιατρική και κατόπιν, όταν γίνεται βασιλικός γιατρός. Περιγράφει τη γνωριμία του με τον μετέπειτα Φαραώ Ακενατών τον οποίο ακολούθησε στη δημιουργία της πόλης του, της Ακχετατόν. Ακόμα αναφέρεται στη γνωριμία του με τον στρατηγό και, μετέπειτα, Φαραώ Χορεμχέμπ o οποίος στην συνέχεια τον εξόρισε.
Το βιβλίο περιέχει πολλές λεπτομέρειες σχετικές με την αρχαιολογία της φαραωνικής Αιγύπτου. Εμπνευσμένο εν μέρει από την ομώνυμη αρχαία αιγυπτιακή ιστορία (Ιστορία του Σινούε), είναι διανθισμένο με αποσπάσματα από άλλα ποιήματα της εποχής του Μέσου Βασιλείου. Διακατέχεται δε από τη μεταπολεμική απογοήτευση από τις ιδεολογίες και ιδιαίτερα από τη θρησκεία.
Το βιβλίο μεταφέρθηκε σε κινηματογραφική ταινία το 1954, σε σκηνοθεσία Μάικλ Κερτίζ. Ο τίτλος της ήταν The Egyptian και πρωταγωνιστούσαν οι Edmund Purdom (Σινουχέ), Βίκτορ Ματσούρ (Χορεμχέμπ), Τζιν Σίμονς (Μερίτ), Τζιν Τίρνεϊ (Βακεταμών), Πίτερ Ουστίνοφ (Κάπταχ), Michael Wilding (Ακενατών).
Γεώργιος Καγιάς

Βιογραφικά στοιχεία

Καταγόταν από την Ήπειρο και γεννήθηκε το 1889. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Ιωαννίνων με το Κόμμα Φιλελευθέρων στις εκλογές του 1923  και επανεξελέγη το 1933 και το 1936. 
Απεβίωσε στις 4 Ιανουαρίου 1948.
Σαχαλίν Γιούζνο Σαχαλίνσκ (χόκεϊ επί πάγου)

Ιστορία

Η ομάδα χόκεϊ του συλλόγου συστάθηκε το 2014. Πριν αρχίσει να συμμετέχει σε επίσημους αγώνες, ονομαζόταν «Μορσκίγε λβι» (Морские львы, Θαλάσσια λιοντάρια). Ο πρώτος επίσημος αγώνας της ομάδας πραγματοποιήθηκε στις 7 Ιανουαρίου έναντι του συλλόγου χόκεϊ «Μπριάνσκ». Ο αγώνας έληξε με σκορ 5:1 υπέρ του συλλόγου Μπριάνσκ. Η πρώτη νίκη στην ιστορία του συλλόγου σημειώθηκε στις 16 Ιανουαρίου επί της «Ριαζάν» με 6:3. Η ομάδα μετονομάστηκε σε «Σαχαλίν» (Сахалин), καθώς αυτό είναι το όνομα που αντικατοπτρίζει με μεγαλύτερη ακρίβεια την περιφερειακή ταυτότητα της. Το 2016 τερμάτισε στη 2η θέση του Πρωταθλήματος Ασίας, ένα βήμα μακριά από ένα σημαντικό τρόπαιο. Το 2017, επανέλαβε αυτήν την επιτυχία.
Ξενοδοχείο Μετροπόλ (Μόσχα)

Ιστορία – περιγραφή

Το μεγαλοπρεπές ξενοδοχείο «Μετροπόλ» χτίστηκε μεταξύ των ετών 1899 και 1905 σε σχέδια του Άγγλου αρχιτέκτονα Ουίλλιαμ Ουάλκοτ (William Walkot, 1874 - 1943), ενός από τους πλέον διάσημους εκπροσώπους του μοντερνισμού (ρωσικά: Modern Style), ενός αρχιτεκτονικού ρυθμού που προσεγγίζει το ευρωπαϊκό αρ-νουβό. Το «Μετροπόλ» αποτελεί εξαίρετο ορόσημο της αρ-νουβό αρχιτεκτονικής του 20ου αιώνα στη ρωσική επικράτεια.
Η επιβλητική πρόσοψη του ξενοδοχείου κοσμείται στην κορυφή της με ένα περίτεχνο μωσαϊκό του Ρώσου συμβολιστή ζωγράφου Μιχαήλ Βρούμπελ (Mikhail Vrubel, 1856 - 1910), με τον τίτλο «Η πριγκίπισσα των ονείρων» και είναι εμπνευσμένο από το θεατρικό έργο «Η μακρινή πριγκίπισσα» (La princesse lointaine, 1895) του Γάλλου συγγραφέα Εντμόν Ροστάν (Edmond Rostand, 1868 – 1918).
Tο εσωτερικό του ξενοδοχείου είναι εντυπωσιακά διακοσμημένο με περίτεχνα μωσαϊκά, πολυελαίους και πολύχρωμα βιτρό. Το Εστιατόριο Μετροπόλ (Metropol Restaurant) βρίσκεται κάτω από μια επιβλητική γυάλινη οροφή και φωτίζεται από μεγάλες ελικοειδείς λάμπες που στηρίζονται σε ψηλούς επίχρυσους στύλους.
H πολύχρονη ιστορία του ξενοδοχείου «Μετροπόλ» αντικατοπτρίζει την ιστορική πορεία της Μόσχας σ’ όλη τη διάρκεια του 20ού αιώνα. Κατά την εποχή της τσαρικής Ρωσίας, το «Μετροπόλ» αντανακλούσε την κοινωνική ευμάρεια της ρωσικής πρωτεύουσας. Αμέσως μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 στη Ρωσία, το 1918, το ξενοδοχείο κρατικοποιήθηκε από το μπολσεβικικό σοβιετικό καθεστώς.
Κατά την περίοδο της περεστρόικα (1985 – 1991), το «Μετροπόλ» ανακαινίστηκε (1986 – 1991) εκ βάθρων και επαναλειτούργησε ως το πολυτελέστερο ξενοδοχείο στη ρωσική πρωτεύουσα.

Διάσημοι επισκέπτες

Το Ξενοδοχείο «Μετροπόλ» της Μόσχας κατά τη διάρκεια της υπερεκατονταετούς ιστορίας του, έχει φιλοξενήσει διάσημους επισκέπτες: εστεμμένους, αρχηγούς κρατών, πολιτικούς ηγέτες, συγγραφείς και καλλιτέχνες.
Όπως προκύπτει από το «βιβλίο φιλοξενουμένων», μεταξύ των διάσημων επισκεπτών του περιλαμβάνονται: η τέως βασίλισσα της Ολλανδίας Βεατρίκη, η Βασίλισσα Σοφία της Ισπανίας, ο πρώην Πρόεδρος της Γαλλίας Ζακ Σιράκ, ο Πρόεδρος των Η.Π.Α. Μπάρακ Ομπάμα, ο Πρωθυπουργός της Ισπανίας Ροντρίγκεθ Θαπατέρο κ. ά.
Στις διασημότητες από το χώρο των γραμμάτων, της τέχνης και της μόδας περιλαμβάνονται: οι θεατρικοί συγγραφείς Τζορτζ Μπέρναρ Σω και Μπέρτολντ Μπρεχτ, ο Ρώσος συνθέτης και βιολονίστας Μστισλάβ Ροστροπόβιτς, ο σκηνοθέτης Φράνσις Φορντ Κόπολα, οι ηθοποιοί Πίτερ Ουστίνοφ, Ανί Ζιραρντό, Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, Κατρίν Ντενέβ, Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ, Σιλβέστερ Σταλόνε, Ζεράρ Ντεπαρντιέ, Χάρισον Φορντ και Σάρον Στόουν, ο τενόρος της όπερας Πλάθιντο Ντομίνγκο, οι τραγουδιστές Χούλιο Ινγκλέσιας, Έλτον Τζων και Μάικλ Τζάκσον, οι σχεδιαστές μόδας Πιερ Καρντέν και Τζιόρτζιο Αρμάνι κ. ά.
Ισφαχάν

Ιστορία

Κατά τη περίοδο της μεγάλης της ακμής, στα τέλη του 16ου και αρχές του 17ου αιώνα αποτελούσε μια από τις σημαντικότερες ασιατικές πόλεις με πληθυσμό που προσέγγιζε τότε το ένα εκατομμύριο και με μεγαλοπρεπή ανάκτορα και άλλα δημόσια κτίρια από τα οποία μερικά σώζονται μέχρι σήμερα. Την περίοδο της ακμής της ονομαζόταν και Nesf-i Jahan, δηλαδή «μισός κόσμος» και εικάζεται πως διέθετε 163 τζαμιά, 48 θρησκευτικές σχολές, 1.801 μαγαζιά και 263 δημόσια λουτρά, έχοντας πληθυσμό περίπου 600.000 κατοίκους.
Το 1772 το Ισφαχάν καταστράφηκε από τους Αφγανούς. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου περιήλθε αρχικά στους Ρώσους (1915) και αργότερα το 1917 από τους συμμάχους από τους οποίους και αποδόθηκε στη Περσία.

Οικονομία και δημογραφικά στοιχεία

Στην περιοχή αυτή υπάρχει σημαντική βιομηχανία μεταξωτών, χαλιών, οπλουργίας κ.ά. που την καθιστούν αξιόλογο εμπορικό κέντρο. Το 1950 οι κάτοικοί της αριθμούσαν περί τους 220.000. Το 1976 αριθμούσαν 661.510 και ήταν η δεύτερη σε πληθυσμό πόλη μετά την σύγχρονη πρωτεύουσα Τεχεράνη, από την οποία απέχει περίπου 350 χλμ. Σήμερα είναι η τρίτη σε πληθυσμό πόλη, μετά την Τεχεράνη και το Μασχάντ.
Το Ισφαχάν αποτελεί πρωτεύουσα και του ομώνυμου διοικητικού διαμερίσματος της χώρας με έκταση 104.650 τ.χλμ.
Η σύγχρονη πόλη διακρίνεται για την παρουσία σημαντικής βιομηχανίας, ειδικότερα στη κλωστοϋφαντουργία, στη χαλυβουργία και στις χειροτεχνίες.
Λάουρα Μαντσινέλι

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Ούντινε το 1933 και, μετά από μια τετραετή διαμονή στο Ροβερέτο, όπου έζησε την πρώιμη παιδική της ηλικία, η οικογένεια μετακόμισε στο Τορίνο το 193).
Μετά το διδακτορικό δίδαξε 13 χρόνια στο γυμνάσιο, συνεχίζοντας να ενδιαφέρεται και να ασχολείται με τη μεσαιωνική γερμανική κουλτούρα: το 1969 δημοσίευσε το δοκίμιο Το τραγούδι των Νιμπελούνγκεν. Προβλήματα και αξίες.
Τη δεκαετία του 1970 δίδαξε γερμανική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο του Σάσσαρι και έπειτα στη Βενετία με τον Ladislao Mittner. Το 1976 έλαβε την έδρα της Ιστορίας της Γερμανικής στο Πανεπιστήμιο Ca'Foscari.
Μετά από συμβουλές του συναδέλφου και του φίλου Κλαούντιο Μάγκρις, το 1972 επεξεργάστηκε και μεταφράστηκε το βιβλίο Νιμπελούνγκεν, το οποίο ακολούθησε το 1978 ο Tristan (Τριστάν) του Gottfried von Straßburg (Γκότφριντ του Στρασβούργου) και το 1989 από τον Gregorius και ο Der arme Heinrich (Ο φτωχός Ερρίκος) του Χάρτμαν φον Άουε.
Μετά την επιστροφή της στο Τορίνο ως επικεφαλής της καριέρας της Γερμανικής Φιλολογίας, το 1981 η Λάουρα Μαντσινέλι έκανε το ντεμπούτο της στην αφήγηση δίνοντας στον εκδοτικό οίκο Einaudi το έργο Οι δώδεκα ηγούμενοι του Challant (νικητή του πρώτου έργου Βραβείο Mondello), ένα ιστορικό μυθιστόρημα που ξεκίνησε η συγγραφέας να γράφει το 1968. Επίσης για τον Einaudi ακολούθησε το φάντασμα του Μότσαρτ το 1986 και Το θαύμα της Αγίας Οδηλίας το 1989, στο οποίο απονεμήθηκε το βραβείο "Πόλη της Ρώμης".
Σλόμπονταν Κρισμάρεβιτς

Βιογραφικό

Γεννήθηκε στις 12 Ιουνίου 1965 στο Βελιγράδι. Μεταξύ άλλων έπαιξε στην Κύπρο και στην Ελλάδα, στην Α΄ Εθνική με τoν ΠΑΟΚ και τον Πανιώνιο. Ως προπονητής έχει εργαστεί στις εθνικές ομάδες νέων και ελπίδων της Σερβίας και από τα μέσα της σεζόν 2009-10 είναι προπονητής στoν Απόλλων Λεμεσού. Το δεύτερο του σπίτι είναι η Ανόρθωση Αμμοχώστου. Αλλά ο Απόλλων Λεμεσού του το 'κλεισε το σπίτι από το πρώτο του παιχνίδι ως προπονητής στην Ανόρθωση.
Λουδοβίκος Β΄ του Σαλόν-Αρλαί

Βιογραφία

Ήταν το μόνο τέκνο του Ιωάννη Γ΄ κυρίου του Αρλαί και της Μαρίας των Μπω, κόρης και κληρονόμου του Ραϋμόνδου Ε΄ πρίγκιπα της Οράγγης.
Ήταν πολύ φιλόδοξος: προσπάθησε να αποκτήσει την κομητεία του Βιενουά (με έμβλημα το δελφίνι) αλλά δεν επέτυχε. Κατάφερε όμως να επεκτείνει την επικράτειά του προς τα ανατολικά, στο Νεσατέλ και τη Λωζάννη. Στην προσπάθειά του αυτή έδειχνε υποτέλεια πότε στον βασιλιά της Γαλλίας και πότε στον βασιλιά της Γερμανίας ή της Βουργουνδίας: στο τέλος κανείς δεν τον εμπιστευόταν.
Στη διαμάχη του Ιωάννη Δ΄ δούκα της Βραβάντης έναντι της συζύγου του Ζακελίν, ο Φίλιππος Γ΄ δούκας της Βουργουνδίας έστειλε το 1425 στρατό -για να υποστηρίξει τον εξάδελφό του Ιωάννη Δ΄- με αρχηγό τον Λουδοβίκο Β΄.
Διεκδικούσε την κομητεία της Γενεύης, ως κληρονομία της μητέρας του Μαρίας, κόρης της Ιωάννας της Γενεύης. Πάντως δεν μπορούσε να την αποκτήσει: την κρατούσε ο Αμεδαίος Η΄ δούκας της Σαβοΐας. Όταν ο τελευταίος απεβίωσε το 1451, ο Λουδοβίκος Β΄ έκανε μακρούς πολέμους με τον διάδοχό του για τη Γενεύη, αλλά ο βασιλιάς της Γερμανίας αποφάσισε να δοθεί στη Σαβοΐα.
Το 1463 απεβίωσε στο κάστρο Νοζερουά σε ηλικία 75 ετών· στη διαθήκη του έδωσε προτεραιότητα στους γιους από τον δεύτερο γάμο. Αυτό έγινε αφορμή διενέξεων μεταξύ των γιων του και των απογόνων τους, αλλά τελικά τον διαδέχθηκε ο γιος από τον πρώτο γάμο του Γουλιέλμος Ζ΄ ως κύριος του Αρλαί & πρίγκιπας της Οράγγης.
Σιβαθήριο

Μορφολογία

Το σιβαθήριο θυμίζει το σημερινό οκάπι, αλλά είναι μεγαλύτερο με πιο στιβαρό σώμα. Έχει ύψος 2,2 μέτρα στους ώμους και 3 μέτρα συνολικό ύψος, με μέγιστο βάρος 400-500 κιλά. Μια νέα εκτίμηση έχει καταλήξει στο κατ' εκτίμηση συμπέρασμα πως είχε μάζα σώματος εώς και 1.250 κιλά. Αυτό μάλλον κάνει το σιβαθήριο το μεγαλύτερο μηρυκαστικό στην ιστορία. Το σιβαθήριο είχε επίσης δύο ζευγάρια κέρατα στο κεφάλι: το ένα ζευγάρι κέρατα βρισκόταν στο πίσω μέρος του κεφαλιού του και ήταν μεγάλα και διακλαδομένα. Το άλλο ζευγάρι ήταν πάνω από τα μάτια και τα κέρατα αυτά ήταν πολύ μικρότερα, σαν εξογκώματα.
Η Μάχη του Μάρεθ

Υπόθεση

Τα πρώτα δείγματα κατάρρευσης του Άξονα αρχίζουν. Η γραμμή Μάρεθ, στο Γκαμπάζ της Β. Αφρικής είναι το τελευταίο στήριγμα. Οι χαρακτήρες των ανθρώπων και στα δυο στρατόπεδα συμβάλλουν αποφασιστικά στην εξέλιξη της μάχης και τελικά καλύπτουν την απλή περιγραφή της.

Συντελεστές

Πρωταγωνιστές: Χένρι Φόντα, Giuliano Gemma, Edwige Fenech, Helmut Berger, Samantha Eggar, John Houston, Ray Lovelock 
Σενάριο: Cesare Frugoni, Ουμπέρτο Λένζι
Σκηνοθεσία: Ουμπέρτο Λένζι
Ερρίκος ΙΣΤ΄ της Βαυαρίας

Βιογραφία

Ήταν ο μόνος γιος του Φρειδερίκου δούκα της Βαυαρίας-Λάντσουτ και της Μανταλένα (Μαγδαληνής) Βισκόντι, κόρης του Μπερναμπό Βισκόντι κυβερνήτη του Μιλάνου.
Γκόρνι Ματέγιεβατς

Ιστορία

Επί του λόφου του Μέτοχ, ο οποίος επιβλέπει τον οικισμό, ευρίσκεται η, χρονολογούμενη από τον 11ο αιώνα, «Λατινική Εκκλησία». Στα βόρεια του χωριού, επί οροπεδίου ευρισκόμενου στους πρόποδες των λόφων Μπέλι Βρχ και Τέμενι Βρχ, ευρίσκεται το Μοναστήρι Αγίου Ιωάννη. Οθωμανικά έγγραφα αναφέρουν την ύπαρξη του χωριού το 1498, ωστόσο η τοποθεσία ήταν ήδη εγκαταλελειμμένη. Η εκκλησία, αφιερωμένη στον Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή, χρονολογείται στο πρώτο μισό του 11ου αιώνα, ενώ είναι διακοσμημένη με τοιχογραφίες των αρχών του 17ου αιώνα. Από την συγκεκριμένη περίοδο χρονολογείται η Imago Pietatis, τοιχογραφία η οποία αναπαριστά τον Χριστό εν τάφω. Νεότερες τοιχογραφίες φιλοτεχνήθηκαν το 1869, καλύπτοντας, εν μέρει, την αρχική διακόσμηση της εκκλησίας.
Μονογραφία

Μονογραφία ονομάζουμε ένα "συγγραφικό" έργο που εξετάζει διεξοδικά και από όλες τις πλευρές κάποιο αντικείμενο-θέμα. Μπορεί να εκδοθεί ως άρθρο ή σε μία έκδοση, εξ ολοκλήρου και αυτοτελώς, ως βιβλίο.
Ένα έργο μπορεί να έχει χαρακτηριστεί (και τιτλοφορηθεί) μονογραφία, από τον ίδιο το δημιουργό του ή να χαρακτηριστεί έτσι από τους αναγνώστες ή τους κριτικούς λόγω περιεχομένου.
Στη βιβλιοθηκονομία η μονογραφία είναι οποιαδήποτε μη περιοδική έκδοση η οποία συμπληρώνεται με έναν μοναδικό τόμο ή έναν συγκεκριμένο και προκαθορισμένο αριθμό τόμων. Έτσι, διαφέρει από μια περιοδική έκδοση, όπως είναι τα περιοδικά, οι επετηρίδες και οι εφημερίδες.
Γιανίνα Στουντίλινα

Βιογραφία

Η Γιανίνα Στουντίλινα γεννήθηκε στις 6 Αυγούστου του 1985 στο Ομσκ. Το 2000 αποφοίτησε από τη σχολή θεάτρου και  μουσικής. Το 2011 αποφοίτησε από το Ινστιτούτο Θεάτρου. Κέρδισε τη δημοτικότητά της μετά την τηλεοπτική σειρά "Ранетки". Εργάστηκε στο κανάλι  RU.TV, ένα από τα μεγαλύτερα τηλεοπτικά κανάλια της Ρωσίας. Το 2013 έγινε γνωστή από την ταινία Στάλινγκραντ με τους Πιότρ Φιόντοροφ και Τόμας Κρέτσμαν, σε σκηνοθεσία  του Φιόντορ Μπονταρτσούκ.
Παρασκευή

Με το όνομα Παρασκευή, είναι γνωστή η έκτη σε σειρά ημέρα της εβδομάδας των Εβραίων, με πρώτη ημέρα την Κυριακή, ενώ άλλες φορές αναφέρεται ως πέμπτη ημέρα της εβδομάδος με πρώτη τη Δευτέρα. Ακολουθεί την Πέμπτη και προηγείται του Σαββάτου. 
Η ημέρα Παρασκευή αναφέρεται από τον Τερτυλλιανό και ως «έκτη Σαββάτων» (sexta sabbati), καθώς και «Προσάββατον» κατά τον Επιφάνειο. Αλλά και ο Ευαγγελιστής Μάρκος υπαινίσσεται το αυτό κατά την ημέρα του Πάθους γράφωντας «επεί ήν Παρασκευή, ό εστί Προσάββατον». (Μάρκου: 15,42). 
Γενικά το όνομα αυτό καθιερώθηκε από τους Εβραίους επειδή την ημέρα αυτή παρασκεύαζαν ό,τι θα χρησιμοποιούσαν την επομένη, τούτο και υιοθετήθηκε από τους Χριστιανούς, χωρίς να υφίσταται ίδιος λόγος. 
Από το τέλος του 2ου αιώνα φαίνεται πως οι Χριστιανοί την ημέρα αυτή μαζί με την Τετάρτη, τη λεγόμενη «Τετράς», τις καθιέρωσαν ως ημέρες νηστείας. Τη μεν Τετάρτη «διά τό γινόμενον συμβούλιον υπό των Ιουδαίων επί τη προδοσία του Κυρίου», τη δε Παρασκευή «διά τό πεπονθέναι τον Κύριον υπέρ ημών». (Πέτρου Αλεξανδρείας Κανών 15). 
Επειδή όμως η μεν Τετράς για τους αρχαίους Έλληνες Εθνικούς ήταν η ημέρα που επευφημίζοταν ο Ερμής, τη δε Παρασκευή η Αφροδίτη , ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς σημπλήρωσε θεολογικά την επιταγή: τις ημέρες αυτές των νηστειών με τη ρήση ο «γνωστικός και πεφωτισμένος» Χριστιανός: «οίδε και της νηστείας τα αινίγματα της Τετράδος και Παρασκευής» και «νηστεύει κατά τον βίον φιλαργυρίας τε ομού και φιληδονίας». 
Σημειώνεται ότι η Παρασκευή είναι ημέρα αργίας και συνάθροισης για προσευχή των Μουσουλμάνων, (αντίστοιχα της Κυριακής των Χριστιανών, και του Σαββάτου των Εβραίων)  , ειδικά στη Σαουδική Αραβία, το Ιράν και το Ιράκ. Παρά ταύτα παγκοσμίως σε όλες τις εμπορικές πράξεις η Παρασκευή λογίζεται ως εργάσιμη πέμπτη ημέρα της εβδομάδας.

Λαογραφία

Η Παρασκευή αν συμπέσει με τη 13η μέρα ενός μήνα, θεωρείται σε πολλές χώρες άτυχη, ενώ κάτι τέτοιο δεν ισχύει για την Ελλάδα και την Ισπανία, στις οποίες χώρες θεωρείται άτυχη η Τρίτη. Τούτο προήλθε από τη αγγλική ναυτική λαογραφία του Μεσαίωνα.
Σέιλιν Γούντλεϊ

Πρώτα χρόνια

Η Σέιλιν Γούντλεϊ γεννήθηκε στο Σίμι Βάλεϊ στην  Καλιφόρνια.Η μητέρα της, ονόματι Λόρι (κανονικό όνομα: Βίκτωρ), είναι μια μέση σχολική σύμβουλος, (née Victor), και ο πατέρας της, ονόματι Λόνυ Γούντλεΐ,είναι διευθυντής σχολείου. Έχει έναν μικρότερο αδερφό.Έγινε μοντέλο στην ηλικία των τεσσάρων. Στην ηλικία των δεκαπέντε, διαγνώστηκε με σκολίωση.
Μπήκε σε ένα πλαστικό στήριγμά στο στήθος της για να σταματήσει αυτό.
Εμάνουελ Σικανέντερ

Βιογραφία

Ασχολήθηκε από νεαρή ηλικία με το τραγούδι και το 1773/74 συμμετείχε για πρώτη φορά ως ηθοποιός στο θίασο του F. J. Moser, που εκτελούσε έργα όπερας και γερμανικές οπερέτες (Singspiele). Δύο χρόνια αργότερα, παρουσιάστηκε στο Ίνσμπρουκ το έργο Die Lyranten, σε μουσική και λιμπρέτο του ίδιου. Το 1777 εγκαταστάθηκε με το θίασο στο Άουγκσμπουργκ όπου παντρεύτηκε την ηθοποιό Έλεονορ Αρθ (1751-1821). Τον ίδιο χρόνο, ερμήνευσε το ρόλο του Άμλετ στο θέατρο της βασιλικής αυλής του Μονάχου. Μετά από μία περίοδο κατά την οποία ταξίδεψε σε αρκετές ευρωπαϊκές πόλεις μαζί με το θίασό του, προσκλήθηκε στη Βιέννη, όπου ξεκίνησε μία τρίμηνη συνεργασία με τον Hubert Kumpf. Ως μέλος του Εθνικού Θεάτρου (Nationaltheater) συμμετείχε στην εκτέλεση αρκετών έργων όπερας κατά την περίοδο 1785-86. Στη Βιέννη, ο Σικανέντερ επικεντρώθηκε στην εκτέλεση έργων όπερας, σε αντίθεση με την προγενέστερη περίοδο, κατά την οποία εστίασε το ενδιαφέρον του σε θεατρικά έργα. Έχοντας συνθέσει δικά του λιμπρέτι, συνεργάστηκε με μουσικούς όπως ο Μότσαρτ ή ο Σύσμαϊερ και ο Βολφλ για τη μουσική επένδυσή τους. Από το 1789 διετέλεσε διευθυντής του θεάτρου Freihaus όπου παρουσίασε μία σειρά έργων του, τα οποία σημείωσαν αξιοσημείωτη επιτυχία. Στις 13 Ιουνίου 1801, ίδρυσε το νέο θέατρο του Βίντεν, ένα από τα μεγαλύτερα και καλύτερα εξοπλισμένα θέατρα της εποχής, στο οποίο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά Ο Μαγικός Αυλός του Μότσαρτ. Ο Σικανέντερ πούλησε το θέατρο τον επόμενο χρόνο. Συνέχισε να συνθέτει λιμπρέτι και θεατρικά έργα, χωρίς να εγκαταλείψει την ηθοποιία και το 1806 ανέλαβε τη διεύθυνση του θεάτρου Brno. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του αντιμετώπισε μεγάλα οικονομικά προβλήματα, ενώ το 1812, κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στη Βουδαπέστη εμφάνισε συμπτώματα φρενοβλάβειας. Πέθανε τον ίδιο χρόνο στη Βιέννη.
Ορισμένα από τα κωμικά έργα που συνέθεσε εξακολούθησαν να παίζονται αρκετά χρόνια μετά την πρώτη παρουσίασή τους, επηρεάζοντας την μεταγενέστερη εξέλιξη του βιενέζικου θεάτρου. Το έργο του περιλαμβάνει συνολικά περίπου 55 θεατρικά έργα και 44 λιμπρέτι. Συνέθεσε επίσης τη μουσική για τουλάχιστον δύο έργα, την όπερα Die Lyranten και την οπερέτα Das Urianische Schloss (1786, Σάλτζμπουργκ).
Ιερά Μητρόπολις Σιδηροκάστρου

Ιστορία

Η σημερινή μητρόπολη είναι μόνο ένα μικρό τμήμα της παλαιάς Μητρόπολης Μελενίκου. Στη Μητρόπολη Μελενίκου διακόνησε  ο άγιος Προκόπιος Λαζαρίδης ως διάκονος (μετέπειτα Μητροπολίτης Ικονίου Μικράς Ασίας) και οι μάρτυρες Μητροπολίτης Μελενίκου Κωνσταντίνος Ασημιάδης, πρωθιερέας π.Σταύρος, πρόκριτος Θωμάς Παπαχαριζάνος και οι συν αυτω σφαγιασθέντες χριστιανοί (1913).

Προβλήματα

Ο Μητροπολίτης Ιωάννης (1967-2001) ίδρυσε το Γηροκομείο Αγιος Νεκτάριος και Κατασκηνώσεις που σήμερα όμως λειτουργούν με πολλά προβλήματα για τους τροφίμους.
Το ίδρυμα περίθαλψης παιδιών με νοητικά προβλήματα επίσης λειτουργεί σε ακατάλληλες συνθήκες με πολλές ελλείψεις. Μάλιστα το 2009, το μικρό λεωφορείο που δόθηκε από την Πολιτεία για την εξυπηρέτηση των παιδιών του Ιδρύματος πουλήθηκε από τον Μητροπολίτη Σιδηροκάστρου Μακάριο για να αγοραστεί η προσωπική του λιμουζίνα.
Το 2010 νεαρός διάκονος της Μητρόπολης Σιδηροκάστρου συνελήφθη καθώς πουλούσε στη Γερμανία και σε αλλοδαπούς εντός Ελλάδας λείψανα αγίων, τα οποία αποσπούσε παράνομα από διάφορους ναούς και μοναστήρια της περιοχής.

Η διαλυμένη Μονή Αγίων Κηρύκου και Ιουλίττης

Η μονή ιδρύθηκε το 1967 από τον Μητροπολίτη Σιδηροκάστρου Ιωάννη. Το 2007 55 μοναχές εγκατέλειψαν την Ιερά Μονή και εγκαταστάθηκαν σε μοναστήρι της Αττικής, ως μέσο αντίδρασης στη συμπεριφορά του μητροπολίτη Μακαρίου, στον οποίον καταλογίζουν προσπάθειες πλήρους παρέμβασης στα εσωτερικά και τα οικονομικά του μοναστηριού.
Λάγος (πατέρας του Πτολεμαίου Α΄)

Βιογραφία

Παντρεύτηκε την Αρσινόη της Μακεδονίας, παλλακίδα τού Φιλίππου Β΄ της Μακεδονίας. Λέγεται, ότι αυτή ήταν ήδη έγκυος στον Πτολεμαίο Α΄ και πράγματι οι Μακεδόνες έβλεπαν τον Πτολεμαίο Α΄ ως γιο τού Φιλίππου Β΄. Είναι όμως πιθανό αυτό να είναι μεταγενέστερος μύθος, κατασκευασμένος για να δοξάσει τη δυναστεία των Πτολεμαίων. 
Από ένα ανέκδοτο καταγεγραμμένο από τον Πλούταρχο, είναι σαφές, ότι ο Λάγος είχε αδιευκρίνιστη καταγωγή. Έτσι, όταν ο Θεόκριτος καλεί τον Πτολεμαίο Α΄ απόγονο τού Ηρακλή, τον θεωρεί από τη μεριά  της μητέρας του και τού Φιλίππου Β΄, καθώς η Δυναστεία των Αργεαδών καταγόταν από τον ήρωα. Ο Πτολεμαίος Α΄ καλείται και Πτολεμαίος ο Λάγου και η Δυναστεία των Πτολεμαίων ονομάζεται και Δυναστεία των Λαγιδών.
Μερικοί θεώρησαν, ότι ο Λάγος μετά νυμφεύτηκε την Αντιγόνη της Μακεδονίας, ανιψιά τού Αντιπάτρου, με την οποία έγινε ο πατέρας της Βερενίκης Α΄, μετέπειτα συζύγου τού Πτολεμαίου Α΄, αλλά αυτό βασίστηκε σε λανθασμένη ανάγνωση ενός φθαρμένου σχολίου. Αυτός που νυμφεύτηκε την Αντιγόνη και έκανε τη Βερενίκη Α΄ είναι με βεβαιότητα ο Μάγας ο Μακεδών.
YOLO

Στη λαϊκή κουλτούρα

Η χρήση της φράσης από τον κωμικό και τον ηθοποιό Mae West βοήθησε τη διάδοσή του στον 20ό αιώνα.
Ένα εστιατόριο στο Φορτ Λόντερντεϊλ της Φλόριντα, έχει κρατήσει ένα εμπορικό σήμα στη φράση "YOLO" στο πλαίσιο της δραστηριότητας του κατεψυγμένου γιαουρτιού από το 2010. 
Η μπάντα κωμωδίας The Lonely Island κυκλοφόρησε το τραγούδι του 2013 με τίτλο "YOLO" που παρωδούσε τη φράση και τους ανθρώπους που την χρησιμοποιούν ως μνήμη του τρόπου ζωής. Το τραγούδι έχει χαρτογραφηθεί σε πολλές χώρες, όπως το # 60 στο Billboard Hot 100.
Από το καλοκαίρι του 2016 η Media Markt Hellas έχει για motto το "YOLO!"
Τα online μέσα, όπως το The Washington Post και το The Huffington Post, περιγράφουν το YOLO ως το "νεότερο ακρωνύμιο που θα αγαπήσετε να μισείτε". Η λέξη έχει επικριθεί για τη χρήση της σε συνδυασμό με απερίσκεπτη συμπεριφορά, κυρίως σε μια δημοσίευση στο Twitter από τον καταδιωκόμενο ράπερ Ervin McKinness λίγο πριν το θάνατό του, που περιγράφει ότι οδηγεί μεθυσμένος στα 193χλμ/ώρα, γράφοντας:"Drunk af going 120 drifting corners #FuckIt YOLO.
NGC 68

O NGC 68 είναι φακοειδής γαλαξίας, ο κεντρικός της Ομάδας γαλαξιών NGC 68. Βρίσκεται στον αστερισμό Ανδρομέδα. Πρώτος το παρατήρησε ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ (Frederick William Herschel) την 11η Σεπτεμβρίου 1784, όμως κατέγραψε ολόκληρη την ομάδα ως ένα και μοναδικό αντικείμενο. Όταν μελέτησε τους γαλαξίες ο Γιόχαν Ντράιερ για να συμπληρώσει τον Νέο γενικό αστρονομικό κατάλογο, εντόπισε στην περιοχή που ανέφερε ο Χέρσελ τρεις γαλαξίες, τους οποίους και κατέγραψε ως NGC 68, NGC 70 και NGC 71.